Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Goebbels
Mijnheer de Voorzitter, in de notulen van gisteren staat dat we vanochtend op mijn verzoek zouden terugkomen om de stemming over het verslag-Villiers uit te stellen.
Dit is hiervoor het juiste moment. Ik had verzocht om dit verslag in stemming te brengen tijdens de vergaderperiode van november in Brussel, aangezien het een aantal gevoelige amendementen bevat dat in mijn ogen niet mag worden aangenomen op basis van de meerderheid die vandaag toevallig in het Parlement aanwezig is.

De Voorzitter
Wij zullen uw verzoek straks bespreken. Momenteel is de goedkeuring van de notulen aan de orde.
(De notulen worden goedgekeurd)

STEMMING
Goebbels
Ik zal mijn verzoek nogmaals toelichten, mijnheer de Voorzitter. Gisteren heb ik verzocht om uitstel van de stemming over het verslag van mevrouw Villiers. Het gaat hier immers om een zeer belangrijk verslag dat alleen in stemming dient te worden gebracht als de vergaderzaal vol zit. Ik betreur het overigens dat veel collega' s niet op de vrijdag hier in Straatsburg aanwezig zijn, maar goed, dat is nu eenmaal zo. Als we vandaag over dit verslag stemmen, lopen we het risico dat de uitslag gebaseerd zal zijn op de meerderheid die hier vandaag toevallig voor dit verslag kan worden gevonden, hetgeen ook ons Parlement niet tot eer zal strekken.

De Voorzitter
Overeenkomstig de procedure dienen de collega' s zich over dit voorstel uit te spreken. Wij zullen nu een spreker voor en een spreker tegen dit voorstel aan het woord laten.

Villiers
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag mijn steun betuigen aan het voorstel van de heer Goebbels. Ik laat het aan het Parlement over. Het is aan u om te beslissen of u het verslag wilt uitstellen of niet. De vrijdagen in Straatsburg zijn lastig voor ons, maar gezien het gevoelige karakter van het verslag - het stelt vraagstukken aan de orde over de algehele procedure van het Parlement en onze algehele relatie tot de Commissie - lijkt het mij raadzaam dat de fracties de gelegenheid hebben tot stemming over te gaan wanneer er meer afgevaardigden aanwezig zijn.
Ik vind het jammer dat er vanochtend niet meer afgevaardigden aanwezig zijn. Ik zou dit niet vragen als ik niet van mening was dat het hier om een belangrijk verslag gaat waarvoor de aanwezigheid van meer afgevaardigden vereist is, aangezien we belangrijke besluiten moeten nemen.
Ik weet dat vrijdagen gevoelig liggen, dus laat ik het aan het Parlement over. Persoonlijk zou ik u echter willen aanraden te stemmen voor uitstel van de stemming over dit verslag.

De Voorzitter
Wij hebben naar de toelichting van onze rapporteur geluisterd. Nu wil ik graag een spreker voor en een spreker tegen dit verzoek het woord geven.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, ik ben in de politiek gegaan omdat ik hoopte mensen met argumenten te kunnen overtuigen en van tijd tot tijd stemmen te winnen. Eén van de manieren om stemmen te winnen, is te verschijnen wanneer je tegenstanders afwezig zijn. Als ze zijn verhinderd als gevolg van een onvermijdelijke calamiteit die inbreuk pleegt op de democratie, dan is het een andere zaak, maar als ze niet de moeite willen nemen om te komen, dan zijn ze de stemming onwaardig. Het is niet het Parlement dat deze stemmers hun recht ontzegt om te stemmen, maar het zijn de stemmers zelf die niet zijn verschenen.

Poettering
Mijnheer de Voorzitter, dit is een principekwestie. Collega Villiers heeft hierover ook niet met onze fractie overlegd. Ik ben het weliswaar met haar eens dat het om een belangrijk verslag gaat, maar ook over een belangrijk verslag kan op vrijdagmorgen worden gestemd.

We zullen nog maar een keer op vrijdag vergaderen, in december. Ik was tegen het schrappen van de vergaderingen op vrijdag. Maar goed, dat moet iedereen zelf uitmaken. Zolang wij hier in Straatsburg echter op vrijdag vergaderen, is het ook een volledige werkdag.
(Applaus)
Ik verzoek de gehele PPE-DE-Fractie, inclusief collega Villiers, tegen doorverwijzing naar de tweede plenaire vergadering van november te stemmen. Daarover is niet met mijn fractie overlegd. Dat is ook niet juist. Ik wil daarom voorstellen nu meteen te gaan stemmen.
(Applaus)

De Voorzitter
Mijnheer Poettering, wij hadden al een spreker tegen dit verzoek gehad. Voordat ik u het woord gaf, wist ik niet dat u dit standpunt in zou nemen. Wil niemand zich voor dit verzoek tot uitstel van de stemming uitspreken? Dan breng ik het nu in stemming.
(Het Parlement verwerpt het verzoek tot uitstel van de stemming)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0293/2000) van mevrouw Almeida Garrett, namens de Commissie constitutionele zaken, over de wijziging van het besluit van het Europees Parlement van 9 maart 1994 inzake het Statuut van de Europese Ombudsman en de algemene voorwaarden voor de uitoefening van zijn ambt
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0280/2000) van de heer Bösch, namens de Commissie verzoekschriften, over het speciaal verslag van de Europese Ombudsman aan het Europees Parlement naar aanleiding van het eigen-initiatiefonderzoek inzake geheimhouding bij de aanwervingsprocedures van de Commissie (C5-0082/2000 - 82112000/2048(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
STEMVERKLARINGEN- Verslag-Villiers (A5-0282/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, helaas ben ik laat aangekomen, ik heb niet gestemd en dus vind ik dat ik niet het recht heb een stemverklaring af te leggen.

De Voorzitter
Uw geweten en uw respect voor de plenaire vergadering strekken u tot eer, waarde collega.

Andria
Ik verklaar dat ik voor het verslag van mevrouw Villiers heb gestemd dat handelt over het eigen vermogen van kredietinstellingen. Het werd namelijk hoog tijd dat richtlijn 82/299/EEG, waarmee de materie elf jaar geleden gereglementeerd is, bijgewerkt en aangevuld werd.
Het is volkomen terecht dat men criteria heeft aangenomen om te streven naar meer voorzichtigheid, maar er zijn ook andere aspecten van het vraagstuk die tegen het licht gehouden moeten worden, met name de solvabiliteitsratio: dat is een wegingscoëfficiënt per type tegenpartij welke een benadering geeft van het kredietrisico dat in de activa van een bank besloten ligt. In Italië is dit momenteel vastgelegd op 8% - 7% voor bankondernemingen - van de gewogen risicoactiviteiten (zowel per kassa als buiten de balans).
Waar wij het absoluut niet mee eens zijn, is dat het toezichthoudend orgaan - de Banca d' Italia - onder bepaalde voorwaarden een hogere minimumeis kan vaststellen. Het gaat niet aan de regels tijdens de wedstrijd te veranderen, zoiets moet vooraf gebeuren.
Wij gaan dus akkoord met een hogere wegingsratio - bijvoorbeeld 10% - maar het moet wel in alle gevallen en omstandigheden een vast percentage zijn.
Vandaar dat sub d) van artikel 53 van de TULB, waarin dit aspect ter sprake komt, afgeschaft moet worden, net zoals alle regelingen in de lidstaten die wijzigingen achteraf toestaan, geschrapt moeten worden.

Markov
Bij de beoordeling van de richtlijn over de eigen middelen van kredietinstellingen moeten verscheidene met elkaar conflicterende belangen zorgvuldig worden afgewogen. De voorstanders hebben recht op bescherming van hun belangen, en bemiddeling is noodzakelijk om een rechtvaardige regeling te vinden.
In de eerste plaats zouden spaarders profijt hebben van een geharmoniseerde regeling voor de hele EU, omdat hun spaartegoeden daardoor aan de hand van dezelfde criteria tegen verliezen worden beschermd. Aan de andere kant vreest het midden- en kleinbedrijf dat het door deze regeling moeilijker krediet zal kunnen krijgen, omdat het niet dezelfde garanties kan bieden als grote bedrijven. Dat zou tot een verlies van arbeidsplaatsen in deze sector kunnen leiden.
De roep om een langere overgangstermijn veroorzaakt een tweede belangenconflict. Enerzijds worden zo veel mogelijk banken, en met name de kleinere, hierdoor in de gelegenheid gesteld om de nodige nieuwe regelingen in hun bedrijfsvoering te integreren. Anderzijds is een vertraging van de omzetting gunstig voor de Amerikaanse banken, die van de huidige regeling kunnen profiteren en Europese banken uit de markt kunnen prijzen. Een dergelijke benadeling van onze bedrijven moet worden vermeden, zonder dat de kracht van grote Europese ondernemingen ten nadele van kleinere bedrijven wordt gebruikt.
Wij steunen de eis dat er een oplossing wordt gevonden voor het conflict tussen de VS en de EU, dat uit de discriminerende Gramm-Leach-Bliley-wet voortkomt.
Al met al is de wens tot harmonisatie in Europa terecht, omdat harmonisatie tot meer zekerheid en eerlijkheid voor alle betrokkenen leidt. Daarbij mag een kant echter niet ten koste van de andere worden bevoordeeld.

Voorlopige oprichting van de Europese Politieacademie (EPA)
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0316/2000) van de heer Posselt, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het initiatief van de Portugese Republiek met het oog op de aanneming van een besluit van de Raad over de voorlopige oprichting van de Europese Politieacademie (EPA) (9679/2000 - C5-0373/2000 - 2000/0811(CNS)).

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben het vandaag over belangrijke en minder belangrijke verslagen gehad. Ik denk dat dit een belangrijk verslag is, en ik ben dan ook trots en gelukkig dat het op een vrijdag wordt behandeld en in stemming wordt gebracht, want vrijdag is een gewone werkdag.
Ik vind dat wij er als Europees Parlement ook trots op mogen zijn dat wij het idee van een Europese Politieacademie naar voren hebben gebracht. U weet dat het idee in 1995 op een vergadering van politiemensen te Deggendorf in Zuid-Beieren is geboren, en dat het Parlement het in 1998, in het kader van een verslag over de uitbreiding en interne veiligheid, unaniem heeft overgenomen. Het ging toen om een belangrijke kwestie, die steeds dringender wordt, namelijk dat we de kandidaat-landen niet alleen economisch op de toetreding moeten voorbereiden. Er moet vooral aan de randvoorwaarden met betrekking tot democratie, de rechtsstaat en het openbaar bestuur zijn voldaan. Bij lezing van de laatste voortgangsverslagen kunnen we vaststellen dat het met de omzetting van de wetgeving veel beter gaat, maar dat de toepassing van de wetgeving in de kandidaat-landen nog moeilijkheden oplevert. Het is na een dictatuur van tientallen jaren immers een enorme opgave een nieuw politieel en justitieel apparaat en een nieuw openbaar ministerie op te bouwen.
Deze landen hebben op eigen kracht de weg naar de democratie gevonden, nadat ze decennialang politiestaten zijn geweest. Wij hebben destijds in ons verslag de wens uitgesproken dat daar weer politieagenten worden opgeleid die werkelijk Europese en democratische normen niet alleen overnemen, maar deze als partners mede bepalen. Zo is het idee van een Europese Politieacademie voor de lidstaten van de Europese Unie en de kandidaat-landen ontstaan. Dat idee van het Parlement is vervolgens door de Top van Tampere overgenomen. Ik ben de Raad erg dankbaar dat hij dit project, dat door onze instelling is bedacht, tot het zijne heeft gemaakt. Mijn dank gaat echter vooral uit naar commissaris Vitorino, die zich energiek voor de oprichting van de Europese Politieacademie inzet. Het is ook de Portugese regering geweest, die de commissaris natuurlijk tamelijk na staat, die daartoe het initiatief heeft genomen en daarvoor onze dank verdient.
Zowel de Raad als de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken van het Parlement willen dat de Europese Politieacademie volgend jaar al verwezenlijkt wordt, in de vorm van een netwerk tussen de nationale politieopleidingen dat gemeenschappelijk dingen importeert, een gemeenschappelijke leiding heeft en gemeenschappelijke opleidingsprogramma's verzorgt. Wij willen echter dat dit pas een eerste stap is, en dat er ten laatste binnen twee of drie jaar een echte politieacademie wordt opgericht. Ik wil in dit verband een mooie uitspraak van het Franse voorzitterschap citeren, dat heeft gezegd dat wij een echte gemeenschappelijke politieacademie nodig hebben om een politieopleiding met een Europees karakter te ontwikkelen.
Juist met het oog op de bescherming van de buitengrenzen en de strijd tegen de georganiseerde misdaad, maar ook om de bescherming van de mensenrechten in de Europese Unie op peil te houden, is zo'n gemeenschappelijke opleiding dringend noodzakelijk. Politievakbonden en beroepsorganisaties steunen dit idee massaal. Zij weten dat talrijke steden in het grensgebied tussen de EU en de kandidaat-landen, bijvoorbeeld in het oosten van Beieren, al voor zo'n politieacademie ijveren. Ik denk echter dat het nog te vroeg is om daarover een beslissing te nemen. Natuurlijk zou dat gebied de beste vestigingsplaats zijn. Vooraleerst gaat het er echter om dat de politieacademie er werkelijk komt. Alle politieke stromingen werken daaraan mee. Ik wil de Beierse en de Duitse ministers van Binnenlandse Zaken, en de voormalige minister van Binnenlandse Zaken van Oostenrijk, Schlögel, bedanken omdat zij dat destijds in Tampere samen mogelijk hebben gemaakt. Ik denk dat dit een unieke kans is om Europa op een concrete manier vorm te geven, door te laten zien dat ons rechtsstatelijke karakter niet alleen op papier bestaat, maar ook in het gewone leven tot uitdrukking wordt gebracht. Wij mogen er als Europees Parlement trots op zijn dat dit idee en dit initiatief van ons afkomstig zijn, en dat dit idee al over een paar maanden werkelijkheid wordt.

Coelho
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega' s, ik wil allereerst de rapporteur, onze collega de heer Posselt, gelukwensen met het uitmuntende werk dat hij heeft verricht in het kader van dit initiatief tot de voorlopige oprichting van een Europese Politieacademie. Het is een onderwerp waarvoor hij zich al geruime tijd zeer consistent inzet. We hebben hier te maken met een buitengewoon nuttig instrument. Op deze wijze kunnen we niet alleen de samenwerking tussen de lidstaten verbeteren, maar ook die tussen de lidstaten en de kandidaat-landen voor toetreding, alsmede Noorwegen en IJsland.
Dit soort politiesamenwerking is van fundamenteel belang als we de Europese burgers in de Europese ruimte voor vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid ook werkelijk een hoge mate van veiligheid willen bieden. Het Portugese voorzitterschap beoogde met dit initiatief gevolg te geven aan de conclusies van Tampere met de opzet om daarbij ook de in het scorebord vastgelegde deadlines te respecteren. De bedoeling was om een netwerk op te zetten waarin de reeds bestaande nationale instellingen van alle lidstaten ondergebracht zouden worden. Dat zou dan de eerste stap zijn in de richting van een Europese Politieacademie, en daarmee zouden we de kwaliteit van de opleiding van hoge politiefunctionarissen verhogen.
We beginnen nu met de opleiding van een volgende generatie politiefunctionarissen. Deze moeten in een Europees kader kunnen functioneren: ze moeten dus voorbereid worden op de toepassing van Gemeenschapsrecht en de tenuitvoerlegging van gemeenschappelijke acties. Het zal een soort virtuele academie worden. Het doel daarvan bestaat in het verdiepen van de kennis aangaande de structuur en systematiek van de politiemachten in de verschillende lidstaten. Bovendien zal op deze manier de bekendheid met de internationale instrumenten toenemen. Tot slot hopen we de samenwerking en coördinatie tussen de Academie en andere multinationale Europese instellingen voor de opleiding van politieambtenaren te verbeteren.
We zijn ons ervan bewust dat het in deze fase vrij eenvoudig zal zijn een consensus te bereiken. De overgang naar de volgende fase - dat wil zeggen, de institutionele en fysieke concretisering van de toekomstige Europese Politieacademie - zal echter wel de nodige problemen oproepen. We weten dat er nog steeds lidstaten zijn die de oprichting van de Academie alleen steunen als deze beperkt blijft tot een permanent netwerk van nationale instellingen. We hopen echter dat een meerderheid dit voorstel aanvaardt als een overgangsfase die ons in staat moet stellen binnen niet meer dan drie jaar een degelijke instelling op te bouwen. Dit voorstel wordt door de Commissie gesteund, en het is door commissaris António Vitorino vurig verdedigd.
Ook de rapporteur verdedigt dit standpunt, dat tevens het standpunt van de Europese Volkspartij is. De rapporteur gaat zelfs nog iets verder. Hij stelt voor de hierboven genoemde termijn te verkorten tot twee jaar. Als het mogelijk is ook zo de beoogde doelstellingen te bereiken, dan is het in ieders belang dat we termijnen voor de verwezenlijking van Europese ruimte voor vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid aanpassen.

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, ik wil commissaris Vitorino van harte bedanken voor zijn aanwezigheid hier bij het debat over deze twee verslagen van de Commissie vrijheden, die mijns inziens zeer belangrijk zijn.
Wat het verslag van de heer Posselt betreft - de heer Posselt heeft inderdaad uitstekend werk verricht - is het een feit dat justitie- en politiesamenwerking twee nieuwe sectoren zijn voor de Europese Unie. Elk voorstel daarvoor is dan ook een stap vooruit. In de conclusies van Tampere wordt uitdrukkelijk verwezen naar de noodzaak van een Europese politieacademie. De Commissie vrijheden heeft mijns inziens met haar amendementen het voorstel van het Portugees voorzitterschap verrijkt. Wij zijn bijvoorbeeld van mening dat de opleiding van politieagenten niet alleen beperkt mag blijven tot grensoverschrijdende politiesamenwerking en misdaadbestrijding. Daaronder moeten ook beleidssectoren vallen, zoals mensenrechten, dienstverlening aan burgers, gebruik van nieuwe technologie, niet-repressieve praktijken voor wetshandhaving, preventie van criminaliteit en eerbiediging van de rechtsstaat. Ook moet kennis van de politieke, economische en sociale ontwikkelingen in de Europese Unie daarin een plaats kunnen vinden.
Op al deze gebieden kan de politieacademie - of deze nu de vorm krijgt van een netwerk ter coördinatie van de nationale opleidingsinstituten, of van een regelrechte academie met een vaste standplaats - een belangrijke rol vervullen bij de bevordering van beste praktijken en moderne planningsmethoden. Natuurlijk moet prioriteit worden verleend aan de landen waarmee de Europese Unie toetredingsonderhandelingen voert. Uitbreiding van de Europese Unie betekent uitbreiding van het gebied waarop vrij verkeer van burgers plaatsvindt. Daarom moet deze uitbreiding gepaard gaan met aanvullende veiligheidsmaatregelen en maatregelen voor vreedzame samenleving tussen de lidstaten. De kandidaat-landen mogen geen vertraging oplopen bij hun opname in de derde pijler, in de pijler "justitie en binnenlandse zaken" . Daarom moet een concreet kader worden opgesteld voor de samenwerking van de Europese politieacademie met de politiediensten van deze landen.
Ik wil verder nog beklemtonen dat het Europees Parlement hier uitsluitend een adviserende rol speelt. De totstandbrenging van nieuwe Europese structuren zal zeker een weerslag hebben op het leven van de burgers, temeer daar wij ons nu ook gaan bezighouden met politieactiviteiten. Daarom wil ik de Raad uitnodigen - die mijns inziens vandaag afwezig is - de door ons ingediende amendementen aandachtig te bekijken en serieus rekening te houden met ons advies.

Beysen
Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, ik hoop zoals de vorige sprekers dat dit initiatief niet als de zoveelste Europese constructie wordt bekeken, maar dat men dit initiatief ernstig neemt en bijgevolg ook voldoende kansen zal bieden. Ik heb alleen wat bedenkingen met betrekking tot de naamgeving. Het woord politieacademie doet mij denken aan een Amerikaans tv-feuilleton over politie dat nogal op de lachspieren werkt. Anderzijds vind ik het woord academie te weinig assertief wanneer het over politiewerking gaat. Dat is natuurlijk maar een detail. Ik denk dat het belangrijker is om ons tot de essentie te beperken.
De maatschappelijke situatie in de meeste lidstaten van de Europese Unie is nu eenmaal van dien aard dat er inderdaad grote nood is aan grensoverschrijdende samenwerking tussen de verschillende politiediensten. De grensoverschrijdende samenwerking kan slechts tot resultaten leiden indien aan een aantal voorwaarden wordt voldaan, als men de grootste zorg besteedt aan passende, doelgerichte programma's voor vervolgopleidingen, als men aandacht heeft voor de opleidingen inzake de respons van de lidstaten op crisissituaties in derde landen en als men op professionele wijze uitwisselingen en detacheringen mogelijk maakt met de nadruk op het professionele aspect.
Bijzondere aandacht moet ook besteed worden aan de opleidingen op Europees niveau inzake misdaadpreventie, het handhaven van de openbare orde en een efficiënte grensbewaking. Anderzijds dient een Europese politieacademie het forum te worden voor het verkrijgen van inzicht en het verdedigen van de kennis van de diverse nationale politiestelsels.
Kortom, ik hoop dat onverwijld gestalte zal worden gegeven aan dit initiatief dat mijns inziens en ook volgens mijn fractie beantwoordt aan de nood om een Europese opleidingsstructuur tot stand te brengen.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, als ik iets geleerd heb over regionale problemen sinds ik in het Parlement ben gekozen, dan is het wel dat de artikelen 5 en 6 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens overal in Europa zeer verschillend worden geïnterpreteerd - het recht op kortdurende hechtenis vóór de terechtzitting en een snelle afhandeling van de gerechtelijke procedure alsook het recht om hangende de gerechtelijke procedure in vrijheid te worden gesteld wanneer de gerechtelijke procedure niet in korte tijd kan worden afgerond.
In de verschillende regio' s van de Unie worden deze rechten zeer verschillend uitgelegd. Ik ben afkomstig uit een land waar de wettelijk toegestane duur van de hechtenis maximaal 110 dagen bedraagt. Een persoon die 110 dagen in hechtenis is geweest zonder te zijn berecht, moet in vrijheid worden gesteld en mag nooit meer voor het betreffende feit worden vervolgd.
Ik heb geconstateerd dat de omstandigheden in de huizen van bewaring in Frankrijk en Portugal sterk verschillen. Mensen kunnen in afwachting van hun proces zeer lange tijd worden vastgehouden. Binnen Europa hebben we op dit belangrijke punt niet bepaald een uniform beleid.
Dit staat in direct verband met onze detentiepraktijken. Hebben we een cultuur waarin mensen zo kort in hechtenis worden gehouden als nodig is, de bewijsvoering zo snel mogelijk wordt afgerond en de gerechtelijke procedure wordt bespoedigd, of hebben we een systeem waarin mensen doen wat hun het beste uitkomt? Wanneer we binnen Europa een uniforme, op goede praktijken gebaseerde detentiecultuur kunnen ontwikkelen, zou dat een goede zaak zijn. Maar zoals ik in een debat eerder deze week heb gezegd, bestaat het gevaar dat we een soort algehele gemakzucht ontwikkelen en uitgaan van de kleinste in plaats van de grootste gemene deler. We moeten garanderen dat als we een politieacademie oprichten, het uitgangspunt daarvan zal zijn dat binnen onze politiepraktijken de mensenrechten en de burgerrechten beter moeten worden geëerbiedigd, zoals in het verslag van de heer Posselt wordt benadrukt. Efficiëntie van politiediensten betekent echt niet willekeurig mensen van de straat plukken en ze in het gevang gooien. Het gaat erom de mensen op te sporen die daadwerkelijk misdaden plegen en hen op fatsoenlijke wijze te berechten, waarbij de politiediensten en de gerechtelijke instanties goed op elkaar aansluiten. Wanneer we een politieacademie kunnen oprichten waarmee dit kan worden gerealiseerd of wanneer we een begin kunnen maken met hierop gebaseerde gemeenschappelijke praktijken, dan zou dat een goede zaak zijn.
De voorgaande sprekers lijken er in meerderheid vanuit te gaan dat het van cruciaal belang is om de academie te vestigen op één enkele locatie. Ik zie de noodzaak in van één enkele zetel voor de administratie, maar ik zou de leden van het Parlement willen verzoeken serieus in overweging te nemen of het ten behoeve van gemeenschappelijke communautaire politiepraktijken beter is om iedereen op te leiden op één enkele locatie of dat het de voorkeur verdient om de opleidingen elk jaar of per thema op een andere politieacademie in een andere regio van de Unie te organiseren. In het laatste geval gaan mensen de verschillen in de plaatselijke opvattingen en de regionale benaderingen waarderen. Wij hopen dat onze politiediensten op den duur daadwerkelijk goede praktijken van elkaar zullen leren, en geen slechte praktijken. Als we daarin slagen, dan zouden we een politieacademie hebben waarop we als Europeanen trots kunnen zijn. Ik hoop dat dit voortreffelijke voorstel en dit voortreffelijke verslag daartoe zal leiden.

Markov
Mijnheer de Voorzitter, er is in principe niets aan te merken op het idee om een Europese Politieacademie op te richten, of die academie nu alleen virtueel bestaat of ergens een vaste zetel heeft. De vraag is echter wat die academie gaat doen, welke doelstellingen en taken zij krijgt. Ik zal op een enkel punt ingaan. De heer Posselt schrijft dat de academie op basis van gemeenschappelijke normen opleidingen voor nationale politiefunctionarissen moet verzorgen. Maar daar beginnen de problemen al, want welke gemeenschappelijk normen zijn dat? Mijnheer Posselt, u weet dat het politiewerk in de Duitse Bondsrepubliek volledig onder de bevoegdheden van de deelstaten valt. Als u de politiewetten van de deelstaten eens met elkaar vergelijkt, dan zult u zien dat in Brandenburg deëscalatie als het hoogste gebod bij het inzetten van politie geldt, terwijl dit niet in de Berlijnse politiewet staat. In de Brandenburgse wet is verder de verplichting opgenomen dat politieagenten in actieve dienst hun naam op hun uniform moeten dragen, zodat iemand die bij een demonstratie door de politie wordt aangevallen de naam van de agent kan lezen en weet wie het gedaan heeft. Als u gemeenschappelijke normen wilt, moet u die dus eerst omschrijven, anders kan de opleiding op volkomen verschillende manieren worden ingevuld. Als het er daarentegen alleen om gaat op diverse gebieden ervaringen uit te wisselen, dan is daar echt geen aparte academie voor nodig.
U heeft het over de handhaving van de openbare orde. In orde, daar heb ik geen moeite mee. De vraag is alleen weer: met welke middelen? Ook die vraag wordt in de politiewetten van de deelstaten volledig verschillend beantwoord. Wat verstaat u daaronder? U noemt in uw verslag ook de inzet van de politie bij de grensbewaking. Nu vraag ik u! Bij ons - in andere landen ligt dat anders - zijn de grensbewaking, waarvoor een apart korps bestaat, en politietaken zeer duidelijk van elkaar gescheiden. Als u zoiets schrijft, kan ik dat niet steunen zolang niet vaststaat welke gemeenschappelijke activiteiten er worden gepland en welke normen er precies gelden. Ik moet u eerlijk zeggen dat ik zelfs het basisidee niet kan aanvaarden zolang dat niet duidelijk is.

Turco
Mijnheer de Voorzitter, dit is een film die wij al gezien hebben en die ons toen ook al niet beviel. Dit is het zoveelste voorlopige, maar niet tijdelijke besluit, het gebruikelijke cadeautje dat het Parlement van de Raad toegeschoven krijgt. Net zoals Europol is voortgesproten uit de Antidrugseenheid, zo zal Eurojust, en misschien ook wel de Europese Officier van Justitie, voortspruiten uit het justitiële samenwerkingsteam. Het is dus wel zeker dat een lichte en momenteel haast etherische instelling als de Europese politieacademie een zoveelste ambtelijke constructie genereert, alsof bureaucratisering van het beleid inmiddels in de genen van de Europese Unie gebakken zit. Het ligt voor de hand en het is zelfs een open deur te stellen dat de georganiseerde misdaad die op internationaal niveau opereert alleen maar aangepakt kan worden met grensoverschrijdend beleid, net zoals het vanzelfsprekend is dat de nationale politiediensten opgeleid moeten worden om de criminaliteit, de culturele, juridische en taalkundige problemen die kunnen voortvloeien uit enerzijds de Europese integratie en anderzijds de integratie van de criminele organisaties, beter het hoofd te bieden.
Dit betekent in onze optiek echter niet dat het nodig is een nieuwe organisatie in het leven te roepen. De doelstellingen die men aanvoert om de totstandbrenging van een politieacademie te rechtvaardigen - en dat zijn doelstellingen waar wij achter staan - worden veel beter en op meer efficiënte wijze bereikt als men de huidige nationale academies gaat stimuleren om opleidingscursussen, uitwisselingen, masterprogramma' s en specialisaties te ontwikkelen waarmee de leemte, die er werkelijk is, opgevuld kan worden.
Dit alles doet niets af aan het feit dat collega Posselt naar ons gevoel uitstekend werk verricht heeft. Het standpunt van de socialistische collega' s is ons daarentegen een raadsel. Collega Karamanou heeft zojuist het Europees Parlement gefeliciteerd omdat het een adviserende rol krijgt, maar nog maar heel kort geleden heeft de socialistische fractie tegen gestemd, om ervoor te zorgen dat in de raad van bestuur van Europol Parlementsleden met stemrecht konden komen.
Dankzij echter het werk van collega Posselt wordt eindelijk geregeld dat bij de opleiding van politiepersoneel ook mensen- en defensierechten worden betrokken. Ook komt de suggestie om een virtuele politieacademie op te zetten die de mogelijkheden van Internet weet uit te buiten, heel goed van pas. Algemeen gesproken blijft de Europese Unie denken, werken en zich organiseren met dezelfde criteria als die welke aan het begin van de eeuw gehanteerd werden, in plaats van dat zij de new economy benut om zich een nieuw beleid van arbeidsstructuur en arbeidsorganisatie aan te meten.
Wij stemmen voor de amendementen maar tegen de wetgevingsresolutie.

Farage
Mijnheer de Voorzitter, volgens het besluit van de Raad tot oprichting van de Europese Politieacademie heeft deze EPA tot doel bij te dragen aan de opleiding van hoge functionarissen van de wetshandhavingsdiensten met politionele bevoegdheden. Ik wil erop wijzen dat de rapporteur de aanduiding 'functionarissen van de wetshandhavingsdiensten met politionele bevoegdheden' wil vervangen door 'politie' , wat waarschijnlijk een goed idee is. Wat me echter ook opviel, was dat deze opleiding gericht is op het ondersteunen en ontwikkelen van een Europese aanpak op het gebied van misdaadbestrijding en bescherming van de binnenlandse veiligheid. De rapporteur zou hieraan graag 'criminaliteitspreventie, dienstverlening, innovatie en grensbewaking' willen toevoegen. Bovendien wil de rapporteur 'binnenlandse veiligheid' vervangen door 'binnenlandse veiligheid in de zin van de handhaving van de openbare orde' .
Mijn bezwaar tegen deze formuleringen is dat ik niet precies weet wat de Europese aanpak ter handhaving van de openbare orde etc. feitelijk inhoudt. Dit wordt noch in het besluit van de Raad, noch in het verslag van de rapporteur gepreciseerd. Het enige wat ik er vanuit louter Brits gezichtspunt over kan zeggen, is dat ermee bedoeld wordt dat de praktijken van het Europese vasteland in heel Europa verplicht moeten worden, en dat onze eigen politie-eenheden een ongezonde belangstelling aan de dag moeten gaan leggen voor gepantserde auto' s, waterkanonnen, lanceerinrichtingen voor traangas en schattige pistooltjes die ze aan hun overvolle riemen kunnen hangen.
Afgezien hiervan is het verrassend te lezen dat er überhaupt zoiets als een Europese aanpak op het gebied van de misdaadbestrijding bestaat. Ik ben er vast van overtuigd dat het merendeel van de Britse bevolking geschokt zal reageren op de gedachte dat de binnenlandse veiligheid een terrein is waarop enige inmenging van de Europese Unie mogelijk is.
De Britten zullen zo mogelijk nog meer geschokt zijn als ze vernemen dat de Europese Politieacademie zich volgens het Europees Parlement moet gaan bezighouden met de opleiding van politie- en grensbewakingseenheden - dat wil zeggen invoerrechten en accijnzen - teneinde hen voor te bereiden op de toepassing van het Gemeenschapsrecht en de omzetting van gezamenlijke en communautaire maatregelen in nationaal recht.
En daar komt de aap uit de mouw: Gemeenschapsrecht en gezamenlijke en communautaire maatregelen. Het is zonneklaar waar de Europese Unie naar streeft: een gezamenlijke aanpak - de Europese aanpak - op het gebied van misdaadbestrijding en binnenlandse veiligheid. Eén volk, één wet en één politie. Ik ben ervan overtuigd dat de Europese Unie veel subtieler te werk zal gaan dan hier wordt gesuggereerd. Onze politie zal haar eigen uniformen mogen houden, met inbegrip van de gerieflijke wollen truien. De rangen zullen dezelfde blijven, evenals de lokale insignes. Alle uiterlijke kenmerken zullen ongewijzigd blijven, maar met de vakkundige bedilzucht van de Europese academie zal de agenda gaandeweg veranderen in een Europese agenda, die voorziet in toepassing van het Gemeenschapsrecht en gezamenlijke en communautaire maatregelen.
Deze situatie lijkt in vrijwel niets meer op de gemeenschappelijke markt waartoe het Verenigd Koninkrijk in 1973 toetrad. In die tijd zou niemand een profeet hebben geloofd die waarschuwde dat agent Dixon uit de televisieserie Dixon of Dock Green ooit nog de 'Ode an die Freude' zou fluiten en zou bestuderen hoe de Europese politionele aanpak moest worden doorgevoerd in Britse gevangenissen.
Maar hier zitten we nu, in een bijna leeg Parlement in Straatsburg, dat getuige is van het bijna onvoorstelbare. Onze eigen premier Tony Blair, zijn minister van Buitenlandse Zaken Cook en andere Britse ministers mogen dan wel ontkennen dat er een superstaat in de maak is, maar als ik kennis neem van voorstellen voor het opleiden van onze eigen politie-eenheden teneinde de Europese aanpak op het gebied van misdaadbestrijding en binnenlandse veiligheid in praktijk te brengen, dan is dat een teken aan de wand. Zoals u wellicht hebt begrepen, zal ik dit verslag niet steunen.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, in reactie op de vorige spreker wil ik opmerken dat ik in de bijna 20 jaar dat ik lid ben van dit Parlement nooit iets over de gemeenschappelijke markt heb gehoord. Als de vorige spreker de antecedenten onderzoekt van een aantal van de toenmalige afgevaardigden van zijn eigen lidstaat, het Verenigd Koninkrijk, dan zal hij constateren dat dit extreem-linkse socialisten waren die met hun aan hysterie grenzende houding tegenover de Europese Unie zo ongeveer alles voorspelden waar hij nu bang voor is.
Aangezien ik behoor tot een andere kleur van het politieke spectrum, is het interessant om te horen hoe hij met dezelfde hysterie dezelfde punten van zorg naar voren brengt. In die dagen was Moskou of Boedapest de hoofdstad. Daar kwamen de idealen vandaan die ze ons voorlegden en daar zetelden de regimes waar ze voor werkten. Ik ben echter blij dat de opvattingen binnen de Labourpartij in Groot-Brittannië sindsdien zijn veranderd.
Ik wil de heer Posselt danken voor zijn verslag. Het werk dat wij op een vrijdagochtend in het Parlement doen, is even legitiem als de werkzaamheden die we op een maandag of om het even welke andere dag verrichten. Inderdaad is erop gewezen dat op woensdagavond, toen de commissaris de BSE aan de orde stelde, iemand opmerkte dat er slechts 17 afgevaardigden in het Parlement aanwezig waren. Vanmorgen zijn er veel meer afgevaardigden, en ik zou het betreuren wanneer de vrijdag niet wordt benut terwijl we een echt debat kunnen voeren, op elkaar kunnen reageren en de tijd kunnen nemen om naar elkaar te luisteren. Het inkorten van de vergaderweek in Straatsburg betekent een verarming van het Parlement en de democratie in Europa.
Ik juich dit voorstel dan ook toe. Het Parlement kan er trots op zijn dan het voorstel tot oprichting van deze academie hier is ontstaan, en we zijn het Portugese voorzitterschap erkentelijk dat het dit voorstel heeft opgepakt en zijn de Commissie en de Raad erkentelijk voor hun steun. Het is een goed idee. In een Europese Unie waarin mensen bewegingsvrijheid, handelsvrijheid en vrijheid van vestiging hebben en waarin mensen uit Schotland naar Sicilië of Griekenland kunnen reizen, is het niet meer dan logisch dat er een gemeenschappelijk stelsel voor handhaving van de rechtsstaat wordt ontwikkeld.
Momenteel ontbreekt deze gemeenschappelijke aanpak. Ikzelf ben afkomstig uit een staat waar de politie is voortgekomen uit een chaotische toestand - een burgeroorlog. Men was destijds echter zo verstandig om ongewapende politie-eenheden op te richten die sociaal zeer betrokken zijn bij de gemeenschappen waarin ze leven en werken. Men kan deze politie-eenheden zachtaardig noemen, maar zij slaagden erin de wonden van de burgeroorlog te helen en de idee van handhaving van de openbare orde geloofwaardig te maken. Telkens wanneer ik het Europese vasteland bezoek, ben ik enigszins verbaasd over de afstandelijkheid en de zichtbaar hardere opstelling van de politie. Ik zou een harmonisering van normen in sommige lidstaten van de Europese Unie toejuichen. Wij allen hebben in ons eigen land misstanden meegemaakt. Ik hoop dat deze academie ons zal helpen bij een beter begrip van het hele systeem.

Meijer
Voorzitter, er bestaan machtige criminelen die denken dat er voor hen geen wetten bestaan en die ieder te slim af zijn. Sinds binnen de Europese Unie de grensbewaking is verdwenen, storen ze zich ook niet meer aan staatsgrenzen. Grensoverschrijdende criminaliteit vraagt om een grensoverschrijdende aanpak. Omdat iedereen het daarover eens is, wordt er al jaren gewerkt aan een nauwere samenwerking tussen de politie van de verschillende lidstaten en hun regio's. Drie dagen geleden heb ik naar aanleiding van de verslagen Marinho, Karamanou en Roure gewezen op de gevaren die daaraan kleven. Een versterkte en gecentraliseerde politie, die wordt losgemaakt uit haar omgeving, zoekt haar eigen prioriteiten.
Het idee van een Europese politieacademie berust op de veronderstelling dat er overeenstemming bestaat over de taakstelling en de werkwijze van de politie. We zien dat de politie in het ene land op dezelfde situatie heel anders reageert dan in het andere land. In Nederland is de politie getraind in deëscalatie van conflicten en in repressieve tolerantie, waarbij het bestaan van subculturen, etnische minderheden, het gebruik van kerken als vluchthavens voor mensen zonder legale verblijfsstatus en het organiseren van politiek protest als normale maatschappelijke verschijnselen worden gezien. In sommige andere landen wordt, naar mijn indruk, nog steeds uitgegaan van geweld als methode om namens de overheid een prestigestrijd te winnen tegen alles wat onrust kan opleveren.
De heer Posselt heeft deze week de bijdrage van de Franse president De Gaulle aan het vinden van vrede in Algerije ten voorbeeld gesteld aan de rol die Kostunica zou moeten spelen om het probleem Kosovo op te lossen. Hij klaagde ook de situatie aan waarin Hitler kon beweren dat hij ongestraft de joden kon uitroeien omdat zich toch niemand meer de massamoord op de Armeniërs herinnerde. Op zulke momenten kan ik het met de heer Posselt zeer eens zijn. Over de visie op de politie blijven we daarentegen waarschijnlijk duurzaam van mening verschillen.
Ik geef de voorkeur aan een kleinschalig opgeleide en georganiseerde politie die voortdurend wordt gevoed door signalen uit de samenleving waarin zij moet functioneren.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de oprichting van de Europese Politieacademie is volgens de Commissie een onderwerp van het allerhoogste belang voor de Europese Unie, niet alleen als we denken aan de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken, maar ook in het kader van de uitbreiding van de Europese Unie. De discussie over dit onderwerp op Europees niveau is een initiatief van dit Parlement. Reeds heel vroeg in dat proces heeft de Commissie tegenover de lidstaten de belofte gedaan om acties te ontwikkelen gericht op de verwezenlijking van wat je een Europese politiecultuur zou kunnen noemen. De efficiëntie van dit type misdaadbestrijding moet voldoen aan de strengst mogelijke professionele normen, en zulks in een klimaat van respect voor de rechten en vrijheden van de burgers.
De Commissie is bijzonder ingenomen met de snelle voortgang die er dit opzicht geboekt is, hetzij door het Portugees voorzitterschap, die dit initiatief heeft genomen, hetzij door het Franse voorzitterschap, dat zich tot aan het einde van dit jaar voor dit initiatief zal inspannen. Ik kan dus vaststellen dat de inspanningen van alle betrokkenen ertoe zullen leiden dat er werkelijk een Europese Politieacademie zal worden opgericht, en dat nog geen jaar na een dienovereenkomstig besluit van de Europese Raad van Tampere. Ik wil daarom de parlementaire Commissie vrijheden en rechten van de burger gelukwensen. Ik dank daarbij eerst en vooral de rapporteur, de heer Posselt, voor zijn persoonlijke inzet. Het is een uitstekend verslag, met een sterke analyse. Met dit verslag wordt een belangrijke bijdrage geleverd aan de totstandkoming van de Europese Politieacademie.
Wat de toekomst van de Academie betreft: de Commissie is - zoals u bekend zal zijn - van mening dat conclusie 47 van de Europese Raad van Tampere duidelijk aangeeft dat de netwerkfunctie van de Academie - datgene dus, wat men wel de virtuele Academie noemt - niet meer dan een eerste etappe zal zijn. Net als het Parlement, is ook de Commissie van mening dat er binnen korte en duidelijk omschreven termijnen een formule moet worden gevonden die de opleidingsacties een grotere continuïteit verleent, en dan niet alleen voor de hogere politiekaders.
Ik wil er overigens wel op wijzen dat we het hier niet hebben over het creëren van een Europese politie. We hebben het over de noodzaak om ervaringen en informatie uit te wisselen. Zo kunnen we uitvinden hoe we bij de misdaadbestrijding het doeltreffendst kunnen optreden tegen transnationale misdaad, zonder af te doen aan het respect voor de rechten van de burgers. Er zijn landen - zoals, bijvoorbeeld, het Verenigd Koninkrijk - die zich altijd uitgesproken hebben voor een soort buurtpolitie. Dit oorspronkelijk Britse concept wordt nu gelukkig ook in een aantal landen van "continentaal Europa" aanvaardt. Wie werkelijk gelooft in de oplossingen die men zelf verdedigt hoeft niet bang te zijn voor een confrontatie met de oplossingen die anderen aandragen.
Voor de overgang van een virtuele Politieacademie of -hogeschool naar een daadwerkelijk instituut met die naam volstaat het volgens de Commissie niet te verwijzen naar het feit dat alleen dan de politieapparaten van de verschillende lidstaten efficiënt kunnen samenwerken. Die overgang wordt pas gerechtvaardigd door de noodzaak om zo spoedig mogelijk een opleidingsstrategie te ontwerpen voor de politiemachten van de kandidaat-landen. Dit is volgens mij een prioriteit die niet alleen voor die kandidaat-landen zelf van belang is: we moeten onze burgers immers de garantie kunnen geven dat uitbreiding de veiligheid in de lidstaten niet in gevaar brengt. Ik wijs het Parlement erop dat de Commissie bereid is de samenwerking voort te zetten. Dat geldt niet alleen voor het opzetten van de Academie, maar ook voor het functioneren ervan.
Ik heb kennis genomen van het voorstel van de heer Posselt volgens hetwelk de Commissie in 2003 een verslag zou moeten opstellen over de toekomst van de Academie. De analyse van de raad van bestuur van de Academie zou daarbij als basis dienen. De Commissie is bereid dat te doen als er een daartoe strekkend besluit wordt genomen. Ik geloof overigens niet dat de Raad het daarmee eens zal zijn. De Raad heeft liever dat de Politieacademie zich volgens een intergouvernementele dynamiek ontwikkelt. Voor ons is het van het hoogste belang dat er op het gebied van opleiding zo snel mogelijk acties worden ontwikkeld. Ook al bevindt de Commissie zich niet in het centrum van dit proces, dat betekent nog niet dat we de ontwikkelingen niet van nabij zullen volgen. We zullen ons ervoor inspannen dat de Academie een succes wordt. Ik ben er dan ook van overtuigd dat dit project zal bijdragen tot de veiligheid in de Europese ruimte voor vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Vrijheid en rechtvaardigheid kunnen immers alleen in een atmosfeer van veiligheid tot hun recht komen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
STEMVERKLARINGEN

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, ik wil er in verband met de Europese Politieacademie op wijzen dat vooral de criminaliteit in de steden zal moeten worden bestreden. Wij worden als parlementsleden heel vaak zelf het slachtoffer van misdrijven. Ik hoop dat de academie een eerste aanzet zal geven om daar in de toekomst iets aan te doen.

Alyssandrakis
De oprichting van een Europese Politieacademie (European Police College) is een nieuwe stap in de richting van een Europese politiestaat. De heersende klasse vindt een dergelijke academie nodig om haar belangen te kunnen beschermen tegen de eisen van het volk. Misdaadbestrijding is slechts een voorwendsel. De oprichting van een Europese politieacademie sluit echter wel volledig aan bij het besluit van de Europese Raad van Feira om een mobiele, repressieve "expeditiemacht" op te richten, met politie-eenheden, rechters en gevangenisautoriteiten, die de Europese Unie zal inzetten bij het beheer van "niet-militaire crises" waar dan ook op de planeet.
Wij moeten hier met name erop wijzen dat de Europese politieacademie, die waarschijnlijk in januari 2001 een begin zal maken met haar werk, niet slechts een netwerk zal zijn van de nationale instanties voor politieopleiding van de EU-lidstaten, maar ook de Midden- en Oost-Europese kandidaat-landen zal omvatten. Het is zelfs zo dat men, om de hele zaak nog doeltreffender te maken, heeft besloten de zetel van deze academie dicht in de buurt van de grenzen tussen de huidige EU en de kandidaat-landen te leggen.
Daarom stemmen de Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland tegen dit verslag.

Berthu
Overeenkomstig de besluiten van de buitengewone Top van Tampere, heeft het Portugese voorzitterschap in juni van dit jaar een initiatief ingediend voor de oprichting door de Raad van een Europese Politieacademie. Wij kunnen ons geheel vinden in de doelstellingen van dit voorstel: het verzorgen van jaarlijkse opleidingscycli voor hoge ambtenaren en personeel van de politie van de lidstaten en de kandidaat-landen op alle gebieden van de criminaliteitsbestrijding waarvoor grensoverschrijdende samenwerking vereist is.
Ook kunnen wij ons geheel vinden in de gekozen methode met betrekking tot dit initiatief. Er wordt immers geen nieuwe Europese structuur opgericht met het risico dat deze niet zou aansluiten bij de nationale structuren. Er is juist voorgesteld om de Europese Politieacademie op te richten uitgaande van het netwerk van bestaande nationale opleidingsinstituten voor hoge ambtenaren van de politie. Binnen ieder van deze nationale instellingen zou een afdeling ten behoeve van de Europese Politieacademie moeten worden opgericht. Deze academie zou dus nergens een vaste zetel krijgen, maar op verschillende plaatsen worden gevestigd. De raad van bestuur van de Europese Politieacademie zou moeten bestaan uit de directeuren van de verschillende nationale academies, die met volledige kennis van zaken de behoeften zouden kunnen vaststellen. Dankzij deze structuur kan de Politieacademie de ontwikkelingen op haar grondgebied nauwlettend blijven volgen en kunnen er geen verschillen van mening ontstaan met de nationale specialisten, die aan concrete problemen het hoofd moeten bieden. Bovendien staat deze structuur een flexibele organisatie van Politieacademie toe, waardoor ze beter kan inspelen op de ontwikkelingen. De opleidingscycli zouden immers kunnen plaatsvinden binnen de best gekwalificeerde instelling. Dit is een goede illustratie van hoe een zogeheten Europa van netwerken zou kunnen ontstaan, dat wil zeggen een Europa dat de landen direct met elkaar in contact brengt, zonder dat er onnodige superstructuren voor in het leven geroepen hoeven te worden.
Helaas is het Europees Parlement, in tegenstelling tot mijn fractie, kennelijk geen groot voorstander van zo'n organisatie. In de door haar ingediende amendementen probeert de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken een andere draai aan het geheel te geven door te benadrukken dat het plan voor deze structuur van tijdelijke aard is. Ze vindt dat die structuur op korte termijn moet worden herzien en dat de Europese Politieacademie een vaste zetel moet krijgen. Als aan deze plannen gevolg wordt gegeven, zullen we over enkele jaren een nieuwe kostbare superstructuur hebben die zich boven de nationale diensten zal plaatsen, slecht met deze diensten zal samenwerken en ook nog eens ondoeltreffend zal zijn. Naar ik heb vernomen gaat het met Europol dezelfde kant op, als deze instelling tenminste niet snel van koers verandert.
Wij zijn van mening dat de Europese Politieacademie het best kan functioneren binnen een netwerk van nationale diensten. Dit geldt overigens ook voor de meeste andere vormen van samenwerking, met name als het gaat om zaken als politie, justitie en veiligheid.

Sacrédeus
Ik heb gestemd tegen het verslag over de voorlopige oprichting van de Europese Politieacademie.
Er is een duidelijk risico dat men in de EU op het ene terrein na het andere gelooft dat samenwerking alleen maar wordt bevorderd door het oprichten van nieuwe instellingen en het in het leven roepen van nieuwe autoriteiten.
Ik ben er bovendien tegen dat de tekst van het verslag in overweging 7 afwijkt van de tekst van de Portugese Republiek en één vaste zetel voor de Politieacademie eist, in plaats van een roulerende samenwerking. Het feit dat er "politionele bevoegdheden" worden voorgesteld in verschillende overwegingen bij de richtlijn en dat er "geharmoniseerde leerplannen" worden voorgesteld, zie ik als een ontwikkeling in centralistische richting, met het gevaar dat slechte praktijken de plaats innemen van goede praktijken.

Omgangsrecht
De Voorzitter
Aan de orde is verslag (A5-0311/2000) van mevrouw Banotti, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het initiatief van de Franse Republiek met het oog op de aanneming van de verordening van de Raad inzake de wederzijdse tenuitvoerlegging van beslissingen betreffende het omgangsrecht (9735/2000 - C5­0397/2000 - 2000/0818(CNS)).

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, al ruim zes jaar heb ik de eer om namens het Europees Parlement te mogen fungeren als speciaal bemiddelaar voor internationaal ontvoerde kinderen. Deze functie werd door Voorzitter Plumb gecreëerd naar aanleiding van een verzoek van veel Franse vrouwen wier kinderen waren ontvoerd en die geen contact meer hadden met deze kinderen. Zij riepen de hulp van het Parlement in. Sindsdien hebben nog vele anderen wier kinderen waren ontvoerd de hulp van het Europees Parlement ingeroepen.
Al meer dan zes jaar houd ik me met deze kwesties bezig, en mede dankzij de steun en de middelen van het Europees Parlement heb ik een aantal belangrijke successen kunnen boeken bij het terugkrijgen van ontvoerde kinderen. In de meeste gevallen wordt de ontvoering van kinderen door de centrale overheden van alle lidstaten op zeer efficiënte en correcte wijze afgehandeld. Helaas krijg ik zelf doorgaans te maken met de meer gecompliceerde gevallen.
Kernpunt van deze verordening, die tijdens het Franse voorzitterschap in ijltempo door het Parlement is geloodst, is de omgang met kinderen van ouders die niet het gezag over deze kinderen uitoefenen. Deze kwestie is inmiddels ook bekend als de 'Brussel III' -kwestie, die eerder een verordening dan een richtlijn is. Als zodanig heeft deze verordening dezelfde beperkingen als het Verdrag Brussel-II, maar tevens een aantal van de sterke punten van dit Verdrag. De verordening heeft uitsluitend betrekking op kinderen van gehuwde paren welke nog geen zestien jaar zijn. Het is tevens een richtlijn waarvan het toepassingsgebied kan worden omschreven als bescheiden en pragmatisch - en inderdaad is het een bescheiden verordening.
De verordening zou van toepassing zijn op ouders die woonachtig zijn in een andere lidstaat dan waar de beslissing inzake het gezag is gegeven en die aanspraak willen maken op het omgangsrecht. Op grond van deze verordening zou het kind in het kader van de tenuitvoerlegging van het omgangsrecht voor beperkte duur naar de betreffende andere lidstaat kunnen worden overgebracht.
Het beginsel dat een beslissing inzake het omgangsrecht in een bepaalde lidstaat overal in de Europese Unie wordt erkend, zou van essentieel belang zijn voor het welslagen van deze doelstelling. Van dit beginsel zou kunnen worden afgeweken indien de ouder die het gezag uitoefent, kan aantonen dat het bezoek als gevolg van nieuwe omstandigheden de lichamelijke of geestelijke gezondheid van het kind in gevaar zou brengen. Deze verordening en het Verdrag van Den Haag betreffende de internationale ontvoering van kinderen zullen elkaar ongetwijfeld versterken. De verordening heeft niet tot doel de bestaande wet- en regelgeving van een bepaalde lidstaat op te leggen aan andere lidstaten, maar streeft slechts naar wederzijdse tenuitvoerlegging van beslissingen inzake het gezag.
In sommige lidstaten - met name Duitsland en Oostenrijk - bestaan constitutionele bezwaren. Een van de bezwaren is dat de verzoekende ouder om toegang tot het kind kan verzoeken terwijl de andere ouder slechts acht dagen heeft om op het verzoek te reageren. Zonder enige twijfel zijn veel van onze rechtscolleges uiterst traag en log, en zijn ze moeilijk te bewegen om in dergelijke zaken snel uitspraak te doen.
Een ander bezwaar betreft de gedwongen terugkeer van kinderen. Ik ben van mening dat het bestaan van goede wetgeving die in alle lidstaten van toepassing is in aanzienlijke mate heeft bijgedragen aan het terugbrengen van het aantal ontvoeringen van kinderen. Hopelijk zal deze verordening leiden tot minder ontvoeringen tussen lidstaten. Helaas is de verordening niet van toepassing buiten de Europese Unie, en het risico bestaat dat ze zal indruisen tegen het Verdrag van Den Haag. De Raad van ministers zal zich hier echter over beraden, en ik adviseer het Parlement deze verordening aan te nemen.

Coelho
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega' s, ik wil allereerst onze collega Mary Banotti gelukwensen - en niet alleen voor haar uitmuntende verslag. Zij spant zich namelijk al jaren op uiterst energievolle wijze in voor de verdediging en de garantie van de grondrechten van kinderen, en dan vooral in de hoedanigheid van bemiddelaar van het Europees Parlement met betrekking tot internationale ontvoeringen van kinderen. Haar kwaliteiten zijn welbekend en ze heeft al deze gaven en al haar gevoel in dit werk gestoken.
We moeten het Franse initiatief een warm welkom heten. De samenwerking binnen de burgerlijke rechtssfeer wordt steeds sterker en er is daarbij een ontwikkeling in communautaire zin waar te nemen. Dit initiatief sluit aan bij die ontwikkeling. We behandelen nu een ontwerpverordening betreffende kinderen van gescheiden ouders. Het gaat daarbij om het recht deze kinderen te bezoeken en onderdak te verlenen. De verordening beoogt de uitoefening van die rechten te vergemakkelijken en te verhinderen dat kinderen gijzelaars worden in een conflict tussen ouders die in verschillende lidstaten wonen. In dit soort omstandigheden komt het helaas maar al te vaak voor dat de ouders verwikkeld geraken in een cyclus die achtereenvolgens de stadia liefde, haat en wraak doorloopt. Soms is één ouder daar schuld aan, soms zijn beide ouders verantwoordelijk. Met het oog op het welzijn - en soms zelfs de veiligheid - van de kinderen moeten we daarom snel optreden.
In dit Europa kunnen alle Europese burgers zich vrijelijk bewegen. Het maakt daarbij niet uit van welke lidstaat ze de nationaliteit bezitten. In zulke omstandigheden komen er natuurlijk gemakkelijk relaties en verbintenissen tot stand tussen mensen met een verschillende nationaliteit of mensen die in verschillende lidstaten wonen. Het is even onvermijdelijk dat er uit die verbintenissen conflicten rijzen: echtscheidingen en - daarmee samenhangend - regelingen betreffende de ouderlijke macht. En dat leidt dan weer tot problemen met betrekking tot het recht kinderen te bezoeken als deze in een ander land wonen. Soms worden kinderen ontvoerd, bijvoorbeeld als een ouder het kind na het verstrijken van de voor het bezoek afgesproken termijn niet bij de andere ouder aflevert.
In deze verordening is het principe neergelegd van wederzijdse erkenning van beslissingen terzake de uitoefening van het bezoekrecht, en wel zonder tussenstappen. De mogelijkheden om de tenuitvoerlegging van dit soort besluiten te schorsen worden beperkt. In zulke belangrijke zaken als de regulering van de ouderlijke macht en de uitoefening van het bezoekrecht moeten uniforme regels bestaan en die moeten rechtstreeks kunnen worden toegepast. Deze verordening komt daaraan tegemoet. Op die wijze versterken we het communautair besef en het Europees burgerschap.
Het is intussen wel jammer dat het toepassingsgebied van deze verordening beperkt blijft. De facto vallen families met buitenechtelijke kinderen er niet onder. En dat betekent dat de rechten van die kinderen niet in een communautair kader worden erkend en dus ook niet kunnen worden afgedwongen. Dit soort families vertegenwoordigen in onze landen echter een realiteit. Volgens statistieken van Eurostat is 28% van de in 1998 in de Unie ter wereld gekomen kinderen buitenechtelijk. En dat percentage neemt toe. Om redenen van rechtsgelijkheid is het dus van groot belang dat deze lacune opgevuld wordt. We moeten ons realistisch tonen met betrekking tot de sociale ontwikkeling en rechten en verplichtingen scheppen voor alle burgers van de Europese Unie.
Tot slot wil ik graag mijn steun uitspreken voor het door de rapporteur ingediende amendement op artikel 1. Er moet duidelijk worden bepaald dat voor bezoekregelingen minimaal één dag moet worden vastgesteld. We moeten er rekening mee houden dat ouders soms in ver van elkaar gelegen delen van de Unie wonen. Het gaat om afstanden van duizenden kilometers, en dan heeft het natuurlijk weinig zin om een bezoek af te leggen voor niet meer dan een uur. Dat zou belachelijk zijn. De handhaving van de verhoudingen tussen de ouders draagt op een doorslaggevende wijze bij tot de opvoeding van het kind en de vorming van diens persoonlijkheid.

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik wil allereerst de Franse Republiek bedanken voor haar initiatief tot de uitvaardiging van een verordening waarin het recht op persoonlijk contact tussen ouders en kinderen wordt geregeld. Ook bedank ik de rapporteur, mevrouw Banotti voor haar werk. Zij heeft met haar kennis van zaken het Frans voorstel nog waardevoller gemaakt.
Het is een feit dat het Europa zonder grenzen geleid heeft tot meer huwelijken tussen personen van verschillende nationaliteit, uit de Europese Unie maar ook uit derde landen. Als echter aan dergelijke relaties een eind komt, rijzen vaak problemen voor het persoonlijk contact tussen de kinderen en een van de twee ouders, vooral wanneer zij in een andere lidstaat wonen. Zoals andere collega' s reeds zeiden, worden kinderen ook steeds vaker ontvoerd door een van de ouders die weigert de kinderen terug te geven. Met deze verordening wordt geprobeerd de procedure waarmee ouders hun rechten kunnen uitoefenen te vereenvoudigen en kinderen de mogelijkheid te bieden regelmatig contact te onderhouden met beide ouders. Dit is dus een uitermate belangrijke verordening.
Natuurlijk is de onderhavige verordening geen perfect voorstel. Dit is immers gebonden aan de verordening "Brussel II" , en daar vallen noch kinderen van gescheiden ouders, noch buitenechtelijke kinderen onder. De heer Coelho heeft hierover gegevens vermeld. Mijns inziens is het onaanvaardbaar, en volledig uit de tijd dat wij in het Europa van de eenentwintigste eeuw alleen zorgen voor reglementeringen voor officiële, wettige kinderen en voor geïnstitutionaliseerde betrekkingen tussen mensen. Daardoor beperken wij het toepassingsgebied van de overigens uitstekende verordening sterk. Mijns inziens moet men zo snel mogelijke alle bestaande verordeningen herzien die gebaseerd zijn op reeds lang in de praktijk van het hedendaagse leven achterhaalde samenlevingsmodellen. Bovendien moet men bij de opstelling van verordeningen serieuzer rekening houden met de op til zijnde uitbreiding van de Europese Unie, evenals met de herhaaldelijk tot uiting gebrachte standpunten en meningen van het Europees Parlement.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie wil haar instemming betuigen met dit initiatief en met het verslag van mevrouw Banotti en wil mevrouw Banotti complimenteren met het uiterst waardevolle werk dat zij als onze bemiddelaar voor internationaal ontvoerde kinderen verricht.
Het lijdt geen twijfel dat de kwestie van gebroken gezinnen behoort tot de meest schrijnende zaken die we in ons werk tegenkomen: moeders en vaders die zich zorgen maken over de omgang met hun kinderen die in een ander land wonen. We moeten al het mogelijke in het werk stellen om deze toestanden te verbeteren, en deze op Frans initiatief ingediende verordening betekent een stap in de goede richting. Ik ben het eens met mevrouw Karamanou en anderen als zij stellen dat het, gezien onze huidige leefwijze, betreurenswaardig is dat de verordening uitsluitend betrekking heeft op kinderen van mensen die toevallig zijn getrouwd of getrouwd zijn geweest. Hier ligt een taak voor de toekomst. Intussen juichen wij deze maatregel toe en zullen deze dan ook van harte steunen.

Meijer
Voorzitter, echtscheiding is tegenwoordig geen uitzondering meer. Vaak gaan paren op een fatsoenlijke manier uiteen. Zij vinden het hinderlijk om elkaars leven te blijven delen, maar ze zijn hun vroegere partner niet gaan haten. Anderen scheiden helaas wel op grondslag van een opgebouwde haat. Ouders die scheiden vanuit zo'n toestand zijn een ramp voor hun kinderen. Die worden slachtoffer van dat onoplosbare conflict. De ene ouder wil de absolute beschikkingsmacht over de kinderen om de andere ouder voor altijd uit te sluiten.
Ieder kent de afschuwelijke toestand waarin de ouder aan wie het kind is toegewezen, vaak de moeder, probeert het contact met de andere ouder onmogelijk te maken. We kennen ook de minstens zo erge situatie waarin de andere ouder, vaak de vader, het kind ontvoert en onvindbaar maakt. Dat soort gebeurtenissen blijven kinderen zich hun hele leven herinneren. Mijn moeder heeft zo'n scheiding en ontvoering 85 jaar geleden meegemaakt en ze praat er nog steeds over.
Mevrouw Banotti heeft creatief geprobeerd om alle mogelijkheden te benutten die ook grensoverschrijdend een goede omgangsregeling veiligstellen. Zij probeert alle situaties uit te sluiten waarin ouders het bestaan van verschillende rechtsregels in de lidstaten van de Europese Unie kunnen misbruiken om een goede omgangsregeling te vertragen of te verhinderen. Een deel van haar oplossing zit in een drastische inperking van het recht om de rechter in te schakelen voor het tegenwerken van een buitenlands vonnis.
Die regeling werkt alleen als beide ouders een nationaliteit of een woonplaats binnen de Europese Unie hebben en als hun verbintenis was bevestigd door een wettig huwelijk. Slechts een deel van het probleem wordt opgelost, maar er ontstaat wel een precedentwerking. Als we zoiets ook op andere situaties zouden gaan toepassen, verplichten we ons op termijn tot een gecentraliseerde eenheidswetgeving, zoals die zelfs tussen de 50 deelstaten van de Verenigde Staten niet bestaat.
Ik zie daarom bezwaren. Maar ik heb nog veel meer bezwaren tegen het aangrijpen van juridische zwakheden en precedentwerkingen om een maatschappelijk probleem duurzaam onopgelost te laten. Vanuit onze sympathie voor het gestelde doel stemmen we in met de voorgestelde maatregelen.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil allereerst mevrouw Mary Banotti gelukwensen met haar uitstekende verslag. Dit verslag maakt deel uit van een groter geheel. Ik doel daarmee op het uiterst belangrijke en geduldig volgehouden werk dat mevrouw Banotti verricht op het gebied van de bescherming en de garantie van de rechten van kinderen. Zoals het Parlement weet, zijn de Commissie en de Raad vastbesloten om tegen het einde van dit jaar een programma goed te keuren voor de wederzijdse erkenning van gerechtelijke beslissingen in de burgerlijke rechtssfeer. In dat programma wordt prioriteit verleend aan familiedisputen zoals die tijdens de Europese Raad van Tampere gedefinieerd zijn. Het initiatief van het Franse voorzitterschap is een stap in die richting. Dit verslag en dit onderwerp worden op een vrijdagmorgen besproken, maar ik hoop toch dat de pers - diezelfde pers die zo vaak beweert dat de Europese debatten niet op de dagelijkse werkelijkheid van de burgers aansluit - ervan doordrongen raakt dat we hier een onderwerp behandelen dat niet alleen het leven maar ook het hart van de Europese burgers raakt.
In mei van dit jaar hebben we een verordening aangenomen die het Verdrag van Brussel II in het Gemeenschapsrecht integreert. Dat heeft geleid tot een vereenvoudiging en verduidelijking van de regels aan de hand waarvan moet worden vastgesteld welke rechtbank bevoegd is en welke wetten op echtscheiding, scheiding en toewijzing van ouderlijke macht moeten worden toegepast. Het initiatief van het Franse voorzitterschap heeft betrekking op het toepassingsgebied van de verordening van Brussel II. Het gaat hier, als ik het zo mag stellen, om een revolutionair initiatief. Voor de eerste keer wordt afstand gedaan van het exequatur. Die maakt plaats voor automatische erkenning van een gerechtelijke beslissing genomen in één lidstaat, wat betekent dat deze in een andere lidstaat ten uitvoer kan worden gelegd. In dit opzicht vertegenwoordigt het initiatief een stap voorwaarts. Ik deel echter de mening van mevrouw Banotti en een aantal andere afgevaardigden in de zin dat het betreurenswaardig is dat de bescherming die men nu wil bieden beperkt blijft tot kinderen die geboren zijn binnen een als zodanig door de wet erkend huwelijk. Die omstandigheid vloeit echter voort uit het toepassingsgebied van de verordening van Brussel II. Daarom wil ik dit Parlement verzekeren dat de Commissie zal voorstellen dat er in het actieprogramma voor wederzijdse erkenning van gerechtelijke beslissingen in burgerlijke zaken - een programma dat naar we hopen aan het eind van dit jaar zal worden goedgekeurd - prioriteit wordt gegeven aan de uitbreiding van het toepassingsgebied van de verordening van Brussel II. Dat zou betekenen dat de verordening betreffende het bezoekrecht gelijkelijk van toepassing zou worden op kinderen van gehuwde en ongehuwde ouders.
Over de inhoud van dit document - dat, zoals bekend, niet tot stand is gekomen op initiatief van de Commissie - wil ik slechts drie korte opmerkingen maken. Allereerst dat we met de Raad samenwerken om de redactie van de tekst te perfectioneren, en dan vooral met betrekking tot de ingewikkeldste kwestie: het kind moet na afloop van het bezoek direct terugkeren en we moeten garanties bieden voor de bescherming van het kind. Er moet hier een evenwicht gevonden worden. Ontvoering van kinderen, of het langer vasthouden van kinderen dan overeengekomen - het is een met drama' s overladen onderwerp en dit soort situaties komt helaas veelvuldiger voor dan we denken. Het gaat hier om een delicaat evenwicht. De verhouding met de Raad is nu goed en we zijn ervan overtuigd dat het met uw voorstellen mogelijk moet zijn om een oplossing te vinden die behalve technisch correct ook uitvoerbaar is.
Wat de amendementen betreft wil ik graag aangeven dat de Commissie moeilijkheden heeft met amendement 1, zoals ingediend door mevrouw Mary Banotti. Dit amendement gaat verder dan een eenvoudige wijziging van de procesgang; we begeven ons nu binnen het domein van de harmonisering van het familierecht. Bezoeken zouden tenminste één dag moeten duren. Dat is ongetwijfeld goed bedoeld, maar het zou er ongewild toe kunnen leiden dat rechtbanken alleen dan een bezoekrecht willen toekennen wanneer het bezoek volgens hen een hele dag zou moeten beslaan. En het komt voor dat rechtbanken een bezoekrecht toekennen van minder dan een dag om redenen die te maken hebben met de veiligheid van het kind. Volgens mij kunnen wij hier beter geen wettelijk bindend voorschrift geven - een indicatie volstaat. We moeten er dan op vertrouwen dat rechters bij het toepassen van de wet over voldoende gezond verstand beschikken om een zinvolle bezoekduur voor te schrijven.
Ik wil hier ook aangeven - en dat heeft niets te maken met het door mevrouw Banotti ingediende amendement - dat de Commissie moeite heeft met artikel 17 van de door de Franse Republiek voorgestelde verordening. Dit artikel wijst volgens ons nog steeds teveel op een intergouvernementele aanpak van de gerechtelijke samenwerking. Het kan geen kwaad erop te wijzen dat het Verdrag van Amsterdam van de gerechtelijke samenwerking een communautaire aangelegenheid maakt. De commissie waarvan in artikel 17 gesproken wordt mag niet uitsluitend vanuit een intergouvernementele optiek werken. De Commissie zal hier actief moeten optreden, op dezelfde wijze als dat geschiedt met het Europees gerechtelijk netwerk in burgerlijke zaken. We wachten op een advies van de zijde van het Parlement.
Ik sluit af, mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, met de verzekering dat ik ervan overtuigd ben dat we hier te maken hebben met een in reikwijdte misschien ietwat beperkte, maar daarom niet minder praktische verordening. Ze heeft bovendien een belangrijke symbolische waarde, en ze vertegenwoordigt als zodanig een eerste en belangrijke stap in een proces dat de Europese Unie dichter bij de burgers zal brengen, en dan vooral bij die burgers die om wat voor redenen dan ook van tafel en bed dan wel in de echt gescheiden zijn. Dat is altijd een beproeving, maar dat mag er niet toe leiden dat de kinderen die zich in zulk een situatie bevinden het recht op geluk wordt ontzegd.

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, ik twijfel geen moment aan de betrokkenheid van commissaris Vitorino bij dit onderwerp. De bepaling inzake het omgangsrecht van één dag geldt duidelijk voor mensen die vaak de wereld over reizen om hun kind te zien. Zulke situaties zijn problematisch wanneer de betreffende ouders het kind slechts twintig minuten mogen zien. Ik denk dat wanneer er een risico op ontvoering bestaat, dit risico kan worden ondervangen door het bezoek onder toezicht te laten plaatsvinden. Ik ben stellig van mening dat we er op de een of andere manier voor moeten zorgen dat de rechten van deze ouders, waarvan er vrij veel zijn, worden geëerbiedigd.
Mag ik u verzoeken uw opmerking over artikel 17 te verduidelijken? Doelt u op de bijdrage die het secretariaat bij het Verdrag van Den Haag levert aan het toezicht op de naleving van deze wetgeving? Dank u voor uw vriendelijke opmerkingen, mijnheer de commissaris.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
We gaan nu over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan) De Voorzitter. Mevrouw Banotti heeft vele jaren aan dit programma gewerkt. U moet vandaag wel zeer tevreden zijn. Ons aller gelukwensen.
STEMVERKLARINGEN

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, in andere stemverklaringen deze week heb ik gezegd: "mamma Europa waakt over ons" . Nu heeft mamma Europa een naam: mevrouw Mary Banotti. Ik heb geen stemverklaring over het vorige verslag, dat van de heer Posselt, afgelegd, omdat het mij gisterennacht met alle goede wil niet gelukt is om van de heer Posselt te dromen. Ik heb echter wel van mevrouw Banotti gedroomd, en dat ging me zo goed af dat ik als een roos geslapen heb. Daardoor ben ik vanmorgen zelfs te laat gearriveerd.

Ik geloof inderdaad dat wij met dit verslag dat mevrouw Banotti heeft ingediend, voor onze kinderen en kleinkinderen alles hebben gedaan dat in ons vermogen ligt.

Specifieke karakter van de sport
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over het specifieke karakter van de sport.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het standpunt van de Commissie met betrekking tot de rechtsorde, het communautair beleid en sport is vastgelegd in het verslag over het behoud van de bestaande structuren voor de sport en de handhaving van de sociale functie van de sport binnen het communautaire kader. De Commissie heeft dit verslag aan de Europese Raad van Helsinki van december 1999 voorgelegd. De Commissie is van mening dat het met het Verdrag betreffende de Europese Unie zoals dat nu van kracht is mogelijk moet zijn recht te doen aan alle facetten van sport. Dat geldt in het bijzonder de sociale functie van sport. Het herhaaldelijk door dit Parlement uitgedragen standpunt in dezen en de jurisprudentie van het Europees Hof van Justitie bevestigen de interpretatie van de Commissie.
Intussen is het wel zo dat de enorme dynamiek van de ene markt en de toenemende commercialisering van de sport aanleiding hebben gegeven tot een aantal juridische conflicten in deze materie. Er zijn sportorganisaties die beweren dat deze conflicten alleen opgelost kunnen worden als er in het Verdrag een verwijzing naar de sport wordt opgenomen. De Commissie is het daar niet helemaal mee eens. De voorstellen zoals die zijn gedaan door een aantal grote sportfederaties die bepaalde takken van sport vertegenwoordigen, spreken zich uit voor een protocol dat de sport zou vrijstellen van een aantal uit het Verdrag voortvloeiende basisverplichtingen, en door vooral de regels met betrekking tot vrij verkeer en mededinging. Het is van belang erop te wijzen dat een dergelijke vrijstelling, als die op deze wijze zou worden vormgegeven, in geen verhouding staat tot hetgeen men beoogt te bereiken. We moeten erkennen dat sport vandaag de dag nauw verweven is met andere economische sectoren. We kunnen daarbij denken aan radio en televisie, of aan de promotie en verkoop van producten in de sportieve sfeer. Belangrijker nog is dat een vrijstelling zoals hiervoor bedoeld het uiteindelijk onmogelijk zou maken communautaire acties ten behoeve van de sport te ontwikkelen. En dat terwijl andere, minstens even belangrijke organisaties, zoals - bijvoorbeeld - de nationale olympische comités en sportfederaties, er steeds op aandringen dat er communautaire acties voor sport moeten worden ontwikkeld.
De Commissie heeft een advies uitgebracht over de agenda van de nu georganiseerde intergouvernementele conferentie en ze heeft er steeds voor gepleit dat deze conferentie aandacht besteedt aan institutionele vraagstukken, om zo vooruitgang te kunnen boeken bij de uitbreiding. En dat is de reden geweest dat de Commissie in het desbetreffende advies geen oproepen doet met betrekking tot de nieuwe gemeenschappelijke mededingingsregels op het gebied van - bijvoorbeeld - de sport. Teneinde de bijzondere kwaliteiten van sport extra te onderstrepen en de communautaire instellingen richtsnoeren te verschaffen aangaande de wijze waarop hiermee verband houdende kwesties behandeld behoren te worden, wordt er nu, onder het Franse voorzitterschap, gewerkt aan een ontwerpverklaring voor de Europese Raad van Nice, welke verklaring moet worden gezien als een aanvulling op de conclusies van de Europese Raad van Santa Maria da Feira aangaande dit onderwerp. De Commissie hoopt dat die verklaring - eenmaal goedgekeurd en als bijlage bij het Verdrag van Nice gevoegd - het mogelijk maakt het werk met de sportorganisaties voort te zetten, zodat deze organisaties zich kunnen aanpassen aan de nieuwe economische werkelijkheid zonder daarmee iets af te doen aan het geheel eigen karakter van de sport. En dat moet dan geschieden met respect voor de communautaire rechtsorde. Het Parlement heeft daar in het verslag-Mennea over het verslag voor de Raad van Helsinki overigens al op gewezen. Dat is de wijze, mijnheer de Voorzitter, waarop de Commissie de dialoog die ze de afgelopen maanden met de sportwereld heeft gevoerd wil voortzetten.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, het lijdt geen twijfel dat de Commissie moeite heeft om te garanderen dat de regels van het beleid inzake de interne markt en de mededinging op het hele vasteland en in alle sectoren van de economie op eerlijke en correcte wijze ten uitvoer worden gelegd. Ik erken hun inzet en hun vastbeslotenheid op dit punt en erken uiteraard dat sport en in het bijzonder voetbal big business is en dat niet kan worden verwacht dat deze wordt uitgezonderd van de gangbare regelgeving voor ondernemingen.
Ik ben er allerminst van overtuigd dat het transfersysteem in het voetbal op dit moment bovenaan de zwarte lijst van de Commissie zou moeten staan. De Commissie zou er verstandig aan doen hiervoor ruimschoots de tijd te nemen - desnoods door middel van een verlenging - zodat we een resultaat boeken dat goed is voor zowel de interne markt als voor het voetbal.
Het is mij bekend dat de FIFA al een tijd draalt en al veel te lang heeft gewacht met haar reactie op de officiële verklaring die de Commissie reeds in 1998 heeft afgelegd. De FIFA heeft de huidige situatie grotendeels aan zichzelf te danken. We mogen echter niet vergeten dat het voetbal voor miljoenen burgers van de Europese Unie uitermate belangrijk is. Zoals een bekende Engelse voetballer, Jackie Charlton, het stelde: dit is niet alleen maar een kwestie van leven of dood, het is méér dan dat. De Europese Unie moet niet haar schouders ophalen en zeggen ' tant pis' wanneer een verbod op het transfersysteem het voetbal onherstelbare schade zou berokkenen.
Veel kleine clubs zijn afhankelijk van de inkomsten die de transferbedragen opleveren. Transfersommen zorgen niet alleen voor welvaart, maar houden deze ook in stand. Hoe moet worden voorkomen dat de salarissen van voetballers almaar verder stijgen wanneer de transfers worden afgeschaft? De fabrikanten van Alfa Romeo doen dan misschien goede zaken, maar dat geld gaat niet naar het voetbal.
Ik ben het van harte eens met de opvatting van de Commissie dat in het Verdrag de sport niet hoeft te worden genoemd. Wat we nodig hebben, is een intelligente en flexibele interpretatie van de huidige regels.
Ik wil er bij de Commissie op aandringen om op constructieve wijze overleg te voeren met de nationale en internationale voetbalbonden, en zou de Commissie willen adviseren een veel hogere prioriteit te geven aan andere misstanden op de interne markt, zoals de parallelimport van merkartikelen. Ik zou graag zien dat er veel effectievere maatregelen werden genomen om te komen tot een interne markt voor kranten en tijdschriften in heel Europa. Ook de auto-industrie kent nog veel te veel handelsbelemmeringen.
Ik adviseer de Commissie deze kwesties bovenaan haar prioriteitenlijst te zetten en ervoor te zorgen dat het voetbal voor de Europese Unie geen doel op zich wordt.

Iivari
Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met het overbrengen van de groeten aan commissaris Viviane Reding en haar te bedanken voor haar initiatieven op het gebied van sport. Ik ben natuurlijk ook heel blij dat commissaris Vitorino de toespraak over het specifieke karakter van de sport heeft gehouden.
Hoewel de sport helaas nog geen rechtsgrondslag in de Europese Unie heeft, heeft zij veel specifieke kenmerken waarmee in het communautaire beleid rekening moet worden gehouden. Na de Top van Amsterdam is men dat dan ook meer gaan doen. De sport heeft op de een of andere manier betrekking op alle Europese burgers. Men schat dat honderd miljoen mensen in de Europese Unie actief sport beoefenen. De sport heeft veel belangrijke sociale, culturele en ook zeer belangrijke economische dimensies.
Het is heel goed dat de Europese ministers van Sport willen dat er op de Top van Nice een verklaring wordt afgelegd die als voortzetting moet dienen van het bijna een jaar geleden uitgegeven Helsinki-rapport. Aangezien het de bedoeling is manieren vast te stellen waarmee in de communautaire regelgeving rekening wordt gehouden met sportkwesties, kan men spreken van een stapsgewijze vordering in een belangrijke zaak. Het is niet moeilijk het met de onderhavige agenda eens te zijn. Er moet vooral aandacht worden geschonken aan het transfersysteem en de bescherming van jonge sporters, de rol van nationale sportbonden, de eigendomskwesties van clubs, televisierechten, sportverenigingen en ethische principes.
Als men het Europees sportbeleid vorm gaat geven, moet men rekening houden met de verschillende structuren van de sport. Ik hoop daarom dat het horen van sportverenigingen na de bijeenkomst in Olympia in 1999 wordt voortgezet. Tegelijkertijd moet men beseffen dat, hoewel veel kwesties die een standpunt vereisen, betrekking hebben op professionalisme en commercie, sport en beweging voor het individu en de samenleving een bredere betekenis heeft. Er moet bijvoorbeeld aandacht worden geschonken aan de mogelijkheden van jongeren om sport te beoefenen en aan de gelijke behandeling van mannen en vrouwen.
Het Europees Parlement heeft zijn zorg over doping geuit en doeltreffender maatregelen daartegen geëist. Het is daarom verheugend dat de deelname van de Gemeenschap aan zowel de werkzaamheden van de WADA (World Anti Doping Agency) als aan de financiering ervan steeds duidelijker wordt. Die zaak werd woensdag in het Coreper behandeld. Het is logisch dat in de toekomst de Unie in de WADA wordt vertegenwoordigd door de commissaris die voor sportzaken verantwoordelijk is.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de aandacht vestigen op het feit dat de Commissie al bevoegdheden op het gebied van sport heeft en dan spreek ik vooral over de uitvoering van de mededingingswetgeving. De Commissie heeft echter blijk gegeven van een grote inefficiëntie in deze zaak. Formule 1-wedstrijden en vooral de pogingen van de heer Ecclestone om het monopolie in die tak van sport te behouden zijn al jarenlang onderzocht, maar er is geen enkel resultaat geboekt. Er is klaarblijkelijk sprake van een monopolie op televisierechten, een monopolie waarvan de voortzetting door een overeenkomst voor een periode van honderd jaar is gegarandeerd. In plaats van dat de Commissie een standpunt over die zaken inneemt, fungeert menig commissaris bij de autosport als een soort mannequin voor de stallen en voor de heer Ecclestone en zijn zij op die manier verantwoordelijk voor het in stand houden van dat monopolie. Ik hoop dat de Commissie, voordat zij nieuwe bevoegdheden op dit gebied krijgt, eerst de bevoegdheden gebruikt die ze al heeft.

Ribeiro e Castro
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega' s, wat er op dit moment in de Europese Unie met de sport gebeurt - en dan vooral in de profsport, en binnen die sector dan weer voornamelijk bij het voetbal - is het gevolg van een rechtsorde zonder beleid, een rechtsorde waar niemand werkelijk voor heeft kunnen kiezen. Welbeschouwd is die orde een aanslag op de democratie, ook al erkennen we dat niet graag.
De problemen waarmee we nu te maken hebben - de problemen dus, die nu de kern van het debat vormen - vloeien bijna allemaal voort uit een steeds terugkerende, bij tijd en wijle uitgesproken contradictie. Dat is vooral het geval sinds het arrest-Bosman, zelfs als het zaken betreft die daar direct noch indirect mee te maken hebben. Aan de ene kant zien we dat de sport op een geheel eigen wijze georganiseerd is en dat die organisatie op een lange traditie stoelt. Daar tegenover staan bepaalde, in de verdragen vastgelegde normen. Het gaat dan vooral om de normen op het gebied van mededinging of andere grondbeginselen van de binnenmarkt. De nadruk ligt daarbij op de bewegingsvrijheid van werknemers en het verbod op discriminatie op grond van nationaliteit.
Veel van die rechtsnormen behoren tot de oudste die we in de verdragen kunnen vinden. Ze waren reeds in het Verdrag van Rome opgenomen, al hebben ze sindsdien wel enige wijzigingen ondergaan. Welnu, we kunnen er zeker van zijn dat niemand, werkelijk niemand - noch de opstellers, noch de verantwoordelijken voor wijziging, bij de oorspronkelijke vastlegging van die normen dan wel bij amendering achteraf - had kunnen vermoeden dat het rechtskader zoals we dat nu kennen zo fnuikend zou zijn voor de sport.
We hadden het over economie, en dan over economie strictu sensu. We hadden het niet over de maatschappij als geheel - in alle maatschappelijke sectoren is er wel een venster op de economie te ontwaren. En dat is wat ik bedoel als ik zeg dat we te maken hebben met een rechtsorde zonder beleid. Een rechtsorde die is opgelegd, een rechtsorde waar niemand in heeft kunnen participeren. Een absurde rechtsorde - niemand heeft die ooit werkelijk zo gewild. Ze is opgedrongen en kan niet meer herroepen worden. Daarom is het van zo groot belang dat in de Verdragen erkend wordt dat de sport een geheel eigen dynamiek heeft. Zolang dat niet gebeurt, kunnen de problemen nooit op bevredigende wijze worden opgelost. We blijven dan hulpeloos toekijken terwijl het grote geld en de Europese Unie de sport om zeep helpen: door te sollen met het unieke competitieve karakter van de sport, door het saboteren van het sociale netwerk van de clubs en door bemoeienis met de nationale organisatiestructuren. Die indruk krijgen we althans. Als het unieke karakter van de sport niet in de Verdragen erkend wordt, zal de sport telkens weer het slachtoffer worden van onzinnig destructief en ondermijnend juridisch geweld, wat dan weer het gevolg is van normen die niet voor de sport bedoeld zijn en die niemand heeft kunnen goed- of afkeuren. Het is niet de bedoeling fundamentele rechtsregels van de Verdragen of grondbeginselen van communautair recht opzij te zetten. Waar het om gaat is dat we een evenwicht scheppen, rekening houdend met specifieke karakteristieken van een sector die, naast een enorm cultureel en sociaal belang, ook economische vertakkingen heeft. We moeten dat in vrijheid kunnen doen en daarbij weloverwogen te werk gaan.
Het gaat erom het authentieke karakter van de sport te beschermen. De sociale functie van de sport moet in bescherming worden genomen tegen de al het andere uitsluitende macht van de markt. Ik herhaal: het gaat erom de sport te beschermen. We mogen de sport niet in de steek laten. Waarom laten we toe dat de sportieve vorming binnen het uitgebreide netwerk van clubs en sportverenigingen gesaboteerd wordt? Omdat we niet willen dat er zelfs maar een greintje nationale identiteit spreekt uit de beroepsteams van de clubs? In de sport - en dus ook in de profsport - is de enige werkelijk belangrijke mededinging de sportieve mededinging, en niet de losgeslagen economische mededinging van de mensen die geld verdienen met de sport van een ander. Eén enkele markt is voor de sport in Europa overigens helemaal niet nodig. We hebben vijftien nationale markten, allemaal verschillend, allemaal afgestemd op de competitie zoals die in eigen land vormgegeven is. Als we het Verenigd Koninkrijk wat nader beschouwen zien we dat er zelfs meer dan vijftien markten zijn. Al die markten samen, plus die van andere landen die geen deel uitmaken van de Europese Unie - dat zijn de markten die traditioneel gezien het uitgangspunt voor de Europese competitie vormen. En wat er nu gebeurt druist daar recht tegenin. De ongelijke verdeling van de rijkdom schrijft de wet voor, en die wet gaat alle prijzen opstrijken. Een werkelijk authentieke traditie wordt uitgehold, waarbij toegegeven wordt aan de druk van het grote geld. Een slecht opgezette communautaire rechtorde is daaraan mede schuldig. Dit rechtskader maakt kapot wat echt en oprecht is, en splitst ons een eenheidsmarkt in de maag met ontoegankelijke liga' s die uitsluitend door geldhonger gedreven worden.
Ik besluit met een verwijzing naar één van de conclusies van de resolutie die we in september naar aanleiding van het verslag-Mennea hebben aangenomen: "Het Europees Parlement verzoekt de intergouvernementele conferentie om een expliciete verwijzing naar de sport op te nemen in artikel 151 van het Verdrag, zodat de EU erkent dat de sport als cultureel, economisch en sociaal verschijnsel tot haar werkterrein behoort" . Misschien is het nog niet te laat. Ik roep iedereen op ervoor te zorgen dat de volgende intergouvernementele conferentie geen gemiste kans wordt. Ik roep het Franse voorzitterschap op de beloften die president Jacques Chirac gedaan heeft gestand te doen.

De Voorzitter
Daarmee is dit onderwerp afgesloten.

Besluit van de regering van het Verenigd Koninkrijk om een heffing in te voeren voor niet-Britse vervoerondernemingen
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over het besluit van de regering van het Verenigd Koninkrijk om een heffing in te voeren voor niet-Britse vervoerondernemingen.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft kennis genomen van het pakket maatregelen voor het wegvervoer dat de Britse regering op 8 november heeft afgekondigd als reactie op de recente stijgingen van de olieprijs. De regering heeft onder andere aangekondigd een heffing te willen invoeren voor het gebruik van het wegennet in het Verenigd Koninkrijk, bijvoorbeeld in de vorm van een vignet dat alle vervoersondernemingen, Britse en niet-Britse, zouden moeten aanschaffen. Aangenomen dat de details die met de invoering hiervan gepaard gaan, voldoen aan de geldende regels, lijkt een dergelijke maatregel in overeenstemming te zijn met de huidige Gemeenschapswetgeving. Die is er immers op gericht concurrentievervalsing tegen te gaan door de kosten van de infrastructuur via een eerlijk heffingssysteem te verhalen op vervoersondernemingen, en de heffingssystemen binnen de Europese Unie te harmoniseren.
In de EU-richtlijn inzake dit onderwerp, die in 1993 unaniem is aangenomen, is vastgelegd onder welke voorwaarden lidstaten, als zij dit willen, een heffing of tol voor het weggebruik kunnen invoeren. Zes lidstaten, België, Denemarken, Duitsland, Luxemburg, Nederland en Zweden hebben toen een gemeenschappelijk heffingssysteem ingevoerd dat wel bekend is als het Eurovignet, Oostenrijk heeft zijn eigen heffingssysteem gehandhaafd en Frankrijk, Italië, Spanje, Portugal en Griekenland hebben hun bestaande tolwegensysteem gehandhaafd. In 1995 hadden twaalf van de vijftien lidstaten de nadruk verlegd van een indirecte heffing via belastingen naar een directe heffing.
De Commissie vindt dit een goede ontwikkeling, aangezien het een eerlijker heffingssysteem is en het aanzet tot een rationeler en efficiënter gebruik van het wegennet.
Uit de aangekondigde maatregelen blijkt dat het Verenigd Koninkrijk zijn heffingssysteem eveneens in die richting wil aanpassen. Het gehele pakket van aangekondigde maatregelen omvat echter meer elementen, zoals een vermindering van de brandstofaccijns, een maatregel die vergelijkbaar is met de maatregelen die andere lidstaten onlangs hebben aangekondigd. Al deze maatregelen worden momenteel onderzocht door de Commissie, die er krachtens het EU-Verdrag voor verantwoordelijk is dat de activiteiten van de lidstaten binnen het gemeenschappelijk vervoersbeleid worden gecoördineerd en op elkaar zijn afgestemd.
De Commissie verwacht derhalve binnenkort antwoord te krijgen op haar verzoek om gedetailleerde informatie over de maatregelen die het Verenigd Koninkrijk heeft aangekondigd. Vervolgens zal de Commissie, zoals zij ook bij andere lidstaten doet, moeten onderzoeken of deze maatregelen concurrentievervalsing tot gevolg hebben binnen de Gemeenschap. Al naar gelang de uitkomst van dit onderzoek zal de Commissie bepalen welke stappen zij moet zetten om de lidstaten te helpen maatregelen te nemen die in hun eigen belang zijn zonder dat de belangen van andere lidstaten erdoor worden geschaad.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de commissaris voor zijn uiteenzetting en voor het feit dat hij hierheen is gekomen om vanochtend over dit onderwerp te praten. Wat hij zojuist heeft gezegd, is nieuw voor mij, aangezien ik had begrepen dat het de bedoeling was om een speciale heffing in te voeren voor alle buitenlandse voertuigen, dat wil zeggen alle niet-Britse voertuigen die gebruik maken van de wegen van het Verenigd Koninkrijk. Ik beschouw dit eerder als een politieke zet dan als een politieke of fiscale maatregel. Ik heb begrepen dat de kosten in het Verenigd Koninkrijk zonder de speciale heffing die in de nieuwe voorstellen is vervat, vergelijkbaar zijn met die in de rest van de Europese Unie en op hetzelfde niveau liggen als de vervoerskosten in Frankrijk.
Ook al zegt de Commissie dat een land een dergelijke heffing mag invoeren en ook mag laten gelden voor eigen voertuigen, ik blijf het beschouwen als een verstoring van de interne markt omdat Britse vervoersondernemingen vermoedelijk via de motorrijtuigenbelasting met een eenmalige betaling aan hun verplichtingen zullen voldoen, terwijl andere gebruikers van de Britse wegen telkens als zij het Verenigd Koninkrijk binnenkomen, bij de grens een speciale belasting zullen moeten betalen. Wat de Commissie ook moge denken, dit is een verstoring van de interne markt en van het vrije handelsverkeer.
Het voorstel heeft vooral vervelende gevolgen voor Ierland. Ierland is onmiskenbaar een zeer kleine, maar open markt. Het meeste dat wij kopen, komt uit het Verenigd Koninkrijk. Wij kopen jaarlijks voor 11 miljard pond goederen uit het Verenigd Koninkrijk tegen slechts 7 miljard uit de rest van de Europese Unie. Hieruit blijkt in welke mate de Ierse industrie en handel de Britse markt begunstigen, hoewel deze situatie niet zal blijven bestaan als het Britse pond zo' n sterke munteenheid blijft als nu het geval is. Op dit moment koopt iedere Ierse burger voor 5000 euro goederen uit het Verenigd Koninkrijk.
Ik vind dat deze maatregel absoluut in strijd is met het vrije handelsverkeer, ongeacht de gunstigere voorstelling van zaken die de Commissie heeft gegeven.

Simpson
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de commissaris voor zijn uiteenzetting en voor de feiten die hij heeft bevestigd. Het lijkt me zinvol om op dit moment te spreken over de voorstellen die de regering van het Verenigd Koninkrijk heeft gedaan. Er is immers zowel in het Verenigd Koninkrijk als in de rest van de Europese Unie sprake van een crisis in de vervoersindustrie.
In de eerste plaats dient gezegd te worden dat het niet om een specifiek Brits probleem gaat. Het voorstel was ingediend door de minister van Financiën in zijn voorlopige begrotingsrede die vooruitloopt op de definitieve begroting van voorjaar 2001. Hij is toen met een aantal voorstellen gekomen met betrekking tot de vervoersindustrie, niet alleen het voorstel om een vignet in te voeren.
Ik kan mijn Ierse collega' s verzekeren dat men bekend was met de Eurovignet-richtlijn toen het voorstel voor een vignet werd gedaan en dat het vignet vergelijkbaar zal zijn met de vignetten die, zoals commissaris Vitorino al heeft gezegd, in verscheidene andere lidstaten van de Europese Unie bestaan. Er zij overigens op gewezen dat vrachtwagens uit het Verenigd Koninkrijk momenteel te maken hebben met vignet- of tolheffingen op wegen in andere EU-lidstaten, terwijl dergelijke heffingen tot op heden in het Verenigd Koninkrijk niet bestaan.
Ik ben ervan overtuigd dat de regering van het Verenigd Koninkrijk op het verzoek van de Commissie zal reageren en in gesprek zal treden met de Commissie en de vervoersindustrie om ervoor te zorgen dat het vignetsysteem zal aansluiten bij de huidige Eurovignet-richtlijn.
Ons vignetsysteem moet nog in detail worden uitgewerkt. Ik heb begrip voor de bezorgdheid die de heer McCartin heeft uitgesproken, maar ik heb het idee dat veel van wat over het Britse systeem wordt gezegd, niet gebaseerd is op feiten, maar op geruchten en op wat er in de bedrijfstak wordt gezegd in plaats van op wat de Britse regering heeft voorgesteld.
Ik weet dat de regering van het Verenigd Koninkrijk overleg wil voeren met vervoersondernemingen en ik weet ook dat de regering zich bewust is van de speciale positie van Ierland en ik ben ervan overtuigd dat zij gaat praten met de collega' s in Dublin en in Belfast.
Laat het duidelijk zijn dat het Verenigd Koninkrijk zijn voorstellen doet in het volle besef dat het de Europese Unie moet raadplegen en in het volle besef dat er EU-wetgeving bestaat waaraan het zich dient te houden. Het Verenigd Koninkrijk beseft ook dat het, als het het Eurovignet-systeem toepast, zijn eigen vervoersondernemingen met gelijkwaardige heffingen moet confronteren. Het beseft dat het een systeem moet zijn dat niet discriminerend is.
Tot slot wil ik opmerken dat het eigenlijk prematuur is om hierover nu in het Europees Parlement te debatteren, maar ik ben toch blij dat het gebeurt en ik ben blij met de verklaring van commissaris Vitorino, waaruit duidelijk blijkt dat de Britse regering het recht heeft een Eurovignet-systeem in te voeren, mits dit in overeenstemming is met de regels en verordeningen die al bestaan. Ik denk dat dat is wat de regering van het Verenigd Koninkrijk wil.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, met alle respect voor de heer Simpson, maar ik ben het niet met hem eens. Ik vind dit debat in het geheel niet prematuur. Als een belangrijk voorstel van deze aard te berde wordt gebracht, moeten wij in dit Huis de kans hebben om er zo vroeg mogelijk over na te denken en over te discussiëren. Dat hoeft allemaal niet in één keer.
Overigens was ik, net zoals hij, de commissaris bijzonder dankbaar voor zijn uiterst heldere uiteenzetting, waarin hij aangaf onder welke voorwaarden dergelijke heffingen stroken met de Gemeenschapswetgeving en waarin hij te kennen gaf dat de kans groot is dat we hier niet te maken hebben met een vreemde manoeuvre, maar met een voorstel dat daarmee in overeenstemming is. Ik vond dat de heer Simpson met zijn betoog een bijzonder zinvolle bijdrage heeft geleverd door ons gerust te stellen ten aanzien van de vermoedelijke bedoelingen van de regering van het Verenigd Koninkrijk.
Ik wil ook graag reageren op de opmerkingen van de heer McCartin. De handel met het Verenigd Koninkrijk is belangrijk voor Ierland, maar dat geldt ook andersom. Zo is de economie van Zuidwest-Schotland ter hoogte van Stranraer en Loch Ryan in hoge mate afhankelijk van het verkeer dat via het North Channel gaat, de kortste oversteek tussen het Verenigd Koninkrijk en Ierland. Onze burgers zijn in belangrijke mate afhankelijk van dat handelsverkeer. Ik wil graag opmerken dat het onbetamelijk zou zijn om een vignet in te voeren ten behoeve van de infrastructuur, maar het vervolgens niet te gebruiken om die infrastructuur te verbeteren. De weg die van Zuidwest-Schotland naar het hoofdwegennet leidt, de A75, verkeert in een erbarmelijke staat. Misschien krijgen we nu eindelijk een serieuze en duurzame verbetering van de vervoersvoorzieningen die onze twee economieën met elkaar verbinden. Ik hoop van harte dat dit een van de gevolgen zal zijn.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, wegenbelastingen en tolheffingen liggen natuurlijk gevoelig, en zeker bij ons in Oostenrijk, waar dit een onderwerp van voortdurende discussie is. Wij zoeken natuurlijk onafgebroken naar oplossingen om het verkeer in goede banen te leiden.
De Commissie heeft een uitstekend Groenboek gepresenteerd, waarin eerlijke vervoersprijzen centraal staan. Een van de uitgangspunten van dit Groenboek is dat kruissubsidiëring tussen verschillende vervoersvormen moet worden vermeden, en dat het geld dat op deze wegen wordt geïnd vooral moet worden gebruikt om de problemen op diezelfde wegen op te lossen.
De Commissie heeft ook heel duidelijk geconstateerd dat ongevallen momenteel het grootste verkeersprobleem zijn. Veilige en goed aangelegde wegen zijn een essentiële voorwaarde voor het voorkomen van verkeersongevallen. Momenteel vallen er in Europa ongeveer 50.000 verkeersdoden per jaar. Heel veel mensen komen niet in de laatste plaats door slechte, slecht gemarkeerde, onoverzichtelijke of psychologisch verkeerd aangelegde wegen om het leven. Bovendien kost de vergoeding van de uit verkeersongevallen voortvloeiende ziektekosten onze sociale verzekeringen veel geld. Preventie is daarom geboden. Wij moeten ervoor zorgen dat de mensen veilig onderweg zijn, en we moeten er in het belang van het milieu vooral voor zorgen files te voorkomen. Files zijn tijdrovend en brengen hoge kosten met zich mee, maar vormen vooral een groot milieuprobleem. Als de Britse regering de middelen dan ook werkelijk gebruikt om de bestaande problemen op te lossen, denk ik dat iedereen daar wat aan heeft en dat met name alle Europese burgers daarbij gebaat zijn.

Miller
Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen beginnen met de vraag waarom dit onderwerp op de agenda staat. Ik was maandagavond in dit Huis aanwezig toen de agenda werd vastgesteld. Dit punt is toen niet op de agenda gezet. Later, toen een van onze collega' s, mevrouw Doyle, dit onderwerp naar voren bracht, besloot de Voorzitter ineens dat dit onderwerp op de agenda moest worden gezet. Dit is geen democratische en eerlijke manier om de agenda van dit Huis vast te stellen. De agenda wordt vastgesteld door het Huis en niet via een een-tweetje tussen één parlementslid en de Voorzitter. Ik merk ook op dat mevrouw Doyle hier vandaag niet aanwezig is om deel te nemen aan het debat. Dan wil ik nu graag nader ingaan op het onderwerp in kwestie.
Het is goed dat er over dit onderwerp wordt gedebatteerd. Ik heb zojuist het verhaal van de heer McCartin aangehoord en het is duidelijk dat hij het bij het verkeerde eind heeft. In het voorstel worden Britse vervoersondernemingen niet bevoordeeld boven vervoerders of vervoersondernemingen uit de rest van Europa. Het heeft betrekking op alle vervoersondernemingen, of ze nu uit het Verenigd Koninkrijk komen of uit een ander land. Daar mag geen twijfel over bestaan. En hoewel het voorstel nog niet in detail is uitgewerkt, vond ik het bemoedigend om uit de uiteenzetting van de commissaris te horen hoe de kwestie zal worden aangepakt. Ik ben ervan overtuigd dat de Britse regering de Commissie zal betrekken bij de manier waarop het vignet moet worden ingevoerd.
Ik wil ook graag ingaan op een punt dat aan de orde is gesteld door de heer MacCormick. Hij had het over het handelsverkeer tussen Ierland en Schotland, en hij noemde met name het zuidwesten van Schotland ter hoogte van Stranraer en Loch Ryan. Hij zei dat hij hoopte dat het geld dat met het vignet zal worden geïnd, wordt gebruikt voor de verbetering van de infrastructuur in het zuidwesten van Schotland. Het zuidwesten van Schotland behoort tot mijn gebied en de infrastructuur is daar inderdaad niet al te best. Die is zeker voor verbetering vatbaar. Maar ik wil graag tegen de heer MacCormick zeggen dat dit vignet bedoeld is voor het gehele Verenigd Koninkrijk. Het is bedoeld om het wegennet van het gehele Verenigd Koninkrijk te verbeteren. We kunnen de opbrengst niet alleen ten goede laten komen aan een klein gedeelte van het Verenigd Koninkrijk. Het hele Verenigd Koninkrijk moet ervan profiteren. Dat is iets wat we duidelijk moeten stellen.

De Voorzitter
Met betrekking tot uw eerste opmerking, mijnheer Miller, deel ik u mede dat de Voorzitter het Huis dit voorstel heeft gedaan en dat dit Huis er vervolgens mee akkoord is gegaan om de agenda van vandaag te wijzigen.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, net als diverse andere parlementsleden die hier vanochtend aanwezig zijn, kom ik uit het Verenigd Koninkrijk, het land dat anderen geld uit de zak klopt. Wij zijn zo ongeveer het enige olieproducerende land van de Europese Unie, maar we hebben wel de hoogste benzineprijzen en de hoogste dieselprijzen van Europa. Een liter diesel kost in het Verenigd Koninkrijk 1 pond 20. De belasting op auto' s ligt in het Verenigd Koninkrijk acht maal hoger dan in Frankrijk, dus het is niet zo vreemd dat men zich hierover in ons land ernstige zorgen maakt.
Wanneer ik als Britse automobilist gebruik maak van de Franse snelwegen, moet ik Franse tol betalen. Wanneer ik vanuit Straatsburg naar Calais rijd, heb ik na afloop van de reis het gevoel dat ik de eigenaar ben van het Franse wegennet, omdat de toltarieven zo enorm hoog zijn. Afgelopen zomer was ik in Oostenrijk en betaalde daar voor het Oostenrijkse vignet. Ik vond dit volkomen billijk en redelijk en de prijs was veel acceptabeler dan de tol die op de Franse snelwegen wordt geheven.
Mijn bezwaar tegen dit voorstel is niet dat het oneerlijk is. De Britse regering is eindelijk met een redelijke oplossing gekomen. Mijn partij heeft ditzelfde voorstel twee jaar geleden gedaan. De huidige Britse regering heeft de situatie uit de hand laten lopen en komt nu tamelijk laat met een voorstel dat waarschijnlijk pas over nog eens twee jaar daadwerkelijk van kracht wordt. Als het plan echt zijn beslag krijgt, willen wij dat de regering de baten ten goede laat komen aan de Britse weggebruikers.

Purvis
Mijnheer de Voorzitter, aangezien er een aantal Europese landen is waar met vignetten wordt gewerkt en er andere landen zijn die met een tolsysteem werken, zult u het met mij eens zijn dat het Eurovignet-systeem geen goed systeem voor de interne markt is. Een Deense of Britse vervoerder krijgt in eigen land 365 dagen per jaar waard voor zijn geld, maar een buitenlandse vervoerder uit een andere lidstaat die naar het land reist - misschien voor één of twee dagen of voor tien dagen of zelfs voor honderd dagen - krijgt dat niet. Hij betaalt veel te veel voor zijn vignet, tenzij er een speciale dispensatieregeling op dagbasis is.
Zou het niet beter zijn, nu we in dit stadium zijn aangeland, om na te denken over een wederzijds erkenningssysteem, zodat het vignet van het ene land in andere landen wordt erkend? Dan hebben we een Eurovignet-systeem dat echt werkt. De Commissie dient zich te buigen over voorstellen die moeten leiden tot een gemeenschappelijk systeem voor heel Europa.
Dan richt ik me nu graag tot mijn vriend, de heer McCartin. Ik ben het ermee eens dat Ierse vrachtrijders in een speciale positie verkeren. Door de geografische ligging van hun land zijn zij gedwongen om door het Verenigd Koninkrijk te rijden, net zo goed als Britse vrachtrijders door Nederland, België en Frankrijk moeten om andere EU-lidstaten te kunnen bereiken. Het beste wat het Verenigd Koninkrijk kan doen om de Ieren en ook de Schotten te helpen, is te werken aan verbetering van zijn zeer inferieure snelwegennet, want wij zijn afhankelijk van dit wegennet om onze afzetgebieden te bereiken. Ja, de weg tussen Stranraer en Carlisle is echt een aanfluiting. Maar het is ook problematisch om langs Birmingham en Londen te komen en om de Kanaaltunnel en de havenplaatsen aan het Kanaal te bereiken. Het beste wat de Britten met dit extra geld kunnen doen, is het wegennet te verbeteren in de hoop dat dit tot betere vriendschapsbetrekkingen tussen het Verenigd Koninkrijk en Ierland zal leiden.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 11.05 uur gesloten)

