Wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku obrad są wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania.
Marco Scurria
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Chciałem zagłosować za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, gdyż ustanawia ono pewne fundamentalne elementy polityki spójności i finansowania.
Po pierwsze, uproszczono procedury w odniesieniu do funduszy krajowych, a po drugie pojawiło się stwierdzenie, że sport i kultura również są ważnymi, decydującymi elementami spójności.
Być może jedynym negatywnym aspektem sprawozdania jest fakt, że stwierdza się w nim, iż wnioskowi muszą oprócz języka oryginalnego towarzyszyć jedynie trzy języki robocze - angielski, francuski i niemiecki. W każdym razie z powodów ogólniejszych głosowałem za przyjęciem wniosku i gratuluję sprawozdawcy.
Alfredo Antoniozzi
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Pomimo znaczenia omawianego sprawozdania jedynie 19 państw członkowskich złożyło sprawozdania z podstawowych wskaźników. W takiej sytuacji nie możemy uzyskać jaśniejszego obrazu efektów polityki spójności w terenie.
Zgadzam się ze środkami i dobrymi praktykami proponowanymi przez pana posła Mikolášika oraz sądzę, że szczególnie trafny jest wniosek dotyczący szerszego zastosowania podstawowych wskaźników, jak również sporządzania sprawozdań na temat wyników i synergii między polityką krajową a polityką Unii Europejskiej.
Kolejnymi pozytywnymi działaniami są organizacja debat publicznych i konsultacji z zainteresowanymi stronami wraz z przedstawianiem sprawozdań do zaopiniowania parlamentom narodowym. Musimy dołożyć wysiłków, aby zapobiec redukcji finansowania dostępnego dla polityki spójności w następnym okresie programowania. Z tego powodu głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.
Sergej Kozlík
(SK) Pani Przewodnicząca! Przydział środków z funduszy UE w nowych państwach członkowskich, w tym w Słowacji, cierpi wskutek nadmiernego skomplikowania procedur, przerostu biurokracji, niejasnych zasad oraz skrytych, nieuczciwych działań. Wielu zainteresowanych pieniędzmi z funduszy europejskich narzeka na długotrwałe biurokratyczne tortury, sposobu zakończenia których nie da się przewidzieć. Biurokracja i liczne przeszkody nie są wynikami działania Brukseli, ale poszczególnych państw członkowskich. Jeżeli zasady europejskie nie zostaną uproszczone pod presją Parlamentu Europejskiego i innych podmiotów, zasady stosowane w poszczególnych państwach członkowskich będą często znacząco komplikować sytuację. Chociaż pierwotne zasady europejskie są względnie proste, komplikuje je wdrożenie krajowe. Mówi się, że na im niższy szczebel systemu schodzimy, tym bardziej złożony staje się on. Poważny problem polega również na tym, że urzędnicy nie pomagają przy przydziale środków UE, ale skupiają się wyłącznie na mechanizmach kontrolnych, które dalece wychodzą poza wymagania prawa. Problem leży zatem głównie w państwach członkowskich UE.
Peter Jahr
(DE) Pani Przewodnicząca! Istnieje powód, dla którego prowadzimy politykę spójności; polityka ta ma jasny początek i musi też mieć koniec. Moim zdaniem powodem wdrażania polityki spójności jest chęć wyrównania standardu życia i rozwoju gospodarczego w całej Unii Europejskiej. Dlatego słuszne jest subsydiowanie i wspieranie regionów, które nie osiągnęły ogólnych standardów gospodarczych. Równie ważne jest jednak zapewnienie prawidłowego zastosowania tych zasobów finansowych, a więc innymi słowy pożądanego efektu. Omawiane sprawozdanie jest z mojego punktu widzenia bardzo ważne, gdyż zawiera też analizę, dając tym samym podstawę do wniosków na dwa następne okresy wsparcia. Pragnę wskazać jeden przykład: w moim konkretnym regionie wschodnich Niemiec polityka spójności wywarła od 1990 roku znaczące skutki. Byliśmy tam świadkami rozwoju i moim zdaniem osiągnięcie etapu, na którym możemy powiedzieć, że w regionach tych potrzebny jest program stopniowego wycofywania się z pomocy, jest jednoznacznym sukcesem, gdyż oznacza to wzrost standardu życia.
Andrzej Grzyb
(PL) Polityka spójności jest dobrze oceniana w swoim dotychczasowym kształcie oraz dobrze oceniane są jej rezultaty. W państwach członkowskich mamy wymierne korzyści z realizacji tej polityki, która w połączeniu ze wspólnotową polityką rolną wyrównuje dysproporcje rozwojowe zarówno w Unii, jak i pomiędzy regionami i wewnątrz regionów. Podzielam pogląd, że należy utrzymać cele, jak również finansowanie w kształcie, który oczywiście zostanie zmodyfikowany ze względu na regiony przejściowe.
Powinniśmy zauważyć, że ta polityka jest dobrze oceniana przez państwa członkowskie, samorządy i tu wskazuję również na pozytywne stanowisko Komitetu Regionów. Są oczekiwania co do odbiurokratyzowania polityki spójności. One częstokroć wynikają, jak już tu wskazywano, również z dodatkowych obostrzeń wprowadzonych przez państwa członkowskie. Jednak obecny kryzys gospodarczy możemy przezwyciężyć między innymi przez kontynuację tej polityki, dającej zrównoważony wzrost. To konieczność dla całej Unii.
Daniel Hannan
Pani Przewodnicząca! Ayn Rand napisała, że można uniknąć rzeczywistości, ale nie można unikać konsekwencji unikania rzeczywistości.
Osiągnęliśmy granicę możliwości wpływania na rynki przy użyciu publicznych pieniędzy. Wszyscy widzą, że Grecja wkrótce przestanie wykonywać zobowiązania - z wyjątkiem ministrów finansów strefy euro, którzy 13 miesięcy po zaangażowaniu na próżno 110 miliardów euro wydają się być zdecydowani zaangażować prawie drugi raz tyle. Określenie "na próżno” nie jest tu zresztą dobre. To działania wręcz szkodliwe, gdyż gwarantujemy sobie tym samym, że gdy Grecja straci wypłacalność, efekt będzie znacznie większy i odczujemy go my wszyscy jako podatnicy, a nie tylko garstka bankierów i obligatariuszy.
W ten sposób interesy greckich pracowników i jednocześnie europejskich podatników poświęcamy na ołtarzu ambicji nielicznych udzielnych eurokratycznych książątek.
Mario Pirillo
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! W pełni popieram ideę utworzenia horyzontalnych programów wielofunduszowych z jasno określonymi celami i uproszczonymi mechanizmami dostępu. Zgadzam się z raportem profesora Barki, zgodnie z którym drogą do poprawy efektywności i skuteczności oraz bardziej zintegrowanego działania jest podejście oparte na rozwoju lokalnym. Musimy skupić się na wymiarze miejskim i zapewnić koordynację między funduszami oraz pozostałymi instrumentami finansowymi Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) i Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego (EFI). W warunkach ograniczeń budżetowych instrumenty te wraz z funduszami odnawialnymi umożliwią monitorowanie wyników. Powiększy to dostępne zasoby, jak również liczbę beneficjentów, co z kolei pozwoli osiągnąć lepsze rezultaty.
Peter Jahr
(DE) Pani Przewodnicząca! Musimy uczynić współpracę między Europejskim Funduszem Rozwoju Regionalnego (EFRR) a pozostałymi funduszami strukturalnymi efektywniejszą. Moim zdaniem posiadanie różnych funduszy jest niezwykle ważne. Co oczywiste, fundusze te powinny mieć odmienne cele i reprezentować ukierunkowane podejście. Moim zdaniem bardzo ważne jest, aby brały w tym udział regiony, i aby Unia Europejska określiła wytyczne, które będzie można odpowiednio wdrożyć i stosować w regionach. Równie ważne jest jednak, by to ukierunkowane podejście dotyczyło też tego, jak wygląda wdrażanie w regionach, żeby fundusze te nie przeszkadzały sobie wzajemnie, abyśmy nie dublowali dopłat i nie promowali bezsensownych programów - innymi słowy, musimy koordynować cele osiągane z pomocą tych funduszy. Moim zdaniem zwiększy to efektywność. Oczekuję, iż będziemy kontynuować prace w tej dziedzinie, i zostaną nam przedstawione kolejne sprawozdania oraz wyniki.
RadvilMorkūnaitė-Mikulėnien
(LT) Pani Przewodnicząca! Cieszy mnie, że rozmawiamy dziś o uproszczeniu polityki spójności i uczynieniu jej efektywniejszą. Wielokrotnie powtarzałam, że rozwój państw członkowskich wspierany środkami z Unii Europejskiej oraz poprawa jakości życia będą szybsze, jeżeli będziemy efektywniej korzystać z metody planowania, zapewniając osiąganie celów horyzontalnych przy wykorzystaniu środków z różnych funduszy.
Równie ważny jest jednak przegląd zasad dotyczących działania samych funduszy. Często jest tak, że problemu nie da się rozwiązać z braku pieniędzy. Nie można też wykorzystać innego programu, finansowanego z innego funduszu, nawet jeżeli stawia on sobie podobne cele. Niestety w takich przypadkach przenoszenie środków między funduszami jest niemożliwe ze względu na odmienne zasady. Z zadowoleniem przyjmuję więc zawarte w rezolucji wezwanie do wprowadzenia jeszcze skuteczniejszego mechanizmu koordynacji, wzywając zarazem do zmiany zasad przenoszenia środków w ramach funduszy zmierzającej do uczynienia ich jak najelastyczniejszymi.
Gianluca Susta
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Głosowałem za przyjęciem przedłożonych sprawozdań z wyjątkiem sprawozdania pani poseł Wortmann-Kool, w przypadku którego wstrzymałem się od głosu, chociaż poparłem poprawki mojej grupy. Tak więc nie głosowałem zgodnie z ogólnymi wskazaniami mojej grupy, gdyż moim zdaniem stoimy przed problemami tak poważnymi, że musimy dowieść teraz spójności instytucji europejskich oraz swojej zdolności uporania się z problemami, przed którymi stoimy. Uważam, że spójność tę trzeba wykazać mimo pewnej bojaźliwości, a zarazem arogancji Rady w obliczu tego kryzysu.
Nie uważam też za stosowne odroczenia głosowania, gdyż w obecnej sytuacji winni jesteśmy naszym obywatelom szybką reakcję na kryzys gospodarczy, który jest wynikiem nie tylko spekulacji finansowych, ale też naszej niezdolności do zapewnienia ożywienia i wzrostu. Naszym obowiązkiem jest uzdrowić finanse publiczne Europy, musimy też zareagować na sytuację, poczynając od zaangażowania kręgów biznesowych i pracowników; trzeba także wdrożyć inne, bardziej otwarte zasady w celu dokończenia budowy jednolitego rynku i zyskania lepszej pozycji konkurencyjnej na rynku światowym. Dlatego też głosowałem za przyjęciem sprawozdań z wyjątkiem sprawozdania pani poseł Wortmann-Kool.
Sergej Kozlík
- (SK) Pani Przewodnicząca! Pierwsze dziesięciolecie funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej wskazuje na konieczność ustanowienia ulepszonych ram zarządzania gospodarczego. Nowe ramy powinny opierać się na większej odpowiedzialności poszczególnych państw członkowskich za wspólnie uzgodnione zasady i politykę, jak też na solidniejszym nadzorze nad krajową polityką gospodarczą na szczeblu UE.
Zwłaszcza doświadczenia ostatnich dwóch lat potwierdzają, że aby stać się konkurencyjnymi, osiągnąć trwały wzrost gospodarczy i tworzyć miejsca pracy, potrzebujemy stabilnego poziomu deficytu i długu rządowego, reform na rzecz eliminacji zaburzeń równowagi makroekonomicznej oraz stanowczej strategii UE na rzecz wzrostu i zatrudnienia. Muszę przyznać, że wprowadzanie elementów administracyjnych do mechanizmów gospodarczych jest dla mnie osobiście nieco kłopotliwe, ale z drugiej strony dotychczasowe doświadczenia wskazują, iż mechanizmy rynkowe nie są w stanie szybko i elastycznie reagować na negatywne wydarzenia, w wyniku czego kryzys finansowy przekształca się w kryzys zadłużenia.
Daniel Hannan
Pani Przewodnicząca! Pragnę pozdrowić moich przyjaciół z grup komunistycznej i zielonych. Mają oni rację co do jednego. Gdybyśmy wdrożyli choćby dziesiątą część ich polityki, znaleźlibyśmy się w poważnych tarapatach, ale mają oni rację co do jednego - te działania ratunkowe odbywają się kosztem większości ludzi, przynosząc korzyści bardzo bogatym jednostkom. Gdybyśmy chcieli ratować banki, które zaangażowały się w Grecji, zwłaszcza banki francuskie i niemieckie, znacznie taniej byłoby dać im pieniądze bezpośrednio, a nie kierować je w spektakularny sposób przez Ateny.
Muszę jednak zakwestionować samą przesłankę tych działań. Dlaczego, zważywszy na niepowodzenie pierwszej rundy działań ratunkowych, ponownie oczekuje się, że podatnicy wyciągną rękę, by ratować bardzo zamożnych ludzi przed konsekwencjami ich własnych błędów?
Nasze pokolenie patrzy na Europę czasów ancien régime i zastanawia się, jak taki ustrój mógł funkcjonować. Jak można było państwo skonstruować tak, aby tylko arystokracja była zwolniona z podatków? Jak mogliśmy tolerować system, w którym tylko maluczcy płacili podatki? Ale czy zdają sobie Państwo sprawę, że odtwarzamy dokładnie taki sam system, rozrzucając wokół publiczne pieniądze w obronie czyichś interesów? Tak więc "Hasta la victoria siempre”.
Francisco Sosa Wagner
(ES) Pani Przewodnicząca! Pakiet jako całość zmierza w kierunku, który popieram jako euroentuzjasta i federalista, choć czyni to w sposób nieśmiały i wysoce niekompletny. Zawiera on też trafne wskazówki dotyczące zarządzania politycznego Hiszpanią. Z tego powodu głosowałem za przyjęciem czterech sprawozdań w sprawie zarządzania gospodarczego.
Zagłosowałem za odrzuceniem sprawozdania pana posła Feio, gdyż opowiedziano się w nim za polityką procykliczną, która w najlepszym razie nie pomoże w wyjściu z kryzysu, a w najgorszym doprowadzi do zastoju i bezrobocia.
Nie głosowałem też za przyjęciem sprawozdania pani poseł Wortmann-Kool - głosowałem za jego odrzuceniem - gdyż nie bierze się w nim pod uwagę paktu stabilności i wzrostu, europejskiej strategii zatrudnienia czy celów strategii Europa 2020, które są źródłem nadziei dla milionów Europejczyków, zwłaszcza ludzi młodych.
Peter Jahr
(DE) Pani Przewodnicząca! Moim zdaniem podejście do nadmiernego deficytu przypomina nieco mecz piłkarski: jeżeli ustanowiono zestaw zasad, trzeba ich przestrzegać. Nie wystarcza spojrzeć sobie wzajemnie w oczy i powiedzieć "obiecujemy przestrzegać wszystkich zasad”. Sytuacja się zmieniła. Innymi słowy, jeżeli zasady gry zostaną złamane, konieczne są kary. Nie można tego oczywiście osiągnąć w drodze demokratycznej decyzji. Powrócę do metafory meczu piłkarskiego. Wyobraźmy sobie, że doszło do faulu. Decyzję podejmuje sędzia. Wyobraźmy sobie sytuację, w której sędzia za każdym razem urządza wśród graczy głosowanie, czy naprawdę doszło do faulu. Byłoby to niemożliwe. Dlatego potrzebujemy jasnego procesu decyzyjnego. Co robimy, gdy ktoś łamie zasady? Na koniec pragnę podkreślić, że potrzebujemy oczywiście również solidarności. Nie można tylko karać tych, którzy naruszają zasady; trzeba też pomóc im wrócić na właściwą drogę.
Przewodnicząca
Panie Pośle Hannan, ma Pan teraz wypowiadać się na temat sprawozdania pana posła Feio, ale jako że jest Pan następną i jedyną osobą na liście w odniesieniu do sprawozdania pani poseł Goulard, daję Panu dwie minuty do wykorzystania według Pańskiego uznania.
Daniel Hannan
Pani Przewodnicząca! Jest Pani wyjątkowo hojna i doskonale prowadzi Pani obrady.
Pragnę zwrócić uwagę na niezgrabne sformułowania, które słyszymy w ostatnich tygodniach podczas dyskusji na temat pakietów ratunkowych. Nasze media mówią o ratowaniu Grecji, udzielaniu wsparcia Portugalii i pomocy dla Irlandii, ale obywatele krajów, do których adresowane są te środki, widzą to inaczej.
Grecy wyszli na ulice, aby protestować, ponieważ doskonale rozumieją konsekwencje przejęcia ich kraju przez UE i MFW. Pieniądze nie trafiają do zwykłych obywateli Grecji, ale do instytucji finansowych, których dłużnikiem jest rząd grecki. Spłacać pożyczki będą jednak zwykli podatnicy: innymi słowy, Irlandii, Portugalii i Grecji wystawiamy rachunek za zreperowanie całego europejskiego systemu bankowego.
Dlaczego? Ponieważ nie potrafimy przyznać, że unia walutowa była błędem. Nie potrafimy wyciągnąć logicznego wniosku: wtłoczenie w ramy jednej waluty krajów będących w zupełnie różnej sytuacji i mających odmienne potrzeby musiało poskutkować dokładnie takimi napięciami, jakie niektórzy z nas zapowiadali 10 lat temu, gdy cały projekt ruszał.
Tak więc zacieśniając integrację oraz wygłaszając wszystkie hasła, które słyszeliśmy podczas wczorajszej debaty nad tym sprawozdaniem - "potrzebujemy unii budżetowej”, "konieczne jest zarządzanie gospodarcze” - zaostrzamy kryzys. Czy widzicie już błąd logiczny, drodzy przyjaciele? Integracja europejska nie działa, zacieśnijmy więc integrację europejską! Unia walutowa nie wystarczy, chcemy ściślejszej unii gospodarczej.
W rzeczywistości chodzi o ratowanie twarzy: ratowanie twarzy tych eurokratów, którzy wprawili cały projekt w ruch, i są gotowi poświęcić obywateli peryferyjnych krajów oraz podatników z ubogich państw, aby utrzymać swoją zachciankę przy życiu.
Ich twarz musi być chyba najkosztowniejszą od czasów, gdy twarz Heleny Trojańskiej wyprawiła w morze tysiąc okrętów.
Marian Harkin
Pani Przewodnicząca! Głosowałam za odroczeniem ostatecznego głosowania, gdyż sądzę, że istnieje możliwość osiągnięcia porozumienia z Radą.
Sprawozdania dotyczące zarządzania gospodarczego nie są ogólnie moim zdaniem najlepszą opcją, ale w sytuacji, w której się znajdujemy, są zapewne najmniejszym złem.
Okazuje się, że euro jest wsparte na strukturze z samej natury kruchej. Pakt stabilności i wzrostu nie działa; okazał się porażką już na samym początku. Teraz mamy do wyboru: albo pozbyć się tej waluty albo spróbować wdrożyć jakąś formę zarządzania gospodarczego, która wzmocni jej fundamenty i w pewien sposób odbuduje infrastrukturę.
Zgadzam się z Mariem Montim, który powiedział, że do obecnego kryzysu gospodarczego przyczyniła się w pewnym stopniu nadmierna uległość wobec dużych państw członkowskich, a nasze wnioski mogą przynajmniej zapobiec takiej sytuacji w przyszłości. Mam jedynie nadzieję, że wszystko to nie jest już musztardą po obiedzie.
Robert Rochefort
(FR) Pani Przewodnicząca! Dziś rano, po trzech latach pracy, przegłosowaliśmy bardzo ważny dokument, którego celem jest poprawa ochrony konsumentów w Europie. Skupiono się w nim słusznie na zakupach przez Internet, które za 20 lat mogą stanowić 25 % całości handlu w Europie, a więc znaczną jego część.
Niektóre z tych zakupów będą transgraniczne. Konsumenci zyskają większą swobodę wyboru i niższe ceny. To prawdziwy postęp. To również bardzo ważna możliwość znalezienia nowych rynków zbytu dla MŚP i rzemieślników.
Pragnę wspomnieć dwa podstawowe udoskonalenia: wydłużenie okresu odstąpienia do 14 dni oraz obowiązek przedstawienia podsumowania zawierającego wszystkie informacje i łączną cenę do zapłaty przed ostatnim naciśnięciem przycisku lub kliknięciem potwierdzającym zamówienie.
Wreszcie, mogę z dumą powiedzieć w kontekście wyjaśnień dotyczących sposobu głosowania, że ja, wszyscy inni posłowie i posłanki oraz grupy polityczne głosowaliśmy jednogłośnie, gdyż w przypadku takiego tematu potrzebny jest konsensus, a nie kontrowersje. Osiągnęliśmy ten konsensus.
María Irigoyen Pérez
(ES) Pani Przewodnicząca! Pragnę krótko skomentować elementy, które wychwyciłam we wcześniejszych wystąpieniach.
Nie chodzi tu o ratowanie reputacji założycieli UE, ale o budowanie Europy i działanie na rzecz obywateli europejskich.
Teraz pragnę wyjaśnić sposób, w jaki głosowałam nad dyrektywą w sprawie praw konsumentów. Cieszy mnie przyjęcie przedmiotowej dyrektywy, która stanowi krok naprzód w integracji europejskiej oraz ochronie praw konsumentów, ale jednocześnie z ubolewaniem stwierdzam, że przyjęcie pewnych artykułów dyrektywy wiąże się z odebraniem ochrony wielu hiszpańskim konsumentom i użytkownikom, którzy zostaną pozbawieni pewnych praw zapisanych już w prawie hiszpańskim.
Z tego powodu hiszpańscy socjaliści głosowali dzisiaj za odrzuceniem pewnych artykułów: art. 9 dotyczącego pełnej harmonizacji wymagań informacyjnych w przypadku umów zawieranych na odległość; art. 17 ust. 2 dotyczącego możliwości obciążenia konsumenta w związku z normalnym użytkowaniem towaru w okresie odstąpienia; oraz art. 22 ust. 2 dotyczącego wprowadzenia dodatkowego terminu dostawy towaru, gdy sprzedawca nie dostarczy towaru w terminie przewidzianym w umowie.
Ville Itälä
(FI) Pani Przewodnicząca! Krótką chwilę temu pan poseł Hannan, mówiąc na inny temat, opowiedział się za mniejszą, a nie większą integracją w każdych okolicznościach. Omawiany wniosek w sprawie ochrony konsumentów dotyczy jednak właśnie zwiększenia integracji i jest bardzo na czasie. Wspieramy prawa obywateli i ochronę konsumentów w ramach międzynarodowego, europejskiego obrotu handlowego. Wiemy, że handel internetowy jest zjawiskiem nowym, ale rządzące nim przepisy są przestarzałe i pora je zmienić.
W moim kraju - Finlandii - ustawodawstwo to jest już dość zaawansowane i czasem oczywiście zastanawiamy się, czy nie czynimy kroku wstecz, stanowiąc wspólne prawo. Handel ma niemniej wymiar europejski, więc prawo musi być europejskie, i musimy nadal podążać tą drogą.
Alfredo Antoniozzi
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Zaletą przedstawionego przez Komisję wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie praw konsumentów jest fakt, że łączy on cztery wcześniejsze dyrektywy na ten temat w jeden instrument legislacyjny.
Zgadzam się z celami sprawozdania. Bardzo ważne jest zagwarantowanie daleko idącej ochrony konsumentom w 27 państwach członkowskich, a zarazem należyte uwzględnienie potrzeby eliminacji niepotrzebnych barier prawnych utrudniających producentom, niezależnie od ich rozmiaru, dostarczanie towarów i świadczenie usług konsumentom europejskim.
W obecnym stanie rzeczy trudno jest wyeliminować różnice w przepisach. W sprawozdaniu pani poseł Wortmann-Kool słusznie wyraża się również wątpliwość, czy pełna harmonizacja nie przyniesie rezultatów innych od oczekiwanych.
Głosowałem zatem za przyjęciem sprawozdania, gdyż jestem przekonany, że wprowadzenie poprawek do wniosku Komisji jest przydatne, prowadząc do minimalnej harmonizacji, a zarazem gwarantując konsumentom wysoki poziom usług.
Adam Bielan
(PL) Dzisiejszym głosowaniem kończymy długotrwałe, ponad trzyletnie prace nad projektem dyrektywy o prawach konsumentów. Dokument ten daje gwarancję wysokiego poziomu ochrony konsumentów we wszystkich państwach członkowskich, wpłynie na uregulowanie nieścisłości w handlu detalicznym między przedsiębiorcami i konsumentami z odrębnych krajów. Jego horyzontalny charakter pozwala ująć w całości dotychczas obowiązujące w tym zakresie wspólnotowe akty prawne.
Szczególną rolę przepisy dyrektywy powinny spełnić w zakresie wszelkiego rodzaju transakcji online. Mam nadzieję, że zaproponowane regulacje zwiększą zaufanie konsumentów do tej formy nabywania produktów. Istotne znaczenie dla konsumenta ma także określenie 14-dniowego terminu odstąpienia od warunków umowy bez podawania przyczyny oraz związane z tym prawo do uzyskania zwrotu wszelkich dokonanych płatności. Pozytywnie oceniam również ostateczne zapisy rozdziału 5 dotyczącego niedozwolonych postanowień umownych. Jestem przekonany, że dyrektywa znacząco zwiększy uprawnienia konsumentów Unii Europejskiej, dlatego głosowałem za przyjęciem sprawozdania.
Peter Jahr
(DE) Pani Przewodnicząca! Proszę wybaczyć mi tak częste zabieranie głosu. To nie był niestety mój tydzień, jeżeli chodzi o wystąpienia z sali. Nie udawało mi się dojść do głosu. Chciałem poruszyć kilka kwestii, ale ogólnie jestem zadowolony z faktu uchwalenia omawianej dyrektywy. Również głosowałem za jej przyjęciem.
Cieszę się też, że udało nam się wzmocnić prawa konsumentów i objęliśmy dyrektywą sprzedaż obwoźną, gdyż w tym obszarze stosuje się wiele wątpliwych praktyk. Pragnę jednak ponownie wskazać, że przy wdrażaniu tego prawa powinniśmy pamiętać o problemach z biurokracją. W Niemczech szczególnie liczne są małe i średnie przedsiębiorstwa. Choć nie prowadzą one sprzedaży obwoźnej, zawierają oczywiście z konsumentami wiele umów, które potwierdza się jedynie uściskiem dłoni. Czyni się tak od setek lat. Musimy zadbać, aby nie obciążyć tych MŚP nadmierną biurokracją. Pragnę niemniej powtórzyć - jestem zadowolony i głosowałem za przyjęciem dyrektywy.
Zuzana Roithová
- (CS) Pani Przewodnicząca! Bardzo cieszy mnie fakt, że pan poseł Schwab osiągnął kompromis z Radą w sprawie wzmocnienia praw konsumentów, i kompromis ten uwzględnia również moje wnioski dotyczące handlu internetowego. Oczywiście głosowałam za przyjęciem sprawozdania, lecz z ubolewaniem stwierdzam, że prezydencja węgierska zablokowała mój wniosek - popierany przez cały Parlament - aby dać konsumentom prawo do dostaw towarów z innego państwa na uzgodnionych warunkach.
Niestety według Eurostatu co trzecie zamówienie transgraniczne jest odrzucane w ten sposób. Sklepy internetowe takie jak iTunes i inne nie dostarczają swoich towarów ani usług do nowych państw członkowskich. W ten sposób dyskryminuje się klientów czeskich w porównaniu do klientów pochodzących na przykład z Francji lub Holandii. Rynek wewnętrzny nie jest więc wciąż jednolitym rynkiem w odniesieniu do środowiska cyfrowego, a Rada straciła tutaj ogromną sposobność.
RadvilMorkūnaitė-Mikulėnien
(LT) Pani Przewodnicząca! Postępowanie z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi jest zagadnieniem szczególnie ważnym zarówno z punktu widzenia bezpieczeństwa dla środowiska oraz ludzi, jak i z punktu widzenia społecznego. Wzywam zatem Radę, by przyjmując dyrektywę, zwróciła także uwagę na opinię Parlamentu Europejskiego, który odgrywa coraz większą rolę w kwestiach środowiskowych. Niestety, uprawiając polityczne gry, wprowadzamy czasem do dokumentów pewne przepisy, które mogą przynosić efekt przeciwny do zamierzonego.
Przystępując do Unii Europejskiej, niektóre państwa członkowskie wniosły ze sobą obciążenie związane z elektrowniami jądrowymi, które narzucono im wbrew ich woli. Likwidacja elektrowni jądrowej w Ignalinie była jednym z warunków przyjęcia Litwy do UE. W zamian Unia Europejska podjęła formalne zobowiązanie, że sfinansuje proces likwidacji. UE podjęła to zobowiązanie przede wszystkim dlatego, że z punktu widzenia kraju takiego jak Litwa niemożliwe byłoby samodzielne sfinansowanie wszystkich prac związanych z likwidacją elektrowni. Wiążą się one z zagospodarowaniem wypalonego paliwa oraz odpadów promieniotwórczych.
Dlatego też wezwania do złożenia tego ciężaru na barki poszczególnych państw członkowskich przyniosłyby efekt przeciwny do zamierzonego. Gdyby Litwa nie otrzymała niezbędnego finansowania, nie byłaby w stanie efektywnie zagwarantować bezpieczeństwa. Tak więc w nadchodzącej perspektywie finansowej likwidacja elektrowni jądrowej w Ignalinie musi pozostać zadaniem zarówno dla Litwy, jak i dla całej Unii Europejskiej.
Marian Harkin
Pani Przewodnicząca! Zdecydowanie poparłam punkt 25 przedmiotowej rezolucji, w którym wyraża się ubolewanie z powodu ograniczonego zwiększenia środków przewidzianego dla programu PROGRESS, gdyż Komisja jeszcze w 2010 roku zobowiązała się przywrócić kwotę 20 milionów euro przesuniętą z programu PROGRESS na potrzeby instrumentu mikrofinansowego, a tak najwyraźniej się nie stanie.
Sam instrument mikrofinansowy, choć bardzo niewielki, odgrywa naprawdę ważną rolę w zapewnieniu dostępu do kredytu dla mikroprzedsiębiorstw w gospodarce społecznej; jest on niezbędny zwłaszcza teraz, gdy instytucje finansowe nie chcą pożyczać pieniędzy.
Nie powinno to jednak następować kosztem programu PROGRESS. Moim zdaniem polega to na zabraniu jednemu, aby dać drugiemu.
Pragnę wszakże również powiedzieć, że zdecydowanie popieram zwiększenie wsparcia dla programu uczenia się przez całe życie Grundtvig, cieszy mnie też szczególnie większe wsparcie dla programu Life+.
Ville Itälä
(FI) Pani Przewodnicząca! Przyjęliśmy to niezwykle ważne sprawozdanie; w pierwszym rzędzie pragnę podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Dessowi, który bardzo ciężko pracował, by osiągnąć kompromisy, dzięki którym reformę wspólnej polityki rolnej (WPR) można było posunąć tak wyraźnie naprzód.
Zdaję sobie sprawę, jak trudna jest sytuacja, gdy w każdym państwie członkowskim wizja reformy WPR jest tak odmienna, ale ważna jest tutaj jedna kwestia - chodzi oczywiście o zagadnienie ekologizacji. Ważne jest, aby producenci rolni byli zaangażowani we wdrażanie zrównoważonej polityki środowiskowej, ale jak zrealizujemy ten system ekologizacji? Trzeba to zrobić w sposób opisany przez pana posła Dessa. Nie powinno to prowadzić do większej biurokracji ani zwiększać kosztów dla producentów. Pod uwagę trzeba też wziąć odmienne sytuacje państw członkowskich. Jeżeli system będzie działał dobrze, a Komisja przedstawi później szczegółowe wnioski, znajdziemy się na dobrej drodze i będzie można cieszyć się z faktu, że rolnicy dobrowolnie działają na rzecz ochrony środowiska.
Izaskun Bilbao Barandica
(ES) Pani Przewodnicząca! Głosowałam za omawianą inicjatywą, gdyż Europa potrzebuje silnej wspólnej polityki rolnej bez cięć, polityki skupiającej się na promowaniu rentownych gospodarstw i zapewnieniu bezpieczeństwa żywnościowego, wystarczających dostaw oraz jakości produkcji.
Ponadto rolnictwo potrzebuje wsparcia, by wprowadzać innowacje i skoncentrować wysiłki na efektywniejszym wykorzystaniu energii, wody oraz gleby.
Wszystko to trzeba połączyć z innymi formami zarządzania, które umożliwią sprawiedliwsze wynagradzanie pracy wykonywanej przez profesjonalistów z tego sektora - grupę ludzi, która musi rozwijać się i uczyć przez całe życie zawodowe. Ludziom tym trzeba udostępnić prostsze, mniej zbiurokratyzowane procedury oraz bardziej przejrzyście przedstawić cele i narzędzia.
Tak więc nowa WPR musi bardziej koncentrować się na rolnikach prowadzących aktywną działalność oraz na ich wkładzie zarówno w produkcję, jak i w zrównoważony rozwój obszarów wiejskich. Ponadto rentowność wiąże się z dopasowaniem polityki w tym sektorze do celów strategii Europa 2020. Z tego powodu trzeba też utrzymać nakłady budżetowe.
Sergej Kozlík
(SK) Pani Przewodnicząca! Obecny wniosek Komisji Europejskiej w sprawie reformy wspólnej polityki rolnej to zaledwie kosmetyczna zmiana, a nie reforma ukierunkowana na usprawnienie rynku i zwiększenie konkurencyjności europejskiej produkcji rolnej.
W tym kontekście popieram również liczne ustalenia i krytyczne opinie Parlamentu Europejskiego. Jestem fundamentalnie przeciwny dalszemu stosowaniu historycznego podejścia do systemu dopłat oraz popieram wprowadzenie dodatkowych obiektywnych kryteriów uwzględniających warunki finansowania rolnictwa w rozszerzonej, złożonej z 27 państw Europie. Moim zdaniem tak zwany pułap dopłat jest komplikacją, która nie poprawi warunków funkcjonowania rolników w nowych państwach członkowskich. Wspólna polityka rolna powinna opierać się na dwóch filarach, z których pierwszym powinno być pełne finansowanie ze źródeł UE. Drugi filar musi skupiać się na modernizacji rolnictwa, konkurencyjności oraz rozwoju obszarów wiejskich, i powinien być współfinansowany ze źródeł krajowych.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Parlament Europejski przyjął sprawozdanie dotyczące WPR do 2020 roku. Głosowałem przeciw, gdyż proponowane rozwiązania nie są rzeczywistymi reformami, a jedynie kosmetycznymi, drobnymi zmianami, które utrzymują, konserwują obecnie funkcjonującą, niesprawiedliwą WPR. Wystarczy 20 lat stagnacji produkcji żywności w Europie i niskich dochodów rolników.
Zapomnieliśmy, że Unia 7 i 5 lat temu rozszerzyła się o nowe państwa członkowskie, które otrzymały niższy poziom wsparcia i którym obiecano, że po 2013 roku nastąpi wyrównanie płatności. Chcę jasno podkreślić: należy utrzymać silny drugi filar z zachowaniem obecnych kryteriów podziału środków, które uwzględniają różnice rozwojowe poszczególnych państw. Wreszcie potrzeba większej koordynacji polityki regionalnej i wspólnej polityki rolnej na obszarach wiejskich. Do polityki spójności należy przenieść część zadań z drugiego filaru wspólnej polityki rolnej. Wieś ma prawo korzystać ze środków polityki regionalnej na rozwój obszarów wiejskich.
Jeszcze chciałbym jedno powiedzieć, że wypowiedź pana przewodniczącego Barroso o możliwych cięciach w drugim filarze oznacza brak merytorycznej znajomości wagi problemu przez pana przewodniczącego.
Peter Jahr
(DE) Pani Przewodnicząca! Ja również pragnę podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Dessowi. Jeżeli polityka rolna ma pozostać konkurencyjna i stać się przyjaźniejsza środowisku, musi ona być finansowana w odpowiedni sposób. Pragnę podkreślić tu słowo "odpowiedni”. Odnosi się ono zarówno do rolników, jak i do podatników. Moim zdaniem należy się cieszyć z ustanowienia konkurencyjnych struktur w sektorze rolnym. W tym kontekście limity płatności bezpośrednich przyniosą efekty przeciwne do zamierzonych. Naszym zadaniem nie jest niszczenie konkurencji. Dorastałem w dawnej Niemieckiej Republice Demokratycznej, gdzie politycy szczegółowo dyktowali rolnikom struktury operacyjne i wszystkie parametry produkcji. Zakończyło się to bankructwem państwa. Nie możemy dopuścić do powtórzenia się takiej sytuacji i pragnę oszczędzić Unii Europejskiej tej katastrofy, dlatego sprzeciwiam się limitom i ostatecznie wstrzymałem się od głosu nad przedmiotowym sprawozdaniem.
Marian Harkin
Pani Przewodnicząca! Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pana posła Dessa, ale muszę przyznać, że jestem rozczarowana niepowodzeniem poprawki 4. Moja grupa poparła tę poprawkę, gdyż umożliwiłaby ona zrekompensowanie poprzez szczególną pomoc w pierwszym filarze naturalnych utrudnień oraz utrzymanie rolnictwa w regionach górskich, regionach wrażliwych pod względem środowiskowym i regionach należących do sieci Natura 2000.
Głosowałam przeciwko poprawce 23 nie dlatego, że popieram GMO - tak nie jest - ale dlatego, że popieram zasadę pomocniczości i uważam, iż państwa członkowskie powinny mieć możliwość dokonania własnego wyboru w tym zakresie.
Szczególnie ucieszyło mnie poparcie dla poprawki 27, w której rozsądnie odrzucono wprowadzenie uciążliwych i nieprzejrzystych wymogów pochodzących z ramowej dyrektywy wodnej do systemu opartego na zasadzie wzajemnej zgodności do momentu wyjaśnienia stanu prac związanych z wdrożeniem tej dyrektywy we wszystkich państwach członkowskich.
Byłam też zadowolona z poparcia Parlamentu dla wprowadzenia wielostopniowej siatki bezpieczeństwa na wypadek zakłóceń na rynku i nagłych wypadków. To reakcja rozsądna i proporcjonalna.
Wreszcie, cieszę się, że przeważającą większością przegłosowaliśmy utrzymanie budżetu na poziomie odpowiadającym co najmniej poziomowi z roku 2013. Bez tego cała reszta to tylko słowa.
Zuzana Roithová
(CS) Pani Przewodnicząca! Parlament Europejski przyjął dzisiaj sprawozdanie w sprawie wspólnej polityki rolnej do 2020 roku. Zgadzam się z długoterminowym celem dokumentu, którym jest wprowadzenie sprawiedliwych warunków dla wszystkich rolników w UE, co oznacza porzucenie historycznych kryteriów płatności bezpośrednich.
Mimo to nie głosowałam za przyjęciem sprawozdania, gdyż pragnę wyrazić fundamentalną niezgodę na przyjęcie wniosku dotyczącego pułapu płatności wyliczonego na podstawie powierzchni gospodarstwa. Będzie to na przykład oznaczać dyskryminację czeskich rolników lub zmusi ich do sztucznego podziału gospodarstw na mniejsze w celu uzyskania dopłat. Osobiście opowiadam się za rozwojem niewielkich gospodarstw, ale ten środek zmniejszy konkurencyjność rolników europejskich w niektórych krajach.
Seán Kelly
(GA) Pani Przewodnicząca! Z radością poparłem przedmiotowe sprawozdanie i pragnę pochwalić za doskonale wykonaną pracę sprawozdawcę - pana posła Dessa. Uczestniczyłem wczoraj wieczorem w debacie od początku do końca, ale nie udało mi się zabrać głosu z sali, nad czym ubolewam, gdyż pragnąłem zadać komisarzowi dwa pytania. Jednocześnie ucieszył mnie fakt, że Parlament niemal jednogłośnie zgodził się utrzymać budżet na poziomie co najmniej takim samym jak obecnie.
Dwa pytania, które pragnąłem zadać komisarzowi, dotyczyły historycznych lat referencyjnych i kwoty mlecznej.
Obydwa te mechanizmy mają zostać zniesione. Pragniemy wiedzieć, kiedy i czym zostaną zastąpione. Bez tej wiedzy rolnikom bardzo trudno będzie planować na przyszłość. Im szybciej uzyskamy odpowiedzi na te pytania,
(GA) tym lepiej dla wszystkich europejskich rolników. Dziękuję.
RadvilMorkūnaitė-Mikulėnien
(LT) Pani Przewodnicząca! Wspólna polityka rolna jest jednym z największych, a zarazem najdelikatniejszych obszarów polityki Unii Europejskiej, dotyczących wszystkich państw członkowskich. Rolnictwo jest przede wszystkim dziedziną wywierającą znaczący bezpośredni wpływ na środowisko. Podczas określania modeli pomocy bezpośredniej i wsparcia dla rozwoju obszarów wiejskich ważne jest zatem przyznanie priorytetu zrównoważonemu rolnictwu oraz różnym aspektom środowiskowym, w tym rolnictwu ekologicznemu.
Wymiar rozwoju obszarów wiejskich ma też znaczenie z punktu widzenia krajów, które niedawno przystąpiły do UE. Niestety liczba migrujących pracowników jest najwyższa na obszarach wiejskich. Trzeba zatem uczynić je atrakcyjniejszym miejscem życia i pracy oraz przyciągnąć do nich młodych ludzi. W tym celu trzeba wykorzystać instrumenty rozwoju obszarów wiejskich, aby wspierać obiecujące, dynamiczne tendencje rozwojowe społeczności wiejskich i dopracować stosowanie metody LEADER.
Zachęcenie młodych rolników i młodych ludzi z obszarów wiejskich do produkcji rolnej i procesów rozwoju obszarów wiejskich jest równie ważne z punktu widzenia zagadnień zaprzestawania działalności rolniczej, wyludniania się obszarów wiejskich, starzenia się ludności na obszarach wiejskich i innych problemów.
Mario Borghezio
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Mam dwa spostrzeżenia dotyczące sprawozdania z własnej inicjatywy w sprawie wspólnej polityki rolnej. Po pierwsze, jeżeli chcemy, aby konsumenci europejscy mogli jeść zdrowe produkty europejskiego rolnictwa, tradycyjnego rolnictwa, które trzeba chronić, ceny płacone przez konsumentów produktów rolnych muszą być współmierne do kosztów, wysiłku i pracy, ale też kosztów produkcji.
Po drugie, chciałem zasygnalizować właściwym władzom europejskim pewną kwestię. Czy znają one treść raportu włoskich karabinierów z Ministerstwa Polityki Rolnej, Żywnościowej i Leśnej w sprawie kwot mlecznych? Z raportu tego jednoznacznie wynika, że kwota mleczna, która miała rzekomo zostać przekroczona, co stanowiło podstawę prawną wymierzenia grzywien włoskim producentom mleka, nie została w istocie przekroczona. To kwestia bardzo poważna, gdyż te grzywny mogą rzucić na kolana tysiące gospodarstw rolnych w Padanii, prowadząc do ich bankructwa. Niech żyje wolna Padania!
Przewodnicząca
Na tym zakończono wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania.
Wyjaśnienia sposobu głosowania
Luís Paulo Alves
Biorąc pod uwagę umiejętności kandydata oraz uzyskane przez niego wieloletnie doświadczenie, głosowałem za mianowaniem go na prezesa Europejskiego Banku Centralnego (EBC).
Roberta Angelilli
Pragnę stwierdzić, że jestem dumna z szerokiego, przychylnego poparcia, jakiego Parlament Europejski udzielił sprawie mianowania Maria Draghiego na nowego prezesa Europejskiego Banku Centralnego (EBC). Zostanie to jeszcze potwierdzone przez szefów państw i rządów podczas posiedzenia Rady, natomiast już teraz oznacza to wielki prestiż dla Włoch, nie tylko ze względu na wyjątkowo wysokie kwalifikacje zawodowe Maria Draghiego, jego umiejętności i doświadczenie, ale także z uwagi na fakt, iż powierzenie mu tego stanowiska na okres następnych ośmiu lat nastąpiło przy pełnym poparciu wszystkich przywódców europejskich. Życzę panu prezesowi Draghiemu wiele sukcesów w jego pracy.
Pino Arlacchi
na piśmie - Głosowałem za kandydaturą Maria Draghiego jako następnego prezesa Europejskiego Banku Centralnego z uwagi na jego wysokie umiejętności i nowoczesne spojrzenie na zarządzanie globalnym systemem finansowym. W minionym tygodniu podczas przesłuchania, jakie odbyło się w Komisji Gospodarczej, podkreślił on, że konieczny jest obecnie szerszy zakres zarządzania gospodarczego w Europie i że pod jego kierownictwem EBC nadal skupiać się będzie przede wszystkim na walce z inflacją. Z tych wszystkich względów dumny jestem z tego, że udzieliłem mu pełnego poparcia.
Sophie Auconie
Członkowie Zarządu Europejskiego Banku Centralnego (EBC) są mianowani przez szefów państw lub rządów, na wniosek Rady i po konsultacjach z Parlamentem Europejskim. Dlatego też w tym przypadku Rada zasięga opinii Parlamentu w sprawie mianowania Maria Draghiego na prezesa EBC z dniem 1 listopada 2011 r. W Komisji Gospodarczej i Monetarnej, której jestem członkinią, odbyło się przesłuchanie, którego skutek był w najwyższym stopniu zadawalający. W związku z tym popieram kandydaturę Maria Draghiego.
Elena Băsescu
Głosowałam za kandydaturą Maria Draghiego na stanowisko prezesa Europejskiego Banku Centralnego, ponieważ sądzę, że reprezentuje on wysoki poziom wiedzy fachowej. Podczas przesłuchania, które odbyło się w Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Mario Draghi udzielił wyczerpujących odpowiedzi na wszystkie pytania zadane mu przez posłów do PE. W tym kontekście z zadowoleniem przyjęłam jego konstruktywne podejście do następstw kryzysu finansowego w Grecji.
Ponadto Mario Draghi okazał autentyczne pragnienie wdrażania modelu bardziej zaawansowanego zarządzania gospodarczego na szczeblu UE w celu wyeliminowania przypadków niewypłacalności państw. Z tego właśnie względu w swoim zgłoszeniu przyznaje on walce z inflacją, jak również wzmocnieniu mechanizmów nadzoru, priorytet w ramach zadania utrzymania stabilności cen - zadania, jaki stawia sobie Europejski Bank Centralny. W celu zapewnienia silnej gospodarki potrzeba naprawdę skutecznego paktu stabilności i wzrostu, z uwzględnieniem automatycznych sankcji.
Antonio Cancian
Jako włoski poseł do Parlamentu Europejskiego z zadowoleniem przyjmuję kandydaturę Maria Draghiego na stanowisko prezesa Europejskiego Banku Centralnego (EBC). Byłem obecny podczas jego przesłuchania w Parlamencie Europejskim 14 czerwca. Imponujący przebieg jego kariery zawodowej, począwszy od zajmowanych stanowisk akademickich, a skończywszy na takich stanowiskach na najwyższych szczeblach świata gospodarczego i finansowego, jak przewodniczący Rady Stabilności Finansowej, sprawia, że jest on kandydatem "z najwyższej półki” na stanowisko prezesa EBC. W czasach bardzo trudnych dla Europy Mario Draghi z pewnością będzie umiał odpowiednio reagować na potrzeby europejskiego systemu finansowego i zagwarantuje stabilność finansową oraz wsparcie dla wzrostu gospodarczego. Jego kandydatura to ważny sygnał polityczny dla Włoch po okresie jego błyskotliwej kariery na stanowiskach dyrektora generalnego w Ministerstwie Skarbu oraz prezesa Banku Włoch od 2006 roku, kiedy to z powodzeniem reprezentował Wlochy na forum europejskim i międzynarodowym.
Nessa Childers
na piśmie - Należy pogratulować Mario Draghiemu tej nominacji. Uważam, że jest kandydatem posiadającym bardzo wysokie umiejętności. Mam jednak nadzieję, że jest świadom misji, jaka została mu powierzona przez posłów do PE i że jako prezes EBC będzie w odpowiedni sposób brał pod uwagę ich opinie.
Lara Comi
Głosowałam za przyjęciem omawianego zalecenia z powodów, które daleko wykraczają poza kwestię narodowości kandydata. Tak naprawdę nie sądzę, by to Włochy - a nie UE - miały skorzystać z mianowania profesora Draghiego. Wręcz przeciwnie. Włochy tracą prezesa Banku Centralnego - prezesa, który posiada wysokie umiejętności i doskonale zdaje sobie sprawę z problemów gospodarczych, monetarnych i realnych. Mowa jest o osobie legitymującej się znakomitym życiorysem zawodowym i posiadającej poważne doświadczenie międzynarodowe w instytucjach publicznych i prywatnych, która zawsze wykazywała się wyjątkową aktywnością (tak jak np. w okresie sprawowania funkcji przewodniczącego Forum Stabilności Finansowej). Jego publikacje świadczą o dorobku akademickim, który bez wątpienia odpowiada poziomowi zadań, jakie przed nim stoją, a jego doświadczenie w dziedzinie polityki walutowej rozwiewa wszelkie wątpliwości co do posiadanych przez niego umiejętności. To nie przypadek, że porozumienie w sprawie jego mianowania było tak jednomyślne. Profesor Draghi posiada wszystkie niezbędne cechy, by stać się doskonałym prezesem Europejskiego Banku Centralnego. Zważywszy na obecną sytuację, należy stwierdzić, że staje on przed kilkoma poważnymi wyzwaniami. Dlatego szczerze życzę mu powodzenia.
Anne Delvaux
W okresie obecnego kryzysu gospodarczego i finansowego konieczne jest, by na stanowiskach kluczowych i kierowniczych znajdowali się ludzie, którzy mogą wykazać się zimną krwią i niezależnością. W czasie swojej kadencji Jean-Claude Trichet jako prezes Europejskiego Banku Centralnego potrafił opierać się naciskom ze strony szefów państw lub rządów. Jego następca będzie również musiał posiadać takie same cechy i powinien być równie nieustępliwy. Głosowałam za przyjęciem włoskiej kandydatury - Maria Draghiego - ponieważ cieszy się on doskonałą opinią i wywarł dobre wrażenie podczas przesłuchania w Komisji Gospodarczej i Monetarnej. Przebieg jego pracy zawodowej, zwłaszcza doświadczenie na stanowisku prezesa Banku Centralnego Włoch, umożliwi mu - mam nadzieję - radzenie sobie w możliwie najlepszy sposób z licznymi wyzwaniami, z jakimi będzie musiał się zmierzyć, gdy obejmie ster Europejskiego Banku Centralnego.
Diogo Feio
Doświadczenie akademickie i zawodowe Maria Draghiego, a także jego przesłuchanie w Parlamencie, dowodzą, że doskonale rozumie potrzebę większego zakresu zarządzania gospodarczego w UE i że ma w tej kwestii klarowne koncepcje oraz że jest także świadom znaczenia stabilności waluty euro z punktu widzenia możliwości ożywienia wzrostu gospodarczego. Zważywszy na to i na znaczenie roli prezesa Europejskiego Banku Centralnego uważam, że Mario Draghi spełnia wszelkie warunki, by w sposób kompetentny i zaangażowany wykonywać obowiązki, do których zostaje obecnie powołany.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) W maju 2011 roku Rada Europejska wraz z Parlamentem zaproponowała mianowanie Maria Draghiego na prezesa Europejskiego Banku Centralnego (EBC) na ośmioletnią kadencję rozpoczynającą się w dniu 1 listopada 2011 r. Parlamentarna Komisja Gospodarcza i Monetarna przeprowadziła rozmowę z kandydatem, który odpowiadał na pytania postawione przez członków komisji. Na przykład wypowiedział się na temat zadłużenia Grecji oraz między innymi wyraził pogląd, że EBC nie powinien ustawać w wysiłkach na rzecz utrzymywania stabilności waluty. W następstwie przesłuchania komisja wydała przychylną opinię na temat mianowania Maria Draghiego na to stanowisko. Ponieważ kandydat spełnia ustalone wymogi związane z obsadzeniem stanowiska prezesa EBC, chciałabym również poprzeć jego mianowanie na to stanowisko.
Bruno Gollnisch
Jakkolwiek zgodnie z przepisami głosowanie w sprawie powoływania niektórych oligarchów europejskich jest tajne, spieszę poinformować, że głosowałem przeciw Mario Draghiemu, ponieważ powoływanie na to stanowisko byłego dyrektora firmy Goldman Sachs na Europę w samym środku kryzysu długu państwowego jest czymś naprawdę głęboko niezdrowym i niewłaściwym. Okres, w którym pełnił tam swoje obowiązki, a także charakter tej firmy, nie może umknąć Państwa uwadze. Jeśli nie był tylko marnym dyrektorem - czyli nawet w przypadku, gdyby sam nie stał za tymi pomysłami - Mario Draghi nie mógł nie zdawać sobie sprawy, że firma w której pracuje, dokonywała na pozór w sposób legalny, chociaż nieuczciwy, "retuszu” zadłużenia Grecji, by uzasadnić wejście Grecji do strefy euro. Ponadto nie można lekceważyć roli firmy Goldman Sachs w obecnym spekulacjach dotyczących kryzysu długu państwowego, podobnie jak nie można ignorować jej odpowiedzialności za kryzys gospodarczy i finansowy, w której to sprawie w USA toczą się dochodzenia. Fakt, że firma Goldman Sachs pojawia się w curriculum vitae Maria Draghiego, powoduje, że kandydatura ta jest nie do przyjęcia, a tym samym dyskwalifikuje go jako kandydata do zajęcia omawianego stanowiska.
Giovanni La Via
na piśmie - (IT) Ogromnie się cieszę z osiągniętego dzisiaj wyniku - znaczna większość głosowała za przyjęciem zalecenia Rady w sprawie mianowania Mario Draghiego na stanowisko następnego prezesa Europejskiego Banku Centralnego. Naprawdę uważam to za zaszczyt dla mojego kraju, że ma swojego znakomitego przedstawiciela na czele tak strategicznej instytucji, jaką jest Europejski Bank Centralny (EBC). Oznacza to wymowne uznanie zaangażowania i umiejętności człowieka, który reprezentuje nasz kraj i który będzie miał trudne, a jednocześnie prestiżowe zadanie kierowania EBC w takim okresie, jaki mamy obecnie, gdy Europa musi uporać się ze skutkami poważnego kryzysu gospodarczego i finansowego. Mam nadzieję, że podczas najbliższego posiedzenia Rada Europejska oficjalnie zatwierdzi tę kandydaturę i że przez następne osiem lat, począwszy od listopada, Mario Draghi będzie mógł kierować EBC reprezentując ten sam niezaprzeczalny profesjonalizm najwyższej próby, jakiego dowiódł w przeszłości oraz że będzie towarzyszył gospodarce Unii Europejskiej na drodze do ożywienia, które zagwarantuje Europie stabilne i silne finanse.
Clemente Mastella
Cieszymy się z wyznaczenia Maria Draghiego na stanowisko przyszłego prezesa Europejskiego Banku Centralnego (EBC), ponieważ pokazał on, że posiada profesjonalne przygotowanie na poziomie wymaganym w przypadku pełnienia tej prestiżowej funkcji oraz że ma również wieloletnie i powszechnie uznane doświadczenie w międzynarodowym sektorze finansowym i bankowym. Gratulujemy byłemu prezesowi Banku Centralnego Włoch tej nominacji oraz umiejętności wykazania podczas przesłuchania w Parlamencie Europejskim swoich możliwości i potencjału w zakresie rozwiązywania problemów, z którymi będzie się musiał zmierzyć. Uważamy, że nominacja ta jest sukcesem Włoch, które będzie mógł reprezentować na wysokim szczeblu jednej z najbardziej prestiżowych instytucji europejskich. Życzymy mu wszelkiej pomyślności w jego przyszłej pracy.
Alexander Mirsky
na piśmie - Uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 czerwca 2011 r. (10057/2011), art. 109 Regulaminu, sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, mając także na uwadze, że pismem z dnia 20 maja 2011 r. Rada Europejska skonsultowała się z Parlamentem Europejskim w sprawie mianowania Maria Draghiego na stanowisko prezesa Europejskiego Banku Centralnego na okres ośmiu lat ze skutkiem od 1 listopada 2011 r., to że Komisja Gospodarcza i Monetarna Parlamentu Europejskiego przystąpiła następnie do oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 283 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz w świetle potrzeby zapewnienia pełnej niezależności Europejskiego Banku Centralnego zgodnie z art. 130 TFUE, jak również mając na uwadze, że w ramach procesu oceny komisja otrzymała życiorys kandydata oraz jego odpowiedzi na przesłane mu pytania pisemne, Parlament Europejski wydaje przychylną opinię w sprawie zalecenia Rady dotyczącego mianowania Maria Draghiego na stanowisko prezesa Europejskiego Banku Centralnego. Jestem przeciwny tej kandydaturze.
Andreas Mölzer
na piśmie - (DE) Mario Draghi to zdecydowanie nieodpowiedni kandydat na najwyższe stanowisko w Europejskim Banku Centralnym. Był wiceprezesem i dyrektorem w amerykańskim banku inwestycyjnym Goldman Sachs, gdzie jego obowiązki obejmowały sprawy dotyczące Europy i kontakty z europejskimi rządami krajowymi. Działo się to właśnie w czasach, gdy Grecja dostarczała UE zafałszowane dane dotyczące własnego deficytu i budżetu. W tym kontekście firma Goldman Sachs jest oskarżana o doradzanie Grekom w kwestii tego fałszowania. Niezależnie od tych podejrzanych kontaktów Mario Draghi jest także szczególnie krytykowany za swoje nieustępliwe stanowisko przeciw cięciom zadłużenia w Grecji i za popieranie dofinansowania. Mianowanie tej osoby, będącej przedstawicielem państwa członkowskiego położonego w południowej części strefy euro, które boryka się z ogromnymi problemami finansowymi, oznaczać będzie także wysłanie fałszywego sygnału do rynków i do naszych obywateli, którzy nie chcą unii transferów pieniężnych, lecz raczej stabilnej waluty.
Odpowiednim kandydatem byłby Axel Weber z Niemiec. On jednak nawet nie zgłosił swojej kandydatury na to stanowisko, ponieważ miał świadomość niewłaściwości podejmowanych obecnie działań, za przyzwoleniem Maria Draghiego. Kandydaturę Maria Draghiego można postrzegać jako jeszcze jeden gwóźdź do trumny euro i jako zagrożenie dla UE jako całości.
Alfredo Pallone
Po doskonałym przesłuchaniu przed parlamentarną Komisją Gospodarczą i Monetarną, z pełnym przekonaniem oddaję niniejszym swój głos za mianowaniem Maria Draghiego na stanowisko prezesa Europejskiego Banku Centralnego (EBC). Mój głos stanowi potwierdzenie, że w obecnym okresie trudności i kryzysu do kierowania EBC wybrana została osoba najodpowiedniejsza i najlepiej przygotowana. Jestem przekonany, że jako prezes EBC Mario Draghi będzie wiedział, w jaki sposób sprawować swoją przyszłą funkcję, ponieważ udowodnił to będąc prezesem Banku Włoch oraz że postawi do dyspozycji Europy swoje bogate doświadczenie i doskonałe kwalifikacje. Wyrażając zadowolenie z postępów Banku Włoch - tej elitarnej włoskiej instytucji, która osiągnęła najwyższy poziom rozwoju - chciałbym raz jeszcze podkreślić wysoki poziom specjalistycznego przygotowania Maria Draghiego, kolejnego prezesa EBC. Ufając, że Rada potwierdzi parlamentarne głosowanie za przyjęciem omawianego zalecenia, jako członek Komisji Gospodarczej i Monetarnej zapewniam Maria Draghiego o mojej pełnej gotowości do uczestniczenia w owocnej współpracy z EBC, szczególnie w tym trudnym okresie dla euro i dla UE.
Maria do Céu Patrão Neves
Na podstawie sprawozdania Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz w wyniku przeprowadzenia konsultacji i oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 283 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) i w świetle potrzeby zapewnienia pełnej niezależności Europejskiego Banku Centralnego (EBC), głosowałam za przyjęciem sprawozdania w sprawie mianowania prezesa EBC i z zadowoleniem przyjmuję powierzenie tego stanowiska Mario Draghiemu.
Licia Ronzulli
Mogę się jedynie opowiedzieć za wysunięciem Maria Draghiego jako kandydata na nowego prezesa Europejskiego Banku Centralnego (EBC) na ośmioletnią kadencję rozpoczynającą się w listopadzie bieżącego roku. Curriculum vitae tego kandydata pokazuje oczywiście sylwetkę człowieka reprezentującego najwyższy poziom profesjonalizmu i doświadczenia życiowego oraz jednego z dzisiejszych najznakomitszych Włochów na światowej scenie gospodarczej. Uważam, że w tym trudnym okresie, sprawą o zasadniczym znaczeniu jest to, aby u steru EBC stała osoba największego formatu, a Mario Draghi stanowi doskonały przykład osoby tego rodzaju.
Nuno Teixeira
Głównym celem strategicznym Europejskiego Banku Centralnego (EBC) jest utrzymanie stabilności cen w UE, a tym samym przyczynienie się w sposób kluczowy do rozwiązywania trudności gospodarczych i finansowych przeżywanych przez państwa członkowskie. Jako absolwent Uniwersytetu La Sapienza w Rzymie, doktorat z ekonomii uzyskany w Massachusetts Institute of Technology, Mario Draghi jest prezesem Banku Włoch, członkiem Rady Prezesów i Rady Ogólnej EBC, członkiem Rady Dyrektorów Banku Rozrachunków Międzynarodowych, z ramienia Włoch zasiada w Radzie Gubernatorów Międzynarodowego Banku Odbudowy i Rozwoju oraz Azjatyckiego Banku Rozwoju, a także jest przewodniczącym Forum Stabilności Finansowej.
Głosuję za mianowaniem Maria Draghiego na prezesa EBC, ponieważ uważam, że ma szerokie przygotowanie akademickie oraz doświadczenie zawodowe i zdecydowanie popieram wolę instytucji europejskich, by walczyć z inflacją, umacniać wspólną walutę oraz opanować kryzys długu państwowego, Uważam też, że nowy prezes EBC zaszczepi nową kulturę uczciwości i dyscypliny oraz że pomoże również wypracować solidną i spójną politykę gospodarczą, wysyłając do rynków międzynarodowych wyraźny sygnał budzący zaufanie.
Dominique Vlasto
W mojej ocenie postawienie Maria Draghi u steru Europejskiego Banku Centralnego (EBC) to w pełni zasadna decyzja, ponieważ potwierdza ona pragnienie kontynuowania przez Unię Europejską prac, które rozpoczął obecny prezes tej instytucji, Jean-Claude Trichet. W czasach, gdy sytuacja gospodarcza niektórych krajów, takich jak Grecja, osłabia euro, wola i determinacja okazywana przez Maria Draghiego, by prowadzić twardy kurs w kierunku mocnej waluty, są nieodzowne dla zapewnienia wiarygodności naszej gospodarki. Z zadowoleniem przyjmuję też mianowanie osoby, która posiada wszystkie cechy wymagane na tym stanowisku. Doświadczenie uzyskane w Europejskiej Radzie Stabilności Finansowej oraz podczas sprawowania funkcji szefa Banku Włoch to wymierne atuty z punktu widzenia pozycji instytucji, o której mowa, na forum międzynarodowym, a tym samym pozycji Unii Europejskiej jako największej światowej potęgi gospodarczej. Mając na uwadze wyzwania wobec których stoimy i którym musimy sprostać, by nastąpiło ożywienie naszej gospodarki, cieszę się z mianowania kogoś, kto potrafił doprowadzić do konsensusu i udowodnił, że jest w stanie torować drogę do osiągnięcia stabilnej, silnej i konkurencyjnej unii walutowej.
Luís Paulo Alves
Głosuję za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ jest to wyraźny sygnał solidarności UE w warunkach kryzysu, z którym społeczeństwo europejskie obecnie się boryka. W tym przypadku Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) zostanie wykorzystany w celu wsparcia byłych pracowników przedsiębiorstwa General Motors Belgium i czterech jego dostawców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym w okresie od czerwca 2010 do października 2010 roku.
Wszyscy zwolnieni pracownicy skorzystają z pomocy w postaci zindywidualizowanych środków, wspartych finansowaniem w wysokości 9,59 miliona euro łącznie. Oznacza to, że w roku 2011 EFG zostanie uruchomiony po raz trzeci. Dlatego uważam, że w danym przypadku wykorzystanie tego funduszu było słuszne i właściwe.
Izaskun Bilbao Barandica
Głosowałam za uruchomieniem omawianej inicjatywy, która ma pomóc w powrocie na rynek pracy 2 834 osób zwolnionych przez przedsiębiorstwo General Motors Belgium w wyniku światowego kryzysu gospodarczego i finansowego, ponieważ firma ta nie jest w stanie rozwijać zakładu produkcyjnego w Antwerpii. Z zadowoleniem przyjmuję porozumienie w sprawie pakietu proponowanych środków osiągnięte przez partnerów społecznych.
Mara Bizzotto
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pani poseł Barbary Matery, ponieważ przedstawiona przez Belgię sprawa dotycząca uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) spełnia warunki umożliwiające dostęp do tego funduszu. Kwota 9 593 931 euro, o jaką wystąpiono w przypadku 2 843 [sic!] zwolnień, które nastąpiły w przedsiębiorstwie General Motors i u jego czterech dostawców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym w czteromiesięcznym okresie odniesienia (czerwiec - październik 2010 roku) zostanie wykorzystana wyłącznie na ułatwienie powrotu na rynek pracy tych pracowników, którzy utracili miejsca pracy w wyniku postępującej globalizacji rynków światowych i w żadnym wypadku nie zostaną wypłacone przedsiębiorstwu, które dokonało tych zwolnień.
David Casa
na piśmie - Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji walnie przyczynia się do zmniejszenia obciążeń dla pracowników, które są konsekwencją zmian zachodzących w strukturze handlu światowego. Rozpatrując przypadek przedsiębiorstwa General Motors Belgium uważam, że wnioski, do jakich doszła sprawozdawczyni, są uzasadnione i dlatego postanowiłem głosować za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.
Maria Da Graça Carvalho
Cieszę się z pracy wykonanej w związku z Europejskim Funduszem Dostosowania do Globalizacji (EFG), zwłaszcza w zakresie wspierania przemysłu motoryzacyjnego, który ucierpiał wskutek kryzysu gospodarczego i finansowego. Głosuję też za przyjęciem decyzji w sprawie uruchomienia EFG na rzecz Belgii dla dobra pracowników w sektorze motoryzacyjnym za pośrednictwem środków, które stanowią spójny skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług mających na celu powrót tych osób na rynek pracy.
Nessa Childers
na piśmie - Ważne jest, żeby ten Parlament przedstawiał olbrzymie możliwości EFG.
Anne Delvaux
Po ubiegłorocznej ogromnej fali zwolnień dokonanych przez przedsiębiorstwo General Motors Belgium i przez jego czterech podwykonawców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym, w dniu 20 grudnia 2010 r. Belgia wystąpiła o przyznanie pomocy w ramach Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, która ma służyć przeszkoleniu 2 834 zwolnionych pracowników. Ten europejski fundusz stworzono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia dla pracowników tracących swoje miejsca pracy wskutek zmian w handlu światowym. Cieszę się, że Parlament zatwierdził dzisiaj tę pomoc, która umożliwi zwolnionym pracownikom uzyskanie wsparcia, zwłaszcza jeżeli chodzi o poszukiwanie pracy i szkolenie. To dobra wiadomość dla tysięcy zainteresowanych rodzin.
Lena Ek, Marit Paulsen, Olle Schmidt i Cecilia Wikström
na piśmie - (SV) Ponownie postanowiliśmy poprzeć uruchomienie unijnego Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji - tym razem w celu udzielenia pomocy dla około 2 800 osób, które utraciły miejsca pracy w Belgii - ponieważ Europa nadal odczuwa skutki kryzysu gospodarczego, a szczególny okres wymaga zastosowania wyjątkowych środków.
Uważamy jednak, że zamiast tego w przyszłości należy wykorzystywać te instrumenty, które już istnieją - w szczególności Europejski Fundusz Społeczny - w celu zwiększenia szans na znalezienie pracy przez osoby, które otrzymały wypowiedzenia lub które zostały zwolnione. W następnym okresie budżetowym przypuszczalnie nie będzie potrzeby korzystania z Funduszu Dostosowania do Globalizacji.
Edite Estrela
Głosowałam za przyjęciem omawianego sprawozdania, ponieważ uważam, że uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) jest koniecznie z uwagi na zwolnienia w przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u czterech jego dostawców. Należy podkreślić starania podjęte przez władze belgijskie: przedstawiły one szereg istotnych środków w celu udzielenia pomocy poszkodowanym pracownikom, by mogli znaleźć pracę.
Diogo Feio
Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) utworzono w roku 2006 w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym, aby umożliwić tym osobom powrót na rynek pracy. W roku 2009 fundusz rozbudowano, by objąć nim pracowników zwalnianych w wyniku kryzysu gospodarczego i finansowego. Jest to trzeci wniosek analizowany w ramach budżetu na rok 2011 i dotyczy uruchomienia kwoty 9 593 931 euro z EFG przeznaczonych na powrót na rynek pracy 2 834 pracowników przedsiębiorstwa General Motors Belgium i czterech jego dostawców z Antwerpii. Według Komisji wniosek spełnia kryteria kwalifikalności dotyczące pomocy w ramach EFG i instytucja ta zaleca, aby władza budżetowa zatwierdziła omawiane uruchomienie. Fundusze należy uruchomić szybko i sprawnie, by pracownicy, którzy rzeczywiście powinni z tej pomocy korzystać, nie byli narażeni na długie oczekiwanie.
José Manuel Fernandes
Niniejsze sprawozdanie odnosi się do wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG), zgodnie z pkt 28 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami. Utworzony w roku 2006 EFG ma na celu udzielanie dodatkowego wsparcia pracownikom, którzy tracą miejsca pracy wskutek zmian strukturalnych w handlu światowym wynikających z globalizacji. W dniu 20 grudnia 2010 r. przedsiębiorstwo General Motors Belgium w sektorze motoryzacyjnym złożyło wniosek dotyczący środków z EFG, ponieważ było zmuszone zwolnić 2 834 pracowników zatrudnionych w przedsiębiorstwie głównym i u czterech dostawców.
W warunkach obecnego kryzysu gospodarczego i finansowego EFG zyskuje kluczową rolę w łagodzeniu społecznych skutków upadłości licznych przedsiębiorstw, które to upadłości są często wynikiem agresywnej polityki gospodarczej rynków wschodzących. Jest to trzeci wniosek analizowany w ramach budżetu UE na rok 2011. Z uwagi na to, że wniosek ten spełnia kryteria kwalifikowalności zgadzam się z zaleceniami sprawozdawczyni i głosuję za przyjęciem omawianego wniosku w sprawie przedmiotowej decyzji.
João Ferreira
W przypadkach masowych zwolnień w całej Europie zgłaszane są wnioski w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG). Omawiany przypadek dotyczy uruchomienia ponad 9 milionów euro na rzecz Belgii w celu zapewnienia pomocy dla około 2 800 pracowników zwolnionych w sektorze motoryzacyjnym. Jest to trzeci wniosek w sprawie uruchomienia tego funduszu analizowany w ramach budżetu na rok 2011. Dlatego po odjęciu od dostępnych środków kwoty ujętej we wniosku, z maksymalnej kwoty 500 milionów euro do końca roku 2011 pozostaje do dyspozycji kwota 489 628 679 euro.
Jakkolwiek popieramy wniosek w sprawie tego uruchomienia z uwagi na jego zasadnicze znaczenie z punktu widzenia wsparcia tych pracowników, chcielibyśmy po raz kolejny zgłosić zastrzeżenia i przedstawić krytyczne stanowisko wobec tego funduszu, ponieważ uważamy, iż ważniejsze byłoby przede wszystkim podejmowanie działań zapobiegających powstawaniu bezrobocia. W tym celu zmianie musi ulec neoliberalna polityka obowiązująca w UE, w tym nacisk na deregulację i liberalizację handlu międzynarodowego.
Ilda Figueiredo
Pomimo że podtrzymujemy krytyczne stanowisko wobec Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG), ponieważ uważamy, że ważniejsze byłoby przede wszystkim podejmowanie działań zapobiegających powstawaniu bezrobocia, głosowaliśmy za uruchomieniem tego funduszu w celu zapewnienia dalszej pomocy pracownikom dotkniętym skutkami restrukturyzacji przedsiębiorstw lub liberalizacji handlu międzynarodowego. Omawiany przypadek dotyczy uruchomienia ponad 9 milionów euro na rzecz Belgii w celu zapewnienia pomocy dla około 2 800 pracowników zwolnionych w sektorze motoryzacyjnym. Jest to trzeci wniosek w sprawie uruchomienia tego funduszu analizowany w ramach budżetu na rok 2011.
Dlatego po odjęciu od dostępnych środków kwoty ujętej we wniosku, z maksymalnej kwoty 500 milionów euro do końca roku 2011 pozostaje do dyspozycji kwota 489 628 679 euro. Wielce symptomatyczne jest to, że nieco ponad 10 milionów euro planowanej kwoty wykorzystuje się w okresie, w którym pogłębia się kryzys społeczno-finansowy oraz że sam ten fakt pokazuje potrzebę dokonania przynajmniej przeglądu rozporządzeń dotyczących tego funduszu.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji utworzono w celu zapewnienia wystarczającego wsparcia pracownikom odczuwającym skutki poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym. Zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami, fundusz ten nie może przekroczyć maksymalnej kwoty 500 milionów euro w skali roku. W kwietniu 2011 roku Komisja przyjęła wniosek w sprawie uruchomienia tego funduszu, by udzielić pomocy Belgii w celu wsparcia procesu powrotu na rynek pracy osób uprzednio zwolnionych wskutek kryzysu finansowego i gospodarczego. Ocena Komisji była oparta na analizie powiązania pomiędzy zwolnieniami a istotnymi zmianami strukturalnymi w handlu światowym lub kryzysem finansowym. Według oceny Komisji wniosek spełnia kryteria uprawniające do występowania o wsparcie finansowe, i moim zdaniem słuszne jest poparcie tego wniosku. We wspólnej deklaracji przyjętej na posiedzeniu w 2008 roku przez Parlament Europejski, Radę i Komisję potwierdzono znaczenie zapewnienia szybkiego procesu podejmowania decyzji w sprawie uruchomienia EFG, przy należytym poszanowaniu porozumienia międzyinstytucjonalnego.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Z zadowoleniem przyjmuję przedmiotowe sprawozdanie, ponieważ Belgia wystąpiła o pomoc w związku z 2 834 zwolnieniami (wszystkie objęte pomocą) w głównym przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym w prowincji Antwerpia w Belgii według klasyfikacji NUTS II. W dniu 20 grudnia 2010 r. Belgia złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców, uzupełniając go o dodatkowe informacje do 24 stycznia 2011 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnioskuje zatem o uruchomienie środków w wysokości 9 593 931 euro.
Giovanni La Via
Głosowałem za uruchomieniem środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) na rzecz Belgii, ponieważ uważam, że instrument ten jest cennym środkiem zaradczym umożliwiającym wsparcie pracowników, którzy z powodu kryzysu gospodarczego znajdują się w trudnej sytuacji. Jak już wielokrotnie mówiono, od roku 2006 EFG zapewnia praktyczne wsparcie dla europejskich pracowników zwalnianych z powodu przenoszenia przedsiębiorstw lub - zgodnie z poprawką z roku 2009 - z powodu kryzysu gospodarczego; wsparcie to ma ułatwiać ich powrót na rynek pracy. Dzisiejsze głosowanie dotyczy wniosku w sprawie pomocy w związku z 2 834 objętymi pomocą zwolnieniami w przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym w prowincji Antwerpia w Belgii według klasyfikacji NUTS II, w czteromiesięcznym okresie odniesienia od dnia 14 czerwca do dnia 14 października 2010 r., w łącznej wysokości 9 593 931 euro ze środków EFG.
Clemente Mastella
Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) utworzono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym.
Komisja przyjęła nowy wniosek w sprawie decyzji dotyczącej uruchomienia EFG ma rzecz Belgii w celu wsparcia powrotu na rynek pracy pracowników zwolnionych na skutek światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, który w szczególny sposób dotknął przedsiębiorstwo General Motors Belgium. W związku z tym odnotowano zwłaszcza nieprzewidziany charakter tych zwolnień i ich wpływ na zatrudnienie na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym.
Pamiętajmy, że EFG został stworzony jako osobny specjalny instrument z własnymi celami i terminami oraz że jako taki ma prawo do własnych środków, co pozwoli uniknąć przesuwania środków z niewykorzystanych linii budżetowych, które mogłoby być szkodliwe dla realizacji poszczególnych celów politycznych.
Uważamy, że wniosek spełnia kryteria kwalifikalności określone w rozporządzeniach dotyczących EFG i opowiadamy się za jego zatwierdzeniem, przedstawiając pozytywne stanowisko w tej sprawie. Sprawą kluczową nadal pozostaje jednak przegląd rozporządzeń dotyczących EFG w celu zajęcia się kwestią przedsiębiorstw międzynarodowych, w których w wyniku dokonywanej restrukturyzacji lub przenoszenia zakładów przewidziano zwolnienia, co w rezultacie doprowadza do interwencji EFG.
Jean-Luc Mélenchon
Wstrzymuję się od głosu przez wzgląd na pracowników belgijskich zatrudnionych w fabryce Opla w Antwerpii, których poświęcono w imię świętej globalizacji. W sytuacji, gdy spadły na nich wszelkie konsekwencje neoliberalnej polityki prowadzonej w Unii Europejskiej, można byłoby głosować przeciw uruchomieniu nędznej sumy, jaką przyznają im elity europejskie. Znikoma kwota, jaką się im oferuje, może jednak zmniejszyć ich trudności. Nie sprawia to wcale, że Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji staje się nawet odrobinę mniej niedopuszczalny. Oznacza to aprobatę realizowanych przez amerykańską firmę General Motors delokalizacji. Sankcjonuje żądzę zysku przedsiębiorstw międzynarodowych i ich szefów-miliarderów. Właśnie te zyski, które gromadzą, a nie pieniądze podatników europejskich, należy wykorzystać na pomoc dla pracowników.
Alexander Mirsky
na piśmie - Wiadomo, że uruchomienie funduszu dostosowania dotyczy 2834 objętych pomocą zwolnień w głównym przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym w prowincji Antwerpia, w czteromiesięcznym okresie odniesienia od dnia 14 czerwca do dnia 14 października 2010 r. W ten sposób zwolnieni pracownicy otrzymają pomoc w postaci zindywidualizowanych środków wspieranych przez Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji, z którego uruchomione zostanie na ten cel 9,59 milionów euro. Nie jestem przeciwny uruchomieniu pomocy finansowej dla zwolnionych pracowników belgijskich. Sądzę jednak, że zasady wykorzystywania tego funduszu należy zmienić, aby pomoc stała się dostępna dla słabiej rozwiniętych państw członkowskich Unii Europejskiej.
Andreas Mölzer
na piśmie - (DE) Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) otrzymuje rocznie środki finansowe w wysokości 500 milionów euro w celu zapewnienia wsparcia finansowego pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym. Z danych szacunkowych wynika, że każdego roku mogłoby skorzystać z tego wsparcia od 35 tysięcy do 50 tysięcy pracowników. Pieniądze można wykorzystać na opłacenie pomocy w takich przypadkach, jak poszukiwanie nowych miejsc pracy, szkolenia dostosowane do potrzeb, wsparcie przy podejmowaniu samozatrudnienia lub przy zakładaniu firmy, uzyskanie mobilności i wsparcie dla pracowników niepełnosprawnych lub w starszym wieku. Z uwagi na to, że w firmie General Motors Belgium produkującej samochody doszło do 2 834 zwolnień, co doprowadziło do dalszych zwolnień w firmach czterech dostawców, ma być zapewniona łączna kwota 9 593 931 euro ze środków EFG na rzecz Belgii. Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ właśnie na tym polega cel tego funduszu.
Franz Obermayr
na piśmie - (DE) Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) został stworzony w celu wspierania pracowników znajdujących się w niekorzystnym położeniu z powodu zwolnień lub w wyniku globalizacji w sferze konkurencji międzynarodowej. Z zadowoleniem przyjmuję fakt, iż powtarzane apele Parlamentu przyniosły przeznaczenie środków na płatności w łącznej wysokości 47 608 950 euro, wykazanych w budżecie w pozycji budżetowej dotyczącej EFG. Z tego względu głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Pieniądze z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji
muszą być wykorzystywane w sposób planowy i celowy. Pomocy finansowej trzeba udzielać możliwie szybko, zwłaszcza w przypadku, gdy jedna firma dokonuje zwolnień tysięcy pracowników. Opóźnienia w udzielaniu pomocy finansowej mogą mieć szczególnie bolesne i poważne konsekwencje, dlatego też zasadniczą sprawą jest szybkie uruchomienie środków z EFG i natychmiastowa reakcja na wniosek państwa członkowskiego. Należy mieć na uwadze to, że osoby zwolnione i ich rodziny ponoszą niewyobrażalne szkody moralne i materialne. Przede wszystkim doświadczają poważnych problemów próbując powrócić na rynek pracy i nie mając możliwości studiowania ani przekwalifikowania się, Dlatego należy w odpowiednim czasie zapewnić tym osobom pomoc finansową, by w sposób właściwy mogli powrócić na rynek pracy. Zważywszy na znaczenie pomocy finansowej z zadowoleniem przyjmuję wniosek w sprawie przydzielenia pomocy finansowej ze środków EFG na rzecz Belgii, w związku z masowymi zwolnieniami w przedsiębiorstwie General Motors Belgium. Apeluję również do pozostałych państw członkowskich, w których firmy zwalniają pracowników z powodu kryzysu finansowego, aby natychmiast starały się o pomoc finansową w celu złagodzenia tych negatywnych konsekwencji, zajęcia się kwestiami zatrudnienia oraz zachęcania do utrzymywania i tworzenia miejsc pracy.
Alfredo Pallone
Niestety, po raz kolejny wzywa się nas do głosowania w sprawie uruchomienia środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG). Mówię "niestety”, ponieważ w przypadku tego rodzaju interwencji z góry wiadomo, że chodzi o sytuację związaną z poważnymi problemami. Z innej strony jednak powinniśmy chwalić instrument pozwalający dać niezbędny oddech w sytuacjach poważnego kryzysu, które w innym przypadku naraziłyby na rzeczywiste niebezpieczeństwo sektory przemysłu, przede wszystkim zaś przyszłość wielu pracowników. Zgadzam się na zastosowanie tych środków i wykorzystanie omawianego funduszu, lecz może to stanowić jedynie środek doraźny. Rozwiązanie to musi być wsparte przez długofalową strategię zmierzającą do ustabilizowania gospodarki europejskiej, aby mogła ona dotrzymać kroku zglobalizowanemu rynkowi, w którym funkcjonujemy.
Maria do Céu Patrão Neves
Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) utworzono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym. W dniu 14 kwietnia 2011 r., Komisja przyjęła projekt nowego wniosku w sprawie decyzji dotyczącej uruchomienia EFG na rzecz Belgii, w celu wsparcia powrotu na rynek pracy pracowników zwolnionych na skutek kryzysu finansowego i gospodarczego. Jest to trzeci wniosek analizowany w ramach budżetu na rok 2011 i dotyczy uruchomienia kwoty 9 593 931 euro z EFG na rzecz Belgii, w związku z 2 834 zwolnieniami, przy czym wszystkie objęte nimi osoby są potencjalnymi beneficjentami, w głównym przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców z Antwerpii. Zważywszy, że wniosek ten spełnia wszelkie wymogi dotyczące uruchamiania omawianego mechanizmu pomocy finansowej, głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.
Aldo Patriciello
Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) utworzono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym. W dniu 14 kwietnia 2011 r. Komisja przyjęła nowy wniosek w sprawie decyzji dotyczącej uruchomienia EFG ma rzecz Belgii w celu wsparcia powrotu na rynek pracy 2 834 pracowników zwolnionych w głównym przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym w Antwerpii. Ocena Komisji oparta jest na analizie różnych aspektów tej kwestii, takich jak: powiązania pomiędzy zwolnieniami a istotnymi zmianami w strukturze handlu światowego, kryzys finansowy, nieprzewidziany charakter zwolnień, o których mowa, przedstawienie liczby zwolnień, wyjaśnienie nieprzewidzianego charakteru tych zwolnień, identyfikacja przedsiębiorstw dokonujących tych zwolnień oraz pracowników przewidzianych do objęcia pomocą, obszary, których problem ten dotyczy oraz ich władze i zainteresowane strony, wpływ zwolnień na zatrudnienie na szczeblu lokalnym, regionalnym lub krajowym oraz skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane. Aby zapewnić powrót tych osób na rynek pracy głosowałem za przyjęciem przedmiotowego wniosku.
Jacek Protasiewicz
na piśmie - Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ oznacza to poparcie wniosku Komisji w sprawie uruchomienia EFG na rzecz Belgii w celu udzielenia pomocy w znalezieniu pracy 2 834 pracownikom zwolnionym w głównym przedsiębiorstwie General Motors Belgium, co jest zgodne zarówno z moim stanowiskiem, jak i ze stanowiskiem grupy PPE. Ponadto ze sprawozdania wyraźnie wynika, że po raz pierwszy w budżecie na rok 2011 w pozycji EFG znajdują się środki na płatności (47 608 950 euro). Oznacza to, że EFG uznaje się za osobny specjalny instrument z własnymi celami i terminami i że jako taki ma on prawo do własnych środków; pozwoli to uniknąć przesuwania środków z niewykorzystanych linii budżetowych, co mogłoby być szkodliwe dla realizacji poszczególnych celów politycznych. Popieram również apel sprawozdawczyni w sprawie konieczności zajęcia się w czasie zbliżającego się przeglądu rozporządzenia dotyczącego EFG kwestią postępowania z przedsiębiorstwami międzynarodowymi, których restrukturyzacja lub przenoszenie na skutek istotnych zmian w strukturze handlu światowego mają wpływ na zwykłych pracowników odczuwających największe konsekwencje takiej sytuacji, a w rezultacie powodują konieczność interwencji EFG.
Robert Rochefort
Celem Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji jest udzielanie pomocy pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian w strukturze handlu międzynarodowego oraz ich wspieranie w powrocie na rynek pracy. Właśnie ta świadomość musi towarzyszyć zapewnieniu błyskawicznej pomocy na rzecz 2 834 pracowników zwolnionych przez General Motors w prowincji Antwerpia. Musimy poprzeć wniosek Parlamentu w sprawie uruchomienia kwoty 9 593 93 euro, która zapewni takie specjalne zindywidualizowane usługi, jak pomoc w poszukiwaniu pracy, przygotowanie do rozmów kwalifikacyjnych, pomoc w samozatrudnieniu i indywidualne szkolenie zawodowe. W obliczu skutków kryzysu gospodarczego i finansowego Europa musi być zjednoczona i solidarna, a więc powinna odpowiedzieć na apel Belgii. Niemniej jednak pomoc europejska nie powinna zwalniać firm od odpowiedzialności i od obowiązku podejmowania działań idących w kierunku dostosowania ich strategii do aktualnych wyzwań.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Jestem za. Zwracamy się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych kroków celem szybszego uruchamiania EFG; doceniamy w związku z tym ulepszoną procedurę wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszenie uwalniania dotacji, mającą na celu przedstawianie władzy budżetowej oceny Komisji dotyczącej kwalifikalności wniosku EFG równocześnie z wnioskiem o jego uruchomienie; mamy nadzieję, że dalsze ulepszenia procedury zostaną zrealizowane w ramach nachodzącego przeglądu EFG. Przypominamy więc, że instytucje zobowiązane są do zagwarantowania sprawnej i szybkiej procedury przyjęcia decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniając jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie na rzecz pomocy pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; wskazujemy rolę, jaką może odegrać EFG w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy; apelujemy jednak o dokonanie oceny długotrwałego powrotu tych pracowników na rynek pracy jako bezpośredniego rezultatu wykorzystania środków finansowych z EFG.
Licia Ronzulli
W dniu 14 kwietnia 2011 r. Komisja przyjęła wniosek w sprawie decyzji dotyczącej uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) na rzecz Belgii w celu wsparcia powrotu na rynek pracy pracowników zwolnionych w wyniku światowego kryzysu gospodarczego i finansowego. Wyrażona dzisiaj opinia dotyczy 2 834 zwolnień objętych pomocą ze środków funduszu w głównym przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym. Według oceny Komisji, wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności określone w rozporządzeniach dotyczących EFG i Komisja opowiedziała się za jego zatwierdzeniem przez władzę budżetową. Parlament zajął dzisiaj pozytywne stanowisko w tej sprawie.
Bart Staes
na piśmie - (NL) Byli pracownicy oraz czterej dostawcy firmy Opel Antwerp nadal są oburzeni sposobem, w jaki zostali potraktowani przez GM. Firma Opel Antwerp była nowoczesnym i odnoszącym sukcesy zakładem montażu samochodów. Mimo to firma GM w sposób bardzo arogancki postanowiła pozbyć się 2 834 miejsc pracy. Firmie w Antwerpii nie dano żadnych szans, pomimo podejmowanych licznych wysiłków na rzecz znalezienia nabywcy. Belgia całkiem słusznie wystąpiła o pomoc z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG), który został stworzony w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia dla pracowników ponoszących konsekwencje istotnych zmian strukturalnych w światowej wymianie handlowej. Po uzyskaniu przychylnej opinii ze strony Komisji, w dniu dzisiejszym Parlament Europejski słusznie postanowił udostępnić łączną kwotę 9 593 931 euro z EFG, w celu złagodzenia skutków odczuwanych przez pracowników, którzy zostali przymusowo zwolnieni. Cieszę się, że Parlament stwierdza dzisiaj bardzo wyraźnie, że ze strony kierownictwa firmy Opel brak było gotowości do dostosowania się do bieżących wyzwań. Parlament słusznie prezentuje również krytyczne stanowisko wobec sposobu, w jaki zainteresowane państwa członkowskie poradziły sobie z kryzysem w firmie Opel. Brak było koordynacji środków długoterminowych nakierowanych na wspieranie tego sektora, przewidzianych w poszczególnych krajowych planach naprawczych. Wszystko to pozostawia po sobie szczególny niesmak.
Nuno Teixeira
Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. został stworzony Europejski Fundusz Dostosowania do (EFG), którego celem jest wspieranie pracowników tracących miejsca pracy na skutek zmian strukturalnych w kontekście gospodarki światowej. Dysponując budżetem na rok 2011 w wysokości 500 milionów euro Komisja uważa, że 9 593 391 euro należy udostępnić Belgii, by mogła zająć się kwestią zwolnień odpowiednio w przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców i producentów w prowincji Antwerpia. Uważam, że ze środków EFG powinno się finansować aktywne działania mające na celu powrót pracowników na rynek pracy, umożliwiające uzyskanie nowych umiejętności, które będą dostosowane do nowej sytuacji zawodowej, z jaką będzie musiało się zmierzyć 2 834 pracowników. Uważam również, że instytucje europejskie powinny przyspieszyć uruchomienie środków z EFG na rzecz Belgii, ponieważ wymienione państwo członkowskie gwarantuje włączenie do aktywnego życia pracowników zwolnionych na skutek globalizacji. Chciałbym też podkreślić, że środki z EFG nie powinny oznaczać przejmowania prawnych i finansowych obowiązków General Motors Belgium, ale raczej powinny stanowić dodatkowe wsparcie udzielone przez UE w celu zmniejszenia problemów społecznych, z jakimi będą musieli zmierzyć się ci pracownicy.
Silvia-Adriana Ţicău
Głosowałam za przyjęciem wniosku w sprawie decyzji dotyczącej uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) na rzecz przedsiębiorstwa General Motors Belgium z siedzibą w prowincji Antwerpia, prowadzącego działalność w dziedzinie produkcji maszyn i urządzeń.
W następstwie 2 834 zwolnień dokonanych 20 grudnia 2010 r. Belgia przedłożyła wniosek o uruchomienie EFG. Wniosek ten dotyczył zwolnień w przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców. W okresie od dnia 14 czerwca do dnia 14 października 2010 r. dokonano 1 336 zwolnień, a kolejne 1 498 zwolnień nastąpiło przed omawianym okresem i po jego zakończeniu.
Na skutek kryzysu gospodarczego i finansowego Europa stanęła w obliczu ostrego spadku popytu na samochody użytkowe i osobowe, co w rezultacie doprowadziło do znacznego zmniejszenia produkcji pojazdów silnikowych. W roku 2009 Belgia odnotowała 23,8 % spadek w zakresie montażu pojazdów silnikowych i 34,8 % spadek produkcji samochodów osobowych w stosunku do roku 2008.
Pragnę podkreślić ważną rolę, jaką odgrywa EFG w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy. Domagam się dokonania oceny długotrwałego powrotu tych pracowników na rynek pracy jako bezpośredniego rezultatu wykorzystania środków finansowanych z EFG. Wszystkie państwa członkowskie powinny wykorzystywać EFG w jednakowy sposób.
Marie-Christine Vergiat
Znaczna większość Parlamentu Europejskiego zaaprobowała sprawozdanie pani poseł Barbary Matery w sprawie uruchomienia środków Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w wysokości 9,5 miliona euro w związku z zamknięciem zakładów General Motors (GM) - Opel w Antwerpii (Belgia). Głosowałam przeciw przyjęciu tego sprawozdania, ponieważ oznacza ono finansowanie zwolnień 2 834 pracowników firmy, która latem 2010 roku otrzymała pożyczkę w wysokości 5 miliardów dolarów od władz amerykańskich. Ponadto już jesienią 2010 roku sprzedaż wielu marek umożliwiła diametralną zmianę sytuacji tej firmy, a w listopadzie 2010 roku ponowne wejście na giełdę papierów wartościowych. Akceptując uruchomienie pieniędzy publicznych w celu złagodzenia skutków zamknięcia fabryki, której jedynym osiągnięciem są zwolnienia, władze rezygnują ze swoich uprawnień, niezależnie od tego, czy chodzi tu o władze europejskie, krajowe czy regionalne. Decyzja taka jest tym bardziej niedopuszczalna, że podejmowana jest w okresie przyjmowania przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie środków oszczędnościowych i zmniejszających budżet, których efektem jest utrzymywanie się recesji, demontaż usług publicznych, bezrobocie, niepewność dotycząca miejsc pracy, cięcia płacowe i nierówności społeczne.
Luís Paulo Alves
Głosuję za przyjęciem omawianego sprawozdania, ponieważ nowa wersja wniosku w sprawie art. 51 służy trzem istotnym celom: po pierwsze, zwiększeniu przejrzystości, i co za tym idzie ułatwieniu stosowania tego przepisu, po drugie, określeniu na nowo warunków stosowania przepisu, a po trzecie wyjaśnieniu celu przepisu.
Alfredo Antoniozzi
W swoim sprawozdaniu mój kolega poseł Carlo Casini przedstawia problemy dotyczące wykładni i stosowania art. 51 Regulaminu Parlamentu Europejskiego i sposób rozwiązania tych problemów. W pełni podzielam opinię Carla Casiniego, że nie wystarczy odwoływanie się do samej wykładni lub wytycznych ułatwiających stosowanie przepisów. Warunki stosowania procedury obejmującej wspólne posiedzenia komisji i wspólne głosowanie - w szczególności mam na myśli kryteria dotyczące "kompetencji i znaczenia zasadniczego” odnoszące się do omawianej kwestii - są jasne i odpowiednie z punktu widzenia wyeliminowania niepewności prawnej, jaka do tej pory istniała. Gratuluję uzyskanych doskonałych efektów wykonanej pracy i mam nadzieję, że przedmiotowe sprawozdanie będzie mogło przyczynić się do ułatwienia pracy Parlamentu dzięki lepszemu wykorzystaniu przedstawionej procedury.
Izaskun Bilbao Barandica
Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ rozważana zmiana art. 51 - niezależnie od tego, że stanowi nowatorską metodę współpracy pomiędzy różnymi komisjami - ułatwi jego zrozumienie i stosowanie. Wyjaśnia warunki, jakie muszą być spełnione w przypadku jego stosowania oraz określa jego treść normatywną.
Mara Bizzotto
Przedmiotowe sprawozdanie dotyczy zmiany art. 51 i przygotowane zostało po tym, jak Konferencja Przewodniczących podniosła problem związany z ograniczeniami Regulaminu w zakresie wspólnych posiedzeń komisji. Sprawozdanie zawiera propozycję dotyczącą zmiany Regulaminu, zgodnie z którą warunki stosowania art. 51 byłyby dokładniej sprawdzane i to według surowszych kryteriów, w tym przez Konferencję Przewodniczących. To, że wspólne posiedzenia mogą mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy dana sprawa na zasadnicze znaczenie, gwarantuje, że nie będzie dochodzić do nieuzasadnionego szerokiego stosowania tej procedury, która z samej swojej istoty ma charakter wyjątkowy. Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pana posła Carla Casiniego.
Edite Estrela
Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ usprawnia ona znacznie współpracę między komisjami, co jest elementem koniecznej reformy parlamentarnej. Przedmiotowy wniosek stanowi odpowiedź na podstawowe pytania o kompetencje komisji w przypadkach, w których sprawy ustawodawcze mają szczególne znaczenie, przy jednoczesnym przestrzeganiu zasad równości i współpracy.
Diogo Feio
W zmienionym w maju 2009 roku Regulamin przewidziano teraz nową procedurę obejmującą wspólne posiedzenia komisji parlamentarnych w przypadkach, gdy dana kwestia nie należy wyraźnie do właściwości jednej komisji. Komisji Spraw Konstytucyjnych powierzono - oprócz obowiązku pełnego opracowania tego nowego artykułu - zadanie wyjaśnienia i scalenia treści tego zapisu, by stał się bardziej przejrzysty, szczególnie w kontekście zwykłej procedury ustawodawczej. Oczywiste jest, że podział kompetencji komisji powoduje powstanie pewnych obszarów częściowo pokrywających się, które trudno rozróżnić, a zatem uważam, że takie uściślenie jest działaniem konstruktywnym i że proponowane nowe sformułowanie pozwoli na bardziej konsekwentne stosowanie art. 51 Regulaminu.
José Manuel Fernandes
Projekt sprawozdania dotyczy zmian w art. 51 Regulaminu Parlamentu Europejskiego, będących wynikiem powołania grupy roboczej w celu dokonania przeglądu Regulaminu i decyzji podjętej przez Konferencję Przewodniczących. W dniu 6 maja 2009 r. Parlament dokonał przeglądu Regulaminu i w ramach art. 51 wprowadził nową "procedurę obejmującą wspólne posiedzenia komisji” w celu usprawnienia procedur dotyczących zatwierdzania spraw, które wykraczają poza kompetencje jednej komisji, by na posiedzenie plenarne trafiało tylko jedno sprawozdanie odzwierciedlające stanowisko wszystkich zaangażowanych komisji. Analiza wytycznych dotyczących współpracy w ramach art. 51 przeprowadzona przez Konferencję Przewodniczących Komisji skłoniła przewodniczącego tego gremium do wystąpienia z wnioskiem o rozpatrzenie omawianego zagadnienia przez Komisję Spraw Konstytucyjnych. Wniosek zawiera wyjaśnienie odnośnych kwestii, a jego przyjęcie ma nastąpić na posiedzeniu plenarnym, z uwzględnieniem obowiązującego Regulaminu. Dlatego zgadzam się z zaleceniem sprawozdawcy, że należy przyjąć, iż określenie "zaangażowana komisja” oznacza "komisja przedmiotowo właściwa” w rozumieniu art. 51 Regulaminu.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Podczas ubiegłej kadencji parlamentarnej Konferencja Przewodniczących powołała grupę roboczą ds. reformy parlamentarnej odpowiedzialną za dokonanie przeglądu funkcjonowania Parlamentu i przedstawienie propozycji usprawnień. W odniesieniu do rozdziału poświęconego współpracy między komisjami grupa robocza zaproponowała nie tylko wzmocnienie pozycji zaangażowanych komisji w ramach procedury obejmującej takie komisje, ale również rozwinięcie nowej formy współpracy między komisjami wprowadzonej na podstawie art. 51. Podstawą uzasadniającą ten wniosek było to, że w szczególnych przypadkach, gdy dana sprawa ustawodawcza o zasadniczym znaczeniu nie należy wyraźnie do właściwości jednej komisji, rozpatrywanie takiej sprawy można podzielić między kilka komisji. Spory kompetencyjne muszą być rozstrzygane zgodnie z zasadą równości i z zasadą współpracy. Następnie członkowie odpowiednich komisji mogą złożyć wspólne oświadczenie w sprawie poprawek przedstawionych w odniesieniu do wniosku ustawodawczego. Wówczas na posiedzeniu plenarnym będzie przedstawione sprawozdanie bardziej wyważone. Moim zdaniem, ułatwienie realizacji tej procedury wymaga czegoś więcej niż tylko wykładni Regulaminu lub wytycznych. Chodzi tutaj o ważną kwestię proceduralną, która musi być rozwiązana w drodze głosowania większością głosów na posiedzeniu plenarnym. Musimy uzyskać bardziej zrozumiałe przepisy, które tym samym będą miały szansę na wdrożenie.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Rozumowanie leżące u podstaw propozycji oparte było na założeniu, że w szczególnych przypadkach, gdy dana sprawa ustawodawcza o zasadniczym znaczeniu nie należy wyraźnie do właściwości jednej komisji, ale może zostać podzielona w równym stopniu między kilka komisji, należy rozstrzygnąć spór kompetencyjny zgodnie z zasadami równości i współpracy. Zaangażowane komisje odbywają wspólne posiedzenia w celu wstępnej wymiany argumentów oraz wyraźniejszego uchwycenia przypadków międzykomisyjnej większości i mniejszości głosów. Posłowie zaangażowanych komisji głosują następnie wspólnie nad przedstawionymi poprawkami do wniosku ustawodawczego. W rezultacie tylko jedno, bardziej wyważone sprawozdanie jest przedstawiane na sesji plenarnej. Dlatego z zadowoleniem przyjąłem ten wniosek.
Clemente Mastella
Popieramy omawianą zmianę Regulaminu Parlamentu Europejskiego, która w przypadku sprawy ustawodawczej o zasadniczym znaczeniu umożliwia Konferencji Przewodniczących podejmowanie decyzji w sprawie zastosowania procedury obejmującej wspólne posiedzenia komisji parlamentarnych i wspólne głosowanie. Może to jednak nastąpić wyłącznie w przypadkach, gdy sprawa ta nierozerwalnie wchodzi w zakres kompetencji wielu komisji i gdy jest to sprawa o zasadniczym znaczeniu. Zmiana ta rzeczywiście ma na celu podkreślenie wyjątkowego charakteru omawianej procedury i znajduje swoje uzasadnienie, między innymi w obciążeniach administracyjnych i technicznych, jakie są z nią związane. Uważamy, że na początkowym etapie zmiana takie może ułatwić wymianę argumentów między zainteresowanymi komisjami i że w przypadkach o zasadniczym znaczeniu może też być przydatna, umożliwiając "przygotowanie gruntu” pod głosowanie na posiedzeniu plenarnym.
Alexander Mirsky
na piśmie - Każdy artykuł Regulaminu Parlamentu Europejskiego powinien służyć trzem celom: zwiększać przejrzystość, a co za tym idzie, ułatwiać stosowanie tego przepisu, definiować na nowo warunki stosowania przepisu oraz wyjaśniać cel przepisu. W pełni zgadzam się ze sprawozdawcą.
Alfredo Pallone
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania pana posła Carla Casiniego w sprawie zmiany art. 51 Regulaminu Parlamentu Europejskiego, ponieważ jest ona wynikiem syntetycznego ujęcia warunków określających okoliczności, w których można stosować art. 51. Nowy tekst stanowi uproszczenie tego artykułu dzięki usunięciu odniesień do innych artykułów i lepszemu uregulowaniu typowej procedury, zgodnie z którą dwie komisje mogą razem pracować podczas wspólnego posiedzenia i omawiać ważne tematy uwzględniające interesy obu stron. Dlatego cel tej zmiany polega na stworzeniu możliwości wymiany argumentów pomiędzy zainteresowanymi komisjami i "przygotowaniu gruntu” pod debatę. Połączone komisje stają się zatem w ramach tej procedury komisją przedmiotowo właściwą w rozumieniu Regulaminu.
Maria do Céu Patrão Neves
Podczas ubiegłej kadencji parlamentarnej Konferencja Przewodniczących utworzyła grupę roboczą ds. reformy parlamentarnej odpowiedzialną za dokonanie przeglądu funkcjonowania Parlamentu i przedstawienie propozycji usprawnień. W toku tych działań opracowano i wprowadzono nową formę współpracy pomiędzy komisjami określoną w nowym art. 51. Podnoszono pewne wątpliwości dotyczące wdrożenia tej nowej formy współpracy pomiędzy komisjami i przedłożono je Komisji Spraw Konstytucyjnych. Komisja Spraw Konstytucyjnych uważa, że nie jest to tylko sprawa wykładni, lecz ważna kwestia proceduralna, która musi zostać rozwiązana na posiedzeniu plenarnym w drodze głosowania większością głosów mającego zastosowanie w przypadkach dotyczących Regulaminu, a mianowicie większością głosów posłów. Zgadzam się z przedłożoną wersją, zgodnie z którą przepis staje się klarowniejszy i łatwiejszy w stosowaniu, toteż głosowałam za przyjęciem tej poprawki.
Aldo Patriciello
Chodzi tutaj o stworzenie możliwości wymiany argumentów pomiędzy odpowiednimi komisjami na początkowym etapie oraz o "przygotowanie gruntu” pod posiedzenie plenarne w sprawach o zasadniczym znaczeniu. Zmiana art. 51 okazuje się niezbędna, ponieważ zapewnia większą przejrzystość tego przepisu, a co za tym idzie łatwiejsze jego stosowanie, dzięki zdefiniowaniu na nowo warunków stosowania tego przepisu i określeniu jego treści normatywnej. Aby cele te osiągnąć, dwa ostatnie warunki należy określić w sposób przejrzysty i łatwo zrozumiały. Dana sprawa nierozerwalnie musi wchodzić w zakres kompetencji wielu komisji, i wreszcie, muszą być wskazane praktyczne konsekwencje stosowania tego artykułu dla przebiegu procedury ustawodawczej. Połączone komisje stają się zatem w ramach tej procedury komisją przedmiotowo właściwą w rozumieniu Regulaminu. Aby możliwe było dokonanie zmiany art. 51 Regulaminu Parlamentu Europejskiego, która dotyczy procedury obejmującej wspólne posiedzenia komisji, głosuję za przyjęciem omawianego wniosku.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Za. Podczas ubiegłej kadencji parlamentarnej Konferencja Przewodniczących utworzyła grupę roboczą ds. reformy parlamentarnej odpowiedzialną za dokonanie przeglądu funkcjonowania Parlamentu i przedstawienie propozycji usprawnień. W odniesieniu do rozdziału Regulaminu poświęconego współpracy między komisjami grupa robocza zaproponowała nie tylko wzmocnienie - w dawnym art. 47, a obecnym art. 50 Regulaminu - pozycji zaangażowanych komisji w ramach procedury obejmującej takie komisje, ale również rozwinięcie nowej formy współpracy między komisjami, wprowadzonej następnie na podstawie nowego art. 51. Rozumowanie leżące u podstaw propozycji opierało się na założeniu, że w szczególnych przypadkach, "gdy dana sprawa ustawodawcza o zasadniczym znaczeniu nie należy wyraźnie do właściwości jednej komisji, ale za to może zostać podzielona w równym stopniu między kilka komisji [..] należy rozstrzygnąć spór kompetencyjny zgodnie z zasadami równości i współpracy. Zaangażowane komisje odbywają wspólne posiedzenia w celu wstępnej wymiany argumentów [...] oraz w celu wyraźniejszego uchwycenia przypadków międzykomisyjnej większości i mniejszości głosów. Posłowie zaangażowanych komisji głosują następnie wspólnie nad przedstawionymi poprawkami do wniosku ustawodawczego. W rezultacie tylko jedno, bardziej wyważone sprawozdanie [...] jest przedstawiane na sesji plenarnej”.
Licia Ronzulli
Omawiane sprawozdanie dotyczy wniosku w sprawie zmiany art. 51 Regulaminu dotyczącego procedury obejmującej wspólne posiedzenia komisji. Praktycznie rzecz biorąc sprzeczności sformułowań w tym artykule nie można usunąć wyłącznie dzięki samej wykładni, zważywszy na wagę kwestii proceduralnych.
Nowe sformułowanie stanowi klarowne i łatwo zrozumiałe określenie warunków procedury obejmującej wspólne posiedzenia, eliminując konieczność powoływania się na inne przepisy. Ponadto ponowne zdefiniowanie tych warunków znajduje swoje uzasadnienie z powodu obciążeń administracyjnych i technicznych, jakie są związane z tą procedurą. Wreszcie, ogólnie uznany cel wspólnych posiedzeń - czyli wymiana argumentów i poglądów z wyprzedzeniem w celu przygotowania gruntu pod posiedzenie plenarne w przypadku sprawy o zasadniczym znaczeniu - można osiągnąć jedynie wówczas, gdy komisje będą ponosiły wspólną odpowiedzialność na wszystkich etapach tej procedury, aż do przyjęcia danego aktu.
Angelika Werthmann
na piśmie - (DE) Proponowana wersja art. 51 Regulaminu Parlamentu Europejskiego to próba ujęcia przyszłej współpracy wielu komisji parlamentarnych w jednej procedurze prawnej. Podstawą wniosku jest zasada równości i współpracy. Głosowałam za przyjęciem tego wniosku.
Luís Paulo Alves
W celu zapewnienia przejrzystości i umożliwienia działania bez przeszkód wynikających z systemu prawnego, głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.
Mara Bizzotto
Ze sprawozdania i z prac Komisji Prawnej jasno wynika, że nie ma powodów, by sądzić, iż władze rumuńskie podejmują przeciw Adrianowi Severinowi czynności z zamiarem jego szykanowania; chociaż działanie rzekomej firmy konsultingowej może powodować wątpliwości co do prawidłowego postępowania zaangażowanych osób, faktem jest natomiast, że rozpatrywana sprawa zdaje się nie należeć do kategorii przypadków, w których zgodnie z prawem immunitet może mieć znaczenie. Głosowałam za przyjęciem wniosku o uchylenie immunitetu.
Anne Delvaux
Parlament Europejski głosował za uchyleniem immunitetu rumuńskiego posła do PE, Adriana Severina, i słusznie. Faktycznie, po skierowaniu przeciw niemu zarzutów korupcyjnych w następstwie artykułów opublikowanych w marcu przez Sunday Times (należy pamiętać o skandalu korupcyjnym), rumuńska Krajowa Dyrekcja ds. Przeciwdziałania Korupcji wszczęła postępowanie przeciwko Adrianowi Severinowi na podstawie informacji, według których podobno przyjął on kwotę 100 tysięcy euro od przedstawicieli rzekomej firmy konsultingowej utworzonej przez Sunday Times, w zamian za poparcie w Parlamencie Europejskim projektu poprawki do dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów. Ciąg dalszy nastąpi...
José Manuel Fernandes
Omawiane sprawozdanie dotyczy wniosku o uchylenie immunitetu rumuńskiego posła, Adriana Severina, w związku z postępowaniem wszczętym przeciw niemu przez rumuńską Krajową Dyrekcję ds. Przeciwdziałania Korupcji w dniu 21 marca 2011 r. Podstawą wszczęcia postępowania jest informacja, w której stwierdzono, że Adrian Severin jakoby przyjął kwotę 100 tysięcy euro od firmy konsultingowej Taylor Jones Public Affairs w zamian za poparcie poprawki do dyrektywy 94/19/WE dotyczącej terminu wypłaty odszkodowania deponentom w przypadku upadłości banku. Firma ta obiecała mu również rolę płatnego członka swojej International Advisory Board. Następnie okazało się, że była to firma fikcyjna utworzona przez brytyjski dziennik The Sunday Times, którego postępowanie jest niedopuszczalne. Chociaż Adrian Severin utrzymuje, że wszystko to wydarzyło się w relacjach z firmą fikcyjną, która go oszukała, że nie doszło do wymiany pieniędzy i że nie wprowadzono żadnych w przepisach, prawo rumuńskie przewiduje surowe kary za tego rodzaju zachowania. Mając to na względzie oraz biorąc pod uwagę zalecenie Komisji Prawnej, która popiera wniosek o uchylenie immunitetu posła Severina, głosuję za przyjęciem omawianego sprawozdania.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Adrian Severin, były wicepremier rządu rumuńskiego, został zawieszony w prawach członka Partii Socjaldemokratycznej w swoim kraju ojczystym po ujawnieniu skandalu korupcyjnego w Parlamencie Europejskim, w który to skandal jest zamieszany. Został również wykluczony z Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, lecz nadal sprawuje mandat posła do PE. Wraz z dwoma innymi posłami do PE oskarżany jest o korupcję po tym, jak rzekomo zgodził się poprzeć poprawkę legislacyjną w zamian za pieniądze. Pomimo to utrzymuje, że wszystkie oskarżenia zostały sfabrykowane. Osobiście reprezentuję pogląd, że zachowanie mojego kolegi posła jest godne ubolewania i że każdy przypadek wystąpienia - czy nawet samych oznak - korupcji jest całkowicie nie do przyjęcia. Konieczne są środki legislacyjne umożliwiające uregulowanie podobnych sytuacji. Zdecydowanie uważam także, że jeżeli ktoś popełnia podobne wykroczenie, powinien ponieść odpowiedzialność za swoje zachowanie. Uważam też za słuszne i właściwe, aby w tego rodzaju przypadkach dana osoba składała swój mandat posła do PE.
Alexander Mirsky
na piśmie - Po przeanalizowaniu argumentów za uchyleniem i przeciw uchyleniu immunitetu posła, Komisja Prawna wydaje zalecenie, by Parlament Europejski uchylił immunitet poselski Adriana Severina, stwierdzając jednocześnie, iż przed wydaniem prawomocnego wyroku nie można zatrzymać ani aresztować posła, nie można też podjąć żadnych innych kroków uniemożliwiających mu wykonywanie obowiązków wynikających z jego mandatu. Zgadzam się z takim rozwiązaniem zaleconym przez Komisję Prawną. Co do zasady jestem jednak przeciwny procedurze uchylania immunitetu poselskiego.
Maria do Céu Patrão Neves
Do Parlamentu wpłynął wniosek o uchylenie immunitetu poselskiego dotyczący posła Adriana Severina, będący wynikiem postępowania karnego, w którym poseł ten jest oskarżony o zniesławienie, zgodnie z węgierskim kodeksem karnym. Nie ma żadnych przesłanek wskazujących na popełnienie przez władze rumuńskie fumus persecutionis, czyli wystarczająco poważnych i precyzyjnych podejrzeń, że sprawę wszczęto z zamiarem zaszkodzenia politycznej działalności posła. Po przeanalizowaniu argumentów faktycznych i prawnych za uchyleniem i przeciw uchyleniu immunitetu posła, Komisja Prawna wydaje zalecenie, by Parlament uchylił immunitet poselski Adriana Severina, lecz uważa także, iż przed wydaniem prawomocnego wyroku nie można zatrzymać ani aresztować posła, nie można też podjąć żadnych innych kroków uniemożliwiających temu posłowi wykonywanie obowiązków wynikających z jego mandatu. Z tego powodu głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Jestem za. Podczas posiedzenia plenarnego 6 kwietnia 2011 r. przewodniczący oznajmił - zgodnie z art. 6 ust. 2 Regulaminu Parlamentu Europejskiego - że w dniu 5 kwietnia 2011 r. otrzymał pismo od Krajowej Dyrekcji ds. Przeciwdziałania Korupcji (biuro prokuratora przy Sądzie Najwyższym Rumunii) zawierający wniosek o uchylenie immunitetu poselskiego Adriana Severina. Przewodniczący przekazał pismo do odpowiedniej komisji, zgodnie z art. 6 ust. 2. Rozważywszy szereg kwestii i zgodnie z art. 6 ust. 2 Regulaminu, po przeanalizowaniu argumentów za uchyleniem i przeciw uchyleniu immunitetu posła, Komisja Prawna wydaje zalecenie, by Parlament Europejski uchylił immunitet posła Adriana Severina, stwierdzając jednocześnie, iż przed wydaniem prawomocnego wyroku nie można zatrzymać ani aresztować posła, nie można też podjąć żadnych innych kroków uniemożliwiających temu posłowi wykonywanie obowiązków wynikających z jego mandatu.
Luís Paulo Alves
Głosuję za przyjęciem tego sprawozdania zważywszy, że obecna Umowa o partnerstwie między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli obowiązuje od roku 2006 i że protokół do tej umowy wygasł w dniu 17 stycznia 2011 r.
Nowy protokół dotyczący okresu 2011-2014 będzie stosowany tymczasowo, co, jak uważam, jest obecnie wystarczające. Protokół ten przewiduje wypłatę przez Unię Europejską na rzecz Seszeli rekompensaty w wysokości 16,8 miliona euro w okresie trzech lat, z czego 2,2 miliona euro rocznie przeznaczane będzie na wsparcie polityki Seszeli w dziedzinie rybołówstwa. Kwoty te są wystarczające.
Z zadowoleniem przyjmuję też fakt, że nowy protokół obejmuje klauzulę zawieszającą, która ma zastosowanie w razie naruszenia praw człowieka.
Izaskun Bilbao Barandica
na piśmie - (ES) Głosowałam za przyjęciem tej umowy, ponieważ przyczyni się do upowszechniania zrównoważonych połowów na całym świecie. Zapewnia też całościową kontrolę nad ilością odławianych ryb i nad technikami połowowymi, a także kontrolę stanu ryb wydobywanych z morza i ich identyfikowalności w kontekście bezpieczeństwa żywności i celów handlowych. Ponadto Republika Seszeli otrzyma 16,8 miliona euro, które pozwolą na promowanie i unowocześnianie rybołówstwa na tym archipelagu oraz będą wspomagać rozwój lokalny. I ostatnia sprawa - przedmiotowa umowa umożliwi 60 europejskim statkom poławiającym tuńczyka, które w tym rejonie działają - a mianowicie 48 sejnerom i 12 taklowcom - odławianie do 56 tysięcy ton tej ryby rocznie. Umowa ta powinna również nam umożliwić pozbycie się demagogicznych argumentów, które słyszy się w tym Parlamencie na temat statków europejskich prowadzących połowy w strefach krajów trzecich. W rejonie Seszeli nasze statki prowadzą uregulowaną działalność, która jest ściśle kontrolowana, z całkowitym poszanowaniem środowiska. Nie wyczerpują zasobów, a wspierają rozwój lokalny. Właśnie umowy tego rodzaju stanowią gwarancję przestrzegania wymienionych zasad. Wreszcie, w minionym roku zagrożenie ze strony piratów spowodowało dwudziestopięcioprocentowy spadek połowów w tej strefie połowowej i należy nadal wzmacniać niezbędne działania w celu zapewnienia statkom odpowiednich warunków połowowych.
Mara Bizzotto
Sprawozdanie pana posła Alaina Cadeka dotyczy zawarcia Protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli. Poparłam to sprawozdanie, ponieważ ocena tej umowy wskazuje, że pomaga ona utrzymać obecność flot UE w regionie, umożliwiając jednocześnie tworzenie tam miejsc pracy; jednym z powodów, dla których chciałam poprzeć tę umowę było to, że w istotny sposób przyczynia się ona do stabilizacji europejskiego rynku przetworów tuńczyka.
Vito Bonsignore
Głosowałem za przyjęciem tego dokumentu. Poprzednia Umowa o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli, która wygasła w styczniu 2011 roku i została przedłużona przez Komisję na okres trzech lat, przyniosła obu stronom korzyści pod względem ich interesów w sektorze połowów tuńczyka. Umowa faktycznie umożliwiła stworzenie 230 miejsc prac na morzu dla mieszkańców Seszeli, 2 900 miejsc pracy na Seszelach i 760 pochodnych miejsc pracy w Europie w branżach związanych z danym sektorem. Przedłużenie terminu ważności tej umowy, która ułatwia stabilizację europejskiego rynku przetworów tuńczyka, okazuje się pożyteczne, ponieważ gwarantuje utrzymanie obecności 60 statków w regionie, umożliwiając jednocześnie tworzenie tam nowych miejsc pracy. Ponadto okazuje także skuteczne, ponieważ daje Republice Seszeli konieczne instrumenty umożliwiające rozwój odpowiedzialnego rybołówstwa, zwiększając jej potencjał w zakresie zarządzania zasobami i nadzoru połowów. Dlatego uważam, że słuszne jest kontynuowanie umów partnerskich w tym sektorze, który ma istotne znaczenie dla gospodarki europejskiej.
Alain Cadec
Głosowałem za przyjęciem omawianego sprawozdania, ponieważ zawarcie na trzy lata umowy o partnerstwie wynegocjowanej między UE i Republiką Seszeli przyniesie korzyści obu stronom. Protokół ten przyczyni się do stabilizacji europejskiego rynku przetworów, a także do rozwoju zrównoważonej polityki rybołówstwa na Seszelach. Omawiana umowa oznacza 2 900 bezpośrednich i pośrednich miejsc pracy na Seszelach i 760 miejsc pracy w Europie.
Maria Da Graça Carvalho
Z zadowoleniem przyjmuję przedłużenie terminu ważności protokołu o partnerstwie w sektorze rybołówstwa UE-Seszele, ponieważ służy to interesom zarówno UE, jak i Seszeli. Umowa ta umożliwiła stworzenie 230 miejsc pracy na morzu dla mieszkańców Seszeli, 2 900 miejsc pracy na Seszelach i 760 miejsc pracy w różnych dziedzinach w Europie. Pozwala też Seszelom stworzyć środki umożliwiające rozwój odpowiedzialnego rybołówstwa. Nowy protokół oznacza zacieśnienie współpracy między stronami i stanowi wsparcie dla ram partnerstwa służących rozwojowi zrównoważonej polityki rybołówstwa.
Edite Estrela
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania w sprawie uprawnień do połowów i rekompensaty finansowej przewidzianych w Umowie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli, ponieważ umowa ta przewiduje tymczasowe stosowanie nowego protokołu, by działalność europejskich statków nie została zawieszona. Akceptuję uwzględnienie w nowym protokole klauzuli zawieszającej przewidzianej w przypadku naruszania praw człowieka.
Diogo Feio
Przetrwanie zasobów połowowych, jak również wpływ działalności połowowej na rozwój lokalny, należą do głównych obszarów zainteresowania Unii przy zawieraniu lub zmienianiu umów partnerskich w sektorze rybołówstwa. Jeżeli nie będziemy tych zasobów eksploatować w sposób zrównoważony, szybko doprowadzimy do wyginięcia gatunków ryb i zwiększymy zanieczyszczenie akwenów morskich. Nowy protokół przewiduje szersze uprawnienia do połowów dla flot europejskich i umożliwia tworzenie miejsc pracy zarówno na Seszelach, jak i w Europie. Mam nadzieję, że na tę działalność nie będą negatywnie wpływać przypadki piractwa, jakie zdarzają się w tym regionie.
José Manuel Fernandes
Poseł Alain Cadec w swoim sprawozdaniu przedstawia zalecenie w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli. W roku 1987 Unia Europejska i Republika Seszeli podpisały dwustronną umowę w sprawie rybołówstwa. Od roku 2006 obowiązywał protokół, który wygasł 17 stycznia 2011 r. Zdając sobie sprawę z wagi odnowienia tej umowy o partnerstwie i dysponując odpowiednim upoważnieniem Rady, Komisja podjęła negocjacje z rządem Seszeli w sprawie nowych ram partnerstwa w oparciu o zrównoważoną politykę rybołówstwa. Głosuję za przyjęciem wniosku w sprawie zalecenia, zważywszy na fakt, że działalność gospodarcza Seszeli opiera się głównie na rybołówstwie i turystyce i że ta umowa przynosi korzyści zarówno UE, jak i Republice Seszeli, ponieważ oznacza stworzenie 3 000 miejsc pracy na Seszelach i 760 miejsc pracy w Europie oraz monitorowanie połowów dzięki wieloletniemu programowi sektorowemu, który przewiduje współpracę naukową i promowanie odpowiedzialnego i zrównoważonego rybołówstwa.
João Ferreira
Przedmiotowy protokół w sprawie rybołówstwa zapewnia uprawnienia do połowów w wyłącznej strefie ekonomicznej Seszeli dla różnych flot z państw członkowskich. Do flot tych należy pięć taklowców portugalskich.
Przedłużenie okresu obowiązywania niniejszego protokołu ma na celu wspieranie zrównoważonego rozwoju rybackich flot dalekomorskich z państw członkowskich, czyli tej części floty, która w ostatnich latach została szczególnie dotknięta kryzysem w sektorze rybołówstwa. Są to cele i względy, które oczywiście popieramy. Nie możemy jednak nie wskazać pewnych utrzymujących się wątpliwości wynikających z innych umów w sprawie partnerstwa w sektorze rybołówstwa, a dotyczących skuteczności zamierzonych celów współpracy z punktu widzenia zrównoważonego rozwoju odnośnego państwa trzeciego w danym sektorze, a także trwałości i monitorowania ich działalności połowowej. Są to kwestie, które należy wyjaśnić w przyszłości.
Zwracamy uwagę, że uprawnienia do połowów zostały obniżone o połowę i że koszt licencji zwiększył się do 40 000 euro dla sejnerów, chociaż nastąpił wzrost liczby tych statków objętych przedmiotową umową.
Ilda Figueiredo
Przedmiotowy protokół w sprawie rybołówstwa zapewnia uprawnienia do połowów w wyłącznej strefie ekonomicznej Seszeli dla różnych flot z państw członkowskich, w tym dla pięciu taklowców portugalskich.
Zgadzamy się na przedłużenie terminu ważności omawianego protokołu w sprawie rybołówstwa, który ma istotne znaczenie dla zapewnienia przetrwania rybackich flot dalekomorskich państw członkowskich, czyli tej części floty, która w ostatnich latach została szczególnie dotknięta kryzysem w sektorze rybołówstwa. Zważywszy jednak, że umowa obejmuje okres trzech lat i że w związku z tym uprawnienia do połowów są zmniejszone o połowę, nasze obawy budzi podniesienie kosztu licencji do wysokości 40 000 euro dla sejnerów, chociaż nastąpił wzrost liczby tych statków objętych przedmiotową umową.
Podzielamy również obawy sprawozdawcy dotyczące problemu piractwa na Oceanie Indyjskim, które w sposób negatywny wpływa na połowy. Z tego względu umowa o partnerstwie przewiduje "możliwość wystąpienia o opłatę pro rata temporis” w celu wyrównania strat poniesionych przez armatorów w przypadku, gdy są zmuszeni opuścić rejon Oceanu Indyjskiego, jeśli uważają, że ich bezpieczeństwo jest poważnie zagrożone.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) W roku 1987 UE i Seszele podpisały umowę dwustronną w sprawie rybołówstwa, a od roku 2006 obowiązuje protokół dotyczący sektora rybołówstwa. Gospodarka Seszeli opiera się głównie na turystyce i rybołówstwie, przy czym sektor rybny, skoncentrowany na produkcji konserw generuje 15 % PKB i zatrudnia 17 % miejscowej ludności aktywnej zawodowo. Na podstawie upoważnienia Rady, Komisja podjęła w imieniu Unii Europejskiej negocjacje z Republiką Seszeli w sprawie odnowienia protokołu do Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między UE a Republiką Seszeli. Umowa ta jest obustronnie korzystna, zarówno dla UE jak i dla Seszeli, tworząc 2 900 miejsc pracy na Seszelach i 760 miejsc pracy w Europie w branżach związanych z sektorem rybołówstwa. Umowa doprowadziła do korzystnej zmiany jakościowej w wieloletnim programie sektorowym mającym na celu wspieranie odpowiedzialnego i zrównoważonego rybołówstwa na wodach Seszeli, uwzględnia również klauzulę zawieszającą, która pozwala na zawieszenie umowy, jeżeli jedna ze stron stwierdzi naruszenie praw człowieka. Umowa w sposób istotny przyczynia się do ustabilizowania rynku europejskiego i do rozwoju polityki zrównoważonego rybołówstwa oraz odpowiedzialnego eksploatowania zasobów połowowych w strefie połowowej Seszeli. Dlatego słuszne jest zatwierdzenie projektu nowego Protokołu w sprawie partnerstwa w sektorze rybołówstwa między UE i Seszelami.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Z zadowoleniem przyjmuję ten dokument, ponieważ zaproponowano w nim zatwierdzenie odnowienia protokołu, który wygasł 27 stycznia 2011 r. Przeprowadzona ocena ex post tej umowy wskazuje, że jest ona właściwa, gdyż pozwala utrzymać obecność flot UE w regionie, jednocześnie umożliwiając tworzenie tam miejsc pracy. Stosowanie protokołu przyniosło oczekiwane rezultaty umożliwiając Seszelom rozwijanie odpowiedzialnego rybołówstwa. Dzięki dobrym wynikom segmentu sejnerów umowa okazała się skuteczna, powodując utrzymanie atrakcyjnego kosztu negocjowanych uprawnień do połowów. Połowy sejnerami nie szkodzą biologicznemu przetrwaniu eksploatowanych zasobów. Umowa w istotny sposób przyczynia się do stabilizacji europejskiego rynku przetworów tuńczyka. Rozwój sektora rybołówstwa na Seszelach opiera się w istotnej mierze na istnieniu tej umowy. Dzięki przeznaczeniu rekompensaty finansowej na wsparcie sektorowe Seszele zwiększyły swój potencjał w zakresie zarządzania zasobami i nadzoru połowów. Nowy protokół jest również zgodny z celami umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa, mającej na celu zacieśnienie współpracy między stronami i promowanie ram partnerstwa umożliwiających rozwój zrównoważonej polityki rybołówstwa oraz odpowiedzialną eksploatację zasobów rybnych na obszarze połowowym Seszeli. W świetle powyższego uważam, że proponowany nowy Protokół do Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między UE i Seszelami służy interesom obu stron.
Giovanni La Via
W dzisiejszym głosowaniu zatwierdziliśmy projekt decyzji Rady w sprawie zawarcia Protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli. W roku 1987 podpisana została pierwsza dwustronna umowa w sektorze rybołówstwa między Unii Europejskiej a Seszelami, natomiast umowa o partnerstwie weszła w życie w roku 2006. Jak wiadomo, gospodarka Seszeli opiera się głównie na turystyce, a rybołówstwie; w istocie sektor rybny, generuje 15 % PKB i zatrudnia 17 % miejscowej ludności aktywnej zawodowo. Uważam, że w wyniku negocjacji przeprowadzonych przez Komisję Europejską, które pozwoliły na rozszerzenie zakresu protokołu do umowy o partnerstwie, uzyskaliśmy projekt dokumentu obustronnie korzystnego, ponieważ umożliwia zacieśnienie współpracy między UE a Seszelami i oznacza promowanie partnerstwa mającego na celu rozwój zrównoważonej polityki rybołówstwa na Seszelach oraz odpowiedzialną eksploatację zasobów rybnych na obszarze połowowym Seszeli.
Clemente Mastella
Nowa umowa w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli obejmuje okres trzech lat i ułatwi tworzenie miejsc pracy, zrównoważoną eksploatację zasobów morskich i odpowiedzialne rybołówstwo, w oparciu o zasadę niedyskryminacji pomiędzy różnymi flotami prowadzącymi połowy w tej strefie. Jednocześnie będzie to zachęta do dialogu politycznego w sprawie niezbędnych reform, których celem jest zacieśnienie współpracy między stronami poprzez wspieranie ram partnerstwa umożliwiających rozwój zrównoważonej polityki rybołówstwa oraz odpowiedzialną eksploatację zasobów rybnych na obszarze połowowym Seszeli.
Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa nie powinny jednak być tylko legalnym sposobem zapewnienia dostępu statków europejskich do zasobów rybnych krajów trzecich; powinny być także instrumentem służącym promowaniu zrównoważonej eksploatacji wszystkich zasobów morskich. Uważamy, że kwestią zasadniczej wagi jest zwiększenie przejrzystości procedur służących określaniu całkowitej wielkości połowów i zagwarantowanie uczciwości w stosowaniu wszystkich mechanizmów w kontekście problemu korupcji poprzez zwiększenie odpowiedzialności lokalnego rządu. Unia Europejska musi systematycznie otrzymywać sprawozdania z wdrażania umowy, by monitorowanie, przejrzystość i spójność polityki rozwoju stały się łatwiejsze.
Alexander Mirsky
na piśmie - Działalność połowowa europejskich statków w rejonie Seszeli podlega przepisom protokołu obejmującego okres od dnia 18 stycznia 2005 r. do dnia 17 stycznia 2011 r. Seszele posiadają wyłączną strefę ekonomiczną o powierzchni 1 374 000 km², podczas gdy powierzchnia samych wysp wynosi 453 km². To archipelagowe państwo - położone na 115 wyspach - ma około 80 tysięcy mieszkańców, przy czym 88 % z nich zamieszkuje wyspę Mahé, której stolicą jest Victoria, i gdzie znajduje się główny port kraju. Gospodarka Seszeli opiera się głównie na turystyce i rybołówstwie. Sektor rybny, skoncentrowany na produkcji konserw, generuje 15 % PKB i zatrudnia 17 % miejscowej ludności aktywnej zawodowo. Ocena tej umowy wskazuje, że jest ona właściwa, gdyż pozwala utrzymać obecność flot UE w regionie, jednocześnie umożliwiając tworzenie tam miejsc pracy. Stosowanie protokołu przyniosło oczekiwane rezultaty umożliwiając Seszelom rozwijanie odpowiedzialnego rybołówstwa. Umowa w istotny sposób przyczynia się do stabilizacji europejskiego rynku przetworów tuńczyka. Nowy protokół obowiązywać będzie w latach 2011-2014 i jest zgodny z celami umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa, mającej na celu zacieśnienie współpracy między Unią Europejską a Republiką Seszeli.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Umowa o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między UE a Republiką Seszeli służy interesom obu stron. Przede wszystkim statki UE mają dostęp do wód Seszeli i mogą prowadzić połowy. Statki te tworzą wiele nowych miejsc pracy dla marynarzy na Seszelach. Umowa sprzyja zacieśnieniu współpracy i promowaniu ram partnerstwa oraz współpracy naukowej w dziedzinie odpowiedzialnych połowów i zrównoważonego rybołówstwa. Ponadto sektor rybołówstwa Seszeli uzyskuje korzystne warunki rozwoju dzięki odpowiedzialnym połowom, skutecznej walce z nielegalnymi, nieraportowanymi i nieuregulowanymi połowami oraz pełnemu wykorzystywaniu systemu monitorowania statków. Należy zauważyć, że zapisy zawarte we wznowionej umowie będą miały korzystny wpływ na europejski rynek przetworów tuńczyka i bez wątpienia pomogą w jego ustabilizowaniu. Przyczynią się do przestrzegania środków ochrony na pełnym morzu i stworzą warunki powstrzymujące statki przed prowadzeniem nielegalnych połowów. Z zadowoleniem przyjmuję to, że możliwe było osiągnięcie kompromisu przez zainteresowane strony i że protokół w sprawie przedłużenia terminu ważności umowy zawiera klauzulę zawieszającą, przewidzianą w przypadku naruszenia praw człowieka i nieprzestrzegania zasad MOP. Należy zwrócić uwagę na fakt, że piractwo nadal stanowi znaczne zagrożenie dla bezpieczeństwa statków na Oceanie Indyjskim. W konsekwencji obie strony muszą podjąć konieczne kroki i działania, by położyć kres tej niezgodnej z prawem działalności.
Alfredo Pallone
W dniu 17 stycznia bieżącego roku wygasł protokół regulujący kwestie połowów i partnerstwa gospodarczego między UE a Seszelami. Mając na uwadze umożliwienie europejskim statkom kontynuowanie połowów w strefie połowowej Seszeli na Ocenie Indyjskim, UE podjęła negocjacje w sprawie przedłużenia terminu ważności protokołu do umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa. Głosowałem więc za przyjęciem zaleceń Rady w sprawie zawarcia nowej umowy o partnerstwie z Seszelami.
Maria do Céu Patrão Neves
Na podstawie odpowiedniego upoważnienia Rady Komisja podjęła w imieniu Unii Europejskiej negocjacje z Republiką Seszeli w celu odnowienia protokołu do umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Unią Europejską a Republiką Seszeli. W wyniku negocjacji nowy protokół został parafowany w dniu 3 czerwca 2010 r., a następnie został zmieniony drogą wymiany listów 29 października 2010 r. Protokół obejmuje okres trzech lat, począwszy od przyjęcia decyzji Rady w sprawie podpisania protokołu i jego tymczasowego stosowania oraz po wygaśnięciu obecnego protokołu w 17 stycznia 2011 r.
Umowa ta jest obustronnie korzystna dla UE i Seszeli: z jednej strony w istotny sposób przyczynia się do stabilizacji europejskiego rynku przetworów tuńczyka dzięki udzielaniu licencji połowowych, a tym samym wspiera tworzenie 760 miejsc pracy w Europie, a z drugiej dzięki realizacji wsparcia sektorowego w postaci rekompensaty finansowej Seszele zwiększają swój potencjał w zakresie zarządzania zasobami i nadzoru połowów.
Uważam, że omawiany dokument służy interesom obu stron, dlatego przychylam się do jego przyjęcia.
Aldo Patriciello
Zawarcie nowego protokołu do umowy o partnerstwie między UE a Seszelami jest istotne dla gospodarki i rozwoju europejskiej floty rybackiej. Nowy protokół jest zgodny z celami umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa zmierzającej do zacieśnienie współpracy między UE a Seszelami i promowanie ram partnerstwa umożliwiających rozwój zrównoważonej polityki oraz odpowiedzialną eksploatację zasobów rybnych na obszarze połowowych Seszeli, w interesie obu stron. Nowy protokół obejmuje rekompensatę finansową w okresie trzech lat oraz roczne uprawnienia do połowów na wodach Seszeli dla 48 sejnerów i 12 taklowców. Uprawnienia te mogą być zwiększone. Nowy protokół obejmuje okres trzech lat od podjęcia przez Radę decyzji w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania tego protokołu oraz po wygaśnięciu obecnego protokołu 17 stycznia 2011 r. Z tych względów oraz w celu zapewnienia możliwości zacieśnienia współpracy między UE a Republiką Seszeli pozwalającej na rozwój, odpowiedzialną eksploatację i odpowiedzialne połowy, niniejszym potwierdzam swoje poparcie dla omawianego dokumentu.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Jestem przeciw. Na podstawie odpowiedniego upoważnienia Rady Komisja podjęła w imieniu Unii Europejskiej negocjacje z Republiką Seszeli w celu odnowienia protokołu do Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Unią Europejską a Republiką Seszeli. W wyniku negocjacji nowy protokół został parafowany w dniu 3 czerwca 2010 r., a następnie zmieniony w drodze wymiany listów 29 października 2010 r. Protokół obejmuje okres trzech lat, począwszy od przyjęcia decyzji Rady w sprawie podpisania protokołu i jego tymczasowego stosowania oraz po wygaśnięciu obecnego protokołu 17 stycznia 2011 r. Nowy protokół jest stosowany tymczasowo od dnia 17 stycznia 2011 r. w celu zapewnienia unijnym statkom możliwości kontynuowania połowów. Nasza grupa uważa jednak, że tego rodzaju umowy są szkodliwe dla zasobów i dla budowania struktury społecznej w krajach trzecich, co je zbyt uzależnia od UE.
Licia Ronzulli
Uważam, że umowa o partnerstwie jest obustronnie korzystna dla rybołówstwa, zarówno Unii Europejskiej, jak i Seszeli. Poprzednia umowa już wygenerowała liczne miejsca pracy, zarówno dla ludności Seszeli, jak i w Europie, gdzie powstały miejsca pracy w branżach związanych z tym sektorem. Ponadto w umowie znalazły się klauzule zawieszające, przewidziane w sytuacji, gdy jedna ze stron stwierdzi naruszenie praw człowieka. Nadal jest wiele do zrobienia, przede wszystkim w sprawie zjawiska piractwa na Oceanie Indyjskim, które staje się coraz bardziej szkodliwe, szczególnie dla połowów tuńczyka. Jednakże dokonany dzisiaj wybór zacieśnia współpracę między wymienionymi stronami i promuje partnerstwo, w ramach którego można rozwijać zrównoważone rybołówstwo i eksploatować zasoby Seszeli w sposób zrównoważony.
Michèle Striffler
Jako sprawozdawczyni opinii Komisji Rybołówstwa, głosowałam za przyjęciem sprawozdania pana posła Alaina Cadeka, które zawierało moje wnioski. Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa nie powinny być jedynie sposobem prawnym umożliwiającym europejskim statkom dostęp do zasobów rybnych krajów trzecich. Powinny także służyć promowaniu zrównoważonej eksploatacji zasobów morskich. Kwotę płaconą przez podatnika europejskiego powinno się wykorzystywać wyłącznie na cele związane z rozwojem, to jest powinno się ją wydatkować na potrzeby społeczności rybackich, aby poprawić ich warunki życia, zapewnić programy szkoleniowe i bezpieczeństwo na morzu oraz tworzyć nowe lokalne miejsca pracy.
Jarosław Leszek Wałęsa
Głosowałem za przyjęciem umowy, ponieważ jest ona obustronnie korzystna dla interesów stron w sektorze rybołówstwa. Duże znaczenie dla tej współpracy ma fakt działalności Seychelles Fishing Authority, która dysponuje skutecznym systemem kontrolowania statków. Jest to szczególnie istotne w świetle problemu nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów, z którymi borykają się władze na tym terenie. Umowa reguluje wiele kwestii, między innymi fakt obecności obserwatorów podczas połowu. Statki europejskie uprawnione do połowów na wodach Seszeli zabierają bowiem na pokład obserwatorów wyznaczonych przez władze Seszeli, a każdy sejner tuńczykowy przyjmuje na pokład na czas rejsu co najmniej dwóch marynarzy z Seszeli w porozumieniu z armatorem, z listy nazwisk przekazanej przez właściwy organ Seszeli.
Ustalenia dotyczą nie tylko aspektów stricte pragmatycznych, ale także wieloletniego programu sektorowego, który zakłada współpracę w ramach odpowiedzialnych połowów, zrównoważonego rybołówstwa oraz wspólnych badań naukowych. Najważniejszym skutkiem umowy jest stworzenie 230 miejsc pracy na morzu dla mieszkańców Seszeli, 2900 miejsc pracy na Seszelach oraz 760 pochodnych miejsc pracy w Europie w branżach związanych z danym sektorem, co bez wątpienia przyczyni się do ożywienia gospodarczego w sektorze.
Luís Paulo Alves
Głosuję za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, mając na uwadze to, że obecna umowa o partnerstwie w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej obowiązuje od roku 2006 i że protokół do tej umowy wygasł 31 maja 2011 r. Nowy protokół z Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej z dnia 15 czerwca 2010 r. na lata 2011-2014 ma zatem zdecydowanie sens i Parlament musi wyrazić zgodę.
Protokół przewiduje dla Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej unijną rekompensatę finansową w wysokości 682 500 euro rocznie, z czego kwota 227 500 euro zostanie przeznaczona na wsparcie realizacji polityki rybołówstwa tej Republiki, co moim zdaniem jest właściwe. Z zadowoleniem przyjmuję również fakt, iż nowy protokół obejmuje klauzulę dotyczącą zawieszenia w przypadku naruszenia praw człowieka.
Izaskun Bilbao Barandica
na piśmie - (ES) Głosowałam za przyjęciem przedmiotowej umowy, ponieważ jest zgodna z celem w zakresie utrzymania działalności unijnej floty rybackiej we współpracy z krajami trzecimi, z myślą o wzmocnieniu zrównoważonych połowów przy należytym uwzględnieniu czynników środowiskowych, społecznych i gospodarczych. Demokratyczna Republika Wysp Świętego Tomasza i Książęcej będzie otrzymywać 682 500 euro rocznie, z czego kwota 227 500 euro będzie przeznaczona na wsparcie jej sektorowej polityki rybołówstwa. Umowa pozwoli na dokonywanie połowów przez 28 sejnerów tuńczykowych i 12 taklowców powierzchniowych. Chcę podkreślić, że nie wszystkie uprawnienia do połowów określone w poprzedniej umowie zostały wykorzystane i że w nowym protokole zmniejszono uprawnienia do połowów w przypadku taklowców powierzchniowych.
Mara Bizzotto
Głosuję za przyjęciem projektu rezolucji ustawodawczej Parlamentu Europejskiego dotyczącej projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej. Celem tego projektu jest konsolidacja roli UE w połowach tuńczyka na Oceanie Atlantyckim poprzez regulacje prawne dotyczące działalności floty UE. Zważywszy na znaczenie branży związanej z tuńczykiem dla UE i dla samych Włoch, rozwój ram operacyjnych dla floty unijnej w Zatoce Gwinejskiej ma pierwszorzędne znaczenie. Z powyższych względów postanowiłam głosować za przyjęciem tego projektu.
Vito Bonsignore
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania przedstawionego przez pana posła Capoulasa Santosa. Zawieranie umów o partnerstwie z pewnością ma na celu utrzymanie i zabezpieczenie europejskiej floty rybackiej. W szczególności rozszerzenie omawianej umowy o partnerstwie przyczynia się do stałej unijnej działalności połowowej w zakresie tuńczyka na Oceanie Atlantyckim dzięki utworzeniu stabilnych ram prawnych. Umowa, którą należy poprzeć, przewiduje w tym rejonie geograficznym działalność statków UE w liczbie 40, na których co najmniej 20 % członków załogi będzie pochodziło z Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej lub ewentualnie z innych krajów AKP (grupa państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku), a także przewiduje możliwość zabierania na pokład obserwatorów wyznaczonych przez krajowe ministerstwo odpowiedzialne za rybołówstwo w Demokratycznej Republice Wysp Świętego Tomasza i Książęcej. Tym samym wymienione zapisy dotyczące partnerstwa umożliwią działanie w porozumieniu z władzami lokalnymi, przyczyniając się do tworzenia ważnych miejsc pracy; pozwolą także na obecność Europy na obszarach, które w innym przypadku byłyby niedostępne, a więc ułatwią osiągnięcie postępu w zakresie praktyk "dobrych połowów” i umożliwią monitorowanie występowania i wielkości zasobów określonych gatunków ryb.
Maria Da Graça Carvalho
Z zadowoleniem przyjmuję odnowienie protokołu do Umowy o partnerstwie UE-Demokratyczna Republika Wysp Świętego Tomasza i Książęcej w sprawie połowów, ponieważ przynosi ona korzyści w dziedzinie rybołówstwa zarówno dla UE, jak i dla Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej. Umowa o partnerstwie UE-Demokratyczna Republika Wysp Świętego Tomasza i Książęcej w sprawie połowów pomoże przetrwać unijnej flocie poławiającej tuńczyka na Oceanie Atlantyckim, oferując statkom i unijnym obszarom od nich zależnych stabilne średniookresowe ramy prawne i przyczyniać się będzie do zachowania ciągłości w strefach połowowych objętych umowami w Zatoce Gwinejskiej.
Lena Ek, Marit Paulsen, Olle Schmidt i Cecilia Wikström
na piśmie - (SV) Głosowaliśmy przeciw przyjęciu omawianych umów dotyczących rybołówstwa, ponieważ brak jest pułapu kwot połowów i ponieważ badania wskazują, że zasoby ryb w oceanach świata zmniejszają się. W wielu odnośnych krajach rozpowszechniona jest korupcja, z takim skutkiem, że pieniądze pochodzące z tych umów nie przynoszą korzyści ludności miejscowej. Ponadto często brak jest kontroli przestrzegania umowy.
Stanowisko negocjacyjne Komisji opierało się, między innymi, na wynikach oceny ex post protokołów, przeprowadzonej przez ekspertów zewnętrznych. Oceny te zostały uznane przez Komisję za tajne, a my uważamy, że muszą być udostępnione Parlamentowi Europejskiemu w możliwie krótkim terminie.
Edite Estrela
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania dotyczącego uprawnień do połowów i rekompensaty finansowej przewidzianych w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej, ponieważ proponuje się w nim tymczasowe stosowanie nowego protokołu, a więc działalność statków europejskich nie zostanie zawieszona. Akceptuję uwzględnienie w nowym protokole klauzuli dotyczącej zawieszenia w przypadku naruszenia praw człowieka.
Diogo Feio
Projekt decyzji Rady odnosi się do zawarcia nowego protokołu do Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między UE a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej. Protokół został uznany za korzystny dla obu stron i może, w szczególności, przyczynić się do zwiększenia stabilności w europejskim sektorze związanym z tuńczykiem. Mam nadzieję, że mieszkańcy Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej, z którymi Portugalia ma wspólną historię i wspólny język, uzyskają wymierne korzyści w wyniku uczciwego stosowania umowy o partnerstwie w sprawie połowów oraz że będą mogli zdywersyfikować swoją działalność i zaobserwować oznaki rzeczywistego postępu i rozwoju. Mam nadzieję, że posiedzenia wspólnego komitetu będą odbywać się w sposób bardziej systematyczny, aby obie strony mogły dokładniej monitorować wykonywanie przedmiotowej umowy. Na koniec chciałbym pogratulować sprawozdawcy wykonanej przez niego pracy.
José Manuel Fernandes
Pan poseł Capoulas Santos w swoim sprawozdaniu przedstawia wniosek dotyczący zalecenia w sprawie projektu decyzji Rady dotyczącej zawarcia protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i związanej z tym rekompensaty finansowej przewidzianej w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej. W roku 2007 Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 894/2007 w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej a Wspólnotą Europejską, które obejmowało protokół ustalający warunki połowów i odpowiednie rekompensaty finansowe; protokół ten wygasł 31 maja 2010 r. Mając świadomość wagi wznowienia tej umowy i na podstawie upoważnienia przekazanego jej przez Radę, Komisja podjęła negocjacje w sprawie nowego protokołu, który został zawarty w dniu 15 lipca 2010 r. Zgodnie z warunkami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wejście w życie tego protokołu wymaga zatwierdzenia przez Parlament. Biorąc pod uwagę fakt, że przedmiotowy protokół służy interesom obu stron i że promuje się w nim odpowiedzialne i zrównoważone rybołówstwo, głosuję za przyjęciem wniosku dotyczącego zalecenia.
João Ferreira
Przedmiotowy protokół w sprawie rybołówstwa zapewnia uprawnienia do połowów w strefie Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej dla różnych flot z państw członkowskich do dnia 12 maja 2014 r. Na podstawie tej umowy Portugalia dysponuje trzema licencjami dla taklowców powierzchniowych, przy czym liczba statków jest mniejsza niż w przypadku poprzedniej umowy.
Zważywszy na obecny kryzys w tym sektorze, uważamy, że ważne jest to, by opłaty wnoszone przez armatorów nie były zmienione w stosunku do poprzedniej umowy, lecz by pozostały na poziomie 35 euro, jakkolwiek nastąpił znaczny wzrost połowów w tonach: 25 ton w przypadku sejnera tuńczykowego i 10 ton w przypadku taklowca powierzchniowego. Jednakże według ocen dokonanych w czasie obowiązywania poprzedniej umowy średnie roczne połowy w tonach były niższe niż pojemność referencyjna. Zgodnie z tą oceną i z trendami występującymi w ostatnich latach, nastąpiło obniżenie pojemności referencyjnej. Stwierdzono również, że wykorzystanie uprawnień do połowów było mniejsze w przypadku taklowców powierzchniowych, co spowodowało wskazane w obecnym sprawozdaniu zmniejszenie uprawnień w tym segmencie. Podobnie jak w innych przypadkach pozostają obawy co do skuteczności celów w zakresie współpracy na rzecz rozwoju ...
(Tekst został skrócony zgodnie z art. 170 Regulaminu)
Ilda Figueiredo
Omawiany protokół w sprawie rybołówstwa zapewnia uprawnienia do połowów w strefie Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej dla różnych flot z państw członkowskich do dnia 12 maja 2014 r. Na podstawie tej umowy Portugalia dysponuje trzema licencjami dla taklowców powierzchniowych, przy czym liczba statków jest mniejsza niż w przypadku poprzedniej umowy.
Z zadowoleniem przyjmujemy fakt, iż opłaty wnoszone przez armatorów ulegną zmianie w stosunku do poprzedniej umowy, lecz pozostaną na poziomie 35 euro, jakkolwiek nastąpił znaczny wzrost połowów referencyjnych. Jednakże według oceny dokonanej w czasie obowiązywania poprzedniej umowy, średnie roczne połowy w tonach były mniejsze niż pojemność referencyjna. Zgodnie z tą oceną i z trendami występującymi w ostatnich latach, nastąpiło obniżenie pojemności referencyjnej. Stwierdzono również, że wykorzystanie uprawnień do połowów było mniejsze w przypadku taklowców powierzchniowych, co spowodowało wskazane w obecnym sprawozdaniu zmniejszenie uprawnień w tym segmencie.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Negocjowanie i podpisywanie umów w sprawie połowów jest zgodne z ogólnym celem UE w zakresie utrzymania działalności jej floty rybackiej, w tym floty na otwartym morzu. Jest także zgodne z polityką rozwoju stosunków z państwami trzecimi w duchu partnerstwa i współpracy, z myślą o wzmocnieniu zrównoważonych połowów również na wodach znajdujących się poza Unią, przy należytym uwzględnieniu czynników środowiskowych, społecznych i gospodarczych. W tym kontekście w lipcu 2007 roku Rada Europejska przyjęła rozporządzenie w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej a Wspólnotą Europejską. Umowa w sprawie połowów z Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej odpowiada nie tylko potrzebom floty europejskiej, ale może także przyczynić się do wsparcia opłacalności unijnego sektora połowów tuńczyka na Oceanie Atlantyckim. Rybołówstwo w Demokratycznej Republice Wysp Świętego Tomasza i Książęcej bazuje głównie na zasobach przybrzeżnych, a około 15 % ludności utrzymuje się z rybołówstwa. Przedmiotowy wniosek jest zgodny z interesami obu stron i dlatego słuszne jest jego przyjęcie.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) W wyniku oceny ex ante uznano, że umowa w sprawie połowów z Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej - o ile odpowiada wymogom floty europejskiej - może przyczynić się do zwiększenia obecności floty UE poławiającej tuńczyka na Oceanie Atlantyckim i dzięki temu zaoferować statkom oraz obszarom od nich zależnym stabilne ramy prawne, przyczyniając się do trwałości obszarów połowowych Zatoki Gwinejskiej. Z oceny ex post wynika, że nastąpił postęp w zakresie monitorowania rybołówstwa i nadzoru nad nim (podjęto pierwsze kroki w kierunku wprowadzenia satelitarnego systemu monitorowania statków i zapewniono nową podstawę prawną dla stworzenia bazy danych statków). Wzrósł udział i obecność Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej w organach regionalnych i podregionalnych, takich jak Międzynarodowa Komisja ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) oraz Regionalny Komitet ds. Rybołówstwa - Zatoka Gwinejska (COREP). Z oceny wynika także, że ponad 50 % rekompensaty finansowej UE przeznaczono na budżet administracyjny krajowego sektora rybołówstwa: jest to zgodne ze zobowiązaniem podjętym przez władze krajowe na mocy poprzedniego protokołu. Z zadowoleniem przyjąłem ten dokument, ponieważ z przytoczonych ocen jednoznacznie wynika, że omawiany wniosek odpowiada interesom obu stron.
Clemente Mastella
Nowa umowa w sprawie rybołówstwa między Unią Europejską a Demokratyczną Republika Wysp Świętego Tomasza i Książęcej będzie obowiązywać przez okres trzech lat i przyczyni się do wzmocnienia zrównoważonych połowów poza wodami Unii, z jednoczesnym uwzględnieniem czynników środowiskowych, społecznych i gospodarczych.
Popieramy wznowienie klauzuli wykluczenia, co oznacza bardziej szczegółowe podejście zarówno do klauzul dotyczących zawieszenia i zmian związanych z wypłatami rekompensaty finansowej, jak i do klauzul dotyczących zawieszenia wykonywania protokołu w określonych okolicznościach.
Dlatego uważamy, że Komisja powinna przedstawić Parlamentowi wnioski z posiedzeń i działalności wspólnego komitetu, wraz programem dla sektora rybołówstwa przewidzianym w tym protokole i z wynikami odnośnych ocen rocznych. Komisja powinna również przedłożyć Parlamentowi i Radzie, przed renegocjowaniem umowy, pełne sprawozdanie z wykonywania umowy i ułatwić udział przedstawicieli Parlamentu jako obserwatorów w posiedzeniach tego komitetu. Wreszcie, Komisja i Rada powinny, w kontekście ich odnośnych kompetencji przekazywać informacje Parlamentowi na wszystkich etapach procedury związanej z protokołem i jego ewentualnym odnowieniem.
Alexander Mirsky
na piśmie - Negocjowanie i podpisywanie umów w sprawie połowów jest zgodne z ogólnym celem UE w zakresie utrzymania działalności jej floty rybackiej, w tym floty na otwartym morzu, oraz rozwoju stosunków z państwami trzecimi w duchu partnerstwa i współpracy, z myślą o wzmocnieniu zrównoważonych połowów również na wodach znajdujących się poza Unią, przy należytym uwzględnieniu czynników środowiskowych, społecznych i gospodarczych. W tym kontekście 23 lipca 2007 r. Rada Europejska przyjęła rozporządzenie (WE) nr 894/2007 w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej a Wspólnotą Europejską. Przedmiotowa umowa, która obowiązuje przez okres czterech lat i jest automatycznie przedłużana, jeżeli żadna ze stron jej nie wypowie, uchyla i zastępuje pierwszą umowę pomiędzy WE a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej, zawartą w roku 1984. Nowy protokół został podpisany 13 maja 2011 r., a Rada przekazała Parlamentowi w tym samym dniu wniosek o wyrażenie zgody. W pełni zgadzam się ze sprawozdawcą.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Niewątpliwie nowy protokół oznacza korzyści dla obu stron, wzmacniając partnerstwo i współpracę w sektorze rybołówstwa, by statki mogły prowadzić odpowiedzialne i zrównoważone połowy. Przede wszystkim zwiększono w nim uprawnienia do połowów. Statki UE będą nadal miały prawo do połowów w strefie połowowej Zatoki Gwinejskiej. Będzie to miało pozytywny wpływ na obecność floty UE poławiającej tuńczyka na Oceanie Atlantyckim i zwiększy konkurencyjność. Ponadto niezwykle istotne jest to, by działalność połowowa spełniała kryteria dotyczące zrównoważonych połowów, jakie obowiązują na wodach UE. Należy zauważyć, że Demokratyczna Republika Wysp Świętego Tomasza i Książęcej należy do krajów najsłabiej rozwiniętych, a także zalicza się do krajów o wysokim zadłużeniu. Na podstawie postanowień zawartych w umowie, na rzecz polityki tego kraju w sektorze rybołówstwa przydzielona zostanie większa pomoc finansowa, dzięki której powstaną korzystne warunki rozwoju tego sektora. Zważywszy na wyjątkowo trudną sytuację tego kraju, dzięki omawianej umowie możemy przynajmniej w minimalnym stopniu przyczynić się do polepszenia jego sytuacji gospodarczej, promować tworzenie nowych miejsc pracy, zrównoważony rozwój środowiskowy i społeczny oraz zachowanie i odbudowę zasobów rybnych.
Alfredo Pallone
Protokół określający partnerstwo w zakresie połowów między UE i Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej wygasł w dniu 31 maja 2010 r.; nowa umowa została podpisana 13 maja, a Rada przekazała Parlamentowi w tym samym dniu wniosek o wyrażenie zgody. Umowy o partnerstwie w sprawie połowów mają na celu zachowanie i zabezpieczenie działalności w sektorze rybołówstwa UE oraz rozwój stosunków z państwami trzecimi w duchu partnerstwa i współpracy, z myślą o wzmocnieniu zrównoważonych połowów na wodach znajdujących się poza Unią. Głosowałem za przyjęciem zalecenia Rady w sprawie poparcia przez Parlament zawarcia omawianej umowy.
Maria do Céu Patrão Neves
Negocjowanie i podpisywanie umów o partnerstwie w sprawie połowów jest zgodne z ogólnym celem UE w zakresie utrzymania działalności jej floty rybackiej, w szczególności jej floty dalekomorskiej, a więc podpisanie tego dokumentu ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia realizacji celów polityki zagranicznej w zakresie wspólnej polityki w sektorze rybołówstwa.
W tym zaleceniu Parlament, w interesie obu stron, zwraca uwagę na niektóre aspekty komunikacji instytucjonalnej, które należy usprawnić, a mianowicie Komisja powinna przedstawić Parlamentowi wnioski z posiedzeń i działalności wspólnego komitetu przewidzianego w umowie, wieloletni program sektorowy, o którym mowa w protokole, a także wyniki ocen rocznych.
Parlament domaga się także pełnego sprawozdania z realizacji umowy i żąda, by podczas przyszłych renegocjacji umowy posłowie byli informowani, dzięki czemu będą mogli wywierać pozytywny wpływ na przebieg negocjacji.
Głosuję za przyjęciem tego zalecenia.
Aldo Patriciello
Omawiany wniosek dotyczy zawarcia nowego protokołu do umowy o partnerstwie między UE a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej. Głównym celem jest tutaj określenie uprawnień do połowów oferowanych dla floty UE w ramach dostępnej nadwyżki, jak również ustalenie kwoty rekompensaty finansowej, jaka ma być wypłacona oddzielnie za prawa dostępu i na wsparcie rozwoju tego sektora. Uprawnienie do dokonywania połowów w tym regionie posiadać będzie dwadzieścia osiem sejnerów tuńczykowych i 12 taklowców powierzchniowych. W odniesieniu do powyższych uprawnień do połowów może jednak nastąpić korekta w górę lub w dół na podstawie corocznych ocen stanu ławic, co pociągnie za sobą odpowiednie dostosowanie należnej rekompensaty finansowej. W charakterze rekompensaty finansowej wypłacana będzie kwota 682 500 euro rocznie. Roczna kwota rekompensaty finansowej zostanie zwiększona o 65 euro za każdą dodatkową odłowioną tonę, jeżeli całkowita wielkość połowów statków UE przekroczy 7 000 ton w którymkolwiek roku. Umowa obejmuje okres trzech lat. Z powyższych względów oraz w celu umocnienia stabilności sektora połowów tuńczyka w UE głosowałem za przyjęcie wniosku.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Negocjowanie i podpisywanie umów w sprawie połowów jest zgodne z ogólnym celem UE w zakresie utrzymania działalności jej floty rybackiej, w tym floty na otwartym morzu, oraz rozwoju stosunków z państwami trzecimi w duchu partnerstwa i współpracy, z myślą o wzmocnieniu zrównoważonych połowów również na wodach znajdujących się poza Unią, przy należytym uwzględnieniu czynników środowiskowych, społecznych i gospodarczych. W tym kontekście w dniu 23 lipca 2007 r. Rada Europejska przyjęła rozporządzenie (WE) nr 894/2007 w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej a Wspólnotą Europejską. Przedmiotowa umowa, która obowiązuje przez okres czterech lat i jest automatycznie przedłużana, jeżeli żadna ze stron jej nie wypowie, uchyla i zastępuje pierwszą umowę pomiędzy WE a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej, zawartą w roku 1984. Jednakże nasza grupa tradycyjnie jest przeciwna tej procedurze zarówno ze względów formalnych, jak i merytorycznych.
Licia Ronzulli
Głosowałam za przyjęciem omawianego zalecenia, ponieważ uważam, że odpowiada interesom obu stron. Przedmiotowa umowa o partnerstwie może z pewnością przyczynić się do zwiększenia obecności floty UE poławiającej tuńczyka na Oceanie Atlantyckim i dzięki temu zaoferować statkom i obszarom UE od nich zależnych stabilne ramy prawne oraz przyczynić się do trwałości obszarów połowowych Zatoki Gwinejskiej. Wskazane jest jednak, by w przyszłości częściej odbywały się posiedzenia wspólnego komitetu i by przedstawiciele Parlamentu Europejskiego mogli w tych posiedzeniach uczestniczyć w charakterze obserwatorów.
Nuno Teixeira
Negocjowanie i podpisywanie umów o partnerstwie w sprawie połowów jest zgodne z ogólnym celem UE w zakresie utrzymania działalności jej floty rybackiej. Głosuję za przyjęciem protokołu do umowy o partnerstwie w sprawie połowów między UE a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej, ponieważ dotyczy on rozwoju stosunków z krajem trzecim w duchu partnerstwa i współpracy, z myślą o wzmocnieniu zrównoważonych połowów poza wodami Unii, przy należytym uwzględnieniu czynników środowiskowych, społecznych i gospodarczych. W nowym protokole przewidziana jest rekompensata finansowa z tytułu dostępu do wyłącznej strefy ekonomicznej (w.s.e.) Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej, stanowiąca równoważność uprawnień do połowów o wartości 2 047 500 euro przez okres trzyletni. Uprawnienia do dokonywania połowów w tym regionie otrzyma dwadzieścia osiem sejnerów tuńczykowych i 12 taklowców powierzchniowych. Istnieje możliwość zmiany zakresu tych uprawnień do połowów.
Luís Paulo Alves
Głosuję za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania i z zadowoleniem przyjmuję wprowadzenie przepisu mającego na celu zapewnienie płynności wymiany handlowej między stronami przy jednoczesnym zachowaniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa oraz uwzględnienie w tym sprawozdaniu szeregu zasad umożliwiających zapewnienie zgodności między tym porozumieniem a dorobkiem prawnym UE.
Izaskun Bilbao Barandica
Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego porozumienia, ponieważ ma ono na celu zapewnienie realizacji wymiany handlowej przy wysokim poziomie bezpieczeństwa oraz stosowanie szeregu standardów, które są jeszcze bardziej zbliżone do dorobku prawnego UE.
Mara Bizzotto
Głosowałam za przyjęciem tego środka mającego na celu rozszerzenie istniejącego porozumienia między UE a Księstwem Andory o środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne. W ciągu ostatnich kilku lat wzrosła potrzeba takiego rozwiązania, ponieważ Księstwo Andory odgrywa rolę centralnego ogniwa w nielegalnym handlu towarami, zwłaszcza papierosami, które następnie są wprowadzane do sieci handlowej w państwach członkowskich UE. Dlatego zasadnicze znaczenie ma określenie przez UE i Księstwo Andory ram współpracy w zakresie bezpieczeństwa celnego. Ze względu na to, że zapewnienie bezpieczeństwa na granicach zawsze stanowiło kluczowy aspekt politycznej ideologii Ligi Północnej (Lega Nord), mogę jedynie wyrazić moją akceptację w omawianej sprawie.
Edite Estrela
Głosowałam za przyjęciem omawianego sprawozdania w sprawie Protokołu rozszerzającego o środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne: Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory, ponieważ sprzyja to wymianie handlowej między stronami, zapewniając jednocześnie wysoki poziom bezpieczeństwa i spójność między tym porozumieniem a dorobkiem prawnym UE.
Diogo Feio
Księstwo Andory historycznie powiązane jest z UE w rozmaitych dziedzinach. Ustanowiona w roku 1990 unia celna zacieśniła te wcześniejsze silne i naturalne więzi. Omawiany wniosek odnosi się do zmian we wspólnotowym kodeksie celnym i w przepisach wykonawczych do kodeksu, które dotyczą środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne w odniesieniu do towarów wywożonych do krajów spoza UE lub przywożonych z tych krajów. We wniosku ustanawia się specjalny system pomiędzy UE a Księstwem Andory w celu zapewnienia płynności wymiany handlowej pomiędzy stronami bez narażania na szwank niezbędnego bezpieczeństwa towarów znajdujących się w obrocie. W tym celu konieczne jest zagwarantowanie równoważnego poziomu bezpieczeństwa na terytoriach każdej ze stron. Mam nadzieję, że stosunki handlowe między UE i Księstwem Andory okażą się owocne i że omawiany wniosek w znacznym stopniu przyczyni się do realizacji tego celu. Na koniec chciałbym pogratulować sprawozdawcy wykonanej przez niego pracy.
José Manuel Fernandes
Pan poseł Vital Moreira przedstawił nam wniosek dotyczący zalecenia w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Protokołu między UE a Księstwem Andory rozszerzającego o środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne: Porozumienie w formie wymiany listów między partnerami zawarte w dniu 28 czerwca 1990 r. Do obowiązującego porozumienia ma zostać dodany nowy tytuł IIA, obejmujący produkty rolne. Przyjmując, że w ramach już szerokich stosunków między UE i Księstwem Andory porozumienie to stanowi kolejny pozytywny krok w kierunku ewentualnej integracji rynku wewnętrznego i że obok uwzględnienia zasad umożliwiających uzyskanie zgodności między tym porozumieniem a dorobkiem UE celem tego działania jest zapewnienie bezpieczeństwa i normalnych stosunków między stronami, cieszę się z przyjęcia tego zalecenia i głosowałem za jego przyjęciem.
João Ferreira
Przedmiotowy protokół ma na celu rozszerzenie o środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne Porozumienia w formie wymiany listów między UE a Księstwem Andory. Porozumienie UE-Andora istnieje od 1990 roku. Teraz jednak postanowiono je rozszerzyć i uwzględnić produkty rolne w ramach uzgodnień w kwestii środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne.
Samo w sobie porozumienie zapewnia płynność wymiany handlowej i wysoki poziom bezpieczeństwa. Przewiduje się w nim również, że wymóg wcześniejszego zgłaszania towarów może być zniesiony pod warunkiem, że UE i Andora zagwarantują na swoim terytorium równoważny poziom bezpieczeństwa zgodny z właściwym dorobkiem prawnym. Pomimo oddania przez nas głosu za przyjęciem wniosku, uważamy jednak, że nie należy promować interesów związanych z przepływem kapitału kosztem ochrony praw ludności i pracowników.
Ilda Figueiredo
Przedmiotowy protokół ma na celu rozszerzenie o środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne Porozumienia w formie wymiany listów między UE a Księstwem Andory. Porozumienie UE-Andora istnieje od 1990 roku. Teraz postanowiono je jednak rozszerzyć i uwzględnić produkty rolne, w ramach uzgodnień w kwestii środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne. Porozumienie ma zapewnić płynność dwustronnej wymiany handlowej i wysoki poziom bezpieczeństwa. Przewiduje się w nim również, że wymóg wcześniejszego zgłaszania towarów może być zniesiony pod warunkiem, że UE i Andora zagwarantują na swoim terytorium równoważny poziom bezpieczeństwa zgodny z właściwym dorobkiem prawnym.
W okresie przeglądu omawianego porozumienia chcielibyśmy ponownie zaznaczyć, że nie należy promować interesów związanych z przepływem kapitału kosztem ochrony praw ludności i pracowników.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Decyzja Rady przedłożona Parlamentowi Europejskiemu w ramach procedury zgody dotyczy instrumentu prawnego w sprawie zawarcia protokołu między Unią Europejską a Księstwem Andory, rozszerzającego zakres porozumienia o środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne. Porozumienie służy jako podstawa unii celnej między stronami. Wspólnotowy kodeks celny w zasadzie może być stosowany w odniesieniu do wymiany handlowej ze wszystkimi krajami spoza Unii, pozwalając jednocześnie na stosowanie innych przepisów w przypadku, gdy umowy międzynarodowe przewidują specjalne ustalenia dotyczące bezpieczeństwa. Protokół powinien zagwarantować wymianę handlową przebiegającą bez zakłóceń i przy wysokim poziomie bezpieczeństwa oraz powinien obejmować szereg zasad umożliwiających zapewnienie dalszej zgodności tego porozumienia z dorobkiem prawnym UE. Dlatego sądzę, że słuszne jest zatwierdzenie omawianego porozumienia przez Parlament. Jednocześnie jednak stwierdzić należy, że chociaż stosunki UE-Andora rozwijają się, są one fragmentaryczne, ponieważ znaczna część dorobku prawnego dotyczącego rynku wewnętrznego nie została włączona do prawodawstwa Andory, a zatem nie może być stosowana. Dlatego w najbliższej przyszłości należy podjąć analizę możliwości i warunków stopniowego włączania tego dorobku do rynku wewnętrznego.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Z zadowoleniem przyjąłem ten dokument, ponieważ wniosek odnosi się do zmian wspólnotowego kodeksu celnego i przepisów wykonawczych do kodeksu, które dotyczą środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne w odniesieniu do towarów wywożonych do państw spoza UE lub stamtąd przywożonych. Co najważniejsze, zmiany obejmują zapis mówiący o tym, że przed przywozem lub wywozem towarów przedsiębiorcy powinni przedstawiać określone dane.
Clemente Mastella
Uważamy, że zawarcie tego protokołu między Unią Europejską a Księstwem Andory, który rozszerza zakres stosowanych środków bezpieczeństwa, zagwarantuje sprawny rozwój wymiany handlowej między stronami, przy zapewnieniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa i uwzględnieniu szereg zasad umożliwiających zapewnienie zgodności tego porozumienia z dorobkiem prawnym UE. Dlatego głosowaliśmy za przyjęciem przedmiotowego wniosku przez Parlament. Twierdzimy jednak, że Komisja powinna informować Parlament o wynikach posiedzeń i prac wspólnego komitetu oraz o rezultatach okresowych ocen, a także powinna zobowiązać się do przedkładania Parlamentowi przeglądu wdrażania tego porozumienia.
Zważywszy na szerokie lecz fragmentaryczne stosunki pomiędzy UE a Księstwem Andory, jako że znaczna część dorobku prawnego dotyczącego rynku wewnętrznego nie została włączona do prawodawstwa Andory, a zatem nie może być stosowana, przychylamy się do tego, by w możliwie jak najkrótszym czasie podjęta została analiza możliwości i warunków stopniowego włączania tego dorobku do rynku wewnętrznego. Będzie to konieczne w celu zagwarantowania sprawności wymiany handlowej między stronami, przy utrzymaniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa. I ostatnia sprawa - przewidujemy zniesienie wymogu wcześniejszego zgłaszania towarów pod warunkiem, że UE i Andora zagwarantują na swoim terytorium równoważny poziom bezpieczeństwa, zgodny z właściwym dorobkiem prawnym.
Alexander Mirsky
na piśmie - Wiadomo, że omawiany protokół ma na celu zagwarantowanie sprawnego rozwoju wymiany handlowej między stronami, przy wysokim poziomie bezpieczeństwa i że uwzględnia szereg zasad umożliwiających zapewnienie zgodności tego porozumienia z dorobkiem prawnym UE. To bardzo ważna inicjatywa.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Stosunki między UE a Księstwem Andory muszą nadal rozwijać się efektywnie i systematycznie. Musimy w tym celu tworzyć odpowiednie warunki. Aby ułatwić wymianę handlową między UE i Księstwem Andory należy przede wszystkim w odpowiedni sposób wdrażać środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne w odniesieniu do takich kwestii, jak zgłaszanie towarów przed ich wprowadzeniem na obszar celny lub przed ich wyprowadzeniem z obszaru celnego, upoważnienie przedsiębiorców oraz kontrole celne w zakresie bezpieczeństwa i zarządzanie ryzykiem. Ponadto konieczne jest dalsze rozszerzanie rynku wewnętrznego poza UE w oparciu o wspólne standardy regulacyjne. Powinno to przynieść korzyść zarówno obywatelom, jak i przedsiębiorstwom w UE i w Księstwie Andory. Należy zauważyć, że zgodnie z wnioskiem ustanawia się specjalny system pomiędzy UE a Księstwem Andory w celu zapewnienia sprawnej wymiany handlowej pomiędzy stronami, przy utrzymaniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa. Z zadowoleniem przyjmuję wniosek, aby protokół zawierał zapis mówiący o tym, że przed przywozem lub wywozem towarów przedsiębiorcy powinni przedstawiać określone dane, aby można było w sposób właściwy wdrażać środki bezpieczeństwa. Uważam za wskazane, aby znieść wymóg wcześniejszego zgłaszania towarów pod warunkiem, że UE i Andora zagwarantują na swoim terytorium równoważny poziom bezpieczeństwa zgodny z właściwym dorobkiem prawnym.
Justas Vincas Paleckis
na piśmie - Promowanie wzajemnie bezpiecznych granic z państwami sąsiadującymi z UE jest niezbędne z punktu widzenia utrzymania suwerenności Unii i rozwoju wzajemnej współpracy. Stosowne kontrole na granicy UE z Andorą - księstwem położonym między dwoma dużymi państwami Unii: Francją i Hiszpanią - zapewnią bardziej korzystne i przyjazne relacje w przyszłości. Głosowałem za przyjęciem tego protokołu, ponieważ sprzyjać będzie szerszej wymianie informacji z Andorą dotyczących zarządzania ryzykiem i kontroli w zakresie bezpieczeństwa, a także standaryzacji unijnych środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne oraz pobudzi bezpieczny przepływ towarów między Andorą i innymi państwami UE. Zwiększenie dwustronnej wymiany handlowej między Andorą i UE w bezpieczniejszym, znormalizowanych środowisku przyniesie korzyści całej Europie.
Alfredo Pallone
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania Vitala Moreiry w sprawie środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne, ponieważ uważam, że istotne jest, aby ustanowione zostały prawidłowo określone zasady handlowe w przypadku kraju, który chociaż nie jest częścią UE, stanowi enklawę w jej obrębie i w związku z tym jest doskonale położony z punktu widzenia integracji handlowej. Protokół ma właśnie na celu wzmocnienie środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne w odniesieniu do towarów przywożonych z krajów spoza UE i wywożonych do tych krajów. Kontrola graniczna gwarantuje przekazanie przez przedsiębiorców szczegółowych danych w toku operacji handlowych, a jednocześnie prawidłową równowagę między szybkością i bezpieczeństwem przepływu towarów.
Maria do Céu Patrão Neves
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia Protokołu rozszerzającego o środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą (EWG) a Księstwem Andory. Zarówno Komisja Handlu Międzynarodowego, jak i Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, przychylają się do zawarcia tego protokołu. Zawarcie nowego porozumienia to kolejny krok w kierunku rozszerzenia współpracy między Księstwem Andory i UE. Dla obu stron ważne jest, aby porozumienie to nadal umożliwiało monitorowanie rozwoju dorobku prawnego UE na tym obszarze. Element ten znalazł swój wyraz w porozumieniu. Podobnie jak sprawozdawca chciałabym podkreślić, że konieczne są dalsze rozmowy między Komisją i Księstwem Andory w celu uwzględnienia i - w razie potrzeby - dostosowania dwustronnych ustaleń do trwającego procesu wdrażania zmodernizowanego kodeksu celnego, który to proces w UE powinien się zakończyć w ciągu dwóch lat.
Aldo Patriciello
Dotyczy zawarcia protokołu między Unią Europejską a Księstwem Andory rozszerzającego o środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne porozumienie, które dotychczas miało formę wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory i które zostało zawarte w dniu 28 czerwca 1990 r. Porozumienie to stanowiło podstawę unii celnej między stronami. Obecne ustalenia dotyczące środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne zostaną dodane do porozumienia z 1990 roku w formie nowego tytułu IIA i, inaczej niż w przypadku unii celnej. będą miały zastosowanie do produktów rolnych. Wspólnotowy kodeks celny stosuje się w zasadzie do handlu ze wszystkimi państwami trzecimi. Niemniej jednak dopuszcza on ustalenie odmiennych przepisów w przypadku, gdy w umowach międzynarodowe przewiduje się specjalne ustalenia dotyczące bezpieczeństwa. Uwzględniając zmiany we właściwym dorobku Unii w zakresie polityki celnej, we wniosku ustanawia się specjalny system pomiędzy UE i Księstwem Andory w celu zapewnienia sprawnej wymiany handlowej pomiędzy stronami przy jednoczesnym zachowaniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa. Z tych względów, jak też w celu zintensyfikowania wymiany handlowej między UE a Księstwem Andory, głosuję za przyjęciem nowych środków bezpieczeństwa.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Jestem za. Przedstawienie Parlamentowi Europejskiemu decyzji Rady w celu wyrażenia przez niego zgody stanowi instrument prawny w ramach procedury zawarcia między Unią Europejską a Księstwem Andory Protokołu rozszerzającego o środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory zawarte w dniu 28 czerwca 1990 r. Porozumienie to stanowiło podstawę unii celnej między stronami. Obecne ustalenia dotyczące środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne zostaną dodane do porozumienia z 1990 roku w formie nowego tytułu IIA i, inaczej niż w przypadku unii celnej, będą miały zastosowanie do produktów rolnych (art. 12b ust. 2 protokołu).
Angelika Werthmann
na piśmie - (DE) Od roku 1990 obowiązuje unia celna pomiędzy Księstwem Andory a Unią Europejską na podstawie porozumienia w formie wymiany listów. Zgodnie z obecną zmianą wspólny komitet powinien określać środki w celu wdrożenia przepisów dotyczących bezpieczeństwa. Wcześniejsze zgłaszanie danych nie będzie wymagane, jeżeli UE i Andora zagwarantują na swoim terytorium odpowiedni poziom bezpieczeństwa. Rozszerzenie standardów rynku wewnętrznego przyniesie korzyści obywatelom i przedsiębiorstwom zarówno w UE, jak i w Księstwie Andory.
Luís Paulo Alves
Głosuję za przedmiotowym wnioskiem po to, aby Parlament mógł zatwierdzić zawarcie umowy. Europejskie i kanadyjskie przedsiębiorstwa będą mogły zaoszczędzić miliony euro dzięki krótszym i prostszym, a tym samym mniej kosztownym procedurom regulującym zatwierdzanie produktów i wzajemnemu uznawaniu ustaleń certyfikacyjnych. Ponadto umowa oznacza ewidentną korzyść dla UE, ponieważ ustanawia wzajemne uznawanie ustaleń certyfikacyjnych we wszystkich obszarach zdatności do lotu we wszystkich państwach członkowskich. Dzięki umowie kanadyjskie i europejskie rynki będą nie tylko bardziej konkurencyjne, ale będą także bezpieczniejsze dla lotów pasażerskich i towarowych, ponieważ umowa promuje współpracę we wszystkich sprawach związanych z certyfikacją, inspekcjami i egzekwowaniem przepisów.
Adam Bielan
Panie Przewodniczący! Kanada znajduje się w czołówce światowych producentów samolotów oraz urządzeń wykorzystywanych w lotnictwie. W chwili obecnej jedynie sześć krajów członkowskich posiada umowy dwustronne dotyczące certyfikacji usług lotniczych. Proponowana umowa dotycząca bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, podobnie jak umowa z USA, znacznie usprawni współpracę pomiędzy Wspólnotą a Kanadą i ureguluje tę kwestię we wszystkich państwach Unii Europejskiej. Umowa pozwoli ujednolicić systemy certyfikacji. Opierając się na wzajemnym zaufaniu do tych systemów oraz na porównywaniu różnic, pozwoli ona ograniczyć powielanie testów i kontroli. Uruchomi jednocześnie wspólne inspekcje, badania oraz wymianę danych dotyczących bezpieczeństwa. Wzajemne uznawanie ustaleń certyfikacyjnych pozwoli uzyskać znaczne oszczędności w działalności europejskich i kanadyjskich przedsiębiorstw lotniczych. Umowa podniesie więc z jednej strony konkurencyjność rynków lotniczych, z drugiej - poprzez zbliżenie organów regulacyjnych - także ich bezpieczeństwo. W oparciu o powyższe wyrażam zgodę na zawarcie umowy.
Izaskun Bilbao Barandica
na piśmie - (ES) Głosowałam za, ponieważ przedmiotowa umowa będzie z korzyścią dla europejskich i kanadyjskich przedsiębiorstw, linii lotniczych i pasażerów. Dzięki procedurom regulującym zatwierdzanie produktów oraz wzajemnemu uznawaniu krótszych, prostszych i tańszych ustaleń certyfikacyjnych zaoszczędzi się miliony. Umowa przewiduje wspólne użytkowanie zakładów naprawczych i obiektów obsługi technicznej. Przede wszystkim jednak dzięki umowie rynek będzie bezpieczniejszy i bardziej konkurencyjny.
Mara Bizzotto
Głosowałam za sprawozdaniem pani poseł Ţicău, ponieważ Kanada powinna być uważana za priorytetowego partnera w przypadku tego rodzaju umów, biorąc pod uwagę, że zarówno Europa, jak i Kanada znajdują się w światowej czołówce pod względem produkcji samolotów. Przedmiotowa umowa umożliwi ograniczenie do minimum powielania procedur oraz wzajemne uznawanie certyfikacji, a w konsekwencji spowoduje znaczące oszczędności finansowe i uproszczenie procedur biurokratycznych, co będzie miało bardzo pozytywne skutki dla naszych przedsiębiorstw.
Vilija Blinkevičiūt
na piśmie - (LT) Głosowałam za przedmiotowym sprawozdaniem, ponieważ uważam, że dwustronna umowa w sprawie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego między Wspólnotą Europejską i Kanadą, której sprawozdanie dotyczy, przyniesie Europejczykom korzyści w postaci ułatwień w handlu między obydwoma stronami. Celem umowy jest ograniczenie do minimum powielania ocen, testów i kontroli oraz sprawienie, aby UE i Kanada mogły wzajemnie polegać na swoich systemach certyfikacji. Dzięki zbliżeniu wymogów oraz procesów regulacyjnych przewidzianych w przepisach obu stron organ importujący będzie mógł wydawać własny certyfikat dotyczący produktu, części lub urządzenia, nie powielając ocen przeprowadzonych przez organ eksportujący. Europejskie i kanadyjskie przedsiębiorstwa będą mogły zaoszczędzić miliony euro rocznie dzięki krótszym i prostszym, a tym samym mniej kosztownym procedurom regulującym zatwierdzanie produktów. Skorzystają także linie lotnicze, a kanadyjskie i europejskie rynki lotnicze staną się jeszcze bezpieczniejsze.
Carlos Coelho
Wzajemne uznawanie ustaleń certyfikacyjnych zapewni krótsze i prostsze, a tym samym mniej kosztowne procedury regulujące zatwierdzanie produktów, a ponadto przyniesie duże korzyści gospodarcze zarówno dla przedsiębiorstw europejskich, jak i kanadyjskich.
Głosuję za przedmiotową umową, ponieważ uważam, że poza korzyściami gospodarczymi, zapewni ona również wzajemne uznawanie ustaleń certyfikacyjnych dotyczących wszystkich obszarów zdolności do lotu we wszystkich państwach członkowskich. Opiera się ona zatem na wzajemnym zaufaniu do systemów obowiązujących tak w UE, jak i w Kanadzie oraz nakłada obowiązki i przewiduje metody współpracy, tak aby organ importujący mógł wydawać własny certyfikat dotyczący produktu, części lub urządzenia, nie powielając ocen przeprowadzonych przez organ eksportujący. Skorzystają także linie lotnicze, ponieważ umowa przewiduje wspólne użytkowanie zatwierdzonych zakładów naprawczych i obiektów obsługi technicznej.
Stanowi ona zatem poważny krok naprzód dla rynków, które będą bardziej konkurencyjne, ale także bezpieczniejsze, ponieważ większe zbliżenie i współpraca w dziedzinie certyfikacji, kontroli i egzekwowania przepisów powinny umożliwić stronom zapewnienie większego bezpieczeństwa lotów pasażerskich i towarowych.
Christine De Veyrac
Głosowałam za sprawozdaniem pani poseł Ţicău, które daje Parlamentowi Europejskiemu zielone światło dla zatwierdzenia umowy dotyczącej bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego między Wspólnotą Europejską i Kanadą. Przedmiotowa umowa pozwoli na wzajemne uznawanie systemów certyfikacji wyrobów, części i akcesoriów w zakresie zdatności do lotu i obsługi technicznej. Zaoszczędzi to przedsiębiorstwom, których wyroby są certyfikowane w jednym kraju konieczności ponownego poddawania się całej procedurze certyfikacji w drugim kraju. Takie uproszczenie to dobra wiadomość dla rynku wartego około 50 miliardów euro jeśli chodzi o handel między obydwoma regionami.
Edite Estrela
Głosowałam za przedmiotowym zaleceniem, ponieważ popieram zawarcie umowy, która z jednej strony będzie z korzyścią dla europejskich i kanadyjskich przedsiębiorstw i linii lotniczych dzięki oszczędnościom idącym w miliony euro, spowodowanym krótszymi i prostszymi procedurami certyfikacji, a z drugiej zapewni wyższy poziom bezpieczeństwa pasażerów.
Diogo Feio
Zapewnienie bezpieczeństwa w lotnictwie oraz ujednoliconych przepisów dotyczących różnych partnerów na rynku to główny cel przedmiotowej umowy dotyczącej bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego między Wspólnotą Europejską i Kanadą, dalej zwanej "umową”.
Umowa jest równie ważna jak przemysł lotniczy obydwu regionów, a zatem przyjęcie wspólnych przepisów pozwoli na uniknięcie powielania takich procesów, jak oceny, testy i kontrole. Należy także odnotować, że zasada wzajemnego uznawania oraz wspólne inspekcje, badania i wymiana informacji dotyczących bezpieczeństwa umożliwią wszystkim zainteresowanym stronom większą efektywność.
Ponadto umowa pozwoli na znaczne oszczędności nie tylko dla przemysłu lotniczego, ale także umożliwi poprawę efektywności linii lotniczych, ponieważ będą one teraz mogły wspólnie użytkować zakłady naprawcze i obiekty obsługi technicznej.
José Manuel Fernandes
Stosunki gospodarcze między Unią Europejską i Kanadą mają długą historię i były przyczyną kilku umów dwustronnych w przedmiotowych dziedzinach. Dnia 6 maja 2009 r. została zawarta umowa o bezpieczeństwie lotnictwa cywilnego między UE - wówczas Wspólnotą Europejską - i Kanadą, podobna do umowy zawartej z USA, mająca na celu zacieśnienie współpracy między obiema stronami oraz ograniczenie kontroli w przypadku wszystkich procedur kontrolnych i testów. Głosowałem za przedmiotowym zaleceniem i wyrażam zadowolenie z zacieśnienia stosunków między obiema stronami. Przedmiotowa umowa sprawi, że zarówno kanadyjskie, jak i europejskie rynki będą bezpieczniejsze i bardziej konkurencyjne, ponieważ stanowi ona ważny krok naprzód w kontekście ustanowienia norm bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego. Będzie ona także z korzyścią dla linii lotniczych, ponieważ będą mogły wykorzystywać zatwierdzone stacje napraw i konserwacji należące do obu stron.
João Ferreira
Umowa będąca tematem przedmiotowego sprawozdania dotyczy niektórych aspektów bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego i zastąpi sześć obecnie obowiązujących umów dwustronnych pomiędzy państwami członkowskimi a Kanadą, obejmujących również certyfikację produktów. Sprawozdawczyni wyraźnie stwierdza, że utworzenie w pełni otwartej przestrzeni powietrznej między UE a Kanadą, zagadnienie, które budzi w nas pewne obawy, nie mieści się w zakresie przedmiotowej umowy, ale będzie przedmiotem odrębnego zalecenia.
Główne cele umowy to ograniczenie do minimum powielania ocen, testów i kontroli (poza ocenami, testami i kontrolami wynikającymi ze znacznych różnic regulacyjnych) oraz sprawienie, aby UE i Kanada mogły wzajemnie polegać na swoich systemach certyfikacji. Osiągnięto by to, między innymi, stopniowo zbliżając zbiory wymogów oraz procesy regulacyjne obu stron.
Przedmiotowa umowa powinna przynieść oszczędności dla przedsiębiorstw europejskich i kanadyjskich dzięki krótszym i prostszym, a tym samym mniej kosztownym procedurom regulującym zatwierdzanie produktów i wzajemne uznawanie ustaleń certyfikacyjnych.
Ilda Figueiredo
Przedmiotowa umowa dotyczy niektórych aspektów bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, nie zagłębia sie jednak w problematykę utworzenia w pełni otwartej przestrzeni powietrznej między obydwoma krajami, ponieważ to, zdaniem sprawozdawczyni, powinno być przedmiotem odrębnego zalecenia. Głównym celem umowy jest ograniczenie do minimum powielania ocen, testów i kontroli (poza ocenami, testami i kontrolami wynikającymi ze znacznych różnic regulacyjnych) oraz sprawienie, aby UE i Kanada mogły wzajemnie polegać na swoich systemach certyfikacji.
Przedmiotowa umowa powinna przynieść oszczędności dla przedsiębiorstw europejskich i kanadyjskich dzięki krótszym i prostszym, a tym samym mniej kosztownym procedurom regulującym zatwierdzanie produktów i wzajemne uznawanie ustaleń certyfikacyjnych. W opinii sprawozdawczyni umowa może także zwiększyć bezpieczeństwo, ponieważ nastąpi zbliżenie organów regulacyjnych i wykonawczych w celu współpracy we wszystkich sprawach związanych z certyfikacją, inspekcjami i egzekwowaniem przepisów z myślą o zapewnieniu najwyższego poziomu bezpieczeństwa lotów pasażerskich i towarowych.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Zalecenie ma zastosowanie do umowy dotyczącej bezpieczeństwa, podpisanej w imieniu Wspólnoty Europejskiej w maju 2009 roku. W kontekście zawarcia umowy w sprawie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, uzupełniającej umowę o transporcie lotniczym, Kanada słusznie jest traktowana priorytetowo, gdyż zarówno Europa, jak i Kanada znajdują się w światowej czołówce pod względem produkcji samolotów, silników i elektroniki lotniczej. Tak jak w przypadku podobnej umowy w sprawie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego zawartej z USA głównym celem jest ograniczenie do minimum powielania ocen, testów i kontroli oraz sprawienie, aby UE i Kanada mogły wzajemnie polegać na swoich systemach certyfikacji. Dlatego też umowa generalnie ma podobny charakter, jak obowiązujące umowy dwustronne w sprawie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego zawarte pomiędzy państwami członkowskimi i Kanadą. Określono w niej obowiązki i metody współpracy w oparciu o wzajemne zaufanie do systemów drugiej strony i porównanie różnic regulacyjnych. Przedsiębiorstwa europejskie i kanadyjskie zaoszczędzą miliony euro rocznie dzięki krótszym i prostszym, a tym samym mniej kosztownym procedurom regulującym zatwierdzanie produktów i wzajemne uznawanie ustaleń certyfikacyjnych. Będzie ona także z korzyścią dla linii lotniczych, ponieważ stanowi istotny krok naprzód pod względem tworzenia międzynarodowych standardów w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego. Dlatego właśnie jestem zdania, że Parlament powinien zatwierdzić zawarcie umowy, ponieważ dzięki niej rynki kanadyjski i europejski staną się bardziej konkurencyjne, a jednocześnie bezpieczniejsze.
Lorenzo Fontana
na piśmie - (IT) Przedmiotowe zalecenie ma zastosowanie do umowy z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącej bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego. Wziąwszy pod uwagę klimat współpracy uwzględniony w umowie mogę potwierdzić mój głos za.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Jestem zadowolony z przedmiotowego dokumentu, ponieważ główne cele określone w wytycznych negocjacyjnych to: ograniczenie do minimum powielania ocen, testów i kontroli (poza ocenami, testami i kontrolami wynikającymi ze znacznych różnic regulacyjnych) oraz sprawienie, aby UE i Kanada mogły wzajemnie polegać na swoich systemach certyfikacji. Osiągnięto by to, stopniowo zbliżając zbiory wymogów oraz procesy regulacyjne obu stron; prowadząc regularne konsultacje między stronami w celu stałej kontroli wydolności i potencjału organów regulacyjnych zaangażowanych we wdrażanie umowy; ustanawiając wspólną komisję, która proponowałaby rozwiązania dotyczące wszelkich problemów związanych z wdrażaniem umowy. W celu zapewnienia trwałego wzajemnego zaufania do systemów umowa przewiduje wspólne inspekcje, badania, wymianę danych dotyczących bezpieczeństwa (informacje związane z inspekcjami samolotów i wypadkami) oraz ściślejszą współpracę regulacyjną i konsultacje o charakterze technicznym, tak aby problemy były rozwiązywane, zanim ewentualnie doprowadzą do sporu. Przewiduje też, że utworzona zostanie wspólna komisja i podkomisje do spraw takich jak certyfikacja związana ze zdatnością do lotu i obsługą techniczną. Istnieją również solidne środki ochronne, które ostatecznie umożliwiałyby obu stronom zawieszanie uznawania ustaleń właściwego organu drugiej strony lub całkowite bądź częściowe wypowiedzenie umowy. Niemniej jednak cały system konsultacji, komisji i podkomisji ma zapewniać rozstrzyganie wszelkich kwestii spornych, zanim dojdzie do takiej sytuacji.
Clemente Mastella
Umowa z 2009 roku dotycząca bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego stanowi pierwszy krok na drodze do utworzenia w pełni otwartej przestrzeni powietrznej między UE a Kanadą. W celu zapewnienia trwałego wzajemnego zaufania do systemów umowa przewiduje wspólne inspekcje, badania, wymianę danych dotyczących bezpieczeństwa, ściślejszą współpracę regulacyjną i konsultacje o charakterze technicznym, tak aby problemy były rozwiązywane, zanim ewentualnie doprowadzą do sporu.
Ponadto utworzenie wspólnej komisji i kilku podkomisji pozwoli przedsiębiorstwom europejskim i kanadyjskim zaoszczędzić miliony euro rocznie dzięki wzajemnemu uznawaniu ustaleń certyfikacyjnych. Organ importujący będzie mógł wydawać własny certyfikat dotyczący produktu, części lub urządzenia, nie powielając ocen przeprowadzonych przez organ eksportujący.
Linie lotnicze również odniosą korzyści z umowy, ponieważ przewiduje ona wspólne użytkowanie zakładów naprawczych i obiektów obsługi technicznej. Dzięki umowie rynek kanadyjski i europejski staną się nie tylko bardziej konkurencyjne, zwiększy się także bezpieczeństwo na świecie.
I wreszcie, uważamy, że przedmiotowa umowa jest ważna także dlatego, że stanowi istotny krok naprzód pod względem tworzenia międzynarodowych standardów w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego i powinna posłużyć za punkt wyjścia w przyszłych negocjacjach z innymi znaczącymi producentami samolotów i wyposażenia.
Alexander Mirsky
na piśmie - Przedmiotowa umowa jest najambitniejszą umową między UE i ważnym światowym partnerem w sprawie transportu lotniczego. Umowa nie tylko sprawi, że rynki kanadyjski i europejski staną się bardziej konkurencyjne - uczyni je również bezpieczniejszymi, gdyż nastąpi zbliżenie organów regulacyjnych i wykonawczych w celu współpracy we wszystkich sprawach związanych z certyfikacją, inspekcjami i egzekwowaniem przepisów z myślą o zapewnieniu najwyższego poziomu bezpieczeństwa lotów pasażerskich i towarowych. Umowa stanowi istotny krok naprzód pod względem tworzenia międzynarodowych standardów w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego i powinna posłużyć za punkt wyjścia w przyszłych negocjacjach z innymi znaczącymi producentami samolotów i wyposażenia. Popieram sprawozdanie poseł Silvii-Adriany Ticau.
Andreas Mölzer
na piśmie - (DE) Umowa dotycząca bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego między UE i Kanadą, która stanowi uzupełnienie umowy o transporcie lotniczym z Kanadą ma służyć usuwaniu barier technicznych w handlu. Zasadniczo jej celem jest ograniczenie do minimum powielania ocen, testów i kontroli oraz umożliwienie jednolitej certyfikacji. Ma zostać ustanowiona wspólna komisja, która proponowałaby rozwiązania dotyczące wszelkich problemów związanych z wdrażaniem umowy. Współpraca i wzajemne uznawanie mają dotyczyć dziedzin związanych ze zdatnością do lotu i obsługą techniczną. Istnieje potencjał na przyszłość dotyczący nieograniczonego wzajemnego uznawania. Oprócz wspólnej komisji, której zadaniem jest zajmowanie się praktycznymi problemami i sporami planuje się także wspólne inspekcje i badania oraz wymianę danych dotyczących bezpieczeństwa. Należy się cieszyć z solidnych środków ochronnych umożliwiających obu stronom zawieszanie uznawania ustaleń właściwego organu drugiej strony lub wypowiedzenie umowy.
Umowę należy poprzeć pod warunkiem, że procedury regulujące zatwierdzanie produktów staną się krótsze i prostsze, nie zagrażając jednocześnie standardom bezpieczeństwa.
Franz Obermayr
na piśmie - (DE) Przedmiotowe zalecenie odnosi się do umowy dotyczącej bezpieczeństwa podpisanej w imieniu (ówczesnej) Wspólnoty Europejskiej w dniu 6 maja 2009 r. Obecnie tylko 6 państw członkowskich posiada umowy dwustronne z Kanadą odnoszące się do certyfikacji produktów. Umowy te staną się zbędne, gdy w życie wejdzie umowa dotycząca bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego między UE a Kanadą. Solidne środki ochronne umożliwiają uznawanie ustaleń właściwego organu drugiej strony lub wypowiedzenie umowy jeśli byłoby to wskazane. Możliwe byłoby całkowite bądź częściowe wypowiedzenie umowy. Umowę należy poprzeć pod warunkiem, że procedury regulujące zatwierdzanie produktów staną się krótsze i prostsze, nie zagrażając jednocześnie standardom bezpieczeństwa.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Umowa dotycząca bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego między UE i Kanadą niesie ze sobą niewątpliwe korzyści dla obu stron. Należy zauważyć, że najważniejsze lotnicze zakłady produkcyjne są zlokalizowane w UE i w Kanadzie. W przypadku obu stron poziom handlu i eksportu w tej dziedzinie jest ogromny. W celu zapewnienia efektywnej współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa kluczową sprawą jest zapewnienie, by systemy certyfikacji odpowiadały wymogom obu stron. Cieszę się, że w trakcie negocjacji osiągnięto porozumienie w sprawie ograniczenia do minimum powielania ocen, testów i kontroli. Uważam, że wskazane jest nadanie organowi importującemu prawa do wydawania własnego certyfikat dotyczącego produktu po to, aby nie powielać ocen przeprowadzonych przez organ eksportujący. Wzajemne uznawanie w obszarze zdatności do lotu, obsługi technicznej i udzielania zezwoleń na obsługę techniczną potwierdza wzajemne zaufanie do systemów. Umowa ułatwi współpracę między organami regulacyjnymi obu stron we wszystkich obszarach związanych z certyfikacją, inspekcjami, egzekwowaniem przepisów i konsultacjami. Wspólne inspekcje, badania i wymiana danych dotyczących bezpieczeństwa zapewnią najwyższy poziom bezpieczeństwa lotów pasażerskich i towarowych. Należy zauważyć, że wraz z wejściem umowy w życie procedury regulujące zatwierdzanie produktów i udzielanie zezwoleń staną się bardziej elastyczne, krótsze i tańsze. To spowoduje obniżenie kosztów dla przedsiębiorstw tego sektora.
Alfredo Pallone
Głosowałem za zawarciem umowy dotyczącej bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego między Wspólnotą Europejską i Kanadą, ponieważ uważam, że jest ona korzystna dla Unii Europejskiej, gdyż wprowadza ona wzajemne uznawanie dokumentów dostarczanych we wszystkich sektorach związanych z lotnictwem we wszystkich państwach członkowskich. Umowa przewiduje wspólne inspekcje, badania, wymianę danych dotyczących bezpieczeństwa, ściślejszą współpracę regulacyjną i konsultacje o charakterze technicznym. Wzajemne poleganie na swoich systemach certyfikacji oznacza wzmocnienie bezpieczeństwa systemu, oszczędność czasu, który w innym wypadku zostałby stracony na powielanie wszystkich ocen przeprowadzonych przez organ eksportujący oraz zapewnienie korzyści dla linii lotniczych dzięki możliwości wspólnego użytkowania zakładów naprawczych i obiektów obsługi technicznej. Wszystko to sprawi, że rynki lotnicze będą bardziej konkurencyjne i bezpieczniejsze.
Maria do Céu Patrão Neves
Głosowałam za sprawozdaniem dotyczącym wniosku w sprawie decyzji Rady o zawarciu umowy dotyczącej bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego między Wspólnotą Europejską i Kanadą. Podobnie jak w przypadku analogicznej umowy dotyczącej bezpieczeństwa lotniczego zawartej ze Stanami Zjednoczonymi główne cele określone w wytycznych negocjacyjnych to: ograniczenie do minimum powielania ocen, testów i kontroli oraz sprawienie, aby UE i Kanada mogły wzajemnie polegać na swoich systemach certyfikacji. Osiągnięto by to, stopniowo zbliżając obydwa zbiory wymogów oraz procesy regulacyjne i prowadząc regularne konsultacje między stronami w celu stałej kontroli wydolności i potencjału organów regulacyjnych zaangażowanych we wdrażanie umowy. Rezultatem takich działań mogą być oszczędności w wysokości milionów euro rocznie dla europejskich i kanadyjskich przedsiębiorstw dzięki krótszym i prostszym, a tym samym mniej kosztownym procedurom regulującym zatwierdzanie produktów. Wzajemne uznawanie ustaleń certyfikacyjnych stanowi olbrzymią korzyść dla UE, gdyż wprowadzi wzajemną uznawalność ustaleń certyfikacyjnych we wszystkich dziedzinach związanych ze zdatnością do lotu we wszystkich państw członkowskich.
Aldo Patriciello
Kluczowym celem umowy jest sprawienie, aby UE i Kanada mogły wzajemnie polegać na swoich systemach certyfikacji. Osiągnięto by to, stopniowo zbliżając zbiory wymogów oraz procesy regulacyjne obu stron, prowadząc regularne konsultacje między stronami w celu stałej kontroli wydolności i potencjału organów regulacyjnych zaangażowanych we wdrażanie umowy i ustanawiając wspólną komisję, która proponowałaby rozwiązania dotyczące wszelkich problemów związanych z wdrażaniem umowy. Umowa jest ogólnie wzorowana na strukturze istniejących dwustronnych umów dotyczących bezpieczeństwa lotniczego między państwami członkowskimi a Kanadą. Opiera się na wzajemnym zaufaniu do systemów oraz na porównywaniu różnic regulacyjnych. W rezultacie nakłada obowiązki i przewiduje metody współpracy, tak aby organ importujący mógł wydawać własny certyfikat dotyczący produktu, części lub urządzenia, nie powielając ocen przeprowadzonych przez organ eksportujący. Aby zatem rynki kanadyjskie i europejskie staną się bardziej konkurencyjne i bezpieczniejsze, a procedury regulujące zatwierdzanie produktów krótsze i prostsze głosowałem za przedmiotowym wnioskiem.
Zuzana Roithová
Nie mam poważnych zastrzeżeń do umowy dotyczącej bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego między Wspólnotą Europejską i Kanadą, niemniej jednak wstrzymałam się od głosu. Powodem tego jest nierozstrzygnięta sytuacja w stosunkach między UE, Czechami i Kanadą związana ze zniesieniem jednostronnych wymogów wizowych dla obywateli czeskich. Wielokrotnie ostrzegałam, że parlament Czech z tych samych przyczyn zablokuje ratyfikację pokrewnej umowy dotyczącej lotnictwa. Chciałabym zaapelować do Komisji, aby wreszcie na serio zajęła się tym problemem. Obojętny stosunek pani komisarz Malmström jest powodem, dla którego sytuacja od dwóch lat pozostaje nierozstrzygnięta i przyczynił sie do pogorszenia się stosunków między Czechami i Kanadą.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Głosowałem za. Niniejsze zalecenie odnosi się do umowy dotyczącej bezpieczeństwa podpisanej w imieniu (ówczesnej) Wspólnoty Europejskiej w dniu 6 maja 2009 r. Umowa o transporcie lotniczym między UE a Kanadą, podpisana w dniach 17-18 grudnia 2009 r. i przewidująca utworzenie w pełni otwartej przestrzeni powietrznej między UE a Kanadą, będzie przedmiotem odrębnego zalecenia. Tylko 6 państw członkowskich posiada obecnie umowy dwustronne z Kanadą odnoszące się do certyfikacji produktów. Umowy te wygasną, gdy w życie wejdzie umowa dotycząca bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego między UE a Kanadą (zwana dalej "umową”). Zważywszy, że usuwanie barier technicznych w handlu towarami leży w wyłącznej kompetencji Unii, umowa może zostać zawarta w drodze decyzji Rady. W przeciwieństwie do umowy o transporcie lotniczym nie podlega ona tymczasowemu stosowaniu i nie wymaga ratyfikowania przez państwa członkowskie. Priorytetowe potraktowanie Kanady w związku z umową dotyczącą bezpieczeństwa lotniczego, uzupełniającą umowę o transporcie lotniczym, było właściwe, gdyż zarówno Europa, jak i Kanada znajdują się w światowej czołówce pod względem produkcji samolotów, silników i elektroniki lotniczej. Łączny eksport technologii w dziedzinie lotnictwa cywilnego przekracza 50 miliardów euro, natomiast ogólna wartość europejskiego i kanadyjskiego handlu statkami powietrznymi i kosmicznymi oraz częściami do nich wyniosła ponad 49 miliardów euro w 2008 roku.
Nuno Teixeira
Przedmiotowa umowa dotycząca bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego między UE a Kanadą jest ogólnie wzorowana na strukturze umowy horyzontalnej już przyjętej przez Parlament w marcu 2011 roku. Kanada jest krajem strategicznym w tym obszarze dla państw członkowskich UE, ponieważ obie strony znajdują się w światowej czołówce pod względem produkcji samolotów, silników i elektroniki lotniczej; jest też obecnie jedenastym co do wielkości partnerem handlowym UE. Cele umowy koncentrują się na ułatwianiu handlu towarami i usługami dzięki usuwaniu barier technicznych oraz na ograniczaniu powielania ocen związanych ze zdatnością do lotu, testów i kontroli poprzez stosowanie zasady wzajemności. Utworzenie otwartej przestrzeni powietrznej przyniesie korzyści gospodarcze obu stronom. Uproszczenia i ograniczenie kosztów administracyjnych dla przedsiębiorstw europejskich i kanadyjskich spowoduje większą konkurencyjności gospodarki i większe bezpieczeństwo pasażerów. Jako zastępca członka Komisji Transportu i Turystyki głosowałem za przedmiotowym sprawozdaniem, ale raz jeszcze pragnę podkreślić, że Parlament powinien przyjąć na siebie nowe obowiązki przewidziane w Traktacie Lizbońskim i być informowany na bieżąco o wszystkich etapach procesu negocjacji umów międzynarodowych.
Angelika Werthmann
na piśmie - (DE) Umowa ma ograniczyć do minimum powielanie ocen, testów i kontroli umożliwiając stronom wzajemne poleganie na swoich systemach certyfikacji To wzajemne zaufanie do systemów umawiających się stron opiera się na zbliżeniu wymogów i procesów regulacyjnych oraz na prowadzeniu regularnych konsultacji i ustanowieniu wspólnej komisji. Dzięki krótszym i bardziej ekonomicznym procedurom regulującym zatwierdzanie produktów, przedsiębiorstwa działające w przedmiotowym sektorze corocznie zaoszczędzą miliony euro i będą mogły zwiększyć swoją konkurencyjność. Umowa sprawi, że rynek będzie bardziej konkurencyjny i bezpieczniejszy ponieważ organy wykonawcze będą musiały ściślej współpracować.
Luís Paulo Alves
W sprawozdaniu tym stwierdzono, że zdrowa dyscyplina finansowa i przejrzystość przeznaczania środków to kluczowe warunki wstępne realizacji ogólnych celów polityki spójności, które przyczyniają się do zwiększenia rozliczalności realizacji celów strategicznych. Potrzebne są dodatkowe wysiłki, by uniknąć nadmiernych opóźnień i poprawić wyniki wdrażania.
Pragnę również podkreślić potrzebę zwiększenia synergii z innymi instrumentami politycznymi. Polityka spójności powinna nadal pomagać najuboższym regionom nadrobić straty i dostosować ich cele do obecnych i przyszłych wyzwań, zapewniając inteligentny, zrównoważony i sprzyjający włączeniu społecznemu wzrost, zgodnie ze strategią Europa 2020.
Roberta Angelilli
Polityka spójności ma dziś większy potencjał niż kiedykolwiek wcześniej i nie wolno tego nie doceniać; jest ona w stanie poprawić sytuację mniej rozwiniętych regionów charakteryzujących się permanentnymi negatywnymi cechami geograficznymi i naturalnymi. Niewykorzystanie i zmarnowanie dostępnych środków byłoby ogromnym błędem, dlatego też słuszne jest pilne przyjęcie podejścia ukierunkowanego na rezultaty poprzez określenie jasnych i wymiernych celów oraz wskaźników wyników. Pierwszym etapem, który powinien objąć wszystkie środki wspólnotowe, jest uproszczenie procedur i uelastycznienie alokowania środków poprzez ograniczenie biurokratycznych barier, nadmiernych kosztów administracyjnych i innych przeszkód utrudniających realizację celów politycznych w zakresie zatrudnienia i walki z ubóstwem. Nie zapominajmy, że polityka spójności jest mechanizmem długoterminowym; dlatego określenie szczegółowych celów i wyraźne przypisanie kompetencji na każdym szczeblu zarządzania to czynniki postępu, które przyniosą widoczne rezultaty dopiero w drugiej połowie okresu programowania.
Elena Oana Antonescu
Uzyskanie spójności społecznej, gospodarczej i terytorialnej jest jednym z najważniejszych celów europejskiego projektu. To cel, który wszystkie państwa członkowskie przyjęły w ramach procesu integracji europejskiej. Właśnie dlatego uważam, że proces finansowania projektów spójności musi opierać się na rygorystycznej dyscyplinie finansowej, realizacji celów w dziedzinach strategicznych i wreszcie, co nie mniej ważne, na zasadzie dobrego sprawowania rządów. Celem jest zmniejszenie różnic pomiędzy europejskimi regionami. Jednakże cała procedura realizacji tej polityki musi zostać uproszczona, tak by możliwe było osiągnięcie tego pożądanego celu. Należy korzystać z funduszy i uważam, że musimy pokonać największego wroga opóźniającego realizację tego rodzaju projektów lub nawet uniemożliwiającego ich realizację - przerośniętą europejską biurokrację. Nie wolno nam mylić biurokracji z przejrzystością, ponieważ nie każda adnotacja na papierze i nie każde zezwolenie w segregatorze przyczynia się do poprawy przejrzystości projektów spójności.
Różnice między europejskimi regionami powstały na przestrzeni wieków. Popieram przedstawioną w sprawozdaniu propozycję, abyśmy w celu zmniejszenia nierówności i usprawnienia procesu integracji wszystkich państw członkowskich skrócili termin na zatwierdzenie środków i ograniczyli biurokrację, a także wszystkie przepisy i procedury, które jej towarzyszą i które niepotrzebnie utrudniają realizację polityki spójności Unii Europejskiej, zamiast ją ułatwiać.
Sophie Auconie
Przygotowane przez mojego kolegę, pana posła Mikolášika sprawozdanie z realizacji przedstawia imponujące osiągnięcia polityki spójności w latach 2007-2013. Wskazuje ono, że polityka ta jest przydatna z racji jej niezaprzeczalnego wkładu w realizację celu, jakim jest zapewnienie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej w Unii Europejskiej. Wreszcie, pragnę podkreślić, że przyjęcie tego sprawozdania następuje w idealnym momencie, gdyż wpisuje się ono w debatę w sprawie przyszłej polityki spójności (2014-2020). I rzeczywiście wkrótce Komisja Europejska opublikuje swoje wnioski dotyczące przeglądu, a tym samym poprawienia tej polityki.
Jean-Luc Bennahmias
Głosowanie w sprawie pakietu "spójności” wysyła jasny sygnał, że pragniemy posiadać politykę spójności nacechowaną solidarnością, skutecznością i ambicją, jest to bowiem jedna z najważniejszych europejskich polityk. Faktycznie, w czasie gdy światowy kryzys pogorszył sytuację społeczno-gospodarczą wielu regionów i gdy debatujemy już nad przyszłą polityką spójności, dla Parlamentu Europejskiego niezmiernie ważne było wyrażenie sprzeciwu wobec wszelkich prób nacjonalizacji polityki spójności i jej większego usektorowienia. W sprawozdaniu tym, które miało na celu ocenę realizacji programów, Parlament dokonał oceny, podkreślając sukcesy, trudności i możliwe rozwiązania. Ocena ta będzie niezwykle przydatna w nadchodzących miesiącach, gdy Unia Europejska będzie wprowadzała nową politykę spójności po roku 2013, która będzie musiała naprawić niedociągnięcia obecnej polityki. W szczególności istotne będzie uproszczenie i przyspieszenie procedur alokacji środków, szczególnie na rzecz MŚP, a także zachęcanie do finansowania wielofunduszowego i międzyfunduszowego. Dlatego głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania, jak też za przyjęciem pozostałych sprawozdań, by powtórnie zadeklarować swoje oddanie tej podstawowej polityce, przy czym zaapelowałem o pewne zmiany, które stały się konieczne, by sprostać nowym wyzwaniom.
Sergio Berlato
Jak wynika z faktów i liczb opublikowanych w sprawozdaniach krajowych, państwa członkowskie czynią postępy w realizacji celów polityki spójności, choć odnotowano pewne rozbieżności na poziomie państw i regionów. Przypominam ponadto, że polityka spójności jest mechanizmem długoterminowym i że większość rezultatów stanie się widoczna dopiero w późniejszym okresie programowania. Moim zdaniem podstawowym warunkiem realizacji ogólnych celów polityki spójności jest solidna dyscyplina finansowa, a przede wszystkim - przejrzystość przydzielania funduszy. Problem architektury przyszłej polityki spójności na lata 2014-2020 będzie znajdował się w centrum debaty politycznej w nadchodzących latach. W kontekście negocjacji dotyczących przyszłego okresu programowania uważam, że mocna i dobrze finansowana polityka regionalna UE jest podstawowym warunkiem uzyskania w UE spójności społecznej, gospodarczej i terytorialnej. Dlatego nie wolno ograniczać w żaden sposób funduszy przeznaczonych na przyszłą politykę spójności w kolejnym okresie programowania. Ponadto, aby uniknąć scenariuszy niewykorzystania środków z racji zbyt skomplikowanych przepisów i procedur, konieczne jest uproszczenie zarządzania i wdrażania polityki spójności.
Mara Bizzotto
Niniejszy projekt rezolucji Parlamentu Europejskiego w sprawie Sprawozdania 2010 w sprawie realizacji programów polityki spójności na lata 2007-2013 zawiera punkty sprzeczne z założeniami naszego stanowiska politycznego, dlatego nie może zostać przez nas poparte. W projekcie wezwano zwłaszcza do poprawy i ułatwienia usług na rzecz społeczności romskiej, która jest określona w rezolucji jako społeczność "zepchnięta na margines”. Lega Nord od zawsze podkreśla, że mniejszość romska nie może być uznawana za ofiarę "marginalizacji” społecznej, ponieważ sama odmawia integracji z naszym społeczeństwem. Dlatego uważam, że projekt ten, który uznaje Romów za ofiary marginalizacji i apeluje o ich uprzywilejowane traktowanie w związku z domniemaną marginalizacją, jest nie do przyjęcia. Stąd mój głos przeciw.
Vilija Blinkevičiūt
na piśmie - (LT) Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ polityka spójności okazała się niezwykle istotna, jako znacznie przyczyniająca się do poprawy otoczenia społeczno-gospodarczego. Ponadto polityka spójności ma na celu niwelowanie różnic w rozwoju europejskich regionów, ułatwia modernizację i zrównoważony rozwój oraz świadczy o europejskiej solidarności. Okazała się mieć zasadnicze znaczenie dla postępów w integracji europejskiej, tworząc synergię między poszczególnymi obszarami europejskiej polityki. Najwyraźniej europejskie regiony nadal borykają się z uderzającymi nierównościami społecznymi i środowiskowymi. Niektóre z tych nierówności są konsekwencją dwóch ostatnich etapów rozszerzenia UE, podczas gdy inne są bezpośrednimi skutkami światowego kryzysu finansowo-gospodarczego. Państwa członkowskie przyjęły nowe wymogi w pozytywny sposób i postępują w realizacji celów polityki spójności, o czym świadczą fakty i liczby zawarte w sprawozdaniach krajowych, choć wynika z nich jednocześnie pewna niespójność na szczeblu krajowym i regionalnym. Zważywszy że Europejski Fundusz Społeczny (EFS) jest podstawowym narzędziem walki z ubóstwem, wykluczeniem społecznym, bezrobociem, różnicami między mężczyznami a kobietami oraz dyskryminacją społeczną (wobec niepełnosprawnych, migrantów, ludzi starszych itp.) poprzez zapewnienie ludziom zatrudnienia, Parlament Europejski wzywa Komisję do wzmocnienia potencjału EFS i jego autonomii finansowej. Ponadto powinniśmy uprościć zarządzanie projektami, ujednolicić i poprawić procedury i kontrole, a także w sposób bardziej skuteczny uzupełniać bieżące projekty.
Vito Bonsignore
Polityka spójności stanowi jeden z celów strategii UE 2020, w związku z czym konieczne jest poświęcenie większej uwagi koordynacji działań między UE a państwami członkowskimi, które są uzależnione od tego sektora. Dlatego głosowałem za przyjęciem tego dokumentu. Kryzys gospodarczy, jak i reforma polityki w latach 2007-2013, doprowadziły do spowolnienia działalności w Europie. W celu pełnego wykorzystania potencjału polityki spójności, o którym wyraźnie mówi sprawozdawca, konieczne jest poświęcenie się w większym stopniu zmniejszaniu różnic pomiędzy wysokorozwiniętymi regionami UE a tymi mniej rozwiniętymi. Realizacja tego celu jest, moim zdaniem, możliwa poprzez zwiększenie funduszy przeznaczonych na politykę spójności i ułatwienie zwiększenia kontroli zatwierdzania projektów i sposobów wydawania środków.
Philip Bradbourn
na piśmie - W sprawie sprawozdań posłów Piepera, Sanchez-Schmid, Stavrakakisa, Vlasaka i Mikolasika: Europosłowie konserwatyści zdecydowali się odrzucić to sprawozdanie w sprawie przyszłego kierunku polityki spójności, z wyjątkiem sprawozdania pana posła Vlasaka, w przypadku którego wstrzymaliśmy się od głosu. Jest tak z wielu zasadniczych względów. Jesteśmy zdania, że w dobie obecnej konsolidacji budżetowej we wszystkich państwach zupełnie niedopuszczalne jest, by ten ogromny budżet na spójność UE pozostawał niezmieniony mimo podejmowanych wysiłków. Generalnie sprawozdania te w żaden sensowny sposób nie rozwiewają naszych obaw dotyczących unijnego zarządzania polityką spójności. Odrzuca się w nich propozycje umożliwienia bogatszym państwom członkowskim finansowania własnego rozwoju regionalnego i nie dopuszcza do powstania mniejszej, bardziej efektywnej i w większym stopniu ukierunkowanej polityki spójności dla najbiedniejszych regionów Europy.. Zamiast tego proponuje się nowe nośniki biurokracji, takie jak makroregiony, i po raz kolejny podkopuje się państwo narodowe poprzez uporczywe dążenia do regionalizacji. Obecna era oszczędności stanowi dla UE okazję, by wydawać mniej na przestarzałe i rozrzutnie ustanowione priorytety. Sprawozdania te zmierzają w całkowicie niewłaściwym kierunku.
David Casa
na piśmie - Ten zestaw dokumentów, w których analizowana jest skuteczność, z jaką unijne przepisy są transponowane do przepisów krajowych, ma ogromne znaczenie. Nawiązuję do konkluzji sprawozdawcy, szczególnie tych dotyczących znaczenia MŚP dla europejskich gospodarek i potrzeby ułatwiania dostępu do finansów, a także potrzeby bardziej intensywnego zachęcania MŚP, by pobudzały innowacje, stwarzając tym samym konkurencyjność. Między innymi z tych względów zdecydowałem się zagłosować za przyjęciem tych sprawozdań.
Christine De Veyrac
W sytuacji kryzysu, z którym zmaga się obecnie Unia Europejska, niedawno wprowadzona polityka spójności jest jednym z najefektywniejszych sposobów rozruszania unijnej gospodarki. Sprawozdanie pana posła Mikolášika w sprawie realizacji programów polityki spójności w latach 2007-2013, które poparłam, istotnie przyczynia się w tym zakresie do zweryfikowania celów tej polityki. Poprzez apel o uproszczoną, wzmocnioną i przejrzystą alokację pomocy w ramach strategii Europa 2020 sprawozdanie to ma na celu stymulowanie europejskich programów spójności, tak by umożliwić zajęcie się obciążeniami administracyjnymi, które sprawiają, że większość funduszy przeznaczonych do finansowania jest obecnie wstrzymywana.
Edite Estrela
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania w sprawie wdrażania programów polityki spójności w latach 2007-2013, ponieważ uważam, że konieczne jest dostosowanie polityki spójności do wyzwań, przed którymi stoją regiony, poprzez wspieranie inteligentnego, zrównoważonego i sprzyjającego włączeniu wzrostu.
Diogo Feio
Polityka spójności pozostaje jednym z najważniejszych filarów unijnej polityki, ponieważ ma fundamentalne znaczenie dla realizacji celów strategii Europa 2020. W związku z tym polityka spójności powinna nadal zdecydowanie wspierać wszystkie europejskie regiony, przyczyniając się do zapewnienia inteligentnego, zrównoważonego i sprzyjającego włączeniu wzrostu.
W czasie gdy Europa zmaga się z bezprecedensowym kryzysem gospodarczym, finansowym i społecznym, który dotyka w szczególności niektórych regionów, już i tak słabszych, konieczne jest, by w przyszłości polityka spójności nadal odgrywała fundamentalną rolę w równomiernym i zrównoważonym rozwoju.
José Manuel Fernandes
Dokument ten, którego sprawozdawcą jest pan poseł Mikolášik, pojawia się po opublikowaniu komunikatu Komisji zatytułowanego "Polityka spójności: sprawozdanie strategiczne 2010 w sprawie realizacji programów na lata 2007-2013”. To pierwsza rygorystyczna ocena realizacji około 450 programów operacyjnych zatwierdzonych przez Komisję. Unijna polityka spójności jest częścią europejskich ram solidarności obejmujących 27 państw członkowskich i ich 271 regionów i ma na celu zlikwidowanie istniejących różnic gospodarczych i społecznych w UE.
Sprawozdanie to nabiera jeszcze większego znaczenia w świetle kryzysu gospodarczo-finansowego, którego doświadcza Europa, powinno być zatem instrumentem realokacji i optymalizacji wykorzystania środków w ramach polityki spójności. Faktycznie, z uwagi na niski współczynnik wdrożenia, zachodzi potrzeba stworzenia mechanizmów umożliwiających najbardziej zapóźnionym państwom członkowskim wykorzystanie funduszy alokowanych na ich rzecz i przewidujących zwrot środków UE, która dokona ich redystrybucji na rzecz bogatszych krajów. Cieszy mnie przyjęcie tego sprawozdania, które poparłem w głosowaniu, nie tylko z racji zaproponowanych w nim rozwiązań, ale również z uwagi na strukturę, jaką zaproponowano w nim dla przyszłej polityki spójności.
João Ferreira
W sprawozdaniu tym dostrzeżono istniejące obecnie problemy z polityką spójności, począwszy od opóźnień w zakończeniu negocjacji w sprawie wieloletnich ram finansowych (MRF) i pakietu legislacyjnego, które prowadzą do opóźnionej realizacji krajowych strategii i programów operacyjnych. Negatywny wpływ tych czynników pogłębiają: niewystarczająca ilość środków na okres 2007-2013, szczególnie ze względu na rozszerzenie UE, wykorzystanie zaledwie 27,1 % dostępnych funduszy w obecnym okresie, a także utrzymanie wymogu współfinansowania ze środków krajowych i obciążenia administracyjne. Sytuacja ta obnaża kilka błędów i słabych stron polityki spójności, którą od zawsze odrzucamy.
Takie kraje jak Portugalia coraz bardziej oddalają się od obiecanego rozwoju społeczno-gospodarczego, który przybliżyłby je do średniej unijnej. Współfinansowanie ze środków krajowych nadal stanowi przeszkodę w dostępie do funduszy, szczególnie dla krajów o słabszej gospodarce, wciąż obserwujących, jak wiele milionów euro zwraca się do tych krajów, które najwięcej korzystają z głównych unijnych polityk, szczególnie z Unii Walutowej i Gospodarczej i rynku wewnętrznego. To pogłębia przepaść między tymi krajami, zamiast ją zmniejszać.
Ilda Figueiredo
W niniejszym sprawozdaniu dostrzeżono obecne problemy związane z polityką spójności, począwszy od opóźnień w zakończeniu negocjacji w sprawie wieloletnich ram finansowych oraz przyjęciu pakietu legislacyjnego, które skutkowały opóźnieniem realizacji strategii krajowych i programów operacyjnych, poprzez niewystarczającą ilość funduszy przekazanych na okres 2007-2013, szczególnie ze względu na rozszerzenie UE, a skończywszy na wykorzystaniu zaledwie 27,1 % środków dostępnych w okresie bieżącym i utrzymaniu współfinansowania ze środków krajowych oraz obciążeń biurokratycznych. Obnaża to błędy i słabe punkty polityki spójności, którą zawsze kwestionowaliśmy.
Takie kraje jak Portugalia coraz bardziej oddalają się od obiecanego rozwoju społeczno-gospodarczego, który przybliżyłby je do średniej unijnej. Wszystko to pogarszają główne polityki UE, szczególnie Unia Walutowa i Gospodarcza, konkurencja na rynku wewnętrznym, a także liberalizacja handlu międzynarodowego.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Przedmiotowe sprawozdania z realizacji zawierają analizę transpozycji przepisów unijnych do prawa krajowego i ich egzekwowania w państwach członkowskich. W przypadku polityki spójności ramy legislacyjne obejmują przepisy mające bezpośrednie zastosowanie. Tak więc sprawozdanie Komisji zatytułowane "Polityka spójności: sprawozdanie strategiczne w sprawie realizacji programów w latach 2007-2013” zawiera ocenę tego, czy państwa członkowskie odpowiednio stosowały ustawodawstwo, a także sposobu, w jaki zrozumiały one strategiczne wytyczne wspólnoty i zarządzały nimi w trakcie wdrażania narodowych strategicznych ram odniesienia i programów operacyjnych. Polityka spójności dowodzi swego znaczenia, znacznie przyczyniając się do poprawy otoczenia społeczno-gospodarczego. Państwa członkowskie dokonują postępu w realizacji swoich celów, co potwierdzają fakty i dane liczbowe zawarte w sprawozdaniach krajowych. Jednakże podstawowymi warunkami wstępnymi realizacji ogólnych celów polityki spójności są oczywiście właściwa dyscyplina finansowa i przejrzystość przydziału funduszy. Sprawozdawczość strategiczna, jako nowy instrument, może być bardzo korzystna z punktu widzenia rosnącej odpowiedzialności, jaka wiąże się z realizacją celów polityki. Podobnie z punktu widzenia wypełniania celów tej polityki i budowania europejskiej solidarności nadal bardzo pożądane i uzasadnione są działania na rzecz uproszczenia zarządzania i wdrażania polityki spójności.
Adam Gierek
Głosowałem za, gdyż dotychczasowa polityka spójności, mimo kłopotów z wykorzystaniem Funduszy Spójności, ze względu na swój cel dalekosiężny konsekwentnie winna być kontynuowana. Spójność Unii to efektywne wykorzystanie potencjału zapóźnionych gospodarczo regionów i wzrost z wykorzystaniem efektu skali w całej Unii. Stąd koncentracja na komunikacyjnych inwestycjach infrastrukturalnych ułatwiających funkcjonowanie wspólnego rynku oraz na ekologii. W nowej perspektywie finansowej fundusze nie mogą być rozpraszane na projekty sektorowe.
Istnieje też potrzeba poprawy spójności wewnątrz państw członkowskich oraz lepszego wykorzystania środków finansowych na inwestycje infrastrukturalne związane ze zmianami klimatu, np. konstrukcje hydrotechniczne. Fundusze Spójności są np. w Polsce słabo wykorzystywane na cele komunikacji publicznej - koleje, tramwaje, Internet. Należy zwrócić uwagę na efektywniejsze korzystanie z zasobów poprzez recykling. Zbyt nikły procent środków unijnych jest także przeznaczany na termomodernizację, zwłaszcza w krajach Europy Środkowowschodniej. W interesie Unii jest, by zniknął podział na znaczące centrum i zapóźnione w rozwoju peryferie, by nie były jedynie rynkiem zbytu i rezerwuarem rąk do pracy.
Gunnar Hökmark
na piśmie - (SV) Szwedzcy konserwatyści nie podzielają entuzjazmu wyrażonego w sprawozdaniu wobec wykorzystania funduszy strukturalnych w ramach polityki spójności. Odnosimy się krytycznie do obecnej struktury i zakresu, ale ważny jest również sposób wykorzystania funduszy. Przedmiotowe sprawozdanie z inicjatywy własnej nie postuluje przeznaczenia dodatkowych środków na fundusze i stanowi, że przy przydzielaniu środków należy priorytetowo potraktować badania i rozwój. W związku z tych mogliśmy poprzeć to sprawozdanie.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Z zadowoleniem przyjąłem ten dokument, ponieważ należy bezzwłocznie podjąć działania naprawcze, by polepszyć słabe wyniki realizacji projektów w pewnych priorytetowych obszarach. Dokument zaleca przeprowadzenie dogłębnej analizy problemów związanych z realizacją w obszarach, w których istnieją istotne zapóźnienia co do wyboru projektów. W tym kontekście w dokumencie wezwano państwa członkowskie, by zintensyfikowały wysiłki na rzecz wyboru projektów w dziedzinach, w których odczuwalne są opóźnienia i by przyspieszyły realizację wszystkich wybranych projektów, tak by uniknąć ryzyka niezrealizowania uzgodnionych celów. W sprawozdaniu podkreślono fakt, że MŚP odgrywają ważną innowacyjną rolę w gospodarce, dlatego też ważne jest rozwijanie tego sektora, między innymi poprzez realizację Small Business Act, ułatwianie MŚP dostępu do finansowania i kapitału obrotowego, zachęcanie MŚP do uczestniczenia w innowacyjnych projektach i wzmacnianie ich konkurencyjności oraz potencjału tworzenia nowych miejsc pracy. Uważam, że efektywny wybór i wdrażanie projektów w niektórych dziedzinach są utrudniane przez brak istotnych warunków wstępnych, takich jak uproszczenie procedur na szczeblu krajowym, ściśle określone priorytety krajowe dla niektórych obszarów interwencji, terminowa transpozycja unijnych przepisów i wzmocniony potencjał instytucjonalny oraz administracyjny, a także przez nadmierną biurokrację na szczeblu krajowym. Dlatego w dokumencie wezwano państwa członkowskie i regiony do ułatwienia wdrażania polityki poprzez zajęcie się tymi wyzwaniami, a przede wszystkim poprzez przystosowanie ram prawnych w dziedzinie pomocy państwa, zamówień publicznych i przepisów środowiskowych oraz realizację reform instytucjonalnych.
Giovanni La Via
Polityka spójności zawsze była podstawowym elementem europejskiego planu odbudowy gospodarczej, w związku z którym rola funduszy strukturalnych staje się jasna dla wszystkich. Z uwagi zwłaszcza na małe przedsiębiorstwa, które są postrzegane jako czynniki rozwoju w obrębie danego terytorium, działania na rzecz spójności nakierowane były na wspieranie regionalnych rynków pracy poprzez ograniczanie segregacji kobiet i mężczyzn oraz nierówności między nimi, ułatwianie dialogu międzyinstytucjonalnego, a także poprawę infrastruktury oraz usług dla mikroregionów znajdujących się w niekorzystnym położeniu i charakteryzujących się znaczną koncentracją grup społecznie zmarginalizowanych. Interwencje te, które stanowią tylko część ogromnej liczby interwencji, są skonkretyzowane i niezbędne dla tych terytoriów. Poparłem to sprawozdanie w uznaniu doskonałej pracy pana posła Mikolášika i w nadziei, że polityka spójności, nawet w kolejnym okresie programowania, będzie nadal podążała ścieżką agregacji i rozwoju terytoriów oraz europejskiej gospodarki.
Bogusław Liberadzki
Realizacja polityki spójności w latach 2007-2013 zasługuje na uwagę Parlamentu z kilku ważnych powodów, a mianowicie: systematyczny wzrost spójności jest strategicznie ważny dla przyszłości Wspólnoty; Fundusz Spójności jest szansą dla nowych państw członkowskich i regionów o szczególnie trudnych uwarunkowaniach rozwoju; zastrzeżenia, co do realizacji polityki zgłaszała w latach ubiegłych Komisja Kontroli Budżetowej z powodu zbyt wysokiego poziomu błędu (rate of error). Sprawozdanie posła Mikolasika zasługuje na wsparcie.
Clemente Mastella
Omawiana sprawozdawczość strategiczna stanowi nową cechę polityki spójności. Zapewnia ona w samą porę dowód na postępy w realizacji tej polityki w całej UE-27 i propaguje przejrzystość działań poprzez zintegrowanie z priorytetami Wspólnoty.
Postęp dokonany przez państwa członkowskie może być uznany za znaczący, zważywszy na kontekst poważnego pogorszenia się sytuacji społeczno-gospodarczej w wyniku kryzysu światowego i na reformę polityki w latach 2007-2013. Pod wieloma względami nadal istnieją poważne różnice między regionami UE. Istnieją poważne różnice między krajami i dziedzinami polityki. W niektórych obszarach strategicznych widoczne są szczególne opóźnienia w wyborze projektów.
Następujące dziedziny to obszary szczególnej troski, w których przydałaby się analiza przyczyn opóźnień: sektor kolejnictwa, niektóre inwestycje w sektorze energetyki i ochrony środowiska, gospodarka cyfrowa, włączenie społeczne, administracja i budowanie potencjału. Dlatego niezbędne są dodatkowe wysiłki na rzecz uniknięcia nadmiernych opóźnień, poprawy wyników pod względem realizacji i zapewnienia zwiększonej dyscypliny finansowej.
Polityka spójności nadal dowodzi swego znaczenia, znacznie przyczyniając się do poprawy otoczenia społeczno-gospodarczego. Podstawowe warunki realizacji ogólnych celów polityki spójności to zdrowa dyscyplina finansowa oraz przejrzystość przydziału funduszy.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Polityka spójności gwarantuje poprawę naszego otoczenia społeczno-gospodarczego, co przyczynia się do niwelowania różnic w rozwoju regionów i ułatwia modernizację oraz zrównoważony rozwój. Jest efektywnym i skutecznym narzędziem reagowania na wyzwania społeczno-gospodarcze, jakie niesie ze sobą kryzys finansowy. Aby zmniejszyć przepaść między mniej i bardziej rozwiniętymi regionami UE, należy zachęcać państwa członkowskie, by poprawiały zdolność absorpcji środków z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności. Państwa członkowskie muszą bardziej aktywnie uczestniczyć we wdrażaniu programów polityki spójności. W realizacji tych celów ważne jest zapewnienie wyboru i właściwej realizacji projektów bez opóźnień. W związku z tym należy stworzyć skuteczny mechanizm kontroli i monitorowania oraz ograniczyć biurokrację i obciążenia administracyjne. Należy zauważyć, iż konieczne jest poświęcenie szczególnej uwagi transportowi i przeznaczenie środków na transport, który jest kluczowym czynnikiem zapewnienia spójności terytorialnej, gospodarczej i społecznej. Jestem rozczarowany, że inwestycje w sektorze kolejnictwa utrzymują się na niższym poziomie niż nakłady na sektor drogowy. Ponadto opóźnienia inwestycji w sektorze kolejnictwa bardzo negatywnie odbijają się na wdrażaniu sieci TEN-T. Należy odnotować, że dla małych przedsiębiorstw fundusze strukturalne są podstawowym narzędziem stymulowania gospodarki. Konieczne jest wykorzystanie możliwości oferowanych przez te fundusze do stworzenia sprzyjających warunków działalności MŚP, poprawy możliwości finansowych, a także promowania uczestnictwa w różnych projektach innowacyjnych i współpracy na szczeblach lokalnym i regionalnym.
Alfredo Pallone
Polityka spójności jest podstawowym filarem rozwoju społeczno-gospodarczego, a państwa członkowskie pozytywnie przyjęły nowe wymagania i szybko zaakceptowały wytyczne UE, czyniąc istotne postępy w osiąganiu celów spójności politycznej. Oto co wynika ze sprawozdania 2010; dlatego mając nadzieję, że będziemy nadal podążali tą drogą, głosuję za przyjęciem sprawozdania w sprawie realizacji programów polityki spójności w latach 2007-2013. Ponadto w sprawozdaniu sformułowano propozycje i rekomendacje dotyczące zwiększenia przejrzystości i elastyczności w przydziale europejskich funduszy.
Georgios Papanikolaou
Polityka spójności ma zasadnicze znaczenie dla poprawy otoczenia społeczno-gospodarczego w Europie i jest praktycznym wyrazem solidarności między państwami członkowskimi. W sprawozdaniu słusznie jednak podkreślono opóźnienia w realizacji programów strategicznych i operacyjnych, związane z trudnymi procedurami negocjacyjnymi; wspomniano w nim jednak także - i to jest ważne dla Grecji - że UE musi znaleźć sposoby na zaradzenie tym opóźnieniom, gdy powstają one w związku ze słabą dostępnością środków publicznych na współfinansowanie projektów. Jednocześnie przy każdej okazji należy podkreślać, że podstawowym warunkiem wstępnym osiągnięcia globalnych celów polityki spójności jest zdrowe zarządzanie finansowe, rozliczalność i przejrzystość przydziału środków. Można je zapewnić poprzez regularne przedkładanie sprawozdań z realizacji i poprawę zdolności administracji publicznej.
Maria do Céu Patrão Neves
Polityka spójności jest głównym filarem unijnej polityki i jedną z sił napędowych tworzenia Europy jednej prędkości, ponieważ przyczynia się do poprawy klimatu społeczno-gospodarczego. Państwa członkowskie dokonują postępu w realizacji celów polityki spójności, o czym świadczą sprawozdania krajowe, choć istnieją inherentne różnice między państwami i regionami. Polityka ta nie oferuje natychmiastowych wyników; jest mechanizmem długofalowym. Faktycznie pełny obraz na okres programowania 2007-2013 wyklaruje się dopiero w 2015 roku, dwa lata po drugim sprawozdaniu strategicznym, z racji tego, że niektóre kraje mają dwa dodatkowe lata na wykorzystanie przydzielonych im funduszy. Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, które, między innymi, zwraca uwagę na fakt, że efektywny wybór i realizacja projektów w niektórych obszarach są utrudnione przez czynniki, z którymi należy walczyć. Pragnę podkreślić opóźnione zakończenie negocjacji w sprawie wieloletnich ram finansowych i pakietu legislacyjnego na potrzeby tej polityki, które skutkują opóźnieniami w realizacji strategii krajowych i programów operacyjnych, a także brakiem środków publicznych na współfinansowanie państw członkowskich. Konieczne jest zajęcie się tymi kwestiami, tak by możliwe było pełne osiągnięcie celów całego procesu.
Aldo Patriciello
W przedmiotowym sprawozdaniu zbadano, czy państwa członkowskie prawidłowo stosują przepisy, a także przeanalizowano, w jaki państwa członkowskie rozumieją i przestrzegają strategiczne wytyczne wspólnoty w realizacji swoich krajowych strategicznych ram odniesienia i programów operacyjnych. Sprawozdanie zostało opracowane głównie na podstawie dwóch następujących dokumentów: Komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady i Trybunału Obrachunkowego zatytułowanego "Polityka spójności: Sprawozdanie strategiczne 2010 w sprawie realizacji programów na lata 2007-2013” oraz dokumentu roboczego służb Komisji towarzyszącego komunikatowi. Przeprowadzono dogłębną ocenę realizacji programów, przy uwzględnieniu różnic czasowych w analizie porównawczej rzędu kilku miesięcy, jako że różnice te mogą wpłynąć na wielkość alokacji dla poszczególnych sektorów. Dokonano również dogłębnych ocen sprawozdawczości strategicznej, która w porę dostarczyła dowodów na postępy w zakresie realizacji w całej Europie, stanowiąc podstawę ewentualnej debaty na wysokim szczeblu, wzajemnej oceny, wyciągania nauki politycznej i będąc zachętą do poprawy jakości wyników, mimo że w sprawozdaniu widoczne są pewne ograniczenia. Głosuję za przyjęciem projektu, bowiem dzięki temu zwiększy się możliwość rozliczania z realizacji polityki.
Phil Prendergast
na piśmie - Ważne jest, by UE w dalszym ciągu skupiała się na regionach będących w niekorzystnym położeniu, by zapewnić, że nie ucierpią one jeszcze bardziej w wyniku obecnego kryzysu gospodarczego. Pomaganie biedniejszym regionom pomaga również regionom bogatszym, bowiem zwiększa siłę nabywczą sąsiednich rynków, o co przecież chodzi w jednolitym rynku. Finansowanie strukturalne jest niezwykle przydatne w rozwiązywaniu wyzwań w tych regionach i musimy zagwarantować, by nadal funkcjonowało w sposób efektywny, zapewniając zrównoważony i sprzyjający włączeniu wzrost. W sprawozdaniu odniesiono się do opóźnień w wyborze projektów w takich dziedzinach jak koleje, energetyka, ochrona środowiska, gospodarka cyfrowa, włączenie społeczne, zarządzanie i budowanie potencjału. Są to kluczowe kwestie dla konkurencyjności, a tym samym kluczowa sprawa dla wzrostu gospodarczego. Unia Europejska musi zapewnić zapobieganie nadmiernym opóźnieniom w przydziale funduszy.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Głosowałem za. Projekt sprawozdania jest raczej słaby, choć mógł zostać znacząco poprawiony poprzez 22 kompromisowe poprawki i kilka bardziej zdecydowanych punktów z innych opinii, na przykład w dziedzinie spójności społecznej (punkty 7 i 19), uwzględnienia aspektu płci (pkt 9), obniżenia emisyjności transportu (pkt 11), efektywności energetycznej (pkt 14) i ochrony środowiska oraz klimatu (pkt 15). Można by uwzględnić nasze sformułowania dotyczące synergii między funduszami ("każdy fundusz musi się rządzić własnymi zasadami”, pkt 28), a także nasze apele o zwiększenie współfinansowania z różnych funduszy (pkt 29) oraz o wzmocnienie partnerstwa (pkt 33) i przejrzystości (pkt 3). Stworzyliśmy również dobre sformułowanie w zakresie dostosowania programów do zrównoważonego rozwoju (pkt 35). Cieszymy się jednak z przeznaczenia środków na realizację celów strategii lizbońskiej (pkt. 5 i 20) oraz z apelu o lepsze finansowanie projektów TEN-T (pkt 12). Nie udało się wszakże w większym stopniu skupić na działaniach na rzecz wyjścia z kryzysu (pkt 27), o co zabiegała grupa Zielonych.
Nuno Teixeira
Artykuł 174 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że UE "rozwija i prowadzi działania służące wzmocnieniu jej spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej”, w związku z czym na lata 2007-2013 przewidziano unijne środki w wysokości 347 miliardów euro, co stanowi 35,7 % łącznego budżetu UE. Głosuję za przyjęciem tego sprawozdania, przedstawia ono bowiem trafną analizę bieżącej sytuacji związanej z unijnymi funduszami, wskazując na dziedziny, w których dotychczas wydano 93,4 miliarda euro, proponuje rekomendacje i wylicza obszary, w których możliwa jest poprawa, przyczynia się do zaradzenia kryzysowi gospodarczemu i finansowemu i promuje najlepsze praktyki oraz wzajemne uczenie się na szczeblu regionalnym.
Pragnę podkreślić fakt, że istnieją różnice pod względem wdrażania unijnych funduszy pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi i ważne jest, by UE zrozumiała trudności, z jakimi borykają się niektóre kraje przy podejmowaniu działań naprawczych, tak by aktywnie przyczynić się do lepszej absorpcji unijnych funduszy, zgodnie ze strategią Europa 2020. Wreszcie pragnę pogratulować państwom członkowskim ich wysiłków na rzecz sporządzenia pierwszych strategicznych sprawozdań krajowych, co walnie przyczyniło się do poprawy przejrzystości, elastyczności, skuteczności i rozliczalności funduszy polityki spójności.
Silvia-Adriana Ţicău
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania w sprawie programów polityki spójności w latach 2007-2013, ponieważ polityka spójności jest istotna dla osiągnięcia celów strategii Europa 2020, szczególnie w obszarze zatrudnienia i spraw społecznych. Potępiam opóźnienia, które występują w procesie wyboru projektów w takich strategicznych dziedzinach jak transport, niektóre inwestycje w energię i ochronę środowiska, gospodarka cyfrowa, włączenie społeczne, zarządzanie i wzmacnianie potencjału administracyjnego. Skuteczna selekcja i wdrażanie projektów w niektórych dziedzinach utrudnione są brakiem istotnych warunków wstępnych, takich jak uproszczone stosowanie procedur na szczeblu krajowym, ściśle określone priorytety krajowe dla niektórych obszarów interwencji, szybka transpozycja unijnych przepisów i wzmocniony potencjał instytucjonalny oraz administracyjny, a także nadmierna biurokracja w kraju.
Uważam, że stworzenie ogólnoeuropejskiego systemu transportu intermodalnego w oparciu o sieć TEN-T oraz jego powiązanie z krajowymi projektami transportu drogowego, kolejowego i śródlądowego transportu wodnego, jest niezbędne dla zapewnienia spójności terytorialnej, gospodarczej i społecznej.
Ubolewam nad niedostatecznym poziomem inwestycji na promowanie efektywności energetycznej i odnawialnych źródeł energii dla mieszkalnictwa oraz projektów budownictwa mieszkaniowego dla społeczności zmarginalizowanych. W przyszłości Europa musi dokonywać znacznych inwestycji w innowacje, edukację i nowe technologie.
Angelika Werthmann
na piśmie - (DE) Strategiczne sprawozdanie z realizacji programów operacyjnych współfinansowanych w ramach polityki spójności jest nowym instrumentem, który będzie miał zasadnicze znaczenie z punktu widzenia przejrzystości i pomoże społeczeństwu zrozumieć tę złożoną kwestię w przyszłości. Rokrocznie Trybunał Obrachunkowy ujawnia ogromne nieprawidłowości w przydziale dotacji. Pod warunkiem właściwego użycia narzędzie to może odegrać znaczącą rolę w likwidowaniu tych nieprawidłowości. Dlatego jestem za zaproponowanymi przez sprawozdawcę udoskonaleniami, szczególnie tymi, które dotyczą jakości sprawozdań sporządzanych przez państwa członkowskie, dzięki czemu możliwa będzie skuteczna kontrola w przyszłości.
Luís Paulo Alves
Głosuję za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ przeanalizowano w nim potrzeby obszarów miejskich, ze szczególnym uwzględnieniem dwóch aspektów: infrastruktury podstawowej i inteligentnych inwestycji w infrastrukturę oraz usługi w oparciu o osiągnięcia technologiczne. Popieram również apel o zwrócenie uwagi na zasady planowania strategicznego i zgadzam się, że istnieje potrzeba uelastycznienia współfinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) oraz Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS).
Elena Oana Antonescu
Europejska różnorodność obszarów miejskich winna być wspierana przede wszystkim przez elastyczny mechanizm realizacji polityki spójności oraz koordynację i dostosowanie projektów dla obszarów miejskich w zależności od potrzeb rozwojowych i strategicznych wytycznych każdego miasta z osobna. Mówi się o inteligentnym rozwoju obszarów miejskich i potrzebie poprawy oraz modernizacji infrastruktury miast i oferowanych przez nie usług. Myślę, że aby zapewnić, by nie było to puste pojęcie, musimy pokładać zaufanie we władzach lokalnych i wybieranych przedstawicielach tych miast. Musimy się wsłuchiwać w żądania obywateli, inicjować działania w oparciu o listę ich priorytetów i wierzyć, że burmistrzowie najlepiej wiedzą, jakie powinny być priorytety ich miast. Właśnie dlatego uważam, podobnie jak sprawozdawca, że oferta unijnego dofinansowania musi zaspokajać lokalne potrzeby i być powiązana ze zintegrowanymi zasadami planowania strategicznego na szczeblu UE. A zatem europejska agenda miejska musi pomóc zmniejszyć różnice w obszarach strategicznych, których potrzebuje każde nowoczesne miasto, a do których należy zaliczyć: infrastrukturę, badania i innowacje, transport, ochronę środowiska, edukację, ochronę zdrowia i kulturę. Jest tak dlatego, że przyjęcie strategicznego podejścia do polityki spójności jest jedynym sposobem, w jaki możemy pomóc dzisiejszym miastom rozwijać się w sposób organiczny, zrównoważony i odpowiedzialny z punktu widzenia ochrony środowiska.
Pino Arlacchi
na piśmie - Panie Przewodniczący! Sprawozdanie w sprawie "europejskiej agendy miejskiej i jej przyszłości w polityce spójności” podkreśla fakt, że oprócz znacznego wkładu interwencji w ramach polityki spójności do rozwoju obszarów miejskich, na rozwój miast ma również wpływ szereg innych unijnych obszarów polityki (takich jak ochrona środowiska, transport i energetyka). W związku z tym Komisja powinna przeprowadzić ocenę terytorialnego oddziaływania polityk sektorowych, by wspierać efektywną unijną agendę miejską. W sprawozdaniu podkreślono ponadto, że jedną ze słabych stron strategii lizbońskiej był brak dobrze funkcjonującego wielopoziomowego zarządzania, a także niewystarczające uczestnictwo władz regionalnych i lokalnych oraz społeczeństwa obywatelskiego w projektowaniu, wdrażaniu, komunikacji i ocenie poszczególnych etapów strategii. W związku z tym brakiem konieczne jest poprawienie systemu zarządzania na potrzeby strategii UE 2020, a także większe zaangażowanie zainteresowanych stron na wszystkich etapach.
Sophie Auconie
Jako wiceprzewodnicząca grupy roboczej ds. obszarów miejskich przywiązuję dużą wagę do oddziaływania, jakie polityka spójności może mieć w naszych miastach, szczególnie na obszarach w szczególnie trudnej sytuacji. Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ mój kolega, poseł Vlasák, mówi w nim o ważnej roli obszarów miejskich i proponuje rozsądny kompromis między kompetencjami lokalnymi, krajowymi i europejskimi. Wreszcie pragnę dodać, że zamierzam kontynuować pracę nad połączeniami, które należy ustanowić między obszarami miejskimi a wiejskimi, zważywszy że te drugie są aż nazbyt często zapominane w ramach polityki planowania terytorialnego.
Jean-Luc Bennahmias
Choć w miastach żyje znaczny odsetek europejskiej ludności i choć miasta stoją wobec nowych wyzwań, agenda miejska w ramach polityki spójności pozostawała względnie nieznana, nieuporządkowana, a tym samym niewystarczająca. Dzisiejsze głosowanie dało nam możliwość podkreślenia potrzeby wzmocnienia współpracy między miastami i przedmieściami, a także poświęcenia większej uwagi szczególnym wyzwaniom dotyczącym miast. Ponieważ startuję w wyborach z okręgu południowo-wschodniego, poświęcam dużo uwagi kwestiom związanym z miastami, zwłaszcza dlatego, że Marsylia jest drugim pod względem liczby mieszkańców francuskim miastem. Jak wiele innych miast, Marsylia boryka się z licznymi problemami w takich dziedzinach jak transport publiczny, zatrudnienie, mieszkalnictwo i walka z wykluczeniem społecznym, w których rozwiązaniu może pomóc UE, w szczególności poprzez swoją politykę spójności. Sprawozdanie to skupia się na trzech celach: rozwój infrastruktury materialnej, społeczna i środowiskowa modernizacja miast; a także "bardziej inteligentny” rozwój obszarów miejskich. Tak więc, nie zapominając o obszarach wiejskich, sprawozdanie podkreśla rolę, jaką w europejskich regionach odgrywają obszary miejskie i wskazuje, że nie możemy "zapominać” o obszarach miejskich, jeżeli chcemy zrównoważonego rozwoju regionalnego.
Vilija Blinkevičiūt
na piśmie - (LT) Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ głównym celem wzmocnionej agendy miejskiej powinien być rozwój i jakościowa poprawa infrastruktury oraz usług w europejskich miastach. Przyszłe działania należy ściśle powiązać z ogólnymi priorytetami UE, tak by możliwe było uzasadnienie pomocy z unijnego budżetu. Miasta Europy są ośrodkami jej działalności, innowacyjności i zatrudnienia, a mimo to borykają się z licznymi wyzwaniami. Złożone problemy, takie jak tendencje ku suburbanizacji, koncentracja deprywacji i bezrobocia w dzielnicach miast, a także coraz większe zatory komunikacyjne, wymagają zintegrowanych odpowiedzi poprzez programy w zakresie transportu, mieszkalnictwa, szkoleń i zatrudnienia, które należy dopasować do potrzeb lokalnych. Wyzwaniom tym trzeba stawiać czoła poprzez uwzględnienie europejskiej polityki regionalnej i spójności. Ponadto Komisja Europejska powinna zabiegać o jak największe ujednolicenie zasad, jakimi rządzą się poszczególne unijne fundusze i programy, w ramach których realizowane są projekty rozwoju obszarów miejskich i rozwoju lokalnego, tak by do minimum ograniczyć biurokrację i potencjalne błędy w realizacji. Komisja powinna przygotować analizę, w której porównane zostaną dotychczasowe praktyki stosowane w poszczególnych państwach członkowskich w zakresie zintegrowanego planowania strategicznego, i na podstawie tej analizy sporządzić szczegółowe wytyczne UE dotyczące zintegrowanej praktyki planowania rozwoju obszarów miejskich, promujące efektywne, uregulowane pod względem prawnym partnerstwa, w tym międzynarodowe partnerstwa miast.
David Casa
na piśmie - Sprawozdanie to dotyczy szeregu problemów związanych z miejskim wymiarem polityki spójności, które Komisja Rozwoju Regionalnego uznała za szczególne trudne z punktu widzenia przyszłej polityki spójności. Środki oszczędnościowe wprowadzone w całej Europie nadwyrężyły wydatki na wszystkich poziomach, w związku z czym pojawiła się konieczność wprowadzenia lepszej koordynacji zasobów dla zapewnienia jak najskuteczniejszego ich wykorzystania i rozdzielenia. Powinien również istnieć efektywny przepływ unijnych zasobów aż do poziomu subkrajowego. Zgadzam się ze sprawozdawcą w tym względzie, w związku z czym zdecydowałem się zagłosować za przyjęciem tego zbioru dokumentów.
Carlos Coelho
Konieczne jest określenie takiej europejskiej polityki miejskiej, która przyczyniałaby się do zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich, z uwzględnieniem zasady pomocniczości. Europejska agenda miejska obejmuje nie tylko wymiar miejski polityk UE, w szczególności polityki spójności, ale również wymiar międzyrządowy ogólnoeuropejskich wysiłków na rzecz koordynacji polityki dla obszarów miejskich państw członkowskich, który jest realizowany poprzez nieformalne posiedzenia ministerialne.
Niezbędne jest wzmocnienie wymiaru miejskiego polityki spójności i promowanie zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich, szczególnie poprzez wzmocnienie i dopracowywanie instrumentów realizacji karty lipskiej na wszystkich szczeblach. Jednocześnie należy pobudzać dynamikę obszarów miejskich poprzez skuteczne i efektywne synergie między poszczególnymi europejskimi instrumentami finansowania, szczególnie w zakresie badań i innowacji.
Należy zatem zapewnić, by obszary miejskie wszystkich unijnych regionów, jako ośrodki aktywności gospodarczej, innowacyjności i zatrudnienia, mogły korzystać z koniecznego i wystarczającego wsparcia, tak by mogły sprostać ogromnym wyzwaniom, przed którymi stoją, jak tendencje w kierunku suburbanizacji, koncentracja ubóstwa i bezrobocia, a także, między innymi, rosnąca liczba zatorów komunikacyjnych i zanieczyszczenia.
Lara Comi
Miasta są fundamentem życia społecznego i gospodarczego i mają podstawową łatwość integracji społecznej, jako że z jednej strony gwarantują zachowanie różnorodności kulturowej, a z drugiej na trwałe spajają centrum z przedmieściami. Dlatego głosuję za przyjęciem wniosku dotyczącego zwiększenia funduszy przeznaczonych na rozwój obszarów miejskich. Zgadzam się również z poglądem, że nie należy ograniczać inwestycji tylko i wyłącznie do gospodarki i poszczególnych sektorów; zamiast tego należy koniecznie realizować projekty w znacznym stopniu ukierunkowane na spójność społeczną i spajanie poszczególnych części. W tym celu konieczne jest proponowanie projektów zrównoważonych pod względem kosztów i zasobów, a także elastycznych, w związku z tym, że każde miasto jest inne i wymaga rozwiązań w jak największym stopniu dopasowanych do jego wymagań. Cele rozwojowe każdej europejskiej agendy powinny zatem zabiegać o: poprawę spójności społecznej na obszarach miejskich, w tym, acz nie wyłącznie, poprzez postępy gospodarcze; realizację dobrze skoordynowanej polityki, zarówno na szczeblu europejskim, jak i lokalnym, przy udziale w strategicznym procesie decyzyjnym miejscowych wybranych władz; znalezienie środków i zapewnienie zachęt do inwestycji w realizację nowych projektów w miejsce projektów, których wyłącznych celem jest uzyskanie dotacji.
Karima Delli
Niezmiernie cieszę się z przyjęcia tego sprawozdania, ponieważ znalazła się w nim większość naszych pomysłów (klimat, spójność społeczna, podejście zintegrowane i oddolne, dzielnice znajdujące się niekorzystnej sytuacji, finansowanie przekrojowe itp.). Ubolewam jednak, że jeżeli chodzi o realizację wymiaru miejskiego, nie wysłaliśmy silniejszego sygnału na rzecz bardziej powszechnego wykorzystywania dotacji do bezpośredniego zarządzania miastami. Ponadto w sprawozdaniu tym powinniśmy byli zająć się otwarciem dzielnic znajdujących się w najgorszej sytuacji, rolą średniej wielkości miast w agendzie miejskiej, a także batalią o klimat i integrację społeczną w naszych miastach.
Christine De Veyrac
Choć obszary miejskie zamieszkuje prawie 70 % ludności i wytwarzają one cztery piąte unijnego PKB, muszą stać się bardzo konkurencyjnymi obszarami z gęstą tkanką gospodarczą, biegunami przyciągania doskonałości technologicznej i muszą być bezpośrednio połączone z ich regionalnym zapleczem. Popierając sprawozdanie w sprawie europejskiej agendy miejskiej i przyszłej polityki spójności, popieram nowe podejście do polityki miejskiej w oparciu o bliską współpracę między podmiotami gospodarczymi na poszczególnych szczeblach procesu decyzyjnego: unijnym, krajowym, na obszarach miejskich i podmiejskich. To, że koleżanki i koledzy posłowie z taką ambicją, niemal jednomyślnie popierają europejską politykę spójności, świadczy o znaczeniu, jakie przywiązujemy do projektu polegającego na wyrównywaniu różnic pod względem rozwoju między terytoriami.
Edite Estrela
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania w sprawie europejskiej agendy miejskiej i jej przyszłej polityki spójności, ponieważ podkreślono w nim znaczenie utworzenia sieci miast, dzielenia się najlepszymi praktykami i przyjmowania innowacyjnych rozwiązań, wzmacniania wymiaru miejskiego celu "Europejska współpraca terytorialna”, a także bardziej skutecznego realizowania zasady partnerstwa w ramach polityki spójności, z myślą o bardziej zrównoważonym rozwoju miast, szczególnie w zakresie modernizacji infrastruktury i miejskich sieci transportu.
Diogo Feio
Jednym z najważniejszych wymiarów polityki spójności jest jej aspekt pomyślany specjalnie dla miast, gdyż większość z nich to obszary miejskie realizujące politykę spójności, na których można napotkać na wiele spośród wyzwań przewidzianych przez strategię Europa 2020.
Z danych przytoczonych przez sprawozdawcę wynika, że 70 % Europejczyków zamieszkuje obszary miejskie. Mieszkańcy ci generują 80 % produktu krajowego brutto (PKB) i zużywają nawet 70 % energii w UE. Duże obszary miejskie są również głównymi ośrodkami innowacyjności, wiedzy i nauki, i mieści się w nich większość działalności produkcyjnej, która generuje dobrobyt i przyczynia się do wzrostu gospodarczego. Ponadto na obszarach miejskich można znaleźć największe wyzwania pod względem skutecznego zarządzania infrastrukturą i transportem, a te mają bezpośrednie oddziaływanie na politykę środowiskową i energetyczną.
José Manuel Fernandes
Unijna polityka spójności jest częścią europejskich ram solidarności obejmujących 27 państw członkowskich i ich 271 regionów i ma na celu zlikwidowanie istniejących różnic gospodarczych i społecznych w UE. Celem tego sprawozdania, przygotowanego przez posła Vlasáka jest uzupełnienie poprzedniego sprawozdania, zatytułowanego "Wymiar miejski polityki spójności w nowym okresie programowania”. Rola miast, które zamieszkuje 80 % mieszkańców Europy, jako źródeł dobrobytu i ośrodków rozwoju społecznego i gospodarczego, jest niezaprzeczalna.
Jednak problemy, z którymi się borykają, w tym ubóstwo i wykluczenie społeczne, bezrobocie, brak mieszkań, przestępczość i narkomania, są ogromne i wymagają ogromnej uwagi. Mimo ustanowienia instrumentów finansowych opracowanych przez Komisję i Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), takich jak Wspólne europejskie zasoby dla mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw (Jeremie), Wspólna inicjatywa wsparcia projektów w regionach europejskich (Jaspers) i Wspólne europejskie wsparcie na rzecz trwałych inwestycji w obszarach miejskich (Jessica), a także pozostałe fundusze strukturalne, wyniki nie spełniają oczekiwań. Dlatego zgadzam się z zaleceniami sprawozdawcy dotyczącymi przygotowania kompleksowego i zintegrowanego planowania finansowego, tak by fundusze mogły być przeznaczane na projekty przewidziane z myślą o realizacji celów określonych w strategii Europa 2020, a nie na działania służące tylko i wyłącznie konsumowaniu tychże funduszy.
João Ferreira
Ogromną sprzecznością tego sprawozdania jest to, że przykłada się w nim szczególną wagę do miast, ale zapomina się o ich mieszkańcach. Kładzie się ogromny nacisk na wzmocnienie europejskiej agendy miejskiej, na rozwój podstawowej infrastruktury fizycznej i na jej wkład w budowanie tkanki gospodarczej, a także na zrównoważony rozwój pod względem energii i ochrony środowiska poprzez inwestycje oparte o proces technologiczny, ale spycha się na margines ludzi.
To ludzie budują miasta i całą ich infrastrukturę. Ludzie zamieszkują miasta i sprawiają, że funkcjonują usługi w zakresie edukacji publicznej, ochrony zdrowia oraz transportowe, handel i przemysł, a także działalność kulturowa. Dlatego to ludzie powinni znaleźć się w centrum każdej polityki miejskiej. A tymczasem w ramach unijnej polityki zasadniczo zapomina się o nich.
Tak jak my to widzimy, w każdej agendzie miejskiej należy priorytetowo potraktować: lepsze rozmieszczenie ludności na terytorium niektórych krajów, w szczególności w Portugalii, przynosząc miastom ulgę i doceniając obszary wiejskie oraz właściwie wynagradzane rolnictwo; rozłożenie działalności produkcyjnej na terytorium całego kraju; cenienie wysokiej jakości usług użyteczności publicznej na obszarach wiejskich i miejskich; walkę z bezrobociem; obronę miejsc pracy z wszystkimi prawami; docenianie wartości pensji i emerytur; a także walkę z ubóstwem.
Ilda Figueiredo
w sprawozdaniu tym skupiono się na europejskiej agendzie miejskiej i jej przyszłej polityce spójności. Położono w nim ogromny nacisk na miasta, ale zapomniano o podstawowym elemencie składowym tych miast: o mieszkańcach. Sprawozdanie jest wyraźnie wewnętrznie sprzeczne. Pochwala się w nim wzmocnienie europejskiej agendy miejskiej, rozwijanie podstawowej infrastruktury fizycznej i jej wkład w budowanie tkanki gospodarczej, a także zrównoważony rozwój pod względem energii i ochrony środowiska poprzez inwestycje oparte na procesie technologicznym, ale spycha się ludzi na drugi plan. A tymczasem to ludzie zbudowali miasta z całą ich infrastrukturą. Dlatego ludzie ci powinni znaleźć się w centrum każdej polityki miejskiej. A tymczasem w ramach unijnej polityki zasadniczo zapomina się o nich.
Tak jak my to widzimy, w każdej agendzie miejskiej należy priorytetowo potraktować: lepsze rozmieszczenie ludności na terytorium niektórych krajów, w szczególności w Portugalii, przynosząc miastom ulgę i doceniając obszary wiejskie oraz właściwie wynagradzane rolnictwo; rozłożenie działalności produkcyjnej na terytorium całego kraju; cenienie wysokiej jakości usług użyteczności publicznej na obszarach wiejskich i miejskich; walkę z bezrobociem; obronę miejsc pracy z wszystkimi prawami; docenianie wartości pensji i emerytur; a także walkę z ubóstwem. Sprawozdanie tego nie przewiduje.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) W sprawozdaniu poruszono kilka aspektów wymiaru miejskiego polityki spójności, które według Komisji Rozwoju Regionalnego są kluczowe, czy też problematyczne z punktu widzenia przyszłości polityki spójności, która powinna stać się pełnoprawną i skuteczną polityką skupioną na miastach UE. Europę charakteryzuje różnorodność terytorialna i policentryczny rozwój, a ponadto w relatywnie gęstej sieci miast i miasteczek jest tylko kilka miast dużych. Silniejsza agenda miejska wymaga rozwoju i jakościowej modernizacji infrastruktury oraz usług w miastach Europy. Dobrze byłoby, gdyby przyszłe działania były ściśle powiązane z ogólnymi priorytetami UE. Choć europejskie miasta pełnią rolę ośrodków działalności gospodarczej, innowacyjności i zatrudnienia, borykają się z licznymi problemami, a rozwiązanie tych problemów wymaga podejścia indywidualnego uwzględniającego potrzeby lokalne. I to właśnie tą kwestią zajmują się polityka regionalna i polityka spójności. Powstałe problemy trzeba rozwiązywać za pomocą metody zintegrowanej na szczeblu EU, krajowym i regionalnym, a ponadto należy koordynować warianty finansowania, tak by objąć szeroki wachlarz szczegółowych wymagań.
Louis Grech
na piśmie - Zagłosuję za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ podkreślono w nim znaczenie wyjścia poza obecny cel w zakresie zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych, czyli 20 % i podwyższenia go do 30 % w celu osiągnięcia ambitnego założonego celu 2 stopni Celsjusza. Cel ten można zrealizować tylko pod warunkiem ogólnoświatowego zastosowania i uczestnictwa w systemie handlu emisjami, który może być skuteczny tylko pod warunkiem jego wdrożenia na szerszą skalę. Unijny system handlu emisjami musi jednak zostać uelastyczniony w związku z kryzysem gospodarczym poprzez realizację działań finansowych promujących efektywne pod względem kosztów zmniejszanie emisji gazów cieplarnianych w Europie. Coraz bardziej oczywiste staje się, że opóźnienie działań nie może trwać w nieskończoność i nie tylko zwiększy koszty redukcji emisji, ale również doprowadzi do utraty przez UE roli pioniera w badaniach zielonych technologii. Dlatego należy kontynuować inwestycje w innowacje i promowanie ekoefektywnego rozwoju we wszystkich państwach członkowskich. Współpraca międzynarodowa w zakresie tego zasadniczego problemu klimatycznego zapewni europejskiemu przemysłowi zachowanie konkurencyjności i zapobieżenie utraty przewagi konkurencyjnej. Unia Europejska, której łączne emisje utrzymują się na poziomie nieco ponad 10 %, nie może samodzielnie walczyć ze zmianą klimatu; to ogólnoświatowy problem, wymagający ogólnoświatowych działań.
Roberto Gualtieri
Obszary miejskie, zamieszkiwane przez 73 % mieszkańców Europy i generujące około 80 % PKB, są głównymi centrami innowacji, kultury i wzrostu UE. Mimo to wymiar miejski nie zyskał jak dotąd wystarczającego uznania. W związku z tym ważne jest, że Parlament zaproponował wzmocnienie europejskiej agendy miejskiej w ramach unijnej polityki, wzmacniając wkład polityki spójności do rozwoju miast i zachęcając do większego zaangażowania lokalnych decydentów politycznych.
Konieczne jest ukierunkowanie wymiaru miejskiego polityki spójności na wspieranie rozwoju podstawowej infrastruktury fizycznej, unowocześnienie gospodarczej, społecznej i środowiskowej charakterystyki miast, rewitalizację obszarów miejskich oraz promowanie innowacji społecznych w dzielnicach znajdujących się w niekorzystnej sytuacji. Wszystko to wymaga bezpośredniego uczestnictwa władz lokalnych i społeczeństwa obywatelskiego, a także zaangażowania politycznych przedstawicieli miast w planowanie strategiczne i sporządzanie oraz negocjowanie umów partnerskich. W tym kontekście ważne jest wezwanie Komisji do promowania tworzenia administratorów miast i stworzenia programu Erasmus dla lokalnych i regionalnych polityków wybieranych w wyborach.
Śledźmy, jak Komisja wywiąże się ze zobowiązania do poparcia ważnych propozycji zawartych w sprawozdaniu, wierząc, że docenienie w pełni zasadniczej roli wymiaru miejskiego w unijnej polityce stanowi nieodzowny warunek jej powodzenia.
Gunnar Hökmark
na piśmie - (SV) Szwedzcy konserwatyści nie podzielają poglądu wyrażonego w sprawozdaniu w wielu punktach. Sprzeciwiamy się dodatkowej kontroli Europejskiego Banku Inwestycyjnego, a także uczestnictwu UE w planowaniu przestrzennym miast. Sprawozdanie nie przewiduje jednakże przeznaczenia dodatkowych środków przez UE i wspomina o roli obszarów miejskich jako ośrodków wzrostu. To skłoniło nas do zagłosowania za sprawozdaniem w całości.
Brice Hortefeux
Zgodnie z zasadą pomocniczości, polityka miejska wchodzi w zakres kompetencji państw członkowskich. Rozwój naszych terytoriów nie będzie jednak pełny, o ile nie potraktujemy poważnie wymiaru miejskiego na szczeblu europejskim. Faktycznie miasta spełniają rolę siły napędowej w realizacji naszych celów w zakresie zatrudnienia, szkolenia i efektywności energetycznej.
Przedmiotowe sprawozdanie ukazuje wartość dodaną europejskich polityk, szczególnie polityki spójności, z punktu widzenia rozwoju i modernizacji infrastruktury i usług w europejskich miastach.
W związku z tym cieszy mnie przyjęcie tego sprawozdania znaczną większością głosów. Pomyślnie pogodzono w nim obawy krajowe i potrzeby lokalne z europejskimi priorytetami określonymi w strategii Europa 2020 przy jednoczesnym poszanowaniu zasad wielopoziomowego sprawowania rządów i partnerstwa.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Z zadowoleniem przyjąłem ten dokument, ponieważ zalecono w nim skoncentrowanie wymiaru miejskiego polityki spójności na trzech celach: po pierwsze, na zapewnieniu obszarom miejskim pomocy w rozwijaniu podstawowej infrastruktury jako warunku wstępnego wzrostu, tak by mogły one w pełni wykorzystać swój potencjalny wkład w rozwój Europy, dywersyfikację podstaw gospodarczych i zrównoważony rozwój w dziedzinie ochrony środowiska i energetyki, w szczególności z myślą o utrzymaniu i poprawie jakości powietrza w centrach miast, bez szkody dla rzek; po drugie, na udzieleniu obszarom miejskim pomocy w zakresie unowocześnienia ich profilu gospodarczego, społecznego i środowiskowego poprzez inteligentne inwestycje w infrastrukturę oraz usługi realizowane w oparciu o zdobycze technologiczne i ze szczególnym uwzględnieniem specyfiki regionalnej, lokalnej i narodowej; po trzecie, na rewitalizacji obszarów miejskich poprzez rekultywację obszarów poprzemysłowych i terenów zanieczyszczonych, przy jednoczesnym uwzględnieniu potrzeby zapewnienia związków między obszarami miejskimi a wiejskimi z myślą o promowaniu rozwoju sprzyjającego włączeniu, zgodnie ze strategią Europa 2020. Obszary miejskie nie są wyizolowanymi elementami w obrębie regionów, w których się znajdują, w związku z czym ich rozwój musi być ściśle powiązany z otaczającymi je obszarami funkcjonalnymi, podmiejskimi i wiejskimi. Zgadzam się z opinią, że Komisja Europejska powinna zabiegać o jak największe ujednolicenie zasad, jakimi rządzą się poszczególne unijne fundusze i programy, w ramach których projekty rozwoju obszarów miejskich i rozwoju lokalnego kwalifikują się do finansowania, tak by do minimum ograniczyć biurokrację i potencjalne błędy w realizacji.
Giovanni La Via
Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania, które stanowi ważny wkład w wartość dodaną współfinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) oraz Europejskiego Funduszu Społecznego w postaci zwiększonej elastyczności projektów włączenia społecznego i zintegrowanych programów rozwoju obszarów miejskich. Obecność bardziej elastycznych warunków finansowania krzyżowego mogłaby, moim zdaniem, zoptymalizować wykorzystanie omawianych tu planów i strategii, przy wykorzystaniu synergii tych funduszy w sposób skuteczny i efektywny. Często, szczególnie na obszarach miejskich, które borykają się z problemami wykluczenia społecznego i zanieczyszczenia środowiska, środki EFS można by wykorzystać do wspierania projektów lokalnych na rzecz zapobiegania wykluczeniu, realizowanych w sposób skoordynowany i ujednolicony przez władze publiczne i przedsiębiorstwa prywatne pełniące funkcję liderów danej sieci miast. Mam nadzieję, że dzisiejsze głosowanie zachęci do jeszcze większego ujednolicenia zasad, jakimi rządzą się poszczególne unijne fundusze i programy, w ramach których projekty rozwoju obszarów miejskich i rozwoju lokalnego kwalifikują się do finansowania, tak by w jak największym stopniu ograniczyć biurokrację i potencjalne błędy w realizacji.
Clemente Mastella
Uważamy, że głównym celem europejskiej agendy miejskiej jest wspieranie rozwoju i jakościowa poprawa stanu infrastruktury oraz usług w europejskich miastach. Dlatego przed podjęciem innych kroków konieczne jest przeprowadzenie właściwej oceny procesu włączenia rozwoju obszarów miejskich do głównego nurtu polityki, w tym sporządzenie listy mocnych i słabych stron. Powinno to umożliwić sporządzenie zaleceń lub standardów bardziej sformalizowanego uczestnictwa w przyszłym projektowaniu i realizacji polityki na szczeblu lokalnym.
Dlatego ewolucja agendy miejskiej nie może być procesem jednokierunkowym, ale musi mieć wymiar organiczny, uwzględniający podejście oddolne. W związku z tym należy zapewnić, by miasta miały coś do powiedzenia i by poświęcano im należytą uwagę na szczeblu UE. Uważamy ponadto, że należy zaoferować miastom wystarczającą elastyczność, tak by mogły wykorzystywać środki do realizacji własnych priorytetów. Regionalne, krajowe i unijne możliwości finansowania wymagają koordynacji, która umożliwiłaby zaspokojenie całego szeregu szczególnych potrzeb. Wreszcie uważamy, że przyszła polityka spójności powinna stać się w pełni wartościową i efektywną polityką dla unijnych miast.
Franz Obermayr
na piśmie - (DE) Obszary miejskie znajdują się wśród głównych czynników europejskiego rozwoju. Rozwijają się szybko i skupiają w sobie europejską siłę, przemysł, a nade wszystko zamieszkuje je znaczna liczba ludności, co jest między innymi przyczyną licznych problemów społecznych i infrastrukturalnych. Tak oto miasta odgrywają szczególnie ważną rolę w ramach unijnej polityki spójności. Sprawozdanie daje temu należny wyraz, dlatego głosowałem za jego przyjęciem.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Miasta stymulują wzrost gospodarczy i przedsiębiorczość i przyczyniają się do tworzenia nowych trwałych miejsc pracy. Wdrażając agendę miejską, musimy w większym stopniu skupiać się na rozwoju i jakościowej poprawie infrastruktury oraz usług w europejskich miastach. Aby zrealizować koncepcję bardziej inteligentnego rozwoju obszarów miejskich, należy stworzyć miastom warunki do prawidłowego i efektywnego rozwijania ich infrastruktury za pomocą zaawansowanych technologii, szczególnie technologii informacyjnych i komunikacyjnych (TIK). Stosowanie inteligentnych systemów pomogłoby w rozwiązywaniu wyzwań związanych z zatorami drogowymi, efektywnością energetyczną i bezpieczeństwem w sektorze publicznym. Z uwagi na specyficzne problemy pojedynczych regionów konieczne jest promowanie inwestycji w postęp technologiczny. Musimy propagować innowacje społeczne na obszarach miejskich, w szczególności w dzielnicach znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, poprzez wykorzystanie możliwości, jakie oferuje polityka spójności. Konieczna jest rewitalizacja naszych obszarów miejskich poprzez rekultywację terenów poprzemysłowych i terenów zanieczyszczonych, przy jednoczesnym propagowaniu sprzyjającego integracji rozwoju obszarów miejskich i wiejskich. Aby osiągnąć ten cel, konieczne jest wdrożenie wielopoziomowego sprawowania rządów, planowania regionalnego i zasady partnerstwa. Należy zauważyć, że Komisja powinna sporządzić, w oparciu o najlepsze praktyki państw członkowskich w zakresie planowania strategicznego, szczegółowe unijne wytyczne dotyczące zintegrowanej praktyki planowania rozwoju obszarów miejskich oraz wprowadzić prawny wymóg stosowania zintegrowanego planowania przestrzennego w miastach. Ponadto w ramach inicjatyw władz lokalnych należy aktywnie promować partnerstwa między sektorami publicznym i prywatnym i wdrażać innowacyjne inicjatywy rozwoju infrastruktury w miastach.
Georgios Papanikolaou
Sprawozdanie to ma na celu zidentyfikowanie współczesnych wyzwań, szczególnie pod względem standardów życiowych, z jakimi przyszło zmierzyć się unijnym obywatelom zamieszkującym obszary miejskie. Warto pamiętać, że w Europie jest około 5 tysięcy małych miast o liczbie mieszkańców między 5 tysięcy a 50 tysięcy i prawie 1000 miast o liczbie mieszkańców przekraczającej 50 tysięcy. Mimo że tylko 7 % ludności UE mieszka w miastach, których liczba mieszkańców przekracza 5 milionów, w porównaniu z 25 % w Stanach Zjednoczonych Ameryki, w wielu miastach, w tym greckich, liczba mieszkańców wzrasta. W każdym razie miasta Europy są ośrodkami działalności gospodarczej, innowacji i zatrudnienia, dlatego ich wspieranie jest ważne, szczególnie w czasach recesji gospodarczej. W sprawozdaniu, za którym dziś głosowałem, słusznie stwierdza się, że wsparcie to musi być świadczone na czterech szczeblach (unijnym, krajowym, regionalnym i lokalnym), poprzez wykorzystanie odpowiednich dostępnych w indywidualnych przypadkach narzędzi gospodarczych i politycznych (funduszy wspólnotowych, krajowych programów strategicznych, regionalnych programów operacyjnych oraz zasobów lokalnych i prywatnych).
Maria do Céu Patrão Neves
Od 2009 roku, kiedy to pojawiło się pierwsze sprawozdanie zatytułowane "Wymiar miejski polityki spójności w nowym okresie programowania”, pojawiły się nowe rozwiązania w tej dziedzinie, które są dopracowywane. Sprawozdanie uzupełnia poprzednie sprawozdanie, podkreślając kilka aspektów wymiaru miejskiego polityki spójności, uznawanych przez Komisję Rozwoju Regionalnego za kluczowe albo stanowiące wyzwanie dla przyszłej polityki spójności, która powinna stać się pełnoprawną i efektywną polityką dla unijnych miast. Głosowałam za, w związku z kapitalnym znaczeniem tego tematu z punktu widzenia uwolnienia potencjału, jaki drzemie w małych i średnich przedsiębiorstwach. Zgadzam się z ostrzeżeniem sprawozdawcy, że podejście w stylu "projekty za pieniądze” należy zastąpić podejściem "pieniądze za projekty”. Faktycznie projekty nie powinny być przygotowywane po to, by zgarnąć środki, ale raczej powinny przyczyniać się do realizacji celów strategicznych. Doświadczenie uczy, że w wielu przypadkach pomysły na projekt powstają w związku z dostępnością funduszy, a nie w odpowiedzi na realne potrzeby w zakresie priorytetów strategicznych. Walka z tym zjawiskiem jest jednym z wyzwań polityki rozwojowej, a także polityki spójności.
Aldo Patriciello
Miasta Europy są jej centrum działalności gospodarczej, innowacji i zatrudnienia, ale stoją w obliczu wielu wyzwań. Tendencje suburbanizacyjne, koncentracja deprywacji i bezrobocie w dzielnicach miast, a także coraz większe zatory komunikacyjne oraz inne problemy o podobnej złożoności wymagają rozwiązań w obszarach transportu i mieszkalnictwa, a także szkoleń i zatrudnienia, które należy dopasować do potrzeb lokalnych. Europejska polityka regionalna i spójności ma na celu stawienie czoła tym wyzwaniom. Głównym celem wzmocnionej agendy miejskiej jest sprzyjanie rozwojowi i jakościowej poprawie infrastruktury oraz usług w europejskich miastach. Z jednej strony, przyszłe działania należy ściśle powiązać z ogólnymi priorytetami UE, tak by świadczenie pomocy z unijnego budżetu było zasadne. Tymczasem strategia 2020 dotyczy głównie przyszłych tendencji. Zniwelowanie obecnych różnic między europejskimi miastami jest równie ważne i winno znaleźć się wśród priorytetów przyszłej polityki spójności. Zważywszy na doświadczenia ze strategią lizbońską, ewolucja agendy miejskiej nie może być procesem jednokierunkowym, ale musi mieć wymiar organiczny, obejmujący podejście oddolne. Głosuję za przyjęciem projektu, gdyż zależy mi na zapewnieniu ciągłego rozwoju miast.
Phil Prendergast
na piśmie - Europa ma niemalże 1000 miast, których liczba mieszkańców przekracza 50 tysięcy, a ich skład się ciągle zmienia. Z uwagi na niedawne zmiany populacyjne i schematy migracji, ważna jest ciągła ocena tego, w jaki sposób chcemy, by miasta przyszłości się rozwijały. Konieczne jest znalezienie odpowiedzi na wyzwania związane z transportem, mieszkalnictwem, suburbanizacją i terenami zielonymi. Odpowiedzi te należy dostosować do miejscowych potrzeb, ale z uwzględnieniem powszechności takich problemów jak bezrobocie, deprywacja i wykluczenie społeczne. Europejska polityka regionalna i spójności musi stawić czoła tym wyzwaniom. Wyłonienie się miast jako gospodarczej siły napędowej regionów i całych krajów oznacza, że agenda miejska musi opierać się na strategiach zagospodarowania przestrzennego uznających rolę miast jako miejsc nie tylko zamieszkania i pracy, ale również świadczenia usług dla osób mieszkających na przedmieściach i jeszcze dalej od miast.
Fiorello Provera
Europę charakteryzuje ogromna terytorialna różnorodność i rozwój policentryczny. W związku z tym europejskie miasta są ośrodkami działalności gospodarczej, innowacyjności i zatrudnienia, ale muszą borykać się z licznymi wyzwaniami. Cieszy mnie, że w ramach tej agendy miejskiej, kwestię definicji pojęcia "miejski” pozostawiono państwom członkowskim, zgodnie z zasadą subsydiarności. Tak więc będzie więcej możliwości przystosowania interwencji do wymagań poszczególnych państw członkowskich. Dlatego z zadowoleniem przyjąłem ten środek i głosowałem za.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Głosowałem za. To kolejne sprawozdanie z inicjatywy własnej w sprawie rozwoju obszarów miejskich w Europie, które zasadniczo powtarza to, co już stwierdzono w poprzednich sprawozdaniach w tej sprawie. Jedynym istotnym pytaniem w chwili obecnej jest pytanie o rolę wymiaru miejskiego w przyszłej architekturze polityki spójności po roku 2013 - sprawozdanie pozostaje jednak otwarte w tym względzie i nie zawiera wyraźnego zalecenia. Obejmuje ono kilka aspektów wymiaru miejskiego polityki spójności, takich jak wielopoziomowe sprawowanie rządów, zasada partnerstwa, delegowanie odpowiedzialności, zintegrowane planowanie strategiczne i kompleksowe planowanie finansowe. Oprócz brzmienia propagującego zintegrowane zarządzanie granicami na rzecz "bardziej inteligentnego rozwoju” (pkt 8) jesteśmy głównie rozczarowani tym, że kontrsprawozdawca grupy S&D zdołał osłabić dobre zapisy dotyczące zasady partnerskiej. Projekt sprawozdania można było poprawić za pomocą szeregu kompromisowych poprawek, a nasze poprawki zostały uwzględnione w zadowalającym stopniu. Mamy dobre teksty w sprawie wzrostu gospodarczego (pkt 4), ochrony klimatu (pkt 9), spójności wewnętrznej (pkt 10), zintegrowanego podejścia oddolnego (pkt. 21 i 13), dzielnic znajdujących w najgorszej sytuacji (pkt 25) oraz finansowania krzyżowego (pkt 28).
Oreste Rossi
Europę charakteryzuje ogromna różnorodność terytorialna. Miasta Europy są ośrodkami działalności gospodarczej, innowacyjności i zatrudnienia, ale muszą borykać się z licznymi wyzwaniami. Zgadzam się ze sprawozdawcą, że w ramach polityki spójności, w tym agendy europejskiej, należy realizować cel pokonywania różnic terytorialnych poprzez inwestowanie w inteligentny rozwój obszarów miejskich z myślą o zapewnieniu wyższej jakości infrastruktury i usług w miastach. Komisja Europejska i Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) opracowały trzy instrumenty finansowe, z których jeden ma na celu udzielanie wspólnego wsparcia na rzecz zrównoważonego rozwoju na obszarach miejskich (jest nim wspólne europejskie wsparcie na rzecz trwałych inwestycji w obszarach miejskich, inaczej JESSICA). Z myślą o spełnieniu specyficznych potrzeb terytorialnych należy w jak najlepszy sposób koordynować regionalne, krajowe i unijne możliwości finansowania.
Olga Sehnalová
na piśmie - (CS) Głosowałam za przyjęciem sprawozdania autorstwa Oldřicha Vlasáka w sprawie europejskiej agendy miejskiej i jej przyszłości w ramach polityki spójności. Z zadowoleniem przyjmuję główny cel tego sprawozdania, którym jest wspieranie wymiaru miejskiego polityki spójności w nowym okresie programowania i uwzględnienie bieżącego rozwoju agendy miejskiej w UE. Pragnę jednak również wspomnieć o niedawnym opublikowaniu białej księgi w sprawie przyszłości transportu do roku 2050, w którym nakreślono działania na rzecz zbudowania jednolitego obszaru europejskiego transportu. Moim zdaniem jedną z głównych przeszkód dla realizacji ambitnych założeń tej białej księgi są trwale utrzymujące się różnice w poziomie infrastruktury i usług transportu w poszczególnych państwach członkowskich. Instrumenty polityki spójności muszą zatem nadal odgrywać ważną rolę w niwelowaniu tych różnic, dla dobra zrównoważonego i bezpiecznego europejskiego transportu. Dotyczy to zarówno miast, jak i obszarów wiejskich, a szczególnie obszarów transgranicznych, których perspektywy dobrobytu i zatrudnienia zależą od rozwoju infrastruktury.
Nuno Teixeira
Uważam, że europejska agenda rozwoju jest polityką o niewątpliwej wadze, zaważywszy że 70 % europejskiej ludności mieszka w miastach i że ludzie ci wytwarzają około 80 % unijnego produktu krajowego brutto (PKB). Na rozwój obszarów miejskich przewidziano w latach 2007-2013 łącznie 21,1 miliarda, z przeznaczeniem na rewitalizację obszarów poprzemysłowych i rekultywację terenów zanieczyszczonych, ożywienie obszarów miejskich i wiejskich, czysty transport miejski i mieszkalnictwo. Europejska agenda miejska skupia się na rozwijaniu infrastruktury i usług w miastach. Miasta borykają się obecnie z różnymi, zasadniczo odmiennymi problemami, wymagającymi wdrożenia skrojonych na miarę i zintegrowanych modeli rozwoju lokalnego. Dlatego, ponieważ polityka rozwoju obszarów miejskich jest zintegrowana z celami polityki spójności, powinna ona pełnić rolę ogniwa z obszarami wiejskimi, by wzmacniać sprzyjający włączeniu rozwój. Miasta powinny mieć głos w rozwiązywaniu swoich problemów poprzez zarządzanie wielopoziomowe i zastosowanie zasady partnerstwa. Wreszcie pragnę podkreślić, że przygotowanie zintegrowanego planowania strategicznego powinno zostać uzupełnione o elastyczną inżynierię finansową, która umożliwi władzom krajowym, regionalnym i lokalnym swobodną realizację ich priorytetów.
Silvia-Adriana Ţicău
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania w sprawie europejskiej agendy miejskiej i jej przyszłości w ramach polityki spójności. Obszary miejskie generują około 80 % PKB, zużywają do 70 % energii w UE i są największymi centrami innowacji, wiedzy i kultury. W latach 2007-2013 na rozwój obszarów miejskich przeznaczono 21,1 miliarda euro, co stanowi 6,1 % unijnego budżetu na politykę spójności. 3,4 miliarda euro przeznaczono na rekultywację terenów poprzemysłowych i terenów zanieczyszczonych, 9,8 miliarda na projekty rewitalizacji obszarów miejskich i wiejskich, 7 miliardów euro na zielony transport miejski, a 917 milionów euro na mieszkalnictwo.
Inteligentne miasta wymagają inteligentnej komunikacji, transportu i infrastruktury energetycznej. Popieram rozwój zintegrowanych planów mobilności w miastach i zachęcam władze lokalne do modernizacji miejskiego transportu publicznego, tak by stał on się bardziej przyjazny dla środowiska i sprawniejszy. Wprowadzenie inteligentnych systemów transportu (IST) na obszarach miejskich zwiększy efektywność energetyczną i bezpieczeństwo transportu.
Ponieważ 99 % tkanki mieszkaniowej w Europie to budynki stare, wzywam Komisję i państwa członkowskie, by zwiększyły tempo przydzielania środków z EFRR, które każde państwo członkowskie może wykorzystać do zwiększenia efektywności energetycznej w budynkach mieszkalnych z 4 % do 15 % w przyszłych wieloletnich ramach finansowania.
Viktor Uspaskich
na piśmie - (LT) Sprawozdawca całkiem słusznie zauważa, że państwa członkowskie muszą podjąć większe wysiłki na rzecz zapewnienia, by zrównoważony rozwój obszarów miejskich znalazł się wśród priorytetów strategicznych. Chociaż niemalże 70 % ludności Litwy mieszka w miastach i na obszarach podmiejskich, to jednak mój kraj nie ma jasnego, zintegrowanego i zrównoważonego podejścia. Wynika to z ograniczonej konkurencji.
Niezmiernie ważne jest wyważenie unijnych priorytetów i potrzeb lokalnych. Unijna agencja miejska nie może stać się procesem jednokierunkowym - obywatele muszą koniecznie uzyskać głos.
W sprawozdaniu zajęto się kilkoma wyzwaniami w zakresie planowania przestrzennego, takimi jak rekultywacja obszarów miejskich, zapewnienie wystarczającej liczby mieszkań i zielony transport miejski. Niestety liczba problemów społecznych na obszarach miejskich w Litwie jest nieco dłuższa. Jak wynika z oficjalnych danych statystycznych litewskiego rządu, około 18 % mieszkańców litewskich obszarów miejskich jest zagrożonych ubóstwem. Litwa ma jeden z najwyższych odsetków samobójstw na świecie.
Z unijnych statystyk wynika, że ponad 25 % młodych Litwinów jest zmuszonych do pracy za płacę minimalną i zawiera umowy krótkoterminowe o niewystarczających gwarancjach zabezpieczenia społecznego. Ma to zasadniczy wpływ na niezależność młodych ludzi mieszkających w miastach i stwarza poważne wyzwania demograficzne, ponieważ założenie rodziny na obszarach miejskich staje się trudnym zadaniem.
Angelika Werthmann
Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania. Jedną z przyczyn niepowodzenia realizacji strategii lizbońskiej było niedostateczne uwzględnienie w niej integracji miast i regionów. Wśród propozycji sprawozdawcy znalazła się fundamentalna zmiana sposobu alokacji funduszy: "projekty nie powinny być sporządzane w celu uzyskania dostępnych funduszy, ale w celu realizacji strategicznych celów”.
Luís Paulo Alves
Głosuję za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ wskazuje się w nim na potrzebę podjęcia konkretnych decyzji w sprawie kluczowych problemów dla przyszłej polityki spójności, w tym wzmocnienia celu 3. W tym zakresie ważne jest niepozostawianie najbardziej izolowanych i najbardziej oddalonych regionów samym sobie.
Cel współpracy terytorialnej jest kluczem do przełożenia polityki spójności na praktykę. Pragnę podkreślić rolę europejskich ugrupowań współpracy terytorialnej, które znacząco przyczyniają się do budowania spójności poprzez programy współpracy międzyterytorialnej.
Roberta Angelilli
Przyczynianie się do harmonijnego rozwoju to jeden z celów polityki spójności, która jest nieodzownym narzędziem wzmacniania rozwoju gospodarczego, społecznego i terytorialnego w Europie, a także zasadniczym czynnikiem pobudzania inteligentnego i sprzyjającego włączeniu wzrostu, tak jak przewidziano w strategii Europa 2020. Popieram to sprawozdanie, ponieważ uważam, że należy w odpowiednim stopniu wspierać spójność terytorialną poprzez przydział większych funduszy strukturalnych, dlatego słusznie zwiększono alokację na cel 3 z obecnych 2,5 % do 7 %, zwłaszcza że regiony graniczne zamieszkuje około 37,5 % europejskiej ludności. Przydzielenie większych środków oznaczałoby, przede wszystkim, inwestowanie w transeuropejskie sieci transportu (TEN-T), które pilnie wymagają modernizacji, a po drugie, przejście do ograniczenia przeszkód fizycznych, kulturowych, administracyjnych i regulacyjnych, utrudniających współpracę i spójność terytorialną.
Pino Arlacchi
na piśmie - Szanowny Panie Przewodniczący! Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ podkreślono w nim, że europejska współpraca terytorialna, dzięki swojemu ważnemu wkładowi w wielopoziomowe sprawowanie rządów, jest jednym z filarów polityki spójności. Ponieważ współpraca terytorialna dowiodła swej efektywności we wspieraniu równomiernego rozwoju całej Unii, obecnie konieczne jest zwiększenie jej budżetu z obecnych 2,5 % do przynajmniej 7 % całości środków przeznaczonych na politykę spójności w kolejnym okresie programowania.
Sophie Auconie
Choć reprezentuję regiony Centralny, Auvergne i Limousin, które nie graniczą z innymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej, jestem przekonana o przydatności współpracy transgranicznej - a bardziej ogólnie rzecz biorąc, współpracy terytorialnej - dla rozwoju Europy i budowania pomostów między ludźmi. W pełni popieram propozycje przedstawione przez sprawozdawcę, mojego kolegę, posła Sancheza-Schmida, szczególnie gdy mowa o wzmocnieniu roli europejskich ugrupowań współpracy terytorialnej i finansowania tego celu.
Jean-Luc Bennahmias
Cel 3 polityki spójności ma w zamierzeniu zbliżyć do siebie pod względem gospodarczym, społecznym i środowiskowym wszystkie europejskie regiony, szczególnie regiony transgraniczne. Jest to konieczne dla wzmocnienia powiązań między tymi regionami, szczególnie w dziedzinie energetyki i transportu. W czasie gdy przechodzimy przez tzw. kryzys europejskiej idei, warto przypomnieć o europejskiej wartości dodanej, jaką zapewnia współpraca terytorialna. Aby cel 3 mógł zostać zrealizowany w jak najlepszy sposób, poprosiliśmy o znaczne zwiększenie ilości funduszy strukturalnych przeznaczanych na ten cel, w szczególności z myślą o poprawie infrastruktury transportu, a tym samym zwiększeniu mobilności europejskich obywateli w regionach i między nimi. Jako wybierany przedstawiciel jednego z regionów transgranicznych zwracałem szczególną uwagę na tę kwestię i jestem szczęśliwy, że wezwaliśmy do wzmocnionej współpracy ze strony władz lokalnych, co oznacza zarówno współpracę między samymi władzami, jak i z europejskimi instytucjami. Musimy poprawić dialog z tymi władzami, by lepiej zrozumieć występujące problemy i sprostać wyzwaniom. Wreszcie, ponieważ wdrażanie programów współpracy terytorialnej jest nadal skomplikowane, wystąpiliśmy o ich uproszczenie, podkreślając specyfikę programów związanych z tym celem, które ze swej natury są programami międzynarodowymi.
Mara Bizzotto
Głosuję za przyjęciem tego sprawozdania, w którym podkreślono korzyści płynące z zacieśnionej współpracy między sąsiednimi regionami różnych państw członkowskich. Popieram jak najszybsze przekształcenie celu współpracy terytorialnej w jednolity filar polityki spójności we Wspólnocie, z punktu widzenia wzmocnienia synergii między sąsiadującymi ze sobą terytoriami, które naturalnie mają te same potrzeby i problemy, tak by zwiększyć potencjał i poprawić możliwości wymiany politycznej, gospodarczej i administracyjnej między sąsiednimi regionami. Uważam również, że zawarta w sprawozdaniu propozycja zwiększenia zobowiązań finansowych wspólnoty na podtrzymanie tego filara polityki spójności jest słuszną propozycją.
Vilija Blinkevičiūt
na piśmie - (LT) Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ musimy wzmocnić współpracę terytorialną mającą na celu wspomaganie współpracy między terytoriami i regionami na rzecz pokonania wspólnych wyzwań, ograniczenia barier fizycznych, kulturowych, administracyjnych i regulacyjnych stojących na drodze do takiej współpracy i zmniejszenia oddziaływania granic. Programy współpracy transgranicznej są również ważne dla skuteczności i osiągania wyników w trakcie realizacji strategii związanych ze zmniejszaniem ubóstwa i integracją grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji. Ponadto, aby pobudzić współpracę transgraniczną, należy wykorzystać bliskie powiązania kulturalne i lingwistyczne między regionami granicznymi różnych państw członkowskich. W trakcie realizacji programów transgranicznych należy również zapewnić lepszą koordynację między organami zarządzającymi i istniejącymi instytucjami transgranicznymi, takimi jak euroregiony, tak by zagwarantować wysoką jakość projektów, ich przejrzystość i bliskość obywateli.
Vito Bonsignore
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania w sprawie inicjatyw na rzecz transgranicznej, transnarodowej i międzyregionalnej współpracy terytorialnej. Rzeczywiście, rozumiem tak dobrze podkreślone przez sprawozdawcę znaczenie zacieśnionej współpracy między decydentami politycznymi, z myślą o opracowywaniu i realizacji projektów, które byłyby bardziej ambitne i przydatne dla wszystkich obywateli. Powszechnie wiadomo, że ludzie zamieszkujący regiony przygraniczne bardziej odczuwają brak infrastruktury; w związku z czym uczestnictwo wszystkich zaangażowanych stron może doprowadzić do zaspokojenia potrzeb ludności zamieszkującej te regiony, nawet z dala od centrum Europy. Dlatego, aby osiągnąć ten cel, potrzeba więcej planowania strategicznego i współpracy na szczeblu władz, tak by korzystanie z niektórych programów finansowych stało się łatwiejsze; przydatne byłyby także bardziej rozpowszechnione kontrole, mające zapewnić większą przejrzystość i identyfikowalność wykorzystywanych funduszy. W tym kontekście za słuszne uznaję to, że Komisja poprawia widoczność wszystkich tych instrumentów - tylko dzięki lepszemu rozpropagowaniu tych środków zainteresowane strony będą mogły funkcjonować w jednoznacznie określonych warunkach.
David Casa
na piśmie - W ostatnich latach coraz ważniejsze stało się ograniczenie regulacyjnych i administracyjnych przeszkód stojących na drodze spójności, tak by poprawić zdolność różnych regionów do wspólnego zajęcia się wspólnymi problemami. Przychylam się do konkluzji przyjętych przez sprawozdawcę i zdecydowałem się zagłosować za przyjęciem tych sprawozdań.
Lara Comi
Współpraca terytorialna jest dziś z pewnością jednym z najważniejszych tematów dla Unii Europejskiej. Potrzeba zbliżenia się do siebie krajów i zacieśniania więzi między narodami staje się o wiele wyraźniejsza niż kiedykolwiek, zważywszy że 37,5 % europejskiej ludności żyje w regionach przygranicznych. W związku z tym współpraca terytorialna okazuje się mieć kapitalne znaczenie pod wieloma względami. Z jednej strony, wspierałoby to w sposób skuteczny konsolidację rynku wewnętrznego, przyczyniając się do usuwania barier fizycznych i kulturowych, które utrudniają ten proces; z drugiej strony, wspierałoby to integrację europejską w różnych sektorach polityki, wspomagając kraje w wypracowywaniu skoordynowanych i wspólnych projektów. Zgadzam się, że należy przeznaczyć większe fundusze na wspieranie tej polityki, przede wszystkim tam, gdzie wiąże się to ze zwiększeniem budżetu alokowanego na współpracę międzyregionalną. Kolejną mocną stroną, o której mowa w sprawozdaniu, jest utworzenie europejskich ugrupowań współpracy terytorialnej. Wierzę, że ich stworzenie może przynieść pozytywne rezultaty zarówno pod względem zarządzania - ułatwią one bowiem zarządzanie transgraniczne zapewniające własność różnych polityk na szczeblu lokalnym i regionalnym - jak i pod względem spójności społecznej, zwiększą bowiem potencjalną możliwość zbliżenia się do siebie społeczności różniących się od siebie pod względem językowym i kulturowym.
Edite Estrela
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania zatytułowanego "Cel 3: przyszły harmonogram współpracy transgranicznej, transnarodowej i międzyregionalnej”, ponieważ jest ono niezbędne z punktu widzenia skuteczności polityki spójności. Warto podkreślić znaczenie utworzenia europejskich ugrupowań współpracy terytorialnej jako jednego z głównych instrumentów zarządzania gospodarczego wychodzącego naprzeciw potrzebie uporządkowanej współpracy pod względem finansowym, a także statusu prawnego i zarządzania na poszczególnych szczeblach.
Diogo Feio
Trzydzieści siedem i pół procent europejskiej ludności zamieszkuje regiony graniczne, co sprawia, że trzy wymiary współpracy terytorialnej - transgraniczna, transnarodowa i międzyregionalna - stają się kluczową polityką Unii, ponieważ pomagają one terytoriom, regionom i państwom członkowskim w zacieśnianiu współpracy na rzecz realizacji wspólnych celów.
José Manuel Fernandes
Sprawozdanie to, sporządzone przez panią poseł Sanches-Schmid, jest zatytułowane: "Cel 3: przyszły harmonogram współpracy transgranicznej, transnarodowej i międzyregionalnej”. Możemy pomyśleć, że cel 3, europejska współpraca terytorialna, jest "biednym krewnym funduszy strukturalnych”. Mimo że liczba ludności w regionach przygranicznych sięga 200 milionów, na cel ten przeznacza się tylko 2,52 % funduszy spójności. Zważywszy, że polityka spójności UE jest częścią ram solidarności obejmujących 27 państw członkowskich i ich 271 regionów i że ma ona na celu zlikwidowanie różnic gospodarczych i społecznych, konieczne jest zapewnienie, by następne wieloletnie ramy finansowe przewidywały zwiększenie środków alokowanych na ten cel, ponieważ są to regiony borykające się z poważnym problemem pod względem konkurencyjności, a mimo to są niezbędne dla zrównoważonego rozwoju UE. Dlatego popieram propozycję sprawozdawcy, by wzmocnić cel "współpraca terytorialna” poprzez zwiększenie budżetu ogólnego z 2,5 % do 7 %, przyjąć działania na rzecz uproszczenia realizacji programów i stworzyć europejskie ugrupowania współpracy terytorialnej, co jest niezbędne dla funkcjonowania transgranicznych systemów sprawozdania rządów.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Znaczenie współpracy terytorialnej znacznie wzrosło w ostatnich latach w związku z obowiązywaniem rozporządzenia podstawowego regulującego fundusze strukturalne i wejściem w życie Traktatu z Lizbony. Współpraca terytorialna ma na celu wyeliminowanie barier fizycznych, administracyjnych i regulacyjnych, a także złagodzenie tzw. efektu granicznego między krajami i regionami, tak by mogły one wspólnie reagować na wspólne wyzwania. Konieczne jest zachowanie związków między tymi trzema podstawowymi elementami - współpracą transgraniczną, współpracą transnarodową i współpracą międzyregionalną - bowiem każdy z nich ma swoje uzasadnienie i korzyści. W ramach naszych wysiłków na rzecz wcielenia w życie zasady spójności terytorialnej musimy lepiej realizować cel współpracy terytorialnej i przestrzegać standardowych procedur. Aby mogła być skutecznie realizowana i rozwijana, współpraca terytorialna, jako coś w rodzaju europejskiej idei, powinna być również swego rodzaju symbolicznym ucieleśnieniem UE w oczach naszych obywateli.
Nathalie Griesbeck
Pragnę wyrazić swoje zadowolenie z przyjęcia tego sprawozdania i podkreślić znaczenie dla unijnej polityki spójności celu 3, który dotyczy współpracy terytorialnej. Nasz Parlament apeluje o zwiększenie alokacji z funduszy strukturalnych na ten cel - z obecnych 2,5 % do 7 % - i zdecydowanie popieram to stanowisko. Należy utrzymać cel 3, a co ważniejsze, rozbudować go, tak byśmy uzyskali możliwość integrowania terytorium wspólnoty mimo granic narodowych. Jako posłanka do Parlamentu reprezentująca okręg wyborczy poważnie dotknięty problemami transgranicznymi i jako osoba pochodząca z jedynego regionu we Francji, który współdzieli granicę z trzema innymi państwami członkowskimi UE, bardzo interesuję się tymi zagadnieniami i projektami współpracy transgranicznej. Te obszary współpracy transgranicznej są obszarami uprzywilejowanymi pod względem europejskiej współpracy, szczególnie współpracy transgranicznej. Na obszarach tych granice, bariery i przeszkody są mniej "realne”. Ponadto, z racji dołączenia do grona regionów, w których realizowane będą projekty współpracy, obszary te będą miały do odegrania zasadniczą rolę w zacieśnianiu powiązań na szczeblu lokalnym, między partnerami z różnych państw członkowskich i między obywatelami, którzy będą się jednoczyli, by rozwiązywać wspólne problemy. Należy zachęcać do współpracy terytorialnej.
Mathieu Grosch
na piśmie - (DE) Współpraca transgraniczna ma zasadnicze znaczenie dla regionów granicznych. Dlatego należy wzmocnić regiony Euregion i SaarLorLux. W związku z tym z zadowoleniem przyjmuję utrzymanie współpracy transgranicznej jako jednego z kluczowych elementów polityki strukturalnej.
Szczególnie cieszy mnie apel o przekazywanie przynajmniej 70 % środków budżetowych na współpracę terytorialną w ramach współdziałania transgranicznego, z jednej strony, i o zwiększenie wysokości środków na współpracę terytorialną z poziomu 2,5 % w bieżącym okresie programowania do co najmniej 7 % całkowitych środków z budżetu w następnym okresie programowania.
Ponadto ułatwione ma być tworzenie europejskich sojuszy współpracy terytorialnej, ponieważ ten nowy instrument ułatwi lokalnym władzom i obywatelom dostęp do zacieśnionej współpracy, z korzyścią dla wielu regionów, w szczególności regionów granicznych.
Ogólnie rzecz biorąc, sprawozdanie stanowi ważny krok w kierunku zabezpieczenia przyszłości polityki transgranicznej w UE i umożliwi niemieckojęzycznej społeczności w Belgii, zamieszkującej region transgraniczny, dalsze zacieśnienie i usprawnienia partnerstwa z regionami granicznymi.
Co się tyczy polityki spójności, jestem zadowolony, że komisja przyjęła moją sugestię, że fundusze strukturalne przeznaczane na transport powinny w większym stopniu koncentrować się na ogólnym kierunku unijnej polityki transportowej. Może to również doprowadzić do przyspieszenia realizacji projektów w regionach granicznych.
Brice Hortefeux
Regiony graniczne, zamieszkiwane przez 37,5 % europejskiej ludności, mają niezwykle istotne znaczenie dla integracji i budowania pomostów między europejskimi obywatelami. Teraz powodzenie współpracy terytorialnej jest już dobrze ugruntowane. Omawiany tu cel, który został wyznaczony w 2007 roku i na który w latach 2007-2013 przewidziano 8,5 miliarda euro, z przeznaczeniem na programy transgraniczne, transnarodowe i międzyregionalne, umożliwia 271 europejskim regionom korzystanie ze znacznych środków na rozwój i wzmacnianie wspólnych projektów i pokonywanie różnych granic oraz barier naturalnych, takich jak granice lądowe i morskie oraz administracyjne, które dają się we znaki naszym obywatelom w życiu codziennym.
Nie mam wątpliwości, że sprawozdanie pani poseł Sanchez-Schmid, przyjęte znaczną większością głosów, wpłynie na pracę Komisji w trakcie przygotowań wniosków ustawodawczych, które zostaną przedstawione we wrześniu. W sprawozdaniu tym podkreślono szczególnie potrzebę utrzymania obowiązującego statusu filaru transgranicznego i opracowania inicjatyw na rzecz pobudzenia dużych projektów transgranicznych i transnarodowych, takich jak transeuropejskie sieci transportu (TEN-T). W pełni zgadzam się z tymi zaleceniami, dlatego raz jeszcze pragnę pochwalić jakość tego sprawozdania, które zostało poparte przez znaczną liczbę posłów ze wszystkich partii.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Z zadowoleniem przyjąłem ten dokument, ponieważ wieloletnie ramy finansowe na lata 2007-2013 sprawiły, że cel współpracy terytorialnej stał się jednym z trzech filarów unijnej polityki spójności, w miejsce inicjatywy wspólnotowej INTERREG. Od tego czasu spójność terytorialna stała się, na mocy art. 174 Traktatu, jednym z trzech elementów polityki spójności, obok spójności gospodarczej i społecznej. Spójność społeczna ma obecnie mocną pozycję jednego z głównych priorytetów Unii Europejskiej. Celem współpracy terytorialnej musi być usunięcie przeszkód fizycznych, administracyjnych i regulacyjnych spójności i ograniczenie efektu granic między terytoriami i regionami, tak by umożliwić im wspólne zaradzanie wspólnym wyzwaniom, czy to terytorialnym (usługi, infrastruktura, planowanie przestrzenne i regionalne), globalnym (globalizacja, klimat i planowanie regionalne), gospodarczym, czy to społecznym. Współpraca terytorialna niesie ze sobą wartość dodaną i odgrywa kluczową rolę w pogłębianiu rynku wewnętrznego i zacieśnianiu europejskiej integracji w ramach kilku polityk sektorowych - i zgadzam się z opinią, że współpraca terytorialna powinna pozostać jednym z filarów polityki spójności.
Giovanni La Via
Instrument "współpraca terytorialna” - podkreślono to między innymi w strategii Europa 2020 - odgrywa kluczową rolę w umacnianiu rynku wewnętrznego i promowaniu integracji europejskiej w ramach szerokiego wachlarza unijnych polityk sektorowych. Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania, tak by cele te mogły się urzeczywistnić w najbliższej przyszłości, stymulując harmonijny wzrost nie tylko w różnych sektorach, ale również na obszarach Europy często charakteryzujących się różnicami w poziomie rozwoju terytorialnego. W tym celu potrzebne są środki - a te winny być przydzielane na podstawie ujednoliconych kryteriów - a także efektywna synergia między obszarami transgranicznymi i transnarodowymi, właśnie po to, by możliwa była koordynacja potrzeb lokalnych z potrzebami o szerszym zasięgu. Jestem pewien, że ogromne dziedzictwo kulturowe, historyczne i językowe UE powinno stać się rozpoznawalne, jeżeli pokonane zostaną bariery fizyczne i terytorialne; jest to rodzaj współpracy, który stanowi kamień milowy naszej wizji demokratycznych zasad i jedności w różnorodności.
Petru Constantin Luhan
Przedmiotowa rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie celu 3 jest ważna dla usunięcia barier administracyjnych i legislacyjnych, które utrzymują się obecnie między państwami członkowskimi.
Celem współpracy terytorialnej, zgodnie z tym, co zaproponowano w sprawozdaniu, jest skłonienie państw członkowskich do współpracy w zakresie usług i infrastruktury, a także w zakresie planowania przestrzennego, regionalnego, gospodarczego i społecznego. Współpraca ta niesie ze sobą potencjał stworzenia bliższej i trwalszej unii między państwami członkowskimi UE.
Cel 3 oferuje kompleksowy, wielowymiarowy model współpracy między partnerami w różnych państwach członkowskich, co wymaga szczególnego, odrębnego i jednolitego podejścia oraz wdrażania w państwach członkowskich, co wzmocni spójność między nimi.
I wreszcie, co nie mniej ważne, w sprawozdanie tym podkreśla się jedną ważną sprawę. Jest nią potrzeba przyciągnięcia, zachęcania i angażowania partnerów z sektora prywatnego w celu ugruntowania współpracy terytorialnej, ponieważ operatorami i właścicielami wielu spośród tych usług i infrastruktur są właśnie partnerzy prywatni.
Elżbieta Katarzyna Łukacijewska
Obecnie europejska współpraca transgraniczna jest jednym z elementów polityki spójności. Z jednej strony przyczynia się do tworzenia ponadnarodowych projektów i strategii unijnych, a z drugiej wpływa na zmniejszanie barier między terytoriami i regionami. Jestem przekonana, że efektywna współpraca terytorialna jest ważna nie tylko wewnątrz Wspólnoty, ale przede wszystkim na terenach przygranicznych z państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Co więcej w trakcie polskiej prezydencji w Radzie UE będziemy mieli okazję promować harmonijne zasady wdrożenia programów współpracy przygranicznej na wewnętrznych i zewnętrznych granicach UE.
W związku z powyższym uważam, że sprawozdanie Marii Teresy Sanchez Schmid na temat wyzwań dla współpracy terytorialnej - przyszły harmonogram współpracy transgraniczej, transnarodowej i międzyregionalnej stanowi istotny wkład w prace polityki regionalnej i głosowałam za jego przyjęciem.
Clemente Mastella
Rozporządzenie podstawowe dotyczące funduszy strukturalnych i wejście w życie Traktatu z Lizbony znacznie podniosło znaczenie "współpracy terytorialnej”, przekształcając ją w jeden z filarów unijnej polityki spójności. Polityka spójności powinna zdecydowanie znieść obecne bariery fizyczne, administracyjne i regulacyjne i złagodzić "efekt graniczny” między terytoriami i regionami, umożliwiając im wspólne zajęcie się wspólnym wyzwaniami, czy to terytorialnymi, globalnymi, gospodarczymi, czy to społecznymi.
Mamy nadzieję, że działania w zakresie współpracy będzie można koordynować na wszystkich szczeblach zarządzania, w powiązaniu ze strategią Europa 2020, która wychodzi naprzeciw potrzebom terytoriów, oraz z innymi istniejącymi strategiami terytorialnymi. Uważamy, że aby właściwie wcielić w życie zasadę spójności terytorialnej i by zwiększyć europejską wartość dodaną środków finansowych rozdzielanych w ramach celów "konwergencja” i "konkurencyjność oraz zatrudnienie”, konieczne jest włączenie w większym stopniu celów "spójności terytorialnej” do głównego nurtu polityki.
Popieramy pomysł przyjęcia podejścia "terytorialnego” we wczesnych fazach okresu programowania w celu skierowania środków na "konwergencję” oraz "konkurencyjność i zatrudnienie” na finansowanie szeregu priorytetowych projektów, takich jak transeuropejskie sieci transportu (TEN-T), zidentyfikowanych a priori i uzgodnionych z partnerami programów, zgodnie z podstawowymi założeniami wielopoziomowego sprawowania rządów i europejskiego partnerstwa.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Należy zwiększyć wysokość środków na współpracę terytorialną, z uwzględnieniem jej wpływu na politykę spójności. Jednakże zwiększając budżet na ten okres programowania, musimy wyraźnie wskazać pozycje budżetowe polityki spójności, których środki zostaną obcięte, nie narażając przy tym na szwank realizacji celów polityki spójności. Współpraca terytorialna pozwala uniknąć barier administracyjnych i regulacyjnych między terytoriami i regionami oraz pomaga rozwiązywać problemy związane ze spójnością terytorialną, gospodarczą i społeczną. Ponadto współpraca między regionami granicznymi musi pozostać priorytetem w stosunku do współpracy z innymi obszarami. W konsekwencji konieczne jest zwiększenie finansowania na jej realizację. Uważam, że należy zapewnić większą elastyczność w stosowaniu geograficznego limitu 150 km w odniesieniu do regionów przybrzeżnych i morskich. W trakcie opracowywania i realizowania szeroko zakrojonych strategii należy uwzględnić różne programy współpracy regionalnej. Ponadto Komisja powinna ocenić wyniki pierwszych zrealizowanych strategii makroregionalnych. Współpraca terytorialna jest ściśle powiązana z kwestią zewnętrznych granic Europy, w związku z czym konieczne jest zapewnienie skuteczniejszych synergii między EFRR a innymi programami współpracy, stworzenie bardziej korzystnych możliwości finansowania i realizacja nowej polityki sąsiedztwa. Należy zauważyć, że wdrażanie programów współpracy terytorialnej jest obecnie utrudnione faktem, iż uczestniczy w nim zbyt wiele organów. Istnieje również potrzeba uproszczenia zasad audytu i kontroli.
Justas Vincas Paleckis
na piśmie - Usprawniona współpraca między państwami członkowskimi UE na szczeblu dwustronnym, regionalnym i międzyregionalnym jest nie tylko zasadniczą częścią mandatu Unii Europejskiej, ale jest również coraz bardziej istotna dla zachowania unijnej solidarności, w miarę jak rośnie liczba problemów, z którymi przychodzi nam się zmagać. Poparłem tę rezolucję, ponieważ uznano w niej potrzebę uproszczenia tych aspektów tych poziomów współpracy, które są związane z realizacją, oraz angażowania podmiotów prywatnych, szczególnie w zakresie współpracy na rzecz rozwoju gospodarczego. Państwa członkowskie będą nadal odnosiły wielkie korzyści ze wzmocnionych metod współpracy z innymi państwami członkowskimi. Wspólnie ze sprawozdawczynią wzywam Komisję Europejską do przeprowadzenia dogłębnej analizy wyników pierwszych wdrożonych strategii makroregionalnych.
Alfredo Pallone
Przyszły harmonogram współpracy transgranicznej, transnarodowej i międzyregionalnej ma strategiczne znaczenie z punktu widzenia wyznaczenia celów całokształtu realiów terytorialnych w Europie, a także sposobów osiągnięcia tego. "Współpraca terytorialna” jest wartością dodaną, która toruje drogę do realizacji wszystkich możliwości danego regionu i zwiększenia jego konkurencyjności. Głosuję za przyjęciem sprawozdania, ponieważ wierzę, że ważne jest określenie celów gwarantujących wystarczającą alokację środków na programy współpracy oraz pełne zaspokojenie potrzeb każdego regionu poprzez zaangażowanie najważniejszych projektów regionalnych.
Maria do Céu Patrão Neves
"Współpraca terytorialna” stała się jednym z trzech filarów unijnej polityki spójności, zastępując inicjatywę wspólnotową INTERREG. Następnie, na mocy art. 174 Traktatu, spójność terytorialna stała się jednym z trzech elementów polityki spójności, obok spójności gospodarczej i społecznej. Jest to jeden z głównych priorytetów Unii Europejskiej. Celem tej polityki jest usunięcie przeszkód fizycznych, administracyjnych i regulacyjnych spójności i ograniczenie efektu granic między terytoriami i regionami, tak by umożliwić im wspólne zaradzenie wspólnym wyzwaniom, czy to terytorialnym (usługi, infrastruktura, planowanie przestrzenne i regionalne), globalnym (globalizacja, klimat i planowanie regionalne), gospodarczym, czy to społecznym. Głosowałam za, ponieważ popieram jego główne założenia, zwłaszcza: wzmocnienie celu "współpraca terytorialna” poprzez programowanie spójności terytorialnej na wszystkich etapach programowania i w koordynacji ze strategią Europa 2020; przyjęcie podejścia terytorialnego do innych unijnych polityk; zachęcanie do ustanowienia europejskich ugrupowań współpracy terytorialnej; uproszczenie realizacji tej polityki; zaangażowanie się na rzecz poprawy jej widoczności w całej Europie - oto powody mojego głosowania za.
Aldo Patriciello
Rozporządzenie podstawowe dotyczące funduszy strukturalnych i wejście w życie Traktatu z Lizbony znacznie podniosło znaczenie "współpracy terytorialnej” w najbliższych pięciu latach, przekształcając ją w jeden z filarów unijnej polityki spójności. Wieloletnie ramy finansowe na lata 2007-2013 sprawiły, że cel "współpraca terytorialna” stał się jednym z trzech filarów unijnej polityki spójności, zastępując inicjatywę wspólnotową INTERREG. Następnie, na mocy art. 174 Traktatu, spójność terytorialna stała się jednym z trzech elementów polityki spójności, obok spójności gospodarczej i społecznej i stanowi de facto jeden z głównych priorytetów UE. Ma to na celu zniesienie obecnych barier fizycznych, administracyjnych i regulacyjnych oraz złagodzenie "efektu granicznego” między terytoriami i regionami, umożliwiając im wspólne zajęcie się wspólnym wyzwaniami, czy to terytorialnymi, globalnymi, gospodarczymi, czy to społecznymi. Cel 3 przewiduje kompleksową i wielowymiarową współpracę zbliżającą partnerów z różnych państw członkowskich. W związku z tym potrzebne jest uproszczenie zasad audytu i kontroli. Aby współpraca terytorialna stała się symbolem UE dla wszystkich obywateli i by decydenci oraz urzędnicy mogli zaznajomić się z praktycznymi aspektami współpracy terytorialnej, które wiążą się z ich pracą, głosuję za przyjęciem tego wniosku.
Fiorello Provera
Przyłączam się do sprawozdawcy, który potwierdza ogromne znaczenie "współpracy terytorialnej”, mającej na celu usunięcie fizycznych, administracyjnych i regulacyjnych barier oraz ograniczenie "efektu granicznego” między regionami, promując ich harmonijny rozwój. To nowe podejście będzie także istotne dla regionów górskich, które również mogą odegrać wiodącą rolę w realizacji celów strategii Europa 2020. Aby jednak zrealizować te cele, konieczne będzie uproszczenie programów współpracy terytorialnej, a władze lokalne i obywatele będą musieli bardziej zaangażować się w zachęcanie do poprawy komunikacji poprzez zakrojone na szeroką skalę kampanie medialne i uświadamiające.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Głosowałem za. Projekt sprawozdania jest zasadniczo zbieżny ze stanowiskiem naszej grupy w sprawie celu 3. Poprawki mojej grupy przyjęte przez REGI dotyczą: • wezwania do uelastycznienia stosowania limitu geograficznego 150 km określonego dla programów współpracy transgranicznej dla regionów przybrzeżnych i morskich; • zalecenia dotyczącego przeprowadzenia pierwszej oceny istniejących EUWT celem wyciągnięcia wniosków z pierwszych tego rodzaju doświadczeń; • wykorzystania zbliżenia kulturowego i językowego między różnymi regionami granicznymi w różnych państwach członkowskich z myślą o zintensyfikowaniu współpracy transgranicznej.
Oreste Rossi
"Współpraca terytorialna” jest jednym z filarów unijnej polityki spójności, która ma na celu usunięcie barier fizycznych, administracyjnych i regulacyjnych oraz ograniczenie "efektu granicznego” między terytoriami i regionami, z myślą o promowaniu harmonijnego rozwoju umożliwiającego im wspólne stawienie czoła wyzwaniom w przyszłości. Zgodnie z logiką strategii Europa 2020, lepsze dysponowanie funduszami funduszy jest ważne dla odpowiedniego reagowania na potrzeby i specyfikę terytoriów Europy. Dlatego głosuję za przyjęciem tego sprawozdania.
Nuno Teixeira
Od roku 1986 celem polityki spójności jest wzmacnianie spójności społeczno-gospodarczej między różnymi państwami członkowskimi UE. Jednak Traktat z Lizbony oraz nowa strategia Europa 2020 przewidują nowy wymiar, określany mianem "spójności terytorialnej”, który wspiera podejście funkcjonalne do zintegrowanego rozwoju 271 regionów, postrzeganych jako obszary zamieszkiwane przez ludzi. Wierzę, że spójność terytorialna powinna przyczynić się do zlikwidowania barier fizycznych, administracyjnych i regulacyjnych między europejskimi regionami i propagować harmonijny europejski rozwój oraz zacieśnianie współpracy poprzez wspólne projekty realizowane przez różne regiony mające podobne cechy charakterystyczne i cele rozwojowe. Pragnę również podkreślić, że synergie terytorialne powinny być bezpośrednio powiązane z transeuropejskimi sieciami transportu, ze strategiami zintegrowanej polityki morskiej i strategią Europa 2020, tak by możliwe było budowanie inteligentnej, zrównoważonej i sprzyjającej włączeniu Europy. Wreszcie w pełni zgadzam się z pomysłem, że konieczne jest przygotowanie planu działań dla najbardziej oddalonych regionów UE, a także ustanowienie wielosektorowych zasad wspierających ich harmonijny rozwój i pomagających zlikwidować różnice terytorialne w porównaniu z europejskimi regionami.
Angelika Werthmann
na piśmie - (DE) Współfinansowanie projektów transgranicznych, transnarodowych oraz międzyregionalnych jest cechą rozpoznawczą UE. Sprawozdawczyni zaproponowała serię usprawnień, które mają zaradzić omawianym już słabościom. Głosowałam za przyjęciem sprawozdania.
Iva Zanicchi
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania przedstawionego przez panią poseł Sanchez-Schmid. Sprawozdanie podkreśla wartość dodaną "współpracy terytorialnej” i jej potencjału wspierania konkurencyjności. Choć przewiduje się w nim zachowanie pierwotnej struktury celu 3, jednocześnie proponuje się zwiększenie środków i zwraca uwagę na specyficzne potrzeby mieszkańców regionów granicznych. Strategiczne podejście i odpowiedź uwzględniającą potrzeby i specyfikę każdego regionu można zagwarantować poprzez rozdzielanie funduszy w oparciu o ujednolicone kryteria dla każdego programu współpracy terytorialnej.
Luís Paulo Alves
Jestem przekonany, że efektywne ramy strategiczne mogą zapewnić wspólne podejście i umożliwić wykorzystanie synergii między wszystkimi funduszami na rzecz wsparcia celów polityki spójności, takich jak te określone w Traktacie, a tym samym lepiej służyć mieszkańcom UE i zaspokajać ich oczekiwania. Sprawozdanie to jest krokiem ku stworzeniu tych synergii, dlatego głosuję za jego przyjęciem.
Elena Oana Antonescu
Potrzeba zwiększonej elastyczności wykorzystania funduszy i kultury administracyjnej promującej podejście wielodyscyplinarne oraz uproszczone administrowanie funduszami są niezbędne do ustanowienia wspólnych ram strategicznych dla funduszy strukturalnych. Jeżeli chodzi o synergię między funduszami strategicznymi, Parlament Europejski podkreślał potrzebę uniknięcia zwiększonej koncentracji potencjału w klastrach gospodarczych i najbogatszych unijnych regionach. Uważam, że potrzebne jest zintegrowanie poszczególnych polityk sektorowych w celu osiągnięcia optymalnego rezultatu pod względem rozwoju gospodarczego i wzrostu, zmniejszenie różnic rozwojowych między regionami, tworzenie miejsc pracy, poprawa jakości życia, szkolenia przekwalifikowujące pracowników, spójność społeczna i terytorialna oraz wdrożenie europejskiego modelu społecznego, który jest jednym z czynników poprawiającym spójność i konkurencyjność europejskiej gospodarki. Skoncentrowanie wspólnych działań w ramach funduszy na szczeblu lokalnym wzmocni ich wartość dodaną i umożliwi zainteresowanym stronom dostosowanie konkretnych działań do realnych potrzeb gospodarczych i społecznych, a tym samym poprawi stan zatrudnienia w poszczególnych regionach. Dlatego głosowałam za przyjęciem sprawozdania.
Sophie Auconie
Wszyscy zaangażowani w politykę spójności zgadzają się, że równoległe funkcjonowanie kilku europejskich funduszy - Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS), Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rybackiego (EFR) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich - nie zawsze umożliwia optymalne zarządzanie unijnymi zasobami finansowymi. Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ zaproponowano w nim interesujące sposoby realizacji nadrzędnego celu, jakim jest zwiększenie spójności między tymi instrumentami. Gorąco wierzę, że podejście to, które cieszy się poparciem Komisji Europejskiej, znajdzie swoje miejsce w przyszłych wnioskach Komisji dotyczących ram regulacyjnych, które będą miały zastosowanie w odniesieniu do przyszłej polityki spójności (2014-2020).
Jean-Luc Bennahmias
Chociaż teraz rozpatrujemy i omawiamy kolejne wieloletnie ramy finansowania, należy powtarzać, że polityka spójności pozostaje podstawową dźwignią wzrostu i że nie wolno zmniejszać przeznaczonego na nią budżetu. Jednym ze sposobów poprawy sytuacji jest podniesienie poziomu spójności między poszczególnymi instrumentami i obszarami polityki, szczególnie w powiązaniu ze strategią Europa 2020, tak by zapewnić lepszą synergię między poszczególnymi funduszami, a tym samym umożliwić nam uzyskanie polityki w większym stopniu zorientowanej na rozwój regionalny. Jedną z konsekwencji zwiększania zasięgu funduszy jest zmniejszenie się ich widoczności, w związku z czym obywatele i zainteresowane strony mniej o nich wiedzą; ponadto może to doprowadzić do dublowania i niekonsekwencji, zmniejszając tym samym ogólną skuteczność tej polityki. Dlatego też w sprawozdaniu określiliśmy trzy główne cele, które naszym zdaniem winny być realizowane: ustanowienie programów wielofunduszowych, wzmocnienie pomocy technicznej i sporządzenie europejskiego przewodnika. Poprzez poprawę synergii będziemy w stanie zwiększyć europejską wartość dodaną polityki spójności z punktu widzenia partnerów regionalnych z całej Unii Europejskiej, co z kolei da obywatelom zwiększone korzyści.
Sergio Berlato
Unia Europejska podkreślała w kilku rezolucjach potrzebę ustanowienia zintegrowanego podejścia między poszczególnymi politykami sektorowymi, tak by możliwe było osiągnięcie optymalnej skuteczności z punktu widzenia wzrostu i rozwoju w UE. Najbardziej zdecydowana próba skoordynowania wysiłków w ramach unijnych programów i funduszy wynika, moim zdaniem, z ery pokryzysowej, w której znalazła się Europa. To jasne, że w przyszłości potrzeba konsolidacji budżetowej zmusi nas do poszukania sposobów zwiększenia efektywności dostępnych funduszy. Wierzę, że ten trudny moment w historii, przez który przechodzi cała Europa, jest, mimo wszystko, szansą na wykorzystanie negocjacji w sprawie przyszłych wieloletnich ram finansowych do zwiększenia synergii unijnych programów i funduszy. Doświadczenie tych lat wyraźnie pokazuje, że finansowanie działań gospodarczych, takich jak innowacje, badania i ochrona środowiska ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) może być efektywniejsze, o ile jest ściślej koordynowane i zintegrowane z działaniami realizowanymi ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS). Wreszcie pragnę powtórzyć apel do Komisji o promowanie kultury zmierzającej do uproszczenia administracji unijnych funduszy.
Mara Bizzotto
Nie pozostało mi nic innego, jak tylko zagłosować za tym sprawozdaniem. W takim okresie jak obecny, gdy kryzys gospodarczy i finansowy wymaga ostrożniejszych wydatków, przejrzystości i bezpiecznych, innowacyjnych finansów, w związku z kurczeniem się zasobów i rosnącymi potrzebami socjalnymi, podjęcie próby skuteczniejszego wykorzystania funduszy strukturalnych jest nie tylko celem, ale również obowiązkiem moralnym wszystkich zarządzających, a przede wszystkim tej Europy, która jest postrzegana przez swych obywateli jako twór, który staje się coraz bardziej abstrakcyjny i oderwany od rzeczywistych potrzeb obywateli.
Vilija Blinkevičiūt
na piśmie - (LT) Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ racjonalizacja wydatków wymaga zwiększenia efektywności i sprawności polityki na szczeblu europejskim, a także krajowym, regionalnym i lokalnym. Ponadto w toku międzyinstytucjonalnych negocjacji w sprawie nowej unijnej perspektywy finansowej (2014-2020) Parlament Europejski powinien przedstawić konkretne propozycje jednolitych ram strategicznych, tak by zapewnić realizację celów unijnej polityki spójności oraz efektywność funduszy strukturalnych. Powinniśmy zwrócić uwagę na fakt, że kryzys gospodarczy i finansowy jeszcze bardziej zwiększył pilną potrzebę działań w sektorach objętych Europejskim Funduszem Społecznym (EFS), ze szczególnym uwzględnieniem zatrudnienia, przekwalifikowania zawodowego, włączenia społecznego i zmniejszania ubóstwa. Ponadto pragnę podkreślić, że EFS, jako instrument wsparcia bieżących szkoleń, nabywania kwalifikacji przekwalifikowania zawodowego, powinien być uznany za podstawowe źródło - które nie jest de facto eksploatowane w pełni - promowania kompleksowego i efektywnego wzrostu i konkurencyjności opartej na wiedzy dla Europy. Należy zracjonalizować wydatki w dziedzinie polityki spójności poprzez zmniejszenie fragmentaryzacji instrumentów finansowania oraz poprawę komplementarności poszczególnych instrumentów finansowania. Ponadto musimy uwzględnić wniosek Komisji dotyczący lepszego uporządkowania priorytetów i koncentracji tematycznej UE oraz skupienia zasobów krajowych na licznych priorytetach w celu osiągnięcia skuteczniejszej koordynacji funduszy.
Nessa Childers
na piśmie - Bezwzględnie konieczne jest zapewnienie skuteczności tych i innych funduszy europejskich, tak by zapewnić im nieustanne poparcie ze strony Europejczyków.
Karima Delli
Popieram zaproponowane w przedmiotowym sprawozdaniu pomysły dotyczące zwiększenia synergii między mającymi wpływ na terytoria dziedzinami polityki, z jednej strony, a funduszami, z drugiej, w szczególności poprzez zwiększenie finansowania i stworzenie programów wieloregionalnych. Żałuję jednak, że nie traktuje się w sposób priorytetowy zaangażowania sił lokalnych i regionalnych. Poprawa zarządzania poprzez dodatkowe uczestnictwo władz posiadających zdecentralizowany potencjał zarządzania jest sposobem odpowiedzi na potrzebę absorpcji, efektywności i uproszczenia, które są konieczne w procesie realizacji polityki spójności.
Luigi Ciriaco De Mita
Gospodarcza, społeczna i terytorialna polityka spójności jest jednym z podstawowych filarów UE, który w sposób świadomy nie tylko promuje i rozwija doskonałość, zachęcając do innowacji, ale również stwarza konwergencję i niweluje różnice między regionami mniej rozwiniętymi a tymi o bardziej zaawansowanym rozwoju. Wspólne programowanie było najbardziej innowacyjnym aspektem okresu 2007-2013, doprowadziło bowiem do wypracowania zintegrowanego podejścia dla terytoriów i regionów w ramach ich programowania strategicznego i operacyjnego. Jednak to ważne podejście jest niejednokrotnie narażone na porażkę w związku ze znaczną autonomią organów odpowiedzialnych za zarządzanie programami finansowanymi z jednego funduszu i silną konkurencją między nimi. W związku z brakiem współpracy między nimi poważnie zagrożona jest nie tylko cenna integracja działań i operacji, jaką można by osiągnąć, ale również korzyści oraz oddziaływanie, jakie działania te mogłyby stworzyć. Dlatego w kolejnym okresie programowania warto skłonić się ku programom finansowanym z wielu funduszy, uwzględniając w ich ramach doświadczenia uzyskane w wyniku wspólnego programowania i propagując wspólne oraz odpowiedzialne zarządzanie wśród poszczególnych zainteresowanych stron odpowiedzialnych za rozwój regionalny. Myślę, że przyjęte sprawozdanie walnie przyczynia się do realizacji tych celów.
Edite Estrela
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania w sprawie zwiększenia efektywności Europejskiego Funduszu Regionu Regionalnego (EFRR) i innych funduszy strukturalnych, ponieważ wierzę, że rozwój ram strategicznych zapewni wspólne podejście i umożliwi wykorzystanie synergii między poszczególnymi istniejącymi funduszami z myślą o realizacji określonych w Traktacie celów polityki spójności, a tym samym spełnieniu oczekiwań obywateli.
Diogo Feio
Parlament podkreślał potrzebę poprawy efektywności wspólnego finansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) i innych funduszy strukturalnych, której towarzyszyć będzie przyjęcie zintegrowanego podejścia do poszczególnych polityk sektorowych. Potrzeba uniknięcia marnotrawienia zasobów, która jest coraz większa w czasach poważnego kryzysu, wymaga zabiegów na rzecz optymalnego wykorzystania synergii, jaką stwarzają fundusze strukturalne, a także uniknięcia marnowania szans w związku z nadmiernymi wyciekaniem środków. Te wysiłki na rzecz wykorzystania dostępnych środków przyczynią się do poprawy możliwości zrównoważonego rozwoju, zmniejszając różnice między regionami oraz propagując włączenie społeczne i spójność między regionami. Nie ziści się to jednak, dopóki Unia i państwa członkowskie nie wyznaczą jasnych priorytetów, zapobiegając tym samym rozproszeniu funduszy i podkreślając aspekty, których osiągnięcie jest bezwzględnie konieczne. Pożądanej elastyczności powinien towarzyszyć ścisły monitoring wdrażania funduszy, tak by odbywało się ono w jak największej zgodności z zasadami rygoryzmu i przejrzystości.
José Manuel Fernandes
Sprawozdanie przygotowane przez pana posła Stavrakakisa dotyczy obecnej sytuacji i potrzeby zbudowania przyszłych synergii na rzecz zwiększenia efektywności Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) w powiązaniu z pozostałymi funduszami strukturalnymi. Na przestrzeni dwóch dziesięcioleci fundusze strukturalne były inwestowane w różnych regionach Europy i walnie przyczyniły się do poprawy jakości życia milionów Europejczyków. Wydawały się niewyczerpalnym źródłem, dzięki któremu regiony znajdujące się w najbardziej niekorzystnej sytuacji mogły zaspokajać swoje potrzeby finansowe. Niedawny kryzys finansowo-gospodarczy przyniósł nam otrzeźwienie, ujawniając następstwa niepohamowanego konsumpcjonizmu, którego przejawem były niezrównoważone inwestycje.
I faktycznie poprawa infrastruktury nie zawsze idzie w parze ze znaczącym rozwojem. Potrzebna jest w związku z tym rygorystyczna ocena wszystkich projektów, a także strategiczna redystrybucja niewykorzystanych funduszy, z uwzględnieniem realizacji celów określonych w strategii Europa 2020 w ramach przygotowań do następnych wieloletnich ram finansowych. Popieram zawarte w sprawozdaniu zalecenia, które doradzają stworzenie synergii poprzez ustanowienie strategicznego instrumentu obejmującego wszystkie fundusze strukturalne i ukierunkowanego na innowacje i rozwój techniczny, wspieranie przedsiębiorstw, szczególnie małych i średnich przedsiębiorstw, a także zmniejszenie kosztów administracyjnych.
João Ferreira
Cel propagowany w tym sprawozdaniu jest jasny: stworzenie jednolitych ram strategicznych dla Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) oraz innych funduszy strukturalnych, szczególnie Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Rybackiego, na następny okres finansowania po roku 2013, a także ich skoordynowanie z innymi instrumentami związanymi z aspektami zewnętrznymi polityki UE.
Stworzenie jednolitych ram strategicznych może doprowadzić do zatarcia szczególnych cech i różnorodności korzystających regionów i sektorów, co otworzy drogę do obcięcia unijnego budżetu i zmniejszenia płatności ze środków funduszy, o co zabiegają największe unijne potęgi. Te nowe ramy mają na celu promowanie konkurencji oraz wzmacnianie integracji unijnej polityki w celu wzmocnienia strategii Europa 2020, na korzyść dużych przedsiębiorstw i instytucji finansowych, a także koncentracji oraz centralizacji kapitału.
My będziemy nadal popierali pełne wykorzystanie tych funduszy oraz zapewnienie ich komplementarności w celu obrony i wspierania produkcji w poszczególnych krajach, walki z bezrobociem i promowania miejsc pracy z uprawnieniami, generowania dobrobytu i lepszej jego dystrybucji, propagowania wysokiej jakości usług użyteczności publicznej, walki z ubóstwem oraz obrony drobnego rybołówstwa przybrzeżnego, rodzinnych gospodarstw rolnych i małych i średnich gospodarstw.
Ilda Figueiredo
Niniejsze sprawozdanie wspiera utworzenie jednolitych ram strategicznych dla Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) oraz innych funduszy strukturalnych, szczególnie Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Rybołówstwa, na następny okres finansowania po roku 2013, a także ich skoordynowanie z innymi instrumentami związanymi z aspektami zewnętrznymi polityki UE. Należy mieć na uwadze, że stworzenie jednolitych ram strategicznych może doprowadzić do zatarcia szczególnych cech i różnorodności korzystających regionów i sektorów, co otworzy drogę do obcięcia unijnego budżetu i zmniejszenia płatności ze środków funduszy, o co zabiegają największe unijne potęgi.
Te nowe ramy mają na celu promowanie konkurencji oraz ściślejsze zintegrowanie unijnych polityk w celu wzmocnienia strategii Europa 2020, z korzyścią dla dużych przedsiębiorstw i instytucji finansowych, a także na rzecz koncentracji i centralizacji kapitału, czyli na rzecz dużych przedsiębiorstw i instytucji finansowych.
My będziemy nadal popierali pełne wykorzystanie tych funduszy oraz zapewnienie ich komplementarności w celu obrony i wspierania produkcji w poszczególnych krajach, przy wykorzystaniu ich potencjału do walki z bezrobociem i promowania miejsc pracy z uprawnieniami, generowania bogactwa i lepszej jego dystrybucji, propagowania wysokiej jakości usług użyteczności publicznej, walki z ubóstwem oraz obrony drobnego rybołówstwa przybrzeżnego, rodzinnych gospodarstw rolnych i małych i średnich gospodarstw.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Europa przechodzi przez okres pokryzysowy, w związku z czym słuszne jest dołożenie jeszcze większych starań na rzecz koordynacji działań różnych unijnych funduszy i programów. Jeżeli chodzi o Europejski Fundusz Społeczny, doświadczenie uczy, że finansowanie działań Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego może być skuteczniejsze, o ile będzie lepiej koordynowane i zintegrowane z działaniami realizowanymi przez EFS. Należy pamiętać, że dobry wynik w przypadku większości programów i działań w znacznym stopniu zależy od skutecznego połączenia kilku czynników, wśród których najważniejsze miejsce zajmują zasoby ludzkie. Obecny system planowania i realizacji programów, który łączy w sobie politykę w zakresie zasobów ludzkich, rozwój biznesowy w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw, a także rozwój infrastruktury, służy jako instrument wyrównywania różnic między regionami korzystającymi z pomocy. Każda z tych polityk osiągnęłaby samodzielnie mniej, niż wszystkie one mogą osiągnąć wspólnie, w ramach zintegrowanego systemu opracowywania i wdrażania programów. Moim zdaniem jednak musimy wprowadzić jeszcze bardziej rozbudowany mechanizm koordynacji, który mógłby przyczynić się do zbliżenia do siebie instrumentów, polityk i zainteresowanych stron. To ważne, by uważnie zaplanowane interwencje i programy były realizowane w ten sposób i aby uwzględniały lokalną specyfikę oraz przewagę konkurencyjną, czy też szczególne cechy każdego regionu, w ramach zintegrowanego podejścia opartego na lokalnej charakterystyce.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Poparłem ten dokument, ponieważ wezwano w nim do zaproponowania jednolitych ram strategicznych na czas przed rozpoczęciem kolejnego okresu finansowania po roku 2013, tak by zapewnić wspólne podejście i spożytkować synergie między wszystkimi działaniami, które służą realizacji celów polityki spójności określonych w traktatach i finansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Społecznego, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Rybackiego. Wierzę, że polityka spójności jest jednym z filarów unijnej polityki gospodarczej, sprzyjającym długofalowej strategii inwestycyjnej oraz włączeniu społecznemu. Polityka spójności jest również gwarancją wsparcia dla najmniej rozwiniętych regionów i grup w niekorzystnej sytuacji, prowadząc do wyważonego i harmonijnego rozwoju w Unii Europejskiej. Europejska wartość dodana polega na tym, że wszyscy mogą korzystać z unijnych sukcesów gospodarczych, w związku z czym polityka spójności musi pozostać niezależna i konieczne jest przeznaczanie na nią większych i wystarczających funduszy.
Lívia Járóka
na piśmie - Pragnę wyrazić swoje poparcie dla sprawozdania pana posła Stavrakakisa w sprawie zwiększenia skuteczności finansowania krzyżowego ze środków EFRR i innych funduszy strukturalnych. Zwiększona elastyczność tych funduszy, uproszczenie ich administracji oraz strategiczna koordynacja instrumentów, obszarów polityki oraz zaangażowanych podmiotów stanowią długofalową potrzebę i konieczne narzędzie społecznego włączenia zmarginalizowanych grup do szerokich ram politycznych zintegrowanych polityk, przy wykorzystaniu wszystkich zasobów finansowych dostępnych ze środków funduszy unijnych, a w szczególności z EFRR, EFS i EFRROW. Zmiana rozporządzenia dotyczącego EFRR przewidująca kwalifikowalność finansowania projektów mieszkaniowych dla społeczności zmarginalizowanych umożliwia państwom członkowskim zmianę ich programów operacyjnych oraz porządku priorytetów poprzez wykorzystanie maksymalnie 2 % całości alokacji z EFRR na finansowanie projektów mieszkaniowych dla społeczności zmarginalizowanych, z przeznaczeniem zarówno na lokale zastępcze, jak i remonty. Państwa członkowskie muszą w pełni skorzystać z tej możliwości uzupełnienia swoich działań na rzecz zapewnienia efektywnego włączenia społecznego najsłabszych, a Komisja Europejska powinna przedstawić szczegółowy plan działań w sprawie tego rozporządzenia, mający na celu wykorzystanie tych funduszy i sporządzenie sprawozdania z ich wykorzystania.
Giovanni La Via
Polityka spójności jest jednym z filarów unijnej polityki gospodarczej. To gwarancja wsparcia dla najmniej rozwiniętych regionów i grup w niekorzystnej sytuacji, która prowadzi do rozwoju społecznego i terytorialnego w Unii, a także kurs działań mających ogromne znaczenie dla 27 państw członkowskich, od których wymaga się określenia strategicznych wytycznych rozwoju terytorialnego poprzez coraz bardziej aktywne angażowanie partnerów społecznych. Mój głos za przyjęciem tego sprawozdania potwierdza moją wiarę w ten cel, ale również moją świadomość potrzeby uproszczenia przepisów na szczeblu krajowym i regionalnym w celu dotrzymania terminów realizacji projektów, zapobiegania opóźnieniom biurokratycznym oraz redukcji obciążeń administracyjnych, przy jednoczesnym zwiększeniu zdolności absorpcyjnej.
Petru Constantin Luhan
Solidna, właściwie finansowana polityka spójności stanowi kluczowy instrument realizacji celów strategii Europa 2020. Sprzyja to dobrze przemyślanej, długofalowej strategii inwestycyjnej, generuje wartość dodaną, promuje włączenie społeczne, a jednocześnie harmonijny rozwój w całej Unii Europejskiej.
Myślę, że musimy świadczyć wsparcie na rzecz państw członkowskich i regionów poprzez budowanie synergii między polityką strukturalną, społeczną i rozwoju obszarów wiejskich Ustanowienie wspólnych ram strategicznych na kolejny okres programowania finansowego zapewniłoby wzmocnione podejście i lepszą dźwignię synergii między działaniami realizowanymi w regionach Europy, nastawione na wspieranie celów unijnej polityki.
Clemente Mastella
Unia Europejska potrzebuje nowej synergii oraz zintegrowania poszczególnych polityk sektorowych, by osiągnąć optymalną skuteczność z punktu widzenia wzrostu i rozwoju unijnych regionów. Potrzeba więcej polityki regionalnej, która byłaby coraz bardziej elastyczna i zintegrowana z innymi instrumentami i programami. Uważamy, że wydawanie środków finansowych z EFRR na innowację, badania i ochronę środowiska oraz MŚP może stać się skuteczniejsze pod warunkiem jego ściślejszego skoordynowania i zintegrowania z ogółem działań społecznych. Taka jest zaleta zintegrowanego planowania. Tak naprawdę rozwiązanie złożonych problemów poprzez przyglądanie się im tylko z jednej strony nie jest możliwe. Podejście fragmentaryczne może doprowadzić do dublowania się, a nawet konfliktu polityki, wzajemnie sprzecznych działań publicznych lub też, co gorsze, dublowania zasobów.
Uważamy, że ujednolicenie planowania funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności oraz ich lepsza ponowna integracja z Funduszem na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Funduszu Rybackiego jest sposobem na uwolnienie potencjału regionów, które pozostają w tyle. Zwiększona elastyczność, nowe podejście wielodyscyplinarne i uproszczenie zarządzania funduszami mogą być kluczem do pomyślności naszego rozwoju i polityki spójności terytorialnej.
Barbara Matera
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania, ponieważ wierzę, że należy ułatwić dostęp do europejskich funduszy służących realizacji polityki regionalnej. Chodzi mi głównie o rozwijanie synergii na rzecz zintegrowanego podejścia obejmującego różne polityki sektorowe realizowane w dziedzinie polityki regionalnej, tak jak podkreślono w sprawozdaniu. Potrzeba poprawy efektów wykorzystania dostępnych funduszy staje się jeszcze wyraźniejsza w związku z obecnym kryzysem finansowo-gospodarczym. W tym zakresie w sprawozdaniu zaproponowano jednolite ramy strategiczne dla Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rybackiego. Zapewnienie wspólnego podejścia na potrzeby poszczególnych funduszy regionalnych umożliwi również zapobieganie dublowaniu się działań i niejasności wśród podmiotów gospodarczych szczebla regionalnego i lokalnego, które będą zainteresowane otrzymaniem europejskich środków na konkretny projekt. Ponadto przyjęcie systematycznego i synergicznego podejścia do europejskich funduszy regionalnych przyczyni się do zrealizowania celów polityki spójności, a tym samym do zmniejszenia różnic pod względem rozwoju między europejskimi regionami i ułatwi włączenie społeczne.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Musimy dołożyć wszelkich starań, by stworzyć wszystkim państwom członkowskim otoczenie sprzyjające korzystaniu z pomocy świadczonej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i innych funduszy strukturalnych. Aby zrealizować cele polityki spójności, musimy wykształcić synergię między tymi funduszami, zająć się problemami związanymi z ich koordynacją i uprościć zasady zarządzania funduszami. W konsekwencji, po roku 2013 niezmiernie ważne jest stosowanie wspólnego podejścia i przestrzeganie jednolitych ram strategicznych. Ponadto konieczne jest ograniczenie fragmentaryzacji instrumentów finansowania oraz racjonalizacja wydatków na politykę spójności. Należy odnotować, że polityka spójności gwarantuje zrównoważony i długoterminowy rozwój Unii Europejskiej, w związku z czym musi zachować swoją niezależność oraz uzyskać zwiększone fundusze. Należy poświęcić większą uwagę Europejskiemu Funduszowi Społecznemu, który znacząco przyczynia się do efektywnego wzrostu i konkurencyjności opartej na wiedzy. Uważam, że polityka spójności musi być w większym stopniu zorientowana na rezultaty, a w mniejszym skupiona na prawidłowości wydatków i procedur.
Alfredo Pallone
Europejska polityka spójności jest i pozostanie kamieniem węgielnym, jeśli chodzi o konkretne działania UE w jej regionach, a także głównym źródłem inwestycji w gospodarkę realną, zdolnym pomóc Europie i jej regionom wyjść z kryzysu i odzyskać konkurencyjność. Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego i pozostałe fundusze strukturalne zapewniły nam wiele, ale mogą i muszą zapewnić Unii Europejskiej więcej. W związku z tym popieram treść i strukturę sprawozdania pana posła Stavrakakisa, za którego przyjęciem głosuję. Popieram w szczególności sugestie i propozycje pana posła Stavrakakisa zmierzające do zapewnienia bardziej skutecznego wykorzystania unijnych funduszy. Mam nadzieję, że Komisja Europejska uwzględni żądania Parlamentu, szczególnie w związku z nową perspektywą finansową na lata 2014-2020.
Maria do Céu Patrão Neves
Obecna sytuacja gospodarcza powinna być postrzegana jako szansa na zweryfikowanie wszystkich tych kwestii, w których możliwa jest poprawa efektywności, a także na bezwzględną walkę z każdym przypadkiem marnotrawienia czasu i zasobów na podstawie zwiększonego mandatu. Potrzeba konsolidacji budżetowej oznacza, że musimy być bardziej innowacyjni i zabiegać o zapewnienie większego oddziaływania dostępnych funduszy. Sprawozdanie to, za którego przyjęciem głosowałam, jest refleksją na temat obecnej sytuacji i potrzeby zapewnienia przyszłych synergii w celu zwiększenia efektywności finansowania krzyżowego z różnych funduszy. Należy poprawić koordynację tych funduszy.
Instrumentami unijnej polityki spójności zarządza się na podstawie wspólnych ram, które obejmują szeroki wachlarz działań, od strategicznych wytycznych po płatności i sprawozdawczość. Należy jednak wzmocnić koordynację między instrumentami polityki spójności a innymi instrumentami. Popieram stworzenie planowania strategicznego i systemu realizacji obejmującego wszystkie dziedziny polityki. Zaletą zintegrowanego planowania jest zrozumienie, że złożone problemy można rozwiązać poprzez przyglądanie się im z kilku perspektyw jednocześnie. Bezrobocia nie da się zażegnać tylko poprzez szkolenie bezrobotnych: Konieczne jest również wprowadzanie polityki tworzenia miejsc pracy, na przykład poprzez wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) lub nowych przedsiębiorstw.
Aldo Patriciello
Reforma polityki strukturalnej w okresie programowania 2007-2013 doprowadziła do oddzielenia rozwoju obszarów wiejskich od ogólnych ram funduszy strukturalnych. Ten zabieg nie powinien powodować dublowania się działań lub pomijania celów; należy ponadto zapewnić możliwości rozwoju zarówno na obszarach wiejskich, jak i miejskich, choć z dowodów wynika, że w regionach dochodzi na tym tle do konfliktów. Efektywność polityki rozwoju obszarów wiejskich wymaga ścisłej koordynacji z realizacją działań w ramach Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich i instrumentów polityki regionalnej. Potrzebne są jednolite ramy strategiczne dla Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rybackiego, które zapewnią wspólne podejście i zwiększą synergię między wszystkimi wspomnianymi instrumentami finansowania. Celem polityki spójności jest zmniejszenie różnic między regionami i promowanie włączenia społecznego dla dobra zrównoważonego i harmonijnego rozwoju. Głosowałem za przyjęciem sprawozdania, by zapewnić lepszą koordynację funduszy oraz uczestnictwo władz lokalnych w opracowywaniu i realizacji umów partnerskich.
Fiorello Provera
Spójność gospodarcza i terytorialna to fundamentalne zasady w określaniu unijnych polityk i działań. Podzielam pogląd sprawozdawcy, że kryzys gospodarczy zmusi nas do większej innowacyjności i do poszukiwania lepszego oddziaływania dostępnych funduszy. Innowacyjność oznacza tworzenie synergii i zintegrowania poszczególnych polityk sektorowych w celu uzyskania optymalnych wyników wzrostu i rozwoju w regionach.
Zgadzam się zwłaszcza z twierdzeniem, że synergia i koordynacja nie oznaczają rozwiązań będących "lekiem na całe zło”, ale wymagają ścisłej koordynacji strategicznej między instrumentami, politykami i zaangażowanymi podmiotami, tak by zaowocowały uważnie zaprojektowanymi interwencjami i programami uwzględniającymi specyfikę terytorialną i relatywną przewagę lub szczególne cechy każdego regionu w ramach zintegrowanego, ukierunkowanego terytorialnie podejścia.
Crescenzio Rivellini
Głosowaliśmy dziś w trakcie sesji plenarnej Parlamentu Europejskiego w Brukseli w sprawie sprawozdania dotyczącego zwiększonej efektywności EFRR i innych funduszy strukturalnych. Rezolucja przyjęta przez Komisję Rozwoju Regionalnego postuluje utworzenie, od następnego okresu programowania po roku 2013, jednolitych ram strategicznych w celu zapewnienia wspólnego podejścia i wykorzystania synergii między wszystkimi działaniami służącymi realizacji celów polityki spójności określonych w Traktatach i finansowanych z EFRR, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Społecznego, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Rybackiego.
Wskazano w nim, że zwiększone synergie wśród funduszy strukturalnych są konieczne do realizacji celów strategii Europa 2020, ale przede wszystkim do realizacji celów polityki spójności. Sprawozdanie pana posła Stavrakakisa zawiera wezwanie do zintegrowania działania w zakresie rozwoju obszarów wiejskich w ramach Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich i działań promujących zrównoważony rozwój w dziedzinie rybołówstwa w ramach Europejskiego Funduszu Rybackiego w ramach jednolitych ram obejmujących inne fundusze strukturalne, a także do wzmocnienia koordynacji instrumentów polityki spójności oraz działań realizowanych na podstawie siódmego programu ramowego i Programu Ramowego na rzecz Konkurencyjności i Innowacji.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Głosowałem za. Zasadniczo w tekście tym wezwano do zaproponowania jednolitych ram strategicznych już na kolejny okres finansowania po 2013 roku w celu zapewnienia wspólnego podejścia oraz do wykorzystania synergii pomiędzy wszystkimi działaniami, które służą w terenie kolejnym celom polityki spójności określonym w Traktatach oraz są finansowane przez EFRR, Fundusz Spójności, EFS, EFRROW i Europejski Fundusz Rybacki; ponadto wskazano, że celem polityki spójności powinien być trwały i inteligentny wzrost gospodarczy sprzyjający włączeniu społecznemu, który rozkłada się równomiernie pod względem terytorialnym i społecznym, redukcja występujących między regionami różnic w rozwoju, tworzenie miejsc pracy, poprawa jakości życia, przygotowanie pracowników do pracy na nowych stanowiskach, w tym w dziedzinie zrównoważonej gospodarki, spójność społeczna i terytorialna oraz realizacja europejskiego modelu socjalnego, który stanowi element składowy spójności i konkurencyjności gospodarki europejskiej.
Oreste Rossi
Celem polityki spójności jest zrównoważony i sprzyjający włączeniu wzrost gospodarczy, rozkładający się równo w całej Europie, a także zmniejszenie różnic między regionami. Aby zwiększyć synergię, konieczne jest przyjęcie jednolitych ram strategicznych, które wzmocnią integrację unijnych polityk dla celów realizacji strategii Europa 2020. Zintegrowane planowanie wyraźnie umożliwia wykorzystywanie funduszy strukturalnych w sposób, który poprawi realizację celów polityki spójności Europy. Jednym z celów, które należy osiągnąć, jest redystrybucja tych europejskich środków, które nie zostały wykorzystane w niektórych regionach, na rzecz innych, bardziej sumiennych regionów.
Joanna Senyszyn
- Poparłam rezolucję w sprawie aktualnej sytuacji i przyszłych synergii na rzecz większej skuteczności EFRR i innych funduszy strukturalnych. Z przeprowadzonego w Polsce badania mającego na celu zidentyfikowanie barier w wykorzystywaniu funduszy strukturalnych wynika, że dwiema głównymi przeszkodami są: brak systemowej informacji oraz biurokratyczny system aplikowania i rozliczania środków unijnych.
W szczególności zwracam uwagę na uproszczenie procedury ubiegania się o fundusze, zarówno na poziomie krajowym, jak i regionalnym. Jest to priorytetowe dla efektywnego wykorzystania wszystkich funduszy. Apeluję także do Komisji o uproszczenie koncepcji polityki spójności i skoncentrowanie jej na wynikach, a nie na skomplikowanych procedurach kontroli. Nową politykę musi cechować większa elastyczność, proporcjonalność i przejrzystość korzystania z funduszy. Uproszczeniu procedur sprzyjałoby ujednolicenie przepisów dotyczących zarządzania, kwalifikowalności, audytu i sprawozdawczości w odniesieniu do przedsięwzięć finansowanych przez EFRR, EFS, Fundusz Spójności, EFRROW i Europejski Fundusz Rybacki.
Większa koordynacja pomocy z różnych funduszy poprawi efektywne rozwiązywanie skomplikowanych problemów. Przykładowo problem bezrobocia wymaga zarówno szkoleń dla bezrobotnych, promocji przedsiębiorczości, jak i wsparcia infrastruktury strukturalnej. Tutaj zastosowanie mają różne fundusze. Tylko ich skuteczna synergia doprowadzi do zmniejszenia bezrobocia. Takie systemowe podejście może wpłynąć również na poprawę dostępu potencjalnych beneficjentów do niezbędnych informacji.
Nuno Teixeira
Kwestia zwiększenia efektywności i synergii między poszczególnymi funduszami strategicznymi ma zasadnicze znaczenie w debacie na temat przyszłej polityki spójności. Polityka ta powinna zostać uproszczona i w większym stopniu zintegrowana. A zatem przyszłe podejście powinno opierać się na wspólnych ramach strategicznych dla poszczególnych funduszy strategicznych, co zapewni wspólną perspektywę i zoptymalizuje synergie, które można stworzyć pomiędzy poszczególnymi funduszami. Tylko dzięki zintegrowanej wizji skupionej na wynikach i zbieżnej z celami inteligentnego i sprzyjającego włączeniu wzrostu będziemy mogli mówić o wzmocnionej efektywności między poszczególnymi funduszami strukturalnymi.
Jako kontrsprawozdawca Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) uważam, że powinniśmy włączyć władze regionalne i lokalne w przygotowania i wdrażanie partnerstw, a także przejść do tematycznej koncentracji priorytetów i zasobów finansowych, które będą alokowane w przyszłości. Wymiar regionalny powinien zaznaczyć swoją obecność i pomagać w uwidacznianiu korzyści polityki spójności dla UE. Co się tyczy instrumentów finansowych, należy wzmocnić możliwość wykorzystania instrumentów inżynierii finansowej, a także zapewnić państwom członkowskim możliwość realizacji programów finansowanych z wielu funduszy.
Angelika Werthmann
na piśmie - (DE) Sprawozdawca w kilku miejscach podkreśla, że większa koordynacja i zintegrowane planowanie oraz system wdrażania mają dla nas kapitalne znaczenie, jeżeli chcemy osiągnąć jak najlepsze rezultaty za pomocą dotacji z trzech omawianych tu funduszy polityki spójności. Nasze wieloletnie doświadczenia zapewniają nam wystarczającą ilość danych umożliwiających wykorzystanie istniejących możliwości i znaczną poprawę europejskiej polityki spójności w przyszłości.
Philip Bradbourn
na piśmie - W sprawie sprawozdań posłów Sanchez-Schmid, Stavrakakisa, Vlasaka i Mikolasika: Europosłowie konserwatyści zdecydowali się odrzucić te sprawozdania w sprawie przyszłego kierunku polityki spójności, z wyjątkiem sprawozdania pana posła Vlasaka, w przypadku którego wstrzymaliśmy się od głosu. Jest tak z wielu zasadniczych względów. Jesteśmy zdania, że w dobie obecnej konsolidacji budżetowej we wszystkich państwach zupełnie niedopuszczalne jest, by ten ogromny budżet na spójność UE pozostawał niezmieniony mimo podejmowanych wysiłków. Generalnie sprawozdania te w żaden sensowny sposób nie rozwiewają naszych obaw dotyczących unijnego zarządzania polityką spójności. Odrzuca się w nich propozycje umożliwienia bogatszym państwom członkowskim finansowania własnego rozwoju regionalnego i nie dopuszcza do powstania mniejszej, bardziej efektywnej i w większym stopniu ukierunkowanej polityki spójności dla najbiedniejszych regionów Europy. Zamiast tego proponuje się nowe nośniki biurokracji, takie jak makroregiony, i po raz kolejny podkopuje się państwo narodowe poprzez uporczywe dążenia do regionalizacji. Obecna era oszczędności stanowi dla UE okazję, by wydawać mniej na przestarzałe i rozrzutnie ustanowione priorytety. Sprawozdania te zmierzają w całkowicie niewłaściwym kierunku.
Pino Arlacchi
na piśmie - Panie Przewodniczący! Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, gdyż wskazuje się w nim, że ramy zapobiegania zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania powinny uzupełniać unijną strategię na rzecz wzrostu i zatrudnienia, której celem jest zwiększenie konkurencyjności i stabilności społecznej Unii. W dokumencie wyraźnie wzywa się również Komisję do odgrywania ważniejszej i bardziej niezależnej roli w procedurze wzmocnionego nadzoru, inspekcjach, zaleceniach oraz ostrzeżeniach.
Sophie Auconie
Obecne wydarzenia dowodzą, że europejski pakt stabilności i wzrostu jest niezbyt efektywny i nie zapobiegł on wystąpieniu w kilku państwach członkowskich poważnych problemów z bilansem płatniczym oraz spłatą długu. Niezależnie od pomocy świadczonej tym krajom przez UE instytucje pracują zatem nad usprawnieniem paktu stabilności i wzrostu w celu uniknięcia tego rodzaju kryzysów w przyszłości. Jest to celem pakietu zarządzania gospodarczego, którego elementem jest przedmiotowe sprawozdanie pani poseł Ferreiry. Sprawozdanie to dotyczy zapobiegania zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania; zaleca się w nim wzmocniony nadzór. Popieram zasady leżące u jego podstaw, podobnie jak popieram całość pakietu zarządzania gospodarczego.
Regina Bastos
W dniu 29 września 2010 r. Komisja przedstawiła pakiet legislacyjny, którego celem ma być wzmocnienie ładu gospodarczego w UE oraz w strefie euro. Lepsze zarządzanie gospodarcze musi iść w parze ze wzmocnieniem legitymacji demokratycznej podejmowanych decyzji. Innymi słowy, wymaga ono silniejszego i wcześniejszego zaangażowania w cały proces nie tylko zainteresowanych stron, ale zwłaszcza parlamentów państw członkowskich oraz Parlamentu Europejskiego. W sprawozdaniu, za przyjęciem którego głosowałam, stwierdza się, że w planie działań naprawczych określone zostaną konkretne działania, jakie dane państwo członkowskie realizuje lub zamierza realizować, oraz zamieszczony zostanie harmonogram ich realizacji.
Równie ważnym środkiem naprawczym jest możliwość przeprowadzania przez Komisję rozszerzonych inspekcji nadzoru w danym państwie członkowskim w celu monitorowania wdrożenia planu. Wreszcie, pragnę podkreślić uprawnienia Parlamentu do zwrócenia się z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego do przewodniczącego Rady, Komisji, a w stosownych przypadkach do przewodniczącego Eurogrupy o wzięcie udziału w posiedzeniu właściwej komisji w celu przedyskutowania decyzji stwierdzającej niezastosowanie się do zaleceń.
Mara Bizzotto
Zdecydowałam się wstrzymać od głosu, nie mogąc z całkowitą pewnością ocenić wpływu wytycznych przedstawionych w omawianym sprawozdaniu w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zapobiegania zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania. Nie ma wątpliwości, że skala zapaści gospodarczej w Grecji, w połączeniu z zagrożeniem podobnym kryzysem w wielu innych państwach członkowskich, wymaga pilnego wdrożenia strategii, która zapobiegnie powtórzeniu się takiej katastrofy w przyszłości. Z drugiej strony jednak strategia ta nie powinna skutkować nieprzemyślanymi ingerencjami władz centralnych UE w gospodarki poszczególnych państw członkowskich. Ochrona uprawnień i swobód narodowych jest gwarancją prawidłowego funkcjonowania UE, w związku z czym nie wolno jej poświęcać nawet w okolicznościach takich jak kryzys grecki.
Vilija Blinkevičiūt
na piśmie - (LT) Głosowałam za przyjęciem omawianej poprawki, gdyż moim zdaniem po kryzysie finansowym i gospodarczym, który dotknął Europę oraz resztę świata, trzeba dokonać przeglądu zagadnień związanych z rozwojem makroekonomicznym i dyscypliną budżetową w Europie. Jest to moment trudny, ale też właściwy czas, aby dokończyć budowę obecnego modelu i skorygować go w świetle przeszłych oraz obecnych doświadczeń; Parlament Europejski po raz pierwszy bierze udział w podejmowaniu tych ważnych decyzji. Zapobieganie zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowanie jest nowym środkiem dyscyplinującym państwa członkowskie strefy euro, na mocy którego zostaną wprowadzone kary za oszustwa lub brak gotowości do reagowania na uzgodnione zalecenia bez akceptowalnego uzasadnienia, a nie za niezdolność do zrealizowania zaproponowanych celów. Przy nakładaniu środka dyscyplinującego zostanie uwzględniony całkowity ciężar kar nałożonych na dane państwo, a ich łączna kwota nie może przekroczyć maksymalnego pułapu. Uiszczone grzywny zasilą centralny fundusz stałego mechanizmu kryzysowego.
Antonio Cancian
Sprawozdanie pani poseł Ferreiry stanowi element pakietu legislacyjnego służącego reformie zarządzania gospodarczego, który składa się z sześciu sprawozdań będących wynikiem wielomiesięcznych negocjacji. Parlament wysłał jasny komunikat wszystkim, a zwłaszcza Radzie. Mam w związku z tym nadzieję, że pakiet ten zostanie ostatecznie zatwierdzony przed przerwą letnią, a przede wszystkim jak najszybciej wdrożony, aby Unia Europejska nie pozostawała, jak w przeszłości, nieprzygotowana na wyzwania zagrażające jej stabilności. W szczególności głosowałem za przyjęciem sprawozdania pani poseł Ferreiry, gdyż uważam, że nacisk na rolę tabeli wskaźników jako narzędzia umożliwiającego identyfikację możliwych zaburzeń równowagi w oparciu o konkretne kryteria zapewnia doskonałą podstawę do analizy problemu. Moim zdaniem pierwszym krokiem, jaki należy podjąć, aby zapobiec przyszłym kryzysom gospodarczym, jest wnikliwa analiza czynników ryzyka mogących prowadzić do zaburzeń równowagi budżetowej, a w sprawozdaniu poświęcono temu zagadnieniu należytą uwagę. Ponadto kryteria te są wspólne i kwantyfikowalne, a zatem można je w jednolity sposób oceniać oraz porównywać w całej Europie.
Maria Da Graça Carvalho
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania, gdyż zgadzam się, że w analizie ekonomicznej tabeli wskaźników w ramach mechanizmu ostrzegania Komisja powinna zwrócić szczególną uwagę na zmiany sytuacji w gospodarce realnej, w tym na wzrost gospodarczy, zatrudnienie i bezrobocie, nominalną i realną konwergencję wewnątrz strefy euro i poza nią, zmiany sytuacji w zakresie produktywności i główne czynniki wpływające na jej rozwój, takie jak badania i rozwój oraz inwestycje krajowe i zagraniczne, jak również zmiany w poszczególnych sektorach, w tym w sektorze energetycznym, które wpływają na PKB oraz na wyniki rachunku obrotów bieżących.
Carlos Coelho
Trwający kryzys gospodarczy, finansowy i społeczny dowodzi, że obecny model zarządzania gospodarczego Unii Europejskiej nie działa: okazało się, iż nadzór jest zupełnie niewystarczający, a zasady paktu stabilności i wzrostu nie są przestrzegane. W związku z tym popieram pakiet środków, które przedstawiła w dziedzinie zarządzania gospodarczego Komisja Europejska. Głosuję za przyjęciem sprawozdania pani poseł Ferreiry w sprawie zapobiegania zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania. Gratuluję Komisji pomysłu wprowadzenia tabeli wskaźników, który przyniósł już pozytywne rezultaty w obszarze rynku wewnętrznego oraz w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Chciałbym, aby Parlament Europejski był w stanie udzielić Komisji fachowej pomocy w określeniu wskaźników zawartych w tabeli. Oczekuje się, iż wskaźników tych będzie wiele, ale powinny się one skupiać głównie na czynnikach istotnych z punktu widzenia zaburzeń równowagi makroekonomicznej. Zgadzam się z tym, że możliwe jest wezwanie krajów wykazujących nadwyżkę do reform strukturalnych, ale większość uwagi należy poświęcić krajom wykazującym deficyt.
Diogo Feio
Trzeba podkreślić znaczenie przedmiotowego rozporządzenia. Jest ono zupełnie nowym elementem ram prawnych UE, a zarazem aktem całkowicie nowatorskim w swojej treści i wnioskach - chodzi o identyfikację oraz korygowanie zaburzeń równowagi makroekonomicznej w Unii.
Wyciągając wnioski z niedawnego kryzysu, w sprawozdaniu tym w godny uwagi sposób uczyniono priorytetem monitorowanie i koordynację polityki gospodarczej przyjętej w poszczególnych państwach członkowskich w imię stworzenia silnej, zrównoważonej unii gospodarczej. Celem jest stworzenie mechanizmu ostrzegania przed możliwymi przyszłymi zaburzeniami równowagi, które mogą wystąpić w danym państwie członkowskim, by można im było skutecznie i niezwłocznie zapobiec.
Wreszcie, pragnę pogratulować mojej rodaczce, pani poseł Ferreirze, jej zaangażowania i oddania pracy, która nie zawsze była łatwa, ale jej wyniki są godne uznania.
José Manuel Fernandes
Moim zdaniem Komisja powinna odgrywać ważniejszą i bardziej niezależną rolę w procedurze wzmocnionego nadzoru, jeżeli chodzi o oceny dotyczące danego państwa członkowskiego, monitorowanie, inspekcje, zalecenia i ostrzeżenia. Jestem zwolennikiem metody wspólnotowej, w związku z czym zgadzam się, że należy ograniczyć rolę Rady w procesie nakładania ewentualnych sankcji. Najważniejszą sprawą jest jednak zmierzanie ku zarządzaniu gospodarczemu obejmującemu sprawne elementy zarówno zapobiegawcze, jak i naprawcze, aby uniknąć takich sankcji.
Ramy zapobiegania zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania powinny działać na rzecz wzrostu i zatrudnienia oraz zwiększać konkurencyjność i stabilność społeczną Unii. Dlatego zgadzam się, że należy poszerzyć zakres nadzoru nad polityką gospodarczą państw członkowskich, który nie powinien ograniczać się do nadzoru budżetowego, aby zapobiegać powstawaniu nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej oraz zagrożeń w obrębie Unii. Należy ponadto poddać analizie zaburzenia równowagi wewnętrznej, w tym dług prywatny i publiczny, jego zmiany w czasie oraz przyczyny jego powstania (krajowe lub międzynarodowe), a także zaległe płatności państwa, zwłaszcza ze strony sektora publicznego i dużych korporacji wielonarodowych, na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw.
João Ferreira
Omawiane sprawozdanie stanowi część pakietu sześciu aktów prawnych dotyczących tak zwanego zarządzania gospodarczego. Chociaż intencją sprawozdawczyni i jej grupy politycznej było, aby dokument ten wyróżniał się spośród pozostałych pięciu, w istocie doskonale ujawnia on sprzeczności występujące w Unii Europejskiej.
W rzeczywistości nie wystarczy identyfikacja zaburzeń równowagi makroekonomicznej obecnych w państwach członkowskich, jeżeli nie istnieje polityka UE alternatywna w stosunku do obecnej - oparta na solidarności oraz spójności gospodarczej i społecznej - w celu zaradzenia tym zaburzeniom. Obłudne deklaracje dobrych chęci dotyczące ochrony miejsc pracy oraz praw pracowniczych i socjalnych bardzo kontrastują ze stwierdzeniami o utrzymaniu paktu stabilności i wzrostu (który nazwano "głupim”), w tym zaostrzeniu sankcji wobec krajów o podatniejszych na wstrząsy gospodarkach, które padły ofiarą neoliberalnej polityki i paktu euro plus.
Sprawozdawczyni oraz jej grupa polityczna pragną też przyznać, że polityka, którą popierali i akceptowali, stanowi fundamentalną przyczynę kryzysu, a utworzenie jednej waluty na obraz marki niemieckiej opierało się na fałszywych założeniach, służąc jedynie interesom grup gospodarczych i finansowych w najsilniejszych gospodarkach. Jeżeli sprawy będą tak wyglądać dalej, czeka nas w nieuchronny sposób jeszcze głębsze pogorszenie się sytuacji gospodarczej, społecznej i politycznej.
Ilda Figueiredo
Omawiane sprawozdanie stanowi część pakietu sześciu aktów prawnych dotyczących zarządzania gospodarczego i ujawnia sprzeczności obecne w Unii Europejskiej. W rzeczywistości nie wystarczy identyfikacja zaburzeń równowagi makroekonomicznej obecnych w państwach członkowskich, jeżeli nie istnieje alternatywna polityka UE oparta na solidarności oraz spójności gospodarczej i społecznej w celu zaradzenia tym zaburzeniom. Nie wystarczy zatem deklarować dobrych intencji w zakresie ochrony miejsc pracy oraz praw pracowniczych i socjalnych, jeżeli nie zlikwidujemy w ich następstwie paktu stabilności i wzrostu oraz paktu euro i nie zastąpimy ich prawdziwym paktem na rzecz postępu i rozwoju socjalnego; tymczasem wolimy narzucać większe wymagania i ostrzejsze sankcje krajom oraz narodom, które padły ofiarą neoliberalnej polityki.
Do chwili, gdy przywódcy europejscy nie zrozumieją, że to ich polityka jest fundamentalną przyczyną utrzymujących się kryzysów, będziemy świadkami pogarszania się sytuacji gospodarczej, społecznej i politycznej, co nieuchronnie wywoła dodatkowe napięcie społeczne i kolejne konflikty o niemożliwych do przewidzenia konsekwencjach. Tak będzie się działo, dopóki nie zdadzą sobie oni sprawy, że utworzenie jednej waluty na obraz marki niemieckiej opierało się na fałszywych założeniach, służąc jedynie interesom grup gospodarczych i finansowych w najsilniejszych gospodarkach, i jest to fundamentalnym powodem zaostrzenia kryzysów [...]
(Skrócono zgodnie z art. 170 Regulaminu)
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Próba skorygowania zaburzeń równowagi makroekonomicznej jest niezwykle ważna z punktu widzenia przyszłości strefy euro i UE. Parlament zamierza poprawić wniosek Komisji, aby stworzyć solidne i spójne ramy na następne dziesięciolecie, gwarantujące zgodność dyscypliny budżetowej z celami w zakresie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w Unii oraz w poszczególnych państwach członkowskich, gdyż jedynie ten warunek zapewni Unii oraz euro stabilność i trwałość. Lepsze zarządzanie gospodarcze musi iść w parze ze wzmocnieniem legitymacji demokratycznej podejmowanych decyzji. Wymaga to silniejszego i wcześniejszego zaangażowania w cały proces nie tylko zainteresowanych stron, ale zwłaszcza parlamentów państw członkowskich oraz Parlamentu Europejskiego. Prawdą jest, że pakt stabilności i wzrostu oraz kompletne ramy zarządzania gospodarczego powinny wspierać strategie UE na rzecz wzrostu i zatrudnienia oraz być zgodne z tymi strategiami, jak również z celem podniesienia konkurencyjności wszystkich państw członkowskich i wzmacniania stabilności społecznej we wszystkich regionach Unii. Zapobieganie zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i korygowanie ich jest skutecznym narzędziem służącym rozwiązaniu problemu słabych punktów wynikających właśnie ze średnio- i długoterminowych tendencji strukturalnych, ze zwiększenia rozbieżności w Unii i strefie euro oraz ze skutków ubocznych strategii politycznych poszczególnych państw członkowskich. Powinniśmy usprawnić ramy zarządzania gospodarczego, a tym samym zapewnić trwały i zrównoważony wzrost całej Unii.
Marietta Giannakou
Grupa posłów do PE z ramienia Nowej Demokracji zagłosowała dzisiaj za przyjęciem sześciu wniosków zawartych w nowym pakiecie zarządzania gospodarczego. Wnioski Parlamentu Europejskiego otwierają drogę do osiągnięcia stabilności gospodarczej, jednocześnie pozwalając opracować innowacyjne mechanizmy takie jak euroobligacje i europejskie obligacje projektowe.
Louis Grech
na piśmie - Zagłosuję za przyjęciem sprawozdania pani poseł Ferreiry, gdyż jest ono jedynym, w którym kładzie się wyraźny nacisk na podstawowe znaczenie zachowania szerokiego spojrzenia makroekonomicznego, uwzględniającego różne poziomy wydajności pracy w państwach członkowskich, a zarazem ochronę praw podstawowych i społecznych dzięki "klauzuli Montiego”. Z drugiej strony, pakiet gospodarczy zaproponowany we wszystkich pozostałych sprawozdaniach zakłada jedynie dalsze powszechne wdrażanie środków oszczędnościowych, które wywarły już i mogą nadal wywierać szkodliwy wpływ na wzrost gospodarczy. Polityka koncentrująca się wyłącznie na środkach oszczędnościowych i zachęcająca jedynie do dalszych cięć bez jakichkolwiek planów inwestycyjnych utrudnia tworzenie miejsc pracy. Dlatego też będę głosować za odrzuceniem pozostałych sprawozdań i wstrzymam się od głosu przy sprawozdaniu pana posła Haglunda. Musimy znaleźć inny sposób wyjścia z obecnego kryzysu zakładający wdrożenie odpowiedzialnych środków oszczędnościowych w połączeniu z ambitnym planem inwestycyjnym, aby zapewnić wsparcie grupom najbardziej narażonym na skutki kryzysu. Musi dojść do zmian takich jak obszerne reformy strukturalne i regulacyjne sektora finansowego, ale obecną sytuację da się poprawić jedynie tworząc zachęty oraz prowadząc radykalną, kompleksową politykę modernizacji i ukierunkowanych inwestycji.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Z zadowoleniem przyjąłem omawiany dokument, gdyż procedura ta powinna uruchomić mechanizm ostrzegania, mający na celu wczesne wykrywanie narastających zaburzeń równowagi makroekonomicznej. Jej podstawą powinna być orientacyjna i przejrzysta tabela wskaźników, zawierająca orientacyjne wartości progowe i powiązana z analizą ekonomiczną. Analiza ta powinna uwzględniać między innymi nominalną i realną konwergencję wewnątrz strefy euro i poza nią. W przypadku stwierdzenia poważnych zaburzeń równowagi makroekonomicznej, w tym zaburzeń zagrażających prawidłowemu funkcjonowaniu unii gospodarczej i walutowej, należy wszcząć procedurę w sytuacji nadmiernego zaburzenia równowagi, która może obejmować skierowanie zaleceń do danego państwa członkowskiego, dodatkowe wymogi w zakresie nadzoru i monitorowania, a w odniesieniu do państw członkowskich, których walutą jest euro - możliwość egzekwowania (kar) w przypadku uporczywego niepodejmowania działań naprawczych. Uważam, że jest to dobry sposób unikania zaburzeń równowagi makroekonomicznej.
Cătălin Sorin Ivan
na piśmie - Europa musi zareagować paktem stabilności. Pakiet ma wielkie znaczenie dla przyszłości UE, a zwłaszcza strefy euro. Popieram omawiane sprawozdanie, gdyż stanowi ono podstawę ustrukturyzowanego dialogu gospodarczego. Zapobieganie zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i korygowanie ich jest potężnym narzędziem służącym rozwiązaniu problemu słabych punktów wynikających ze średnio- i długoterminowych tendencji strukturalnych, ze zwiększenia rozbieżności w Unii. Musimy we właściwym czasie wdrożyć mechanizmy korygujące.
Petru Constantin Luhan
Przedmiotowy wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zapobiegania zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania ma na celu poprawę wniosków Komisji służących stworzeniu potężnego instrumentu gwarantującego zgodność dyscypliny budżetowej z celami w zakresie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w Unii, co zapewni Unii Europejskiej oraz euro stabilność, aby uniknąć w przyszłości kryzysów finansowych podobnych do obecnego. Rozporządzenie to ma stać się standardowym instrumentem zapobiegającym zaburzeniom równowagi makroekonomicznej, które mogą występować w rezultacie dysproporcji gospodarczych między państwami członkowskimi UE oraz polityki wdrażanej na szczeblu krajowym w poszczególnych państwach.
Należy zauważyć, że sprawozdanie to powstało na podstawie doświadczeń z funkcjonowaniem unii gospodarczej i walutowej w UE skutkujących stwierdzeniem potrzeby usprawnienia ram zarządzania gospodarczego, co wnioskuje sprawozdawczyni.
David Martin
na piśmie - Głosowałem za przyjęciem omawianego sprawozdania, gdyż stanowi ono postęp w porównaniu do pierwotnego dokumentu Komisji. Z zadowoleniem przyjmuję zwłaszcza przepisy dotyczące ochrony praw pracowniczych oraz znaczenia całościowej oceny wyników gospodarczych, w szczególności z uwzględnieniem zatrudnienia.
Arlene McCarthy
na piśmie - Posłowie do PE z ramienia Partii Pracy sprzeciwiają się w fundamentalny sposób obecnemu, zorientowanemu jedynie na oszczędności kierunkowi pakietu zarządzania gospodarczego. Ściślejsza koordynacja polityki gospodarczej i budżetowej, zwłaszcza w strefie euro, pomogłaby na dłuższą metę wzrostowi gospodarczemu Europy, ale musi się opierać na właściwych zasadach. Tekst wynegocjowany przez prawicową większość w Parlamencie, Radzie i Komisji kładzie zbyt wielki nacisk na krótkoterminowe, zdecydowane cięcia deficytu, a nie długoterminowy wzrost. Reguły te zostałyby narzucone w całej Unii Europejskiej, odbierając w przyszłości rządom poszczególnych krajów możliwość elastycznej reakcji politycznej. Długoterminowy wzrost powoduje spadek zadłużenia w stosunku do PKB oraz jest niezbędnym warunkiem tworzenia miejsc pracy i dobrobytu, jak też finansowania wysokiej jakości usług publicznych. Aby zagwarantować, że pakiet ten wesprze wzrost gospodarczy, trzeba chronić nakłady inwestycyjne. Inwestycje w badania naukowe, najważniejszą infrastrukturę i nową przyjazną środowisku gospodarkę są bardzo ważne z punktu widzenia długoterminowego wzrostu i nie należy ich nigdy ograniczać, aby realizować krótkookresowe cele UE. Redukcja takich nakładów w warunkach recesji pogorszy też niekorzystną sytuację gospodarczą. Posłowie do PE z ramienia Partii Pracy popierają udoskonalenia wprowadzone w porównaniu do wniosku Komisji w sprawie zaburzeń równowagi makroekonomicznej w sprawozdaniu pani poseł Ferreiry, dotyczące ochrony praw pracowniczych oraz znaczenia całościowej oceny wyników gospodarczych z uwzględnieniem zatrudnienia.
Jean-Luc Mélenchon
Komisja będzie teraz mogła według swojego uznania przyznawać dobre i gorsze oceny. Sama określi wskaźniki pozwalające jej oceniać państwa członkowskie. Wprowadzi też sankcje dla tych, które nie będą przestrzegać narzuconych następnie "zaleceń”. Komisja będzie mogła wdrażać je w sposób półautomatyczny dzięki głosowaniu odwróconą większością kwalifikowaną. Komisja będzie też podejmować decyzje w sprawie sankcji. To arcydzieło autorytaryzmu. Zagłosuję za odrzuceniem tego wypaczenia demokracji, które potępiam.
Andreas Mölzer
na piśmie - (DE) Celów określonych w zakresie wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i konkurencyjności nie da się osiągnąć z wykorzystaniem planowanych środków, gdyż rozwój gospodarczy państw członkowskich jest hamowany. Ramy służące kontroli polityki gospodarczej mogą wprowadzić być może poszczególne państwa członkowskie, ale nie UE jako całość, gdyż siła poszczególnych gospodarek narodowych tak bardzo się różni. Dlatego też strefę euro należy jak najszybciej rozwiązać. Silne państwa powinny się zjednoczyć w nową unię walutową, a pozostałe powrócić do własnych walut. Wezwanie do nadzoru nad krajową polityką gospodarczą w obecnych warunkach oznaczałoby socjalistyczną interwencję państwową, która w przeszłości zawiodła i jest jednym z powodów obecnych trudności finansowych w strefie euro. Środki te nie mają legitymacji demokratycznej, dlatego też głosowałem za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania.
Franz Obermayr
na piśmie - (DE) Głównym celem wniosków Komisji jest zaostrzenie regulacji zawartych w pakcie stabilności i wzrostu. Jednocześnie wdraża się kolejne mechanizmy wsparcia dla "budżetowych czarnych owiec”, ponownie angażując pieniądze podatników. Czas, abyśmy skoncentrowali się na stabilnych, suwerennych gospodarkach krajowych, redukując zadłużenie poszczególnych państw. Skandalem jest, że te same pracowite kraje muszą nieustannie płacić za błędy innych. Potrzebujemy demokratycznych rozwiązań, a nie biurokratycznych procedur, by zapewnić daleko idącą, skuteczną koordynację polityki gospodarczej na szczeblu UE, która przyniesie korzyści wszystkim Europejczykom.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Utworzenie sprawnie działającego, kompleksowego mechanizmu zapobiegania zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania, który pozwalałby niezwłocznie ostrzegać o zagrożeniach dla równowagi makroekonomicznej i reagować na nie, jest bardzo ważne. Mechanizm ten powinien opierać się na zastosowaniu orientacyjnej i przejrzystej tabeli wskaźników. Komisja wraz z Radą i Parlamentem Europejskim musi opracować taką tabelę oraz wskaźniki makroekonomiczne i makrofinansowe dotyczące państw członkowskich. Uważam, że w szczególnych warunkach gospodarczych tabela wskaźników i progi ostrzegawcze powinny być symetryczne i zróżnicowane dla państw członkowskich należących do strefy euro oraz nienależących do tej strefy. Rada powinna ponadto dostarczać regularnych sprawozdań na temat wdrożonych środków, które doprowadziły do zawieszenia procedury nadmiernego zaburzenia równowagi w stosunku do danego państwa członkowskiego. Zgadzam się z wnioskiem, aby przyznać Komisji prawo przeprowadzania inspekcji w ramach wzmocnionego nadzoru wraz z Europejskim Bankiem Centralnym (EBC) oraz z udziałem partnerów społecznych i innych zainteresowanych stron na szczeblu krajowym. Ryzyko zaburzeń równowagi trzeba poddawać nieustannej ocenie, aby zapobiec ich ujawnieniu się, a państwa członkowskie muszą otrzymywać we właściwym czasie zalecenia służące uniknięciu potencjalnych zakłóceń w funkcjonowaniu unii gospodarczej i walutowej.
Justas Vincas Paleckis
na piśmie - Głosowałem za przyjęciem tego konkretnego sprawozdania w sprawie zaburzeń równowagi makroekonomicznej, gdyż zajęto się w nim obecnymi problemami związanymi z zadłużeniem w niektórych państwach członkowskich oraz, co ważniejsze, oferuje ono postępową metodę rozwiązywania tak poważnych problemów w odniesieniu nie tylko do konsekwencji krótko-, ale i długoterminowych. Moim zdaniem Europa potrzebuje przyszłościowych inwestycji wspierających wzrost gospodarczy i tworzenie miejsc pracy, a zatem ograniczenie się do cięć budżetowych może jedynie zaszkodzić na dłuższą metę podstawom całego ustroju gospodarczego i politycznego. Jako socjaldemokrata podkreślający fundamentalną rolę praw socjalnych oraz długoterminowego dobrobytu społecznego popieram omawiany wniosek, gdyż przeanalizowano w nim te kwestie we wnikliwy i kompleksowy sposób.
Alfredo Pallone
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania pani poseł Ferreiry, gdyż uważam, że koordynowany przez UE mechanizm nadzoru służący wykrywaniu zaburzeń równowagi makroekonomicznej i zapobieganiu im jest ważny, podobnie jak procedura korygowania nadmiernych zaburzeń. System identyfikacji, określony mianem "mechanizmu ostrzegawczego”, wykorzystuje zarówno tabelę wskaźników ilościowych, jak i ocenę jakościową. Moim zdaniem tabela wskaźników jest ważnym elementem uzyskania ogólnego i pełnego obrazu, w związku z czym sądzę, że powinna ona być mechanizmem elastycznym i poddającym się adaptacji, aby można było ją modyfikować i dostosowywać do różnych wymogów oraz sytuacji, co pozwoli zagwarantować ramy pewności prawnej. Mam nadzieję, że Parlament osiągnie ostatecznie porozumienie i jak najszybciej zatwierdzi cały pakiet zarządzania, aby wysłać silny sygnał jedności społeczeństwu i rynkom oraz powstrzymać spekulację.
Maria do Céu Patrão Neves
W dniu 29 września 2010 r. Komisja przedstawiła pakiet legislacyjny, którego celem ma być wzmocnienie zarządzania gospodarczego w UE oraz w strefie euro. W skład pakietu wchodzi sześć wniosków: cztery z nich dotyczą kwestii budżetowych, w tym reformy paktu stabilności i wzrostu, dwa nowe rozporządzenia mają zaś na celu wykrywanie i korygowanie pojawiających się zaburzeń równowagi makroekonomicznej w UE oraz w strefie euro. Projekt opinii dotyczy złożonego przez Komisję wniosku w sprawie rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych. Panuje powszechna zgoda, że pakt stabilności i wzrostu zawiódł zarówno jeżeli chodzi o zapobieganie, jak i o korektę, i wymaga reformy.
Zgadzam się z poprawkami do wniosku złożonego pierwotnie przez Komisję, które uzyskały poparcie znacznej większości w Parlamencie Europejskim. Uważam, że należy wziąć pod uwagę doświadczenie uzyskane w latach, w których obowiązywał stary pakt stabilności i wzrostu, wraz z faktem, że zarządzanie gospodarcze stało się bardziej demokratyczne dzięki udziałowi Parlamentu Europejskiego w całym procesie nadzoru. Dlatego też głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.
Aldo Patriciello
Doświadczenia zdobyte w pierwszym dziesięcioleciu funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej wyraźnie wykazują konieczność ustanowienia ulepszonych ram zarządzania gospodarczego. Wnioski ustawodawcze w sprawie zarządzania przyjęte przez Komisję we wrześniu 2010 roku będą musiały zostać poddane gruntownej ocenie i udoskonalone przez Parlament w obliczu ich fundamentalnej roli dla przyszłości UE, a zwłaszcza strefy euro. Lepsze zarządzanie gospodarcze powinno iść w parze ze wzmocnieniem legitymacji demokratycznej podejmowanych decyzji, gdyż zarządzania gospodarczego nie można oddzielać od regulacji rynków finansowych i nadzoru nad nimi. Na mocy traktatu lizbońskiego Rada musi uzyskać zgodę Parlamentu, by doszło do ostatecznego konsensusu. To pierwszy raz, gdy Parlament współdecyduje z Radą w sprawie tendencji makroekonomicznych i dyscypliny budżetowej w Unii. Głosowałem za szeroko zakrojoną reformą ram zarządzania w oparciu o metodę wspólnotową w celu zagwarantowania, że Parlament poprawi wnioski Komisji w sprawie ustanowienia solidnych i spójnych ram na następne dziesięciolecia, zapewniając pogodzenie dyscypliny budżetowej ze wzrostem gospodarczym.
Miguel Portas
To jedyne sprawozdanie, w którym usiłuje się iść pod prąd tendencji dominującej w pakiecie zarządzania gospodarczego. Wstrzymałem się od głosu, aby podkreślić ten aspekt i wskazać wartość dokumentu. Tematem sprawozdania pani poseł Ferreiry jest zapobieganie poważnym zaburzeniom równowagi makroekonomicznej. W jego świetle deficyt i dług nie są ważniejsze od nadwyżek i deficytów handlowych oraz zatrudnienia i bezrobocia lub jakichkolwiek kwestii jakościowych, które mogłyby doprowadzić nas do strategii na rzecz trwałego wzrostu. Tego rodzaju ogólna koordynacja oparta na tabeli różnorodnych wskaźników służących wczesnej identyfikacji zaburzeń równowagi ma sens. Za przyjęciem tego sprawozdania nie zagłosowałem ze względu na to, że jest ono zaledwie ubogim krewnym formy koordynacji, która sprowadza się wyłącznie do deficytu i długu.
Phil Prendergast
na piśmie - Kryzys gospodarczy, przed którym stoi obecnie Europa, wymaga nowego podejścia. Kryzys ten ma charakter zarówno polityczny, jak i gospodarczy. Wielokrotnie przekonywaliśmy się, że Europa jest najsilniejsza, działając razem, a najlepszą reakcją na dzisiejszy kryzys jest reakcja zgodna. Podejście UE w tym zakresie jest zresztą nowoczesne, gdyż jest to pierwszy raz, gdy Parlament współdecyduje z Radą w sprawie tendencji makroekonomicznych, a Rada potrzebuje zgody Parlamentu, by doszło do ostatecznego konsensusu. W sprawozdaniu widać wiele kompromisów ze wszystkich stron. Bardzo ważne jest, by wysłać rynkom i obywatelom wyraźny sygnał dotyczący zarówno zamiaru UE, aby uporać się z tym kryzysem finansowym, jak i jej zdolności do przezwyciężenia różnic oraz zajęcia się najważniejszymi sprawami. Cieszy mnie też podejście przyjęte w przypadku oszustw i braku gotowości do reagowania na uzgodnione zalecenia bez rozsądnego uzasadnienia. Ważne jest, aby takie sankcje istniały, ale równie ważne jest, abyśmy nie karali państw niezdolnych osiągnąć proponowanych celów. W tym względzie popieram przedstawione sprawozdanie.
Raül Romeva i Rueda
Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania. Jego celem jest wprowadzenie mechanizmów zapobiegawczych i korekcyjnych dla państw członkowskich borykających się z zaburzeniami równowagi budżetowej. Działania zapobiegawcze obejmują mechanizmy takie jak coroczny przegląd równowagi fiskalnej, wczesne mechanizmy ostrzegania Komisji Europejskiej oraz zalecenia prewencyjne służące eliminacji niewielkich zaburzeń. Działania naprawcze będą się opierać na procedurze nadmiernego zaburzenia równowagi, jak też wymaganiu, aby państwa członkowskie dostarczyły konkretne plany działań. Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania głównie dlatego, że ujęto w nim zaburzenia równowagi gospodarczej w pakcie stabilności i wzrostu, strategię "Europa 2020” oraz europejski semestr. Innymi słowy, w procedurach kontroli i koordynacji gospodarczej uwzględniono gospodarkę realną. Ponadto zamieszczono w nim pewną liczbę wskaźników służących wykryciu zaburzeń równowagi gospodarczej, jak też - dla zapewnienia spójności - zalecenia i wskaźniki dotyczące na przykład inwestycji w badania i rozwój oraz sektora energetycznego.
Licia Ronzulli
Moim zdaniem pakiet interwencji zawarty we wniosku dotyczącym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady może okazać się skuteczny w zapobieganiu zaburzeniom równowagi makroekonomicznej, zwłaszcza w strefie euro. Ponadto Parlament zamierza poprawić wnioski Komisji, aby stworzyć solidne i spójne ramy gwarantujące wzrost gospodarczy i zatrudnienie na następne dziesięciolecia. W tych szczególnie trudnych dla UE czasach trzeba reagować, zmieniając, uzupełniając i korygując obecny model trwałego wzrostu, jak też usprawniając zarządzanie gospodarcze i zwiększając legitymację demokratyczną podejmowanych decyzji.
Kay Swinburne
na piśmie - Grupa ECR zawsze działała konstruktywnie w celu zagwarantowania, że strefa euro będzie mogła sformułować trwałe rozwiązanie trapiącego ją kryzysu zadłużenia państwowego. Niedostatki paktu stabilności i wzrostu, zarówno jeżeli chodzi o jego treść, jak i egzekwowanie, są od pewnego czasu oczywiste; wysiłki podejmowane na rzecz wypracowania trwałego, działającego rozwiązania są godne poparcia. Podczas obrad w komisji i rozmów trójstronnych staraliśmy się wnieść wkład w prace Parlamentu, aby ich wynik był realistyczny, efektywny i trwały. Stwierdzamy niemniej z ubolewaniem, że rozwiązanie wnioskowane przez Komisję i poparte przez Parlament nie dotyczy wyłącznie strefy euro, ale też krajów, które nie posługują się tą walutą. Jakkolwiek by nań nie patrzeć, pakiet poddany pod głosowanie zwiększa uprawnienia UE kosztem państw członkowskich. Zawiera on nowatorskie koncepcje takie jak głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną i grzywny dla państw członkowskich, sprawiając, iż budżety krajowe nie będą już opracowywane wyłącznie przez parlamenty narodowe. Chociaż zatem popieramy cele długoterminowe, nie możemy poprzeć środków i głosowaliśmy za odrzuceniem tych sprawozdań, których zakres nie ogranicza się do strefy euro.
Nuno Teixeira
Stabilność w szczególności strefy euro oraz Europy jako całości wymaga restrukturyzacji narzędzi służących zapobieganiu i nadzorowi w celu skorygowania zaburzeń równowagi makroekonomicznej. Aby naprawić błędy przeszłości, konieczna jest konsolidacja finansowa, która stanowi też warunek trwałego wzrostu gospodarek europejskich napędzanego nie długiem publicznym i zagranicznym, ale działaniami na rzecz zatrudnienia oraz konkurencyjności. W sprawozdaniu skupiono się na tabeli składającej się ze zbioru statystycznych wskaźników makroekonomicznych i strukturalnych, która pozwala na dokonywanie porównań między państwami członkowskimi oraz określenie strukturalnych, krótko-, średnio- i długoterminowych tendencji.
Uwzględnienie nowych wskaźników oraz ustalenie dolnych i górnych wartości progowych - w odpowiednich przypadkach symetrycznych - pozwoli je wykorzystać jako poziomy ostrzegawcze, aby zapobiec konieczności działań ratunkowych takich jak prowadzone obecnie przez Komisję i Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Nowy inteligentny, symetryczny system zaowocuje bardziej rygorystycznym nadzorem, wnikliwszymi ocenami ze strony Komisji, Parlamentu Europejskiego, Rady i Europejskiego Banku Centralnego oraz stworzeniem zaleceń dotyczących dodatkowych reform i planów korekty. W tym krytycznym dla projektu europejskiego momencie uważam zaangażowanie wszystkich organów europejskich i krajowych za niezbędne, by na czas podjąć niezbędne działania.
Sophie Auconie
Obecne wydarzenia dowodzą, że europejski pakt stabilności i wzrostu jest niezbyt efektywny i nie zapobiegł on wystąpieniu w kilku państwach członkowskich poważnych problemów z bilansem płatniczym oraz spłatą długu. Niezależnie od pomocy świadczonej tym krajom przez UE instytucje pracują zatem nad usprawnieniem paktu stabilności i wzrostu w celu uniknięcia tego rodzaju kryzysów w przyszłości. Jest to celem pakietu zarządzania gospodarczego, którego elementem jest przedmiotowe sprawozdanie pana posła Feio. Tematem tego sprawozdania jest wdrożenie procedury nadmiernego deficytu. Popieram zwłaszcza obliczanie redukcji zadłużenia zgodnie ze średnim wskaźnikiem obliczanym w okresie trzyletnim, a nie zgodnie ze stałym wskaźnikiem dla każdego roku w okresie trzyletnim. Głosowałam za przyjęciem omawianego sprawozdania, podobnie jak całości pakietu zarządzania gospodarczego.
Regina Bastos
Kryzys gospodarczy i finansowy ujawnił oraz powiększył potrzebę koordynacji polityki gospodarczej i usprawnienia nadzoru nad nią w ramach unii gospodarczej i walutowej. Te niedawne doświadczenia uwypukliły także defekty i niedociągnięcia obecnego systemu koordynacji oraz istniejących procedur nadzoru. Kryzys w drastyczny sposób zmienił korzystne warunki, w których do 2007 roku funkcjonował sektor gospodarczy i finansowy, a większość państw członkowskich musi dokonać konsolidacji budżetowej, by zredukować dług publiczny. Z punktu widzenia większości krajów redukcja zadłużenia jest kwestią podstawową, biorąc pod uwagę jego negatywny wpływ na zachęty ekonomiczne oraz wzrost gospodarczy w związku z wyższymi podatkami i premią za ryzyko. W sprawozdaniu stwierdza się, że Komisja i Rada powinny dokonać zrównoważonej oceny ogólnej wszystkich istotnych czynników, a w szczególności zakresu, w jakim wpływają na ocenę spełniania kryteriów deficytu lub długu, pogłębiając lub ograniczając deficyt. Rada wzywa dane państwo członkowskie do osiągnięcia rocznych celów budżetowych, które umożliwią wzrost produktu krajowego brutto o co najmniej 0,5 % rocznie. Z powyższych powodów głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.
Mara Bizzotto
Wstrzymałam się od głosu nad sprawozdaniem w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu. Chociaż należy dokonać przeglądu związków między gospodarkami poszczególnych państw członkowskich oraz między nimi samymi i Unią, zwłaszcza w kontekście wydarzeń, do jakich doszło w Grecji, oraz faktu, że różne inne państwa członkowskie wykazują oznaki nadchodzącego kryzysu finansowego na taką samą skalę jak w Grecji, przeglądu tego nie można dokonać, posługując się metodami przedstawionymi w przedmiotowym sprawozdaniu. Celem sprawozdania jest skorygowanie słabych punktów gospodarek krajowych przez wzmocnienie - nadmierne moim zdaniem - uprawnień UE wobec państw członkowskich, które muszą wyzbyć się swobody i uprawnień w odniesieniu do swoich finansów. Nie mogę zatem zagłosować za przyjęciem omawianego sprawozdania.
Antonio Cancian
Sprawozdanie pana posła Feio stanowi element pakietu legislacyjnego służącego reformie zarządzania gospodarczego, który składa się z sześciu sprawozdań będących wynikiem wielomiesięcznych negocjacji. Parlament wysłał jasny komunikat wszystkim, a zwłaszcza Radzie. Mam w związku z tym nadzieję, że pakiet ten zostanie ostatecznie zatwierdzony przed przerwą letnią, a przede wszystkim jak najszybciej wdrożony, aby Unia Europejska nie pozostawała, jak w przeszłości, nieprzygotowana na wyzwania zagrażające jej stabilności. Głosowałem w szczególności za przyjęciem sprawozdania pana posła Feio, gdyż moim zdaniem w prawidłowy sposób podkreślono w nim ważną rolę, jaką w zapobieganiu przyszłym kryzysom gospodarczym musi odegrać Parlament. W dokumencie położono nacisk na wielkie znaczenie dialogu, jaki Parlament powinien nawiązać z przedstawicielami parlamentów narodowych w celu zapewnienia procesu demokratycznego w sytuacjach, gdy pojawiają się kwestie dotyczące stabilności gospodarczej UE. Ponadto proponuje się w nim trzyletni okres na obniżenie długu ogółem, który uważam za rozsądny i wystarczający.
Maria Da Graça Carvalho
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania, gdyż zgadzam się, że w przypadku, gdy deficyt przekracza wartość odniesienia, powinno się uznać, że relacja długu publicznego do produktu krajowego brutto zmniejsza się dostatecznie i zbliża się w zadowalającym tempie do wartości odniesienia zgodnie z art. 126 ust. 2 lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), jeśli na przestrzeni poprzednich trzech lat jej dystans względem wartości odniesienia zmniejszał się średnio w tempie jednej dwudziestej rocznie stanowiącym punkt odniesienia opierający się na poprzednich trzech latach, za które dostępne są dane.
Carlos Coelho
Trwający kryzys gospodarczy, finansowy i społeczny dowodzi, że obecny model zarządzania gospodarczego Unii Europejskiej nie działa: okazało się, iż nadzór jest zupełnie niewystarczający, a zasady paktu stabilności i wzrostu nie są przestrzegane. W związku z tym popieram pakiet środków, które przedstawiła w dziedzinie zarządzania gospodarczego Komisja Europejska. Głosuję za przyjęciem doskonałego sprawozdania pana posła Feio w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu. Z zadowoleniem przyjmuję wezwanie do przyspieszenia procesu publikacji zaleceń przez Komisję Europejską. Zgadzam się z wnioskiem, aby Parlament Europejski zyskał prawo zapraszania przedstawicieli państw członkowskich, i z ubolewaniem stwierdzam, że Rada nie zaakceptowała go. Z zadowoleniem przyjmuję możliwość dokonywania przez Komisję dodatkowych wizyt nadzorczych oraz fakt, że będzie mógł brać w nich udział Europejski Bank Centralny.
George Sabin Cutaş
Zdecydowałem się głosować za odrzuceniem czterech z sześciu wniosków zawartych w pakiecie zarządzania gospodarczego, gdyż moim zdaniem obejmują one jedynie środki oszczędnościowe, które dodatkowo pogorszyłyby stan gospodarki europejskiej. Aby ponownie ożywić wzrost gospodarczy, potrzebujemy alternatywy wobec modelu proponowanego w pakiecie, opartej na inwestycjach strategicznych i tworzeniu miejsc pracy.
Göran Färm, Anna Hedh, Marita Ulvskog i Åsa Westlund
na piśmie - (SV) Jako szwedzcy socjaldemokraci uważamy ogólny pakiet reform na rzecz usprawnienia zarządzania gospodarczego w UE za ważne narzędzie uporządkowania gospodarki europejskiej. Surowszy pakt stabilności i wzrostu, ostrzejsze wymagania dotyczące przejrzystości i dyscypliny w obrębie krajowych ram budżetowych oraz nowy system zapobiegania zaburzeniom równowagi gospodarczej są bez wyjątku kluczowymi elementami działań na rzecz stabilizacji finansów państwa i rynku finansowego.
Fakt, że nie głosowaliśmy dzisiaj za przyjęciem pięciu z sześciu sprawozdań, nie wynika z naszego sprzeciwu wobec ostrzejszych regulacji. Wręcz przeciwnie - uważamy, że należy je wdrożyć szybko. Nasza strategia głosowania miała na celu wysłanie wyraźnego sygnału, że niektóre elementy pakietu działań oszczędnościowych idą zdecydowanie za daleko i należy je w ostatnich rundach negocjacji zastąpić bardziej wyważonym podejściem. Regulacje nie umożliwiające w wystarczającym zakresie przyszłościowych inwestycji i solidnego wzrostu są nie do utrzymania na dłuższą metę.
José Manuel Fernandes
Należy zaostrzyć zasady dotyczące dyscypliny budżetowej, jej przestrzegania i egzekwowania, w szczególności poprzez zwracanie baczniejszej uwagi na poziom zadłużenia i ogólną stabilność finansów publicznych oraz na zmiany w tym zakresie. Zgadzam się zatem z oceną stabilności finansów publicznych, w tym poziomu zadłużenia, jego profilu (w tym terminu zapadalności) i dynamiki. W tym kontekście nie można zapominać o długu prywatnym, gdyż może on stanowić dla rządu ukryte zobowiązanie warunkowe. Ramy kontroli zadłużenia publicznego i prywatnego powinny wspierać długoterminowy wzrost, uwzględniając należycie antycykliczną rolę polityki budżetowej, i poprawiać warunki wstępne dla inwestycji oraz rozwoju rynku wewnętrznego, co jest niezbędne, aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie i wzmocnienie unii gospodarczej i walutowej. Trzeba ustanowić Europejski Fundusz Walutowy, zarządzany w oparciu o przepisy unijne i finansowany w szczególności z dochodów z grzywien, w celu zagwarantowania stabilności finansowej strefy euro jako całości.
João Ferreira
Omawiane sprawozdanie stanowi część pakietu legislacyjnego dotyczącego zarządzania gospodarczego i jest jednym z jego najważniejszych elementów. Dotyczy ono rozporządzenia w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu.
Choć w sprawozdaniu wychodzi się z założenia, że w strefie euro panuje kryzys i ze względu na niepowodzenie stosowanego dotychczas fragmentarycznego podejścia istnieje potrzeba kompleksowego, zintegrowanego rozwiązania kryzysu zadłużenia, ostatecznie wzywa się w nim do wdrażania tego samego rodzaju polityki i kryteriów monetarystycznych oraz neoliberalnych, które do kryzysu doprowadziły. W sprawozdaniu narzuca się państwom członkowskim jeszcze ściślejszą kontrolę, w ogóle nie zwracając uwagi na przyczyny problemów czy alternatywną politykę uwzględniającą różne poziomy rozwoju gospodarek.
W związku z tym, zamiast proponować pakt na rzecz postępu i rozwoju społecznego opartego na solidarności i polityce rzeczywistej spójności gospodarczej oraz społecznej, za czym orędowaliśmy, w sprawozdaniu wzywa się do poszerzenia zakresu paktu stabilności i wzrostu, a teraz także paktu euro plus. Rozszerza się i zaostrza stosowanie sankcji oraz grzywien dla państw członkowskich nieprzestrzegających narzuconych warunków. To niemożliwa do przyjęcia ingerencja, która czyni państwa członkowskie objęte procedurą nadmiernego deficytu odpowiednikiem kolonii podporządkowanych europejskim mocarstwom.
Ilda Figueiredo
Omawiane sprawozdanie stanowi jeden z najważniejszych aktów prawnych w pakiecie zarządzania gospodarczego. Dotyczy ono rozporządzenia w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu.
Choć w sprawozdaniu wychodzi się z założenia, że w strefie euro panuje kryzys i przyznaje się nawet, że ze względu na niepowodzenie stosowanego dotychczas fragmentarycznego podejścia istnieje potrzeba kompleksowego, zintegrowanego rozwiązania kryzysu zadłużenia, ostatecznie wzywa się w nim do wdrażania tego samego rodzaju polityki i kryteriów monetarystycznych oraz neoliberalnych, które do kryzysu doprowadziły, narzucając państwom członkowskim jeszcze ściślejszą kontrolę i w ogóle nie zwracając uwagi na przyczyny problemów czy alternatywną politykę uwzględniającą różne poziomy rozwoju gospodarek. W związku z tym, zamiast proponować pakt na rzecz postępu i rozwoju społecznego opartego na solidarności oraz polityce rzeczywistej spójności gospodarczej oraz społecznej, w sprawozdaniu wzywa się do rozszerzenia zakresu paktu stabilności i wzrostu, a także paktu euro plus. Rozszerza się też i zaostrza stosowanie sankcji oraz grzywien dla państw członkowskich nieprzestrzegających narzuconych im wymagań.
To niemożliwa do przyjęcia ingerencja, która czyni państwa członkowskie objęte procedurą nadmiernego deficytu odpowiednikiem kolonii podporządkowanych europejskim mocarstwom.
Dlatego też głosowaliśmy przeciwko omawianemu sprawozdaniu.
Monika Flašíková Beňová
Światowy kryzys gospodarczy i finansowy ujawnił oraz powiększył potrzebę koordynacji polityki gospodarczej i usprawnienia nadzoru nad nią w ramach unii gospodarczej i walutowej. Istniejące instrumenty oraz procedury koordynacji i nadzoru pozwoliły UE przezwyciężyć kryzys, z którym żadne państwo członkowskie nie poradziłoby sobie samodzielnie. Instytucje europejskie i państwa członkowskie bez wyjątku starają się poradzić sobie ze skutkami tego kryzysu. Te doświadczenia ujawniły jednak defekty i niedociągnięcia obecnego systemu koordynacji oraz istniejących procedur nadzoru. Ramy unii gospodarczej i walutowej trzeba wzmocnić w celu stworzenia solidnych podstaw stabilności makroekonomicznej i stabilności finansów publicznych, które są warunkiem trwałego wzrostu gospodarczego i zwiększenia zatrudnienia. Poszczególne działania koordynujące w obszarze polityki gospodarczej, w tym nadzór nad reformami strukturalnymi, trzeba zintegrować w ramach tak zwanego europejskiego semestru, nowego cyklu nadzoru łączącego procesy ujęte w pakcie z głównymi celami polityki gospodarczej, zapewniając jednoczesne przedkładanie programów stabilizacji i konwergencji oraz krajowych programów reform.
Marietta Giannakou
Grupa posłów do PE z ramienia Nowej Demokracji zagłosowała dzisiaj za przyjęciem sześciu wniosków zawartych w nowym pakiecie zarządzania gospodarczego. Wnioski Parlamentu Europejskiego otwierają drogę do osiągnięcia stabilności gospodarczej, jednocześnie pozwalając opracować innowacyjne mechanizmy działania takie jak euroobligacje i europejskie obligacje projektowe.
Mathieu Grosch
na piśmie - (DE) Ściślejsza koordynacja i monitorowanie polityki gospodarczej w państwach członkowskich są niezbędne, jeżeli mamy wyciągnąć wnioski z błędów prowadzących do kryzysu gospodarczego i finansowego oraz uporać się z obecnym kryzysem zadłużenia w niektórych państwach członkowskich. Omawiane sprawozdanie stanowi odpowiedź na pytanie, jak dokładnie należy zorganizować ten nowy proces koordynacji i monitorowania.
Na debatę dotyczącą ogromnych deficytów w niektórych krajach uwagę powinni zwrócić przede wszystkim Belgowie, zwłaszcza w trwającym okresie przejściowym, gdy Belgia nie ma rządu. Okres ten stwarza poważne problemy ze względu na jego wielki wpływ na gospodarkę, politykę społeczną i sektor finansowy w Belgii; nie poprawia to wcale sytuacji.
Jeżeli kraj taki jak Belgia pragnie zagwarantować, że Europa nie będzie mogła w przyszłości podejmować decyzji w jego imieniu, najwyższy czas zażądać, aby osoby odpowiedzialne za politykę federalną uznały swoją odpowiedzialność wobec obywateli zamiast interweniować w Komisji w sprawie utrzymania indeksu czy polityki społecznej w Belgii.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Z zadowoleniem przyjąłem omawiany dokument, gdyż w rozporządzeniu znalazły się przepisy służące przyspieszeniu i wyjaśnieniu procedury nadmiernego deficytu. Procedura nadmiernego deficytu ma na celu zapobieganie nadmiernym deficytom publicznym oraz - jeżeli wystąpią - doprowadzenie do ich szybkiej korekty, przy czym przestrzeganie dyscypliny budżetowej jest sprawdzane na podstawie kryteriów deficytu i długu publicznego. Należy zaostrzyć zasady dotyczące dyscypliny budżetowej, w szczególności poprzez zwracanie baczniejszej uwagi na poziom zadłużenia i ogólną stabilność finansów publicznych oraz na zmiany w tym zakresie. Należy zapewnić lepsze przestrzeganie tych zasad, jak też usprawnić systemy ich egzekwowania. Zarządzanie gospodarcze powinno się też usprawnić, dbając o aktywniejszy i wcześniejszy udział Parlamentu Europejskiego oraz parlamentów narodowych.
David Martin
na piśmie - Głosowałem za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania, gdyż zdecydowanie sprzeciwiam się programowi rujnujących oszczędności, który narzuca Unii Europejskiej centroprawica. Omawiany pakiet reform w dziedzinie zarządzania gospodarczego zahamuje wzrost w UE właśnie wtedy, gdy potrzebujemy inwestycji na rzecz wzrostu, badań i rozwoju oraz miejsc pracy, aby zabezpieczyć przyszłość gospodarczą Europy. Pakiet reform finansowych najdotkliwiej zaboli najuboższych obywateli Europy, pozostawiając przyczynę kryzysu - sektor finansowy - nietkniętą. Cieszy mnie koordynacja polityki gospodarczej i fiskalnej w Europie, ale jestem zdecydowanie przeciwny krótkowzrocznej wizji, w ramach której ma ona nastąpić. Długoterminowe inwestycje w przyjazną środowisku gospodarkę, badania naukowe i infrastrukturę są bezwzględnie potrzebne z punktu widzenia stabilności gospodarczej, tworzenia miejsc pracy oraz wzrostu, więc nie mogę poprzeć tego pakietu reform, który doprowadzi do rujnujących cięć w całej Europie.
Clemente Mastella
Omawiany wniosek dotyczy przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu. Naszym zdaniem egzekwowanie nadzoru budżetowego powinno zawsze być podporządkowane nadrzędnym celom UE, a w szczególności wymogom związanym ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnianiem odpowiedniej ochrony socjalnej oraz zwalczaniem wykluczenia społecznego.
Przy monitorowaniu zgodności z zasadami dotyczącymi dyscypliny budżetowej należy zwrócić uwagę również na problemy społeczne, które mogą mieć wpływ na sytuację finansową rządów. Uważamy też, że państwom członkowskim wdrażającym reformy strukturalne, które przyczyniają się do utrzymania lub tworzenia miejsc pracy oraz do zmniejszenia ubóstwa należy udostępnić możliwość odejścia od ich średnioterminowych celów budżetowych.
Wreszcie uważamy, że lepsze zarządzanie gospodarcze powinno iść w parze ze wzmocnieniem legitymacji demokratycznej zarządzania europejskiego, a rolę Parlamentu Europejskiego w całym procesie nadzoru należy zwiększyć. Ponadto regularne konsultacje z partnerami społecznymi oraz większe zaangażowanie parlamentów narodowych są warunkiem koniecznym dla wiarygodnych i przejrzystych ram nadzorczych.
Jean-Luc Mélenchon
W omawianym sprawozdaniu proponuje się rozszerzenie głosowania odwróconą większością kwalifikowaną w celu karania grzywnami państw członkowskich, których polityka nie jest zgodna ze standardami euroliberalnymi. Co gorsza, wzywa się Komisję, by wdrożyła przyspieszony proces karania za celowe nieprzestrzeganie zasad. Jedyny istniejący wyjątek dotyczy państw członkowskich, które reformują systemy emerytalne zgodnie z życzeniami Komisji. W ten sposób narzuca się autorytarny federalizm. Nigdy nie zgodzę się, by mój kraj płacił komukolwiek grzywnę.
Andreas Mölzer
na piśmie - (DE) Monitorowanie budżetów nie powinno sprowadzać się zaledwie do dostępu do faktów i prawidłowych liczb. Komisja powinna oczywiście wydawać również zalecenia, na przykład dotyczące redukcji długu. W żadnym przypadku nie powinniśmy jednak pozwolić na dyktowanie państwom członkowskim, jak mają wydawać pieniądze. Obywatele UE nie chcą zarządzania europejskiego, nie przewidziano go też w traktatach. W oczywisty sposób gwałci ono zasadę pomocniczości. W dotkniętych kryzysem krajach ożywienia gospodarki nie wywoła zarządzanie ze strony UE, ale wyjście ze strefy euro. Z powyższych powodów nie mogę poprzeć omawianego wniosku.
Franz Obermayr
na piśmie - (DE) Wnioski dotyczące zarządzania gospodarczego w oczywisty sposób naruszają zasadę pomocniczości. Głosowałem za odrzuceniem omawianego sprawozdania, gdyż jest ono szkodliwe zarówno dla integracji europejskiej, jak i sytuacji gospodarczej oraz społecznej państw członkowskich.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Procedura nadmiernego deficytu musi być wdrażana szybciej i wcześniej, by zapobiec nadmiernemu narastaniu deficytów rządowych. Moim zdaniem zasady dyscypliny budżetowej trzeba wzmocnić, zwracając szczególną uwagę na poziom długu. Aby osiągnąć przedstawione cele, Komisja musi zyskać szczególną rolę w obszarze oceny, monitorowania i wydawania zaleceń. Dokonując oceny, Komisja i Rada muszą też uwzględniać reformy emerytalne wdrażane przez dane państwo członkowskie. Nie zgadzam się z wnioskiem, aby zmniejszyć wymiar kary dla państw członkowskich, które nie wdrożyły lub nie wdrożyły należycie działań albo narzędzi służących kontroli deficytu. Nie sądzę, aby należało zredukować łączną roczną kwotę grzywny, gdyż uiszczone sumy trzeba wykorzystać w celu wdrażania mechanizmów stabilności.
Alfredo Pallone
Po pierwsze, pragnę pogratulować panu posłowi Feio znakomitego sprawozdania. Moim zdaniem relacja długu do PKB powinna być redukowana w "zadowalającym tempie”. Tak więc różnica między obecnym zadłużeniem rządowym a wynoszącą 60 % wartością odniesienia powinna zmniejszać się w tempie jednej dwudziestej rocznie. Z zadowoleniem przyjmuję poprawkę pana posła Feio do pierwotnego wniosku Komisji, zgodnie z którą średnią wielkość stopnia redukcji należy obliczać jako jedną dwudziestą rocznie w ciągu poprzednich trzech lat. Zgadzam się też, że ocena przestrzegania tego warunku powinna rozpocząć się po trzech latach od zamknięcia trwających obecnie procedur nadmiernego deficytu. Przede wszystkim cieszy mnie fakt, że stosując rozporządzenie w sprawie długu rządowego, Komisja będzie musiała uwzględnić "wszystkie inne stosowne czynniki”, w tym w szczególności dług prywatny oraz inne ważne czynniki pozwalające dokonać całościowej oceny. Mam nadzieję, że Parlament osiągnie ostatecznie porozumienie i jak najszybciej zatwierdzi cały pakiet zarządzania, aby wysłać silny sygnał jedności społeczeństwu i rynkom oraz powstrzymać spekulację.
Maria do Céu Patrão Neves
W ramach pakietu legislacyjnego, którego celem jest wzmocnienie zarządzania gospodarczego w UE i strefie euro, głosowano również nad przedmiotowym projektem opinii dotyczącej wniosku Komisji zmieniającego rozporządzenie w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu. Głosowałam za przyjęciem omawianego sprawozdania, gdyż zgadzam się w zasadzie z uwagami sprawozdawcy, zwłaszcza w odniesieniu do następujących kwestii: 1) egzekwowanie nadzoru budżetowego powinno być podporządkowane nadrzędnym celom UE; 2) przy monitorowaniu zgodności z zasadami dotyczącymi dyscypliny budżetowej należy zwrócić szczególną uwagę nie tylko nie tylko na problemy gospodarcze, ale również problemy społeczne, które mogą mieć wpływ na sytuację finansową rządów; 3) grzywny pobrane od państw członkowskich, które nie zastosują się do odnośnych zaleceń, powinny być wykorzystane do wsparcia długoterminowych celów UE w zakresie inwestycji i zatrudnienia, a nie rozdzielane jedynie wśród państw członkowskich, które nie podlegają żadnej procedurze nadmiernego deficytu, jak proponuje Komisja; 4) regularne konsultacje z partnerami społecznymi oraz większe zaangażowanie parlamentów narodowych są warunkiem koniecznym dla wiarygodnych i przejrzystych ram nadzorczych.
Raül Romeva i Rueda
Głosowałem za odrzuceniem omawianego dokumentu. Wynika to z wprowadzenia wyraźnie procyklicznego środka służącego uporaniu się z nadmiernym deficytem. Chodzi mi konkretnie o zasadę jednej dwudziestej, zgodnie z którą dług publiczny ma ulegać rocznej redukcji o 5 % w ciągu trzech kolejnych lat, jeżeli przekracza on 60 % produktu krajowego brutto (PKB), nawet jeżeli deficyt jest niższy od 3 % PKB. Środek ten bazuje na założeniu, że wzrost gospodarczy zależy wyłącznie od redukcji wydatków publicznych. Innymi słowy, walka z długiem publicznym ma polegać na bezpośrednim stosowaniu szczególnie rygorystycznych planów oszczędnościowych niezależnie od okoliczności.
Licia Ronzulli
Głównym celem pakietu legislacyjnego przedstawionego przez Komisję w 2010 roku jest ponowne usprawnienie zarządzania gospodarczego w UE i strefie euro. W kryzysie takim jak obecny ma to znaczenie strategiczne. Wśród priorytetów są udoskonalenie planów rozwoju i wzrostu państw członkowskich, optymalizacja koordynacji polityki budżetowej oraz usprawnienie procedur monitorowania deficytu i długu państwowego. Aby osiągnąć te wyniki, musimy jednak działać w pełni w zgodzie z planami ożywienia rynku pracy i polityką ochrony socjalnej, która stanowi kamień węgielny nowego modelu trwałego wzrostu.
Kay Swinburne
na piśmie - Grupa ECR zawsze działała konstruktywnie w celu zagwarantowania, że strefa euro będzie mogła sformułować trwałe rozwiązanie trapiącego ją kryzysu zadłużenia państwowego. Niedostatki paktu stabilności i wzrostu, zarówno jeżeli chodzi o jego treść, jak i egzekwowanie, są od pewnego czasu oczywiste; wysiłki podejmowane na rzecz wypracowania trwałego, działającego rozwiązania są godne poparcia. Podczas obrad w komisji i rozmów trójstronnych staraliśmy się wnieść wkład w prace Parlamentu, aby ich wynik był realistyczny, efektywny i trwały. Stwierdzamy niemniej z ubolewaniem, że rozwiązanie wnioskowane przez Komisję i poparte przez Parlament nie dotyczy wyłącznie strefy euro, ale też krajów, które nie posługują się tą walutą. Jakkolwiek by nań nie patrzeć, pakiet poddany pod głosowanie zwiększa uprawnienia UE kosztem państw członkowskich. Zawiera on nowatorskie koncepcje takie jak głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną i grzywny dla państw członkowskich, sprawiając, iż budżety krajowe nie będą już opracowywane wyłącznie przez parlamenty narodowe. Chociaż zatem popieramy cele długoterminowe, nie możemy poprzeć środków i głosowaliśmy za odrzuceniem tych sprawozdań, których zakres nie ogranicza się do strefy euro.
Nuno Teixeira
Niedawne wydarzenia dowiodły, że różne pakty stabilności i wzrostu nie przyniosły pożądanego skutku: kilka państw członkowskich ma natomiast poważne problemy z wypełnianiem swoich zobowiązań i ryzykuje wzrostem długu publicznego. W sprawozdaniu przyjętym dziś na posiedzeniu plenarnym zawarto obszerniejszy pakiet działań stanowiących propozycje dotyczące europejskiego zarządzania gospodarczego. W szczególności w sprawozdaniu analizuje się kwestię nadmiernego zadłużenia państw członkowskich, rozważając problemy Unii Europejskiej jako całości - nie tylko w sensie rozwiązania kwestii deficytów, ale też poziomu długu publicznego, aby zapewnić wdrożenie procedur w celu skorygowania naruszeń na wczesnym etapie, zapobiegając tym samym wdrażaniu działań naprawczych, gdy jest już zbyt późno. Wdrożenie tych działań jest niezbędne z punktu widzenia strefy euro. Biorąc pod uwagę wynik negocjacji oraz postępy poczynione w ostatnich miesiącach podczas rozmów trójstronnych, mam nadzieję, iż możemy spodziewać się szybszej publikacji zaleceń Komisji oraz liczyć na prawdziwy dialog gospodarczy. Mam nadzieję, że możliwość przeglądu zaleceń w oparciu o wnioski z kryzysów gospodarczych przyczyni się również do sukcesu pakietu, pod warunkiem, że nie zagrozi to stabilności fiskalnej.
Viktor Uspaskich
na piśmie - (LT) Kryzys w Grecji dowodzi między innymi pilnej potrzeby zapewnienia odpowiedzialności fiskalnej. W przeciwnym razie wszystkie państwa członkowskie UE, nie tylko Grecja, będą zmagać się z poważnymi problemami, gdyż dwie trzecie państw UE wykazuje nadmierny deficyt. Cieszy mnie, że sprawozdawca podkreśla ten fakt.
W sprawozdaniu zawarto więcej wniosków, ale najważniejsze dotyczą przezwyciężenia nadmiernego deficytu budżetowego oraz sfinalizowania metod walki z deficytem w przyszłości. Poruszono również inny ważny aspekt - musimy redukować deficyt budżetowy bez nadwerężania wzrostu, zwłaszcza przy dokonywaniu oszczędności. Ważne jest, aby system służący zarządzaniu długiem publicznym i prywatnym sprzyjał długoterminowemu wzrostowi. Wiąże się to z poprawą warunków inwestowania oraz rozwojem rynku wewnętrznego przy jednoczesnym uwzględnieniu konkretnych priorytetów i potrzeb państw członkowskich.
Co najważniejsze, potrzebujemy przejrzystości, odpowiedzialności i niezależnego nadzoru. To niezbędne elementy usprawnienia zarządzania gospodarczego. Krajowe ramy budżetowe powinny uwzględniać utworzenie niezależnych organów budżetowych i zwiększenie ich roli, jak też zapewniać publikację przejrzystych statystyk fiskalnych.
Sophie Auconie
Obecne wydarzenia dowodzą, że europejski pakt stabilności i wzrostu jest niezbyt efektywny i nie zapobiegł on wystąpieniu w kilku państwach członkowskich poważnych problemów z bilansem płatniczym oraz spłatą długu. Niezależnie od pomocy świadczonej tym krajom przez UE instytucje pracują zatem nad usprawnieniem paktu stabilności i wzrostu w celu uniknięcia tego rodzaju kryzysów w przyszłości. Jest to celem pakietu zarządzania gospodarczego, którego elementem jest przedmiotowe sprawozdanie pani poseł Ford. Sprawozdanie to odnosi się do wymogów dotyczących ram budżetowych w państwach członkowskich. Głosowałam za przyjęciem omawianego sprawozdania, podobnie jak całości pakietu zarządzania gospodarczego.
Mara Bizzotto
Wstrzymałam się od głosu, gdyż żywię wątpliwości co do długookresowego wpływu wytycznych wnioskowanych w sprawozdaniu na gospodarki państw członkowskich. Wytyczne te mają w szczególności służyć rygorystycznemu wdrożeniu mechanizmów nadzoru w celu zapobieżenia kolejnym kryzysom finansowym podobnym do greckiego w Unii. Moim zdaniem problemów gospodarczych państw członkowskich nie rozwiążemy, ograniczając po prostu ich uprawnienia i rolę, dlatego też zdecydowałam się wstrzymać od głosu.
Antonio Cancian
Sprawozdanie pani poseł Ford stanowi element pakietu legislacyjnego służącego reformie zarządzania gospodarczego, który składa się z sześciu sprawozdań będących wynikiem wielomiesięcznych negocjacji. Parlament wysłał jasny komunikat wszystkim, a zwłaszcza Radzie. Mam w związku z tym nadzieję, że pakiet ten zostanie ostatecznie zatwierdzony przed przerwą letnią, a przede wszystkim jak najszybciej wdrożony, aby Unia Europejska nie pozostawała, jak w przeszłości, nieprzygotowana na wyzwania zagrażające jej stabilności. Głosowałem w szczególności za przyjęciem sprawozdania pani poseł Ford, gdyż moim zdaniem harmonizacja krajowych systemów poprzez opracowanie minimalnych wymagań, a przede wszystkim planów prognozowania dla systemów rachunkowości publicznej jest kwestią fundamentalną, jeżeli chcemy w przyszłości zapobiec kryzysom gospodarczym. Nie powinno to jednak oznaczać zlekceważenia krajowego charakteru regulacji fiskalnych, które znacząco się różnią, zwłaszcza między krajami należącymi do strefy euro i tymi spoza niej.
Maria Da Graça Carvalho
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania, gdyż zgadzam się, że państwa członkowskie powinny ustanowić kategorycznie podlegające kontroli, skuteczne średniookresowe ramy budżetowe przewidujące przyjęcie przynajmniej czteroletniej perspektywy planowania budżetowego, tak aby zagwarantować, że krajowe planowanie budżetowe jest elementem wieloletniej perspektywy planowania budżetowego. Państwa członkowskie powinny ustanowić odpowiednie mechanizmy koordynacji między podsektorami sektora instytucji rządowych i samorządowych, służące kompleksowemu i spójnemu uwzględnieniu wszystkich podsektorów w planowaniu budżetowym, właściwych dla danego kraju liczbowych regułach budżetowych i w przygotowaniu prognoz budżetowych oraz ustalaniu planowania wieloletniego, jak przewidziano w szczególności w wieloletnich ramach budżetowych.
Carlos Coelho
Trwający kryzys gospodarczy, finansowy i społeczny dowodzi, że obecny model zarządzania gospodarczego Unii Europejskiej nie działa: okazało się, iż nadzór jest zupełnie niewystarczający, a zasady paktu stabilności i wzrostu nie są przestrzegane. W związku z tym popieram pakiet środków, które przedstawiła w dziedzinie zarządzania gospodarczego Komisja Europejska. Głosuję za przyjęciem sprawozdania pani poseł Ford w sprawie wymogów dotyczących ram budżetowych w państwach członkowskich. Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że regulacje będą miały zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich UE. Podkreślam potrzebę ustanowienia niezależnego nadzoru. Cieszy mnie możliwość przyznania obejmującym właśnie władzę rządom prawa do aktualizacji średniookresowych ram budżetowych w celu uwzględnienia nowych priorytetów politycznych.
Lara Comi
Głosowałam za przyjęciem przedmiotowej dyrektywy, gdyż moim zdaniem udało się w niej znaleźć równowagę między rygoryzmem, który jest w tej dziedzinie konieczny, a elastycznością związaną z sytuacją gospodarczą. Nie wolno nam zapominać, że nasza unia gospodarcza i walutowa nie ma sobie równych w historii, jeżeli chodzi o rozmiar, różnorodność oraz poziom rozwoju. Nie ma podręcznika mówiącego, jak stworzyć doskonałą unię walutową, a wiedzy zdobytej do tej pory nie można przypisać bezwzględnej wartości, gdyż specyfika społeczno-gospodarcza strefy euro może czynić wszelkie porównania bezsensownymi. W związku z tym - i sprawozdawczyni bardzo dobrze sobie z tym poradziła - trzeba podkreślić, że kryteria z Maastricht, stanowiące doskonały punkt odniesienia i przydatną miarę określenia niezbędnej wiarygodności naszej waluty, nie są wartościami bezwzględnymi, których trzeba przestrzegać wszędzie i zawsze. Mogą się pojawić sytuacje gospodarcze, w których odejście od tych limitów jest ryzykiem wartym podjęcia, pod warunkiem, że dodatkowe zadłużenie sfinansuje ożywienie, którego nie można odkładać na później. Gratuluję sprawozdawczyni znakomitego wykonania pracy w tak krótkim czasie, mając zarazem nadzieję, że debaty polityczną i intelektualną na ten temat uda się połączyć, aby zagwarantować mieszkańcom Europy dobrobyt, w budowie którego pomaga polityka pieniężna.
Diogo Feio
Jeżeli naprawdę chcemy zapobiec przyszłym kryzysom i pragniemy stworzyć spójną oraz odpowiedzialną unię gospodarczą; jeżeli pragniemy kierować się zasadami zapobiegania błędom i korygowania ich; jeżeli chcemy uczynić priorytetem trwały wzrost, wówczas przedmiotowa dyrektywa jest niezbędnym elementem omawianego pakietu. Zawiera ona fundamentalne zasady, których wdrożenie przez rządy państw członkowskich uczyni ich politykę budżetową bardziej przejrzystą, między innymi w odniesieniu do publikacji prognoz budżetowych i danych o wykonaniu budżetu.
Moim zdaniem nasze tutejsze osiągnięcia przygotują Unię do koordynacji działań oraz wspólnego zapobiegania potencjalnym problemom, niedociągnięciom oraz zaburzeniom równowagi. Wreszcie, pragnę podziękować pani poseł Ford za wysiłki i zaangażowanie włożone w sporządzenie omawianego sprawozdania.
José Manuel Fernandes
Omawiane sprawozdanie autorstwa pani poseł Ford odnosi się do wniosku ustawodawczego dotyczącego zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu, który stanowi element pakietu zarządzania gospodarczego przyjętego przez Komisję w dniu 29 września 2010 r. w celu "stworzenia solidnych podstaw stabilności makroekonomicznej i zapewnienia stabilności finansów publicznych”, aby uczynić konstrukcję UE solidniejszą i trwalszą. Obecna sytuacja gospodarcza i finansowa różnych krajów UE dowodzi niepowodzenia paktu stabilności i wzrostu. Nie wystarczy kontrolować deficyt publiczny. Trzeba też unikać długu publicznego i prywatnego. Obecnie konieczne staje się także wprowadzenie mechanizmów poprawiających konkurencyjność i uzdrawiających finanse publiczne. Państwom członkowskim uniemożliwi się generowanie nadmiernych deficytów. Usprawnione zostaną działania koordynacyjne i nadzorcze zapewniające poszanowanie dyscypliny budżetowej. Zagłosowałem za tym wnioskiem w sprawie zmiany prawodawstwa, gdyż moim zdaniem z punktu widzenia odbudowy zaufania społecznego do instytucji oraz trwałego wzrostu w UE środki te należy wdrożyć jak najszybciej.
João Ferreira
Omawiane sprawozdanie odnosi się do wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie wymogów dotyczących ram budżetowych w państwach członkowskich, stanowiąc zarazem jeden z najpoważniejszych ataków na suwerenność tych ostatnich.
Zagraża ono możliwości dokonywania wyborów budżetowych, które są kluczowym elementem określenia ścieżki, jaką podążają poszczególne kraje zgodnie ze swoimi cechami, interesami i wolą obywateli. Sytuacja jest szczególnie poważna z punktu widzenia najsłabszych gospodarek strefy euro, które mają rzekomo "nadmierne deficyty” i mogą podlegać surowym sankcjom. Omawiana dyrektywa jest elementem pakietu legislacyjnego w sprawie tak zwanego "zarządzania gospodarczego”, który obejmuje sześć dokumentów i stanowi prawdziwy atak na prawa socjalne i pracownicze, a wręcz na samą demokrację.
Celem tego pakietu legislacyjnego jest bezprecedensowy atak na prawa parlamentów narodowych, a w Portugalii również na konstytucję Republiki Portugalskiej. Od teraz posłowie do parlamentów narodowych będą podporządkowani wytycznym Unii Europejskiej na temat budżetów ich krajów. Wytyczne te mają charakter w coraz większym stopniu neoliberalny i decyduje o nich w zasadzie dyrektoriat dysponujący większością głosów w Radzie oraz Parlamencie Europejskim. Nie mamy wyboru, więc głosujemy za odrzuceniem sprawozdania.
Ilda Figueiredo
Omawiane sprawozdanie stanowi jeden z dwóch dokumentów na temat wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie wymogów dotyczących ram budżetowych w państwach członkowskich. Stanowi ono jeden z najpoważniejszych ataków na suwerenność tych państw, a sytuacja jest jeszcze gorsza z punktu widzenia tych państw strefy euro, które mają rzekomo "nadmierne deficyty” i mogą oprócz ciągłego nadzoru Komisji Europejskiej podlegać sankcjom.
Omawiana dyrektywa jest elementem pakietu legislacyjnego w sprawie tak zwanego "zarządzania gospodarczego”, który obejmuje sześć dokumentów i stanowi prawdziwy atak na prawa socjalne i pracownicze. To też część krucjaty Unii Europejskiej przeciwko niepodległości i suwerenności narodowej.
Wynikiem negocjacji jest końcowe porozumienie między trzema instytucjami - Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją Europejską - które pomimo sprzeczności obecnych na szczeblu UE zostanie z pewnością potwierdzone podczas szczytu Rady 24 czerwca. Zamierzonym celem jest bezprecedensowy atak na prawa parlamentów narodowych, jak też na konstytucję Republiki Portugalskiej, której posłowie będą podporządkowani mającym coraz bardziej neoliberalny charakter wytycznym Unii Europejskiej na temat budżetów ich krajów. W związku z tym głosowaliśmy za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Światowy kryzys gospodarczy i finansowy gwałtownie pogorszył korzystne warunki gospodarcze i finansowe, jakie panowały do 2007 roku, dowodząc ponownie, że nieprzewidzianych zysków nagromadzonych w dobrych czasach nie wykorzystano w należyty sposób, by umożliwić wdrożenie skutecznych procedur w okresie mniej przychylnym. Dostęp do danych fiskalnych jest konieczny, aby nadzór budżetowy UE mógł należycie funkcjonować. Terminowe i wiarygodne dane fiskalne są niezbędną podstawą właściwego i punktualnego monitorowania, które umożliwia podjęcie szybkich działań w razie wystąpienia niekorzystnej sytuacji budżetowej. Przejrzystość jest fundamentalna z punktu widzenia zapewnienia jakości danych fiskalnych; jej warunkiem jest regularna dostępność tych danych.
Marietta Giannakou
Grupa posłów do PE z ramienia Nowej Demokracji zagłosowała dzisiaj za przyjęciem sześciu wniosków zawartych w nowym pakiecie zarządzania gospodarczego. Wnioski Parlamentu Europejskiego otwierają drogę do osiągnięcia stabilności gospodarczej, jednocześnie pozwalając opracować innowacyjne mechanizmy działania takie jak euroobligacje i europejskie obligacje projektowe.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Z zadowoleniem przyjąłem omawiany dokument, gdyż celem pakietu zarządzania gospodarczego jest lepsza koordynacja polityki gospodarczej i usprawnienie nadzoru nad nią w ramach unii gospodarczej i walutowej. Ponadto zaproponowano w nim wymogi dotyczące ram budżetowych państw członkowskich w celu zachęcenia do większej odpowiedzialności budżetowej dzięki określeniu minimalnych wymogów dotyczących krajowych ram budżetowych i zagwarantowaniu, że są one zgodne ze zobowiązaniami traktatowymi. Jako uzupełnienie zmian w funkcji zapobiegawczej i naprawczej paktu stabilności i wzrostu Komisja zaproponowała też usprawnienie mechanizmów egzekwowania zobowiązań wobec państw członkowskich ze strefy euro. Ogólnie z zadowoleniem przyjmuję propozycje wysunięte celem zagwarantowania usprawnienia krajowych ram budżetowych i zachęcenia państw członkowskich do podejmowania bardziej wyważonych decyzji budżetowych w przyszłości. W szczególności konieczne są propozycje dotyczące usprawnionej budżetowej sprawozdawczości statystycznej w celu uniknięcia powtarzania błędów popełnionych wcześniej przez inne państwa członkowskie. Analogicznie, propozycje dotyczące utworzenia niezależnych instytucji budżetowych, wprowadzenia krajowych reguł budżetowych i obowiązkowego wieloletniego planowania budżetowego także powinny pomóc w zapewnieniu większej stabilności budżetowej.
David Martin
na piśmie - Głosowałem za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania, gdyż zdecydowanie sprzeciwiam się programowi rujnujących oszczędności, który narzuca Unii Europejskiej centroprawica. Omawiany pakiet reform w dziedzinie zarządzania gospodarczego zahamuje wzrost w UE właśnie wtedy, gdy potrzebujemy inwestycji na rzecz wzrostu, badań i rozwoju oraz miejsc pracy, aby zabezpieczyć przyszłość gospodarczą Europy. Pakiet reform finansowych najdotkliwiej zaboli najuboższych obywateli Europy, pozostawiając przyczynę kryzysu - sektor finansowy - nietkniętym. Cieszy mnie koordynacja polityki gospodarczej i fiskalnej w Europie, ale jestem zdecydowanie przeciwny krótkowzrocznej wizji, w ramach której ma ona nastąpić. Długoterminowe inwestycje w przyjazną środowisku gospodarkę, badania naukowe i infrastrukturę są bezwzględnie potrzebne z punktu widzenia stabilności gospodarczej, tworzenia miejsc pracy oraz wzrostu, więc nie mogę poprzeć tego pakietu reform, który doprowadzi do rujnujących cięć w całej Europie.
Clemente Mastella
Komisja proponuje zwiększyć przestrzeganie przez państwa członkowskie paktu stabilności i wzrostu oraz pogłębić koordynację polityki budżetowej, określić minimalne wymagania wobec ram budżetowych i określić mechanizmy egzekwowania obecnych zasad.
Z zadowoleniem przyjmujemy propozycje wysunięte celem zagwarantowania usprawnienia krajowych ram budżetowych i zachęcenia państw członkowskich do podejmowania bardziej wyważonych decyzji budżetowych w przyszłości. Analogicznie popieramy propozycje dotyczące utworzenia niezależnych instytucji budżetowych, wprowadzenia krajowych reguł budżetowych i obowiązkowego wieloletniego planowania budżetowego, aby pomóc w zapewnieniu większej stabilności gospodarczej i pieniężnej. Naszym zdaniem wymogi wobec krajowych ram budżetowych powinny nie tylko gwarantować, że plany budżetowe państw członkowskich będą miały za podstawę realistyczne prognozy, ale powinny także zapewniać poświęcenie należytej uwagi trwałości ich odpowiednich systemów ochrony socjalnej, w tym systemu emerytalnego i opieki zdrowotnej.
Wreszcie, uważamy, że wymogi dotyczące krajowych ram budżetowych powinny być także pomyślane w taki sposób, aby zachęcać państwa członkowskie - oraz pozostawiać im pole manewru - do prowadzenia sprzyjających rozwojowi inwestycji publicznych, w dziedzinie edukacji i szkoleń, z pożytkiem dla realizacji przez UE celów w zakresie wzrostu i zatrudnienia.
Jean-Luc Mélenchon
W przedmiotowym sprawozdaniu wzywa się Komisję do comiesięcznej publikacji rachunków rządów krajowych. Będą one musiały prowadzić sprawozdawczość zgodnie z normami wskazanymi przez Komisję. Nie udajemy już, że ustanawiamy budżety na szczeblu krajowym - oferujemy jedynie "wsparcie”. W sprawozdaniu widać aprobatę dla tego stanu rzeczy, do którego przyczyniła się większość w Parlamencie, głosując za wprowadzeniem europejskiego semestru. Głosuję za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania. Francuzi nie dopuszczą do wprowadzenia tych środków.
Andreas Mölzer
na piśmie - (DE) Intencje leżące u podstaw sprawozdania, a więc zapewnienie dyscypliny budżetowej w państwach członkowskich, są godne uznania. Choć dostrzegam to przesłanie, niezbyt w nie wierzę. Milcząca większość Europejczyków zgadza się ze mną. Należy odrzucić ingerencję w budżety państw członkowskich. Trzeba wypróbować różne podejścia i rozwiązania, które Parlament musi pilnie przedyskutować, do czego na razie nie doszło. Ze złych decyzji podjętych w ostatnich latach trzeba wyciągnąć właściwe wnioski. Dopóki nie zostaną zaproponowane rozwiązania alternatywne, nie mogę poprzeć tego kierunku działań i zagłosować za wnioskiem.
Franz Obermayr
na piśmie - (DE) W przyszłości spełnienie kryteriów z Maastricht ma zostać wymuszone ostrzeżeniami na wczesnym etapie i drastycznymi karami. Ten pakt na razie jednak nie zadziałał. Nie wierzę, że zacznie nagle funkcjonować poprawnie po wprowadzeniu nowych dyrektyw. Z tego powodu nie głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Koordynacja i nadzór polityki gospodarczej w unii gospodarczej i walutowej muszą być efektywne oraz skuteczne. Aby osiągnąć ten cel, państwa członkowskie trzeba zachęcić do odpowiedzialności fiskalnej. Musimy pilnie ustanowić co najmniej minimalne wymogi wobec krajowych ram oraz zapewnić skuteczność procedury nadmiernego deficytu. Państwa członkowskie muszą w sprzyjających okresach prowadzić rozważną i przemyślaną politykę budżetową, aby odpowiednio zabezpieczyć się na czas kryzysu. Zgadzam się z wnioskiem, aby krajowe liczbowe reguły budżetowe dla państw członkowskich objętych derogacją zawierały definicję celu i zakres zasad, reguły monitorowania oraz konsekwencje nieprzestrzegania zasad. Moim zdaniem średniookresowe ramy budżetowe powinny obejmować procedury ustalania opinii na temat wpływu proponowanych środków na długoterminową stabilność finansów publicznych. Ponadto należy stosować klauzule korekcyjne określające przypadki, w których dozwolone byłoby tymczasowe odstąpienie od reguł.
Alfredo Pallone
W kontekście reformy paktu stabilności i wzrostu oraz w świetle różnych wprowadzonych innowacji, jak też ściślejszej współpracy między instytucjami europejskimi, parlamentami narodowymi i rządami, sprawozdanie pani poseł Ford w sprawie wymogów dotyczących ram budżetowych w państwach członkowskich jest bardzo ważne, gdyż ustanawia minimalne wymagania wobec systemów rachunkowości publicznej, centralnych i lokalnych statystyk finansów publicznych oraz planowania wieloletniego. Transpozycja dyrektywy nie zawsze oznacza konieczność formalnego włączenia jej przepisów do ustawodawstwa krajowego (na przykład za pośrednictwem ustawy). Wystarczy zatem również akt o charakterze administracyjnym, byle tylko gwarantował on przejrzyste stosowanie dyrektywy. Mam nadzieję, że umożliwi to szybsze wdrożenie dyrektywy. Mam nadzieję, że Parlament osiągnie ostatecznie porozumienie i jak najszybciej zatwierdzi cały pakiet zarządzania, aby wysłać silny sygnał jedności społeczeństwu i rynkom oraz powstrzymać spekulację.
Maria do Céu Patrão Neves
W ramach pakietu legislacyjnego, którego celem jest wzmocnienie zarządzania gospodarczego w UE i strefie euro, głosowano również nad przedmiotowym projektem opinii w sprawie wymogów dotyczących ram budżetowych w państwach członkowskich. Głosowałam za przyjęciem omawianego sprawozdania, gdyż zgadzam się w zasadzie z uwagami sprawozdawczyni, zwłaszcza w odniesieniu do następujących podstawowych kwestii: 1) główny cel wniosku powinien być powiązany z wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnieniem odpowiedniej ochrony socjalnej i zwalczaniem wykluczenia społecznego; 2) zasady zaproponowane celem zagwarantowania usprawnienia krajowych ram budżetowych powinny być ustanawiane w kontekście europejskiego okresu oceny koordynacji polityki gospodarczej; 3) wymogi wobec krajowych ram budżetowych powinny nie tylko gwarantować, że plany budżetowe państw członkowskich będą miały za podstawę realistyczne prognozy, ale powinny także zapewniać poświęcenie należytej uwagi trwałości ich odpowiednich systemów ochrony socjalnej, w tym opieki zdrowotnej i systemu emerytalnego; i wreszcie 4) wymogi dotyczące krajowych ram budżetowych powinny być także pomyślane w taki sposób, aby zachęcać państwa członkowskie do realizacji celów UE w zakresie wzrostu i zatrudnienia.
Miguel Portas
Chociaż w przedmiotowym sprawozdaniu potwierdza się wagę i konieczność posiadania niezależnych urzędów statystycznych zdolnych przedstawić rzetelne i wiarygodne dane na temat makroekonomicznych i budżetowych prognoz danego państwa członkowskiego, głosowałem za jego odrzuceniem, gdyż leżąca u jego podstaw filozofia karania doskonale zgrywa się z resztą pakietu, któremu sprzeciwiam się z powodów omówionych już przy okazji sprawozdań na temat koordynacji gospodarczej.
Raül Romeva i Rueda
Głosowałem za przyjęciem omawianego sprawozdania, gdyż zakłada się w nim większą harmonizację prognoz makroekonomicznych i budżetowych, wprowadzenie liczbowych zasad fiskalnych oraz zasad konsolidacji budżetowej, wdrożenie ram dotyczących najważniejszych kategorii wydatków średniookresowych, zwiększenie wymogów dotyczących rachunkowości i statystyki oraz wreszcie zwiększenie przejrzystości w odniesieniu do ogólnych wymogów dotyczących finansów i całościowych celów budżetowych.
Kay Swinburne
na piśmie - Grupa ECR zawsze działała konstruktywnie w celu zagwarantowania, że strefa euro będzie mogła sformułować trwałe rozwiązanie trapiącego ją kryzysu zadłużenia państwowego. Niedostatki paktu stabilności i wzrostu, zarówno jeżeli chodzi o jego treść, jak i egzekwowanie, są od pewnego czasu oczywiste; wysiłki podejmowane na rzecz wypracowania trwałego, działającego rozwiązania są godne poparcia. Podczas obrad w komisji i rozmów trójstronnych staraliśmy się wnieść wkład w prace Parlamentu, aby ich wynik był realistyczny, efektywny i trwały. Stwierdzamy niemniej z ubolewaniem, że rozwiązanie wnioskowane przez Komisję i poparte przez Parlament nie dotyczy wyłącznie strefy euro, ale też krajów, które nie posługują się tą walutą. Jakkolwiek by nań nie patrzeć, pakiet poddany pod głosowanie zwiększa uprawnienia UE kosztem państw członkowskich. Zawiera on nowatorskie koncepcje takie jak głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną i grzywny dla państw członkowskich, sprawiając, iż budżety krajowe nie będą już opracowywane wyłącznie przez parlamenty narodowe. Chociaż zatem popieramy cele długoterminowe, nie możemy poprzeć środków i głosowaliśmy za odrzuceniem tych sprawozdań, których zakres nie ogranicza się do strefy euro.
Sophie Auconie
Obecne wydarzenia dowodzą, że europejski pakt stabilności i wzrostu jest niezbyt efektywny i nie zapobiegł on wystąpieniu w kilku państwach członkowskich poważnych problemów z bilansem płatniczym oraz spłatą długu. Niezależnie od pomocy świadczonej tym krajom przez UE instytucje pracują zatem nad usprawnieniem paktu stabilności i wzrostu w celu uniknięcia tego rodzaju kryzysów w przyszłości. Jest to celem pakietu zarządzania gospodarczego, którego elementem jest przedmiotowe sprawozdanie pani poseł Goulard. Dotyczy ono nadzoru budżetowego w strefie euro. Niektórych pierwotnych propozycji pani poseł Goulard, w szczególności utworzenia Europejskiego Funduszu Walutowego, nie utrzymano podczas rozmów trójstronnych. Moim zdaniem równowaga wypracowana przez Komisję i Radę w odniesieniu do omawianego sprawozdania jest zadowalająca, w związku z czym głosowałam za jego przyjęciem, podobnie jak całości pakietu zarządzania gospodarczego.
Antonio Cancian
Sprawozdanie pani poseł Goulard stanowi element pakietu legislacyjnego służącego reformie zarządzania gospodarczego, który składa się z sześciu sprawozdań będących wynikiem wielomiesięcznych negocjacji. Parlament wysłał jasny komunikat wszystkim, a zwłaszcza Radzie. Mam w związku z tym nadzieję, że pakiet ten zostanie ostatecznie zatwierdzony przed przerwą letnią, a przede wszystkim jak najszybciej wdrożony, aby Unia Europejska nie pozostawała, jak w przeszłości, nieprzygotowana na wyzwania zagrażające jej stabilności. Głosowałem w szczególności za przyjęciem sprawozdania pani poseł Goulard, gdyż moim zdaniem ważne jest określenie kryteriów, ale też - i przede wszystkim - mechanizmów ich monitorowania. Z jednej strony w sprawozdaniu określa się zadania i cele realizowane na etapie monitorowania budżetów poszczególnych krajów i potencjalnego nakładania sankcji, z drugiej natomiast wskazuje się elementy mogące służyć zachęceniu ich do spełnienia kryteriów (tak zwane euroobligacje), które stanowią uzupełnienie pakietu nadzoru.
Maria Da Graça Carvalho
Głosowałam za przyjęciem omawianego sprawozdania, gdyż zgadzam się, że Rada, stanowiąc na zalecenie Komisji, powinna mieć możliwość zdecydowania o nałożeniu grzywny na państwo członkowskie, które umyślnie lub w wyniku poważnego zaniedbania zafałszowało dane dotyczące deficytu oraz zadłużenia istotne dla zastosowania art. 121 i 126 Traktatu oraz protokołu nr 12 załączonego do Traktatu. Zgadzam się też, że powyższe grzywny powinny być skuteczne, odstraszające i proporcjonalne do charakteru i wagi naruszenia oraz jego czasu trwania. Zgadzam się, że kwota grzywny nie powinna móc przekroczyć 0,2 % PKB. Dochody Komisji z odsetek od depozytów złożonych zgodnie z art. 4 i grzywny zapłacone zgodnie z art. 5 oraz art. 6a powinny stanowić inne dochody, o których mowa w art. 311 Traktatu, i powinny zostać przekazane na rzecz Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej.
Carlos Coelho
Trwający kryzys gospodarczy, finansowy i społeczny dowodzi, że obecny model zarządzania gospodarczego Unii Europejskiej nie działa: okazało się, iż nadzór jest zupełnie niewystarczający, a zasady paktu stabilności i wzrostu nie są przestrzegane. W związku z tym popieram pakiet środków, które przedstawiła w dziedzinie zarządzania gospodarczego Komisja Europejska. Głosuję za przyjęciem sprawozdania pani poseł Goulard w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro, choć dostrzegam, że sprawozdawczyni wykroczyła w kilku obszarach poza zakres swoich kompetencji, co bardzo utrudni osiągnięcie porozumienia z Radą. Z zadowoleniem przyjmuję zapis o grzywnach w przypadku fałszowania statystyk, którego celem jest karanie oszustw odnoszących się do obliczania deficytu oraz długu zarówno w strefie euro, jak i poza nią. Zgadzam się, że powinno być możliwe włączenie do tego systemu krajów spoza strefy euro.
Diogo Feio
Pragnę podkreślić element, który uznaję za najważniejsze osiągnięcie omawianego sprawozdania: możliwość stworzenia systemu opartego nie tylko na sankcjach zapisanych w pakcie stabilności i wzrostu, ale takiego, który pozwala wprowadzić realne zachęty rzeczywiście skłaniające rządy państw członkowskich do przestrzegania zasad określonych w pakcie.
Pragnę tu wskazać zbliżającą się publikację sprawozdania Komisji Europejskiej w sprawie emisji obligacji państwowych (papierów wartościowych strefy euro) w ramach solidarnej odpowiedzialności. Chciałbym też podkreślić ogrom wykonanej pracy - instytucjonalizację dialogu gospodarczego między poszczególnymi instytucjami europejskimi oraz działania na rzecz udziału parlamentów narodowych i rządów w rzeczywiście demokratycznej debacie na temat polityki gospodarczej.
Wreszcie, pragnę pogratulować pani poseł Goulard znakomitej pracy i zaangażowania, które umożliwiło maksymalne wykorzystanie potencjału tego pakietu.
José Manuel Fernandes
Omawiane sprawozdanie autorstwa pani poseł Goulard odnosi się do wniosku ustawodawczego dotyczącego zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 w sprawie nadzoru budżetowego w strefie euro, który stanowi element pakietu zarządzania gospodarczego przyjętego przez Komisję w dniu 29 września 2010 r. w celu "stworzenia solidnych podstaw stabilności makroekonomicznej i zapewnienia stabilności finansów publicznych”, aby uczynić konstrukcję UE solidniejszą i trwalszą. Obecna sytuacja gospodarcza i finansowa różnych krajów UE dowodzi niepowodzenia paktu stabilności i wzrostu. Nie udało się zapewnić dzięki niemu kontroli deficytu publicznego. Trzeba też unikać długu publicznego i prywatnego. Obecnie konieczne staje się także wprowadzenie mechanizmów poprawiających konkurencyjność i uzdrawiających finanse publiczne. Wzmocnimy mechanizmy koordynacji i nadzoru, aby zapobiec popełnianiu przez państwa członkowskie poważnych błędów w prowadzeniu polityki budżetowej, które mogłyby zagrozić unii gospodarczej i walutowej. Ponieważ uważam, że potrzebujemy szybkich i dobrych rozwiązań zgodnych z zaleceniami Europejskiego Banku Centralnego, głosowałem za omawianym wnioskiem w sprawie zmiany prawodawstwa, który służy intensyfikacji dialogu międzyinstytucjonalnego, jak również wzmocnieniu dyscypliny budżetowej, wymuszając na każdym państwie członkowskim i instytucji wypełnianie ich obowiązków.
João Ferreira
Omawiane sprawozdanie stanowi kolejną część pakietu sześciu aktów prawnych dotyczących tak zwanego zarządzania gospodarczego. Głosujemy za odrzuceniem wszystkich sprawozdań składających się na ten pakiet legislacyjny ze względu na zaprezentowaną w nim całościową wizję.
W tym przypadku chodzi o rozporządzenie w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro. W sprawozdaniu wskazuje się problemy i błędy pierwszej dekady unii gospodarczej i walutowej, nie wyciągając jednak niezbędnych wniosków, a w zamian wzywając do zaprowadzenia "solidniejszych” ram nadzoru krajowej polityki gospodarczej przez Komisję i Radę. Dodaje się też, że polityka taka powinna kłaść "szczególny nacisk na rozwój i wzmocnienie rynku wewnętrznego”: innymi słowy, chodzi o bardziej neoliberalną politykę, kolejne prywatyzacje, więcej nieskrępowanej konkurencji oraz więcej środków dających najsilniejszym przewagę nad najsłabszymi. W sprawozdaniu wzywa się także do stosowania grzywien wobec państw członkowskich nieprzestrzegających wymagań narzuconych im w pakcie stabilności i wzrostu. Próbuje się jednak również legitymizować system sankcji, usiłując uzupełnić go o zachęty. Wszystko to czyni się bez rozważenia rzeczywistych przyczyn problemów lub niezbędnych posunięć alternatywnych; jest to nie do przyjęcia.
Ilda Figueiredo
Omawiane sprawozdanie stanowi kolejną część pakietu sześciu aktów prawnych dotyczących tak zwanego zarządzania gospodarczego i jest jednym z najważniejszych elementów pakietu. Dotyczy ono rozporządzenia w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro.
Choć w sprawozdaniu wskazuje się problemy i błędy pierwszej dekady unii gospodarczej i walutowej, bez zastanowienia popełnia się je dalej, wzywając do zaprowadzenia "solidniejszych” ram nadzoru krajowej polityki gospodarczej przez Komisję i Radę. Zawsze dodaje się jednak, że polityka taka powinna kłaść "szczególny nacisk na rozwój i wzmocnienie rynku wewnętrznego”: innymi słowy, chodzi o bardziej neoliberalną politykę, kolejne prywatyzacje, więcej nieskrępowanej konkurencji oraz więcej środków dających najsilniejszym przewagę nad najsłabszymi. Ostatecznie więc wzywa się do wdrożenia tego samego rodzaju polityki i kryteriów monetarystycznych oraz neoliberalnych, narzucając państwom członkowskim jeszcze ściślejszą kontrolę oraz w ogóle nie zwracając uwagi na przyczyny problemów czy alternatywną politykę uwzględniającą różne poziomy rozwoju gospodarek.
Wzywa się zatem do stosowania grzywien wobec państw członkowskich nieprzestrzegających wymagań narzuconych im w pakcie stabilności i wzrostu. Próbuje się jednak również legitymizować system sankcji, usiłując uzupełnić go o zachęty. Dlatego też głosowaliśmy przeciwko omawianemu sprawozdaniu.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) W czerwcu 2010 roku Rada Europejska uzgodniła, że trzeba pilnie usprawnić koordynację naszej polityki gospodarczej. Porozumienie to dotyczyło przede wszystkim paktu stabilności i wzrostu oraz nadzoru budżetowego. Chodziło głównie o wzmocnienie funkcji zapobiegawczej i naprawczej paktu, jak też zapewnienie zgodności z paktem krajowych zasad budżetowych i średniookresowych ram budżetowych wszystkich państw członkowskich. Państwa członkowskie, których walutą jest euro, mają szczególny interes w tym, by prowadzić politykę gospodarczą sprzyjającą prawidłowemu funkcjonowaniu unii gospodarczej i walutowej oraz unikać środków stanowiących zagrożenie dla takiego prawidłowego funkcjonowania, i ponoszą w tym względzie szczególną odpowiedzialność. Zawarte w naprawczej części paktu sankcje dla państw członkowskich, których walutą jest euro, powinny zachęcać do rozważnego kształtowania polityki budżetowej. Jednocześnie zapewniają one pole manewru w ramach polityki budżetowej, w szczególności ze względu na znaczenie inwestycji publicznych.
Marietta Giannakou
Grupa posłów do PE z ramienia Nowej Demokracji zagłosowała dzisiaj za przyjęciem sześciu wniosków zawartych w nowym pakiecie zarządzania gospodarczego. Wnioski Parlamentu Europejskiego otwierają drogę do osiągnięcia stabilności gospodarczej, jednocześnie pozwalając opracować innowacyjne mechanizmy działania takie jak euroobligacje i europejskie obligacje projektowe.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Przyjmuję omawiany dokument z zadowoleniem, gdyż w przypadku części zapobiegawczej paktu stabilności i wzrostu dostosowanie się do średniookresowego celu budżetowego i realizowanie tego celu należy zapewnić przez obowiązek złożenia depozytu oprocentowanego, który byłby nakładany przejściowo na państwo członkowskie, którego walutą jest euro i które nie czyni wystarczających postępów w konsolidacji budżetowej. Obowiązek ten byłby nakładany, jeśli państwo członkowskie, pomimo faktu, że jego deficyt utrzymuje się poniżej wartości odniesienia wynoszącej 3% PKB, wykazuje znaczne odstępstwo od średniookresowego celu budżetowego lub stosownej ścieżki dostosowań do tego celu oraz nie koryguje tego odstępstwa. Oprocentowany depozyt powinien zostać zwrócony danemu państwu członkowskiemu razem z narosłymi odsetkami, gdy tylko Rada uzna, że ustała sytuacja, która doprowadziła do obowiązku jego złożenia. Depozyt nieoprocentowany powinien być zwracany po skorygowaniu nadmiernego deficytu, natomiast odsetki od takich depozytów oraz zapłacone grzywny powinny być przekazywane na rzecz mechanizmów stabilności służących udzielaniu pomocy finansowej utworzonych przez państwa członkowskie, których walutą jest euro, tak aby chronić stabilność strefy euro jako całości.
David Martin
na piśmie - Głosowałem za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania, gdyż zdecydowanie sprzeciwiam się programowi rujnujących oszczędności, który narzuca Unii Europejskiej centroprawica. Omawiany pakiet reform w dziedzinie zarządzania gospodarczego zahamuje wzrost w UE właśnie wtedy, gdy potrzebujemy inwestycji na rzecz wzrostu, badań i rozwoju oraz miejsc pracy, aby zabezpieczyć przyszłość gospodarczą Europy. Pakiet reform finansowych najdotkliwiej zaboli najuboższych obywateli Europy, pozostawiając przyczynę kryzysu - sektor finansowy - nietkniętym. Cieszy mnie koordynacja polityki gospodarczej i fiskalnej w Europie, ale jestem zdecydowanie przeciwny krótkowzrocznej wizji, w ramach której ma ona nastąpić. Długoterminowe inwestycje w przyjazną środowisku gospodarkę, badania naukowe i infrastrukturę są bezwzględnie potrzebne z punktu widzenia stabilności gospodarczej, tworzenia miejsc pracy oraz wzrostu, więc nie mogę poprzeć tego pakietu reform, który doprowadzi do rujnujących cięć w całej Europie.
Clemente Mastella
Przedmiotowa opinia odnosi się do wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro. Naszym zdaniem egzekwowanie nadzoru budżetowego powinno zawsze być podporządkowane nadrzędnym celom UE, a w szczególności wymogom art. 9 TFUE związanym ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnianiem odpowiedniej ochrony socjalnej oraz zwalczaniem wykluczenia społecznego. Równie ważne jest, aby ramy wzmocnionego nadzoru ustanawiać w kontekście europejskiego semestru koordynacji polityki.
W celu usprawnienia nadzoru budżetowego system jego egzekwowania powinien obejmować nie tylko grzywny (sankcje), ale też zachęty, wzmacniając tym samym rolę zarówno Parlamentu Europejskiego, jak i parlamentów narodowych. Wreszcie, uważamy, że grzywny zapłacone przez państwa członkowskie nieprzestrzegające wydanych w ich przypadku zaleceń należy przeznaczyć na wspieranie długoterminowych celów UE w dziedzinie inwestycji i zatrudnienia.
Jean-Luc Mélenchon
W sprawozdaniu stwierdza się jasno, jakie sankcje czekają państwa członkowskie, które nie ugną się przed dyktatem Komisji Europejskiej. W ogóle nie widać troski o konsekwencje takich sankcji dla ludzi, ani też o legitymizację sankcji nakładanych przez Komisję na pochodzące z wyboru rządy. Jedynym poczynionym ustępstwem jest to dotyczące debat publicznych, które nie mogą odbywać się w państwie członkowskim dotkniętym sankcjami. Innymi słowy, ludzie nie powinni się wtrącać w działanie procesu, którego są ofiarami. Nigdy nie pozwolę Komisji zaatakować Francji. Głosuję za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania.
Andreas Mölzer
na piśmie - (DE) Kryteriów stabilności nie przestrzegano w przeszłości. Należy zakładać, że w przyszłości zachęty również do tego nie doprowadzą. Nie wiadomo, czy Parlament Europejski i parlamenty narodowe będą w stanie odegrać znaczącą rolę w jakimkolwiek procesie monitorowania. Moim zdaniem zaburzeniom równowagi makroekonomicznej w UE i strefie euro można zaradzić skutecznie jedynie poprzez podział euro na dwie strefy walutowe. Dalsze planowane pakiety ratunkowe nie są potrzebne choćby ze względów sprawiedliwości i doprowadzą one w nadchodzących latach do poważnych trudności w północnych państwach członkowskich UE. Choć co do zasady zgadzam się ze sprawozdaniem, odrzucam prezentowane w nim podejście i dlatego głosuję za jego odrzuceniem.
Franz Obermayr
na piśmie - (DE) Mam poważne wątpliwości, czy pakt stabilności i wzrostu, który do tej pory nie zadziałał, stanie się nagle panaceum w jednym z najtrudniejszych okresów gospodarczych w historii UE. Choć byłoby to pożądane, w obliczu obecnego kryzysu scenariusz taki pozostaje mrzonką. Osiągnęliśmy etap, na którym nie możemy sobie już pozwolić na kolejne pakiety ratunkowe. Ponadto sięganie do krajowych skarbców i wykorzystywanie pieniędzy podatników, by ratować kraje prowadzące nieodpowiedzialną politykę budżetową, jest bardzo niesprawiedliwe. Dlatego też głosowałem za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Moim zdaniem na państwa członkowskie nieprzestrzegające ram fiskalnych Unii należy nakładać stosowne sankcje finansowe. Sankcje te powinny podlegać stopniowemu różnicowaniu w części zapobiegawczej oraz naprawczej paktu stabilności i wzrostu. Wnioskowany system sankcji zapewni stopniowanie i równe traktowanie państw członkowskich, gdyż depozyt oprocentowany, depozyt nieoprocentowany oraz grzywna będą wszystkie składać się ze stałego składnika równego 0,2 % PKB. Ponadto Komisja zyska prawo zaproponowania ograniczenia wysokości lub anulowania sankcji ze względu na wyjątkową sytuację gospodarczą. W celu wdrożenia skutecznych ram nadzoru budżetowego bardzo ważne jest, aby Komisja przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące możliwości wprowadzenia papierów wartościowych strefy euro. Nie zgadzam się z wnioskiem, aby wpływy z niewykorzystanych środków na płatności w budżecie Unii były przenoszone do budżetu unijnego na następny rok i przeznaczane na programy służące osiąganiu priorytetów UE. Moim zdaniem system podatkowy powinien pozostawać w kompetencjach poszczególnych państw członkowskich, w związku z czym niewłaściwe jest zobowiązywanie Komisji do przedstawienia zestawu wniosków dotyczących pełnowartościowego wspólnego europejskiego systemu opodatkowania.
Alfredo Pallone
Kraje, które nie wypełniają obowiązków zapisanych w zapobiegawczej i naprawczej części paktu stabilności i wzrostu, mogą podlegać sankcjom finansowym wynoszącym 0,1 % PKB, jeżeli nie podejmą stosownych środków (których stosowność oceni Rada) i nie przedstawią planu zrównoważenia budżetu. To ważny wymóg służący zapewnieniu wiarygodności i skuteczności nowych ram ustanowionych w związku z reformą zarządzania gospodarczego. Nie ma jednak potrzeby przyjmowania podejścia zbyt sztywnego lub skrajnego: dobrym pomysłem są też zachęty dla państw członkowskich. W tym aspekcie cieszy mnie odniesienie do emisji papierów wartościowych strefy euro (euroobligacji). Zawsze byłem zwolennikiem emisji takich papierów, które moim zdaniem mogą przynieść wartość dodaną dzięki wspólnej emisji, jak również silnego euro. Mam nadzieję, że Parlament osiągnie ostatecznie porozumienie i jak najszybciej zatwierdzi cały pakiet zarządzania, aby wysłać silny sygnał jedności społeczeństwu i rynkom oraz powstrzymać spekulację.
Maria do Céu Patrão Neves
W ramach pakietu legislacyjnego, którego celem jest wzmocnienie zarządzania gospodarczego w UE i strefie euro, głosowano również nad przedmiotowym projektem opinii w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro. Głosowałam za przyjęciem omawianego sprawozdania, gdyż zgadzam się w zasadzie z uwagami sprawozdawczyni, zwłaszcza w odniesieniu do następujących podstawowych kwestii: 1) egzekwowanie nadzoru budżetowego powinno zawsze być zależne od wymogów związanych ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia; 2) trzeba zapewnić odpowiednią ochronę socjalną oraz zwalczać wykluczenie społeczne; 3) w celu zwiększenia nadzoru budżetowego system egzekwowania powinien obejmować nie tylko grzywny (sankcje), lecz również zachęty; 4) należy wzmocnić rolę Parlamentu Europejskiego, tak jak i parlamentów narodowych, w całym procesie nadzoru.
Miguel Portas
W przedmiotowym sprawozdaniu zakłada się, że w ramach części zapobiegawczej oraz naprawczej paktu stabilności i wzrostu państwa członkowskie będą wnosić oprocentowane depozyty lub płacić grzywny. To system służący karaniu z góry, podczas gdy użyteczniejszy były system zachęt. To doskonale zgrywa się z ogólną "filozofią” przedmiotowego pakietu. Z tych powodów głosuję za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania.
Raül Romeva i Rueda
Głosowałem za odrzuceniem omawianego dokumentu. Grupa Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie usiłowała wprowadzić kluczowe poprawki zmierzające do wykorzystania euroobligacji, konwergencji fiskalnej oraz ograniczenia wysokości sankcji finansowych i innych zachęt. Poprawek tych nie przyjęto, przez co sprawozdanie jest zaledwie wykazem sankcji wobec krajów nietrzymających się swojego budżetu. Przedmiotowa dyrektywa nieodłącznie wiąże się ze sprawozdaniem pani poseł Wortmann-Kool, o którym już wspominano. Dlatego głosowałem za odrzuceniem tego dokumentu.
Licia Ronzulli
W czasach powszechnego kryzysu gospodarczego, jakiego obecnie doświadczamy, skuteczne egzekwowanie nadzoru budżetowego w strefie euro jest priorytetem. Nadzór taki musi jednak być prowadzony bez jakichkolwiek zmian dotyczących fundamentalnych celów wspierania wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewniania odpowiedniej ochrony socjalnej oraz bardziej zdecydowanego zwalczania wykluczenia społecznego. Parlament Europejski oraz parlamenty narodowe odgrywają w ostatecznym rozrachunku podstawową rolę w osiągnięciu tego ambitnego celu, w związku z czym trzeba zwiększyć ich znaczenie dla całego procesu nadzoru zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym.
Edward Scicluna
na piśmie - Jako kontrsprawozdawca z ramienia mojej grupy pragnę pogratulować pani poseł Goulard przyjęcia jej sprawozdania oraz podziękować jej za sprawną współpracę podczas trudnych negocjacji. Zdecydowałem się wstrzymać od głosu w sprawie tego sprawozdania oraz wnioskowanej poprawki dotyczącej konwergencji fiskalnej. Ubolewam, że mimo wszelkich wysiłków sprawozdawczyni Rada osłabiła wymowę dokumentu i usunęła z niego liczne trafne wnioski, uniemożliwiając mi poparcie sprawozdania. Ze względu na moją funkcję kontrsprawozdawcy grupy S&D w odniesieniu do przedmiotowego sprawozdania nie mogłem podobnie jak inni posłowie z delegacji maltańskiej głosować za odrzuceniem zgłoszonej przez moją grupę poprawki dotyczącej konwergencji fiskalnej. Choć zgadzam się z częścią propozycji zawartych w poprawce, nie popieram wprowadzenia wspólnej stawki opodatkowania osób prawnych. Potrzebujemy lepszej koordynacji polityki gospodarczej, ale polityka podatkowa musi pozostać w rękach państw członkowskich.
Kay Swinburne
na piśmie - Grupa ECR zawsze działała konstruktywnie w celu zagwarantowania, że strefa euro będzie mogła sformułować trwałe rozwiązanie trapiącego ją kryzysu zadłużenia państwowego. Niedostatki paktu stabilności i wzrostu, zarówno jeżeli chodzi o jego treść, jak i egzekwowanie, są od pewnego czasu oczywiste; wysiłki podejmowane na rzecz wypracowania trwałego, działającego rozwiązania są godne poparcia. Podczas obrad w komisji i rozmów trójstronnych staraliśmy się wnieść wkład w prace Parlamentu, aby ich wynik był realistyczny, efektywny i trwały. Stwierdzamy niemniej z ubolewaniem, że rozwiązanie wnioskowane przez Komisję i poparte przez Parlament nie dotyczy wyłącznie strefy euro, ale też krajów, które nie posługują się tą walutą. Jakkolwiek by nań nie patrzeć, pakiet poddany pod głosowanie zwiększa uprawnienia UE kosztem państw członkowskich. Zawiera on nowatorskie koncepcje takie jak głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną i grzywny dla państw członkowskich, sprawiając, iż budżety krajowe nie będą już opracowywane wyłącznie przez parlamenty narodowe. Chociaż zatem popieramy cele długoterminowe, nie możemy poprzeć środków i głosowaliśmy za odrzuceniem tych sprawozdań, których zakres nie ogranicza się do strefy euro.
Marianne Thyssen
na piśmie - (NL) Z przekonaniem głosowałam za przyjęciem wynegocjowanego przez nas z Radą kompromisowego pakietu zarządzania gospodarczego. Pakiet, który wyłonił się z negocjacji, przynosi liczne odpowiedzi na błędy przeszłości, w tym dotyczące dyscypliny budżetowej. Już samo to w sobie stanowi ważny postęp. Moja grupa i ja sama nadal mamy jednak zastrzeżenia co do pewnych punktów, zwłaszcza jeżeli chodzi o wdrażanie części zapobiegawczej paktu stabilności i wzrostu. Aby uzyskać całościowe porozumienie przed przerwą letnią, trzeba dołożyć wszelkich wysiłków, aby osiągnąć sukces w negocjacjach z Radą w nadchodzących tygodniach, nie wysyłając żadnych sygnałów politycznych, które mogłyby zagrozić pomyślnemu wynikowi końcowemu. Pakiet odzwierciedla delikatną równowagę polityczną, której nie chciałabym zniszczyć. Z tego względu głosowałam za odrzuceniem części poprawek. Nie należy jednak z tego powodu sądzić, że nie popieram co do zasady pewnych elementów wspomnianych poprawek. Chodzi mi zwłaszcza o poprawkę 9, która zakłada konwergencję w strefie fiskalnej. Niewątpliwie mogłabym poprzeć pewne jej aspekty, jak na przykład podatek od transakcji finansowych czy wprowadzenie skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych w UE.
Elena Oana Antonescu
Usprawnienie zarządzania gospodarczego musi opierać się na solidnych ramach zapobiegania nierównowadze makroekonomicznej i jej korygowania, minimalnych wymogach dotyczących krajowych ram budżetowych, większej regulacji rynku finansowego i nadzorze nad nim, a także wiarygodnym stałym mechanizmie rozwiązywania kryzysów. Moim zdaniem konieczne są spójne strategie polityczne na rzecz wzrostu gospodarczego i trwałych miejsc pracy, ze szczególnym naciskiem na rozwój i wzmocnienie rynku wewnętrznego wspierającego międzynarodowe powiązania handlowe i konkurencyjność, jak też skuteczne ramy zapobiegania przekraczaniu pozycji budżetowych i ich korygowania. Ponadto uważam, że niezwykle ważne jest, aby ta konsolidacja zarządzania gospodarczego wzmocniła jednocześnie jego legitymizację demokratyczną.
Sophie Auconie
Obecne wydarzenia dowodzą, że europejski pakt stabilności i wzrostu jest niezbyt efektywny i nie zapobiegł on wystąpieniu w kilku państwach członkowskich poważnych problemów z bilansem płatniczym oraz spłatą długu. Niezależnie od pomocy świadczonej tym krajom przez UE instytucje pracują zatem nad usprawnieniem paktu stabilności i wzrostu w celu uniknięcia tego rodzaju kryzysów w przyszłości. Jest to celem pakietu zarządzania gospodarczego, którego elementem jest przedmiotowe sprawozdanie pani poseł Wortmann-Kool. Sprawozdanie to odnosi się do nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych. Dyskusja dotycząca tego sprawozdania skupiła się na kwestii mechanizmu głosowania odwróconą większością kwalifikowaną - oznacza on, że zalecenia Komisji wejdą w życie, chyba że sprzeciwi się im większość kwalifikowana w Radzie - jak też na klauzuli przeglądu. W głosowaniu poparłam obydwa mechanizmy, gdyż jestem przekonana, że musimy stawiać wysokie i ambitne wymagania, aby poprawić stabilność budżetową w Europie, zabezpieczając tym samym swoją przyszłość.
Regina Bastos
Zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej koordynacja polityki gospodarczej państw członkowskich wiąże się z poszanowaniem zasad przewodnich dotyczących stabilnych cen, zdrowych finansów publicznych i warunków pieniężnych oraz trwałej równowagi płatniczej. Celem jest ustanowienie zasad regulujących treść, sposób przedstawienia, badania oraz monitorowania programów stabilności i konwergencji w ramach wielostronnego nadzoru prowadzonego na wczesnym etapie przez Komisję i Radę. Chodzi o zapobieżenie deficytom budżetowym i nadmiernemu zadłużeniu oraz działanie na rzecz nadzoru i koordynacji polityki gospodarczej, a tym samym wspieranie osiągnięcia celów Unii w dziedzinie wzrostu i zatrudnienia. Parlament Europejski musi być należycie włączony w europejski semestr w celu zwiększenia przejrzystości, odpowiedzialności za podejmowane decyzje i rozliczalności, w szczególności w drodze dialogu gospodarczego. Z powyższych powodów głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.
Ivo Belet
na piśmie - (NL) UE i euro przechodzą burzliwy okres; musimy szybko i w strukturalny sposób rozwiązać problemy Grecji. Każdy, kto przyjrzał się sprawie bliżej, musi wszakże przyznać, że Europa wyjdzie z tego kryzysu silniejsza i sprawniejsza. Wzmocniony nadzór UE nad polityką gospodarczą i budżetową 27 państw członkowskich jest warunkiem niezbędnym dalszego istnienia euro. Musimy zagwarantować, że aspekt socjalny Europy wyjdzie z tej burzy bez uszczerbku. Trzeba szanować krajowe tradycje w dziedzinie układów płacowych - niezależnie od kosztów. Największym osiągnięciem Parlamentu jest bez wątpienia włączenie do omawianego pakietu legislacyjnego europejskiego semestru. Mówię to, gdyż w rezultacie zyskamy nie tylko to, że rządy będą musiały dbać o zdrowe finanse; Europa będzie też mogła je rozliczać, jeżeli nie będą należycie inwestować w szkolenia i oświatę, tworzenie miejsc pracy oraz walkę z ubóstwem. Pakiet ten wydatnie poprawi konkurencyjność gospodarczą i kondycję finansową UE. Nie może to oczywiście być celem samym w sobie. Mamy tu narzędzia pozwalające osiągnąć wzrost, miejsca pracy i ochronę socjalną.
Mara Bizzotto
Omawiane sprawozdanie odnosi się do wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych i stanowi element pakietu zarządzania gospodarczego UE. Podobnie jak w pozostałych, podobnych dokumentach należących do pakietu, bezpośrednio nawiązuje się w nim do niedawnego kryzysu finansowego w Grecji, ustanawiając cel polegający na stworzeniu ram regulacyjnych mających zapobiec powtórzeniu się podobnych kryzysów. Z jednej strony potrzeba usprawnienia koordynacji, a zwłaszcza monitorowania finansowego państw członkowskich wydaje się oczywista ze względu na powagę kryzysu greckiego i jego reperkusje dla pozostałych państw członkowskich. Wytyczne wnioskowane w sprawozdaniu również wiążą się wszakże z problemami, których nie należy lekceważyć. W istocie, spowodują one znaczący wzrost ingerencji UE w wewnętrzne sprawy gospodarcze państw członkowskich, co wyraźnie zmniejszy wpływy tych ostatnich. Ze względu na niemożność wykluczenia takiego ryzyka musiałam wstrzymać się od głosu.
Antonio Cancian
Sprawozdanie pani poseł Wortmann-Kool stanowi element pakietu legislacyjnego służącego reformie zarządzania gospodarczego, który składa się z sześciu sprawozdań będących wynikiem wielomiesięcznych negocjacji. Parlament wysłał jasny komunikat wszystkim, a zwłaszcza Radzie. Mam w związku z tym nadzieję, że pakiet ten zostanie ostatecznie zatwierdzony przed przerwą letnią, a przede wszystkim jak najszybciej wdrożony, aby Unia Europejska nie pozostawała, jak w przeszłości, nieprzygotowana na wyzwania zagrażające jej stabilności. Głosowałem w szczególności za przyjęciem sprawozdania pani poseł Wortmann-Kool, gdyż moim zdaniem Unia Europejska potrzebuje solidnych podstaw, aby zapobiegać w przyszłości kryzysom podobnym do tego, jaki właśnie przeszliśmy. Aby zyskać te podstawy, musimy stworzyć system wskaźników odniesienia pozwalający zreformować pakt stabilności i wzrostu. Jest to konieczne, gdyż trzeba wypracować nowe porozumienie nie zmuszające już państw w opałach, by wnioskowały o wyłączenia od obowiązujących umów, pozwalające natomiast wprowadzić - w drodze renegocjacji paktu - nowe kryteria określania długoterminowych zobowiązań i możliwych do osiągnięcia celów.
Maria Da Graça Carvalho
Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, gdyż zgadzam się, że aby zapewnić ściślejszą koordynację polityk gospodarczych oraz trwałą konwergencję wyników gospodarczych państw członkowskich, Rada powinna prowadzić wielostronny nadzór stanowiący integralny element europejskiego okresu oceny koordynacji polityki gospodarczej zgodnie z celami i wymogami określonymi w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Parlament Europejski powinien być należycie włączony w europejski semestr w celu zwiększenia przejrzystości, odpowiedzialności za podejmowane decyzje i rozliczalności, w szczególności w drodze dialogu gospodarczego. Zgadzam się, że w razie potrzeby, w ramach okresu oceny należy przeprowadzać konsultacje z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, Komitetem Polityki Gospodarczej, Komitetem Zatrudnienia i Komitetem Ochrony Socjalnej, a w odniesieniu do głównych założeń strategii politycznych, w razie potrzeby w okres oceny powinny również zostać włączone zainteresowane strony, zwłaszcza partnerzy społeczni, zgodnie z postanowieniami TFUE oraz systemem prawnym i politycznym państwa członkowskiego.
Carlos Coelho
Trwający kryzys gospodarczy, finansowy i społeczny dowodzi, że obecny model zarządzania gospodarczego Unii Europejskiej nie działa: okazało się, iż nadzór jest zupełnie niewystarczający, a zasady paktu stabilności i wzrostu nie są przestrzegane. W związku z tym popieram pakiet środków, które przedstawiła w dziedzinie zarządzania gospodarczego Komisja Europejska. Głosuję za przyjęciem sprawozdania pani poseł Wortmann-Kool w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych. Popieram zasadę głosowania odwróconą większością kwalifikowaną, która wzmacnia rolę Komisji Europejskiej, wymagając w Radzie większości kwalifikowanej, by uchylić decyzję Komisji. Moim zdaniem bardzo ważny jest opisany w sprawozdaniu dialog gospodarczy, jak również wyraźne, niezbędne powiązanie z europejskim semestrem. Z zadowoleniem przyjmuję możliwość tymczasowego odejścia przez państwo członkowskie od ścieżki dostosowania wskutek zajścia nieprzewidzianych wydarzeń, która gwarantuje elastyczność i realizm całego procesu.
Diogo Feio
Z niedawnego kryzysu możemy wyciągnąć dwie ważne lekcje: o potrzebie stabilnych finansów publicznych oraz pilnej potrzebie działań na rzecz usprawnienia koordynacji polityki gospodarczej między państwami członkowskimi, przy czym nacisk należy kłaść na profilaktykę. Omawiane sprawozdanie dotyczy właśnie tych kwestii.
Podkreślam tutaj od razu znaczenie uwzględnienia europejskiego semestru w omawianym akcie prawnym w celu stopniowego zapewnienia skutecznej platformy wspólnej dyskusji politycznej nad polityką budżetową prowadzoną przez wszystkie państwa członkowskie, która przybliży nas do silnej i zrównoważonej unii gospodarczej. Podkreślam kluczową wagę uporządkowania finansów publicznych państw członkowskich UE, jak również potrzebę wdrażania coraz bardziej nacechowanej odpowiedzialnością polityki gospodarczej zapewniającej stabilność i wzrost.
Musimy być odpowiedzialni. Musimy obierać kierunek zapewniający oszczędności, głównie w sprzyjających czasach, aby zyskać środki obrony w czasach trudniejszych. Uważam to sprawozdanie za niezwykle ważne, jeżeli mamy jako Unia dążyć do coraz ściślejszej koordynacji i profilaktyki. Wreszcie, pragnę podziękować koleżance z mojej grupy, pani poseł Wortmann-Kool, za godną uznania pracę przy negocjowaniu i finalizacji omawianego pakietu.
José Manuel Fernandes
Przedmiotowe sprawozdanie autorstwa pani poseł Wortmann-Kool odnosi się do wniosku ustawodawczego dotyczącego zarządzania gospodarczego, przyjętego przez Komisję w dniu 29 września 2010 r., w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych, który stanowi element pakietu zarządzania gospodarczego przyjętego przez Komisję w dniu 29 września 2010 r. w celu "stworzenia solidnych podstaw stabilności makroekonomicznej i zapewnienia stabilności finansów publicznych”. Wzmocnione ramy zarządzania gospodarczego powinny sprzyjać wzrostowi i zatrudnieniu, ze szczególnym naciskiem na rozwój i usprawnienie jednolitego rynku oraz na wsparcie międzynarodowych powiązań handlowych i konkurencyjność.
Lepsze zarządzanie gospodarcze powinno iść w parze ze wzmocnieniem legitymacji demokratycznej uprawniającej do zarządzania gospodarką w UE, co należy osiągnąć poprzez silniejsze zaangażowanie Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych we wszystkie procedury koordynacji polityki gospodarczej. Pakt stabilności i wzrostu oraz kompletne ramy zarządzania gospodarczego powinny być zgodne z unijną strategią na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz uzupełniać ją. Głosowałem za przyjęciem omawianego wniosku w sprawie zmiany prawodawstwa i mam nadzieję, że jego ostateczny tekst zostanie przyjęty podczas posiedzenia plenarnego Parlamentu w lipcu.
João Ferreira
Omawiane sprawozdanie stanowi kolejny akt prawny w pakiecie tak zwanego zarządzania gospodarczego. W tym przypadku celem jest wzmocnienie nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych. W praktyce w rozporządzeniu ustanawia się zasady regulujące treść, sposób przedstawienia, badania oraz monitorowania programów stabilności i konwergencji w ramach wielostronnego nadzoru, który pragną prowadzić na wczesnym etapie Komisja i Rada; ma to służyć zapobieganiu deficytom budżetowym i nadmiernemu zadłużeniu oraz nadzorowi i koordynacji polityk gospodarczych. Ponownie wyciąga się stare ograne argumenty o tym, jakoby głównymi celami były wzrost i miejsca pracy.
Jak wiemy i już powiedzieliśmy, wynik jest wprost przeciwny. Solidarność oraz spójność gospodarcza i społeczna to zaledwie puste słowa: martwa litera traktatów. Dominuje polityka monetarystyczna i neoliberalna w interesie zagwarantowania większych zysków wielkim przedsiębiorstwom oraz instytucjom finansowym. Jeżeli chodzi o ludzi, to - jak pokazują doświadczenia Grecji, Irlandii i Portugalii - doświadczają oni więcej nierówności społecznej, wyższego bezrobocia i powszechniejszego ubóstwa. Trzeba raz na zawsze przyznać, że prowadzona polityka, którą teraz pragnie się pogłębiać, jest fundamentalną przyczyną kryzysu.
Ilda Figueiredo
Omawiane sprawozdanie jest elementem pakietu sześciu aktów prawnych dotyczących zarządzania gospodarczego, a jego celem jest wzmocnienie nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych. W praktyce w rozporządzeniu ustanawia się zasady regulujące treść, sposób przedstawienia, badania oraz monitorowania programów stabilności i konwergencji w ramach wielostronnego nadzoru, który pragną prowadzić na wczesnym etapie Komisja i Rada; ma to służyć zapobieganiu deficytom budżetowym i nadmiernemu zadłużeniu oraz nadzorowi i koordynacji polityk gospodarczych. Zawsze twierdzi się, że celem jest wzrost i zatrudnienie, ale jako że zapomniano o polityce solidarności oraz spójności gospodarczej i społecznej, wdrażając jedynie politykę monetarystyczną i neoliberalną w interesie zagwarantowania większych zysków wielkim przedsiębiorstwom oraz instytucjom finansowym, mamy więcej nierówności społecznej, wyższe bezrobocie i powszechniejsze ubóstwo, jak pokazują przypadki Grecji, Irlandii oraz Portugalii.
Do chwili, gdy przywódcy europejscy nie przyznają, że ich polityka jest fundamentalną przyczyną utrzymujących się kryzysów, będziemy świadkami pogarszania się sytuacji gospodarczej, społecznej i politycznej, co nieuchronnie wywoła dodatkowe napięcie społeczne i kolejne konflikty [...]
(Skrócono zgodnie z art. 170 Regulaminu)
Monika Flašíková Beňová
Niedawny światowy kryzys gospodarczy i finansowy ujawnił oraz powiększył potrzebę lepszej koordynacji polityki gospodarczej i usprawnienia nadzoru nad nią w ramach unii gospodarczej i walutowej. Utrzymują się defekty i niedociągnięcia obecnego systemu koordynacji oraz istniejących procedur nadzoru. Ramy unii gospodarczej i walutowej trzeba wzmocnić w celu stworzenia solidnych podstaw stabilności makroekonomicznej i stabilności finansów publicznych. Większość państw członkowskich będzie pilnie potrzebować zdecydowanej konsolidacji w celu powrotu na ścieżkę obniżania zadłużenia publicznego. Problemy te są tym pilniejsze, że narody i gospodarki europejskie odczuwają konsekwencje starzenia się społeczeństw, co może wywierać jeszcze większą presję na podaż pracy oraz finanse publiczne. Koordynacja polityki gospodarczej państw członkowskich w obrębie UE powinna przede wszystkim wiązać się z przestrzeganiem zasad stabilności bilansu płatniczego oraz dokonywaniem niezbędnych inwestycji publicznych.
Marietta Giannakou
Grupa posłów do PE z ramienia Nowej Demokracji zagłosowała dzisiaj za przyjęciem sześciu wniosków zawartych w nowym pakiecie zarządzania gospodarczego. Wnioski Parlamentu Europejskiego otwierają drogę do osiągnięcia stabilności gospodarczej, jednocześnie pozwalając opracować innowacyjne mechanizmy działania takie jak euroobligacje i europejskie obligacje projektowe.
Roberto Gualtieri
Europa potrzebuje sprawniejszego zarządzania gospodarczego, opartego w większej mierze na środkach wspólnotowych. Pakiet środków, nad którym dziś głosujemy, odzwierciedla jednak błędną tendencję obecnej centroprawicowej większości, by postrzegać zarządzanie gospodarcze jako działania wyłącznie oszczędnościowe wdrażane poprzez usprawnienie funkcji zapobiegawczej i naprawczej paktu stabilności i wzrostu bez przedstawienia mechanizmów oraz instrumentów wspierania inwestycji i rozwoju. Nie można zaakceptować zasady głosowania odwróconą większością oraz ostrzejszych parametrów i sankcji bez złotej zasady chroniącej inwestycje państw członkowskich oraz bez euroobligacji służących finansowaniu inwestycji europejskich, a zarazem gwarantowaniu długu państwowego.Ta formuła nie wystarczy, by uporać się z kryzysem, a wręcz go pogorszy. Dlatego też będziemy głosować przeciwko temu i pozostałym sprawozdaniom na temat nadzoru budżetowego. Będziemy ponadto walczyć, aby zmienić kierunek europejskiej polityki gospodarczej, a zarazem wzmocnić metodę wspólnotową oraz instrumenty i zasoby UE.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Z zadowoleniem przyjmuję omawiany dokument, gdyż kryzys gospodarczy i finansowy pokazał, że należy dokonać przeglądu ram unii gospodarczej i walutowej (UGW), aby umocnić dotychczasowe instrumenty oraz rozszerzyć procedury koordynacji i wielostronnego nadzoru. Jak podkreśla w uzasadnieniu Komisja, system należy wzmocnić w celu "stworzenia solidnych podstaw stabilności makroekonomicznej i stabilności finansów publicznych, które są warunkiem wstępnym trwałego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia”. Pakiet dotyczący zarządzania gospodarczego składa się z sześciu wniosków mających na celu poprawę koordynacji strategii polityki gospodarczej i nadzoru nad nimi w ramach unii gospodarczej i walutowej (UGW) w kontekście strategii Europa 2020 oraz europejskiego semestru, nowego cyklu nadzoru łączącego procesy ujęte w pakcie stabilności i wzrostu oraz w ogólnych wytycznych polityki gospodarczej. Moim zdaniem szczególnie ważne jest, aby wzmocnienie zarządzania gospodarczego szło w parze ze zwiększeniem legitymacji demokratycznej zarządzania europejskiego. W związku z tym zwiększeniu powinna ulec rola Parlamentu Europejskiego w całym procesie nadzoru. Poza tym stałe konsultacje z partnerami społecznymi i większe zaangażowanie parlamentów państw członkowskich stanowią konieczne warunki wstępne wiarygodnych i przejrzystych ram nadzoru.
Tunne Kelam
na piśmie - Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, sądzę jednak, że powinniśmy byli jaśniej i wyraźniej wskazać nasze postulaty, jeżeli chodzi o mechanizm sankcji i kar. Obecne stanowisko pozostaje niejasne - nie stwierdza się wyraźnie, że w razie naruszenia sankcje muszą być automatyczne, bez targów politycznych. Chociaż wzmocniono rolę Komisji, w sprawozdaniu należy wyraźnie poprzeć głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną, jak planowano od początku, aby zapewnić niezależność i sprawność procedury wdrażania niezbędnych środków. Ogólnie popieram wezwanie do większej przejrzystości oraz zaangażowania Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych. Jest ono szczególnie ważne ze względu na postulat dostosowania budżetów krajowych do potrzeb europejskiego semestru. Wszystkie podmioty muszą być w pełni zaangażowane i informowane na wszystkich etapach, by zapewnić jak najwcześniejsze zapobieganie problemom oraz znajdowanie rozwiązań.
David Martin
na piśmie - Głosowałem za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania, gdyż zdecydowanie sprzeciwiam się programowi rujnujących oszczędności, który narzuca Unii Europejskiej centroprawica. Omawiany pakiet reform w dziedzinie zarządzania gospodarczego zahamuje wzrost w UE właśnie wtedy, gdy potrzebujemy inwestycji na rzecz wzrostu, badań i rozwoju oraz miejsc pracy, aby zabezpieczyć przyszłość gospodarczą Europy. Pakiet reform finansowych najdotkliwiej zaboli najuboższych obywateli Europy, pozostawiając przyczynę kryzysu - sektor finansowy - nietkniętym. Cieszy mnie koordynacja polityki gospodarczej i fiskalnej w Europie, ale jestem zdecydowanie przeciwny krótkowzrocznej wizji, w ramach której ma ona nastąpić. Długoterminowe inwestycje w przyjazną środowisku gospodarkę, badania naukowe i infrastrukturę są bezwzględnie potrzebne z punktu widzenia stabilności gospodarczej, tworzenia miejsc pracy oraz wzrostu, więc nie mogę poprzeć tego pakietu reform, który doprowadzi do rujnujących cięć w całej Europie.
Clemente Mastella
Popieramy wniosek, aby zwiększyć stopień przestrzegania paktu stabilności i wzrostu przez państwa członkowskie oraz zachęcić je do ściślejszej koordynacji polityki budżetowej. Przyjęte dzisiaj rozporządzenie zmieniono, aby zapewnić prowadzenie przez państwa członkowskie rozważnej polityki budżetowej w okresach dobrej koniunktury w celu stworzenia koniecznych zabezpieczeń na wypadek pogorszenia się sytuacji. Ramy nadzoru budżetowego oraz koordynacji polityki gospodarczej UE należy poszerzyć, aby uwzględnić aspekty zatrudnienia i społeczne.
Jeżeli chodzi natomiast o programy stabilności i konwergencji państw członkowskich, powinny one zawierać informacje dotyczące spójności ich celów budżetowych ze strategią wzrostu i zatrudnienia UE, a Komitet ds. Zatrudnienia i Komitet ds. Ochrony Socjalnej powinny uczestniczyć w konsultacjach dotyczących każdej z procedur nadzoru. Naszym zdaniem sprawą najwyższej wagi jest też, aby wzmocnienie zarządzania gospodarczego szło w parze ze zwiększeniem legitymacji demokratycznej zarządzania europejskiego. Parlament i wszyscy partnerzy społeczni powinni regularnie uczestniczyć w konsultacjach oraz brać udział w całym procesie. To warunek wstępny wiarygodnych i przejrzystych ram nadzoru.
Jean-Luc Mélenchon
W sprawozdaniu wnioskuje się o udzielenie Komisji pomocy w znalezieniu najlepszych instrumentów służących pomiarowi problemów z przywództwem politycznym, za które mogą odpowiadać rządy. Czy za punkt odniesienia musimy przyjmować cel budżetowy wytyczony przez Komisję lub stawkę referencyjną będącą funkcją PKB? To wszystko, czym zajmuje się większość parlamentarna. Instrumenty te pozostawią obywateli Europy na łasce agencji ratingowych. Rozszerzą one zastosowanie planów oszczędnościowych, przez które wykrwawiają się teraz Grecja, Irlandia i Portugalia.
Głosuję za odrzuceniem tego sprawozdania, które potępiam. Francja jest krajem niepodległym i suwerennym.
Andreas Mölzer
na piśmie - (DE) W planowanych działaniach nie przewidziano obowiązkowego udziału banków. Nie da się jednak uniknąć zmiany harmonogramu spłaty zadłużenia. Podatnik nie musi zawsze płacić za błędy spekulacyjne popełniane przez banki. Jak pokazuje przykład Islandii, właściwą odpowiedzią może być uporządkowane bankructwo państwa.
Grecja jest kolebką kultury europejskiej. W obliczu niemocy graczy politycznych, ich niezdolności do określenia przyczyn i skutków oraz ich braku gotowości do przyjęcia odpowiedzialności wydaje się, że kultura ta może również znaleźć swój kres w Grecji. Głosowałem za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Wzmocnienie zarządzania gospodarczego powinno iść w parze ze zwiększeniem legitymacji demokratycznej zarządzania europejskiego. Musimy dołożyć wszelkich wysiłków, aby osiągnąć stabilność makroekonomiczną i w obszarze finansów publicznych. Żeby zapewnić ściślejszą koordynację polityki gospodarczej i działań państw członkowskich, należy rozszerzyć procedury koordynacji oraz wielostronnego nadzoru. W celu identyfikacji oczekiwanych rozbieżności między pozycją budżetową a średniookresowym celem budżetowym lub ścieżką dostosowania do tego celu Rada i Komisja muszą prowadzić wielostronny nadzór. Musimy nieustannie monitorować, czy sposób wdrażania programów konwergencji oraz polityka gospodarcza państw członkowskich objętych derogacją są zgodne z celami programów konwergencji. Uważam, że pięciomiesięczny termin na zaradzenie odstąpieniu od ścieżki dostosowania do średniookresowego celu jest wystarczający. Ponadto należy ściśle kontrolować działania podejmowane przez państwo członkowskie w celu zaradzenia odstąpieniu.
Alfredo Pallone
Na początku pragnę szczerze pogratulować pani poseł Wortmann-Kool pracy wykonanej w związku z pakietem zarządzania gospodarczego. Pakt stabilności i wzrostu został osłabiony, więc potrzebujemy wprowadzić ostrzejsze i skuteczniejsze zasady, pozostawiając państwom członkowskim mniejsze pole manewru. W tym zakresie kluczowe są działania profilaktyczne, gdyż pozwalają one zapobiec pewnym sytuacjom bez konieczności podejmowania działań ex post. Zgadzam się z wyrażonym w sprawozdaniu poparciem dla stanowiska Komisji oraz rozszerzeniem zastosowania głosowania odwróconą większością kwalifikowaną w celu zablokowania decyzji Komisji w Radzie. Celem Parlamentu musi być zapobieżenie zastosowaniu metody międzyrządowej, ale musimy patrzeć na sytuację z szerszej perspektywy oraz, bez osłabiania rozporządzenia, znaleźć rozwiązania zapewniające niezależność Komisji oraz rolę Parlamentu jako aktywnego uczestnika, a nie obserwatora procesu, osiągając porozumienie z Radą. Mam w istocie nadzieję, że Parlament osiągnie ostatecznie porozumienie i jak najszybciej zatwierdzi cały pakiet zarządzania, aby wysłać silny sygnał jedności społeczeństwu i rynkom oraz powstrzymać spekulację.
Maria do Céu Patrão Neves
W ramach pakietu legislacyjnego, którego celem jest wzmocnienie zarządzania gospodarczego w UE i strefie euro, głosowano również nad przedmiotowym projektem opinii w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych. Głosowałam za przyjęciem omawianego sprawozdania, gdyż zgadzam się w zasadzie z uwagami sprawozdawczyni, zwłaszcza w odniesieniu do następujących podstawowych kwestii: 1) unijne ramy nadzoru budżetowego należy rozszerzyć o kwestie zatrudnienia i kwestie socjalne; 2) przy przedstawianiu programów stabilności i konwergencji państw członkowskich, jak również podczas ich analizowania, należy uwzględniać wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich; 3) wielostronny nadzór nad programami stabilności i konwergencji powinien być prowadzony w ramach europejskiego semestru; oraz 4) programy stabilności i konwergencji państw członkowskich powinny zawierać informacje dotyczące spójności założeń budżetowych państw członkowskich z unijną strategią wzrostu i zatrudnienia, np. strategią Europa 2020, a w szczególności z ogólnymi kierunkami polityki gospodarczej i wytycznymi dotyczącymi polityki zatrudnienia.
Miguel Portas
Celem omawianego sprawozdania jest zapewnienie przestrzegania przez państwa członkowskie limitów deficytu oraz długu określonych w pakcie stabilności i wzrostu. Głosuję za jego odrzuceniem z dwóch podstawowych powodów: ponieważ pakt, który ma ono usprawnić, odpowiada za dziesięciolecie słabego wzrostu w Europie, oraz ponieważ przewidziane w nim środki dyscyplinarne opierają się na sankcjach pogarszających problemy, które ma ono rzekomo rozwiązywać. Zdrowy rozsądek nakazywałby, aby w przedmiotowym sprawozdaniu, podobnie jak w pozostałych należących do pakietu, wydzielić z obliczeń deficytu przynajmniej inwestycje publiczne w imię tworzenia miejsc pracy, które powinno być głównym celem jakichkolwiek działań w zakresie koordynacji gospodarczej biorących pod uwagę problemy Europejczyków.
Raül Romeva i Rueda
Głosowałem za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania, gdyż próbuje się w nim rozwiązać problem deficytu publicznego wyłącznie dokonując korekt wydatków publicznych. Wprowadza się konkretnie średniookresowy cel dotyczący wzrostu produktu krajowego brutto (PKB). Będzie on podlegać ścisłej kontroli Komisji. W istocie Komisja Europejska otrzymuje nowe uprawnienia, w tym możliwość automatycznego nakładania sankcji na państwa członkowskie strefy euro, chyba że Rada sprzeciwi się temu kwalifikowaną większością głosów. Sprawozdanie to oznacza postawienie konsolidacji fiskalnej przed długoterminowymi celami trwałego wzrostu oraz celami Unii Europejskiej w zakresie tworzenia miejsc pracy, walki z ubóstwem i spójności społecznej. To trudny element pakietu. Cały nacisk próbuje się kłaść na stosowanie korekt i mechanizmów oszczędnościowych, nie korzystając z mechanizmów przeciwcyklicznych. Brakuje ponadto zachęt, by osiągać średnioterminowe cele wzrostu - w sprawozdaniu skoncentrowano się wyłącznie na systemie sankcji.
Licia Ronzulli
Moim zdaniem należy zaktualizować pakt stabilności i wzrostu oraz usprawnić koordynację polityki fiskalnej w celu wzmocnienia nadzoru nad budżetami krajowymi i zapewnienia prowadzenia przez państwa członkowskie rozważnej polityki budżetowej w okresach dobrej koniunktury w celu stworzenia koniecznych zabezpieczeń na wypadek pogorszenia się sytuacji. To jedyny sposób zagwarantowania wnikliwszego monitorowania zadłużenia i deficytu. Wreszcie, z zadowoleniem przyjmuję wniosek, aby ustanowić konkretne wymagania wobec krajowych ram budżetowych, wzmacniając mechanizmy egzekwowania zobowiązań państw członkowskich strefy euro.
Bart Staes
na piśmie - (NL) Parlament określił dziś swoje stanowisko wobec europejskiego zarządzania gospodarczego. Unia Europejska potrzebuje ściślejszego europejskiego nadzoru gospodarczego oraz reformy paktu stabilności i wzrostu. Krótkowzroczne podejście centroprawicy nie stanowi jednak solidnej podstawy wiarygodnej i spójnej reformy. Ma ona klapki na oczach, przez co widzi jedynie cięcia, które bez zwiększenia dochodów UE nie będą punktem wyjścia dla zrównoważonej polityki fiskalnej. Oznaczać to będzie jedynie zwiększenie zasięgu ubóstwa w UE. Konsolidacji budżetowej muszą towarzyszyć inwestycje rządowe oraz inne nakłady zbiorowe, jeżeli chcemy stworzyć miejsca pracy i zapobiec nadmiernej niestabilności społecznej oraz gospodarczej. Nie można żądać wysokiej jakości oświaty i szkoleń, tnąc zarazem stosowne budżety. W związku z tym głosowałem za odrzuceniem sprawozdań pani poseł Wortmann-Kool, pana posła Feio i pani poseł Goulard. Grupa Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie opowiada się za podejściem makroekonomicznym zapewniającym lepsze dopasowanie bilansów handlowych poszczególnych państw członkowskich. Środki gospodarcze trzeba umieścić w szerszym kontekście uwzględniającym inne elementy takie jak solidarność i odpowiedzialność. Dlatego też poparłem sprawozdanie w sprawie podstaw makroekonomicznych, w którym przedstawiono całościowe, systematyczne podejście umożliwiające zapobieganie przyszłym kryzysom. Głosowałem także za przyjęciem sprawozdań pani poseł Ferreiry, pana posła Haglunda i pani poseł Ford.
Kay Swinburne
na piśmie - Grupa ECR zawsze działała konstruktywnie w celu zagwarantowania, że strefa euro będzie mogła sformułować trwałe rozwiązanie trapiącego ją kryzysu zadłużenia państwowego. Niedostatki paktu stabilności i wzrostu, zarówno jeżeli chodzi o jego treść, jak i egzekwowanie, są od pewnego czasu oczywiste; wysiłki podejmowane na rzecz wypracowania trwałego, działającego rozwiązania są godne poparcia. Podczas obrad w komisji i rozmów trójstronnych staraliśmy się wnieść wkład w prace Parlamentu, aby ich wynik był realistyczny, efektywny i trwały. Stwierdzamy niemniej z ubolewaniem, że rozwiązanie wnioskowane przez Komisję i poparte przez Parlament nie dotyczy wyłącznie strefy euro, ale też krajów, które nie posługują się tą walutą. Jakkolwiek by nań nie patrzeć, pakiet poddany pod głosowanie zwiększa uprawnienia UE kosztem państw członkowskich. Zawiera on nowatorskie koncepcje takie jak głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną i grzywny dla państw członkowskich, sprawiając, iż budżety krajowe nie będą już opracowywane wyłącznie przez parlamenty narodowe. Chociaż zatem popieramy cele długoterminowe, nie możemy poprzeć środków i głosowaliśmy za odrzuceniem tych sprawozdań, których zakres nie ogranicza się do strefy euro.
Nuno Teixeira
Kryzys gospodarczy i finansowy, który wstrząsnął strefą euro, zagroził też instrumentom unii gospodarczej i walutowej oraz wykazał szkodliwe konsekwencje asymetrycznych wstrząsów i ryzyka systemowego w obszarze walutowym nieuznawanym za optymalny. Celem sprawozdania, które stanowi element pakietu sześciu sprawozdań na temat zarządzania gospodarczego w UE, jest ustanowienie mechanizmów zapobiegawczych i naprawczych, co pozwoli uniknąć deficytów budżetowych oraz nadmiernego zadłużenia. Tworzy się w nim też ramy instytucjonalne europejskiego semestru, wskazując potrzebę zaangażowania wszystkich instytucji europejskich oraz uwzględnienia celów UE w krajowych programach reform. Pragnę także podkreślić, że celem sprawozdania jest rozszerzenie zastosowania mechanizmu głosowania odwróconą większością kwalifikowaną w Radzie na wszystkie etapy procesu oceny, analizy i monitorowania paktu stabilności i wzrostu oraz krajowych programów konwergencji. Głosuję za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, gdyż moim zdaniem UE musi wysłać rynkom komunikat świadczący o stabilności w oparciu o krótko- i długoterminową strategię zarządzania gospodarczego. Kryzys zadłużenia państwowego, który wstrząsa UE - w szczególności trzema ratowanymi już wcześniej krajami, w tym Portugalią - można przezwyciężyć jedynie dzięki skoordynowanym decyzjom i zwiększonemu zaangażowaniu instytucji UE, w szczególności Parlamentu oraz Komisji.
Derek Vaughan
na piśmie - Zatwierdzony przez prawicową większość w Parlamencie Europejskim pakiet zarządzania gospodarczego grozi zapisaniem w prawie UE na stałe środków oszczędnościowych. Głosowałem za odrzuceniem całego pakietu, gdyż nie uważam go za właściwy w obecnym klimacie gospodarczym. Prawicowe rządy starają się przeforsować politykę gospodarczą ograniczającą deficyt w perspektywie krótkookresowej, ale niedającą nadziei na wzrost gospodarczy krajów w perspektywie długookresowej. Poprawa koordynacji polityki gospodarczej jest niewątpliwie dobrym pomysłem z punktu widzenia długoterminowego wzrostu w Europie. Potrzebujemy jednak postępowej alternatywy, aby zagwarantować wzrost gospodarki - bez tego wzrostu nie da się stworzyć miejsc pracy ani sfinansować usług publicznych. Nakłady na inwestycje należy w zasadach zadłużenia traktować odmiennie niż regularne coroczne wydatki rządowe. Bardzo ważne jest też, aby rządy mogły korzystać z wydatków w celu pobudzania gospodarki, tak jak rząd Partii Pracy w latach 2008-2009, w celu zapobieżenia przekształceniu się obecnego kryzysu w globalną zapaść.
Marina Yannakoudakis
na piśmie - Panie Przewodniczący! Wstrzymałam się od głosu nad sprawozdaniami pani poseł Wortmann-Kool i pana posła Feio, których celem jest rewizja paktu stabilności i wzrostu. Cieszę się, że w sprawozdaniach tych stanowczo wskazano potrzebę unikania zadłużenia i deficytu; odpowiada mi też zarysowana w nich filozofia gospodarcza. Mam jednak wątpliwości, czy poprawki do paktu stabilności i wzrostu, który kompletnie zawiódł, jeżeli chodzi o zapewnienie zarówno stabilności, jak i wzrostu, są właściwym rozwiązaniem bolączek gospodarczych Europy. Mam też poważne zastrzeżenia co do głosowania odwróconą większością kwalifikowaną w Radzie nad decyzjami powiązanymi z tymi sprawozdaniami. Nie powinniśmy lekceważyć ustanawianego tu precedensu i wynikającego zeń zmniejszenia uprawnień Rady.
Iva Zanicchi
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania przedstawionego przez panią poseł Wortmann-Kool. Wspiera się w nim podejście Komisji, przewidując w odniesieniu do pewnych elementów procedur głosowanie większością kwalifikowaną. Wynikiem dialogu gospodarczego między instytucjami europejskimi a państwami członkowskimi będzie powierzenie obowiązku formułowania krajowych programów reform poszczególnym państwom z należytym uwzględnieniem realizacji celów UE. Trzeba podkreślić, że zgodnie ze sprawozdaniem pani poseł Wortmann-Kool rola Parlamentu będzie obejmować wnoszenie o wysłuchania oraz prowadzenie wysłuchań przewodniczącego Eurogrupy.
Sophie Auconie
Obecne wydarzenia dowodzą, że europejski pakt stabilności i wzrostu jest niezbyt efektywny i nie zapobiegł on wystąpieniu w kilku państwach członkowskich poważnych problemów z bilansem płatniczym oraz spłatą długu. Niezależnie od pomocy świadczonej tym krajom przez UE instytucje pracują zatem nad usprawnieniem paktu stabilności i wzrostu w celu uniknięcia tego rodzaju kryzysów w przyszłości. Jest to celem pakietu zarządzania gospodarczego, którego elementem jest przedmiotowe sprawozdanie pana posła Haglunda. Dotyczy ono środków egzekwowania korekty nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro. Głosowałam za przyjęciem omawianego sprawozdania, podobnie jak całości pakietu zarządzania gospodarczego.
Regina Bastos
Wnioski Komisji dotyczące poprawy zarządzania gospodarczego mają kluczowe znaczenie z punktu widzenia przyszłości UE i wzrostu gospodarczego. W związku z tym trzeba usprawnić ramy zarządzania gospodarczego, które należy oprzeć na przestrzeganiu w większym stopniu przez państwa członkowskie przyjętych zasad i polityki, jak też na solidniejszym monitorowaniu krajowej polityki gospodarczej na szczeblu UE. W sprawozdaniu, za przyjęciem którego głosowałam, opowiedziano się za stworzeniem przez państwa członkowskie systemów rachunkowości obejmujących w kompletny i spójny sposób wszystkie sektory administracji publicznej.
Dodaje się, też, iż państwa członkowskie muszą zagwarantować oparcie swoich planów budżetowych na realistycznych prognozach makroekonomicznych i budżetowych. Planowanie budżetowe musi bazować na realistycznym scenariuszu. W celu wsparcia państw członkowskich w sporządzaniu prognoz budżetowych Komisja powinna przedstawić prognozy wydatków UE oparte na poziomie wydatków zaplanowanym w wieloletnich ramach finansowych.
Mara Bizzotto
Celem przedmiotowego sprawozdania w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków egzekwowania korekty nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro jest sporządzenie planu działań mającego zapobiec nowym kryzysom gospodarczym podobnym do tego, jaki niedawno dotknął Grecję; sprawozdanie to uzupełnia zatem podobne dokumenty przedstawione w ramach wspólnego pakietu zarządzania gospodarczego. Ogólny cel sprawozdania, którym jest usprawnienie koordynacji między gospodarkami UE, jest niewątpliwie słuszny, ale nie da się tego powiedzieć o mechanizmach, które mają do niego doprowadzić. W istocie w sprawozdaniu, tak jak w innych podobnych dokumentach zawartych w pakiecie zarządzania gospodarczego, proponuje się w zasadzie wzmocnienie centralnego nadzoru nad gospodarkami poszczególnych państw członkowskich i ściślejsze monitorowanie ich, co stopniowo zmniejszy rolę gospodarek krajowych oraz odbierze im swobodę. Dlatego też wstrzymałam się od głosu.
Antonio Cancian
Sprawozdanie pana posła Haglunda stanowi element pakietu legislacyjnego służącego reformie zarządzania gospodarczego, który składa się z sześciu sprawozdań będących wynikiem wielomiesięcznych negocjacji. Parlament wysłał jasny komunikat wszystkim, a zwłaszcza Radzie. Mam w związku z tym nadzieję, że pakiet ten zostanie ostatecznie zatwierdzony przed przerwą letnią, a przede wszystkim jak najszybciej wdrożony, aby Unia Europejska nie pozostawała, jak w przeszłości, nieprzygotowana na wyzwania zagrażające jej stabilności. Głosowałem w szczególności za przyjęciem sprawozdania pana posła Haglunda, gdyż moim zdaniem w przyszłości będziemy musieli uniknąć powtarzania błędów oraz wykluczyć możliwość naruszania przez niektóre kraje strefy euro przyjętych zasad służących zapewnieniu stabilności. W związku z tym uważam, że zaproponowany w sprawozdaniu system corocznych grzywien za nieprzestrzeganie tych zasad należy poprzeć, a przede wszystkim rygorystycznie stosować. Ponadto wniosek, aby rozszerzyć zakres głosowania odwróconą większością kwalifikowaną, dowodzi dodatkowo determinacji Parlamentu, by podjąć działania i zareagować na kryzys.
Maria Da Graça Carvalho
Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, gdyż zgadzam się, że w ciągu trzech lat od wejścia w życie rozporządzenia i co pięć lat po tym terminie Komisja powinna publikować sprawozdanie w sprawie jego stosowania. Zgadzam się, że w sprawozdaniu tym należy zawrzeć między innymi ocenę skuteczności rozporządzenia oraz postępów w zapewnieniu ściślejszej koordynacji polityki gospodarczej i trwałej konwergencji dokonań gospodarczych państw członkowskich zgodnie z traktatem.
Carlos Coelho
Trwający kryzys gospodarczy, finansowy i społeczny dowodzi, że obecny model zarządzania gospodarczego Unii Europejskiej nie działa: okazało się, iż nadzór jest zupełnie niewystarczający, a zasady paktu stabilności i wzrostu nie są przestrzegane. W związku z tym popieram pakiet środków, które przedstawiła w dziedzinie zarządzania gospodarczego Komisja Europejska. Głosuję za przyjęciem sprawozdania pana posła Haglunda w sprawie środków egzekwowania korekty nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej. Ubolewam, że rozporządzenie to nie będzie miało również zastosowania do krajów spoza strefy euro, które sobie tego zażyczą. Popieram głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną i z żalem zauważam, że Rada nadal sprzeciwia się temu mechanizmowi.
Diogo Feio
Z radością przyjmuję wprowadzenie mechanizmu sankcji służącego korekcie zaburzeń równowagi makroekonomicznej zgodnie ze zmianami dokonywanymi obecnie w pakcie stabilności i wzrostu. Naszym celem powinno być ponownie położenie mniejszego nacisku na aspekt kar i większego na działania naprawcze.
Procedura przewidziana w przedmiotowym sprawozdaniu jest zupełnie nowym elementem prawa unijnego i moim zdaniem stanie się składnikiem niezbędnym z punktu widzenia przyszłej polityki makroekonomicznej państw członkowskich. Umożliwia ona nie tylko ściślejszą koordynację, ale też rozliczanie rządów w większym zakresie na szczeblu krajowym i UE.
Pragnę też podkreślić fakt wprowadzenia zasady głosowania odwróconą większością kwalifikowaną w Radzie przy podejmowaniu decyzji fundamentalnych z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania tego pakietu. Wreszcie, chciałbym pogratulować panu posłowi Haglundowi znakomitej pracy i zaangażowania.
João Ferreira
Rozporządzenie w sprawie środków egzekwowania korekty nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro jest kolejnym kluczowym elementem pakietu legislacyjnego dotyczącego zarządzania gospodarczego. Rozporządzenie to dotyczy systemu sankcji oraz zastosowania grzywien wobec państw członkowskich niespełniających wymogów narzuconych przez Komisję Europejską na podstawie aktów delegowanych.
Chodzi tu o proces interwencji, w ramach którego stosowane mają być te same kryteria oraz polityka monetarystyczna i neoliberalna, która doprowadziła do obecnego kryzysu, dotykającego zwłaszcza najsłabsze gospodarki. Narzuca się państwom członkowskim jeszcze ściślejszą kontrolę, w ogóle nie zwracając uwagi na przyczyny problemów czy alternatywną politykę uwzględniającą różne poziomy rozwoju gospodarek.
Choć wniosek dotyczy początkowo jedynie państw członkowskich, których walutą jest euro, Parlament Europejski chciałby jego stosowania również w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich zawiadamiających Komisję, że pragną wdrożyć to rozporządzenie, nawet jeżeli nie są członkami strefy euro. Zamiarem jest tu rozszerzenie sankcji i grzywien na wszystkie państwa członkowskie nieprzestrzegające narzuconych wymogów, co postawi je w pozycji rzeczywistej podległości wobec instytucji europejskich i dyrektoriatu sprawującego w istocie władzę nad nimi [...]
(Skrócono zgodnie z art. 170 Regulaminu)
Ilda Figueiredo
Rozporządzenie dotyczy środków egzekwowania korekty nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro i jest ono kolejnym kluczowym elementem pakietu legislacyjnego dotyczącego zarządzania gospodarczego. Rozporządzenie to odnosi się przede wszystkim do systemu sankcji oraz zastosowania grzywien wobec państw członkowskich niespełniających wymogów narzuconych przez Komisję Europejską na podstawie aktów delegowanych.
Choć wniosek dotyczy początkowo jedynie państw członkowskich, których walutą jest euro, Parlament Europejski chciałby jego stosowania również w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich zawiadamiających Komisję, że pragną wdrożyć to rozporządzenie, nawet jeżeli nie są członkami strefy euro.
To kolejna ingerencja, w związku z którą wzywa się do wdrożenia tego samego rodzaju polityki i kryteriów monetarystycznych oraz neoliberalnych, narzucając państwom członkowskim jeszcze ściślejszą kontrolę oraz w ogóle nie zwracając uwagi na przyczyny problemów czy alternatywną politykę uwzględniającą różne poziomy rozwoju gospodarek. Dochodzi tu do rozszerzenia sankcji i grzywien na wszystkie państwa członkowskie nieprzestrzegające narzuconych wymogów, co postawi je w pozycji rzeczywistej podległości wobec instytucji europejskich, aby służyły interesom wielkich przedsiębiorstw i instytucji finansowych [...]
(Skrócono zgodnie z art. 170 Regulaminu)
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Obecność znaczących zaburzeń równowagi makroekonomicznej, w tym poważnych i utrzymujących się różnic w tendencjach dotyczących konkurencyjności, wydawała się bardzo szkodliwa dla UE, a zwłaszcza dla euro w chwili, gdy uderzył kryzys. Niski koszt finansowania w latach poprzedzających kryzys doprowadził do niewłaściwej alokacji zasobów. Przeznaczano je często na mniej produktywne cele, co w niektórych państwach członkowskich poskutkowało poziomem konsumpcji nie do utrzymania na dłuższą metę, powstaniem baniek na rynku nieruchomości oraz wzrostem długu zarówno zagranicznego, jak i wewnętrznego. Ważne jest zatem zaprezentowanie nowego, ustrukturyzowanego podejścia mającego na celu zapobieganie niekorzystnym zaburzeniom równowagi makroekonomicznej oraz ich korygowanie we wszystkich państwach członkowskich. Strategia Europa 2020 zawiera ambitne i całościowe rozwiązania mające zapewnić inteligentny, trwały wzrost gospodarczy UE sprzyjający włączeniu społecznemu. W kontekście obecnego kryzysu w strategii tej określono nowe obszary, na których trzeba się skupić, by wyeliminować słabości Europy poprzez nadzorowanie zagadnień makrofinansowych i strukturalnych. Wyzwaniem jest między innymi stworzenie konkretnych ram politycznych dla strefy euro, aby zaradzić poważnym zaburzeniom równowagi makroekonomicznej, a w szczególności uwzględnić głębokie powiązania gospodarcze i finansowe w obrębie strefy euro oraz ich wpływ na jedną walutę. Z tego powodu konieczne moim zdaniem jest wdrożenie mechanizmu monitorowania zaburzeń równowagi makroekonomicznej oraz w razie potrzeby zagwarantowania, że zostaną w związku z nimi podjęte stosowne działania naprawcze. Najważniejszym zagadnieniem jest związek między środkami zapobiegawczymi i naprawczymi.
Marietta Giannakou
Grupa posłów do PE z ramienia Nowej Demokracji zagłosowała dzisiaj za przyjęciem sześciu wniosków zawartych w nowym pakiecie zarządzania gospodarczego. Wnioski Parlamentu Europejskiego otwierają drogę do osiągnięcia stabilności gospodarczej, jednocześnie pozwalając opracować innowacyjne mechanizmy działania takie jak euroobligacje i europejskie obligacje projektowe.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Przyjąłem przedmiotowy dokument z zadowoleniem, gdyż egzekwowanie rozporządzenia w sprawie zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro należy wzmocnić poprzez wprowadzenie depozytów oprocentowanych w przypadku niestosowania się przez państwo członkowskie do zalecenia dotyczącego podjęcia działań naprawczych zaleconych przez Radę, które to depozyty zostaną przekształcone w roczną grzywnę w przypadku uporczywego niestosowania się do zalecenia w sprawie zlikwidowania nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej. Te środki wykonawcze powinny być stosowane wobec państw członkowskich, których walutą jest euro. Aby zapewnić równe traktowanie wszystkich państw członkowskich, stawka depozytu oprocentowanego i grzywny powinna być identyczna dla wszystkich państw członkowskich, których walutą jest euro, i wynosić 0,1 % produktu krajowego brutto (PKB) danego państwa członkowskiego w roku poprzednim. Moim zdaniem Komisja powinna również móc zalecić zmniejszenie wysokości sankcji lub jej anulowanie ze względu na wyjątkowe okoliczności gospodarcze, a uprawnienia do przyjmowania indywidualnych decyzji w sprawie nałożenia sankcji przewidzianej w przedmiotowym rozporządzeniu powinny zostać przyznane Radzie.
David Martin
na piśmie - Wstrzymałem się od głosu. Poparłem sprawozdanie pani poseł Ferreiry, ale przedmiotowego dokumentu nie mogłem poprzeć, gdyż zdecydowanie sprzeciwiam się programowi rujnujących oszczędności, który narzuca Unii Europejskiej centroprawica. Omawiany pakiet reform w dziedzinie zarządzania gospodarczego zahamuje wzrost w UE właśnie wtedy, gdy potrzebujemy inwestycji na rzecz wzrostu, badań i rozwoju oraz miejsc pracy, aby zabezpieczyć przyszłość gospodarczą Europy. Pakiet reform finansowych najdotkliwiej zaboli najuboższych obywateli Europy, pozostawiając przyczynę kryzysu - sektor finansowy - nietkniętym. Cieszy mnie koordynacja polityki gospodarczej i fiskalnej w Europie, ale jestem zdecydowanie przeciwny krótkowzrocznej wizji, w ramach której ma ona nastąpić. Długoterminowe inwestycje w przyjazną środowisku gospodarkę, badania naukowe i infrastrukturę są bezwzględnie potrzebne z punktu widzenia stabilności gospodarczej, tworzenia miejsc pracy oraz wzrostu, więc nie mogę poprzeć tego pakietu reform, który doprowadzi do rujnujących cięć w całej Europie.
Clemente Mastella
Wnioski Komisji dotyczące poprawy zarządzania gospodarczego mają kluczowe znaczenie z punktu widzenia przyszłości Unii Europejskiej i wzrostu krajów należących do strefy euro. Zarządzanie gospodarcze powinno opierać się na mocniejszym zaangażowaniu krajowym na rzecz wspólnie uzgodnionych zasad i strategii politycznych oraz na solidniejszych ramach nadzoru nad krajowymi strategiami gospodarczymi na szczeblu UE. Aby ramy nadzoru były wiarygodne i skuteczne, należy je wzmocnić poprzez ustanowienie rocznych grzywien za nieprzestrzeganie zaleceń lub obowiązku sporządzenia odpowiedniego planu działań naprawczych.
Naszym zdaniem zarządzanie gospodarcze i krajowa polityka gospodarcza powinny być przedmiotem wspólnego zainteresowania wszystkich zaangażowanych stron, a nacisk należy położyć na wczesne wykrywanie potencjalnie szkodliwych zaburzeń równowagi makroekonomicznej i zapobieganie im. W związku z tym potrzebne jest większe zaangażowanie parlamentów zarówno na szczeblu krajowym, jak i na szczeblu UE.
Wreszcie, uważamy, że Komisja powinna odgrywać ważniejszą i bardziej niezależną rolę w procedurze nadzoru, jeżeli chodzi o oceny dotyczące danego państwa członkowskiego, monitorowanie, inspekcje, zalecenia, ostrzeżenia i sankcje. Ponadto naszym zdaniem w celu wzmocnienia wzajemnego wsparcia i wzajemnej presji bardzo ważne są większa przejrzystość i odpowiedzialność, a Parlament powinien odgrywać większą rolę w procesie nadzoru, jednak nie rolę wykonawczą.
Jean-Luc Mélenchon
W obliczu groźby, że Komisja będzie nakładać roczne grzywny na państwa członkowskie sprzeciwiające się jej dyktatowi, większość nie znajduje lepszego rozwiązania niż propozycja rozszerzenia tych uprawnień. Co więcej, proponuje się, aby uzyskane w ten sposób przez UE kwoty były przeznaczane na fundusz stabilności UE-MFW, skutki działania którego boleśnie odczuwają obecnie Grecy, Irlandczycy i Portugalczycy. To równoznaczne z pokrywaniem honorarium kata przez skazańca! Głosuję za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania.
Andreas Mölzer
na piśmie - (DE) Do obecnego kryzysu w strefie euro i UE przyczyniła się nieuczciwość rządu greckiego, który przedstawiał fałszywe informacje o swojej sytuacji budżetowej. Po ostatnim pakiecie ratunkowym socjalistyczny rząd Grecji nie wdrożył bolesnych, ale niezbędnych zmian strukturalnych. Wszystkie planowane działania w dziedzinie europejskiego zarządzania mają na celu odebranie uprawnień państwom członkowskim, zwiększenie wpływu centralnych instytucji brukselskich i ograniczenie demokracji w Europie. Brak udziału banków i inwestorów, którzy osiągali w ostatnich latach spore zyski, dowodzi znacznych wpływów, jakimi grupy te dysponują wśród europejskich elit politycznych. Podczas gdy dziesięć tysięcy najbogatszych realizuje zyski - płatności na rzecz Grecji nie trafią do Greków, ale bez wyjątku do kieszeni inwestorów - na Europejczyków nakłada się kolejne nieuzasadnione obciążenia finansowe. Ponieważ należy stanowczo się temu sprzeciwić, głosowałem za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania.
Franz Obermayr
na piśmie - (DE) Montuje się kolejne pakiety ratunkowe dla Grecji, marnując miliardy euro z kieszeni podatników, oraz szykuje się plany zarządzania gospodarczego obejmujące całość Europy. Wszystkie państwa członkowskie muszą oszczędzać, by uporać się z ciężarem wynikającym z kryzysu w strefie euro, koniecznych zabezpieczeń i pakietów dla Grecji. Wszystkie te środki oszczędnościowe dotykają pracowników i najsłabsze grupy społeczne. Dlatego też głosowałem za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Ulepszone ramy zarządzania gospodarczego powinny opierać się na mocniejszym zaangażowaniu krajowym na rzecz zasad i strategii politycznych oraz na solidniejszych ramach nadzoru nad krajowymi strategiami gospodarczymi na szczeblu europejskim. Konieczna jest obszerna reforma ram zarządzania. Aby zagwarantować prawidłowe wdrożenie przepisów rozporządzenia w sprawie zaburzeń równowagi mikroekonomicznej w strefie euro oraz osiągnięcie wytyczonych celów, trzeba stworzyć zróżnicowany system nakładania sankcji. W związku z tym trzeba wprowadzić depozyty oprocentowane w przypadku niestosowania się przez państwo członkowskie do zalecenia dotyczącego podjęcia działań naprawczych wskazanych przez Radę. Depozyty te zostaną przekształcone w roczną grzywnę w przypadku uporczywego niestosowania się do zaleceń. Zgadzam się z wnioskiem, że stawka depozytu oprocentowanego i grzywny powinna być identyczna dla wszystkich państw członkowskich, których walutą jest euro, aby zapewnić równe traktowanie wszystkich państw członkowskich. Tylko silna i niezależna Komisja może należycie sprawować nadzór i wskazywać kierunek działań w kontekście nowych pogłębionych i szerzej pojętych ram nadzoru nad polityką gospodarczą. W związku z tym Komisja powinna zyskać prawo zaproponowania ograniczenia wysokości lub anulowania sankcji ze względu na wyjątkową sytuację gospodarczą. Uprawnienia do przyjmowania indywidualnych decyzji w sprawie nałożenia sankcji powinny natomiast zostać przyznane Radzie.
Maria do Céu Patrão Neves
Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania w sprawie środków egzekwowania korekty nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro, które stanowi element pakietu legislacyjnego służącego wzmocnieniu zarządzania gospodarczego w UE i w strefie euro. Wnioski Komisji dotyczące poprawy zarządzania gospodarczego mają wielkie znaczenie dla przyszłości UE i wzrostu gospodarczego, w szczególności w strefie euro. W związku ze znaczeniem przyjmowanych środków sprawozdawcy Parlamentu postanowili zająć się bardzo uważnie wnioskami Komisji jako pakietem oraz poprawić je w celu wypracowania solidnych i spójnych ram na przyszłe dziesięciolecia. Punktem wyjścia dla sprawozdawców były wnioski Komisji. Parlament po raz pierwszy współdecyduje z Radą w kwestii sytuacji makroekonomicznej w Unii. Nowe uprawnienia wynikające z traktatu lizbońskiego oznaczają również nową odpowiedzialność. Rada nie może podjąć żadnej ostatecznej decyzji w sprawie całego pakietu bez zgody Parlamentu. Celem jest zagwarantowanie na mocy tej procedury spójności i terminowego przyjęcia wszystkich części pakietu; dzięki przedmiotowemu sprawozdaniu udało się go osiągnąć.
Aldo Patriciello
Zarządzanie gospodarcze i krajowa polityka gospodarcza powinny być w większym stopniu przedmiotem wspólnego zainteresowania wszystkich zaangażowanych stron. Wnioski Komisji dotyczące poprawy zarządzania gospodarczego mają kluczowe znaczenie z punktu widzenia przyszłości Unii Europejskiej. Wnioski te są dobrym punktem wyjścia, ale należy je udoskonalić, w szczególności w następujących obszarach: większego nacisku na zapobieganie niezrównoważonym strategiom w polityce fiskalnej i makroekonomicznej; potrzeby odpowiedniego uregulowania na szczeblu państw członkowskich krajowych programów reform oraz programów stabilności i konwergencji przed poddaniem ich nadzorowi na poziomie UE; większej i bardziej samodzielnej roli Komisji w odniesieniu do procedury nadzoru; bardziej samodzielnej roli Komisji w stosunku do Rady, jeżeli chodzi o przestrzeganie przepisów UE; konieczności wprowadzenia trybu podejmowania decyzji w drodze głosowania w Radzie na zasadzie odwróconej większości kwalifikowanej zarówno w części zapobiegawczej, jak i naprawczej ram dotyczących paktu; większej przejrzystości i odpowiedzialności w celu wzmocnienia wzajemnego wsparcia i wzajemnej presji; bardziej samodzielnej roli Komisji w procedurze podejmowania decyzji, ale też większej odpowiedzialności Komisji; wreszcie potrzeby odgrywania przez Parlament większej roli w procesie nadzoru, jednak nie roli wykonawczej. Z powyższych powodów głosowałem za przyjęciem sprawozdania.
Miguel Portas
Celem omawianego sprawozdania jest ustanowienie pewnej liczby wspólnych działań, które umożliwią korektę niebezpiecznych zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro. Dostępne środki to między innymi oprocentowane depozyty i grzywny, a więc doskonale pasują one do opartej na karach filozofii całego pakietu, której się sprzeciwiam. Co do zasady, uwzględnienie zaburzeń równowagi makroekonomicznej w koordynacji gospodarczej jest zjawiskiem korzystnym, ale w tym przypadku nie wyciągnięto właściwych wniosków. Podczas nakładania sankcji nie bierze się na przykład pod uwagę symetrii i współzależności między krajami wykazującymi nadwyżki handlowe i krajami z nadmiernym deficytem. Wszystkie kary są nakładane na kraje doświadczające już trudności, nawet gdy wynikają one z przewartościowania euro w stosunku do dolara.
Raül Romeva i Rueda
Wstrzymałem się od głosu. Negatywnym aspektem omawianego sprawozdania jest możliwość wprowadzenia sankcji wobec państw członkowskich, które nie wdrażają działań, by skorygować nadmierne zaburzenia równowagi. Wprowadza się konkretnie możliwość nałożenia sankcji sięgających 0,1% produktu krajowego brutto (PKB) na państwa członkowskie niestosujące się do zaleceń. Pozytywnym aspektem jest natomiast równoległe wprowadzenie wymogu głosowania odwróconą większością głosów, co oznacza, że sankcje trzeba nałożyć, chyba że Rada (z udziałem wyłącznie krajów strefy euro) sprzeciwi się większością kwalifikowaną. Gdy domagamy się ściślejszego zarządzania gospodarczego i koordynacji, muszą im oczywiście towarzyszyć pewne sankcje. Realne skutki gospodarcze oraz efekty zastosowania tych bardzo ostrych sankcji dla obywateli państw członkowskich nadal nie są jednak jasne. Jako że nie ma uzasadniających je sprawozdań, wstrzymuję się od głosu.
Licia Ronzulli
Jeżeli chcemy usprawnić europejskie zarządzanie gospodarcze, w kontekście omawianych procedur trzeba zagwarantować spójność i terminowe przyjęcie wszystkich części pakietu. Wszyscy są obecnie świadomi konieczności ulepszenia ram zarządzania gospodarczego, aby zagwarantować solidniejsze ramy nadzoru nad krajową polityką gospodarczą na szczeblu UE. Ponadto nadzór ten należy rozszerzyć, aby zapobiegać szkodliwym zaburzeniom równowagi makroekonomicznej, oraz zagwarantować, aby w przyszłości nadzór wykraczał poza politykę fiskalną, obejmując też wczesne wykrywanie potencjalnie szkodliwych zaburzeń równowagi gospodarczej i zapobieganie im. Nadzór makroekonomiczny nie może opierać się na statycznych i uproszczonych ramach. Procedura ta musi bazować na dokładnej analizie ekonomicznej przeprowadzonej z uwzględnieniem szczegółowych przeglądów obejmujących szeroki zakres czynników gospodarczych.
Kay Swinburne
na piśmie - Grupa ECR zawsze działała konstruktywnie w celu zagwarantowania, że strefa euro będzie mogła sformułować trwałe rozwiązanie trapiącego ją kryzysu zadłużenia państwowego. Niedostatki paktu stabilności i wzrostu, zarówno jeżeli chodzi o jego treść, jak i egzekwowanie, są od pewnego czasu oczywiste; wysiłki podejmowane na rzecz wypracowania trwałego, działającego rozwiązania są godne poparcia. Podczas obrad w komisji i rozmów trójstronnych staraliśmy się wnieść wkład w prace Parlamentu, aby ich wynik był realistyczny, efektywny i trwały. Stwierdzamy niemniej z ubolewaniem, że rozwiązanie wnioskowane przez Komisję i poparte przez Parlament nie dotyczy wyłącznie strefy euro, ale też krajów, które nie posługują się tą walutą. Jakkolwiek by nań nie patrzeć, pakiet poddany pod głosowanie zwiększa uprawnienia UE kosztem państw członkowskich. Zawiera on nowatorskie koncepcje takie jak głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną i grzywny dla państw członkowskich, sprawiając, iż budżety krajowe nie będą już opracowywane wyłącznie przez parlamenty narodowe. Chociaż zatem popieramy cele długoterminowe, nie możemy poprzeć środków i głosowaliśmy za odrzuceniem tych sprawozdań, których zakres nie ogranicza się do strefy euro.
Rafał Trzaskowski
Jak pokazał ostatni rok, tzw. pakt stabilności i wzrostu mający skutecznie powstrzymywać państwa członkowskie przed łamaniem makroekonomicznych założeń strefy euro, oględnie mówiąc, nie działał zbyt skutecznie. W dużej mierze dlatego, że państwa członkowskie czuły się bezkarnie, ponieważ przewidziane w systemie sankcje nie były automatyczne. Główną osią proponowanych rozwiązań jest silniejsza koordynacja polityki finansowej poszczególnych państw członkowskich oraz bardziej dotkliwe i automatyczne sankcje, mające je zmusić do większej dyscypliny makroekonomicznej.
Jean-Luc Bennahmias
Zinstytucjonalizowane środki oszczędnościowe nie mogą być naszą jedyną propozycją dla Europejczyków. Reakcje na kryzys zawarte w pakiecie "zarządzania”, nad którym właśnie głosowano, są zupełnie niewyważone. Owszem, musimy wzmocnić pakt stabilności i wzrostu, a deficyty muszą być ściślej monitorowane, a nawet skutkować karami. Rygorystyczne zasady dotyczące deficytów i długu nie mogą jednak stanowić naszej jedynej odpowiedzi. Musimy słuchać tego, co mówią nam Europejczycy, gdyż to oni jako pierwsi odczuli skutki gospodarcze i społeczne kryzysu: oszczędności jako jedyna terapia są nie do zniesienia. Pakiet "zarządzania” należy skompensować europejskim planem inwestycji gwarantującym rozwój zrównoważony z gospodarczego i społecznego punktu widzenia. Należy wprowadzić podatek od transakcji finansowych i euroobligacje. Dlatego też głosowałem za przyjęciem sprawozdań pana posła Feio i pani poseł Wortmann-Kool, wstrzymałem się natomiast od głosu w przypadku sprawozdań pań poseł Ferreiry i Ford oraz pana posła Haglunda; głosowałem też za przyjęciem sprawozdania pani poseł Goulard (dotyczącego euroobligacji). Taki sposób głosowania odzwierciedla moje bardzo ambiwalentne uczucia co do pakietu, który stanowi wprawdzie pewien krok naprzód, ale pozostaje niewyważony: Europa nie może dalej rozwijać się bez swoich obywateli, a zatem musimy publicznie debatować nad rozwiązaniami na przyszłość.
David Casa
na piśmie - W związku z ogólnoświatowym kryzysem gospodarczym i niestabilnością, która nadal trapi strefę euro, Komisja zaproponowała pewne inicjatywy legislacyjne znane łącznie pod nazwą pakietu zarządzania gospodarczego. Celem pakietu jest zaradzenie niedociągnięciom w systemie zarządzania gospodarczego stosowanym obecnie na szczeblu UE. Aby uniknąć powtórki z kryzysów dotykających teraz strefę euro, kraje muszą przestrzegać dyscypliny fiskalnej. Udział w strefie euro okazał się dla większości państw członkowskich bardzo ważnym czynnikiem pozwalającym przetrwać kryzys, niemniej przynależność do tej grupy wiąże się też z odpowiedzialnością, gdyż potencjalne niewykonanie zobowiązań przez jedno państwo członkowskie poskutkuje falą negatywnych skutków w całej strefie. Dlatego też kluczowe jest zagwarantowanie rozważnej polityki fiskalnej. Opowiadam się za silnym europejskim pakietem zarządzania gospodarczego i z tego powodu zdecydowałem się głosować za przyjęciem wszystkich sześciu dokumentów w zmienionej formie.
Marielle De Sarnez
W kontekście kryzysu strefy euro państwa członkowskie nie powinny już uniknąć kary, jeżeli pozwolą deficytom wymknąć się spod kontroli. Przyjęte dzisiaj sześć dokumentów powinno pozwolić na wprowadzenie mechanizmu stabilności połączonego z sankcjami finansowymi stosowanymi, gdy deficyt finansów publicznych danego kraju zbliży się do europejskiego limitu 3 % PKB. Chociaż omawiany pakiet legislacyjny stanowi krok naprzód, środki służące zapewnieniu stabilności finansowej są dalece niewystarczające. Rządy nadal nie chcą pozwolić Komisji na sprawne wysyłanie ostrzeżeń i nakładanie sankcji finansowych. Nie pozwalają też na wysłuchanie przez Parlament ministrów finansów krajów, które wykazują deficyt finansów publicznych. Europa potrzebuje też prawdziwej europejskiej polityki inwestycji i pożyczek publicznych na szczeblu UE. Byłoby to oznaką zdecydowanej, wspólnej europejskiej reakcji na kryzys. Taki sygnał mógłby posłużyć za gwarancję, że strefa euro się nie rozpadnie.
Robert Goebbels
na piśmie - (FR) Nie poparłem pakietu jako całości. Parlament niesłusznie wzywa do nałożenia automatycznych, ostrzejszych sankcji. Oczywiście potrzebujemy dyscypliny budżetowej i redukcji zadłużenia, ale polityka gospodarcza to nie prosta mechaniczna sekwencja procedur. Władza polityczna musi zawsze dysponować możliwością oceny aktu w danym kontekście oraz podjęcia decyzji, czy sankcje są celowe i niezbędne. Zarządzanie gospodarcze powinno jednak przede wszystkim mieć na celu stworzenie jak najlepszej przyszłości, a więc przyczyniać się do szybszego wzrostu gospodarczego.
Luís Paulo Alves
Głosuję za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ uwzględniono w nim zasadnicze obawy Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim. Ogólne podejście zastosowane w tej dyrektywie obejmuje obecnie maksymalną harmonizację, z kilkoma istotnymi wyjątkami. Szczególnie ważne jest, by dyrektywa miała zastosowanie do produktów cyfrowych, a także - częściowo - do transportu pasażerskiego.
Dyrektywa obejmuje szereg wymogów dotyczących dostarczania konsumentowi informacji przez przedsiębiorcę przed podpisaniem umowy, czy to dokonanym osobiście, czy też na odległość. Bardzo ważne jest informowanie konsumentów o cenie całkowitej i zasadniczej charakterystyce danego produktu bezpośrednio przed jego zamówieniem.
Sophie Auconie
Sprawa dotyczy polepszenia i harmonizacji ochrony konsumenta na szczeblu europejskim. Wniosek, nad którym właśnie głosowaliśmy, zastępuje cztery istniejące dyrektywy jednym dokumentem, z uwzględnieniem uproszczenia i uzupełnienia istniejących ram prawnych ochrony konsumenta. Jest to ostateczne głosowanie, ponieważ umowa z Radą została zawarta po pierwszym głosowaniu w Parlamencie w marcu tego roku. Ponieważ Parlamentowi udało się przeprowadzić większość złożonych propozycji, w pełni poparłam to sprawozdanie.
Liam Aylward
Z zadowoleniem przyjmuję to, o czym mówi się w sprawozdaniu na temat ochrony praw konsumentów i zachęcania do współpracy transgranicznej w całej Europie. Prawa konsumentów mają zasadnicze znaczenie dla efektywnego funkcjonowania jednolitego rynku. Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ proponowane są w nim działania, które zapewnią ochronę konsumentów na całym terytorium Unii. Zgodnie z postanowieniami zawartymi w sprawozdaniu przedsiębiorcy będą musieli podawać w odpowiednim czasie jasne i dokładne informacje, a jeśli tak się nie stanie, konsument nie może być związany umowami zawieranymi na odległość ani umowami zawieranymi poza lokalem przedsiębiorstwa. Ze szczególnym zadowoleniem przyjmuję to, co w sprawozdaniu mówi się na temat uprawnienia konsumentów do zmiany zdania po dokonaniu zakupu on-line danego artykułu. Można tego dokonać poprzez wysłanie wiadomości elektronicznej lub powiadomienie telefoniczne w okresie dwóch tygodni. W UE nastąpił znaczny wzrost liczby zakupów on-line, zatem musi istnieć ochrona konsumentów zaangażowanych w takie transakcje. Należy jednak zadbać o to, by na MŚP nie nakładać zbyt dużych obciążeń administracyjnych. Trzeba znaleźć złoty środek pomiędzy wzmocnieniem praw konsumentów a ograniczeniem biurokracji.
Jean-Luc Bennahmias
Handel elektroniczny stanowi niezaprzeczalny przykład sukcesu. Jest to wyraźnie trwała tendencja, i taką też pozostanie. Powinniśmy, oczywiście, być zachwyceni. Rolą prawodawcy jest zapobieganie szerzeniu się najbardziej wątpliwych praktyk, aby zamówienia składane drogą elektroniczną nie utknęły w prawdziwej dżungli przepisów. Przedmiotowym głosowaniem Parlament Europejski przywraca ogólną spójność, a konkretnie konsumentom europejskiemu gwarantuje prawo do odstąpienia od umowy w ciągu 14 dni. Zgodnie z nowymi przepisami wszystkie towary zamówione na odległość mają być doręczone w ciągu 30 dni. Przedsiębiorca odpowiada za wszelkie uszkodzenia lub utratę towaru podczas dostawy. I na koniec, nie mniej ważne jest, że państwa członkowskie zagłosowały za autentyczną przejrzystością cenową. To doskonała wiadomość dla omawianego sektora gospodarki, który może jedynie zyskać w tej nowej sytuacji.
Izaskun Bilbao Barandica
Głosowałam za przyjęciem tej inicjatywy, gdyż zmierza ona do osiągnięcia lepszej ochrony praw konsumentów. Ponadto ustanawia ona na szczeblu Wspólnoty pożądany poziom harmonizacji umów zawieranych na odległość i umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa, a także obejmuje prawa do odstąpienia od umowy.
Mara Bizzotto
Przedmiotowa dyrektywa stanowiła wielką szansę na określenie wspólnych standardów dla 27 państw członkowskich, jak również doskonałą szansę na uproszczenie prawodawstwa UE w dziedzinie praw konsumentów, nadal rozproszonego na szereg aktów prawnych. W wyniku procedur parlamentarnych, a szczególnie rozmów trójstronnych z Radą, otrzymaliśmy jednakże tekst, który osobiście uważam za niezadowalający: Rada usunęła istotne części i niektóre ważne aspekty tekstu przedłożonego przez Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, tak więc ogólnie ostateczny tekst zawiera ślady ścierania się zasadniczo odmiennych sposobów podejścia do problemu. Ponadto oczekiwanie rezultatów, w których udałoby się pogodzić istotnie różniące się pomiędzy sobą tradycje prawne i standardy ochrony z poszczególnych państw członkowskich, było nierealistyczne - zwłaszcza w tym właśnie momencie. Ostatecznie wstrzymałam się od głosu przy głosowaniu w przedmiocie tej dyrektywy.
Vilija Blinkevičiūt
na piśmie - (LT) Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ znacznie upraszcza ono przepisy unijne w dziedzinie ochrony konsumentów i rozszerza prawa konsumentów dokonujących zakupów on-line. Oprócz wzmocnionej ochrony praw konsumentów wniosek w sprawie dyrektywy ma na celu wyeliminowanie zbędnych przeszkód prawnych dla firm, które chcą sprzedawać swoje towary i usługi na całym terytorium Unii Europejskiej. Potwierdzone właśnie prawa konsumentów w dziedzinie zakupów on-line obejmują: możliwość zwrotu towarów w ciągu 14 dni od dostawy, prawo do odstąpienia od zakupu, jeśli towary nie zostaną dostarczone w ciągu 30 dni od zamówienia oraz obowiązek poinformowania nabywcy o ostatecznej cenie towaru. Jednocześnie w celu ochrony detalistów i usługodawców w sprawozdaniu przewidziano zobowiązania konsumenta, takie jak pokrycie opłat pocztowych przy zwrocie towarów sprzedającemu, a w przypadku świadczenia usług odbiorca będzie musiał zapłacić za tę część usługi, która już została wykonana.
Zuzana Brzobohatá
na piśmie - (CS) W dniu 23 czerwca 2011 r. Parlament przyjął wniosek w sprawie dyrektywy dotyczącej praw konsumentów, zastępując poprzednie cztery dyrektywy jednym dokumentem prawnym. Po pierwsze, prowadzi to do większej przejrzystości przepisów prawnych dotyczących ochrony konsumentów w prawie europejskim. Dyrektywa ta stanowi przede wszystkim odpowiedź na rozdrobnienie przepisów dotyczących handlu transgranicznego, gdzie (szczególnie przy zakupach internetowych) przedsiębiorcy niechętnie zapatrują się na to, by mieli podlegać różnym przepisom obowiązującym w innym państwie członkowskim. Przede wszystkim dyrektywa wprowadza ponownie obowiązek informowania konsumentów o siedzibie przedsiębiorstwa, z podaniem numeru telefonu, faksu i adresu poczty elektronicznej, aby ułatwić komunikowanie się z przedsiębiorcą. Nowością jest również ponowne nałożenie na przedsiębiorców obowiązku zwrócenia kosztów bezpośrednich zwrotu towarów, jeżeli cena towarów nie przekracza 50 euro. Z perspektywy prawa czeskiego wniosek dotyczący dyrektywy nie będzie mieć poważnego wpływu na przepisy prawne dotyczące ochrony konsumentów, z wyjątkiem tych nowych elementów, które mają zastosowanie głównie do umów na odległość. A zatem głosowałam za przyjęciem wniosku dotyczącego tej dyrektywy.
Cristian Silviu Buşoi
Głosowałem za przyjęciem ostatecznego kompromisowego rozwiązania, ponieważ oznacza ono ważny krok naprzód w dziedzinie ochrony konsumentów, oferując większą pewność prawną zarówno konsumentom, jak i przedsiębiorcom. Sądzę, że dyrektywa ma liczne zalety, takie jak maksymalna harmonizacja w przypadku umów dotyczących sprzedaży na odległość i poza lokalem przedsiębiorcy, z kilkoma wyjątkami.
Zasadnicze znaczenie dla rozwoju rynku wewnętrznego (poprzez pobudzenie transakcji transgranicznych i handlu elektronicznego) korzystanie przez konsumentów europejskich ze standardowego poziomu ochrony w tych umowach, niezależnie od kraju pochodzenia konsumenta. Innym równie ważnym czynnikiem jest to, że przedsiębiorcy nie będą musieli dostosowywać się do różnych wymogów. Dzięki przepisom dotyczącym przekazywania informacji na temat obszarów dostawy, podawaniu ceny wraz ze wszystkimi podatkami oraz standardowemu prawu do 14 dni na odstąpienie od umowy, dyrektywa ta prawdopodobnie zwiększy zaufanie konsumentów do transakcji transgranicznych.
Z zadowoleniem przyjmuję także rozwiązanie, w którym przewidziano prawo do anulowania umowy w przypadku produktów nabywanych on-line; zważywszy że liczba zakupów takich produktów rośnie, rozwiązanie takie staje się bezwzględnie konieczne. Na koniec, zakaz nakładania nadmiernych opłat na pewne sposoby płatności i stosowania z góry zaznaczonych pól wyboru to wspaniała nowina dla konsumentów, wynikająca z tej dyrektywy.
Françoise Castex
Wprowadzenie tej wspólnej platformy praw dla wszystkich konsumentów na terenie Unii stanowi rzeczywisty krok naprzód dla obywateli innych państw, gdzie wymogi dotyczące informowania konsumentów nie są tak wygórowane, i gdzie okres na odstąpienie od umowy jest słabiej chroniony. Daje to jednak mieszane rezultaty, jako że celem Komisji i prawa europejskiego jest przede wszystkim ułatwienie handlu transgranicznego, nie zaś harmonizowanie ochrony konsumentów na wyższym poziomie. Jest to zatem mały krok dla konsumenta francuskiego, ale wielki krok dla konsumenta europejskiego.
Nessa Childers
na piśmie - Należy podkreślić konieczność nadania praw konsumentom, szczególnie w zakresie zakupów on-line, co dotyczy przedmiotowego sprawozdania i przyszłych sprawozdań w tej dziedzinie.
Carlos Coelho
na piśmie - (PT) Celem przedmiotowej dyrektywy jest uproszczenie i dopełnienie obowiązujących ram prawnych, poprzez połączenie czterech istniejących dyrektyw w jeden instrument prawny. W dyrektywach tych zawarto jedynie minimalne klauzule harmonizacyjne, pozostawiając przyjęcie bardziej rygorystycznych przepisów do swobodnej decyzji państw członkowskich. Przyczyniło się to do znaczącego rozdrobnienia przepisów na szczeblu unijnym i wysokich kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwa podczas transakcji transgranicznych.
Istnieje potrzeba stworzenia rzeczywistego rynku wewnętrznego obejmującego przedsiębiorstwa i konsumentów, który będzie mógł przyczynić się do powstania sprawiedliwej równowagi pomiędzy wysokim poziomem ochrony konsumentów a konkurencyjnością przedsiębiorstw, a także zapewni poszanowanie zasady pomocniczości. To z kolei umożliwi konsumentom dostęp do konkurencyjnych ofert transgranicznych, korzystanie z możliwości lepszego wyboru, lepszych cen oraz da wyraźne skutki pozytywne płynące z rynku wewnętrznego, przy czym wzrośnie zaufanie do wysokiego poziomu ochrony praw konsumenckich. Firmy natomiast będą mogły dostarczać towary i usługi bez zbędnych przeszkód prawnych.
Zgadzam się, że idealnym rozwiązaniem byłoby podejście obejmujące całkowitą harmonizację, zaproponowane początkowo przez Komisję, którego domagały się także liczne środowiska biznesu. A jednak zastosowanie takiego podejścia jest, niestety, niewykonalne na tym etapie...
(Skrócono zgodnie z art. 170 Regulaminu)
Lara Comi
Z zadowoleniem przyjmuję głosowanie, które stanowi ważny krok naprzód w kierunku rynku wewnętrznego i jest owocem skomplikowanych i zaangażowanych negocjacji. Oczekujemy teraz na formalną zgodę ze strony Komisji. Uważam za ważne, by Parlament Europejski nadal odgrywał rolę w monitorowaniu wdrażania przedmiotowej dyrektywy przez państwa członkowskie w ciągu następnych dwóch lat. Chociaż istotnym wynikiem jest samo przyjęcie dyrektywy, jednak kluczowym etapem pod względem zapewniania właściwego wdrażania odnośnych przepisów przez państwa członkowskie, niestwarzania przeszkód i barier dla wspólnego rynku, jest dopiero jej transpozycja do prawa krajowego. Zgodnie z tą dyrektywą konsumenci europejscy uzyskają nowe prawa zapisane na szczeblu europejskim i wykraczające poza granice kraju. Spowoduje to z pewnością wzrost handlu transgranicznego oraz rozwój handlu on-line, stanowiące prawdziwe wyzwanie dla przedsiębiorstw i gospodarczej odnowy rynku.
Anne Delvaux
Dzisiaj Parlament przyjął zmieniony tekst dyrektywy dotyczącej praw konsumentów, przygotowany przez mego kolegę, posła Schwaba. Jestem zadowolona z przyjęcia tej dyrektywy, która przyczyni się do wzmocnienia platformy wspólnych przepisów dotyczących ochrony konsumentów, szczególnie w odniesieniu do sprzedaży towarów on-line. Z zadowoleniem przyjmuję też fakt, że prawodawca zezwolił państwom członkowskim na włączenie takich zapisów, które są korzystniejsze dla konsumentów w ich odpowiednich krajowych systemach prawnych. I odwrotnie, ubolewam - tak jak wiele stowarzyszeń konsumenckich -
nad tym, że przez wzgląd na interesy handlu lub poszczególnych sektorów dano państwom członkowskim możliwość ominięcia niektórych przepisów dyrektywy.
Proinsias De Rossa
na piśmie - Popierałem to porozumienie między Parlamentem Europejskim a Radą w sprawie dyrektywy dotyczącej praw konsumentów. Wniosek dotyczący dyrektywy łączy cztery istniejące dyrektywy wspólnotowe w jeden instrument prawny. Wolałbym, żeby przewidziano w nim wyższy stopień ochrony konsumentów w niektórych dziedzinach, ale ogólnie wniosek stanowi bardzo dobry kompromis i wzmocni prawa konsumentów na terytorium całej UE. Kilka istotnych punktów oznaczać będzie rzeczywistą wartość dodaną dla konsumenta europejskiego; dyrektywa ma obecnie zastosowanie do produktów cyfrowych i (częściowo) do przejazdów pasażerskich; od przedsiębiorcy wymaga się teraz udzielenia konsumentowi konkretnych informacji na etapie przed zawarciem umowy, w odniesieniu do umów zawartych w lokalu przedsiębiorcy, poza lokalem przedsiębiorcy i umów zawartych na odległość; bezpośrednio przed złożeniem zamówienia konsument musi zostać poinformowany (ponownie), jaka jest pełna cena i podstawowe cechy charakterystyczne produktu oraz musi wyraźnie potwierdzić, że złożenie zamówienia pociąga za sobą zobowiązanie do zapłaty. Ponadto prawo do odstąpienia od umowy będzie teraz w pełni zharmonizowane we wszystkich państwach członkowskich, umożliwiając czternastodniowy okres na odstąpienie od umowy. Ponadto zakazane będzie stosowanie tak zwanych z góry zaznaczonych pól wyboru, powodujących problemy szczególnie w sektorze transportu pasażerskiego.
Marielle De Sarnez
Dyrektywa dotycząca praw konsumentów umożliwi pełną harmonizację praw konsumentów europejskich. Głosowanie jest owocem dwóch lat dyskusji ze stowarzyszeniami konsumentów i stowarzyszeniami branżowymi, ale przede wszystkim stanowi wielkie zwycięstwo Parlamentu Europejskiego, które zjednoczył się w tej kwestii. Przedmiotowy tekst zawiera nowe, bardzo ważne przepisy dotyczące handlu elektronicznego. Stworzyliśmy system, który umożliwi zapewnienie, by przed ostatecznym zatwierdzeniem każde zamówienie spełniało życzenia konsumenta (informacje o głównych cechach charakterystycznych towaru lub usługi, całkowitym koszcie, okresie umowy). Zgodnie z tymi nowymi przepisami sprzedający będą nadal zobowiązani do wyraźnego przedstawienia całkowitego kosztu towaru lub usługi, włącznie ze wszystkimi dodatkowymi kosztami. W ten sposób konsumenci będą lepiej i w pełni informowani.
Edite Estrela
na piśmie - (PT) Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ przyczynia się ono do wzrostu zaufania i ochrony konsumentów dokonujących zakupów przez Internet oraz do zmniejszenia niechęci przedsiębiorstw do sprzedaży w innych krajach UE. Zmiany te poprawią bezpieczeństwo konsumentów i umożliwią firmom, tak małym, jak i dużym, dostarczanie towarów i usług bez zbędnych przeszkód prawnych.
Diogo Feio
Prawa i ochrona konsumentów zgodnie z prawodawstwem unijnym należą do podstawowych zasad funkcjonowania rynku wewnętrznego. Uważam, że właściwa ochrona i bezpieczeństwo konsumentów mają podstawowe znaczenie dla funkcjonowania rynków oraz dla handlu, które stanowią zasadniczy warunek konkurencyjności i wzrostu gospodarczego.
Fundamentalne znaczenie ma znalezienie złotego środka pomiędzy wysokim poziomem ochrony konsumentów - szczególnie pod względem ilości informacji przekazywanych konsumentom oraz odpowiedzialności za wyrządzone im szkody - a kosztami, jakie poniosą przez to przedsiębiorstwa. Jak już powiedziałem podczas marcowego głosowania, ważne jest, żeby uwzględnić różne szczególne cechy i oferowaną ochronę w danym kraju, z właściwym uwzględnieniem zasady pomocniczości.
Uważam zatem, że jest to obszar, w którym z jednej strony, może być użyteczna maksymalna harmonizacja, a z drugiej strony, można także przyjąć minimalną harmonizację, zależnie od tego, co jest bardziej właściwe w przypadku danego rodzaju umowy.
José Manuel Fernandes
Przedmiotowe sprawozdanie dotyczy wniosku dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw konsumentów. Unia Europejska zawsze troszczyła się o swobodny przepływ osób i towarów. Swoboda ta czasem jednak nastręcza problemów, które należy rozwiązać, a przede wszystkim trzeba przygotować się na nie i im zapobiegać. W świecie zglobalizowanym, gdzie zakupów dokonuje się coraz częściej poprzez Internet, zasadniczego znaczenia nabiera przyjęcie przepisów dotyczących nowych wymogów rynkowych, z uwzględnieniem obrony praw konsumentów, którzy bardzo często nawet nie są ich świadomi.
Z zadowoleniem przyjmuję zatem przedmiotowe sprawozdanie, stanowiące wielki krok naprzód w dziedzinie ochrony konsumentów. Cieszy mnie również oferowana przez Komisję możliwość ograniczenia tej dyrektywy do sprzedaży obwoźnej i za pośrednictwem Internetu - czyli do rynku, który znacznie się rozszerza, ale na którym konsumenci czują się nieco zagubieni. Cieszą mnie także przyjęte działania w kierunku uproszczenia przepisów, zwłaszcza możliwość telefonicznego unieważnienia umowy, oferowana konsumentom, ale nie firmom. Wspólny rynek rzeczywiście wymaga dokładniejszych i bardziej przejrzystych przepisów, takich jak klauzula dotycząca wymogu informowania o mechanizmach obowiązujących w transakcjach on-line.
João Ferreira
Jest to nowy wniosek w sprawie porozumienia w kwestii europejskiej dyrektywy dotyczącej praw konsumentów, stanowiący kulminacyjny punkt twardych negocjacji pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją.
Jest to kompromis pomiędzy przepisami zmierzającymi do lepszej ochrony konsumentów a przepisami gwarantującymi jasne, wspólne warunki dla firm konkurujących na jednolitym rynku.
Ten nowy wniosek uwzględnia nowe prawa, takie jak istnienie czternastodniowego okresu na odstąpienie od umowy w całej UE, liczonego od daty odbioru produktów. W przypadku zwrócenia towarów cena zapłacona przez konsumenta podlega zwrotowi i musi zostać oddana w ciągu 14 dni od zwrócenia towaru. Jeżeli sprzedający nie poinformuje konsumenta o prawie do zwrotu towarów, nabywca ma okres roku na dokonanie takiego zwrotu. W tej nowej wersji przedmiot musi być dostarczony w ciągu 30 dni. Jeśli zaś nie nastąpi to w tym czasie, nabywca ma prawo unieważnić zamówienie, a sprzedający jest odpowiedzialny za wszelkie straty i szkody powstałe podczas transportu, i nie wolno mu obciążać klienta żadną kwotą, która nie została wyraźnie zaznaczona w pierwotnym zamówieniu złożonym on-line. Wszelkie koszty dodane do wartości zamówienia ponosić będzie sprzedający. Jest to ogólnie dobry wniosek, głosowaliśmy więc za jego przyjęciem.
Ilda Figueiredo
Jest to nowy wniosek w sprawie porozumienia w kwestii europejskiej dyrektywy dotyczącej praw konsumentów, stanowiący kulminacyjny punkt twardych negocjacji pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją. Jest to kompromis pomiędzy przepisami zmierzającymi do lepszej ochrony konsumentów a przepisami gwarantującymi jasne, wspólne warunki dla firm konkurujących na jednolitym rynku.
Pośród nowych praw następujące są szczególnie ważne:
na terytorium całej UE czternastodniowy (liczony od dnia otrzymania towarów) okres na odstąpienie od umowy; w trakcie tego okresu konsumenci dokonujący zakupów na odległość mogą zmienić zdanie. W przypadku zwrócenia towarów cena zapłacona przez konsumenta podlega zwrotowi w ciągu 14 dni od ich zwrócenia. Jeżeli sprzedający nie poinformuje konsumenta o prawie do zwrotu towarów, nabywca ma okres roku na zwrócenie towarów;
przedmiot musi być dostarczony w ciągu 30 dni. Jeśli nie nastąpi to w tym czasie, nabywca ma prawo unieważnić zamówienie;
sprzedający jest odpowiedzialny za wszelkie straty i szkody powstałe podczas transportu i nie wolno mu obciążać klienta żadną kwotą, która nie została wyraźnie zaznaczona jako część pierwotnego zamówienia złożonego on-line. Wszelkie koszty dodane do wartości zamówienia ponosić będzie sprzedający.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Celem przedmiotowego wniosku jest zapewnienie, by konsumenci we wszystkich 27 państwach członkowskich mogli liczyć na wysoki poziom ochrony praw konsumentów oraz by przedsiębiorstwa różnej wielkości mogły dostarczać towary i usługi konsumentom ze wszystkich 27 państw członkowskich bez zbędnych przeszkód prawnych. Rozdrobnienie istniejących przepisów odstrasza konsumentów i przedsiębiorców rozważających zaangażowanie w handel transgraniczny. Konsumenci niejednokrotnie skarżą się, że nie mogą w pełni czerpać korzyści ze wspólnego rynku, gdyż wchodzący na nowy rynek przedsiębiorcy z siedzibą w innym państwie członkowskim, są często nieprzygotowani na przestrzeganie odmiennych przepisów. W dodatku często unikają oni uczestnictwa w ewentualnym postępowaniu prawnym w innym państwie członkowskim. Wygląda na to, że zmiana zakresu proponowanej dyrektywy umożliwi zaradzenie powstałym trudnościom w tej dziedzinie, ponieważ oprócz wprowadzenia wielu wariantów sektorowych zakres dyrektywy miałby ograniczać się głównie do umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorcy, stanowiących przeważającą liczbę transakcji. Sądzę więc, że pożądane jest zastosowanie podejścia obejmującego ukierunkowaną, całkowitą i szeroko zakrojoną harmonizację, ograniczoną do określonych aspektów niektórych umów, jednocześnie z zachowaniem wysokiego poziomu ochrony konsumentów.
Lorenzo Fontana
Chciałbym pogratulować panu posłowi Schwabowi wykonania ważnego, gigantycznego zadania. Zważywszy jednak na obecną sytuację gospodarczą, być może nie jest to najlepszy moment na przyjęcie tego tekstu. Podjęcie wysiłków zmierzających do połączenia 27 odmiennych tradycji prawnych w jednym dokumencie było chyba zbyt odważnym zadaniem. Wątpliwości dotyczące konsekwencji transpozycji tej dyrektywy w poszczególnych państwach członkowskich i usunięcie z tekstu poprawki wprowadzonej przez naszego posła w komisji skłaniają mnie do powstrzymania się od głosu.
Elisabetta Gardini
Głosuję za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, gdyż uważam, że nadszedł odpowiedni moment na zharmonizowanie europejskiego systemu prawnego pod względem ochrony konsumentów.
W 2008 roku Komisja Europejska przyjęła wniosek w sprawie dyrektywy dotyczącej praw konsumentów, łączący cztery istniejące dyrektywy wspólnotowe w jeden dokument prawny w celu uproszczenia i ujednolicenia istniejących ram prawnych w obszarze ochrony konsumentów. Zasadnicze znaczenie ma teraz zagwarantowanie wysokiego poziomu ochrony wszystkich konsumentów w 27 państwach członkowskich Unii Europejskiej i zapewnienie przedsiębiorstwom możliwości dostarczania produktów i usług bez zbędnych przeszkód prawnych wynikających z odmiennych systemów.
Do chwili obecnej sytuacja ta poważnie szkodziła jednolitemu rynkowi europejskiemu. W epoce zakupów on-line i globalizacji konsumpcji każdego przedsiębiorcę działającego w danym państwie członkowskim należy zachęcać do wejścia na rynek w innych państwach europejskich bez dużych obciążeń, jakie stanowi konieczność dostosowania się do obowiązujących w nich przepisów krajowych. Mam nadzieję, że nasza praca będzie mogła stanowić odpowiedź na wielkie wyzwania w dziedzinie ochrony konsumentów i zaspokoi potrzeby rozwojowe naszych przedsiębiorstw, jeszcze bardziej wzmacniając silny i konkurencyjny rynek.
Nathalie Griesbeck
Po miesiącach negocjacji osiągnięto ostatecznie porozumienie w tej kluczowej dla konsumentów europejskich, sprawie. Dzięki przyjęciu tego wniosku dotyczącego dyrektywy, która zastępuje cztery istniejące dyrektywy jedną, mamy nadzieję poprawić uregulowanie kwestii ochrony konsumentów i zagwarantować wszystkim minimalny poziom ochrony. Tak więc przedmiotowa dyrektywa zawiera zapisy stanowiące pewien poważny krok naprzód, w szczególności zaś przewiduje lepszy nadzór nad sprzedażą na odległość i handlem elektronicznym. Dyrektywa przyczyni się do ułatwienia tysięcy zakupów, jakich codziennie dokonuje się w innych państwach członkowskich, a konkretnie: jeśli francuski klient zakupi coś na niemieckiej stronie internetowej, skorzysta z takiej samej ochrony, z jakiej korzystałby klient niemiecki. Jako że reprezentuję ponadgraniczną grupę wyborców i pochodzę z jedynego regionu we Francji, który graniczy z trzema innymi państwami członkowskimi, jestem bardzo uwrażliwiona na te problemy, a przedmiotowa dyrektywa to duży krok naprzód. Ponadto jeden z głównych sukcesów Unii Europejskiej stanowi właśnie wspólny rynek. Poprzez zagwarantowanie wyraźnej ochrony konsumentów będziemy mogli wzmocnić ich zaufanie do rynku wewnętrznego i, ogólniej, do Unii Europejskiej.
Roberto Gualtieri
Parlament Europejski doprowadził do końca długą procedurę legislacyjną w sprawie dyrektywy dotyczącej praw konsumentów, przyjmując sprawozdanie pana posła Schwaba, które stanowi zadowalający kompromis z Radą i Komisją. W ten sposób poczyniono dwa ważne kroki. Z jednej strony, przyjęliśmy jeden dokument prawny dotyczący praw konsumentów, w którym przewidziano harmonizację, a który zastępuje cztery wcześniejsze dyrektywy w tym obszarze. Z drugiej zaś strony, ustanowiliśmy szczegółowe zasady zakupów i sprzedaży on-line w celu promowania handlu transgranicznego i zagwarantowania przejrzystości przedsiębiorstwom i konsumentom.
Nowa dyrektywa obejmuje aspekty uwzględniające zapewnienie europejskim konsumentom lepszej ochrony, takie jak obowiązek umieszczenia odpowiednich informacji w umowach sprzedaży, terminy dostaw, prawo od odstąpienia od umowy oraz prawo do naprawy lub wymiany wadliwego produktu, a także przypadki, w których ryzyko przenosi się ze sprzedającego na konsumenta. Chociaż, być może, w przyszłości zostaną ustanowione jeszcze bardziej szczegółowe przepisy, przyjęty tekst stanowi pozytywny kompromis w zakresie harmonizacji istniejących przepisów, gwarantując bezpieczeństwo zakupów i ostatecznie kładąc kres typowym nieuczciwym praktykom, jakie kryją się za zakupami drogą elektroniczną.
Sylvie Guillaume
Poparłam przyjęcie przedmiotowego sprawozdania, ponieważ uważam, że przede wszystkim zapewni ono poprawę bezpieczeństwa konsumentom dokonującym zakupów on-line, dając im więcej informacji przed zakupem. Pozwolę sobie skorzystać z tej okazji, by pochwalić to, że nie nadano priorytetu wyłącznie interesom rynku. Zwracam szczególną uwagę na to, że zgodnie z tymi nowymi przepisami konsumentom dano czternastodniowy okres na odstąpienie od umowy, licząc od dnia zakupu, przy czym standardowy formularz obowiązywać będzie w całej UE, a okres na odstąpienie można przedłużyć do roku, jeżeli sprzedający nie poinformuje nabywcy o prawie do odstąpienia od umowy. Na koniec, przewidziano wyjątki dla małych i średnich przedsiębiorstw, które poinformowały nas o zagrożeniach dla ich działalności, jakie mogłyby wyniknąć, gdyby tekst został sformułowany zbyt rygorystycznie. W ten sposób zwróciliśmy uwagę na ich obawy.
Ian Hudghton
na piśmie - Pragnę pogratulować sprawozdawcy i kolegom ze wszystkich grup politycznych z tytułu wykonania doskonałej pracy podczas negocjowania tego pakietu. Kiedy ten Parlament po raz pierwszy otrzymał wniosek Komisji, jasne było, że prawa konsumentów w rozlicznych krajach są zagrożone, a nie wzmocnione. W tym kompromisowym pakiecie usunięto szereg zagrożeń i z pewnością doprowadzi to do lepszej ochrony konsumentów w całej UE.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Z zadowoleniem przyjąłem przedmiotowy dokument, ponieważ celem tej dyrektywy jest osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony konsumentów i przyczynienie się do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zbliżenie niektórych aspektów tych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, które dotyczą umów między konsumentami a przedsiębiorcami. Najważniejsze aspekty poprawek do dyrektywy związane są ze sprzedażą na odległość lub umów dotyczących sprzedaży poza lokalem przedsiębiorstwa, Przedmiotowy akt prawny umożliwi konsumentom większą kontrolę przy dokonywaniu zakupów, stanowić będzie dla nich ochronę przed nierzetelną działalnością, da im większy wybór i przyczyni się do wzrostu konkurencji. Może to również przyczynić się do wzrostu przepływów w handlu transgranicznym i stymulować sprzedaż na odległość. Przedmiotowa dyrektywa nie stosuje się do umów dotyczących: usług socjalnych, ochrony zdrowia, usług finansowych, handlu nieruchomościami, budowy nowych budynków ani do umów zawartych za pośrednictwem automatów do sprzedaży, do zautomatyzowanych obiektów handlowych, do umów zawartych z operatorami telekomunikacji za pośrednictwem publicznych payphone'ów lub dotyczących podłączeń jednego telefonu, Internetu lub faksu dokonanych przez konsumenta. Państwa mogą postanowić, że nie będą stosować tej dyrektywy do umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa, w przypadku gdy kwota do zapłaty przez konsumenta nie przekracza 50 euro. Przedmiotowa dyrektywa nie zakazuje przedsiębiorcom oferowania konsumentom warunków umownych wykraczających poza ochronę przewidzianą w tej dyrektywie. Należy zauważyć, że Europejska Organizacja Konsumentów z zadowoleniem przyjmuje ten wniosek.
Sandra Kalniete
I Głosowałam dziś za przyjęciem dyrektywy dotyczącej praw konsumentów, ponieważ uważam, że przyczyni się ona do ułatwienia i polepszenia obowiązujących przepisów w dziedzinie ochrony konsumentów. Przez wiele miesięcy członkowie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów starali się osiągnąć porozumienie z Radą w kwestii istotnych aspektów tych przepisów po to, by konsumenci uzyskali lepszą ochronę oraz by przedsiębiorstwa nie ucierpiały na skutek nadmiernie rygorystycznych i zbędnych przepisów, które ograniczałyby działalność gospodarczą i zwiększały biurokrację. Udało się nam obecnie dojść do wyważonego rezultatu, przyjaznego zarówno dla konsumentów, jak i dla przedsiębiorstw. Nie możemy jednak - moim zdaniem - spocząć na laurach. Zasięgnąwszy opinii organizacji konsumenckich oraz przedstawicieli świata biznesu, uważam, że musimy nalegać na jeszcze większą harmonizację praw konsumentów w całej Unii Europejskiej. Nadal obecnie pozostają istotne różnice w tym względzie, co stanowi przeszkodę dla przedsiębiorców, którzy chcą rozszerzać działalność na rynki tych państw członkowskich, gdzie obowiązują wyższe standardy. Moim zdaniem Łotwa stanowi dobry przykład pod względem ochrony konsumentów, ponieważ nasze standardy należą do najwyższych, ale są proporcjonalne i nie obciążają środowiska biznesu biurokratycznymi wymogami.
Othmar Karas
na piśmie - (DE) Głosowałem za przyjęciem wyników negocjacji w sprawie dyrektywy dotyczącej praw konsumentów, ponieważ możliwe stało się znalezienie wyważonego kompromisu pomiędzy interesami konsumentów i społeczności przedsiębiorców. Dzięki harmonizacji praw konsumentów przyczyniamy się do wzmocnienia rynku wewnętrznego, przez co również wzmacniamy Europę. Przedmiotowa dyrektywa umożliwia przedsiębiorstwom bezpieczne przekraczanie granic, przybliża rynek wewnętrzny o krok do tego, by stał się rzeczywiście europejskim rynkiem wewnętrznym. Nowe przepisy zapewniają konsumentom większe bezpieczeństwo i zaufanie podczas dokonywania zakupów, zwłaszcza za pośrednictwem Internetu.
Niestety, niektóre przepisy są jednak niezrozumiałe. Szczególnie ucieszyłoby mnie to, gdyby Komisja uzgodniła bardziej obiektywne rozwiązania przychylne małym przedsiębiorstwom. Przede wszystkim, można przecież było dodać element dotyczący zamówień w definicji umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa.
Constance Le Grip
na piśmie - (FR) Poparłam przyjęcie sprawozdania przedstawionego przez mojego kolegę, pana posła Schwaba, które było przedmiotem porozumienia pomiędzy Komisją, Parlamentem i Radą, a w którym odpowiednio wyważono kwestie lepszej ochrony wszystkich konsumentów europejskich i łatwiejszego dostępu naszych przedsiębiorstw do rynku europejskiego. Chociaż przedmiotowa dyrektywa dotyczy umów sprzedaży i o świadczenie usług pomiędzy przedsiębiorstwami a konsumentami, a zwłaszcza umów zawieranych na odległość i poza lokalem przedsiębiorcy, szczególnie pokrzepiające jest to, że w europejskim prawodawstwie w końcu zajęto się kwestią handlu elektronicznego, który z pewnością będzie odgrywać coraz większą rolę w naszej gospodarce i zwyczajach zakupowych. Poprzez zagwarantowanie minimalnej liczby wspólnych przepisów w zakresie ochrony konsumentów w obrębie Unii Europejskiej oferujemy i naszym współobywatelom, i naszym przedsiębiorcom bezpieczeństwo oraz gwarancje potrzebne im do rozwoju zakupów transgranicznych i za pośrednictwem handlu elektronicznego. Działamy w ten sposób na rzecz osiągnięcia prawdziwego rynku wewnętrznego.
Bogusław Liberadzki
Prawa konsumenta wymagają ciągłej troski, tak w sferze regulacji prawnych: zakresu regulacji, przedmiotu regulacji, powinności i praw stron, jak i w sferze przestrzegania prawa. Dobrze, iż dokonujemy okresowo rewizji postanowień i modyfikacji. Informacje dostarczane konsumentom, nośniki tych informacji, dobra o zmniejszonej wartości użytkowej, możliwość zwrotu towaru to dzisiaj szczególnie ważne zagadnienia. Powyższe kluczowe sprawy i zasady znalazły swoje odbicie w sprawozdaniu posła A. Schwaba.
Petru Constantin Luhan
Nowa dyrektywa jest to wyważone porozumienie wnoszące korzyści, takie jak uznane na szczeblu UE prawo konsumentów do zmiany zdania w ciągu dwóch tygodni od otrzymania zamówionego przedmiotu oraz zobowiązanie przedsiębiorców działających on-line do przekazania pełnych informacji na temat całkowitej ceny oraz swych danych kontaktowych. Ramy takie były potrzebne w odniesieniu do transakcji dokonywanych on-line, ponieważ jest to sposób wykorzystywany w większości przypadków sprzedaży transgranicznej.
W przyszłości musimy dążyć do zapewniania ochrony konsumentów przed nieuczciwymi warunkami umowy. W przypadku usług bankowych, komunikacji elektronicznej oraz usług turystycznych warunki umowy są bardzo często napisane bardzo drobnym drukiem, a konsumenci bardzo często wyrażają zgodę, nie zapoznawszy się z tymi warunkami.
Clemente Mastella
Celem dyrektywy dotyczącej praw konsumentów jest uproszczenie stosunków umownych pomiędzy konsumentami a przedsiębiorstwami, a przez to przyczynienie się do lepszego funkcjonowania rynku wewnętrznego i do wzrostu zaufania konsumentów podczas zakupów transgranicznych. Powinno to gwarantować wyższy poziom ochrony konsumentów i zapewniać przedsiębiorcom możliwość dostarczania konsumentom towarów i usług bez napotykania na przeszkody prawne..
Komisja Europejska zaproponowała zastosowanie zasady "całkowitej harmonizacji”, ponieważ obecne rozbieżności pomiędzy przepisami krajowymi przyczyniają się do rozdrobnienia rynku i ram regulacyjnych. Uważamy, że taki wniosek jest w tej chwili niepraktyczny, i proponujemy w zamian minimalną harmonizację przy, co do zasady, wysokim poziomie ochrony konsumentów; podkreślamy też potrzebę zbieżności pomiędzy przepisami krajowymi w sprawie wykonywania i skutków prawa do odstąpienia od umowy. Wszystko to przyczyni się do ochrony konsumentów i przezwyciężenia niechęci przedsiębiorców do angażowania się w handel transgraniczny. Osoby i organizacje zainteresowane ochroną konsumentów będą musiały składać Komisji sprawozdania na temat rezultatów wdrażania przedmiotowej dyrektywy. Na tej podstawie Komisja sporządzi sprawozdanie wraz z propozycjami ewentualnych zmian.
Hans-Peter Mayer
na piśmie - (DE) Sprawozdanie dotyczące praw konsumentów nadal nie jest pozbawione wielu braków, szczególnie co się tyczy zaopatrzenia rzemieślników. Niezbędne jest jeszcze wiele udoskonaleń, i musimy najpierw przekonać się, jaki jest praktyczny wpływ tych przepisów na prawa rzemieślników. Ponieważ jednak sprawozdanie zawiera wiele ulepszeń w stosunku do wniosku Komisji, i co najważniejsze, daje liczne korzyści konsumentom europejskim, głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania.
Andreas Mölzer
na piśmie - (DE) Należy określić pewne warunki w celu zachęcenia firm do handlu transgranicznego. Warunki te obejmują przede wszystkim ochronę konsumentów, której standard należy podnieść jednakowo wysoko na terytorium całej UE. Pozostaje jeszcze wiele niepewności - szczególnie ze strony konsumentów - zwłaszcza co do zakupów dokonywanych on-line, ponieważ nie ma jasno określonej podstawy prawnej takich transakcji. Często zdarzają się nieporozumienia, zwłaszcza w odniesieniu do prawa konsumenta do odstąpienia od umowy i do odpowiednich warunków dostawy.
Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ ma ono zasadnicze znaczenie dla możliwości zapewnienia konsumentom pewnego poziomu ochrony, nawet wtedy gdy dokonują zakupów poza własnym krajem. Powinna to być standardowa ochrona na poziomie ogólnoeuropejskim.
Tiziano Motti
Bardzo cieszy mnie to, że po latach negocjacji w końcu osiągnięte zostało porozumienie pomiędzy różnymi grupami politycznymi i dziś została ostatecznie przyjęta dyrektywa dotycząca praw konsumentów. Nowe rozporządzenia wzmocnią zwłaszcza prawa konsumentów. Konsumenci będą lepiej informowani o warunkach umowy i sprzedaży, a także o warunkach dostawy oraz możliwościach odstąpienia od umowy. Mam tu na myśli, na przykład, okres na dokonanie refundacji za zwrócone towary, który zostanie znacznie skrócony, co pod względem finansowym stanowić będzie gwarancję dla konsumenta, oraz prawo do ponownego rozważenia zakupu, które zostanie przedłużone do 14 dni. To małe, ale istotne kroki, które docenią nie tylko konsumenci, ponieważ dyrektywa ze zmianami przyniesie korzyści także małym i średnim przedsiębiorstwom, umożliwiając im rozszerzenie działalności również ponad granicami. Obecnie niektórym z nich, a szczególnie drobnym przedsiębiorcom, nadal trudno jest prowadzić taką działalność ze względu na brak zaufania konsumentów do nowych technologii, transakcji on-line, zapewnień, że pieniądze zostaną zwrócone i prawnej restytucji w przypadku zmiany zdania.
Franz Obermayr
na piśmie - (DE) Skoro już firmy regularnie angażują się w sprzedaż transgraniczną na rynku wewnętrznym, sensowne jest zaoferowanie konsumentom ochrony transgranicznej. Harmonizacji nie można jednak osiągnąć na siłę. A zatem głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Musimy dołożyć wszelkich starań, by zadbać o wysoki poziom ochrony konsumentów na całym terytorium Unii Europejskiej. Jedynie przez osiągnięcie tego celu rynek wewnętrzny może efektywnie funkcjonować. Przede wszystkim musimy zharmonizować wymogi prawne państw członkowskich dotyczące umów zawieranych na odległość i umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa. W związku z tym należy nałożyć pewne wymogi dotyczące tego rodzaju umów w celu zapewnienia właściwej ochrony konsumentów. Po wdrożeniu takich środków konsumenci uzyskają większą kontrolę przy zakupie towarów. Ponadto będą chronieni przed nieuczciwą działalnością. Poza tym konsumenci uzyskają więcej możliwości wyboru i nastąpi wzrost konkurencji, przepływów w handlu transgranicznym i sprzedaży na odległość. Należy zauważyć, że państwom członkowskim nadano prawo niestosowania przepisów tej dyrektywy do umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa, kiedy umowa opiewa na kwotę nieprzekraczającą 50 euro, w celu uniknięcia dodatkowych przeszkód prawnych.
Maria do Céu Patrão Neves
Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania w sprawie wniosku dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw konsumentów. Celem tej dyrektywy jest osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony konsumentów. Starania Unii Europejskiej na rzecz połączenia harmonizacji rynku wewnętrznego z wysokim poziomem ochrony konsumentów można najlepiej zrealizować poprzez podwyższenie obecnego, minimalnego poziomu harmonizacji, w kierunku najlepszych praktyk krajowych funkcjonujących w szeregu państw członkowskich. W przyszłości europejski system odpowiedzialności za niezgodność z przepisami powinien rozwijać się w taki właśnie sposób, co pozwoli polepszyć ochronę konsumentów i zwiększyć zaufanie do rynków - jest to sprawiedliwe w stosunku do przedsiębiorstw i przyczynia się do wydłużenia okresu użytkowania produktów. Praktyczne wdrożenie tego systemu wymaga stworzenia europejskiego modelu rozwiązywania sporów konsumenckich. Wprawdzie nie wszystkie z bardzo ambitnych założeń dyrektywy dotyczącej praw konsumentów zostały osiągnięte, ale uważam, że dokonano istotnego kroku naprzód, nie narażając przy tym na szwank normalnego działania rynku.
Aldo Patriciello
Przedmiotowy wniosek dotyczący dyrektywy jest rezultatem przeglądu dorobku wspólnotowego w dziedzinie praw konsumenta, rozpoczętego w 2004 roku; przegląd ten zmierzał do uproszczenia i dokończenia istniejących ram prawnych dotyczących ochrony konsumentów. Wniosek ma na celu z jednej strony, zapewnienie konsumentom z 27 państw członkowskich możliwości korzystania z jednakowego poziomu ochrony, z drugiej zaś strony - zapewnienie różnej wielkości przedsiębiorstwom możliwości oferowania ich towarów i usług konsumentom we wszystkich 27 państwach członkowskich bez zbędnych przeszkód prawnych. Aby uniknąć jeszcze większego rozdrobnienia istniejących przepisów w tym obszarze, poszukiwano ukierunkowanego podejścia do pełnej harmonizacji, to jest harmonizacji ograniczonej do określonych aspektów pewnych umów, przy jednoczesnym utrzymaniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów. Wymaga to odpowiedniego dostosowania zakresu wykorzystania. W istocie, oprócz szeregu wyjątków sektorowych w wielu sektorach, dyrektywa ogranicza się do umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa, które stanowią coraz większą część umów transgranicznych. Aby obywatele UE mogli w pełni skorzystać z rynku wewnętrznego, szczególnie w odniesieniu do handlu elektronicznego, głosuję za przyjęciem przedmiotowego wniosku.
Phil Prendergast
na piśmie - Wprowadzenie dyrektywy harmonizującej prawa konsumentów w całej Europie ma sens. Zawiera ona także odpowiedni potencjał pobudzenia rozwoju przedsiębiorstw dokonujących sprzedaży przez Internet i na odległość, ponieważ nabywcy będą pokładać większe zaufanie w usługach świadczonych w UE. Przekazywanie odpowiednich informacji sprzyjać będzie zwiększeniu zaufania konsumentów i zachęcać ich do zakupów transgranicznych, umożliwiając im korzystanie z lepszych możliwości wyboru, a także wartości. Wzrost zakupów transgranicznych zawsze będzie z korzyścią dla całego rynku wewnętrznego. W roku 2010 wartość zakupów on-line oraz handlu elektronicznego wynosiła w Europie 163 miliardów euro, a instytut Centre for Retail Research przewiduje, że wartość sprzedaży on-line w Europie wzrośnie w roku 2011 o 18,7 % tj. do 202,9 miliardów euro. Jest to wielce lukratywny rynek i musimy zadbać o należytą ochronę konsumentów. Dyrektywa zapewnia również ochronę przedsiębiorstw. Różne przepisy dotyczące praw konsumentów w państwach członkowskich zniechęcały firmy do rozszerzania rynków. Dzięki harmonizacji tych przepisów w całej UE przedsiębiorstwa zyskają pewność, że przepisy mające zastosowanie do ich rynku krajowego będą także mieć zastosowanie na całym terytorium UE.
Rovana Plumb
Wniosek Komisji Europejskiej w sprawie dyrektywy dotyczącej praw konsumentów łączy cztery dyrektywy w jeden dokument prawny w celu uproszczenia i dokończenia istniejących ram prawnych ochrony konsumentów. Dwojakie cele wniosku mają zagwarantować każdemu z konsumentów w 27 państwach członkowskich UE możliwość zapewnienia wysokiego poziomu ochrony, a przedsiębiorstwom różnej wielkości - możliwość dostarczania towarów i świadczenia usług konsumentom w 27 państwach członkowskich UE.
Nowe przepisy w sprawie praw konsumentów obejmują prawie wszystkie rodzaje sprzedaży: w sklepach, przez telefon lub on-line, ale w szczególności wzmacniają uregulowania dotyczące sprzedaży międzynarodowej. Nowe przepisy określają, jakiego rodzaju informacje nabywca musi otrzymać od sprzedającego, ustalają warunki dostawy i przepisy stosowane, kiedy ryzyko ponosi nabywca, mówią także o prawie nabywcy do odmowy zakupu lub prawie do naprawy lub wymiany towaru.
Popieram wniosek o wprowadzenie kombinacji zasad maksymalnej i minimalnej harmonizacji, co pozwoli konsumentom zachować prawa uzyskane w ramach krajowych przepisów prawnych.
Fiorello Provera
W przypadku dużego rynku wewnętrznego, takiego jak rynek europejski, zachodzi potrzeba zapewnienia ochrony praw konsumentów. Sprawozdanie pana posła Schwaba ma na celu połączenie czterech różnych dyrektyw: dotyczącej sprzedaży poza lokalem przedsiębiorstwa, sprzedaży na odległość, gwarancji oraz niesprawiedliwych warunków umowy. Trudno jest pogodzić w tych kwestiach 27 różnych tradycji prawnych. Obecny moment jest prawdopodobnie nie najlepszy na wprowadzanie przepisów o takim poziomie skomplikowania. Moim zdaniem byłoby dogodniej skoncentrować się na określonych aspektach i sektorach, zamiast próbować tworzyć nowe kompetencje dzielone pomiędzy UE i państwa członkowskie. W rzeczywistości dla niektórych państw dyrektywa ta stanowić będzie zbyt duży krok naprzód, podjęty ze zbytnim entuzjazmem, podczas gdy inne państwa będą musiały pójść na ustępstwa w dziedzinie harmonizacji europejskiej. Z tego też powodu, doceniając wielki wysiłek pana posła Schwaba, nie mogę głosować za przyjęciem tego sprawozdania.
Frédérique Ries
Dobra ochrona konsumentów stanowi o spokoju obywateli i jest oznaką dojrzałości naszych współczesnych demokracji. Dlatego właśnie tak ważna jest przyjęta dzisiaj dyrektywa. Nie ma dnia, żeby europejski konsument, decydujący się na wybór zakupów on-line lub zgadzający się na telefoniczną zmianę umowy o prenumeratę, nie stawał w obliczu wątpliwości, czy podpisana lub przyjęta umowa jest należyta. Reagując na często nierównoprawne stosunki pomiędzy profesjonalistami a konsumentami, Parlament Europejski wynegocjował podstawowe prawa, a mianowicie: ustalenie terminu 14 dni w odniesieniu do prawa do odstąpienia od umowy zawartej on-line, pocztą elektroniczną, telefonicznie lub ze sprzedawcą obwoźnym. Jeśli zaś sprzedający nie poinformuje o prawie do odstąpienia od umowy, możliwy będzie zwrot towaru przez rok od daty zakupu. Wszelkie przesyłki muszą być dostarczone w ciągu 30 dni. Po przekroczeniu tego terminu nabywca może odstąpić od umowy bez uzasadnienia. Głosowanie nastąpiło po zaciętych negocjacjach pomiędzy Parlamentem a państwami członkowskimi i stanowi wyraźny sygnał, że w całej Unii muszą obowiązywać takie same prawa.
Crescenzio Rivellini
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania pana posła Schwaba, wzmacniającym prawa konsumentów i zabezpieczającym ich szczególnie wtedy, gdy są słabszą stroną umowy - przykładowo, gdy dokonują zakupów poza lokalem przedsiębiorstwa. W dyrektywie, która zwiastuje kres przedłużającej się debaty pomiędzy Parlamentem i Radą, przewidziano, między innymi, podwojenie długości okresu, w którym konsumenci mogą odstąpić od zakupu, czyli z siedmiu do czternastu dni, oraz wzmocnienie ochrony w przypadku niezgodności z umową. Sprzedający będą także musieli wyraźnie wskazać, że nakładają jakiekolwiek wiążące warunki lub warunki niesprawiedliwe w stosunku do konsumentów.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Nowe przepisy przyjęte dziś przez PE będą stanowić rzeczywisty czynnik pobudzający w dziedzinie prawa konsumentów w całej Europie. Najważniejsze, że konsumenci będą teraz mieć prawo do odstąpienia od umowy do czternastu dni od jej zawarcia. Nowe przepisy zapewniają także większą ochronę w zakresie zakupów on-line, przy czym konsumenci będą teraz podlegać tym samym przepisom w całej Europie. Dzięki temu osoby kupujące on-line będą teraz spokojniejsze. Zieloni z zadowoleniem przyjmują wprowadzenie większej ochrony konsumentów nabywających treści cyfrowe. Od tej chwili konsumenci będą odpowiednio informowani przy zakupie treści cyfrowych on-line i zyskają prawo do odstąpienia od umowy na określonych warunkach. Te nowe przepisy przyniosą również prawdziwe ułatwienia dla pasażerów kupujących on-line bilety na transport. Skutkiem tego powinny być przejrzyste praktyki w zakresie opłat oraz zapewnienie, by firmy nie mogły już stosować narzutów w stosunku do klientów korzystających z kart kredytowych.
Licia Ronzulli
Co drugi z Europejczyków korzysta z Internetu, a liczba zakupów on-line uległa w ciągu ostatnich sześciu lat podwojeniu. Niemniej jednak pełny potencjał rynku zakupów on-line pozostaje nadal niewykorzystany. Ponieważ obowiązywało jedynie minimum klauzul harmonizacyjnych, nastąpiło rozdrobnienie ram regulacyjnych, co utrudnia zakończenie tworzenia jednolitego rynku.
Przyjęte sprawozdanie przyczynia się do poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego, a jednocześnie zwiększa zaufanie konsumentów. Do chwili obecnej przedsiębiorstwa zbyt często musiały walczyć o przetrwanie na rynkach krajowym i ponadnarodowym. Nadmierne rozdrobnienie spowodowało także zmniejszenie możliwości wyboru dostępnych milionom obywateli Europy i spadek ich zaufania do kupowania towarów za granicą.
W przyjętym dziś wniosku wprowadzono obowiązek dostarczenia jasnych i czytelnych informacji, co stanowi zachętę do dokonywania mądrych i przemyślanych wyborów. W przypadku zakupienia produktu niezgodnego z umową konsumenci będą mogli skorzystać z szeregu środków naprawczych szkody, a w razie braku tych środków będą mieli prawo domagać się odszkodowania. Wprowadzono także wymóg opublikowania wykazu warunków uznawanych za nierzetelne, a zatem zakazanych na terytorium całej Unii Europejskiej.
Oreste Rossi
Prawa konsumentów stanowią jeszcze jeden z licznych przykładów niepowodzeń instytucji europejskich, jeśli idzie o wprowadzenie aktów prawnych o wielkim znaczeniu prawnym i politycznym w tej historycznej chwili. Nie chcielibyśmy zmarnować całej wykonanej pracy i pozytywnych osiągnięć, w tym na przykład wkładu, jaki stanowi nasza poprawka dotycząca prawa do roszczeń zwrotnych, wprowadzona w celu wyraźnej poprawy działalności drobnych przedsiębiorców, lecz bez uszczerbku dla praw konsumentów.
Skutkiem obecnej sesji plenarnej jest wycofanie tych kilku dobrych elementów wprowadzonych przez sprawozdawcę i poszczególne grupy do wniosku, który zresztą od początku był kiepski. Odpowiedzialność za tę sytuację ponosi nie Parlament, ale Komisja. Są pewne sprawy, w których nawet eurosceptycy z Lega Nord są gotowi powiedzieć "tak”, jeśli nastąpi jakaś harmonizacja, ale jedynie wtedy, gdy jest to sensowne i zgodne z interesem publicznym, interesami małych i średnich przedsiębiorstw oraz prerogatywami państw członkowskich. Jako że ochrona konsumentów jest sprawą skomplikowaną, od samego początku konieczne było zastosowanie podejścia uwzględniającego powyższe kwestie. Wstrzymaliśmy się od głosu podczas glosowania.
Tokia Saïfi
Rynek wewnętrzny pozostaje jednym z głównych filarów, jest siłą napędową europejskiej integracji. Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ stanowi ono nie tylko poważny postęp w kierunku integracji europejskiej, lecz także dlatego, że po przyjęciu przepisów wszyscy obywatele będą mogli korzystać z ich prawa do takiego samego poziomu ochrony, niezależnie od sposobu dokonania zakupu. Tak więc zakupy on-line w końcu podlegać będą jasnym uregulowaniom: przedsiębiorca musi przekazać kupującemu pełne informacje na temat kosztu i charakterystyki towaru, a także podać punkt kontaktowy. "Tradycyjne” zakupy będą również lepiej chronione - wszyscy konsumenci europejscy korzystać będą z czternastodniowego okresu na odstąpienie od umowy, który może zostać przedłużony, jeżeli nie otrzymali uprzednio pewnych istotnych informacji. Konsumenci i przedsiębiorcy będą lepiej informowani, będą też korzystać ze standardowej ochrony na terytorium całej UE. Dzięki temu powstaną dla nich jeszcze większe korzyści płynące ze wspólnego rynku.
Olga Sehnalová
na piśmie - (CS) Głosowałam za przyjęciem dyrektywy dotyczącej praw konsumentów, ponieważ jestem przekonana, że ostatecznie wzmocni ona prawa europejskich konsumentów. Ze względu na wprowadzenie wspólnych zasad mojej grupie udało się w szczególności wprowadzić szereg kluczowych punktów pozwalających utrzymać wysoki poziom ochrony konsumenta w krajach, w których ochrona taka byłaby słabsza. Dla Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, a także dla mnie osobiście, ważne było, by dyrektywa ta miała zastosowanie do produktów cyfrowych, w taki sam sposób, jak odnosi się częściowo do transportu pasażerskiego. Innym ważnym punktem jest to, że dyrektywa zawiera długą listę wymogów dotyczących informacji, które przedsiębiorcy muszą przekazać konsumentom przed zawarciem umowy w przypadku zakupów dokonywanych poza lokalem przedsiębiorstwa i umów zawieranych na odległość. Inny ważny punkt stanowi, że bezpośrednio przed złożeniem zamówienia przez Internet konsumenci muszą być poinformowani o całkowitej cenie produktu oraz na temat głównych cech charakterystycznych produktu, i to oni sami muszą wyraźnie potwierdzić, że chcą zapłacić proponowaną cenę. Oprócz tego prawo do odstąpienia od umowy będzie w pełni zharmonizowane we wszystkich państwach członkowskich, zapewniając czternastodniowy okres na odstąpienie. Nowa dyrektywa znosi również wyjątki stosowane w umowach zawieranych na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, co w Republice Czeskiej było przedmiotem szerokich nadużyć ze strony sprzedawców ulicznych lub na imprezach promocyjnych dla osób starszych, przez co pozbawiano konsumentów ich praw, takich jak prawo do odstąpienia od umowy.
Joanna Katarzyna Skrzydlewska
Szanowny Panie Przewodniczący! W dzisiejszym głosowaniu poparłam zmiany w dyrektywie o prawach konsumenta ułatwiające zakupy w Internecie, bo to bardzo ważny krok w kierunku całkowitego zniesienia barier przepływu towarów z jednoczesnym zabezpieczeniem praw konsumentów. Gwarantowane prawo do rzetelnej informacji na temat możliwości odstąpienia od umowy, ceny produktu, kosztów przesyłki i łącznej kwoty zakupu oraz danych przedsiębiorcy będzie miało na celu podniesienie bezpieczeństwa obrotu, a także będzie stymulującym bodźcem sprzedaży.
Bardzo często konsumenci narzekają, że ich prawo do korzystania ze wszystkich przywilejów wspólnego rynku nie jest pełne, co znajduje odzwierciedlenie w braku zaufania do transakcji on line oraz w poczuciu niepewności prawnej co do zakresu ochrony, którą powinni być otoczeni konsumenci. Przedsiębiorcy zaś tłumaczą swoją niechęć do transakcji zagranicznych różnicami w regulacjach prawnych na poszczególnych rynkach państw członkowskich. Z tego też względu rozwiązanie prawne na poziomie wspólnotowym jest niezbędne. Eksperci szacują, że do 2015 r. nawet jedna czwarta handlu przeniesie się do sieci, dlatego też jest bardzo ważne, aby zaufanie do tego typu transakcji wzrosło. Gratuluję autorowi tego sprawozdania oraz innym osobom zaangażowanym w prace nad tym projektem.
Laurence J.A.J. Stassen
na piśmie - (NL) Holenderska Partia Wolności (PVV) będzie głosować za przyjęciem dyrektywy dotyczącej praw konsumenckich, ponieważ zapewni ona holenderskim konsumentom lepszą ochronę przy dokonywaniu zakupów on-line. Konsumenci dokonujący zakupów w Holandii korzystają z dobrej ochrony, ale podczas zakupów on-line w zagranicznych sklepach często taka ochrona nie jest gwarantowana lub jej zasady są niejasne. W dyrektywie dotyczącej praw konsumentów polepszono ochronę zakupów transgranicznych dokonywanych za pośrednictwem Internetu, co stanowi dla holenderskich konsumentów wartość dodaną. Oznaczać to będzie, że holenderscy konsumenci będą korzystać z czternastodniowego okresu, w którym możliwe jest odstąpienie od umowy w całej Europie. Jest to wyraźny postęp w stosunku do obecnego siedmiodniowego okresu. PVV uważa również, że dobrze się stało, iż przedmiotowa dyrektywa kładzie kres stosowaniu ukrytych kosztów i kosztów naliczanych na koniec. Ostateczna cena, jaką konsument ma zapłacić, musi być zawczasu wyraźnie uwidoczniona. Dyrektywa ta przyczyni się do ochrony konsumentów holenderskich oraz poprawy rynku wewnętrznego, a zatem PVV w pełni popiera jej przyjęcie.
Marc Tarabella
Przedmiotowa dyrektywa, która została dziś przyjęta ogromną większością Parlamentu Europejskiego, stanowi ważny etap na drodze do osiągnięcia lepszej ochrony konsumentów w Unii Europejskiej. Nowe przepisy znacznie wzmocnią prawa konsumentów, szczególnie dotyczące informacji, dostaw i odstąpienia od umów. Prawo do odstąpienia przedłużono do 14 dni dla wszystkich obywateli Europy, co stanowi zdecydowany krok naprzód. Jednakże obszarem, w którym przedmiotowa dyrektywa wnosi rzeczywiście coś nowego, są prawa konsumentów w zakresie handlu elektronicznego, zakaz stosowania z góry zaznaczonych pól wyboru oraz wymóg pełnej informacji na temat wszelkich różnych kosztów, stanowiące prawdziwe narzędzia ochrony konsumentów.
Nuno Teixeira
Dyrektywa dotycząca praw konsumentów przechodzi teraz do etapu ostatecznego głosowania, po tym jak głosowałem za jej przyjęciem na posiedzeniu w marcu 2011 roku. Ta nowa dyrektywa, stanowiąca połączenie czterech już istniejących dyrektyw, ma stanowić nowy bodziec do sfinalizowania rynku wewnętrznego i przezwyciężenia przeszkód w handlu transgranicznym. Po długich negocjacjach pomiędzy różnymi instytucjami te nowe ramy prawne zapewnią jasno określone i wspólne warunki dla obywateli i przedsiębiorstw na terytorium UE. Transgraniczne transakcje handlowe i transakcje on-line zostają obecnie zharmonizowane, a zatem zapewniają większe bezpieczeństwo i przejrzystość konsumentom i przedsiębiorstwom z UE. Informacje przekazywane konsumentom muszą być jasne, czytelne i dostarczone w odpowiednim czasie. Zapewniono także uwzględnienie specyfiki umów na rezerwację w hotelu lub restauracji, czego nie było w pierwotnym wniosku. Sądzę, że ta nowa dyrektywa przyczyni się do wzrostu liczby transakcji w Europie. Umożliwi to ochronę konsumentów i zabezpieczy właściwe funkcjonowanie jednolitego rynku, w myśl art. 26 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej: "Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, zgodnie z postanowieniami Traktatów”.
Rafał Trzaskowski
Coraz popularniejsze zakupy przez Internet mają szansę stać się dzięki tej dyrektywie prostsze i bezpieczniejsze. To dobra wiadomość dla polskiej prezydencji, bo handel elektroniczny jest jednym z naszych priorytetów, dzięki któremu chcemy zwiększyć konkurencyjność unijnej gospodarki. Po wejściu w życie nowych przepisów sprzedający będzie zobowiązany do udzielania jasnej informacji, do jakich krajów wysyła przesyłki. Obecnie wiele sklepów nie wysyła towarów do wszystkich krajów UE, przez co nasza transakcja często zostaje przerwana.
Viktor Uspaskich
na piśmie - (LT) Uważam, że nowe zasady zawarte w przedmiotowym sprawozdaniu zapewniają przejrzystość i ustanawiają kryteria możliwe do przyjęcia i przez konsumentów, i przez przedsiębiorstwa przy zawieraniu transakcji on-line. Mam nadzieję, że przyczyni to się do polepszenia ochrony konsumentów oraz funkcjonowania rynku wewnętrznego, a jednocześnie do pobudzenia handlu transgraniczego na terytorium UE.
Przedstawione poprawki są spóźnione - wprawdzie w pierwotnych dyrektywach przewidywano rewolucję cyfrową, ale konsumenci dokonujący obecnie zakupów on-line nie mają odpowiedniej ochrony. Te nowe przepisy to dobra wiadomość dla Litwy, gdzie odnotowuje się jeden z najwyższych wskaźników penetracji Internetu w Europie. Jak donoszą litewskie media (Verslo savaitė), w ciągu ostatnich dwóch lat liczba konsumentów dokonujących zakupów on-line wzrosła na Litwie o 73 %. Lista zakupów jest bardzo obszerna: od biletów (32 %), ubrań, obuwia i dodatków (również 32 %), po urządzenia elektryczne (23 %).
Poprawa w zakresie praw konsumentów nie powinna jednakże ograniczać się tylko do Internetu. Musimy ograniczyć biurokrację i propagować przejrzystość we wszystkich obszarach praw konsumentów. Powinniśmy także dążyć do zapewnienia obywatelom lepszych informacji na temat praw konsumentów. Badania przeprowadzone w UE wykazały, że siedmiu na dziesięciu obywateli Litwy nadal chciałoby wiedzieć więcej na temat własnych praw podczas zakupu biletów lotniczych on-line lub na temat dodatkowych opłat za użycie kart kredytowych.
Derek Vaughan
na piśmie - Z całego serca poparłem przyjęcie sprawozdania w celu wzmocnienia ochrony konsumentów w całej Walii. Ten nowy przepis przyczyni się do ochrony konsumentów dokonujących zakupów produktów on-line - klienci będą mieć obecnie okres dwóch tygodni na zmianę decyzji o dokonaniu zakupów on-line. W tym nowym ustawodawstwie uwzględniono "rewolucję cyfrową”, będzie to pomocne dla konsumentów i przedsiębiorców. Sprzedaż transgraniczna stanie się łatwiejsza, co pomoże zarówno konsumentom, jak i przedsiębiorcom. Dyrektywa dotycząca praw konsumentów zwiastuje także koniec wysokich opłat z tytułu obsługi kart kredytowych i debetowych, którymi wiele osób płaci przy dokonywaniu zakupów on-line. Z przyjemnością mogę powiedzieć, że zgodnie z tym sprawozdaniem nielegalna staje się praktyka naliczania tych opłat za obsługę kart kredytowych i debetowych, które nie są związane z kosztami przetwarzania transakcji on-line. Mam nadzieję, że rząd brytyjski bezzwłocznie wdroży te nowe przepisy w celu zapewnienia ochrony konsumentów w Wielkiej Brytanii.
Iva Zanicchi
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pana posła Schwaba, ponieważ uważam, że stanowi ono solidną podstawę do negocjacji z Radą i Komisją na temat uzgodnienia dotyczące poziomu harmonizacji niezbędnego do uzyskania praw konsumentów, które można będzie egzekwować w każdym państwie członkowskim.
Izaskun Bilbao Barandica
na piśmie - (ES) Głosowałam za zmianą dyrektywy 2000/25/WE. Przewiduje ona redefiniowane czasowo etapy stopniowego zmniejszania emisji zanieczyszczających środowisko. Ma to związek z okresem, jaki wymagany jest do opracowania niezbędnych zmian technologicznych umożliwiających rozpoczęcie etapu III. Ten etap przewiduje bardziej radykalne ograniczenia emisji i, co za tym idzie, istotne modyfikacje silników, które do tej pory nie były możliwe. Poza tym na produkcję ciągników miał wpływ kryzys gospodarczy. W związku z tym konieczne jest przeznaczenie wymaganego okresu na podjęcie kroków umożliwiających producentom sprzedaż ciągników, poszukiwanie środków na badania oraz umożliwienie rolnikom zastąpienia starych ciągników ciągnikami mniej zanieczyszczającymi środowisko, co ma zawsze na celu dostosowanie się do europejskich przepisów w zakresie ochrony środowiska.
Diogo Feio
Przedmiotowa dyrektywa dotyczy emisji zanieczyszczeń z ciągników rolniczych i zaproponowano w niej wprowadzenie zmian ilościowych, bez modyfikacji celów w zakresie ochrony środowiska określonych wcześniej w dyrektywie 2000/25/WE. Wobec trudności, z którymi boryka się obecnie ten sektor, zwiększenie odsetka silników wprowadzanych do obrotu w ramach programu elastyczności może przynieść korzyści. Jak wspomniał sprawozdawca, celem przedmiotowego wniosku jest umożliwienie unijnym producentom sprzedaży ciągników, przezwyciężenie obecnego trudnego momentu kryzysu gospodarczego, znalezienie nowych środków na badania oraz poszanowanie wartości granicznych zawartych w przepisach europejskich w zakresie ochrony środowiska i jednoczesne zastąpienie starszych ciągników nowymi, wyposażonymi w mniej zanieczyszczające silniki. Aby ochrona środowiska naturalnego była kompatybilna z ochroną działań rolniczych i przemysłowych, wskazane jest przyjęcie środków przejściowych, takich jak obowiązujący program elastyczności.
José Manuel Fernandes
Przedmiotowe sprawozdanie pana posła Tatarelli poświęcone jest wspólnemu wnioskowi dotyczącemu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2000/25/WE w odniesieniu do przepisów dotyczących ciągników wprowadzanych do obrotu w ramach programu elastyczności, które mają zastosowanie do gazów spalinowych. Ochrona środowiska naturalnego jest jednym z priorytetów Unii Europejskiej. W dyrektywie zdefiniowano maksymalny poziom emisji gazów przez ciągniki wyposażone w silniki wysokoprężne po uwzględnieniu ich mocy oraz określono harmonogram ich stopniowego wycofania. Jednak wniosek nie przewiduje tak radykalnego obniżenia emisji, jakie zakładano pierwotnie, z powodu opóźnienia we wdrożeniu nowych rozwiązań technologicznych oraz spadku obrotów w latach 2009-2010 o ponad 20 %. Głosowałem za przyjęciem zaleceń sprawozdawcy, ponieważ zgadzam się nie tylko z tym, że przedmiotowa dyrektywa pozwoli sprzedawcom ciągników przestrzegać europejskich przepisów przezwyciężając obecny kryzys, ale także z tym, że pozwoli ona rolnikom zastąpić używane ciągniki nowymi maszynami rolniczymi wyposażonymi w silniki, które są duże wydajniejsze i produkują mniej zanieczyszczeń.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Przedmiotowa dyrektywa dotyczy zanieczyszczeń pochodzących z ciągników rolniczych, a jej celem jest ilościowa zmiana w dyrektywie 2000/25/WE. Dyrektywę tę należy przyjąć w trybie pilnym, ponieważ ma ona wpływ na okres, który rozpoczął się 1 stycznia 2011 r., i ma ogromne znaczenie w kontekście pozytywnych skutków, jakie ma przynieść sektorowi, o którym mowa. W dyrektywie tej określono maksymalny poziom emisji zanieczyszczeń w oparciu o moc silnika oraz przewidziano stopniowe ograniczenie tych emisji w kilku etapach. Limity przewidziane dla etapu, który się właśnie rozpoczął, są dużo bardziej rygorystyczne niż te dla poprzedniego etapu. Celem ułatwienia przejścia z poprzedniego etapu do kolejnego dyrektywa wprowadza "program elastyczności”, umożliwiający producentom ciągników wprowadzanie do obrotu ograniczonej liczby ciągników posiadających silniki kalibrowane z uwzględnieniem wartości granicznych emisji zanieczyszczeń dozwolonych na poprzednim etapie. Dyrektywę zaproponowaną przez Komisję należy przyjąć z ogromnym zadowoleniem. Uwzględnia ona cele w zakresie ochrony środowiska, zatwierdzone jakiś czas temu przez UE. Jeżeli proponowana poprawka nie zostanie przyjęta, paradoksalnie doprowadzimy do sytuacji dokładnie odwrotnej, gdyż wielu rolników może zdecydować się korzystać dalej ze starych, zanieczyszczających środowisko ciągników, co doprowadzi do pogorszenia się sytuacji w Europie w zakresie ochrony środowiska. W związku z tym uważam, że wskazane jest poparcie poprawki do przedmiotowej dyrektywy, ponieważ dzięki temu zrealizowany zostanie cel, jakim jest ochrona środowiska, a perspektywy gospodarcze branży, o której mowa, będą większe.
Lorenzo Fontana
Opowiadam się za przyjęciem zarówno wniosku Komisji, jak i sprawozdania posła Tatarelli, ponieważ wspieranie branży borykającej się z poważnymi trudnościami ma kluczowe znaczenie. Przedmiotowa dyrektywa dotyczy emisji zanieczyszczeń pochodzących z ciągników rolniczych i z silników maszyn jezdnych nieporuszających się po drogach. W kontekście ponad dwudziestopięcioprocentowego spadku obrotów w porównaniu z okresem przed kryzysem sektor ten, który jest ważny i dobrze rozwinięty w naszych regionach, potrzebuje naszej pomocy, a nie dalszych ograniczeń.
Elisabetta Gardini
Dzisiejsze głosowanie pozwoli europejskim producentom ciągników rolniczych stawić czoła bardziej rygorystycznym limitom emisji zanieczyszczeń narzuconym wraz z wejściem w życie etapu II B dyrektywy 2000/25/WE.
W rzeczywistości musimy pamiętać o tym, że aby silniki mogły spełniać wymogi nowych limitów, będą musiały przejść szereg istotnych modyfikacji, obejmujących także zasadnicze zmiany w projektach pojazdów. W wielu przypadkach rozwiązania umożliwiające przystosowanie ciągników do nowych silników nie są jeszcze dostępne lub ostateczne.
Do tych opóźnień w zakresie rozwiązań technologicznych należy dodać skutki kryzysu gospodarczego, który mocno uderzył w tę branżę przemysłową i doprowadził do spadku obrotów o 20-25 % w porównaniu z rokiem 2008.
W tym kontekście wzmocnienie programu elastyczności umożliwi łagodniejsze przejście między poszczególnymi etapami ustalania limitów emisji, co z kolei umożliwi firmom rozłożenie niezbędnych inwestycji na dłuższy okres z uwzględnieniem obszaru badań i rozwoju.
W końcu chciałabym zwrócić uwagę na to, że choć poprawka do przedmiotowej dyrektywy będzie mieć istotny wpływ na środowisko naturalne, to jej wynikiem będą znaczne korzyści gospodarcze, które umożliwią unijnym producentom przetrwanie okresu kryzysu i jednocześnie dostosowanie się do limitów określonych w europejskim prawie w celu ochrony środowiska.
Juozas Imbrasas
Przedmiotowy dokument przyjąłem z zadowoleniem, ponieważ dyrektywa ta dotyczy emisji zanieczyszczeń z ciągników rolniczych i przewiduje wprowadzenie jedynie ilościowych zmian do dyrektywy 2000/25/WE, nie zmieniając zawartych w niej celów dotyczących ochrony środowiska, zakresu jej działania ani czasu jej obowiązywania. Dyrektywa ta ma pilny charakter, ponieważ ma wpływ na okres, który rozpoczął się już 1 stycznia 2011 r. i ma duże znaczenie ze względu na oczekiwane pozytywne skutki w rozpatrywanej branży przemysłowej. Dyrektywa 2000/25/WE w sprawie zanieczyszczeń pochodzących z ciągników rolniczych ustala najwyższe dopuszczalne poziomy emisji tlenku węgla (CO), węglowodorów (HC), tlenków azotu (NO) i cząstek stałych (PM) z silników wysokoprężnych montowanych w ciągnikach. W dyrektywie zostały określone najwyższe dozwolone poziomy emisji zanieczyszczeń z silników dla każdego rodzaju ciągnika w zależności od mocy silnika oraz kolejne, zdefiniowane czasowo etapy stopniowego zmniejszania emisji. Ważne jest utrzymanie odpowiedniego rozwoju ekonomicznego tej branży, któremu towarzyszyć będzie poprawa sytuacji w zakresie ochrony środowiska.
Cătălin Sorin Ivan
Głosowałem za przyjęciem kompromisu osiągniętego przez sprawozdawcę w trakcie negocjacji z Radą ze względu na kwestie związane z interesami Rumunii. Choć grupa polityczna, do której należę, zajęła odmienne stanowisko, tzn. stanowisko przyjęte przez Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności Parlamentu Europejskiego, w którym wyrażono poparcie dla zwiększenia z 20 % do zaledwie 35 % produkcji ciągników, które mogą być wprowadzone do obrotu na rynek, i choć nie spełnia to obecnych norm w zakresie ochrony środowiska, postanowiłem upomnieć się o interesy Rumunii. W aktualnych okolicznościach, w kontekście kryzysu gospodarczego, kryzysu w krajowym sektorze rolnym i różnic technologicznych, Rumunia niewątpliwie skorzysta z wyższych limitów produkcyjnych.
Claudio Morganti
Chciałbym wyrazić poparcie dla przedmiotowego sprawozdania w sprawie wprowadzania do obrotu ciągników w ramach programu elastyczności, ponieważ przewidziano w nim stosowne środki uwzględniające liczne kwestie. Z jednej strony, uwzględniono w nim w należytym stopniu to, że kryzys zakłócił cały krajobraz ekonomiczny i produkcyjny, i w związku z tym sytuację branży produkującej ciągniki; program elastyczności umożliwi natychmiastową poprawę tej sytuacji, a ponadto będzie mieć pozytywny wpływ na całe rolnictwo. Z drugiej strony nie chodzi tutaj o kompromisy w kwestii zanieczyszczenia, które jest wciąż bardzo ważne, ale po prostu o wykorzystanie kryterium, dzięki któremu zastosuje się zwykły zdrowy rozsądek. Właśnie taka jest Europa, którą cenimy, Europa będąca w stanie odpowiedzieć na konkretne potrzeby i dostosować, tam gdzie jest to niezbędne, środki, które już zostały podjęte, ale nie są wystarczające w kontekście zachodzących zmian.
Rolandas Paksas
Przedmiotową rezolucję przyjmuję z zadowoleniem. Uważam, że chcąc osiągnąć cele środowiskowe związane z emisjami, musimy określić maksymalny poziom emisji dla ciągników według mocy silnika. Umożliwi to skuteczne wdrażanie stopniowej i rozłożonej na etapy redukcji emisji. Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że dyrektywa przewiduje program elastyczności, który będzie ułatwiał przejście z jednego etapu do kolejnego. Zastosowanie tego programu będzie uwzględniać opóźnienia w rozwoju technologicznym i niekorzystny wpływ kryzysu gospodarczego. Dzięki temu uwzględnione zostaną interesy zarówno unijnych producentów, jak i rolników. Producenci nie będą narażeni na dodatkowe obciążenia i będą mieć wystarczająco dużo czasu na dostosowanie na wstępnym etapie swojej produkcji do nowych wymogów, natomiast rolnicy będą mogli zastąpić najstarsze ciągniki nowymi, których silniki będą mniej zanieczyszczać środowisko. W związku z powyższym uważam, że należy zwiększyć liczbę sprzedawanych w ciągu roku ciągników, które objęte są zwolnieniem, z 20 % do 50 %. Rozwiązanie takie przyczyni się do stworzenia korzystnych warunków dla rozwoju gospodarczego tej branży i nie doprowadzi do żadnych zmian w aktualnie obowiązującym programie ochrony środowiska.
Maria do Céu Patrão Neves
Przedmiotowe sprawozdanie dotyczy wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2000/25/WE w odniesieniu do przepisów dotyczących ciągników wprowadzanych do obrotu w ramach programu elastyczności. Dyrektywa ta dotyczy emisji zanieczyszczeń z ciągników rolniczych i przewiduje wprowadzenie jedynie ilościowych zmian do dyrektywy 2000/25/WE, nie zmieniając zawartych w niej celów dotyczących ochrony środowiska, zakresu jej działania ani czasu jej obowiązywania. Dyrektywa ta ma pilny charakter, ponieważ oddziałuje na okres, który rozpoczął się już 1 stycznia 2011 r. i ma duże znaczenie ze względu na oczekiwane pozytywne skutki w rozpatrywanej branży przemysłowej. Wszystkie te czynniki, które znajdują stosowne oparcie w przedmiotowym sprawozdaniu, sprawiły, że zagłosowałam za jego przyjęciem.
Aldo Patriciello
Wniosek w sprawie zmiany dyrektywy 2000/25/WE w sprawie emisji zanieczyszczeń z ciągników rolniczych odnosi się jedynie do ilościowego aspektu tej kwestii. Nie dotyczy on ani nie zmienia jej celów w zakresie ochrony środowiska i nie ma żadnego wpływu na jej metodologię ani okres ważności. Dyrektywa dotyczy emisji spalin z silników wysokoprężnych montowanych w ciągnikach. Określono w niej najwyższe dozwolone poziomy emisji zanieczyszczeń z silników w zależności od ich mocy oraz zdefiniowano czasowo etapy stopniowego zmniejszania emisji. W dniu 31 grudnia 2010 r. zakończył się etap A, a 1 stycznia 2011 r. rozpoczął się etap B. Limity przewidziane dla etapu, który się właśnie rozpoczął, są dużo bardziej rygorystyczne niż dla poprzedniego etapu. W celu ułatwienia przejścia z jednego etapu do drugiego w dyrektywie przewidziano "program elastyczności”, który umożliwia producentom ciągników wprowadzenie na rynek ograniczonej liczby ciągników posiadających silniki kalibrowane z uwzględnieniem wartości granicznych emisji zanieczyszczeń dozwolonych na poprzednim etapie. Poprawka zwiększa odsetek tych ciągników z 20 % do 50 %. W związku z tym i ze względu na to, że opóźnienia w rozwoju technologicznym i globalny kryzys finansowy uniemożliwiły dostosowanie tych czynników, głosowałem za.
Rovana Plumb
na piśmie - Dyrektywę zaproponowaną przez Komisję należy z pewnością przyjąć z ogromnym zadowoleniem. Respektowane w niej są cele w zakresie ochrony środowiska przyjęte jakiś czas temu przez UE. W kontekście poważnego kryzysu gospodarczego Komisja mogła przedstawić bardziej radykalne propozycje, takie jak moratorium na dyrektywę, zmianę w harmonogramie etapów lub nawet wyższy odsetek w ramach programu elastyczności. Jednak Komisja zdecydowała się na rozwiązanie, które jest proste, skuteczne i wprowadzane w odpowiednim czasie i które umożliwi: (a) unijnym producentom sprzedaż ciągników, przezwyciężenie aktualnego kryzysu gospodarczego, znalezienie nowych środków na badania i dostosowanie się do przewidzianych w europejskim prawie limitów na potrzeby ochrony środowiska naturalnego; (b) rolnikom zastąpienie starych ciągników ciągnikami nowymi, wyposażonymi w silniki, które będą mniej zanieczyszczać środowisko. Popieram ten kompromis, ponieważ program elastyczności może zostać czasowo i wyłącznie zwiększony na etapie IIIB lub trzy lata, jeżeli nie istnieją kolejne etapy; w tym okresie poziom elastyczności może maksymalnie wynosić 37,50 %.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Przeciw. Choć porozumienie jest nieco lepsze niż pierwotny wniosek Komisji, kompromis i tak łagodzi obowiązujące przepisy. Grupa Zielonych/EFA zagłosowała za odrzuceniem sprawozdania komisji, nie poparła negocjacji w sprawie porozumienia w pierwszym czytaniu i w konsekwencji nie podpisała się pod porozumieniem w celu przedstawienia go na sesji plenarnej. Wykorzystywanie kryzysu gospodarczego jako wyjątku do ograniczenia obowiązujących wartości granicznych (kiedy te już weszły w życie) jest niefortunnym precedensem dla pozostałych unijnych przepisów w dziedzinie ochrony środowiska, na skutek którego wynagradza się nieprzestrzeganie przepisów, a karze te firmy, które dokonały na czas niezbędnych inwestycji w celu ich przestrzegania. Choć wpływ tego konkretnego wniosku na jakość powietrza w UE jest niewielki, to jednak kwestia zasad jest ważna.
Licia Ronzulli
Uważam, że wniosek Komisji w sprawie przepisów dotyczących ciągników wprowadzanych do obrotu w ramach programu elastyczności zawiera proste i skuteczne środki, które są wprowadzane w odpowiednim czasie. Zezwolenie na sprzedaż większego odsetka ciągników kalibrowanych z uwzględnieniem starych i mniej rygorystycznych limitów emisji w rzeczywistości będzie służyć ochronie interesów gospodarczych tego strategicznego sektora produkcji i nie zmieni ustalonych już celów w zakresie ochrony środowiska. Gdyby prośba ta nie została przyjęta, sytuacja faktycznie znacznie by się pogorszyła. Dziś udało nam się uniknąć ryzyka, że rolnicy znajdą się w sytuacji, w której z powodu trudnego klimatu ekonomicznego musieliby przez dłuższy czas niż to konieczne korzystać ze starych ciągników, produkujących dużo więcej zanieczyszczeń.
Oreste Rossi
Przedmiotowe dwa wnioski dotyczące zmiany dyrektyw mają kluczowe znaczenie dla przetrwania europejskich firm produkcyjnych. Komisja zaproponowała zwolnienie 50 % ciągników wyprodukowanych w UE w ostatnich pięciu latach ze względu na opóźnienie w rozwoju technologicznym, za sprawą którego niemożliwe jest - o ile nie zostanie wydana ogromna kwota pieniędzy - wprowadzenie modyfikacji mechanicznych niezbędnych do przejścia do kolejnego etapu, oraz z powodu kryzysu gospodarczego wpływającego na rynek ciągników, na którym od 2008 roku odnotowano roczny spadek w wysokości 20 %.
Powinno nam zależeć, aby wnioski Komisji zostały przyjęte w przypadku obu dyrektyw, gdyż wpływ na poziom emisji byłby naprawdę nieistotny. Szkoda, że stanowisko na "nie” grup lewicowych i pani poseł Pietikäinen wynika wyłącznie z zasad i całkowicie ignoruje zagrożenie, jakie może się pojawić, jeżeli zwolnienia zostaną odrzucone: nasze fabryki zostaną zamknięte, w wyniku czego znikną miejsca pracy.
Ostateczny kompromis osiągnięty w rozmowach trójstronnych doprowadził do zgody w pierwszym czytaniu na zwolnienie dla ciągników w wysokości 40 % i dla maszyn jezdnych nieporuszających się po drogach w wysokości 37,5 %. Choć być może nie jesteśmy w pełni usatysfakcjonowani, zagłosujemy za przyjęciem dyrektyw w związku z bardzo napiętymi terminami; przekroczenie ich doprowadziłoby do tego, że dyrektywy te przestałyby mieć znaczenie.
Luís Paulo Alves
Głosuję za przyjęciem przedmiotowego wniosku, z poprawkami Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim. Wniosek Komisji określa konkretne wymogi mające zapewnić ustanowienie przez państwa członkowskie krajowych ram regulacyjnych i prawnych, a także sporządzenie przez nie stosownych krajowych programów postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi, od ich wytworzenia aż do składowania.
Istotną sprawa jest wprowadzenie zakazu eksportu odpadów. Ważne jest też, by właściwy organ regulacyjny mógł wstrzymywać pewne działania, jeżeli ocena wykaże, że są one niebezpieczne. Nienadające się do ponownego wykorzystania odpady promieniotwórcze nie mogą być eksportowane do państw trzecich. Niezbędna jest nam odpowiedzialna strategia i odpowiednie środków eliminowania wszystkich odpadów promieniotwórczych wytwarzanych na potrzeby energetyki, do badań i do zastosowań w medycynie.
Jean-Luc Bennahmias
Przyszłość zaopatrzenia naszej planety w energię nie polega na wykorzystaniu energii jądrowej. Opiera się na koszyku różnych źródeł zaopatrzenia w energię. Tym niemniej będziemy musieli radzić sobie z tą technologią jeszcze przynajmniej przez kilka następnych dziesięcioleci (prowadzić likwidację elektrowni i zajmować się odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym). Musimy zrozumieć, że odpady te mają okres aktywności trwający kilkadziesiąt lat. Kwestią o żywotnym znaczeniu jest dziś ustanowienie ram dla państw członkowskich i wzmocnienie nadzoru nad metodami składowania tych odpadów, jakie wybiorą państwa członkowskie. A zatem głosowałem za przyjęciem dyrektywy w sprawie postępowania z tymi odpadami. Chociaż tekst ten można by jeszcze poprawić i jest pewien ważny punkt pozostawiony, moim zdaniem, bez rozwiązania, a mianowicie definicja odpadu promieniotwórczego, uważam, że powinniśmy w tej dziedzinie posuwać się naprzód i nie ma sensu zaprzeczać potrzebie przetwarzania odpadów. Głosowałem za przyjęciem również dlatego, że odrzucono możliwość eksportowania odpadów do państw trzecich. To było rzeczywiście kluczowe zagadnienie. Byłoby całkowicie nie do przyjęcia, gdybyśmy pozwolili na eksport naszych najniebezpieczniejszych odpadów do państw poza UE, co do których nie możemy być pewni, że zapewnią odpowiedni poziom bezpieczeństwa przy przetwarzaniu i długoterminowym składowaniu odpadów.
Vilija Blinkevičiūt
na piśmie - (LT) Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ odpowiedzialne postępowanie z odpadami i składowanie odpadów szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi jest niewątpliwie sprawą ważną. Szczególnie teraz, po incydencie w elektrowni jądrowej Fukushima, zastanawiamy się w jaki sposób zagwarantować jak największe bezpieczeństwo elektrowni jądrowych, a nawet dyskutujemy czy nie powinniśmy całkowicie zaprzestać wytwarzania tego rodzaju energii w Europie. Przez przyjęcie tego sprawozdania Parlament Europejski zasadniczo zaakceptował wniosek Komisji dotyczący dyrektywy nakreślającej unijne ramy prawne postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi. Ramy prawne zaproponowane przez Komisję mają na celu zobowiązanie państw członkowskich do opracowania krajowych programów postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi. W sprawozdaniu Parlamentu Europejskiego zaproponowano następujące ulepszenia tekstu przyszłej dyrektywy: wzmocnienie tzw. zasady odwracalności, zgodnie z którą utrzymany zostanie dostęp nawet do odpadów poddanych składowaniu w głębokich warstwach geologicznych, np. na wypadek pojawienia się kiedyś w przyszłości sposobów pozwalających na przetworzenie takich odpadów. W sprawozdaniu zaproponowano też bardziej rygorystyczne wymagania względem państw członkowskich, zobowiązując je do przeznaczenia środków finansowych na ewentualne postępowanie z odpadami, jak również finansowania rezerw; ponadto zaproponowano ramy kontrolowania regionalnych projektów dotyczących postępowania z odpadami.
Vito Bonsignore
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania dotyczącego postępowania z odpadami promieniotwórczymi. Parlament od dawna domaga się zharmonizowanych norm, a przedmiotowe sprawozdanie stanowi wkład w zestaw norm mających na celu zapewnienie bezpiecznej gospodarki odpadami. Działając z poszanowaniem zasady odwracalności należy opracowywać zasady i rozwiązania techniczne umożliwiające potencjalny dostęp i wydobycie odpadów ze względów technicznych lub w przypadku gdyby postęp badań pozwoli użyć nowych rozwiązań, takich jak transmutacja. Zgadzam się z wyrażonym we wniosku celem zagwarantowania, by odłożyć wystarczające fundusze na pokrycie kosztów likwidacji elektrowni jądrowych, jak również z wymaganiem przejrzystości postępowanie z odpadami. Odpowiedzialność za bezpieczne postępowanie z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami spoczywa nadal na państwach członkowskich, ale mogą one wypełniać to zobowiązanie pracując w ramach wspólnych inicjatyw dotyczących postępowania z odpadami promieniotwórczymi, pod należycie określonymi i rygorystycznymi warunkami.
Rachida Dati
Wniosek dotyczący dyrektywy, w sprawie której zasięgano opinii Parlamentu Europejskiego, jest jeszcze jednym przykładem jak Europa może praktycznie działać na rzecz ochrony swoich obywateli. Stworzenie zharmonizowanych norm postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi jest reakcją na żądanie i potrzebę wzmocnienia bezpieczeństwa w tej dziedzinie. Jestem szczególnie zadowolona z przyjęcia wniosku idącego dalej niż podstawowe zasady bezpieczeństwa ustanowione przez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej (MAEA) i nakładającego najwyższe normy bezpieczeństwa, odzwierciedlające aktualne osiągnięcia praktyki na szczeblu regulacyjnym i operacyjnym, jak również najlepszą dostępną technologię (NDT).
Anne Delvaux
Jestem zadowolona z głosowania nad przedmiotowym sprawozdaniem. Z kilku względów wzmocnienie bezpieczeństwa jądrowego i odnośnych przepisów było sprawą istotną. Oczywiście, jednym z powodów jest poważny wypadek w elektrowni jądrowej w Japonii. Ale jestem zadowolona również dlatego, że obecnie określane jako "wysokoaktywne” i "długożyciowe” odpady promieniotwórcze bywają wciąż składowane w sposób tymczasowy. Wypalone paliwo jądrowe bywa powszechnie składowane w sposób bezpieczny w pobliżu reaktorów, ale należy pamiętać, że w przypadku stałego składowania poziom bezpieczeństwa musi być znacznie wyższy. Na nas spoczywa zatem odpowiedzialność za domaganie się jak najwyższego poziomu bezpieczeństwa. Dlatego też głosowałam za przyjęciem poprawki zakazującej instalowania składowisk odpadów promieniotwórczych na obszarach sejsmicznych i przybrzeżnych, gdzie zachodzi niebezpieczeństwo podniesienia się poziomu morza i tsunami. Ponadto uznaję zasadę, że "zanieczyszczający płaci”, a zatem głosowałam również za przyjęciem poprawki wzywającej do oszacowania kosztów, monitorowania i przesyłania regularnych sprawozdań do Komisji Europejskiej i do udziału rządów krajowych w tym procesie.
Proinsias De Rossa
na piśmie - Poparłem przyjęcie tego sprawozdania mającego za przedmiot wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi. Obowiązująca dyrektywa obejmuje tylko składowiska wypalonego paliwa jądrowego bezpośrednio związane z instalacjami jądrowymi. Obecny wniosek zmierza do zagwarantowania długoterminowego bezpieczeństwa postępowania z istniejącymi i przyszłymi odpadami promieniotwórczymi. Sprawą kluczową jest, byśmy działali wspólnie na rzecz zagwarantowania najwyższych standardów bezpieczeństwa. W rzeczywistości wiele przyszłych pokoleń nadal podlegać będzie zagrożeniu. W przedmiotowym sprawozdaniu wzywa się państwa członkowskie do przyjęcia wspólnych norm minimalnych, inwestowania w nowe technologie oraz, co ważne, zakazuje eksportowania odpadów promieniotwórczych do państw trzecich.
Marielle De Sarnez
na piśmie - (FR) Tragiczne wydarzenia w Fukushimie przysłużyły się jeszcze do wzmocnienia woli Parlamentu zmierzającego do opracowania jasnej i zdecydowanej dyrektywy dotyczącej eksportu i przetwarzania odpadów promieniotwórczych. Należy zakazać eksportu odpadów promieniotwórczych do państw spoza UE, a zezwalać na eksportowanie w obrębie UE jedynie na mocy porozumień dwustronnych. Musimy również zaostrzyć przepisy dotyczące ochrony pracowników, lepszego monitorowania i wzmocnienia uprawnień do badania przez właściwe organy, byśmy byli w stanie przeprowadzać regularne oceny bezpieczeństwa jądrowego, dochodzenia i inspekcje. Jednocześnie należy nasilić badania nad alternatywnymi rozwiązaniami względem głębokiego składowania odpadów. Kwestie związane z energią jądrową nie mogą już dłużej być rozpatrywane bez uwzględniania opinii publicznej, a ta staje się coraz bardziej dla niej nieprzychylna. Musimy zdobyć się na wspólną politykę w dziedzinie energii odnawialnej i rozwijać inne źródła energii bez uciekania się do paliw kopalnych, równocześnie jednak zachowując samowystarczalność.
Edite Estrela
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania w sprawie postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi, ponieważ uznaję konieczność posiadania odpowiedzialnej strategii i odpowiednich środków na działania wobec wszystkich odpadów promieniotwórczych pochodzących z procesów wytwarzania energii, badań naukowych lub medycyny. Należy również wziąć pod uwagę zakaz eksportowania do państw trzecich, odpadów promieniotwórczych nienadających się do dalszego przetwarzania.
Diogo Feio
Dyrektywa będąca przedmiotem wniosku ustanawia europejskie ramy prawne postępowania z wypalonym paliwem i odpadami promieniotwórczymi. Nakłada ona konkretne wymagania zmierzające do zapewnienia, żeby państwa członkowskie dysponowały środkami regulacyjnymi i organizacyjnymi pozwalającymi im odpowiednio rozwiązywać ten problem. Ponieważ wniosek ten opiera się na Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom), Parlament Europejski spełnia jedynie funkcję doradczą. Jest to wysoce delikatna kwestia z zakresu ochrony środowiska, wymagająca największej uwagi ze strony decydentów politycznych, a także rygorystycznego monitorowania postępowania z takimi odpadami. Straszliwe wydarzenia w Fukushimie przydały tej kwestii pilności i dramatyzmu, który powinniśmy może przezwyciężyć, kiedy debatujemy nad problemami związanymi z zasobami energetycznymi. Emocjonalny klimat, jaki zapanował - co zrozumiałe - nie wydaje mi się najlepszą wskazówką wobec problemów tej miary. Oczywiście nie znaczy to, że nie powinniśmy się starać prowadzić polityki sprawowania nadzoru i rygorystycznego monitorowania wszystkich spraw związanych z energią jądrowa.
José Manuel Fernandes
Problematyka postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi została podjęta przez panią poseł Jordan Cizelj w sprawozdaniu, które właśnie przyjęliśmy w głosowaniu. Po katastrofie w Fukushimie wynikające z niej kwestie bezpieczeństwa nieoczekiwanie nabrały ostrości. Parlament Europejski faktycznie już od pewnego czasu apelował o opracowanie nowej dyrektywy w tej dziedzinie. Odpady promieniotwórcze wymagają baczniejszej uwagi ze względu na bezpieczeństwo, nie tylko mających z nimi do czynienia pracowników, ale i całego społeczeństwa. Ponadto nie możemy zapominać o konsekwencjach, jakie te odpady wywołują w środowisku, wpływając ujemnie na różnorodność biologiczną. A zatem głosowałem za przyjęciem przedmiotowego wniosku, który zmierza do realizacji zasady "zanieczyszczający płaci” - do poszanowania której przekonywano się bardzo stopniowo - i wprowadza środki ograniczające wywóz tych materiałów do państw trzecich. Prawdę mówiąc, sprawą o zasadniczym znaczeniu jest, żebyśmy lepiej sobie uświadomili, że nie wolno nam zostawiać tych problemów przyszłym pokoleniom. Przyjmuję z zadowoleniem wprowadzenie mechanizmów finansowych pomocnych w postępowaniu z tymi odpadami, by nie stanowiły już zagrożenia, jak również z powołania organów regulacyjnych, które będą bardziej wymagające i zapobiegną naruszaniu przepisów przedmiotowej dyrektywy.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) W listopadzie ubiegłego roku Komisja przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy ustanawiającej unijne ramy prawne postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi. Wniosek ustanawia konkretne wymogi, które powinny zapewnić bezpieczne obchodzenie się i gospodarowanie wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi od ich wytworzenia do składowania. W planowaniu koncepcji i rozwiązań technicznych ostatecznego składowania - głównie składowania wypalonego paliwa jądrowego i wysokoaktywnych odpadów promieniotwórczych w głębokich warstwach geologicznych - należy pilnie rozważyć zachowanie zasady odwracalności. Celem jest umożliwienie ewentualnego dostępu do odpadów i ich odwracalny odzysk. ze względów technicznych lub gdyby postęp w badaniach stworzył możliwość nowego technologicznego rozwiązania długoterminowego. W każdym jednak przypadku składowanie odpadów na składowiskach musi być przeprowadzane zgodnie z przyjętymi na szczeblu międzynarodowym normami bezpieczeństwa, wymogami i metodologią. W ostatecznym rozrachunku to państwa członkowskie odpowiedzialne są za bezpieczne postępowanie z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi, które wytwarzają, wliczając w to ich bezpieczne składowanie. Chociaż jest sprawą istotną, żeby każde z państw członkowskich przygotowało swój własny program dotyczący wypalonego paliwa jądrowego i odpadów promieniotwórczych, interesującą alternatywą może być poszukiwanie wspólnego rozwiązania tego problemu. Wyznaję pogląd, że takie rozwiązanie nie może jednak w żadnym wypadku stać się substytutem zachęcającym państwa członkowskie do uchylania się od ich krajowych zobowiązań odnoszących się do postępowania z odpadami promieniotwórczymi.
Lorenzo Fontana
Wniosek dotyczący dyrektywy został opracowany w celu zapewnienia, żeby państwa członkowskie opracowały krajowe ramy regulacyjne i organizacyjne oraz stworzyły stosowne krajowe plany postępowania z wypalonym paliwem i odpadami promieniotwórczymi, bez względu na przyszłe zastosowania energii jądrowej oraz niezwiązane z energią.
Elisabetta Gardini
W Unii Europejskiej co roku wytwarza się czterdzieści tysięcy metrów sześciennych odpadów promieniotwórczych. Z tego 80 % stanowią krótkożyciowe niskoaktywne odpady promieniotwórcze, około 5 % - długożyciowe niskoaktywne odpady promieniotwórcze, a poniżej 10 % odpady wysokoaktywne. Uzbrojona w te dane, uważam, że bardzo ważne jest ustalenie europejskich ram legislacyjnych regulujących za pomocą programów krajowych sektor wytwarzania i składowania wypalonego paliwa jądrowego i odpadów promieniotwórczych.
Trwałe składowanie pewnych substancji jest celem wymagającym stałego monitorowania i stopniowego pojawiania się rozwiązań technicznych w perspektywie długoterminowej. Dlatego zgadzam się ze sprawozdawczynią w kwestii położenia nacisku na odwracalność, w nadziei, że badania doprowadzą wnet do ostatecznej transmutacji wypalonego paliwa jądrowego i odpadów promieniotwórczych, by dało się ich używać do innych celów. Osiągnięcia badań i technologii są rzeczywiście kluczowym elementem w tym sektorze: pozwolą na bezpieczne wykorzystywanie energii jądrowej, która jest w stanie pokryć zapotrzebowanie na energię w sektorze żywnościowym, medycznym, przemysłowym, rolniczym, badań i oświaty.
Wreszcie, mam nadzieję, że przyjęcie tego sprawozdania stanowić będzie ważny krok na drodze do osiągnięcia celu europejskiego planu w zakresie energii.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
na piśmie - Jako stały sprawozdawca w zakresie podstawy prawnej w Komisji Prawnej Parlamentu Europejskiego, chciałabym zwrócić uwagę na jeden aspekt sprawozdania, mianowicie kwestię podstawy prawnej. Ze względu na kontrowersje, jakie budzi energia nuklearna w dzisiejszych czasach, oraz na fakt, że system instytucjonalny UE uległ zmianie po wejściu w życie Traktatu z Lizbony, uważam, że Parlament Europejski powinien być włączony w proces podejmowania decyzji w dziedzinie energii nuklearnej. Dlatego właśnie rekomendowałam art. 192 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 31 i 32 Traktatu Euratom jako właściwą podstawę prawną dla tej dyrektywy. Niestety, z uwagi na zmiany w kalendarzu prac w Komisji Prawnej, moja opinia nie została uwzględniona przez komisję przedmiotowo właściwą ITRE, która minimalną większością przegłosowała Traktat Euratom jako jedyną podstawę prawną. Uważam, że stało się to ze szkodą dla przejrzystości procesu podejmowania decyzji w sprawie tak ważnej dla obywateli UE jak energia nuklearna.
Estelle Grelier
Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania dotyczącego postępowania z wypalonym paliwem i odpadami promieniotwórczymi, by jasno zasygnalizować państwom członkowskim, że zanieczyszczający muszą być obarczeni odpowiedzialnością za wytwarzane przez nich odpady. Co więcej, niezależnie od tego czy odpady pochodzą z działalności w innych dziedzinach, takich jak medycyna, badania i przemysł, eksport odpadów promieniotwórczych do państw trzecich jest praktyką nieodpowiedzialną, która została potępiona przez Parlament przez przyjęcie przedmiotowego sprawozdania. Pomimo sukcesu, jakim jest to głosowanie, zważywszy na transgraniczne konsekwencje dla bezpieczeństwa i zdrowia obywateli Europy, żałuję, że Parlamentowi przysługuje tylko drugorzędna rola w odniesieniu do spraw energii jądrowej, jako że ma on jedynie rolę doradczą w tej sprawie. Dzięki jednej z poprawek wprowadzonej przez Grupę Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim w sprawozdaniu podkreślono potrzebę znalezienia nowej podstawy prawnej dla przepisów w sprawach związanych z energią jądrową, tak by obywatele Europy byli lepiej reprezentowani w sprawach, które tak bezpośrednio ich dotyczą.
Roberto Gualtieri
Tragiczne wydarzenia w Japonii są zachęta dla Europy, byśmy przyjrzeli się dokładniej konsekwencjom wykorzystywania technologii jądrowej i jej wpływowi na bezpieczeństwo obywateli Europy. Przyjmując sprawozdanie dotyczące wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi Parlament pokazuje, że jest szczególnie uwrażliwiony na ten problem i demonstruje wyraźne pragnienie znalezienia wspólnych, ostatecznych rozwiązań w zakresie składowania odpadów promieniotwórczych w Europie.
Apelując o stworzenie wspólnych norm minimalnych dla wszystkich państw członkowskich, zachęcamy ich rządy do inwestowania w nowe technologie w celu uzyskania szybkich, konkretnych wyników w odniesieniu do składowania tych niezwykle niebezpiecznych odpadów.
Przyjmuję zatem z zadowoleniem dwie poprawki złożone przez Grupę Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, wzywające Parlament i Radę do współdecydowania w sprawach dotyczących wykorzystania energii jądrowej i popierające fundamentalny zakaz eksportu odpadów do państw trzecich - zakaz pokazujący, że zdecydowanie nie unikamy przyjęcia na siebie odpowiedzialności. Głosowanie Parlamentu jest zatem dalszym krokiem w kierunku stopniowego wycofywania się z używania energii jądrowej na rzecz bezpiecznych dla ludności rozwiązań z dziedziny energii odnawialnej.
Sylvie Guillaume
Po incydencie Fukushimie w Japonii UE musi zapewnić sobie ambitne normy i porozumienia ramowe w sprawach dotyczących energii jądrowej i polityki energetycznej. Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pani poseł Cizelj w sprawie postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi z sektorów energetycznego, medycznego i badawczego. Państwa trzecie nie są "kubłem na odpadki” państw członkowskich UE. Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że posłowie do PE przyjęli poprawkę złożoną przez Grupę Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim w sprawie zakazu masowego eksportu odpadów do państw trzecich, chyba, że są one eksportowane w celu recyklingu i importu z powrotem do UE. Zezwolenie państwu UE na eksport jego odpadów do innego państwa członkowskiego tylko pod warunkiem zawarcia porozumienia dwustronnego tworzy właściwe ramy bezpieczeństwa jądrowego i ekologicznego. Jestem zadowolona, że Parlament jest przeciwny składowaniu tego rodzaju odpadów w regionach sejsmicznych oraz ze wzmocnienia uprawnień organów krajowych. Jakkolwiek stanowisko Parlamentu w sprawie zmiany Traktatu Euratom ma jedynie znaczenie doradcze, posłowie do PE wysłali Radzie wyraźny sygnał: UE musi zdobyć środki na wypracowanie odpowiedzialnej polityki energetycznej, którą może pozostawić przyszłym pokoleniom.
Ian Hudghton
na piśmie - Straszne wydarzenia w Fukushimie przyczyniły się do uwypuklenia nieuniknionych zagrożeń ze strony sektora jądrowego. Moja partia od dawna prowadzi kampanię przeciwko robieniu ze Szkocji jądrowego wysypiska dla innych państw i jednym z pierwszych działań szkockiego rządu utworzonego przez Szkocką Partię Narodową było wycofanie Szkocji ze stanowiska przyjętego przez Wielką Brytanię w sprawie składowania geologicznego. Choć dzisiejsze głosowanie mogłoby pójść o wiele dalej, przyjmuję z zadowoleniem decyzję koleżanek i kolegów zakazującą wyrzucania odpadów promieniotwórczych do państw trzecich.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Przyjąłem z zadowoleniem przedmiotowy dokument wyznaczający ramy prawne UE w zakresie postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi. Wniosek określa konkretne wymagania mające zapewnić ustanowienie przez państwa członkowskie krajowych ram regulacyjnych i prawnych, a także sporządzenia przez nie stosownych krajowych programów postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi, od ich wytworzenia aż do składowania. Postępowanie z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi jest szczególnie ważne, zarówno dla środowiska, jak i dla bezpieczeństwa ludności. Nie możemy jednak zagwarantować bezpieczeństwa nie mając odpowiedniego finansowania, a zatem uważam, że likwidacja elektrowni jądrowych, takich jak Ignalina, nie powinna być tylko sprawą jednego państwa członkowskiego, w tym wypadku Litwy, ale całej Europy.
Andreas Mölzer
na piśmie - (DE) Mam pewne zastrzeżenia co do postępowania z odpadami promieniotwórczymi. Choć przedmiotowa inicjatywa zawiera kilka dobrych pomysłów, nie wystarczy to, by rozwiązać problem stanowiący jej podłoże, co było powodem, dla którego wstrzymałem się od głosu. Pomimo tego, że przemysł jądrowy już od pięćdziesięciu lat poszukuje rozwiązań problemu odpadów promieniotwórczych, jesteśmy pod tym względem wciąż w punkcie wyjścia. Odpady promieniotwórcze są przewożone wzdłuż i wszerz Europy w konwojach, które kosztują podatników miliony, a które zagrożone są wysokim ryzykiem wypadków. Nieobciążone żadnym ryzykiem składowanie przez tysiąclecia jest niemożliwe, co czyni niedorzeczną argumentację o czystej i taniej energii elektrycznej z energii jądrowej. Szczególnie niebezpieczne są wysypiska odpadów promieniotwórczych w bezpośrednim sąsiedztwie elektrowni jądrowych lub na terenach gdzie występują trzęsienia ziemi. W przypadku składowiska odpadów w Krsko występują oba te czynniki, co jest niepokojące.
Franz Obermayr
na piśmie - (DE) Jakiś czas temu przygotowałem wniosek zawierający apel o poprawę bezpieczeństwa reaktorów jądrowych w regionie Dunaju. Przecież w regionie Dunaju, leżącym w samym sercu Europy, ulokowane są niektóre najniebezpieczniejsze reaktory: Temelin, Bohunice, Mochovce, Dukovany i Paks. Przestarzałe metody użyte do ich budowy doprowadziły do pogorszenia standardów bezpieczeństwa. Niebezpieczne incydenty zdarzają się z zatrważającą regularnością, ale są najczęściej zatajane. Sąsiednie państwa, jak Austria, często nie bywają nawet informowane kiedy ma miejsce incydent. Nawet podczas przeprowadzania procedur oceny oddziaływania na środowisko konsultacje z sąsiednimi państwami są niewystarczające lub nie prowadzi się ich wcale. Obecnie jednak udostępnia się fundusze na przygotowanie i finansowanie likwidacji sprawnych reaktorów. Oto dlaczego powstrzymałem się od głosu.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Musimy dołożyć wszelkich starań, by zagwarantować podejmowanie jak najbezpieczniejszych decyzji w dziedzinie postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi. Wypadek w elektrowni jądrowej Fukushima pokazał, że usuwanie odpadów promieniotwórczych pozostaje skomplikowanym i ryzykownym procesem, który może mieć szczególnie dotkliwe konsekwencje. Dlatego oceny bezpieczeństwa jądrowego, badania i kontrole muszą być prowadzone ustawicznie. Musimy również nieprzerwanie wymieniać się dobrymi praktykami w tej dziedzinie w całej UE. Nie wolno nam dopuścić, by zagrożone było zdrowie ludzi lub środowisko naturalne. Sprawą kluczową dla państw członkowskich jest ustanowienie przez nie krajowych ram regulacyjnych i organizacyjnych krajowych programów postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi, od ich wytworzenia aż do składowania. Mając na uwadze zasady bezpieczeństwa i ekonomii, uważam, że państwa członkowskie mogą wspólnie użytkować obiekty składowania wypalonego paliwa jądrowego i odpadów promieniotwórczych, jednak musi się to odbywać się na mocy porozumienia obu stron. Państwa członkowskie będą wtedy mogły wykorzystywać sprzyjające warunki geologiczne i techniczne określonego obszaru i wspólnie ponosić ciężary finansowe takiego przedsięwzięcia. Należy zaznaczyć, że stosowanie basenów do składowania wypalonego paliwa jądrowego wiąże się z ogromnym ryzykiem i zagrożeniami, a zatem całe niezużyte paliwo powinno być możliwie najszybciej przenoszone do suchych pojemników osłonnych.
Maria do Céu Patrão Neves
W listopadzie 2010 roku Komisja opublikowała wniosek dotyczący dyrektywy ustanawiającej unijne ramy prawne postępowania z wypalonym paliwem i odpadami promieniotwórczymi. Wniosek określa konkretne wymagania mające zapewnić ustanowienie przez państwa członkowskie krajowych ram regulacyjnych i prawnych, a także sporządzenie przez nie stosownych krajowych programów postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi, od ich wytworzenia aż do składowania. Wniosek Komisji został dobrze przyjęty, ponieważ opracowano go z zachowaniem zasad istniejących już na szczeblu międzynarodowym, opierając proponowane rozwiązania na podejściu przyjętym już w najbardziej zaawansowanych państwach członkowskich i zapewniając ramy dla bardziej odpowiedzialnego gospodarowania odpadami, wliczając w to: 1) ramy krajowe oparte na wyraźnym podziale obowiązków i odpowiedzialności pomiędzy zainteresowane strony, 2) krajowy program, w którym przewidziano "kamienie milowe”, ramy czasowe i jasność procesu podejmowania decyzji dotyczących odpadów promieniotwórczych oraz 3) zrównoważone reguły dotyczące przejrzystości i informacji, nadzoru i kontroli. Podzielam obawy odnośnie do potencjalnie katastrofalnych skutków błędu człowieka w postępowaniu z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym, chciałabym zatem podkreślić potrzebę stosowania rygorystycznych norm w zakresie szkoleń, bezpieczeństwa w miejscu pracy i inspekcji dokonywanych przez niezależne organy.
Aldo Patriciello
Przedstawiony przez Komisję wniosek dotyczący dyrektywy ustanawia unijne ramy prawne postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi. Wniosek wyznacza wymagania mające zapewnić ustanowienie przez państwa członkowskie krajowych ram regulacyjnych i prawnych, umożliwiające im sporządzenie stosownych krajowych programów postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi, od ich wytworzenia aż do składowania. Wniosek opracowany jest w oparciu o Traktat Euratom, a w szczególności wytyczne zawarte w sprawozdaniu w sprawie oceny Euratom - pięćdziesiąt lat europejskiej polityki w zakresie energii jądrowej. Sprawozdawczyni wskazuje cztery główne priorytety wybrane z poprawek złożonych do projektu sprawozdania w celu rozpatrzenia ich przez członków komisji. Pierwszym jest potrzeba opracowania koncepcji i rozwiązań technicznych ostatecznego składowania, w szczególności składowania w głębokich warstwach geologicznych. Drugim jest potrzeba zapewnienia wystarczających środków finansowych przeznaczonych na spełnienie wymogów likwidacji elektrowni jądrowej i składowania powstałych odpadów. Trzeci priorytet dotyczy tworzenia regionalnych zakładów składowania, czwarty zaś odnosi się do przejrzystości i udziału społeczeństwa. Z tych powodów głosowałem za przyjęciem wniosku dotyczącego dyrektywy.
Rovana Plumb
Przedmiotowy wniosek dotyczący dyrektywy ustanawia unijne ramy prawne postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi i zmienia wniosek Komisji dotyczący dyrektywy Rady (Euratom) w sprawie postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi.
Zrównoważone gospodarowanie odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym musi uwzględniać cykl życiowy odpadów (od wytworzenia do tymczasowego lub ostatecznego składowania, jak również podczas okresu następującego po zamknięciu składowisk) i odtworzenie środowiska. Podczas całego tego okresu czynniki środowiskowe muszą być ściśle monitorowane, kiedy odpad jest składowany, ale również podczas transportu, także w odniesieniu do produktów otrzymanych w procesie recyklingu wypalonego paliwa jądrowego. Wszystkie te wymagania muszą być spełnione w celu zabezpieczenia zdrowia ludzi i ochrony środowiska.
Phil Prendergast
na piśmie - W przedmiotowym sprawozdaniu uwypuklono poważną wadę w zarządzaniu na szczeblu unijnym, którą trzeba się zająć możliwie najszybciej. Państwa członkowskie dysponujące energią jądrową korzystają z przewagi konkurencyjnej nad państwami "bezatomowymi”. Państwa sąsiadujące z państwami posiadającymi elektrownie jądrowe mogę jednak odczuwać negatywne skutki działań sąsiadów. Jak wiadomo, w przeszłości emisje dwutlenku węgla w niektórych państwach członkowskich spowodowały kwaśne deszcze w innych państwach. Opad promieniotwórczy z Czarnobyla także objął swym oddziaływaniem państwa UE. Podobna sytuacja ma miejsce w Irlandii, gdzie Sellafield - jeden z największych na świecie zakładów przerobu paliwa jądrowego w celu odzysku - od lat pięćdziesiątych zanieczyszczał Morze Irlandzkie ze szkodą dla Irlandii. Oprócz zagrożenia wypadkiem lub atakiem terrorystycznym istnieją obszerne dowody na istnienie szkodliwych skutków dla zdrowia stwierdzanych wzdłuż wschodniego wybrzeża Irlandii, przypisywanych zrzutom odpadów z Sellafield. Europa wykorzystuje technologię jądrową od ponad 60 lat, a wciąż nie ma polityki w zakresie postępowania z odpadami promieniotwórczymi i ich składowania. Dwunasty Kongres Międzynarodowego Stowarzyszenia Ochrony przed Promieniowaniem wezwał do realizacji regionalnego podejścia do transportu odpadów promieniotwórczych. Przedstawiciele przemysłu jądrowego i Parlament powinni uznać, że składowanie i powtórne wykorzystanie jest również obszarem polityki ponadnarodowej, którego nie można pozostawiać w gestii poszczególnych państw członkowskich.
Fiorello Provera
Przedmiotowa dyrektywa została opracowana w celu zapewnienia ustanowienia przez państwa członkowskie krajowych ram regulacyjnych i organizacyjnych i opracowaania przez nie stosownych krajowych programów postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi, niezależnie od perspektyw zastosowań energii jądrowej oraz niezwiązanych z energią.
Stanowisko Komisji jest godne pochwały, nakłada bowiem ona na państwa członkowskie odpowiedzialność za bezpieczne postępowanie w tej dziedzinie, w tym składowanie wypalonego paliwa jądrowego i odpadów promieniotwórczych, które wytwarzają, oraz wymaga osiągnięcia tego przez opracowanie własnych programów. Z drugiej strony jednak wiele z poprawek włączonych do tekstu budzi wątpliwości. Wobec tak delikatnej kwestii jak ta, maksymalna przejrzystość i informacje dla społeczeństwa mają kluczowe znaczenie. Jednak tego rodzaju wybory nie mogą się ograniczać jedynie do udziału społeczeństwa w procesie podejmowania decyzji. Niebezpieczeństwo nieustanowienia precyzyjnych reguł polega w rzeczywistości na tym, że nie uda nam się podjąć decyzji koniecznych do zapewnienia odpowiedniego postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi. Z tego powodu nie mogłem głosować za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.
Frédérique Ries
Ważne jest, żeby Parlament Europejski wyraził swoją opinię o zmianie dyrektywy w sprawie odpadów promieniotwórczych, Jest oznaką odpowiedzialności i dojrzałości, by niezależnie od różnic zdań dotyczących kontynuowania lub stopniowego wycofywania się ze stosowania energii jądrowej znaleźć skuteczną politykę w zakresie głębokiego składowania odpadów promieniotwórczych. To pierwsza nauka płynąca z dzisiejszego głosowania. Oczywiste jest, że bezpieczeństwo jądrowe oznacza także wzmocnienie przepisów dotyczących zabezpieczeń i bezpieczeństwa w sytuacji, jaka zapanowała po wydarzeniach w Fukushimie. Przyjmuję ze szczególnie wielkim zadowoleniem przyjęcie poprawek nr 124 i 130, w których wzywa się, odpowiednio, do wprowadzenia zakazu instalowania obiektów składowania odpadów promieniotwórczych na zagrożonych terenach aktywnych sejsmicznie lub przybrzeżnych i do ustanowienia wymogu przygotowania analizy bezpieczeństwa towarzyszącej każdemu działaniu w zakresie postępowania z odpadami promieniotwórczymi. Pozostaje nam mieć nadzieję, że europejscy ministrowie odpowiedzialni za energetykę uwzględnią to zdecydowane przesłanie na rzecz kultury bezpieczeństwa. Niewątpliwie wymaga to priorytetowego potraktowania rozwiązań składowania głębokiego, takich jak składowanie stałe w suchych warstwach skalnych lub stałe składowanie w głębokich wykopach (o głębokości 3 000 do 5 000 metrów), które jest jeszcze badane. Przyjmuję także z zadowoleniem to, że transport wysokoaktywnych odpadów promieniotwórczych traktuje się jako ostateczność.
Robert Rochefort
Mamy wyrazić opinię o wniosku dotyczącym dyrektywy w sprawie odpadów promieniotwórczych na mocy Traktatu Euratom, a nasz Parlament ma jedynie głos doradczy w tej sprawie, nad czym wysoce ubolewam. Mam nadzieję, że Rada należycie uwzględni nasze stanowisko. Jedną z najbardziej kontrowersyjnych kwestii w tej debacie jest pytanie czy zezwolić na eksport odpadów promieniotwórczych do państw poza UE, czy też nie. Wbrew pierwotnym wnioskom zdecydowanie poparłem wariant zakazujący eksportu do państw trzecich. Poparłem także wniosek niezezwalający na eksport odpadów w celach innych niż recykling, pod wyraźnym warunkiem, że następnie mają być importowane z powrotem do UE. Stanowisko to zostało poparte przez większość, z czego jestem bardzo zadowolony. Ponadto nalegałbym, żeby pracownicy uczestniczący w postępowaniu z odpadami promieniotwórczymi od momentu ich wytworzenia mieli zapewnioną odpowiednią ochronę i szkolenia. Inaczej niż Komisja, uznająca składowanie w głębokich warstwach geologicznych za najbezpieczniejszy wariant w odniesieniu do wysokoaktywnych odpadów promieniotwórczych, myślę, że powinniśmy popierać i nasilić badania nad alternatywnym rozwiązaniami w stosunku do głębokiego zakopywania odpadów.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Powstrzymuję się od głosu. Chociaż wynik dzisiejszego głosowania jest z pewnością znacznie lepszy niż oczekiwano, proponowane przepisy są nadal zbyt słabe i dalekie od rozproszenia rzeczywistych obaw związanych z odpadami promieniotwórczymi. Przepisy te sprawiają wrażenie jakoby problemy odpadów promieniotwórczych zostały rozwiązane, ale nie ma nic bardziej mijającego się z prawdą. Istotne jest to, że przepisy te nie odnoszą się do odpadów promieniotwórczych związanych z zastosowaniami wojskowymi, odpadów powstających przy wydobyciu rud uranu ani do wypalonego paliwa jądrowego, które ma być przekazane do powtórnego przetwarzania. Wielką ulgę sprawia jednak fakt, że posłowie do PE odrzucili propozycję eksportu odpadów promieniotwórczych do państw trzecich. To oburzające, by sugerować, że skoro nie potrafimy sami rozwiązać problemu odpadów promieniotwórczych, w porządku jest zrzucanie naszych odpadów promieniotwórczych w innych państwach. Jest nadzieja, że to głosowanie przekona te rządy, które naciskają na przyjęcie rozwiązania uwzględniającego eksport do porzucenia tego stanowiska. Ważne jest, że została przyjęta poprawka Grupy Zielonych wzywająca do zakazu składowania odpadów promieniotwórczych w obszarach sejsmicznych. Wciąż trwająca katastrofa w Fukushimie powinna stać się poważnym ostrzeżeniem o poważnych zagrożeniach wiążących się ze składowaniem odpadów promieniotwórczych, a zatem przyjmujemy z zadowoleniem to, że posłowie do EP uwzględnili ten apel.
Peter Skinner
na piśmie - Pani Przewodnicząca! Głosowałem nad przyjęciem sprawozdania pani poseł Jordan Cizelj w sposób, który uważam za najbardziej odpowiedzialny w odniesieniu do przyszłych problemów energetycznych Europy. Nawiązuję do faktu, że obecnie około 15 % dostaw energii w UE pochodzi z energii jądrowej. To spora porcja naszego zapotrzebowania, którego znaczny wzrost przewiduje się w nadchodzących kilkudziesięciu latach. A zatem sprawą istotną jest, żeby ta znacząca część naszego zaopatrzenia w energię nie stała się zakładnikiem strachu i paniki wybuchłej w następstwie incydentu w Fukushimie. Pani Przewodnicząca! Obawiam się, że to zaniepokojenie nasiliło się, gdyż jest wykorzystywane w celach politycznych przez niektóre frakcje w tym Parlamencie i gdzie indziej w Europie. Chciałbym więc zająć jasne stanowisko w stosunku do do naszego przyszłego koszyka energetycznego, bez strachu i paniki, podchodząc do zagadnienia energii jądrowej w sposób oparty na nauce i dowodach, Chciałbym podziękować sprawozdawczyni i mojej przyjaciółce i koleżance, pani poseł Edit Herczog za wszystkie ich wysiłki na rzecz przyjęcia takiego podejścia. Faktem jest, że energia jądrowa i badania w tej dziedzinie będą stanowić element przyszłego zapotrzebowania na energię i dlatego głosowałem tak, a nie inaczej, by zapewnić właściwe postępowanie z odpadami i wypalonym paliwem jądrowym. Dziękuję Państwu.
Bart Staes
na piśmie - (NL) Powstrzymałem się od głosowania nad przyjęciem sprawozdania pani poseł Cizelj dotyczącego wniosku Komisji ustanawiającego przepisy w odniesieniu do postępowania z odpadami promieniotwórczymi. Dlaczego to zrobiłem? Nie głosowałem za odrzuceniem sprawozdania, ponieważ w ten sposób pan Oettinger, komisarz ds. energii, ma szansę trzymać się swojego pierwotnego wniosku i zakazać eksportowania materiałów promieniotwórczych do państw trzecich. Jest to wbrew życzeniom pewnej liczby państw członkowskich, które bardzo chętnie widziałyby uchylenie obecnego zakazu takiego importu. O ile wiem, poziom postępowania lub świadomości ekologicznej, a cóż dopiero rygorystycznie przestrzeganej kultury bezpieczeństwa w sprawach energii jądrowej, jest w wielu krajach rozwijających się zerowy lub znikomy, wydaje mi się zatem, że dopuszczenie takiego eksportu jest zupełnie nieodpowiedzialne. Ponadto Europa musi radzić sobie sama ze swoimi odpadami promieniotwórczymi, jeżeli UE aż tak bardzo potrzebuje energii jądrowej. To, co po cichu uzgadniają niektóre państwa członkowskie graniczy z działaniem przestępczym na szczeblu rządowym w Europie. Godne ubolewania jest to, że eksportowanie wypalonego paliwa jądrowego do Rosji i na Ukrainę w celu przetwarzania nie jest zabronione. Tym niemniej Grupa Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego przyjmuje z wielkim zadowoleniem fakt, że większość tego Parlamentu wypowiedziała się przeciwko dalszemy eksportowi i poparła poprawkę naszej grupy, która zakazuje składowania odpadów promieniotwórczych na terenach aktywnych sejsmicznie. Z drugiej strony, nie mogłem głosować za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ zaproponowane przepisy są zdecydowanie zbyt mało stanowcze.
Silvia-Adriana Ţicău
Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania na temat wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi, ponieważ bezpieczeństwo jądrowe w UE zależy od właściwego postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi. W ostatecznym rozrachunku to państwa członkowskie są odpowiedzialne za postępowanie z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi. Muszą zagwarantować udostępnienie informacji o postępowaniu z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi odnośnym organom miejscowym i regionalnym, pracownikom i ogółowi społeczeństwa oraz skuteczne skutecznie zaangażowanie odnośnych strony w proces podejmowania decyzji. Komisja i państwa członkowskie muszą zapewnić, w długiej perspektywie, wystarczające środki finansowe na działania i obiekty potrzebne w postępowaniu z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi.
Przez złożone poprawki zaapelowaliśmy o to, by w planach dotyczących kształcenia i szkolenia zawodowego podtrzymywano i rozwijano kompetencje i umiejętności wymagane w postępowaniu z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi. Myślę, że dobrze wyszkolona siła robocza, w połączeniu z zapewnieniem odpowiednich warunków pracy, może polepszyć bezpieczeństwo jądrowe. Nie popieram zakazu eksportowania odpadów promieniotwórczych, wzywam natomiast, żeby wszystkie konkretne umowy podpisywane między państwami członkowskimi i państwami trzecimi były zgodne z zaleceniem 2008/956/Euratom w sprawie kryteriów wywozu odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego do krajów trzecich.
Luís Paulo Alves
Zgadzam się z głównym politycznym przesłaniem wstępnego sprawozdania, zakładającym, że budżet UE ma do odegrania zasadniczą rolę, jeśli chodzi o pomoc państwom członkowskim w wyjściu z kryzysu gospodarczego i społecznego, która to rola polega na wspieraniu wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.
W sprawozdaniu odrzuca się również bezkrytyczne podejście propagujące oszczędne gospodarowanie w celu rozwiązania problemów gospodarczych UE. Nie mogę nie zaznaczyć konieczności zwiększenia inwestycji mających pomóc we wdrażaniu strategii Europa 2020, a w przedmiotowym sprawozdaniu tę konieczność uwydatniono.
Na koniec chciałbym podkreślić ważną sprawę, zwracając się do Rady, aby nie dokonywała wyłącznie arytmetycznych cięć, a jeżeli już się ich dopuszcza, to niech wyjaśni jakie ustanowiono priorytety.
Marta Andreasen
na piśmie - Głosowałam za odrzuceniem sprawozdania w sprawie upoważnienia do rozmów trójstronnych, sporządzonego przez panią poseł Balzani z Komisji Budżetowej, ponieważ proponuje się w nim zwiększenie środków na zobowiązania o 3,7 % i środków na płatności o 4,9 % w budżecie na 2012 rok. Nie mogłam zagłosować za poprawką Partii Konserwatywnej, która wnosi o zamrożenie budżetu na poziomie z 2011 roku, gdyż jestem przekonana, że taka redukcja nie jest potrzebna, a stanowisko tej partii stanowi słaby punkty wyjścia dla negocjacji.
Gerard Batten
na piśmie - Głosowałem za odrzuceniem sprawozdania w sprawie upoważnienia do rozmów trójstronnych, sporządzonego przez panią poseł Balzani z Komisji Budżetowej, ponieważ proponuje się w nim zwiększenie środków na zobowiązania o 3,7 % i środków na płatności o 4,9 % w budżecie na 2012 rok. Nie mogłam zagłosować za poprawką Partii Konserwatywnej, która wnosi o zamrożenie budżetu na poziomie z 2011 roku, gdyż jestem przekonany, że taka redukcja nie jest potrzebna, a stanowisko tej partii stanowi słaby punkty wyjścia dla negocjacji.
Jean-Luc Bennahmias
W jaki sposób i w jakim zakresie należy finansować projekt ITER? Jest to temat, który obecnie powraca do porządku obrad Parlamentu Europejskiego. Podniesiono go ponownie w czasie, kiedy prosi się nas o głosowanie nad budżetem na 2012 rok. Chociaż koszty projektu ogromnie wzrosły od czasu jego uruchomienia w 2006 roku, z 6 miliardów do 16 miliardów euro, to uważam, że teraz trzeba go kontynuować przy pomocy dostępnych środków. Do ITER nie powinno się dokładać ani jednego euro. W związku z tym głosowałem za przyjęciem poprawek, w których zgłoszono sprzeciw przeciwko zwiększeniu wydatków na ITER. Niestety, głosami większości nie zostały one jednak przyjęte. Chociaż badania naukowe - zarówno w obszarze fuzji, jak i rozszczepienia jądra atomu - są wskazane (aczkolwiek zróżnicowane), to osobiście bardzo ubolewam nad zwiększeniem środków (700 tysięcy euro na 2012 rok) oraz planowanymi finansowymi kombinacjami, które mogą doprowadzić do częściowego spustoszenia europejskiego budżetu na badania naukowe wskutek finansowania ITER. Do tego jeszcze warto wspomnieć o planowanych cięciach budżetu w tym obszarze, skutkujących jeszcze większą nierównowagą między wydatkami na badania w dziedzinie energii jądrowej a tymi na badania poświęcone energii odnawialnej. Przywrócenie równowagi między tymi dwoma obszarami jest jednak bardzo ważne, zwłaszcza we Francji, gdzie prawie 80 % budżetu na badania naukowe cały czas przeznacza się na badania w dziedzinie energii jądrowej.
Vilija Blinkevičiūt
na piśmie - (LT) Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ zawiera ono ogólne wytyczne dotyczące budżetu Unii Europejskiej na 2012 rok i upoważnia się w nim posłów do Parlamentu Europejskiego do reprezentowania Parlamentu w rozmowach trójstronnych dotyczących projektu budżetu na rok 2012 z Radą i Komisją Europejską. W sprawozdaniu podkreśla się, że budżet trzeba sporządzić w taki sposób, aby możliwie najszybciej pomógł Europie wyjść z kryzysu gospodarczego i społecznego. W związku z tym wzywa się państwa członkowskie do inwestowania w obszary stymulujące wzrost gospodarczy i zatrudnienie, ale należałoby również mieć na uwadze, że w czasach oszczędnego gospodarowania budżet Unii Europejskiej powinien wspierać zbiorowe działania państw członkowskich na rzecz krajowej konsolidacji budżetowej. W sprawozdaniu wzywa się do inwestycji w kształcenie młodzieży, mobilność i zatrudnienie, wspieranie i propagowanie małych przedsiębiorstw, innowacje naukowe, integrację społeczną i ograniczenie ubóstwa.
John Bufton
na piśmie - Głosowałem za odrzuceniem sprawozdania w sprawie upoważnienia do rozmów trójstronnych, sporządzonego przez panią poseł Balzani z Komisji Budżetowej, ponieważ proponuje się w nim zwiększenie środków na zobowiązania o 3,7 % i środków na płatności o 4,9 % w budżecie na 2012 rok. Nie mogłem zagłosować za poprawką Partii Konserwatywnej, która wnosi o zamrożenie budżetu na poziomie z 2011 roku, gdyż jestem przekonany, że taka redukcja nie jest potrzebna, a stanowisko tej partii stanowi słaby punkty wyjścia dla negocjacji.
Lena Ek, Marit Paulsen, Olle Schmidt i Cecilia Wikström
na piśmie - (SV) Nieco obcesowe zmniejszenie czy zamrożenie budżetu UE na następny rok nie byłoby odpowiedzialnym podejściem. Zdecydowaliśmy się zatem, aby zagłosować przeciwko propozycjom takiego rozwiązania. Z drugiej strony popieramy wezwanie do przeglądu wydatków we wszystkich obszarach działalności w celu zapewnienia, aby wszystkie wydatki nadawały pieniądzom wartość, i umożliwienia określenia obszarów potencjalnych oszczędności. Uważamy też, że zanim zaapelujemy o nowe środki, powinniśmy przede wszystkim ponownie rozdzielić istniejące fundusze. Ponieważ propozycja ta nie spotkała się jednak z przychylną reakcją, postanowiliśmy wstrzymać się od głosu w głosowaniu końcowym.
Edite Estrela
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania w sprawie upoważnienia do rozmów trójstronnych dotyczących projektu budżetu na rok 2012, ponieważ budżet Unii Europejskiej powinien stymulować wyjście państw członkowskich z kryzysu gospodarczego i społecznego, wspierając wzrost gospodarczy, zatrudnienie oraz inwestycje mające decydujące znaczenie dla realizacji celów strategii Europa 2020.
Göran Färm, Anna Hedh, Olle Ludvigsson, Marita Ulvskog i Åsa Westlund
na piśmie - (SV) Postanowiliśmy zagłosować za przyjęciem sprawozdania w sprawie upoważnienia do rozmów trójstronnych dotyczących projektu budżetu na rok 2012. Uważamy, że przystąpienie do prac nad strategią Europa 2020 i przeznaczenie na nią odpowiednich środków, aby zapobiec ponownemu niepowodzeniu strategii lizbońskiej, jest bardzo ważne. Naszym zdaniem UE musi dysponować też środkami, które umożliwią jej realizację nowych zadań, wynikających z traktatu lizbońskiego.
Nie zgadzamy się na zamrożenie w 2012 roku poziomu płatności z budżetu UE, w związku z czym nie popieramy poprawki nr 16. Płatności wynikają z decyzji budżetowych podjętych w odniesieniu do zobowiązań z ubiegłych lat, w związku z czym poziom płatności jest po prostu konsekwencją dotychczasowych zobowiązań. Unia musi nieuchronnie zrealizować płatności, które obiecywała uregulować. Jednocześnie opowiadamy się za odpowiedzialną polityką budżetową UE, zatem popieramy te ustępy tekstu, w których stwierdza się, że będziemy nadal określali i oceniali negatywne priorytety.
Chcielibyśmy jednak zaznaczyć, że nie uważamy, aby zachodziła konieczność dalszego wspierania przez UE programu "Owoce w szkole” i programu pomocy najbardziej potrzebującym, gdyż naszym zdaniem lepiej by było, gdyby programy te realizowano na szczeblu krajowym. Nie zgadzamy się również, aby w inicjatywach ukierunkowanych na bardziej ekologiczne i zrównoważone rolnictwo nie uwzględniano konkurencyjności rolników UE. Niestety, aspekty te nie podlegały odrębnemu głosowaniu.
Nigel Farage
na piśmie - Głosowałem za odrzuceniem sprawozdania w sprawie upoważnienia do rozmów trójstronnych, sporządzonego przez panią poseł Balzani z Komisji Budżetowej, ponieważ proponuje się w nim zwiększenie środków na zobowiązania o 3,7 % i środków na płatności o 4,9 % w budżecie na 2012 rok. Nie mogłem zagłosować za poprawką Partii Konserwatywnej, która wnosi o zamrożenie budżetu na poziomie z 2011 roku, gdyż jestem przekonany, że taka redukcja nie jest potrzebna, a stanowisko tej partii stanowi słaby punkty wyjścia dla negocjacji.
Diogo Feio
Europejska strategia na rzecz trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu zajmuje wysokie miejsce w unijnym wykazie spraw i nie można jej pominąć, przygotowując budżet na 2012 rok. Niezmiernie ważna jest rola przypisywana małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP), ponieważ to właśnie one mają potencjał, żeby najlepiej stymulować wzrost gospodarczy tego rodzaju. Omawiany budżet pojawia się w wyjątkowo trudnym czasie, kiedy kryzys doświadcza kraje najbardziej oddalone, w tym Portugalię, i może odegrać ważną rolę, jeśli chodzi o podejmowane przez te kraje wysiłki, zmierzające do wkroczenia na ścieżkę finansowej stabilności i zdrowych wydatków publicznych. Ponadto nowe kompetencje, takie jak te dotyczące obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, wymagają zwiększenia środków i możliwości działania w tym obszarze. Może zaistnieć również konieczność zwiększenia środków, aby stawić czoło konsekwencjom konfliktów w regionie śródziemnomorskim. Mam nadzieję, że rozmowy trójstronne dotyczące projektu budżetu na rok 2012 odbędą się w konstruktywnej atmosferze, będą dotyczyły podstawowych potrzeb i problemów Europejczyków oraz zaowocują odpowiednimi środkami, aby Unia mogła prawidłowo realizować swoje zadania i wywiązywać się z obowiązków.
José Manuel Fernandes
Naszym celem jest zaplanowanie budżetu na 2012 rok, który będzie sprzyjał realizacji strategii Europa 2020. Należy mieć na uwadze, że realizacja tej strategii będzie wymagała do 2020 roku bardzo licznych inwestycji na przyszłość, szacowanych na kwotę wynoszącą w przybliżeniu 1 800 miliardów euro. Już teraz musimy dążyć do podniesienia poziomu kształcenia, stymulowania włączenia społecznego - nie tylko w drodze zmniejszania ubóstwa, jak również musimy stymulować rozwój społeczeństwa wiedzy w oparciu o ogólny naukowy i technologiczny potencjał UE. W związku z tym trzeba wspierać badania naukowe, rozwój i innowacje oraz małe i średnie przedsiębiorstwa. Zaproponowany przez Komisję projekt budżetu UE na rok 2012 wynosi 147 435 milionów euro w środkach na zobowiązania i 132 738 milionów euro w środkach na płatności. Kwoty te stanowią odpowiednio 1,12 % i 1,01 % prognozowanego dochodu narodowego brutto UE na 2012 rok. Należy mieć na uwadze, że poziom rocznej inflacji dla UE-27 na rok 2011 szacowany jest na 2,7 %, co oznacza, iż zaproponowane na 2012 rok nominalne zwiększenie środków na zobowiązania o 3,7 % i środków na płatności o 4,9 % wynosi, w porównaniu do budżetu na rok 2011, w ujęciu realnym odpowiednio 1 % i 2,2 %.
João Ferreira
To niedopuszczalne, aby ponownie podporządkowywać strategię budżetową - tym razem odnoszącą się do budżetu na 2012 rok - celom tak zwanej strategii Europa 2020, spadkobierczyni nieudanej strategii lizbońskiej, której cele w postaci zmniejszenia ubóstwa i tworzenia miejsc pracy były niczym innym jak zwykłą propagandą.
Dowodzi tego specyficzna sytuacja takich krajów jak Portugalia, w której jest więcej obywateli żyjących w ubóstwie, bezrobotnych oraz bardziej zaostrzone nierówności. W budżecie na 2012 rok trzeba uwzględnić tę sytuację, wspierając produkcję we wszystkich państwach członkowskich, tworząc dobrobyt, walcząc z bezrobociem i tworząc miejsca pracy, w których przestrzega się praw pracowników, jak również walcząc z nierównością społeczną i ubóstwem, oraz broniąc usług użyteczności publicznej i wspierając je.
Wytyczne dotyczące budżetu, popierane przez większość w tym Parlamencie, "w pełni” pokrywają się z dynamiką europejskiego semestru, dążąc do regulacji strukturalnych o neoliberalnym charakterze. To niedopuszczalne, aby w obliczu skrajnie poważnego kryzysu, którego doświadczają najsłabsze gospodarki w UE, utrzymywać nieuzasadnione wymogi w obszarze współfinansowania do celów korzystania z funduszy unijnych, zwłaszcza z funduszy strukturalnych. Z tego względu opowiadamy się za zniesieniem lub znacznym zmniejszeniem - do maksymalnego poziomu 10 % - wkładu krajowego.
Z takich powodów zagłosowaliśmy przeciwko przyjęciu przedmiotowego sprawozdania.
Ilda Figueiredo
Naszym zdaniem to niedopuszczalne, aby ponownie podporządkowywać strategię budżetową - tym razem odnoszącą się do budżetu na 2012 rok - celom tak zwanej strategii Europa 2020, spadkobierczyni nieudanej strategii lizbońskiej, której cele w postaci zmniejszenia ubóstwa i tworzenia miejsc pracy były niczym innym jak zwykłą propagandą.
Dowodzi tego specyficzna sytuacji takich krajów jak Portugalia, w której jest więcej obywateli żyjących w ubóstwie, bezrobotnych oraz bardziej zaostrzone nierówności. W budżecie na 2012 rok trzeba uwzględnić tę sytuację, wspierając produkcję we wszystkich państwach członkowskich, tworząc dobrobyt, walcząc z bezrobociem i tworząc miejsca pracy, w których przestrzega się praw pracowników, jak również walcząc z nierównością społeczną i ubóstwem, oraz broniąc usług użyteczności publicznej i wspierając je.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Ograniczanie inwestycji publicznych państw członkowskich w wybranych obszarach nie jest dobrym wyjściem, ponieważ walka, którą prowadzą UE i poszczególne państwa członkowskie z kryzysem przez obcinanie kosztów nie jest tak naprawdę podejściem rentownym. Jeżeli faktycznie jesteśmy zainteresowani przywróceniem wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, i jeżeli rzeczywiście zamierzamy to zrobić, faktycznie wdrażając strategię Europa 2020, musimy bardzo przyspieszyć wzrost inwestycji publicznych. Pokrywałoby się to w pełni nie tylko ze strategią Europa 2020, ale też z europejskim semestrem. Skutkowałoby to między innymi wzajemnym uzupełnianiem się krajowych budżetów państw członkowskich i budżetu UE, a zachodząca synergia umożliwiałaby dążenia do realizacji tych celów. Komisja ma jednak tendencję do odkładania w czasie tego koniecznego wielkiego skoku w formie wspólnych dążeń do wieloletnich ram finansowych po roku 2013. Stanowisko takie będzie jednak poważnie zagrażało realizacji podstawowych celów do 2020 roku. Komisja musi zatem ponownie i jednoznacznie ocenić swoje stanowisko.
Jiří Havel
na piśmie - (CS) Projekt europejskiego budżetu na rok 2012 będzie zaledwie drugim takim projektem od czasu wejścia w życie traktatu lizbońskiego. Po ubiegłorocznych skomplikowanych negocjacjach, w tym roku również można się spodziewać trudnej walki do ostatniej minuty procedury budżetowej. Prawdziwa instytucjonalna walka rozpocznie się jednak dopiero wówczas, gdy Unia podejmie decyzję w sprawie nowych wieloletnich ram finansowych. To właśnie spowoduje konieczność uwydatnienia lepszej koordynacji między wszystkimi uczestnikami procedury negocjacyjnej podczas przygotowań do rozmów trójstronnych, aby budżet europejski mógł zapewnić wystarczające fundusze na realizację strategii Europa 2020. Omawiane cele to inteligentny i zrównoważony rozwój sprzyjający włączeniu społecznemu oraz związane z tym inwestycje w tworzenie miejsc zapewniających godną pracę. Całkowicie się zgadzam z priorytetami przedstawionymi przez sprawozdawczynię - panią poseł Balzani. Uważam też, że budżet UE powinien pełnić rolę głównego mechanizmu służącego stymulowaniu i przywróceniu wzrostu gospodarczego oraz zatrudnienia. Chciałbym również podkreślić, że wnioski sprawozdawczyni w pełni pokrywają się z dynamiką europejskiego semestru, który, jako nowy instrument służący umocnieniu zarządzania gospodarką na szczeblu europejskim, ukierunkowany jest na zwiększenie spójności i komplementarności oraz na koordynację budżetu UE i budżetów krajowych przy realizowaniu wspólnych inwestycji UE, w związku z realizacją celów strategii Europa 2020.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Poparłem ten dokument z uwagi na konieczność przeprowadzenia już teraz niezbędnych inwestycji, tak na szczeblu UE, jak i państw członkowskich, w celu podniesienia poziomu kształcenia i stymulowania włączenia społecznego, zwłaszcza w drodze zmniejszenia ubóstwa oraz rozwoju społeczeństwa opartego na wiedzy w UE, która musi posiadać potencjał naukowy i technologiczny. W związku z tym musimy wspierać badania naukowe, rozwój, innowacje oraz MŚP i rozwój oszczędnych technologii. Wspieranie kształcenia młodzieży, mobilności i zatrudnienia, MŚP, badań naukowych oraz rozwoju powinno stanowić podstawowy priorytet w budżecie UE.
Giovanni La Via
W dzisiejszym głosowaniu Parlament uchwalił upoważnienie do rozmów trójstronnych dotyczących budżetu na 2012 rok. Jako kontrsprawozdawca z Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) jestem bardzo zadowolony z ostatecznej wersji dokumentu. Nada on kierunek negocjacjom z Radą, co na zakończenie całej procedury pozwoli nam zatwierdzić ogólny budżet Unii Europejskiej na 2012 rok. W dokumencie w szczególny sposób wskazano priorytety Parlamentu Europejskiego, umieszczając strategię "Europa 2020 na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” w centrum strategii budżetowej na rok 2012. Zamierzamy również wspierać badania naukowe, rozwój, innowacje, zatrudnienie i MŚP. Prawdę powiedziawszy, uważam, że inwestycje w tych obszarach to jedyny sposób, aby wydostać Europę z kryzysu, a budżet UE może być ważnym narzędziem, stymulującym działania na szczeblu europejskim, nawet w czasach oszczędnego gospodarowania.
Toine Manders
na piśmie - (NL) Holenderska Partia Wolności (PVV) jest przeciwna zwiększeniu budżetu na 2012 rok. Chociaż państwa członkowskie męczą się obecnie z poważnymi cięciami w swoich finansach publicznych, to UE nie można odstawić na boczny tor i trzeba dokonać wyboru, co decydujemy się robić na szczeblu unijnym, a z czego rezygnujemy.
Marian-Jean Marinescu
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania w sprawie upoważnienia do rozmów trójstronnych dotyczących projektu budżetu na rok 2012. Niektórzy twierdzą, że w związku z dużym deficytem budżetowym i wysokim poziomem zadłużenia wkład państw członkowskich do budżetu powinien być możliwie najmniejszy. Moim zdaniem to błąd.
Rok 2012 jest przedostatnim rokiem bieżącego okresu finansowego. To ważny pod względem finansowym rok dla programów UE. W czasach kryzysu trzeba inwestować w miejsca pracy i rozwój. Inwestycje stanowią 95 % budżetu Unii Europejskiej. Fundusze są podzielone na obszary polityki i projekty UE we wszystkich państwach członkowskich, chociaż trzeba przyznać, że w różnych proporcjach. Wszystkie państwa członkowskie czerpią bezpośrednie lub pośrednie korzyści.
Proponowane zwiększenie budżetu jest zdecydowanie konieczne. Nie rozumiem, czemu niektórzy się temu sprzeciwiają. Niektóre obszary polityki mają zdecydowanie zasadnicze znaczenie, w związku z czym trzeba je finansować, aby można było je wdrożyć.
Andreas Mölzer
na piśmie - (DE) Unia Europejska musi zacisnąć pasa. Nie tylko dlatego, że w obliczu krajowych programów oszczędnościowych zwiększenie budżetu byłoby policzkiem wymierzonym naszym obywatelom, ale też dlatego, że przyszłoroczne płatności trzeba przekształcić na stały europejski mechanizm stabilności finansowej. Te pieniądze trzeba znaleźć w krajowych budżetach, które już teraz charakteryzuje niedomiar środków. Może dobrze by było planować wydatki dla wielu programów wieloletnich, a teraz nie można dokonać cięć ważnych funduszy, gdyż naraziłoby to UE na zarzuty dotyczące naruszenia warunków umowy. Jest wiele możliwości oszczędzania. Z tych powodów w głosowaniu opowiedziałem się przeciwko temu projektowi budżetu.
Claudio Morganti
Uważam, że przedmiotowe sprawozdanie w sprawie upoważnienia do rozmów trójstronnych jest dość satysfakcjonujące. Dobrze oceniam zwiększenie środków z budżetu europejskiego w pozycji 3a na potrzeby zarządzania imigracją, mimo kryzysu i koniecznych cięć. W związku z tym mam nadzieję, że Unia Europejska nie będzie się już uchylała od rozwiązania tej problematycznej sytuacji i nie pozostawi Włoch samych z tym problemem.
Pewne cięcia są konieczne, zatem niektórym priorytetom trzeba przypisać drugorzędną rolę. Zawsze trudno wybrać miejsce i sposób działania, ale gdzieś trzeba działać. Przykładowo, możemy zacząć od wydatków administracyjnych, a pod tym względem daleko nam do spełnienia wniosku pana komisarza, który chce, aby zwiększenie środków utrzymać na poziomie nieprzekraczającym 1 %. Klasycznym przykładem złego zarządzania jest bez wątpienia Europejski Urząd Doboru Kadr, i to właśnie tam oraz w niektórych innych agencjach możemy próbować zmniejszyć administracyjne koszty Europy. Z wymienionych przyczyn postanowiłem wstrzymać się od głosu.
Franz Obermayr
na piśmie - (DE) Kierunek obrany przez rządy podstawowych państw członkowskich UE, Komisję Europejską i Europejski Bank Centralny staje się coraz wyraźniejszy. Propozycje Komisji są przede wszystkim ukierunkowane na zacieśnienie warunków paktu stabilności i wzrostu. W przyszłości trzeba zwiększyć zgodność z kryteriami traktatu z Maastricht, mimo wcześniejszych ostrzeżeń i drastycznych kar. Pakt ten nie funkcjonował jednak w przeszłości i prawdopodobnie nie będzie też funkcjonował w przyszłości. Z upływem czasu skoncentrowaliśmy się na stabilnych, suwerennych gospodarkach krajowych i zmniejszaniu krajowych zadłużeń poszczególnych państw. To skandal, że niektóre ciężko pracujące kraje muszą ciągle płacić za błędy innych.
Maria do Céu Patrão Neves
Przedmiotowe sprawozdanie w sprawie upoważnienia do rozmów trójstronnych dotyczących projektu budżetu na rok 2012 ma szczególne znaczenie z uwagi na naszą obecną sytuację gospodarczą. Istotnie, 11 spośród 22 stałych komisji tego Parlamentu przedłożyło opinie na temat tego sprawozdania. To drugi budżet, który ma zostać przyjęty na warunkach ustanowionych postanowieniami Traktatu z Lizbony, zatem ważne jest, aby ustalić, co było złe w zeszłym roku, umożliwiając tym samym udoskonalenie całej procedury. Głosowałam za przyjęciem sprawozdania, ponieważ ogólnie zgadzam się z upoważnieniem przedstawicieli Parlamentu do rozmów trójstronnych, które odbędą się 11 lipca 2011 r. W upoważnieniu do rozmów trójstronnych są następujące trzy punkty, które chciałabym uwydatnić: 1) unijne środki budżetowe na 2012 rok na rzecz strategii Europa 2020; 2) propozycja zmiany obecnych wieloletnich ram finansowych na lata 2007-2013 z myślą o dodatkowych potrzebach finansowych projektu ITER; oraz 3) finansowa stabilność i wykonalność działu 4 w 2012 roku, zwłaszcza w świetle przyszłego listu w sprawie poprawek, dotyczącego demokratycznych przemian w południowym regionie Morza Śródziemnego.
Vincent Peillon
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania mojej koleżanki - pani poseł Balzani, w którym określa się stanowisko Parlamentu w nadchodzących negocjacjach w sprawie budżetu na 2012 rok. Dzisiaj Parlament Europejski wydał instrukcje posłom, którzy będą go reprezentowali przed Radą i Komisją podczas negocjacji zaczynających się 11 lipca. Jeżeli chcemy przekazać za sprawą tego sprawozdania jakąś informację, to jest ona taka, że większość z nas chce ostrzec Radę przed jakąkolwiek próbą zmniejszania europejskiego budżetu. Oczywiście nie opowiadamy się za wydatkami dla samego faktu wydatków. Wszyscy jesteśmy świadomi strasznego kryzysu, który plądruje nasz kontynent. Socjaliści od dawna jednak mówili, że Europa nie wyjdzie z tego kryzysu, poświęcając przyszłość i sprzedając za grosze jutrzejszy wzrost gospodarczy. Powinniśmy raczej wykazać się odwagą, wypowiadając się i nie obawiając się konfrontacji z populizmem. Nie potrzebujemy zawężonej Europy. Potrzebujemy tej Europy więcej. Dopóki będziemy dawać Unii środki na realizację jej ambicji, wiara w możliwość powrotu na drogę, którą chcą podążać nasi obywatele, będzie złudzeniem.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Jestem przeciwny. Pomimo wielu pozytywnych aspektów sprawozdania, mamy poważny problem z częściami, które dotyczą projektu ITER.
Nuno Teixeira
Cele strategii "Europa 2020” obejmujące inteligentny i zrównoważony rozwój sprzyjający włączeniu społecznemu powinny znaleźć się w centrum strategii budżetowej na rok 2012. Szczególna uwaga należy się również małym i średnim przedsiębiorstwom w UE, w związku z czym należałoby nalegać na sprecyzowanie skutków flagowych inicjatyw strategii Europa 2020 dla budżetu. Należy wspomnieć, że w kontekście naprawy gospodarczej wielu państw członkowskich, budżet Unii Europejskiej musi zapewniać większe wsparcie na rzecz krajowych inwestycji w celu stymulowania wzrostu gospodarczego. Należy zatem utrzymać proponowany przez Komisję Europejską poziom środków na płatności, mając na uwadze, że realizacja wszystkich programów powinna przebiegać szybko. W tym kontekście należy spróbować zogniskować priorytety i dążyć do przeniesienia środków. W budżecie powinny znaleźć odzwierciedlenie jeszcze inne obszary, takie jak obszar wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości; trzeba również zareagować na wydarzenia w regionie Morza Śródziemnego.
Ramon Tremosa i Balcells
na piśmie - Głosuję przeciwko poprawce nr 11 dotyczącej wycofania europejskich funduszy na rzecz regionów korzystających z ustawy o "Ley de Costas” z mocą wsteczną, bez żadnej rekompensaty dla obywateli ponoszących konsekwencje takiej decyzji. Całkowicie nie zgadzam się z obecną sytuacją, jeśli chodzi o "Ley de Costas”, ale uważam też, że takie nieugięte stanowisko, zwłaszcza w czasie kryzysu gospodarczego, jest nieodpowiedzialne, gdyż wycofanie funduszy dotknie setki tysięcy obywateli. Sytuację obywateli objętych ustawą o "Ley de Costas” trzeba rozwiązać w sposób bezpośredni, zatem apeluję do Komisji, aby wywierała presję na rząd hiszpański w celu pozytywnego rozwiązania problemu tych obywateli i ochrony ich praw własności.
Luís Paulo Alves
Głosuję za przyjęciem sprawozdania, jako że między innymi podkreśla się w nim potrzebę dokonania oceny szczególnej sytuacji w sektorze mleka i przetworów mlecznych przed marcem 2015 roku w celu zapewnienia odpowiedniego funkcjonowania i stabilności tego rynku. Jest to moim zdaniem ważny sygnał ze strony Parlamentu Europejskiego dla Komisji, że należy zastanowić się - bez zważania na dogmaty - czy decyzja podjęta przed laty z uwzględnieniem ówczesnych uwarunkowań przyniesie realne korzyści po jej wejściu w życie 12 lat później, czy też przyczyni się do pogorszenia sytuacji.
W sprawozdaniu wspomina się również, że wspólna polityka rolna powinna być w większym stopniu oparta na zasadach sprawiedliwości i równości, jak również powinna przewidywać bardziej zrównoważony podział środków finansowych wśród krajów oraz istnienie systemu pomocy bezpośredniej dla rolników, który byłby sprawiedliwszy i oparty na kryteriach środowiskowych i społecznych.
Marta Andreasen
na piśmie - Głosowałam przeciwko przyjęciu poprawki 21 do sprawozdania pana posła Dessa, postulującej wycofanie wymogu współfinansowania modulacji i pułapu ograniczenia na zasadzie pomocy ryczałtowej. Przyczyniłoby się to do rozdawnictwa pieniędzy brytyjskich podatników beneficjentom w całej Unii. Ponadto niewykorzystane środki w budżecie UE nie byłyby zwracane Wielkiej Brytanii. Jednym słowem, UE nałożyłaby jeszcze większe obciążenia na podatnika brytyjskiego. Uważam również, że byłby to dodatkowy argument dla tych, którzy chcą wycofania rabatu brytyjskiego, jako że mogliby oni twierdzić, że środki te trafiają również do rolników brytyjskich.
Pino Arlacchi
na piśmie - Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, jako że wyraźnie wskazuje się w nim, iż budżet rolny UE musi zostać utrzymany co najmniej na poziomie zaplanowanym na 2013 roku, bowiem konieczne będą odpowiednie środki finansowe, aby sprostać wyzwaniom związanym z bezpieczeństwem żywnościowym i ochroną środowiska. Dzięki poprawkom zgłoszonym przez grupę socjalistów sprawozdanie jest obecnie bardziej wyważone i zgodne z komunikatem Komisji, w którym uznaje się potrzebę dalszych reform WPR z uwagi na zmieniający się charakter przemysłu rolnego w 27 państwach członkowskich UE oraz nowy międzynarodowy kontekst globalizacji.
Sophie Auconie
na piśmie - (FR) Choć zdaję sobie sprawę, że poszczególne sektory rolne obawiają się o swoją przyszłość, głosowałam za przyjęciem sprawozdania pana posła Dessa, jako wyraża ono poparcie dla silnej, zrównoważonej i służącej wszystkim rolnikom wspólnej polityki rolnej (WPR). W istocie rzeczy, mając na uwadze obecny kryzys, Unia Europejska musi bardziej niż kiedykolwiek zadbać o bezpieczeństwo żywnościowe, jakość produktów żywnościowych, ochronę środowiska i odpowiednie zarobki tych, którzy mają udział w realizacji tych celów. Zmiany są oczywiście konieczne, jednak WPR musi ewoluować, a nie podlegać rewolucji. Dlatego też z zadowoleniem przyjmuję pracę wykonaną przez sprawozdawcę.
Bastiaan Belder
na piśmie - (NL) Silna, dysponująca odpowiednimi środkami wspólna polityka rolna jest warunkiem koniecznym zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego. Przedmiotowe sprawozdanie pokazuje, że wśród wybranych przedstawicieli, a zatem i wśród obywateli Unii Europejskiej, panuje w tym względzie zgoda. Jeśli chodzi o strukturę płatności bezpośrednich, w pełni popieram utrzymanie premii podstawowej. Europejskie produkty żywnościowe muszą bowiem spełniać wysokie wymogi, co oznacza liczne dodatkowe koszty dla rolników, które nie są odpowiednio rekompensowane przez rynek. Komisja i Parlament proponują, by usługi ekologizacji były świadczone odpłatnie na zasadzie dopłat w stosunku do premii podstawowej. Chcę podkreślić, że usługi te nie mogą w żadnym wypadku przekładać się na wzrost obciążeń regulacyjnych. Mają one po prostu stwarzać możliwości, a zatem muszą być świadczone dobrowolnie. Sprawozdanie wskazuje, że Parlament również sprzeciwia się obowiązkowemu charakterowi tych dopłat w postaci zaproponowanej przez Komisję. Apeluję, by przy sporządzaniu listy możliwych usług ekologizacji podjęto próbę określenia projektów przynoszących korzyści zarówno środowisku, jak i rolnikom, oraz wiążących się ze wzrostem innowacyjności i zrównoważonym rozwojem; przykładem tu może być projekt wytwarzania energii z obornika. W szczególności chciałbym podkreślić, że warunkiem zastosowania powyższych propozycji na szeroką skalę jest podwyższenie budżetu rolnego.
Jean-Luc Bennahmias
na piśmie - (FR) Głosowanie w przedmiotowej sprawie wywołało mniej kontrowersji niż w przypadku pakietu zarządzania gospodarczego, niemniej ma również bardzo duże znaczenie podczas obecnego posiedzenia plenarnego w Brukseli. Wspólna polityka rolna (WPR) staje się wręcz coraz ważniejszą kwestią, a głosowanie dostarczyło nam szczególnie interesujących wskazówek w przededniu wielkiej debaty na temat zmian WPR po 2013 roku. Czekają nas ogromne wyzwania. Posłowie wyznaczyli główne priorytety. WPR musi stwarzać szansę na przyjęcie bardziej proekologicznych praktyk. Głosowanie będzie przydatne w tym względzie. Parlament Europejski musi dokonać bardziej sprawiedliwego podziału płatności wśród krajów i rolników europejskich. Również i w tym względzie głosowanie będzie pomocne. Parlament Europejski po raz kolejny dowiódł, że jest miejscem, w którym osiąga się konstruktywne kompromisy i myśli się o przyszłości.
Vilija Blinkevičiūt
na piśmie - (LT) Głosowałam za przyjęciem przedmiotowej rezolucji, jako że zgadzam się, iż zmiany demograficzne, zmiany klimatu i cele polityki spójności terytorialnej wymagają przeprowadzenia oceny i modernizacji wspólnej polityki rolnej UE. W przyjętej rezolucji apeluje się o utrzymanie dotychczasowego poziomu wydatków na rolnictwo w budżecie UE, a jednocześnie o wyeliminowanie różnic przy podziale tych środków wśród państw członkowskich. Proponuje się w niej wprowadzenie - poprzez odpowiedni podział środków - systemu zachęt dla rolników, mającego na celu rozwijanie ekologicznego, przyjaznego środowisku rolnictwa dzięki skutecznemu zarządzaniu ograniczonymi zasobami przy jednoczesnym ograniczeniu kosztów produkcji. Kolejna propozycja dotyczy zróżnicowania płatności pomiędzy poszczególnymi sektorami rolnymi i rolnikami oraz wzmocnienie pozycji negocjacyjnej rolników w ramach łańcucha dostaw żywności. W dokumencie zwraca się również uwagę na wpływ polityki rolnej na zmniejszanie różnic pomiędzy regionami UE pod względem poziomu rozwoju terytorialnego i gospodarczego, a także na rozwój obszarów wiejskich i tworzenie zachęt dla młodych rolników.
Jan Březina
na piśmie - (CS) Martwi mnie, że z przyjętego dziś przez Parlament Europejski sprawozdania w sprawie nowej polityki rolnej UE po 2013 roku nie została usunięta propozycja wprowadzenia górnego pułapu płatności bezpośrednich dla rolników. Przyjęcie pułapu dotacji oznacza w praktyce ograniczenie dotacji bezpośrednich w zależności od wielkości gospodarstwa rolnego. Pragnę zauważyć, że Czechy - w których średnia wielkość gospodarstwa wynosi 85 hektarów (podczas gdy europejska średnia wynosi około 15 hektarów) - posiadają największe gospodarstwa rolne w całej UE, a zatem poważnie ucierpiałyby na wprowadzeniu pułapu płatności bezpośrednich. Istnienie takiego pułapu oznaczałoby katastrofę nie tylko dla czeskich rolników, którzy w najgorszym przypadku straciliby aż 13 miliardów koron ze względu na słabszą pozycję konkurencyjną na rynku. Uważam zatem, że wynik dzisiejszego głosowania służy rolnikom ze starych państw członkowskich, w których gospodarstwa rolne są zazwyczaj mniejsze. Jestem przekonany, że pułap płatności bezpośrednich byłby przejawem dyskryminacji wobec dużych gospodarstw rolnych. Prowadziłoby to do sytuacji, w której duże gospodarstwa - nawet za cenę większych obciążeń biurokratycznych - sztucznie dzieliłyby się, aby zminimalizować straty finansowe. A zatem w ostatecznym rachunku całe rolnictwo europejskie zapłaciłoby cenę za sztuczne i wymuszone rozdrobnienie gospodarstw rolnych.
Alain Cadec
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania pana posła Dessa w sprawie WPR do 2020 roku: sprostać wyzwaniom przyszłości związanymi z żywnością, zasobami naturalnymi oraz aspektami terytorialnymi. Cieszę się, że wzywa się w nim do utrzymania silnej i zrównoważonej wspólnej polityki rolnej (WPR), dysponującej środkami budżetowymi na miarę ambitnych celów, do których należy dążyć. Z tego względu też postuluje się, aby budżet UE na rolnictwo został w kolejnym okresie finansowym utrzymany przynajmniej w takiej wysokości, jak budżet na rolnictwo na 2013 rok. To kompleksowe sprawozdanie uwzględnia interesy wszystkich zainteresowanych stron. Zabezpiecza się w nim rozwój obszarów wiejskich oraz interesy rolników, podobnie jak ochronę zasobów i środowiska naturalnego.
Antonio Cancian
Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, jako że moim zdaniem odpowiednio określa ono rolę rolnictwa w zakresie gospodarki i zatrudnienia, jak również zrównoważonego rozwoju i ochrony różnorodności biologicznej. Europa potrzebuje solidnej polityki rolnej, opartej na przejrzystych zasadach oraz skutecznych i szybko działających narzędziach prewencyjnych, aby móc obniżyć koszty administracyjne, zarządzać ryzykiem i przyjąć skuteczną politykę zapobiegania kryzysom. Innowacyjność i dobrze zorganizowana sieć infrastrukturalna są podstawowymi kryteriami, jakie są wymagane w celu zapewnienia, by przedsiębiorstwa rolne były konkurencyjne, kompetentne i dobrze przygotowane, a obszary wiejskie miały dostęp do kultury i edukacji. Należy zapewnić większe wsparcie młodym rolnikom, by nie chcieli opuszczać obszarów wiejskich; należy też wspierać zmianę pokoleniową, aby zapewnić ciągłość prowadzonej działalności. Działaniom tym powinien towarzyszyć budżet współmierny do przyjętych celów. Ponadto konieczne jest określenie instrumentów, które nie byłyby podatne na nadużycia, jak również podjęcie wysiłków na rzecz ograniczenia zmienności cenowej. Nie możemy wreszcie zapominać, że problem rolnictwa bezpośrednio wiąże się z problemem żywnościowym, a zatem ma ogromne znaczenie, jeśli chodzi o ochronę zdrowia obywateli europejskich.
Françoise Castex
My, Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, wprowadziliśmy radykalne zmiany do projektu opracowanego przez niemieckiego, konserwatywnego sprawozdawcę z Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), przez wielu uważanego za żałośnie nieadekwatnego. Udało nam się uzyskać większość w Parlamencie Europejskim, jeśli chodzi o sprawiedliwszy podział płatności rolniczych. Rezygnacja z historycznych punktów odniesienia, pomoc dla drobnych rolników, skupienie uwagi na sektorze hodowli, a przede wszystkim przyjęcie zasady degresywności płatności bezpośrednich z uwzględnieniem kryteriów zatrudnienia i ochrony środowiska są przełomowymi działaniami w tym zakresie. Cieszę się z wykonanej pracy, która ponadto przyczyniła się do stworzenia narzędzi ukierunkowujących rolnictwo na bardziej zrównoważony rozwój przy jednoczesnym uwzględnieniu celów bezpieczeństwa żywnościowego, ochrony środowiska, spraw terytorialnych i zatrudnienia. Ekologizacja płatności w ramach pierwszego filaru będzie również stanowić zachętę dla rolników do przyjmowania dobrych praktyk rolniczych oraz osiągania większej wydajności pod względem gospodarczym i ekologicznym. Komisarz ds. rolnictwa i rozwoju wsi Dacian Cioloş musi teraz wykorzystać przedmiotowe sprawozdanie, aby przedstawić dobre propozycje do końca tego roku.
Lara Comi
Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, jako że moim zdaniem wykonana została świetna praca pomimo złożoności problemu. Pogodzenie bezpieczeństwa żywnościowego ze średnio- i długoterminowym celem zrównoważenia środowiskowego i rozwoju obszarów wiejskich - z silnym naciskiem na rozważne gospodarowanie środkami finansowymi oraz uwzględnienie uwarunkowań handlu międzynarodowego - wymagało dużej zręczności i uważam, że sprawozdawca bardzo dobrze wywiązał się z powierzonego mu zadania. Gratuluję! W szczególności cieszy mnie uznanie jakości za uniwersalne kryterium. Również stwierdzenie, że płatności w ramach dwóch filarów WPR są nie tylko środkami publicznymi, ale i służą nabywaniu dóbr publicznych, które mogą nie być wystarczająco wynagradzane przez rynek, wcale nie jest rzeczą oczywistą. Wzajemna zgodność jest ponadto doskonałym kryterium zapobiegania marnotrawstwu, przy czym należy udoskonalić jego stosowanie w praktyce. Sprawozdanie zawiera odpowiedzi na ważne pytania powstałe podczas wdrażania WPR. Innym pozytywnym aspektem jest stałe monitorowanie mniej oczywistych problemów.
Luigi Ciriaco De Mita
Sektor rolny odgrywa dziś strategiczną rolę w naszych społeczeństwach i gospodarkach. Po pierwsze, chodzi o żywność, jako że rolnictwo nie tylko dostarcza surowce do jej produkcji, ale i zapewnia jej bezpieczeństwo, które ma zasadnicze znaczenie dla naszego zdrowia. Po drugie, chodzi o ochronę środowiska, jako że dynamika tego sektora oraz jakość odbywających się w jego ramach procesów produkcyjnych przekładają się na proekologiczne gospodarowanie gruntami. Po trzecie, chodzi o perspektywę społeczną, jako że z rolnictwem wiąże się wyzwanie tworzenia wysokiej jakości, innowacyjnych miejsc pracy dla młodych ludzi. Po czwarte wreszcie, chodzi o gospodarkę, jako że podejście lokalno-globalne pozwala na gospodarcze wykorzystanie tradycyjnych, certyfikowanych produktów o wysokiej wartości dodanej poprzez przyjęcie modeli zarządzania, dzięki którym przedsiębiorstwa i ich produkty mogą konkurować na skalę globalną. Sprawiedliwa WPR, która propaguje mikro, małe i średnie gospodarstwa rolne oraz wysokiej jakości, tradycyjne i certyfikowane produkty, która wspiera procesy przyjazne środowisku, która wprowadza limity płatności i przeznacza odpowiednie środki na rozwój obszarów wiejskich, jest polityką ambitną, dalekowzroczną oraz służącą obywatelom, konsumentom i przedsiębiorcom rolnym. Wierzę, że przyjęte sprawozdanie otwiera drogę takiej polityce.
Marielle De Sarnez
na piśmie - (FR) Europejczycy muszą mieć dostęp do zdrowej, zróżnicowanej i zbilansowanej diety. Rolnictwo i produkcja żywności pełnią obecnie wysoce strategiczną rolę, a ich uregulowanie przepisami międzynarodowymi ma najwyższe znaczenie. Problematyka żywności jest bardzo specyficzna, natomiast zachęcanie różnych regionów świata do konkurowania ze sobą pod względem rolniczym zagraża bezpieczeństwu żywnościowemu naszych społeczeństw. Zarówno poprawa produktywności, jak i wzrost konkurencyjności w wymiarze międzynarodowym, są sposobami osiągnięcia większego poziomu samowystarczalności w UE. Unia powinna ponadto dążyć do zapewnienia producentom odpowiednich dochodów, głównie z własnej pracy. W świetle reformy w 2014 roku wspólna polityka rolna powinna realizować priorytety z zakresu zrównoważonej produkcji żywności, zrównoważonego zarządzania zasobami naturalnymi, działań na rzecz zwalczania skutków zmian klimatu oraz zrównoważonego rozwoju terytorialnego. Jeśli polityka rolna UE ma gwarantować zaopatrzenie w bezpieczną i wysokiej jakości żywność, a jednocześnie przyczyniać się do ochrony środowiska oraz pozyskiwania energii ze źródeł odnawialnych, środki przeznaczone na jej realizację muszą być współmierne do zakładanych celów.
Edite Estrela
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania w sprawie wspólnej polityki rolnej do 2020 roku: sprostać wyzwaniom przyszłości związanym z żywnością, zasobami naturalnymi oraz aspektami terytorialnymi, jako że zawiera ono propozycje, które stanowią odpowiedź na nowe wyzwania, takie jak bezpieczeństwo żywnościowe, ochrona środowiska i zmiany klimatu, jednocześnie zapewniając większą równowagę terytorialną na obszarach wiejskich w UE.
Nigel Farage
na piśmie - Udzielono poparcia przedmiotowym dwóm poprawkom (10 i 11), aby zapobiec wprowadzeniu pułapu lub limitu płatności bezpośrednich. Istnienie takiego pułapu byłoby koszmarem pod względem administracyjnym i biurokratycznym, jako że właściciele gruntów dążyliby do dzielenia większych gospodarstw, aby nie tracić dopłat. Byłby to najgorszy możliwy biurokratyczny bodziec dla zachowań, które - choć wątpliwe - byłyby prawdopodobnie zgodne z prawem.
Diogo Feio
Rolnictwo należy postrzegać jako działalność gospodarczą zapewniającą dobrobyt i rozwój w ramach strategii Europa 2020. O reformie rolnictwa należy zatem myśleć w kontekście konkurencyjności i zrównoważenia produkcji europejskiej. W rolnictwo trzeba więc tchnąć nowe życie, upraszczając procedury, ale i wzmacniając budżet wspólnej polityki rolnej (WPR) UE. Z tego względu za pozytywny uważam zawarty w sprawozdaniu postulat utrzymania budżetu WPR na dotychczasowym poziomie przynajmniej do 2013 roku, przy czym mało prawdopodobna jest zgoda Parlamentu na jakąkolwiek obniżkę budżetu.
Po raz kolejny chciałbym podkreślić znaczenie, jakie ma dla Portugalii kwestia utrzymania kwot mlecznych lub innych skutecznych mechanizmów regulacji rynku mleka. Jako poseł do Parlamentu Europejskiego będę nadal z zaangażowaniem bronił tych rozwiązań.
José Manuel Fernandes
Zrównoważone, wydajne i konkurencyjne rolnictwo europejskie pozwala stawić czoła wyzwaniom z zakresu bezpieczeństwa dostaw w sektorach żywności i energii, zmian klimatu, środowiska naturalnego i różnorodności biologicznej, zdrowia i zmian demograficznych w UE. Należy zauważyć, że według prognoz FAO do 2050 roku liczba ludności na świecie wzrośnie z 7 miliardów do ponad 9 miliardów, co wymagać będzie 70 % wzrostu światowej produkcji rolnej. Zwiększenie produkcji żywności będzie konieczne pomimo wyższych kosztów produkcji,, ogromnych wahań na rynkach rolnych oraz coraz większej presji na zasoby naturalne, co oznacza, że rolnicy będą musieli produkować więcej, wykorzystując mniej ziemi, mniej wody i mniej energii. Uważam, że należy utrzymać dwufilarową wspólną politykę rolną (WPR), przy czym struktura i cele każdego z filarów powinny być jasno zdefiniowane oraz określone w sposób pozwalający na wzajemne uzupełnianie się tych filarów. Mam nadzieję na większą równość, jeśli chodzi o pierwszy filar. Uważam ponadto, że należy zwrócić szczególną uwagę na drobnych rolników, którzy wnoszą znaczny wkład w realizację celów WPR. Moim zdaniem konieczne jest utrzymanie obecnego systemu kwot mlecznych.
João Ferreira
Przedmiotowe sprawozdanie pojawiło się w następstwie sprawozdania pana posła Lyona w sprawie ogólnych kierunków reformy wspólnej polityki rolnej (WPR), jak również komunikatu Komisji w sprawie WPR (którego główne punkty zostały poparte w sprawozdaniu). Pomimo ważnych kwestii, takich jak sprzeciw wobec propozycji zmniejszenia ogólnego budżetu WPR czy zgłoszenie pomysłu utrzymania praw do nasadzeń w sektorze wina, sprawozdanie ma negatywny wydźwięk, opowiadając się za WPR, która ewidentnie prowadzi do upadku i zniszczenia rolnictwa portugalskiego.
Zgodnie z kierunkiem poprzednich reform w sprawozdaniu kładzie się nacisk na deregulację oraz liberalizację rynków oraz zorientowanie produkcji na rynek, co stwarza zagrożenie dla praw krajów do produkcji, bezpieczeństwa żywnościowego i suwerenności, jak również dla perspektyw przetrwania małych i średnich gospodarstw rolnych. Nadal popiera się w nim ideę podporządkowania rolnictwa zasadom Światowej Organizacji Handlu, tym samym propagując intensywne, ukierunkowane na eksport modele produkcji kosztem lokalnej, zrównoważonej pod względem społecznym i środowiskowym produkcji i konsumpcji. Biorąc pod uwagę głębokie nierówności występujące dziś pomiędzy krajami, producentami i produktami, nie można oddzielić proponowanej redystrybucji funduszy WPR od gwarancji minimalizacji strat ze strony głównych beneficjentów...
(Oświadczenie zostało skrócone zgodnie z art. 170 Regulaminu)
Ilda Figueiredo
Głosowaliśmy przeciwko przyjęciu przedmiotowego sprawozdania, jako że nie zapewnia ono odpowiedzi ani na wyzwania przyszłości, ani na poważne problemy teraźniejszości. Z tego względu złożyliśmy szereg projektów poprawek, które naszym zdaniem mają zasadnicze znaczenie dla gruntownej zmiany wspólnej polityki rolnej w jej obecnej postaci. Ubolewamy, że poprawki nie zostały przyjęte w całości, zwłaszcza te propagujące instrumenty na rzecz regulacji rynków oraz mechanizmów interwencji gwarantujących godziwe ceny dla rolników oraz prawo każdego kraju do produkcji.
Będziemy niemniej wciąż opowiadali się za utrzymaniem systemu kwot mlecznych, co stanowi zasadniczy warunek obrony producentów w krajach znajdujących się w trudniejszej sytuacji, utrzymaniem praw do nasadzeń w sektorze wina oraz utrzymaniem dotacji z zakresu destylacji alkoholu spożywczego i destylacji interwencyjnej. Będziemy również nadal walczyli o utworzenie publicznego, finansowanego przez UE systemu ubezpieczeń rolnych, który gwarantowałby rolnikom minimalny dochód w przypadku klęsk żywiołowych.
Monika Flašíková Beňová
na piśmie - (SK) Wspólna polityka rolna (WPR) stoi w obliczu szeregu wyzwań - zarówno konkretnych, jak i nieoczekiwanych - wskutek czego UE musi podjąć strategiczne decyzje dotyczące długoterminowej przyszłości swojego rolnictwa i swoich obszarów wiejskich. Aby móc zapewnić skuteczną reakcję na te wyzwania, WPR musi być realizowana w ramach rozsądnej polityki gospodarczej i w oparciu o stabilne finansowanie publiczne, przyczyniając się do osiągania celów UE. W przyszłości WPR musi pozostać silną wspólną polityką, która służy zapewnieniu długoterminowego bezpieczeństwa żywnościowego obywateli europejskich. Należy również wspierać społeczności wiejskie, które dostarczają obywatelom europejskim szeroki asortyment zdrowej, wysokiej jakości żywności. Przedmiotowa polityka powinna wreszcie przyczynia się do utrzymania funkcjonujących społeczności wiejskich, dla których rolnictwo stanowi ważną działalność gospodarczą i tworzy lokalne miejsca pracy. Celem obecnej reformy WPR powinno być osiągnięcie bardziej zrównoważonego, inteligentnego i zintegrowanego rozwoju obszarów wiejskich Europy.
Pat the Cope Gallagher
na piśmie - Głosowałem za przyjęciem sprawozdania pana posła Dessa w sprawie wspólnej polityki rolnej, w którym zawarta jest ocena komunikatu Komisji Europejskiej na temat WPR do 2020 roku. Godny uwagi jest fakt, że w sprawozdaniu podkreśla się ważną rolę rolnictwa w ramach strategii Europa 2020. W szczególności uwypukla się w nim znaczenie rolnictwa jako źródła miejsc pracy na obszarach wiejskich. Sprawozdanie zawiera zarówno korzystne, jak i niekorzystne elementy, stanowiąc dobrą, solidną podstawę pakietu reform. Moim zdaniem najważniejszą kwestią na tym etapie procesu reform jest utrzymanie wsparcia budżetowego WPR na obecnym poziomie w okresie 2014-2020.
Elisabetta Gardini
Ważna i drażliwa kwestia wspólnej polityki rolnej budzi duże nadzieje. Znajdujemy się w trakcie długiej, trudnej podróży, jako że musimy znaleźć odpowiedzi na problemy rolników, a jednocześnie zająć się kwestią bezpieczeństwa żywnościowego.
Postęp i innowacje techniczne odegrają kluczową rolę w nowej WPR.
Innym kluczowym punktem sprawozdania jest poparcie znaczącego zmniejszenia obciążeń biurokratycznych dla rolników i władz krajowych w celu uproszczenia licznych formalności administracyjnych w sektorze rolnictwa.
WPR musi ponadto przyczyniać się do osiągania ambitnych celów strategii Europa 2020; innymi słowy, potrzebujemy bardziej ekologicznej i zrównoważonej WPR, która zagwarantuje dodatkowe finansowanie rolnikom, jednocześnie uznając ich rolę w zakresie ochrony środowiska, co zachęci ich do wybierania bardziej proekologicznych technik uprawy ziemi.
Należy wreszcie opracować przejrzyste i skuteczne instrumenty, które pomogą rolnikom zarządzać krótkimi łańcuchami, będą sprzyjać jakości i zapewniać dostarczanie konsumentom informacji, tym samym przyczyniając się do sprawiedliwego i przejrzystego kształtowania cen.
Nathalie Griesbeck
Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania w sprawie wspólnej polityki rolnej (WPR). Wskutek negocjacji i głosowania w Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi przedmiotowy dokument, choć wciąż mglisty, znacząco się zmienił i jest obecnie wyrazem dążeń do przeprowadzenia realnej reformy WPR. Zasadniczą kwestią jest utrzymanie budżetu WPR po 2013 roku. W istocie rzeczy chcemy, by budżet rolny UE pozostał niezmieniony do 2020 roku w celu zachęcania rolników do zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw żywności oraz ochrony środowiska, tworzenia nowych miejsc pracy, a także zapewnienia konkurencyjności sektora rolnego. Głosowałam zatem przeciwko przyjęciu ustępów w sprawie płatności mających na celu wspieranie upraw organizmów modyfikowanych genetycznie oraz za przyjęciem ustępu w sprawie wycofania organizmów modyfikowanych genetycznie, jak również poparłam ustęp, w którym wyraża się sprzeciw wobec finansowania produkcji żywności z klonowanych zwierząt lub ich potomstwa. Jeśli chodzi o reformę rynku wina, opowiadam się za utrzymaniem praw nasadu. Wreszcie - a moim zdaniem kwestia ta ma bardzo duże znaczenie - zagłosowałam za utrzymaniem systemu wspierania najuboższych członków społeczeństwa. System ten jest silnym symbolem solidarności pomiędzy obywatelami UE i mam nadzieję, że uda się utrzymać środki przeznaczane na jego funkcjonowanie.
Roberto Gualtieri
Przyjęte przez Parlament sprawozdanie pana posła Dessa jest w całości spójne z wytycznymi Komisji Europejskiej. Postuluje się w nim przeprowadzenie oceny wspólnej polityki rolnej na lata 2014-2020 w celu stawienia czoła wyzwaniom z zakresu zrównoważenia środowiskowego, tworzenia miejsc pracy oraz wysokiej jakości, bezpiecznej żywności.
Przyjmując przedmiotowy dokument, Parlament Europejski daje dowód swojego sprzeciwu wobec regresywnych tendencji oraz proponuje,, by przyszły budżet WPR pozostał co najmniej na poziomie zaplanowanym na 2013 rok, tym samym zapewniając rolnikom wsparcie, jakiego potrzebują w celu inwestowania w nowe technologie. Ma to kluczowe znaczenie, jeśli sektor ten ma pozostać konkurencyjny.
Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim wniosła - dzięki licznym poprawkom zgłoszonym zarówno w Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jak i na forum plenarnym - decydujący wkład w osiągnięcie tego zdecydowanego rezultatu, tym samym wysyłając jasny sygnał Komisji Europejskiej, która przygotowuje się do przedstawienia wniosków ustawodawczych w październiku.
Sylvie Guillaume
na piśmie - (FR) Uważam, że przedmiotowe sprawozdanie stanowi zdecydowany krok w kierunku silnej, zrównoważonej wspólnej polityki rolnej (WPR), dlatego głosowałam za jego przyjęciem. Wysłaliśmy wyraźny sygnał w oparciu o trzy priorytety: umożliwienie obywatelom europejskim dostępu do żywności, zachęcenie rolników do zmiany metod pracy poprzez skupienie się na różnorodności biologicznej, zajęciu się problemami zanieczyszczenia wody i gleby oraz recyklingu odpadów i wreszcie ochronie miejsc pracy w rolnictwie przy jednoczesnym zminimalizowaniu wpływu w wymiarze terytorialnym. Można to osiągnąć poprzez lepszy podział płatności, inny rodzaj regulacji rynkowej oraz położenie nacisku na zrównoważony rozwój. Opowiadam się za sprawiedliwszą WPR - taką, która jest w stanie wspierać najbardziej potrzebujących ludzi i najbardziej potrzebujące sektory.
Ian Hudghton
na piśmie - To ważne, byśmy mieli silną i zrównoważoną WPR, a toczące się prace nad jej reformą stanowią jedną z kluczowych kwestii, jakimi zajmuje się Parlament. Sektor rolny musi być innowacyjny i konkurencyjny. Osoby pracujące w tym sektorze w moim kraju nadal chcą odgrywać wartościową rolę w szeroko rozumianym sektorze europejskim.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Z zadowoleniem przyjąłem przedmiotowy dokument, jako że zrównoważony, wydajny i konkurencyjny sektor rolny w Europie może wnieść zasadniczy wkład w realizację celów określonych traktatami w zakresie WPR oraz celów strategii UE 2020, jak również stanowić pomoc w sprostaniu nowym wyzwaniom politycznym, takim jak bezpieczeństwo dostaw żywności, energii i surowców przemysłowych, zmian klimatu, środowiska naturalnego i różnorodności biologicznej, zdrowia i zmian demograficznych w UE. Z dużym zadowoleniem przyjmuję komunikat Komisji "WPR do 2020 r.: sprostać wyzwaniom przyszłości związanymi z żywnością, zasobami naturalnymi oraz aspektami terytorialnymi”. Wierzę, że zachodzi potrzeba dalszego reformowania WPR z uwzględnieniem zmian charakteru przemysłu rolniczego w 27 krajach oraz nowego międzynarodowego kontekstu globalizacji. W przyszłości musimy utrzymać silną i zrównoważoną WPR, dysponującą środkami budżetowymi na miarę ambitnych celów, do których należy dążyć, aby sprostać nowym wyzwaniom. Zdecydowanie uważam, że najważniejszym celem powinien być sprawiedliwy podział pomocy wśród państw członkowskich i poszczególnych kategorii rolników. Obecnie nowe państwa członkowskie, takie jak Litwa, otrzymują mniejszą pomoc finansową niż stare państwa członkowskie. Jestem przekonany, że harmonizacja płatności bezpośrednich jest jednym z warunków stworzenia jednolitego rynku rolnego w Europie. Wiosną zeszłego wystosowałem wraz z grupą kolegów posłów oświadczenie do Komisji Europejskiej, Rady Europejskiej i Parlamentu w sprawie harmonizacji płatności bezpośrednich dla rolników z wszystkich państw członkowskich Wspólnoty.
Sandra Kalniete
Dzisiejsza rezolucja stanowi krok we właściwym kierunku: reforma ma uczynić wspólną politykę rolną sprawiedliwszą i skuteczniejszą. Osiągnęliśmy znaczący postęp w zakresie płatności bezpośrednich, kładąc nacisk na potrzebę określenia odpowiedniego minimalnego i maksymalnego poziomu wsparcia przysługującego rolnikom w każdym państwie członkowskim i wyrażonego jako procent średniej UE. Pozwoli to zmienić obecną absurdalną i niesprawiedliwą sytuację, w której wysokość pomocy może różnić się nawet sześciokrotnie, stawiając rolników z kilku państw członkowskich w nierównej sytuacji i zniekształcając konkurencję pomiędzy rolnikami europejskimi. Pragnę podkreślić, że okres przejściowy powinien być możliwie jak najkrótszy, oraz uważam, że w przypadku państw członkowskich, w których rolnicy otrzymują płatności bezpośrednie w najniższej wysokości, proces wyrównawczy powinien rozpocząć się już w 2014 roku. Okres przejściowy trwający aż do 2020 roku oznaczałby, że całe pokolenie rolników byłoby zmuszone do pracy w warunkach nieuczciwej konkurencji. Musimy jednak przyznać, że Parlament Europejski ma wciąż wiele pracy do wykonania, jako że w niektórych kwestiach sprawozdanie pana posła Dessa zawiera jedynie zarys odpowiedzi ze względu na różnicę zdań pomiędzy posłami.
Elisabeth Köstinger
na piśmie - (DE) Głosując nad sprawozdaniem w sprawie WPR, decydujemy o podstawach przyszłej polityki rolnej UE. Z zadowoleniem przyjmuję decyzję o uczynieniu polityki rolnej bardziej zrównoważoną, o wzmocnieniu konkurencyjności rolnictwa europejskiego oraz o znalezieniu równowagi pomiędzy starymi i nowymi państwami członkowskimi. Zdecydowanie sprzeciwiam się cięciom budżetu rolnego UE, jako że uważam, iż wspólna polityka rolna powinna pozostać kluczowym obszarem budżetu UE. Dla obywateli UE usługi te mają zasadnicze znaczenie dla zapewnienia jakości i bezpieczeństwa żywności, dobrostanu zwierząt, ochrony środowiska oraz żywotności obszarów wiejskich. Te dodatkowe usługi nie są zaś wynagradzane przez rynek. Fundusze rolne są płatnościami związanymi z usługami, które zapewniają rodzinom rolniczym pewność planowania. Zasadnicze znaczenie ma utrzymanie przyjętego modelu dwóch filarów. Wzajemne zależności pomiędzy pierwszym i drugim filarem są warunkiem zarówno konkurencyjności opartej na innowacyjności, jak i zrównoważonego rozwoju. Drugi filar jest mocnym elementem zrównoważonego rolnictwa. Przeniesienie dodatków wyrównawczych dla obszarów o mniej korzystnych warunkach gospodarowania do pierwszego filaru oznaczałoby katastrofalne skutki dla większości regionów. Cieszy mnie fakt, że małe gospodarstwa otrzymają większą pomoc poprzez zróżnicowanie płatności. Górny pułap płatności bezpośrednich jest kolejną otwartą sprawą. Dzisiejsza ważna decyzja Parlamentu może posłużyć jako punkt odniesienia dla Komisji Europejskiej przy opracowywaniu pakietu ustawodawczego. Polityka rolna musi pozostać kluczowym elementem polityki europejskiej.
Giovanni La Via
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania pana posła Dessa, które jest dokumentem o strategicznym znaczeniu dla rolnictwa europejskiego. W ostatnich miesiącach miała miejsce intensywna debata w celu pogodzenia wymagań, oczekiwań i potrzeb nie tylko rolników, ale i ogółu obywateli europejskich. WPR jest polityką wszystkich i dla wszystkich. Dysponuje ona zasobami mającymi zapewniać konkurencyjność przedsiębiorstw, bezpieczeństwo żywnościowe, godziwe ceny dla konsumentów oraz dostarczanie społeczeństwu dóbr publicznych, które są w coraz większym stopniu chronione. WPR przeszła wiele reform, które świadczą o tym, że wsparcie dla rolnictwa nieustannie ewoluuje, aby lepiej reagować na liczne wyzwania, przed jakimi stoimy. Cieszę się z tego głosowania. Jest to osiągnięcie Parlamentu Europejskiego, który po raz pierwszy wyraża wolę 27 krajów, jeśli chodzi o przyszłość rolnictwa w UE.
Constance Le Grip
Poparłam sprawozdanie kolegi Dessa w sprawie przyszłości wspólnej polityki rolnej (WPR) po 2013 roku. Dokument ten stanowi kolejny przykład determinacji Parlamentu Europejskiego, aby utrzymać silną, ambitną i, dysponującą wysokim poziomem finansowania wspólną politykę rolną. Celem WPR jest wspieranie naszych rolników i sprostanie głównym wyzwaniom, czyli produkowanie wystarczającej ilości żywności, aby wyżywić 500 milionów naszych obywateli oraz mieć udział w żywieniu reszty świata. Wyzwania zmieniły się od czasu ostatniej reformy WPR, przybierając postać rosnącego światowego popytu na żywność, internacjonalizacji handlu rolnego oraz zmienności cen, zmian klimatu, kryzysu energetycznego, niedostatku zasobów naturalnych oraz zwątpienia obywateli w celowość WPR. Wszystkie te kwestie należy uwzględnić we WPR po 2013 roku, a także wziąć pod uwagę przy jej reformie. Z zadowoleniem przyjmuję również dążenie Parlamentu Europejskiego, by pomagać drobnym rolnikom oraz młodym rolnikom, zwłaszcza gdy rozpoczynają działalność. Ważne wreszcie jest, by WPR gwarantowała rolnikom lepsze dochody, które regularnie kurczyły się w ostatnich dziesięcioleciach i obecnie wynoszą połowę dochodów gospodarstw miejskich.
Elżbieta Katarzyna Łukacijewska
Wzrost gospodarczy i rozwój społeczeństwa w dużym stopniu zależy od zdrowia obywateli. Jakość produktów, które spożywamy i sposób, w jaki zostają one wytwarzane, mają zasadnicze znaczenie dla naszego samopoczucia, dlatego właśnie zdrowie obywateli Unii Europejskiej powinno być ważnym aspektem naszej polityki rolnej. Poprzez wprowadzenie bardziej świadomej wspólnej polityki rolnej będziemy mogli skuteczniej zwalczać choroby cywilizacyjne, związane z niezdrowym trybem życia i złym odżywianiem.
Otyłość, cukrzyca, nowotwory oraz różne choroby układu krwionośnego są realnym zagrożeniem dla obywateli. Jak pokazują dane statystyczne, każdego roku choroby sercowo-naczyniowe są powodem około 4,3 miliona zgonów w Europie, a ponad 1,7 miliona ludzi umiera na skutek chorób nowotworowych. Uważam, że to sprawozdanie idzie w złym kierunku, dlatego głosowałam przeciwko sprawozdaniu "WPR do 2020 r.: sprostać wyzwaniom przyszłości związanym z żywnością, zasobami naturalnymi oraz aspektami terytorialnymi”.
Barbara Matera
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pana posła Dessa, jako że opowiadam się za reformą wspólnej polityki rolnej, która odzwierciedlałaby zmieniający się charakter sektora rolnego w UE. W sprawozdaniu przewiduje się uproszczoną strukturę WPR w oparciu o dwa filary: pierwszy filar ma być w całości finansowany z budżetu UE, natomiast w ramach drugiego filaru będzie nadal stosowane programowanie wieloletnie oraz współfinansowanie. Struktura opierająca się na dwóch filarach pomaga zapewniać przejrzystość WPR dla podmiotów rolnych oraz eliminuje nakładanie się działań. Ponadto poparłam sprawozdanie, jako że wskazuje się w nim na potrzebę utrzymania budżetu rolnego UE w kolejnym okresie finansowym po 2013 roku. Konieczne są odpowiednie środki finansowe, aby sprostać wyzwaniom związanym z bezpieczeństwem żywnościowym, ochroną środowiska, zmianą klimatu oraz równowagą terytorialną w UE po jej rozszerzeniu na wschód. Sprawozdanie pana posła Dessa zawiera również postulat opracowania polityki dotyczącej jakości żywności, w tym oznaczeń geograficznych (chronionych nazw pochodzenia (CHNP) oraz chronionych oznaczeń geograficznych (CHOG)), co jest koniecznym działaniem, jeśli chcemy zapewnić autentyczność specjalności lokalnych i regionalnych. Popieram przedmiotowe sprawozdanie, jako że porusza się w nim kwestię płci w odniesieniu do WPR. Stwierdza się w nim, że oboje małżonkowie powinni mieć takie same prawa w przypadku pracy w tym sektorze. 42 % ludzi zatrudnionych w rolnictwie to kobiety, ale tylko jedno na pięć gospodarstw jest prowadzone przez kobietę.
Véronique Mathieu
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania w sprawie wspólnej polityki rolnej (WPR) po 2013 roku, aby budżet WPR został utrzymany na obecnym poziomie do 2020 roku. Chciałabym również, aby rolnicy byli wynagradzani za pracę w zakresie różnorodności biologicznej. Chcielibyśmy, aby ochrona bioróżnorodności była priorytetem Unii Europejskiej w poszczególnych obszarach jej kompetencji. Większość rolników ma świadomość tej kwestii i wybiera metody produkcji, które są przyjazne dla środowiska. Wkład rolnictwa w ochronę środowiska należy zatem uwzględnić wśród celów WPR po 2013 roku. W tym względzie popieram propozycje Komisji dotyczące finansowanego przez UE systemu bodźców w celu wspierania rolników, którzy wybierają zrównoważony rozwój.
Marisa Matias
W przedmiotowym sprawozdaniu proponuje się, by nowy system bezpośredniego wsparcia dla rolników wiązał się z kryteriami środowiskowymi i społecznymi. Postuluje się w nim wprowadzenie degresywnego modelu płatności bezpośrednich w zależności do wielkości gospodarstwa rolnego oraz zastrzeżenie tych płatności wyłącznie dla rolników prowadzących aktywną działalność, którzy wykorzystują obszary rolne do produkcji i utrzymują je w dobrej kulturze rolnej zgodnej z wymogami ochrony środowiska. Wykonano zatem krok w kierunku zlikwidowania absurdalnego zjawiska dotowania feudalnych właścicieli ziemskich.
W sprawozdaniu zajęto się problemem zmienności cenowej oraz postuluje się tworzenie rozwiązań na szczeblu globalnym w celu zwalczania zjawiska spekulacji towarami rolnymi oraz nadmiernej zmienności cenowej. Apeluje się także o wprowadzenie siatki bezpieczeństwa oraz wspiera się tworzenie stowarzyszeń drobnych rolników. Zdiagnozowano niektóre problemy wywołane przez rynek oraz położono większy nacisk na kwestie środowiskowe i społeczne. Należy docenić korzyści płynące z tych zmian. Rozwiązania zawarte w sprawozdaniu niemniej jednak sprzyjają pogłębieniu się tych samych mechanizmów rynkowych, które odpowiadają za obecny kryzys w postaci zmiennych cen i nierównego podziału zysków w ramach łańcucha produkcji. Z tego względu wstrzymałam się od głosu.
Hans-Peter Mayer
na piśmie - (DE) Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, jako że kompromis wypracowany przez pana posła Dessa jest dobry i wskazuje na dużą wrażliwość na sytuację rolników europejskich. Nie możemy jednak być gołosłowni, jeśli chodzi o zmniejszenie biurokracji, lecz musimy wprowadzić ten postulat w czyn.
Jean-Luc Mélenchon
na piśmie - (FR) Przedmiotowy dokument zawiera kilka interesujących propozycji, na przykład odejście od produkcji energii z paliw kopalnych, wsparcie krótkich łańcuchów produkcji, wzmocnienie pozycji negocjacyjnej producentów oraz ustanowienie światowego systemu informowania i skoordynowanego działania dotyczącego zapasów produktów rolnych. Niestety w żadnym z tych przypadków nie podaje się konkretnych cyfr. Nie kwestionuje się zniesienia kwot mlecznych lub likwidacji mechanizmów ochrony rynku rolnego. Głosowałem przeciwko przyjęciu przedmiotowego dokumentu.
Louis Michel
Wspólna polityka rolna (WPR) powinna zostać zreformowana, aby móc lepiej sprostać wyzwaniom w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego, zrównoważonego zarządzania zasobami naturalnymi, ochrony krajobrazu i utrzymania żywej gospodarki wiejskiej. Należy koniecznie sprawić, by sektor rolny stał się bardziej konkurencyjny, a WPR była bardziej sprawiedliwa, proekologiczna, rentowna, skuteczna i wydajna. Polityka ta powinna być tak sformułowana, by była łatwo zrozumiała dla każdego, przy czym mam tu na myśli nie tylko rolników, ale również konsumentów i podatników. Sprawozdanie oznacza ruch we właściwym kierunku, jako że podejmuje się w nim wszelkie możliwe starania na rzecz zwiększenia dynamiki i konkurencyjności rolnictwa, a przez to lepszego przygotowania sektora do realizacji celów strategii Europa 2020. Ponadto w sprawozdaniu przewiduje się utrzymanie odpowiednich środków budżetowych po 2013 roku, co samo w sobie należy uznać za zwycięstwo.
Claudio Morganti
Wspólna polityka rolna zawsze była głównym i najważniejszym obszarem interwencji UE oraz wciąż pełni kluczową rolę. Przedmiotowe sprawozdanie, które w całości popieram, podkreśla wartość rolnictwa z punktu widzenia problematyki żywności, rozwoju obszarów wiejskich oraz ochrony gruntów. WPR już w przeszłości przeszła radykalne (i słuszne) reformy: nowe wyzwania, przed jakimi dziś stoimy, dotyczą jej dalszego uproszczenia oraz kwestii zgodności. Mniejsze gospodarstwa rolne często ponoszą wysokie koszty przestrzegania przepisów dotyczących ochrony zdrowia i środowiska naturalnego. Dlatego też z zadowoleniem przyjmuję postulat dotyczący skorygowania tych przepisów w celu uwzględnienia różnic warunków funkcjonowania gospodarstw rolnych. WPR może być podatna na oszustwa, dlatego za słuszny należy uznać pomysł wskazywania rolników prowadzących faktycznie aktywną działalność, aby zapobiegać niemożliwemu do zaakceptowania marnotrawstwu środków. Chciałbym wreszcie podkreślić potrzebę zdecydowanego sprzeciwienia się spekulacji na rynkach międzynarodowych w odniesieniu do cen żywności. Uważam, że nie można godzić się na to, by wielcy świata finansów wpływali wedle własnego uznania na sektor, który zapewnia ludziom zaopatrzenie w żywność i jest gwarantem ich przetrwania.
Mariya Nedelcheva
Głosowałam za sprawozdaniem pana posła Dessa, w którym postuluje się sprawiedliwszą WPR po 2013 roku. W sprawozdaniu popiera się również pomysł zmniejszenia różnic w zakresie płatności bezpośrednich wśród poszczególnych państw członkowskich, regionów i sektorów. Krok ten, choć niewielki, zmierza we właściwym kierunku, dlatego jestem za. Sprawozdanie pana posła Dessa uwzględnia również problem dotyczący hodowców zwierząt w krajach ubiegających się o stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej (SAPS), z których większość nie posiada ziemi, a zatem nie kwalifikuje się do otrzymywania płatności bezpośrednich. Mam nadzieję, że Komisja rozważy ten problem i zaproponuje odpowiednie rozwiązanie. Podczas głosowania wyraziłam również poparcie dla drobnych producentów rolnych, jak również dla dostaw tańszych paliw oraz niższej akcyzy dla producentów rolnych. W sprawozdaniu pana posła Dessa popiera się również moją propozycję zwiększenia elastyczności drugiego filaru. Jest to kolejny powód, dla którego głosowałam za przyjęciem sprawozdania. Państwa członkowskie i regiony muszą mieć możliwość określania własnych priorytetów w celu osiągnięcia autentycznego rozwoju obszarów wiejskich. Elastyczność ma znaczenie ze względu na różnice uwarunkowań w różnych państwach członkowskich. Z zadowoleniem przyjmuję również zaproponowane w sprawozdaniu działania na rzecz wsparcia młodych osób w sektorze rolnym. Uważam, że stwarza to skuteczną możliwość zwalczania zjawiska wyludniania się obszarów wiejskich.
James Nicholson
na piśmie - Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy poparli przedmiotowe sprawozdanie, jako że stanowi ono znaczącą poprawę w stosunku do komunikatu Komisji i sprawia, że wciąż żywy jest duch poprzednich reform zorientowanych na rynek. Skupia się również na kwestii ekologizacji WPR, głównie w oparciu o działania z zakresu rozwoju obszarów wiejskich. Grupa ECR nie popiera jednak wprowadzenie górnych pułapów płatności dla dużych gospodarstw rolnych lub propozycji objęcia innych sektorów interwencją rynkową. Uważamy, że spowoduje to instytucjonalizację nieskutecznych działań w sektorze rolnym. Z tego względu poparliśmy poprawki będące głosem sprzeciwu wobec pomysłu wprowadzenia pułapów. Ogólnie rzecz biorąc, sprawozdanie pana posła Dessa jest lepsze do wniosku Komisji, w którym proponuje się uekologicznienie płatności w ramach pierwszego filaru, ponowne wprowadzenie odłogowania, skupienie się na polityce społecznej oraz wzrost znaczenia art. 68, zezwalającego się na ponowne wprowadzenie płatności uzależnionych od produkcji w niektórych sektorach. Są to wszystko kroki wstecz, które dodatkowo skomplikują WPR i w żaden sposób nie pomogą rolnikom w reagowaniu na siły rynku. Choć sprawozdanie pana posła Dessa zawiera słabsze elementy, w przeciwieństwie do komunikatu Komisji nie podważa prorynkowego kierunku dotychczasowych reform. Grupa ECR poparła zatem końcowe sprawozdanie, choć nie opowiadamy się za wszystkimi zawartymi w nim postulatami.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Zrównoważone, produktywne i konkurencyjne rolnictwo gwarantuje bezpieczeństwo w zakresie żywności i zasobów naturalnych, jak również równowagi terytorialnej. Mając na uwadze zwiększanie się liczby ludzi na świecie globalna produkcja rolna również będzie musiała rosnąć. Musimy zatem dążyć do zapewnienia silnej, zrównoważonej WPR, która jest odpowiednia do zmieniającego się charakteru przemysłu rolnego we wszystkich państwach członkowskich. Musimy podjąć najlepszą możliwą decyzję, aby pomóc w zwalczaniu zjawiska upadku obszarów wiejskich oraz przeciwdziałania ewentualnej presji na rolnictwo ze strony innych krajów. Należy w większym stopniu skupić się na małych i średnich gospodarstwach rolnych. Należy wyeliminować różnice w poziomie pomocy świadczonej rolnikom. Płatności bezpośrednie stanowią uprawnione źródło dochodów rolników europejskich. Należy zatem zapewnić odpowiedni podział płatności bezpośrednich, a także stworzyć równe szanse w całej UE. Każde państwo członkowskie powinno posiadać minimalny udział w średnich płatnościach bezpośrednich w UE. W tym celu należy określić pułap. Należy koniecznie wprowadzić działania z zakresu regulacji rynku oraz mechanizmy interwencji w celu zapewnienia uczciwych cen produktów oraz odpowiedniego poziomu dochodów rolników, aby zagwarantować dalsze prowadzenie produkcji oraz regularne dostawy żywności.
Miguel Portas
W przedmiotowym sprawozdaniu proponuje się, by nowy system bezpośredniego wsparcia dla rolników wiązał się z kryteriami środowiskowymi i społecznymi. Postuluje się w nim wprowadzenie degresywnego modelu płatności bezpośrednich w zależności do wielkości gospodarstwa rolnego oraz zastrzeżenie tych płatności wyłącznie dla rolników prowadzących aktywną działalność, którzy wykorzystują obszary rolne do produkcji i utrzymują je w dobrej kulturze rolnej zgodnej z wymogami ochrony środowiska. Wykonano zatem krok w kierunku zlikwidowania absurdalnego zjawiska dotowania feudalnych właścicieli ziemskich.
W sprawozdaniu zajęto się problemem zmienności cenowej oraz postuluje się tworzenie rozwiązań na szczeblu globalnym w celu zwalczania zjawiska spekulacji towarami rolnymi oraz nadmiernej zmienności cenowej. Apeluje się także o wprowadzenie siatki bezpieczeństwa oraz wspiera się tworzenie stowarzyszeń drobnych rolników. Zdiagnozowano niektóre problemy wywołane przez rynek oraz położono większy nacisk na kwestie środowiskowe i społeczne. Należy docenić korzyści płynące z tych zmian.
Rozwiązania zawarte w sprawozdaniu niemniej jednak sprzyjają pogłębieniu się tych samych mechanizmów rynkowych, które odpowiadają za obecny kryzys w postaci zmiennych cen i nierównego podziału zysków w ramach łańcucha produkcji. Z tego względu wstrzymałem się od głosu.
Phil Prendergast
na piśmie - Ze szczególnym zadowoleniem przyjmuję zawarte w przedmiotowym sprawozdaniu postulaty chronienia młodych rolników oraz zapewniania im zachęt poprzez systemy dotacji I inne działania. W rolnictwie dominują osoby starsze: 34,1 % rolników w UE ma powyżej 65 lat, a zaledwie 6,1 % rolników jest poniżej 35. roku życia. Należy uwzględnić ten fakt przy reformie WPR. Inne obszary również wymagają reformy, co będzie oznaczało duże zmiany dla niektórych rolników. Z tego względu nowa WPR musi uwzględniać rozwiązania tymczasowe w sektorach przechodzących radykalne zmiany. Zmiana zawsze jest trudna, niemniej jednak sektor rolny musi dostosować się do rzeczywistości rynkowej. Globalny popyt i uświadomienie sobie w większym stopniu potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego oznacza, że rolnictwo będzie obszarem wzrostu dla UE w przyszłości i będzie miało szczególne znaczenie dla mniej rozwiniętych krajów. Nowa WPR musi skupić się na niewydolnych obszarach poprzez tworzenie zachęt do stosowania nowych praktyk. Na przykład w Irlandii występuje potrzeba zwiększenia skali naszych gospodarstw. W całej UE zmiany tradycyjnego sposobu uprawiania ziemi stwarzają duże możliwości. Na przykład turystyka i rekreacja mogą być ważnymi motorami rozwoju gospodarek wiejskich. Oznacza to konieczność utrzymania budżetu WPR na dotychczasowym poziomie oraz jego indeksowania po 2013 roku.
Britta Reimers
na piśmie - (DE) Głosuję przeciwko uwzględnieniu reformy sektora wina - oraz innych konkretnych sektorów - nie ze względu na to, że sprzeciwiam się samemu pomysłowi, ale dlatego, że nie należy wymieniać konkretnych gałęzi produkcji na obecnym etapie wspólnej polityki rolnej. Póki co powinniśmy skupić się na negocjacjach dotyczących przyszłych zasad wspólnej polityki rolnej.
Frédérique Ries
na piśmie - (FR) Wspólna polityka rolna (WPR) jest jedyną prawdziwie europejską polityką. Przez długi okres czasu zapewniała ona ochronę przed brakami dostaw i kryzysami branżowymi, ale obecnie już nie jest ostoją dla rolników i ich rodzin, którzy ciężko odczuli skutki zmienności cen surowców oraz konkurencji globalnej. Jako przykład mogę podać ciągły spadek liczby gospodarstw rolnych w Belgii oraz szokujące dane dotyczące zmniejszania się miejsc pracy (o 56 % w ciągu 30 lat). Z tego względu należy przeprowadzić reformę WPR, aby mogła sprostać dzisiejszym wyzwaniom z zakresu produkcji żywności, bezpieczeństwa żywnościowego, ochrony środowiska i wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych. Sprawozdanie pana posła Dessa, nad którym głosowaliśmy dziś w południe, jest zgodne z głównymi wytycznymi Komisji Europejskiej w sprawie stopniowej reformy opartej na systemie bardziej zrównoważonych i ukierunkowanych płatności oraz wyraźnej orientacji proekologicznej. To dobra wiadomości. Jest rzeczą oczywistą, że należy przyjąć przepisy regulujące rynek oraz pomóc małym gospodarstwom rolnym, które były pomijane w dotychczasowych reformach. Tylko w ten sposób możemy przywrócić nadzieję młodym ludziom, motywować ich do przejmowania gospodarstw rodzinnych oraz przekonać, że rolnictwo jest - mówiąc prosto - sektorem z przyszłością.
Crescenzio Rivellini
W odpowiedzi na pogłoski o zmniejszeniu finansowania w ramach drugiego filaru wspólnej polityki rolnej chciałbym powtórzyć, że opowiadam się za zagwarantowaniem odpowiednich środków finansowych na rozwój obszarów wiejskich. Budżet rolny UE należy utrzymać na dotychczasowym poziomie do 2020 roku, aby zapewnić rolnikom motywację do dostarczania bezpiecznych produktów żywnościowych, chronienia środowiska naturalnego, tworzenia nowych miejsc pracy oraz zapewnienia konkurencyjności sektora rolnego UE.
Głosowanie stanowi wyraźny i mocny sygnał dla komisarza ds. rolnictwa i rozwoju wsi Daciana Cioloşa. Skoro celem polityki rolnej UE jest zapewnienie bezpiecznej, wysokiej jakości żywności oraz przyczynianie się do ochrony środowiska i wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych, należy odpowiednio ją finansować, aby zachęcać rolników do stosowania nowoczesnych, ukierunkowanych na ochronę środowiska praktyk. Zwalczanie zjawiska spekulacji surowcami rolnymi i skrajnych wahań cen wymaga rozwiązań na szczeblu globalnym, aby zapewnić większą stabilność rolnikom oraz zapatrzenie w bezpieczne produkty żywnościowe na dużą skalę. Z tego względu popieram wprowadzenie światowego systemu informowania o bieżących zapasach w celu wyeliminowania niekontrolowanej spekulacji towarami rolnymi.
Robert Rochefort
na piśmie - (FR) Choć pomysł wprowadzenie górnego pułapu płatności bezpośrednich w zależności od wielkości gospodarstwa rolnego może wydawać się godny pochwały, nie mam złudzeń, że gospodarstwa przekraczające ustalony limit będą uciekały się do rozwiązań technicznych, aby nadal otrzymywać dotacje europejskie. Opowiadam się natomiast za wprowadzeniem innego systemu, który sprawiłby, że małe gospodarstwa rolne otrzymywałyby więcej środków. Mógłby to być na przykład system degresywnych płatności bezpośrednich uzależnionych od wielkości gospodarstwa. Z tego względu głosowałem za przyjęciem poprawek 10 i 11 oraz akapitu 25. Ponadto cieszę się, że w przedmiotowym sprawozdaniu Parlament wzywa Komisję do rozważenia możliwości przedłożenia propozycji utrzymania praw do nasadzeń w sektorze wina po 2015 roku. Jest to bardzo ważna kwestia dla licznych producentów wina w południowo-zachodnich regionach Francji, dlatego też zagłosowałem w taki, a nie inny sposób. Jeśli chodzi wreszcie o rynek mleka, uważam, że tekst w ostatecznym brzmieniu jest bardzo wyważony. Popieram zatem przedmiotowe sprawozdanie.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - (FR) Jestem za. Jak wspominał już pan poseł Bové, głosowanie stanowi wyraz zaufania Parlamentu do komisarza Cioloşa. Jego propozycje należy obecnie przełożyć na wnioski ustawodawcze, jakie mają być przedstawione w październiku 2011 roku. Prawdziwie trudnym wyzwaniem będzie osiągnięcie równowagi pomiędzy z jednej strony działaniami na rzecz utrzymania zatrudnienia, ochrony środowiska i zapobiegania zmianom klimatu, a z drugiej strony oklepanymi argumentami dotyczącymi konkurencji, konkurencyjności i liberalizmu. Zachodzi realne ryzyko rozbieżności tych celów. To historyczne głosowanie w Parlamencie Europejskim oznacza, że Europa postanowiła położyć kres obsesji na punkcie wydajności w rolnictwie. Państwa członkowskie wciąż muszą przyjąć wspólną odpowiedzialność, a Komisja - przełożyć ten nowy kierunek na przepisy prawa. Po porażkach reform z lat 1992, 1999 i 2003 kolejna kapitulacja wobec interesów różnych lobby oznaczałaby koniec nadziei milionów rolników oraz 500 milionów obywateli europejskich.
Licia Ronzulli
Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, jako że podzielam poglądy sprawozdawcy dotyczące głównych aspektów reformy wspólnej polityki rolnej w okresie po kwietniu 2013 roku.
Po pierwsze, jeśli WPR ma wnosić wkład w realizację celów strategii Europa 2020, budżet UE na rolnictwo powinien zostać w kolejnym okresie finansowym przynajmniej utrzymany w takiej wysokości, jak budżet na rolnictwo na 2013 rok. W szczególności należy uprościć WPR: należy zmniejszyć obciążenia biurokratyczne dla rolników i administracji oraz obniżyć koszty zarządzania polityką na szczeblu państw członkowskich.
Jeśli wreszcie Unia Europejska chce nadal odgrywać wiodącą rolę w tym sektorze, należy dodatkowo wzmocnić jakość żywności i bezpieczeństwo żywnościowe, które są głównymi celami rolnictwa w UE i w skali światowej.
Tokia Saïfi
na piśmie - (FR) Wspólna polityka rolna (WPR) jest jedyną z najstarszych na szczeblu Wspólnoty. Nie można pozwolić na jej zniknięcie, natomiast należy dostosować ją do nowych potrzeb i oczekiwań. Jest to polityka, która dowiodła swojej wartości i którą zdeterminowana jestem popierać, podobnie jak wielu innych kolegów i obywateli. Przedmiotowe sprawozdanie, które poparłam na posiedzeniu plenarnym, wyraźnie wskazuje na zmiany w dziedzinie rolnictwa, które wiążą się z nowymi wyzwaniami na przyszłość. Obejmują one trendy demograficzne, takie jak starzenie się ludności wiejskiej, oraz trudności, z jakimi muszą zmierzyć się młodzi rolnicy rozpoczynający działalność. Powstały też nowe kwestie, takie jak potrzeba zwalczania zmienności cen produktów rolnych w celu zagwarantowania większego bezpieczeństwa żywnościowego, czy konieczność uwzględnienia ochrony środowiska. Rozwiązanie wszystkich tych problemów można znaleźć jedynie na szczeblu europejskim. W sprawozdaniu jest właśnie o tym mowa: WPR musi pozostać prawdziwie wspólnotową polityką, natomiast należy zweryfikować jej funkcjonowanie, aby uczynić ją sprawiedliwszą i skuteczniejszą.
Bart Staes
na piśmie - (NL) Przyszła wspólna polityka rolna musi gwarantować każdemu dostęp do zdrowej, produkowanej lokalnie żywności. Popieram rodzinne gospodarstwa rolne, uczciwe i stabilne ceny zarówno dla rolników, jak i dla konsumentów oraz zmianę w kierunku zrównoważonego i społecznego rolnictwa, w którym respektuje się ograniczenia naszych zasobów naturalnych. Postuluję, by zaprzestano dumpingu nadwyżek produkcji z Europy na rynki południa, jako że ta zakłócająca funkcjonowanie rynku praktyka niszczy miejscowych producentów, którzy nie są w stanie konkurować z towarami eksportowanymi z Europy po zaniżonych cenach. Musimy zrestrukturyzować nasz sektor hodowli bydła, aby produkcja w tym sektorze była przyjazna zwierzętom i ekologiczna oraz uniezależniła nas od importu soi wykorzystywanej w paszach zwierzęcych. Głosowałem zatem za wszystkimi poprawkami, które ograniczają dotacje na osobę w gospodarstwie, jak również za tymi, które zapewniają ekologizację dotacji. Wsparłem również poprawki na rzecz rolnictwa ekologicznego, niskonakładowego, a także dotyczące kwestii ogromnej koncentracji rynku w rękach agrobiznesu i handlu detalicznego. Z tego względu opowiedziałem się też za poprawkami na rzecz małych, rodzinnych przedsiębiorstw, natomiast zagłosowałem przeciwko szkodliwemu, masowemu importowi soi do Europy. Popieram suwerenność żywnościową.
Nuno Teixeira
Głównym celem wspólnej polityki rolnej (WPR), zapisanym w art. 39 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jest "zwiększenie wydajności rolnictwa poprzez wspieranie postępu technicznego, racjonalny rozwój produkcji rolnej, jak również optymalne wykorzystanie czynników produkcji, zwłaszcza siły roboczej”. Głosuję za przedmiotowym sprawozdaniem, jako że moim zdaniem zawiera ono środki wzmacniające i gwarantujące stabilność WPR, a jednocześnie przyczyniające się do osiągnięcia celów strategii Europa 2020, jak również uwzględnia fakt istnienia wyraźnych różnic pomiędzy nowymi i starymi państwami członkowskimi. Uważam, że WPR koniecznie powinna sprzyjać produkcji bezpiecznej i zdrowej żywności nie tylko dla ogółu społeczeństwa, ale i dla branży spożywczej. Należy również wprowadzić środki administracyjne na rzecz zmniejszenia biurokracji przy przygotowywaniu wniosków przez rolników, aby ułatwić dostęp do funduszy UE. Głosowałem wreszcie za przyjęciem poprawki w sprawie mleka, jako że nie zgadzam się z postulatem Komisji Europejskiej dotyczącym zniesienia systemu kwot mlecznych. Takie działanie jedynie pogorszyłoby już i tak trudną sytuację producentów krajowych.
Georgios Toussas
Głosując przeciwko sprawozdaniu, Komunistyczna Partia Grecji zagłosowała przeciwko całej WPR - zarówno obecnej, jak i "nowej” - która doprowadza do ruiny małe i średnie gospodarstwa oraz wspiera rozwój rolnictwa w oparciu o kryterium rentowności monopolistycznych firm z sektora żywności. W sprawozdaniu umieszcza się "nową” WPR w kontekście antyobywatelskiej strategii Europa 2020 w celu zrujnowania małych i średnich gospodarstw oraz skupienia ziemi, produkcji, dotacji i handlu wyłącznie w rękach kapitalistycznych firm rolnych. Dlatego postuluje się w nim przydzielanie wsparcia bezpośredniego rolnikom prowadzącym aktywną działalność, tym samym wykluczając ubogich rolników, którzy są zmuszeni do szukania zatrudnienia poza rolnictwem. Jednocześnie zasady dotyczące konkurencyjnej/rentownej/sprawiedliwej WPR, w połączeniu z oddzieleniem dopłat bezpośrednich od wielkości produkcji, będą służyły dużym właścicielom ziemskim. Poprzedni przegląd WPR otworzył drogę do drastycznego ograniczenia w ostatnich dwóch latach realnego dochodu na głowę wśród rolników oraz zmniejszenia zatrudnienia w sektorze rolnym. W sprawozdaniu żywność traktowana jest jak towar, jak produkcja rolna dla zysku, i dlatego każdego dnia pojawiają się kryminalne skandale z udziałem monopolistów sektora żywności. Nie wprowadza się żadnych ograniczeń w zakresie organizmów modyfikowanych genetycznie, co stwarza ogromne ryzyko dla zdrowia publicznego i ekosystemu. Jedynym rozwiązaniem jest umożliwienie robotnikom i biednym oddolnym klasom korzystanie z dóbr, które produkują.
Rafał Trzaskowski
Polscy posłowie do PE głosowali dzisiaj przeciwko rezolucji ws. Wspólnej Polityki Rolnej po 2013 roku. Propozycje zawarte w rezolucji parlamentarnej, są naszym zdaniem zachowawcze i mogą zaszkodzić konkurencyjności zarówno polskiego, jak i europejskiego rolnictwa.
Ramon Tremosa i Balcells
na piśmie - W sprawie poprawki 10: głosowałem za jej przyjęciem nie dlatego, że nie chcę likwidacji systemu umożliwiającemu dużym przedsiębiorstwom rolnym otrzymywanie milionów euro z kasy publicznej, lecz dlatego, że chcę wprowadzenia górnego pułapu płatności bezpośrednich. Moim zdaniem prawdziwy problem - bo takim chcę się zająć - polega na tym, że duże gospodarstwa, które otrzymują ogromne kwoty, mogą z łatwością dzielić się na mniejsze wyłącznie do celów księgowych, a wtedy nic realnie się nie zmieni. Pieniądze będą wciąż trafiać w te same ręce, zamiast pomagać naszym małym i średnim producentom, czyli podmiotom, które realnie potrzebują pomocy.
Viktor Uspaskich
na piśmie - (LT) Litewscy rolnicy ciężko pracują i wnoszą znaczący wkład w życie naszego społeczeństwa. Jednakże w sytuacji, gdy lokalna infrastruktura i lokalne finansowanie są niewystarczające, istnieją granice tego, co możemy osiągnąć. Przyszła WPR, jeśli ma zastać zaaprobowana przez podatników UE, musi gwarantować bezpieczeństwo żywnościowe i miejsca pracy. Budżet UE na rolnictwo powinien zatem pozostać niezmieniony.
Litwa nie może sobie pozwolić na zaniedbanie sektora rolnego. W zeszłym roku eksport produktów rolnych z mojego kraju wyniósł 2,6 miliarda euro, a rolnicy litewscy stanowią 7,1 % całej siły roboczej, podczas gdy średnia UE wynosi 4,8 %. WPR musi pomóc nam w tworzeniu konkurencyjnych, stabilnych gospodarstw rolnych oraz żywej gospodarki rolnej. Według ogłoszonych w zeszłym miesiącu przez UE danych Litwa wciąż stara się nadrobić straty, przeznaczając 51,5 % płatności w ramach WPR na rozwój obszarów wiejskich, podczas gdy w krajach UE-27 jest to 23,3 %. Musimy nadal wspierać wysiłki naszych rolników w zakresie modernizacji gospodarstw.
Popieram postulat sprawozdawcy dotyczący sprawiedliwego podziału pomocy wśród państw członkowskich i poszczególnych kategorii rolników. Obecnie nowe państwa członkowskie, takie jak Litwa, otrzymują mniejszą pomoc finansową niż stare państwa członkowskie.
Janusz Wojciechowski
Oświadczam, że głosowałem przeciw sprawozdaniu Alberta Dessa. Pomimo że sprawozdanie zawiera wiele dobrych rozwiązań, to jest ono niekorzystne dla rolnictwa w Europie, ponieważ nie wspiera idei pełnego wyrównania dopłat bezpośrednich, utrwala dyskryminację nowych państw członkowskich, a także podtrzymuje absurdalny stan polegający na tym, że w obszarze rolnictwa bogatym krajom pomaga się więcej, a biednym mniej. Z powodu tych treści nie mogłem głosować za przyjęciem wyżej wymienionego sprawozdania.
Anna Záborská
na piśmie - (SK) Produkcja żywności wiąże się ze zdrowiem i bezpieczeństwem ludzi. Unia słusznie podejmuje wszelkie wysiłki na rzecz zapewnienia wysokiej jakości żywności trafiającej na rynek europejski. Niestety w tym celu stosowane są niekiedy wątpliwe instrumenty, takie jak na przykład wprowadzenie pułapu wsparcia na gospodarstwo rolne w maksymalnej wysokości 300 tysięcy euro. Jeśli zależy nam na jakości, dlaczego rozróżniamy pomiędzy małymi i dużymi producentami? Niestety nie przyjęto żadnej z propozycji zgłoszonych przeze mnie i moich kolegów w celu usunięcia tego absurdalnego warunku ze sprawozdania. Jest to kolejny dowód na to, że we wspólnej polityce rolnej nie liczy się wydajność produkcji.
