Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Hallam
Mevrouw de Voorzitter, graag wil ik de diensten dank zeggen voor de derde poging om nauwkeurig weer te geven wat ik in dit het Parlement herhaaldelijk heb gezegd over de afwezigheid van een gezondheidsrisico in verband met het gebruik van nikkel in de nieuwe euromunten. Het is jammer dat ik steeds hierop moet hameren, maar ik kan maar niet begrijpen waarom de Europese Commissie er zo op uit is Europa een metaal op te dringen dat door een Finse onderneming, Outokumpu genaamd, exclusief wordt vervaardigd. Ik zie niet in waarom die een leveringsmonopolie moet krijgen. Ik hoop beslist dat we dit punt in de komende weken kunnen ophelderen.

Fontaine
Mevrouw de Voorzitter, inzake de stemming over amendement 4 betreffende de begroting - dit staat op bladzijde 11 van de Franse versie van het verslag - had de heer Samland een zeer belangrijke opmerking gemaakt, namelijk dat het amendement absoluut niet beoogde het pensioenfonds of de legitimiteit ervan ter discussie te stellen. Ik meen mij trouwens te herinneren hem gezegd te hebben dat dit een zeer belangrijke opmerking was waarvan ik kennis had genomen. Ik zou graag zien dat een en ander in de notulen werd opgenomen.

Chichester
Mevrouw de Voorzitter, ik sta niet op om in te gaan op Labour-ongein - al vinden sommigen bij ons dat zij deze week wel voor gek hebben gestaan ...
(Tekenen van onrust) ... maar wel om in te gaan op het door de heer Hallam aan de orde gestelde punt. Het is mij niet duidelijk of de heer Hallam de Commissie blut in haar nikkelen blootje heeft betrapt dan of de Commissie niet meer al haar nikkels op een rij had. Ik zou graag wat opheldering krijgen.

von Habsburg
Mevrouw de Voorzitter, ik wil er de aandacht op vestigen dat het beslist ongehoord is dat de fracties spreektijd verdelen. Wij zijn hier tot 13.00 uur, en wanneer men het woord vraagt, luidt het ineens dat er geen spreektijd meer over is, ofschoon we vóór 11.00 uur ophouden! Wij zijn hier officieel tot 13.00 uur, en het is een schandaal dat de fractieleiders gewoon de spreektijd verdelen en daarna geen sprekers meer toelaten. Ik verzoek u dit eens aan de orde te stellen, want dit is een verkwisting van het geld van onze belastingbetalers!

De Voorzitter
Wij zijn nog steeds met de notulen bezig. Ik zal vragen dat na te trekken. In het verslag-Breyer was volgens mij een amendement niet in stemming gebracht, en daardoor zijn twee amendementen weggevallen die in stemming gebracht moeten worden. Ik verzoek dit nog eens na te gaan.
(De notulen worden goedgekeurd)

McMahon
Mevrouw de Voorzitter, betreffende de notulen, ik kom terug op de kwestie die ik gisteren aanroerde en die ook door mevrouw Ewing en de heer Tomlinson aan de orde is gesteld, namelijk de demonstratie. Net als de heer Habsburg sta ik achter zuinig omgaan met het geld van de belastingbetalers, zodat het niet aangaat dat het hier werkzame personeel in de tijd van het Parlement demonstraties organiseert welke afbreuk doen aan de reputatie van Parlementsleden.
Is er al verder gewerkt aan de vraag welke maatregelen de Voorzitter gaat nemen om ervoor te zorgen dat dit niet weer gebeurt? Worden tegen de personen in kwestie tuchtmaatregelen overwogen?

Fontaine
Mevrouw de Voorzitter, ik kan de heer McMahon snel van repliek dienen. Ik heb natuurlijk informatie ingewonnen over de aard van die manifestatie omdat zij onder mijn voorzitterschap plaatsvond. Ten eerste waren er maar zeer weinig demonstranten: slechts een tiental. De manifestatie was absoluut niet door het personeelscomité georganiseerd; dat heeft met nadruk gezegd dat het er helemaal niet mee eens was. Met andere woorden, het gaat om een kleine "wilde" actie. Dat wilde ik u als informatie doorgeven.

De Voorzitter
Wij debatteren nu helemaal nergens over. Alstublieft alleen het woord vragen over de regeling van de werkzaamheden.

Tomlinson
Mevrouw de Voorzitter, wij zijn er niet over aan het debatteren, maar het is toch wel wat achterbaks van het personeelscomité om te beweren dat het de manifestatie niet organiseerde, terwijl het in het hele gebouw affiches had laten ophangen waarin ertoe wordt opgeroepen. Bovendien heeft het in de brievenbus van elk parlementslid een brief daarover gestopt. Het betrof een persoonlijke aanval op de secretaris-generaal van het Parlement, op het besluit van het Bureau inzake de ontwerpramingen van het Parlement, en op de Begrotingscommissie omdat die een verslag heeft aangenomen dat mijn naam draagt. In die brief werd, wat mij als rapporteur van deze commissie betreft, heel sterk op de man gespeeld.
Als wij willen geloven dat het personeelscomité hier niet de hand in had, dan moet het naar mijn gevoel uitleg geven over de vraag waarom het in het hele gebouw affiches heeft opgehangen. En er is nog een probleem dat het Bureau onder ogen moet zien. Omdat bij de laatste verkiezingen voor het personeelscomité het quorum niet is bereikt, bestaat er waarschijnlijk helemaal geen personeelscomité, en ik meen dat het Bureau moet nagaan waarom er personeelsleden van werk zijn vrijgesteld terwijl er bij gebrek aan quorum geen geldig personeelscomité is.

Miller
Mevrouw de Voorzitter, ik zou willen inhaken op de opmerkingen van collega McMahon. Al ben ik het niet eens met de demonstratie van gisteren, ik kan en wil niet accepteren dat tuchtmaatregelen worden getroffen tegen vakbondsmensen. Ik ben mijn hele leven al vakbondslid. Zij hebben het recht om te organiseren en te demonstreren. Wij moeten tegen hen geen actie ondernemen.

De Voorzitter
Dames en heren, hierover is al het een en ander gezegd. Het incident zal nog eens worden besproken.

Roth
Mevrouw de Voorzitter, als rapporteur voor het verslag over de mensenrechten van het afgelopen jaar zou ik de heer Tomlinson willen vragen dat verslag nog eens door te nemen en het hoofdstuk over de rechten van vakbonden en hun vertegenwoordigers door te lezen. Het Europees Parlement heeft erop gewezen dat vakbondsleden, dat werknemers natuurlijk ook het recht hebben te demonstreren en hun mening uit te spreken...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter
Mevrouw Roth, de discussie over deze kwestie staat vandaag niet op de agenda. Wij kunnen dat punt alleen bespreken als het op de agenda staat!

Fabre-Aubrespy
Mevrouw de Voorzitter, ik wil iets zeggen over bladzijde 2 van de notulen, en meer speciaal over de opmerkingen van de heer McMahon. En omdat er in dit Parlement leden zijn die zich kunnen uitspreken over vraagstukken...

De Voorzitter
De notulen zijn al goedgekeurd.

Fabre-Aubrespy
Ik mag toch wel zeggen dat er in dit Parlement inderdaad zopas twee sprekers zijn geweest...

De Voorzitter
Mijnheer Fabre-Aubrespy, het spijt mij zeer. Nu wordt er niet meer gediscussieerd, de notulen zijn al goedgekeurd.

Stemming
Posselt
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw Palacio Vallelersundi heeft een uitstekend verslag voorgelegd over de bewustwording over het Gemeenschapsrecht, en ik zou op dit punt willen zeggen dat dit programma met recht de naam Robert Schuman draagt, want Robert Schuman heeft onze Gemeenschap in principe tot een rechtsgemeenschap gemaakt. Vandaag de dag breiden wij deze rechtsgemeenschap naar het Oosten uit, bekommeren ons om de economie en verwaarlozen dit element van de uitbreiding van de idee rechtsstaat.
Ik vraag dat wij ons er intensief mee bezig gaan houden om de juridische diensten, de rechtbanken en ook het bestuursapparaat van de geassocieerde landen intensiever op te leiden. In Praag heb ik van de ministers van Justitie vernomen dat men voor dit doel de ENA erbij heeft betrokken. Ik heb een hoge dunk van de ENA, maar ik geloof niet dat het haar taak is het bewustzijn over het Gemeenschapsrecht te verhogen. We moeten meer dan tot nu toe het Europese Hof van Justitie en de Europese instellingen op dit punt aanspreken.
- Verslag-Daskalaki (A4-0289/97)
Evans
Inzake de stemming over het verslag-Daskalaki, staan de meeste Britse Labourleden weliswaar achter de strekking van het verslag, maar hebben zij voorbehoud omtrent paragraaf 12. Inzake deze paragraaf hebben wij ons onthouden, omdat wij het van essentieel belang vinden dat de BTW op kranten en tijdschriften op 0 % blijft.
Het geschreven woord en de vrije toegankelijkheid daarvan voor allen, zonder censuur of beperking, is een belangrijk beginsel van de democratie. We moeten alles vermijden dat die beschikbaarheid zou inperken.

Lindqvist
Dit is geen aangelegenheid voor de EU. Dit zijn zuiver nationale belangen waar de nationale staten verantwoordelijk voor zijn. De EU is geen staat en moet dat ook niet worden.

Ryynänen
Het verslag over de toekomst van de Europese pers is ontstaan uit bezorgdheid omdat de gedrukte pers dreigt te bezwijken onder de druk van de elektronische media en de zich ontwikkelende computertechniek. De pers maakt echter ook zelf op vele manieren gebruik van de nieuwe technologieën.
De snelle verandering binnen de redactiewereld is vooral een uitdaging voor het onderwijs, waarbij ook de onderwijs- en mediaprogramma's van de EU kunnen worden gebruikt. Redacteuren behoren tot de kerngroepen van de informatiemaatschappij en hun voortdurende bijscholing om te kunnen voldoen aan de eisen van de internationale communicatie moet op nationaal en communautair niveau worden gesteund.
Redacteuren doen scheppend werk, de intellectuele en ethische bescherming van het auteursrecht moet ook in de toekomst worden gewaarborgd, want van het werk van de redacteur wordt bij verschillende communicatiemiddelen vele keren geprofiteerd. Dit benadrukt ook de persoonlijke verantwoordelijkheid van de redacteur voor de inhoud en de kwaliteit van zijn werk.
Recente gebeurtenissen waardoor de vraag aan de orde werd gesteld of er grenzen aan de bescherming van de privacy van bekende personen zijn, hebben de discussie in de media over de eigen beroepsethiek aangewakkerd. In deze discussie is het goed de noodzaak te overwegen van internationale spelregels in de vorm van een Europese raad voor het publieke woord.
Redacteuren en vooral de dichtbij de burgers staande regionale pers hebben een belangrijke rol bij de opbouw van het Europa van de burgers. Informatie over de EU zou op begrijpelijke en duidelijke wijze aan de burgers moeten worden verschaft als we de huidige kloof tussen de instellingen en de burgers echt willen verkleinen. Ook hierbij zijn mogelijkheden nodig voor bijscholing op het gebied van EU-beleid, talen en cultuur.
Hoe moet - of moet het überhaupt - de pers dan worden gesteund in haar relatie met de elektronische informatieoverdracht? Allereerst hebben we ook in de toekomst zowel de gedrukte pers als de elektronische media nodig als elkaar aanvullende vormen van communicatie. De historische taak van de pers om democratie, vrijheid en mensenrechten te verdedigen is niet verdwenen en de behoefte hieraan is zelfs ten dele toegenomen. Deze taak wordt bedreigd door machtsconcentraties binnen het communicatieveld, waarvan in elke lidstaat recente voorbeelden aanwezig zijn, onder andere in Finland en Zweden. Een extreem voorbeeld is Italië, waar de politieke leider van het land de belangrijke elektronische media in handen had.
Voor het bewaren van het evenwicht heeft het gedrukte woord - het boek, de krant en het lezen - steun nodig binnen het onderwijs. Kinderen moeten al tot kritische lezers en betrokken burgers worden opgevoed. Bijvoorbeeld in Finland worden goede resultaten geboekt met de campagnes "De krant op school" .
De pers krijgt te kampen met hoge kosten en de vele steunvormen voor nieuwe technologie zijn vooral bedoeld voor elektronische communicatie. Samenwerking tussen de lidstaten is nodig om de kosten te verlagen, bijvoorbeeld op het gebied van transport en BTW. Iedereen moet gelijke toegang krijgen tot distributiesystemen. Het bewaren van de pluriformiteit en het tegenhouden van het ontstaan van monopolies moet het model zijn van de Europese communicatiemaatschappij. Dat is tegelijkertijd een garantie van de vrijheid van meningsuiting.

Waidelich
Ondergetekende wil de rapporteur danken voor haar goed doorwrochte verslag op dit belangrijke gebied. Ondergetekende vindt echter dat het in het verslag gedane voorstel inzake harmonisatie van BTW-bepalingen op tijdschriften en kranten teneinde het laagst mogelijke BTW-niveau te bereiken (paragraaf 12), alsook het voorstel inzake bewaking van de distributiestelsels (paragraaf 13) niet gefundeerd zijn.

Wibe
Ik kan moeilijk een reden zien waarom men de BTW-bepalingen voor tijdschriften en kranten in de EU zou harmoniseren. De kranten beconcurreren elkaar op het ogenblik slechts zeer marginaal over de landsgrenzen heen. Ik zie evenmin enige reden waarom de Commissie mede toezicht zou moeten houden op de distributiestelsels van de geschreven pers in de lidstaten. Dat kunnen de lidstaten het beste zelf.
Daarom heb ik tegen overweging Z en de paragrafen 12 en 13 van het verslag gestemd.

Gemeenschappelijke marktordening in de sector rundvlees
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0302/97) van mevrouw Anttila, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad tot wijziging van verordening (EEG) nr. 805/68 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector rundvlees (COM(97)0161 - C4-0212/97-97/0122(CNS)).

Anttila
Mevrouw de Voorzitter, collega's, de EU betaalt ongeveer 300 miljoen ecu per jaar aan exportsubsidie voor het vervoer van levende runderen. Als reden voor het uitkeren van deze subsidies wordt onder andere aangevoerd dat de export de interventiekosten en overproductie van rundvlees verkleint en tegemoet komt aan de vraag van abattoirs in derde landen die dieren van elders aangeleverd zullen krijgen als de EU de export zou stoppen. Dieren worden levend vervoerd omdat er in Egypte, Libanon en Syrië onvoldoende koeltechniek aanwezig is.
Hoewel deze vorm van exporthandel al vele jaren bestaat, wordt er pas sinds 1994 aandacht besteed aan het welzijnsprobleem van dieren. De wreedheden bij de behandeling van dieren tijdens het veevervoer, onder andere de doelbewuste mishandelingen en wreedheden bij het in Marseille op een schip laden van vee, kwamen aan het licht in recentelijk in enkele lidstaten getoonde tv-documentaires. Ik heb zelf de in Finland getoonde film gezien en ik kon er af en toe niet naar kijken, omdat hij zo wreed en ruw was. De films hadden dan ook een openbaar protest tot gevolg en daarom worden er nu in havens betere procedures toegepast. Er wordt nu beter voor het vee gezorgd als het op een schip wordt geladen.
Een probleem is nog steeds hoe de behandeling van vee tijdens het vervoer en bij het van boord halen in havens in derde landen kan worden gecontroleerd. De Commissie heeft voorgesteld de situatie te verbeteren door aan het uitkeren van exportsubsidie de voorwaarde te stellen dat bij het vervoer van dieren de dierenbeschermingsvoorschriften in acht worden genomen.
In het verslag streef ik naar een uitgebreid en goed functionerend controlesysteem waarmee het naleven van de dierenbeschermingsvoorschriften daadwerkelijk gecontroleerd kan worden. De houders van een vervoersvergunning, dus het bedrijf en de chauffeur, zijn ervoor verantwoordelijk dat bij het vervoer van dieren slechts deskundige en vakbekwame mensen zijn betrokken. Het vervoerbedrijf en de chauffeur zijn dus verantwoordelijk. Straffen worden bepaald door de wetgeving van de lidstaten.
In de richtlijn is bepaald dat de verantwoordelijkheid van de controle tijdens het laden en het eigenlijke vervoer bij de lidstaten ligt. Dieren en voertuigen moeten bij vertrek worden gecontroleerd en de dieren zo nodig steekproefsgewijs ook tijdens de reis. Om de steekproeven mogelijk te maken, moeten de route en het tijdschema van het vervoer vóór de reis aan de controlediensten van de lidstaten waardoorheen het vervoer plaatsvindt bekend worden gemaakt. Een dierenarts moet de dieren op de plaats van bestemming onderzoeken en dan een officieel rapport opstellen inzake de conditie van de dieren. Dat is een absolute voorwaarde voor het uitkeren van exportsubsidie. Het toezicht moet allesomvattend zijn en de controles moeten transparant en open zijn, zodat de burgers erop kunnen vertouwen. De exportsubsidie moet verlaagd worden of helemaal niet worden verleend als tijdens het vervoer van dieren de voorschriften niet worden nageleefd.
Het moeilijkst te controleren is wat er met het vee gebeurt als het buiten de EU aankomt in havens van derde landen. De controlevoorschriften van de EU reiken niet zo ver. De verantwoordelijkheid van het vervoerbedrijf en de chauffeur houdt op als hij de dieren op de plaats van bestemming heeft gebracht. Hij kan niet verantwoordelijk zijn voor de fouten die worden gemaakt in de bestemmingshavens die buiten de EU liggen.
Ik stel dan ook voor dat de EU met derde landen onderhandelt en afspreekt dat de Europese normen voor het vervoer van dieren en de dierenbeschermingsvoorschriften ook buiten het gebied van de EU worden nagekomen bij het behandelen en vervoeren van dieren die uit de EU afkomstig zijn. Toezicht kost twee tot tien ecu per dier, dus ongeveer 5 miljoen ecu per jaar bij het huidige aantal transporten. Ik stel bovendien uit naam van de ELDRfractie voor dat de vervoersbedrijven de kosten voor het toezicht voor hun rekening nemen. Ik stel voor dat de controles worden gefinancierd uit de exportsubsidie die momenteel zeshonderd ecu per dier bedraagt. Vervoersdelicten leiden tot de noodzaak van toezicht en het is dan ook gerechtvaardigd dat de vervoerders de kosten van het toezicht financieren.
De personeelscapaciteit van de Commissie is te bescheiden om toezicht mee te realiseren. De lidstaten beschikken over vakbekwame controleurs en van hun deskundigheid en diensten moet volledig gebruik worden gemaakt. Bij het toezicht op derde landen zou gebruik gemaakt kunnen worden van een extern bureau dat onder bevoegdheid van de Commissie werkt zonder echter deel uit te maken van de Commissie. Ik verwacht dan ook dat de Commissie kordate maatregelen neemt om de wetgeving uit te voeren.
Mevrouw de Voorzitter, dit is mijn eerste verslag. Het opstellen ervan is een zeer leerzame ervaring geweest. Als nieuw lid dat afgelopen november is begonnen wil ik tenslotte een ernstig beroep doen op u, mevrouw de Voorzitter, en het hele voorzitterscollege om de manier van werken van het Parlement verder te ontwikkelen. Het Parlement heeft vaak te kennen gegeven meer beslissingsbevoegdheid te willen. Voordat de medebeslissingsprocedure uitgebreid kan worden moet de logiciteit van de besluiten van het Parlement worden verbeterd. Naar mijn mening moet vooral de voorbereiding van amendementen worden verbeterd en moeten amendementen beperkt worden tot nauwkeuriger te behandelen kwesties, nu zijn verslagen te vaak tegenstrijdig.

Sindal
Mevrouw de Voorzitter, ook wij steunen dit voorstel. Zoals bekend gaat het om een oude verordening uit 1968. Het is nodig een aantal zaken te preciseren, zowel in de richtlijn uit 1991 als in de richtlijn van 1995, om het welzijn van dieren te verbeteren. Uitgangspunt hierbij moet zijn dat het transport van levende dieren in het algemeen ongewenst is, maar natuurlijk wel noodzakelijk. De reden hiervoor is in de eerste plaats het zeer grote besmettingsgevaar voor levende dieren, en in de tweede plaats het welzijn van de dieren. Het is totaal onaanvaardbaar dat levende dieren over lange afstanden over de Europese snelwegen in slecht uitgeruste vrachtwagens worden rondgezeuld. De dieren raken gestresst, soms zo erg dat zij tijdens het transport sterven.
Het probleem hangt misschien samen met het feit dat de slachterijen zijn samengebracht in grote concerns, en dat men daarom uit economische gronden genoodzaakt is de dieren te transporteren. Je zou kunnen stellen dat er op dit gebied een andere houding moet komen. Maar voor het zover is, moeten er strengere eisen aan de vrachtwagens voor het dierentransport worden gesteld. Evenzeer moet, zoals gezegd, de controle aan de grenzen worden verscherpt. En last but not least moeten er economische argumenten gaan spelen die kunnen bijdragen tot het verbeteren van het dierenwelzijn. Ook zou men dieren in geslachte toestand kunnen transporteren. De koelwagen is immers uitgevonden. Ik vind dat wij in het Parlement niet alleen regelingen tot stand moeten brengen die het oude bestel in stand houden, maar ook een beetje naar de toekomst toe moeten denken, en daarom vind ik dat het Parlement - zowel in de landbouwcommissie als in de andere commissies - die kwestie voortaan moet bespreken.
Het is een goede zaak dat er in dit verslag op wordt gewezen dat een dierenarts een attest voor het transport moet afgeven en dat er geen preferentieel tarief kan worden toegepast als aan deze bepaling niet de hand wordt gehouden. Ik vind dit een stap in de goede richting maar, zoals gezegd, wij moeten nog heel veel aan dit probleem doen.

Gillis
Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de commissaris dank zeggen voor het uitbrengen van het originele document dat aan de basis van dit verslag ligt. In het bijzonder wil ik Mevrouw Anttila dank zeggen voor haar verslag over het vervoer van dieren. Het is een zeer evenwichtig verslag. Zij heeft niet de gebruikelijke fout gemaakt om het gehele systeem te veroordelen. Terecht heeft zij de nadruk gelegd op de noodzaak van de handhaving van de reeds bestaande voorschriften inzake dierenwelzijn. Zij heeft gewezen op gevallen van bewuste wreedheid en mishandeling van dieren die in sommige lidstaten hebben plaatsgevonden.
In juni 1995 heeft de Raad vergaande voorschriften inzake het transport van dieren vastgesteld. Deze voorschriften kwamen goeddeels uit de koker van de toenmalige Ierse minister van landbouw, de heer Yates, en werden door Ierland volledig ten uitvoer gelegd. In feite hebben wij in de Ierse wetgeving de strengste voorschriften inzake dierenwelzijn vastgelegd, en die wetgeving wordt door ons volledig nageleefd. Helaas hebben andere lidstaten de Europese wetgeving nog niet volledig ten uitvoer gelegd. Zoals de rapporteur stelde, moeten zij die wetgeving zonder verder uitstel uitvoeren en strenge straffen opleggen wanneer de voorschriften niet volledig worden nageleefd.
Wreedheid jegens dieren gebeurt meestal wanneer de dieren de boerderij hebben verlaten. Om die reden moet het personeel van de dierentransporten een goede opleiding hebben teneinde te allen tijde te kunnen zorgen voor een hoog zorgniveau. Ook dit is een kenmerk van de Ierse voorschriften, en het is op de grotere schepen zeer gebruikelijk dat er een veearts meereist om toezicht op de veestapel te houden. Een goed toezicht op de uitvoering van de voorschriften van de richtlijn is thans een dringend vereiste. De Commissie moet een streng toezicht uitoefenen op de voorschriften inzake dierenwelzijn en ervoor zorgen dat zij in de gehele Europese Unie voor ingevoerde en uitgevoerde dieren worden nageleefd.
Ik doe een beroep op de Commissie om het ter tafel liggende amendement waarvan de bedoeling is het transport van dieren naar buiten de Europese Unie te voorkomen middels het afschaffen van de exportsubsidies, af te wijzen. Zulks zou duidelijk de markt voor rundvlees niet alleen in Ierland, maar ook elders kapot maken, en zou de vleesfabrieken de kans geven de aan de boeren betaalde prijzen nog meer te verlagen. Voorts bestaat er, als wij echt om het welzijn van de betrokken dieren bekommerd zijn, voor zo 'n voorstel geen basis.
Dierentransport met volledig respect voor hun welzijn is mogelijk en bestaat ook. Het zou zeer onrechtvaardig en schadelijk zijn onschuldige exporteurs en boeren die hun werk goed en zorgvuldig doen, te laten boeten voor het gebrek aan zorg en de zorgeloosheid van slechts weinigen. De rapporteur heeft het argument in het licht gesteld dat er voor zodanige lieden een remedie bestaat, namelijk het intrekken van de exportrestitutie.
De EU exporteert jaarlijks circa 500.000 levende dieren. Ierland is een eiland en wij exporteren meer dan 90 % van onze totale productie. In feite moeten 1½ miljoen stuks vee elk jaar worden geëxporteerd, zowel in de vorm van rundvlees als van levend vee. De meerderheid als rundvlees. Vanzelfsprekend zijn wij afhankelijk van de markten in Europa en elders, en als wij de markten buiten Europa niet bevoorraden, zullen onze internationale concurrenten dat beslist wel doen. Als er vraag naar levende dieren bestaat, moeten wij, uiteraard binnen de strenge voorschriften en regels, aan die vraag voldoen.
Ik stem in met het voorstel om strenge boetes in te voeren wanneer is aangetoond dat de dieren tijdens het transport en de productie zijn mishandeld. Gelukkig komt dat zelden voor omdat de producenten redelijke mensen zijn en hun totale inkomen en winst afhangen van de goede staat van de dieren aan het einde van de reis.

Santini
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de vrijdag is meestal een nogal lome dag en derhalve, ten onrechte, in de ogen van velen een soort hekkesluiter. Het verslag dat wij vandaag moeten behandelen is echter zeer belangrijk en ik wil eenieders aandacht hierop vestigen. Het gaat hierbij niet alleen om een landbouwaangelegenheid, maar om een vraagstuk dat verschillende sectoren betreft. Ik zou zelfs willen zeggen dat hierbij verschillende waarden in het geding zijn. Daarom zijn hier ook verschillende commissies bij betrokken; één daarvan is de Commissie vervoer en toerisme, waar lang en breed is gesproken over de gezondheid van dieren tijdens transport. Het verheugt mij dat men nu met vereende krachten een oplossing probeert te bewerkstelligen.
Het uitgangspunt van dit debat is zuiver technisch van aard. Het gaat immers om de wijziging van verordening nr. 805/68. Zoals mijn ervaren en deskundige collega's reeds zeiden, is dit geen nieuwe zaak. Dit is reeds zeer lang onderwerp van gesprek en daaruit blijkt al hoe moeilijk de oplossing van dit probleem is. Voordat wij een besluit gaan nemen, moeten wij verschillende factoren in overweging nemen. Enkele daarvan zijn van zuiver economische aard, zoals bijvoorbeeld het opheffen van de premies, andere zijn eerder een kwestie van beschaving, zoals de vervoersomstandigheden van dieren.
De rapporteur heeft een zeer evenwichtig verslag geschreven en spreekt daarin steun uit voor het Commissievoorstel. Wel maakt zij op gematigde, maar niettemin vastberaden wijze gewag van alle waarden die in het geding zijn, met name wat het welzijn van dieren tijdens transport betreft. Zij stelt dan ook een amendement voor waarin wordt gevraagd om de invoering van een controlestelsel waarmee op regelmatige wijze steekproeven kunnen worden uitgevoerd. Ook staat hierin dat zo nodig een beroep kan worden gedaan op een onafhankelijk agentschap, onder controle van de Commissie, dat gefinancierd wordt met de uitvoerrestituties. Controle is hier inderdaad het magische woord. Het probleem valt of staat met de controle.
Enkelen onder u herinneren zich waarschijnlijk nog de televisie-uitzending waarbij een Franse en een Italiaanse haven waren betrokken. Toen werden beelden getoond van paarden die op een weinig orthodoxe, om niet te zeggen barbaarse manier werden behandeld. Deze havens waren het eindpunt van een wie weet waar begonnen reis, van een reis die onder duistere omstandigheden had plaatsgevonden en die net zo goed in een andere Europese haven, in Hannover bijvoorbeeld, zijn eindpunt had kunnen hebben.
Op het moment van de reportage werd alleen getoond onder welke desastreuze omstandigheden deze dieren aankwamen. Daarom moeten wij het voorstel van de rapporteur voor ogen houden. Het gaat hierbij om de aansprakelijkheid van de vervoerder. Er moeten garanties komen opdat tijdens de reis het maximum van acht uur wordt gerespecteerd en regelmatig gestopt wordt om de dieren te drinken te geven en te voeren. Ook moeten de expediteur en de chauffeur van de vrachtwagen geschoold zijn opdat zij de dieren kunnen bijstaan. Men kan zich gemakkelijk indenken wat voor een enorm probleem het dierentransport wordt wanneer het land van bestemming bijvoorbeeld een mohammedaans land is. De mohammedanen willen om religieuze redenen dat de dieren absoluut levend aankomen. Men kan zich gemakkelijk indenken hoe hoog de economische schade kan oplopen, wanneer de dieren bijvoorbeeld vertrekken uit een Oost-Europees land en het tijdens de lange reis zwaar te verduren krijgen.
U ziet dat dit verslag veel verlengstukken kent en zeker nog veel stof zal doen opwaaien zolang geen oplossing wordt gevonden voor het probleem van de controle op de verantwoordelijken.

Virrankoski
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw Anttila heeft een uitstekend verslag opgesteld over het vervoer van levende runderen, waarvoor ik mijn hartelijke dank wil uitspreken. Het vervoer van rundvee, in het bijzonder slachtvee, is een ernstig ethisch probleem geworden, omdat er gevallen in de openbaarheid zijn gekomen waarbij dieren op onmenselijke en ruwe manier zijn behandeld.
Ter verbetering van deze situatie heeft de Commissie nu een wijziging van de verordening inzake exportsubsidie voorgesteld. Volgens het amendement wordt er exportsubsidie verleend op voorwaarde dat de communautaire voorschriften worden nageleefd. Dit nieuwe beginsel kan niet als erg innovatief worden beschouwd. Het is integendeel verbazingwekkend dat deze voorwaarde niet al eerder is gesteld, want de voorwaarde voor het verlenen van landbouwsubsidies in het algemeen is al sinds lange tijd dat de bestaande voorschriften worden nageleefd. Anders wordt de subsidie verlaagd of helemaal niet meer verleend.
Het verminderen van de exportsubsidie is bijna de enige effectieve manier waarmee de EU de exporteur kan verplichten ervoor te zorgen dat de dieren correct worden behandeld. Natuurlijk kan er altijd worden beweerd dat de exporteur geen mogelijkheden heeft om het vervoer te controleren. De exporteur kan echter effectief invloed uitoefenen op de organisatie van het vervoer, bijvoorbeeld door een overeenkomst te eisen waarbij de vervoerder zich verplicht het verlies aan exportsubsidie te compenseren als dat het gevolg is van het in de wind slaan van de voorschriften of het ruw behandelen van de dieren.
Een van de beste kanten van het verslag dat nu in behandeling is, is dat de controle van het vervoer wordt uitgebreid naar de dieren die de EU invoert. Dit moet als gerechtvaardigd worden beschouwd.
De nu in behandeling zijnde wijziging van de verordening is een aanleiding om uitgebreider in te gaan op de ethische vraagstukken van de landbouw. Ook binnen de EU wordt aan veehouderij gedaan op een manier die bedenkelijk en op ethische gronden onhoudbaar is. Een voorbeeld van zulke methodes is het houden van kalveren in hokken, waardoor wit vlees voor exclusieve restaurants wordt geproduceerd, de gedwongen voedering van ganzen, waarbij door het pompen van voedsel in de maag van de vogel een vergroting van de lever wordt veroorzaakt, alsmede de voortplanting van runderen door middel van keizersneden. Het is onbegrijpelijk dat de beschaafde internationale gemeenschap kan toelaten dat een volledig onnatuurlijk vleesras wordt geproduceerd met behulp van herhaalde keizersneden, waarbij het kalf dat wordt geboren via snijwonden uit het dier wordt getrokken.
Een hoeksteen van de Europese cultuur is het respecteren en correct behandelen van dieren. Het is schokkend als er uit naam van de vrije markteconomie economisch voordeel wordt gegeven aan beroepsbeoefenaars die dieren onmenselijk en wreed behandelen.
In het verslag wordt geconstateerd dat de EU geen mogelijkheden heeft om toezicht te houden op de behandeling van dieren, nadat ze op hun plaats van bestemming buiten de Europese Unie aankomen. De behandeling van de dieren kan daarna zeer onmenselijk zijn. Daarom zou ernaar moeten worden gestreefd het vervoer van dieren te verminderen. Dit zou op positieve wijze moeten gebeuren door het bevorderen en steunen van de aanschaf van de benodigde diepvriesruimtes en instrumenten voor koeltransporten, zowel in de EU als in de landen waar de export naartoe gaat. Het op het juiste spoor brengen van het vervoer van dieren is voor de geloofwaardigheid van de EU van groot belang. Ik hoop dat de verordening snel wordt behandeld en snel van kracht wordt.

Graefe zu Baringdorf
Mevrouw Wulf-Mathies, ik spreek u hier persoonlijk aan. Exportrestituties zijn uit economisch oogpunt onzin. Exportrestituties, dus subsidies voor de uitvoer van levend vee, zijn subsidies voor het kwellen van dieren. Als wij het hier hebben over maatregelen ter verbetering van de controle, dan mogen wij er niet omheen kijken dat het eigenlijk zaak is die exportrestituties af te schaffen. Wanneer in essentie de dieren zijn betaald, wanneer zij op de auto staan, dan moet men niet verbaasd zijn dat er zo met hen wordt omgegaan. Wanneer u een paard, een Arabische volbloed voor een miljoen in het Nabije Oosten koopt, hoeft u zich er geen zorgen om te maken of het hier in goede staat aankomt. Wanneer u op die manier slachtdieren subsidieert, gebeurt precies datgene wat wij op die beelden zien. Daarom moeten wij van die exportsubsidies af, en wij zullen de daarop gerichte amendementen steunen.
Mevrouw Wulf-Mathies, maakt u van uw hart geen moordkuil en zeg ons dat u ook tegen deze onzin bent, ook wanneer u vanmorgen de Commissie moet vertegenwoordigen! Wij moeten ervoor zorgen dat de houders van levend vee in Noord-Afrika hun dieren kunnen afzetten, dat zij zaken doen met de mensen die daar op die manier vlees willen eten. Wij moeten daarbuiten blijven. Dan hebben wij een verstandige bijdrage aan de dierenbescherming geleverd. Die mensen gaan verstandig met hun dieren om, alleen laten wij dat niet toe. Dat is het probleem.

Barthet-Mayer
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, op het gebied van transport en welzijn van dieren is het noodzakelijk de betaling van de exportrestituties voor levend vee afhankelijk te stellen van de naleving van de communautaire normen.
Het probleem waarover wij in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling uitvoerig hebben gesproken, betreft de controle van de dieren tot de aankomst in derde landen. Sedert het uitbreken van de BSE-crisis is voortdurend gesproken over de aard van de veterinaire controles, met name de frequentie en de kwaliteit ervan en de onafhankelijkheid van de inspecteurs, en de Commissie erkent meer in het algemeen dat er soms problemen zijn om met de derde landen de communautaire normen te doen naleven.
Het is van essentieel belang dat de controlerende veeartsen erkend zijn en onafhankelijk staan ten opzichte van de vervoerfirma's of de ontvangende firma's, en dat zij toebehoren aan een overheidsdienst van de Commissie of van een lidstaat. De controles moeten onverwacht en steekproefsgewijs plaatsvinden. Wij zullen de amendementen die in die richting gaan steunen. Verder vertoont de Commissietekst een belangrijke leemte in het geval dat levende dieren rechtstreeks uit derde landen worden ingevoerd zonder dat zij te maken hebben met bedrijven uit de Europese Unie.
Het verslag van mevrouw Anttila vult die leemte op en er wordt in voorgesteld dat de Commissie bepalingen vaststelt waardoor bepaalde preferentiële voordelen voor ingevoerde runderen kunnen worden ingetrokken.
Tot besluit wil ik mevrouw Anttila prijzen voor haar buitengewoon doeltreffende werk. Mijn fractie zal voor dit verslag stemmen.

Souchet
Mevrouw de Voorzitter, ik zou onze rapporteur, mevrouw Anttila, lof willen toezwaaien voor haar uitstekende verslag, ook al omdat zij er de vijf amendementen in heeft opgenomen welke wij in de commissie hadden ingediend.
In de amendementen 1 en 6 wordt terecht gepreciseerd dat de controles moeten gebeuren door officiële deskundigen van de Commissie of de lidstaten. Bovendien leek het ons van belang te bepalen dat het Bureau voor voedings- en veterinaire controle volledig gerechtigd is controles uit te voeren of te doen uitvoeren.
Voorts leek het ons, anders dan sommigen wensen, noodzakelijk dat de kosten van deze controles niet uit het budget voor restituties worden betaald. Het bedrag daarvan is namelijk door de verplichtingen welke de Europese Unie in het kader van de WHO is aangegaan beperkt, zodat opneming van de kosten van de controles in de begroting voor restituties een verdere ontmanteling van de communautaire preferentie zou betekenen.
Amendement 2, dat wij in de commissie hadden ingediend, beklemtoont dat deze verordening volledig in overeenstemming moet zijn met de doelstellingen en voorschriften van de gemeenschappelijke marktordening voor rundvlees. Ik wijs er namelijk op dat de Europese Unie bijna 500.000 stuks levend vee exporteert naar Libanon, Egypte, Turkije en Libië. Als deze landen levende dieren willen importeren, kan dat uit drie factoren worden verklaard: problemen in verband met continue koeling, rituele slachting en behoud van werkgelegenheid in de slachthuizen van die landen. Indien de Europese Unie geen levende dieren meer naar die landen zou exporteren, moet men niet denken dat zij geslachte runderen zullen gaan invoeren - zij zullen doorgaan met de invoer van levende dieren, maar dan uit andere landen dan die van de Europese Unie.
In de amendementen 3 en 4 welke wij in de commissie hadden ingediend en die zijn aanvaard, staat dat de financiële beperkingen en boetes die gelden voor de uitvoer van dieren uit de Europese Unie naar derde landen, ook moeten gelden voor de invoer van levende dieren uit derde landen ingeval de omstandigheden van dat vervoer niet behoorlijk zijn. Hier wijs ik erop dat de Europese Unie in 1996 bijna 500.000 stuks levend vee uit derde landen heeft ingevoerd. Als wij aan onze eigen export beperkingen opleggen, moeten aan onze invoer dezelfde beperkingen worden opgelegd.
Ten slotte zullen wij ons, mevrouw de Voorzitter, bij de stemming verzetten tegen de door de PSE-fractie ingediende amendementen luidens welke geen restitutie mag worden uitgekeerd bij uitvoer van levend vee naar derde landen. Dat is een volstrekt absurd voorstel dat geheel tegen onze Europese belangen ingaat omdat, zoals ik al zei, als wij geen levend vee meer exporteren, andere landen dat in onze plaats zullen doen. Wij moeten ons niet door Australië en Nieuw-Zeeland markten die voor ons traditionele markten zijn die bovendien geografisch dicht bij onze productiegebieden liggen, laten afpakken. Bij vervoer van dieren uit de landen van de Europese Unie zijn de trajecten veel korter, hetgeen in dezelfde mate aan het welzijn van die dieren ten goede komt.

Thomas
Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik mevrouw Anttila lof toezwaaien voor haar zeer goede verslag en voor haar harde werk om het op te stellen.
De verordeningen zijn alweer een stap in de goede richting. Het welzijn van dieren is een kwestie die de laatste jaren steeds meer in de publieke belangstelling is komen te staan. Het is een onderwerp dat is opgenomen in het Protocol bij het eerder dit jaar ondertekende Verdrag van Amsterdam, waarin staat dat bij het uitstippelen van beleid het welzijn van dieren in aanmerking moet worden genomen.
Dat gebeurt ook in de Commissievoorstellen, namelijk door de uitkering van exportsubsidies afhankelijk te stellen van de naleving van de voorschriften inzake dierentransport. Dat impliceert echter dat de huidige wetgeving voldoende bescherming biedt. Ik sta volledig achter het voorstel van de Commissie dat thans bij het Parlement op tafel ligt, maar ik verzoek de Commissie na te gaan op welke wijze verdere verbeteringen kunnen worden aangebracht.
De rapporteur heeft er de aandacht op gevestigd dat de voorschriften inzake dierentransport tekort schieten met betrekking tot het vervoer over zee, en aan de dieren geen bescherming bieden wanneer zij eenmaal hun bestemming buiten de Europese Unie hebben bereikt. Mevrouw Anttila heeft terecht gewezen op de moeilijkheden om voor het welzijn van dieren te zorgen wanneer zij eenmaal de Europese Unie hebben verlaten: zelfs als die voorschriften in de landen van bestemming zouden bestaan, kunnen wij de naleving ervan niet afdwingen.
Wat meer zegt, de commerciële argumenten voor de continuering van het stelsel van exportsubsidies zijn sterk. Stellig zouden wij, door alleen de subsidie voor geslachte dieren te betalen, zeker kunnen stellen dat de voorschriften inzake dierenwelzijn worden nageleefd zonder een zeer precaire markt te ontwrichten.

Keppelhoff-Wiechert
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, volgens mij zorgen verantwoordelijke ondernemers al jarenlang voor de aflevering van de dieren in goede staat. Vele transporteurs lieten een blik in hun bedrijf toe teneinde de veelvuldige kritiek op diertransporten tegemoet te treden. Dat dienen wij in de totaaldiscussie van vanmorgen ook weer te constateren. Helaas is er natuurlijk ook de keerzijde van de medaille. Daar wordt in het verslag van mevrouw Anttila gewezen, met name op degenen die het met diervriendelijk transport niet zo nauw nemen.
Op dit punt is het nu onze taak verdere initiatieven te nemen om die lieden met de volledige hardheid van de wet tegemoet te treden. Teneinde de transporten van levende dieren te verbeteren, wil ik dat met de volgende punten rekening wordt gehouden.
In de eerste plaats moet de controledichtheid worden vergroot, zowel binnen de EU als in derde landen, want meestal ontstaan transportproblemen niet door tekorten in de wetgeving maar bij de uitvoering daarvan.
In de tweede plaats moeten concrete transportvoorschriften worden uitgewerkt en vooral ook afgesproken, ook met de afnemende derde landen, die overeenkomen met de wetgeving van de Europese Unie.
In de derde plaats hebben wij rigoureuze en scherpe sancties nodig bij grove nalatigheid of moedwillige overtredingen van de bepalingen inzake dierenbescherming.
En last but not least, mevrouw de commissaris, roepen wij de Europese Commissie op de exportrestituties voor rundvlees en slachtrunderen zodanig vorm te geven, dat er geen economische aansporingen meer zijn om levende dieren naar derde landen uit te voeren.
Een effectieve dierenbescherming is juist in het internationale transportwezen alleen mogelijk via een uniforme EUregelgeving. Ik ontken niet dat dit op Europees niveau een zeer moeilijk en moeizaam proces is, anders zouden wij niet zo lang al over dit onderwerp discussiëren. Ik ben mij er natuurlijk ook van bewust dat er op de toekenning van exportrestituties in zijn algemeenheid vaak kritiek is. Maar de natuurlijke productieverhoudingen, de milieuvereisten, de criteria inzake dierenbescherming en de veterinaire voorschriften in de EU impliceren dat onze inheemse rundvleesproductie meer kost dan die in Argentinië of in de Verenigde Staten.
In de industriële sector is het in zulke gevallen gebruikelijk dat bedrijven bij een stijgende kostendruk eenvoudigweg naar het buitenland uitwijken. Dat kunnen onze boeren niet, en zo voorzien thans de WHO-afspraken voor de sector rundvlees in een drastische vermindering van de rundvleesexport met exportrestituties. Tussen 1995 en 2001 moeten die worden verminderd van 1, 1 miljoen tot 0, 8 miljoen ton. Dat is weliswaar een mogelijkheid, maar ik vind dat met de BSE-thematiek en de groeiende veebestanden de Europese landbouw onder buitengewoon grote druk komt te staan.
Ik zou willen zeggen dat wij transport van dieren in het algemeen moeten nalaten. In de oren van de consumenten klinkt dat natuurlijk mooi, maar de consumenten zijn niet bereid meer voor de producten te betalen zodat wij ons heel die luxe kunnen permitteren.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij de vorige sprekers om mevrouw Anttila lof toe te zwaaien voor haar zeer objectieve en evenwichtige probleemstelling. De gemeenschappelijke marktordening voor rundvlees is een hoeksteen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid in het algemeen, en zij is van grote betekenis voor mijn land, Ierland, waar de productie van rundvlees een van de hoofdactiviteiten in de landbouw is. Het feit dat wij meer dan 90 % van onze productie exporteren, maakt de Ierse sector relevant voor de andere lidstaten, en inderdaad wordt vaak gezegd dat de Ierse rundvleesproductie het overschot van Europa vormt. Wij weten allen dat de rundvleessector een zeer moeilijke periode heeft doorgemaakt, maar voor de boeren blijven er nog vele problemen bestaan. Veeteelt is altijd al een weinig winstgevende tak van bedrijf geweest, en zelfs met de genereuze EU-subsidie behalen vele boeren geen acceptabele winst.
De uitvoer van levende dieren is een belangrijk kenmerk van de Ierse veesector. Vele van de uitgevoerde dieren zijn niet geschikt voor onze slachterijen, en het is dank zij de Ierse regering dat wij moderne faciliteiten hebben ingevoerd voor de verscheping van vee naar derde landen. Indien Europa niet voorziet in de behoeften aan levend vee, zullen andere landen dat doen, en uiteraard moet de doelstelling van het maximaliseren van het volledige potentieel van de Europese landbouw bovenaan onze agenda staan.
Concluderend moeten wij de voorstellen in Agenda 2000 voor de rundvleessector in Europa opnieuw tegen het licht houden, en in de context van de mondiale handelsbesprekingen zorgen voor een hogere mate van bescherming en meer kansen voor de Europese rundvleesboeren.

Van Dijk
Voorzitter, ik zou commissaris Wulf-Mathies graag een paar vragen willen stellen. Toen ik werkte aan mijn verslag over het transport van levend vee in Europa en daarbuiten, kwam ik al snel tot de conclusie dat de Europese Unie op geen enkele manier in staat is om het welzijn van dieren tijdens het vervoer op een voldoende manier te controleren of ook maar te zorgen dat de hand gehouden wordt aan de Europese regelgeving, waar best nog wel wat opmerkingen over te maken zijn. Ik zou commissaris Wulf-Mathies graag willen vragen hoe zij, als dat in de Unie al niet lukt, denkt dat die controle dan buiten de Unie succesvol moet zijn, en dan niet alleen tijdens het vervoer, maar ook bij het uitladen en wat er daarna in de slachthuizen gebeurt. Is het dan niet zo dat die controle straks zoveel geld gaat kosten dat het absoluut niet meer opweegt tegen de voordelen die de rundveesector in Europa kan behalen bij het exporteren van 500.000 stuks vee per jaar? Het gaat werkelijk om een zeer klein aandeel van de totale rundveemarkt in Europa, en het is volstrekt belachelijk dat wij door zouden willen gaan, ook dit Parlement, met het doorbetalen van exportrestituties. Daar moeten wij onmiddellijk van af.

Wibe
Mevrouw de Voorzitter, ten eerste hoop ik dat de Voorzitter tot correctie kan overgaan van een eerder besluit om een stemverklaring van mij niet goed te keuren omdat ik hier niet was. Ik ben hier. Ik ben hier sinds maandag en ik zal hier zijn tot deze vergaderperiode geëindigd is.
Wat dit punt betreft, zijn er weinig zaken die het Zweedse publiek zo hebben beroerd als de televisiebeelden van de onvoorstelbare dierenkwelling die in verband met de uitvoer van levende dieren van de Unie plaatsvindt. Deze uitvoer heeft slechts één oorzaak, namelijk de bestaande exportrestitutie voor deze wijze van handelen. Er is slechts één manier om deze export af te schaffen, namelijk door afschaffing van de restitutie.
De nu voorgestelde extra controle is natuurlijk een stap in de goede richting. Er bestaan echter mogelijkheden om te frauderen en bovendien kunnen wij niet controleren hoe de deze dieren in de ontvangende landen worden behandeld. Daarom zal ik voor amendement 11 en 12 stemmen. Ik hoop dat alle anderen dat ook doen. De reden hiervoor is duidelijk: onze belastingbetalers willen niet dat hun belastinggeld wordt gebruikt voor het subsidiëren van deze geavanceerde dierenkwelling!

Funk
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, in de eerste plaats zou ik collega Anttila dank willen zeggen voor haar uitstekende, zorgvuldig uitgewerkte verslag. Dan zou ik willen beginnen met de provocerende vraag: waarom doen wij eigenlijk aan dierentransporten wanneer alles zo onmogelijk is als hier wordt verteld? Daarover zou ik het volgende willen opmerken: wij hebben een aanhoudende overproductie van rundvlees. Deze situatie werd nog aangescherpt door het BSE-schandaal. Het verbruik van rundvlees is snel gedaald, en wij voeren nog zeer veel dieren in uit derde landen. Zo ligt voor de Europese landbouwer de situatie.
Raad, Commissie en Parlement zoeken nu naar mogelijkheden om de huidige crisis minder acuut te maken. Welke mogelijkheden staan ons ter beschikking? De duurste en onproductiefste methode is de opslag van vlees. Dat komt later weer terug op de markt, wordt goedkoop verkocht en de kwaliteit gaat achteruit. De volgende methode die wordt toegepast om grote hoeveelheden vlees te reduceren, is een premie voor het vroeg afstoten van kalveren. Daartoe werd thans opnieuw besloten, maar dan wordt verondersteld dat wij een markt voor kalfsvlees hebben, dat wij in Europa consumenten hebben die dit kalfsvlees eten. Anders is ook dat een slag in de lucht, en zijn er alleen links en rechts lieden die mee profiteren.
De volgende methode zou ik niet zo precies willen beschrijven omdat zij met een Bijbelwoord wordt beschreven, en in de Bijbel staat ook heel veel goeds. Dat is niet bepaald een geschikt voorbeeld, maar deze methode wordt in de meeste lidstaten niet toegepast omdat zij op ethische bezwaren stuit. Dat is de situatie waar wij voor staan. Thans hebben wij een markt in het Nabije Oosten en in de Noord-Afrikaanse staten, maar de verkoop van de dieren in deze landen impliceert enorme transporten. Dat is het probleem.
Zolang wij deze afzetmarkt willen gebruiken, moeten wij althans de omstandigheden voor de dieren zo beïnvloeden dat die ook voor hen te verdragen zijn. In elk geval doe ik het verzoek om de export van vlees voorrang te geven boven alle andere methoden. Dat is het allerbelangrijkste. En het kan natuurlijk ook niet zijn dat wij de dierentransporten helemaal stopzetten.
In mijn land heb ik de cijfers nagetrokken: er zijn inmiddels voor 48 % transporten van levend vee, bestaande uit foken gebruiksdieren. Daar is niets tegen in te brengen indien de landbouwers ter plaatse een eigen veestapel opbouwen, zodat zij hun bevolking zelf van melk en vleesproducten kunnen voorzien. Wij mogen dit punt dus niet buiten beschouwing laten en niet alles op n hoop gooien; wij moeten doorgaan met het transport van gebruiksen fokdieren zodat zij op die markten kunnen komen. Daarmee bereiken wij ook uit het oogpunt van ontwikkelingsbeleid een zinvol effect.
Voor het overige dienen zodanige transporten alleen te worden uitgevoerd door vakmensen die met dieren kunnen omgaan en die de hand houden aan de communautaire voorschriften. Wanneer dat niet lukt, mogen er ook geen exportrestituties worden betaald. Dat is het beginsel waardoor wij ons moeten laten leiden.

Evans
Mevrouw de Voorzitter, een punt van orde. Dit is een bijzonder interessant debat over landbouw en landbouwsubsidies. Zou het niet juist zijn te vragen of alle sprekers kunnen melden of hebben gemeld - ik ben er zeker van dat de meesten dat gedaan zullen hebben - of zij een specifiek financieel belang bij dit debat hebben? Het komt bij mij op dat een of twee onder hen landbouwer zijn en dat hun financiële betrokkenheid en belang in het besluitvormingsproces dan van invloed kunnen zijn op wat zij zeiden en hoe zij stemden. Wij behoren dat te weten. Ik weet haast zeker dat zij dit in het kader van het Reglement hebben gemeld.

Graefe zu Baringdorf
Ik wilde alleen maar zeggen dat ik boer ben en belangen heb. Maar ik ben voor afschaffing van de uitvoersubsidies. Ik heb belangen, vanzelfsprekend.

De Voorzitter
Ik zou dat anders willen benaderen. Volgens mij is dit een zaak van de integriteit van elk lid van dit Parlement. Zulk een rondvraag wil ik hier niet houden. Natuurlijk zullen wij dat niet aan de afzonderlijke sprekers vragen.

Hautala
Mevrouw de Voorzitter, de vrijhandel heeft zijn ethische grenzen in feite bereikt als dieren wereldwijd levend vervoerd moeten worden. Deze praktijk moet echt worden beëindigd. Naar mijn mening is de enige oplossing dat de Europese Unie ophoudt de export van levende dieren financieel te steunen.
Hier is gezegd dat de Arabieren hun levende dieren dan in Nieuw-Zeeland of Australië kopen. Dat is natuurlijk een moeilijk probleem. Maar ik geloof dat de Europese Unie ook bij onderhandelingen over de wereldhandel haar invloed kan uitoefenen, zodat in de toekomst de rechten van levende dieren worden erkend en er ook wereldwijd naar wordt gestreefd dat er geen diertransporten meer plaatsvinden en dat de dieren zo dicht mogelijk bij de plaats van herkomst worden geslacht. De Europese Unie draagt een vrij grote ethische verantwoordelijkheid voor de verspreiding van deze Europese waarden. Afgevaardigde Virrankoski heeft gezegd dat het respect voor dieren deel uitmaakt van de Europese waarden. Het moet het uitgangspunt zijn dat we in deze kwestie ook wereldwijd invloed proberen uit te oefenen.

Schierhuber
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, volgens mij heeft ieder van ons in deze zaal belangen bij rundvlees of bij runderen, als producent, als handelaar of als consument. De Commissie stelt voor om de toekenning van restituties voor de uitvoer van levende runderen in het kader van de gemeenschappelijke marktordening voor rundvlees afhankelijk te stellen van het welzijn van de dieren tijdens het vervoer. Om te beginnen zou ik graag zien dat het principieel een streven en een doelstelling van de Unie is een eind te maken aan het vervoer van levend vee ten gunste van de export van vlees. Dat moet op lange termijn een doelstelling zijn.
Voordat het zo ver is, moet althans de toestand van de dieren tijdens het transport worden verbeterd. Om die reden moet een officiële dierenarts bevestigen dat het dierentransport volgens de regels plaatsvond, en van die officiële verklaring moet de toekenning van de exportrestitutie afhankelijk worden gesteld. De landbouwers hebben groot belang bij een diervriendelijk transport, want de kwaliteit van het vlees hangt in sterke mate af van de wijze waarop de dieren werden vervoerd.
De laatste jaren viel reeds een ontwikkeling in die richting waar te nemen. Zo is het aandeel van de uitvoer van levende runderen in de EU-export in drie jaar met 6 % gedaald en bedraagt momenteel circa 10 %. In tegenstelling daarmee is het aandeel van de uitvoer van fokvee gestegen van 16 % naar 28 %, en ik denk dat hierover geen discussie nodig is. Verder valt te constateren dat de uitvoer van vlees wordt bevoordeeld ten opzichte van die van levende slachtrunderen, en dat de exportrestitutie voor geslachte runderen veel hoger is dan voor levende runderen.
Om de uitvoer van slachtvee geheel stop te zetten, moet de EU evenwel twee zaken steunen. In de eerste plaats moeten binnen de EU slachthuizen worden gebouwd waarmee kan worden voldaan aan de slachtcriteria van de landen van bestemming. Aldus kunnen de dieren binnen de EU worden geslacht en kan hun vlees worden geëxporteerd. Voor de vleesexport zou de Unie bovendien de betrokken koelinstallaties in de landen van bestemming met know-how en financiële steun moeten ondersteunen. Het transport van fokvee staat daarbij evenwel niet ter discussie, en de strenge bepalingen inzake dierenbescherming, die in het belang van de landbouwers zijn, zijn vanzelfsprekend. De Commissie heeft tot taak de regeling inzake dierenbescherming uit te voeren en te controleren. Het Parlement moet daarvan regelmatig op de hoogte worden gehouden.
Evenzeer is het noodzakelijk dat niet alleen de naleving van de bepalingen wordt gecontroleerd, maar dat bij overtredingen ook sancties worden ingesteld. Het verslag van mevrouw Anttila ondersteun ik van harte en in zijn geheel!

McKenna
Mevrouw de Voorzitter, een paar weken geleden heeft dit Parlement gevraagd een eind te maken aan de uitkeringen voor levend vee. Wij zouden voor gek staan als we nu een slapper standpunt zouden innemen. Wat de Commissie voorstelt, is eenvoudigweg het niet-uitkeren van de exportrestituties indien tijdens het transport de voorschriften inzake dierenwelzijn niet zijn nageleefd. Maar dat is onrealistisch. Het is onmogelijk uit te voeren, en wanneer de dieren de EU hebben verlaten, is het onmogelijk toezicht op hen te houden. In 1995 werden 600.000 dieren uit de EU geëxporteerd; de helft daarvan kwam uit Ierland. Ik ben het niet met mijn Ierse collega's eens. Wat er gebeurt, is onaanvaardbaar.
De belastingbetalers van de Europese Unie moeten zware subsidies verstrekken aan iets waar de grote meerderheid van hen tegen is. Wij gebruiken het geld van de belastingbetalers voor het subsidiëren van een onmenselijke manier om dieren te behandelen. Ook uit economisch oogpunt is het waanzin. Wij in Ierland exporteren ook nog jobs. Wij voeren levende dieren uit die in andere landen worden verwerkt, en dan gaan wij klagen over het werkloosheidsprobleem in Ierland. Het is absoluut belachelijk en daar moet een einde aan komen. Het is het teken aan de wand. De belastingbetalers van de Europese Unie willen op de televisie geen films meer zien over de wrede en onmenselijke behandeling van dieren. Het is geen levend rundvlees zoals sommigen hebben gezegd, het zijn levende dieren die net zoals wij pijn voelen. Wij kunnen dit niet langer subsidiëren.

Cunha
Mevrouw de Voorzitter, we hebben in dit Parlement reeds verschillende keren gelegenheid gehad over die en belangrijke en gevoelige kwestie van het dierentransport te debatteren. Wij weten dat het niet om een sereen onderwerp gaat, maar ik vind dat wij er de laatste tijd in geslaagd zijn om stap voor stap tot enkele compromissen en enkele consensussen te komen. En er is één zaak die tijdens alle discussies welke wij in het recente verleden hebben gevoerd, onomstreden is. Deze onomstreden zaak is het belang van goede veterinaire omstandigheden en een goede behandeling van de dieren gedurende het transport. Waarom is dat een duidelijke zaak? Enerzijds omdat zij uit het oogpunt van het recht dat een dier als zodanig heeft, rechtvaardig is; anderzijds is het voor een betere kwaliteit van het vlees van vitaal belang - en het is goed dat daarop gewezen wordt - en dat is het wederzijdse belang van de producent die het vlees verkoopt en van de consument die het vlees koopt.
Het verslag van onze collega Anttila is een hecht doortimmerd werk van hoge kwaliteit dat veel van gezond verstand getuigende voorstellen bevat. De in de door haar voorgestelde tekst verwerkte amendementen vormen feitelijke verbeteringen van de voorstellen en een zeer positieve bijdrage aan de oorspronkelijke tekst.
Bijzonder belangrijk vind ik het voorstel luidens hetwelk in bepaalde gevallen de uitkering van de restitutie gedeeltelijk kan worden beperkt of zelfs geweigerd als niet de hand is gehouden aan de gestelde wettelijke voorwaarden, ongeacht of die van veterinaire aard zijn of op het terrein van het dierenwelzijn liggen. Dit voorstel kan bijdragen tot de financiering van iets wat vervolgens besparingen oplevert en het mogelijk maakt meer technische middelen en vooral meer veeartsen, die de Europese Unie en de lidstaten nodig hebben, te bekostigen.
Het voorstel is zeer interessant en heel positief. Ik vind het - het zij met alle verschuldigde eerbied gezegd - klinkklare onzin te suggereren dat de exportrestituties bij het vervoer van levende dieren moeten worden afgeschaft. Collega Souchet heeft daar trouwens al over gesproken en die restituties verantwoord. Deze exportsteun is trouwens in hoge mate verantwoord en daarom is het jammer dat sommigen de afschaffing ervan verdedigen als ware het een geloofskwestie. Dat is het niet, het is iets wat in de huidige context van de Europese Unie perfect te verantwoorden is.
Tot besluit zou ik, mevrouw de Voorzitter, nog iets willen zeggen: zoëven heeft een Engelse collega haar collega's gevraagd of zij belang bij dit onderwerp hadden. Gaarne verklaar ik dat ik hier geen belang bij heb, ik ben geen rundvleesproducent. Maar ik zou willen zeggen dat die interpellatie, in de vorm waarin ze gesteld was, voor haar collega's-landbouwers, voor de eerlijkheid van haar collega's, echt een belediging is. En daar protesteer ik tegen!

Piha
Mevrouw de Voorzitter, men moet beseffen dat de Unie al een verordening heeft waarin wordt geëist dat het met gemeenschappelijke middelen gefinancierde vervoer van dieren plaatsvindt met respect voor het welzijn van de dieren. Dit is echter niet in alle gevallen gebeurd. Onder andere in Finland werd eind vorig jaar een documentaire getoond over dieren die naar Beiroet werden vervoerd. De beelden veroorzaakten gerechtvaardigde woede-uitbarstingen bij het Finse volk.
De ethiek van sommige chauffeurs komt duidelijk niet overeen met de bedoeling van de verordening. Daarom moet het amendement in het verslag-Anttila betreffende het rapport van een dierenarts over het op correcte wijze vervoeren van dieren, worden gesteund. Er is gebleken dat bij het vervoer het belang en het welzijn van het dier soms, misschien wel vaak, wordt verwaarloosd en daarom zijn steekproeven en meer toezicht noodzakelijk. De Unie heeft in deze kwestie zowel het recht als de plicht maatregelen te nemen, want steeds als het geld van de Europese belastingbetaler wordt gebruikt, heeft men ook het recht te verifiëren of de subsidieontvanger zich houdt aan de wil van de Unie en haar burgers. Als dit niet gebeurt, moet men ook de moed hebben de subsidie niet te verlenen. De houder van de vervoersvergunning moet duidelijk verantwoordelijk zijn voor zijn transporten.
Als het om het welzijn van de dieren gaat, moet worden erkend dat vervoer nooit goed is. Hoe langer het duurt hoe erger. De subsidie op het exporteren van levende dieren past ook bijzonder slecht in het beleid van de Unie. Amendement 9 van de rapporteur moet ook worden gesteund. We moeten tevens beseffen dat de omvang van de subsidie voor de export van levende dieren de laatste jaren is gedaald in vergelijking met die voor de export van vlees, zodat exportrestitutie blijkbaar niet zorgt voor een toename van de export van levende dieren.
De vraag luidt dan ook: wanneer kunnen we van deze subsidie afzien? Hier is vandaag als reden voor het vervoer en de exportrestitutie vaak de overproductie van rundvlees in de EU genoemd, die onder andere door BSE is veroorzaakt. Waarde collega's, het is echt niet de schuld van die ene koe en als we in plaats van erover te praten dieren echt willen respecteren, moeten we ze ook niet de rekening laten betalen.
Ik wil de rapporteur nog bedanken voor haar goede verslag, waarvan de doelstellingen bij verwezenlijking hopelijk het respect voor dieren niet alleen op papier maar ook in de praktijk bevorderen. Helaas is er vaak een economische sanctie of toezicht nodig, opdat mensen ook ten opzichte van dieren menselijkheid tonen.

Wulf-Mathies
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, om te beginnen wil ik mevrouw Anttila hartelijk dank zeggen voor haar zeer evenwichtige verslag. De Commissie is met u in toenemende mate bezorgd over overtredingen van de normen inzake dierenbescherming, welke bij het vervoer van levend vee, vooral over lange afstanden, steeds weer worden geconstateerd. Ofschoon de Gemeenschap verschillende voorschriften heeft uitgevaardigd om dieren bij transport binnen de Gemeenschap maar ook bij transport dat deels door een derde land gaat te beschermen, valt niet te ontkennen dat de tenuitvoerlegging van die voorschriften op het niveau van de bevoegde nationale autoriteiten, en de naleving van de voorschriften inzake dierenbescherming door de handelspartners, net als voorheen problemen oplevert. Daarom kan ik ook de kritische opmerkingen die hier in de loop van het debat zijn gemaakt, zeer goed begrijpen.
Met het thans ter discussie staande voorstel beoogt de Commissie de uitkering van exportrestituties afhankelijk te stellen van de naleving van de voor diertransport geldende normen inzake dierenbescherming. Ik moge eerst enige opmerkingen maken over de amendementen, en u daarbij de verzekering geven dat het thans voorliggende voorstel tot wijziging van verordening 805/68 betreffende de gemeenschappelijke marktordening, niet tot ondermijning van de doelstelling van de basisverordening leidt. Amendement 2 is daarom overbodig. Voor het eerste deel van amendement 1 waarin wordt gevraagd de exportrestituties afhankelijk te stellen van de omstandigheid dat de dierenarts verklaart dat het transport aan de regels voldeed, heeft de Commissie zeer veel sympathie. Dat zij het toch niet kan aanvaarden, komt alleen omdat de exporteur mogelijk niet in alle gevallen van de staat van bestemming zo'n attest kan verlangen. Dan zou discriminatie optreden.
De amendementen 3, 4 en 5 hebben betrekking op de toepassing van de communautaire voorschriften in derde landen. De Commissie wil niets liever dan die eis te kunnen honoreren. Maar zij kan dat niet zonder een passende rechtsgrond. Het zal u bekend zijn dat momenteel met Oost-Europese landen onderhandelingen worden gevoerd teneinde te bereiken dat deze landen zich bereid verklaren het veterinaire recht van de Gemeenschap te erkennen.
Met betrekking tot de amendementen 8 en 9, waarin staat dat regelmatige steekproefsgewijze controles moeten worden gefinancierd uit de exportrestituties voor levende dieren, wil ik opmerken dat de uitkeringen voor zodanige steekproeven de gebruikelijke handelsregels moeten volgen. Dat houdt ook in dat de exporteur voor die controle moet betalen. De restituties kunnen automatisch met die extra kosten worden verhoogd, maar zij worden aangepast aan de dan bestaande marktsituatie en bijgevolg ook aan de situatie van de exporteur.
De bedoeling van het voorschrift is de naleving van de norm inzake dierenbescherming te maken tot voorwaarde voor de uitkering van de exportrestituties voor levend vee. De export van levend vee vormt een belangrijk deel van het algemene marktmechanisme voor rundvlees. Om die reden kan de Commissie de amendementen 11 en 12 niet aanvaarden daar zij in strijd zijn met het oogmerk van ons voorstel.
Inzake amendement 10 zou ik willen opmerken dat het weliswaar inhoudelijk correct is, maar dat zodanige louter feitelijke referenties niet in een wetgevende tekst thuishoren. Wat de overige amendementen betreft, vindt de Commissie het niet doelmatig deze voorstellen op te nemen in de verordeningstekst als zodanig. Zij zal er echter bij de toepassingsverordeningen rekening mee houden. Ik doel hier vooral op deel 3 van amendement 1, waarin steekproefsgewijze controles worden verlangd. Dit voorstel zou volstrekt doelmatig kunnen zijn en zal, zodra de uitvoeringsbepalingen van de verordening worden vastgelegd, in overweging worden genomen.
Hetzelfde geldt voor uw eis van evenredigheid bij het hanteren van sancties in die gevallen waarin bepaalde normen inzake dierenbescherming werden overtreden. De toepassing van de verordening wordt, zoals u weet, geregeld in gedetailleerde uitvoeringsverordeningen welke de Commissie volgens de gebruikelijke procedure van het Comité van beheer zal vaststellen. Overeenkomstig het akkoord-Plombe/Delors zal het Parlement daarvan natuurlijk op de hoogte worden gehouden.
Aansluitend zou ik er nog eens uitdrukkelijk op willen wijzen dat de Commissie er net zoals u waarde aan hecht dat de runderen op een juiste wijze worden vervoerd opdat zij in goede staat op hun plaats van bestemming aankomen. Daarom vraag ik u ons ook in uw parlementaire contacten met derde landen te steunen, opdat wij ook daar bij onderhandelingen tot passende regelingen kunnen komen.
Om die reden wijs ik er nog eens uitdrukkelijk op dat het voor de invoer door derde landen vooral ook van belang is dat de geassocieerde landen zich er in het kader van de Europa-overeenkomsten toe verplicht hebben hun wetgeving aan te passen aan de corresponderende EU- wetgeving. Derhalve onderhandelen wij thans met deze staten ook over gelijkwaardigheidsovereenkomsten inzake veterinaire aangelegenheden en fytosanitaire bescherming, die de vorm moeten krijgen van aanvullende protocollen bij de Europa-overeenkomsten. In die overeenkomsten zullen ook bepalingen staan over dierenbescherming bij transporten, opdat de situatie van de dieren niet alleen bij transport binnen de EU wordt verbeterd, maar opdat dit steeds meer ook voor derde landen zal gelden.
Ik wil nog eenmaal - omdat de vraag is gesteld - aanstippen dat door de vastgestelde restitutietarieven geen aansporing ontstaat voor de uitvoer van levend vee. Integendeel, de verhouding tussen de restitutie voor levend vee en die voor rundvlees is van 1993 tot 1997 van 65 % naar 47 % gedaald. In die mate komt ook hier een tendens naar voren om daar waar het mogelijk is de exportrestituties, en in het kielzog daarvan ook het transport van levend vee, zoveel mogelijk te verminderen.
Nogmaals, het voorstel voor een verordening moet en zal naar de mening van de Commissie in aanzienlijke mate bijdragen tot een verbetering van de controles. De Commissie gaat ervan uit dat een van de effectiefste sancties het wegnemen van de exportrestitutie is wanneer niet de hand wordt gehouden aan de voorschriften inzake dierenbescherming, omdat daardoor grote economische verliezen ontstaan. Wij gaan er daarom van uit dat dit voorstel wezenlijk zal bijdragen tot een verbeterde bescherming van de dieren bij transport. Bovendien wijs ik er nogmaals op dat niet alleen bij het inladen, maar ook bij de aankomst in het derde land in veterinaire controles is voorzien teneinde op die wijze misbruiken zoveel mogelijk uit te sluiten.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Wij gaan thans over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Pack
Mevrouw de Voorzitter, wie een stemverklaring wil afgeven, moet ook present zijn! Dat is niet voor allen die een verklaring hebben aangemeld, het geval!

De Voorzitter
U heeft gelijk, mevrouw Pack. Wij zullen dat registreren.

Pack
Dat kunt u niet registreren. U moet hen nu oproepen, en als zij er niet zijn, kunnen zij ook geen schriftelijke stemverklaring afleggen.

De Voorzitter
Wij kunnen het weliswaar van hier uit overzien, maar als u dat wenst, roep ik de betrokkenen op. Zijn de heren Morrig, Waidelich, Cushnahan en Lindqvist allen aanwezig? Goed, dan kunnen we doorgaan met de agenda.

Cushnahan
Indien het verslag-Van Dijk over een aanverwant onderwerp bindend zou zijn geweest, zou het de Ierse veeteelt feitelijk hebben vernietigd. De Ierse rundveehouders exporteren 90 % van hun vee en wij zijn zeer afhankelijk van onze capaciteit om levend vee te exporteren.
Deze mogelijkheid was tot voor kort niet beschikbaar en de openstelling ervan wordt geschat op een waarde van 60 miljoen pond per jaar. Het is van belang dat deze kan doorgaan, en ik vind dat het verslag-Anttila, indien het in zijn oorspronkelijke vorm wordt aangenomen, een goed evenwicht vormt tussen de rechten van de dieren en het recht van de landbouwers om hun beroep uit te oefenen.
De Ierse landbouwers hebben altijd de hoogste normen van dierenwelzijn toegepast. De Ierse voorschriften op dit punt zijn dan ook streng.
Ik ben er volkomen van overtuigd dat de hoogste normen welke garanderen dat de dieren niet lijden, in Ierland naar tevredenheid van alle betrokkenen zullen worden toegepast.

Lindqvist
Ik heb voor het verslag gestemd, maar ik kan absoluut niet akkoord gaan met exportrestituties voor dierentransporten naar derde landen. Daarom heb ik voor de amendementen 11 en 12 gestemd. Exportrestituties veroorzaken onnodige dierentransporten, waarbij dieren nodeloos worden gekweld.

Morris
Als de rapporteur die verantwoordelijk was voor de invoering van de regel van acht uren - de maximale reistijd voor voor de slacht bestemde dieren - zou ik willen zeggen dat exportrestituties voor levend vee tot wreedheid op grote schaal leiden.
In 1995 alleen al zijn er 600.000 stuks vee naar het Midden-Oosten geëxporteerd. De handelaars houden aan dit type overheidsuitgaven 200 miljoen pond over. Dat is misbruik van overheidsgeld. Het leidt tot het subsidiëren van wreedheid.
De Commissie rechtvaardigt zichzelf door te zeggen dat de exportrestituties niet zullen worden betaald indien de regels inzake dierenwelzijn worden overtreden. Dat is niet realistisch omdat het, zodra deze dieren de EU-grenzen hebben overschreden, niet mogelijk is enig toezicht op hun behandeling uit te oefenen.
De voornaamste exporteurs komen uit Duitsland, Ierland en het Verenigd Koninkrijk. Behalve de wreedheid welke deze dieren onderweg ondergaan en het lijden dat wordt veroorzaakt door het lossen met touwen en hijsstroppen, worden zij ook nog in de abattoirs wreed behandeld. Steun de stopzetting van de exportsubsidies!

Waidelich
Ik wil de rapporteur graag bedanken voor haar doorwrochte verslag op dit belangrijke gebied. Ik wil wijzen op de betekenis van goed opgestelde regels ter bescherming van dieren tijdens dierentransporten, een kwestie waar in verband met de exportsubsidies sterk op moet worden gelet. Ik wil vooral wijzen op mijn steun voor de amendementen 11 en 12, inhoudende dat er geen exportsubsidies moeten worden betaald voor de export van dieren vanuit de Gemeenschap naar derde landen.

Appelen, peren, perziken en nectarines
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0301/97) van de heer Rehder namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad betreffende de sanering van de productie van appelen, peren, perziken en nectarines in de Gemeenschap (COM(97)0035 - C40135/97-97/0031(CNS)).

Rehder
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, collega's, omdat ik geen appels met peren wil vergelijken, vraag ik om hierover in enige rust te kunnen discussiëren, want we hebben het hier niet over peanuts.
Met deze verordening wordt weer een deel van een uit het verleden voor de Europese belastingbetalers overgeërfde last afgelost. Grenzeloze en onbeperkte groei, ook bij de productie van groenten en fruit in de gemeenschappelijke markt, hadden tot enkele jaren geleden geleid tot een onbegrensde stijging van de kosten voor de stabilisering van de markten. Alleen al in 1993 werd in de sector groenten en fruit daarvoor 776 miljoen ecu uitgegeven, en een tijd lang - en dat is een schandaal - is in enkele lidstaten bijna 70 % van de oogst van een bepaalde fruitsoort doorgedraaid.
De dwang om regelmatig vele duizenden tonnen waardevolle levensmiddelen door te draaien - in het "euronesisch" eufemistisch als "uit de markt nemen" omschreven - heeft bij de mensen in Europa terecht tot aversie tegen Europa als geheel geleid. Het is heden ten dage ook voor een gemiddelde Europese fijnproever heel moeilijk, de argumentatie van de handel in Europa te begrijpen als zou een appel pas een bijzondere kwaliteit hebben als hij meer dan 70 mm groot is.
In de marktordening voor groenten en fruit zijn eindelijk effectieve grenzen gesteld aan deze zinloze verspilling van belastinggelden. Ik ben van mening dat het ter tafel liggende voorstel waarbij de te rooien oppervlakte telkens op 100.000 ha is bepaald, verstandig en ook financieel haalbaar is en eigenlijk een sluitsteen van de noodzakelijke maatregel vormt.
De Commissie gaat ervan uit dat door deze zogeheten uit-de-markt-neem-actie in de toekomst 80 % van dit uit de markt nemen niet meer nodig zal zijn, en binnen vier jaar moeten ook de daarvoor benodigde kosten van jaarlijks 28 miljoen ecu zijn afgeschreven. Wij zullen over vier jaar precies nagaan of dat inderdaad klopt.
Doelstelling van het ook in de andere sectoren vanaf de onderste steen hervormde gemeenschappelijk landbouwbeleid, moet echter uiteindelijk zijn deze staats- of communautaire interventies tot nul te reduceren. Interventies zijn ook voor de belastingbetaler alleen dan gerechtvaardigd wanneer het gaat om de instandhouding van het milieu en vooral om de instandhouding van arbeidsplaatsen met een zekere toekomst.
Agenda 2000, waarover velen nog negatief spreken, en die blijkbaar slechts door weinigen onder de oppervlakkige critici tot het einde toe is gelezen, biedt goede aanzetten voor het tweeledige doel om a) op het platteland arbeidsplaatsen in stand te houden en b) een eind te maken aan de kostenintensieve overschotten. Het doet ons natuurlijk deugd dat op vele punten is ingegaan op de eisen die het Europees Parlement in december 1996 heeft gesteld. Dat geldt in het bijzonder voor onze eis om voor en op het platteland een geïntegreerd beleid in te voeren, waarbij behalve aan de zorg om de instandhouding van een het gehele areaal bestrijkende landbouw, evenzeer recht wordt gedaan aan de zorg voor aanvullende werkgelegenheid, een beter infrastructuurbeleid en een concrete bescherming van het milieu.
Ook degenen die in dit Parlement telkens weer met veel retorische ophef - zij zijn er helaas niet meer, wellicht kan de heer Habsburg dat nog eens over de hekel halen - iedere ingrijpende en allang noodzakelijke hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid afwijzen, en degenen die ten nadele van uitgerekend de kleine landbouwers, die onze steun hard nodig hebben, liever hun kop in het zand blijven steken, moeten eindelijk toegeven dat er voor het platteland en zijn bewoners alleen met deze geïntegreerde aanpak een effectieve bescherming tegen ontvolking en onbeduidendheid is.
In die mate heeft Europa alleen dan een toekomst wanneer ook het platteland, dat 80 % van Europa uitmaakt, een veilige toekomst heeft.
Ik verzoek ook die vertegenwoordigers van de EVP - zij zijn er ook niet meer, maar wellicht postuum had ik bijna gezegd - die zich bij deze balans van stemming hebben onthouden, nu toe te geven dat er zulke misstanden zijn geweest. In het oude Griekenland, de wieg van de democratie, was het gebruikelijk dat degene die zich van stemming onthield, uit de volksvergadering werd gejaagd. Maar nu hebben zij allen zichzelf weggejaagd. Desalniettemin verzoek ik de achtergeblevenen van die verjaagden, nu voor te stemmen. Ik geloof dat wij met elkaar dan nog een verstandig en fatsoenlijk beleid kunnen uitstippelen.

Thomas
Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Rehder lof toezwaaien voor zijn verslag. Zoals gebruikelijk heeft hij uitstekend werk verricht.
Deze voorstellen maken deel uit van een serie maatregelen welke de Commissie heeft genomen ter vermindering van de uitgaven voor het uit de markt nemen van appels, perziken, peren en nectarines en teneinde het inkomen van de producenten te stabiliseren. Ik juich deze ontwikkeling toe. In feite zullen zij slechts betrekking hebben op maximaal 10.000 ha in de vijftien lidstaten samen.
De aankoop en de vernietiging van groenten en fruit met geld van de EU dragen weinig bij tot een beter imago van de Europese Unie in de ogen van de belastingbetaler, in het bijzonder wanneer de kleinhandelsprijzen een beperking vormen voor de aanschaf van verse producten op de tafel van vele van onze burgers. Wij zijn ons allen goed bewust van de sensatieverhalen en de verhalen over voedselbergen.
De aard van de producten brengt mee dat zij ofwel moeten worden verwerkt en geconserveerd, ofwel vernietigd. In 1994 en 1995 is uit inspecties van de Rekenkamer gebleken dat in bepaalde gebieden van de Unie door de vernietiging van fruit het grondwater zodanig werd verontreinigd dat het geleverde drinkwater voor de huishoudens in de buurt van de vernietigingslokaties besmet raakte.
De volledige omvang van de schade aan het milieu als gevolg van deze praktijk is nog niet duidelijk, maar was dermate zorgwekkend dat een onderzoek naar de milieuaspecten van het gemeenschappelijk landbouwbeleid als geheel werd ingesteld. Dit verslag is nog niet gepubliceerd. Zelfs diegenen onder ons met slechts een zeer rudimentaire natuurwetenschappelijke kennis begrijpen dat het storten van tonnen groenten en fruit met een hoog gehalte aan nitraten neerkomt op een risico voor het milieu.
Het betreft hier een prijzenswaardig initiatief om een beter evenwicht tussen vraag en aanbod tot stand te brengen. Ik hoop dat u hier vanmorgen allen voor dit voorstel zult stemmen nu ik zie dat zo velen aanwezig zijn om deel te nemen aan dit interessante debat. Toch vraag ik de Commissie ervoor te zorgen dat de bodemprijzen regelmatig tegen het licht worden gehouden om er zeker van te zijn dat zij geen overproductie in de hand werken.

Redondo Jiménez
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, wij bespreken vandaag het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sanering van de productie van appelen, peren, perziken en nectarines in de Gemeenschap.
Dit hervormingsvoorstel is gebaseerd op hetgeen in 1990 reeds besloten was voor appels en in het verkoopseizoen 1994-1995 voor perziken en nectarines, met enkele wijzigingen op grond van de opgedane ervaring. De maatregelen worden tevens uitgebreid tot peren. Het voorgestelde totale areaal zal 10.000 ha bedragen voor appels en peren en 10.000 ha voor perziken en nectarines. Deze oppervlakte wordt over de lidstaten verdeeld aan de hand van de beplante arealen, de productie en de in elk van de lidstaten uit de markt genomen hoeveelheden.
Uit de ervaring blijkt dat de in 1990-1993 en in 1994-1995 uitgevoerde volledige rooiingsacties een beperkte doeltreffendheid hebben en moeilijk te controleren zijn, omdat daarvoor een grondige kennis en controle van de boomgaarden van de gegadigden nodig zijn, zodat wij van mening zijn dat de maatregel moet worden uitgebreid tot de gedeeltelijke rooiing van boomgaarden, dus niet alleen het volledige rooien moet behelzen, met als voorwaarde een minimale rooiing van 0, 5 ha teneinde misbruik te voorkomen.
Ter wille van de doeltreffendheid wordt de maatregel alleen toegepast op reguliere boomgaarden welke ten minste 300 bomen per hectare tellen, en geschiedt de financiering ten laste van de afdeling Garantie van het EOGFL.
Deze maatregel is nuttig om een einde te maken aan de grootschalige vernietiging van overschotten op kosten van de communautaire begroting, die bij de publieke opinie zo vaak zo'n slechte pers heeft, die meer dan andere maatregelen van het GLB irritaties opwekt vanwege de ethische bezwaren tegen de vernietiging van in perfecte staat verkerende en bovendien waardevolle levensmiddelen waaraan in andere delen van de wereld grote behoefte bestaat, en die om verschillende redenen niet in de verkoopketen terechtkomen en in de landen van de Unie overschotten teweegbrengen.
Ter wille van de effectiviteit van deze eenmalige premie is voorgesteld dat deze maatregelen toepassing vinden op boomgaarden met meer dan 300 bomen per hectare en op percelen van ten minste een halve hectare, dat de bedrijven die voor deze premie in aanmerking komen een maximum- en een minimumleeftijd hebben en dat die leeftijd door de lidstaten wordt vastgesteld. Ook wordt voorgesteld dat die maatregelen worden toegepast op boomgaarden die aan bepaalde ecologische, milieu- en sociale vereisten voldoen. Het wordt aan het oordeel van de lidstaten overgelaten om die vereisten uit te werken teneinde, in het kader van de toekomstige verordening en onder de eigen verantwoordelijkheid van de lidstaten, de concrete gebieden en zones aan te wijzen en de uitvoeringsbepalingen vast te stellen.
Daarom steunen wij het verslag-Rehder alsmede de in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling goedgekeurde amendementen, welke naar onze mening een verbetering inhouden ten aanzien van de invoering en de toepassing, maar we zijn het niet eens met de amendementen 7, 8 en 9, want wij missen de noodzakelijke rechtvaardiging voor het wijzigen van de door de Commissie voorgestelde verdeling waarbij, zoals reeds gezegd, als maatstaven de beplante arealen, de totale productie en de uit de markt genomen hoeveelheden waren gehanteerd. En wij vinden het in amendement 7 gedane voorstel willekeurig, discriminerend en ook nog sektarisch.
Bij amendement 8 bevalt ons de oorspronkelijke redactie van artikel 1, lid 2, tweede alinea, beter. Amendement 9 begrijpen wij niet, want wij weten niet welke de objectieve criteria kunnen zijn voor het aanwijzen van de prioritaire categorieën producenten, noch ten aanzien van de producten noch ten aanzien van de bedrijven. Komt dat omdat de auteurs van het amendement refereren aan het feit dat zij lang en blond zijn en blauwe ogen hebben? Dat is natuurlijk maar een grapje. We kunnen het amendement niet steunen omdat de, door de Commissie opgestelde en door de amendementen van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling genuanceerde, voorwaarden met betrekking tot de bedrijven ons voldoende lijken. Daarom vinden wij dat deze verordening een positieve maatregel is voor de sector en voor het imago van de Europese Unie bij de bevolking, en wij staan daar als fractie achter.

Santini
Mevrouw de Voorzitter, ook wij geven steun aan dit verslag. Hiermee worden zogenaamde open deuren ingetrapt. Een verslag waarin wordt voorgesteld de martkvervuilende overschotten te verminderen en een einde te maken aan de weinig populaire beelden van bulldozers die bergen fruit vernietigen, kan rekenen op algemene instemming. Ook de technische voorstellen in het verslag van de heer Rehder lijken ons zeer evenwichtig en betreffen de omvang van de overschotvermindering. Wij weten allen dat juist dit een van de hardste maatregelen is die aan de lidstaten opgelegd moeten worden. Men stelt voor een premie te geven voor elke vermindering met 10.000 hectaren van met appelen en peren beplante oppervlakten. Hetzelfde voorstel doet men voor de perzikenen nectarineteelt. Vooral bij deze laatste twee fruitsoorten hebben wij kunnen vaststellen dat de mode een zekere rol heeft gespeeld. Men stapt af van de traditionele perziken met behaarde schil, zoals wij in Italië zeggen, en gaat over tot de productie van nectarines. Dat heeft geleid tot overschotten en verwarring bij de consumenten.
Er moet nauwkeurige controle worden uitgeoefend. De gerooide oppervlakten mogen niet meer met hetzelfde soort fruit worden herbeplant. De minimumoppervlakte van een halve hectare lijkt ons de juiste maat. Ook de leeftijd speelt een belangrijke rol. Men moet vermijden dat bij toepassing van deze maatregelen gespeculeerd wordt. Met de vaststelling van een minimum- en een maximumleeftijd kan worden voorkomen dat men bomen gaat aanplanten enkel en alleen om de premie te kunnen opstrijken.
Onze rapporteur zegt dat wij met dit programma het doordraaien van fruit kunnen verminderen met 80 %. Hopenlijk krijgt hij gelijk. Verder beweert hij dat in minder dan vier verkoopseizoenen de kosten gecompenseerd zullen worden door de besparingen. Dat wensen wij allen en de enige, treurige, vraag die bij ons rijst is: waarom heeft men dit niet eerder bedacht?

Querbes
Mevrouw de Voorzitter, met dit voorstel voor een verordening van de Raad wordt wederom beoogd een rooibeleid voor vruchtbomen te voeren, met als hoofdargument het verminderen van de begrotingsuitgaven voor het uit de markt nemen en vernietigen van fruit.
Deze rooipremie zal door de fruittelers worden geaccepteerd, ook als hij een verkleining van hun productiepotentieel met zich brengt. Sommigen hunner zien hier namelijk een middel in om hun financiële moeilijkheden te verlichten. Maar is dat nu een teken van een ambitieus en doeltreffend beleid op het gebied van de fruitproductie? Ik vind van niet. De voornaamste reden voor de afzetmoeilijkheden voor in de Unie geproduceerd fruit heeft niets van doen met een reëel gebrek aan evenwicht tussen vraag en aanbod op communautair niveau. Zij komt in hoofdzaak voort uit de nieuwe praktijken van de internationale handel en de grote distributieketens, die de invoer uit derde landen hanteren om een kunstmatig evenwichtsgebrek tussen vraag en aanbod op te leggen en daardoor een prijsdaling bij de producenten, afzetproblemen en vernietiging teweeg brengen.
Zouden Commissie en Raad dan niet eens moeten nadenken over maatregelen ter handhaving van de communautaire preferentie, over maatregelen om een slagvaardige toepassing van de vrijwaringsclausules mogelijk te maken, en over de noodzakelijke afspraken en samenwerking die wij in het kader van de Unie tot stand moeten brengen om situaties van interne concurrentie te vermijden?
Zouden Raad en Commissie dan ook niet eens moeten nadenken over voor te stellen en te nemen maatregelen om een greintje moraal te brengen in de relaties tussen enerzijds producenten en consumenten en anderzijds de internationale handel en de grote distributieketens, bijvoorbeeld door het vaststellen van een maximum vermenigvuldigingsfactor tussen productie- en kleinhandelsprijzen, zulks in het wederzijds belang van producent en consument?
Moet men, in plaats van over overproductie te spreken, niet eerder de realiteit van de onderconsumptie onder ogen zien? De Raad en de Commissie zouden zich moeten afvragen of de vraag naar fruit op de markt van de Unie niet veel groter zou zijn als men echt de werkloosheid en de armoede terugdrong die tientallen miljoenen gezinnen verhinderen een normale fruitconsumptie - die toch voor de gezondheid nodig is - te hebben. Moet in dit verband niet de oproep worden gehoord van de liefdadigheidsorganisaties die de aandacht vestigen op, en ik citeer: " de armoede en de ondervoeding in de Unie en de vermindering van de voedselhulp van de Unie" , welke voedselhulp volgens hen op 230 miljoen ecu moet worden gebracht om de behoeftigen te voorzien?
Wordt het tenslotte geen tijd om op het gebied van de productie van groenten en fruit - waarvoor in zijn totaliteit een invoerbehoefte bestaat - te zorgen voor een juiste beloning van het werk in de landbouw en voor het financieren van een diversificatie, van een ontwikkeling van de productie en voor omschakeling wanneer die nodig zijn, zodat tienduizenden jonge landbouwers de kans krijgen zich te vestigen, vooral in de gebieden rond de Middellandse Zee? Dan zou men echt prioriteit aan de werkgelegenheid geven en zou dat niet enkel een slogan zijn.
Het verslag van onze collega Rehder heeft betrekking op een verordening die hoofdzakelijk over een incidenteel en conjunctureel probleem gaat, en mag niet de fundamentele hervormingen aan het oog onttrekken die nog moeten worden uitgevoerd en die ik zojuist heb genoemd.

Graefe zu Baringdorf
Mevrouw de Voorzitter, wij ondersteunen het verslag van de heer Rehder omdat wij van mening zijn dat het enige verbeteringen brengt, maar principieel zijn wij tegen het instrument van het rooien. U weet, dat is niet nieuw, dat heeft in het verleden reeds decennia lang gespeeld. Het heeft ertoe bijgedragen dat gehuchten werden vernietigd om boomgaarden aan te leggen omdat er toentertijd ook stimulerende maatregelen voor de aanleg van die boomgaarden bestonden. Die maatregelen hebben ertoe geleid dat wij vandaag de dag met zo'n overschot zitten, dat de landbouwbedrijven zich niet op de markt hebben gericht, dat massa en geen kwaliteit werd geproduceerd, en nu staan wij dan voor het probleem van de vernietiging.
Datzelfde speelt trouwens ook bij wijn. In de jaren "70 en "80 was er een omschakeling van het wijnareaal van circa 50 %, waar men kwaliteitssoorten afstootte om massasoorten aan te planten. Dat ging zo ver dat op de laaggelegen gronden in de Eifel wijndruiven werden geplant op suikerbietenvelden. Ook daar worden wij thans met overschotten geconfronteerd. Dat is in zijn totaliteit een verkeerde oriëntatie, en wij willen dat deze maatregelen worden opgegeven. Wij willen dat de markt de regeling overneemt. Wij steunen evenwel uw verslag omdat wij stellen dat daarin enkele punten zijn verwerkt die het ergste vermijden. Maar ik vind dat wij nog verder moeten praten over een fundamenteel andere benaderingswijze van dit marktgebeuren.

Barthet-Mayer
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie vertelt ons dat wij moeten rooien, en dan rooien wij, want het moet zo. Laat ons rooien uit naam van de wet van de markt; laat ons niet vergeten dat wij eveneens uit naam van de wet van de markt hebben geplant en geoogst. Laat ons de ontwikkeling en het leven op ons platteland maar doen beheersen door een kunstmatig boekhoudmechanisme. Laten wij maar rooien, want vandaag de dag is rooien het politiek correcte alternatief voor de grootschalige vernietiging van de overschotten. En werkt dat dan ook zo? Ik denk van niet, want in het concrete geval is het al het derde voorstel om het permanente overschot aan appelen, peren, perziken en nectarines weg te werken. Ik ben ongerust over de perverse effecten van dat systeem dat sommigen in staat gesteld lijkt te hebben aan te planten om beter te kunnen rooien, ja zelfs ware premiejagers te worden: premies voor de aanplant, vervolgens rooipremies en tussendoor premies voor het vernietigen van de overschotten.
Moeten zij daarom scheef worden aangekeken? Wis en waarachtig niet! Hoe kun je de producenten verwijten dat zij de mogelijkheden van een systeem, hoe slecht ook, benutten? Dat alles is choquerend, zelfs immoreel, maar vandaag de dag zijn wij wel verplicht onze goedkeuring te hechten aan dit soort gatenstoppende maatregelen. Welaan, als we toch gaten moeten stoppen, laten we het dan ook goed doen. Wij zijn voor het voorstel van de heer Rehder, maar als er dan toch gerooid moet worden, dan mogen wij geen concurrentieverstoring en ook geen ongelijkheid teweegbrengen. Het is dus nutteloos de uitkering van de premie te koppelen aan de leeftijd van de bomen wanneer men een limiet van 300 bomen per hectare heeft vastgesteld. Wij zijn dus tegen amendement 6.
Dit gezegd zijnde, denk ik dat wij als gekozenen allen liever ander werk doen dan hier en daar de averechtse effecten van een ontaard productiesysteem af te plakken. Eens zal men de politieke moed moeten opbrengen om die vicieuze cirkel te doorbreken en zal men zich echt creatief moeten tonen. Minder produceren om beter te produceren: wanneer zal die boodschap eens echt doordringen?

Van Dam
Mevrouw de Voorzitter, uit de cijfers van de Europese Commissie blijkt dat er in de tuinbouwsectoren appelen, peren, nectarines en perziken sprake is van aanzienlijke overproductie. In de jaren 1991 tot 1996 werden in de Europese Unie gemiddeld 800.000 ton appelen en peren per jaar uit de markt genomen en vernietigd. De rapporteur wijst er terecht op dat deze verspilling van goede voedingsmiddelen ethisch moeilijk, feitelijk niet, is te verantwoorden. Een Europese saneringsregeling kan een waardevolle bijdrage leveren aan het terugdringen van die overproductie. De nu voorgestelde rooiregeling is aanzienlijk beter dan eerdere regelingen. Het verbod van nieuwe aanplant op hetzelfde terrein komt de effectiviteit zeer ten goede.
Met de voorgestelde verdeling van het maximumareaal over de lidstaten kan ik instemmen. De Commissie baseert haar voorstel op objectieve en relevante criteria. Dat neemt niet weg dat het mogelijk blijft dat bepaalde lidstaten het hun toegewezen deel niet volledig benutten. De effectiviteit van de rooiregeling zou daaronder lijden. Complete duidelijkheid daarover hebben we pas nadat de telers de gelegenheid hebben gehad om zich aan te melden voor de saneringsregeling. Ik acht het daarom goed pas na de inschrijvingsperiode te bezien of een herverdeling van de toegewezen arealen over de lidstaten wenselijk is, in plaats van nu al te gaan rommelen aan de verdeling over de lidstaten.
Met de meeste amendementen van de rapporteur kan ik instemmen. Dat geldt zeker niet voor amendement 6. Ik vermag niet in te zien waarom jonge bomen niet onder de regeling zouden mogen vallen. Die hebben immers nog een lang productief leven voor zich. Het rooien van dergelijke boomgaarden, gekoppeld aan het verbod op nieuwe aanplant draagt dus op langere termijn wel degelijk bij aan het terugdringen van de overschotproductie. Daarnaast zijn leeftijdseisen voor bomen moeilijk te controleren.
Tot slot, ik betreur dat de behandeling van dit verslag in het Parlement zo lang is uitgesteld. Het voorstel van de Commissie is al 8 maanden oud. Het uitblijven van het advies van het Parlement heeft de besluitvorming in de Raad vertraagd. Implementering in nationale wetgeving en aanschrijving van de telers vergen ook nog de nodige tijd. Het is dan ook te vrezen dat de regeling niet voor half januari in werking kan treden. En dan is een belangrijk deel van de winter, de periode bij uitstek voor het rooien, alweer voorbij.

Wibe
Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik graag zeggen dat dit een zeer goed verslag is, maar dat onze fractie er toch niet voor kan stemmen. De reden hiervoor is dat wij het op geen enkele manier eens kunnen zijn met de richtlijn waarop dit verslag gebaseerd is.
Dit is weer eens een voorbeeld van hoe absurd de gevolgen van het landbouwbeleid van de EU zijn. Allereerst zijn er dus subsidies om appels, peren en nectarines te telen, subsidies die tot een overschot leiden. Dat overschot kopen wij vervolgens op. Terwijl er op de wereld hongersnood heerst, vernietigen wij deze vruchten vervolgens. De mensen zijn hier verontwaardigd over, maar in plaats van de subsidies te verlagen, komen wij met een nieuwe subsidie, en wel om nu de bomen om te hakken. Ik kan u verzekeren, mevrouw de Voorzitter, dat dit tot dezelfde verontwaardiging bij onze burgers zal leiden, wanneer zij zien dat het omhakken van gezonde bomen wordt gesubsidieerd. Bovendien zal dat niet leiden tot een substantiële vermindering van de door de Unie gedane terugkoop. De 80 % waarover wordt gesproken, is enkel in verhouding tot de gemiddelde productie van deze 2 % aan boomgaarden die wij nu moeten omhakken.
Verder is er geen enkele belemmering voor een teler om deze boomgaard weer te beplanten, maar nu met ander fruit, of om hem te verkopen aan zijn broer, die hem beplant met dezelfde bomen als die net zijn gekapt, ook ditmaal met subsidie van de Unie. Er is evenmin een belemmering voor de teler om de minst dragende bomen te kappen, of om de inkomsten van de Unie voor het kappen van deze bomen te gebruiken om de andere bomen intensiever te verzorgen.
Kortom, ik wijs erop dat dit een grote mislukking wordt! Het zal niet tot besparingen leiden. De enige redelijke manier om deze ongehoorde verspilling af te schaffen, is om rechttoe rechtaan de subsidie te verlagen.

von Habsburg
Mevrouw de Voorzitter, ik wil eerst de heer Rehder dank zeggen voor de manier waarop hij zijn gehele concept heeft gepresenteerd. Want wij hebben hier te maken met een kwestie die zo'n complete lappendeken is van alle mogelijke provisorisch genomen maatregelen, die net als aspirine de pijn wel een tijdje stillen maar die in de grond van de zaak niets aan het probleem veranderen. Want sedert 1990 is het de derde keer dat dit probleem aan de orde is. Telkens werd ons diets gemaakt dat het de laatste keer zou zijn, en wanneer ik hier in het verslag lees dat het ditmaal echt de laatste keer zal zijn, zou ik willen zeggen: mijnheer Rehder, u zult het nog meemaken, er komt vast en zeker nog een allerlaatste keer!
Dit toont weer eens heel duidelijk de zwakte aan van ons gemeenschappelijk landbouwbeleid dat geen totaalconcept heeft. Daarom ben ik de heer Rehder erkentelijk voor het feit dat hij heel erg duidelijk heeft gemaakt dat het met het landbouwbeleid niet in orde zal komen als wij het niet in het perspectief van de toekomst plaatsen, dat wil zeggen in het perspectief van de hernieuwbare grondstoffen. Naar aanleiding van het uitstekende verslag van de heer Hallam heb ik vorige maand al gezegd dat het simpelweg noodzakelijk is het denkwerk volledig over te doen.
Onze grootste fout is nu eenmaal dat onderzoek en ontwikkeling wel voor niet-hernieuwbare grondstoffen worden ingezet. Maar eindelijk eens met dezelfde intensiteit de vernieuwbare grondstoffen aanpakken, dat zou pas het juiste beleid zijn. Intussen weten wij dat wij in de toekomst een landbouw nodig hebben die op een ambachtelijke basis stoelt en die de bedrijfsvorm van de toekomst is.
Ik moet de heer Rehder dank zeggen, wij zullen het voorstel deze keer vanzelfsprekend aannemen omdat het noodzakelijk is om voor een aantal mensen de basis van levensonderhoud in stand te houden, maar wij moeten ook zeggen dat er eindelijk eens een alomvattende oplossing moet worden gevonden.

Novo
Mevrouw de Voorzitter, collega's, mevrouw de commissaris, naar het schijnt bestaat er in de Europese Unie een productieoverschot van peren en appels, perziken en nectarines. Uit ons geheugen zijn nog niet de beelden gewist van de recente vernietiging in Portugal van tonnen peren, beelden die een bevestiging van dit eventuele productieoverschot lijken op te leveren.
Opdat we niet weer dat soort beelden zullen zien, en opdat we niet de algemene weerzin blijven opwekken van de mensen die deze beelden zien, met name de miljoenen die in onze Unie en in onze wereld honger blijven hebben of nog aan de rand van de armoede leven blijven, heeft de Raad aanwijzingen gegeven en de Commissie, gehoorzaam als zij is, heeft dan voorgesteld een rooipremie voor bomen in te stellen met de bijbehorende definitieve stopzetting van de productie.
Het gaat om meer dan een 100 miljoen ecu teneinde alweer het definitief stopzetten van de productie te bevorderen. Gesuggereerd wordt dat die investering in minder dan vier jaar wordt terugverdiend doordat naar verwachting de huidige uitgave van 28 miljoen ecu per jaar voor de uitbetaling van de gegarandeerde ophoudprijzen voor overschotten zal verdwijnen.
Voorts stelt de Commissie de totale maximale oppervlakte van het te rooien areaal vast, slaat die waarde om over de verschillende lidstaten, bepaalt de minimaal te rooien oppervlakte op een halve hectare op voorwaarde dat de beplantingsdichtheid 300 of meer bomen per hectare moet zijn. Maar in haar analyse om tot die voorstellen voor beleidsopties en waarden te komen, houdt de Commissie geen rekening met enkele kwesties die voor ons essentieel zijn. Niet bepaald zijn de verschillen tussen de nationale productie en verbruik, een factor die opheldering zou kunnen geven over de vraag wie in feite bijdraagt aan de totale overproductie en wie een productie heeft die lager is dan de respectieve consumptie; geen rekening wordt gehouden met de commerciële gevolgen van de huidige invoer van deze producten in de Gemeenschap die plaatsvindt tegen voorwaarden welke veelal wijzen op een verscherpende en oneerlijke concurrentie; niet is nagedacht over de omstandigheid dat het huidige stelsel van gegarandeerde prijzen althans voor opbrengsten zorgt en mogelijkerwijs kan ophouden een last te vormen als maar echt wordt geïnvesteerd in afzetverbetering, als export en verbruik maar worden gestimuleerd zodat een stabieler evenwicht tussen productie en verbruik wordt bereikt. Hieruit blijkt tenslotte alweer een totale ongevoeligheid voor en een volledig voorbijgaan aan de consequenties die steun voor definitieve stopzetting van de productie altijd heeft en zal blijven hebben voor een grotere werkloosheid, een toenemende verwoestijning en de steeds verder gaande leegloop van het platteland.
Zolang die algemene analyse niet wordt uitgevoerd - en het komt ons voor dat het niet zeker is dat er ook maar enige politieke wil bestaat om die uit te voeren - blijven wij ervoor strijden dat geen premies voor definitieve stopzetting van de productie algemeen worden ingevoerd of in de praktijk gebracht.

Wulf-Mathies
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, om te beginnen zou de Commissie de heer Rehder dank willen zeggen voor zijn verslag. Het is u bekend dat dit voorstel rechtstreeks verband houdt met de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening voor groenten en fruit waartoe vorig jaar is besloten. De Commissie heeft op verzoek van de Raad dit voorstel ingediend waarin de maatregelen voor elk van de beide productcategorieën appels en peren enerzijds - die wij niet door elkaar mogen halen - en perziken en nectarines anderzijds, worden beperkt tot 10.000 hectare.
Met inachtneming van de tot nu toe met soortgelijke maatregelen opgedane ervaringen - en hier is immers al gezegd dat zij niet alle tot het gewenste resultaat hebben geleid - is dit voorstel er in eerste instantie op gericht de criteria voor de toekenning van de rooipremie ter wille van een maximale efficiency zo flexibel mogelijk te maken, mede teneinde de lidstaten in de gelegenheid te stellen beter rekening te houden met de economische en milieusituatie in de verschillende regio's. Ik wil hier nog eens nadrukkelijk zeggen dat er uiteraard controles zullen worden gehouden, die mede betrekking zullen hebben op het eigendom van de grond en niet alleen op de huidige producent. De Commissie hoopt dat door deze rooimaatregelen de sanering van de sector dermate langdurig zal worden vergemakkelijkt, dat deze volledig profijt kan trekken uit de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening.
Over de amendementen wil ik het volgende zeggen: de argumentatie van het eerste amendement, dat een direct verband legt tussen het uit de markt nemen en een structurele overproductie, kan de Commissie niet aanvaarden. Op grond van het bederfelijke karakter van de ter discussie staande producten en de jaarlijkse oogstschommelingen is het uit de markt nemen weliswaar geen ideaal, maar toch een bruikbaar instrument voor de stabilisatie op korte termijn van de sector. De Commissie is het in beginsel eens met amendement 2 en zij zal daarmee bij de uitvoering van de maatregelen rekening houden. Maar zij vindt haar eigen formulering, die betrekking heeft op feitelijke situaties en niet alleen op maatregelen, beter. Wel is zij van mening dat het aantal te rooien bomen en de maatregelen ter voorkoming van nieuwe aanplant, evenals vroeger moeten worden vastgelegd in het kader van de Raadsverordening of de gedetailleerde uitvoeringsbepalingen daarvan, reden waarom zij amendement 3 afwijst.
De amendementen 4 en 5 hebben alleen betrekking op de doelstelling van enkele bepalingen van het voorstel. Beschouwingen van deze aard, waar de Commissie weliswaar achter staat, moeten in een wetgevingstekst evenwel achterwege blijven. Met amendement 6 zal in het kader van de gedetailleerde uitvoeringsbepalingen rekening worden gehouden, zoals met alle tot nu toe besloten maatregelen van dit type. Amendement 7 heeft betrekking op het gevoelige probleem van de verdeling over de lidstaten van de maximaal te rooien oppervlakten, en hierop is reeds ingegaan. De Commissie juicht het uitgangspunt toe van het amendement waarin bij deze verdeling productie en uit de markt nemen met elkaar in nauw verband worden gebracht. Zonder zich hier nu al definitief op vast te leggen, zal de Commissie dit in de eindbeschouwingen inbrengen.
De Commissie kan amendement 8 niet accepteren. Voor onze beslissing over de wijziging van de oorspronkelijke verdeling hebben wij informatie uit de lidstaten nodig. Daarom kan de Commissie geen beloften inzake termijnen doen. Ik zou het Parlement echter de uitdrukkelijke verzekering willen geven dat alles in het werk zal worden gesteld om een snelle beslissing te bewerkstelligen. En last but not least, ik ben blij u te kunnen meedelen dat amendement 9 door de Commissie wordt overgenomen.
Ik zou nog kort willen ingaan op drie punten uit de discussie. In de eerste plaats over de economische positie van degenen die in deze sector werkzaam zijn. De rooicampagnes - en daar zou ik met nadruk op willen wijzen - vormen slechts een deel van de gemeenschappelijke marktordening, en de gemeenschappelijke marktordening heeft uitdrukkelijk tot doel de producenten van de Gemeenschap in staat te stellen een passend inkomen aan de markt te ontlenen, en daarbij zijn ook innovaties zoals het bedrijfsfonds en de operationele programma's een heel belangrijk aangrijpingspunt. Ik zou er derhalve op willen wijzen dat deze individuele maatregel natuurlijk geen oplossing voor de gehele problematiek kan brengen.
Verder wil ik nog zeggen dat de nieuwe gemeenschappelijke marktordening ook zal bijdragen tot het verminderen van de milieubelasting die door het uit de markt nemen ontstaat, en wel in de eerste plaats omdat de gemeenschappelijke marktordening de producentenorganisaties bij het uit de markt nemen verplicht de kwaliteit van de wateren, van de grond en van het landschap te beschermen, en vervolgens omdat de producentenorganisaties aan de nationale autoriteiten kennis moeten geven van hun maatregelen, en tenslotte omdat de lidstaten de nationale kadervoorwaarden vaststellen voor de procedures voor een milieuvriendelijk uit de markt nemen en de ontwerpen van die kaderbepalingen aan de Commissie moeten voorleggen. Deze laatste kan wijzigingen eisen. Het is thans zeker nog te vroeg om op dit punt resultaten te kunnen constateren, maar u weet dat in het jaar 2000 de Raad een verslag moet krijgen. Ik hoop dat we u dan kunnen berichten dat wij ook bij de vermijding van milieubelasting vorderingen hebben gemaakt.
Laatste opmerking: ik zou de heer Rehder met nadruk dank willen zeggen voor zijn positieve waardering van Agenda 2000 en ook voor het beklemtonen van de noodzaak van een geïntegreerd beleid voor het platteland. Ik ben het eens met allen die stellen dat wij thans nog wel aan het symptoom moeten sleutelen, maar dat het van doorslaggevend belang is dat wij de weg naar ingrijpender hervormingen vinden. Ik hoop op de steun van het Parlement voor die diepgaander voorstellen van de Commissie.

De Voorzitter
Dank u zeer, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
Wij gaan thans over tot de stemming.

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, ik heb een probleem. Ik was even buiten de zaal. Toen kwam er een dame - ik denk een medewerkster van het Parlement, zoals mijn buurman, de heer Rübig tegen mij zei - die mijn kaart wegnam. Toen hij zei dat zij de kaart op haar plaats moest laten, zei zij opdracht te hebben deze kaart weg te brengen. Ik heb niemand die opdracht gegeven. Ik verzoek u hier kennis van te nemen. Ik zou willen stemmen.

De Voorzitter
U kunt ook stemmen. Voor zover ik kan zien, is geen hoofdelijke stemming gevraagd.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan.)

Bonde en Sandbæk
De junibeweging kan niet stemmen voor het voorstel van de Commissie tot het rooien van boomgaarden. Het evenwichtsgebrek op de markt kan op een betere manier worden gecorrigeerd. Zo zou de junibeweging wel haar stem kunnen geven aan subsidie voor fruittelers indien zulks enkel een beloning zou zijn voor het omschakelen op een milieuvriendelijke productie.

Lindqvist
Het is volkomen absurd dat de EU eerst via de landbouwsubsidie bijdragen geeft aan de fruitteelt, om dan vervolgens, wanneer er overschotten ontstaan, op grond van dit verslag bijdragen à 100 miljoen ecu te geven om de boomgaarden te verwoesten.
Het beste zou zijn om de landbouwsubsidie voor deze boomgaarden te verminderen of af te schaffen, of om de overschotten op de wereldmarkt te verkopen. De regelgeving moet worden gewijzigd om te voorkomen dat de boeren het slachtoffer worden en dat de werkloosheid toeneemt.

Waidelich
Hoewel het verslag verbeteringen inhoudt ten opzichte van het voorstel van de Commissie, gaat het uit van een denkwijze over regelgeving op het gebied van het landbouwbeleid die ik niet deel. Het landbouwbeleid van de EU moet juist snel hervormd worden, met minder regelingen en minder subsidies. Daarom kan ik dit verslag niet steunen.

Souchet
Het beoogde rooiprogramma, dat is beperkt tot 10.000 hectare voor de Europese Unie, is in hoge mate ontoereikend, want bijvoorbeeld de aan Frankrijk toegekende oppervlakte bedraagt slechts 2.750 hectare terwijl de betrokken sector om veel meer had gevraagd.
Onze fractie heeft daarom drie amendementen ingediend welke beogen de voor rooiing toegewezen oppervlakte te vergroten, maar ook om de beoordelingsmarge die de lidstaten moeten hebben om op een behoorlijke wijze het beheer over hun sector vruchtbomen te voeren, zo groot mogelijk te maken.
Het invoeren van een rooiprogramma moet aansluiten bij de doelstelling sanering van de markt; momenteel wordt de markt voor elk van de lidstaten door specifieke overschotten gekenmerkt. Wij weten immers dat het verbruik zowel kwantitatief als kwalitatief evolueert. Voor Frankrijk constateren wij afzetmoeilijkheden in bepaalde gebieden, zoals rond de Loire. De fruittelers hebben zich zwaar in schulden gestoken en komen maar niet de crisis te boven die in 1992 is begonnen. De bedrijven hebben hun waarde verloren, maar zij blijven in exploitatie om faillissementen te vermijden. Hun producten worden derhalve tegen zeer lage prijzen verkocht en de economische positie van deze producenten is buitengewoon hachelijk. Behalve tot een beperking van het aanbod, kan de rooipremie ertoe leiden dat een aantal bedrijven uit de schulden komt en er aldus banen in de landbouw behouden blijven die momenteel sterk op de tocht staan.
Concluderend is onze fractie tegen amendement 6, dat beoogt een maximum- en een minimumleeftijd van de te rooien bomen vast te stellen. Laat ons vertrouwen stellen in het gezond verstand van onze landbouwers. Gelooft u, mijnheer de Voorzitter, dat een boer graag zijn boomgaard rooit? Neen, mijnheer de Voorzitter! Als men een boomgaard rooit, gebeurt dat omdat men om economische redenen daartoe gedwongen is. Ik vind dat in dit Parlement niet meer uitsluitend in macro-economische en boekhoudkundige termen geredeneerd mag worden. De realiteit ter plaatse en de mensen mogen gewoon niet meer uit het oog worden verloren.

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, ik begrijp dat velen vrolijk zijn, maar het is niet om te lachen! Het is mij nu al twee keer gebeurd dat mijn kaart voor de stemming is verdwenen. Ik vraag nu echt dat wordt uitgezocht of iemand van de zittingsdienst hiervoor verantwoordelijk is, want naar aanleiding van het protest van de heer Rübig - hij zei: de heer Posselt heeft de kaart nog nodig - antwoordde de dame dat zij uitdrukkelijk opdracht had om de kaart in te nemen. Ik verzoek dat na te trekken.

De Voorzitter
Mijnheer Posselt, omdat u zich al eerder had gemeld, heb ik laten vaststellen dat niemand van de zittingsdienst dat gedaan heeft. Wij zullen de kwestie nagaan en uitpluizen, en in de volgende vergaderperiode zult u dan horen wat van een en ander de achtergrond was.

Lulling
Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat ik er een verklaring voor heb. De heer Posselt behoort tot de vrijdagsclub, dat wil zeggen tot de mensen die, net als ik, er steeds tot het einde bij zijn. Waarschijnlijk was het iemand van de Brussel-lobby die hem de kaart heeft afgepakt, want die willen immers steeds bewijzen dat de vrijdag geen zittingsdag in Straatsburg meer moet zijn.

De Voorzitter
Ook die bijdrage zullen wij natrekken, mevrouw Lulling. Ik ben benieuwd wat daar uit zal komen.

Rübig
Mevrouw de Voorzitter, omdat slechts weinigen toegang tot de zaal hebben en het niemand van de zittingsdienst was, zal ik de lijst van parlementsleden doorlopen, en wanneer de naam mij bekend is, zal ik dat laten weten.

De Voorzitter
Wij zullen dat, zoals gezegd, nagaan en het zal worden uitgeklaard. Daarmede zijn wij aan het einde van de agenda, en ik wens u een aangenaam weekeinde!

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 11.24 uur gesloten)

