Beheer van de maritieme grenzen van Europa - Solidariteit en bescherming van de rechten van migranten (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over: Beheer van de maritieme grenzen van Europa - Solidariteit en bescherming van de rechten van migranten.
Peter Altmaier
fungerend voorzitter van de Raad. -(DE) Mijnheer de Voorzitter, namens het voorzitterschap wil ik uitdrukkelijk verklaren dat de meest recente verslagen over migranten die in de Middellandse Zee schipbreuk hebben geleden en om het leven zijn gekomen, de verslagen van de tragedies die zich daar hebben afgespeeld, ons met de neus op de verantwoordelijkheid drukken die wij als lidstaten op dat terrein hebben.
Ongeacht alle migratieregelingen heeft bij concreet levensgevaar de bescherming van het menselijk leven, als hoogste goed, absolute voorrang. Dit beginsel is niet alleen vastgelegd in een aantal internationale verdragen, maar strookt eveneens met ons gemeenschappelijke begrip van de waarden waarop de Europese Unie is gegrondvest.
Los van de vraag bij wie de wettelijk verantwoordelijk ligt, heeft de Europese Unie zonder twijfel politieke verantwoordelijkheid, en die verantwoordelijkheid dienen wij gemeenschappelijk te dragen. Daarom heeft het voorzitterschap in overeenstemming met de Commissie besloten dat de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken over dit vraagstuk een debat dient te voeren tijdens haar volgende vergadering op 12 juni.
Wij kunnen onze ogen niet sluiten voor de problemen die er in het verleden zijn geweest met de interpretatie en toepassing van internationale overeenkomsten, en voor het feit dat deze problemen nog steeds bestaan. Wij moeten als lidstaten erkennen dat wij de verantwoordelijkheid hebben om dergelijke menselijke tragedies te voorkomen, en het Haagse Programma onderstreept terecht de noodzaak van een nauwere samenwerking van alle staten, alsmede van solidariteit en gedeelde verantwoordelijkheid.
Naast het redden van mensenlevens is van cruciaal belang dat wij het niet zover laten komen dat gewetenloze en criminele organisaties deze mensen in levensgevaar brengen door te proberen hen illegaal naar Europa te vervoeren. Daarom is het belangrijk dat wij in het kader van een algemene strategie voor het oplossen van het migratievraagstuk ook tot een betere samenwerking komen met de landen van herkomst en van doorreis. Het is van essentieel belang om deze samenwerking verder te intensiveren in het kader van de politieke dialoog over migratievraagstukken met de regeringen van deze landen, in het bijzonder ook in het verband van het Euromed-partnerschap en van het follow-up-proces van de EU/Afrika-migratieconferenties in Rabat en Tripoli.
Wij menen dat onze inspanningen van de afgelopen maanden en de debatten tijdens alle vergaderingen van de Raad onder Fins en Duits voorzitterschap een eerste stap vormen in de richting van een betere en overtuigender omgang van de Europese Unie met deze tragedies, in het belang van de betrokken mensen.
Franco Frattini
lid van de Commissie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de voorzitter van de Raad, de heer Altmaier, heeft al veel gezegd, en ik kan me vinden in zijn aanpak. Zelf zal ik het accent leggen op een bij uitstek politiek thema en iets zeggen over de noodzaak het immigratievraagstuk te benaderen met een combinatie van twee dingen: het voorkomen van mensenhandel en iedere vorm van illegaliteit en de absolute behoefte aan solidariteit, en met solidariteit bedoel ik dan in de eerste plaats het redden van mensenlevens in gevaar.
Als het risico bestaat dat ook maar één mensenleven verloren gaat, zoals terecht is gezegd en zoals ook in onze gezamenlijke verklaring wordt benadrukt, raken zuiver juridische kwesties over de toepassing van de internationale overeenkomsten inzake het zeerecht op de achtergrond, hoe rigoureus en nauwkeurig die toepassing ook moet zijn. In eerste instantie moet er dus naar gestreefd worden om ieder bedreigd mensenleven te redden. Maar natuurlijk komt solidariteit niet alleen daarop neer.
Solidariteit ligt aan de basis van de alomvattende aanpak die de Europese Commissie momenteel voorbereidt, in samenwerking met het Duitse voorzitterschap van de Europese Unie, en nadat de Europese Raad daar in december jongstleden unaniem mee had ingestemd. Er moet in de eerste plaats sprake zijn van solidariteit tussen de lidstaten van de Europese Unie. Dat betekent dat alle lidstaten van de Unie - ook de landen die vinden dat het dagelijkse drama van de migratiestroom ver van hun bed staat - moeten inzien dat dit ook hun probleem is. Men moet begrijpen dat dit een kwestie is die de gehele Europese Unie aangaat; niemand blijft daarbuiten. In die optiek wordt duidelijk waarom het besluit is genomen om te patrouilleren in de Atlantische Oceaan. Hiermee wordt Spanje een handje geholpen, omdat dit land anders in zijn eentje een enorme migratiestroom op de Canarische Eilanden te verwerken krijgt. Ook een besluit tot patrouillering in de Middellandse Zee wordt dan begrijpelijk. Daarmee wordt namelijk tegemoetgekomen aan de behoeften van landen als Malta of Cyprus, dus de kleinere landen van de Middellandse Zee, die lid zijn van de Unie, om maar niet te spreken van de grotere landen.
Aan die patrouilleringen moeten alle lidstaten een steentje bijdragen. Ik zal de volgende week in alle vriendelijkheid tegen alle ministers zeggen dat er niet genoeg is gedaan, en dat zij ook momenteel niet genoeg doen, nadat zij hadden toegezegd om de nodige uitrusting te leveren. Dit is een eerste aspect van solidariteit tussen de lidstaten.
De solidariteit heeft tevens een financiële kant. De bedragen die nodig zijn om dergelijke patrouilleringen te verrichten, moeten goed verdeeld worden, zodat mensen die in moeilijkheden verkeren, kunnen rekenen op fatsoenlijke bescherming en opvang. In dat opzicht voel ik me genoopt om ook tot u, dames en heren, een oproep te richten met de mij gebruikelijke oprechtheid. Dit Europees Parlement blijft 12,7 miljoen euro als reserve vasthouden terwijl dat geld juist nu, en niet over een week, nodig is om de Frontex-missies doorgang te laten vinden. Ik respecteer de besluiten van dit Parlement, maar als die reserve, die rond 24 of 25 juni besproken wordt, pas aan het eind van deze maand vrijkomt, is er een reëel risico dat de Frontex-missie in het midden van de Middellandse Zee en bij de Canarische Eilanden wordt stopgezet door gebrek aan geld. Er moeten dus onmiddellijke stappen worden gezet om het geld, dat wel beschikbaar is maar opzij is gelegd, vrij te maken.
Dan is er nog een thema dat betrekking heeft op de solidariteit: de afspraken met derde landen. Wij streven ernaar nauwer samen te werken met de landen van herkomst en doorgang. Wij hebben onomwonden gezegd dat zij een daadwerkelijke bijdrage moeten leveren, maar wij zijn ook bereid om de landen van herkomst te helpen zodat er een legale, reguliere en geleide immigratiestroom tot stand wordt gebracht. Twee weken geleden heb ik een duidelijk voorstel terzake ingediend.
Tezelfdertijd pleiten wij voor steun aan de landen van herkomst en doorgang, om mensenhandel te voorkomen en om degenen die de oceaan of de Middellandse Zee over willen steken, duidelijk uit te leggen dat zij niet het geluk tegemoet gaan maar hun leven in de waagschaal stellen. Er is dus allereerst behoefte aan politieke samenwerking, geen politiesamenwerking, om in de landen van herkomst de voorwaarden te creëren voor een betere informatie, want daar is momenteel amper sprake van. Europa is wel bereid om degenen die eerlijk willen werken op te vangen met inachtneming van de wetten. Zoals wij allen weten, hebben veel lidstaten die mensen nodig, omdat zij te weinig arbeidskrachten hebben. Dit is een ander aspect van solidariteit.
Er bestaat voorts een belangrijke vorm van solidariteit in de opvang van al dan niet legale immigranten. Ik ben ervan overtuigd dat iedere lidstaat de plicht heeft om alles te doen wat in zijn vermogen ligt om mensenlevens op zee te redden, maar het is ook nodig dat de andere lidstaten zich er rekenschap van geven dat wij niet zomaar een land als Malta - om maar een voorbeeld te noemen - kunnen belasten met de opvang van alle immigranten die midden op de Middellandse Zee gered worden door Maltese schepen. Zo'n situatie vergt de nodige solidariteit en een eerste aanzet tot een akkoord, een politieke planning om te bepalen waar de immigranten die in die meest blootgestelde landen aankomen, opgevangen moeten worden. Dat is een ander facet van solidariteit: opvang bieden in een groter aantal lidstaten en niet alleen in de landen die op de frontlinie liggen. Dit is dus een ander element waarvoor wij een beginselakkoord moeten zien te vinden, dat tot nu toe helaas is uitgebleven.
Ik geloof dat wij de volgende week in de Raad nog een kwestie moeten aansnijden: wie moet de verantwoordelijkheid krijgen voor patrouilleringen in de gebieden van zoek- en reddingsacties op volle zee die onder de bevoegdheid van derde landen vallen? Men heeft het geval van Libië aangehaald. Volgens de internationale overeenkomsten heeft ieder land een stuk open zee waar hij de verantwoordelijkheid heeft om zoek- en reddingsacties te verrichten. Wat gebeurt er als een niet-Europees land, zoals Libië, niet voldoet aan zijn verplichting tot zoek- en hulpacties op zee? Hoe kunnen wij Europeanen in dat gebied dan tussenbeide komen? Wie neemt die verantwoordelijkheid op zich? Daar ontbreken dus regels voor en die moeten afgesproken worden. Het is een kwestie van toepassing van internationale overeenkomsten en niet van Europese wetten, maar thans is wel het moment aangebroken om dit vraagstuk in Europees verband aan de orde te stellen. Ik geloof dus dat het nuttig is om ook hierover in de komende week een bespreking in de Raad op te starten.
Een laatste punt: hoe zit het met de verantwoordelijkheid, en wat is solidariteit in het geval van de eerste opvang van immigranten? Als die mensen aankomen, moeten ze opgevangen worden in menswaardige omstandigheden: dat is iets waar absoluut niet aan getornd kan worden en waar niet over te onderhandelen valt. Wie neemt die verantwoordelijkheid op zich, en hoe verdelen wij de taken tussen de lidstaten? Wij kunnen er toch onmogelijk opnieuw van uitgaan dat een klein landje midden in de Middellandse Zee dat allemaal op zich neemt! Dat zou allesbehalve een uiting van saamhorigheid zijn tussen de lidstaten! Dus ook daar moeten wij ons over buigen. De Europese Unie kan veel in die richting doen: zij kan financiële ondersteuning bieden en helpen met het organiseren van terugkeeroperaties naar de landen van oorsprong die de regels inzake de waarborging van de absolute waardigheid van iedere persoon respecteren. Uiteraard heeft iedere immigrant, ook al is hij of zij illegaal, het volste recht op respect van zijn menselijke waardigheid, maar wij kunnen niet in de plaats treden van de lidstaten die weigeren hun aandeel te leveren.
Dat is de solidariteit waar ik op doel, en dat zijn de sleutelbeginselen waarmee men kan garanderen dat tragedies zoals die van een paar dagen geleden, zich niet meer herhalen. Het gaat er dus niet om een beschuldigende of vermanende vinger te heffen, het gaat er alleen maar om dat wij lering trekken uit die tragische les.
Simon Busuttil
namens de PPE-DE-Fractie. - (MT) Mijnheer de Voorzitter, het slechtste wat we kunnen doen is met de vinger naar elkaar wijzen, in plaats van samen te werken om een oplossing te vinden voor dit ernstige probleem, een probleem dat, zoals is gezegd, geen probleem van één land is, maar van alle landen. Het is verkeerd en niet fair om met de vinger naar Malta te wijzen als het gaat om de incidenten die hebben plaatsgevonden in de Libische wateren, en daarom niet onder de verantwoordelijkheid van Malta vallen. Malta is zich heel goed bewust van zijn verplichtingen en komt deze ook na, met volledig respect voor het menselijk leven. Het is zelfs zo dat de meeste immigranten die ieder jaar naar Malta komen, uit de zee worden opgepikt en van een zekere dood worden gered. De last die Malta moet dragen, is echter al buitenproportioneel. Om een voorbeeld te noemen, mijnheer Altmaier: het maritieme gebied dat Malta moet monitoren is zo groot als ongeveer tweederde van Duitsland of bijna driekwart van Italië. We zijn verantwoordelijk voor dat hele gebied. Tot nu toe heeft Malta in dit hele gebied in zijn eentje gepatrouilleerd, omdat Frontex nog niet eens met zijn patrouilles is begonnen. Commissaris, dit Parlement wil zo graag dat de operaties van Frontex van start gaan, dat het de begroting van Frontex heeft verdubbeld. Maar tot nu toe is Frontex volstrekt ineffectief gebleken in de Middellandse Zee. Daarom is het niet fair en niet rechtvaardig dat Malta de schuld krijgt toegeschoven van de incidenten die hebben plaatsgevonden in de Libische wateren. In plaats van elkaar te beschuldigen, moeten we samenwerken om een oplossing te vinden. Die oplossing is natuurlijk duidelijk, mits wij het willen. Gezien het feit dat dit niet het probleem van één land is, moet de last van de immigranten die uit Maltese wateren zijn gered, worden verdeeld over iedereen: ja, over de zevenentwintig lidstaten van de Europese Unie. Dat is volkomen duidelijk. Wat niet duidelijk is, mijnheer de Voorzitter, is of de nationale regeringen bereid zijn deze verantwoordelijkheid op zich te nemen en een deel van de lasten te dragen. Dank u.
Martine Roure
namens de PSE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, het is volstrekt ontoelaatbaar dat we elke zomer getuige zijn van menselijke drama's aan de grenzen van Europa. Ondanks onze verontwaardiging herhalen deze drama's zich echter elk jaar weer.
Hoe kan de Europese Unie wanhopige mensen aan de poorten van Europa aan hun lot overlaten? De Commissie moet tijdens de eerstvolgende Raad Justitie en Binnenlandse Zaken toezeggingen afdwingen van de lidstaten. Wij moeten garanderen dat dergelijke gebeurtenissen zich nooit meer kunnen voordoen. Het was ontoelaatbaar dat, terwijl wij aan het debatteren waren over de verantwoordelijkheden van deze en gene, mensen op zee in gevaar verkeerden en niet konden worden gered.
Malta draagt een grote verantwoordelijkheid, dat is zeker. Hulp bieden aan mensen in nood is een plicht en geen keuze, en men heeft ze dood laten gaan. Ik ben echter van mening dat we allemaal verantwoordelijk zijn voor dit drama. Ik heb berichten gekregen van heel wat Maltezen die het hart op de juiste plaats hebben en die lijdzaam toezien hoe immigranten op deze manier behandeld worden en hun land in deze situatie verkeert. Maar tegelijkertijd zijn ze zich ervan bewust dat hun klein landje in de steek wordt gelaten.
Ik wil hier dan ook zeggen dat deze gebeurtenissen aantonen dat de Europese solidariteit te wensen overlaat als het gaat om het beheer van de grenzen en de opvang van emigranten. Het is ontoelaatbaar dat de last hoofdzakelijk op de schouders van de landen in het zuiden en oosten van Europa ligt. Europa moet zich solidair tonen en ervoor zorgen dat de last en de verantwoordelijkheden verdeeld worden over alle lidstaten. Daarom roep ik de lidstaten op om meer middelen toe te kennen aan Frontex, zodat maritieme missies vóór eind juni kunnen beginnen en flink worden uitgebreid, met name in de Middellandse Zee.
Ik was blij te horen dat de evaluatie van de Dublin II-verordening in de komende dagen aan ons zal worden voorgelegd. Dat kregen we onlangs ook al te horen. Daar vragen wij al maanden om, zij het dat we nu geen evaluatie meer nodig hebben maar een spoedige herziening. De verordening van Dublin II is uiteraard niet geschikt, vooral voor een klein land als Malta.
Tot slot vragen wij de Commissie hoe ver de gesprekken met Libië over immigratie gevorderd zijn. De recente gebeurtenissen hebben laten zien dat Libië niet in staat is hulp te bieden aan migranten en mensen in nood. Wij hebben het al gezegd en wij zeggen het nogmaals: de Europese Unie mag haar verantwoordelijkheden niet afwentelen op een land dat geen passende normen hanteert als het gaat om de eerbiediging van grondrechten.
Jeanine Hennis-Plasschaert
namens de ALDE-Fractie. - Voorzitter, de aanpak van illegale migratie is een prioriteit en dat is het al een tijdje. De eerste schuchtere stappen zijn gezet. Dit neemt echter niet weg dat er anno 2007 nog altijd heel veel ruis op de lijn is als het gaat om wie wanneer verantwoordelijk is voor het redden van drenkelingen, legaal of illegaal. Verbijsterend is het dat de morele en wettelijke plicht klaarblijkelijk niet door iedereen even serieus wordt genomen. Natuurlijk, - Martine Roure zei het net al - Malta heeft het niet makkelijk als het gaat om de grote toestroom van illegalen. Dat zal niemand ontkennen. Er moet dan ook snel werk worden gemaakt van die zo gewenste en veelbesproken solidariteit. De snelle introductie van een burden sharing-mechanisme lijkt dan ook op zijn plaats.
Maar dit gegeven rechtvaardigt op geen enkele manier de wijze waarop Malta met zijn morele en wettelijke plicht meent te moeten omgaan. We hebben het hier over een EU-lidstaat en dat maakt dat wij als Unie verantwoordelijk zijn. Terwijl Malta en Libië het niet eens kunnen worden over de precieze locatie van de drenkelingen hangen 27 mensen aan een visnet, drie dagen lang. Dit voorbeeld staat helaas niet op zichzelf. Absurd. Zoals bekend is Libië nu niet echt het paradijs van de mensenrechten of humane opvattingen, verre van dat. Dat wij als Unie dreigen te kiezen voor eenzelfde opstelling ten aanzien van deze drenkelingen is een grof schandaal.
Gisteren vond ik in mijn vergaderdossier voor de transportcommissie een studie inzake de status van illegale migranten op zee. De acties die in deze studie worden voorgesteld, dienen met voorrang te worden uitgevoerd. U, commissaris Frattini, zal uw krachten moeten bundelen met die van commissaris Barrot. Geld alleen is niet de oplossing. U weet heel goed dat juist de Raad de sleutel in handen heeft als het gaat om voorwaarden voor de terugkeer van illegale migranten. Laat tegelijkertijd en boven alles ook vooral duidelijk zijn dat niemand maar dan ook niemand zich mag en kan verschuilen achter zogenoemde juridische onduidelijkheden in bijvoorbeeld het internationale zeerecht. Waar een politieke wil is, is wel degelijk een weg.
Tot slot zou ik tegen de Raad willen zeggen: Berlijn-declaraties, geachte Raadsvoorzitters, kunt u opnemen totdat u een ons weegt. Europese waarden staan daarin centraal. Als er echter in de praktijk helemaal niets aan gedaan wordt, dan geeft de realiteit ons een totaal ander plaatje en zet u als Raadsvoorzitter de geloofwaardigheid van de Europese Unie op de helling. Maak werk van de mooie woorden die u zo graag verkondigt en zoals u dat zojuist ook weer deed. Maak werk van de ambities die u heeft vastgelegd in onder meer het programma van Tampere en het programma van Den Haag. Doe wat u ons beloofd heeft. Met alle respect, een debat volgende week is fantastisch, maar het is echt niet goed genoeg. De problematiek is niet nieuw. Actie is noodzakelijk en wel onmiddellijk.
Jean Lambert
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat veel van de recente voorbeelden en de schokkende beelden die wij hebben gezien van een klein bootje dat mensen in zijn net meesleepte, het resultaat zijn van een opeenstapeling van fouten, zoals wij net hebben gehoord. Met een beetje planning hadden veel van die fouten absoluut voorkomen kunnen worden. Wij hopen dat de volgende Raad Justitie en Binnenlandse Zaken daar enige verbetering in zal brengen. Die fouten hadden voorkomen kunnen worden als de lidstaten niet alleen hun toezeggingen gestand hadden gedaan, met betrekking tot de logistieke en andere steun voor Frontex, maar ook de beloofde maatregelen hadden genomen als gevolg van de gebeurtenissen op de Canarische Eilanden, Lampedusa, Malta, Cyprus, enzovoort. Zoals commissaris Fratini heeft gezegd, hadden die fouten voorkomen kunnen worden indien de lidstaten een plan B hadden opgesteld voor het geval Libië niet aan zijn verplichtingen zou voldoen. Het lijkt er inderdaad op dat Libië zijn maritieme reddingsgebied nog niet eenduidig heeft afgebakend. Ik vraag mij dan ook af waarom wij nog onderhandelen in een noodsituatie, als er nu al van onenigheid sprake is en wij vooruit hadden kunnen plannen?
Ik sluit mij bij mevrouw Roure aan: wij moeten voorzichtig zijn met overeenkomsten met een land dat zo'n slechte staat van dienst heeft op het gebied van de mensenrechten. Dat geldt ook voor de vele transitlanden en landen van herkomst. Dergelijke documenten dienen publiek bezit te zijn. Dit Parlement wacht echter nog steeds op de documenten die de Italiaanse autoriteiten na ons bezoek aan Lampedusa hebben beloofd.
Mijn fractie is van mening dat wij een asielagentschap nodig hebben, opdat wij teams van deskundigen kunnen samenstellen die onder druk staande landen kunnen ondersteunen bij het beoordelen van claims. Wat Dublin II betreft beseffen wij natuurlijk dat sommige landen terughoudend zijn bij het nemen van maatregelen en verantwoordelijkheid, omdat zij bang zijn voor de gevolgen en het gevoel hebben dat zij er alleen voor staan. Er bestaat echter ook een probleem met betrekking tot de richtlijnen voor opvang en de procedures en met de wijze waarop deze ten uitvoer worden gelegd. De EU dient ook op dit punt voor ondersteuning te zorgen, om te waarborgen dat er sprake is van een kwaliteitsprocedure: ook dat zou een taak zijn voor een asielagentschap.
Wij moeten echter ook in andere landen voor steun zorgen bij de opvang van nieuwe asielzoekers. Wij moeten duidelijk maken dat er geen sancties staan op het uitvoeren van reddingsacties. Dat betekent dat er geen vervolging meer zal plaatsvinden in de stijl van Cap Anamur. Wij krijgen te horen dat de wetten van de zee rechtvaardig zijn: mensen in nood dienen gered te worden ongeacht hun status. Als de mensen waarover de media hebben bericht, passagiers van een cruiseschip waren geweest, zouden deze echter veel eerder gered zijn dan nu het geval was. Daar ben ik rotsvast van overtuigd.
Giusto Catania
namens de GUE/NGL-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de heer Frattini heeft er goed aan gedaan te spreken over solidariteit, maar wij zouden in eerste instantie solidariteit moeten betuigen met de families van de mensen die in de Middellandse Zee verdronken zijn. Die solidariteit is ook nodig om onszelf uit te leggen dat wij eindelijk eens moeten ophouden die mensen als illegaal te bestempelen. Waarschijnlijk moeten wij hen "schipbreukelingen” noemen, want daar gaat het om: mensen - mannen, vrouwen - die in een poging Europa te bereiken verdronken zijn in de Middellandse Zee, zonder dat zij in aanmerking kwamen voor een reddingsactie op zee, mensen die drie dagen lang op zee hebben rondgedobberd, vastgeklampt aan een visnet voor de tonijnvangst. Wij moeten er eerlijk voor uitkomen: hier ligt een zware verantwoordelijkheid!
De heer Frattini heeft het duidelijk in een interview met een Italiaanse krant gezegd. Hij heeft gesproken over een zware verantwoordelijkheid van de Maltese regering. In dit Parlement moet dat herhaald worden, en ook moet vermeld worden dat men niet eens het mededogen heeft opgebracht om deze arme sloebers te begraven. Men heeft zelfs geweigerd hun lijken te bergen.
Het is dus goed dat wij ons serieus afvragen welke specifieke taak Frontex moet krijgen, maar de absolute prioriteit moet zijn om de mensen op zee te redden. Dat hebben wij de vorige keer ook al gezegd, toen de snelle interventieteams aan de grenzen ter sprake kwamen. Helaas is dit de zoveelste tragedie in de afgelopen tien jaar: meer dan 9000 mensen zijn al verdronken in een poging om Europa te bereiken. Dit is de grootste tragedie van de afgelopen tien jaar!
Wij zouden bovendien grondig moeten nadenken over de vraag of het niet zinvol is de wettige kanalen voor het op wettige manier toelaten van mensen uit te breiden. Ook moeten wij ons bezinnen op de mogelijkheid van een herziening van de Dublin II-verordening, om situaties te vermijden zoals die thans voorkomen en in de afgelopen tijd zijn voorgekomen.
Kijk, naar mijn gevoel is er iets ernstigs aan de hand. Stuk voor stuk raken wij de hoekstenen kwijt van de westerse beschaving, die gericht was op gastvrijheid en het recht op begrafenis. Zoals de grote Griekse tragedieschrijvers ons hebben geleerd, zouden wij dat als uitgangspunt moeten nemen om een nieuw idee van opvang en gastvrijheid voor Europa te bedenken!
Manfred Weber
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, het is van belang om ons vandaag de beelden voor de geest te halen die wij allen hebben gezien in de kranten en op televisie. Een schip werd vanuit de lucht ontdekt, en tegen de tijd dat de reddingsoperatie ter plekke op gang kwam, was het al vergaan, waarbij 53 à 57 mensen verdronken. We spreken vandaag ook over andere gevallen waarin vrijwel iedereen dood werd aangetroffen op die schepen. We spreken over kinderen en baby's, over vele onbekende mensen - kortom, over een ontstellende tragedie waarvan wij gruwelen. Daarom wil ik namens de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten zeggen dat deze kwestie Europa in zijn kern raakt. Het gaat om de grondrechten, om het fundament van onze waarden, om het recht op leven. Het gaat vandaag niet om de strijd rond de immigratie, over wie wij Europa binnenlaten en wie niet, maar om fundamenteel humanitaire kwesties. Daarom wil ik onderstrepen dat de waarden niet ophouden bij de grenzen. Wij Europeanen vinden dat onze waarden ondeelbaar zijn, en dat wij ze moeten toepassen.
In de tweede plaats wil ik onderstrepen dat de Europese solidariteit - veel medeafgevaardigden hebben het reeds gezegd - nu zeer noodzakelijk is. We kunnen het niet maken om een heel klein land als Malta - en veel andere landen aan de zuidelijke grens - het alleen te laten opknappen en het vervolgens verwijten te maken. Nee, dit is een Europese kwestie. Ik vind het bijzonder jammer dat deze tragedie amper aan bod is gekomen in de Midden- en Noord-Europese media en dat de mensen aldaar er geen belangstelling voor hebben getoond.
Er moet nu actie worden ondernomen. Daarom, mijnheer de commissaris, omarm ik namens de EVP-fractie graag de gedachte om een discussie te voeren over de in de begroting geblokkeerde middelen, als er geld nodig mocht zijn voor dit doel. Ik verzoek de Raad, beste Peter, om niet alleen besluiten te nemen, maar om nu eindelijk ook tot actie over te gaan. Besluiten redden geen mensen; alleen maatregelen redden mensen. Daarom vraag ik heel concreet om deze humanitaire ramp hoog op de agenda te zetten van de Raadsvergadering van komend weekend.
Javier Moreno Sánchez
- (ES) Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, opnieuw hebben beelden van wanhopige en dode emigranten onze huiskamers bereikt. Opnieuw laten deze beelden de meest dramatische en zichtbare kant van de illegale immigratie zien. En opnieuw worden we geconfronteerd met een humanitaire noodsituatie waarop wij onmiddellijk en met overtuiging moeten reageren.
Deze situatie zal niet vanzelf ophouden te bestaan. Er zijn al meer dan negenduizend mensen omgekomen bij hun poging om de Middellandse Zee over te steken, en met de komst van het goede weer zal dit aantal blijven stijgen.
Vorige week hebben de autoriteiten van een bepaalde lidstaat niet voldaan aan hun elementaire internationale verplichting met betrekking tot het redden en opvangen van schipbreukelingen. Het is niet voldoende om die lidstaat te veroordelen voor zijn onacceptabele houding en te vragen zijn verantwoordelijkheid te nemen om te voorkomen dat deze situatie zich in de toekomst opnieuw zal voordoen. Ook moeten we de strijd tegen illegale immigratie niet willen delegeren aan de kapiteins van vissersschepen. Dit is niet alleen een probleem van Malta. Dit is een Europees probleem waarop we een allesomvattend antwoord moeten geven op basis van solidariteit tussen alle lidstaten. Ik herhaal: alle lidstaten, met gedeelde verantwoordelijkheid, transparantie en wederzijds vertrouwen.
Daarom wil ik de Raad en de Commissie en dit Parlement vragen om onmiddellijk concrete maatregelen te nemen en een einde te maken aan deze onaanvaardbare situatie. Frontex moet niet langer een luchtspiegeling blijven maar over de middelen beschikken die nodig zijn om het hele jaar door gezamenlijke patrouilles te organiseren in zones met een verhoogd risico.
Geachte afgevaardigden, we kunnen niet blijven debatteren en onderling ruzie blijven maken, terwijl er immigranten blijven verdrinken. Laten we nu handelen.
Ignasi Guardans Cambó
- (ES) Ik wil om te beginnen de commissaris feliciteren, omdat hij zijn verantwoordelijkheid in deze zaak heeft genomen. Ik hoop dat het niet alleen bij woorden blijft, hoewel het natuurlijk goed is om dat in eerste instantie met woorden te doen.
Het is absoluut onaanvaardbaar dat we een groep mensen laten doodgaan, terwijl de regeringen en bureaucratieën van verschillende lidstaten erover twisten wie verplicht is om schipbreukelingen te redden die omkomen door uitputting, door verdrinking en door blootstelling aan de brandende zon...
Malta heeft verplichtingen. De opstelling van Malta is onacceptabel en het verdient om te worden veroordeeld. Maar de Unie moet er natuurlijk wel voor zorgen dat zij in staat is om Malta vandaag te helpen. Gisteren was het Spanje, op de Canarische Eilanden, en wie weet welk land morgen aan beurt is om de levens te redden van de mensen die de Europese Unie willen binnenkomen.
De zomer begint, en daarmee komt ook de stroom immigranten weer op gang, mensen die hun dromen willen verwezenlijken in Londen of Hamburg, maar die zullen sterven op de stranden in het zuiden.
Dat is de boodschap die we moeten uitzenden.
Het debat over de toekomst van Europa, over wat we willen en wat we samen kunnen doen, is dezer dagen in volle gang. Welnu, op gebieden als deze vindt de Europese Unie haar rechtvaardiging. En dan heb ik het niet alleen over geloofwaardigheid: ik heb het over legitimiteit. Ook op dit gebied kan de Europese Unie haar legitimiteit verliezen.
Wat voor Unie is een unie die allerlei zaken kan organiseren en reguleren - waarvan veel van onze burgers vinden dat ze absurd en zelfs idioot zijn - maar die niet kan voorkomen dat de mensen die onze kastelen proberen binnen te komen, doodgaan voor de poorten van de kasteelmuren?
Mijnheer de vice-voorzitter, u staat voor een historische uitdaging, een politieke en historische uitdaging. U heeft de verantwoordelijkheid om de solidariteit te bevorderen, maar als die solidariteit er niet komt, heeft u de verantwoordelijkheid om haar op te leggen. U heeft de mogelijkheden om dat te doen. Als de solidariteit er niet komt, moet u haar opleggen, door politieke actie, door de lidstaten die hun verantwoordelijkheid niet nemen, openlijk aan de schandpaal te nagelen en door dwang uit te oefenen met wetsvoorstellen die erop gericht zijn dat ieder land zijn verantwoordelijkheid neemt tegenover het heden en tegenover de geschiedenis. Er zijn al zoveel doden die het gevolg zijn van het feit dat regeringen hun verantwoordelijkheid niet willen nemen.
Hubert Pirker
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, elke dag proberen meer illegalen het Europese vasteland te bereiken en elke dag leidt dat tot ondraaglijke situaties en tragedies in het zuiden van Europa. De Europese Unie heeft Frontex in het leven geroepen. Het Europees Parlement was ertoe bereid om de jaarbegroting voor de grensbewaking te verdubbelen. Inmiddels heeft Frontex de beschikking over 35 miljoen euro. Desondanks overschrijden elke dag meer illegalen de grenzen van de Europese Unie. Dat betekent simpelweg dat de grensbewaking niet functioneert. De hulp aan de lidstaten, de coördinerende rol die Frontex op zich zou nemen, komen niet uit de verf.
Als er sprake is van gebrekkige coördinatie, treft Frontex daarvoor de blaam, maar als de lidstaten niet het nodige personeel en de nodige uitrusting ter beschikking stellen en hun beloftes niet nakomen, dan treft die lidstaten de blaam en dan dienen we hen op hun verantwoordelijkheid aan te spreken. Hoe dan ook mogen we de landen in het zuiden van Europa niet met de brokken laten zitten.
Wat dat betreft heb ik een vraag aan de commissaris. In een persbericht van 24 mei deelde de Commissie mee dat men tevreden was met het aantal vliegtuigen, schepen en ander materieel dat tot dan toe ingebracht was. Vandaag lezen we echter in een andere mededeling van de Commissie kritiek op de lidstaten, die niet meer dan eentiende van de beloofde schepen, vliegtuigen en helikopters geleverd zouden hebben. Wat is er nu waar? Zou u daar alstublieft duidelijkheid in kunnen brengen, mijnheer de commissaris? Als we dan besluiten tot een agentschap en het van zoveel middelen voorzien, mogen we ook succes verwachten. Anders kunnen we het beter afschaffen en naar andere wegen zoeken.
In elk geval - en daarvoor doe ik een beroep op alle verantwoordelijken - dient de Europese Unie, naast haar eigen grenzen te bewaken, ook hulp te bieden bij de opbouw van een effectieve grensbewaking in de transitlanden, hulp ter plaatse, waar wij zelf ook van profiteren. Ook dient zij stabiliseringhulp te bieden, en voorlichtingscampagnes te organiseren in de landen van herkomst zelf. Het is in elk geval tijd om eindelijk een daad te stellen, in plaats van verder te discussiëren over een situatie die ondraaglijk is.
Claudio Fava
- (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer Frattini, ik sta achter hetgeen u vandaag hier hebt verklaard en wat u in de interviews van de afgelopen dagen hebt gezegd. Maar wie het daar bepaald niet mee eens is, is de Maltese minister van Buitenlandse Zaken. In een mededeling van hedenmiddag legt hij uit dat Malta geen illegale immigranten op kan nemen omdat die juridisch gesproken niet onder zijn bevoegdheid vallen.
Eenentwintig verdronken mensen zijn geen probleem van wetten. Het wordt tijd dat in de komende Raadsvergadering iemand van het voorzitterschap of de Commissie aan de Maltese regering uitlegt wat het verschil is tussen illegale immigranten en schipbreukelingen. Iemand moet de Maltese minister van Buitenlandse Zaken eraan herinneren dat een vissersboot die onder Maltese vlag voer, besloten heeft om zevenentwintig mensen vastgeklampt te laten zitten aan visserstuig voor de vangst van tonijn, omdat zij de tonijnvangst belangrijker vonden dan het redden van mensenlevens.
Iemand moet de Maltese minister van Buitenlandse Zaken en alle andere ministers van ons uitleggen dat het humanitaire recht los staat van juridische verplichtingen en van de overeenkomsten die onze landen ondertekend hebben. Aangezien het volgens mij belangrijk is om de daad bij het woord te voegen, sta ik achter uw voorstel. Het Frontex-geld moet vrijgemaakt worden en alle landen moeten hun verantwoordelijkheid op zich nemen. Maar tegelijkertijd moet de mogelijkheid om dit geld te krijgen - dus dat van Frontex of het Europees Fonds voor terugkeer naar het vaderland - gekoppeld worden aan de naleving van de plicht tot bijstand. Iedere schipbreukeling heeft daar recht op, ongeacht de situatie waarin hij of zij zich bevindt en wat ook de juridische status van de schipbreuk is.
Dit is één van de invalshoeken van waaruit dit probleem in de komende dagen met de andere ministers benaderd kan worden.
Louis Grech
(MT) Mijnheer de Voorzitter, het is een schande dat opnieuw zo veel mensen hun leven hebben moeten verliezen, voordat het ontbreken van concrete actie van de kant van de Europese Unie op het gebied van immigratie aan het daglicht kwam. Hoewel ik van mening ben dat alle lidstaten hun deel van de lasten moeten dragen, vooral als het om kwesties van leven of dood gaat, moeten ook de Commissie en vooral de Raad een deel van de verantwoordelijkheid op zich nemen. Naar mijn mening geven de Commissie en de Raad deze situatie niet de urgentie die ze verdient, en geven ze blijk van onvoldoende betrokkenheid. Terugkijkend op wat er is gedaan in deze afgelopen vier jaar, is het niet moeilijk vast te stellen dat er, als we de betekenisloze modewoorden 'solidariteit' en 'mobilisatie' weglaten, maar weinig maatregelen zijn getroffen om iets te doen aan deze alarmerende situatie. We verwachten onmiddellijke actie op het gebied van het beginsel van lastenverdeling, voor de herziening van Dublin II en de logistieke en administratieve bijstand bij een doelmatige coördinatie van de gezamenlijke patrouilles, die tot nu toe praktisch onzichtbaar zijn geweest en die Frontex ons lang geleden al heeft beloofd. Tot nu toe lijkt het alsof Frontex een agentschap is dat simpelweg te zeer overweldigd is door de enorme omvang van de crisis om nog actie te kunnen ondernemen. Maar geen enkel land kan deze tragedie alleen het hoofd blijven bieden, vooral niet een land dat zo klein is als Malta en dat al veel zwaardere lasten op zijn schouders heeft dan het kan dragen. In deze fase moet prioriteit worden gegeven aan de crisis zelf en niet aan het aanwijzen van de schuldigen. We moeten een noodplan, een soort Marshallplan uitvoeren, om te voorkomen dat we hier dezelfde toespraken moeten houden wanneer er zich opnieuw een tragedie voordoet. We hebben geen tijd te verliezen. Er zijn al te veel levens verloren gegaan. Ik hoop dat de definitie van solidariteit van de heer Frattini ook daadwerkelijk in de praktijk zal worden gebracht. Dank u, mijnheer de Voorzitter.
Peter Altmaier
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, ik geef iedereen gelijk die zegt dat we lang genoeg gepraat hebben en dat we moeten handelen. En de Raad heeft de afgelopen maanden ook gehandeld. Hij heeft ervoor gezorgd dat het technische centrale register, de gereedschapskist van Frontex, gevuld werd en dat Frontex kon beschikken over, of toch in elk geval aanspraak kon maken op honderd schepen, vliegtuigen en helikopters. De Raad heeft er met steun van dit Parlement voor gezorgd dat de verordening betreffende de snelle interventieteams, ofwel de RABIT's, is vastgesteld. Er komt een Frontex-missie in de wateren rond Malta, waar we met de steun van deskundigen uit de lidstaten en van helikopters uit de lidstaten zullen proberen in deze humanitaire tragedie in te grijpen. Maar tegelijk zeg ik dat het beter geweest zou zijn als we een paar weken eerder met deze acties hadden kunnen beginnen. Dat is een verantwoordelijkheid die we gezamenlijk moeten dragen.
Verder hebben we de laatste maanden overeenstemming bereikt over een voorstel van de Commissie om regionale beschermingsprogramma's in de herkomst- en transitlanden uit te voeren. We hebben concrete stappen ondernomen door het eens te worden over het sluiten van partnerschapsovereenkomsten en door te spreken over stimuleringsmaatregelen voor legale en circulaire migratie. We voeren onderhandelingen over overnameovereenkomsten met Afrikaanse en andere landen. Allemaal stappen in de juiste richting. Het is echter ook waar dat veel van deze maatregelen laat komen en dat het voor de mensen die er mee te maken hebben, beter geweest was als we er harder aan getrokken hadden.
Mevrouw Hennis-Plasschaert, ik denk dat het ook te maken heeft met een gebrek aan efficiëntie van de besluitvormingsprocedures in de Raad. Het is jammer dat de Europese grondwet tot nu toe nog niet in werking is getreden, omdat de Europese grondwet en de hervormingen waarin deze voorziet, ons in staat zou stellen om veel sneller en veel efficiënter noodzakelijke beslissingen te nemen.
(DE) We zullen er de komende dagen en weken voor moeten zorgen dat we onze humanitaire verantwoordelijkheid ten aanzien van de getroffen mensen waarmaken. We zullen er echter ook voor moeten zorgen dat we Malta niet in de steek laten. Malta is een klein land met een grote verantwoordelijkheid in het onderhavige gebied. Daarom heeft Malta recht op de solidariteit van de Europese Unie.
Ten derde moeten we erop letten dat we met alles wat we doen her en der geen nieuwe aanzuigmechanismen op gang brengen, die ertoe leiden dat steeds meer mensen op weg gaan richting Europa. Daarmee zouden wij het menselijk leed niet verminderen, maar juist vergroten. Vandaar dat ik ervan overtuigd ben dat de Raad de kracht zal vinden om op zijn vergadering van komende week een onmiskenbaar signaal af te geven.
Franco Frattini
lid van de Commissie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik sta achter hetgeen de heer Altmaier hier heeft verklaard. De volgende week zal de Raad dit thema stellig met de nodige eerlijkheid en met een echte politieke discussie aan de orde stellen. Ik ga hier dus niet nog eens een opsomming geven van de vele positieve dingen die gedaan zijn. Het zal alle leden van dit Parlement wellicht bekend zijn dat er twee jaar geleden nog niet eens één document bestond voor een gemeenschappelijke Europees optreden met betrekking tot immigratie. Vandaag hebben wij het erover hoe wij de documenten en beginselen kunnen toepassen die zijn voortgevloeid uit een politieke consensus die er voorheen niet was, en momenteel dus wel. Er zijn weliswaar stappen vooruit gezet, maar niet alles is zo snel gegaan als nodig zou zijn geweest.
Zoals iemand hier heeft gezegd, hebben wij voor Frontex een grote financiële verhoging gekregen: 35 miljoen euro voor 2007. Maar 13 miljoen euro zit vast. Dat geld kan dus niet gebruikt worden en er kunnen geen plannen worden gemaakt voor de uitgaven. Ik dank u voor wat er is gezegd over de inzet van het Parlement om deze bedragen gauw vrij te maken voor Frontex. De toolbox die Frontex ter beschikking staat, is voldoende gebleken. Dat had ik een paar weken geleden al opgemerkt, nadat ik de intentieverklaringen van de ministers van Binnenlandse Zaken van maar liefst 19 Europese landen had gelezen. Ik had toen, eind mei, gezegd: wij hebben voor deze zomer meer dan 100 vaartuigen ter beschikking, meer dan 100 patrouilleerboten, 25 helikopters, 20 vliegtuigen. Maar wat ik vandaag heb gezegd, is ook waar. Sedert die formele toezegging is gedaan, staat ons slechts een tiende van de beloofde uitrusting ter beschikking.
Ik zal heel vriendschappelijk tegen de ministers en collega's van de Raad zeggen dat hun toezeggingen omgezet moeten worden in een onverwijlde beschikbaarheid. Als wij niet 5, maar 50 patrouilleboten hadden gehad, zou er misschien eerder een boot zijn gearriveerd om de mensen te redden die op het punt stonden te verdrinken. Een Italiaans schip en daarna een Frans schip zijn tussenbeide gekomen om de lichamen van de slachtoffers te bergen en deze naar Frankrijk te brengen. Als er sprake was geweest van een grotere aanwezigheid, zou men misschien eerder hebben ingegrepen. Dat is dus concrete solidariteit, daar moeten we eerlijk voor uitkomen.
Ik moet er hier ook op wijzen dat waar Frontex geopereerd heeft - en ik verwijs naar de Canarische Eilanden, vorig jaar bijvoorbeeld - de balans positief is geweest. Ik weet nog heel goed dat de Spaanse minister van Binnenlandse Zaken aan het eind van de herfst vorig jaar had verklaard dat er een vermindering was van circa 30 procent van de migratiestroom richting Canarische Eilanden dankzij de Frontex-patrouilleringen die in samenwerking met een derde land, in dit geval Senegal, zijn uitgevoerd. Daar waar men is opgetreden, zijn er ook resultaten geboekt.
Voor wat betreft het centrale gedeelte van de Middellandse Zee, hebben wij een paar dagen geleden een bezoek aan Libië gebracht. Een Frontex-missie heeft zich naar Libië begeven om de mogelijkheid te verkennen van hulp aan dit land met het oog op de controles aan de zuidgrens met Niger, de woestijngrens. Wij hebben heel duidelijk tegen Libië gezegd dat wij meer controle verwachten en vooral dat het land moet voldoen aan zijn plicht tot zoek- en reddingsacties op volle zee. Die verplichting moet Libië, net zoals alle anderen, nakomen.
De missie zal Nautilus II heten en krijgt als bestemming het centrale gedeelte van de Middellandse Zee. Zoals gepland, zal men over een paar dagen vertrekken. Uiteraard hoop ik dat zo veel mogelijk Europese landen meedoen, dus niet alleen de landen van de Middellandse Zee. De Duitse regering heeft al een signaal gegeven. Duitsland is geen mediterraan land, maar het zal meedoen aan die missie naar het midden van de Middellandse Zee. Ook Middellandse-Zeelanden zullen van de partij zijn. Ik hoop dat mijn eigen land bijvoorbeeld ook meedoet. Tot nu toe heeft de Italiaanse regering geen signaal gegeven dat zij bereid is deel te nemen aan deze missie, die overigens tussen Sicilië, Malta en Libië zal opereren. Dit is een concreet voorbeeld van oproep tot solidariteit die ik natuurlijk tot de collega-ministers zal richten, maar ik doe eveneens een beroep op u.
Laatste thema, de Dublin-verordening. Mevrouw Roure, maar ook anderen hebben daarover gerept. Het verslag is vandaag gepubliceerd en het is door de Commissie aangenomen. Het geeft aan hoe het reguleringsmechanisme van Dublin functioneert: de verordening heeft correct gefunctioneerd, maar de Commissie suggereert een paar aanvullingen. Onder andere suggereert de Commissie om na te gaan of het beginsel op grond waarvan alleen het land van bestemming opvang moet bieden, het enige juiste antwoord kan zijn, of dat het daartegen aangevuld kan worden met een betere verdeling van de lasten. Dit komt ook ter sprake in een voorstel dat vandaag door de Europese Commissie is aangenomen: een Groenboek over het asielbeleid tot 2010, waarom dit Parlement gevraagd heeft. Er zijn voorstellen, en ik wacht nog op een gebaar van solidariteit.
Natuurlijk, als de lidstaten met grote meerderheid zullen zeggen dat het systeem op deze manier goed loopt, blijft de huidige situatie aanhouden. Dan neemt het land van eerste bestemming de gehele last op zich en is er geen sprake meer van solidariteit. Dit is een ander voorbeeld van hoe zelfs de Dublin-verordening op de juiste manier geïnterpreteerd moet worden, niet om een beschuldigende vinger te heffen, maar om de handen ineen te slaan.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaring (artikel 142)
Patrick Gaubert 
Hoeveel lijken moeten we nog uit de Middellandse Zee opvissen voordat doeltreffende oplossingen worden doorgevoerd?
Laten we ophouden met de beschuldigende vinger te wijzen naar kleine landen als Malta, die niet meer opgewassen zijn tegen de onophoudelijke stroom immigranten die dagelijks op hun stranden aanspoelen. Dat is niet de manier om illegale immigratie te bestrijden. Geen enkel prikkeldraad, geen enkele barrière zal mannen en vrouwen, die tot alles bereid zijn om in de eerste levensbehoeften van hun gezin te voorzien, ervan weerhouden de zeeën over te steken.
In september 2006 richtte het Parlement in een resolutie die de steun had van alle politieke fracties, een oproep tot de lidstaten en de Commissie. Daarin benadrukten wij de noodzaak van partnerschappen en dialoog met de landen van herkomst. Ook eisten we de herziening van de Dublin II-verordening die de landen in het zuiden en oosten van de Unie een te zware last oplegt. Het is de hoogste tijd dat we een billijk mechanisme invoeren voor solidariteit en voor het spreiden van de verantwoordelijkheden over alle lidstaten.
Bovendien moeten we constateren dat Frontex geen zoden aan de dijk zet. Een echte politieke bereidheid is cruciaal als lidstaten dit agentschap voldoende middelen ter beschikking willen stellen om in de toekomst doeltreffend te kunnen functioneren.
