Wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Ustne wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Daniel Hannan
Panie przewodniczący! Pierwszym obowiązkiem każdego zgromadzenia jest rozliczanie władzy wykonawczej w kwestii budżetu. Jesteśmy tu jako przedstawiciele ludu. Między nami a władzą wykonawczą - to znaczy Komisją - powinno istnieć twórcze napięcie.
Jeśli jednak chodzi o przedmiotowe kwestie budżetowe, to Parlament Europejski, jako jedyny pośród demokratycznie wybranych zgromadzeń na świecie, w imię większej integracji zwraca się wraz z władzą wykonawczą przeciwko swoim wyborcom.
Budżet europejski jest co roku większy; każdego roku Trybunał Obrachunkowy przekazuje nam sprawozdanie, z którego wynika, że stracono lub skradziono dziesiątki miliardów euro. A i tak nie robimy tego, do czego jesteśmy uprawnieni, a mianowicie nie ograniczamy podaży, czyli inaczej mówiąc nie zastrzegamy, że nie przekażemy żadnych pieniędzy dopóki procedury obrachunkowe nie zostaną uporządkowane.
Znowu lawirujemy między błędami jakie budżet ten zawiera, tym samym zdradzając tych, którzy nas tu wprowadzili, którzy są naszymi wyborcami a także naszymi podatnikami, a postępujemy tak dlatego, że większość w tej Izbie przyjmuje postawę "liczy się Europa, niezależnie czy jest dobra, czy zła” i woli, żeby Bruksela popełniała błędy niż żeby państwa członkowskie kompetentnie wykonywały swoje obowiązki.
Miguel Portas
Panie przewodniczący! Skonfederowana Grupa Zjednoczonej Lewicy Europejskiej - Nordycka Lewica Zielonych głosowała za uruchomieniem 24 milionów euro na wsparcie pracowników zwolnionych w Belgii.
Głosowaliśmy za, ponieważ stoimy po stronie potrzebujących, oddających swoją pracę i swoją wiedzę firmom i w końcu padających ofiarą niesprawiedliwego systemu gospodarczego oraz niekontrolowanej pogoni za zyskiem, które mają zatrważające skutki społeczne.
W związku z tym uważamy, że należy poddać ocenie rolę funduszu dostosowania do globalizacji.
W 2009 roku z dostępnych 500 milionów euro uruchomiono zaledwie 37 milionów euro. Fundusz nie wypełnia celu, dla którego został ustanowiony.
Po drugie, zamiast bezpośrednio wspierać bezrobotnych fundusz ten wspiera krajowe systemy gwarancji zatrudnienia. Ponieważ bardzo się one od siebie różnią, z oczywistych względów fundusz powiela ewidentne nierówności między naszymi własnymi systemami rozdziału środków finansowych.
W Portugalii na wsparcie osoby bezrobotnej przeznacza się 500 euro. W Irlandii wsparcie dla osoby bezrobotnej wynosi 6 tysięcy euro.
Po trzecie, przypadek firmy Dell pokazuje, że można jednocześnie wspierać pracowników zwolnionych w Irlandii i wielonarodowe podmioty, które ich zwalniają, a które obecnie korzystają z innego rodzaju dostępnych w Polsce funduszy publicznych.
Firma Dell otrzymała dotację na wybudowanie nowej fabryki w Polsce, podczas gdy na rynkach amerykańskich zdobywała sobie nową pozycję i w trzecim kwartale tego roku ogłosiła wypracowanie w tym regionie zysków w kwocie 337 milionów dolarów.
Należy zatem uważnie przeanalizować wszystkie aspekty funduszu dostosowania do globalizacji.
Daniel Hannan
Panie przewodniczący! Mówiłem to wielokrotnie i nie waham się powtórzyć tego jeszcze raz: bez względu na to jakie były motywy jej założycieli Unia Europejska od dawna nie jest już projektem ideologicznym, tylko biznesem, sposobem na zabranie środków finansowych obywatelom spoza systemu i przekazanie ich tym, którzy do systemu należą. W związku z tym to, o czym dziś mówimy - to przytyk do wybranych, faworyzowanych spółek.
Pomińmy podejrzany termin przyznania dotacji firmie Dell w Irlandii i jej upublicznienie w oparciu o wątpliwą właściwość proceduralną w przededniu irlandzkiego referendum dotyczącego konstytucji europejskiej czy traktatu z Lizbony. Powiedzmy sobie tylko, że jako kontynent próbowaliśmy już tego w przeszłości: w latach siedemdziesiątych weszliśmy na drogę wspierania niekonkurencyjnych branży, co miało zatrważające konsekwencje. Wiemy dokąd prowadzi ta droga. Do stagnacji, inflacji i wreszcie zbiorowej upadłości. Nie idźmy tą drogą po raz wtóry.
Syed Kamall
Panie przewodniczący! Z zainteresowaniem przeczytałem pierwsze zdanie, w którym mówi się, że fundusz powstał w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym konsekwencjami wynikającymi z najważniejszych zmian strukturalnych w handlu światowym.
Ale czy istotne zmiany w strukturze handlu światowego nie zachodziły zawsze? W moim okręgu w Londynie były przedsiębiorstwa włókiennicze, które szybko reagowały i przygotowały się do globalizacji przenosząc niektóre z funkcji do krajów biedniejszych, ale zatrzymując działalność badawczą, rozwojową i marketingową w Londynie, w okręgu wyborczym, w Unii Europejskiej.
Dlaczego zatem, skoro te przedsiębiorstwa potrafią reagować, nagradzamy nieefektywne przedsiębiorstwa z branży włókienniczej i IT, które chowają głowy w piasek i mają nadzieję, że globalizacja je ominie?
Nie ma wątpliwości, że powinniśmy zwrócić te pieniądze podatnikom, aby mogli je wykorzystać w sposób jaki uznają za stosowny. Definitywnie nadszedł czas, by rządy skupiły się na tworzeniu właściwych warunków, dzięki którym w przypadku likwidacji miejsc pracy przedsiębiorcy mogliby ruszyć dalej i stworzyć nowe miejsca pracy.
Bruno Gollnisch
(FR) Panie przewodniczący! Wracam do rzeczywistego nadużycia uprawnień, którego niemal się dopuszczono, a mianowicie do projektu tekstu poprawki do regulaminu, która ma na celu dostosowanie go do traktatu z Lizbony, do poprawki 86, na mocy której administracja przyznała sobie prawo do delegowania przedstawiciela posłów niezrzeszonych na Konferencję Przewodniczących.
To absolutny skandal, że mianowanie, które powinno się odbywać w sposób obowiązujący we wszystkich naszych organach parlamentarnych, czyli albo poprzez powołanie lub konsens, albo przez powołanie bez konsensu, jeszcze nie nastąpiło z powodu celowych manewrów urzędników, którzy są mu przeciwni.
Co więcej niepokojące jest, że urzędnikom udało się przekonać do swoich racji wrogie nam grupy polityczne, które z oczywistych względów nie powinny wydawać opinii de facto czy de jure w sprawie mianowania naszego przedstawiciela. Jeżeli przedmiotowa kwestia będzie ponownie dyskutowana, powinniśmy zaskarżyć tę decyzję do Trybunału Sprawiedliwości.
Marisa Matias
Panie przewodniczący! Aby zagwarantować, że uzyskamy realne i wiążące wyniki w walce ze zmianami klimatu musimy zadbać o realizację czterech zasad, które chciałabym przypomnieć. Głosowaliśmy dziś nad nimi.
Pierwsza z nich stanowi, że musimy osiągnąć prawnie wiążące porozumienie.
Druga mówi, że należy zadbać o precyzyjne cele polityczne, w tym cele dotyczące redukcji emisji. Musimy ustalić ambitne cele w tym obszarze. Jestem przekonana, że możemy posunąć się dalej niż dziś.
Trzecia wskazuje, że należy zagwarantować niezbędne fundusze publiczne, które pozwolą nam uporać się z problemem zmian klimatu.
Czwarty i ostatni punkt, którego uwzględnienie jest niezwykle ważne - przewiduje, że należy osiągnąć porozumienie globalne, a nie tylko porozumienie między pewnymi regionami i musi to nastąpić poprzez proces zakorzeniony w demokratycznym uczestnictwie wszystkich państw.
Uważam, że rezolucja, którą dziś przyjęliśmy nie jest tak dobra - powiedzmy - jak ta, którą poprzednio przyjęto w Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności.
Uważam jednak, że należy chronić uzyskany wynik i wysiłki podejmowane w czasie całego tego procesu, a zatem wyruszamy do Kopenhagi mając za sobą kawał dobrej roboty wykonanej przez Parlament. Mam szczerą nadzieję, że będziemy ostro walczyć i że możemy zrealizować to co tu dziś przyjęliśmy.
Zigmantas Balčytis
Panie przewodniczący! Poparłem tę rezolucję. Zmiany klimatu to globalny priorytet polityczny szczytu w Kopenhadze. Powinien on doprowadzić nie tylko do zaangażowania politycznego, ale i do wiążących porozumień i sankcji za brak zgodności.
Walka ze zmianami klimatu to działanie globalne i wymaga zaangażowania zarówno krajów rozwiniętych, jak i rozwijających się. Jednak bogate kraje muszą odegrać rolę przywódczą. Muszą uzgodnić obowiązkowe cele w zakresie redukcji emisji, a jednocześnie znaleźć środki finansowe na udzielenie krajom rozwijającym się pomocy w uporaniu się ze zmianami klimatu.
Jan Březina
(CS) Przyjęta dziś rezolucja dotycząca szczytu w Kopenhadze w sprawie ochrony klimatu to jasny sygnał wysłany przez Parlament, że przywiązuje on ogromną wagę do tego zagadnienia. Widać to w oryginalnym podejściu, na mocy którego Parlament ustanawia zasadę wspólnej choć zróżnicowanej odpowiedzialności. Zgodnie z nią kraje uprzemysłowione mają wziąć na siebie rolę przywódczą, a państwa rozwijające się i takie gospodarki jak Chiny, Indie i Brazylia uzyskają właściwe wsparcie poprzez technologię i budowanie potencjału. Z drugiej strony muszę powiedzieć, że założenie, iż uzgodnienia z Kopenhagi mogą być bodźcem dla inicjatywy w sprawie "nowego zielonego ładu” jest moim zdaniem nadmiernie optymistyczne i ideologicznie jednostronne. Nie wolno nam zakładać klapek na oczy i iść po trupach zakładów przemysłowych z idealistycznym zamiarem redukcji emisji CO2. Nie uważam tak nierealistycznego podejścia za zrównoważoną alternatywę dla całej Europy.
Bruno Gollnisch
(FR) Panie przewodniczący! Sprawozdanie, które właśnie zostało przyjęte w naszej Izbie bez wątpienia dotyka granicy "poprawności politycznej”, która tu przeważa i pozostaje nienaruszona przez ustalone dogmaty.
Jeśli coś jest powtarzane tysiące razy nie oznacza jednak, że jest to słuszne. Globalne ocieplenie istnieje od zawsze. Globalne ocieplenie postępuje od ostatniego zlodowacenia i jego występowanie w przeszłości nie było spowodowane przez samochody, którymi jeździli neandertalczycy.
Nie dyskutuje się o tym, nie kwestionuje się tego, co powtarzano nam setki, tysiące razy - dlaczego? Jasno widzimy, że jest jeden, bardzo ważny powód: przygotowanie do powstania światowego rządu; drugim zaś powodem jest chęć wywołania poczucia winy w Europejczykach i obywatelach Zachodu, których niesłusznie uważa się za odpowiedzialnych za wszystkie bolączki tego świata.
Panie przewodniczący! Na tym poprzestanę, bo nie mam prawa do sześćdziesięciu jeden sekund. Dziękuję za wzięcie pod uwagę tego, co powiedziałem
Daniel Hannan
Panie przewodniczący! Na swojej pierwszej konferencji prasowej jako nowego przewodniczącego czy delegata, pan Van Rompuy oświadczył, że proces kopenhaski będzie stanowić krok w kierunku globalnego zarządzania naszą planetą. Nie sądzę, aby tylko mnie niepokoił sposób, w jaki plan ochrony środowiska wykorzystują do własnych celów ci, którzy planują odebranie władzy demokracjom krajowym.
Kwestie ochrony środowiska są zbyt istotne, aby tylko jedna strona uczestnicząca w debacie proponowała swoje rozwiązania. Jestem konserwatystą i uważam się za ekologicznego konserwatystę. Marks mówił, że przyroda to zasoby, które należy wykorzystać, a doktryna ta znalazła swoje brutalne odzwierciedlenie w przemyśle zanieczyszczającym środowisko w krajach RWPG. My nigdy dotąd nie próbowaliśmy stosować wolnorynkowych rozwiązań polegających na rozszerzaniu praw własności oraz dostępie do czystego powietrza i czystej wody dzięki poczuciu odpowiedzialności za nie, i teraz mamy do czynienia z tragiczną sytuacją, w której oczekuje się od rządów i światowych technokratów, że zapewnią rozwiązanie problemów.
Kwestie ochrony środowiska są zbyt ważne by je pominąć.
Clemente Mastella
(IT) Panie przewodniczący! Rezolucja w sprawie programu sztokholmskiego, nad którą nasz Parlament dziś głosował to efekt wielkiego wspólnego wysiłku i zupełnie nowej formuły procedowania, w związku z którą nie mamy jeszcze dużego doświadczenia.
Formuła ta ustanawia naprawdę ambitne cele, ale jeśli chcemy mieć Europę zarazem otwartą i bezpieczną, musimy móc zapewnić właściwą równowagę między coraz bardziej efektywną współpracą w walce z przestępczością i terroryzmem, a silnym zaangażowaniem w ochronę prawa społeczeństwa do prywatności.
Jesteśmy zaangażowani we wdrażanie wspólnej polityki azylowej, w poszanowanie gwarancji podstawowych praw człowieka oraz we wspólną politykę migracyjną poprzez większą kontrolę naszych granic.
Kolejne zadanie to ustanowienie europejskiej przestrzeni sądowej. Aby ten cel osiągnąć musimy promować wszystkie formy współpracy mającej na celu upowszechnienie wspólnej europejskiej kultury sądowej. Wśród przykładów można wymienić wzajemne uznawanie wspólnych wyroków i orzeczeń, zniesienie procedury exequatur oraz wdrożenie środków mających na celu ułatwienie dostępu do wymiaru sprawiedliwości oraz umożliwianie programów wymiany urzędników administracyjno-sądowych.
Jest jeszcze wieloletni program traktujący o koncepcji obywatelstwa europejskiego, które należy rozumieć jako uzupełniające, nie zaś ograniczające obywatelstwo krajowe.
Jestem przekonany, że są to cele wymagające większego zaangażowania ze strony wszystkich...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Lena Ek
(SV) Panie przewodniczący! Głosowałam dziś za strategią UE dotyczącą przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, inaczej mówiąc za programem sztokholmskim, ale jeśli wniosek legislacyjny Rady wróci do Parlamentu za pośrednictwem Komisji będę bardzo surowa i twarda w kwestii otwartości i przejrzystości pracy legislacyjnej.
Jest to szczególnie istotne w odniesieniu do procedury azylowej. Możliwość ubiegania się o azyl jest prawem podstawowym, a współpraca europejska polega na burzeniu murów, a nie ich wznoszeniu. Państwa członkowskie muszą więc szanować definicję uchodźcy i osoby ubiegającej się o azyl zgodnie z Konwencją dotyczącą statusu uchodźców i złożyłam już poprawkę w tym zakresie. W swojej ostatecznej wersji program sztokholmski musi oznaczać europejskie wartości, takie jak wolność i poszanowanie praw człowieka. Warto o to walczyć i właśnie to zamierzam robić.
Daniel Hannan
(ES) Panie przewodniczący! Po pierwsze pragnę podziękować panu i pana urzędnikom za cierpliwość podczas tych wyjaśnień dotyczących sposobu głosowania.
Panie przewodniczący! Były brytyjski minister spraw wewnętrznych, Willie Whitelaw, powiedział kiedyś swojemu następcy na tym stanowisku, że to najlepsza fucha w rządzie, bo nie trzeba zawracać sobie głowy obcokrajowcami.
Dziś, żaden minister spraw wewnętrznych w żadnym państwie członkowskim nie mógłby tak powiedzieć. Nastąpiła naprawdę niezwykła harmonizacja w obszarze sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. We wszystkich sprawach, poczynając od imigracji i azylu, wiz, prawa cywilnego, sądownictwa karnego aż po formułowanie polityki, udało nam się obdarzyć Unię Europejską tym najważniejszym atrybutem państwowości: monopolem na stosowanie przymusu prawnego wobec obywateli czyli wymiarem sprawiedliwości w sprawach karnych.
Kiedy podjęliśmy taką decyzję? Czy kiedykolwiek konsultowaliśmy się w tej sprawie z naszymi wyborcami? Zakładam, że nie stało się to potajemnie. Nie było żadnej konspiracji, a przynajmniej jak nazywał ją H. G. Wells otwartej konspiracji, ale na żadnym etapie nie byliśmy na tyle uprzejmi, by zapytać obywateli czy chcą być obywatelami państwa posiadającego własny system prawny.
Philip Claeys
(NL) Podobnie jak wielu obywateli Europy, którym nie dano szansy na wypowiedzenie się w sprawie traktatu z Lizbony, mnie także obchodzą wydarzenia w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Unii Europejskiej przyznaje się coraz więcej uprawnień azylowych i imigracyjnych, zagadnienia te coraz częściej wyklucza się z kręgu demokratycznej kontroli obywatelskiej. Skutkiem tego będzie jeszcze większy wzrost imigracji i wszystkich problemów, do których ona prowadzi.
Problem nadawania praw bez nakładania jakichkolwiek zobowiązań, będący kolejną sprawą wyłaniającą się z tej rezolucji, jest dla imigrantów wymówką, aby niestosować się do norm państw przyjmujących. Przykładem, który mnie drażni jest sformułowanie dotyczące "wielorakiej dyskryminacji kobiet romskich”, bo nie wspomina się o tym, że w wielu przypadkach dyskryminacja ta jest wywoływana przez nie same. Wystarczy uwzględnić fakt, że wiele rumuńskich kobiet i nieletnich dzieci jest zmuszanych do wyjazdu...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Bruno Gollnisch
(FR) Panie przewodniczący! Chciałem pomówić o Sztokholmie.
Panie przewodniczący! Jak już wspomniano sprawozdanie to obejmuje dwie niepokojące kwestie.
Pierwszą jest niezwykle wyraźna perspektywa proimigracyjna. Drugiej nie omówiono ani w sprawozdaniu ani we wnioskach. Dowiedzieliśmy się o niej dzięki zamiarom pana komisarza Barrota: chodzi o kryminalizację wolności wyrażania opinii, swobody badań i myślenia.
W wielu państwach europejskich są ludzie, których skazuje się, aresztuje, dotkliwie karze i więzi tylko dlatego, że pragną wyrazić krytyczne uwagi na przykład na temat II wojny światowej, historii nowożytnej czy zjawiska imigracji. Odmawia się im tego prawa i nakłada dotkliwe kary. To podstawowy powód do obaw, ponieważ jest to całkowicie sprzeczne z europejskim duchem.
Aldo Patriciello
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Kilka miesięcy temu byliśmy świadkami gwałtownego i nieoczekiwanego upadku niektórych tanich linii lotniczych, jak Myair i Sky Europe, czego natychmiastowym skutkiem było odwołanie wszystkich planowanych lotów. To spowodowało ogromne kłopoty dla tysięcy pasażerów, którym odmówiono prawa wejścia na pokład prawidłowo zarezerwowanych lotów. Jeszcze ważniejszy jest fakt, że tym samym konsumentom odmówiono również możliwości uzyskania zwrotu kosztu lotów odwołanych z powodu upadłości, która dotknęła te linie.
W związku z tym wydaje się, że pilne przyjęcie przez Komisję - uznającą dobrobyt i dobrostan konsumentów za jedną z zasad i wartości europejskich - środków mających na celu zapobieżenie takim sytuacjom przynoszącym szkodę obywatelom Europy jest dziś ważniejsze niż kiedykolwiek wcześniej.
Musimy przyspieszyć zwłaszcza proces przeglądu dyrektywy 90/314/EWG w sprawie zorganizowanych podróży, ponieważ z jednej strony musimy uzyskać...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Siiri Oviir
(ET) W ciągu ostatnich dziewięciu lat upadłość ogłosiło 77 linii lotniczych. Nie jedna, nie dwie i nie trzy, i nie tylko wczoraj: powtarzam, przez ostatnie dziewięć lat. W rezultacie tysiące pasażerów zostało porzuconych w obcych portach lotniczych bez jakiejkolwiek ochrony. Nie otrzymali żadnego odszkodowania, nie otrzymali nawet rekompensaty należnej za stracony czas. Głosowałam za tą rezolucją mając to na względzie i zgadzam się z koncepcją, że musimy wypełnić lukę w naszym systemie prawnym dotyczącą sektora lotnictwa w formie, która przetrwa w przyszłości.
Popieram konkretny termin określony w rezolucji, czyli 1 lipca 2010 r. - a zatem już wkrótce - do którego Komisja Europejska musi przedstawić konkretne, realne propozycje rozwiązania tego problemu, a w przyszłości należy zabezpieczyć prawa pasażerów linii lotniczych...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Zigmantas Balčytis
Panie przewodniczący! To bardzo poważny problem i głosowałem za tą rezolucją ponieważ jestem przekonany, że musimy uchwalić prawodawstwo chroniące naszych obywateli na wypadek upadłości linii lotniczych. Codziennie z tanich linii lotniczych korzystają miliony naszych obywateli. Jednak duża liczba tanich linii lotniczych, które upadły w Unii Europejskiej od 2000 roku, a także ostatni przypadek Sky Europe dowodzą wrażliwości tanich przewoźników lotniczych na zmieniające się ceny ropy i obecne trudne warunki ekonomiczne.
Musimy naprawić tę sytuację i prosimy Komisję, by rozważyła najbardziej odpowiednie środki odszkodowawcze dla naszych pasażerów.
Lara Comi
(IT) Panie przewodniczący! Znaczna liczba pasażerów i posiadaczy biletów, które nie zostały uznane i nie były przedmiotem zwrotu kosztów poniosła poważne straty z powodu ostatnich przypadków zawieszenia i cofnięcia licencji wielu liniom lotniczym.
Uważam więc, że konieczne jest zaproponowanie przepisów szczególnych określających najlepsze rozwiązania problemów wynikających z upadłości zarówno w kontekście straty finansowej, jak i powrotu do kraju.
Ważne jest zatem zapewnienie pasażerom odszkodowania na wypadek upadłości, a także ustalenie odnośnych procedur finansowych i administracyjnych. Mam na myśli zasadę wspólnej odpowiedzialności mającą chronić pasażerów wszystkich linii lotniczych obsługujących te same trasy i posiadających wolne miejsca. To umożliwiłoby powrót do kraju pasażerów pozostawionych bez pomocy w obcych portach lotniczych. W tym kontekście wnioski o ustanowienie funduszu gwarancyjnego czy obowiązkowego ubezpieczenia linii lotniczych stanowią dobre rozwiązanie równoważące koszty alternatywne, którymi byłby wzrost cen dla konsumentów.
Hannu Takkula
(FI) Panie przewodniczący! Jak powiedziała pani poseł Oviir, to bardzo ważne, by rozmawiać o bezpieczeństwie pasażerów linii lotniczych, a przede wszystkim o odszkodowaniach na wypadek upadłości spółek lotniczych. W ciągu ostatnich dziewięciu lat upadłość ogłosiło 77 przewoźników lotniczych i można powiedzieć, że przemysł lotniczy zmaga się dziś z większymi turbulencjami niż kiedykolwiek wcześniej.
Zajadła konkurencja to rodzaj rozgrywki. Nowe zjawisko to tanie linie lotnicze, które w chwili obecnej dobrze sobie radzą i generują ogromne zyski. To postawiło wiele innych linii lotniczych w sytuacji niezdrowej konkurencji. Jak już powiedziano bardzo istotne jest zagwarantowanie, że wcześniejsze niefortunne zdarzenia się nie powtórzą i że linie lotnicze wezmą na siebie pewną odpowiedzialność za swoich pasażerów oraz że będą miały obowiązek wypłacania odszkodowania jeżeli lot zostanie odwołany z powodu ogłoszenia upadłości. Aby to zagwarantować...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Siiri Oviir
(ET) Ustanawiając strategię lizbońską Unia Europejska miała na celu wzmocnienie unii gospodarczej. Ważne jest zatem, by wzmocnić też konkurencyjność gospodarki. Jednak najważniejsze w tej sprawie jest to, by na rynku przeważała zdrowa konkurencja. To oznacza, że każdego producenta, eksportera czy importera powinny obowiązywać przejrzyste reguły. Poparłam wniosek dotyczący tej rezolucji, ponieważ nałożenie obowiązku oznaczania kraju pochodzenia towarów importowanych z państw trzecich do Unii Europejskiej jest niezawodnym sposobem na uzyskanie przejrzystości, przekazanie konsumentowi właściwych informacji oraz zagwarantowanie zgodności z regułami handlu międzynarodowego. Dziękuję.
Lara Comi
(IT) Panie przewodniczący! Debata w sprawie oznaczenia pochodzenia nie faworyzuje, jak się czasem mylnie uważa, interesów jednego czy kilku państw członkowskich. Dotyczy natomiast podstawowej, ekonomicznej zasady wyrównywania szans.
Zasada ta, zgodna z traktatem z Lizbony, ma na celu zagwarantowanie konkurencyjności na szczeblu międzynarodowym poprzez promowanie klarownych i zrównoważonych zasad obowiązujących przedsiębiorstwa produkcyjne oraz firmy importujące wyroby z państw trzecich.
Omawiamy zatem sprawy dotyczące całej Europy. Dlatego za najważniejsze uważam osiągnięcie porozumienia w sprawie oznaczenia pochodzenia, które wykracza poza indywidualne interesy krajów i ugrupowań politycznych oraz pozostawia miejsce dla wprowadzenia jednolitego rynku poprzez promowanie konkurencyjności i przejrzystości.
Przedłożony Parlamentowi wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie oznaczenia pochodzenia, w formie przygotowanej przez Komisję Europejską w 2005 roku jest krokiem naprzód w tym względzie.
Zgodnie z traktatem z Lizbony proces współdecydowania przez Parlament i Radę umożliwi zatem przyspieszenie przyjęcia przepisów tak istotnych dla europejskiej gospodarki i konsumentów.
Pisemne wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Robert Atkins  
na piśmie. - Brytyjscy konserwatyści nie mogli przyjąć absolutorium budżetowego 2007 dla budżetu europejskiego w części dotyczącej Rady Europejskiej. Już czternasty rok Europejski Trybunał Obrachunkowy wydaje jedynie opinię z zastrzeżeniami dotyczącą poświadczenia wiarygodności kont Unii Europejskiej.
Odnotowaliśmy uwagę audytorów, że około 80 % transakcji UE jest realizowanych przez agencje działające w państwach członkowskich na mocy wspólnych umów zarządzania. Audytorzy konsekwentnie wskazują, że poziomy kontroli i weryfikacji wykorzystywania funduszy UE w państwach członkowskich są niewłaściwe.
Aby rozwiązać ten utrzymujący się problem w 2006 roku Rada przystąpiła do porozumienia międzyinstytucjonalnego, które zobowiązywało państwa członkowskie do poświadczenia tych transakcji, za które odpowiadają. Jesteśmy skonsternowani informacją, że do chwili obecnej większość państw członkowskich w niewystarczającym stopniu spełniła swoje obowiązki, a zatem pomimo tradycyjnej "umowy dżentelmeńskiej” między Parlamentem a Radą nie udzielimy absolutorium dopóki państwa członkowskie nie wypełnią swoich zobowiązań wynikających z porozumienia międzyinstytucjonalnego.
Jean-Pierre Audy
Głosowałem za udzieleniem Radzie absolutorium budżetowego 2007 jednocześnie podkreślając fakt, że nie zgadzam się z metodą, w oparciu o którą Komisja Kontroli Budżetowej rozstrzygnęła tę sytuację, w wyniku czego pan poseł sprawozdawca Søndergaard przygotował dwa sprzeczne sprawozdania. Zmianę stanowiska jaka nastąpiła między wnioskiem dotyczącym odroczenia absolutorium do kwietnia 2009 roku, a udzieleniem absolutorium uzasadniono przesłankami wynikającymi z posiedzeń pomijających prace audytu, natomiast Europejski Trybunał Obrachunkowy nie zgłosił uwag w sprawie postępowania Rady. Żałuję, że nie przeprowadzono analizy prawnej, która pozwoliłaby na określenie uprawnień Parlamentu Europejskiego, a co za tym idzie także uprawnień utrzymanych przez Komisję Kontroli Budżetowej, zwłaszcza dotyczących działań zewnętrznych i militarnych Rady. Ważne jest, aby w chwili gdy będziemy negocjować stosunki polityczne z Radą w ramach wykonywania traktatu z Lizbony, prace instytucjonalne opierały się na normach prawnych.
João Ferreira  
Pod koniec poprzedniej kadencji legislacyjnej, w kwietniu, Parlament podjął decyzję o odroczeniu absolutorium budżetowego 2007 dla budżetu Rady przede wszystkim z powodu braku przejrzystości obrachunkowej dotyczącej wykorzystania budżetu Wspólnoty. Za ważną Parlament uznał zwłaszcza większą przejrzystość i ściślejszą parlamentarną kontrolę wydatków Rady przeznaczanych na wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa oraz europejską politykę bezpieczeństwa i obrony (WPZiB/EPBiO).
W przyjętym dziś sprawozdaniu w końcu udzielono Radzie absolutorium, ponieważ stwierdzono, że Parlament uzyskał od Rady satysfakcjonującą odpowiedź na wnioski zawarte w rezolucji z kwietnia ubiegłego roku. Znalazły się w nim jednak pewne ostrzeżenia dotyczące procedury udzielania kolejnego absolutorium. W szczególności przewidziano weryfikowanie postępów Rady w odniesieniu do zamknięcia wszystkich rachunków pozabudżetowych, publikowania wszystkich decyzji administracyjnych (jeżeli wykorzystuje się je jako podstawę dla pozycji budżetowych) oraz przekazywania do Parlamentu sprawozdania z działalności rocznej. Chociaż Rada poczyniła niewielkie postępy w zakresie prezentacji rachunków dotyczących wykorzystania budżetu Wspólnoty, jesteśmy zdania, że jeżeli chodzi o wydatki na WPZiB/EPBiO, dostępne informacje są nadal dalekie od prawidłowych i dlatego mamy zastrzeżenia.
Liam Aylward  
Głosowałem za rozporządzeniem w sprawie oznakowania opon pod kątem efektywności paliwowej. Efektywność energetyczna ma podstawowe znaczenie dla trwałości środowiska naturalnego i ochrony ograniczonych zasobów. Przejrzyste oznakowanie informacyjne pomoże w przyszłości konsumentom europejskim w podejmowaniu bardziej świadomych decyzji. Decyzje te będą oparte nie tylko na cenie, ale i na efektywności paliwowej. Inna korzyść wypływająca z takiego oznakowania jest taka, że oznakowanie opon o lepszej przyczepności na mokrej nawierzchni zwiększy bezpieczeństwo drogowe.
Jan Březina  
Głosowałem za sprawozdaniem pana posła Beleta w sprawie oznakowania opon pod kątem efektywności paliwowej, które odzwierciedla wspólne stanowisko Rady. W obliczu faktu, że 25 % ogólnej emisji CO2 pochodzi z transport drogowego, a 30 % ogólnego zużycia paliwa ma związek z rodzajem używanych opon, wprowadzenie obowiązku oznakowania opon to kluczowy instrument w walce o zdrowsze środowisko naturalne.
Decyzja podjęta dziś przez Parlament doprowadzi do zredukowania emisji dwutlenku węgla do czterech milionów ton rocznie. Aby to lepiej zilustrować powiem, że jest to równoznaczne z usunięciem z dróg UE jednego miliona pojazdów. Niekwestionowana korzyść z przyjętego prawodawstwa wynika z poprawy jakości, a tym samym bezpieczeństwa opon. Nie powinno to prowadzić do wzrostu cen, co z pewnością zadowoli szczególnie tych konsumentów, którzy decyzję o tym co kupić podejmują w oparciu o cenę wyrobu. Moim zdaniem potwierdza to wyniki badań rynkowych pokazujące, że konsumenci są zainteresowani kupowaniem wyrobów bardziej przyjaznych dla środowiska. Moim zdaniem korzyść wypływająca dla producentów z przyjętego prawodawstwa jest taka, że dzięki ujednoliconym normom podawania informacji w sprawie efektywności opon konsumenci będą mieli większe szanse na konkurowanie w oparciu o czynniki inne niż tylko cena wyrobu.
Maria Da Graça Carvalho  
Nowe rozporządzenie w sprawie etykietowania opon jest częścią wspólnotowej strategii dotyczącej CO2, w której ustalono cele jakie należy osiągnąć poprzez redukcję emisji z pojazdów. Począwszy od listopada 2012 roku w UE opony będą oznakowane według efektywności paliwowej, przyczepności do mokrego podłoża i emisji hałasu. Opony odpowiadają za 20-30 % energii zużywanej przez pojazdy z uwagi na opór toczenia. Dzięki rozporządzeniu regulującemu korzystanie z opon efektywnych energetycznie, bezpiecznych i o niskiej emisji hałasu przyczyniamy się do zmniejszenia szkód dla środowiska poprzez ograniczenie zużycia paliwa oraz do zwiększenia ochrony konsumentów poprzez konkurencję rynkową. W związku z tym, z zadowoleniem przyjmuję powstanie następnego instrumentu będącego kolejnym krokiem na drodze do Europy zrównoważonej pod względem energetycznym.
Lara Comi  
Panie przewodniczący! Popieram decyzję Parlamentu, aby wreszcie przyjąć rozporządzenie zwiększające bezpieczeństwo, a także środowiskową i ekonomiczną efektywność transportu drogowego. Jego celem jest promowanie używania bezpiecznych, cichszych opon. Według niektórych badań możliwe jest znaczące zmniejszenie (do 10 %) udziału paliwa zużywanego przez pojazd, które zależy od wydajności opon.
Współmiernie do mojego zaangażowania w ochronę konsumenta rozporządzenie to ustanawia ramy regulacyjne poprzez jasne i dokładne oznakowanie i informacje. Umożliwia to zabezpieczenie przejrzystości i sprawia, że konsumenci są bardziej świadomi możliwości zakupu dzięki broszurom, ulotkom i marketingowi.
José Manuel Fernandes  
Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że wskutek sugestii Parlamentu zamiast dyrektywy mamy rozporządzenie w sprawie oznakowania opon.
Od listopada 2012 roku opony będą oznakowane według ich efektywności paliwowej, przyczepności i emisji hałasu. Obywatele Europy uzyskają więcej informacji, które pozwolą im wybrać właściwe opony, co zmniejszy koszty paliwa i pomoże w zmniejszeniu zużycia energii. Mogą więc dokonać wyboru bardziej przyjaznego dla środowiska i ograniczyć ślad węglowy.
Ponadto oznakowanie spowoduje większą konkurencję między producentami. Oznakowanie to jest korzystne z punktu widzenia środowiska naturalnego. Należy wspomnieć, że transport drogowy odpowiada za 25 % emisji dwutlenku węgla w Europie.
Opony mogą odgrywać ważną rolę w redukcji emisji CO2, ponieważ odpowiadają za 20-30 % ogólnego zużycia energii przez pojazdy.
Jeżeli chodzi o pojazdy pasażerskie, to opony bardziej wydajne energetycznie pomogą zaoszczędzić do 10 % kosztów paliwa.
Dlatego głosowałem za.
Ian Hudghton  
na piśmie. - Głosowałem za kompromisowym pakietem w sprawie oznakowania opon. Ta Izba zajmuje się wieloma zagadnieniami, które wydają się być zagadnieniami wyłącznie technicznymi i na pierwszy rzut oka nie stanowią priorytetu w planach politycznych wielu osób; prawdopodobnie jest to jedno z tego rodzaju zagadnień. Jednak bardziej wnikliwa analiza pokazuje, że niemal jedna czwarta emisji CO2 pochodzi z transportu drogowego oraz że opony odgrywają istotną rolę w określaniu efektywności paliwowej. Wniosek dotyczący tego rozporządzenia stanowi zatem ważną część szerszych wysiłków UE zmierzających do pokonania globalnego ocieplenia.
Nuno Melo  
Głosowałem za tym sprawozdaniem, ponieważ wspiera ono dwie podstawowe kwestie: zwiększenie dostępności informacji, co ułatwia wybranie opon bardziej przyjaznych dla środowiska oraz fakt, że dokonując takiego wyboru przyczyniamy się do większej efektywności energetycznej, zważywszy, że opony odpowiadają za 20-30 % ogólnego zużycia energii przez pojazdy.
Aldo Patriciello  
Panie przewodniczący, panie i panowie! Wniosek dotyczący przyjętego dziś przez tę Izbę rozporządzenia w sprawie oznakowania opon to zasadniczy krok ku rozpowszechnianiu bezpiecznych i cichych wyrobów, które pozwalają również na zminimalizowanie zużycia paliwa. Szczególnie cieszy fakt, że zmieniono formę prawną z dyrektywy na rozporządzenie.
Pomoże nam to osiągnąć równorzędne i niezwłoczne zastosowanie wszystkich przepisów we wszystkich państwach członkowskich gwarantując bardziej efektywne ujednolicenie europejskiego rynku opon. Ponadto wysiłki włożone w negocjacje prowadzone przez Komisję Przemysłu, Badań Naukowych i Energii w sprawie elastyczności w umieszczaniu oznakowań zapewnią konsumentom właściwą ochronę, tym samym gwarantując, że producenci nie będą obciążeni nadmierną biurokracją.
Przepis przejściowy zwalniający producentów opon przed 2012 rokiem z obowiązków wynikających z rozporządzenia również stanowi środek konieczny dla zapewnienia stopniowego wdrażania nowych rozporządzeń europejskich na rynku. Dlatego możemy powiedzieć, że jesteśmy zadowoleni z osiągniętego wspólnego stanowiska, ponieważ mamy pewność, że odpowiada celowi wstępnego wniosku Komisji.
Silvia-Adriana Ţicău  
Głosowałam za rozporządzeniem w sprawie oznakowania opon pod kątem efektywności paliwowej. Rozporządzenie to jest częścią pakietu legislacyjnego dotyczącego efektywności energetycznej i pomoże zredukować emisję zanieczyszczeń pochodzących z sektora transportu. Zgodnie z tym rozporządzeniem dostawcy opon muszą stosować oznaczenia i nalepki informujące użytkowników o zużyciu paliwa i oporach toczenia, przyczepności do mokrego podłoża i zewnętrznym hałasie toczenia. Mówiąc dokładniej, na oznaczeniu widnieć będą parametry klasyfikacji opon określone za pomocą oznakowania literowego od A do G. Dostawcy opon mają również obowiązek publikowania na stronach internetowych wyjaśnień dotyczących tych wskaźników, a także zaleceń w sprawie zachowania kierowców. Zalecenia te obejmują obowiązek jazdy przyjaznej dla środowiska, systematycznego kontrolowania ciśnienia w oponach i zachowania bezpiecznej odległości hamowania. Z dniem 1 listopada 2011 r. wszystkie państwa członkowskie opublikują przewidziane prawem przepisy i podejmą czynności administracyjne niezbędne w celu transpozycji rozporządzenia do prawodawstwa krajowego. Przepisy tego rozporządzenia wejdą w życie dnia 1 listopada 2012 r. Sektor transportu odpowiada za około 25 % emisji zanieczyszczeń. Dlatego właśnie przedmiotowe rozporządzenie pomoże w zmniejszeniu tych emisji.
Regina Bastos  
Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EGAF) ma na celu wsparcie pracowników osobiście dotkniętych konsekwencjami najważniejszych zmian strukturalnych w handlu światowym. Dokładniej mówiąc EGAF pokrywa koszty pomocy w poszukiwaniu pracy, przeszkolenia dostosowanego do potrzeb, promowania przedsiębiorczości i specjalnych zasiłków okresowych.
W dłuższej perspektywie przedmiotowe środki mają pomóc tym pracownikom w znalezieniu i utrzymaniu nowej pracy.
Mój kraj, Portugalia, skorzystał z EGAF dwukrotnie: w 2008 roku po zwolnieniu 1 549 pracowników przemysłu samochodowego w okręgu Lizbony i Alentejo oraz w 2009 roku po zwolnieniu 1 504 pracowników 49 spółek włókienniczych z północnych i centralnych regionów kraju.
Podstawowa rola tego funduszu jest oczywista. Jednak pytanie postawione przez panią poseł Berès świadczy o tym, że mamy do czynienia z sytuacją, którą Komisja Europejska powinna wyjaśnić. Musimy zapobiec przydzielaniu w jednym państwie członkowskim środków z funduszu czy pomocy państwa, które powodują likwidację miejsc pracy w innych częściach UE.
Zgadzam się więc z potrzebą zagwarantowania efektywnej koordynacji europejskiej pomocy finansowej, która uniemożliwi przedsiębiorstwom dążenie do zysków poprzez tworzenie miejsc pracy i ich likwidację.
Proinsias De Rossa  
na piśmie. - Popieram przeznaczenie kwoty 14,8 miliona euro z Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EGAF) na wsparcie 2 840 pracowników Della w Limerick, którzy stracili swoje miejsca pracy w wyniku zamknięcia zakładu, ponieważ skorzystają z niej bezpośrednio pracownicy zwolnieni, a nie Dell. Rzeczywiście wydaje się, że w chwili, gdy Dell zamykał zakład produkcyjny w Irlandii otrzymał od rządu polskiego 54,5 miliona euro pomocy państwa na otwarcie nowego zakładu w Łodzi. Komisja Europejska zatwierdziła tę pomoc państwa. Jaka spójność leży u podstaw polityki realizowanej przez Komisję? Skutecznie zwalnia ona firmę Dell z obowiązku radzenia sobie ze społecznymi konsekwencjami jej strategii i umożliwia spółkom angażowanie się w wyścig z całą mocą wspierany przez państwo członkowskie i fundusze UE. Przejrzystość w sprawie koordynacji polityki Komisji Europejskiej dotyczącej pomocy państwa i polityki społecznej jest nam pilnie potrzebna.
Diogo Feio  
Jak już miałem okazję powiedzieć wcześniej, nawet jeszcze przed nadejściem obecnego kryzysu finansowego, który zintensyfikował i zaostrzył wcześniejsze symptomy, poważny wpływ globalizacji i wynikające z niego przenoszenie przedsiębiorstw były oczywiste i wyraźnie widoczne. Wyjątkowe wyzwanie dla naszych czasów i wyjątkowa potrzeba wykorzystania tych mechanizmów - które same w sobie też są wyjątkowe - do wsparcia osób bezrobotnych oraz promowania ich powrotu na rynek pracy staną się oczywiste, gdy do tych problemów dodamy brak zaufania do rynku i kurczące się inwestycje.
Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji został wykorzystany już kilkakrotnie, w każdym przypadku w celu ograniczenia konsekwencji sytuacji panującej na rynku globalnym dla europejskich pracowników. Przypadki cytowane w sprawozdaniu pana posła Böge są warte rozważenia pomimo pewnych wątpliwości co do tego, czy każdy może zostać objęty funduszem. Byłoby zatem lepiej, gdyby w przyszłości wnioski były składane oddzielnie.
Jeszcze raz wyrażę swoje przekonanie, że Unia Europejska musi podjąć kroki na rzecz promowania silniejszego, wolnego i kreatywnego rynku europejskiego, który będzie generował inwestycje i miejsca pracy.
José Manuel Fernandes  
Głosowałem za sprawozdaniem, ponieważ skoro Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EGAF) jest instrumentem reagowania na specyficzny kryzys europejski wywołany globalizacją i dotyczy aktualnej sytuacji. Fundusz ten gwarantuje zwalnianym pracownikom bezpośrednie, indywidualne, jednorazowe i ograniczone w czasie wsparcie. Mówi się, że przy przydzielaniu pracownikom środków z tego funduszu nie powinna występować zaobserwowana wcześniej dysproporcjonalność.
Co więcej, Europejski Fundusz Społeczny (ESF) wspiera europejską strategię zatrudnienia i politykę państw członkowskich dotyczącą pełnego zatrudnienia, jakości i wydajności pracy, promowania integracji społecznej, zwłaszcza dostępu do zatrudnienia osób w niekorzystnej sytuacji oraz zmniejszenia nierówności w zatrudnieniu na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym. Jest to fundusz o podstawowym znaczeniu dla wzmocnienia spójności gospodarczej i społecznej. Bieżąca sytuacja zmusza do zdecydowanego, właściwego i niezwłocznego wdrażania EFS.
Jest jasne, że EGAF i EFS mają odmienne, uzupełniające się cele i że żaden z nich nie może zastąpić drugiego. Ponieważ EGAF jest środkiem nadzwyczajnym powinien być finansowany niezależnie, bo finansowanie środka krótkoterminowego kosztem EFS czy innych funduszy strukturalnych jest bardzo poważnym błędem.
Pat the Cope Gallagher  
na piśmie. - Z zadowoleniem przyjmuję decyzję Parlamentu Europejskiego o zatwierdzeniu pomocy dla pracowników Della z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji. Zwolnienia w Dell poważnie dotknęły gospodarkę lokalną w Limerick i na sąsiadujących z nim terenach. Musimy wprowadzić właściwe środki przekwalifikowywania, aby zagwarantować osobom, które straciły pracę w Dellu możliwość znalezienia w najbliższej przyszłości nowego źródła zatrudnienia. Przyjęcie irlandzkiego wniosku o udzielenie pomocy z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji przyczyni się do przekwalifikowania i podniesienia kwalifikacji tych pracowników.
Sylvie Guillaume  
Głosowałam za uruchomieniem Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w przypadku Belgii i Irlandii, ponieważ uważam, że powinniśmy wykorzystać wszystkie dostępne środki by pomóc pracownikom, którzy padli ofiarą szkód spowodowanych przez globalizację oraz kryzys ekonomiczny i finansowy.
Niemniej jednak zastanawiam się nad spójnością polityki europejskiej, gdy uruchamiając ten fundusz Komisja Europejska pozwala jednocześnie Polsce na przyznanie firmie Dell pomocy na otwarcie zakładu w tym państwie, mimo że spółka zamyka zakład w Irlandii. Jak obywatele Europy mogą wierzyć w "korzyści” płynące z Europy jeśli Europa pozwala na takie "sztuczki”?
W tym kontekście można wątpić w prawomocne wykorzystywanie funduszy publicznych i żałować, że nasze spółki, którym przyświeca wyłączna troska o rentowność nie ponoszą społecznej odpowiedzialności za likwidację miejsc pracy.
Jacky Hénin  
Grupa Dell, wczoraj numer jeden, dziś światowy numer trzy w dziedzinie technologii informacji o wartości giełdowej szacowanej na 18 miliardów dolarów, która w trzecim kwartale 2009 roku wypracowała zysk w kwocie 337 milionów dolarów i przewiduje nawet jeszcze większy zysk w czwartym kwartale...
Tak, popieram pracowników Della!
Tak, mam nadzieję, że znajdą pracę i możliwie najszybciej wrócą do godnego życia!
Ale nie, nie przyczynię się do ograbiania europejskich podatników. W żadnym razie nie zlekceważę pracowników, którzy są dziś pogrążeni w kompletnym chaosie.
Winni muszą płacić, a Europa musi wdrożyć zdecydowaną politykę przemysłową, która zaspokaja potrzeby ludności zanim mogą być wypłacane dywidendy!
Alan Kelly  
na piśmie. - Parlament Europejski zatwierdził dziś fundusz w kwocie 14 milionów euro przeznaczony na przeszkolenie 1 900 pracowników Della zwolnionych wskutek decyzji o przeniesieniu zakładu z Irlandii do Polski. Fundusz ten można wykorzystać na przekwalifikowanie zwolnionych i zdobycie kwalifikacji, które pozwolą im wrócić na rynek pracy. Fundusz ten będzie raczej pełnić rolę celową, a nie zapomogową, ponieważ środki zostaną przekazane uczelniom wyższym w regionie Munster na pokrycie kosztów czesnego w imieniu byłych pracowników Della. Zatwierdzenie tego funduszu to najważniejszy przykład zaangażowania Europy w pomoc dla Irlandii w wyjściu z recesji. Fundusz powinien pomóc w spowolnieniu tendencji do wzrostu bezrobocia w Munster i będzie główną siłą napędową dla gospodarki lokalnej, gdy pracownicy zwolnieni z zakładu Della wrócą na rynek pracy.
Jean-Luc Mélenchon  
U podstaw naszego głosowania za tym sprawozdaniem i przyznaniem pomocy z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji leży postrzeganie pracowników irlandzkich i belgijskich jako ofiar neoliberalnej globalizacji.
Zdecydowanie jednak odrzucamy tłumaczenie, że tragedię ludzką i społeczną, której doświadczają pracownicy europejscy należy traktować jedynie jako "dostosowanie” niezbędne dla niezakłóconego przeprowadzenia neoliberalnej globalizacji. Jest absolutnie nie do przyjęcia, aby UE wspierała strony, które ponoszą odpowiedzialność za te tragedie, udzielając im politycznego i finansowego wsparcia dla przenoszenia zakładów, którego dokonują wyłącznie z chęci uzyskania zysków.
Handlowe apetyty kapitalistycznych drapieżców takich, jak teksańska spółka Dell, numer dwa światowej telekomunikacji, nie mogą być zaspokajane z pominięciem wspólnego interesu obywateli Europy. W żadnym razie nie jest to nasza wizja Europy.
Nuno Melo  
UE to obszar solidarności, a Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji mieści się w tej koncepcji. Wsparcie to ma podstawowe znaczenie dla udzielenia pomocy bezrobotnym i ofiarom przenoszenia zakładów, które jest skutkiem globalizacji. Coraz więcej firm przenosi swoje zakłady wykorzystując niższe koszty siły roboczej w niektórych państwach, zwłaszcza w Chinach i Indiach, co ma szkodliwe skutki dla państw szanujących prawa pracowników. EGAF ma rzeczywiście pomóc pracownikom, którzy padli ofiarą przeniesienia zakładu i ma podstawowe znaczenie dla wsparcia ich w uzyskaniu w przyszłości dostępu do nowych miejsc pracy. EGAF był już w przeszłości wykorzystywany przez inne państwa UE, zwłaszcza Portugalię i Hiszpanię, a teraz czas na udzielenie takiej pomocy Belgii i Irlandii.
Marit Paulsen, Olle Schmidt i Cecilia Wikström  
UE ustanowiła instrument legislacyjny i budżetowy by móc udzielić wsparcia tym, którzy stracili pracę w wyniku "najważniejszych zmian strukturalnych w handlu światowym oraz z myślą o ułatwieniu im ponownej integracji na rynku pracy”.
Jesteśmy przekonani, że wolny handel i gospodarka rynkowa sprzyjają rozwojowi gospodarczemu, a zatem z zasady sprzeciwiamy się pomocy finansowej dla państw lub regionów. Jednak kryzys finansowy bardzo silnie uderzył w systemy gospodarcze państw członkowskich i tym razem pogorszenie koniunktury gospodarczej jest większe niż to, którego Europa doświadczała począwszy od lat trzydziestych.
Jeżeli UE nie zacznie działać, bezrobotni z tych regionów Belgii i Irlandii, które ubiegały się o pomoc z UE szczególnie dotkliwie odczują straty. Ryzyko marginalizacji społecznej i trwałego wykluczenia jest bardzo wysokie, a tego jako liberałowie nie możemy zaakceptować. Bardzo współczujemy tym wszystkim, których dotknęły konsekwencje pogorszenia koniunktury gospodarczej i chętnie widzielibyśmy przyjęcie takich środków jak szkolenie, które pomogłoby poszkodowanym w wyjściu z tej sytuacji. Dlatego popieramy pomoc dla bezrobotnych w sektorze włókienniczym w belgijskim regionie wschodniej i zachodniej Flandrii i Limburga oraz w przemyśle produkcji komputerów w irlandzkich hrabstwach Limerick, Clare i Północne Tipperary, a także w mieście Limerick.
Czesław Adam Siekierski  
Głosowałem za uruchomieniem Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, gdyż masowe zwolnienia z pracy to bez wątpienia negatywne następstwa kryzysu gospodarczego, który wbrew powszechnym opiniom nadal się utrzymuje. Nie ulega wątpliwości, że tym co stracili pracę we wspomnianych krajach należy pomóc. Utrata pracy jest życiową tragedią tych ludzi i ich rodzin. Dlatego uważam, że rola Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji jest szczególnie ważna w trudnych czasach kryzysu. Jestem zdania, że budżet Funduszu w przyszłości powinien zostać znacznie zwiększony tak, aby mógł sprostać zapotrzebowaniu społecznemu. Kryzys gospodarczy ciągle zbiera swoje żniwo w postaci zwolnień grupowych, prowadzących często do ludzkich dramatów, wzrostu patologii społecznych i wielu innych niekorzystnych zjawisk. Dlatego uważam, że powinniśmy zrobić wszystko, aby ludziom dotkniętym skutkami kryzysu gospodarczego jak najefektywniej pomagać.
Maria Da Graça Carvalho  
Z zadowoleniem przyjmuję proponowane poprawki do regulaminu w części związanej z wejściem w życie traktatu z Lizbony. Chciałabym podkreślić jeden z aspektów, który uważam za najważniejszy teraz, gdy jesteśmy świadkami negocjacji w sprawie nowego porozumienia, które w styczniu 2013 roku zastąpi protokół z Kioto. W myśl traktatu z Lizbony międzynarodowa walka ze zmianą klimatu jest celem szczególnym polityki ochrony środowiska UE. Traktat z Lizbony dodaje międzynarodowe działania na rzecz walki ze zmianą klimatu do listy celów tworzących politykę ochrony środowiska. Traktat z Lizbony nadaje też Europie nowe uprawnienia w dziedzinie energii, badań naukowych i polityki kosmicznej. Energia jest dziś przedmiotem wspólnej odpowiedzialności i toruje drogę wspólnej polityce europejskiej.
Edite Estrela  
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pana posła Martina w sprawie dostosowania regulaminu do traktatu z Lizbony, ponieważ w świetle większych uprawnień wynikających z wejścia w życie traktatu z Lizbony, zwłaszcza zwiększenia uprawnień legislacyjnych, które pozwolą na prace legislacyjne nad większą liczbą zagadnień na równi z rządami państw członkowskich, zmiana niektórych przepisów wewnętrznych Parlamentu jest konieczna.
Diogo Feio  
Poprawki, nad którymi dziś głosowaliśmy zostaną włączone do regulaminu Parlamentu Europejskiego, ponieważ regulamin musi być zgodny z zapowiadanym na dzień 1 grudnia wejściem w życie traktatu z Lizbony. Jestem przekonany, że znaczące rozszerzenie uprawnień Parlamentu, który wzywa wszystkich posłów do podjęcia nowych wyzwań to ważny sprawdzian jego zdolności do składania wniosków legislacyjnych i jego poczucia odpowiedzialności.
W związku z tym mogę tylko z zadowoleniem przyjąć zmiany w regulaminie, które doprowadzą do większego ujednolicenia sposobu pracy Izby z przepisami traktatów.
Szczególnie cieszy mnie coraz większa rola parlamentów krajowych i inicjatyw państw członkowskich w obszarze integracji europejskiej.
Mam nadzieję, że zasada pomocniczości, obszar szczególnego zainteresowania ustawodawcy europejskiego, będzie w coraz większym stopniu realizowana i szanowana przez wszystkich europejskich decydentów.
Sylvie Guillaume  
Głosowałam za sprawozdaniem pana posła Davida Martina w sprawie reformy regulaminu Parlamentu Europejskiego na tyle, na ile umożliwia ona tej Izbie dostosowanie się do nowych podstaw regulaminowych towarzyszących wejściu w życie traktatu z Lizbony.
Reforma dotyczy w szczególności: powitania nowych "obserwatorów”, którzy powinni mieć szansę na to, by jak najszybciej zostać samodzielnymi posłami do PE; wprowadzenia przepisów dotyczących nowej roli parlamentów krajowych w procedurze legislacyjnej poprzez analizę poszanowania zasady pomocniczości, którą to reformę z zadowoleniem przyjmuję na tyle, na ile pomaga ona w pogłębieniu debaty demokratycznej; a przede wszystkim przyznania Parlamentowi Europejskiemu szerszych kompetencji w dziedzinie przygotowywania projektów prawodawstwa europejskiego.
I na koniec tekst ten objaśnia rodzaje działań, które Parlament Europejski ma podjąć w przypadku "naruszenia przez państwo członkowskie zasad podstawowych”, co jest szczególnie ważne dla ochrony praw podstawowych.
Ian Hudghton  
na piśmie. - Na mocy starego art. 36 regulaminu wymagano od nas "zwrócenia szczególnej uwagi na przestrzeganie praw podstawowych”. Na mocy nowej reguły 36 musimy "w pełni przestrzegać” praw wymienionych w Karcie praw podstawowych. Jest to subtelna zmiana, ale taka, którą uważam za istotną i która zobowiązuje wszystkich posłów do poszanowania praw wszystkich obywateli.
Nuno Melo  
Wejście w życie z dniem 1 grudnia 2009 r. traktatu z Lizbony oznacza, że dostosowanie regulaminu do nowych reguł i uprawnień Parlamentu jest konieczne.
Poprzez te poprawki do regulaminu Parlament przygotowuje się do przyjęcia zwiększonych uprawnień, które zyska w momencie wejścia w życie traktatu z Lizbony, uwzględniając pojawienie się 18 nowych posłów, większe uprawnienia legislacyjne i nową procedurę budżetową. Ważna jest tu też przyszła współpraca z parlamentami krajowymi.
Andreas Mölzer  
Nie ma niczego szczególnego w tak ogromnie wychwalanym rozszerzeniu demokracji i donioślejszym głosie parlamentów, które miał wprowadzić traktat z Lizbony. Nowych procedur jest zaledwie kilka. W żadnym razie nie wolno wykorzystywać procedury oceny przestrzegania praw podstawowych do obowiązkowego narzucania poprawności politycznej czy w kontekście obsesji na punkcie niedyskryminacji.
Brak demokracji w UE nie zniknie po wejściu w życie traktatu z Lizbony. Niewiele się zmieni jeśli chodzi o konieczność wybierania przez Parlament Europejski Przewodniczącego Komisji spośród nieudolnych polityków, którzy przegrali wybory. Fakt, że program sztokholmski jest forsowany w takim pośpiechu, że nie jesteśmy w stanie przedstawić naszych obaw związanych z ochroną danych, pokazuje ile naprawdę znaczy nasz głos. W rzeczywistości zmiany do regulaminu wprowadzane na mocy traktatu z Lizbony nie powodują żadnego zwiększenia przejrzystości ani wzmocnienia roli parlamentów krajowych. Dlatego głosowałem przeciw.
Nuno Teixeira  
Traktat z Lizbony nada większą prędkość, legitymację i demokratyczny wymiar procesowi podejmowania decyzji w Unii Europejskiej, która odpowiada za środki wywierające na nas jako obywateli codzienny wpływ.
Szczególnie Parlament zyska większe uprawnienia legislacyjne, ponieważ na równi z Radą Europejską będzie dzielił odpowiedzialność za większość zagadnień, którymi zajmują się instytucje. Tak naprawdę na mocy traktatu z Lizbony tak zwana procedura współdecyzji stanie się regułą i standardową procedurą legislacyjną.
Mnie, jako posła do Parlamentu Europejskiego zajmuje wyzwanie jakie zmiana ta ze sobą niesie.
Przedmiotowe sprawozdanie opiera się na pracy wykonanej i niemal zakończonej w poprzedniej kadencji, mającej na celu dostosowanie regulaminu kierującego pracą Parlamentu do nowego traktatu, który powinien wejść w życie z początkiem następnego miesiąca.
Niektóre poprawki mają charakter czysto techniczny, a inne dotyczą nowelizacji, które Parlament przy tej okazji wprowadza. Jako całość sprawozdanie stanowi kompromis zadowalający rodzinę polityczną, do której należę, Grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) ponieważ w wyważony sposób podchodzi do takich zagadnień jak pomocniczość i proporcjonalność, a także wzmocnienie współpracy między Parlamentem Europejskim a parlamentami krajowymi.
Z tych powodów głosowałem za tym sprawozdaniem.
Georgios Toussas  
Grecka Partia Komunistyczna sprzeciwia się i głosowała przeciwko poprawkom dostosowującym regulamin Parlamentu Europejskiego do przepisów traktatu z Lizbony. Poprawki podtrzymują i wzmagają reakcyjny i antydemokratyczny charakter regulaminu Parlamentu Europejskiego, stanowiącego knebel dla każdego głosu przeciwko suwerenności politycznych przedstawicieli kapitału.
To nieprawda, że traktat z Lizbony "nadaje UE bardziej demokratyczny wymiar” ponieważ jakoby zwiększa rolę Parlamentu Europejskiego. Parlament Europejski jest elementem reakcyjnej struktury UE. Potwierdził swoje oddanie reakcyjnej polityce UE, swoje poparcie dla interesów monopoli, swoją rolę organu, który prawnie umocowuje politykę niemającą wiele wspólnego z pierwotnymi korzeniami UE. Parlament Europejski nie reprezentuje obywateli; reprezentuje interesy kapitału. W interesie obywateli jest sprzeciw, zerwanie z polityką UE i popierającego ją Parlamentu Europejskiego oraz zburzenie europejskiego tworu.
Luís Paulo Alves  
Głosowałem za tą rezolucją, która ma przyczynić się do zawarcia ambitnego i prawnie wiążącego międzynarodowego porozumienia w Kopenhadze, ponieważ uważam, że takie porozumienie może doprowadzić do nowego, zrównoważonego modelu stymulującego wzrost społeczny i gospodarczy, sprzyjającego rozwojowi ekologicznie zrównoważonych technologii, a także energii odnawialnej i efektywności energetycznej oraz ograniczającego zużycie energii i umożliwiającemu tworzenie nowych miejsc pracy.
Uważam, że przyjęcie tej rezolucji - w której podkreśla się, że porozumienie międzynarodowe powinno się opierać na zasadzie wspólnej ale zróżnicowanej odpowiedzialności, w ramach której kraje rozwinięte odrywają wiodącą rolę w dziedzinie redukcji emisji oraz przyjmowania na siebie odpowiedzialności za udzielanie krajom rozwijającym się wsparcia finansowego i technicznego - przyczyni się do pewnej globalnej równowagi.
Ważne jest zatem przejęcie przez Unię Europejską inicjatywy w tej sprawie, aby zagwarantować dobrostan przyszłych pokoleń.
Dominique Baudis  
Głosowałem za rezolucją w sprawie szczytu w Kopenhadze, ponieważ naszym obowiązkiem jako posłów jest zachowanie planety dla przyszłych pokoleń. W nadchodzących miesiącach świat będzie grał o swoją przyszłość. Jest nie do pomyślenia, aby społeczność międzynarodowa nie osiągnęła porozumienia zmuszającego państwa do wkroczenia na drogę rozsądku. Drodzy szefowie państw i rządów, w waszych rękach spoczywa odpowiedzialność za jutro Ziemi. Postarajcie się odłożyć na bok interesy krajowe i krótkotrwałe problemy, bo ludzkość nie ma czasu do stracenia.
Frieda Brepoels  
na piśmie. - (NL) Jedna z części rezolucji przyjętej dziś przez Parlament Europejski mówi o ogromnym znaczeniu regionów i władz lokalnych, zwłaszcza w procesie konsultacji oraz upowszechniania informacji dotyczących polityki przeciwdziałania zmianom klimatu i umożliwiających jej realizację. Nawet 80 % polityki łagodzenia zmian klimatu i przystosowania się do niej zostanie wdrożonych na szczeblu regionalnym lub lokalnym. Kilka samorządów regionalnych już przeciera szlaki stosując radykalne podejście w walce ze zmianami klimatu.
Jako członkini Wolnego Przymierza Europejskiego reprezentującego europejskie narody i regiony w pełni popieram bezpośrednie zaangażowanie władz regionalnych w promowanie zrównoważonego rozwoju i efektywnego reagowania na zmiany klimatu. W tym kontekście należy wspomnieć o pracach sieci władz regionalnych na rzecz zrównoważonego rozwoju (nrg4SD). Sieć ta nawiązała już ścisłe partnerstwo z Programem Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP) i Programem Środowiskowym ONZ (UNEP). W związku z tym członkowie ALE wzywają do wyraźnego uznania, w kontekście porozumienia z Kopenhagi, roli władz regionalnych w realizacji polityki łagodzenia skutków zmian klimatu i dostosowania się do nich.
Maria Da Graça Carvalho  
Najważniejsze jest, by konferencja w Kopenhadze zaowocowała politycznie wiążącym porozumieniem. Porozumienie to musi obejmować elementy operacyjne, które można niezwłocznie wdrożyć, oraz harmonogram umożliwiający przygotowanie w 2010 roku prawnie wiążącego porozumienia. Porozumienie musi obejmować wszystkie państwa, które podpisały Konwencję i jest niezwykle istotne, aby wszelkie zobowiązania, czy to dotyczące redukcji emisji czy finansowania, zostały jasno określone. Podczas gdy z jednej strony kraje uprzemysłowione powinny torować drogę ku redukcji emisji gazów cieplarnianych, bardziej zaawansowane gospodarczo kraje rozwijające się też mają do odegrania swoją rolę, wnosząc swój wkład zgodnie z ciążącą na nich odpowiedzialnością i posiadanymi możliwościami. Kraje uprzemysłowione i kraje rozwijające się o bardziej rozwiniętych systemach gospodarczych powinny podejmować porównywalne wysiłki. Tylko wtedy możliwe będzie ograniczenie zakłóceń w konkurencji międzynarodowej. Ważne jest też ustalenie struktury finansowania, zrównoważonej w perspektywie średnio i długoterminowej. Finanse muszą pochodzić z sektora prywatnego, rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla oraz sektora publicznego krajów uprzemysłowionych i bardziej zaawansowanych pod względem gospodarczym krajów rozwijających się.
Nessa Childers  
na piśmie. - Jest niezwykle ważne by Unia Europejska podjęła działania i stała się światowym liderem w redukcji emisji węgla w okresie przed szczytem w Kopenhadze. Parlament już wykazał się większymi ambicjami w obszarze redukcji emisji węgla niż państwa członkowskie, z zadowoleniem należy zatem przyjąć tę część rezolucji, która wzywa do rzeczywistego uruchomienia środków finansowych, do realizacji celów mieszczących się w górnej części przedziału 25-40 % zgodnie z wiedzą naukową oraz zawiera apele o osiągnięcie prawnie wiążącego porozumienia.
Nikolaos Chountis  
Wstrzymałem się od głosu po pierwsze dlatego, że poprawka 13, zgodnie z którą energia jądrowa jest ważnym czynnikiem redukcji emisji dwutlenku węgla została przyjęta, a po drugie dlatego, że poprawka 3, złożona przez moja grupę i wzywająca kraje rozwinięte do redukcji emisji o 80 i 95 % do roku 2050 w porównaniu do poziomów z 1990 roku, została odrzucona. W przedmiotowej rezolucji znalazło się wiele istotnych punktów, takich jak zaangażowanie UE w uruchomienie do 2020 roku kwoty 30 miliardów euro na spełnienie wymogów krajów rozwijających się w dziedzinie łagodzenia zmian klimatu i dostosowania się do nich. Uważam jednak, że powrót do energii jądrowej jako antidotum na efekt cieplarniany nie jest rozwiązaniem w walce ze zmianą klimatu; przeciwnie, jest to niebezpieczny wybór. W Kopenhadze dojdzie do starcia trzech obozów krajów rozwiniętych, rozwijających się i słabo rozwiniętych oraz trzech obozów rządów, ruchów obywatelskich i obywateli, zwłaszcza że zmiany klimatu w dużym stopniu umniejszają wysiłki na rzecz ograniczenia ubóstwa i głodu na świecie. Szczyt w Kopenhadze to prawdziwe wyzwanie, któremu musimy sprostać i nie możemy dopuścić, by lobby przemysłowe i jądrowe odniosło zwycięstwo.
Jürgen Creutzmann, Nadja Hirsch, Holger Krahmer, Britta Reimers i Alexandra Thein  
Posłowie do PE reprezentujący niemiecką Wolną Partię Demokratyczną wstrzymali się od głosowania nad rezolucją kopenhaską z następujących powodów. Rezolucja zawiera oświadczenia w sprawie finansowania środków ochrony klimatu w krajach trzecich, ale nie określa szczególnych kryteriów ani celów finansowania. Nie jesteśmy w stanie wytłumaczyć się z tego przed podatnikami. Ponadto uważamy, że bezrefleksyjne krytykowanie Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (ICAO) jest nie na miejscu.
ICAO jest organizacją zajmującą się sprawami lotnictwa na szczeblu międzynarodowym. Zarówno krytyka jak i oświadczenie o domniemanym niepowodzeniu negocjacji ICAO są nieprawdziwe i bezzasadne. Wezwanie do wprowadzenia ustaleń szczególnych dotyczących systemu handlu emisjami CO2 dla przemysłu lotniczego jest sprzeczne z prawodawstwem UE, a nierealne żądania osłabiają pozycję negocjacyjną UE w obszarze międzynarodowego porozumienia w sprawie klimatu.
Proinsias De Rossa  
na piśmie. - Już dziś odczuwamy skutki zmiany klimatu: temperatura wzrasta, pokrywy lodowe i lodowce topnieją, a przypadki ekstremalnych zjawisk pogodowych są coraz częstsze i bardziej intensywne. NZ szacuje, że wszystkie przypadki pomocy interwencyjnej w 2007 roku, z wyjątkiem jednego, wiązały się z klimatem. Potrzebujemy globalnej rewolucji energetycznej prowadzącej do zrównoważonego modelu ekonomicznego, który zapewni, że jakość środowiska będzie szła w parze ze wzrostem gospodarczym, gwarancją dobrobytu i postępem technologicznym. W Irlandii, emisja dwutlenku węgla na jednego mieszkańca wynosi 17,5 ton rocznie. Do roku 2050 poziom ten należy zredukować do 1 lub 2 ton dwutlenku węgla. Oczywiście jest to równoznaczne z radykalną zmianą w produkcji i zużyciu energii. Pierwszym krokiem jest kompleksowe porozumienie w Kopenhadze zobowiązujące społeczność międzynarodową do obowiązkowych redukcji i przewidujące na szczeblu międzynarodowym sankcje za brak zgodności. Społeczność międzynarodowa powinna wykazać się zaangażowaniem wykraczającym poza to, które zaprezentowała w celu pokonania kryzysu finansowego. U podstaw reakcji na zmiany klimatu leżą silne mechanizmy międzynarodowe w zakresie zarządzania oraz zaangażowanie finansowe. Pomoc dla krajów rozwijających się musi być uzupełnieniem pomocy na rzecz rozwoju lub pomocy łagodzącej ryzyko nieosiągnięcia milenijnych celów rozwoju. Bez wątpienia zmiany klimatu będą wymagały większych inwestycji w sektorze publicznym.
Marielle De Sarnez  
Przyjęta właśnie przez Parlament wspólna rezolucja to jasny komunikat. Unia musi przemawiać jednym głosem i podjąć po Kopenhadze wspólne działania, bez względu na wynik konferencji. Musimy dążyć do rzeczywistej 30 % redukcji emisji gazów cieplarnianych. Kiedy mówię "rzeczywistej” mam na myśli to, że w końcu, pewnego dnia trzeba będzie się przyjrzeć problemowi odstępstw i handlu uprawnieniami do emisji. Parlament ma nadzieję, że szczyt w Kopenhadze będzie okazją do udowodnienia, że Unia Europejska jest silna i że podejmuje stanowcze zobowiązanie finansowe wobec krajów rozwijających się, którym jesteśmy to winni.
Anne Delvaux  
W dniach 7-18 grudnia niemal 200 państw będzie w Kopenhadze negocjować nowy traktat międzynarodowy w sprawie zapobiegania zmianom klimatu, traktat będący następcą porozumienia z Kioto, który będzie obowiązywał od roku 2013...
Głosowana rezolucja posłuży jako plan działania dla negocjacji w sprawie Unii Europejskiej. Jako członkini Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności wniosłam swój wkład dzięki poprawkom wspierającym zwłaszcza prawnie wiążący charakter porozumienia.
Moim wymogiem podczas głosowania jest osiągnięcie globalnego porozumienia politycznego, które byłoby ambitne i wiążące, i które szybko utoruje drogę do prawdziwego traktatu; osiągnięcie do 2020 roku 30 % redukcji gazów cieplarnianych wobec wartości z lat dziewięćdziesiątych, dzięki ambitnemu, wymiernemu, ale też elastycznemu zaangażowaniu innych państw emitujących zanieczyszczenia, takich jak Stany Zjednoczone i Chiny, a także 80 % redukcja emisji do roku 2050 zgodna z żądaniami ekspertów; a także wyklarowanie zasadniczego, wspólnego zaangażowania krajów uprzemysłowionych w kategoriach finansowania i pomocy dla krajów rozwijających się. W kontekście kryzysu trudno określić dokładną kwotę, ale konieczne będzie zagwarantowanie, że odpowiada ona przynajmniej podjętemu zobowiązaniu!
Niepowodzenie w Kopenhadze będzie katastrofą środowiskową, polityczną i moralną!
Edite Estrela  
Głosowałam za wnioskiem dotyczącym rezolucji w sprawie konferencji kopenhaskiej dotyczącej zmian klimatu, ponieważ uważam, że stanowi ona właściwy kompromis parlamentarny w sprawie podstawowych aspektów, które powinny kierować negocjacjami przyszłego porozumienia międzynarodowego w tej kwestii, z uwzględnieniem w szczególności problemów dostosowania, mechanizmów finansowania i wylesiania. Chciałabym powtórzyć, że osiągnięcie w Kopenhadze prawnie wiążącego porozumienia, które jest ambitne, realistyczne i dotyczy wszystkich stron jest również kwestią sprawiedliwości społecznej.
Jill Evans  
na piśmie. - Jedna z części rezolucji przyjętej dziś przez Parlament Europejski mówi o ogromnym znaczeniu regionów i władz lokalnych, zwłaszcza w procesie konsultacji i upowszechniania informacji dotyczących i umożliwiających realizację polityki przeciwdziałania zmianie klimatu. Nawet 80 % polityki dotyczącej łagodzenia zmian klimatu i przystosowania się do niej zostanie wdrożonych na szczeblu regionalnym lub lokalnym. Kilka samorządów regionalnych już przeciera szlaki stosując radykalne podejście w walce ze zmianami klimatu.
Jako członkini Wolnego Przymierza Europejskiego reprezentującego europejskie narody i regiony w pełni popieram bezpośrednie zaangażowanie władz regionalnych w promowanie zrównoważonego rozwoju i efektywnego reagowania na zmiany klimatu. W tym kontekście należy wspomnieć o pracach sieci władz regionalnych na rzecz zrównoważonego rozwoju (nrg4SD). Sieć ta nawiązała już ścisłe partnerstwo z Programem Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP) i Programem Środowiskowym ONZ (UNEP). W związku z tym wzywamy do wyraźnego uznania, w kontekście porozumienia z Kopenhagi, roli władz regionalnych w realizacji polityki łagodzenia skutków zmian klimatu i dostosowania się do nich.
Diogo Feio  
Jak już mówiłem, przyjęcie prawnie wiążącego, globalnego porozumienia politycznego w sprawie zmiany klimatu jest ważne dlatego, by nie pozbawić przemysłu europejskiego konkurencyjności. Wysiłki europejskie należy ukierunkować na dążenie do porozumienia, co wymaga wspólnego działania a nie tylko działań ze strony UE.
Moim zdaniem opodatkowanie międzynarodowych transakcji finansowych w celu znalezienia funduszy na dostosowanie do zmian klimatu i łagodzenie ich skutków w krajach rozwijających się nie jest właściwe, biorąc pod uwagę, że będzie się to działo kosztem gospodarki (zwłaszcza w sytuacji kryzysowej, takiej jak ta, której aktualnie doświadczamy), handlu i gwarancji dobrobytu.
Nie można pominąć kosztów takiego opodatkowania dla ogółu społeczeństwa (rosnące obciążenie podatkowe wszystkich podatników i konsumentów) oraz jego wpływu na rynek finansowy (obniżenie koniecznej płynności finansowej i przeniesienie zobowiązań kredytowych na przedsiębiorstwa i gospodarstwa domowe).
Jestem przekonany, że nie jest to sposób na regulowanie rynku i że można znaleźć inne alternatywy, mniej szkodliwe dla globalnej gospodarki.
José Manuel Fernandes  
Głosowałem za wnioskiem dotyczącym rezolucji ponieważ uważam, że UE powinna dalej dawać przykład w walce ze zmianami klimatu. Warto wspomnieć, że UE z nawiązką zrealizowała cele wyznaczone w Kioto.
Uważam, że porozumienie kopenhaskie powinno być prawnie wiążące. Dlatego złożyłem poprawkę do rezolucji Parlamentu w tej sprawie żądając włączenia do tekstu końcowego zbioru sankcji międzynarodowych.
Uważam, że porozumienie powinno mieć charakter globalny, ambitny i definiować przejrzysty harmonogram. Jeżeli nie będziemy ambitni, będziemy mieli symboliczny dokument jeszcze mniej skuteczny niż protokół z Kioto, który także przewiduje międzynarodowe sankcje. Ufajmy więc, że rozporządzenie będzie skuteczne i będzie obejmowało klauzulę weryfikacji, dzięki której z łatwością będzie można je uaktualnić.
Uważam też, że Chin i Indii nie można zwolnić z odpowiedzialności skoro wytwarzają wysoki odsetek globalnych emisji, a nasze przedsiębiorstwa wielkimi krokami zmierzają ku redukcji emisji.
Stany Zjednoczone ponoszą wielką odpowiedzialność za zagwarantowanie powodzenia tego szczytu. Mam nadzieję, że prezydent Stanów Zjednoczonych Barack Obama udowodni, że zasłużył na Pokojową Nagrodę Nobla, ponieważ walka ze zmianami klimatu przyczyni się do pokoju i szczęścia wszystkich narodów.
Elisa Ferreira  
Przyjęta rezolucja zawiera pozytywne aspekty takie jak: znaczenie utrzymania międzynarodowego porozumienia po roku 2012; potrzeba zrównania celów redukcji z wynikami najnowszych badań naukowych; wezwanie Stanów Zjednoczonych do przestrzegania wiążących celów będących przedmiotem obietnic podczas ostatniej kampanii wyborczej (chociaż niepotwierdzonych zobowiązaniami); podkreślenie historycznej odpowiedzialności krajów uprzemysłowionych za emisję gazów cieplarnianych; promowanie efektywności energetycznej i rozszerzenie działalności badawczej.
Znaczenie, jakie przywiązuje się do tak zwanych rozwiązań rynkowych, a zwłaszcza do handlu uprawnieniami do emisji dwutlenku węgla, nie podlega dyskusji. Jest to wybór przede wszystkim polityczny i ideologiczny, który nie tylko nie gwarantuje, że dotrzymamy ustalonych celów w zakresie redukcji, ale sam w sobie stanowi najpoważniejsze zagrożenie dla osiągnięcia zadeklarowanych celów ochrony środowiska. Przykładem może być tutaj sposób funkcjonowania unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych od 2005 roku. Handel uprawnieniami emisjami ma na celu skomercjalizowanie zdolności ziemi do recyklingu dwutlenku węgla i w ten sposób do uregulowania klimatu. W efekcie pojawia się ryzyko, że zdolność ta - która jak wiemy warunkuje życie na ziemi - może znaleźć się w rękach wielkich kooperacji profanujących naszą planetę, jej zasoby naturalne i klimat.
Robert Goebbels  
Wstrzymałem się od głosowania w sprawie rezolucji dotyczącej zmiany klimatu, ponieważ Parlament Europejski jak zwykle opiera się na sentymentach a nie na realiach. Unia Europejska wytwarza około 11 % światowej emisji CO2. Nie może dawać przykładu ani płacić za resztę świata.
Ograniczanie państw członkowskich w wykorzystywaniu mechanizmów czystego rozwoju przewidzianych w Kioto i jednoczesne domaganie się uruchomienia 30 miliardów euro rocznie na pomoc dla krajów rozwijających się, bez postawienia warunków ani właściwej oceny, to tylko jedna z niedorzeczności pojawiających się w tej rezolucji.
Sylvie Guillaume  
Jeżeli chodzi o problem zmian klimatu, to musimy pilnie podjąć działania, aby kraje rozwijające się nie były bezbronne. Są one najbardziej narażone, ale brak im zasobów umożliwiających wywieranie wpływu na zjawisko wygenerowane przez państwa rozwinięte! Jeśli dziś nie podejmiemy działań globalnych, przyszłe pokolenia będą bezradne. Dlatego właśnie tak ważne jest by rządy pełniły rolę przywódcy politycznego zachęcającego inne państwa, na przykład Stany Zjednoczone i Chiny, do osiągnięcia porozumienia. To zobowiązanie musi też obejmować wprowadzenie podatku od transakcji finansowych, który zostanie wykorzystany nie na finansowanie nadzoru sektora pozabankowego, ale krajów rozwijających się i ogólnoświatowych dóbr publicznych, takich jak klimat.
Ian Hudghton  
na piśmie. - W nadchodzącym miesiącu oczy świata będą zwrócone ku Danii. Na drugim brzegu Morza Północnego, w kraju podobnej wielkości, rząd szkocki wnosi istotny przyczynek w walkę ze zmianami klimatu. Według informacji podanych na oficjalnej stronie internetowej szczytu w Kopenhadze, Szkocja przejęła "światowe przywództwo w dziedzinie ochrony klimatu”. Wysiłki rządu szkockiego należy w pełni poprzeć i trzeba mieć nadzieję, że inne narody wniosą w przyszłym miesiącu swój wkład w globalne wysiłki.
Astrid Lulling  
Głosowałam za tą rezolucją dotyczącą strategii Unii Europejskiej na szczyt w Kopenhadze w sprawie zmian klimatu, ponieważ jestem przekonana, że kompleksowe porozumienie międzynarodowe rzeczywiście może zmienić tendencję do niekontrolowanego wzrostu emisji gazów cieplarnianych.
Polityka ochrony środowiska ogólnie, a polityka dotycząca klimatu szczególnie to także siły napędowe dla innowacji technologicznych, mogące generować nowe perspektywy wzrostu dla naszych przedsiębiorstw.
Jestem bardzo zadowolona, że Europa odgrywa wiodącą rolę formułując politykę energetyczną i ochrony środowiska, której celem jest 20 % redukcja emisji w roku 2020 w stosunku do poziomu z roku 1990. Zdecydowanie sprzeciwiam się dodatkowym celom restrykcyjnym bez kompleksowego, międzynarodowego porozumienia. Z jednej strony, Europa odpowiedzialna za 11 % światowej emisji nie ma dostatecznego znaczenia, aby samodzielnie odwrócić tę tendencję, z drugiej zaś obawiam się przenoszenia gałęzi przemysłu generujących wysokie wartości energii i emisji CO2.
Jedynie kompleksowe porozumienie skupiające się na perspektywie średnio i długoterminowej zagwarantuje przewidywalność niezbędną także dla przystąpienia do ważnych projektów w dziedzinie badań i rozwoju oraz podjęcia zobowiązania do uruchomienia znacznych inwestycji niezbędnych dla trwałego oddzielenia wzrostu gospodarczego od wzrostu emisji gazów cieplarnianych.
Nuno Melo  
Osiągnięcie na konferencji w Kopenhadze prawnie wiążącego porozumienia w sprawie zmian klimatu jest bardzo ważne.
Jednak ważne jest też, aby wszyscy się w to zaangażowali, zwłaszcza Chiny, Indie i Brazylia, z uwagi na ich znaczącą rolę gospodarczą i intensywną działalność przemysłową. Kraje te muszą też zobowiązać się do osiągnięcia ambitnych celów, porównywalnych do tych, które obowiązują inne państwa, dzięki pomocy, na tyle na ile to możliwe, z pozostałych bogatszych, bardziej uprzemysłowionych krajów. Zasadniczą sprawą jest również, by w tej niezwykle istotnej sprawie swoją rolę odegrały także Stany Zjednoczone.
Andreas Mölzer  
na piśmie. - (DE) Już nazbyt długo UE próbuje sama zredukować stężenie generowanych gazów cieplarnianych, podczas gdy głodne energii gospodarki wschodzące i marnotrawne kraje uprzemysłowione nie są nawet przygotowane do wdrożenia protokołu z Kioto. Będziemy musieli poczekać i przekonać się, do jakiego stopnia konferencja kopenhaska to zmieni. Na tym tle konieczne są przepisy dotyczące procesu finansowania oraz sankcje za brak zgodności.
Aby wprowadzić zmiany musimy zrestrukturyzować naszą politykę ochrony środowiska tak, abyśmy mogli nie tylko przekazywać miliony tam i z powrotem w ramach procesu handlu uprawnieniami do emisji, ale także umożliwić promowanie realnych alternatyw, takich jak energia odnawialna i ograniczenie transportu towarów w całej Europie, który jest dotowany z funduszy UE. W przedmiotowym sprawozdaniu nie zajęto się tym problemem w wystarczającym stopniu, a zatem głosowałem przeciw.
Rovana Plumb  
Głosowałam za tą rezolucją, ponieważ w Kopenhadze musimy osiągnąć globalne prawnie wiążące porozumienie, na mocy którego kraje rozwinięte i rozwijające się zobowiążą się do wypełnienia celów dotyczących redukcji poziomów emisji porównywalnych z tymi, które obowiązują UE. Możemy osiągnąć cel utrzymania globalnego ocieplenia na poziomie 2°C i zredukowania emisji gazów cieplarnianych tylko wtedy, gdy zainwestujemy w czyste technologie oraz badania i innowacje. Należy też podzielić nowe fundusze pozyskane ze składek wnoszonych przez państwa podpisujące globalne porozumienie, które odzwierciedlą rozwój gospodarczy i poziom wypłacalności tych państw.
Daciana Octavia Sârbu  
na piśmie. - Przedmiotowa rezolucja stanowi jasną i realną strategię rozwiązania podstawowych problemów, którymi należy się zająć, aby w przyszłym miesiącu w Kopenhadze osiągnąć efektywne porozumienie. Mamy tekst, który równoważy ambicje i realne cele, i który porusza trudne zagadnienia wymagające rozstrzygnięcia przez negocjatorów. Parlament Europejski wezwał teraz zespół negocjacyjny UE i państwa członkowskie, aby naciskały na podjęcie działań w następujących obszarach: handel emisjami; globalny rynek węgla; sprawiedliwy system finansowania dostosowań i łagodzenia skutków zmian klimatu; lasy; oraz transport lotniczy i morski.
Parlament podtrzymał swoje wcześniejsze zobowiązania dotyczące redukcji emisji do roku 2020 i w świetle nowych zaleceń społeczności naukowej ustalił jeszcze bardziej ambitne cele na rok 2050. Wola przejęcia przez UE inicjatywy w tej sprawie może się okazać zasadniczym czynnikiem dla ustanowienia wiążącego porozumienia międzynarodowego rozstrzygającego problem zmian klimatu.
Bogusław Sonik  
Rezolucja Parlamentu w sprawie strategii UE na konferencję kopenhaską dotyczącą zmian klimatu jest istotnym dokumentem legislacyjnym, który stanowi ważny głos w międzynarodowej debacie i negocjacjach poprzedzających szczyt klimatyczny, który ma stanowić dopełnienie stanowiska Unii Europejskiej w tej kwestii. Jeśli Unia Europejska chce pozostać liderem w przeciwdziałaniu zmianom klimatu powinna nadal stawiać sobie ambitne cele redukcyjne i wypełniać przyjęte już zobowiązania redukcyjne, dając tym samym przykład innym państwom pomimo wszelkich trudności.
Głos Parlamentu Europejskiego, jako jedynej demokratycznej instytucji UE w tej debacie jest kluczowy, dlatego też nasza rezolucja powinna wyznaczać dobry kierunek i formułować rzeczywiste priorytety. Tekst samej rezolucji nie może być jedynie zbiorem postulatów i życzeń bez pokrycia, a powinien stanowić spójny i przede wszystkim solidarny głos obywateli UE oparty o zasadę wspólnej, ale zróżnicowanej odpowiedzialności państw członkowskich w kwestii przeciwdziałania zmianom klimatu.
Jako poważny partner w negocjacjach Unia Europejska jako całość, uwzględniając interesy wszystkich państw członkowskich, ma zasiadać do stołu w Kopenhadze. UE powinna wykazać gotowość do zwiększenia celów redukcyjnych do 30 %, o ile inne państwa wyrażą również gotowość do stawiania sobie tak wysokich celów redukcyjnych. Należy pamiętać też, że UE nie ma zobowiązania bezwarunkowego, tylko warunkowe.
Bart Staes  
Głosowałem za rezolucją, ponieważ Parlament Europejski wzywa negocjatorów UE do uruchomienia 30 miliardów euro na pomoc krajom rozwijającym w walce ze zmianami klimatu. W ten sposób Parlament wysyła jasny komunikat do negocjatorów, którzy już za dwa tygodnie będą uczestniczyć w imieniu Europy w szczycie klimatycznym w Kopenhadze. Teraz jednak Parlament wzywa ich, by byli bardziej konkretni jeśli chodzi o rzeczywiste kwoty i wartości procentowe. A to z kolei oznacza przekazanie piłki Stanom Zjednoczonym. Są sygnały, że Amerykanie pracują nad projektem dotyczącym celu emisji CO2, który chcą przedłożyć. Przedmiotowa rezolucja zwiększa naciski na prezydenta Obamę, aby przedstawił konkretne propozycje, które przyczyniłyby się nieco do zwiększenia szans powodzenia w Kopenhadze.
Zwiększa też szanse takich państw jak Chiny, Indie i Brazylia przystępujących do globalnej walki ze zmianami klimatu. Podobnie jak moi koledzy z Grupy Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego głosowałem za tą rzetelną rezolucją z wielką dozą entuzjazmu. Jej jedyną słabą stroną jest fakt, że jakby pomija kwestię produkcji energii jądrowej. Teraz ważne jest jednak, że Komisja i państwa członkowskie będą się mocno targować w Kopenhadze.
Konrad Szymański  
W dzisiejszym głosowaniu nad unijną strategią na konferencję klimatyczną w Kopenhadze Parlament Europejski przyjął radykalne i nierealistyczne stanowisko. Żądając podwojenia ograniczeń emisji CO2 w krajach UE, Parlament podważa niedawno z trudem wynegocjowany pakiet klimatyczny (punkt 33 wzywa do redukcji 40 %). Żądając wydatkowania 30 miliardów rocznie na czyste technologie w krajach rozwijających się, Parlament oczekuje, by kraje o energetyce węglowej, jak Polska, płaciły dwukrotnie za emisje CO2: raz w postaci opłat w ramach handlu emisjami, a kolejny - w ramach składki na pomoc krajom rozwijającym się w zakresie walki ze zmianami klimatycznymi (punkt 18 mówi o składce, która powinna być nie mniejsza niż 30 miliardów euro rocznie). Żądając wyliczania składki państw członkowskich na rzecz czystych technologii w krajach rozwijających się na podstawie wielkości emisji CO2 i PKB, Parlament pominął kryterium zdolności do ponoszenia tych kosztów. Oznacza to dla Polski koszt 40 miliardów euro przez najbliższe 10 lat! (takie są konsekwencje odrzucenia poprawki 31 i 27). To powód, dla którego polska delegacja jako jedyna głosowała przeciw całości rezolucji w sprawie strategii UE na kopenhaską konferencję w sprawie zmian klimatu (COP 15).
Georgios Toussas  
Zwiększone ryzyko dla środowiska i zdrowia oraz szczególnie groźne zmiany klimatu włącznie z nadmiernym ociepleniem planety to skutek rozwoju przemysłowego opartego na kapitalistycznych zyskach i komercjalizacji gruntów, powietrza, energii i wody. Właściciele kapitału, ludzie odpowiedzialni za ich powstanie, nie są w stanie właściwie zaradzić tym zjawiskom.
Drogę na szczyt w Kopenhadze blokuje eskalacja imperialistycznych konfliktów wewnętrznych. Przy pomocy wniosków dotyczących "zdolnej do przetrwania gospodarki ekologicznej” oraz "niskoemisyjnego” wzrostu UE próbuje utorować sobie drogę do jeszcze większej liczby inwestycji eurozjednoczonych monopoli i jednocześnie zaspokoić spekulacyjne oczekiwania kapitału "wymianą zanieczyszczeń”.
Aby zaplanować i wdrożyć drogę rozwoju, która pomogłaby zrównoważyć związki między człowiekiem a naturą oraz zaspokoić podstawowe potrzeby musimy w analizie końcowej obalić kapitalistyczne zależności produkcyjne. Grecka Partia Komunistyczna głosowała przeciwko rezolucji Parlamentu Europejskiego. Proponuje ona zaspokojenie podstawowych potrzeb zależnie od dóbr wytworzonych w naszym państwie. Polityczne warunki konieczne dla wykonania tego zobowiązania to socjalizacja podstawowych środków produkcji i centralne planowanie życia gospodarczego z jednoczesną kontrolą w obszarze podstawowych potrzeb obywateli, inaczej mówiąc, władza ludu i ludowa gospodarka.
Thomas Ulmer  
Głosowałem przeciwko wnioskowi dotyczącemu rezolucji, ponieważ zakłada ona z góry, że UE już na początku udostępni duże kwoty finansowania nie czekając na innych partnerów. Nie jestem w stanie wytłumaczyć moim wyborcom takiego wykorzystywania ich pieniędzy. Ochrona klimatu to ważny cel, ale podżeganie do paniki przez szczytem klimatycznym w Kopenhadze jest oburzające i nie odzwierciedla faktów naukowych.
Luís Paulo Alves  
Głosowałem za tą rezolucją, ponieważ dotyczy ona priorytetów w fundamentalnych obszarach takich jak wolność, bezpieczeństwo i sprawiedliwość, zwłaszcza w odniesieniu do warunków przyjęcia i integracji imigrantów, zwalczania dyskryminacji w szczególności ze względu na orientację seksualną, dostępu do wymiaru sprawiedliwości oraz zwalczania korupcji i przemocy.
Zwalczanie dyskryminacji, czy to ze względu na płeć, orientację seksualną, wiek, niepełnosprawność, przynależność wyznaniową, kolor skóry, status społeczny czy pochodzenie narodowe lub etniczne jest tak samo ważne, jak walka z rasizmem, antysemityzmem, ksenofobią, homofobią i przemocą.
Wszystkim obywatelom UE i ich rodzinom należy również zagwarantować swobodę przemieszczania się.
Podsumowując, należy także zagwarantować ochronę obywateli przed terroryzmem i zorganizowaną przestępczością, a zatem ramy regulacyjne trzeba wzmocnić tak, aby umożliwiały rozwiązanie tych niezwykle aktualnych zagrożeń, szczególnie że mają one wymiar globalny.
Charalampos Angourakis  
Grecka Partia Komunistyczna stanowczo sprzeciwia się programowi sztokholmskiemu, tak jak sprzeciwiała się poprzednim programom mającym na celu wprowadzenie tak zwanego obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Wbrew demagogicznym zapewnieniom UE jego celem jest harmonizacja i ujednolicenie ustawodawstwa krajowego w celu zapewnienia jednakowego stosowania polityki UE przeciwnej inicjatywom oddolnym, a także wzmocnienie obowiązujących i stworzenie nowych mechanizmów karania i represji na szczeblu UE, pod pretekstem zagrożenia terroryzmem i zorganizowaną przestępczością.
Do nadrzędnych priorytetów programu sztokholmskiego należy zintensyfikowanie w UE antykomunistycznej histerii, która i tak działa już pełną parą, a której kulminacją jest niepoprawne pod względem historycznym i niemożliwe do zaakceptowania zrównanie komunizmu z narodowym socjalizmem. Obszar wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz programy mające na celu jego wdrożenie nie leżą w interesie obywateli; przeciwnie, stanowią gamę środków tłamszących prawa jednostki i społeczeństwa oraz swobody demokratyczne, zwiększając autorytaryzm i represje kosztem pracowników, imigrantów i uchodźców, chroniąc system polityczny i suwerenność monopoli i mając na celu uderzenie w klasę pracującą i ruchy oddolne, co będzie punktem wyjścia dla dzikich napaści kapitalistów na prawa związane z zatrudnieniem i prawa socjalne klasy pracującej oraz ruchów masowych.
Vilija Blinkevičiūt 
Jestem przekonana, że ochrona praw dzieci jest bardzo istotnym aspektem programu sztokholmskiego. Chciałabym zwrócić uwagę na fakt, że w ostatnich latach przemoc wobec dzieci, w tym seksualne wykorzystywanie dzieci, turystyka seksualna z udziałem dzieci, handel dziećmi i praca dzieci stały się narastającym problemem. Biorąc pod uwagę, że ochrona praw dzieci jest społecznym priorytetem Unii Europejskiej (UE), wzywam Radę i Komisję, aby więcej uwagi poświęciły ochronie praw najbardziej narażonych.
Prawa dzieci są częścią praw człowieka, które UE i państwa członkowskie zobowiązały się honorować w oparciu o europejską konwencję praw człowieka i konwencję praw dziecka ONZ. UE musi zwiększyć swoje zaangażowanie w poprawę sytuacji dzieci w Europie i na całym świecie, by we właściwy sposób zagwarantować ochronę praw dzieci. Chciałabym podkreślić, że tylko strategia oparta na skoordynowanych i wspólnych działaniach może zachęcić państwa członkowskie do honorowania i przestrzegania zasad konwencji praw dziecka ONZ w całej Europie i poza jej granicami. Dla celu odpowiedniego zagwarantowania praw dzieci chciałabym zaproponować przyjęcie we wszystkich państwach członkowskich UE norm o charakterze obowiązkowym. Niestety, poszanowanie praw dzieci nie jest jeszcze powszechnie gwarantowane. Dlatego też wzywam Radę i Komisję, aby podczas wdrażania programu sztokholmskiego przyjęły konkretne środki mające zagwarantować, że prawa dzieci będą odpowiednio chronione.
Carlo Casini  
Panie przewodniczący! Głosowałem za rezolucją, ponieważ wyznacza ona właściwą drogę ku wzmocnieniu jedności Europy wobec podstawowych wartości, które decydują o jej tożsamości.
Nie możemy się oszukiwać, że osiągnięcie porozumienia w sprawie tak zwanych wspólnych wartości będzie możliwe. Możemy jednak mieć nadzieję, że kierowanie się rozsądkiem pomoże poszczególnym ugrupowaniom politycznym przyjrzeć się bliżej temu, co jest właściwe i sprawiedliwe na drodze do jedności europejskiej.
Wyraźne rozróżnienie między prawem do swobody przemieszczania się a zasadą niedyskryminacji z jednej strony oraz wartością rodziny jako naturalnej komórki społecznej opartej na małżeństwie z drugiej, doprowadziło do sformułowania akapitu, który podtrzymuje niezawisłość poszczególnych państw w odniesieniu do prawa rodzinnego i zakazu dyskryminowania istoty ludzkiej.
Ci, którzy podobnie jak ja w pełni opowiadają się za zasadą równości, potwierdzając równość między dziećmi narodzonymi a nienarodzonymi, mogą jedynie poprzeć zasadę niedyskryminowania osób o odmiennej orientacji seksualnej, ale nie mogą przyjąć rozkładu koncepcji małżeństwa czy rodziny. Zgodnie z treścią artykułu 16 powszechnej deklaracji praw człowieka koncepcja ta ma zasadnicze znaczenie dla zmiany pokoleniowej oraz zdolności edukacyjnych par heteroseksualnych.
Nikolaos Chountis  
Głosowałem przeciwko wnioskowi z wielu powodów; poniżej przedstawiłem główne z nich. W gruncie rzeczy jego głównym wymiarem jest filozofia "bezpieczeństwa” i strachu kosztem podstawowych praw i swobód. Bezpieczeństwo można jednak zagwarantować właśnie przez ochronę i poszanowanie tych praw zgodnie z literą prawa. Wniosek wzmacnia postrzeganie i ułatwia ustanowienie zamkniętej Europy, która traktuje imigrantów jak potencjalnych terrorystów i kryminalistów, a w najlepszym przypadku, "toleruje” ich obecność nie jako ludzi o równych prawach, ale zależnie od potrzeb rynku pracy UE.
Wniosek promuje obrzydliwe masowe zwolnienia, nie wzmacnia prawa dostępu do azylu, toruje drogę do aktywnego angażowania się UE w tworzenie obozów dla uchodźców poza jej granicami i do wymuszania niesprawiedliwych porozumień, ale jest obojętny na praw człowieka. I wreszcie, chociaż można byłoby wskazać jeszcze wiele innych aspektów, rezolucja wprowadza politykę mnożącą poszczególne organy, które monitorują, gromadzą i wymieniają dane osobowe obywateli naruszając ich zbiorową i indywidualną godność oraz depcząc prawo do swobody wypowiedzi. Rezolucja ta jest adresowana do społeczeństwa, dla którego każdy jest wrogiem i podejrzanym. Nie chcemy takiego społeczeństwa
Anna Maria Corazza Bildt  
Jesteśmy przekonani, że najważniejsze jest, by kobiety nie były obiektem przemocy czy handlu żywym towarem. W związku z tym rozumie się samo przez się, że powinniśmy szanować prawa człowieka i przestrzegać międzynarodowych konwencji dotyczących uchodźców. Dla nas jako obywateli UE posiadanie stabilnego systemu prawnego, gdzie każdy jest równy wobec prawa jest normą, podobnie jak fakt, że możemy wierzyć, iż władze szanują naszą prywatność.
Wiele ze 144 punktów wniosku dotyczącego rezolucji i 78 poprawek złożonych do rezolucji Parlamentu było godnych poparcia. Rezolucja i poprawki obejmują też wiele punktów dotyczących na przykład praw człowieka, dyskryminacji i prywatności, które zostały już uwzględnione w poprzednich programach, a także w traktacie z Lizbony. Podjęliśmy decyzję o głosowaniu przeciwko kilku poprawkom by uzyskać rezolucję, która jeszcze bardziej restrykcyjnie odnosi się do problemów nieujętych w poprzednich programach i traktatach. Mimo, że w rezolucji znalazły się punkty, których nie powinno się uwzględniać, zdecydowaliśmy się głosować za rezolucją, ponieważ korzyści zdecydowanie przeważają nad aspektami negatywnymi. Ważniejsze jest, aby Parlament Europejski przekazał jasny komunikat poparcia dla programu sztokholmskiego.
Marije Cornelissen i Bas Eickhout  
Sama w sobie rezolucja Parlamentu Europejskiego odwołująca się do obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości służącemu obywatelom jest rezolucją postępową i taką, która hamuje pragnienie Rady Ministrów, aby zezwolić na swobodny przepływ danych osobowych obywateli. Jest to także rezolucja gwarantująca ochronę uchodźców i imigrantów.
Rezolucja ta to krok w kierunku postępowego prawodawstwa europejskiego w sprawie migracji. Niektóre z zasadniczych poprawek, w tym dotyczące ustanowienia zasady non-refoulement, ograniczenia funkcji Fronteksu, który nie będzie uczestniczyć w przesiedlaniu uchodźców do państw trzecich, pozytywny stosunek do legalizacji pobytu nielegalnych imigrantów en masse oraz zapewnienie, że bezpieczeństwo powinno służyć interesom swobód, mają decydujące znaczenie. Ustępy dotyczące zwalczania nielegalnej migracji mogą być różnie interpretowane, chociaż moim zdaniem nie plasują się po stronie represji. Głęboko żałuję, że wydźwięk rezolucji został osłabiony jeśli chodzi o problem niedyskryminacji.
Anne Delvaux  
Jak dotąd postęp w dziedzinie pewnych aspektów obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości był powolny, natomiast obecnie prawo do swobodnego przemieszczania się na terytorium UE przyznano ponad 500 milionom obywateli! Trzeba sobie z tym poradzić, a przyjęta dziś rezolucja Parlamentu Europejskiego temu sprzyja.
Z zadowoleniem przyjmuję tę rezolucję, ponieważ przede wszystkim dotyczy obywateli i przystaje do moich priorytetów: Europy prawa i sprawiedliwości (ochrona praw podstawowych i walka ze wszelkimi przejawami dyskryminacji); Europy, która chroni wszystkich, ale nie zachowuje się jak wielki brat (wzmocnienie Europolu oraz współpracy policji i sądownictwa w sprawach kryminalnych na szczeblu operacyjnym i administracyjnym, polepszenie międzypaństwowej współpracy między policją a służbami wywiadowczymi, utworzenie europejskiego obszaru wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania, ochrona danych osobowych); i Europy zjednoczonej, odpowiedzialnej i sprawiedliwej w obszarze azylu i imigracji dzięki solidarności między wszystkimi państwami członkowskimi, a także dzięki walce z handlem ludźmi i wykorzystywaniem seksualnym i ekonomicznym ludzi.
Następny etap to posiedzenie Rady Europejskiej w dniach 9-10 grudnia 2009 r.!
Edite Estrela  
Głosowałam za wnioskiem dotyczącym rezolucji Parlamentu Europejskiego w sprawie programu sztokholmskiemu ponieważ wierzę, że propozycje, które zawiera jasno i dokładnie określają priorytety na nadchodzące lata jeśli chodzi o prawodawstwo europejskie w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w świetle stosowania traktatu z Lizbony.
Jest bardzo istotne, aby uzyskać większą równowagę między bezpieczeństwem obywateli a ochroną ich praw indywidualnych. W związku z tym chciałabym podkreślić znaczenie stosowania w UE zasady wzajemnego uznawania partnerstwa par jednej płci, a także ustanowienia europejskiego trybunału ds. przestępstw w cyberprzestrzeni i przyjęcia środków przyznających więźniom nowe prawa.
Diogo Feio  
Promowanie spornych zagadnień, wykraczających daleko poza kompetencje Unii Europejskiej, poprzez włączanie ich w teksty dotyczące szerszej problematyki, która zazwyczaj uzyskiwała szeroko pojęte poparcie, to powszechna praktyka Parlamentu Europejskiego. Po raz kolejny muszę potępić stosowanie tej podstępnej metody, która prowadzi do zdyskredytowania tej Izby i pogłębia przepaść między posłami do Parlamentu Europejskiego a wyborcami.
Na szczęście sprawy dotyczące prawa rodzinnego mieszczą się w zakresie kompetencji państw członkowskich, a zatem dążenie przez Parlament do wymuszenia na nich jednolitego interpretowania tych zagadnień poprzez popieranie radykalnych programów jest całkowicie nieuprawnione i stanowi wyraz jawnego ataku na zasadę pomocniczości.
Uznanie przez Parlament związków osób tej samej płci - obowiązujące zaledwie w czterech państwach członkowskich - nie może być wymuszane na reszcie i stanowi prymitywną próbę wywarcia wpływu na prawodawców oraz krajową opinię publiczną, zasługującą na największe potępienie.
Gdy przyjmowano kartę praw podstawowych obawiano się, że w przyszłości zostanie ona wykorzystana w obraźliwy sposób oraz że będzie kolidować z prawem krajowym. Dzisiejsza sytuacja potwierdza, że przewidywania te były słuszne.
Carlo Fidanza  
Rezolucja ta wreszcie potwierdza kilka istotnych zasad: wspólną odpowiedzialność w walce z nielegalną imigracją, w kwestii rozmieszczenia osób ubiegających się o azyl i repatriacji zatrzymanych obcokrajowców. Z drugiej strony wydaje mi się, że część odwołująca się do praw mniejszości, a zwłaszcza mniejszości romskiej, jest wyjątkowo niewłaściwa i nadmiernie poprawna politycznie. Tekst zupełnie pomija poniżenie, w jakim żyje społeczność romska w niektórych państwach, na przykład we Włoszech, i to nie z powodu braku polityki integracyjnej, ale przeciwnie, wskutek świadomej decyzji o nieprzestrzeganiu reguł życia społecznego.
Nie potępia się bezprawnych działań (rabunków, wyrywania torebek, uporczywego żebractwa i prostytucji nieletnich), które w coraz większym stopniu wiążą się z nielegalnym osiedlaniem się mniejszości romskiej na przedmieściach wielkich miast we Włoszech i w innych państwach. Nie wspomina się, nawet w części poświęconej ochronie mniejszości, o potrzebie ochrony tych dzieci przed zniewoleniem, jakiego dopuszczają się wobec nich niektóre głowy rodzin romskich. Nie ma nawet wzmianki o tym, jak właściwie należałoby stosować dyrektywę 2004/38/WE w sprawie wydalenia obywateli Wspólnoty, którzy nie uzyskują odpowiednich dochodów po trzymiesięcznym okresie pobytu w państwie UE. Integracja nie może następować bez poszanowania tych zasad, a mniejszość romska nie jest zwolniona z ich przestrzegania.
Ilda Figueiredo  
Większość w Parlamencie zatwierdziła istotę wniosku Komisji Europejskiej dotyczącego tak zwanego programu sztokholmskiego, który stanowi potężny atak na podstawowy aspekt suwerenności państw członkowskich jakim jest sprawiedliwość. Coraz bardziej intensywne wspólne działania w obszarze współpracy politycznej i sądowniczej oraz współpracy między służbami wywiadowczymi, a także wprowadzenie strategii bezpieczeństwa wewnętrznego i nowych środków wymiany danych w UE prowadzone są kosztem praw, swobód i gwarancji przysługujących wszystkim, którzy zamieszkują państwa UE.
Rozwój wspólnej polityki migracyjnej w oparciu o klasyfikację imigrantów według skali przydatności oraz wykorzystywanie Fronteksu w jego najbardziej represyjnej formie narusza prawa migrantów i nie uwzględnia ludzkiej tragedii mającej miejsce w wielu państwach.
Niepokoi coraz szersze wykorzystywanie nadzoru i monitorowania obywateli oraz praktyka tworzenia profili, przy wykorzystaniu technik pozyskiwania danych i powszechnego zbierania danych, do celów tak zwanej prewencji i kontroli, bez względu na to, czy obywatele są niewinni czy winni. Niepokojące jest również przeznaczanie ogromnych funduszy na kompleks wojskowo-przemysłowy i prowadzoną przezeń działalność wywiadowczą w obszarze bezpieczeństwa wewnętrznego.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg  
Panie przewodniczący! Strategia polityczna dotycząca przestrzeni wolności, sprawiedliwości i bezpieczeństwa, zwana programem sztokholmskim zostanie przyjęta przez Radę w grudniu tego roku, już po wejściu w życie traktatu z Lizbony. W momencie szczególnym, kiedy znacznie wzrosną uprawnienia decyzyjne Parlamentu Europejskiego, ponadto wzrośnie również rola parlamentów narodowych w procesie stanowienia prawa wspólnotowego. Tak wzmocniony głos obywatelski będzie miał silniejszy mandat także do egzekwowania realizacji założeń programu sztokholmskiego.
Szczególnie istotne i pilne w moim przekonaniu jest podejmowanie działań na rzecz zapewnienia równego traktowania wszystkich obywateli Unii Europejskiej bez względu na ich płeć, orientację seksualną, wiek, niepełnosprawność, przynależność wyznaniową czy światopogląd, kolor skóry, pochodzenie lub przynależność etniczną. W tym celu konieczne jest, by Rada przyjęła horyzontalną, czyli obejmującą wszystkie wymienione wyżej dziedziny, dyrektywę w sprawie niedyskryminacji. Takiego prawa w Unii brakuje, o czym wielokrotnie Parlament Europejski przypominał.
Liczę, że ta luka zostanie wypełniona w ramach realizacji programu sztokholmskiego. Jednakże samo tworzenie prawa nie wystarczy. Jeżeli program sztokholmski ma odnieść sukces, obywatele powinni Unii znać swoje prawa. Zadaniem dla nowej Komisji Europejskiej będzie zatem także podnoszenie świadomości społecznej na temat prawodawstwa antydyskryminacyjnego i na temat równouprawnienia płci.
Sylvie Guillaume  
Głosowałam za tą rezolucją, ponieważ umożliwia ona zapewnienie większej równowagi między poszanowaniem swobód jednostki i przeważająco represyjną perspektywą wspieraną przez środki bezpieczeństwa, których skuteczność trudno jest dziś oszacować. Poprzez ten program potwierdzamy nasze zaangażowanie w budowanie Europy solidarności i w wartości, których ma ona obowiązek bronić, takie jak swoboda wyznania, równe szanse, prawa kobiet, prawa mniejszości i prawa homoseksualistów.
Dlatego właśnie gorąco popieram przyjęcie dyrektywy w sprawie przeciwdziałaniu dyskryminacji, nad którą obecnie Rada pracuje i której podczas ostatniej kadencji parlamentarnej nie chciała Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci). Grupa PPE potwierdziła swój sprzeciw wobec tego tekstu. Z zadowoleniem przyjmuję również przyjęcie poprawek wzywających do usunięcia przeszkód w wykonywaniu prawa łączenia rodzin i domagających się zakazu przetrzymywania nieletnich obcokrajowców oraz nieletnich podróżujących bez opieki.
Żałuję jednak, że znowu pominięto cele polityki migracyjnej i zabrakło odwagi, aby odnieść się do problemu zwalczania nielegalnej imigracji oraz wzmocnienia agencji Frontex. Jeżeli chodzi problem azylu, to Parlament Europejski jako współlegislator, będzie weryfikował wnioski dotyczące wspólnego systemu azylowego i ściśle kontrolował rzeczywistą wolę polityczną do dokonania postępu w tym obszarze.
Timothy Kirkhope  
na piśmie. - Mimo że grupa ECR popiera znaczną część treści zawartych w programie sztokholmskim, na przykład współpracę i solidarność w kwestii problemu prowadzenia działań policyjnych, zwalczanie przestępczości i korupcji transgranicznej, ochronę praw podstawowych i znalezienie rozwiązań w kwestii imigracji dla państw Europy Południowej borykających się z poważnymi problemami imigracyjnymi, nie popieramy jednak wniosków dotyczących europejskiej strategii bezpieczeństwa czy środków, które przyznają UE prawo do kontrolowania naszego systemu wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych i polityki azylowej, ani też wezwania do "obowiązkowej i nieodwołanej solidarności”. Opowiadamy się raczej za współpracą, a nie przymusem; dlatego właśnie głosowaliśmy przeciwko temu sprawozdaniu.
Nuno Melo  
Program sztokholmski utożsamiany jest z poprawą bezpieczeństwa, zwłaszcza w walce z przestępczością i terroryzmem transgranicznym przy jednoczesnym poszanowaniu praw obywateli. Starania będące również wynikiem nowych realiów związanych z traktatem z Lizbony pozwalają oczekiwać odpowiedzialnej debaty nad zasadniczymi punktami dotyczącymi przestrzeni swobody, bezpieczeństwa i sprawiedliwości służącej obywatelowi.
Niestety znalazły się osoby, które chciały zakłócić debatę nad tak fundamentalnym zagadnieniem, jakim jest program sztokholmski, problemem zawierania związków małżeńskich przez pary homoseksualne, który jest nieistotny i niezwiązany z tematem, nawet jeśli pominiemy rozbieżności w wewnętrznych rozwiązaniach prawnych każdego państwa Unii Europejskiej. Ci, którzy postępowali w ten sposób jedynie dla politycznych sztuczek nie dbali o los programu sztokholmskiego.
Mój głos odzwierciedlał natomiast wagę debaty nad potrzebami przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości służącej obywatelowi. Stanowił również wyraz potępienia dla działań tych, którzy zamierzali zakłócić tę debatę spornymi zagadnieniami, które nie miły z nią nic wspólnego.
Judith Sargentini  
Sama w sobie rezolucja Parlamentu Europejskiego odwołująca się do obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości służącemu obywatelom jest rezolucją postępową i taką, która hamuje pragnienie Rady Ministrów, aby zezwolić na swobodny przepływ danych osobowych obywateli. Jest to także rezolucja gwarantująca ochronę uchodźców i imigrantów.
Rezolucja ta to krok w kierunku postępowego prawodawstwa europejskiego w sprawie migracji. Niektóre z zasadniczych poprawek, w tym dotyczące ustanowienia zasady non-refoulement, ograniczenia funkcji Fronteksu, który nie będzie uczestniczyć w przesiedlaniu uchodźców do państw trzecich, pozytywny stosunek do legalizacji pobytu nielegalnych imigrantów en masse oraz zapewnienie, że bezpieczeństwo powinno służyć interesom swobód, mają decydujące znaczenie. Ustępy dotyczące zwalczania nielegalnej migracji mogą być różnie interpretowane, chociaż moim zdaniem nie plasują się po stronie represji. Głęboko żałuję, że wydźwięk rezolucji został osłabiony jeśli chodzi o problem niedyskryminacji.
.
Czesław Adam Siekierski  
Chciałbym podzielić się uwagami na temat programu wieloletniego 2010-2014 w sprawie Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (Program sztokholmski) Zapewnienie obywatelom Unii Europejskiej wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości należy do głównych zadań państw członkowskich. Kraje Unii Europejskiej muszą zwiększyć współpracę w sprawach sądowniczych, bez strat dla tradycji i praw podstawowych państw członkowskich. Trzeba zwiększyć wzajemne zaufanie państw członkowskich, co do słuszności decyzji podejmowanych przez władze innego kraju członkowskiego, szczególnie w sferach dotyczących legalnej i nielegalnej imigracji, czy także współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych. Unia musi nasilić działania w sprawie zwalczania przestępczości transgranicznej i terroryzmu. W tym celu powinny być podjęte działania w zakresie poprawy sprawności wymiany informacji, i nie wolno nam zapomnieć o kwestii ochrony prywatności, danych osobowych oraz podstawowych wolności. Bezpieczeństwo w Europie jest naszą wspólną sprawą, podobnie jak wspólny jednolity rynek i powinniśmy zrobić wszystko, aby w granicach Unii każdy obywatel czuł się bezpiecznie, co jest dla nas wartością zasadniczą.
Renate Sommer  
Z zadowoleniem przyjmuję wniosek dotyczący rezolucji w sprawie programu sztokholmskiego. Parlament jako przedstawiciel obywateli Europy powinien wyznaczyć kierunek, w którym powinna podążać polityka dotycząca wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. Osiągnęliśmy zadowalający wynik. Ponadto traktat z Lizbony zapewnia nam bezpieczeństwo. W przyszłości Parlament Europejski będzie pełnił nie tylko rolę doradczą w tym obszarach polityki, ale będzie także uczestniczył w procesie podejmowania decyzji. Udało nam się uzyskać właściwą równowagę między bezpieczeństwem i prawami obywateli.
Obywatele potrzebują wyższego poziomu bezpieczeństwa. Jednak kolejny raz musimy odpowiedzieć na pytanie, czy i w jakim stopniu obywatelskie prawa i swobody można ograniczać środkami bezpieczeństwa. Uważam, że obraliśmy właściwą drogę środka. Jednak aby zagwarantować, że ta droga środka jest rzeczywiście skuteczna w przypadku polityki dotyczącej wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych prosimy o prawo do większej kontroli dla tego Parlamentu i parlamentów krajowych w UE w ramach realizacji programu sztokholmskiego. Niestety posiedzenie plenarne nie poparło mojego wezwania o zapewnienie policji dostępu do Eurodac.
Byłoby to kolejne użyteczne narzędzie w walce z terroryzmem i przestępczością. Jednak mój wniosek wzywający Komisję do przedstawienia propozycji dotyczących zwalczania w Europie nadużyć systemu azylowego odniósł sukces. Każde naruszenie systemu azylowego utrudnia udzielenie azylu tym, którzy mają prawo się go domagać.
Edite Estrela  
Głosowałam za wnioskiem dotyczącym wspólnej rezolucji w sprawie stanu projektu euro-śródziemnomorskiej strefy wolnego handlu.
Żałuję, że pomimo pewnego postępu nie osiągnięto głównych celów partnerstwa euro-śródziemnomorskiego, co zagraża ich osiągnięciu planowanemu na rok 2010. Najważniejsze jest zagwarantowanie, że proces integracji euro-śródziemnomorskiej na nowo stanie się politycznym priorytetem UE, ponieważ powodzenie tego procesu i strefy wolnego handlu mogłoby się przyczynić do pokoju, pomyślności i bezpieczeństwa w regionie.
Diogo Feio  
Jak wiemy, region Morza Śródziemnego jest kolebką cywilizacji. U jego wybrzeży narodziły się, rozwijały i osiągnęły potęgę idee i instytucje będące kwintesencją cywilizacji europejskiej i stanowiące integralną część jej historii.
U jego wybrzeży narodziły się również głębokie podziały, niejednokrotnie rozwiązywane przy użyciu siły, co doprowadziło do bolesnych podziałów politycznych, poszerzenia przepaści między obywatelami oraz rozwoju oddzielonego od tego, co kiedyś było centrum świata, a może nawet stojącego z nim w sprzeczności.
UE, która pragnie otworzyć się na świat i promować dialog między swoimi członkami i krajami trzecimi musi docenić ideę euro-śródziemnomorskiej strefy wolnego handlu pozwalającą na ponowne nawiązanie bliższych stosunków z obydwoma krańcami regionu śródziemnomorskiego i promowanie większej bliskości południa z południem.
Najważniejsze jest potwierdzenie, że wyniki jakie dotąd osiągnięto nie odpowiadają ambicjom leżącym u podstaw tej idei. Istnieje wiele przeszkód gospodarczych i finansowych, choć jasne jest, że większość poważnych problemów to problemy natury politycznej. Musimy obstawać przy swoim i umożliwić odtworzenie rynku na skalę śródziemnomorską, rynku, który niesie ze sobą bliższy kontakt między obywatelami i odtworzenie zerwanych niegdyś więzów.
Sylvie Guillaume  
Żałuję, że nadal utrzymuje się ogromny brak równowagi gospodarczej, społecznej i demograficznej między obydwoma brzegami Morza Śródziemnego. Dlatego właśnie głosowałam za nowym bodźcem dla integracji państw południowej i wschodniej części regionu śródziemnomorskiego w handlu międzynarodowym, aby mogły one zdywersyfikować swoją gospodarkę i sprawiedliwie podzielić wynikające stąd korzyści.
Musimy zmniejszyć przepaść dzielącą północną i południową część regionu śródziemnomorskiego pod względem rozwoju. Ponadto strefę wolnego handlu należy uzupełnić stopniowym i warunkowym wprowadzaniem prawa do swobodnego przemieszczania się pracowników, uwzględniając aktualne debaty dotyczące związków między migracją a rozwojem.
Willy Meyer  
Głosowałem przeciwko sprawozdaniu dotyczącemu euro-śródziemnomorskiej strefy wolnego handlu, ponieważ oddzielenie problemu handlu od toczącego się dialogu dotyczącego Unii na rzecz regionu Morza Śródziemnego nie jest możliwe. Przedmiotowe sprawozdanie dotyczy podstawowych elementów zainteresowania Unii Europejskiej Unią na rzecz regionu Morza Śródziemnego. Myślę tu o ustanowieniu strefy wolnego handlu w obu regionach. Jestem przeciwny wprowadzeniu takiej strefy wolnego handlu.
Rozdział dotyczący handlu musi się opierać na zasadach sprawiedliwego handlu, z uwzględnieniem braku równowagi między państwami Unii Europejskiej a państwami regionu Morza Śródziemnego. Jednak jeżeli chodzi o część polityczną, nie możemy się zgodzić z przyznaniem Maroku zaawansowanego statusu w stosunkach z Unią Europejską, skoro nadal narusza ono prawa człowieka. Jeżeli chodzi o Unię Europejską, to konflikt saharyjski oraz poparcie dla procesu przeprowadzenia referendum w sprawie samookreślenia zgodnie z rezolucjami ONZ musi stanowić zagadnienie priorytetowe dla Unii na rzecz regionu Morza Śródziemnego. Nie możemy również zaakceptować tak zwanego podwyższonego statusu, jaki Unia przyznała Izraelowi. Jest to podyktowane faktem, że Izrael cały czas narusza prawo międzynarodowe, a także naszymi politycznymi zobowiązaniami w Palestynie.
Andreas Mölzer  
Z wielkim zadowoleniem przyjmuję fakt, że wielostronne stosunki z regionem Morza Śródziemnego, a zwłaszcza z państwami znajdującymi się na południu i wschodzie tego regionu (SEMC) ulegną poprawie i wzmocnieniu. Popieram również wysiłki Unii Europejskiej zmierzające do zapoczątkowania procesu modernizacji gospodarek tych państw, a zatem wspomożenia ich obywateli. Wątpię jednak, czy da się to osiągnąć poprzez planowane utworzenie euro-śródziemnomorskiej strefy wolnego handlu.
W analizie wpływu stabilności przeprowadzonej przez uniwersytet w Manchesterze znalazły się ostrzeżenia przed ujemnymi społecznymi i środowiskowymi następstwami dla zaangażowanych państw z południowej i wschodniej części tego regionu. Obawiam się, że porozumienie to otworzy dla państw UE nowe rynki zbytu, ale poważnie zaszkodzi gospodarkom państw SEMC. Równoległe wprowadzenie prawa do swobodnego przemieszczania się pracowników, wspomniane we wniosku w sprawie rezolucji, wywołałoby ogromną falę migracji do Europy i doprowadziłoby do odpływu pracowników pilnie potrzebnych w tych krajach. Głosowałem więc przeciwko tej rezolucji, aby zagwarantować krajom SEMC pomyślną przyszłość.
Cristiana Muscardini  
Panie przewodniczący! Po konferencji w Barcelonie w 1995 roku nie został wykorzystany cały potencjał nieodłącznie związany z naturalnymi stosunkami łączącymi państwa położone w basenie Morza Śródziemnego.
Aby osiągnięcie pożądanego i strategicznego wprowadzenia strefy wolnego handlu stało się możliwe, jednym z priorytetowych celów Unii Europejskiej musi pozostać ambitny plan nawiązania nowych i bliższych więzi politycznych, społecznych i kulturowych między północnym i południowym wybrzeżem Morza Śródziemnego.
Popieram środki i wysiłki mające na celu usunięcie barier i przeszkód w handlu i zdaję sobie sprawę, że powodzenie partnerstwa euro-śródziemnomorskiego zależy nie tylko od woli państw europejskich. Wprowadzenie strefy wolnego handlu wymaga zdecydowanego, trwałego i jednoczesnego zaangażowania wszystkich stron.
Unia na rzecz regionu Morza Śródziemnego musi także ustalić formy współpracy w ramach sieci euro-śródziemnomorskiej, aby umożliwić wszystkim państwom partnerskim uczestniczenie w programach regionalnych Unii Europejskiej i towarzyszącej im polityce. Wiem, że sporządzenie planów w ramach ustanowionych w 2008 roku w Paryżu dla sektorów strategicznych, takich jak nowa infrastruktura, współpraca między MŚP, komunikacja i wykorzystywanie źródeł energii odnawialnej może się pozytywnie przyczynić do rozwoju i ułatwienia wymiany oraz inwestycji, ponieważ państwa leżące na południowym wybrzeżu Morza Śródziemnego tego potrzebują. Wszystkie te warunki sprzyjają osiągnięciu pokoju i nawiązaniu przyjacielskich stosunków.
Ze wszystkich tych powodów popieram rezolucję i mam nadzieję, że plan działania przygotowany przez Komisję może być respektowany i przyniesie korzyści, których wszyscy oczekujemy.
Richard Ashworth  
na piśmie. - Grupa Europejskich Konserwatystów i Reformatorów odrzuciła złożony przez inne grupy w Komisji Transportu wniosek dotyczący odszkodowań dla pasażerów w przypadku upadłości linii lotniczych. Ze wskazanych poniżej powodów grupa Europejskich Konserwatystów i Reformatorów złożyła własny wniosek dotyczący rezolucji, która zlikwidowałaby kilka zasadniczych słabych punktów przyjętego tekstu.
Mimo że popieranie praw pasażerów jest oczywiście najważniejsze, istnieją bardziej efektywne środki, które można zastosować nie obciążając pasażerów wyższymi kosztami.
1. Powinniśmy poczekać na analizę wpływu, której przeprowadzenie zasugerowała pani komisarz Tajani na posiedzeniu plenarnym w dniu 7 października.
2. W popartym dokumencie wzywa się do ustanowienia funduszu "gwarancyjnego”, który mógłby być wykorzystany na wypłatę odszkodowań dla pasażerów w przypadku upadłości linii lotniczych. Jednak ustanowienie takiego funduszu wiązałoby się nierozerwalnie z jego finansowaniem przez konsumentów, a to znaczy, że pasażerowie musieliby jeszcze więcej płacić za bilety. Na tym etapie ten zbędny krok stałby się kolejną pozycją w wykazie obowiązujących podatków lotniczych, opłat z tytułu bezpieczeństwa i innych kosztów, które pasażerowie już zmuszeni są ponosić.
(Skrót wyjaśnień dotyczących sposobu głosowania zgodnie z art. 170 Regulaminu)
Liam Aylward  
Poparłem wniosek wzywający Komisję do przeglądu aktualnie obowiązującego prawodawstwa, a także do przygotowania projektu nowego prawodawstwa mającego zagwarantować, że pasażerowie nie znajdą się w tarapatach wskutek upadłości linii lotniczej.
Obecnie prawodawstwo europejskie nie zawiera przepisów chroniących pasażerów europejskich w przypadku upadłości linii lotniczych, w których pasażerowie dokonali rezerwacji. Gorąco popieram stanowisko przewodniczącego komisji transportu, który powiedział, że wielu pasażerów nie dysponuje środkami, które pozwoliłyby na pokrycie tego typu straty. Mechanizm wsparcia lub fundusz odszkodowawczy powinien zostać ustanowiony w celu pomocy osobom, które znalazły się w kłopotach wskutek tego typu upadłości.
Przepisy dotyczące praw pasażerów należy uaktualnić i wzmocnić, aby zapewnić pasażerom opiekę i pomoc w przypadku upadłości linii lotniczych lub w innych podobnych przypadkach, nad którymi pasażerowie nie mają kontroli.
Edite Estrela  
Głosowałam za wnioskiem dotyczącym rezolucji w sprawie odszkodowań dla pasażerów w przypadku upadłości linii lotniczych, ponieważ uważam, że konieczne jest zwiększenie ochrony pasażerów europejskich w przypadku upadłości linii lotniczych poprzez wprowadzenie nowego prawodawstwa lub przeglądu istniejącego, a także poprzez utworzenie funduszu rezerwowego na odszkodowania.
Diogo Feio  
Od ataków terrorystycznych w dniu 11 września 2001 r. komercyjne linie lotnicze walczą z poważnym kryzysem pogłębianym przez obecny kryzys gospodarczy i finansowy. Rośnie liczba upadłości i innych nieprzyjemnych okoliczności, w których wielu pasażerów, często podróżujących tranzytem, jest pozostawionych samym sobie.
Ten brak ochrony konsumentów jest naprawdę nie do przyjęcia i apeluję o reakcję na poziomie europejskim, która zapewniłaby kontrolę linii lotniczych, sprzyjałaby udzielaniu pomocy pasażerom, którzy znaleźli się w takiej sytuacji i przewidywałaby zadośćuczynienie za szkody.
W związku z tym przedmiotowe środki muszą uwzględniać słabą pozycję finansowę linii lotniczych, a jednocześnie nie powinny powodować zbędnych przeszkód dla ich działalności. Muszą się ograniczać do tego, co jest absolutnie konieczne do ochrony konsumentów/pasażerów.
Sylvie Guillaume  
Od roku 2000 w Unii Europejskiej upadłość ogłosiło siedemdziesiąt siedem linii lotniczych. Istnieją wprawdzie europejskie przepisy dotyczące przejrzystości cen i odszkodowań w przypadku odmowy przyjęcia na pokład, ale UE musi zlikwidować luki dotyczące przypadków niewypłacalności, w szczególności gdy bilety zostały zakupione przez Internet. Nadal zbyt wielu pasażerów trafia w pułapkę, z którą nie są sobie w stanie poradzić, ponieważ wydali wszystkie swoje oszczędności na rodzinny wypoczynek. Opowiadam się za przepisami gwarantującymi, że pasażerowie nie zostaną pozostawieni samym sobie w miejscu przeznaczenia, nie mając do dyspozycji alternatywnych środków umożliwiających powrót do domu ani alternatywnego zakwaterowania.
Jörg Leichtfried  
Głosuję za rezolucją zwłaszcza w części odnoszącej się do rozporządzenia nr 261/2004 ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów i uchylającego przyjęte wcześniej rozporządzenie nr 295/91. Właściwe kroki zostały przyjęte już w tym rozporządzeniu, a wzmocnienie i ochrona praw pasażerów jest po prostu logiczną tego konsekwencją.
Jean-Luc Mélenchon  
Głosujemy za tą rezolucję w nadziei na jak największą ochronę interesów pasażerów linii lotniczych biorąc pod uwagę aktualny stan rzeczy (liberalizacja usług transportowych, zwiększenie liczby linii lotniczych).
Chcielibyśmy jednak podkreślić, że system odszkodowań proponowany w tym sprawozdaniu jest jedynie prowizorką, która w niczym nie zmienia zasadniczego problemu.
Prawdziwe rozwiązanie leży w utworzeniu europejskiej służby publicznego transportu lotniczego. Służby publicznej, która troszczy się o interes ogólny i tym samym racjonalizuje odbywane podróże w celu ograniczenia ich wpływu na środowisko naturalne. Służby publicznej, która troszczy się o interes ogólny a tym samym o bezpieczeństwo, swobodę przemieszczania się i dobrostan jej użytkowników i pracowników.
Musimy pilnie zostawić za sobą Europę jednostkowych interesów i zbudować Europę dbającą o wspólne interesy.
Nuno Melo  
Wzrastająca liczba przypadków upadłości wśród linii lotniczych, mająca szkodliwe skutki dla tysięcy obywateli państw członkowskich, zmusza UE do podjęcia środków mających na celu ich ochronę. Tak naprawdę ważne jest, aby zagwarantować prawa osób regularnie korzystających z transportu lotniczego. Dlatego głosowałem za.
Robert Rochefort  
Głosowałem za rezolucją w sprawie odszkodowań dla pasażerów w przypadku upadłości linii lotniczych. Tak naprawdę obecnie jedyni pasażerowie objęci przepisami europejskiego prawodawstwa w przypadku upadłości linii lotniczych to pasażerowie korzystający z pakietów urlopowych.
Jest jednak jasne, że w ostatnich latach zwyczaje konsumentów w dziedzinie rezerwacji wyjazdów wypoczynkowych uległy znacznej zmianie: odnotowano większą częstotliwość korzystania z tanich, europejskich przewoźników lotniczych, gwałtowny spadek liczby sprzedanych pakietów urlopowych i zwiększoną liczbę bezpośrednich i indywidualnych sprzedaży on-line oraz sprzedaży samych miejsc.
Jeżeli dodamy do tego kryzys, który aktualnie dotyka ten sektor, możemy sobie łatwo wyobrazić liczbę pasażerów europejskich, których upadła linia lotnicza jaką mieli lecieć pozostawiła samym sobie w miejscu wypoczynku, czasami bez jakiegokolwiek zakwaterowania, desperacko oczekujących na lot powrotny.
Po wszystkim dostaną tylko nominalną kwotę odszkodowania za niedogodności i to też nie bez walki... Komisja musi pilnie podjąć inicjatywę ustawodawczą w celu zaradzenia tej niepokojącej sytuacji. Fundusz odszkodowawczy finansowany przez linie lotnicze należy ustanowić także po to, by finansować tego rodzaju odszkodowania.
Nuno Teixeira  
Regiony europejskie uznawane za miejsca masowo odwiedzane przez turystów muszą zagwarantować użytkownikom usług tego sektora najwyższy poziom obsługi i jakości.
Przykładem tego jest Madera, uznana w ubiegłym tygodniu przez Światową Organizację Turystyki za jeden z najlepszych ośrodków turystyki na świecie, której przyznano najwyższą ocenę w 13 z 15 ocenianych kategorii. Do utrzymania tej pozycji na niezwykle konkurencyjnym rynku potrzebne są dalsze działania organów publicznych i prywatnych mające na celu zagwarantowanie stabilności środowiskowej, gospodarczej i społecznej. Cel ten obejmuje także zapewnienie turystom, że odwiedzinom na wyspie będą towarzyszyć jak najdalej idące gwarancje dotyczące odbywanej podróży lotniczej i warunków zakwaterowania.
Wniosek dotyczący rezolucji, którą dziś głosowaliśmy jest krokiem w tym kierunku, ponieważ ma na celu ochronę pasażerów upadłych linii lotniczych dzięki ustanowieniu obowiązkowego ubezpieczenia i funduszy gwarancyjnych dla tych linii lotniczych, a także fakultatywnego ubezpieczenia dla ich klientów.
Pozytywne jest też wezwanie Komisji Europejskiej do złożenia wniosku, którego celem jest wypłacanie odszkodowań pasażerom upadłych linii lotniczych i zagwarantowanie ich repatriacji jeśli utkną na lotnisku.
Silvia-Adriana Ţicău  
Głosowałam za rezolucją Parlamentu Europejskiego w sprawie odszkodowań dla pasażerów w przypadku upadłości linii lotniczych. Obecnie obowiązuje kilka europejskich aktów prawnych regulujących następujące okoliczności: odszkodowania i repatriację klientów w przypadku upadłości biur podróży, które sprzedały pakiet wypoczynkowy; odpowiedzialność przewoźników lotniczych za wypadki i ustalenia w zakresie odszkodowań dla pasażerów; odszkodowania i udzielanie pomocy pasażerom, którym odmówiono wejścia na pokład lub których loty zostały odwołane bądź są znacznie opóźnione.
Nie istnieją jednak przepisy prawne chroniące konsumentów w przypadku upadłości przewoźnika lotniczego. W ciągu ostatnich dziewięciu lat upadłość ogłosiło 77 europejskich linii lotniczych. W związku z tym uważam, że taka dyrektywa jest bezwzględnie konieczna. Parlament Europejski zwrócił się więc do Komisji o poprawę sytuacji pasażerów w przypadku upadłości linii lotniczych. Tak naprawdę Parlament Europejski zwrócił się do Komisji o przedstawienie do lipca 2010 roku wniosku legislacyjnego, zgodnie z którym przyznawano by odszkodowania pasażerom linii lotniczych ogłaszających upadłość, wprowadzono wspólną odpowiedzialność za pasażerów wszystkich linii lotniczych odbywających loty do tych samych miejsc przeznaczenia i posiadających wolne miejsca, ustanowiono obowiązkowe ubezpieczenie linii lotniczych oraz ustanowiono fundusz gwarancyjny i oferowano dobrowolne usługi ubezpieczeniowe pasażerom.
Edite Estrela  
Głosowałam za wspólnym wnioskiem dotyczącym rezolucji w sprawie oznaczenia pochodzenia, ponieważ opiera się on na zasadzie stanowiącej, że ochrona konsumenta wymaga przejrzystych i spójnych reguł handlowych, w tym oznaczenia pochodzenia. W tym zakresie popieram interwencję Komisji oraz państw członkowskich na rzecz obrony słusznych praw konsumentów i oczekiwań w sytuacji, gdy istnieją dowody na stosowanie przez importerów i producentów spoza UE oszukańczych czy wprowadzających w błąd oznaczeń pochodzenia.
Diogo Feio  
W związku z potrzebą zagwarantowania konsumentom właściwych informacji umożliwiających im podjęcie właściwej decyzji o kupnie pewnych wyrobów, zwłaszcza w odniesieniu do ich państwa pochodzenia oraz obowiązujących norm bezpieczeństwa, higieny czy ochrony środowiska mających zastosowanie do ich produkcji - informacji niezbędnych do dokonania świadomego i przemyślanego wyboru - głosowałem za tym wnioskiem dotyczącym rezolucji, która wzywa Komisję do ponownego złożenia do Parlamentu wniosków, tak aby debatę można było prowadzić zgodnie z procedurą legislacyjną ustanowioną w traktacie z Lizbony.
Muszę jednak wspomnieć, że podczas oceny wniosku Komisji w sprawie oznaczenia pochodzenia szczególną uwagę zwrócę na odpowiednie poparcie dla wyrobów tradycyjnych, aby większa ochrona konsumenta - konieczna i pożądana - nieodwracalnie nie zaszkodziła małym producentom wyrobów tradycyjnych. Szczególną uwagę zwrócę również na mechanizmy wykorzystane do ustalenia pochodzenia, by nie stały się one czynnikiem zmniejszającym konkurencyjność producentów europejskich wobec ich konkurentów.
João Ferreira  
Uważamy, że przyjęte rezolucje niezbyt dobrze oddają to, czym naszym zdaniem powinno być oznaczenie pochodzenia, a jest to, między innymi, instrument chroniący miejsca pracy w przemyśle europejskim, zwłaszcza w małych i średnich przedsiębiorstwach, a także instrument zwalczania dumpingu społecznego i środowiskowego. Dlatego wstrzymaliśmy się od głosu.
Ponadto w rezolucji pominięto konsekwencje, jakie liberalizacja światowego handlu ma dla miejsc pracy i zakładów przemysłowych w poszczególnych państwach członkowskich. Pominięto niezliczone przypadki przenoszenia zakładów w poszukiwaniu łatwego zysku oraz ich następstwa takie jak odprzemysłowienie wielu regionów, rosnące bezrobocie oraz pogorszenie się warunków gospodarczych i socjalnych. W rezolucji zdobyto się jedynie na wezwanie Komisji i Rady do "do podjęcia wszelkich koniecznych kroków w celu zapewnienia równych szans”.
Żałujemy wreszcie, że większość w Parlamencie odrzuciła złożone przez nas wnioski przewidujące między innymi utrzymanie miejsc pracy, poszanowanie praw pracowników i konsumentów, zwalczanie pracy dzieci lub zniewolenia oraz wyrażające sprzeciw wobec importu wyrobów z terytoriów okupowanych i kładące nacisk na potrzebę wycofania pomocy europejskiej dla przedsiębiorstw i inwestorów, którzy przenieśli swoją produkcję.
Sylvie Guillaume  
W świetle kryzysu gospodarczego, który godzi dziś w europejskie przedsiębiorstwa Unia Europejska musi teraz, bardziej niż kiedykolwiek przedtem, wyposażyć się w obowiązkowy system oznaczenia pochodzenia, nawet jeśli miałoby to dotyczyć ograniczonej liczby towarów importowanych, na przykład wyrobów włókienniczych, biżuterii, odzieży i obuwia, wyrobów skórzanych i toreb, lamp i źródeł światła, a także wyrobów szklanych, ponieważ jest to ważna informacja dla użytkowników końcowych. Dzięki temu konsumenci europejscy mogliby dokładnie ustalić, z jakiego kraju pochodzą kupowane przez nich towary. Wtedy będą mogli powiązać te towary z normami społecznymi, środowiskowymi i bezpieczeństwa powszechnie stosowanymi w danym państwie. Innymi słowy nasi obywatele jako odpowiedzialni konsumenci będą mieli zapewnioną pożądaną przejrzystość.
Jacky Hénin  
Koncepcja "made in” nie może dotyczyć wyłącznie oznaczenia, ale musi szybko się stać potężną koncepcją poszanowania najbardziej zaawansowanych zasad dotyczących wiedzy, praw pracowniczych, zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska, a także być wyrazem odpowiedzialnej postawy gospodarczej.
Dzięki wprowadzeniu w Europie pojęcia "made in” umożliwilibyśmy konsumentom dokonywanie świadomego wyboru, podejmowanie działań prowadzących do uzyskania nowych praw.
Po raz kolejny jednak ograniczyliśmy się do oświadczeń dobrej woli, jakby samo mówienie o tym, że jesteśmy najlepsi i najsilniejsi miało sprawić, że stanie się to prawdą.
To wstyd i dlatego wstrzymam się od głosu.
Elisabeth Köstinger  
Rozumiem potrzebę dyskusji nad stworzeniem europejskich ram legislacyjnych dotyczących oznaczenia pochodzenia komercyjnych wyrobów końcowych, zwłaszcza w kontekście przekazywania informacji konsumentom i przejrzystości stosunków między partnerami handlowymi. Korzystanie z jednolitego systemu oznaczeń pozwoli na przekazanie konsumentom lepszych i dokładniejszych informacji i będzie odzwierciedlać normy społeczne i środowiskowe, którym dane produkty odpowiadają. Oprócz tego oznaczenie pochodzenia to ważny krok w kierunku stworzenia spójnych przepisów dotyczących wymiany handlowej z krajami trzecimi.
Istotne jest jednak, aby znaleźć odpowiednią równowagę z punktu widzenia producentów i konsumentów. Przejrzystości zapewnianej konsumentom nie można budować kosztem producentów. Nie wolno obciążać małych i średnich przedsiębiorstw dodatkowymi kosztami. Ważne jest, by w ramach prowadzonych debat ustanowić jasne wytyczne i chronić je, także w imieniu Austrii. Jednym z możliwych rozwiązań byłoby utworzenie dobrowolnie stosowanego, europejskiego znaku pochodzenia dla komercyjnych wyrobów końcowych, przy uwzględnieniu obowiązujących krajowych i regionalnych etykiet jakości.
Nuno Melo  
Głosowałem za, ponieważ oznaczenie "made in” ma podstawowe znaczenie dla przejrzystości rynku i przekazania konsumentom niezbędnych informacji dotyczących pochodzenia wyrobów, które kupują.
Konieczne jest wzmocnienie gospodarki wspólnotowej poprzez zwiększenie konkurencyjności przemysłu UE na tle gospodarki globalnej. Uczciwą konkurencję będziemy mieli tylko wtedy, gdy gospodarka będzie funkcjonować w oparciu o zasady jasne dla producentów oraz eksporterów i importerów, przy jednoczesnym uwzględnieniu wspólnych wymogów społecznych i środowiskowych.
Andreas Mölzer  
Z ogromnym zadowoleniem przyjmuję wprowadzenie przez Unię Europejską oznaczenia pochodzenia. Od tej chwili na niektórych wyrobach importowanych do UE z państw trzecich należy oznaczać państwo pochodzenia. Szczególnym zadaniem oznaczenia pochodzenia jest przekazanie konsumentom UE nieograniczonych informacji na temat państwa pochodzenia kupowanych towarów i umożliwienie im powiązania towarów z normami społecznymi, środowiskowymi i bezpieczeństwa w danym państwie.
Jest to pierwszy etap w walce z towarami z Dalekiego Wschodu, które często wytwarzane są przez wyzyskiwanych robotników, a potem sprzedawane po cenach dumpingowych na rynku europejskim.
Cristiana Muscardini  
Panie przewodniczący! Dziś Parlament z całą mocą potwierdził stanowisko wyrażone już kilkakrotnie w poprzedniej kadencji parlamentarnej: Europa musi wprowadzić rozporządzenie ustanawiające obowiązek oznaczania pochodzenia wielu wyrobów wprowadzanych na jej terytorium.
Decyzja wynika z potrzeby przekazania konsumentom szerszego zakresu informacji, które pozwolą im na dokonywanie bardziej świadomych wyborów, a tym samym umożliwią ochronę konsumentów. Rozporządzenie w sprawie oznaczenia pochodzenia pozwoli wreszcie przedsiębiorstwom europejskim konkurować na równi ze spółkami z krajów trzecich, w których już od jakiegoś czasu obowiązują przepisy dotyczące oznaczania pochodzenia wyrobów wprowadzanych na ich terytoria. Rynek jest dziś wolny jedynie wtedy, gdy reguły są jasne, wzajemne i należycie stosowane.
Celem przyjętej rezolucji jest wezwanie Komisji, po bezowocnych próbach mediacji z Radą, do ponownego złożenia wniosku w kontekście nowego zakresu odpowiedzialności, jaki Parlament uzyska wraz z wejściem w życie traktatu z Lizbony. Jesteśmy przekonani, że porozumienie między grupami politycznymi w Parlamencie Europejskim będzie miało kluczowe znaczenie dla ustanowienia we współpracy z Radą ostatecznych ram prawnych.
Skorzystam z okazji, aby podkreślić, że należy respektować kategorie towarów przewidziane w rozporządzeniu, którego dotyczy wniosek. Należy je również rozszerzyć o wyroby używane do mocowania, czyli wyroby, w których przypadku zagwarantowanie jakości i zgodności z przepisami europejskimi ma podstawowe znaczenie dla bezpieczeństwa podczas budowy mostów, produkcji samochodów, elektrycznych artykułów gospodarstwa domowego i innych elementów, w których wykorzystuje się wyroby do mocowania.
Dzisiejsze głosowanie to ważny sukces, który - u zarania nowej ery dla Parlamentu, wyznaczanej przez procedurę współdecyzji kładącą wreszcie kres niedostatkom politycznym, które od tak dawna usiłujemy pokonać - dedykujemy europejskim konsumentom i producentom.
