Afgedankte voertuigen
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0006/2000), namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende afgedankte voertuigen (8095/1/1999 - C5-0180/1999 - 1997/0194(COD)) (rapporteur: de heer Florenz).

Florenz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, waarde collega's, elk jaar gaan er negen miljoen auto's naar de schroothoop. Hoewel deze negen miljoen auto's niet meer kunnen rijden, worden ze over onze grenzen heen verhandeld en verplaatst, en niet alleen over onze binnengrenzen, maar ook onze buitengrenzen. Daarom is het principieel juist dat de Europese Unie gemeenschappelijke spelregels opstelt over hoe deze negen miljoen voertuigen per jaar gerecycled en verwerkt moeten worden.
Deze richtlijn heeft volgens ons een paar zwakke plekken. Wij zouden die in dit Parlement graag willen wegwerken, zodat deze richtlijn ook echt baanbrekend wordt. Daarom liggen er een heleboel amendementen op tafel. Persoonlijk geloof ik dat deze richtlijn zijn doel voorbijschiet, omdat er een te ruim toepassingsgebied mee wordt beoogd. Voor mij hoeven oldtimers er niet zo nodig onder te vallen. Motorfietsen hoeven er voor mij ook niet in, omdat in de motorwereld al zo'n ingeslepen cultuur van hergebruik bestaat, dat we daar geen Europese richtlijn voor nodig hebben.
Ook voor speciale voertuigen vind ik hoge recyclingquota niet zo nodig. Ik heb liever dat speciale voertuigen zoals ambulances hoge reddingsquota halen. Dat lijkt me belangrijker.
De plicht te bewijzen hoe een autowrak in Europa verwerkt is, is volgens mij goed geregeld in deze richtlijn. Op dit punt kunnen we het voorstel van de Commissie laten zoals het is. De lidstaten zorgen voor de nodige terugnameadressen, waar auto's van alle vloeistoffen ontdaan worden, waar bijvoorbeeld de 32 miljoen liter gebruikte olie verwerkt kan worden, de remvloeistof geborgen, enzovoort.
Een belangrijk onderdeel van deze richtlijn is de vraag wat we met de oude onderdelen aanvangen. Wat doen we met het schroot? Het quotum is een belangrijk punt bij de recycling of de recovering of hoe dat ook heet, maar het is niet het enige dat telt. U mag namelijk niet vergeten dat de overlast voor het milieu voor 80% is terug te voeren op het autorijden zelf, voor 1% op het hergebruik en voor 19% op het produceren van de auto. Dit quotum is dus niet de enige factor die de last voor het milieu bepaalt, het is een van de vele. Ik vind natuurlijk dat we strakke doelstellingen moeten hanteren. Maar deze quota mogen geen doel op zich worden, we moeten kijken naar het totaalbeeld van wat een auto aan overlast voor het milieu veroorzaakt.
Een auto weegt vandaag de dag 1.400 kilo en legt gemiddeld 200.000 kilometer af. Ik vind het veel belangrijker dat we naar een auto evolueren die nog maar 1.000 kilo weegt en die nog altijd 200.000 kilometer aflegt. In dat geval moet er namelijk 400 kilo maal 200.000 kilometer minder verplaatst worden. Daar zit de ware vooruitgang voor het milieu, want dat leidt tot een aanzienlijke vermindering van de CO2-uitstoot, en dat is waar het echt om gaat, als ik het protocol van Kyoto goed heb begrepen. Wij geloven dus dat auto's die voor een groot deel uit aantoonbaar lichte materialen zijn samengesteld een afzonderlijke verbruiksnorm moeten kunnen krijgen.
Of deze lichte voertuigen - deze drielitervoertuigen, zoals ze door velen ook wel genoemd worden - een afzonderlijke verbruiksnorm krijgen is niet iets dat elke lidstaat voor zich moet uitmaken, maar dat u, mevrouw de commissaris, samen met uw staf moet bepalen.
Dan wil ik nog iets zeggen over de kosten. Sommigen vinden dat de constructeur alle kosten moet dragen, dat zou rechtvaardig en klantvriendelijk zijn. Hier valt nogal aan te twijfelen, omdat de constructeurs alle kosten aan de consument zullen doorberekenen en zich een officieel recyclingmonopolie zullen toe-eigenen. Ik kan u alleen maar waarschuwen tegen een dergelijke beslissing. Er liggen amendementen op tafel om de kosten fifty-fifty te delen tussen de constructeur en de koper van een nieuwe auto. Van het geld in zo'n pool, zo'n systeem, of hoe u dat verder ook in het vat wilt gieten, kunnen dan vanaf 2006 alle voertuigen in het bestand gratis worden teruggenomen van de laatste eigenaar. Dat is ook de uitdrukkelijke wens van mijn fractie.
Ons voorstel om de kosten te verdelen heeft een doorslaggevend voordeel, namelijk dat we na aanneming van de richtlijn niet meteen een kandidaat voor het Hof van Justitie worden. De terugwerking die de auto-industrie veroorzaakt is immers een ernstig probleem waar we op gepaste wijze rekening mee moeten houden. Daarom stel ik een verdeling van de kosten voor tussen de eerste eigenaar en de constructeur.
Een verbod op bepaalde materialen - natuurlijk hebben we dat nodig. In auto's wordt een aantal gevaarlijke bestanddelen verwerkt, en die moeten op termijn verboden worden. Daarvoor hebben we een pressiemiddel nodig. De Commissie heeft een paar voorstellen gedaan die te streng waren, en wij hebben daarvoor een aantal alternatieven uitgewerkt.
Er zijn veel goede amendementen ingediend. Dit Parlement heeft meer bevoegdheden gekregen. Laten we daar dan ook gebruik van maken! Laten we de moed tonen een baanbrekende richtlijn voor te stellen en op te stellen. Een richtlijn die alleen maar omwille van de richtlijn wordt opgesteld, zou dit Parlement onwaardig zijn. Ik vraag om uw steun.

Grossetête
Mijnheer de Voorzitter, ik heb zin om een zucht van verlichting te slaken nu wij eindelijk beginnen met de tweede lezing van deze richtlijn waaraan wij, en uiteraard vooral onze rapporteur, de heer Florenz, hard hebben gewerkt.
Deze richtlijn schenkt mij volstrekt geen voldoening. Ze biedt immers geen antwoord op de echte vraag, namelijk wat wij moeten doen met de al afgedankte voertuigen, die alleen maar op kosten van de gemeenschap en dus van de belastingbetalers kunnen worden verwijderd. Het principe dat de vervuiler betaalt, wordt dus niet toegepast. De al afgedankte voertuigen worden ook door deze communautaire wetgeving in de steek gelaten, aangezien daarover noch in de teksten over de stortplaatsen, noch in deze tekst over afgedankte voertuigen iets wordt gezegd.
De enige verdienste van deze richtlijn is dat ze naar de toekomst kijkt. Wij zijn er echter niet in geslaagd een oplossing te vinden voor het probleem van de oude, maar nog altijd gebruikte voertuigen, waarvan de recycling veel meer zal kosten. Voor de toekomst kunnen wij echter vrij gerust zijn. Wij weten immers dat de autofabrikanten zich willen inspannen om gemakkelijk te recyclen materialen te gebruiken en om de recycling te organiseren.
Wij moeten ook voor enige flexibiliteit zorgen en kunnen kiezen tussen recycling, hergebruik en verbranding, met name voor de bijzonder lichte nieuwe materialen waardoor wij het verbruik en dus ook de emissies van voertuigen kunnen terugdringen. Het gaat hier om een probleem van verenigbaarheid van onze richtlijnen over afgedankte voertuigen met onze oude richtlijnen, onder meer de auto-olierichtlijn, die wij enkele jaren geleden hebben aangenomen.
Wij verheugen ons dan ook dat de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid zo wijs is geweest in de tekst voor alle duidelijkheid opnieuw de uitzondering op te nemen betreffende de historische voertuigen, die tot ons industrieel en cultureel erfgoed behoren.
Kortom, deze richtlijn gaat niet ver genoeg om het probleem van het huidige voertuigenpark op te lossen en getuigt ook van enige hypocrisie als wij zien welk lot erin wordt gereserveerd voor de wrakken die nog altijd in onze bossen, meren en tuinen liggen. Nogmaals, het principe dat de vervuiler betaalt, wordt niet toegepast en de kosten worden nog altijd door de belastingbetaler gedragen.

Lange
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, beste collega's, als we de vlugschriften mogen geloven die hier de afgelopen weken zijn rondgedeeld, dan lijkt het wel alsof het vandaag gaat over het einde van het milieu of de dood van de automobielindustrie in Europa. Dit klopt geen van beide. Wij moeten nuchter onder ogen zien dat de richtlijn die vandaag op tafel ligt een goede richtlijn is. Zij betekent een vooruitgang voor het Europese milieu, en we mogen trots zijn als we haar in de wetgeving kunnen verankeren.
Over één punt bestaat nog onenigheid. Op het geheel van de richtlijn is het misschien een kleinigheid, maar dit is waar de strijd om draait. Het gaat om de kosten voor de recycling. Hiermee hebben we het fundamenteel over iets anders dan de Raad vorig jaar. Toen werd namelijk de gratis terugname van de laatste eigenaar op een hoop gegooid met de vraag hoe de zaak gefinancierd moest worden, en de gratis terugname stond toen ter discussie. Wij hebben in februari vorig jaar in dit Parlement eenduidig besloten - en zeker wij sociaal-democraten - dat er geen sprake kon zijn van kosten voor de laatste eigenaar.
Maar wie betaalt er voor de auto's die verwerkt moeten worden? Wat nieuwe wagens betreft is het ons duidelijk dat de constructeur dat moet doen, omdat die zo wordt aangespoord auto's te ontwerpen en te bouwen die makkelijker zijn te recyclen. Maar wat gebeurt er met auto's die al in omloop zijn? Een voorbeeld: Rover uit Groot-Brittannië zou, als het verantwoordelijk was voor alle gebruikte Rovers, op moeten draaien voor 5,8 miljoen auto's in de Europese Unie en meteen 250 miljoen euro opzij moeten leggen voor recycling. Tegelijkertijd zou een Koreaanse constructeur die vergelijkbare auto's bouwt - zoals iemand van de Deutsche Bank het heeft uitgedrukt - peanuts opzij moeten leggen. Dat leidt tot een concurrentievervalsing die niets meer met milieubescherming te maken heeft, maar uitsluitend de investeringsmogelijkheden beperkt en banen in de Europese auto-industrie op de tocht zet. Daarom stellen wij voor een fonds op te richten voor gebruikte auto's, waaruit de kosten van de recycling betaald worden, zodat de terugname gratis blijft.
Ik kan erin komen dat collega's uit landen zonder auto-industrie zeggen dat de constructeurs de rekening maar moeten betalen en dat ze niet geïnteresseerd zijn in uitstel. Maar ik vraag hen solidair te zijn met de meer dan twee miljoen mensen die in de Europese automobielindustrie werken en die daarmee in hun levensonderhoud voorzien, zodat zij ook in de toekomst op hun baan kunnen blijven rekenen. Ik ben een voorstander van strenge milieunormen, u weet dat van het auto-olieprogramma en de discussie over grenswaarden voor uitlaatgassen. Maar ik vind wel dat die normen voor iedereen op dezelfde manier moeten gelden.

Sterckx
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, ik denk dat wij die richtlijn nodig hebben. Ten eerste, omdat daar duidelijk de milieudoelstellingen in staan. Ten tweede, omdat die richtlijn de recyclage kan aanmoedigen en dat is belangrijk. Ten derde, er is een duidelijke procedure om de vervuiling met zware metalen tegen te gaan. Dat is ook een belangrijk punt. De richtlijn geeft een Europees kader, onder meer ook voor lidstaten die al een systeem hebben en die met dat systeem willen blijven werken.
Wij moeten dus in de eerste plaats de recyclagepercentages behouden, want daardoor moedig je natuurlijk technologische vernieuwing aan, manieren om met materialen waarvan wij nu nog niet goed weten wat wij ermee moeten doen, om daar toch een oplossing voor te vinden.
Ten tweede, wij moeten de data behouden zoals die in het gemeenschappelijk standpunt staan. Dus vanaf 2006 kosteloze inlevering voor alle auto's, kosteloos voor de laatste eigenaar. Dat is natuurlijk zeer zeker een essentieel punt. Daar mag niet aan getornd worden.
Is dat een te zware last? Er is toch een ding dat wij niet mogen vergeten. De richtlijn gaat over volledige auto's, dus auto's waar geen essentiële delen aan ontbreken. Weinig van die volledige auto's, zeggen de specialisten, zijn waardeloos. Want recyclage, hergebruik van onderdelen, dat is een sector die niet noodzakelijk verlieslatend is, integendeel, er zijn op dit moment een hele reeks bedrijven die daar van leven en die daar goed hun brood mee verdienen. Deze richtlijn moedigt heel die sector aan. Het is een sector van kleine bedrijven en middelgrote bedrijven. Vermits transportkosten in dit geval hoog liggen, zal er ook een heel gedecentraliseerd systeem moeten komen, want meer dan 100 kilometer verplaatsen van een wrak is een niet rendabele activiteit.
Ik vind het goed dat voor historische auto's, en ik vind dat wij dat eraan moeten toevoegen, deze richtlijn niet moet gelden. Dus oldtimers, vind ik, moeten daarvan vrijgesteld worden.
Het is ook goed dat wij duidelijk de verantwoordelijkheid leggen bij de producent. Het is een basisprincipe en dat moeten wij behouden. Hij is verantwoordelijk voor het ontwerp. Hij kan dus heel veel doen voor het milieu bij dat ontwerp. Wij moeten er ook bij blijven dat de kosten volledig of voor een aanzienlijk deel, zoals in het gemeenschappelijk standpunt staat, door de producent gedragen wordt. Ik vind dat dat een evenwichtige formule is die een aantal andere dingen niet uitsluit. Ik vind dat wij die moeten behouden.
Daarom zal onze fractie zo dicht mogelijk bij het gemeenschappelijk standpunt blijven en op essentiële punten dat gemeenschappelijk standpunt niet veranderen. Want wij weten natuurlijk allemaal dat in de Raad dit gemeenschappelijk standpunt zeer moeilijk tot stand gekomen is, dat het een heel moeilijke evenwichtsoefening was om dit gemeenschappelijk standpunt te bereiken. Wij mogen, vind ik, van onze kant uit dat gemeenschappelijk standpunt niet in gevaar brengen, want dit is een richtlijn die wij absoluut nodig hebben om milieuredenen. Ik vraag u om dit gemeenschappelijk standpunt te steunen. Onze fractie zal dit in elk geval zo veel mogelijk doen om milieuredenen en omdat wij deze richtlijn hebben en omdat ze een evenwichtige richtlijn is die een heleboel dingen, een heleboel bezwaren in zich houdt, bijvoorbeeld bij het verdelen van de kosten.

De Roo
Voorzitter, collega's, vandaag moeten wij een belangrijke beslissing nemen. Steunt dit Europees Parlement het ecologisch principe van producentenverantwoordelijkheid, dat wil zeggen dat auto's, als het autowrakken zijn geworden, de autofabrikanten daar voor verantwoordelijk zijn. Nee, zeggen de christen-democraten in amendement 38: autofabrikanten en automobilisten moeten de kosten half, half delen. In de verpakkingsrichtlijn waar dit half, half compromis staat kun je zien dat dit niet werkt. Verpakkingen zijn nog steeds een enorme rommel in Europa en een belasting voor het milieu. Een deel van de socialisten onder leiding van Bernd Lange zegt, ja, dit principe is goed, maar wij moeten het pas in 2010 of 2012 invoeren volgens amendement 45. In het gemeenschappelijk standpunt staat 2006. Dat is volgens de groene fractie meer dan genoeg tijd voor de auto-industrie om zich voor te bereiden. Ik roep mijn collega's dan ook op om deze amendementen 38 van de christen-democraten en 45 van een aantal socialisten niet te steunen.
Wanneer autofabrikanten zelf de kosten moeten dragen voor het recyclen van hun auto's dan zullen zij zo gaan ontwerpen dat ze gemakkelijker en goedkoper her te gebruiken zijn. Dan zal het probleem plastic, pvc, verdwijnen uit auto's en vervangen worden door bioplastic gemaakt uit planten. Uiteindelijk is dat goedkoper, ook voor de consumenten.
Twintig jaar lang heeft de meerderheid van het Parlement geprobeerd het Europees milieubeleid groener te maken. Vandaag dreigt onder druk van met name de Duitse en de Franse auto-industrie deze groene positie verloren te gaan. Daarom, collega's, stem tegen de amendementen 38 en 45. Wij steunen als groene fractie grosso modo het gemeenschappelijk standpunt.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, het afval van afgedankte auto's is een van onze grootste milieuproblemen, zowel wat betreft de hoeveelheid afval als wat betreft de uitstoot van milieuschadelijke stoffen. Wij van de GUE/NGL-fractie willen daarom een allesomvattend en zo consequent mogelijk regelgevingskader op dit gebied.
Met deze richtlijn maken we kans om een grote stap verder te komen. Het risico bestaat echter dat het standpunt van de Raad niet overeind blijft en wordt afgezwakt tijdens de behandeling in het Parlement. Veel van de ingediende amendementen zullen, als ze aangenomen worden, de richtlijn zeer sterk afzwakken. Dat geldt mijns inziens met name voor de amendementen van de PPE-DE-fractie, maar helaas ook voor enkele amendementen van de heer Lange.
Het is heel waarschijnlijk dat de auto-industrie in bepaalde landen, zoals in Duitsland, uitvoerig gelobbyd heeft voor de aanneming van deze richtlijn. Voor ons is het van doorslaggevend belang dat de volgende beginselen van kracht zijn:
De vervuiler betaalt. Dat betekent dat de producent volledig verantwoordelijk is, ook financieel, voor de recycling van de voertuigen. Ook moeten er regels zijn voor bestaande voertuigen. Wat dat betreft kunnen we het niet goedkeuren dat het standpunt van de Raad over de datum waarop de richtlijn in werking treedt, afgezwakt wordt. De percentages en de eisen voor recycling in bepaalde jaren mogen niet teruggeschroefd worden. Ook is het van belang om het gebruik van gevaarlijke stoffen zoals lood te beperken. Wij zullen tegen alle amendementen stemmen die iets anders beogen.
Als er amendementen worden aangenomen die de richtlijn sterk afzwakken, zou dat niet alleen het milieu geen goed doen, maar ook de geloofwaardigheid van het milieubeleid van het Europees Parlement aantasten. Iemand zei tijdens het debat dat je moet denken aan de miljoenen mensen die in de verschillende landen in de auto-industrie werkzaam zijn en aan de landen die een grote auto-industrie hebben, zoals mijn vaderland Zweden. Voordat ik gekozen werd, was ik zelf werkzaam in de auto-industrie. Ik denk dat ik een van de weinigen ben in dit Parlement die aan de lopende band heeft gestaan en auto's in elkaar heeft gezet. Ik vind dat je hoge eisen aan de auto-industrie moet stellen. Daarmee begunstig je namelijk moderne autofabrikanten die milieuvriendelijk denken en vooruitgang boeken. En juist dat type auto-industrie moeten we in de Europese Unie stimuleren.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, het doet me veel genoegen dat milieubescherming nu een prioriteit is voor dit Parlement, zoals het dat al was voor de burgers van Europa. Het staat als een paal boven water dat autowrakken een ernstige aantasting vormen van ons visuele en fysieke milieu. De burgers verlangen dat we hun belangen op dit punt verdedigen.
Jaarlijks gaan er tussen de acht en de negen miljoen voertuigen in de Europese Unie naar de schroothoop. Dit zorgt op zich al voor grote hoeveelheden afval. Autoconstructeurs, leveranciers van grondstoffen en fabrikanten van uitrustingen moeten zich inspannen om het gebruik van gevaarlijke materialen te beperken en in de ontwerpfase al rekening houden met het gebruik van gerecyclede materialen.
Zoals we weten, bestaan er in Nederland officiële verwerkingscentra waar afgedankte auto's worden ingezameld. Dit principe moet in de hele Europese Unie worden ingevoerd. Van Ierland weet ik dat het ministerie van Milieu nu al in overleg is met de autosector om in de nabij toekomst in het hele land inzamelcentra te openen waar afgedankte auto's kunnen worden verwerkt. Ik zie geen enkele reden waarom er geen concessiestelsel voor heel Europa kan worden opgezet om de acht à negen miljoen voertuigen die jaarlijks in de Europese Unie worden afgedankt te verwerken.
Autoconstructeurs zullen de komende jaren cijfers moeten verstrekken over hergebruik, recycling en recovery van gebruikte wagens. Volgens de nieuwe bepalingen van het Verdrag van Amsterdam hebben alle 370 miljoen consumenten binnen de Europese Unie recht op consumenteninformatie. Volgens mij zal de Europese consument het komende jaar kiezen voor de automerken met de meest milieuvriendelijke productiemethoden.
Tot slot wil ik nog zeggen dat er in de regelgeving en wetgeving rekening moet worden gehouden met de bijzondere plaats die de sector van de oldtimers inneemt in de hele Europese Unie, gezien zijn rol binnen de sociale sector en zijn economische en milieuaspecten.

Bigliardo
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de richtlijn betreffende afgedankte voertuigen is zeker een mijlpaal voor de bescherming van het milieu in Europa. Ik geloof ook dat er veel moeite is gedaan om een systeem op te zetten waarin materiaal op een verstandige manier wordt hergebruikt, de hoeveelheid milieuvervuilend afval wordt teruggebracht en technologische vernieuwing wordt aangemoedigd. Wat dat betreft zijn we zeker op de goede weg, maar het eigenlijke probleem is, zoals anderen ook al hebben gezegd, of de fabrikanten een gezamenlijke verantwoordelijkheid dragen. In Italië is er in deze sector aanmerkelijke vooruitgang geboekt; misschien als eerste Europese land hebben we een regeling ingesteld die autobezitters aanmoedigde afgedankte voertuigen van de markt te halen. In ons land is het wagenpark ook tamelijk oud, en daarom maken wij ons grote zorgen over de economische problemen die deze richtlijn zou kunnen veroorzaken.
Volgens mij moet het verschijnsel grondig geanalyseerd worden. In Italië wordt ongeveer 80% van de voertuigen ingeleverd en teruggewonnen, maar de marktsituatie is zodanig dat er een crisis zou kunnen ontstaan - op het vlak van de werkgelegenheid, omdat de industrie in Italië vaak gebruik maakt van tijdelijk of definitief ontslag van werknemers - met een ongunstige invloed op de werkgelegenheid in verschillende delen van het land. Ik denk dus dat we moeten proberen de twee eisen te verenigen. Ik heb gemerkt dat het Parlement soms in uitersten vervalt, met standpunten die soms overdreven 'groen' zijn en soms doorslaan naar het andere uiterste. We moeten een synthese vinden en deze synthese wordt naar mijn mening geboden door de heer Florenz en de andere afgevaardigden die op de een of andere manier proberen een compromis te vinden.
Deze belangwekkende amendementen zijn het resultaat; volgens mij moet het mogelijk zijn op dit punt een compromisoplossing te vinden: de milieuvereisten verenigen met de eisen van de markt en de werkgelegenheid.

Bowis
Mijnheer de Voorzitter, deze richtlijn betreft een relatief klein maar groeiend probleem, dat van afgedankte auto's en een meer gestructureerde verwerking van afgedankte voertuigen. In zoverre kan de richtlijn dus als wenselijk worden beschouwd, al is er hier geen sprake van dringende noodzaak.
Waar het nu om draait, is de vraag wie opdraait voor de 262 euro die de recycling van elk van de negen miljoen auto's kost die jaarlijks worden afgedankt. Wie betaalt het inzamelen, het ontmantelen, de afvalverwerking enzovoort? En moet de richtlijn ook met terugwerkende kracht gelden voor alle auto's die er ooit gemaakt zijn?
Het voorstel van de Raad - het gemeenschappelijk standpunt - luidt dat de constructeurs ervoor op moeten draaien. Dat betekent miljarden ponden of euro's voor elke grote autoconstructeur in de landen van de Europese Unie. Die kosten zullen onvermijdelijk worden doorberekend in de prijs, en dus aan de kopers van nieuwe auto's. Omdat Europese constructeurs hier vele decennia langer op de markt zijn dan Japanse, Koreaanse of andere, zou dit een veel grotere last betekenen voor de oudere Europese merken en een geschenk voor de concurrenten van elders.
Mijn lof voor de heer Florenz, de heer Lange en anderen die over de partijgrenzen heen hebben gezocht naar een compromis en een verdeling van de kosten hebben voorgesteld. Verder vraag ik uw steun voor een amendement dat ik samen met enkele collega's uit Duitsland, Italië, Ierland, Spanje, Zweden en Groot-Brittannië heb ingediend om de terugwerkende kracht van deze maatregel te schrappen. Wetten met terugwerkende kracht deugen niet. Ze zijn niet billijk en vaak ook onuitvoerbaar. De meeste democratische parlementen in de vrije wereld zijn er principieel tegen gekant, tenzij er een overheersend openbaar belang mee gediend is, en dat is hier duidelijk niet het geval.
Daarom heb ik ook gevraagd om een hoofdelijke stemming. Dan kunnen we zien wie voor terugwerkende kracht stemt, een principe van twijfelachtig juridisch gehalte dat een zware financiële last met zich mee zal brengen voor elke toekomstige autokoper en een vernietigende klap voor de Europese auto-industrie zal betekenen.

Patrie
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil nogmaals kort aan het grote economische belang van deze richtlijn herinneren en mijn steun voor de amendementen van de heer Lange betuigen. Die amendementen hebben het grote voordeel dat ze de economische en milieueisen met elkaar verzoenen. Het gemeenschappelijk standpunt van de Raad houdt in dat de automobielfabrikanten de kosten van terugname en recycling volledig of grotendeels op zich moeten nemen. Zoals de heer Lange terecht opmerkt, is die oplossing volstrekt onrechtvaardig voor de Europese fabrikanten.
In mijn land zijn er automobielfabrikanten. Welnu, ik kan u zeggen dat wij onmogelijk kunnen eisen dat die financieel opdraaien voor alle voertuigen die nu nog rondrijden. Dat zou betekenen dat ze de kosten van 80% van alle voertuigen in Europa op zich moeten nemen.
Die oplossing is onaanvaardbaar omdat de fabrikanten in hun productieprocessen en bij de berekening van hun kostprijs geen rekening hebben kunnen houden met de milieueisen die wij nu aan hen stellen. Het gemeenschappelijk standpunt benadeelt de Europese fabrikanten tegenover de fabrikanten die pas onlangs op de Europese markt zijn gekomen. Wij zijn hier niet om de belangen van een of ander land of industriële lobby te verdedigen, maar om een Europa tot stand te brengen dat op de wereldmarkt kan concurreren en om de werkgelegenheid in concurrerende bedrijfstakken te verdedigen.
Dames en heren, daarom verzoek ik u de amendementen van de heer Lange goed te keuren. De fractie van de Europese sociaal-democraten zal die amendementen steunen omdat ze de economische belangen en milieueisen met elkaar verzoenen en de lidstaten de vrijheid laten om zelf te bepalen hoe ze aan die eisen voldoen. In die amendementen staat immers dat de regelingen in de lidstaten, waarvan sommige voortreffelijk functioneren, kunnen blijven bestaan.

Ries
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dit voorstel voor een richtlijn betreffende afgedankte voertuigen beoogt een hoog niveau van milieubescherming in de Unie, maar ook de goede werking van de interne markt in de betrokken sector.
Uiteraard moeten historische voertuigen en oldtimers buiten het toepassingsgebied van de richtlijn vallen. Ik denk dat iedereen van ons het ermee eens is dat ook auto's tot ons cultureel erfgoed behoren. Een van de struikelblokken is artikel 12 over de datum van toepassing van de richtlijn. Het voorstel van het Parlement, namelijk achttien maanden na de inwerkingtreding van de richtlijn voor voertuigen die met ingang van die datum voor het eerst op de markt worden gebracht, is weinig realistisch. In Europa zijn er tientallen miljoenen voertuigen die niet zijn ontworpen om te worden gerecycled, maar die toch zullen moeten worden teruggenomen. Het gemeenschappelijk standpunt was realistischer. Daarin werd 2006 voorgesteld voor de voertuigen die nu al in het verkeer zijn. De ondernemingen zouden dan ook de tijd hebben gehad om financiële reserves aan te leggen om die extra uitgaven te kunnen doen.
Op dat punt sta ik dus, zoals mijn fractie, achter het gemeenschappelijk standpunt. Ik vind het een evenwichtig compromis tussen de aan de ondernemingen gestelde eisen en de onontbeerlijke vooruitgang die wij op milieugebied moeten boeken.

Breyer
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, het Europees Parlement staat vandaag voor een belangrijke beslissing. Zetten wij ons in voor een baanbrekende maatregel ter bescherming van het milieu en de consument, of laten wij ons, zoals de amendementen van Florenz, Lange en anderen doen vrezen, voor het karretje spannen van de Duitse automobielindustrie? De geloofwaardigheid van het Parlement als een van de voorvechters van ons milieu staat op het spel. Het zou ronduit beschamend zijn als we zouden terugvallen op wat de regeringen van veertien lidstaten en de Europese Commissie hebben beslist over de verantwoordelijkheid van de producenten en de bescherming van het milieu.
Het is duidelijk wat Florenz en Lange met hun amendementen willen bereiken: het stranden van deze richtlijn. Met de gedeelde kosten die zij voorstellen moet het principe "de vervuiler betaalt" op de helling en moet productinnovatie worden ondermijnd. Door talrijke drempels in te bouwen willen ze simpelweg voorkomen dat er een kringloopsysteem op poten gezet wordt, en door middel van typekeuringen willen ze vertragingen in de tenuitvoerlegging van de richtlijn veroorzaken van twaalf jaar of meer. Dit is volkomen onaanvaardbaar. Daarom richt ik in het bijzonder een appèl tot de Duitse leden om niet toe te staan dat er vandaag zware politieke schade wordt aangericht. De rood-groene regering van Duitsland heeft zich niet bepaald met roem overladen in het debat over de richtlijn betreffende afgedankte voertuigen. Doet u niet hetzelfde. Al dat gejammer over concurrentievervalsing is bespottelijk, omdat het eigenlijk alleen maar gaat over concurrentievervalsing voor de Duitse auto-industrie. Weest volksvertegenwoordigers, en laat u niet degraderen tot Volkswagenvertegenwoordigers! Stem voor milieu- en consumentenbescherming en voor innovatie in de auto- en recyclingindustrie!

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, over deze richtlijn wordt nu sinds 1997 gediscussieerd. Het werd tijd dat we tot een akkoord kwamen. Aangezien ik het min of meer eens ben met wat mijn fractiegenoot Sjöstedt en collega De Roo van de groenen gezegd hebben, zal ik mijn twee minuten spreektijd niet verspillen en mij beperken tot twee kwesties. Om te beginnen misschien wel het meest fundamentele onderdeel van het voorstel, een idee dat onlosmakelijk verbonden is met recycling en hergebruik, namelijk dat er bij de bouw van auto's materialen moeten worden gebruikt die achteraf minder vervuilen. Een tweede belangrijk punt is dat het restafval niet mag worden verbrand of verpulverd, en dan gaat het niet alleen om materialen die lood, cadmium of kwik bevatten, maar ook PVC. Over dit onderwerp is er in een ander verband ook al een discussie gaande in dit Parlement.
De tweede kwestie draait rond de vraag wie de kosten moet betalen. Ik ben het eens met de sprekers die gezegd hebben dat de vervuiler moet betalen. Dit geldt des te meer in het geval van dit voorstel. De constructeurs moeten betalen, hoewel we allemaal weten dat de kosten waarschijnlijk aan de consument zullen worden doorberekend. De constructeurs moeten ook de kosten tot aan het jaar 2006 op zich nemen, zoals in een aantal amendementen wordt voorgesteld. Wij konden ons beter terugvinden in het amendement op de eerste lezing.
Het is ook belangrijk dat we percentages en data vastleggen waarop de voertuigen uit kringloopmaterialen moeten bestaan. Ik vind de termijnen waar in het voorstel van uitgegaan wordt namelijk erg lang.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, is het voor mij essentieel dat we de oprichting van kleine en middelgrote bedrijven bevorderen op basis van een vergunningenstelsel en een strenge normering. Zij zijn degene die in staat zijn werkgelegenheid te scheppen in deze belangrijke sector, en bovendien vermijden we op die manier dat grote bedrijven zich monopolies gaan toe-eigenen.

Thomas-Mauro
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het Europees Parlement moet vandaag een zeer concrete verantwoordelijkheid op zich nemen. Wij moeten beslissen wat wij gaan doen met de miljoenen voertuigen die wij jaarlijks afdanken. In sommige van onze lidstaten zijn al vrijwillige milieuakkoorden gesloten om te voorkomen dat onze sloten, kanalen en velden nog langer worden gebruikt om er lelijke en gevaarlijke wrakken te dumpen waaruit af en toe een verschrikte kip te voorschijn komt.
In ons land zijn wij trots op onze automobielindustrie en de commerciële successen daarvan in Europa en elders in de wereld. Ik weet dat die sector voor de internationale uitstraling van mijn land belangrijk is. Ik weet dat de Europese automobielindustrie pro-actief werkt en een groots opgezet onderzoeksprogramma ten uitvoer heeft gelegd om een nationaal systeem te ontwikkelen voor de uitwisseling van informatie met het oog op de demontage van afgedankte voertuigen.
Ik weet dat de Raad slechts met veel moeite een compromis heeft kunnen bereiken. Wij moeten vandaag dan ook alchemisten zijn met veel begrip en aandacht voor het milieu. Dit wordt de eeuw van het afvalbeheer. Persoonlijk vind ik in elk geval dat wij het principe moeten toepassen dat de vervuiler betaalt. De automobielindustrie heeft almaar meer aandacht voor het milieu en is op dat inzicht vooruitgelopen. De sector neemt trouwens zijn verantwoordelijkheid op zich.
Het zijn echter de lidstaten die de richtlijn moeten toepassen. Wij mogen in de richtlijn niet te veel bijzonderheden opnemen, want de industriële traditie inzake afbraak en vermaling zijn bijvoorbeeld in Italië anders dan in Finland. Ik wil niet dat de eigenaars van de voertuigen verantwoordelijk worden gesteld. Wie in Europa rondrijdt, betaalt zijn voertuig, nationale belasting, katalysator en belasting op brandstof en geeft dus nu al heel veel geld uit voor zijn mooie auto en het recht om daarmee rond te rijden.
Mijn collega's van de grote, federalistisch ingestelde fracties zijn onvoorzichtig als ze het Europees Parlement onpopulair maken door de eigenaar en de fabrikant samen verantwoordelijk te stellen. Hoe kunnen wij voorts een fonds oprichten dat de recycling van voertuigen betaalt en de grensoverschrijdende terugname van voertuigen in Europa beheert? Wie betaalt de recycling van het voertuig dat ik in Frankrijk heb gekocht maar in België heb laten inschrijven? Welk nationaal fonds zal dan de kosten van de recycling van mijn afgedankt voertuig betalen? Wij mogen het bedrijfsleven ook niet opzadelen met rechtsonzekerheid door de richtlijn terugwerkende kracht te geven. Dat is onaanvaardbaar. Wij mogen hier vandaag geen bestraffende wetgeving op de sporen zetten maar moeten vooral een duurzame ontwikkeling blijven nastreven.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement met de milieucommissie voorop zet zich er in dit Huis meestal voor in om voorstellen van de Europese Commissie of de Raad kritisch te beoordelen en vanuit milieuoogpunt te verbeteren. Nu dreigt in dit Parlement een gedegen gemeenschappelijk standpunt van de Raad vanuit milieuoogpunt verslechterd te worden.
Wij danken per jaar zeer veel auto's met veel gevaarlijke stoffen af. Daarom is preventie van afvalstoffen van belang. Wij dienen ook te streven naar minimale hoeveelheden zware metalen en andere gevaarlijke stoffen en materialen. Daarnaast dienen autofabrikanten er rekening mee te houden dat deze auto's zo geproduceerd en geconstrueerd worden dat eenvoudige demontage en hergebruik mogelijk zijn. De rest van het autowrak vraagt ook om een adequate verwerking. Ik steun daarom van harte de percentages voor hergebruik en recycling die door de Raad zijn voorgesteld. Tegenwoordig is een volledige ontmanteling van autowrakken economisch haalbaar. Dit houdt in dat wij afstappen van het shredderen van autowrakken. De gestelde doelen zijn zeker haalbaar en in Nederland wordt op dit moment al een waarde van 86% recycling gehaald.
De beste manier om voor een goede inzameling te zorgen is dat de laatste gebruiker de auto kosteloos kan inleveren bij een erkende verwerker. De kosten voor de verwerking kunnen dan verrekend worden in de prijs van nieuwe auto's, De voorstellen die door enkele parlementsleden worden gedaan, tasten dit systeem in ernstige mate aan. De zogenaamde gedeelde verantwoordelijkheid is erg onhandig en stimuleert de innovatie niet. Als het systeem van kosteloos inleveren gehanteerd wordt, zal ook blijken dat de kosten voor verwerking aanzienlijk zullen dalen.
Tenslotte moet deze richtlijn zo snel mogelijk in werking treden. Een moeizame conciliatieprocedure betekent een onnodige vertraging waarbij het milieu de dupe is. Laten wij tevreden zijn met het gemeenschappelijk standpunt dat er nu ligt, dan hoeven wij de Raad alleen nog maar te complimenteren en te feliciteren met het bereikte resultaat.

Oomen-Ruijten
Mijnheer de Voorzitter, ik heb grote waardering voor collega Florenz. Hij heeft onder druk van zijn collega's, maar ook druk vanuit de auto-industrie goed werk geleverd. Voeg daarbij dat de heer Florenz dat ook nog moest doen met zijn ecologische groene gesteldheid, op de achtergrond een compromis moest vinden en dat was niet makkelijk.
Ik ben globaal gezien niet ontevreden over het gemeenschappelijk standpunt dat hier voor ons ligt en in elk geval over de filosofie die achter dat gemeenschappelijk standpunt ligt. Ik heb een tweetal punten waar ik iets over wil zeggen, dat is de oldtimers en de motoren, die moeten inderdaad uit de richtlijn gehouden worden en het andere punt is de hele controversiële vraag, wie draagt nu eigenlijk de verantwoordelijkheid voor het terugnemen van de auto's.
Ik wil niet tornen aan de tekst van het gemeenschappelijk standpunt. De fabrikant is verantwoordelijk, moet verantwoordelijk zijn en de eindgebruiker moet zonder kosten de auto kunnen terugleveren. Er is denk ik teveel koudwatervrees. De autolobby heeft te velen op het verkeerde been gezet. Ik wil dan ook nog eens een keer tegen de collega's zeggen dat ervaringen toch leren dat de kosten voor die verwerking worden doorberekend. Dat zijn niet zulke hoge kosten. Het gaat in de lidstaat waar ik vandaan kom om 150 gulden per auto. Daarmee begin je op dag nul en je kunt dan ook meteen de oude auto's verwerken.
Er kan zich dan ook meteen een hele grote industrie opbouwen die ervoor zorgt dat de autokerkhoven die vroeger normaal waren in onze lidstaten er niet meer zijn. Ik wil dus niet tornen op dat punt aan het compromis. Ik denk dat het goed is dat wij met elkaar zo snel mogelijk de wetgeving die nu voor ons ligt goedkeuren. Dat is goed omdat dan de negen miljoen auto's die er ieder jaar in Europa op de weg komen ook op een fatsoenlijke manier worden verwerkt en dat komt ons allemaal ten goede.

Lund
Mijnheer de Voorzitter, de onderhavige richtlijn is een belangrijke stap om te voorkomen dat afgedankte voertuigen gevaarlijk afval produceren. Het is belangrijk dat hergebruik en recyclage van materiaal afkomstig van afgedankte voertuigen aangemoedigd worden. Voor het milieu is het mijn insziens uiterst belangrijk dat het gebruik van giftige zware metalen totaal verboden wordt en dat we de fabrikanten op hun verantwoordelijkheid wijzen. Als we dit laatste niet doen, voelen zij zich ook niet verplicht auto's te bouwen die minder afval produceren. Het gemeenschappelijk standpunt dat in de Raad slechts moeizaam tot stand kwam en dat de steun van de Commissie en van de milieucommissie heeft gekregen, voldoet aan alle milieueisen. Daarom vind ik het vreemd en onbegrijpelijk dat leden van de milieucommissie amendementen hebben ingediend die de verantwoordelijkheid van de autofabrikanten beduidend afzwakken. Indien deze amendementen aangenomen worden, zet het Parlement zijn geloofwaardigheid op het gebied van milieubescherming ernstig op het spel. Het Parlement was tot nog toe steeds een positieve stimulans voor de bescherming van het milieu, maar als we de amendementen van de leden Florenz en Lange aannemen, worden we een negatieve milieufactor in Europa. Daarbij komt dat het afzwakken van de verantwoordelijkheid van de fabrikanten in dit geval een precedent schept voor latere thema's op andere gebieden, zoals elektronisch en computerafval. Daarom doe ik een oproep tot alle leden om wars van alle fractieproblematiek een negatieve stem uit te brengen tegen alle amendementen op het gemeenschappelijk standpunt die de milieucriteria afzwakken en de verantwoordelijkheid van de fabrikanten verlichten. Alleen zo kunnen wij een aanvaardbaar resultaat voor het milieu bereiken.

Davies
Mijnheer de Voorzitter, deze uitstekende richtlijn zal een einde maken aan het dumpen van afgedankte auto's, recycling aanmoedigen en bovenal de constructeurs ertoe aanzetten auto's te ontwerpen die makkelijk te recyclen zijn. Maar wie moet daar de kosten van dragen? Wat voor systeem we ook invoeren, uiteindelijk draait de consument ervoor op. De beste manier om onze milieudoelstellingen te bereiken, is de constructeurs in te zetten voor het innen van de kosten en het verwerken en recyclen van de auto's.
De constructeurs hebben de heer Florenz en de heer Lange zo ver gekregen amendementen in te dienen die de voorstellen ernstig ondermijnen. Laat u niet om de tuin leiden door de constructeurs! Als u ten volle de vruchten wilt plukken van deze richtlijn, gebruik dan uw stem om deze amendementen van tafel te vegen.

Isler Béguin
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, in tegenstelling tot wat wij misschien denken, is dit geen technisch maar een bij uitstek politiek debat. Gisteren hebben wij hier een politiek debat gevoerd dat ons Parlement siert. Vandaag zou het voor ons een schande zijn als 314 leden zouden zwichten voor het gelobby van bepaalde autofabrikanten.
In amendement 38 staat dat de consumenten de helft van de kostprijs van de terugname van afgedankte voertuigen moeten dragen. In het gemeenschappelijk standpunt staat dat de producent de totale kostprijs van die terugname op zich moet nemen. Als het Parlement het amendement aanneemt, neemt het voor de eerste keer niet de verdediging van de Europese consumenten en burgers op zich, maar stelt het zich in dienst van de lobby's.
Dat kunnen wij niet aanvaarden. Op die manier zouden wij een precedent creëren en ons ook op vele andere terreinen aan alle mogelijke pressie blootstellen. Het zou ook de eerste keer zijn dat het Europees Parlement een standpunt van de Raad verzwakt, terwijl wij de Raad meestal verwijten dat hij niet ver genoeg gaat. Het systeem van de gratis terugname van oude voertuigen, waardoor de hoeveelheid te recycleren materiaal toeneemt, zal de recycling bevorderen en daardoor werkgelegenheid creëren. Voor de consumenten, het milieu en de nieuwe werkgelegenheid in de recyclingbedrijven mogen wij het gemeenschappelijk standpunt van de Raad dan ook zeker niet amenderen. In zijn huidige vorm is het gemeenschappelijk standpunt volkomen aanvaardbaar.

Bowe
Mijnheer de Voorzitter, zoals zovelen vandaag vind ik dit een goede maatregel. Het is een nuttige maatregel, een maatregel die we allemaal nodig hebben. De meeste technische problemen zijn opgelost. Er is nog een aantal details dat moet worden afgerond, maar de meeste technische problemen zijn opgelost.
We zijn nu bij de slotvraag aanbeland. Bij het debat over de eerste lezing is deze vraag enkel door de Economische en Monetaire Commissie gesteld, en alleen ikzelf als rapporteur voor advies namens die commissie heb die vraag aan het Parlement voorgelegd. Het is een hele simpele vraag: wie zal dit betalen?
De Raad heeft in zijn gemeenschappelijk standpunt het redelijke compromis bereikt dat de constructeurs een aanzienlijk deel van de kosten moeten dragen, zij het niet alle kosten, zoals de heer Bowis per vergissing heeft gezegd. Misschien hoogstens 20% of een vijfde, zeggen ons de juristen. Dat is niet onredelijk. De Britse consument die in het Verenigd Koninkrijk een Rover koopt, zoals de heer Lange heeft gezegd, of elk ander willekeurig automerk, betaalt al jaren buitensporige prijzen, veel meer dan in andere Europese landen. Waarom zouden ze dan nog een keer moeten betalen? Ze hebben al betaald.
Waarom zouden dezelfde mensen die al belastingen betalen of die in de toekomst nieuwe auto's gaan kopen opnieuw moeten betalen om van een auto af te raken waar de constructeur al winst op heeft gemaakt? Dat wil er bij mij niet in. Volgens sommige amendementen die vandaag zijn ingediend, zou het allemaal zo moeten worden geregeld. Ik ben het daar niet mee eens en ik zal er niet mee instemmen. De verantwoordelijkheid voor die auto's ligt bij de constructeur. De constructeur is degene die voor de infrastructuur moet zorgen en die een redelijk deel van de kosten voor de verwerking moet dragen.
Het gemeenschappelijk standpunt sluit bijdragen van de overheid niet uit. Het is een redelijk compromis. Sommige amendementen zijn dan weer volkomen onredelijk, omdat ze de constructeur van elke plicht ontslaan om zelfs maar het kleinste beetje bij te dragen in de kosten van het afdanken van de auto's die vandaag in omloop zijn.
Ik leg mij daar niet bij neer, en uit naam van de belastingbetalers en de consumenten van Europa stem ik tegen deze amendementen.

Liese
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, we zijn het erover eens dat we moeten nadenken over hoe we behoorlijk met oude auto's moeten omspringen in Europa, maar de Raad heeft in dit geval niet het voorbeeld gegeven van een zinvol Europees milieubeleid. De manier waarop het Duitse voorzitterschap met deze thematiek is omgesprongen, was een regelrechte blamage. Om te beginnen heeft de minister van Milieu Trittin zijn collega's in het kabinet onvoldoende geconsulteerd, en vervolgens heeft bondskanselier Schröder zich als een olifant in een porseleinkast zonder kennis van zaken in de procedure gemengd. Overigens was ook het besluit van het Finse voorzitterschap in juni niet het best denkbare. Er is sprake van een aantal zwakke plekken. De grootste is volgens mij het feit dat er te weinig rekening wordt gehouden met de positie van het midden- en kleinbedrijf, en laten we niet vergeten dat de auto-industrie niet alleen uit grote bedrijven bestaat. Vooral in de toelevering speelt het midden- en kleinbedrijf een grote rol, en wij mogen de belangen van de werknemers daar niet uit het oog verliezen. Zo bekeken gaat het om meer dan twee miljoen mensen die in deze sector werken.
Een groot deel van de amendementen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, en ook de amendementen van onze fractie op artikel 5 met betrekking tot de kosten, slaan op de positie van het midden- en kleinbedrijf. Ook vanuit het oogpunt van milieubeheer is het gemeenschappelijk standpunt niet om over naar huis te schrijven. Het ontbreekt hier aan een totaalvisie. Wat mijn collega van de groenen zegt, namelijk dat dit de eerste keer zou zijn dat het Europees Parlement een gemeenschappelijk standpunt afzwakt, klopt niet. Het snijdt uit het oogpunt van milieubescherming toch geen hout dat we strakke, hoge recyclingquota gaan invoeren als daardoor de ontwikkeling van moderne, zuinige auto's als de drieliterwagen wordt gefnuikt? Daarin wordt nu juist heel veel kunststof verwerkt! Daarom moeten we op z'n minst een amendement ondersteunen dat uitzonderingen toestaat voor bijzonder zuinige auto's. De bezwaren van de sector hierover zijn zeker niet uit de lucht gegrepen. Maar de kunststof- en de auto-industrie zouden hun argumenten wel extra kracht bijzetten als zij zich ook op andere manieren voor de vermindering van de CO2-uitstoot in Europa inzetten.

Myller
Mijnheer de Voorzitter, wij bevinden ons momenteel in een zeer bijzondere situatie: zij die de milieunormen willen verdedigen, verdedigen het gemeenschappelijke standpunt van de Raad. In tegenstelling tot de vorige spreker wil ik zeggen dat ik zeer trots ben dat tijdens het Finse voorzitterschap een gemeenschappelijk standpunt werd bereikt dat de milieunormen verdedigt. Als wij het gemeenschappelijke standpunt laten varen en ernaar streven de kosten van recycling te verdelen, scheppen we mazen in de wet: dan krijgen we geen verstandig en duidelijk systeem waarin de verantwoordelijkheidsverhoudingen in orde zijn. Naar mijn mening moet de hoofdverantwoordelijkheid daarom bij de producent liggen. Alleen op deze manier kunnen we het probleem goed genoeg oplossen en er ook van uitgaan dat de producenten worden aangemoedigd voertuigen te produceren die in de toekomst tegen zo laag mogelijke kosten gerecycled kunnen worden.

Arvidsson
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel voor een richtlijn van de Raad bevat twee principiële kwesties. Het ene betreft de volledige verantwoordelijkheid van de producent om afgedankte voertuigen terug te nemen. Het gevaar bestaat dat er een monopoliepositie binnen de demontagewerkzaamheden ontstaat. Dit geldt met name voor de gebieden in de EU waar de afstanden groot zijn en waar veel kleine bedrijven zich bezighouden met demontage. Hiermee wil ik zeggen dat de EU-richtlijn, ongeacht het onderwerp, de kleine bedrijven in de Unie niet mag benadelen. De volledige verantwoordelijkheid van de producenten kan ook tot gevolg hebben dat de markt voor tweedehands auto's verdwijnt, omdat het voor een producent belangrijker wordt om nieuwe onderdelen te verkopen. Deze markt is belangrijk voor mensen die oude voertuigen verzamelen en opknappen. Ook vanuit markteconomische principes is het beginsel twijfelachtig. Bedrijven moeten veranderd, verkocht en gesloten kunnen worden. Ze moeten zich op nieuwe markten kunnen vestigen en oude markten kunnen verlaten. Producenten vastpinnen op een verantwoordelijkheid die ver teruggaat in de tijd, gaat slecht samen met een flexibele markteconomie die ontwikkeling stimuleert.
Het andere beginsel in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad is de terugwerkende kracht in het voorstel voor een richtlijn. Het is in strijd met gangbare economische en juridische beginselen om een producent met terugwerkende kracht de financiële verantwoordelijkheid voor zijn product op te leggen. Het verandert tevens de verantwoordelijkheid voor eigenaren met terugwerkende kracht. Een consument kan het product in de loop van de jaren in verschillende opzichten gewijzigd hebben.
Alle EU-landen hebben tegenwoordig wetten die de sloop van auto's reguleren. In het ene land zijn ze beter dan in het andere land. In afwachting van het effect van deze EU-richtlijn moeten de EU-landen echter, ieder voor zich, zo goed mogelijk zorg dragen voor de sloop van voertuigen, zodat de terugwerkende kracht in de EU-wetgeving niet toegepast wordt. Dit is niet in strijd met een financieringsmodel met aandelenopbouw.

Sacconi
Mijnheer de Voorzitter, het belang van deze maatregel voor het milieu en voor de industrie is evident en wordt door iedereen begrepen. Het gemeenschappelijk standpunt biedt een aanvaardbaar, maar zeer delicaat en precair compromis, zozeer dat er nauwelijks iets aan gewijzigd kan worden zonder dat de hele richtlijn gevaar loopt. Het Parlement kan niets forceren; het zou paradoxaal zijn te proberen een wijziging van de milieugevolgen van de maatregel te forceren. De automobielsector heeft toegegeven met de richtlijn te kunnen leven; de kosten zijn niet exorbitant: het recyclen van een auto kost minder dan 1% van de prijs van een nieuwe auto. Bovendien treedt de financiële verantwoordelijkheid van de fabrikanten pas in 2006 in werking, wanneer een groot deel van het huidige wagenpark niet meer op de markt zal zijn. Voor de resterende voertuigen kan eventueel een regeling voor de verdeling van de lasten worden ingesteld, zoals in de amendementen 44 en 45 van de heer Lange wordt voorgesteld. Dit lijken mij de enige amendementen die verenigbaar zijn met het precaire gemeenschappelijk standpunt en met de ervaringen die in sommige landen zijn opgedaan; ze moeten daarom gesteund worden.

Helmer
Mijnheer de Voorzitter, dit is een buitengewoon slechte richtlijn. Om te beginnen is er de terugwerkende kracht, zoals collega Bowis heeft opgemerkt, en dat is principieel verkeerd. Ten tweede wordt de Europese auto-industrie opgezadeld met enorme kosten, met alle gevolgen van dien voor haar concurrentiepositie en de werkgelegenheid. In dit Parlement hebben we het voortdurend over de noodzaak de werkgelegenheid in Europa te bevorderen, maar ondertussen stemmen we constant in met maatregelen die diezelfde werkgelegenheid aantasten.
Er is nog een reden waarom deze richtlijn niet deugt, een reden die te weinig aandacht heeft gekregen in dit debat. Net als een hoop andere Europese wetgeving legt hij veel te veel dwingende regels op. Er wordt één bepaald soort recyclingmodel uitgekozen en in steen gebeiteld. De lopende band is geloof ik een jaar of honderd geleden door Henry Ford uitgevonden, en wat wij hier vandaag proberen te creëren is een soort omgekeerde negentiende-eeuwse lopende band, waarbij we voertuigen ontmantelen, hun onderdelen uit elkaar halen en proberen te recyclen. Waar we eens bij stil zouden moeten staan, is dat de markt voor plastic kringloopbumpers erg onzeker is. De plasticindustrie wil die dingen meestal niet terugnemen en kan dat ook niet op een rendabele manier.
Er bestaat al een hele sector die erg goed draait en die auto's tot schroot verwerkt, metalen terugwint en energie put uit de verbranding van niet-metalen onderdelen. Vanuit het standpunt van milieubeheer is dit een erg zinvolle aanpak. Vanuit milieustandpunt maakt het niet uit of we energie winnen uit de verbranding van oud plastic, dan wel uit nieuwe olie. Deze verwerkingsmethode van auto's brengt geen kosten met zich mee en maakt daarmee een einde aan de hele discussie over wie er voor de kosten moet opdraaien. De afgedankte auto zou zelfs een kleine waarde hebben als hij in het kringloopproces terechtkomt.
Ik ben tegen deze richtlijn omdat hij een te dwingend karakter heeft, omdat hij voorbij gaat aan de al bestaande kringloopmarkt, methoden in steen beitelt die niet noodzakelijk de best denkbare zijn voor het milieu en die zeker vanuit economisch standpunt schadelijk zijn.

Corbey
Voorzitter, collega's, het gemeenschappelijk standpunt is goed, maar het is de taak van het Parlement om het gemeenschappelijk standpunt over afgedankte voertuigen nog te verbeteren. De sociaal-democratische fractie heeft de afgelopen dagen enkele belangrijke voorstellen voor verbetering gedaan. Ik vraag vooral uw aandacht voor amendement 45. Daarin wordt een keuze gemaakt om de kosten van demontage en recycling bij producenten neer te leggen, in ieder geval voor nieuwe auto's. Bij het ontwerp en bij de productie zal daardoor meer rekening gehouden worden met recycling.
Voor de nu rijdende auto's is het redelijk de kosten te delen, bijvoorbeeld door een fonds in te richten zoals in Nederland. In het gemeenschappelijk standpunt staat dat producenten niet alleen de kosten moeten dragen, maar ook de afgedankte voertuigen terug moeten nemen. Dat is volgens mij een heel groot probleem. Ik pleit ervoor om de organisatie van sloop en recycling juist niet bij autoproducenten te leggen, want producenten zouden daardoor een te grote greep op de tweedehandse onderdelenmarkt krijgen. Zij stellen dan zelf de prijzen vast. Iedereen die wel eens in een oude auto heeft gereden weet dat dit nadelig is voor de consument en voor de sleutelaar. De Europese consumentenorganisatie die ons gevraagd heeft het gemeenschappelijk standpunt op dit punt te steunen, laat naar mijn mening de consumenten in de steek.
Een tweede argument om de autosloop uit de handen van producenten te houden, zijn de transportkosten. Als de autoproducenten allemaal hun eigen sloopbedrijven gaan inrichten maakt dat gesleep over lange afstanden met autowrakken noodzakelijk. Dat is milieuonvriendelijk, maar ook duur. Ook hiermee is de consument niet gebaat. Daarom graag uw steun voor amendement 45.

Lange
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik heb nog een keer het woord gevraagd om aan het eind van dit debat nog enkele opmerkingen te maken. Geachte collega's, wie Nederland bezoekt, kan vaststellen dat iedereen zijn afgedankte auto gratis kan inleveren. Hij kan vaststellen dat deze auto's op een zinvolle manier verwerkt worden, dat er nieuwe kringlopen van gebruikte materialen zijn ontstaan, dat 85% van het gewicht van de auto wordt gerecycled en dat in Nederland 92% van alle auto's wordt gerecycled. Dat alles wordt gefinancierd vanuit een fonds dat gespekt wordt door de kopers van nieuwe auto's. Mevrouw Breyer, is dit verwerpelijk voor het milieu? Ik zeg van niet. Het Nederlandse model is een voorbeeld van hoe afgedankte auto's volgens de nieuwe richtlijn verwerkt moeten worden, en de vraag of het nu de koper van een nieuwe auto is die de kosten draagt voor de verwerking van de auto's die momenteel rondrijden of de constructeur, heeft niets met milieu te maken, maar alles met concurrentie.

Of een Europese constructeur 250 miljoen euro moet betalen of een Koreaanse misschien maar 2 miljoen, dat is de vraag waar het om draait. Gezien de belangen van de werknemers in de auto-industrie ben ik ervoor de concurrentieverhoudingen niet te verstoren, maar gezien het milieu wil ik dat de laatste eigenaar zijn auto gratis moet kunnen inleveren, wat we moeten financieren met een fonds. Voor nieuwe auto's moet natuurlijk de constructeur de kosten dragen, omdat die er dan ook toe wordt aangezet auto's te bouwen die makkelijker te recyclen zijn.
(Applaus van de PSE-Fractie)

Smet
Voorzitter, het voorstel dat wij bespreken heeft enorm veel positieve punten voornamelijk gericht op het voorkomen van afval, hergebruiken, terugwinnen en recycling van onderdelen, het terugwinnen van materialen, enzovoort. Ik denk dat wij een goed voorstel neergelegd hebben.
De discussie gaat voornamelijk over, moet de constructeur of de eindverkoper of wie dan ook het autowrak gratis terugnemen of niet. Ik ga alleen het voorbeeld geven van mijn eigen land om te zeggen hoe het daar functioneert en zonder enig probleem. Wij hebben een akkoord gemaakt met al degenen die betrokken zijn bij deze zaak. Dit wil zeggen de autoconstructeurs, de handelaars in tweedehands wagens, de federatie van de autonijverheid, de verwerkers van metalen, de shredders en de overheid.
Er is een milieubeleidovereenkomst getekend op vrijwillige basis. De autonijverheid, en België is een land met een zeer grote autoproductie, heeft daar geen enkel probleem rond gemaakt. Onze mensen kunnen gratis hun wagen inleveren bij de eindverkoper. Wij hebben naar aanleiding daarvan gemerkt, in tegenstelling tot wat hier gezegd wordt, dat dit ten nadele zou zijn van de tewerkstelling, integendeel, wij hebben naar aanleiding daarvan gemerkt hoe een reeks kleine bedrijven de recycling van het materiaal ter harte nemen en dat op een zeer goede manier doen. Sommige bedrijven zijn spitsbedrijven geworden, omdat zij erin slagen bepaalde materialen, zelfs materialen die nog niet zijn opgenomen in de richtlijn, te recyclen. Dat wil dus zeggen dat wij hier een nieuwe sector ontwikkelen, nieuwe tewerkstelling ontwikkelen en tegelijkertijd het milieu een grote dienst bewijzen. Ik ben voor het gratis afnemen. Het is bij ons gelukt. Waarom zou het ergens anders niet lukken.

Wallström
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, bedankt voor dit interessante debat waarin veel belangrijke argumenten naar voren zijn gebracht. Zou u een paar minuten naar me willen luisteren? Ik wil een aantal uitgangspunten en beginselen van deze richtlijn kort uiteenzetten. Om te beginnen wil ik commentaar en antwoord geven op de belangrijkste argumenten in dit debat.
Ten eerste vind ik dat we nogmaals een aantal fundamentele feiten moeten noemen die de heer Florenz en anderen ook al naar voren hebben gebracht. We bespreken hier het feit dat er in de Europese Unie jaarlijks bijna tien miljoen auto's worden gesloopt, wat ongeveer evenveel miljoen ton afval oplevert. Deze auto's produceren dus bijna tien miljoen ton afval, waarvan circa 7% in het milieu belandt. Het afval bestaat uit zeer gevaarlijke milieuschadelijke stoffen. Circa 10% van de loodproductie wordt voor auto's gebruikt, maar ook cadmium, chroom, kwik en andere gevaarlijke stoffen. Hoewel dit bij u bekend is, wil ik het toch nog een keer herhalen. Het is een van de snelst groeiende afvalstromen in Europa. We weten dat het afval er is en we weten hoe we ermee om moeten gaan. We hebben geen excuus om niets te doen.
Deze richtlijn heeft drie doelstellingen. Ten eerste willen wij het gebruik van giftige zware metalen bij de productie van nieuwe auto's afschaffen. Ten tweede willen we de producentenverantwoordelijkheid vastleggen. We moeten niet meer pas aan het eind van de levenscyclus van een product in actie komen, maar we moeten voorkomen dat we zo veel afval produceren. We moeten zo veel mogelijk verschillende onderdelen van een product recyclen. Ten derde willen we de recyclingdoelstellingen bereiken die in deze richtlijn worden gespecificeerd. Dit zijn de drie voornaamste doelen van de richtlijn. Het is immers pure verspilling van grondstoffen om het materiaal in auto's niet te recyclen. Het zijn met name de grondstoffen van de producent die we verspillen als we de levenscyclus van een auto niet verlengen.
Dit roept twee belangrijke vragen op. Hoewel er meer vragen zijn, wil ik de twee belangrijkste noemen. Vraag één: wie draait er voor de kosten op? Vraag twee: verzwakken we met dit voorstel het concurrentievermogen van de Europese auto-industrie?
De eerste vraag betreft degene die moet betalen. Uit de richtlijn blijkt dat met name de producent verantwoordelijk is voor de kosten, in overeenstemming met de beginselen in het EU-Verdrag voor de producentenverantwoordelijkheid en het beginsel dat de vervuiler betaalt. Het is echter duidelijk dat deze kosten gezamenlijk door producenten en consumenten opgebracht gaan worden. We hebben berekend dat de kosten voor het recyclen van een auto niet meer dan 1% van de prijs van een nieuwe auto bedragen. Zouden de kosten zonder deze richtlijn verdwijnen? Het spreekt voor zich dat we met zijn allen voor de kosten van de milieuvervuiling op moeten draaien. Maar die kosten zouden veel hoger zijn en op de lange baan worden geschoven. Ze verdwijnen dus niet. We maken hiermee alleen duidelijk wie verantwoordelijk is en hoe de kosten verdeeld moeten worden. Verkeert de auto-industrie in een crisis? Is het een noodlijdende industrie die we niet extra mogen belasten? Heeft de auto-industrie geen geld? Willen we eigenlijk het concurrentievermogen van de Europese auto-industrie verzwakken? Natuurlijk niet! Integendeel! Denkt u dat de eisen van de consumenten wat betreft milieuvriendelijke en zuinigere auto's in de toekomst minder worden? Welke eisen denkt u dat onze kinderen en kleinkinderen of toekomstige wetten aan auto's zullen stellen? Dat ze milieuvriendelijk, recyclebaar en zuinig zijn en dat ze het milieu niet vervuilen natuurlijk! Alleen op deze manier kunnen we een toekomst voor de auto-industrie creëren.
We hebben gezonde drijfveren nodig die ervoor zorgen dat we het afval gaan verwerken, het materiaal gaan recyclen, waardoor we kunnen concurreren met behulp van milieuvriendelijke en zuinige auto's. De grote voorsprong die de Europese auto-industrie heeft, compenseert ruimschoots het feit dat ze voor meer auto's in Europa verantwoordelijk is. Het levert geen onoverkomelijke kosten op en het is geen onmogelijke taak. Als we dergelijke drijfveren creëren, zorgen de marktmechanismen en de commerciële belangen van de auto-industrie er ongetwijfeld voor dat er systemen ontstaan die alles regelen. Dat zal uiteenlopen van verzekeringen tot goede en geschikte sloop- en recyclemethoden. De industrie zal er zelf voor zorgen dat dit in Europa ontstaat. Het zal de Europese auto-industrie geen onoverkomelijke kosten opleveren. Het zal de industrie alleen maar helpen om voorop te lopen met de productie van milieuvriendelijke en zuinigere auto's. We moeten het doen voor het milieu. De kosten en het afval verdwijnen niet. Als we het niet doen, moeten we wel als belastingbetaler of burger de rekening betalen. Bovendien lopen de kosten alleen maar op als we het uitstellen en nog langer wachten.
Dit wilde ik ter inleiding zeggen. Ook wil ik commentaar geven op de vraag over de wetgeving met terugwerkende kracht. Bedoelen de afgevaardigden dat we voor een auto uit moeten gaan van een gemiddelde levensduur van elf jaar of wordt er bedoeld dat we elf jaar moeten wachten voordat we dit probleem gaan aanpakken? Bedoelt u dat we bij het creëren van nieuwe wetgevingen voor chemicaliën de huidige chemicaliën op de markt niet in aanmerking moeten nemen en dat we alleen wetten moeten maken voor hetgeen in de toekomst geproduceerd wordt? Natuurlijk moeten we het huidige probleem aanpakken en de uitdaging van het bestaande wagenpark aangaan. Het is nu nog geen onoverkomelijk probleem. Het is hanteerbaar. We hebben al een infrastructuur. We hebben alles wat nodig is voor de verwerking van afgedankte auto's.
Ik hoop natuurlijk dat de stemming van vandaag een goed resultaat oplevert. Verder wil ik, mocht ik dat nog niet gedaan hebben, Karl-Heinz Florenz bedanken voor al zijn inspanningen voor dit voorstel in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid. Het is in vele opzichten baandoorbrekend wat betreft hergebruik en de producentenverantwoordelijkheid. Ik denk dat het veel positieve en merkbare effecten op het milieu zal hebben. We kunnen onze ogen er niet voor blijven sluiten. We hebben zoals gezegd zowel de kennis als de middelen in huis om dit te bewerkstelligen.
Na de eerste lezing van het Europees Parlement in 1999 kwam het voorstel van de Commissie in een lastige politieke situatie in de Raad terecht. In juli echter kwam er tijdens het Finse voorzitterschap een weloverwogen gemeenschappelijk standpunt. Nu moeten we erop toezien dat dit wetgevingsproces op een succesvolle manier wordt afgesloten.
Er zijn in totaal 48 amendementen ingediend. De Commissie kan tien amendementen in zijn geheel goedkeuren. Drie amendementen kunnen gedeeltelijk en één kan in beginsel worden goedgekeurd. Een aantal amendementen betreffende verbeteringen van het voorstel van de Commissie hebben we al bij de eerste lezing goedgekeurd, of probeert onderdelen van het oorspronkelijke voorstel in de richtlijn die de Raad had afgewezen, opnieuw in te voeren. Dit betreft amendement 5, behalve het eerste deel, 8, 9, het eerste deel, 10, 12, het derde deel, 15, 16, 20, 22, 24 en 25. Al deze amendementen worden goedgekeurd. Amendement 6 en 21 zijn nieuw; de Commissie keurt ze goed. De Commissie keurt ook amendement 26 op enkele redactionele wijzigingen na goed. Ik wil onderstrepen dat een aantal van de overige amendementen betreffende de fundamentele componenten van het verslag een aanzienlijke verlaging betekende van het milieubeschermingsniveau dat het gemeenschappelijk standpunt beoogt. Die kunnen daarom niet worden overgenomen.
Het Parlement draagt doorgaans sterk bij tot het aanscherpen van de milieuwetgeving in Europa. Het zou me verbazen en teleurstellen als dat vandaag niet het geval zou zijn. Ik maak me grote zorgen over een aantal amendementen van het Parlement die vraagtekens bij de onbetwistbare pijlers van dit voorstel zetten. Zoals bijvoorbeeld het afschaffen van zware metalen, de producentenverantwoordelijkheid en de eis voor recycling. Ik zal deze amendementen groepsgewijs behandelen.
De amendementen 4, 11, 12, 13, 28, 30, 32, 37, 42 en 48 betreffen het afschaffen van zware metalen. Amendement 12 zou betekenen dat het in werking treden van de maatregel minstens tien jaar uitgesteld wordt. De amendementen 13, 28, 32, 37, 42 en 48 betekenen dat er nodeloze voorwaarden gesteld en uitzonderingen gemaakt moeten worden, wat het proces van vervanging van de schadelijke stoffen vertraagt. De amendementen 4, 11 en 30 betekenen dat de zware metalen vóór recycling van het afval gescheiden moeten worden. De Commissie is van mening dat de voorgestelde manier van afschaffen in het gemeenschappelijk standpunt in technisch opzicht makkelijker uitvoerbaar is.
De amendementen 17, 18, 27, 34, 36, 38, 44 en 45 betreffen de producentenverantwoordelijkheid. Dit compromis dat de Raad tot stand heeft gebracht, is rechtvaardig, maar wankel. De Commissie vindt niet dat de amendementen het evenwicht vergroten, maar is van mening dat ze juist voor meer spanningen zorgen.
Ik betreur de verwarring die onlangs is ontstaan doordat interne documenten van de Commissie op de verkeerde manier zijn gebruikt. Hierdoor ontstond onzekerheid over de houding van de Commissie ten opzichte van de kwestie. Ik wil benadrukken dat de Commissie al in 1997 een clausule voor de producentenverantwoordelijkheid heeft voorgesteld en dat de Commissie het gemeenschappelijk standpunt volledig steunt. Het levert de producenten geen buitenproportionele kosten op. Verre van dat.
De amendementen 39, 40, 46 en 47 betreffen gekwantificeerde doelstellingen. Het hoge milieubeschermingsniveau dat het gemeenschappelijk standpunt beoogt, zou sterk uitgehold worden als de recyclingeis voor 2006 verwijderd zou worden. Deze amendementen zouden de haalbaarheid en de controle van de doelstellingen bemoeilijken.
Verder wil ik commentaar geven - en luistert u goed naar wat ik zeg, want dit heb ik herhaaldelijk in het debat horen zeggen - op de kwestie van de oldtimers en hobbyauto's die in de amendementen 3, 7, 9, het tweede deel, en amendement 35 genoemd worden. Deze voertuigen vallen niet onder de definitie van afval en zodoende niet onder de richtlijn. Dus wat er ook gezegd is, oldtimers en motoren vallen niet onder de richtlijn.
We zijn niet van mening dat de amendementen 2 en 14 iets aan de richtlijn toevoegen. Amendement 23 betekent dat de Commissie kwaliteitsnormen moet invoeren voor herbruikbare componenten. Dit staat niet in de richtlijn. Daarvoor zou een ad hoc richtlijn van het Europees Parlement en de Raad nodig zijn. De amendementen 29, 31 en 41 zwakken de demontage-eisen af. In het bijzonder de amendementen 31 en 41 kunnen de mogelijkheden voor recycling van plastic, autobanden en glas ondermijnen.
Tot slot kan de Commissie de amendementen 1 en 33 niet goedkeuren om redenen die met juridische duidelijkheid te maken hebben, evenmin als amendement 19, dat de Commissie in dit stadium niet noodzakelijk acht. Verder hoort amendement 43 niet thuis in het toepassingsgebied van de richtlijn.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt onmiddellijk plaats.

Stemming
McNally
Mevrouw de Voorzitter, zoals u weet stemmen wij vandaag pas over dit verslag, omdat dat vorige week niet kon vanwege het grote aantal ernstige vertaalfouten, vooral in de Franse versie. U heeft van mij een klachtenbrief ontvangen over het aantal fouten in dit en in andere verslagen die ik de laatste tijd onder ogen heb gekregen.
Eén fout is nog altijd niet gecorrigeerd, en die staat in amendement nummer 4. In de Engelse versie hebben we het over 'farmaceutische en wetenschappelijke organisaties'. In de Franse versie wordt dat 'entreprises pharmaceutiques et organisations scientifiques', farmaceutische bedrijven en wetenschappelijke organisaties. Kunt u er alstublieft voor zorgen dat de Franstalige collega's weten dat het woord entreprises niet klopt? Het hoort niet thuis in dit amendement. En nogmaals, mevrouw de Voorzitter, ik dring erop aan dat u werk maakt van de kwaliteit van de vertalingen die we momenteel ontvangen.

De Voorzitter
Mevrouw McNally, ook mij baart het zorgen dat de vertalingen steeds vaker problemen opleveren. Ik zal met de diensten onderzoeken wat wij daaraan kunnen doen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0011/2000) van de heer Langen, namens de delegatie van het Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de beschikking van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een meerjarenprogramma ter bevordering van hernieuwbare energiebronnen in de Gemeenschap - ALTENER (C5­0333/1999 - 1997/0370(COD))
(Het Parlement keurt de gemeenschappelijke ontwerptekst goed) 
Verslag (A5-0010/2000) van mevrouw Ahern, namens de delegatie van het Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de beschikking van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een meerjarenprogramma ter bevordering van de energie-efficiëntie - SAVE (1998-2002) (C5-0334/1999 - 1997/0371(COD))
(Het Parlement keurt de gemeenschappelijke ontwerptekst goed)
Verslag (A5-0009/2000) van de heer Graça Moura, namens de delegatie van het Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van het besluit van het Europees Parlement en de Raad tot instelling van één enkel programmerings- en financieringsinstrument voor culturele samenwerking (programma "CULTUUR 2000" ) (C5-0327/1999 - 1998/0169(COD))
(Het Parlement keurt de gemeenschappelijke ontwerptekst goed)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0006/2000), namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende afgedankte voertuigen (8095/1/1999 - C5-0180/1999 - 1997/0194(COD)) (Rapporteur: de heer Florenz)
(De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)

Verslag (A5-0007/2000) van mevrouw Berger, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de voorwaarden voor de terbeschikkingstelling, in het raam van verrichting van grensoverschrijdende diensten, van werknemers in loondienst die onderdaan van een derde land zijn (COM(1999) 3 - C4-0095/1999 - 1999/0012(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0012/2000) van mevrouw Berger, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot uitbreiding van het vrij verrichten van grensoverschrijdende diensten tot in de Gemeenschap gevestigde onderdanen van een derde land (COM(1999) 3 - C5-0050/2000 - 1999/0013(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0003/2000) van de heer Marinho, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over
I. het ontwerpbesluit van de Raad tot wijziging van besluit 88/591/EGKS, EEG, Euratom tot instelling van een Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (5713/1999 - C5-0020/1999 - 1999/0803(CNS)), en
II. het ontwerpbesluit van de Raad tot wijziging van besluit 88/591/EGKS, EEG, Euratom tot instelling van een Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (9614/1999 - C5-0167/1999 - 1999/0805(CNS))
(Het Parlement neemt bij opeenvolgende stemmingen de twee wetgevingsresoluties aan)
Verslag (A5-0022/2000) van de heer Brok, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid over het voorstel voor een besluit van de Raad tot toekenning van uitzonderlijke financiële bijstand aan Kosovo (COM(1999) 598 - C5-0045/2000 - 1999/0240(CNS))

Speroni
Mevrouw de Voorzitter, ik wil er alleen op wijzen dat het tijdens de procedure in de commissie niet mogelijk was amendementen in te dienen, en dus, goed te keuren. Ik weet niet of dat volgens de regels is, dus ik verzoek u te controleren of de gevolgde procedure voorafgaande aan de behandeling in dit Huis correct is.

De Voorzitter
Mijnheer Speroni, ik neem nota van wat u hebt gezegd.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0018/2000) van de heren Dimitrakopoulos en Leinen, namens de Commissie constitutionele zaken, over de bijeenroeping van de intergouvernementele conferentie (14094/1999 - C5-0341/1999 - 1999/0825(CNS))

(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Gezamenlijke ontwerpresolutie over de regeringsonderhandelingen in Oostenrijk

Van Velzen
Mevrouw de Voorzitter, ook op dit terrein hebben wij gewoon een aantal vertaalproblemen. Als uitgangspunt geldt de Engelse versie. Om u een voorbeeld te geven is zowel in de Nederlandse als in de Duitse versie bij paragraaf 4 en bij paragraaf 5, en ik citeer in het Engels de vier woorden, weggevallen: "in so far as". Dus daarom zou ik u willen vragen om de Engelse versie als uitgangspunt te nemen.

De Voorzitter
Mijnheer Van Velzen, ik dank u. Zoals ik daarstraks al tegen mevrouw McNally heb gezegd, maak ik mij grote zorgen over de vertaalproblemen die zich jammer genoeg steeds vaker voordoen. Wij zullen de kwestie onderzoeken. Uiteraard gaan wij altijd uit van de originele versie.

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, de Fractie van de Europese Sociaal-democraten dient het volgende mondelinge amendement in. Ik lees het in het Engels voor, omdat het in het Engels is opgesteld.
"Veroordeelt de beledigingen die de heer Haider de laatste dagen heeft geuit aan het adres van bepaalde lidstaten van de Europese Unie en hun leiders, en die minister van Buitenlandse Zaken Schüssel niet heeft veroordeeld."
(Meer dan twaalf leden staan op)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Stemverklaringen- Verslag-McNally (A5-0082/1999)

Caudron
Ik ben ingenomen met dit voortreffelijke verslag over de mededeling over vrouwen en wetenschap. De Commissie stelt daarin voor het debat te stimuleren om de participatie van de vrouwen in het onderzoek in Europa te bevorderen. Die doelstelling verdient al onze steun.
Onderzoek en technologie zijn, na landbouw en structuurfondsen, belangrijke uitgavenposten op de begroting van de Europese Unie. Dankzij de verschillende kaderprogramma's kon niet alleen voortreffelijk wetenschappelijk werk worden verricht, maar kon ook een innoverende samenwerking tussen onderzoekers van verschillende lidstaten tot stand worden gebracht. Hoewel vrouwen goede studieresultaten behalen, zijn ze in de wetenschap ondervertegenwoordigd. Die ondervertegenwoordiging van de vrouwen mag niet blijven duren.
Daarom ben ik ingenomen met de voorstellen van de Commissie. In haar document spitst ze zich toe op de initiatieven die op het niveau van de Gemeenschap en meer bepaald in het vijfde kaderprogramma inzake onderzoek en technologische ontwikkeling moeten worden genomen. Ik vind dat uiteraard goed. In de komende jaren moeten wij de participatie van de vrouwen tot 40% verhogen in de Marie Curie-beurzen, in de adviescommissies en in de organen voor de beoordeling van het vijfde kaderprogramma inzake onderzoek en technologische ontwikkeling.
Daarom moeten wij het overleg en de uitwisseling van ervaring tussen de lidstaten verbeteren en een coördinatieorgaan instellen voor de totstandbrenging van een bewakingssysteem voor vrouwen en wetenschap in het kader van het vijfde kaderprogramma inzake onderzoek en technologische ontwikkeling. Dat orgaan moet onder meer worden belast met de bundeling en verspreiding van de statistische gegevens die bij de uitvoering van het kaderprogramma over de participatie van vrouwen in onderzoeksactiviteiten worden verzameld.
Zoals mevrouw McNally meen ook ik dat moet worden onderzocht waarom er een verschil is tussen het aantal in de wetenschap afgestudeerde vrouwen en het aantal vrouwen dat op dat terrein ook een beroep uitoefent. Als wij beter weten met welke moeilijkheden vrouwen worden geconfronteerd, zullen wij ook een strategie kunnen ontwikkelen om die moeilijkheden op te ruimen.
Wij moeten de vele netwerken van vrouwelijke wetenschappers mobiliseren en hun hulp vragen om een gemeenschappelijk onderzoeksbeleid uit te stippelen. Het Europees Parlement zal er nauwlettend op toezien dat de participatie van vrouwen bij de uitvoering van het vijfde kaderprogramma inzake onderzoek en technologische ontwikkeling wordt bevorderd en zal ideeën formuleren om het vijfde kaderprogramma in die richting te sturen.
Op het gebied van wetenschap en onderzoek en op alle andere beleidsterreinen van de Europese Unie moeten wij de genderdimensie integreren om een einde te maken aan de structurele discriminaties waardoor vrouwen niet met gelijke wapens op de arbeidsmark kunnen komen.

Lulling
In haar mededeling over vrouwen en wetenschap kondigt de Commissie aan dat ze de vrouwen wil oproepen om het onderzoek in Europa te verrijken. Wij verheugen ons over dat voortreffelijke voornemen.
Veel te weinig vrouwen nemen immers deel aan de onderzoeksactiviteiten in de Europese Unie. Wij weten dat wij aan die ondervertegenwoordiging van de vrouwen in de wetenschap alleen iets kunnen doen door meisjes ertoe aan te zetten bij de keuze van een studierichting voor andere beroepen te kiezen en door, ten behoeve van de vrouwen die een diploma hebben behaald, positieve maatregelen op het niveau van het beroepsleven te nemen.
Toch maken een aantal leden zich kennelijk zorgen omdat een bepaald punt in het verslag van de Commissie rechten van de vrouwen en gelijke kansen, dat wij hebben goedgekeurd, verwarring kan stichten en omdat sommigen denken dat de Commissie een quotum van 40% vrouwen in het onderzoek in Europa wil opleggen.
Dat is uiteraard niet zo. Zulk een quotum zou irrealistisch zijn. In het verslag staat trouwens niet binnen welke termijn dat quotum zou moeten worden bereikt.
Om de gemoederen te bedaren en mijn collega's gerust te stellen, heb ik op de resolutie een amendement ingediend. Daarin nemen wij kennis van het feit dat de Commissie in haar mededeling belooft inspanningen te zullen doen om de participatie van de vrouwen in de communautaire onderzoeksprogramma's te vergroten, wat zeker prijzenswaardig is. De Commissie schrijft dat ze het uiterst belangrijk acht dat wordt gestreefd naar 40% vrouwen in de uitvoering en het beheer van de onderzoeksprogramma's op alle niveaus.
Dat is geen quotum maar een intentieverklaring van de Commissie. Het gaat immers om haar eigen programma's, niet die van de lidstaten. Die zouden echter voor een keer het goede voorbeeld van de Commissie moeten volgen en in het kader van hun onderzoeksprogramma's dezelfde inspanning moeten doen. Zegt het voort!

Montfort
Het is goed dat wij over het verslag van mevrouw McNally over de versterking en bevordering van de participatie van de vrouwen in onderzoek en wetenschap een vrij grote consensus hebben bereikt.
Het is inderdaad wenselijk dat wij de gelijke kansen op die terreinen in de werkelijkheid van elke dag bevorderen. Ik ben ingenomen met een beleid dat ertoe kan bijdragen de rechtmatige verwachtingen van de vrouwen in te lossen: gelijke toegang tot wetenschappelijke studierichtingen, leidinggevende banen op basis van behaalde studieresultaten en bekwaamheid en begeleidende maatregelen om de vrouwen ertoe in staat te stellen hun beroep met hun gezinsleven te combineren.
Dat realistische en pragmatische beleid moet gericht zijn op de opruiming van de concrete hinderpalen die aan de basis van de ongelijkheid liggen, maar moet uitgaan van de complementariteit die onontbeerlijk is om op dat gebied een voluntaristisch beleid te kunnen voeren.
De eerbiediging van die waarden en het respect voor de verschillen - en dus niet een blind en innerlijk tegenstrijdig geloof in de gelijkheid van mannen en vrouwen - moet het onderwerp van onze bezinning en onze toekomstige acties zijn. Wij mogen in geen geval toegeven aan de verleiding van een kwantitatief beleid op basis van quota. Dat is immers strijdig met het burgerschap waaraan de leden van de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten bijzonder veel belang hechten en waarvan de gevolgen waarschijnlijk haaks zouden staan op wat mevrouw McNally in haar verslag kennelijk nastreeft, namelijk de participatie van de vrouwen in wetenschap en onderzoek op basis van hun vakbekwaamheid.
De vrouwen moeten kunnen bewijzen wat ze waard zijn. Daarom moeten wij zoveel mogelijk de hinderpalen opruimen die zij als vrouw ondervinden. Op die manier, en niet in een conflict waarin zij de indruk geven de privileges van de mannen te willen betwisten, kunnen de vrouwen bewijzen dat het belangrijk is dat wij het voor hen gemakkelijker maken een loopbaan op te bouwen en kunnen zij de balans, die nu in hun nadeel doorslaat, in evenwicht brengen.
Het Europees Parlement heeft besloten een tekst aan te nemen waarin uitdrukkelijk wordt aangedrongen op het quotabeleid dat ik in mijn advies krachtig heb gehekeld. Hoewel ik de algemene strekking van het verslag grotendeels ondersteun, kan ik mij bij de stemming over het verslag van mevrouw McNally alleen maar onthouden.
Tweede lezing-Florenz (A5-0006/2000)

Konrad
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, beste collega's, we hebben vandaag in tweede lezing gestemd over de amendementen op de richtlijn betreffende afgedankte voertuigen. Ik heb tegen de richtlijn als geheel gestemd, ook al omdat er voor amendement 34 op artikel 12 en de amendementen op artikel 5/4 geen toereikende meerderheid gevonden kon worden. Ik kom uit een land waar 50% van het Europese autopark wordt geproduceerd, en de gratis terugname van afgedankte auto's is nu juist datgene dat veel kosten met zich meebrengt en onaanvaardbaar is. Volgens mij wordt ook de arbeidsmarkt door deze kosten - die op de auto-industrie worden afgewenteld - ernstig belast. Dit kan niet goed zijn voor een Europese Unie waarin we dag in dag uit bezig zijn met werkgelegenheid. Volgens mij is dit een ernstige tekortkoming die in principe ook niet binnen ons wettelijk stelsel past. Om die redenen is deze richtlijn volgens mij onaanvaardbaar.

Breyer
Mevrouw de Voorzitter, ik wilde graag het woord voeren over het verslag-Florenz. Uit de stemming is volgens mij genoegzaam gebleken dat het gemeenschappelijk standpunt van de Raad weliswaar is afgezwakt, maar dat het de grote fracties - en dan vooral de Duitse leden van de grote fracties - godzijdank niet gelukt is het hart uit de richtlijn te halen, namelijk de verantwoordelijkheid van de constructeurs. Helaas is het idee van een kringloopbeleid afgezwakt, doordat er nu een verplichte risicoanalyse komt van stoffen waarvan de schadelijkheid eigenlijk al jaren bekend is. Wij weten dat lood, kwik, cadmium en zeswaardig chroom zeer toxisch zijn en een groot gevaar voor de gezondheid inhouden. We hebben het gebruik van deze stoffen met talrijke richtlijnen aan banden kunnen leggen zonder dat daar een risicoanalyse voor nodig was. In dit geval is het Europees Parlement helaas door de knieën gegaan voor de belangen van de industrie.
Niettemin ben ik erg blij dat er geen meerderheid is gevonden voor de amendementen van Florenz, Lange en anderen die geprobeerd hebben de verantwoordelijkheid van de constructeurs uit de richtlijn te lichten en de consument te laten opdraaien voor de kosten van een milieuvriendelijke verwerking van afgedankte voertuigen. Ik vond die poging ronduit beschamend, en het doet me veel genoegen dat zij niet gelukt is, dat er geen meerderheid te vinden was voor deze poging van de regering en de volksvertegenwoordigers van een grote lidstaat om de stemverhoudingen binnen het Europees Parlement te domineren in het belang van hun nationale industrie.

Vatanen
Mevrouw de Voorzitter, hoewel ik het grootste deel van mijn leven in snelle auto's heb doorgebracht, ben ik het met mijn collega Florenz eens, dat in de richtlijn betreffende afgedankte voertuigen duidelijk naar voren moet komen dat oldtimers buiten de richtlijn vallen. Deze mooie auto's zijn geen afval. Ik heb daarom voor de amendementen gestemd. De leeftijd van oldtimers moet ook niet worden voorgeschreven, omdat er zeer grote verschillen in nationale wetgeving bestaan. Zo kunnen voertuigen met historische waarde voor het nageslacht worden bewaard. We mogen ook de oldtimerhobbyisten niet vergeten waarvan er alleen al in Finland meer dan 50.000 zijn. Zij verrichten in stilte zeer waardevol cultuurhistorisch werk.

Andersson, Hedkvist Petersen, Hulthén, Schori en Theorin
Het proces in het Parlement rond deze kwestie is op zijn zachtst gezegd verwarrend. Voor de stemming in de plenaire vergadering zijn er nieuwe amendementen ingediend die in de commissie al waren afgekeurd. In de verdeelde situatie die nu ontstaan is, geven we de voorkeur aan de formuleringen van de Raad. We hebben een richtlijn op dit gebied nodig en daarom willen we een gecompliceerd onderhandelingsproces vermijden. De richtlijn betreffende afgedankte voertuigen zal een voorbeeld zijn voor toekomstige wetgeving. Daarom is het van belang dat er duidelijkheid bestaat omtrent de producentenverantwoordelijkheid. Dat mag hoe dan ook niet op het spel gezet worden.

Saint-Josse
Het Parlement behandelt vandaag voor de laatste keer deze tekst over zogenaamde afgedankte voertuigen en hun lot: vernietiging. De intentie die de Raad in dit verslag uit is lovenswaardig en komt ons milieu ten goede.
Er zijn evenwel twee zaken waarmee in de tekst rekening moet worden gehouden.
Allereerst is er de financiële afwikkeling van deze vernietiging. We moeten er met zijn allen voor waken dat altijd dezelfde mensen moeten betalen, dat wil zeggen de eigenaren van de voertuigen. Zij zijn al voldoende aangeslagen voor hun voertuig, dat in financieel opzicht een bodemloze put is. Onlangs is er gesproken over het beginsel "de vervuiler betaalt". Dit beginsel moet rationeel, rustig en zonder ideologische lading worden toegepast, waarbij het doel niet uit het oog verloren mag worden.
Er is nog een ander belangrijk punt dat in de tekst moet worden opgenomen. Er moet expliciet in worden vermeld dat voertuigen met verzamelaarswaarde buiten het toepassingsbereik van de richtlijn moeten vallen. Sommigen zeggen dat dit zo vanzelfsprekend is dat het niet hoeft worden opgeschreven. Persoonlijk zie ik dit liever wel op schrift staan. We hebben er immers alle belang bij duidelijke teksten aan te nemen.
Deze amendementen moeten worden aangenomen zodat de juweeltjes van de auto-industrie behouden kunnen blijven. Deze oude voertuigen vertegenwoordigen een cultuur en een passie die door Europa moeten worden erkend en gerespecteerd. Gebeurt dit niet, dan verwateren daarmee vele aspecten die zo kenmerkend voor ons zijn.
De Europese teksten staan vol met voorbeelden van onduidelijkheden die tot grote geschillen en debatten hebben geleid. Twee daarvan zijn de richtlijnen 79/409 en 92/43. Duidelijke teksten bieden garantie en rechtsbescherming voor hen die deze teksten dagelijks toepassen of op wie deze teksten dagelijks van toepassing zijn.
Het is niet de bedoeling dat de Europese afgevaardigden aanleiding geven tot geschillen of de rechters met allerlei procedures opzadelen. Dit is immers niet wat we nastreven. We moeten duidelijke teksten aannemen die het aantal geschillen juist verkleinen.

Staes
Dat het verslag-Florenz zoveel ophef heeft gemaakt, werd bewezen door de sterke lobbymachine die ingezet werd, zowel door de industrie als door de milieubeweging. Ik betreur dat de constructeurs het Europees Parlement en de Raad bestookt hebben met een hele reeks argumenten die ofwel geen hout sneden ofwel vals waren.
Ik durf dit zeggen omdat ik de moeite nam ook in het veld te gaan en inlichtingen in te winnen bij onder meer sloopbedrijven die reeds succesvol aan recyclage van auto-onderdelen doen. Zij maakten me duidelijk dat de argumenten inzake bijvoorbeeld onveiligheid onzin zijn.
De autolobby heeft het vandaag niet gehaald en ik ben daar blij om. De richtlijn blijft overeind. Ik reken erop dat we in de reconciliatie tot een uitstekend resultaat komen en dat de inzet voor een beter leefmilieu het haalt op onredelijke industriële eisen.

Titford
Mijn partij is tegen deze maatregel en de voorgestelde amendementen.
Buiten de belastingen, het feit dat we sterven en vervuiling zijn er weinig zekerheden in het leven, behalve dan Europese milieurichtlijnen die ondanks hun lovenswaardige bedoelingen nooit de beoogde resultaten behalen.
Vervuiling is net als de zonde: iedereen is ertegen, maar dat wil nog lang niet zeggen dat elke maatregel die wordt voorgesteld om haar te bestrijden ook goed is. Deze richtlijn deugt dan ook van geen kanten, net zomin als een heleboel andere die over het milieu gaan. Zoals zo vaak wordt er weer eens een probleem bestreden door een enorme bureaucratie op te zetten, wat alleen maar meer werkgelegenheid voor ambtenaren oplevert en zowel de auto-industrie als de consument handenvol geld kost. Het enige wat er niet mee bereikt wordt, is een oplossing van het probleem. We schieten met een kanon op een mug, en we schieten daarbij nog mis ook.
Niemand, en zeker niet mijn partij, kan ertegen zijn dat recycling wordt bevorderd, maar de beste manier om dat te bereiken is via de markt, niet door een zoveelste bureaucratisch monster te baren. Een veel betere manier is dan ook een extra belasting voor constructeurs die de hoeveelheid herbruikbare materialen in hun voertuigen niet verhogen, ondersteuning van particuliere recyclingbedrijven door middel van belastingprikkels, assistentie bij het naleven van milieunormen en aanmoediging van het gebruik van gerecyclede materialen.
Dit zijn natuurlijk allemaal domeinen waarin de Europese Unie geen bevoegdheid heeft en ook niet hoort te hebben. Maar bij gebrek aan die bevoegdheden moet zij ook niet proberen met een minder effectieve maatregel voor de dag te komen. In plaats daarvan moet zij haar lidstaten hun eigen systemen laten ontwikkelen en de neiging onderdrukken zich ongevraagd te mengen in andermans zaken als zij toch niets nuttigs te bieden heeft.
Verslag-Berger (A5-0007/2000)

Figueiredo
Het onderhavige voorstel voor een richtlijn heeft tot doel de voorwaarden te creëren voor de terbeschikkingstelling, in het raam van verrichting van grensoverschrijdende diensten, van werknemers in loondienst die onderdaan van een derde land zijn. Het is immers een feit dat de onderdanen van derde landen die legaal in een lidstaat verblijven geen gebruik kunnen maken van het recht op vrij verkeer binnen de Europese Unie. Tot dusver is het vrije verkeer van uit derde landen afkomstige werknemers binnen de Europese Unie aan strenge beperkingen onderhevig.
Het is derhalve een goede zaak dat het vrije verkeer van werknemers binnen de Europese Unie wordt vergemakkelijkt, ook voor onderdanen van derde landen.
Nochtans wordt in het voorstel voor een richtlijn enkel de mogelijkheid geopperd de werknemer in een andere lidstaat ter beschikking te stellen op aanvraag van een werkgever die gevestigd is in het land waar de werknemer legaal verblijft. Op deze manier wordt de mogelijkheid tot vrij verkeer beperkt tot de periode van terbeschikkingstelling en het land waarop de terbeschikkingstelling van toepassing is. Dit betekent dat het voorstel niet in de eerste plaats tot doel heeft het probleem betreffende het vrije verkeer van deze werknemers te verhelpen, maar eerder gunstige voorwaarden wil creëren voor de dienstverlenende ondernemingen.
Bovendien zijn in het verslag-Berger onder voorwendsel van de vereenvoudiging van de procedure sterk betwistbare wijzigingen aangebracht. Ik denk bijvoorbeeld aan de totstandbrenging van een gemeenschappelijk informatiesysteem dat toegang tot de in eender welke lidstaat uitgevaardigde kaarten moet verschaffen.
Verslag-Berger (A5-0007/2000) en -Berger (A5-0012/2000)

Caudron
Ik ben zeer ingenomen met de twee voorstellen voor richtlijnen ter vergemakkelijking van het vrije verkeer van werknemers van derde landen en het vrij verrichten van diensten.
Het belangrijkste is dat met deze voorstellen de EG-dienstverrichtingskaart wordt ingevoerd. Daardoor kunnen bijna 5 miljoen onderdanen van derde landen die wettig in een lidstaat van de Europese Unie verblijven, in de toekomst diensten verrichten in andere lidstaten, wat nu wordt bemoeilijkt door onder meer het feit dat zij daarvoor een visum en arbeidsvergunning nodig hebben.
Het eerste voorstel voor een richtlijn machtigt de in een lidstaat gevestigde ondernemingen met werknemers uit derde landen ertoe die werknemers tijdelijk in een andere lidstaat ter beschikking te stellen om daar diensten te verrichten.
Volgens de voorgestelde bepalingen moet de werkgever voor elk van die werknemers een dienstverrichtingskaart aanvragen. Om zulk een kaart te kunnen krijgen, is het logisch dat de werknemer legaal in een lidstaat verblijft en door een socialezekerheidsregeling wordt gedekt.
In het tweede voorstel worden dezelfde rechten toegekend aan zelfstandigen uit derde landen.
Inhoudelijk ben ik het met de voorstellen van de Commissie eens, maar toch kunnen sommige bepalingen verwarring stichten. Daarom stem ik voor de amendementen van de rapporteur. Die verduidelijken de bepalingen, zodat wij elk misbruik kunnen voorkomen.
Andere amendementen strekken ertoe de administratieve procedures te vereenvoudigen, bijvoorbeeld door de lidstaten toe te staan een enkele instantie voor de afgifte van de kaarten aan te wijzen. Die wijziging lijkt mij onontbeerlijk om de administratieve rompslomp te voorkomen die de vlotte toepassing van nieuwe bepalingen maar al te vaak bemoeilijkt.
Ik kan mij dus alleen maar verheugen over de aanneming van de aldus geamendeerde richtlijn. Wij kunnen immers niet langer dulden dat legaal in de Europese Unie verblijvende mensen zoveel moeilijkheden ondervinden. Dat is in strijd met het fundamentele principe van non-discriminatie dat in de Verdragen van onze Unie is opgenomen.
Verslag-Marinho (A5-0003/2000)

Mathieu
Wij staan zeer terughoudend jegens de wijzigingsvoorstellen van de Raad.
Men wil het aantal rechters van het Gerecht van eerste aanleg vergroten omdat ze nu te zwaar belast worden. Tegelijkertijd wil men echter deze rechters een groter aantal bevoegdheden geven. Hoe vallen deze twee zaken met elkaar te rijmen? De gevolgen van de eerste maatregel worden immers de facto door de tweede maatregel tenietgedaan.
Sommigen zullen beweren dat een perfecte situatie in deze wereld niet te verwezenlijken valt, maar als we kort naar de geschiedenis van dit vraagstuk kijken, wordt duidelijk waarom wij ons terughoudend opstellen.
Op 1 januari 1995 is de Raad teruggekomen op zijn besluit het aantal rechters overeenkomstig artikel 17 van de Toetredingsakte van 24 juni 1994 te vergroten.
In mei 1995 heeft het Gerecht van eerste aanleg tijdens de voorbereidingen op het Verdrag van Amsterdam benadrukt dat er maatregelen getroffen moesten worden. Het Gerecht van eerste aanleg was immers ongerust over de constante toename van het aantal beroepen. Zouden de benodigde maatregelen niet getroffen worden, dan zou het Gerecht al snel niet meer in staat zijn aan het beginsel van goed beheer te voldoen. Bovendien zou het Gerecht de hem toevertrouwde taken, zoals het beschermen van de rechtspraak, niet meer kunnen uitvoeren.
Wat is er in Amsterdam besloten? Niets dat het geconstateerde probleem uit de weg kan helpen. De werklast is daarentegen gegroeid omdat de communautaire rechtsbevoegdheden in het kader van de derde pijler zijn toegenomen. U moet verder erkennen dat in de teksten die door ons Parlement worden aangenomen altijd een beroep wordt gedaan op de communautaire wetten, met inbegrip van het Handvest van de grondrechten dat op dit moment wordt opgesteld.
Er heeft zich een aantal veranderingen voorgedaan. Het aantal rechters van het Gerecht van eerste aanleg is toegenomen van 15 tot 21. Verder mag het Gerecht met betrekking tot een aantal zaken voortaan in volle samenstelling of onder één rechter zitting houden. Dit zijn geen echte, maar op zijn hoogst schijnbare oplossingen waarvan we ons pas in een laat stadium bewust worden.
Deze voorstellen zijn dus ontoereikend. Ze vormen slechts een tijdelijke oplossing en zullen op termijn tot de benoeming van enkele honderden rechters leiden. Een dergelijke situatie is voor ons onacceptabel. Zo'n Europa van rechters zou immers het goede functioneren van de democratie in onze lidstaten in de weg staan.
Het wordt dus tijd dat we ons gaan afvragen hoe we orde op zaken kunnen stellen in het communautaire rechtsstelsel en een kwalitatief goede rechtspraak kunnen verwezenlijken. Dit hangt nauw samen met het actuele vraagstuk van de hiërarchie van normen en de verbeterde toepassing van het subsidiariteitbeginsel. Vormt de aankomende intergouvernementele conferentie niet de beste gelegenheid om orde op zaken te stellen en deze kwalitatief goede rechtspraak te realiseren?
Verslag-Dimitrakopoulos en -Leinen (A5-0018/2000)

Andersson, Hedkvist Petersen, Hulthén en Schori
De belangrijkste taak voor de op handen zijnde intergouvernementele conferentie is het hervormen van de EU voor de toetreding van de nieuwe lidstaten. Daarom juichen we het natuurlijk toe dat het Europees Parlement formeel het groene licht geeft voor de start van de intergouvernementele conferentie. We zijn echter van mening dat de intergouvernementele conferentie beperkt dient te worden tot kwesties die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van de uitbreiding. Dit hebben we in november 1999 ook verklaard en daarom verwijzen we hierbij naar onze stemverklaring van 18 november 1999.

Berthu
In zijn zopas aangenomen advies over de start van de aanstaande intergouvernementele conferentie dringt het Europees Parlement erop aan dat een constitutioneel proces op gang wordt gebracht. Dat men de naties aan een hogere rechtstekst wil onderwerpen is ook gebleken op de eerste bijeenkomsten van de werkgroep die belast is met de opstelling van het zogenaamde Handvest van de grondrechten, dat in werkelijkheid een vermomde grondwet is. Dat men daarnaar streeft, blijkt voorts ook uit het onvoorstelbaar dwaze voornemen van het Europees Parlement om vandaag een resolutie aan te nemen om de uitslag van vrije verkiezingen in Oostenrijk ongedaan te maken.
Diezelfde wil om de naties tot ondergeschikte bestuurlijke regio's te degraderen komt ook tot uiting op elke bladzijde van het advies van de Commissie voor de intergouvernementele conferentie. Kerngedachte is de veralgemening van de stemming met gekwalificeerde meerderheid, waarbij die gekwalificeerde meerderheid ook inhoudelijk wordt gewijzigd en wordt omgevormd in een tweevoudige gewone meerderheid van de staten en de volkeren om de Commissie meer en de kleinere staten minder armslag te geven.
De Fransen zullen wellicht met belangstelling terloops vernemen dat de Commissie aandringt op de wijziging van artikel 67 van het Verdrag van Amsterdam en daarin de meerderheidsstemming en de medebeslissing met het Europees Parlement wil doen opnemen. Iedereen herinnert zich dat in artikel 67 over de overheveling van het immigratiebeleid naar de Gemeenschap werd bepaald dat de desbetreffende besluiten gedurende vijf jaar eenparig door de Raad zouden worden genomen en dat die dan zou oordelen of de regeling moest worden gewijzigd. Zowel in de Franse Nationale Assemblée als in de Senaat waren vele parlementsleden er op het moment van de goedkeuring gerust op omdat zij te horen kregen dat de Raad in elk geval de keuze behield en aan de unanimiteitsregel kon vasthouden. De heer Barnier, die destijds als minister van Europese Zaken het Verdrag van Amsterdam mede heeft voorbereid, en die nu lid van de Commissie is, stelt vandag voor dat de komende intergouvernementele conferentie beslist dat de Raad op dat terrein voortaan meerderheidsbesluiten neemt. In dat raderwerk wordt iedereen verstrikt die met de instellingen in Brussel het spel van de Europese integratie meespeelt.
De Fransen moeten goed weten dat dit allemaal moet dienen om hun land als verantwoordelijk beslissingscentrum te doen verdwijnen en dat bovendien alle middelen zullen worden aangewend om hen daarmee te doen instemmen. Als zij daaraan toegeven, zijn zij verloren. Op dit ogenblik worden hun verdedigingsmiddelen hun immers een voor een ontnomen.

Blak, Lund en Thorning-Schmidt
De Deense sociaal-democraten stemmen tegen het verslag over de bijeenroeping van een intergouvernementele conferentie. Voor ons is het belangrijk dat deze intergouvernementele conferentie voor het eind van 2000 afgerond wordt, zodat formele problemen zoals de stemmenweging in de Raad, de samenstelling van de Commissie en het Europees Parlement geen hinderpaal vormen voor de uitbreiding van de EU. Wij waren zeer tevreden met de beslissingen die hieromtrent in december in Helsinki zijn genomen. Een al te ambitieuze verruiming van de agenda op dit ogenblik dreigt het uitbreidingsproces te vertragen. Dat willen wij niet en daarom hebben wij tegen het verslag gestemd. Wij zijn het echter volkomen met onze collega's eens over de noodzaak van openheid met betrekking tot de intergouvernementele conferentie, opdat de burgers weten hoe de werkzaamheden verlopen.

Eriksson, Frahm, Herman, Schmid, Seppänen en Sjöstedt
We zijn verheugd over het feit dat er tijdens de top van Helsinki een beperkte agenda is opgesteld voor de intergouvernementele conferentie. Eventuele toekomstige lidstaten dienen aanwezig te zijn bij en invloed te hebben op de vormgeving van de toekomstige EU. De verkiezingen voor het Europees Parlement in 1999 lieten overduidelijk zien dat de burgers zich verzetten tegen een steeds meer vanuit Brussel bestuurde, federale EU.

Krivine
Nu de intergouvernementele conferentie weldra van start gaat, krijgt de ontwikkeling van de Europese Unie opnieuw alle aandacht. Eens te meer zullen de staatshoofden en regeringsleiders het debat monopoliseren. Vijftien mensen zullen dus met gesloten deuren over het lot van meer dan 350 miljoen anderen beslissen. Het is dan ook begrijpelijk dat de volkeren geen enkele belangstelling hebben voor een Europa dat achter hun rug en ver van hun bed tot stand komt. Daarvoor hoeven wij maar naar de agenda van de intergouvernementele conferentie te kijken: instellingen, uitbreiding en een eigen defensie.
In werkelijkheid gaat het om de versterking van de uitvoerende macht, de annexering van de Oost-Europese landen en een nieuwe militarisering van Europa door de verhoging van de militaire budgetten. Het sociale Europa, dat de Europese Unie als argument gebruikte, is van de agenda verdwenen.
Dat alles verklaart de opkomst, op Europees niveau, van verzetsbewegingen die een sociaal handvest willen dat de grootste eisen van de werknemers van bovenaf harmoniseert.
Daarom stem ik tegen het verslag.

Marinho
Ik heb voor de resolutie en het daarin verwoorde positieve advies betreffende de bijeenkomst van de IGC gestemd, omdat zij de filosofie van het Portugese voorzitterschap bekrachtigt. Het voorzitterschap pleit ervoor de agenda van de IGC uit te breiden tot onderwerpen die niet uitsluitend betrekking hebben op het herstel van het machtsevenwicht tussen de grote en kleine lidstaten zoals oorspronkelijk op de Raad van Helsinki is overeengekomen. Dit voorstel geniet de steun van een ruime meerderheid van het Parlement.
Helaas is in de onderdelen van de resoluties die betrekking hebben op de punten die aan hervorming toe zijn tot dusver met geen woord gerept over de noodzaak artikel 7 te herzien. Het betreft met name de schorsing van staten die systematisch de in artikel 6 genoemde basisprincipes van de Unie met voeten treden. Zoals blijkt uit de huidige crisis naar aanleiding van de situatie in Oostenrijk, heeft de Unie het recht zich te verdedigen. De in het Verdrag verankerde juridische instrumenten zijn echter bijzonder broos; zij zijn vanuit politiek en juridisch oogpunt moeilijk toepasbaar; zij rangschikken de bevoegdheden van de instellingen niet en garanderen geen gerechtelijke procedure voor een uitermate belangrijk proces, namelijk de veroordeling door schorsing van een lidstaat. Ik ben dan ook van mening dat dit thema dringend op de agenda van de IGC moet worden geplaatst en op zich een uitgebreide herziening rechtvaardigt.

Miranda
Ons inziens werpt de bijeenkomst van een intergouvernementele conferentie in het kader van de hervorming van de Verdragen fundamentele problemen op die de hier gevoerde polemiek ruimschoots overstijgen. In wezen gaat het niet om de omvang van de agenda, de gelegenheid om al dan niet nieuwe thema's te formuleren die aan de bestaande onderwerpen moeten worden toegevoegd of de participatiegraad van het EP. In onze ogen houden de relevante kwesties eerder verband met de opportuniteit en de doelstellingen van de IGC en natuurlijk ook met de punten die zeker tijdens de conferentie zullen worden besproken.
Wij vragen ons af of het wel het juiste moment is aangezien de beoogde doelstellingen ons helemaal geen vertrouwen inboezemen. Zij schijnen immers niet te beantwoorden aan de zo vaak geciteerde noodzaak om de Unie voor te bereiden op de geplande uitbreiding. Dit komt vooral tot uiting in de inhoud die men wil geven aan de problemen die in Amsterdam onopgelost zijn bleven. Het lijkt er immers op dat het onaanvaardbare voorstel om in de toekomst een soort van bestuursorganen op te richten terrein wint. Ook de doelstellingen betreffende de tweede en derde pijler laten sterk te wensen over. Wij kunnen onmogelijk instemmen met een toenemende militarisering van de Europese Unie. Hiermee heb ik enkele fundamentele redenen genoemd die ons beletten de inhoud van de onderhavige ontwerpresolutie te steunen.

Murphy
De Britse Labourdelegatie binnen de Fractie van de Europese Sociaal-democraten heeft zich bij de eindstemming over het verslag-Leinen-Dimitrakopoulos van stemming onthouden. Deze tekst is te ambitieus, en de Britse afgevaardigden van de Labour Party vinden dat de intergouvernementele conferentie zich in hoofdzaak moet beperken tot de zogenaamde "restjes" van Amsterdam, de leftovers, zodat wij ons kunnen voorbereiden op de uitbreiding zonder ons te veel in andere zaken te verliezen. Er zijn op dit moment veel hervormingen aan de gang, en die moeten voorrang krijgen zodat we de Europese instellingen kunnen consolideren en versterken. Een uitgebreide agenda en een drastische herziening van de Verdragen zou een kans op destabilisering met zich meebrengen.
Het hart van de tekst zoals die is geamendeerd, wordt gevormd door de eis een Handvest van de grondrechten in de Verdragen op te nemen. Dit zou ons opzadelen met een hoop ingewikkeld wetgevend werk, zo vinden wij, en we hadden dan ook liever dat er een politiek en declaratoir handvest kwam waarin de burger wordt gewezen op zijn bestaande rechten.
Onze prioriteiten - de leftovers - moeten zijn:
het aantal commissarissen en hun bevoegdheden;
de stemmenweging binnen de Raad;
uitbreiding van de gekwalificeerde meerderheid in domeinen waar dit de belangen van het Verenigd Koninkrijk en Europa dient (maar niet wijziging van de Verdragen, defensie, grenscontrole of belastingheffing), en
een parallelle uitbreiding van de medebeslissingsprocedure.
Buiten deze punten zijn wij van mening dat de roep om meer flexibiliteit of om een meer uitgebreide samenwerking momenteel niet opportuun is. De bepalingen van Amsterdam moeten nog grotendeels aan de praktijk getoetst worden, en als we meer ontsnappingsmogelijkheden gaan inbouwen, kunnen we de Europese Unie verzwakken net nu we ons over de uitbreiding aan het buigen zijn en van de kandidaat-lidstaten vragen zich aan te sluiten bij de interne markt en andere Europese wetgeving.

Sacrédeus en Wijkman
Om de ontwikkeling te kunnen beïnvloeden, moet het Europees Parlement een constructievere houding innemen ten opzichte van de agenda van de intergouvernementele conferentie dan blijkt uit deze resolutie, die veel te veel aandacht besteedt aan teleurstelling over en negativisme ten opzichte van dit besluit dat de Europese Raad in december 1999 in Helsinki heeft genomen.
Het Europees Parlement en zijn constitutionele commissie hadden zich daarentegen moeten specificeren en zich moeten concentreren op een paar punten buiten het besluit van de Raad van Helsinki en daarmee moeten aangeven wat ze het belangrijkst vonden om te behandelen, zoals de kwestie over het introduceren van een aanklager voor criminele activiteiten die gericht zijn tegen de instellingen van de Europese Unie en hun economische belangen.
Wij Zweedse christen-democraten verzetten ons ook tegen de dreigementen die geuit zijn om de uitbreiding van de EU met de Oost-Europese landen te vertragen als de agenda van de intergouvernementele conferentie niet aanzienlijk wordt uitgebreid naast de resterende agendapunten van de vorige intergouvernementele conferentie in Amsterdam in 1997.

Theorin
De belangrijkste taak voor de op handen zijnde intergouvernementele conferentie is het hervormen van de EU voor de toetreding van de nieuwe lidstaten. Daarom juich ik het natuurlijk toe dat het Europees Parlement formeel het groene licht geeft voor de start van de intergouvernementele conferentie. Ik ben echter van mening dat de intergouvernementele conferentie beperkt dient te worden tot kwesties die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van de uitbreiding. Verder verwijs ik naar mijn stemverklaring van 18 november 1999, die mijn houding ten opzichte van supranationaliteit en een gemeenschappelijke defensie duidelijk maakt.
Gezamenlijke resolutie over Oostenrijk

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten heeft zich niet aangesloten bij de gezamenlijke resolutie van de Fractie van de Europese Volkspartij en de Fractie van de Europese Sociaal-democraten over de politieke situatie in Oostenrijk na de vorming van een coalitieregering tussen de conservatieven en de Vrijheidspartij van Jörg Haider.
In die resolutie wordt immers het initiatief van veertien lidstaten toegejuicht om door een soort diplomatieke boycot pressie op Oostenrijk uit te oefenen. Wat ons het meest schokt, is dat voor die gezamenlijke actie wordt verwezen naar de grondslagen van het Verdrag, alsof daarin ergens stond dat de vrije en democratische wilsuiting van een volk teniet kan worden gedaan door de regeringsleiders van de buurlanden, die in dit geval niet eens hun respectieve volkeren hebben durven raadplegen.
Wij betreuren de verbale uitglijders van Jörg Haider, maar Oostenrijk heeft een democratische keuze gemaakt en wij moeten die respecteren. Voor ons is het duidelijk dat de linkerzijde in het Europees Parlement samen met de Oostenrijkse linkerzijde, die de verkiezingen heeft verloren, een louter partijpolitieke operatie op touw heeft gezet waarin ze aan een duistere, maar gelukkig voorbije periode herinnert. Dat men Haider met Hitler gelijkstelt, is totaal ongeloofwaardig, maar toch heeft men daarmee gedeeltelijk zijn doel bereikt en een aantal leden van de Fractie van de Europese Volkspartij van de wijs gebracht.
Er is echter nog meer dan die partijpolitieke operatie. De meerderheid in het Europees Parlement vreest ook dat aan de samenwerking tussen rechts en links, die het politieke leven in Oostenrijk totaal heeft bedorven, weldra ook in Europa, waar die coalitie al even nefaste gevolgen heeft, een einde zal komen.
Om dat te voorkomen is de meerderheid tot alles bereid. Ze wil zelfs de uitslag van vrije verkiezingen tenietdoen, een opiniepolitie oprichten en een nieuwe vorm van totalitarisme tot stand brengen.

Gollnisch
Mevrouw de Voorzitter, namens de afgevaardigden van het Front National, het Vlaams Blok en de Italiaanse sociale beweging stel ik de volgende vraag. Wie trekt aan de touwtjes in deze verbijsterende inmenging in de binnenlandse zaken van Oostenrijk waartoe de Europese Unie zich in strijd met het internationaal recht, de Verdragen en het fatsoen heeft verlaagd? Is dit spontane hysterie? Is deze hysterie het resultaat van gewone domheid of - wat waarschijnlijker is - van een bewuste en wereldwijde strategie? Wie legt zijn wil op aan de Europese volkeren en zegt dat ze hun lot niet in eigen handen mogen nemen? Zijn dat occulte netwerken? Is dat de regering in Washington of die in Israël? Of zijn dat hun socialistische handlangers die het lef hebben ons hier in het Parlement hun waarden op te dringen?
Wat zijn die waarden van de socialisten, die in de vorige eeuw electorale successen hebben geboekt door de armen meer sociale rechtvaardigheid voor te spiegelen en die vandaag alleen nog maar de partij van beschermde ambtenaren, vakbondsafgevaardigden en staatskapitalisme zijn? Wat zijn de waarden van de Belgische socialisten, die in pedofilie- en corruptie-affaires verwikkeld zijn, zonder nog van Agusta te spreken? Wat zijn de waarden van de Franse socialisten, die alle gemeenten in de affaires Urba, Sages en Graco hebben meegesleept? De partij van François Mitterand, die door maarschalk Pétain met de strijdbijl werd onderscheiden, de partij waarvan de hoogste ambtsdragers onlangs nog op zakkenvullerij werden betrapt, leidt een luxueus leven met het overheidsgeld dat voor het ziekenfonds van studenten bestemd is.
Ik zal het maar niet hebben over de corruptie van de Italiaanse socialistische partij. Je schiet immers niet op een ambulance en zeker niet op een lijkwagen. Ik zal het wel hebben over de Spaanse socialistische partij, die onlangs een bondgenootschap heeft gesloten met de beulen van Albacete en die huurmoordenaars heeft ingeschakeld om met de Baskische nationalisten af te rekenen. Ik zal het wel hebben over de Duitse socialisten, die ons lessen willen leren over de Tweede Wereldoorlog, maar die zelf nationaal-socialistisch zijn zoals hun collega's nationaal-socialistisch waren, altijd in het gelid, de partij van de Waffen-SS...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

McKenna
Mevrouw de Voorzitter, ik had een belangrijk probleem met deze resolutie. Uiteindelijk heb ik mij om een aantal redenen van stemming onthouden.
Ik stond achter het amendement van de Fractie voor een Europa van Democratie en Diversiteit, waarin de inmenging van de Europese Unie in de regeringsformatie van lidstaten werd veroordeeld, maar ik moest mij onthouden omdat het pal op de veroordeling van vreemdelingenhaat, racisme enzovoort volgde, en ik bang was dat mijn stem verkeerd zou kunnen worden opgevat. Niettemin vraag ik mij af in hoeverre dit amendement verstandig is.
Om te beginnen proberen we onverdraagzaamheid met onverdraagzaamheid te bestrijden, en de vraag is wat daar op de lange termijn de gevolgen van kunnen zijn. Ik vraag mij ook af in hoeverre de reactie van de Europese Unie op de kabinetsformatie in Oostenrijk verstandig is met het oog op de publieke opinie in dat land. Momenteel lijkt het erop dat de partij van Haider door de protesten van andere regeringen juist meer in plaats van minder steun krijgt. Zelfs de Verenigde Staten hebben bekendgemaakt dat ze overwegen de diplomatieke betrekkingen te verbreken. Wij vragen ons af of dit het vuur van de vreemdelingenhaat niet juist aanwakkert bij dit soort partijen en de mensen die hen steunen. Ik vind echt dat we hier erg voorzichtig mee moeten zijn.
Als je zoals ik vreemdelingenhaat en racisme wilt bestrijden, dan moeten we naar de wortels van het probleem kijken. We moeten kijken naar de mensen die voor dit soort partijen stemmen, en ons afvragen waarom zij dat doen. De meesten van ons willen niet dat er zo gestemd wordt, maar we moeten uitkijken hoe we deze zaak aanpakken, anders kunnen we wel eens van de regen in de drup komen.

Ribeiro e Castro
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, ik veroordeel onverschillig welke verklaring, uiting of gevoel van xenofobie en racisme. Ik verdedig door dik en dun het patrimonium van de mensenrechten en de rechtsstaat, dat het patrimonium van Europa is. Maar uitgerekend daarom kan ik mij niet vinden in de onverstandige acties die het voorzitterschap - en helaas heb ik het hier over het Portugese voorzitterschap - in naam van de veertien lidstaten op touw heeft gezet. Hier heeft de Raad werkelijk een misstap begaan.
Dat is zeker niet de juiste manier om het extremisme te bestrijden. Integendeel, het zou wel eens kunnen dat wij de extremisten hiermee een onschatbare dienst bewijzen. De verwarde maatregelen en overhaaste beslissingen waarmee Oostenrijk wordt overstelpt, leiden tot een volstrekt absurde situatie, maken de rechtgeaarde burgers van streek en houden risico's in die niet vooraf zijn ingeschat. De huidige contradictie is onherstelbaar. Ter wille van de eerbiediging van de mensenrechten en de rechtsstaat worden standpunten ingenomen die regelrecht indruisen tegen de grondrechten van de Oostenrijkers en die de basisregels van de rechtsstaat, meer bepaald de in de Verdragen verankerde regelgeving, met voeten treden.
Wat willen wij eigenlijk aan de vooravond van deze nieuwe intergouvernementele conferentie? Een Europa van 27, een Europa van 14, of nog minder? Wij hebben ons bestaan aan Europa te danken, een Europa dat alle stappen die ons tot hier hebben gebracht respecteert, een Europa dat de Verdragen en de rechtsspraak eerbiedigt, een Europa dat niet buiten Oostenrijk kan. Dat moet gezegd worden!

Ford, Glyn
Mevrouw de Voorzitter, ik ben opgetogen en trots dat dit Parlement de deelname van de Vrijheidspartij van de heer Haider aan de Oostenrijkse formatiegesprekken met een overweldigende meerderheid heeft veroordeeld.
Met zijn uitspraken en zijn daden heeft de heer Haider de laatste jaren voldoende aanleiding gegeven om te worden uitgesloten van het normale democratische discours. Hij heeft zijn bewondering voor Adolf Hitler uitgesproken, de Waffen-SS opgehemeld en geweigerd een terroristische bomaanslag te veroordelen die vier Roma het leven heeft gekost. Bovendien is hij al enige tijd lid van de deelregering van Karinthië. Hij heeft zich ingezet om een einde te maken aan de hulp voor migranten en de faciliteiten die de Sloveenstalige minderheid van Oostenrijk genoot.
Volgens sommigen horen wij ons niet in de Oostenrijkse politiek te mengen. Die mensen hebben ongelijk. De Verdragen van de Europese Unie leggen ons de plicht op de grondrechten te beschermen. Volgens sommigen moeten wij ons neerleggen bij de uitkomst van democratische verkiezingen. Maar democratische verkiezingen maken geen democraten van hen die de democratie in gevaar brengen. De Holocaust, de dood van zes miljoen joden, is het tragische monument dat de geschiedenis heeft opgericht voor hen die hetzelfde argument hanteerden ten aanzien van de nazi's in de jaren dertig.
Toch mogen we de heer Haider zijn ambities niet aanrekenen. Een vos verliest nu eenmaal wel zijn haren, maar niet zijn streken. De echte boosdoeners zijn de Oostenrijkse christen-democraten, die Europa nu als Judassen aan een gevaar blootstellen waar we in 1945 in Berlijn korte metten mee dachten te hebben gemaakt.

Howitt
Mevrouw de Voorzitter, we hebben zojuist een resolutie aangenomen waarin we het racisme en de xenofobie van de Oostenrijkse Vrijheidspartij van Jörg Haider veroordelen. Tevens betuigen we onze instemming met regeringen die de politieke betrekkingen verbreken met elke overheid waar hij deel van uitmaakt, en steunen we de antiracistische groeperingen binnen de democratische meerderheid van het Oostenrijkse volk.
Als deze coalitie vandaag een feit wordt, verleent zij een onaanvaardbare legitimiteit aan extreem rechts. Dit gaat regelrecht in tegen de principes van vrede en verzoening die ons in de Unie bijeenbrengen. Dit zijn uitgerekend de waarden die wij van anderen eisen die tot de Unie willen toetreden.
Het Europees Parlement eist van de Commissie dat zij nauwlettend in de gaten houdt of er geen racistische maatregelen in Oostenrijk worden uitgevaardigd, en verlangt dat zij Oostenrijk dreigt met opschorting van zijn Europese lidmaatschap als het tot zulke maatregelen mocht komen. Een resolutie als deze steun ik met volle overtuiging.
Wij hadden voorgesteld alle politieke uitnodigingen aan alle bij het Europees Parlement vertegenwoordigde Oostenrijkse overheden in te trekken. Hoewel dit voorstel het vandaag niet heeft gehaald, kunt u erop rekenen dat we het niet laten vallen. We zullen ons ervoor blijven inzetten dat het Europees Parlement binnen zijn bevoegdheden al het mogelijke doet om de terugkeer van neonazi's in de regeringen van Europa te verhinderen.

Costa, Raffaele
Een korte opmerking, mevrouw de Voorzitter. Ik eerbiedig de wil van het Parlement zoals die naar voren is gekomen, maar het moet me van het hart dat de zelfbeschikking van een volk niet ter discussie kan worden gesteld, zelfs niet door het Europees Parlement.
Deze resolutie is onrechtvaardig ten opzichte van onze Oostenrijkse collega's, zowel in het nationale als in het Europees Parlement, en riekt naar jaloezie en politieke en economische belangen. Dit is niet de manier om de burgers voor Europa te interesseren. Het is een ongerechtvaardigd cadeau aan extreem-rechts in Oostenrijk.
Ik heb veel waardering voor het standpunt van de Italiaanse radicalen; ik zeg dit zonder het historische en ideologische verschil tussen Italiaanse en Oostenrijkse liberalen uit het oog te verliezen.

Krarup
Sinds jaar en dag vecht ik met woorden en daden actief tegen het fascisme en de vreemdelingenhaat en voor gelijke rechten voor iedereen. Wat de laatste tijd gebeurt, eerst met de dreiging van de Raad, dan met de dreiging van de heer Prodi ten opzichte van de Oostenrijkse commissaris en ten slotte met deze resolutie, is echter iets dat ik niet kan steunen. Ik kan niet voor deze resolutie stemmen, ook al ben ik het met de meeste stellingen eens. Ten eerste serveert de Europese Unie een ongelooflijk onheilspellende cocktail van macht, arrogantie en onmacht. Haar beslissingen zijn niet alleen in strijd met het Verdrag en geven de organen van de Unie meer macht dan voorzien, het ergste is dat ze contraproductief zullen werken. Dit zal de heer Haider en de FPÖ sterker maken in plaats van zwakker. Wij bereiken dus het tegengestelde. Dit is niet de juiste manier om racisme en extreem-rechts te bestrijden.

Andreasen, Busk, Haarder, Jensen en Riis-Jørgensen
) De Deense liberale leden van het Europees Parlement vinden het belangrijk te onderstrepen dat de goedkeuring van de resolutie van vandaag NIET betekent dat het Parlement de diplomatieke sancties van de veertien premiers tegen Oostenrijk steunt. Toch staan de Deense liberalen achter het standpunt van de liberale fractie die in de resolutie elke vorm van vreemdelingenhaat in Oostenrijk en elders afwijst. Wij vinden het belangrijk dat de nieuwe bepalingen van het Verdrag van Amsterdam indien nodig gebruikt worden, zodat een land dat met zijn daden de fundamentele burgerrechten door discriminatie en dergelijke schendt, zijn stemrecht in de Raad verliest (artikel 7).

Alavanos
De regeringsformatie in Oostenrijk met deelneming van de Vrijheidspartij is een gevaarlijke ontwikkeling in het politiek gebeuren in de Europese Unie. Zie hier opnieuw het slangenei in Europa! Nooit is dit sedert de Tweede Wereldoorlog zo groot geweest! Daarom moeten het Europees Parlement en de regeringen van de Europese Unie een regering met aanhangers van het nazisme en herauten van de vreemdelingenhaat politiek isoleren. De Europese Unie heeft grote verantwoordelijkheden, evenals de twee grote partijen, de sociaal-democraten en de christen-democraten. Met hun dogmatische vasthoudendheid aan de harde begrotingsvereisten van de EMU, met de afbraak van de sociale voorzieningen en de verheerlijking van de ongebreidelde mededinging hebben zij hele bevolkingsgroepen gemarginaliseerd. Daardoor krijgen extreem-rechtse demagogen als Heider de kans om aanhangers voor hun neonazistische idealen te rekruteren.

Bordes, Cauquil en Laguiller
Het Reglement van het Europees Parlement staat ons niet toe een eigen resolutie in te dienen om niet alleen de partij van Haider te veroordelen, maar ook alle andere partijen in Europa die tegen de migranten racistische en xenofobe laster verspreiden. Daarom hebben wij voor de gezamenlijke resolutie gestemd. Wij zijn het niet eens met een aantal overwegingen en formuleringen daarin, maar hebben onze solidariteit willen tonen met de mensen die zich in Oostenrijk zelf tegen Oostenrijks' extreem-rechts en zijn demagogie verzetten.
Dat wij de gezamenlijke resolutie hebben goedgekeurd, betekent echter niet dat wij het ook eens zijn met de partijen die ze hebben ondertekend, met hun huidig beleid of hun toekomstige houding als de dreiging van extreem-rechts nog groter wordt.
Sommige van die partijen noemen zichzelf republikeins of democratisch, maar nemen uit gemakzucht of electorale berekening de demagogie van extreem-rechts over, al was het maar door de migranten openlijk of in het geniep de schuld te geven van de werkloosheid en door hen het leven zuur te maken.
Meer in het algemeen hebben de partijen die de resolutie hebben ondertekend en die in verschillende landen van de Europese Unie de regering leiden of hebben geleid, er mede schuld aan dat extreem-rechts nu invloed kan uitoefenen. Ze voeren immers een beleid dat de belangen van de grote werkgevers dient, willen geen maatregelen nemen om de werkloosheid en de daaruit voortvloeiende ellende aan te pakken en werken aldus de xenofobe demagogie van extreem-rechts in de hand.

Carlotti
Europa heeft deze week wellicht zijn eerste politieke kreet geslaakt.
Door de deelneming van de xenofobe en anti-Europese partij van Jörg Haider aan de Oostenrijkse regering snel en krachtig te veroordelen - sedert de Tweede Wereldoorlog is zoiets niet meer gebeurd - heeft de Europese Unie haar politieke geboorteakte ondertekend en bewezen dat ze niet uitsluitend een economische en financiële Gemeenschap, een grote markt en een Europa van kooplieden is. Het gaat hier om haar toekomst, haar essentie en ziel.
Het Europees Parlement heeft als eerste van zich laten horen. De oproep van de Europese sociaal-democraten, op initiatief van de heer Duhamel, heeft ons wakker geschud en het ons mogelijk gemaakt onmiddellijk een krachtig antwoord op deze onduldbare situatie te formuleren. De veertien Europese landen hebben blijk gegeven van vastberadenheid door het risico op een politieke ontsporing in Oostenrijk bij monde van de heer Guterrez onmiddellijk en eenparig te veroordelen.
Die dappere houding opent een nieuw hoofdstuk van de Europese integratie. Het is de terugkeer naar de bron van onze Gemeenschap, die gebaseerd is op de afkeer voor een door haat en uitsluiting gekenmerkt verleden en op de humanistische waarden van openheid en verdraagzaamheid.
Europa is erin geslaagd zijn stem te laten horen en het onaanvaardbare te veroordelen. Europa beschikt echter niet over de rechtsinstrumenten om zijn politieke wil op te leggen. De strafmaatregelen van artikel 7 van de Verdragen zijn vrijwel onuitvoerbaar. Zal Europa ook aan de dreiging van een systematische blokkering van het gehele institutionele bestel kunnen weerstaan?
Het gaat om onze geloofwaardigheid nu wij weldra de jonge, nog kwetsbare democratieën van het vroegere Oostblok in de Gemeenschap willen opnemen. Europa moet de daad bij het woord voegen en aan iedereen laten zien dat het opnieuw grote ambities koestert.

Caudron
Op het ogenblik van de stemming over een gezamenlijke resolutie over de deelneming van neonazi's aan een regering in de Europese Unie betreur ik het dat deze compromistekst van bijzonder weinig vastberadenheid getuigt. Ik keur de tekst goed omdat ik mij niet kan voorstellen dat het Europees Parlement, na het voortreffelijke politieke debat van gisten, in deze kwestie geen standpunt zou innemen.
Persoonlijk zet ik de strijd tegen extreem-rechts echter voort. Ik verzoek iedereen een petitie te ondertekenen om maatregelen te eisen die zelfs tot de uitsluiting van Oostenrijk kunnen leiden, en ik nodig iedereen zaterdag om 15.00 uur in Lille uit voor een grote demonstratie.
Fascisme en neonazisme zijn kankergezwellen. Het monster steekt de kop weer op. Wij mogen niet toestaan dat het steeds meer succes boekt. Wij moeten het krachtig bestrijden.
Europa is ontstaan uit het streven naar vrede, vrijheid en verdraagzaamheid. Europa kan geen xenofobe, racistische en antisemitische ministers dulden.
Niemand kan van mij verwachten dat ik daartegen niet protesteer of reageer.

Cushnahan
schriftelijk. (EN) In het debat dat wij gisteren in het Europees Parlement hebben gevoerd, hebben sommige leden bezorgd opgemerkt dat wij ons inmengen in de interne aangelegenheden van een lidstaat. Deze bezorgdheid is misplaatst. Het Europees Parlement heeft nooit geaarzeld te reageren op ontwikkelingen in de lidstaten waar het niet mee instemde. We hebben het Baskische en het Ierse terrorisme veroordeeld. Wij hebben ons verzet tegen uitingen van racisme en de schending van de rechten van minderheden.
De huidige politieke ontwikkelingen in Oostenrijk druisen in tegen de uitgangspunten van dit Parlement, en als democratisch verkozen spreekbuis van de Europese Unie hebben wij dan ook de plicht te reageren.
Met ons commentaar en onze standpunten kunnen wij geen enkele Oostenrijkse partij verhinderen zitting te nemen in de regering. Wat wij wel doen, is hen op voorhand waarschuwen dat er consequenties verbonden zijn aan hun keuze, mochten ze hiermee doorgaan, en dit is onze plicht en ons goed recht.
Anderen vinden dat wij moeten wachten met oordelen tot we de details van het regeerakkoord in handen hebben. Maar op die manier terugkrabbelen is politiek buitengewoon gevaarlijk.
Als de Oostenrijkse christen-democraten een regeerakkoord sluiten met Jörg Haider en zijn partij, maken zij extreem-rechts politiek salonfähig en geven zij het op de koop toe een aandeel in de macht. Dit is een dubbele springplank naar nog meer electoraal succes waar het zeker gebruik van zal maken.
Daarom moet de Europese Unie een duidelijk standpunt innemen ten aanzien van de huidige gebeurtenissen in Oostenrijk.

Eriksson, Frahm, Herman, Schmid en Sjöstedt
We hebben voor de gezamenlijke resolutie gestemd om onze solidariteit te betuigen met iedereen die blootgesteld wordt aan vreemdelingenhaat en racisme. We hebben ook voor de resolutie gestemd uit protest tegen de afschuwelijke politiek waar Jörg Haider voor staat.
We staan echter zeer kritisch tegenover de methoden die de 14 lidstaten in deze kwestie gebruiken. In de resolutie ontbreekt een duidelijke verwijzing naar respect voor de nationale identiteit van de lidstaten en de constitutionele tradities zoals in artikel 6 van het Verdrag staat.

Ook ontbreekt er een punt over de medeverantwoordelijkheid van de EU voor de sociale en politieke ontwikkeling in Europa en Oostenrijk, die het klimaat geschapen heeft voor het verkiezingssucces van Haider. Rechts-extremisme is - zowel vandaag de dag als eerder in de Europese geschiedenis - het gevolg van sociale en economische onzekerheid.
Het bezuinigingsbeleid dat het spoor van de EMU-aanpassingen volgt, heeft het succes van het rechts-extremisme bevorderd. Een radicaal beleid van zekerheid en rechtvaardigheid in ieder land is de beste garantie voor een democratisch Europa.

Ferber
Deze verklaring leg ik af uit naam van de CSU-delegatie.
Het is onduldbaar dat de Europese Unie zich mengt in de regeringsformatie van een lidstaat. Die rol komt de Unie niet toe. In plaats van vooroordelen te vellen over de Oostenrijkse Vrijheidspartij FPÖ en de regering die in Oostenrijk gevormd wordt, hoort zij eerst de regeringsverklaring, het partijprogramma en het beleid van de coalitie af te wachten en aan een kritisch onderzoek te onderwerpen. Pas na een dergelijk kritisch onderzoek van het toekomstige beleid van de partijen die momenteel regeringsonderhandelingen voeren, kunnen we uitmaken of dit kabinet in strijd is met de geest van de Europese democratie. Dit betekent niet in het minst dat wij met Haider sympathiseren. De leden van de CSU-delegatie hebben geen enkele sympathie voor Haider, de leider van de FPÖ. Als politici moeten wij ons veeleer de vraag stellen waarom 27% van de Oostenrijkse bevolking bij de verkiezingen in oktober 1999 voor een partij als de FPÖ heeft gestemd. Wij moeten nagaan welke oorzaken dit soort verkiezingsresultaten heeft en proberen die weg te nemen. De enige manier waarop we een radicalisering van de Oostenrijkse politiek kunnen tegengaan, is inhoudelijk in te gaan op de argumenten en het beleid van de FPÖ. In de resolutie van het Europees Parlement is daarentegen niets terug te vinden over de oorzaken van de Oostenrijkse verkiezingsuitslag en wordt ook niet gezocht naar een oplossing. Om deze redenen is de Europese CSU-delegatie gekant tegen deze resolutie.

Figueiredo
De heropleving van extreem-rechtse groeperingen in Europa en met name in Oostenrijk, Duitsland, Frankrijk, België en Italië baart ons ernstige zorgen. Wij achten het derhalve bijzonder belangrijk dat de onderliggende oorzaken van dit fenomeen worden bestudeerd en de nodige maatregelen worden getroffen om deze weg te nemen.
Het is algemeen bekend dat de verscherping van de maatschappelijke ongelijkheden, de werkloosheid, de problemen inzake armoede en sociale uitsluiting de burgers achterdochtig maken en omstandigheden creëren die het extreem-rechtse populisme in de hand werken. Uitgerekend daarom moeten de Europese instellingen dringend de nodige acties ondernemen om de opgang van de racistische en xenofobische ideologieën te fnuiken. Dit vergt uiteraard een diepgaande wijziging van de sociaal-economische beleidslijnen van het neoliberale kapitalisme. Hiertoe dient absolute voorrang te worden verleend aan het scheppen van kwaliteitsvolle en rechtszekere arbeidsplaatsen en de uitvaardiging van maatregelen ter versterking van de participatieve democratie en de vorming van de burgers, met speciale aandacht voor de democratische waarden en het solidariteitsbeginsel.
Net zo goed als wij het gedachtegoed en het optreden van extreem-rechts veroordelen en bestrijden, betonen wij onze solidariteit aan de Oostenrijkse bevolking en steunen wij de krachten die zich inzetten voor de uitdieping van de democratie en die de strijd met het racisme en de xenofobie aanbinden.

Fruteau
"Hij wist immers wat de juichende menigte niet wist en wat wij in de boeken kunnen lezen, namelijk dat de pestbacil nooit sterft of verdwijnt, maar gedurende tientallen jaren in meubelen en linnengoed in leven kan blijven, dat ze geduldig wacht in slaapkamers, kelders, koffers, zakdoeken of paperassen en dat misschien de dag komt waarop, tot onheil en lering van de mens, de pest haar ratten wekt en ze naar een gelukkige stad zendt om daar te sterven."
Met die woorden, aan het einde van een lang allegorisch verhaal over de moeilijke strijd van de inwoners van Oran tegen de pest, herinnert Albert Camus ons er kort na de Tweede Wereldoorlog aan dat de strijd tegen het nazisme, de bruine pest zoals men die toen noemde, nooit een definitieve overwinning oplevert. Hij herinnert eraan dat rassenhaat, xenofoob geweld, angst en afwijzing van wat anders is, in de laagste instincten van de mens wortelen en daarom elk ogenblik opnieuw de kop op kunnen steken en zich van elke groep mensen meester kunnen maken.
In die zin zijn de huidige gebeurtenissen in Oostenrijk tragisch. Voor het eerst sedert de Tweede Wereldoorlog staat een openlijk nazistische, racistische en xenofobe partij in een Europees land op het punt aan de macht te komen. Tegenover die dreiging, die de negatie van de idee van de Europese integratie zelf in zich draagt, mogen wij ons door niets van de wijs laten brengen: niet door de juridische spitsvondigheden over wat het Verdrag al dan niet toestaat, niet door de rechtmatige vragen over het recht op inmenging, niet door het bespottelijke respect voor een schijndemocratie en vooral niet door het gevoel van onmacht dat ons overvalt bij het gadeslaan van een gebeurtenis die wij met alle kracht van onze overtuiging veroordelen, maar waaraan wij niets kunnen doen.
Ik ben gekozen in een Frans overzees departement, namelijk La Réunion, een smeltkroes waar de bevolking in de voorbije drie eeuwen is ontstaan uit Europeanen, zwarten uit Afrika en Madagaskar en migranten uit India, Pakistan en China. Ik ervaar elke dag de waarheid van de woorden van Saint-Exupéry: "Broeder, hoewel je van mij verschilt, schaad je mij niet, maar verrijk je mij!" Onze menselijke verscheidenheid is onze grootste rijkdom. Daarom acht ik het mijn plicht overal alles te veroordelen wat die rijkdom kan aantasten. Om al die redenen heb ik vastberaden voor de resolutie gestemd die ons Parlement over de samenstelling van de regering in Oostenrijk was voorgelegd.

Krivine
De opkomst van Jörg Haider, door de vorming van een regering van FPÖ en conservatief rechts, betekent dat in Europa opnieuw een door het liberalisme voortgebracht monster de kop opsteekt. Het succes van de FPÖ is evenzeer te danken aan de door de rechterzijde en de sociaal-democraten in Oostenrijk afgegeven eerbiedwaardigheidsattesten als aan het beleid van de Oostenrijkse sociaal-democraten, van wie de sociale miskleunen het pad voor het extreem-rechtse populisme hebben geëffend.
In de resolutie worden eventuele diplomatieke maatregelen aangekondigd om de nieuwe regering politiek te isoleren, maar er staat niets over de diepere oorzaken van de opflakkering van het fascisme. Die oorzaak is de ontreddering van de mensen die het slachtoffer zijn van het allesoverheersende geld en de keuze van de leidende klasse voor een sterk regime om het beleid van versobering en deregulering voort te zetten.
Om het xenofobe discours van een aspirant-dictator met heimwee naar het Derde Rijk te dwarsbomen moeten wij elke gelegenheid te baat nemen om onze solidariteit met de Oostenrijkse antifascisten tot uiting te brengen.
Daarom stemmen wij voor deze resolutie, ondanks de daarin opgenomen hypocriete verwijzing naar een Europees democratisch model, dat ons veeleer doet denken aan een vesting waar mensen zonder papieren worden opgejaagd, opgesloten en uitgewezen en waar over jongeren gegevens worden verzameld en opgeslagen.

Mann, Thomas
Ik heb zojuist tegen de ontwerpresolutie gestemd over een mogelijk regeerakkoord tussen de Oostenrijkse Volkspartij ÖVP en de Oostenrijkse Vrijheidspartij FPÖ.
In mijn ogen werkt de opwaardering van Jörg Haider tot boeman van Europa, neonazi van de ergere soort en opperracist, averechts. Natuurlijk ben ik het in geen enkel opzicht eens met de uitspraken van deze rechtse populist en veroordeel ik vreemdelingenhaat en elke bagatellisering van het Hitlerregime ten scherpste. Niettemin vrees ik dat door een puur emotionele Europese reactie op de gebeurtenissen in Oostenrijk de aanhang van Haider zich zal vermenigvuldigen. Er bestaat een gerede kans dat de Unie hem onbetaalbare publiciteit verschaft.
De kracht van de FPÖ is terug te voeren op de zwakte van de regeringen die tot nu toe het bewind hebben gevoerd. De Oostenrijkse socialisten dragen in deze de hoofdverantwoordelijkheid. De Oostenrijkse Socialistische Partij SPÖ is haar massale campagne tegen Haider pas begonnen nadat zij de FPÖ zonder succes had gevraagd een minderheidsregering te tolereren, en nadat zij haar kennelijk tevergeefs ministersposten had aangeboden. Haar dreigende machtsverlies boog zij om in een "heldhaftige strijd voor het behoud van waarden" en een ophanden zijnde "keuze tussen het voorbestaan of de ondergang van de democratie". Dit is een belediging voor de kiezers uit mijn buurland waar ik niet aan mee wens te doen.
Wij Duitse christen-democraten hebben een andere strategie gevolgd in de strijd tegen de extremisten en hebben ons ondubbelzinnig voor hen afgesloten. Wij hebben de gebrekkige standpunten van de Republikaner met al hun nationalisme, xenofobie en haat tegen minderheden blootgelegd. In de meeste gemeenteraden hebben de Republikaner op dit moment geen zetels meer.
De Duitse aanpak is geen garantie dat deze radicale beweging niet opnieuw de kop opsteekt. Onze benadering is niet zonder meer overdraagbaar, want elke lidstaat heeft zijn eigen omstandigheden. De ook op Europees vlak niet meer weg te denken Oostenrijkse Volkspartij ÖVP waagt zich nu aan een coalitie in een poging Oostenrijk bestuurbaar te houden. Daarin kan zij alleen slagen als er dwingende afspraken gemaakt worden over het behoud van fundamentele democratische waarden.
De Raad heeft zich overhaast in de zaak gemengd, zonder de uitkomst van de coalitiebesprekingen of het regeringsprogramma af te wachten. Zijn veroordeling is net zo onaanvaardbaar als het dreigement de officiële contacten met Oostenrijk te verbreken.
Bij een weerbare democratie hoort dat we waakzaam blijven en meten met gelijke maten. Wij moeten offensief en met argumenten optreden tegen radicalen van zowel rechts als links. Ik zou het mooi gevonden hebben als Europa even krachtig had geprotesteerd toen socialisten bereid bleken gemene zaak te maken met de opvolgers van de machthebbers uit de DDR, de erfgenamen van een regime dat mensen verachtte en vervolgde. Sindsdien zetelen zij zij aan zij in de regeringen van Duitse deelstaten. Ik sluit mij uitdrukkelijk aan bij de woorden die Commissievoorzitter Prodi vandaag in deze vergadering gesproken heeft. Hij zei dat we geen lidstaten mochten isoleren, en dat we er alles aan moesten doen om hen aan gemeenschappelijke Europese waarden te binden.

Montfort
Ik heb tegen de gezamenlijke resolutie over de situatie in Oostenrijk gestemd. Oostenrijk is een vrij, onafhankelijk en soeverein land. Bijgevolg kunnen de Raad, de Commissie noch het Europees Parlement zich met de interne organisatie van die lidstaat bemoeien.
De verkiezingen in Oostenrijk zijn vrij, regelmatig en democratisch verlopen. De inmenging van de Europese instellingen in dat land is dan ook onaanvaardbaar en strijdig met het Europees Verdrag, meer bepaald artikel 7 van het Verdrag van Amsterdam.
Diezelfde Europese instellingen hebben nochtans zonder aarzelen ingestemd met de eventuele toetreding van Turkije tot de Europese Unie, hoewel iedereen weet dat de mensenrechten daar worden geschonden. Dat is in Oostenrijk niet gebeurd.
Dit precedent op initiatief van het Portugese voorzitterschap voorspelt weinig goeds voor de toekomst van de Europese Unie. Enerzijds wijst de politieke excommunicatie van Oostenrijk alleen maar op de onrustbarend grote macht van de politieke correctheid en anderzijds wordt, als de regeringen van de lidstaten van de Europese Unie voortaan niet alleen het vertrouwen van hun volk, maar ook de zegen van supranationale organen moeten krijgen, het principe zelf van de democratie vernietigd. Heeft het in die omstandigheden nog zin verkiezingen te houden?
Dit is niet de goede manier om de voorwaarden te creëren waarin de Europese volkeren harmonieus kunnen samenleven en aan een gemeenschappelijke toekomst kunnen werken.

Queiró
Ik stem tegen de gezamenlijke ontwerpresolutie over het resultaat van de parlementsverkiezingen in Oostenrijk en het voorstel om een coalitieregering tussen de ÖVP en de FPÖ te vormen en ik heb daarvoor drie redenen.
Ten eerste stel ik vast dat noch de afzonderlijke stemmingen noch alle ingediende amendementen zijn aangenomen, ook al zouden deze ongetwijfeld meer coherentie en een andere betekenis aan de tekst geven.
Ten tweede houdt de aangenomen resolutie een contradictio in terminis in. Enerzijds wordt in overweging D gesteld dat de nadruk die de EU en haar instellingen op de bevordering en de verdediging van de Europese democratische waarden leggen, de erkenning van de integriteit van de democratische rechten en constitutionele prerogatieven van het Oostenrijkse volk en de Oostenrijkse staat impliceert. Anderzijds scharen wij ons met deze resolutie achter de politieke intentie die uit de verklaring van het Portugese voorzitterschap spreekt. Wij juichen die zelfs toe (nr. 4), terwijl het hier - ons inziens - duidelijk om een overhaaste, ongelukkige en onwettige inmenging in het resultaat van de vrije uitoefening van de democratische rechten en constitutionele prerogatieven van het Oostenrijkse volk en de Oostenrijkse staat gaat.
Want dat is wel degelijk onze interpretatie van de feiten. En hiermee ben ik bij de derde reden aanbeland. Het is niet de bedoeling dat wij een oordeel vellen over de uitslag van de vrije uitoefening van het stemrecht door de Oostenrijke bevolking. Wij moeten die eenvoudigweg respecteren en we mogen zeker geen voorbarig oordeel vellen, zoals hier gebeurt. Net zoals de andere soortgelijke verklaringen toont deze resolutie geen greintje respect voor de vrije wilsuiting van de kiezers van een lidstaat van de EU. Bovendien verdraagt men niet (en dit eigenaardig genoeg in naam van de verdraagzaamheid) dat de regering die naar aanleiding van dit resultaat is aangetreden, haar weg gaat en haar herhaaldelijk verkondigde intenties en politieke doelstellingen in de praktijk kan brengen als antwoord op de beschuldigingen waarvan zij het slachtoffer is geworden.
Tot overmaat van ramp versterkt de resolutie domweg de positie van degenen die ze wil veroordelen door hen in een slachtofferrol te duwen en hun de sleutel tot manipulatie in handen te geven. De huidige situatie schept binnen de EU een bijzonder ernstig precedent. Het vertrouwen en het wederzijdse respect tussen de lidstaten en de burgers die, op voet van gelijkheid en met inachtneming van de nationale soevereiniteit, een gemeenschappelijke weg zijn ingeslagen, krijgt hierdoor een flinke deuk. Dit geldt ook voor degenen die, zoals wij, regelrechte tegenstanders zijn van de racistische en xenofobische tendensen die zowat overal in Europa de kop opsteken. Wij kiezen er echter voor de bijl aan de wortel te leggen.

Ries
schriftelijk. (FR) De stemming die zopas heeft plaatsgevonden heeft een historische betekenis. Het is immers de eerste keer dat wij ons in een debat zoveel zorgen maken over de binnenlandse politieke situatie in een van onze lidstaten.
Er zijn volgens mij omstandigheden waarin principes en institutionele regels minder belangrijk worden. Ik spoor de Raad en het voorzitterschap ertoe aan de fundamentele waarden van de Unie te blijven verdedigen en verzoek de Commissie doortastender op te treden.
Ons Parlement neemt in deze resolutie zijn verantwoordelijkheid op zich. Toch is deze resolutie voor mij een minimum minimorum, het minste wat wij kunnen doen.
Persoonlijk heb ik voor een nog krachtiger standpunt geijverd en heb ik daarom voor de amendementen 1, 4, 6, 7 en 8 en het mondelinge amendement van de Fractie van de Europese Sociaal-democraten gestemd.
Ik vind het immers onontbeerlijk dat de Raad zich beperkt tot technische betrekkingen met de vertegenwoordigers van de Oostenrijkse regering als daarvan FPÖ-leden deel uitmaken. Als de partij van Jörg Haider in de regering wordt opgenomen, komt dat neer op een bagatellisering van extreem-rechts in Europa en schept dat een uiterst ernstig precedent, dat in andere lidstaten van de Unie en in kandidaat-landen een gevaarlijk aanzuigeffect kan hebben. De Oostenrijkse conservatieve partij neemt hier een historische verantwoordelijkheid op zich.
Het gaat om onze fundamentele waarden. Als democratisch gekozen vertegenwoordigers van de Europeanen hebben wij geen keuze. Wij moeten, omdat onze kiezers dat eisen, het onaanvaardbare afwijzen. Als het spook van de barbaarsheid opnieuw de kop opsteekt, is het uitblijven van een reactie ook meteen een capitulatie.

Seppänen
Ik heb mij bij bij de stemming over de resolutie onthouden. Ik veroordeel de racistische en xenofobe lijn van Jörg Haider, maar ik kan niet accepteren dat een orgaan van de Europese Unie een politieke interventie in de binnenlandse politiek van een lidstaat uitvoert. Zodoende kan ik paragraaf 4 van de resolutie niet accepteren en kan ik zelfs niet voor de resolutie stemmen om mij tegen extreem-rechts te verzetten.

Thors
Het spreekt voor zich dat de politieke leiders in Europa het recht en de plicht hebben om te protesteren tegen Haider en zijn partij. De politieke leiders in Europa hebben het recht om hun mening over de politieke ontwikkeling in een ander lidstaat uit te spreken, net zoals een minister-president zich kan uitspreken over racistische gemeentepolitici.
In Finland is echter gebleken dat integratie een betere manier is om antidemocratische krachten te bestrijden dan isolatie. Daarom heb ik tegen paragraaf 2 van de resolutie gestemd, er echter van uitgaande dat alle partijen de mensenrechten respecteren.
De "gemeenschappelijk reactie" van het EU-voorzitterschap op de Oostenrijkse regering is juridisch niet correct. De reactie van de 14 lidstaten ontbeert steun in de Verdragen. We moeten niet de strijders voor mensenrechten in Oostenrijk ook isoleren.
Ondanks mijn bezwaren tegen het optreden van de Raad en mijn opvatting dat integratie effectiever is dan isolatie, was het belangrijk om duidelijk aan te geven waar het Europees Parlement in racismekwesties staat. Om deze reden heb ik in de eindstemming voor de resolutie gestemd.

De Voorzitter
Hiermee is de stemming beëindigd.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 12.25 uur gesloten)

