Wyniki szczytu G-20 (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad są oświadczenia Rady i Komisji w sprawie wyników szczytu G-20.
Olivier Chastel
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Prezydencja Rady i Parlament Europejski miały już okazję omówić szczyt G-20 w dniu 20 października 2010 r.; byliśmy wówczas w przededniu posiedzenia ministerialnego G-20 i czekaliśmy na rozwój wydarzeń w Seulu.
Jako Europejczycy byliśmy na te spotkania dobrze przygotowani - zarówno na szczeblu ministerialnym, jak i na szczeblu szefów państw lub rządów. Zdawaliśmy sobie sprawę, że brak jedności w Europie szybko podkopałby wiarygodność Unii Europejskiej na scenie międzynarodowej. Trzeba powiedzieć, że światowe reakcje na szczyt w Seulu były mieszane. Moim zdaniem powinniśmy mimo wszystko pozostać optymistami, nawet jeżeli rezultaty nie były tak imponujące, jak chcielibyśmy.
Przed szczytem w Seulu byliśmy przekonani, że najtrudniejszą i najważniejszą próbą będzie utrzymanie wcześniejszego tempa. Błędem byłoby sądzić, że nie potrzebujemy już ogólnoświatowej współpracy, gdyż nie znajdujemy się już w sytuacji tak krytycznej, jak półtora czy choćby pół roku temu. Wciąż uważamy, że za podejmowanie decyzji odpowiedzialność ponoszą przywódcy polityczni. Tak jest - i jest to istotą polityki. Uważam jednak, że ciąży na nich dodatkowa, ważniejsza jeszcze odpowiedzialność: za zadbanie, aby decyzje nie pozostały na papierze, lecz miały konkretne rezultaty i zostały w pełni wdrożone.
Szczyt w Seulu wykazał, że prawdziwym wyzwaniem dla G-20, a zatem dla nas wszystkich, jest określenie sposobu dalszego wdrażania decyzji i przyspieszenia tego procesu. Musimy zamienić dobre intencje w praktyczne rezultaty, a wszystko to jest ważne z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze, rynków nie satysfakcjonują same oświadczenia. Obserwują one wydarzenia, które następują dwa dni, dziesięć dni czy trzydzieści dni po szczycie, gdy media wróciły już do domu. Kondycję gospodarki europejskiej należy postrzegać jako całość; nie jest ona tylko pochodną postępów poczynionych w czasie dwudniowego szczytu. Postęp, o jaki nam chodzi, możemy osiągnąć tylko dzięki nieustannej, codziennej pracy; jako posłowie do Parlamentu Europejskiego wiedzą to państwo najlepiej.
Drugi powód jest równie ważny jak pierwszy i dotyczy wszystkich Państwa bezpośrednio. Uważam, że Parlament i parlamenty krajowe mogą spełniać funkcje kontrolne, ale również dostarczać impulsów politycznych związanych z europejskim i międzynarodowym programem gospodarczym - trzeba zadbać o to, by między jednym szczytem a drugim następował okres wdrażania, a G-20 stawała się w coraz większym stopniu procesem, nie zaś tylko serią spotkań.
Jeżeli chodzi o warstwę merytoryczną, wkład Unii w szybki, trwały i zrównoważony wzrost jest obecnie jednoznaczny i opiera się on na pewnych zasadach: planach konsolidacji fiskalnej mających zapewnić trwały i zróżnicowany wzrost; strategii Europa 2020 na rzecz reform strukturalnych niezbędnych, by w szczególności podtrzymać proces tworzenia miejsc pracy; programie reform sektora finansowego i rynków; wreszcie usprawnieniu zarządzania gospodarczego w UE. Pragnę dodać, że Unia jest bardzo zainteresowana procesem wzajemnej oceny w kontekście G-20. Jako Europejczycy jesteśmy do tego przyzwyczajeni i zdajemy sobie sprawę z przydatności tego rodzaju procedur. Wszyscy muszą oczywiście dołożyć wysiłków i ponownie wykazać wolę wniesienia wkładu w działania na rzecz wzrostu.
W duchu moich wcześniejszych uwag pragnę ponownie wskazać, że bitwy z protekcjonizmem nie da się wygrać jednorazowo, trzeba zatem nieustannie zachowywać niezbędną czujność na całym świecie.
Ponadto chciałbym wskazać trzy ważne zdarzenia, do których doszło w zeszłym miesiącu. Pierwszym jest reforma Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), gdyż UE jednoznacznie pokazała, że jest gotowa dołożyć wysiłków, aby nowy MFW lepiej odzwierciedlał nową międzynarodową rzeczywistość gospodarczą, a więc uważniej przysłuchiwał się głosom gospodarek wschodzących i przyznał im większą rolę. Zgodziliśmy się ograniczyć swoją obecność w komitecie wykonawczym MFW i poczyniliśmy znaczące ustępstwa, jeżeli chodzi o udziały. Sądzę, że obroniliśmy rzeczy najcenniejsze, a cała społeczność międzynarodowa zyskała na tym.
Drugie zagadnienie dotyczy umowy Bazylea III. Uważam, że jeżeli chodzi o wymogi kapitałowe wobec banków, idziemy we właściwym kierunku; jest oczywiście bardzo ważne, aby wszystkie państwa członkowskie podtrzymywały swoje zaangażowanie we wdrożenie Bazylei III. Rzecz jasna, kwestia wdrożenia pozostanie elementem programu politycznego zarówno UE, jak i G-20.
Jeżeli chodzi o to, co działo się w ostatnich tygodniach w związku z tak zwaną wojną walutową, sądzę, że Unia Europejska spisała się dobrze i skutecznie broniła wyważonego stanowiska stwierdzającego, że kursy walutowe powinny odzwierciedlać fundamentalne uwarunkowania ekonomiczne i nie ma potrzeby konkurować poprzez dewaluację.
Wreszcie, od szczytu w Seulu Francja przyjęła odpowiedzialność za przewodzenie G-20 i sądzę, że jest to wyjątkowa sposobność dla Europejczyków oraz Unii Europejskiej jako całości. Bardzo ważne jest, abyśmy współpracowali w skoordynowany sposób, by przez cały najbliższy rok - w perspektywie szczytu G-20 w Cannes w listopadzie 2011 roku oraz okresu późniejszego - zyskać pewność, że G-20 będzie działać zgodnie z oczekiwaniami, jakie wzbudziła.
Prawdziwe wyzwanie, jakie stoi przed nami, polega na tym, żeby wykazać, że forum stworzone, by uporać się z kryzysem, jest również zdolne zapewnić wkład i motywację niezbędną do osiągania celów średnioterminowych takich jak szybszy, trwalszy i bardziej zrównoważony wzrost światowy; jasne i sprawiedliwe zasady międzynarodowego rynku finansowego; oraz organizacje międzynarodowe, które lepiej reprezentują dzisiejszy świat i mają większe możliwości pomagania rządom krajowym i instytucjom europejskim w radzeniu sobie z globalizacją. Panie Przewodniczący! W mojej opinii zadaniem G-20 jest pokazać w najbliższych latach, że proces globalizacji ma nie tylko charakter gospodarczy, ale także - a wręcz przede wszystkim - polityczny.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! Przed szczytem, który odbył się w tym miesiącu w Seulu, pojawiły się obawy, że gdy presja, która skłoniła kraje G-20 do zebrania się, zmaleje, ciało to okaże się niezdolne odgrywać rolę najważniejszego forum światowej koordynacji gospodarczej. Po ostatnim szczycie mogę Państwa zapewnić, że ten negatywny scenariusz się nie potwierdził. Okazało się, że G-20 zamieniła tryb kryzysowy na bardziej długoterminowe podejście do ładu światowego.
Pomimo tego, że omawiano trudne kwestie i nie osiągnięto porozumienia w pewnych innych sprawach takich jak opodatkowanie sektora finansowego, G-20 ponownie wysłała ważny sygnał o globalnym zaangażowaniu, czyniąc systematycznie realne postępy w radzeniu sobie z ogólnoświatowymi wyzwaniami gospodarczymi. Wiem, że rezultaty przyjęto z pewnym sceptycyzmem, gdyż w ostatniej chwili nie doszło do spektakularnego przełomu, który można byłoby pokazać w wieczornych wiadomościach. Sceptycy nie rozumieją jednak, że sam proces G-20 jest spektakularną nowiną; nie jest on podobny do naszego europejskiego, bardziej zintegrowanego procesu, gdzie wszyscy uczestnicy rozmów dzielą wspólną kulturę negocjacji i kompromisu.
Poza Unią Europejską oraz niektórymi jej państwami członkowskimi G-20 obejmuje kraje tak różnorodne jak Stany Zjednoczone i Chiny, Rosja, Brazylia, Japonia, Argentyna, Arabia Saudyjska, Korea czy RPA. Sam fakt, że uczestniczą one we wspólnym procesie radzenia sobie ze światową nierównowagą i uzgadniają na przykład kwestie związane z regulacjami finansowymi, należy postrzegać we właściwych kategoriach: ogromnego postępu, który nie byłby po prostu możliwy kilka lat temu, a szczyt seulski okazał się ważnym krokiem naprzód w tym procesie i momentem, gdy zainicjowano nowy program, nie zaś jednorazowym, spektakularnym wydarzeniem.
Więc tak, był to sukces, i sądzę, że reprezentowana przeze mnie i przewodniczącego Rady Europejskiej Unia Europejska może być usatysfakcjonowana konkluzjami tego szczytu. W istocie wnieśliśmy również bardzo ważny wkład na szczeblu ministrów finansów, gdzie Unię Europejską reprezentował odpowiedzialny za ten obszar komisarz Olli Rehn. Ogólnie rzecz biorąc, konkluzje odzwierciedlają priorytety Unii Europejskiej ustanowione przed szczytem w Seulu, a Unia powinna być dumna z bardzo istotnego wkładu, jaki wnosi w ten proces.
Pragnę podkreślić pewne najważniejsze osiągnięcia: po pierwsze, Unia Europejska chciała, by szczyt ten osiągnął postęp w dziedzinie wspólnych działań na rzecz przyspieszenia globalnego wzrostu i zwiększenia liczby miejsc pracy, oraz dał odpowiedź na pytania dotyczące sposobu uporania się z globalną nierównowagą i napięciami walutowymi. Wszyscy zdawaliśmy sobie sprawę, że znalezienie wspólnej drogi poradzenia sobie z nierównowagą światową będzie zadaniem ambitnym, lecz po długich i trudnych negocjacjach G-20 zdecydowała się na rozwiązanie oparte na współpracy, ustanawiające mechanizm i harmonogram wspólnego radzenia sobie z tym problemem przez nasze gospodarki.
Partnerzy w obrębie G-20 zobowiązali się redukować nadmierną nierównowagę oraz utrzymywać nierównowagę na rachunku obrotów bieżących w rozsądnych granicach. Nie należy lekceważyć znaczenia tych postanowień. Dyskusja G-20 na temat tego, jak radzić sobie z nierównowagą, pokazała, że UE wyprzedza resztę świata. Wyniki naszych własnych rozważań nad wewnętrzną nierównowagą w Unii Europejskiej zainspirowały przywódców G-20 jako najlepszy sposób uporania się z globalną nierównowagą. U podstaw nowego mechanizmu G-20 znalazła się nasza metoda wykorzystywania wskaźników jako sygnałów uruchamiających ocenę nierównowagi makroekonomicznej i jej przyczyn. Mechanizm ten zostanie wdrożony do połowy 2011 roku, a pierwsza ocena nastąpi przed kolejnym szczytem w listopadzie 2011 roku.
Teraz skupimy się na usprawnieniu w miarę możliwości tego mechanizmu oraz zadbaniu, by był on prawidłowo stosowany podczas francuskiej prezydencji G-20 w 2011 roku. Wnioski były zatem ważne, lecz zgadzam się, że teraz trzeba przyjrzeć się sposobowi ich wdrożenia.
Drugie osiągnięcie dotyczy kursów walutowych. Nie uda nam się przywrócić równowagi pod względem wzrostu bez zajęcia się kwestią napięć walutowych. Unia Europejska ponownie pomogła tu w wypracowaniu konsensusu G-20 co do rozwiązań opartych na współpracy. Zgodziliśmy się iść w kierunku systemów kursu walutowego wyznaczanego w większym stopniu przez rynek i odzwierciedlającego fundamentalne wskaźniki gospodarcze. Uzgodniliśmy też, że powstrzymamy się od porównywania ocen oraz będziemy przeciwdziałać nadmiernej zmienności i gwałtownym zmianom kursów.
Te postanowienia nadają impet polityczny francuskiej prezydencji G-20, która podejmie się kompleksowej reformy międzynarodowego systemu walutowego. Cieszę się również, że szczyt G-20 zaaprobował historyczną reformę MFW. W istocie przekroczyliśmy oczekiwania z Pittsburgha dotyczące zmiany udziałów oraz reprezentacji gospodarek wschodzących. Dzięki otwartemu i nastawionemu na współpracę podejściu państw członkowskich UE, poczynionym przez nas znaczącym ustępstwom oraz naszej zdolności do dzielenia się odpowiedzialnością Fundusz zyskał teraz legitymację, której potrzebuje w obliczu czekających go trudnych zadań - zwłaszcza uporania się z nierównowagą i napięciami walutowymi. Gospodarki wschodzące muszą teraz dowieść, że w zamian za zwiększoną reprezentację są gotowe ponieść większą część odpowiedzialności za globalne zarządzanie gospodarcze.
Czwartym osiągnięciem szczytu było utrzymanie tempa prac nad globalną reformą regulacji finansowych, z wyraźnym naciskiem na jej wdrożenie. Z radością przyjmujemy akceptację reform Bazylei III oraz fakt, że G-20 będzie nadal pracować nad kwestią ważnych systemowo instytucji finansowych. Wysiłki G-20 w zakresie reformy finansowej będą nadal podejmowane w obszarach takich jak ramy polityki makroostrożnościowej, równoległy system bankowy, rynki towarowych instrumentów pochodnych oraz integralność i efektywność rynku.
Unia Europejska wyprzedziła stawkę w wielu spośród tych obszarów, a nasze wewnętrzne prace będą podstawą dla procesu toczącego się w G-20. Ważne jest teraz zadbanie o rygorystyczną i konsekwentną realizację wszystkich zobowiązań zgodnie z uzgodnionym harmonogramem, aby zapewnić równe reguły gry na całym świecie. Uzyskaliśmy od Stanów Zjednoczonych zdecydowane zapewnienie, że podzielają one naszą determinację w tej dziedzinie. Szczyt w Seulu dał też nowy impuls, by zakończyć rundę dauhańską, był także okazją, aby powtórzyć zobowiązanie G-20 do walki z wszystkimi formami protekcjonizmu.
Osobiście czerpię satysfakcję z faktu, że seulski konsensus rozwojowy łączący rozwój, handel i inwestycje na stałe wprowadził zagadnienia rozwoju do rozmów G-20. To nowe podejście ukierunkowane na wzrost uzupełni dotychczasowe działania darczyńców i system Organizacji Narodów Zjednoczonych. Wspomoże ono nasze wysiłki na rzecz osiągnięcia milenijnych celów rozwoju i jest doskonale zgrane z niedawnymi propozycjami Komisji zawartymi w jej zielonej księdze w sprawie przyszłości polityki rozwojowej. Zielona księga jest obecnie na etapie konsultacji w które, jak oczekuję, wniesie też wkład ten Parlament.
Wreszcie bardzo mnie cieszy zaangażowanie G-20 w plan działań na rzecz zwalczania korupcji i w przyszłe prace nad kwestiami energii oraz zobowiązanie do dołożenia wszelkich wysiłków, by osiągnąć wyważony i dobry wynik negocjacji w sprawie klimatu w Cancún.
(FR) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Rosnące zainteresowanie przedstawicieli firm i związków zawodowych jasno dowodzi, że proces G-20 stał się obecnie najważniejszym forum ogólnoświatowej koordynacji gospodarczej. Wziąłem również udział w szczycie biznesowym G-20, gdzie podkreśliłem znaczenie społecznej odpowiedzialności firm. Rozmawiałem też z delegacjami działaczy związkowych z Europy, Ameryki Północnej i Południowej oraz Azji. Zgodziłem się z tymi delegacjami, które przyjechały na zaproszenie Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych (ETUC), że pierwszeństwo musi mieć zatrudnienie; podkreśliłem też fakt, iż Europa w istocie proponuje uwzględnienie zatrudnienia i wymiaru społecznego w konkluzjach szczytu.
Po szczycie w Seulu nasza uwaga zwróciła się w stronę następnej prezydencji G-20 oraz szczytu w Cannes w listopadzie 2011 roku. Powinniśmy jak najlepiej wykorzystać sposobność polegającą na tym, że za sterem stoi jedno z państw członkowskich. Musimy niezwłocznie uzgodnić nasze stanowisko i aktywnie, w skoordynowany sposób kształtować program G-20.
Komisja jest gotowa udzielić pełnego poparcia wszystkim priorytetom prezydencji francuskiej. Jednym z nich jest reforma Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), w związku z którą będziemy musieli przedstawić serię spójnych propozycji, zmierzających zwłaszcza do poprawy stabilności i ograniczenia zmienności kursów walutowych.
Kolejny priorytet dotyczy zmienności cen surowców. W nadchodzących miesiącach Komisja dokona oceny rynków pierwotnych wszystkich surowców.
Powinniśmy potraktować prezydencję francuską jako wyjątkową sposobność dla Europy, by wywrzeć piętno na ogólnoświatowym programie G-20. Jeżeli nadal będziemy działać wspólnie na szczeblu G-20, Europa umocni swoją pozycję w centrum światowej debaty gospodarczej i finansowej, odgrywając kluczową rolę w kształtowaniu naszej reakcji na globalne wyzwania.
Jean-Paul Gauzès
w imieniu grupy PPE - (FR) Panie Przewodniczący! Jeżeli się nie mylę, mam minutę.
Panie Urzędujący Przewodniczący Prezydencji Belgijskiej, Panie Przewodniczący Komisji, Panie i Panowie! Panie Ministrze, powinienem zacząć od tego, że cenię pańską przenikliwą ocenę ostatniego szczytu G-20 i popieram pańskie propozycje na przyszłość.
Uważam, że trzeba sobie powiedzieć, iż wyniki są dość słabe, chociaż zatwierdzono Bazyleę III i reformę MFW. Można tylko mieć nadzieję - jak Pan Przewodniczący Komisji - że szczyt seulski otworzy drogę do realizacji ambitnych propozycji prezydencji francuskiej, które są usprawiedliwione naglącymi potrzebami i utrzymującymi się trudnymi warunkami. Unia Europejska musi być konsekwentna, jeżeli chce odgrywać rolę, na jaką zasługuje.
Podstawą są konkretne rezultaty i zgadzam się z panem, panie przewodniczący Komisji, gdy mówi pan, że nasi współobywatele oczekują działań, a nie tylko słów czy oświadczeń. Globalizacja gospodarki i finansów wymaga od nas realnego postępu w międzynarodowej harmonizacji regulacji. Rynki reagują znacznie szybciej od polityków. Europa nie może być naiwna i musi sobie zagwarantować wzajemność.
Udo Bullmann
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! W swoim wystąpieniu dziś rano pani poseł Harms zadała pytanie, dlaczego iskra rozniecona na szczytach nie przekłada się na entuzjazm ludzi oraz dlaczego z dyskusji podczas spotkań nie emanuje nowa odwaga i pewność siebie. Słuchając dziś rano i teraz pana przewodniczącego Barroso, jak też pana przewodniczącego Rady Van Rompuya, zrozumiałem, dlaczego ludzie nie podchwytują tej iskry. Nie da się jej dostrzec nawet w tej sali - proszę tylko się rozejrzeć. Oczywiście ważne jest, aby było tu więcej posłów. Dlaczego ich tu nie ma? To niewłaściwe zachowanie. Nie usłyszeliby jednak tak naprawdę niczego nowego. Mówią nam panowie rzeczy, które wiele razy powiedziano już w gazetach, nie udzielając odpowiedzi na bardzo konkretne pytania, które padają. Co się dzieje z podatkiem od transakcji finansowych? Wielokrotnie pytał o to pan poseł Schulz. Gdzie jest odpowiedź? Nie ma go w programie szczytu G-20 w Seulu. Chciałbym otrzymać wyjaśnienie.
Chciałbym także wiedzieć, dlaczego Rada Europejska, prezydencja belgijska, oświadczyła, że opowiada się za takim rozwiązaniem, a jednak podczas swoich ostatnich trzech szczytów Rada Europejska stwierdziła zaledwie, iż zaleca studium wykonalności na szczeblu globalnym, ale nie europejskim. Dlaczego nie? Czy Rada nie dostrzega ślepego zaułka, w który wchodzi w tej kwestii? Zapytam Pana ponownie, Panie Przewodniczący Barroso: kiedy komisarz Šemeta postąpi zgodnie z żądaniem wysuniętym przez Parlament na początku roku, w którym stwierdziliśmy, że domagamy się studium wykonalności także dla Europy? Jeżeli przedstawi Pan opinię w tej sprawie, ta sala będzie pełna i będziemy słuchać. Proszę jednak nie unikać dłużej tej kwestii. W samej Europie mówimy o 200 miliardach euro rocznie. Proszę zapytać posłów należących do Komisji Budżetowej, o jakie niewielkie, trywialne kwoty spierają się obecnie z Radą. Dzięki inicjatywie osiągnęlibyśmy postęp. Musimy ponownie tchnąć życie w nasze role, a wtedy iskra będzie znów rozniecać żar. Tego oczekujemy od Pana.
Marielle De Sarnez
Panie Przewodniczący! Możemy zorganizować tyle szczytów i spotkań, ile zechcemy, ale jeżeli Europa nie rozpocznie wspólnej ofensywy, nie będzie się liczyć, a następny szczyt G-20 będzie jedynie rozgrywką między Chinami a Stanami Zjednoczonymi, z której nieuchronnie wyjdziemy jako przegrani. Jest jednak wiele kwestii do omówienia.
Podczas gdy strefa euro doświadcza własnych trudności, które wymagają zdecydowanej reakcji wewnętrznej, międzynarodowy system pieniężny przechodzi okres krytyczny, co pogłębia nasze problemy i prowadzi w Europie do konkurencji destabilizującej, a zarazem niesprawiedliwej. To pierwsza kwestia. Europejczycy powinni podczas G-20 przedstawić plany nowego światowego porządku pieniężnego opartego na jednostce rozliczeniowej bazującej na koszyku walut uwzględniającym w szczególności dolara, euro i juana.
Podobnie musimy ponownie zająć się kwestią regulacji finansowych. Zobowiązania do walki z rajami podatkowymi nadal nie są przestrzegane w praktyce, a działalność agencji ratingowych wciąż nie jest kontrolowana. Jest to godne pożałowania tym bardziej, że są inne wyzwania, takie jak regulacja rynków towarowych - surowców kopalnych, minerałów i produktów rolniczych. W tej sprawie chciałam coś zasugerować. Uważam, że Europejczycy powinni zaproponować ustanowienie światowej organizacji towarowej.
Istnieje realne ryzyko dla gospodarki światowej związane z niedoborami wywołanymi celowo przez niektórych producentów - mam tu na myśli Chiny. Ponadto spekulacja towarami rolnymi jest głęboko niemoralna, gdyż oprócz zagrożeń wynikających ze zmiany klimatu sprowadza dodatkowe niebezpieczeństwo klęsk głodu na kraje rozwijające się.
W związku z wszystkimi tymi kwestiami, które w oczywisty sposób wiążą się z równowagą światową, mam jedną uwagę. Moim zdaniem prezydencja francuska będzie realnie użyteczna tylko, jeżeli od początku będzie działać w ramach europejskich.
Patrick Le Hyaric
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Rozmiar kryzysu światowego oraz ważne okoliczności społeczne i środowiskowe wymuszają na szczycie G-20 stanowcze działania Unii Europejskiej wyrastające z deklarowanego zamiaru uregulowania finansów międzynarodowych.
Po pierwsze, negocjacje w ramach Światowej Organizacji Handlu nie mogą zamienić świata w kapitalistyczną dżunglę, lecz muszą podporządkować system handlu standardom społecznym, środowiskowym i związanym z tworzeniem miejsc pracy. Trzeba uporać się z plagą bezrobocia, które dotyka obecnie ponad 250 milionów ludzi na planecie, kończąc z obecną polityką zaciskania pasa.
Patrząc z innej perspektywy, trzeba zamknąć raje podatkowe i znaleźć mechanizm opodatkowania przepływów kapitału; trzeba stworzyć międzynarodowy fundusz służący stabilizacji cen towarów, poczynając od cen towarów rolnych; międzynarodowy system pieniężny musi zostać zreformowany, przy czym Międzynarodowy Fundusz Kredytowy musi zyskać nową rolę w dziedzinie zatrudnienia i zrównoważonego rozwoju ludzkiego; należy też stworzyć powszechną walutę światową, która da odpór hegemonii dolara.
Trzeba też skończyć ze skandalicznym stanem rzeczy, w którym agencje ratingowe są sędziami we własnej sprawie, a korzyści z tego czerpią tylko banki. Ludzie muszą mieć możliwość decydowania we wszystkich kwestiach, które ich dotyczą.
Georgios Papanikolaou
(EL) Panie Przewodniczący! Komunikaty dotyczące rezultatów szczytu G-20 były bez wątpienia ważne, jednak przy ich ponownej lekturze rodzą się pewne istotne pytania.
Konkretnie, dwadzieścia krajów rozwiniętych wysłało poważne ostrzeżenie pod adresem każdego kraju prowadzącego nieskoordynowaną politykę gospodarczą, a wszystko to w chwili, gdy Stany Zjednoczone prowadzą jeden rodzaj polityki gospodarczej, stosując łagodzenie ilościowe, państwa członkowskie Unii Europejskiej realizują odmienny, decydując się obecnie na oszczędności, a jeszcze inny wdrażają Chiny, które postanowiły utrzymać niedowartościowanie swojej waluty.
Pragnę zatem zrozumieć jedną rzecz: jaki jest cel takiego stwierdzenia i do kogo jest ono skierowane? Trudno mi uwierzyć, iż kieruje się je do krajów nieznaczących z punktu widzenia gospodarki światowej. Jeżeli jednak G-20 wydała takie oświadczenie na własny użytek, wówczas naprawdę musimy rozważyć możliwość, że mamy do czynienia z niepokojącym spiskiem politycznym w chwili, gdy gospodarce potrzebna jest niezwłoczna reakcja.
Charles Goerens
(FR) Panie Przewodniczący! Moje pytanie było początkowo skierowane do pana przewodniczącego Barroso, ale ponieważ nie ma go tutaj, skieruję je do prezydencji belgijskiej.
Obecnie możliwe jest praktykowanie dumpingu w handlu bez naruszania zasad antydumpingowych Światowej Organizacji Handlu (WTO). W istocie wystarczy mieć chronicznie niedowartościowaną walutę, by uzyskać ten sam efekt. Nawet jeżeli zaczynamy, choć nieśmiało, zajmować się tematem konkurencyjnej dewaluacji waluty, pozostaje kwestia tego, co jest możliwe do przyjęcia dla Unii Europejskiej.
Moje pytanie do prezydencji belgijskiej brzmi następująco: jeżeli G-20 nie uda się zakończyć chaosu pieniężnego, czy Państwa zdaniem negocjacje WTO mogą na tym nie ucierpieć?
Nikolaos Salavrakos
(EL) Panie Przewodniczący! Listopadowy szczyt G-20 nie przyniósł moim zdaniem znaczących rezultatów. Ponownie dowiódł on, że czołową pozycję zajmują Stany Zjednoczone, a Chiny usiłują zdobyć miejsce na scenie międzynarodowej.
Jak wszyscy wiemy, światowy kryzys gospodarczy, który rozpoczął się w 2007 roku, wybuchł, gdy banki inwestycyjne w Wielkiej Brytanii zaczęły kolejno borykać się z problemami płynnościowymi. Jak widzieliśmy - i jak wie cały świat - administracja USA była zmuszona dodrukować pieniądze: 700 miliardów dolarów w pierwszym etapie i kolejne 600 miliardów dolarów podczas bardzo niedawnego drugiego.
W odróżnieniu od amerykańskiej reakcji na problemy monetarne, Europa generalnie, a strefa euro w szczególności, pozostały wierne zasadzie dyscypliny budżetowej i ściśle kontrolowanej polityki pieniężnej, co umożliwiło rynkom spekulacyjną grę kosztem słabszych gospodarek Europy generalnie, a strefy euro w szczególności.
Proponuję, aby rozważyć emisję w Europie dodatkowych pieniędzy w formie banknotów lub euroobligacji.
Michel Dantin
(FR) Panie Przewodniczący! Nasi współobywatele mają oczekiwania wobec nas i oczekiwania wobec Europy w kwestii ładu światowego. Musimy być siłą aktywną i stanowczą. Kilku mówców powiedziało dziś rano, że prezydencja francuska G-20 może okazać się sposobnością dla Europy. W pełni się z tym zgadzam i sądzę, że Parlament powinien być regularnie informowany o postępach prac G-20 przez samą prezydencję. Jak rozumiem, prezydent Republiki Francuskiej byłby skłonny przybyć do nas i przemówić przed tym Parlamentem. Panie Przewodniczący, sądzę, że powinien Pan wystosować do niego zaproszenie.
Andris Piebalgs
komisarz - Panie Przewodniczący! G-20 jest bez wątpienia ciałem bardzo szczególnym, gdzie wszystkie decyzje powinny być podejmowane w drodze konsensusu. Jak jednak podkreślili przewodniczący Komisji i przewodniczący prezydencji belgijskiej, proces cały czas się toczy i zajmę się tylko jedną kwestią, a mianowicie opodatkowaniem sektora finansowego.
Nawet jeżeli nie doszło do przełomu, uzgodniono, że za prezydencji francuskiej toczyć się będą dalsze prace nad innowacyjnymi metodami finansowania. Unia Europejska jest gotowa wesprzeć prace G-20 dotyczące zbadania kwestii podatku od transakcji finansowych na szczeblu globalnym i opracowania takiego podatku. Jak powiedziałem, prace G-20 opierają się na zasadzie konsensusu, a wielu partnerów w G-20 nie podziela na tym etapie naszego poglądu na tę kwestię, będziemy jednak nadal działać na rzecz konsensusu.
Tymczasem musimy pracować nad innymi sposobami zapewnienia, aby sektor finansowy wniósł sprawiedliwy wkład - posługując się środkami takimi jak podatek od działalności finansowej. Komisja przedstawiła swoje stanowisko w tej sprawie 7 października 2010 r. i będzie zmierzać do osiągnięcia następujących celów: po pierwsze, musimy zadbać, aby sektor finansowy wnosił sprawiedliwy wkład w finanse publiczne. Jest to szczególnie ważne ze względu na wsparcie, jakie otrzymał w czasie kryzysu. Po drugie, musimy zagwarantować, aby jakikolwiek zaproponowany przez nas podatek dawał realne korzyści i przynosił znaczne dochody bez zagrażania konkurencyjności UE. Po trzecie, musimy zadbać, aby mozaika różnych podatków krajowych nakładanych na sektor finansowy nie stworzyła nowych przeszkód dla jednolitego rynku.
Na tej podstawie Komisja przyjęła dwutorowe podejście do opodatkowania sektora finansowego. Najlepszym sposobem załatwienia tej sprawy w UE wydaje się podatek od działalności finansowej. Nałożenie podatku na zyski i wynagrodzenia w sektorze finansowym może zagwarantować jego sprawiedliwe opodatkowanie, generując zarazem bardzo potrzebne dochody. Ponadto podatek od działalności finansowej mógłby stwarzać mniejsze zagrożenie dla konkurencyjności UE niż inne wprowadzane jednostronnie narzędzia fiskalne.
Na szczeblu globalnym należy działać na rzecz podatku od transakcji finansowych. Międzynarodowy podatek od transakcji nałożony na zglobalizowany sektor finansowy jest najlepszym sposobem finansowania międzynarodowych celów w obszarach takich jak pomoc rozwojowa i zmiana klimatu. Wybierając właściwy podatek i prawidłowo go wdrażając, moglibyśmy zyskać ważne nowe źródło dochodów, zachowując zarazem konkurencyjność.
Komisja zamierza kontynuować prace nad tymi możliwościami, by przedstawić w 2011 roku inicjatywy polityczne. Pierwszym krokiem będzie ocena skutków opodatkowania sektora finansowego obejmująca przedstawione przez nas koncepcje. W tym zakresie uwzględnimy także analizy państw członkowskich. Ocena łącznych skutków nowych regulacji, możliwych opłat i podatków nakładanych na banki dla instytucji sektora finansowego będzie ważnym etapem poprzedzającym przedstawienie jakichkolwiek wniosków.
Chciałbym też wspomnieć o rzeczy bardzo istotnej: G-20 w jednoznaczny sposób włączyła do swojego programu cele związane z polityką rozwojową. Uważam, że jest to dobry objaw świadczący o tym, iż proces G-20, przy odpowiedniej determinacji Unii Europejskiej, może przynieść korzyści obywatelom.
Olivier Chastel
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Na koniec debaty pragnę powtórzyć, że w przededniu szczytu G-20 zdawaliśmy sobie jasno sprawę z faktu, iż ważne jest, aby Unia osiągnęła zadowalający rezultat w wielu kwestiach, jak też potrzebne są działania, aby G-20 pozostała przede wszystkim forum wiarygodnym i prawdziwym, prowadzącym do - jak to mówiłem - konkretnych rezultatów, oraz nadającym globalizacji skoordynowany kierunek polityczny, co umożliwiałoby, w szczególności Unii, zaprezentowanie swojego stanowiska w tym kontekście. Nie chcę tutaj pomijać milczeniem trudności - wspominało o nich wielu z państwa - ale Unia wypełniła swoje obowiązki, a pracę instytucji europejskich oraz krajów Unii uczestniczących w rozmowach G-20 można uznać za zadowalającą.
Seul był piątym szczytem w ciągu dwóch lat i podjęto już wiele zbiorowych zobowiązań. Wiele z nich wywiera pozytywny wpływ na wzrost gospodarczy i stabilność finansową świata, choć do końca tej pracy jeszcze oczywiście daleko.
W obrębie Unii - poczynając od tego, co Komisja powiedziała nam właśnie o opłatach nakładanych na banki i podatku od transakcji finansowych - w konkluzjach Rady Europejskiej z 29 października jednoznacznie stwierdza się, że prace nad tymi dwiema kwestiami powinny trwać zarówno w UE, jak i na arenie międzynarodowej. W sprawie opłat zbliżamy się do konsensusu, jeżeli chodzi o ich podstawę i charakter. Nadal nie ma natomiast zgody co do ich celu lub sposobu wykorzystania dochodów.
Tymczasem państwa członkowskie ustanawiają właśnie systemy krajowe, które znacznie różnią się od siebie. Dlatego też w perspektywie krótkoterminowej będziemy musieli wprowadzić minimum koordynacji, a w perspektywie średnioterminowej działać na rzecz wypracowania ram pozwalających w większym stopniu zharmonizować środki zmierzające do rozwiązania kryzysu, w szczególności na bazie wniosków ustawodawczych Komisji. W tym kontekście Rada Europejska stwierdziła w październiku, że funkcjonujące obecnie różne systemy opłat należy bardziej skoordynować; Radzie ECOFIN zalecono, aby podczas grudniowego szczytu Rady Europejskiej przedstawiła wnioski.
Wreszcie, jeżeli chodzi o podatek od transakcji finansowych, o którym wspomniała właśnie Komisja, Rada Europejska wezwała Radę, a w konsekwencji Radę ECOFIN, do przyjrzenia się różnorodnym opcjom zapobiegania działaniu rajów podatkowych i uchylaniu się od opodatkowania; Rada ECOFIN poleciła grupie wysokiego szczebla ds. podatkowych Rady zbadać te trudne kwestie.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Ioan Mircea Paşcu
na piśmie - Nasza międzynarodowa instytucjonalna architektura gospodarcza i finansowa, która powstała bezpośrednio po wojnie, znalazła się teraz pod silną presją. Przechodzący gruntowne zmiany system międzynarodowy oraz kryzys gospodarczy doprowadziły ją do kresu wytrzymałości, wymuszając dostosowanie jej do nowych okoliczności. W reakcji na te wydarzenia powstają też nowe instytucje takie jak G-20. Grupa ta jest jednak w istocie organizmem międzyrządowym, którego decyzje - dotykające nas wszystkich - muszą być wdrażane na szczeblu krajowym. Dlatego ważne jest, aby decyzje G-20 brały pod uwagę interesy nie tylko jej członków, ale nas wszystkich.
Z tej perspektywy cieszy fakt, że podczas szczytu w Seulu nacisk położono na współpracę między członkami, co gwarantuje realizację podjętych decyzji, jak też widać było determinację, aby dokonać fundamentalnych zmian strukturalnych oraz pobudzić wzrost dzięki tworzeniu miejsc pracy, nie tracąc zarazem z oczu potrzeb świata rozwijającego się. Należy mieć nadzieję, że cała UE odniesie korzyści z decyzji ciała, w którym zasiadają tylko niektórzy jej członkowie, jak również, że skorzystają też kraje spoza strefy euro.
