Działania następcze w związku z konferencją w Monterrey z 2002 r. w sprawie finansowania rozwoju (krótka prezentacja) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem posiedzenia jest sprawozdanie sporządzone przez Thijsa Bermana w imieniu Komisji Rozwoju w sprawie dalszych działań związanych z konferencją w Monterrey w 2002 roku w sprawie finansowania rozwoju.
Thijs Berman
sprawozdawca. - (NL) Panie przewodniczący! ONZ obecnie debatuje w Nowym Jorku nad celami milenijnymi. Jeśli nic się nie zmieni nie osiągniemy tych celów do 2015 roku. Oznacza to, że nie zmniejszymy o połowę biedy, nie ograniczymy w znacznym stopniu wskaźnika umieralności kobiet w ciąży i w połogu i nie obejmiemy wszystkich dzieci edukacją na poziomie podstawowym. Tu i owdzie słychać nawet głosy, że powinniśmy cele milenijne odłożyć na półkę. Nie działają. Zmęczenie świadczeniem pomocy stanowi problem. Jest to inne określenie na cynizm i krótkowzroczny interes własny. Niewystarczająca pomoc na pewno nie przyniesie wyników. I tak programy pomocowe często zawodzą. I w tym leży problem. Zbyt mała pomoc nie działa. To tak, jakby trener drużyny piłkarskiej wyposażył każdego ze swoich graczy tylko w prawy but. Po jakichś dwunastu meczach powiedziałby do nich: "Za każdym razem przegrywacie, nigdy wam się nie uda wygrać. Ja się wycofuję - możecie zatrzymać buty, ale od tej pory jesteście już sami”.
Jest wiele krajów, w których pomoc nie przynosi rezultatów. Skala tej pomocy jest ważna. Ruanda otrzymała znaczną pomoc po aktach ludobójstwa. Kraj podniósł się w sposób godny podziwu. Jest wiele powodów do krytyki prezydenta Kagame - sam je mam - ale po aktach terroru z 1994 roku Ruanda stanowi dla całego świata przykład, jak żyć, . Ale bez pomocy jej wzrost gospodarczy byłby dużo mniej imponujący. Również w Mozambiku pomoc przyniosła rezultaty; istnieje wiele innych przykładów. Od czasu, gdy sformułowano cele milenijne 29 milionów dzieci mogło otrzymać wykształcenie na poziomie podstawowym. Gdyby świat dotrzymywał obietnic, nie byłoby kryzysu żywnościowego. Gdyby każdy zamożny kraj wydawał 0,7% swojego PNB na pomoc rozwojową, liczba niedożywionych dzieci nie zaczęłaby znowu rosnąc po wieloletnim spadku.
A więc, poprzez to sprawozdanie Parlament Europejski zdecydowanie przypomina państwom członkowskim o dotrzymywaniu obietnic, zwłaszcza tym, które się wloką na końcu - Francji, Niemcom, Wielkiej Brytanii i Włochom, jeśli mam wymienić tylko te duże państwa członkowskie. Muszą one do 2015 roku zwiększyć pomoc, w jasnych ramach czasowych i w równych przyrostach. Bez zaległych wypłat w ostatniej chwili, ponieważ spóźniony gwałtowny wzrost po serii niewielkich przyrostów oznaczałby, że biedne kraje straciłyby około 17 miliardów euro pochodzących z pomocy w okresie od chwili obecnej do 2015 roku.
Jedna sprawa musi być jasna: same fundusze publiczne nie wystarczą, aby pobudzić i utrzymać rozwój. Potrzeba czegoś więcej. Unia Europejska musi kontynuować inwestycje w pokój i bezpieczeństwo, w dobre rządy i poszanowanie praw człowieka. W Kenii się udało, dzięki naciskom z Europy, a Raila Odinga jest teraz premierem. We wschodnim Czadzie EUFOR doświadcza o wiele większych trudności. Ale kluczowe jest zabezpieczenie funduszy prywatnych na cele publiczne. Umiejętność pożyczania pieniędzy jest tu bardzo ważna. Pożyczki rzadko są dostępne dla biednych, i to musi się zmienić. Jeśli celem jest rozwój, kobiety i mężczyźni muszą mieć do nich równy dostęp, nie może być zawyżonych spłat odsetek, należy zainwestować w stworzenie możliwości dla małych pracodawców, którzy są bardzo dobrzy w nawiązywaniu kontaktów, a wszystko to musi się dziać we współpracy z organizacjami lokalnymi. Banki prywatne nie myślą automatycznie o tych warunkach i trudniej im przychodzi pożyczać pieniądze kobietom niż mężczyznom. Unia Europejska może wprowadzić ogromne zmiany w tym zakresie poprzez gwarancje kredytowe. A Europejski Bank Inwestycyjny musi pożyczać o wiele więcej instytucjom udzielającym mikropożyczek niż robi to obecnie. Te wszystkie możliwości otwierają przed ludźmi prawdziwe szanse pokazania kim są i konsolidacji własnej egzystencji jako niezależnych, samowystarczalnych obywateli. Biedne kraje również muszą mieć więcej do powiedzenia w MFW.
Potrzeba więcej pieniędzy na przeciwdziałanie konsekwencjom zmian klimatycznych z wykorzystaniem systemu handlu emisjami. Zanieczyszczający płaci; to nie biedne kraje są odpowiedzialne za globalne ocieplenie. Pomoc musi skoncentrować się na zrównoważonych źródłach energii.
Polityka rozwojowa stoi w centrum zainteresowania Unii Europejskiej. Unia Europejska musi stać się silniejszym graczem na świecie, każde z państw członkowskich na swój własny sposób, ale trzymając się razem i przeznaczając na ten cel 0,7% PNB. To jest cel milenijny numer 8, a jego osiągnięcie przybliży nieco realizację innych celów.
Podsumowując, w czasie, który zajęło mi wygłoszenie tego przemówienia, osiemdziesiąt osób zmarło z głodu, a pięćdziesięcioro dzieci poniżej piątego roku życia zmarło z powodu łatwo wyleczalnej choroby.
Ján Figeľ
komisarz. - Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować, zwłaszcza Panu Thijsowi Bermanowi za to sprawozdanie. Jest ono bardzo dokładne i zwrócone w przyszłość.
Uważam, że to sprawozdanie jest bardzo aktualne i może mieć wpływ zwłaszcza w dwóch dziedzinach. Jedną są negocjacje ONZ w Nowym Jorku na temat dokumentu końcowego konferencji w Doha na temat finansowania rozwoju, która powinna się rozpocząć pod koniec listopada. Druga dotyczy stanowiska UE w negocjacjach w ONZ oraz udziału Europy w sukcesie konferencji w Doha. To stanowisko jest obecnie w trakcie przygotowania.
W 2002 roku, jak pan powiedział, Monterrey odniosło sukces; kraje rozwinięte i rozwijające się połączyły siły i zobowiązały się do podjęcia konkretnych działań, tzw. "Konsensusu z Monterrey”. Rola Unii Europejskiej była istotna i decydująca dla osiągnięcia tego sukcesu. Uważam, że Europa poważnie traktuje wypełnianie zobowiązań z Doha, a Komisja co roku ocenia postępy naszych państw członkowskich. W 2005 roku UE dokonało oceny i dalszego potwierdzenia naszych zobowiązań.
Najważniejsze zobowiązania UE dotyczą rozłożonych w czasie celów, dotyczących zwiększenia rozmiarów oficjalnej pomocy rozwojowej, z zamiarem wydania, do 2015 roku, 0,7 % dochodu narodowego brutto UE na rozwój. Myślę, że państwo wiedzą, iż zdecydowaliśmy się dążyć do tego celu krok po kroku i pierwszy najbliższy cel zaplanowany na rok 2006 został osiągnięty przez UE. Kolejnym terminem jest rok 2010, kiedy nasza pomoc powinna łącznie osiągnąć poziom 0,56% PKB.
W czerwcu bieżącego roku (2008) Rada Europejska zdecydowanie potwierdziła te zobowiązania, co było oczekiwane i bardzo istotne, bowiem poziom pomocy UE w zeszłym roku spadł po raz pierwszy od Monterrey. Był to raczej sygnał negatywny. Wobec tego, Komisja jest nadal przekonana, że poziom pomocy świadczonej przez Unię Europejską będzie znów rósł, począwszy od roku 2008 - tego roku. Wieloletnie harmonogramy przedstawiające, jak każde państwo członkowskie UE pragnie osiągnąć uzgodnione cele, stanowią w tym kontekście ważne narzędzie. Musimy widzieć obraz całościowy, ale również mozaikę złożoną z wielu krajów.
Po Monterrey Unia Europejska również osiągnęła postępy, jeśli chodzi o inne zobowiązania. Celem konferencji w Doha jest ocena poczynionych postępów, potwierdzenie zobowiązań, identyfikacja przeszkód, ale również znalezienie sposobu na przezwyciężenie tych przeszkód. Powinna ona także dotyczyć nowych wyzwań, na przykład zmian klimatycznych oraz wysokich i niestabilnych cen żywności, paliw i towarów w świetle globalnej tendencji zniżkowej w gospodarce, a nawet kryzysu finansowego.
Komisja ma nadzieję, że w Doha społeczność międzynarodowa potwierdzi globalne partnerstwo w zakresie finansowania rozwoju oparte na ponoszeniu wspólnej odpowiedzialności przez kraje rozwinięte i rozwijające się. Dlatego nie jest to proces przebiegający w jedną, ale w obie strony.
Doha powinna prowadzić do wyników zorientowanych na działania i przyszłość, które ułatwią skuteczne wdrożenie konsensusu z Monterrey we wszystkich jego wymiarach, łącznie z mobilizacją środków krajowych, bezpośrednimi inwestycjami zagranicznymi w rozwój, międzynarodowym handlem, zewnętrznym długiem krajów rozwijających się, współpracą finansową i techniczną oraz globalnym zarządzaniem.
Sprawozdanie, które państwo zamierzają przyjąć, porusza wiele poważnych kwestii i stanowi oczekiwany przyczynek do międzynarodowej debaty. Dziękuję bardzo za sprawozdanie i za uwagę.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się jutro.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Sirpa Pietikäinen  
na piśmie. - (FI) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Chciałabym podziękować panu Bermanowi za doskonałe sprawozdanie świetnie podsumowujące kierunek, w którym zmierza polityka rozwojowa UE: widzimy postępy, ale zostało jeszcze wiele do zrobienia.
Bardzo niedawno, UE opublikowała raport badawczy zatytułowany "Milenijne cele rozwoju na półmetku”, w którym zbadano poziom wdrożenia celów milenijnych oraz rolę Unii Europejskiej w ich osiągnięciu. We wnioskach ze sprawozdania czytamy, że osiągnięto postępy, ale wiele dziedzin wymaga jeszcze udoskonalenia.
UE jest największym na świecie dawcą pomocy rozwojowej, która stanowi 60 % całej pomocy. W 2006 roku UE osiągnęła oficjalny cel i przeznaczyła 0,31% swojego łącznego PNB na pomoc rozwojową.
Mimo osiągnięcia tego celu z 2006 roku, ilość pomocy jest niewystarczająca i prognozy na 2007 rok wskazują, że spada ona w sposób alarmujący. Większość krajów UE nie zwiększyło ilości pomocy rozwojowej, którą ofiarowały w roku poprzednim, a w niektórych krajach ta ilość faktycznie spadła o ponad 100%. Dlatego kraje UE, które zobowiązały się do realizacji celów milenijnych w zakresie rozwoju, mają wiele do nadrobienia.
Zgodnie z ustalonymi celami UE, odsetek pomocy musi wzrosnąć do poziomu 0,7% PNB do roku 2015. Problemy rozwojowe i bieda nie zostaną automatycznie wyeliminowane przy pomocy tych 0,7%: pilnie potrzebne jest planowanie, struktura i monitoring. Bez środków jednakże nic się nie wydarzy i bardzo istotne jest, abyśmy trzymali się tego celu i naszych obietnic.
