1. Wenezuela
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest debata w sprawie sześciu projektów rezolucji dotyczących Wenezueli.
Tunne Kelam
autor. - Panie przewodniczący! Posłowie Parlamentu martwią się niezmiernie niedawnymi ograniczeniami nałożonymi przez wenezuelski reżim na wolność prasy.
Jak państwo wiedzą, wolność środków masowego przekazu stanowi jeden z fundamentów demokratycznego społeczeństwa. W oczywisty sposób obejmuje ona prawo do otrzymywania informacji z wielu pluralistycznych źródeł. Ostatnio wolność mediów stała się przedmiotem ataków prezydenta Hugo Cháveza. W sierpniu zeszłego roku nakazał on zamknięcie 34 rozgłośni radiowych, odmawiając odnowienia ich licencji. W styczniu bieżącego roku prezydent Chávez nakazał wyłączenie kanału RCTV International i pięciu innych kablowych i satelitarnych kanałów telewizyjnych, które nie nadały transmisji jego oficjalnego wystąpienia. Co więcej, nazwał on wykorzystywanie Twittera i Internetu do przekazywania antyrządowych informacji działalnością terrorystyczną. Protestujemy w związku ze śmiercią dwóch wenezuelskich studentów, którzy protestowali przeciw zamykaniu wolnych mediów...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Renate Weber
autorka. - (ES) Panie przewodniczący, panie i panowie! Swoboda wypowiedzi nie jest wirtualnym prawem, które można uzgodnić bez uwzględniania politycznej i społecznej rzeczywistości jakiegoś kraju. Wolność prasy w zakresie wyrażania krytycznych poglądów na temat rządu lub polityków, niezależnie od tego, czy są prezydentami, zwolennikami rządu, czy też opozycjonistami, jest najważniejszą gwarancją, jaką mogą mieć ludzie. Jest to kwestia dostępu do informacji z pluralistycznych źródeł, dzięki której prawo do głosowania jest rzeczywistym prawem.
Niestety, rzeczywistość w Wenezueli jest taka, że teraz, po wielu antydemokratycznych posunięciach rządu prezydenta Cháveza przeciwko opozycji, wydaje się, że ma on zamiar położyć kres wolnej prasie. Nie odnosimy się tu wyłącznie do niedawnej sprawy kanału RCTV International, wobec którego wenezuelski urząd ds. radiofonii i telewizji zastosował ustawę z mocą wsteczną, ale też do faktu, że od 2009 roku zostały zamknięte 34 spośród najbardziej popularnych rozgłośni radiowych w Wenezueli.
W dodatku, na Globovisión, która wciąż utrzymuje jeszcze linię edytorską niezależną od rządu, wywierana jest presja, aby to zmienić. Nie zapominajmy, że najbardziej przewrotną metodą eliminacji mediów jest zaprowadzenie samocenzury.
Po zamknięciu 34 stacji radiowych, rząd Hugo Cháveza oficjalnie ogłosił, że istnieje lista innych stacji, które mają również zostać zamknięte: lista, której treści nikt nie zna, ponieważ nie rozpoczęto postępowań; lista, wokół której panuje ogromna niepewność, a której jedynym celem jest wspieranie autocenzury. Wszystkie te naruszenia odbywają się bez udzielania przez właściwe sądy odpowiedzi na wnoszone do nich sprawy.
W kraju, w którym nie jest przestrzegana taka uniwersalna zasada, jak niestosowanie przepisów z mocą wsteczną, w którym organy sądownicze nie odpowiadają na żadne odwołania, o ile prezydent im tego nie nakaże, nie ma rządów prawa, ani podziału władzy. Demokracja zwyczajnie nie istnieje. Niestety, taka jest dzisiejsza Wenezuela.
Véronique De Keyser
Panie przewodniczący! Przykro mi, ale projekt rezolucji w sprawie Wenezueli, złożony głównie przez Grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) to zwykła kpina, dokument sklecony po to, by wykorzystać pilną debatę do celów politycznych i podjąć próbę zdyskredytowania pana prezydenta Cháveza.
Powiem krótko, ponieważ nie ma sensu tracić czasu. Cztery krajowe rozgłośnie nie wywiązały się z swoich statutowych wymogów dotyczących rejestracji. Ich działalność została tymczasowo zawieszona. Obecnie pracują one nad spełnieniem tych wymogów i mam nadzieję, że wkrótce wszystko będzie w porządku.
We wspólnym projekcie rezolucji, złożonym wraz z Grupą http://pl.wikipedia.org/wiki/Zieloni_-_Wolny_Sojusz_Europejski" \o "Zieloni - Wolny Sojusz Europejski" iego i Grupą Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordyckiej Zielonej Lewicy, moja grupa ponawia swoje zdecydowane poparcie dla wolności wypowiedzi i pluralizmu. Jestem jednak zaskoczona bardzo zróżnicowanymi poglądami grupy PPE w odniesieniu do wolności słowa. Czy to nie wy głosowaliście przeciw rezolucji w sprawie wolności prasy we Włoszech w obronie Berlusconiego? Jeśli chcecie dziś się zbłaźnić, to zapraszam. W czasie głosowań będzie was mnóstwo, wykorzystajcie to jak najlepiej.
Raül Romeva i Rueda
autor. - (ES) Panie przewodniczący! Ja również mam dwa problemy dotyczące Wenezueli. Jeden z nich dotyczy formy, a drugi treści. Co do formy, muszę powiedzieć, że nasi koledzy posłowie z Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci), którzy już od jakiegoś czasu aktywnie nadużywają tej zwołanej w trybie pilnym sesji w sprawie łamania praw człowieka po to, by prowadzić partyjną debatę polityczną, powodują skomplikowaną sytuację.
Ich zamiar prowadzenia partyjnych działań politycznych jest całkiem uprawniony. Nie jest to jednak właściwe miejsce. Jeżeli pragną oni występować z poparciem dla swoich przyjaciół lub, przeciwnie, krytykować te rządy, które im się nie podobają, to nie jest właściwy czas ani miejsce.
Podejdźmy jednak do tej pilnej sesji, w trakcie której omawiamy przypadki łamania praw człowieka i demokracji, bardziej poważnie, jeśli nie chcemy stracić całej wiarygodności, jaką obecnie się cieszymy - a odzyskanie jej na szczeblu międzynarodowym jest wyraźnie trudne.
W Ameryce Łacińskiej jest wiele rażących przykładów łamania praw człowieka. Bądźmy też bardziej konsekwentni. Czy chcemy omawiać kwestię praw człowieka Ameryce Łacińskiej? W takim razie rozmawiajmy o Kolumbii i Hondurasie. Jak to jest, że te sprawy nigdy nie stają się tu przedmiotem dyskusji plenarnych? Dlaczego zawsze stykamy się z tym problemem, a nawet w takim przypadku jak dzisiejszy, który jest kwestią natury administracyjnej, mamy do czynienia z tego rodzaju obecnością i poparciem? To jest nie do przyjęcia. To jest nie do przyjęcia, ponieważ - jak uparcie twierdzę - tracimy całą wiarygodność i wszelkie prawo do wyrażania opinii na temat tego typu przypadków.
Chcę to powiedzieć bardzo jasno: nie jestem zwolennikiem Cháveza. Jestem za wolnością słowa, nawet dla tych, których opinie radykalnie kłócą się z moimi - czy to tu, czy we Włoszech, czy w Hondurasie. Nie miejsce jednak na to w dzisiejszej debacie. Omawiany dziś problem to sprawa o charakterze zasadniczo administracyjnym, która dotyczy porządku wewnętrznego w Wenezueli, sprawa, która jest w trakcie wyjaśniania, a co więcej, zgodnie z posiadanymi przez nas informacjami, została nawet wyjaśniona.
Dlatego też nie ma nawet powodów. Nie ma sensu. Jeżeli pragniemy nadal ośmieszać tę pilną sesję, róbmy tak dalej. Skończy się na tym, że w końcu niczego nie przedyskutujemy, bo zabraknie nam wszelkiej wiarygodności.
Dlatego też wzywam członków grupy PPE, żeby potraktowali tę pilną sesję trochę poważniej, w przeciwnym razie stanie się ona całkowicie bezcelowa.
Joe Higgins
autor. - Panie przewodniczący! W pierwszym rzędzie pozwolę sobie zwrócić uwagę na totalną hipokryzję prawicowych grup w tym Parlamencie, które potępiły rząd wenezuelski w związku z tymczasowym zamknięciem rozgłośni Radio Caracas Television (RCTV) i pretendują do miana orędowników wolności prasy. To są te same grupy, które w Europie popierają system, w ramach którego ogromna większość mediów znajduje się pod kontrolą miliarderów i wielkich korporacji prywatnych, korzystających z tej kontroli, aby zgarniać dla siebie ogromne zyski, a z drugiej strony - by szerzyć prokapitalistyczną propagandę, propagandę rynku i neoliberalizmu, które w sytuacji obecnego kryzysu gospodarczego szkalują i znieważają pracowników sektora publicznego, na przykład przez stałe powtarzanie, że za ten kryzys płacić musi klasa robotnicza i bez końca szkalują te organizacje pracownicze, które ośmielają się z tym nie zgadzać.
Uwzględnienie sprawy RCTV w dzisiejszej pilnej rezolucji w sprawie praw człowieka to poważne nadużycie tej procedury. Swoją drogą, tak naprawdę większość środków masowego przekazu w Wenezueli znajduje się w rękach prywatnych, w tym w rękach potężnych korporacji medialnych, które w 2002 roku uknuły spisek, by obalić Hugo Cháveza, któremu udaje się być wiele razy z rzędu wybieranym przez obywateli Wenezueli. Rzeczywistość jest taka, że EPP w tym Parlamencie ma taki sam program, jak uczestniczący w tym puczu wywrotowcy: oni chcą obalić rząd Hugo Cháveza, ponieważ rząd ten nie wypełnia butnych nakazów światowego kapitalizmu, który wszędzie wprowadza prywatyzację i deregulację. Nie życzą sobie oni także sprzeciwu wobec neoliberalnego programu. Tak, cała klasa robotnicza w Ameryce Łacińskiej wyraża sprzeciw. Nie, nie brakuje mi kilku ostrych krytycznych uwag pod adresem wenezuelskiego rządu.
Pomimo potężnego poparcia ze strony większości Wenezuelczyków, w rzeczywistości Hugo Chávez nie zerwał zdecydowanie z kapitalizmem i prowadzi w kierunku prawdziwego demokratycznego socjalizmu. Występuje tam w pewnym sensie tendencja do biurokracji. Ostatecznie wenezuelscy działacze myślący podobnie jak ja, należący na przykład do ugrupowania Socialismo Revolucionário, zwalczają te tendencje i walczą o prawa robotników i prawdziwy socjalizm, co przy okazji oznaczać będzie, że media nie będą kontrolowane ani przez przedstawicieli interesów kapitalistycznych, ani przez przedstawicieli interesów biurokracji, ale będą demokratycznie otwarte dla wszystkich sektorów społeczeństwa.
Tomasz Piotr Poręba
autor. - Panie przewodniczący! Właśnie tutaj, w Parlamencie Europejskim powinniśmy dzisiaj rozmawiać o tym, co się dzieje w Wenezueli, gdzie dyktator łamie prawa, zwalcza opozycję, zamyka niezależne stacje telewizyjne, wywłaszcza przedsiębiorców, zamyka różnego rodzaju instytuty. To jest to miejsce. To jest ewidentne łamanie praw człowieka.
Ale są jeszcze inne rzeczy, ponieważ jego rządy nie tylko destabilizują sytuację we własnym kraju, ale destabilizują sytuację w regionie. Prowokacyjne działania wobec Kolumbii, wspieranie partyzantki FARC - to są fakty, które mogą naprawdę doprowadzić do realnego konfliktu w regionie.
Kolumbia to nasz strategiczny partner, wspierajmy go i bądźmy z nim w tym momencie, kiedy jest tak bardzo mocno atakowany przez Chaveza i podstępnie czy prowokacyjnie prowokowany do nasilenia konfliktu w regionie. To jest nasz obowiązek i jeżeli te ataki, te prowokacje się nasilą, obowiązkiem Unii Europejskiej, Parlamentu Europejskiego jest stać przy Kolumbii, być z Kolumbią i wspierać Kolumbię w konflikcie z Wenezuelą, który - boję się - może wkrótce nastąpić.
Bogusław Sonik
w imieniu grupy PPE. - Panie przewodniczący! Za każdym razem jest tak samo. W imię lepszego jutra, zniesienia nierówności, uwolnienia ludu z opresji ciemiężców, tyranów, zlikwidowania biedy i nędzy, korzystania z bogactw dla dobra narodu zdobywa się władzę. To jest cel przyświecający każdej rewolucji, czy również tym, którzy wykorzystując mechanizmy demokracji, dochodzą do swojej wymarzonej funkcji np. prezydenta, tylko po to, żeby nazajutrz wrzucić do kosza swoje wolnościowo-demokratyczno-społeczne hasła. Od tego momentu przyświeca im tylko jedna dewiza "raz zdobytej władzy nie oddamy”. Cel ten dyktatorzy osiągają różnymi metodami, ale zawsze tymi samymi: cenzura, tajna policja, więzienia dla inaczej myślących, rozbijanie i dzielenie sił opozycyjnych, całkowite podporządkowanie mediów. Takim aktem założycielskim, symbolem tej właśnie logiki w XX wieku było chociażby zdławienie przez Lenina buntu bohaterskich marynarzy z Kronstadtu. Ta diagnoza jest również aktualna dla Wenezueli. Wolność mediów ma zasadnicze znaczenie dla demokracji i poszanowania podstawowych wartości. Komisja Europejska powinna podjąć stosowne działania.
Zigmantas Balčytis
Kilku członków naszej grupy już w istocie przedstawiło swoją pozycję, i ja również zgadzam się, że kwestia Wenezueli czy swobody wypowiedzi jest ważna nie tylko w Ameryce Łacińskiej, ale też w całej Europie i na całym świecie. Jeżeli mielibyśmy dokonać szczegółowego przeglądu przypadków łamania wolności słowa, to uważam, że przekonalibyśmy się, że problemy te istnieją w niektórych państwach Unii Europejskiej.
Zdecydowanie popieram pogląd, że ten temat zapewne został dodany do porządku dziennego raczej zbyt szybko i że mamy znacznie większe problemy i większe zbrodnie, nie tylko w Ameryce Łacińskiej, ale też w innych państwach. Dlatego też uważam, że dzisiaj kwestia ta została przeceniona.
Izaskun Bilbao Barandica
Panie przewodniczący! Zgadzam się, że istnieją problemy znacznie poważniejsze niż ten, lecz gwoli konsekwencji moim obowiązkiem jest również potępić to, co dzieje się obecnie w Wenezueli. Głosowałam za przyjęciem inicjatywy dotyczącej Włoch.
Przed kilkoma dniami z tego miejsca potępiłam wydarzenie, jakie miało miejsce - zamknięcie jedynej w Hiszpanii baskijskojęzycznej gazety w Kraju Basków, a dziś jestem tu, aby potępić zamknięcie w 2007 roku Radia Caracas oraz 34 rozgłośni radiowych w 2009 roku.
Chciałabym, żeby w grę wchodziły tu jedynie trudności administracyjne i aby te środki masowego przekazu odzyskały swoje prawa. Odczuwam jednak niepokój, gdy słyszę, że prezydent Chávez przyrównuje nowe portale społecznościowe do terroryzmu państwowego i gdy widzę, jak Internetowi zagraża poważne niebezpieczeństwo.
Moim obowiązkiem jest obrona praw ludzi, obrona wolności słowa, obrona prawa środków masowego przekazu do podawania wolnych i pluralistycznych informacji, ponieważ oznacza to obronę praw obywateli do pełnej swobody uzyskiwania informacji.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Wiemy, że Wenezuela jest jednym z najbardziej zasobnych w ropę krajów świata. Wiemy też, że państwo to posiada ogromny potencjał, jeśli chodzi o energię z elektrowni wodnych. Niemniej, jak wszyscy wiemy, ludność Wenezueli cierpi z powodu następstw wieloletnich niekompetentnych rządów. Przez dziesięciolecia kraj ten nie jest w stanie inwestować swoich dochodów z ropy naftowej w zrównoważony rozwój czy w rozbudowę infrastruktury. Sztywne powiązanie krajowej waluty z dolarem amerykańskim jest prawdopodobnie kolejnym posunięciem, które przynosi efekt przeciwny do zamierzonego. Ostatnio prezydent Chávez próbował przezwyciężyć ten problem obniżając wartość waluty i wprowadzając kontrolę nad zadłużeniem publicznym. Jednakże upaństwowienie banków oraz wywłaszczenie i tymczasowe zamknięcie sklepów spożywczych nie wystarczy do tego, by na długo oddalić zagrożenie ogromną inflacją.
Prezydent Chávez realizuje ręcznie sterowaną politykę gospodarczą rodem z realnego socjalizmu, politykę centralnego planowania, podobną do polityki innych autorytarnych reżimów, która niewątpliwie i nieuchronnie skazana jest na niepowodzenie. Sytuacja może pogorszyć się jeszcze bardziej, do czego zapewne dojdzie, jeżeli producenci żywności, którzy od lat są zmuszani do produkcji żywności po ustalonych, nierynkowych cenach, podejmą w pewnym momencie próbę protestu tam, gdzie to będzie możliwe. Muszę również skrytykować fakt, że w tak niepewnej sytuacji, w której mieszkańcy Wenezueli cierpią z powodu wyłączeń prądu, niedoborów wody i opłakanej w skutkach polityki gospodarczej, prezydent Chávez zakupił dla Gwardii Narodowej broń o wartości ponad 70 milionów dolarów. To nie wróży niczego dobrego, zwłaszcza w kontekście protestów trwających w następstwie zamknięcia krytycznej w stosunku do rządu rozgłośni, kiedy to wielokrotnie dochodziło do starć studentów i członków opozycji z siłami bezpieczeństwa.
Ponieważ, jak wszyscy się zgadzamy, prawa człowieka są w Unii Europejskiej przedmiotem szczególnej troski, musimy zająć się udzielaniem pomocy. Musimy działać nie tylko w przypadkach, w których dochodzi do łamania praw człowieka, ale też poszukiwać możliwości poprawy warunków, w jakich żyje ludność Wenezueli, bez bezpośredniej ingerencji w sprawy wewnętrzne tego kraju. Zadanie to wymaga wielkiej dozy umiejętności dyplomatycznych i wrażliwości. Mam nadzieję, że Unia Europejska jest w stanie je wykonać.
Martin Kastler
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jestem nieco zaskoczony, że tu, w tej Izbie, oskarża się Grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) o forsowanie tego tematu, który, chociaż widnieje jako pilny w porządku obrad, nie przypadł chyba do gustu żadnemu z członków lewicowej większości w tej Izbie. Wątpię, czy stanowią oni większość w tej Izbie. Po prostu musiałem zadać to pytanie. Podobnie jak wszystkie inne grupy, nasza grupa posiada dobre prawo, by podnieść tę sprawę. Niezależnie od tego, że będący obecnie u władzy pan Chávez może być kimś w rodzaju kumpla - waszego lub minionej prezydencji hiszpańskiej - nadal musimy po prostu pytać, jakie działania podejmuje się w tej sprawie.
Mocno zadziwia mnie, że ktoś taki jak pan Chávez może mówić takie rzeczy, jak: "Twitter to system terrorystyczny”. Przykro mi, ale każdy, kto żyje we współczesnych czasach i kto określa Twittera mianem systemu terrorystycznego, żyje w innym świecie, w epoce kamiennej. Powiem też państwu tak: my, grupa PPE, nie damy się zastraszyć tym oskarżeniem. Potępiamy łamanie praw człowieka, gdziekolwiek ono następuje. Osobiście potępiam naruszanie praw człowieka w odniesieniu do wolności prasy. W tym kontekście pozwolę sobie tylko powiedzieć, że wenezuelscy dziennikarze chodzą na pasku władz i muszą słuchać nakazów, a sędziowie są wtrącani do więzień, jeśli zwolnią kogoś, kto został mylnie aresztowany. Jako Europejczycy musimy mieć odwagę wypowiadać się przeciw takim praktykom.
Nie pozwolę pani de Keyser i innym w tej Izbie, by kierowali te oskarżenia pod adresem grupy PPE. Podobnie jak wszyscy inni, jesteśmy w pełni predestynowani do tego, by piętnować łamanie praw człowieka i swobód - w Europie i w każdym innym miejscu na świecie. Te zagadnienia zasługują na debatę.
Marietje Schaake
Panie przewodniczący! Wenezuelski rząd próbuje bezprawnie ograniczać swobodę wypowiedzi i pluralizm w mediach i w internecie. Te desperackie próby cenzurowania informacji i wypowiedzi przypominają zachowanie Mahmuda Ahmadineżada. I rzeczywiście, prezydent Hugo Chávez nazywa Mahmuda Ahmadineżada przyjacielem - i można by się dziwić, czy mając takich przyjaciół ktoś mógłby potrzebować wrogów.
Samo to, że Chávez uważa Twitter i wysyłanie wiadomości tekstowych za terroryzm, pokazuje nam, że uważa ludzi, wolny przepływ ich poglądów oraz opozycję za swoich wrogów. Muszę wyznać, że korzystam z Twittera i wiadomości tekstowych, ale na całe szczęście my w Europie uważamy swobodę wypowiedzi za podstawowe i powszechne prawo - także w Internecie. Zawężanie cyfrowych dróg wypowiedzi, informacji i wymiany poglądów to dowód na to, że rząd Wenezueli boi się swoich obywateli i ich wezwań do zakończenia przemocy i ucisku.
Skuteczna mobilizacja obywateli widoczna jest na przykładzie Oscara Moralesa, który założył na Facebooku grupę pod nazwą "milion głosów przeciw FARC” w nadziei na zebranie w sieci miliona osób. Wkrótce udało mu się zmobilizować 12 milionów ludzi, którzy rozpoczęli protesty na ulicach całego świata, wzywając do położenia kresu przemocy stosowanej przez FARC. Ten ruch ożywiali obywatele, korzystający z technologii, jako z narzędzia. Próby ograniczenia tego narzędzia są nie tylko bezprawne; okażą się one również nieskuteczne.
Charles Tannock
Panie przewodniczący! Wolność prasy i demokratyczne rządy są fundamentami UE. Dla Hugo Cháveza, wenezuelskiego pseudodyktatora, są one tylko przeszkodami na drodze do władzy absolutnej. On jest demagogiem, a nie demokratą, i zrujnował wenezuelską gospodarkę.
A jednak w tej Izbie zasiada dość wielu apologetów Cháveza, takich jak poseł Higgins: być może dlatego, że Chávez stanowi uosobienie ich zajadłego antyamerykanizmu oraz ich niezadowolenia z sukcesu prezydenta Uribego w sąsiedniej Kolumbii. To godne ubolewania, że inne grupy polityczne z lewicy odmówiły przyłączenia się do głównego nurtu politycznego w tej Izbie i potępienia coraz bardziej arbitralnych i poważnych ataków na podstawowe swobody ze strony reżimu Cháveza. Jego odpowiedzią na krytykę jego rządów przez stację telewizyjną było zwyczajnie jej zamknięcie.
To przypomina mi podobną sytuację w ChRL - w Chinach - gdzie komunistyczny reżim próbował zmusić europejską firmę do zaprzestania nadawania antykomunistycznych programów telewizyjnych. Tak więc Chávez postawił się, bez cienia wstydu, w jednym rzędzie z autorytarnymi i twardogłowymi władcami Chin. Jego najbliższymi przyjaciółmi na arenie międzynarodowej są tacy dyktatorzy jak Castro, Łukaszenka i Ahmadineżad, co stanowi wymowne tego potwierdzenie.
Moja grupa, ECR, popiera Wenezuelczyków w ich wysiłkach na rzecz wprowadzenia w tym kraju prawdziwej demokracji.
Laima Liucija Andrikien
Panie przewodniczący! Jeśli idzie o demokrację i prawa człowieka, sytuacja w Wenezueli stale się pogarsza i musimy to w pełni dostrzegać. Powinniśmy też pamiętać, że różne organizacje obrony praw człowieka uznają Wenezuelę za kraj, w którym panuje najgorsza w Ameryce Łacińskiej sytuacja, jeśli chodzi o wolność prasy.
Rządząc Wenezuelą, podpułkownik Chávez zawiódł na bardzo wielu odcinkach, lecz utrzymał się u władzy jedynie poprzez gnębienie opozycji, przejmowanie kontroli nad mediami i manipulowanie procedurą wyborczą. Chciałbym zareagować na wypowiedzi kilku kolegów, którzy występowali w tej Izbie przede mną, i powiedzieć, że naszym obowiązkiem, naszą misją, jest wspieranie Wenezuelczyków, którzy cierpią z powodu prześladowań ze strony swojego prezydenta, z powodu łamania praw człowieka i aresztowań.
Cristian Dan Preda
(RO) Moim zdaniem, Hugo Chávez przejął wszystkie możliwe najgorsze aspekty totalitarnego socjalizmu z ubiegłego stulecia. Mówiąc to, nie mam na myśli jego stosunku do inwestycji zagranicznych, który też jest oczywiście bardzo istotną kwestią tak długo, jak będzie mieć całkowicie arbitralny charakter. Mam jednak na myśli jego stosunek do wolności prasy i tego, czym jest pluralizm, ponieważ Hugo Chávez próbuje kopiować pluralizm zwyczajnie zamykając te stacje radiowe, które odmawiają transmisji jego przydługich przemówień i tworząc stacje publiczne, aby symulowały pluralizm. Kopiowanie pluralizmu nie jest tym samym, co przyjmowanie pluralizmu, ponieważ demokracja nie może funkcjonować w oparciu o karykaturę pluralizmu.
Ludzie z bliskiego otoczenia Cháveza już zostali odgórnie wyznaczeni. Nie różni się on niczym od dyktatora, ponieważ nienawidzi pluralizmu. Dlatego też uważam, że socjaliści nie powinni go bronić. Jedną z ofiar niedawnych demonstracji był w istocie student-socjalista.
Janusz Władysław Zemke
Panie przewodniczący! Chciałbym poprzeć ten pogląd, który tutaj w imieniu mojej grupy zaprezentowała pani poseł De Keyser. Nie ma żadnej wątpliwości, że nie może być tolerancji dla łamania wolności mediów. Mamy bez wątpienia w Wenezueli niepokojące zjawiska. Myślę jednak, że trzeba być bardzo ostrożnym, żeby formułować jakieś takie jednoznaczne, kategoryczne i ostateczne sądy. Moim zdaniem, powinniśmy otrzymać odpowiedź na fundamentalne pytanie: czy te wszystkie stacje, które zostały tam zamknięte, zostały zamknięte z przyczyn politycznych, czy też część z nich rzeczywiście nie spełniała wymogów prawa? Myślę, że ta odpowiedź, uchwycenie tego, co jest taką czystą polityką, a co jest faktem prawnym, miałoby bardzo duże znaczenie dla stanowiska naszej Izby.
Eija-Riitta Korhola
(FI) Panie przewodniczący! To dosyć zagadkowe, że niektórzy z moich koleżanek i kolegów posłów tu obecnych są tak głęboko przekonani, że nie na miejscu jest mówienie o jednym z najbardziej zdeprawowanych krajów świata. Oponenci prezydenta Hugo Cháveza wciąż siedzą w więziennych celach na mocy wyroków o wyraźnie politycznym charakterze. Czy nie jest tak, że opowiadanie się za takim stanem rzeczy oznacza żenujące poniżanie wyznawanej przez siebie ideologii?
Wenezuelczycy muszą również przeżywać całkowicie niepotrzebne przerwy w dostawach energii elektrycznej i wody w najbardziej zasobnym w źródła energii kraju Ameryki Łacińskiej. Zamykanie kanałów radiowych i telewizyjnych oraz brutalne tłumienie studenckich demonstracji to działania znamienne dla reżimu totalitarnego. Dlaczego więc nie mielibyśmy reagować? Ponieważ media muszą działać zgodnie z prawem, nie powinny być zamykane, chyba, że władze nie będą mieć innego wyboru i tylko po wyczerpaniu wszystkich dostępnych środków prawnych. Osoby oskarżone muszą również mieć szansę obrony i odwoływania się od wyroków skazujących.
Jeżeli rząd wenezuelski jest oddany sprawie rządów prawa i praw człowieka, to musi bronić i szanować wolność wypowiedzi i doceniać korzyści, jakie rządzonemu konstytucyjnie państwu daje ten tak bardzo istotny wkład, jaki wnoszą krytycyzm i otwartość.
Gabriel Mato Adrover
(ES) Panie przewodniczący! Chociaż dla niektórych jest to zagadnienie zaledwie administracyjne, to dla innych jest to coś znacznie więcej. Mówimy o wolności.
Wiem, że według niektórych ludzi wolności należy bronić na określone sposoby i w określonych miejscach. Wiem też jednak, że dla niektórych prawdziwa wolność, ich własna wolność, to taka, jaką narzucają niektórzy dyktatorzy, których oni bronią, a nawet, w niektórych przypadkach, wspierają, a nie wolność ludzi takich jak my, którzy bronią tego słowa w całej jego rozciągłości, którzy wierzą w wolne media i uważają, że ziemi nie można odebrać z mocy dekretu. Powinni państwo spytać tysięcy ludzi z Wysp Kanaryjskich, którzy padli ofiarą tej sytuacji w Wenezueli.
Mówimy o prawach, pluralizmie i wolności. Niestety, niektórzy ludzie jeszcze w to nie wierzą.
Viviane Reding
wiceprzewodnicząca Komisji. - Panie przewodniczący! Komisja przyjmuje do wiadomości przedstawione przez Parlament rezolucje dotyczące sytuacji w Wenezueli. Mogą państwo być pewni, że Komisja bardzo pilnie śledzi tę sytuację.
W związku z tym UE z niepokojem odnotowuje trwający proces zawieszania działalności mediów, w tym telewizji RCTV International. Rozumiemy, że jest to sprawa wykraczająca poza zakres czysto prawnych wymogów i że należy ją rozpatrywać w kategoriach swobody wypowiedzi w Wenezueli. Stanowi ona powód do niepokoju, a w ostatnich miesiącach uzyskała szeroki rozgłos na szczeblu międzynarodowym.
Na przykład w listopadzie 2009 roku specjalny sprawozdawca Rady Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych dowodził, że proponowana specjalna ustawa w sprawie przestępstw medialnych w Wenezueli - cytuję - "może zawierać przepisy w poważnym stopniu naruszające prawo do wolności przekonań i wypowiedzi i może ograniczać wolność prasy w tym kraju, jeżeli zostanie przyjęta w obecnej postaci”. Sprawozdawca wezwał również Wenezuelę do pełnego przestrzegania art. 19 i 20 międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, którego sygnatariuszem jest Wenezuela i który gwarantuje prawo do swobody wypowiedzi.
Być może przypominają sobie państwo również, że w 2009 roku Unia Europejska wydała oświadczenie dotyczące tych problemów, ponieważ dla nas wolność słowa i swobodny dostęp do informacji to element naszego dialogu z władzami Wenezueli. Wyrażamy głębokie ubolewanie z powodu śmierci dwóch demonstrantów i zranienia kilku osób, w tym członków sił bezpieczeństwa i protestujących. Podzielamy ocenę przedstawioną przez Międzyamerykańską Komisję Praw Człowieka, która wyraziła głębokie zaniepokojenie w związku z poważnymi i brutalnymi zajściami, do których doszło w trakcie demonstracji zarówno zwolenników, jak i przeciwników rządu prezydenta Chávez, a które skłoniły rząd wenezuelski do kontrolowania demonstracji - cytuję - "w ramach poszanowania praw człowieka i w zgodności z międzyamerykańskimi standardami”.
Uważnie i z niepokojem śledzimy tendencję do politycznej radykalizacji. Wrześniowe wybory są szeroko postrzegane jako kamień milowy na drodze ku przyszłości tego kraju. W tym kontekście UE podkreśla, jak bardzo ważne jest, aby wybory te odbywały się w pokojowym, przejrzystym i w pełni demokratycznym środowisku.
Co się tyczy dialogu prowadzonego przez UE z władzami Wenezueli, zawsze podkreślamy istotne znaczenie bezwzględnego przestrzegania międzynarodowych zobowiązań i obowiązków dotyczących praw człowieka, w tym wolności słowa i prasy, jako fundamentu demokracji i rządów prawa. Jak państwo wiedzą, zasada ta ujęta została w Karcie praw podstawowych UE, która obecnie jest częścią naszych traktatów. To oznacza położenie szczególnego nacisku na swobodę wypowiedzi i poszanowanie pluralizmu w mediach w Europie, a także w naszych stosunkach międzynarodowych.
Unia Europejska, za pośrednictwem europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka, wspiera działalność organizacji społeczeństwa obywatelskiego w tym bardzo szczególnym obszarze. Ponadto stale wspieramy wszelkie inicjatywy mające na celu propagowanie tolerancji, przestrzeni do dialogu i wzajemnego zrozumienia.
Pragnę w imieniu Komisji zapewnić Parlament, że będziemy nadal uważnie śledzić rozwój wydarzeń w Wenezueli. Nasze zaangażowanie we wspieranie i umacnianie demokracji oraz w ochronę i promowanie praw człowieka i podstawowych wolności znajdzie w przyszłości swoje odzwierciedlenie w naszej polityce współpracy i w stosunkach z Wenezuelą -, tak jak było w przeszłości.
María Muniz De Urquiza
- (ES) Panie przewodniczący! Jeżeli procedura pytań z sali ma działać skutecznie, to pan przewodniczący powinien przyglądać się temu, kto z tej Izby prosi o zabranie głosu, a czyniłam to bardzo wyraźnie, żeby móc zabrać głos w trakcie debaty dotyczącej Wenezueli. Pan lub pańskie służby powinniście pamiętać o tych, którzy pragną zabrać głos.
Przewodniczący
Pani poseł Muñiz De Urquiza! Dla mnie patrzenie we wszystkich kierunkach naraz jest fizycznie niemożliwe. Otaczają mnie tutaj bardzo uważne osoby. W każdym razie, kiedy udzieliłem głosu ostatniemu z posłów, powiedziałem również: "ostatnim posłem, który zabierze głos, jest pan Mato Adrover”. Jeśli chciała pani wyrazić sprzeciw, to powinna była pani uczynić to tam i wtedy.
Zamykam debatę. Głosowanie odbędzie się po zakończeniu debaty.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Monica Luisa Macovei  
na piśmie.- Popieram przyjęcie tej rezolucji, ponieważ jestem zaniepokojona niedemokratycznymi środkami, jakie podejmuje rząd w Wenezueli, a w szczególności krokami polegającymi na ograniczaniu prawa do wolności prasy, wypowiedzi i zgromadzeń, jak również wysokim poziomem korupcji - jak to postrzegają mieszkańcy Wenezueli. Kontrola nad mediami oraz nad odmiennymi poglądami cechuje reżimy totalitarne. Zgodnie z relacjami organizacji obrony praw człowieka, w styczniu 2010 roku rząd Chaveza zagroził, że podejmie działania przeciw operatorom telewizji kablowej, którzy w trakcie transmisji oferowanych przez siebie kanałów nie spełniają rządowego wymogu wprowadzenia przerwy w regularnym nadawaniu w celu nadania transmisji przemówień prezydenta. W rezultacie operatorzy telewizji kablowej zaprzestali nadawania siedmiu kanałów. W 2009 roku Chávez zmusił stacje do transmisji "na żywo” 141 wystąpień, w tym jednego, które trwało siedem godzin i 34 minuty. Jeśli chodzi o korupcję, rząd powinien w całości i skutecznie realizować postanowienia Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji oraz innych istotnych aktów prawnych i poważnie traktować zaniepokojenie Wenezuelczyków zjawiskiem korupcji, co jest wyznacznikiem dobrego rządzenia w każdym państwie.
