Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, in de notulen staat dat in de laatste tien jaar de US-dollar door devaluatie 50 % van zijn waarde heeft verloren en in totaal 18 miljoen arbeidsplaatsen verloren zijn gegaan. Dit waren er echter slechts 1, 3 miljoen.

De Voorzitter
Mijnheer Rübig, ik denk dat u het volledig verslag van de vergaderingen bedoelt. Maar we zullen het nakijken.
(De notulen worden goedgekeurd)

Samenstelling van fracties
De Voorzitter
Ik deel u mede dat de heer Kerr met terugwerkende kracht vanaf 1 januari 1998 deel uitmaakt van de Fractie De Groenen in het Europees Parlement.

Kerr
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde u alleen voor die aankondiging danken en erop wijzen dat ik in de notulen van gisteren vermeld word als lid van de socialistische fractie. Ik weet dat mijn fractievoorzitter, Pauline, hiermee erg in haar maag zit en zou u daarom willen verzoeken dat te corrigeren.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Kerr. De notulen zullen worden gewijzigd.

Actualiteitendebat (bezwaren tegen de lijst van onderwerpen)
De Voorzitter
Aan de orde is de stemming over de bezwaren in verband met het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

Hory
Mijnheer de Voorzitter, een beroep op het Reglement voordat er gestemd wordt over de verzoeken om inschrijving in het actualiteitendebat, die zijn ingediend door de Fractie De Groenen in het Parlement inzake Tibet en door de liberale fractie inzake Kenia.
Onze fractie sluit zich bij deze verzoeken aan, maar aangezien de twee fracties dit niet hebben gemeld in de Conferentie van voorzitters hebben wij voor de ontwerpresoluties van onze fractie over dezelfde onderwerpen geen overeenkomstig verzoek kunnen indienen. Als u het ermee eens bent, wil ik graag dat bij de volgende stemming ook over onze resolutie B4-0076/98 over Tibet en onze resolutie B4-0084/98 over Kenia wordt gestemd.

De Voorzitter
Deze kwestie zal terstond worden behandeld.

Programma van het Britse voorzitterschap en de situatie in Algerije
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de fungerend voorzitter van de Raad over het programma van het Britse voorzitterschap en de situatie in Algerije.
Het woord is aan de heer Cook.

Cook
Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Commissie en geachte afgevaardigden, het Luxemburgse voorzitterschap heeft wederom aangetoond dat de kleinste landen van Europa gelijkwaardig zijn aan de grootste.
Het was een bekwaam, efficiënt en dynamisch voorzitterschap dat moeilijk te evenaren zal zijn.
Ik heb begrepen dat het een traditie is voor het aantredende voorzitterschap om de toespraak tot het Europees Parlement te beginnen met te zeggen dat Europa op dit moment een wel zeer belangrijke periode in zijn ontwikkeling doormaakt. Ik begrijp ook waarom men dat doet. Het is per slot van rekening telkens weer waar.
Het is een goede zaak dat de opeenvolgende voorzitterschappen hun taak ervaren als een opwindende gebeurtenis, want het voordeel voor Europa van een roulerend voorzitterschap is dat elk nieuw voorzitterschap zijn eigen nieuwe nationale elan meebrengt, een nieuwe reeks ervaringen en een nieuwe vastberadenheid om zich te onderscheiden van de anderen.
Groot-Brittannië heeft het voorrecht het voorzitterschap waar te nemen op een moment dat Europa daadwerkelijk voor twee historische gebeurtenissen staat. In de komende zes maanden zal ons voorzitterschap als leider optreden voor zowel de Economische en Monetaire Unie als voor het uitbreidingsproces met Midden-Europa en Cyprus.
Dit zijn twee zeer gewichtige projecten. Het Britse voorzitterschap zal nauw met het Europees Parlement samenwerken om voor een zo goed mogelijke start te zorgen van zowel de Economische en Monetaire Unie als het uitbreidingsproces. Wij - het Parlement en het voorzitterschap - hebben allebei een plicht ten overstaan van Europa en van onze kiezers om samen te werken voor een succesvolle start van beide projecten.
Toen in mei de nieuwe Labourregering in Groot-Brittannië werd gekozen, hebben we beloofd dat wij onze betrekkingen met Europa zouden veranderen. Dat hebben we gedaan. Groot-Brittannië is nu een gedreven speler in Europa.
(Applaus) Wij geloven dat als Europa samenwerkt, het resultaat voor ieder land in Europa beter zal zijn.
De problemen waar wij voor staan zijn gemeenschappelijke problemen die gemeenschappelijke oplossingen verlangen. Problemen zoals het broeikaseffect en de internationale misdaad zijn niet van dien aard dat een land ze op zijn eentje kan oplossen. Vandaag zijn de landen onderling net zo afhankelijk van elkaar als ze ooit onafhankelijk waren. De wereld is veranderd sinds de dagen van Monnet, Spaak en Schuman, maar iedere verandering heeft hun visie op de Europese samenwerking fascinerender gemaakt dan ervoor.
Groot-Brittannië wil zijn voorzitterschap gebruiken om een efficiënte en alomvattende Unie te creëren die openstaat voor heel Europa. Daarom vinden wij het zo verschrikkelijk belangrijk dat de Economische en Monetaire Unie en de uitbreiding een waarachtig succes worden. Ook willen wij werken aan de opbouw van een Unie die aansluit bij wat de Europese volken bezighoudt. En daarom willen wij resultaten boeken met de werkgelegenheid, het milieu en de misdaadbestrijding. Wij willen de Unie effectiever maken, dus zullen we ons concentreren op de hervormingsagenda en de Europese Unie gaan voorbereiden op de uitdagingen van de volgende eeuw. En wij willen dat de Europese Unie beter gehoord wordt in de wereld, dus zullen wij eraan werken om het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid effectiever te maken. De nieuwe Britse regering wil een succes maken van de Europese samenwerking en ons voorzitterschap zal daarvan een bevestiging zijn.
De Economische en Monetaire Unie zal een uitermate belangrijke stap zijn. Gedurende ons voorzitterschap zal het essentiële besluit vallen wie in aanmerking komt voor de derde fase van de Economische en Monetaire Unie - welke munten samengevoegd zullen worden in de gemeenschappelijke munt. En bij dat besluit is natuurlijk een sleutelrol weggelegd voor het Europees Parlement.
Groot-Brittannië zal het voorzitterschap bekleden wanneer in mei dit jaar het besluit moet vallen. Wij zullen deze verantwoordelijkheid naar beste vermogen dragen, volledig en nauwgezet, op een manier die naar wij hopen Europa op zijn allerconstructiefst zal laten zien.
Wij willen dat de Economische en Monetaire Unie een succes wordt. Groot-Brittannië zal zelf niet in de eerste groep landen zitten, maar dat wil nog niet zeggen dat wij dan ook geen interesse zouden hebben voor het welslagen van de Economische en Monetaire Unie. Onze economie is verbonden aan die van het continent en wij hebben net zoveel reden als elk land op het continent om ons in te zetten voor een succesvolle start.
Ook de uitbreiding moet een succes worden. De Top van Luxemburg heeft de weg naar de uitbreiding vrijgemaakt. Nu is het aan ons om ervoor te zorgen dat het proces inderdaad langs die route loopt. Gedurende het Britse voorzitterschap zullen wij het toetredingsproces voor alle kandidaten in gang zetten en wij zullen onderhandelingen starten met die landen die tot de Europese Unie willen toetreden. Het is een proces waarin voor het Europees Parlement een cruciale rol is weggelegd. We moeten ervoor zorgen dat we samenwerken, want de uitbreiding van de Europese Unie is een historische kans, zowel voor Europa als voor de nieuwe leden. Het zal de economie van al onze landen een enorme duw in de rug geven. Het zal een groter, sterker Europa creëren. Het betekent de voltooiing van de moeilijke taak die we acht jaar geleden op ons namen toen het IJzeren Gordijn werd afgebroken en het zal ons in staat stellen een welvarend, zelfverzekerd en stabieler Europa te creëren. Van het IJzeren Gordijn zijn we af. We mogen niet toestaan dat het IJzeren Gordijn wordt vervangen door een fluwelen gordijn, dat de rijke landen van West-Europa scheidt van de armere landen aan zijn grenzen in Midden- en Oost-Europa.
De laatste vijftig jaar van verdeeldheid in Europa zijn een grote dwaling geweest in onze geschiedenis. In de geschiedenis van Europa zouden de grote culturele figuren zoals Mozart, Chopin, Goethe of Voltaire het beeld van Europa zoals het de laatste vijftig jaar verdeeld is geweest, niet herkend hebben. Onze generatie krijgt de grote kans eindelijk een einde te maken aan die verdeeldheid door de deuren van de Europese Unie te openen voor de nieuwe democratieën van Midden- en Oost-Europa.
Wij hebben twee belangrijke maar praktische doelstellingen voor het Britse voorzitterschap inzake de uitbreiding. Ten eerste, zorgen voor een vliegende start van de feitelijke onderhandelingen. En ten tweede, diegenen helpen die een wat langere weg hebben af te leggen, om ervoor te zorgen dat alle kandidaat-landen zich bij het proces betrokken voelen.
Wij zullen gedurende het volledige proces steun blijven geven aan alle kandidaten: steun om ze te helpen bij de hervorming van hun economie, bij de privatisering van hun staatsbedrijven en bij het versterken van het openbaar bestuur. Daarom zal Groot-Brittannië zelf bijstand verlenen in de vorm van opleidingen voor onderhandelaars van de Midden-Europese landen die kandidaat zijn. Wij geven hulp bij het opleiden van hun onderhandelaars omdat wij menen dat deze onderhandelingen niet de vorm hebben van een confrontatie of een conflict. Deze onderhandelingen hebben maar één gemeenschappelijk doel, namelijk een succes maken van de uitbreiding.
De Europese Conferentie zal op 12 maart in Londen worden geopend. Het zal een zichtbare demonstratie zijn van het alomvattende Europa dat wij willen opbouwen. Ook willen we dat het een belangrijke bijeenkomst wordt waarop zaken worden besproken die van belang zijn voor al onze volkeren, zowel in de lidstaten als in de kandidaat-landen: milieu, drugs, de georganiseerde misdaad.
Het vooruitzicht dat Cyprus tot de Europese Unie toetreedt biedt ons de kans om bij te dragen tot de vrede en welvaart van alle bewoners van dat eiland. De Europese Unie geeft de secretaris-generaal van de Verenigde Naties alle steun bij zijn inspanningen om een politieke oplossing voor Cyprus te vinden. Wij hopen dat de leiders van de twee gemeenschappen de onderhandelingen onder auspiciën van de Verenigde Naties na de verkiezingen zullen hervatten. Wij zijn blij dat de regering van Cyprus bereid is om de Turks-Cyprioten op te nemen in de delegatie voor de toetredingsonderhandelingen. Wij willen graag een federaal Cyprus bij de EU met twee zones en twee gemeenschappen.
Maar Cyprus heeft er recht op dat zijn kandidatuur voor het lidmaatschap beoordeeld wordt op zijn eigen grote verdiensten en de toetreding mag niet gekoppeld worden aan een oplossing van de opsplitsing van het eiland.
Ook zullen wij hard werken om de betrekkingen tussen de Europese Unie en Turkije te verstevigen. Turkije is van belang als een belangrijk speler in een belangrijke regio, en als oude bondgenoot van Europa. Wij erkennen de ambities van Turkije om bij de Unie te horen en de noodzaak om het land bij het uitbreidingsproces te betrekken.
Wij hebben criteria geformuleerd voor alle landen die wensen toe te treden tot de Europese Unie, namelijk een markteconomie, democratisch bestuur en eerbiediging van de mensenrechten. Turkije's kandidatuur voor het lidmaatschap van de Europese Unie moet beoordeeld worden aan de hand van dezelfde objectieve criteria als voor ieder ander land gelden.
De Britse regering wil de Europese volkeren weer in contact brengen met de Europese Unie die hun regeringen tot stand trachten te brengen. Onze volkeren moeten weten dat de Europese Unie voor hun dagelijks leven van belang is. Voor hen lijkt het dat de Europese Unie soms teveel tijd spendeert aan het bespreken van zaken die niets met hun dagelijks leven te maken hebben: abstracte zaken en theorieën, in plaats van een concrete agenda. Onze mensen moeten erin kunnen geloven dat hun bezorgdheden bepalen hoe onze agenda in Europa eruitziet.
Er zijn drie vraagstukken waarover de mensen in Europa zich het meeste zorgen maken: werkgelegenheid, banen en misdaad, en het milieu. Ik weet dat dit uw prioriteiten zijn. Het zullen ook onze prioriteiten worden.
Ten eerste, de werkgelegenheid. Het doet er niet toe in welk land u de vraag stelt. Als je de mensen vraagt waarover zij zich de meeste zorgen maken dan is het antwoord in al onze landen steevast: de werkloosheid. Ik weet zeker dat u dat het meest te horen krijgt van de kiezers in uw kiesdistrict.
Meer dan 18 miljoen mensen in de Europese Unie zijn werkloos. Van die 18 miljoen zijn er 5 miljoen jonger dan 25 jaar. Dat betekent dat een op de tien jongeren in Europa geen baan heeft. Dat is niet alleen een cijfer, maar in elk geval afzonderlijk een tragedie, een verspilling van talent en een vervreemding van onze samenleving en onze economie. De moderne economie is erg spannend voor diegenen die ervoor zijn opgeleid, voor diegenen die de vaardigheden en het vertrouwen hebben om op de nieuwe markt tot bloei te kunnen komen. Maar ook is het zo dat velen zich erdoor geïntimideerd voelen, en buitengesloten. De opdracht is in Europa een moderne markteconomie te combineren met een rechtvaardige maatschappij. Ik denk dat dat mogelijk is en dat Europa kan laten zien hoe.
De Unie heeft in dat proces een belangrijke rol. De Werkgelegenheidstop in Luxemburg heeft een agenda vastgelegd om Europa weer aan het werk te zetten. Groot-Brittannië zal het voorzitterschap gebruiken om die agenda met veel enthousiasme af te werken en wel door de regeringen te helpen de beste manieren te vinden om de mensen te helpen bij het vinden van een baan, en door de vier doelstellingen na te streven waarover in Luxemburg overeenstemming is bereikt en die goed aansluiten bij de eigen prioriteiten van de nieuwe Britse regering. Inzetbaarheid, zodat onze mensen over de vaardigheden beschikken die zij nodig hebben om werk te vinden. Flexibiliteit en aanpassingsvermogen, zodat onze ondernemingen zich kunnen aanpassen aan een snel veranderende markt. Ondernemerschap, zodat we Europa's creativiteit en innovatie kunnen omzetten in banen en groei, met name in de kleine en middelgrote ondernemingen. Tot slot, gelijke kansen, zodat al diegenen die willen werken, ook de kans krijgen, en niet alleen jongeren en gezonde mensen.
Op de top van Cardiff zal een van de prioriteiten bestaan in de evaluatie van de actieplannen in verband met de werkloosheid die nu door iedere lidstaat worden opgesteld krachtens in Luxemburg overeengekomen richtsnoeren.
Om een goede concurrentiepositie te kunnen handhaven is het van essentieel belang dat de interne markt werkt en wordt voltooid. Wij zullen hard werken aan het in Amsterdam goedgekeurde actieplan over de interne markt en zullen er samen met het Oostenrijkse voorzitterschap op mikken dat het tegen einde 1998 is afgerond. Het actieplan geeft ons een volledig programma. Wij willen dat de regels van de interne markt snel worden toegepast en dat beter op de naleving ervan wordt toegezien. Wij willen de Commissie en het Parlement ertoe verbinden om met een betere, eenvoudigere wetgeving te komen. Wij willen de hinderpalen wegnemen zodat Europa ten volle kan profiteren van de enorme mogelijkheden van de informatiemaatschappij en elektronicahandel. Ons doel is een efficiënte interne markt, zonder verborgen hindernissen of oneerlijke overheidssteun, die leidt tot daadwerkelijke welvaart. Dan zullen we een Europa hebben dat er is voor de mensen en kunnen we de mensen weer aan het werk zetten.
De tweede grote bron van zorgen voor de mensen is de criminaliteit. De drugshandel is wereldwijd goed voor een slordige 400 miljard dollar per jaar; alleen de handel in olie is omvangrijker. Het is een van de meest ingewortelde sectoren in Europa.
Als we de misdadigers willen pakken die verantwoordelijk zijn voor de drugshandel, dan moeten wij hun grensoverschrijdende activiteiten en hun internationale samenwerking zien te evenaren. Dat moeten we doen met teamwerk en onze eigen internationale samenwerking.
(Applaus) Als voorzitterschap willen we ervoor zorgen dat Europol zo spoedig mogelijk van de grond komt, zodat de politiekorpsen van Europa efficiënt kunnen samenwerken. We zullen een nieuw initiatief nemen tegen hoogtechnologische misdaad. Nieuwe grensoverschrijdende communicatiemiddelen bieden enorme mogelijkheden voor de toegang tot informatie en vrijheid van meningsuiting. Maar ze behelzen natuurlijk ook nieuwe risico's voor misbruik die we alleen kunnen bestrijden als we onze krachten bundelen. We zullen de drugshandel in de kern zien te raken, door de drugs producerende landen in Midden-Azië te helpen om een eind te maken aan de stroom drugs naar het westen.
Wij moeten de mensen laten zien dat de Europese Unie hun vrees en bezorgdheden deelt en in staat is er iets aan te doen.
Als laatste het milieu. De mensen in Europa willen dat wij onze taak serieus nemen en zorg dragen voor de planeet en deze in goede staat aan onze kinderen overdragen. Op alle fronten moeten de activiteiten van de Europese Unie gericht zijn op de veiligstelling van een duurzaam Europa.
Wij zullen het Britse voorzitterschap gebruiken om milieuoverwegingen een centrale plaats te geven in het besluitvormingsproces van de Europese Unie. Ze moeten de kern vormen van al onze beleidsmaatregelen. Niet zomaar een gedachte achteraf of een aanhangsel.
Het vervoersbeleid van de Europese Unie heeft een groot effect op het milieu. Laat ons ervoor zorgen dat het een positief effect is. Om dit te verwezenlijken, zullen we in juni een gemeenschappelijke Raad houden over het vervoer en het milieu. We zullen met voorstellen komen voor hogere eisen voor de uitstoot van deeltjes om een betere luchtkwaliteit te creëren voor onze mensen. Door deze twee te koppelen, kunnen we ervoor helpen zorgen dat Europa's vervoersbeleid vriendelijk wordt voor het milieu in Europa.
Het Britse voorzitterschap valt samen met drie belangrijke internationale projecten betreffende het milieu: de followup van de besprekingen in Kyoto over klimaatverandering, de VN-onderhandelingen over schoon water en over het beheer van de bossen in de wereld.
Kyoto heeft laten zien dat de Europese Unie op een indrukwekkende manier het voortouw kan nemen als het om het milieu gaat. Maar we zijn er in Kyoto niet in geslaagd ons einddoel te bereiken. Waar toen overeenstemming is bereikt, moeten we nu zorgen voor de tenuitvoerlegging en inzake die punten waarover we het niet eens zijn geworden, moet er gesproken worden met onze partners in de hele wereld om die overeenstemming alsnog te bereiken.
Banen, misdaad en milieu. Dat zijn de zaken waarover de mensen in Europa zich zorgen maken. Dat zijn ook de prioriteiten van het Britse voorzitterschap. Maar er moet ook vooruitgang worden geboekt op de agenda voor de hervorming van Europa zelf.
De snel evoluerende wereld van morgen behoort toe aan diegenen die het snelst reageren, die het snelst veranderen en die moderniseren. De mensen willen een Europese Unie die efficiënt en eerlijk functioneert ten behoeve van die mensen.
De hervormingen die de Commissie voorstelt in Agenda 2000 vormen samen een opwindend programma om de Europese Unie te moderniseren. De Europese Unie moet veranderen om tegemoet te komen aan de uitdagingen die de uitbreiding met zich meebrengt. De Europese Unie heeft een paar harde noten te kraken.
Het gemeenschappelijk landbouwbeleid is misschien wel het duidelijkste voorbeeld. In de jaren "50 was het zinvol tegen een achtergrond van voedseltekorten. Vandaag de dag is een gemeenschappelijk beleid niet minder relevant, maar het dient gemoderniseerd te worden. In Luxemburg kreeg de Commissie het mandaat om wetgevingsvoorstellen te formuleren. Wij zullen er gedurende ons voorzitterschap voor zorgen dat die klus geklaard wordt.
Ik weet hoe sterk de gevoelens zijn over de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en hoe uiteenlopend de standpunten. Maar er is veel waarover we het wel eens kunnen worden. Een nieuw landbouwbeleid dat voorziet in steun voor onze boeren, maar tegen een lagere prijs voor de belastingbetaler en de consument, waarbij de gemeenschappen op het platteland en het plattelandsmilieu gehandhaafd blijven. Ik weet dat er veel mensen zijn in het Europees Parlement die graag een wijziging in ons beleid zouden zien zodat wij een groter deel van de middelen kunnen besteden aan die gebieden waarover de bezorgdheid vandaag het grootst is.
(Applaus) We zullen ons voorzitterschap gebruiken om met u samen te werken en ervoor te zorgen dat het geld goed wordt besteed. De mensen willen er zeker van kunnen zijn dat de lasten eerlijk worden verdeeld, dat de regionale hulp inderdaad ten goede komt van de armste landen; de regio's die die hulp het hardste nodig hebben. Ze willen dat er beter wordt opgetreden tegen wanbeheer en fraude, zodat ze erop kunnen vertrouwen dat hun geld niet wordt verspild. Ervoor zorgen dat de Europese Unie efficiënter werkt voor de mensen, dat zal onze prioriteit zijn.
Ook zal de EU zelf toegankelijker moeten worden voor de burger. De Britse regering zal maatregelen voorstellen om de Europese Unie opener te maken en om de Raad van de EU opener te maken. Willen de mensen de overtuiging krijgen dat de EU van hen is, dan zullen ze op zijn minst moeten weten wat er besproken wordt en hoe de beslissingen worden genomen.
(Applaus) Ook wil ik dat het Britse voorzitterschap het geloof van de mensen helpt herstellen dat de Europese Unie op het wereldtoneel voor hen kan spreken en optreden. Ik zeg opzettelijk "spreken" en "optreden" . Het is belangrijk dat de stem van de Europese Unie snel en met autoriteit gehoord wordt. Maar het is ook belangrijk dat we de daad bij het woord voegen en laten zien dat optreden van de Europese Unie van invloed kan zijn. De Europese Unie kan en moet een belangrijke speler op het wereldtoneel worden.
Wij zullen gedurende ons voorzitterschap met een voorstel komen voor een Europese gedragscode voor de wapenexport, voor het vastleggen van gemeenschappelijke normen voor alle wapenexport door leden van de Europese Unie. Wij zullen een nieuw gemeenschappelijk optreden van de Europese Unie over de landmijnen uitvoeren ten behoeve van een wereldwijd verbod, evenals een programma om de landmijnen op te ruimen en de slachtoffers van landmijnen te helpen.
(Applaus) Wij zullen ons inzetten voor een coherente Europese benadering van de mensenrechten en ervoor zorgen dat het een daadwerkelijk effect heeft door in partnerschap en dialoog met andere landen samen te werken.
Wij zullen de inspanningen van de Unie voortzetten om de betrekkingen met de rest van de wereld te intensiveren. Morgen reis ik naar Washington en Ottawa om de VS en Canada van onze plannen voor het voorzitterschap in kennis te stellen. In mei komt er met beide landen een topconferentie. In februari ga ik naar Latijns Amerika om de ministersbijeenkomst voor te zitten van de Europese Unie in Rio en in San José. Tony Blair zal in april in Londen de tweede bijeenkomst tussen Azië en Europa voorzitten, de eerste top met Azië op Europees grondgebied en een belangrijke mijlpaal in onze betrekkingen met Azië. Tijdens ons voorzitterschap zullen wij trachten overeenstemming te bereiken over het mandaat van de Europese Unie voor onderhandelingen over een opvolger voor de Overeenkomst van Lomé.
Onder ons voorzitterschap zal de Europese Unie met onze partners blijven samenwerken om de overeenkomsten van de vredesonderhandelingen van Bosnië ten uitvoer te helpen leggen. Wij zullen proberen om de steun die de Europese Unie aan die regio wil verlenen, sneller en efficiënter op zijn plaats te laten komen.
Verder zullen wij ervoor zorgen dat de Europese Unie een positieve bijdrage blijft leveren aan het vredesproces in het Midden-Oosten. De huidige impasse zit ons bijzonder dwars en is een bron van grote verontrusting voor de Europese Unie, net zozeer als voor ieder ander. Daarom zullen wij proberen te helpen bij de inspanningen van de Verenigde Staten om tussen beide partijen te onderhandelen en we zullen onderzoeken hoe Europa de vooruitgang kan bevorderen inzake praktische maatregelen zoals de lucht- en zeehaven van Gaza.
Voorts wil ik opmerken dat wij de diepe verontrusting van het Europees Parlement over de meest recente gebeurtenissen in Algerije delen. U heeft uw gevoelens duidelijk gemaakt, vooral door de Sacharovprijs 1997 toe te kennen aan Selima Ghezali. Haar werk, verricht in de meest moeilijke omstandigheden, herinnert de wereld op zeer overtuigende wijze aan de problemen waarmee Algerije geconfronteerd wordt.
De meest recente bloedbaden en de wreedheden die daarbij werden begaan, zijn ronduit afgrijselijk. Overal in Europa zijn de mensen geschokt door de verhalen over Algerije die zij de laatste weken in de pers hebben gelezen. Namens het voorzitterschap heeft de Britse ambassadeur de Algerijnse autoriteiten toestemming gevraagd om een bezoek te brengen aan de plaatsen waar de recente afschuwelijke gebeurtenissen hebben plaatsgehad. We willen erachter zien te komen op welke manier we kunnen helpen. Beschuldigingen over betrokkenheid van het Algerijnse leger bij de bloedbaden zijn niet gestaafd door bewijzen. Voor de media zijn deze dramatische gebeurtenissen uitermate belangrijk. Het is in het belang van de Algerijnse autoriteiten om de pers zelf te laten zien wat er aan de hand is en wie verantwoordelijk is voor de terreur. Ook de regeringen van de internationale gemeenschap hebben legitieme belangen. Wij hebben in het verleden te vaak meegemaakt dat als we toelaten dat het terrorisme wortel schiet in het een of ander land, het dan maar al te snel kan overspringen naar andere landen.
(Applaus) Daarom ging het Britse voorzitterschap onmiddellijk akkoord met het voorstel een trojka naar Algerije te sturen, die zal bekijken hoe de EU kan helpen een einde te maken aan de terreur en die zal laten zien hoe sterk de Europese volkeren meeleven met het Algerijnse volk. Ik verzeker u dat het voorzitterschap het Europees Parlement volledig op de hoogte zal houden.
Ter afronding wil ik nog opmerken dat je zelfs in een lang betoog een programma van zes maanden van een voorzitterschap alleen maar kunt aanstippen. Het is een ambitieus en gevuld programma, een programma dat het Europa laat zien zoals Groot-Brittannië en het Europees Parlement dat voor ogen hebben. Een alomvattend Europa dat welvarend is, open en vreedzaam, een efficiënte Unie die op een doelmatige manier werkt aan die zaken die van belang zijn voor onze mensen en die duidelijk en krachtig voor ze spreekt op het wereldtoneel.
Het Europees Parlement heeft in die visie een essentiële rol. De Britse regering wil onze banden met het Parlement versterken - banden waar de vorige Britse regering wellicht niet altijd oog voor had - en wij hebben de agenda van ons voorzitterschap in nauwe samenwerking opgesteld met u en met andere leden van dit Europees Parlement.
Ons voorzitterschap wil ervoor zorgen dat u de allerbeste kans krijgt om in de cruciale beslissingen die voor ons liggen uw belangrijke rol te spelen.
U zult een belangrijke stem hebben in het debat over de Economische en Monetaire Unie. U moet instemmen met de uitbreiding. Als het Verdrag van Amsterdam van kracht wordt, zult u een veel grotere bevoegdheid hebben voor wetgeving. Het Britse voorzitterschap is vastbesloten om op al deze gebieden, van de plenaire debatten tot uw commissievergaderingen, een dialoog op gelijk niveau met u aan te gaan.
Maar uw rol gaat nog veel verder. Ik geloof dat voor het Europees Parlement een cruciale rol is weggelegd in onze missie om de Europese Unie terug aan het volk te geven, om de essentiële zaken uit te leggen aan de mensen van Europa, om ervoor te zorgen dat ze de kans krijgen hun stem te laten horen en dat hun stem ook gehoord wordt. Als een regering die gelooft in een open, doorzichtig Europa en in een Europa dat de standpunten van de man in de straat respecteert en opkomt voor zijn bezorgdheden, geloven wij dat u een essentiële rol heeft. We zullen het misschien wel niet altijd met elkaar eens zijn, maar ik verzeker u dat er naar u geluisterd zal worden.
Wij staan op het punt een uitgebreider, sterker Europa te creëren; een Europa dat zich uitstrekt van Warschau tot Edinburgh, een vreedzaam, welvarend en zelfbewust Europa; een Europa dat kan spreken met één stem in de wereld maar dat de verschillende nationale culturen binnen de Unie respecteert en aanmoedigt. De eer om de mantel van het voorzitterschap te dragen is aan Groot-Brittannië te beurt gevallen, nu dat deze kansen binnen ons bereik liggen. Als wij deze kansen willen aanpakken, hebben wij uw hulp nodig. Ik weet dat u ons die hulp zult geven.
(Luid applaus)
De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad.
Het woord is aan mevrouw Green.

Green
Mijnheer de fungerend voorzitter, het is mij een groot genoegen u vandaag in het Europees Parlement te mogen welkom heten. Als lid van de Britse Labourpartij vind ik het fantastisch dat ik voor het eerst sinds meer dan twintig jaar een Labourminister als voorzitter van de Raad kan verwelkomen.
(Applaus van links) Als leider van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten weet ik dat de socialisten, sociaaldemocraten - alsmede sommige andere leden van deze Vergadering - enorm opgelucht waren toen ze de vorige regering zagen vertrekken, die uitermate vijandig, oneerlijk en obstructief was ten overstaan van de Europese Unie.
(Applaus van links) Op 4 mei, slechts drie dagen na de Britse verkiezingen, kwam de Observer met de kop "Vaarwel xenofobie" . De eerste positieve boodschap van de nieuwe regering en van met name de fungerend voorzitter was gericht tot de Europese Unie. De minister van Buitenlandse Zaken is hier zeer welkom. Op 16 december 1992, het einde van het vorige Britse voorzitterschap, richtte mijn collega Jean-Pierre Cot het woord tot de toenmalige Britse premier en zei: " Aan het begin van het Britse voorzitterschap zag ik de toekomst vol vertrouwen tegemoet in de overtuiging dat die traditionele Britse kenmerken van fair-play en efficiency er een succes van zouden maken" . Hij eindigde met: " Het Britse voorzitterschap heeft zich meer als een fervent partijgenoot dan als een eerlijk bemiddelaar gedragen" . Vandaag pleit ik er bij de minister van Buitenlandse Zaken voor te zorgen dat het Britse voorzitterschap dat fair-play en die efficiency aan de dag zal leggen en het zelfrespect en de waardigheid van Groot-Brittannië in deze Vergadering en in Europa zal herstellen.
Maar vooral hopen we dat dit voorzitterschap bij de verwezenlijking van zijn prioriteiten het elan, de krachtdadigheid, de verbeeldingskracht, de flair en de visie aan de dag zal leggen die kenmerkend waren voor de eerste acht maanden van de nieuwe Britse regering. Het zal voor de minister of voor deze Vergadering geen verrassing zijn dat mijn fractie haar steun verleent aan de belangrijkste beleidsprioriteiten die hij vandaag voor ons uiteengezet heeft als zijnde het werkprogramma voor de komende zes maanden. De collega's in mijn fractie zullen in de loop van het debat van vandaag nader op die agenda ingaan - banen, drugsbestrijding, milieu, buitenlandse zaken.
Twee kwesties wil ik met name aan de orde stellen. Ten eerste, de uitbreiding van de Unie met Cyprus en Middenen Oost-Europa. Wij zijn blij dat de fungerend voorzitter de belofte heeft gedaan van grote transparantie en alomvattendheid bij de onderhandelingen over de uitbreiding van de Unie. Ik weet dat de Britse regering gelooft in het maken van moeilijke keuzes. Ik wil de fungerend voorzitter verzoeken om de moeilijke weg in te slaan die ons inziens hoort bij de openingsconferentie, namelijk een begin te maken met de bespreking van het complexe onderwerp dat in Amsterdam niet is afgerond en in verband waarmee de Luxemburgse Top tenminste de elegantie had toe te geven dat de kwestie nog aangepakt moest worden. Het is niet populair of eenvoudig dingen aan te pakken die vaak beschouwd worden als de hete hangijzers van de institutionele hervorming. Maar de waarheid is gewoon dat de Europese Unie niet zal functioneren zonder meer stemmingsprocedures met gekwalificeerde meerderheid...
...laat staan het herwegen van de stemmen, het aantal commissarissen, enzovoort.
Zo ook wordt er gezegd dat met de hervorming van zowel het gemeenschappelijk landbouwbeleid als van de structuurfondsen waarover u gesproken heeft, pas een begin zal worden gemaakt aan het einde van dit jaar, nadat de Duitse verkiezingen voorbij zijn. Niemand verwacht dat deze kwesties in de komende zes maanden opgelost kunnen worden, maar doet u nu alstublieft niet net alsof ze niet bestaan.
De tweede kwestie die ik aan de orde wil stellen is het begin mei te nemen besluit over de euro. Zoals de fungerend voorzitter heeft opgemerkt, heeft dit Parlement een unieke en zeer specifieke verantwoordelijkheid. Het is het enige parlement in Europa dat direct in verbinding kan staan met de Europese Centrale Bank en dat al rechtstreeks in verbinding staat met de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën. Dit Parlement kan een democratische controle uitvoeren over de euro en de instellingen die het welslagen of het mislukken ervan bepalen.
Wij aan deze zijde van de Vergadering willen absoluut dat die rol vervuld wordt op een zeer zakelijke manier. Wij doen een beroep op de Raad de voorstellen die dit Parlement formuleert om de euro democratische legitimiteit te geven, op een serieuze manier te bekijken. De houding van het Britse voorzitterschap ter ondersteuning van het recht dat dit Parlement heeft om zijn mening te geven over de aanbevelingen van de Raad van ministers van Buitenlandse Zaken en Financiën over welke landen in de eerste ploeg thuishoren van de Economische en Monetaire Unie, was een duidelijke boodschap van democratisch engagement waarvoor wij bijzonder dankbaar zijn. Ik hoop nu dat de fungerend voorzitter druk zal uitoefenen op zijn collega's om steun te verlenen aan een democratische euro.
Dit voorzitterschap heeft plaats op een cruciaal moment - ik zeg het dan maar als de fungerend voorzitter het niet heeft willen zeggen. Het draagt de hoop in zich van diegenen die zich bekommeren om de toekomst van Europa en met name om jonge mensen. Wij wensen het voorzitterschap veel succes.
(Applaus)
Martens
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, ik dank u voor uw verklaring en meer bepaald voor uw toezegging dat u zult luisteren naar de stem van dit Parlement. U hebt eraan herinnerd dat uw voorzitterschap zal worden getekend door twee historische afspraken. Op 30 maart starten de onderhandelingen met elf kandidaat-lidstaten en tijdens het eerste weekend van de maand mei zal de beslissing over de euro worden genomen. Deze historische stappen werden voorzien in de Verdragen en lang voorbereid op de Europese Raden. Ze illustreren andermaal de methode die de Europese Gemeenschap in staat heeft gesteld te functioneren op basis van een geleidelijk en continu creatief proces waarin geduld maar ook vastberadenheid de beste en de zekerste motoren zijn. Ook, mijnheer de Voorzitter, als de bakens thans zijn uitgezet, bent u verantwoordelijk voor het bepalen en het afwikkelen van de agenda en ook en vooral voor het creëren van het politieke klimaat. U hebt daarstraks gesproken over de transparantie van uw beslissingen en het beroep op de publieke opinie. Ik denk dat tijdens uw voorzitterschap de steun van de bevolking een sleutelelement zal zijn in de landen waar men de euro gaat invoeren, maar ook in de kandidaat-lidstaten, die eindelijk willen behoren tot de gemeenschap van vrije en democratische volkeren. Nooit waren de beslissingen van de Europese Gemeenschap zo concreet en zo diep ingrijpend in het dagdagelijkse leven van onze medeburgers.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, wij weten dat de Britse traditie, doordrongen van haar zin voor democratie, veel waarde hecht aan de deelneming van eenieder aan grote collectieve beslissingen. Daarom is het paradoxaal dat uw regering heeft aangekondigd dat zij niet wil behoren tot de eerste groep lidstaten die de euro gaat invoeren. Jean Monnet zei over de Britten: we zijn er ons van bewust dat jullie de feiten respecteren en niet de hypothese. De geschiedenis gaf hem gelijk toen hij voorspelde dat het Verenigd Koninkrijk na lang aarzelen zich kandidaat zou stellen voor de EGKS en de EEG van zodra deze twee gemeenschappen hun eerste successen zouden boeken zonder ook maar iets te veranderen aan hun federatieve beginselen. Op mijn beurt heb ik vertrouwen in uw pragmatisme. Van zodra de euro de sterke, stabiele, attractieve munt zal zijn, zal ook uw land toetreden en bijdragen tot haar uitstraling. Wij verwachten van uw voorzitterschap dat u tijdens een delicate fase waarin ingrijpende formele beslissingen heel wat oude gewoonten overhoop zullen halen, dat u al uw talent en uw energie zal gebruiken om aan de bevolking van de ganse Unie een boodschap van hoop en vertrouwen over te brengen. Want, waarde collega's, elke nieuwe dag sterkt ons in onze overtuiging dat in weerwil van het scepticisme en het verzet de euro er komt. Dit is een nieuwe kans voor het vrijwaren van de levensstandaard van onze bevolking, een nieuwe kans voor de groei van onze economie, absolute voorwaarde voor het scheppen van nieuw werk.
Nooit tevoren ook was de hoop voor een duurzame vrede op ons continent zo dicht bij en zo hecht. Daarom moeten wij onze medeburgers overtuigen dat zij de grote verruiming naar Midden- en Oost-Europa genereus en dankbaar tegemoet moeten zien en op de Europese top van Cardiff, half juni van dit jaar, zullen de eerste stappen naar de hervormingen van de Agenda 2000 worden gezet. Daar zult u al uw creativiteit moeten aanwenden om te verhinderen dat de 15, na de historische beslissingen over de uitbreiding en de euro, zouden verzinken in onmacht en zich zouden verscheuren over ondergeschikte kwesties van geldelijk belang. Het nastreven van het algemeen belang zal het moeten halen boven de kille verdediging van verworven rechten of het populisme van nationale of klasse-egoïsmen. Daarvoor bestaat de methode waarop de Europese Gemeenschap is gebouwd. De communautaire integratie, de sleutel tot succes van de Europese Gemeenschap lag daar, voorrang geven aan het behoren tot een sterk geheel dat onze belangen verdedigt naar buiten toe en tegelijkertijd intern solidair is zodat éénieder er zich bij betrokken voelt. Wij moeten op deze weg doorgaan en wij steunen u in de acties die u hebt aangekondigd. De tewerkstelling, de concurrentiekracht, de strijd tegen de fraude en de misdaad, de bescherming van het leefmilieu en de volksgezondheid, de cultuur, de informatiemaatschappij, de start van de plannings- en waarschuwingseenheid van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, de hernieuwing van de Conventie van Lomé, de bevordering van de mensenrechten in de wereld hebt u aangekondigd en ik stel u de vraag, mijnheer de voorzitter van de Raad, gaat u acties ondernemen voor de mensenrechten in Nigeria, in Birma, de oplossing van het Cypriotisch probleem. Mevrouw Green heeft er de nadruk op gelegd, ik doe het andermaal.
Ook de institutionele hervorming, die niet tot stand is gebracht in Amsterdam, is een absolute opgave voor ieder voorzitterschap, ook voor het uwe. Ik was bijzonder getroffen toen ik onlangs een interview las van de vroegere voorzitter van de Europese Commissie, Jacques Delors, die zei: de Europese integratie is tot stand gebracht op basis van de economie. Nu gaan we een tweede grote onderneming aanvatten: de uitbreiding naar de landen van Midden- en Oost-Europa. Maar, zegt Jacques Delors, en ik citeer hem: " Dit zou inhouden dat alle lidstaten tegen het jaar 2010 dezelfde doelstellingen hebben voor het verenigde Europa en de middelen om ze te verwezenlijken. Dat betwijfel ik echter sterk. Ik vrees dat als er niet serieus over deze kwestie wordt nagedacht, dat dan het politieke ontwerp van Europa geleidelijk verdwijnt ten gunste van een grote vrijhandelszone" .
Deze boodschap van Jacques Delors moeten wij goed in onze oren, in onze hersenen, in onze mentaliteit en in onze geest hebben. Ik doe een beroep op u, gij die gekenmerkt zijt in uw traditie door pragmatisme ook een inspanning te doen van creativiteit en deze Europese Unie ook in de komende eeuw te laten leven.

Collins, Gerard
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de minister van Buitenlandse Zaken van het Verenigd Koninkrijk vanochtend van harte welkom heten als fungerend voorzitter van de Raad. Namens de mensen in Europa wens ik hem veel succes toe bij de uitoefening van zijn voorzitterschap. Ik dank hem voor de uitvoerige toespraak die hij tot ons heeft gericht en ik ga akkoord met de duidelijk uiteengezette prioriteiten van het voorzitterschap.
Ik ga volledig akkoord met de prioriteit die het voorzitterschap zich voorstelt te verlenen aan de doelstelling de volken van Europa te tonen dat de Europese Unie op een praktische manier voor ze aan het werk is. Deze doelstelling zal alleen dan verwezenlijkt kunnen worden als de meerderheid van de mensen duidelijk kan worden gemaakt dat de Europese Unie er wel degelijk is voor hen en dat de Unie kan bijdragen tot het vinden van oplossingen voor de problemen in onze samenleving.
Waar men zich momenteel de grootste zorgen over maakt is de criminaliteit. Er zijn in welk land dan ook van de Europese Unie maar heel weinig mensen die zelf niet het slachtoffer zijn geworden van misdadige praktijken of wier families daar niet op de een of andere manier mee te maken hebben gehad. Praktisch elke avond brengt de televisie berichten in onze huiskamers van misdaden die steeds vreselijker worden en die worden begaan door slechte mensen, vaak tegen mensen in onze samenleving die zich niet kunnen verdedigen, zoals jonge kinderen of oude mensen. Zeer veel mensen maken zich grote zorgen over hun persoonlijke veiligheid of over de veiligheid van hun gezin. Op veel plaatsen is het zo dat inbraken en gewelddadige aanvallen veel meer als een alledaags iets worden beschouwd dan een aantal jaren geleden het geval was.
De onderliggende oorzaak voor een groot deel van deze misdaden is drugsverslaving en het misbruik van illegale drugs. Illegale drugs zijn tegenwoordig blijkbaar gemakkelijk te krijgen, zowel qua hoeveelheid als qua soort, vooral voor jonge mensen. Het misbruik van deze drugs vormt een ernstig probleem voor de gezondheid van jonge mensen die gemakkelijk te imponeren zijn en die worden overgehaald ermee te experimenteren. De afhankelijkheid van en verslaving aan drugs die voor een groot deel van deze mensen uiteindelijk op deze experimenten volgen, kunnen alleen worden gestild via misdadige praktijken. En juist dit soort met drugs verband houdende criminaliteit vormt een ernstig probleem voor veel van onze gemeenschappen.
Ik denk dat de Europese Unie een belangrijke bijdrage kan leveren aan de aanpak van de plaag van het drugsmisbruik door haar middelen in samenspraak met de nationale autoriteiten te concentreren op de aanpak van de internationale drugshandel.
De illegale drugshandel is een zeer geavanceerde internationale onderneming geworden. Wil de bestrijding van deze handel effect sorteren, dan moet die bestrijding ook geavanceerd zijn en internationaal. Diegenen onder ons die deel hebben genomen aan de onderhandelingen over het Verdrag van Maastricht hadden gehoopt dat Europol het orgaan zou worden dat de nationale autoriteiten de nodige informatie zou verschaffen over het witwassen van geld en de productie en smokkel van illegale drugs, aan de hand waarvan zij de personen kunnen vervolgen die er verantwoordelijk voor zijn dat drugs in onze gemeenschappen worden verspreid. Ik vind het zeer ontmoedigend dat zoveel jaren later de afronding van de voorbereidingen voor de oprichting van Europol nog steeds op de lijst met doelstellingen van het voorzitterschap staat.De enige mensen die tevreden zullen zijn over deze schandelijke vertragingen zijn degenen die zich met de illegale drugshandel bezighouden.
Niettemin ben ik zeer verheugd over de toezegging van het Britse voorzitterschap om Europol op te richten en over de verve waarmee het voorzitterschap de internationale inspanningen ter bestrijding van de illegale drugshandel aanmoedigt. Alle voorstellen in die richting die voor dit Parlement komen, krijgen mijn volle steun.
Gedurende het Britse voorzitterschap zullen er beslissingen worden genomen betreffende die landen die deel uit zullen maken van de eerste ploeg die aan de gemeenschappelijke munt deelneemt. Ofschoon ik weet dat het Verenigd Koninkrijk daar niet bij zal horen, is het toch belangrijk dat alle landen, zelfs degene die niet vanaf de eerste dag aan de gemeenschappelijke munt deelnemen, actief worden betrokken bij de voorbereiding en planning voor de lancering van de euro wegens het mogelijke effect van deze munt op de economie van al onze landen, ongeacht of deze binnen of buiten de zone van de gemeenschappelijke munt liggen.
Een zeer belangrijk aspect bij de lancering van de nieuwe munt is de houding van de individuele burgers jegens de euro. De fungerend voorzitter herinnert zich ongetwijfeld de terughoudendheid, bezorgdheid en zelfs bange reactie van vele Britse en ja, ook Ierse burgers toen wij in de jaren zestig overgingen op het tientallig stelsel. In de voorbereidingsfase voor het tientallig stelsel was het misschien niet zo duidelijk hoe belangrijk het was een hoge mate van vertrouwen van de consument op te bouwen. Ik denk dat er vandaag sprake is van hetzelfde risico. Het is van essentieel belang dat de Europese instellingen evenals de nationale regeringen een uitgebreide voorlichting organiseren in alle sectoren van de bevolking en niet alleen in de financiële en zakelijke wereld, zoals momenteel voornamelijk het geval lijkt te zijn.
Als de euro wordt gelanceerd, dan moeten de huidige munten worden omgewisseld in de nieuwe munteenheid. Misschien is dat een nuttige gelegenheid voor de autoriteiten om vast te stellen wat de activa zijn van criminelen en om gepaste maatregelen te treffen. Ik hoop dat het voorzitterschap voor de nodige initiatieven zal zorgen aan de hand waarvan de activa van misdadigers geïdentificeerd kunnen worden en dat ze te zijner tijd te baat zullen worden genomen.
Het door het voorzitterschap voorgelegde werkprogramma stelt voor om de komende zes maanden ook vooruitgang te boeken in de onderhandelingen over de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Het is duidelijk dat de Commissie eerst gedetailleerde voorstellen moet indienen voordat in deze kwestie serieuze vorderingen kunnen worden gemaakt. Uiteindelijke overeenstemming over de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid dient vooraf te worden gegaan door een uitvoerig debat verspreid over een aantal voorzitterschappen. Deze hervorming zal van groot politiek gewicht zijn, niet alleen voor onze toekomstige betrekkingen met de landen van Oost-Europa, maar ook voor onze plattelandsgebieden, voor het voedselbeleid en voor de miljoenen landbouwers en werknemers op wie het van invloed zal zijn.
Tot slot heeft het voorzitterschap het milieubeleid genoemd als een van zijn prioriteiten. In dit opzicht hoop ik dat het voorzitterschap aandacht zal besteden aan de oplossing van een al lange tijd bestaand milieuprobleem dat een grote bron van bezorgdheid is voor uw buren in Ierland - namelijk de aanhoudende lozingen van radioactief materiaal in de Noord-Ierse Zee in Sellafield.

De Vries
Voorzitter, na jaren van verzuurd negativisme komt de positieve opstelling van de nieuwe Britse regering als een verfrissende verbetering. Weinig voorzitterschappen hebben zoveel goodwill geoogst. Weinigen hebben trouwens ook zo'n grote public-relationscampagne georganiseerd om die goodwill te genereren. Hoe dan ook: Welkom terug Engeland. Maar een waarschuwing is wel op z'n plaats. Goede bedoelingen volstaan niet. Een voorzitterschap moet resultaten laten zien. Dat geldt vooral twee terreinen: monetaire zaken en buitenlands beleid.
De belangrijkste beslissing voor de Unie onder het Britse voorzitterschap is die over de euro. Helaas was de Britse regering niet bereid duidelijk te verklaren of en wanneer Engeland zal deelnemen aan de Europese munt. Het voorzitterschap moet deze cruciale onderhandelingen dus voeren met één hand vastgebonden op de rug.
Tony Blair wil leiding geven in Europa, maar hij kan niet verwachten leiding te kunnen geven vanaf de zijlijn. Ik wil het VK niettemin vragen ervoor te zorgen dat de lidstaten het Verdrag respecteren als zij de eerste voorzitter benoemen van de Europese Centrale Bank. Volgens het Verdrag geldt die benoeming voor een volle periode van acht jaar en dus niet voor twee periodes van vier. Knoeien met het Verdrag op dit punt zou de geloofwaardigheid van de euro schaden nog voor deze wordt gelanceerd.
Voorzitter, de financiële crisis in Azië werpt een groeiende schaduw over Europa. Hoewel er geen reden is voor paniek, is er wel aanleiding voor ernstige zorg. Devaluatie in Hongkong of China of een financiële crisis in Japan zou zowel Amerika als Europa diep raken. Anders dan Amerika heeft de Unie tot nu toe niet rechtstreeks bijgedragen aan het vinden van oplossingen. De afwezigheid van het grootste economische blok ter wereld is opvallend. Waarom heeft de Europese Unie geen team gezonden naar de betrokken landen om politieke solidariteit en steun te bieden? Natuurlijk, de landen van Azië moeten hun economie dereguleren en hun financiële sector hervormen en de Britse voorzitter moet dat duidelijk maken in de ASEAN-landen en in Japan. Maar wij dienen ook op het hoogste politieke niveau ons vertrouwen uit te spreken in de Aziatische economieën. Dit is niet de tijd waarop de Unie de indruk moet wekken naar binnen gekeerd, zelfzuchtig en irrelevant te zijn.
Als er daarnaast nog een terrein is waar behoefte bestaat aan Brits leiderschap dan is dat het buitenlands beleid. Het is vooral op dit punt dat het Britse voorzitterschap zal worden beoordeeld. Er is dringend behoefte aan effectieve Europese diplomatie in de Middellandse Zee en op de Balkan.
Ik steun het voornemen van het voorzitterschap om de Unie een actieve rol te laten spelen in het Midden-Oosten en in Algerije. Nu de Algerijnse regering niet in staat of bereid is een einde te maken aan de misdaden tegen de mensheid in haar land dient de internationale gemeenschap serieus te overwegen een internationaal strafhof voor Algerije in te stellen. Dit zou wel eens de meest effectieve manier van internationale druk kunnen zijn.
De Unie moet ook de samenwerking met Turkije verbeteren. Natuurlijk kan geen land tot de Unie toetreden dat de mensenrechten schendt. Zolang er geen echte vrijheid van meningsuiting bestaat en zolang zelfs kinderen worden gemarteld door de politie kan er geen sprake zijn van onderhandelingen met Turkije. Maar intussen is het wel in het belang van Europa met Turkije samen te werken in kwesties als regionale veiligheid en emigratie. In maart 1995 besloot de Associatieraad de politieke dialoog met Turkije te verdiepen. Het voorzitterschap moet ervoor zorgen dat deze beslissingen eindelijk worden uitgevoerd en dat de financiële samenwerking wordt hervat. Pacta sunt servanda.
Twee opmerkingen over de Balkan. Ik maak mij toenemende zorgen dat Kosovo het volgende kruitvat is dat explodeert op de Balkan. Misschien is het nog niet te laat om oorlog in Kosovo te voorkomen, maar het tij verloopt. Het is essentieel dat de EU en de VS de druk op president Milosevic vergroten. De internationale gemeenschap zou een hooggeplaatste afgevaardigde moeten benoemen voor de kwestie Kosovo. Kosovo moet één van de prioriteiten van het Britse voorzitterschap zijn.
Prioriteit vraagt mijn fractie ook voor de arrestatie van oorlogsmisdadigers in Bosnië. Naties begaan geen oorlogsmisdaden, individuen wel. Daarom moeten de schuldigen worden berecht. Alleen dan wordt de kringloop van geweld doorbroken. 1998 moet het jaar worden waarin Karadzic en Mladic eindelijk voor de rechter komen. Het Verenigd Koninkrijk heeft een belangrijke troepenmacht in ex-Joegoslavië. Ik doe daarom een beroep op het Britse voorzitterschap om alle politieke maar ook militaire middelen te gebruiken om te komen tot de arrestatie en uitwijzing van deze twee misdadigers.
Tenslotte één opmerking over het democratisch gehalte van de Unie. Een van de manieren om de democratische controle in de Unie te vergroten is de introductie door de Raad van een gemeenschappelijk kiesstelsel op basis van evenredige vertegenwoordiging. Willen onze Europese burgers over zo'n systeem beschikken in 1999 dan moeten de nodige beslissingen uiterlijk in juni van dit jaar worden genomen, niet later. Dit betekent dat het voorzitterschap uiterlijk eind maart voorstellen moet doen. Liberalen delen de wens van de Britse regering om Europa dichter bij de mensen te brengen. Ik vertrouw erop dat de Britse regering dus onze wens deelt deze belangrijke democratische hervorming dit jaar tot stand te brengen.
Voorzitter, mijn fractie juicht de doelstellingen en de woorden van dit voorzitterschap van harte toe. Het zal aan het voorzitterschap zijn ervoor te zorgen dat wij over zes maanden ook haar daden zullen kunnen toejuichen.

Puerta
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, zoals u zo-even al opmerkte, rust op het Britse voorzitterschap de gewichtige taak om belangrijke knopen door te hakken over de euro en de onderhandelingen over de uitbreiding op gang te brengen. Wat mogen de Europese afgevaardigden verwachten van een Brits voorzitterschap? Voorzeker dat het nu blijk zal geven van Europese overtuiging, vasthoudendheid, optimisme, een praktische instelling en, als het even kan, gevoel voor humor. Van een Labourvoorzitterschap mogen met name wij, als linkse fractie, toch ook een sociale instelling verwachten.
Daarom zou ik op ongedwongen wijze, helemaal niet als een soort van plechtige verklaring, een paar kanttekeningen willen plaatsen bij een aantal van de door u uitgesproken gedachten. Want juist nu, met de uitbreiding, de voltooiing van de EMU, de ontwikkeling van het stabiliteitspact voor de deur, wanneer het zo moeilijk wordt om een sociaal beleid te voeren - soms zullen de omstandigheden zich daartegen verzetten - is het noodzakelijk dat we, terwijl we enerzijds volmondig ja blijven zeggen tegen de uitbreiding, anderzijds duidelijk moeten maken - het zijn uw woorden - dat de strijd tegen de werkloosheid onverminderd door moet gaan. De strijd tegen de werkloosheid mag niet alleen bestaan uit goede bedoelingen, maar moet dezelfde prioriteit hebben als de munt en de strijd tegen de inflatie, waar wij het ook mee eens zijn.
Maar er is meer nodig. Voor een evenwichtig, democratisch, en rechtvaardig Europa is het noodzakelijk dat wij blijven streven naar economische en sociale cohesie, niet alleen naar een Europa van de vrijheden, maar naar een Europa van gelijkheid tussen noord en zuid, oost en west. De vraag dringt zich als vanzelf op: hoe deze cohesie te bewerkstelligen? Wat is ons voorstel? Welnu, ons voorstel is dat wij op intelligente wijze gebruik blijven maken van de structuurfondsen, zonder verkwisting, op een transparante wijze, maar met behoud van de interne solidariteit tussen Noord- en Zuid-Europa, op een wijze die niet in strijd is met het uitbreidingsbeleid.
U hebt verwezen naar het gemeenschappelijk landbouwbeleid en ik durf te stellen dat het noodzakelijk is dat wij een oplossing vinden voor de onevenwichtigheden in de steunmaatregelen voor verschillende landbouwproducten. Hervorming is onvermijdelijk, maar het moet een hervorming zijn die gericht is op gelijke kansen voor alle landen en voor alle boeren in Europa.
Als wij zowel de uitbreiding als de interne solidariteit willen financieren, dan kunnen wij niet akkoord gaan met de voorstellen die de Commissie heeft gedaan in Agenda 2000. Deze dingen zijn onmogelijk met een bovengrens voor de eigen middelen van 1, 27 % van het bruto binnenlands product van de Gemeenschap. Laat ik het uitdrukken in voor de burger begrijpelijke woorden: wat de Commissie voorstelt, is dat van iedere 10.000 ecu van het bruto binnenlands product 127 ecu naar de communautaire begroting gaat. Wat wil het Europees Parlement? Dat van iedere 10.000 ecu van het BBP van de Gemeenschap 4 ecu meer, dus in totaal 131 ecu, naar de communautaire begroting gaat ter financiering van de uitbreiding en de solidariteit. Waarom zou het onmogelijk zijn om 4 ecu per 10.000 meer te gebruiken? Dit gaat er bij mij niet in, en ik zeg u dit niet op persoonlijke titel, maar namens talloze Europese burgers.
Anderzijds willen wij de strijd aanbinden met de verkwisting en het gebrek aan transparantie, maar wij steunen de verzorgingsstaat als kenmerk van de Europese identiteit. De markt moet transparant zijn, maar hij moet ook ondergeschikt zijn aan de democratische waarden en aan de politieke en sociale rechten van de burgers. Ik ben ervan overtuigd dat een Labourvoorzitter, met alle vernieuwingen en aanpassingen die elke politieke optie met zich meeneemt, open moet staan voor de wens om de verzorgingsstaat overeind te houden als teken van de Europese identiteit.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, wij zijn voor een redelijke dialoog met Turkije zijn, maar die moet dan wel worden gevoerd vanuit een Europese visie, zoals u hebt gezegd. Turkije moet voldoen aan de voorwaarden van de andere landen. Het mag geen bedreiging vormen voor Noord-Cyprus, en het mag zich ook niet onwillig blijven opstellen op het punt van de mensenrechten. Wij delen niet de Amerikaanse visie, gekoppeld als die is aan het belang van Turkije in de NAVO. Onze visie is een Europese visie en wij willen dat de Raad zich daarvoor sterk maakt.
Tot slot zou ik u, met goeddunken van de Voorzitter van het Parlement, willen zeggen dat wij ons allemaal bijzonder betrokken voelen bij de Algerijnse kwestie. We mogen allemaal onze eigen nuances hebben, maar over een ding zijn wij het allemaal eens, en dat is dat de trojka naar Algerije moet gaan, en dat er ook een zware delegatie van het Europees Parlement moet gaan, enerzijds om een helder beeld te krijgen van de situatie ter plaatse, anderzijds om de dialoog op gang te brengen tussen alle krachten die het terrorisme veroordelen en die bereid zijn om in Algerije de rechtsstaat te helpen vestigen. Voor al deze taken, voor een democratisch en solidair Europa, kunt u rekenen op de steun van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links.

Roth
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, geacht Brits voorzitterschap, ik heb gisterenavond lang gepiekerd over wat mij te binnen zou vallen als ik aan het Brits voorzitterschap dacht. Plotseling was het er, in mijn hoofd en vooral ook mijn buik: rock'n-roll. Een schreeuw naar rechtvaardigheid, naar democratie, naar vrijheid, naar solidariteit, de fanatasierijke vlucht uit de oude, muffige toestanden: dat is voor mij rock'n-roll. "Time is on my side" zegt ons Tony Blair. Nu, " talking about my generation" , mijnheer Cook, daar ben ik het met u over eens. Laat ons eens nadenken over wat Europa op zijn "long and winding road" allemaal nodig heeft, want Europa is ziek. Gezond zal Europa vast en zeker niet worden met een ratificatie van zijn toestand, met het aanvaarden van en het berusten in zijn toestand. Europa is ziek, de Europese idee verzwakt, omdat zij met vereende krachten als een bedreiging wordt gedoodverfd. Vroeger stond Europa voor vrijheid en vrede, nu wordt de opening van de grenzen een gevaar genoemd en worden de 2000 Koerdische vluchtelingen als een bedreiging voor orde en veiligheid beschouwd. Ja, mijnheer Cook, ik ben het met u eens: in plaats van nieuwe muren op te trekken moet de deling worden overwonnen.
Europa is ziek. De milieuvernietiging grijpt om zich heen en niet alleen het bos kwijnt weg. Europa is ziek. Het lijdt aan een acuut gebrek aan banen, aan een politiek die over stabiliteit praat maar alleen aan geld denkt, een politiek die zich blindstaart op de euro, maar niet op de Europeanen. Democratie leeft daar waar men zich inzet voor gelijke kansen, sociale rechtvaardigheid en tolerantie, waar men de zwakken helpt en beschermt. De Europese democratie is er slecht aan toe wanneer 30 miljoen mensen zonder werk zitten. Dat zijn mensen die aan de sociale buitendeur zijn gezet, mensen die door hun sociale achteruitgang steeds meer worden uitgesloten van deelneming aan de samenleving en de politiek en aan hun lot worden overgelaten. Dat zijn mensen die reeds tijdens hun kindertijd ervaringen hebben opgedaan met armoede en uitzichtloosheid. Deze mensen hebben meer nodig dan" words. Words are all I have to take your heart away" . Dat is voor deze mensen niet voldoende. De mensen moeten weten waarom zij Europa zouden moeten willen en daarom hebben zij een duidelijk toekomstperspectief nodig voor de europeanisering van de politiek, om problemen die nationaal niet kunnen worden opgelost op Europese wijze bij de horens te kunnen vatten.
De mens leeft niet van geld alleen. Hij heeft werk nodig om het geld te kunnen verdienen. Hij heeft gelijke kansen nodig om werk te vinden. Hij heeft waardigheid nodig om in zijn kansen te kunnen geloven. Sociale rechtvaardigheid is niet alles, maar zonder sociale rechtvaardigheid is Europa niets! Dat moet het programma van het Brits voorzitterschap zijn, voor Europa, maar ook voor thuis. Niemand zegt dat dit niet modern is, dat dit niet kan. Frankrijk en de zelfbewuste beweging van werklozen bewijzen het tegendeel. You can't always get what you want. But if you try, sometimes you may find that you get what you need!
De EU zal dan een unie van burgers zijn, wanneer zij ook een sociale en ecologische unie wordt, een unie die duurzaamheid hoog in het vaandel schrijft en wortelt in democratie. Democratie is geen visie, van democratie hangen de overlevingskansen van deze Europese Unie af. Democratie berust op het principe van participatie, op gelijke rechten voor alle mensen, op eerbiediging van de grond-en mensenrechten, op rechten zoals het asielrecht dat pas zin heeft als het daadwerkelijk kan worden gebruikt en niet onmiddellijk wordt gerelateerd aan misbruik. Democratie betekent transparantie en openbaarheid, want achter gesloten deuren kwijnen de principes weg. Transparantie en openbaarheid betekenen echter niet "big brother is watching you" in de kantoren van bevriende regeringen en betekenen evenmin Europol in mijn privé-leven.
Wij willen een volledig Europa, een Europa dat stevig in zijn schoenen staat, een democratisch, sociaal en ecologisch Europa en daar moet het Brits voorzitterschap aan werken. We can work it out, we can work it out! Life is very short and there is no time. Ik geef u op een briefje: I will ask you once again. Ik dank de Rolling Stones, de Beatles en de Bee Gees voor hun hulp bij het schrijven van mijn redevoering!

Ewing
Mijnheer de Voorzitter, voor mij is het vandaag een werkelijk historische dag omdat ik precies 21 jaar geleden het woord voerde - en ik ben het enige nog steeds aanwezige Parlementslid - ter gelegenheid van het allereerste Britse voorzitterschap, tevens het laatste Britse Labourvoorzitterschap.
In de notulen heb ik gezien dat de heer Tomlinson in het daaropvolgende debat het woord voerde en hij zit hier nog steeds, maar hij sprak toen als fungerend voorzitter van de Raad, niet als afgevaardigde. Het is dus een historische dag en ik wil graag beginnen met een vrolijke noot en de fungerend voorzitter enkele complimenten maken, wat hem wellicht verrast.
Mijn eerste compliment betreft de invoering van de evenredige vertegenwoordiging voor de Europese verkiezingen - een lang verwachte verbetering voor ons. De keuze voor het sociaal beleid die geschuwd werd door de vorige regering, de belofte van vandaag om de Raadsvergaderingen transparant te maken, iets waarover ik het 21 jaar geleden ook al heb gehad, toen ik - net als nu - voorstelde om voor relevante zaken de voorzitters van parlementaire commissies uit te nodigen op vergaderingen van de Raad; 21 jaar laten moet het er nog steeds van komen. Het gaat hier dus duidelijk niet om rock "n roll, maar om een langzame foxtrot.
Ook wil ik hulde brengen aan de enorme moed van de tegenhanger van de heer Cook in de regering, Mo Mowlan, voor haar zeer dappere acties met betrekking tot Noord-Ierland.
De Europese geluiden uit de voorste bank wil ik graag loven. Nu stap ik echter over op kritiek in verband met de Economische en Monetaire Unie.
Het is ongetwijfeld cynisch dat op het moment dat het besluit moet vallen over wie bij de eerste groep moet horen, het Verenigd Koninkrijk voor de opt-out heeft gekozen hoewel het land wel aan de criteria voldoet, en dus niet bij de eerste groep zal zijn. Voor mij is dat een gemiste kans. Ik wil de fungerend voorzitter zeggen dat de trein vertrekt, dat die een goede reis zal hebben en dat het misschien wel moeilijker zal zijn erop te klauteren als hij eenmaal flinke vaart gemaakt heeft.
De Britse vakcentrale, de CBI, de exporteurs waarvan Schotland er zeer veel heeft, zijn allemaal voorstanders van de Economische en Monetaire Unie. Ik vind dit dan ook bijzonder jammer en ik vraag me af of de Britse regering niet alsnog van idee zou kunnen veranderen.
Voorzitter Crosland zei 21 jaar geleden: " In het kader van de Economische en Monetaire Unie leefde altijd de wijdverspreide hoop dat de financiële beleidsvorming van de lidstaten zou overgaan naar de Gemeenschap en dat de Gemeenschap zich zou omvormen van een douane-unie naar een volledig geïntegreerde economische unie, compleet met een eigen centrale bank, één vaste wisselkoers en toenemende fiscale harmonisatie." Klinkt dit nu niet als een langzame foxtrot?
Terwijl het Verenigd Koninkrijk weifelde, van alle visie verstoken, tikte de klok maar door. Ik vind dat het verzuim van het Verenigd Koninkrijk om tot de Economische en Monetaire Unie toe te treden een tragedie is.
In verband met het sociaal beleid heb ik andere kritiek. Heeft het veel zin om ervoor te zorgen dat wij profiteren van de voordelen van het sociaal beleid, dat wij in de partij die ik hier vertegenwoordig altijd hebben verdedigd, als wordt afgestapt van de houding van Old Labour om de zwakken in onze samenleving te verdedigen? Gehandicapten, alleenstaande moeders, studenten - er is een eurojargon waar de mensen kritiek op hebben, maar er is ook het jargon van New Labour waar ik kritiek op heb. "Het onderzoek naar de vermogenstoestand" is nu het "onderzoek naar rijkdom" . "Langetermijnbeleid" is bedoeld als excuus voor de meedogenloze besparingen van vandaag.
Ik wil nu graag een paar praktische vragen stellen over de prioriteiten. We hebben allemaal onze milieustokpaardjes, maar ik zou erop aan willen dringen dat we voor de naleving zorgen van de door dit Parlement goedgekeurde gedragscode voor tankers die niet aan de norm voldoen en die een bedreiging zijn voor al onze kusten en in veel lidstaten al enorme schade hebben aangericht. Inzake de werkloosheid heeft de EMACcommissie waar ik lid van ben geweest, voorgesteld een dwingende regel uit te vaardigen in verband met te late betalingen. Dat zou de problemen helpen oplossen van kleine ondernemingen en we zouden juist moeten kijken naar de zeer kleine ondernemingen waar grote aantallen echte banen gecreëerd kunnen worden.
De fungerend voorzitter heeft het vandaag niet over de visserij gehad. De vorige regering heeft decennia lang geblunderd door met Spanje allerlei compromissen over visserij te sluiten. Maar onlangs was er nog een ander debacle, dit keer veroorzaakt door deze regering van New Labour, met het compromis in verband met het verslagFraga. Dus vraag ik de fungerend voorzitter of hij nog steeds het beginsel van relatieve stabiliteit aanhangt. Dit is de fundamentele vraag. Mogen vlaggenschepen nog steeds de draak steken met het hele gemeenschappelijke visserijbeleid zoals het oorspronkelijk was opgesteld? Heeft hij de kritiek gelezen van de hertog van Edinburgh deze week op het eenzijdige karakter van de visserijovereenkomsten tussen de EU en de arme ontwikkelingslanden?
Leden aan alle zijden van deze Vergadering en uit alle landen zijn blij met het referendum dat nog een compliment is aan het adres van deze regering die door de fungerend voorzitter vertegenwoordigd wordt. Maar er heerst wel grote droefenis over de verbroken beloften: de rechtstreekse betrekkingen die men het nieuwe Schotse parlement had aangeboden met Europa zijn afgezwakt, de status van de "Länder" is afgezwakt, het recht om vergaderingen bij te wonen als het om een zwaarwegend Schots belang ging, is afgezwakt. Kunnen wij de uitbreiding wel oplossen zonder een verhoging van de middelen? Ik heb hier een belang omdat ik tot een gebied behoor van doelstelling 1. Doelstelling 1 begint net vruchten af te werpen bij het herstel van iets dat in mijn gebied honderden jaren lang verwaarloosd is.
Als laatste punt wil ik opmerken dat ik in de 23 jaar die ik hier dien de verzoening heb meegemaakt van de oude rivaliteiten van Europa die tot oorlog, verschrikking en verwoesting hebben geleid. Door decennia lang een geduldige dialoog te voeren hebben we de gewoonte van de samenwerking gecreëerd. Dat is iets wat we nooit zomaar als een vanzelfsprekendheid mogen beschouwen.
(Applaus)
Nicholson
Mijnheer de Voorzitter, ook ik heet de fungerend voorzitter vanochtend welkom. Ik wilde toch even opmerken dat het programma dat hij hier vanochtend uiteengezet heeft, zeer ambitieus is. Ik ben daar verheugd over en feliciteer de fungerend voorzitter ermee. Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om de huidige regering van het Verenigd Koninkrijk te feliciteren met haar enthousiasme. Ik hoop alleen maar dat dit enthousiasme realistisch is als je bedenkt hoeveel je kunt bereiken in de zeer korte periode van zes maanden die je tot je beschikking hebt.
Ik maak mij zorgen over het feit dat er steeds maar zoveel nadruk wordt gelegd op de rol die de Europese Unie zou hebben om het probleem van de werkloosheid op te lossen. Ik heb in dit Parlement mijn standpunt al uiteengezet, namelijk dat je dit probleem, waarmee wij allemaal worden geconfronteerd, volgens mij alleen kunt aanpakken op nationaal niveau, als je dichter bij de mensen staat. Hoewel ik er niet tegen ben om de Europese Unie te betrekken bij de aanpak van de werkloosheid, moet zij wel zo realistisch zijn om in te zien dat er grenzen zijn aan haar mogelijkheden op dit vlak. Wat wij op Europees niveau wel kunnen bereiken is meer steun voor scholing, vooral op het gebied van onze jonge werklozen, en voor de omscholing van diegenen die de pech hebben gehad hun baan te verliezen. Ook kunnen we meer bereiken door datgene wat we hebben bereikt te delen en te bundelen via onze onderzoeks- en ontwikkelingsprogramma's. Ik zou het voorzitterschap willen vragen om de aanzet te geven tot uitgebreidere onderzoeks- en ontwikkelingsprogramma's wegens het belang ervan voor de toekomst.
Zoals de fungerend voorzitter heeft gezegd, komen we inzake de voorstellen van Agenda 2000 in een cruciale fase. Dan heb ik het met name over de verdere hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, dat in een staat van grote beroering verkeert, nergens zo erg als in zijn eigen land, het Verenigd Koninkrijk. Het verbod op Brits rundvlees moet worden opgeheven omdat het de industrie kapotmaakt. Ik vertrouw erop dat de fungerend voorzitter gedurende zijn ambtstermijn zal werken aan de intrekking van dit verbod en zich zal inzetten voor de tenuitvoerlegging van het "nadien-geboren " -programma. Voorts moet hij een positieve bijdrage leveren aan het herstel van de onevenwichtige situatie die ontstaan is door het sterke pond en door het feit dat de Britse regering geen aanvraag heeft ingediend voor de steun die zij in Brussel kan krijgen ter verzachting van het probleem.
Ik ben onder de indruk van het enthousiasme dat de fungerend voorzitter aan de dag legt over de milieubescherming. Ondanks de geboekte vooruitgang blijft de vervuiling onaanvaardbaar hoog. Wij in Europa hebben getracht onze verantwoordelijkheid op ons te nemen door positieve maatregelen te treffen. Nu moeten we andere landen buiten de Europese Unie ervan overtuigen dat zij op hun beurt eveneens hun verantwoordelijkheden op zich moeten nemen.
Er wacht de fungerend voorzitter een enorme uitdaging. Ik wens hem veel succes en verheug me op een nauwe samenwerking bij de vervulling van die taak.

Gollnisch
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, geachte collega's, voor een parlementslid is het tamelijk moeilijk om direct in te gaan op een betoog, omdat hij of zij geen tijd krijgt om rustig na te denken. Ik wil u dan ook alleen maar enkele indrukken prijsgeven. Allereerst ben ik van mening dat de plannen in verband met de genoemde onderwerpen onnauwkeurig geformuleerd zijn. Neem bijvoorbeeld de OostEuropese landen en Cyprus, u wilt dat zij toetreden; of de werkloosheid, de Raad wil een Europa waarin volledige werkgelegenheid heerst; de misdaad, er wordt gestreefd naar een veilig en drugsvrij Europa; het milieu, een Europa zonder lucht- of watervervuiling staat op het verlanglijstje; Algerije, er moet een einde komen aan het terrorisme. Maar verder?
Laten wij deze kwesties eens nader bekijken. Ik heb vastgesteld dat de voorzitter van de Raad voornemens is een actieve rol te spelen in de privatisering van de economie van de Oost-Europese landen. Dat is een belangrijke en hachelijke doelstelling. Ik zal u het ironische van de zaak uit de doeken doen. Het is nogal grappig dat de minister van Buitenlandse Zaken van een Labourregering het einde aankondigt van het principe van de geleide economie dat door zijn eigen partij juist decennialang werd aangehangen. Ik wilde dit maar fijntjes zeggen tegen mevrouw Green. In werkelijkheid, en Zwitserland en Noorwegen zijn hier het bewijs van, wordt welvaart niet gecreëerd door de Europese Unie, maar door economische vrijheid.
Wat de toetreding van Cyprus betreft, dit land kan alleen maar zelf de huidige politieke situatie oplossen. Als deze oplossing er niet komt voor de toetreding zal de toetreding op zich eerder een oorlogsdreiging inhouden dan een kans op vrede. Met betrekking tot de werkloosheid heeft de voorzitter van de Raad zich beperkt tot de vaststelling dat de situatie dramatisch is en heeft hij een nogal formele wens geuit. De oplossingen voor deze situatie zijn echter bekend. Men zou zo moedig moeten zijn om te erkennen dat de Europese markt niet beschermd wordt tegen de invoer van producten die in de rest van de wereld onder sociale dumpingvoorwaarden worden gefabriceerd en dat dit een van de redenen is. Ofwel wordt er een coherente regionale ruimte tot stand gebracht waarin enkel en alleen de preferenties van de lidstaten aan bod komen, ofwel wordt er volledig overgeschakeld op vrijhandel op wereldschaal. Een combinatie van beide mogelijkheden is absoluut onmogelijk.
Wat het internationale gebeuren betreft heeft u, mijnheer de voorzitter van de Raad, gesproken over uw reizen. Ik vind het gewoonweg jammer dat het beginpunt hiervan in Washington ligt. Ik zeg niet dat u niet naar Washington moet gaan; ik zeg dat u niet met Washington moet beginnen, want u zou uw andere onderhandelingspartners de indruk kunnen geven dat ons beleid bepaald wordt door de Verenigde Staten.
Wat Algerije tenslotte betreft ben ik tamelijk verbaasd dat daar een delegatie van het Parlement heen wordt gezonden, alsof onze geheime diensten niet over genoeg informatie zouden beschikken. Ik wil opnieuw bevestigen dat de huidige situatie is ontstaan nadat de overwinnaars van de eerste ronde van de verkiezingen gevangen zijn gezet, de eerste vrije verkiezingen die dat land sedert 30 jaar heeft gehouden.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik ben van mening dat uw beleid goed bedoeld is. Goede bedoelingen zullen bij iedereen waardering voor u opwekken, maar goede bedoelingen zijn niet synoniem aan een goed beleid.

David
Mijnheer de Voorzitter, de laatste keer dat Groot-Brittannië het voorzitterschap van de Europese Unie bekleedde, was in de tweede helft van 1992. Het toenmalige Britse voorzitterschap werd gekenmerkt door een houding van laat-maar-waaien en besluiteloosheid, door een gebrek aan visie en duidelijke doelstellingen. Dit keer zal het anders zijn, heel anders. Zoals we vanochtend hebben gehoord, heeft de Britse Labourregering een duidelijke, goed doordachte agenda, een agenda die de essentiële link moet leggen naar de bekommernissen en verlangens van de mensen en naar Europese samenwerking. In Europa mag het niet gaan om ver van de essentie afstaande bureaucratie en om abstracte theorieën. In Europa moet het gaan om een gezamenlijke benadering van gemeenschappelijke problemen. Het gaat om de aanpak van kwesties die van invloed zijn op het leven van gewone mensen, in alle lidstaten. Juist omdat het Britse voorzitterschap dit zo ziet, is het - denk ik - zo vastbesloten om de uiteengezette prioriteiten te verwezenlijken.
Zeer terecht staat bovenaan de agenda van het voorzitterschap het bereiken van overeenstemming over welke landen in aanmerking zullen komen voor fase twee en drie van de Economische en Monetaire Unie. Een geslaagde start van de euro is in ieders belang. Ook bovenaan de agenda staat het scheppen van werkgelegenheid en als iets een zware last is voor de mensen in Europa, dan is het ongetwijfeld het feit dat de Unie meer dan 18 miljoen werklozen telt. Er kan nooit sprake zijn van een echte Europese Unie, zolang de werkloosheid zo hoog blijft. Werkloosheid veroorzaakt persoonlijke ellende, het ondermijnt de sociale samenhang, het vreet aan het wezen van Europa zelf. Wij moeten ervoor zorgen dat we de werkgelegenheidsrichtsnoeren uitvoeren waarover op de Werkgelegenheidstop in Luxemburg overeenstemming is bereikt, zodat we over concrete actieplannen beschikken. Plannen aan de hand waarvan we woorden kunnen omzetten in daden, door het ondernemerschap aan te moedigen; onderwijs, scholing en levenslang leren te bevorderen; de inzetbaarheid te verbeteren en de gelijke kansen te verhogen. Dit is wat we nodig hebben en ik ben ervan overtuigd dat het Britse voorzitterschap dit met energie en krachtdadigheid zal promoten.
Als Europa economisch gezien wil slagen op wereldvlak, dan kunnen we het ons niet permitteren om zelfingenomen of conservatief te zijn. Om op wereldniveau aan de top te komen, moeten we blijven mee-evolueren. Om concurrerend te zijn moeten we vernieuwend zijn en om vernieuwend te zijn moeten we radicaal zijn en vooruit kijken. Dit betekent dat wij een efficiëntere interne markt moeten creëren, een markt die bijvoorbeeld wagenwijd openstaat voor telecommunicatie en de energiesector. Het betekent dat er een einde moet komen aan oneerlijke overheidssteun. Kleine ondernemingen moeten worden aangemoedigd en bureaucratie moet worden bestreden. Het betekent dat we ervoor moeten zorgen dat onderzoek en ontwikkeling steeds vooruitloopt op onze economische vooruitgang.
Een andere prioriteit van het Britse voorzitterschap is het uitbreidingsproces van de Europese Unie opstarten. Laat het iedereen duidelijk zijn dat dit voor alle mensen in Europa enorm belangrijk is. De uitbreiding zal daadwerkelijk voordelen met zich meebrengen, zowel voor de bestaande lidstaten, als voor de kandidaat-leden. Het zal wederzijds economische vruchten afwerpen en voor meer zekerheid en stabiliteit zorgen. Maar zoals we allemaal weten, kan het met de uitbreiding alleen maar goed gaan als Europa zelf verandert. Agenda 2000 is een goed uitgangspunt. Nu moeten we een ernstig debat opzetten over hoe we een nieuw regionaal beleid kunnen ontwikkelen om tegemoet te komen aan de behoeften van de toekomst, en natuurlijk over de manier waarop we ons gemeenschappelijk landbouwbeleid gaan hervormen. Als er ergens gemoderniseerd moet worden, dan is het wel op dit vlak.
De nadruk die het voorzitterschap op de uitbreiding legt is mijns inziens tekenend voor de manier waarop het voorzitterschap wil dat de Europese Unie verder dan haar huidige grenzen kijkt. In dezelfde geest verdient het voorzitterschap gelukwensen voor zijn vastberadenheid het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid te verbeteren, voor de nadruk die het legt op het bereiken van overeenstemming over een nieuw onderhandelingsmandaat voor de Overeenkomst van Lomé, en voor zijn streven om de mensenrechten de aandacht te geven die ze verdienen.
Inderdaad heeft het Britse voorzitterschap een ambitieuze agenda opgesteld, waar zeer uiteenlopende zaken op staan waarover de mensen zich vreselijk veel zorgen maken. Mijn ervaring is dat de internationale dreiging die uitgaat van de drugshandel ongetwijfeld een van die zaken is waarover de mensen in Europa zich de grootste zorgen maken en ik ben in elk geval blij met uw belofte, mijnheer Cook, om die drugshandel echt te gaan bestrijden. Ook uw verbintenis vanochtend om met het Europees Parlement samen te werken, was werkelijk zeer bemoedigend. Ik kan u verzekeren dat het Europees Parlement maar al te blij is om met u samen te werken. Partnerschap, consensus, samenwerking zijn onze trefwoorden en de ontwikkeling van Europa benaderen wij op dezelfde manier.
Ik zou willen afronden met een persoonlijke opmerking. Aan het einde van het voorzitterschap zal de Europese top gehouden worden in mijn kiesdistrict, in Cardiff, de hoofdstad van Wales. Dit doet mij zeer veel genoegen en ik heb er alle vertrouwen in dat wij aan het einde van het voorzitterschap een Europa zullen hebben met meer zelfvertrouwen, een dynamischer Europa, een relevanter Europa en een Europa dat weer de volledige steun van onze mensen geniet. Laten we ons er allemaal voor inzetten dat de top van Cardiff de top van de mensen wordt.

McMillan-Scott
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn zeer blij met het Britse voorzitterschap van de Europese Unie. Hoewel de Labourpartij, sinds we 25 jaar geleden toetraden, zes keer van mening is veranderd over ons lidmaatschap van de Europese Unie, heeft zij de laatste jaren een vrij consequente houding aan de dag gelegd. Ik hoop dat het Britse voorzitterschap een groot succes zal worden.
Voordat ik op het voorzitterschap terugkom, wil ik eerst nader ingaan op enkele punten die de heer Cook in zijn toespraak naar voren bracht. Het is opmerkelijk dat hij het heeft over het Europees Parlement dichter bij de mensen brengen als zijn regering op het punt staat Groot-Brittannië een stelsel van evenredige vertegenwoordiging op te leggen dat, voor zover ik begrepen heb - en we wachten allemaal nog op een duidelijke definitie - een systeem is met gesloten lijsten. Hoewel dit belangrijk is voor het Europees Parlement en hoewel ik weet dat de heer Cook al lange tijd voorstander is van evenredige vertegenwoordiging, vraag ik me af of hij akkoord gaat met de opvatting van zijn collega, de heer Straw, minister van Binnenlandse Zaken, dat de kiesgebieden zeer groot zullen worden, en dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat een individuele kandidaat bekendheid geniet bij meer dan een klein gedeelte van het electoraat in dat gebied. Daarom kan men van de kiezers niet verwachten dat zij een gefundeerde keuze zullen doen tussen de verschillende kandidaten van dezelfde partij. Dat alleen al spreekt boekdelen over de houding van de Labourpartij tegenover het Europees Parlement.
Ook het feit dat twee leden van het Europees Parlement nu de Labourpartij moeten verlaten om vrijuit te kunnen spreken, een is naar de communisten overgegaan en een naar de Groenen - een lid vertelde mij vanmorgen per fax geroyeerd te zijn - komt bij mij over alsof de tendensen van de Labourpartij om alles onder controle te houden in geheel Europa bekend raken. Aangezien wij ons allemaal zorgen maken over de selectie van kandidaten, wil ik hier nog een citaat aan toevoegen uit het handboek van de Conservatieven over de selectie van kandidaten. Daarin staat: " De woorden van Edmund Burke gelden ook vandaag nog. Uw vertegenwoordiger is niet alleen zijn inzet aan u verschuldigd, maar ook zijn oordeel en hij verraadt u in plaats van u te dienen indien hij het opoffert aan uw overtuiging. Dwingende instructies, die het lid blind en onvoorwaardelijk moet gehoorzamen, ook al druisen ze in tegen zijn diepste overtuigingen en tegen zijn geweten, komen niet voor in de wetten van het land en in de geest van onze grondwet." De Conservatieve Partij zal zich aan die beginselen houden, in tegenstelling tot de Labourpartij, die...
(Gemompel van afkeuring) naar onze mening de nationale uitvoerende commissie toestemming zal geven om de rangordes te maken, de volgorde van de lijst op te stellen en de selecties in hun geheel samen te stellen, dit alles in het geheim, en die kandidaten dan aan het Verenigd Koninkrijk op te dringen.
(Gemompel van afkeuring) Ik keer terug naar het voorzitterschap want er wordt van mij verwacht dat ik daarover spreek.
De conservatieven zijn het in grote mate eens met de prioriteiten van de regering voor dit voorzitterschap: uitbreiding, banen, het milieu schoonmaken en de misdaadbestrijding. Dit zijn allemaal belangrijke beleidsdoelstellingen die wij ook hoog op de agenda geplaatst zouden hebben. Wij hopen dat er inzake de uitbreiding vooruitgang wordt geboekt. Het is een historische uitdaging. We hebben de morele plicht om de mensen van Oost- en Midden-Europa, die zo lang onder een wrede en vreemde tirannie geleefd hebben, in de armen te sluiten. De uitbreiding is in ons aller belang omdat de interne markt er enorm door zal groeien. Een van de vele redenen waarom het Verdrag van Amsterdam zoveel te wensen overliet was inderdaad dat het dit probleem absoluut niet kon aanpakken. Inzake de uitbreiding heeft Labour een duidelijke doelstelling voor het voorzitterschap en een duidelijk tijdschema voor degenen die bij de eerste groep willen horen. Ik hoop dat ze succes zullen hebben, ondanks de erbarmelijke manier waarop Turkije in Luxemburg is behandeld.
Groot-Brittannië's staat van dienst inzake het scheppen van banen is veel beter dan het Europees gemiddelde. Jammer genoeg zal de manier waarop Labour deze kwestie benadert waarschijnlijk tot een nog grotere werkloosheid leiden en niet tot een lagere. Elke partij die beweert dat ondertekenen van het sociale hoofdstuk en de regelgeving die krachtens het sociale hoofdstuk is en nog zal worden opgesteld, de flexibiliteit op de markt vergroot, verdient het niet serieus te worden genomen. Europa moet iets gaan doen aan het onverkwikkelijke feit dat als wij onze sociale kosten niet drukken en onze arbeidsmarkten niet dereguleren, wij door de rest van de wereld zowel qua prijzen als qua prestaties voorbijgestreefd zullen worden. De onaanvaardbaar hoge werkloosheidsniveaus zullen blijven bestaan. Bureaucratie en regelgeving zijn luxe zaken die Europa zich niet langer kan permitteren.
Ik ben in de loop van dit betoog herhaaldelijk in de rede gevallen. Ik heb van deze Vergadering veel meer reacties gekregen dan de heer Cook hiervoor. Naar zijn toespraak werd in nagenoeg volledige stilte geluisterd.
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Azzolini
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte collega's, het staat vast dat de Europese Unie in de nabije toekomst een periode van forse veranderingen en uitdagingen te wachten staat: de euro, de uitbreiding, de toepassing van het Verdrag van Amsterdam, maar ook het feit dat er een geschikt institutioneel en politiek kader moet komen waarmee men doortastender kan optreden: althans, dat hopen wij.
In dit halfjaar worden besprekingen opgestart om een hervorming van de structuurfondsen en het Cohesiefonds te bewerkstelligen. Dat wordt geen geringe klus, want in verscheidene regio's van de Unie is de situatie heel anders geworden en dikwijls is die situatie ten slechte gekeerd, hetgeen betekent dat daar bijzondere aandacht, zo niet meer aandacht, aan moet worden besteed. Tijdens dit semester zal er ook een begin worden gemaakt met acties waartoe de bijzondere Werkgelegenheidstop besloten heeft, en de lidstaten zullen hun actieplannen gereed moeten leggen voor de Raad van Cardiff. Wij vertrouwen erop dat de Britten dankzij hun spreekwoordelijke pragmatisme korte metten weten te maken met gevaarlijke demagogische oplossingen die van deze of gene zijde worden aangedragen om de urgente doelstellingen te bereiken die wij ons op het vlak van de werkgelegenheid voorgenomen hebben.
Wij vertrouwen er evenzeer op dat het Britse voorzitterschap met eenzelfde pragmatische aanpak zal trachten de regels voor de functionering van de binnenmarkt af te ronden. Hiermee wil ik zeggen dat deregulering en vereenvoudiging van de wetgevingsvoorschriften op de lijst van prioritaire doelstellingen moeten worden gezet. Dat is namelijk naar mijn gevoel een reële vorm van hulp die wij onze burgers moeten en kunnen bieden. Overigens ziet het ernaar uit dat het Britse voorzitterschap inderdaad speciale aandacht aan de burgers wil besteden.
Ik vraag me af of het Britse voorzitterschap ook niet als spreekbuis kan optreden bij de nationale regeringen om te pleiten voor een algehele vereenvoudiging van de voorschriften waar burgers, bedrijven en meer in het algemeen de hele samenleving mee te maken hebben.
Tenslotte gaan wij akkoord met het tijdschema van activiteiten en initiatieven van dit semester volgens de wetgevingsprogrammering die dit Huis al heeft doorgenomen. Ik denk vooral aan het Britse voornemen, zoals de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Cook, heeft uitgelegd, om een serieuze, vastberaden actie tegen drugshandel op te zetten. Wel wilde ik een beroep op de Raad doen om doortastender op te treden, vooral in het geval van noodsituaties, die immers als zodanig niet voorspelbaar zijn en dus niet in aanmerking komen voor wetgevingsplanning. Ik doel hier speciaal op die aspecten van het buitenlands en veiligheidsbeleid waar zowel onze landen als onze communautaire instellingen dikwijls niet op voorbereid zijn. Voor ons kan niet langer aanvaard worden dat de Unie verstek laat gaan of te laat in actie komt wanneer zich problemen aandienen als vluchtelingenstromen, genocide, internationale spanningen en conflicten in het algemeen: dat getalm kan niet meer in een Europa dat wij ten overstaan van de mondiale publieke opinie willen presenteren als zijnde sterk en solidair.
In dit verband pleit ik ervoor dat het voorzitterschap zich opmaakt om onverwijld een serieus en verantwoord mediterraan beleid op poten te zetten, waarmee een bijdrage van stabiliteit aan de hele regio en aan de ontwikkeling van onze relaties geleverd kan worden. In dit verband wijs ik erop dat dit Parlement zo spoedig mogelijk een euromediterraan parlementair forum zal oprichten.
Als afgevaardigde van dit Huis, als ondervoorzitter van de Fractie Unie voor Europa en als Europees burger, hoop ik van ganser harte dat het Britse voorzitterschap dankzij zijn spreekwoordelijke pragmatisme een forse duw in de rug weet te geven aan het beleid van de Unie, nu ook Albione zich kennelijk bekeerd heeft en van een aanvankelijke euroscepticus een overtuigd en loyaal europeïst geworden is. Wat mijzelf betreft, in mijn functie als verantwoordelijk persoon voor de internationale institutionele betrekkingen van de stichting "Mediterraan Laboratorium" , wil ik u gaarne de resultaten van het tweede burgerforum EUROMED ter beschikking stellen dat de stichting in december jongstleden in Napels heeft georganiseerd, na getuigenis te hebben ingezameld van de bijeenkomst in Barcelona in 1995. Ik houd me natuurlijk aanbevolen voor een officiële presentatie daarvan bij het voorzitterschap van de Raad en ik vertrouw erop dat de fungerende voorzitterschappen in de toekomst doorlopend aandacht en steun zullen geven aan het burgerforum EUROMED, in dezelfde mate als de andere communautaire instellingen dat doen.

Watson
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met de verklaring van de fungerend voorzitter. Het Verenigd Koninkrijk is geen groot land en ook geen klein. Het is een middelgrote westerse democratie met een gecompliceerde historische erfenis. De glorie die het op het wereldtoneel ooit heeft genoten, komt niet meer terug. Maar daar waar het land ooit dacht in termen van macht, kan het nu in termen van verantwoordelijkheid denken. De toespraak van de fungerend voorzitter wekt de hoop dat dit de nieuwe benadering is van het Verenigd Koninkrijk.
Met Groot-Brittannië's nieuwe benadering van Europa is deze Vergadering zeker ingenomen. Groot-Brittannië staat bekend om regeringen - zowel Labour als Conservatief - die geloven dat de Atlantische Oceaan smaller is dan het Kanaal. Die overtuiging heeft ons eerst jarenlang buiten de Europese Gemeenschap gehouden en vervolgens nog eens jarenlang aan de periferie van haar activiteiten. Maar als Groot-Brittannië staat te trappelen om mee te doen, om leiderschap aan de dag te leggen, dan moeten we erkennen dat je dat niet vanuit de achterhoede kunt doen. Het besluit om niet vanaf het begin deel te nemen aan de gemeenschappelijke munt betreurt mijn fractie ten zeerste. Als het Verenigd Koninkrijk er zo op is gebrand om de interne markt fatsoenlijk te doen functioneren, om de mensen weer aan het werk te krijgen, zoals de fungerend voorzitter zegt, dan moet het de daad bij het woord voegen.
De liberaal-democraten zijn verheugd over het belang dat het voorzitterschap hecht aan Europa's grondwet. Als de fungerend voorzitter de mensen van Europa dichter bij de Europese Unie wil brengen, dan moeten we de Raad transparanter maken. We moeten het Parlement in staat stellen zijn volledige democratische mogelijkheden te ontwikkelen. De fungerend voorzitter is zelf de juiste persoon om dit te doen. Als landgenoot heeft hij geleden onder de pantomime van misleidende druïdische nonsens die voor een Britse grondwet doorgaan. De Europese liberaaldemocraten zijn blij met de voorstellen van de Britse regering om het kiesstelsel in het Verenigd Koninkrijk te hervormen zodat we een parlement krijgen waar alle leden op basis van een gemeenschappelijk beginsel verkozen worden.
De fungerend voorzitter heeft gesproken over het herstel van het vertrouwen van de mensen dat de Europese Unie op het wereldtoneel voor ze kan spreken en handelen. Jammer dat hij niet wat meer heeft uitgeweid over het ethische buitenlands beleid waarover hij in Groot-Brittannië gesproken heeft. Nu het Verenigd Koninkrijk aan het roer van de Europese Unie staat, is het land in een unieke positie om voor een krachtig moreel élan te zorgen. De gedragscode over de wapenexport waarover de fungerend voorzitter gesproken heeft, klinkt teveel als een van de vele alledaagse gedragscodes. Wij hebben een juridisch bindende EU-code nodig voor de wapenexport en er moet een permanente internationale strafrechtbank worden opgericht. We mogen niet toelaten dat de folteraars ongestraft ontkomen en ook niet de hoop verliezen dat we de loop van de geschiedenis niet kunnen veranderen, en dat de 20ste eeuw waarin onze wapentechnologie de methode van het geweld gemakkelijker heeft gemaakt dan de methode van redevoering en die zoveel menselijk ellende teweeg heeft gebracht, kan overgaan in een 21ste eeuw waarin de kracht en de verbeelding en de vaardigheden van Europa samengevoegd kunnen worden om een stabiele, rechtvaardige en vreedzame wereld te creëren.
De liberalen in deze Vergadering wensen het voorzitterschap succes. Wij erkennen dat er een frisse wind waait door de hoofd- en zijwegen van het Verenigd Koninkrijk, in de hoofdstraten van de dorpen en steden, en dat daarin de doelstelling is verweven van de Britse bevolking om een constructieve bijdrage te leveren aan de Europese eenwording. Zoals Gladstone zei, je moet de mensen vertrouwen.
Met hoop alleen komen we er niet. Wij in deze Vergadering zullen het voorzitterschap goed in de gaten houden en ervoor zorgen dat het de moed heeft te handelen naar zijn overtuigingen.

Cohn-Bendit
Mijnheer de Voorzitter, fungerend voorzitter, er is geen weerman voor nodig om te weten uit welke hoek de wind waait. Uw trojka kan zijn zoals een zwerver, die nergens heengaat.
Mijnheer de Voorzitter, er zijn bewijzen in Algerije dat terroristen in naam van een fantasmagorische islam moorden plegen en misdaden begaan tegen de mensheid. Er zijn bewijzen dat de Algerijnse staat tegen het terrorisme strijdt, dat er verkiezingen zijn gehouden, maar dat er geen rechtsstaat is, dat martelingen aan de orde van de dag zijn, dat er geheime gevangenissen zijn, dat er interneringskampen zijn, dat er mensen vermist worden!
De trojka moet dan ook naar Algiers gaan, een delegatie van het Europees Parlement moet zich naar Algiers of Algerije begeven, maar waar moet over gesproken worden? Met de Algerijnen, de Algerijnse machthebbers, de Algerijnse politieke partijen en de vertegenwoordigers van de Algerijnse burgermaatschappij die tegen geweld gekant zijn, moeten wij het hebben over democratie en de rechtsstaat. Als wij dat willen, moeten wij ook duidelijk zeggen dat verkiezingen alleen niet voldoende zijn voor de totstandkoming van de democratie, dat democratie een zekere opvatting over vrijheid en over macht inhoudt. Aan degenen in Algerije die tegen deze macht strijden, moeten wij vragen welke macht, welk soort macht zij willen. Wij moeten de Algerijnse machthebbers vragen of de aan banden gelegde persvrijheid - of het recht van drukpers nu in handen is van de staat of niet - deel uitmaakt van hun idee over democratie. Het niet hebben van rechten, het niet hebben van rechten in gevangenissen en bepaalde andere plaatsen, is dat democratie? Wij moeten ons onverzettelijk opstellen tegenover strijdende partijen, geweld is altijd uit den boze.
Europa is de harde kern van de democratie, de vrijheid en de rechtsstaat. Wij mogen niet naar Algerije gaan en dit vergeten, wie onze gesprekspartner ook zij! Of het nu om moslims, gekken of vertegenwoordigers van de regering gaat, wij hebben het recht niet onze bestaansreden in Europa, namelijk de rechtsstaat, uit politiek opportunisme op te offeren. Als de trojka dat vergeet, zal zij het over terrorisme hebben, maar de vrijheid en de rechtsstaat uit het oog verliezen!

Bonde
Mijnheer de Voorzitter, beste Robin Cook, het programma van het voorzitterschap bevat enkele goede punten betreffende openheid en kwaliteit in de wetgeving, maar deze taak - en de tegenstand - is zo groot dat het niet zal lukken dit programma uit te voeren, tenzij het voorzitterschap nieuwe methodes volgt. Wat de openheid betreft, moet het voorzitterschap de steun krijgen van zeven andere landen in de Raad om het reglement te kunnen wijzigen, opdat elke vergadering en elk document automatisch voor iedereen toegankelijk zou zijn, tenzij een tweederde meerderheid in de Raad een ander besluit neemt. Dan zijn er ook degenen die een vergadering of document met bewijslast gesloten willen houden. Het principe is in de Commissie institutionele zaken unaniem goedgekeurd en het is opgenomen in het verslag van David Martin, New Labour-collega en voorzitter, dat door een grote meerderheid in dit halfrond is aangenomen.
Ons grootste probleem vandaag heeft met de kwaliteit van de EU-wetgeving te maken. De gewone kiezer kan er kop noch staart aan krijgen. Een typische EU-wet bestaat uit een richtlijn of een verordening, gevolgd door een hele reeks onleesbare wijzigingen. Men weet nooit of men alles heeft. Het voorzitterschap zou erop moeten aandringen dat bestaande wetten achteraf nooit meer gewijzigd worden, tenzij de wijzigingen in een ander lettertype in een gecoördineerde en geconsolideerde versie zijn opgenomen. Iedere afdeling die een wijziging wil invoeren, zal op die manier verplicht zijn de wetgeving niet alleen voor gespecialiseerde advocatenkantoren in Brussel toegankelijk te maken. Het bestaande pak wetgeving met 20.000 richtlijnen, verordeningen en andere wetteksten zal gehalveerd worden, alleen al doordat de wijzigingen erin opgenomen worden. Zo kan men ook alle wetten over hetzelfde onderwerp samenvoegen en op die manier de wettenjungle uitdunnen.
Tenslotte nog iets over decentralisatie. Indien we Brussel willen decentraliseren, moet er in elke regel een automatische verjaring worden ingebouwd, bijvoorbeeld na vijf jaar. Om van kracht te blijven moet een wet dan opnieuw...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Muscardini
Mijnheer de Voorzitter, na de verklaring van minister Cook te hebben gehoord, die ik dank voor zijn heldere betoog, zou ik graag herhalen wat premier Blair onlangs heeft beweerd in een interview met de Financial Times, namelijk dat het Britse voorzitterschap een uitstekende gelegenheid vormt om te bewijzen dat Groot-Brittannië een constructieve rol wil spelen in en voor Europa, en dat dit tevens een kans is om te tonen dat er vooruitgang wordt geboekt met de economische hervormingen van de Monetaire Unie.
Ikzelf hoop ook van ganser harte dat Groot-Brittannië in dit halfjaar van voorzitterschap een constructieve rol zal spelen. De tijd van Brits anti-europeïsme ligt, dunkt me, ver achter ons, evenals de tijd dat de Labourzetels hier maandenlang onbezet bleven nadat onze Vergadering door middel van algemene rechtstreekse verkiezingen tot stand was gekomen. Dit incident was in feite tekenend voor een bepaalde ideologie en een bepaalde manier van politiek bedrijven. Het mag niet zo zijn dat historische processen, zoals in dit geval, tegengehouden worden door de kortzichtige houding van één partij. De geschiedenis neemt thans dan ook revanche in de zin dat het vandaag Labour-leiders zijn die ons komen vertellen hoe constructief hun optreden voor Europa wordt. Dat is iets dat ons deugd doet.
Deze constructieve rol blijkt ook wel uit de prioriteiten die het Britse voorzitterschap heeft gesteld, met name dat de Economische en Monetaire Unie succes moet boeken, dat er een echt gemeenschappelijk buitenlands beleid van de grond moet komen, dat men de strijd wil aanbinden tegen de georganiseerde misdaad en dat het milieu verdere bescherming behoeft. Vooral het streven naar een gemeenschappelijk buitenlands beleid vindt bij ons gretig gehoor en wij steunen eveneens van harte alle initiatieven die men op touw wil zetten om een einde te maken aan de aanhoudende massamoorden in Algerije, waar tienduizenden onschuldige burgers het slachtoffer van zijn.
Het voorzitterschap zal van ons een grote pluim krijgen, indien het voor elkaar krijgt dat de Unie zich serieus in gaat zetten om de opmars van het fanatieke en moorddadige fundamentalisme te stuiten. Wij vinden dat de Unie de helpende hand moet bieden om vrede terug te brengen en eerbiediging van de mensenrechten te herstellen in een bevriend land dat culturele, politieke en economische banden met ons onderhoudt. Enfin, ik heb dus een lange opsomming gegeven van problemen die het voorzitterschap voor de boeg heeft, waarbij ik de verschillende segmenten van het beleid van de Unie heb aangeduid.
Tot slot nog twee opmerkingen. De eerste betreft de voorbereiding van het uitbreidingsproces van de Unie. Wij dienen ervoor te zorgen dat de hervorming van het landbouwbeleid niet ten koste gaat van bevoorrechte gebieden en regio's waar typische en kwalitatief hoogstaande voedingsmiddelen worden geproduceerd met een know-how die door eeuwenlange noeste arbeid is verkregen. Mijn tweede opmerking slaat op de hervorming van de structuurfondsen: die mag niet ten koste gaan van gebieden en regio's die momenteel al zwaar gebukt gaan onder ernstige maatschappelijke problemen vanwege de economische crisis of structurele situaties. In beide gevallen is er een reëel risico dat de crisis alleen maar heviger wordt en de betrokken bevolkingen zullen dan geen begrip kunnen opbrengen voor de functie die de Unie met betrekking tot de doelstellingen van het regionaal beleid heeft. In zulke gevallen worden de mensen bang en gaan ze twijfelen, hetgeen trouwens tevens verband houdt met de onzekerheid en het onbegrip die in deze fase ten aanzien van de Europese opbouw heersen. Wij hopen van de ene munt dat het een bindmiddel wordt waarmee allerlei verschillen overbrugd kunnen worden, maar in feite is het zo dat de ene munt de gemoederen nogal in beroering brengt. Groot-Brittannië ijvert weliswaar voor de Economische en Monetaire Unie, maar heeft inmiddels al besloten zelf niet deel te zullen uitmaken van de kopgroep van de euro. Onze kiezers begrijpen niet waarom. Al die onzekerheid spruit voort uit het feit dat men bang is dat zich gevaarlijke situaties aandienen zonder dat de Unie de politieke middelen bezit om deze het hoofd te bieden. In ieder geval is de vraag die wij u stellen, mijnheer de Voorzitter, welke Europese Unie men tot stand wil brengen en of men de Europese Politieke Unie nog wel wil realiseren. Op deze vraag moet een antwoord komen!

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, waarde collega's, als Oostenrijker - en mijn land zal na Groot-Brittannië het voorzitterschap waarnemen - dank ik u, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, voor uw duidelijke belijdenis. U wilt een Europa van de burger, een Europa dat dichter bij zijn burgers, bij zijn mensen staat, een Europa dat zich inzet voor werkgelegenheid en milieu. Als spreker van de PSE-Fractie voor het buitenlands beleid zou ik enkele opmerkingen willen maken over twee crisishaarden die dicht bij ons in de buurt branden en rechtstreeks met onze eigen veiligheidsbelangen te maken hebben. Ik zou u, mijnheer de voorzitter van de Raad, willen vragen om hier in het Parlement dat te bevestigen wat u reeds herhaaldelijk hebt aangekondigd, namelijk dat u van plan bent alles in het werk te stellen om de ontwikkelingen in het Nabije Oosten en Algerije te beïnvloeden.
Dit is geen kwestie van inmenging. Het gaat hier om de legitieme wens van Europa om betrokken te zijn bij de vormgeving van een gemeenschappelijke wereld, bij de behartiging van onze eigen veiligheidsbelangen.
Het Nabije Oosten is ook voor uw voorzitterschap een prioriteit. Helaas is het vredesproces vast komen te zitten. De Europese Unie betaalt ongelooflijk veel geld, meer dan wie dan ook en plukt daar in Palestina, buiten onze schuld, wrange vruchten van.
Wij mogen niet meer de betaalmeester zijn volgens het motto: Europa betaalt en anderen, met name de Verenigde Staten, bevelen, zoals in Bosnië en het Nabije Oosten het geval is. Ik steun uw inspanningen volledig, mijnheer de voorzitter, zeer zeker wanneer de Amerikanen overtuigd moeten worden van de noodzaak in het belang van de vrede een sterker partnerschap op te bouwen in het Nabije Oosten.
Wij willen hetgeen Amerika doet niet tegenwerken. Integendeel, wij willen dat steunen. Maar wij willen ook iets anders. Juist in het Nabije Oosten, in Israël, maar ook in Palestina, moeten wij ons inzetten voor de mensenrechten en de corruptie bestrijden. Overal waar ons geld wordt gebruikt, moet dat ons doel zijn.
Algerije is een zeer tragisch lot beschoren. Ook hier moeten wij ons inzetten voor onze gemeenschappelijke economische en politieke belangen, voor een gemeenschappelijke ruimte en voor controle op de immigratiebewegingen. Het allerbelangrijkste voor ons moet echter een humane ontwikkeling zijn.
De schokkende gebeurtenissen in Algerije, de gruwelijke moordpartijen, de doodsangst voor de Algerijnse nachten mogen niemand onverschillig laten. Hoe kan de regering beweren dat zij alles onder controle heeft? Dat is je reinste hoon! Er zijn vermoedens dat achter deze moordpartijen, direct of indirect, mensen uit de regering, uit het leger zitten. Wij hebben daar geen bewijzen voor, slechts anonieme getuigenissen. Daarom is het des te noodzakelijker dat men contact heeft, dat besprekingen in Algerije worden gevoerd. Daar zullen wij ons in het Parlement net zo goed voor moeten inzetten als u. In Algerije worden onze broers en zusters uitgemoord! Dat mag ons niet koud laten! Wij moeten alles in het werk stellen om voortzetting van deze moordpartijen te voorkomen.

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het voorjaar 1998 is van doorslaggevend belang voor de Europese Unie. Dan wordt de weg naar de derde fase van de Economische en Monetaire Unie afgebakend. De belangrijkste vraagstukken daarbij zijn: wie zullen de deelnemers zijn, hoe zullen de wisselkoersen tussen de deelnemende lidstaten worden vastgesteld en wie komt er aan de top van de Europese Centrale Bank te staan.
Op 25 maart zullen de Europese Commissie en het Europees Monetair Instituut hun verslagen indienen. Dan zal men aan de hand van de bestaande statistische gegevens kunnen vaststellen welke lidstaten aan de stabiliteitscriteria voldoen.
In april beginnen dan de beraadslagingen in het Europees Parlement en de parlementen van de lidstaten. In Duitsland zullen de Bondsdag, de Bondsraad en waarschijnlijk ook enkele deelstaatparlementen advies uitbrengen. De maand april is dus in dit opzicht de maand van de parlementen. Tijdens de vergadering van vrijdag 1 mei neemt de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën, na sluiting van de effectenbeurzen, een besluit over zijn aanbeveling betreffende de lidstaten die deel zouden moeten uitmaken van de kern van de Monetaire Unie. De dag daarna, op zaterdagmorgen 2 mei, zal het Parlement in buitengewone vergadering bijeenkomen en advies uitbrengen over dit voorstel. Deze buitengewone vergadering van het Parlement is noodzakelijk omdat in het Verdrag uitdrukkelijk staat dat het Parlement advies moet uitbrengen over het voorstel van de Raad.
Het definitieve besluit over de groep van deelnemers wordt dan zaterdagmiddag tijdens de vergadering van de staatshoofden en regeringsleiders van de Europese Unie genomen. Dat betekent dat zaterdagavond 2 mei definitief vaststaat welke lidstaten deel zullen uitmaken van de kerngroep van de EMU.
Volgens het tijdschema van de monetaire unie moeten tijdens hetzelfde weekend echter nog twee besluiten worden genomen en wel over enerzijds de definitieve vaststelling van de wisselkoersen tussen de munten van de deelnemende landen en anderzijds de persoon van de voorzitter van de Europese Centrale Bank. Dan zullen de ministers van Financiën - op wier activiteiten, zoals u weet, geen genotsbelasting wordt geheven - waarschijnlijk weer op zondag 3 mei bijeenkomen om de bilaterale wisselkoersen definitief vast te stellen en een voorstel te doen voor de bezetting van het directorium van de Europese Centrale Bank.
Sedert het Verdrag van Maastricht is het Parlement rechtstreeks betrokken bij de besluiten over de benoeming van de voorzitter, de vice-voorzitters en de leden van het directorium van de Europese Centrale Bank. Het Verdrag van Maastricht heeft zich bij de toekenning van deze rechten aan het Parlement laten inspireren door soortgelijke rechten van de Senaat van de Verenigde Staten. In de parlementaire traditie van Europa komt men namelijk nergens een voorbeeld van dergelijke rechten tegen.
De procedure voor de benoeming van de leden van het directorium ligt precies vast: de Raad doet een voorstel, het Europees Parlement brengt advies uit en uiteindelijk nemen de staatshoofden en regeringsleiders een besluit over de landen die tot de kern van de monetaire unie zullen behoren.
De hoorzitting met de kandidaten zal in de bevoegde commissie van het Europees Parlement in de week van 11 tot en met 14 mei plaatsvinden en het Europees Parlement zal waarschijnlijk op 14 mei over het advies stemmen. In aansluiting daarop nemen dan de staatshoofden en regeringsleiders een definitief besluit.
Dat betekent dat het directorium van de Europese Centrale Bank tegen het einde van het Brits voorzitterschap zal zijn samengesteld en de Centrale Bank, zoals gepland, in de tweede helft van dit jaar met haar werk kan beginnen.
Deze week hebben vier Duitse professoren een klacht ingediend bij het Duitse constitutionele hof. Zij beogen daarmee uitstel en indien mogelijk zelfs annulering van de Monetaire Unie. Deskundigen op grondwettelijk gebied hebben vastgesteld dat de belangstelling van de media hiervoor omgekeerd evenredig is aan de kans op slagen. Het Duitse constitutionele hof moet alleen nagaan of is voldaan aan de toetredingscriteria zoals vastgesteld in het Verdrag van Maastricht en de daarbij behorende protocollen. Aan de instellingen van de Europese Unie zijn wat dat betreft uitdrukkelijk afwegings-, beoordelings- en prognosemarges toegekend.
Het Duitse constitutionele hof kan alleen een negatief besluit nemen over de deelneming van Duitsland aan de Monetaire Unie als de staatshoofden en regeringsleiders met hun besluit over de deelneming van de landen inbreuk plegen op het Verdrag van Maastricht. Aangezien echter alle leden het Verdrag in al zijn details wensen na te leven, kunnen wij dergelijke beroepen met een gerust gemoed tegemoet zien. Zij hebben geen kans van slagen.

Rosado Fernandes
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, volgens mij ben ik vandaag van hen die het woord voeren, de enige afgevaardigde van de oudste bondgenootschap van het Verenigd Koninkrijk: Portugal. Wij zijn al sinds de dagen van John of Gaunt met elkaar verbonden en de Portugezen zijn dus goed op de hoogte van de Britten en hun manier van denken.
Ik complimenteer de Britse voorzitter met zijn visie, maar ik wil ook heel vrij en frank verklaren dat de Britse euroscepsis ook in heel wat opzichten heeft bijgedragen aan de hervorming van Europa. Dat mag wat mij betreft niet ongezegd blijven.
Europa is er welbeschouwd niet in geslaagd zijn instellingen zodanig te veranderen dat het dichter bij de burger is komen te staan. Dat kan niet ontkend worden. Toch moet dat wel gebeuren. Europa is er evenmin in geslaagd de strafwetgeving te harmoniseren zodat corruptie en fraude op economisch en voedingsgebied gestraft worden. Het volstaat niet om over controleren te praten. Er moeten strafrechtelijke instrumenten gevonden worden om te kunnen optreden en hen die hun plicht verzaken, te straffen. Praten is gemakkelijk, straffen is moeilijk en dikwijls niet politiek correct.
Ik hoop dat het huidige voorzitterschap de moed heeft dit probleem aan te pakken. Dit is namelijk een van de problemen die ook economisch belang hebben; er wordt niet alleen geld gestolen van de lidstaten en de Unie, het gaat ook om oneerlijke concurrentie, die indruist tegen het economisch model dat ons allen voor ogen staat, óók in een geglobaliseerde economie.
Het is niet zo moeilijk geweest om de lidstaten, ook de zwakste onder hen, te dwingen zich te committeren aan de verplichte beginselen der monetaire convergentie. Er is echter niets gedaan aan convergentie op het gebied van onderwijs en scholing. Juist een dergelijke convergentie kan de burger meer vooruitgang brengen en Europa daadwerkelijk meer open maken, beter in staat om zich te wapenen tegen de bedreigingen van de geglobaliseerde economie.
Tot slot: ongetwijfeld moet het gemeenschappelijk landbouwbeleid hervormd worden, maar laten we in 's hemelsnaam niet vervallen tot het fabriceren van junk food; dat is precies wat momenteel gebeurt in die landen die de mond vol hebben over de rechten van de consument maar niets doen om zijn gezondheid te beschermen.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, geachte collega's, mijn fractie heeft net als andere fracties reeds commentaar geleverd op de inhoud van het programma van het Britse voorzitterschap, maar ikzelf wilde nog een paar punten de revue laten passeren die naar mijn smaak het belangrijkst zijn. Zo waren er, mijnheer de voorzitter van de Raad, een aantal vraagstukken die u eerlijk gezegd alleen maar terloops hebt vermeld, onder meer het vraagstuk van de drugsbestrijding, waarvan ik graag had gehad dat u daar wat uitvoeriger op was ingegaan. Er zijn overigens in het Europees Parlement vandaag besprekingen gaande over het probleem van drugsbestrijding. Ik vermoed dat wij tijdens dit halfjaar zonder meer de kans krijgen om over allerlei zaken met elkaar van gedachten te wisselen en om met name dit thema te bespreken waar wij werkelijk zwaar aan tillen. Ik geloof dat dit vraagstuk bepaald niet luchthartig aangepakt mag worden: in ons steeds verder geïntegreerde Europa met haar steeds hechter wordende ene markt is op zijn minst een gecoördineerde aanpak op Europees niveau nodig.
In dit korte betoog wil ik verder nog één punt aanraken, hopend dat een en ander blijft beklijven en dat dus mede op basis hiervan het optreden van het Britse voorzitterschap beoordeeld kan worden. Het gaat over een thema dat niet alleen het Europees Parlement na aan het hart ligt, maar ook kennelijk de Britse regering, die ik bij dezen trouwens wil complimenteren, omdat zij als voorzitter van de Unie reeds een standpunt terzake heeft ingenomen. Ik doel op de kwestie van het Permanente Strafgerecht. Zoals bekend zijn daarover momenteel besprekingen gaande bij de Verenigde Naties en dit jaar, aan het einde van het Britse voorzitterschap, van 15 juni tot 17 juli, zal er over dit thema een internationale diplomatieke conferentie in Rome worden gehouden. Het is de bedoeling dat dan het Permanente Strafgerecht in het leven wordt geroepen.
Uw regering heeft in het laatste voorbereidende comité van de VN een moedig standpunt terzake ingenomen. Niet alleen heeft zij gepleit voor oprichting van het gerechtshof, maar ook voor een eerlijk, onpartijdig hof dat geen last zou hebben van veto's van de Veiligheidsraad. U bent de eerste permanente vertegenwoordiger van de Veiligheidsraad die met zo'n vergaand standpunt aan komt zetten, wat wel wordt genoemd het standpunt van de "like-minded countries" . Wij weten hoeveel een ander permanent lid van de Veiligheidsraad, tevens lid van de Europese Unie, tegen de stroom in probeert te roeien, en wij weten hoe sterk de vastberadenheid van andere landen zoals Duitsland en Italië is.
Mijn vraag is of het Britse voorzitterschap de landen van de Europese Unie zodanig zal trachten te coördineren dat de Unie in juni 1998 echt maar met één stem zal spreken ten gunste van een onpartijdig en efficiënt gerechtshof.

Antony
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik heb hier een boekje getiteld "Le statut des moines" van Ibn Taymiyya. Dit boekje is te koop in Brussel en tevens in Parijs, in de rue des Fossés-St-Bernard. Het is de rechtvaardiging van de moord op de monniken in Tibéhirine.
De vertaler van het boekje is Nasreddin Lebatelier. Misschien kunnen we de heer Jean Michot, voorzitter van de moslimgemeenschap in België en professor aan de Université Catholique de Louvain, vragen wat het echte pseudoniem is van de heer Nasreddin Lebatelier?
De onwetendheid over de islam is bedroevend. De heer Cohn-Bendit sprak daarstraks in dezelfde trant als de heer Raymond Barre, die ons zei: " Er moet gestreefd worden naar een islam in Franse stijl, een islam waarin de moskee volgens de beginselen van de Republiek zal functioneren" . Daaruit blijkt dat men niets van de islam weet. Daaruit blijkt dat de koran niet is gelezen, want er bestaat geen alternatieve koran: de koran maakt geen verschil tussen het geestelijke en het wereldlijke zoals het christendom. Daaruit blijkt de onwetendheid over een werkelijkheid die ik 15 jaar lang in Beiroet heb ervaren, waar ik heb gezien hoe wijken geleidelijk veranderden en waar de politie, het leger en tenslotte zelfs ministers aan identiteitscontroles werden onderworpen.
In onze wijken, in 400 wijken in mijn land, zie ik de Tahl Zaatar tot stand komen die ik heb gekend in Beiroet: het Dar-el-Islam doet zich gelden, en elders is er het Dar-el-Harb, maar daar weet u allemaal niets van. Een reis naar Algerije zal u echt de ogen niet openen, want de informatie hebben wij al. Een beetje islamitische cultuur zou op zijn plaats zijn voor de onkundige leden van deze Vergadering.

Donnelly, Alan
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter van de Raad wel even zeggen dat er achter het laatste betoog slechts een zeer kleine minderheid in deze Vergadering staat en dat het geenszins representatief is voor de standpunten van het Europees Parlement.
Ik wil het hebben over de Economische en Monetaire Unie en over de economische coördinatie. Een van de voornaamste taken van het voorzitterschap zal er natuurlijk in bestaan de eindfases van de Economische en Monetaire Unie zeer zorgvuldig te begeleiden. Ondanks het besluit van de Britse regering om Groot-Brittannië in de eerste fase niet tot de gemeenschappelijke munt te laten toetreden, denk ik dat verreweg de meeste mensen in deze Vergadering erkennen dat de nieuwe regering en het voorzitterschap vast van plan zijn om de laatste fase van de Economische en Monetaire Unie tot een goed en veilig einde te brengen.
Waar wij ons in deze Vergadering grote zorgen over maken is de verantwoordingsplicht van de Europese Centrale Bank, de rol van die Centrale Bank na de totstandkoming van de Economische en Monetaire Unie en na de totstandkoming van de euro in het algemeen. We zouden met het Britse voorzitterschap graag een dialoog opzetten en deze dan voortzetten met het Oostenrijkse voorzitterschap over de rol van de economische coördinatie en de verantwoordingsplicht van deze bank. Wij maken ons grote zorgen over de mogelijkheid dat de Europese Centrale Bank geen voeling meer zou hebben met de burgers van de Europese Unie.
Ofschoon het Verdrag van Maastricht bepaalt dat de Centrale Bank onafhankelijk is, betekent dat niet dat de Bank geen rekenschap af zou moeten leggen aan de mensen van de Europese Unie. Ik wil de fungerend voorzitter van de Raad graag vragen of hij de komende zes maanden met het Europees Parlement in dialoog zal treden om te bewerkstelligen dat de Europese Centrale Bank naar behoren rekenschap aflegt en dat de doelstellingen van de Economische en Monetaire Unie de doelstelling van de werkgelegenheid binnen de Europese Unie zullen bevorderen.
Op 1 januari 1999 zal de Monetaire Unie een feit zijn, maar velen van ons geloven niet dat er op 1 januari 1999 ook sprake zal zijn van een Economische en Monetaire Unie. Namens mijn fractie wil ik de fungerend voorzitter van de Raad graag vragen welke stappen er gedurende het Britse voorzitterschap genomen kunnen worden om er een deugdelijke Economische en Monetaire Unie van te maken. De fungerend voorzitter heeft in zijn toespraak gesproken over het feit dat meer werkgelegenheid een cruciale doelstelling is van de Britse regering. Aangezien het nu nog maar een kwestie van maanden is voordat de Economische en Monetaire Unie er is, kan hij misschien in zijn reactie op het debat aan ons uitleggen wat er tijdens het Britse voorzitterschap nog meer kan worden gedaan om ervoor te zorgen dat de doelstellingen van de Economische en Monetaire Unie aansluiten bij de doelstelling van het creëren van meer banen in de Europese Unie.
Voorts vinden wij het ook van essentieel belang dat de euro aan de burgers van de Europese Unie wordt verkocht. Wij zijn beland bij de afronding van het technische werk van de Economische en Monetaire Unie, terwijl de burgers in de Europese Unie gewoon niet weten hoe het hele proces in elkaar zit. Het is uitermate belangrijk dat het Britse voorzitterschap de informatiecampagne voor de Europese burgers overal in de Europese Unie stimuleert als zijnde hun project en niet alleen het project van politici en dat het iets is dat belangrijk voor ze is.
Daarom wil ik de fungerend voorzitter ter afronding nog vragen iets te zeggen over de campagne die in de loop van dit jaar moet worden opgezet om ervoor te zorgen dat de burgers het proces van de Economische en Monetaire Unie begrijpen en beseffen dat het ten gunste van henzelf en van de toekomst is dat dit project op een deugdelijke manier wordt voltooid.

Méndez de Vigo
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, aan het begin van uw betoog hebt u met gevoel voor humor gesteld dat elk voorzitterschap zegt dat het voor een historisch moment staat. Dat is juist. Maar wat elk voorzitterschap ook zegt, is dat het nauw zal samenwerken met het Europees Parlement.
Wij - sommigen van ons gaan al een tijdje mee - zullen u over zes maanden beoordelen op uw daden, en niet op uw goede bedoelingen. Maar ik heb waardering voor de intentie.
Uw betoog, mijnheer Cook, deed me denken aan sommige composities van Sir Edward Elgar: aangenaam om naar te luisten, elegant, makkelijk mee te neuriën, maar laten we vooral letten op de inhoud.
U zegt: " wij willen een efficiënt Europa" . Dat is precies wat dit Parlement wil. En dit Parlement heeft op 19 november, in zijn advies over het Verdrag van Amsterdam, een aantal recepten aangedragen die mevrouw Green vandaag in herinnering heeft gebracht: voor een efficiënt Europa is het nodig dat de Commissie versterkt wordt, dat het medebeslissingsrecht wordt uitgebreid, dat meer besluiten worden genomen bij gekwalificeerde meerderheid en dat er een herweging van de stemmen binnen de Raad komt.
Mijnheer Cook, u hebt gezegd: wij willen een sterk Europa, dat in de wereld eensgezind optreedt en met een mond spreekt. Helemaal mee eens. Dat is wat ook wij willen en u beschikt over een wapen om dat doel op het vlak van de internationale economische betrekkingen te bereiken: de Commissie de bevoegdheid geven om te onderhandelen, zoals is bepaald in het oude artikel 113 van het Verdrag.
U zegt: wij willen de strijd tegen drugs op de politieke agenda zetten; dat is wat de mensen bezighoudt. En ons ook. Mijnheer Cook, staat u mij toe dat ik u het volgende vraag: Denkt u dat het verslag van mevrouw D'Ancona - voorwaar een vertegenwoordigster van uw politieke richting - in de richting gaat van wat de mensen willen?
De Europese munt. U - de Britse regering - hebt het volste recht er buiten te blijven. Niets tegen in te brengen. De Britse regering zegt: er kleven te veel risico's aan, te veel onzekerheden, onze politiek is "wait and see" . Welnu, wat de Fractie van de Europese Volkspartij betreft, gaan we op 3 mei met zijn allen die stap zetten: wij gaan de risico's lopen, wij aanvaarden de politieke prijs van de onzekerheid. U hebt het volste recht uw eigen keuzes te maken, maar laat ik u dit zeggen: wachten tot de risico's en de onzekerheden zijn weggeëbd is een gemakkelijke positie waarvoor u tezijnertijd, zoals voor alle gemakkelijke posities, de rekening gepresenteerd zult krijgen.
U hebt het over fraudebestrijding, over het voorkomen dat geld verkeerd wordt besteed. U hebt gelijk. Wij zijn het roerend met u eens, en dit Parlement heeft altijd vooropgelopen in die strijd; maar het lijkt mij niet verstandig om de verdenking te doen postvatten dat het geld van de belastingbetaler in de Europese Unie verkeerd besteed wordt. Onderzoeken: ja; sancties: ja, maar laten we voorzichtig zijn met verdachtmakingen, die bovendien niet op waarheid berusten.
Tot slot, mijnheer Cook, hebt u het in uw toespraak gehad over veel samenwerking, veel marktwerking, veel doelmatigheid, veel pragmatisme. De wereld, zegt u, is veranderd sinds Monnet en Schuman, en u hebt gelijk. Maar de idealen van die wereld zijn niet anders geworden. Europa is meer dan een markt, mijnheer Cook: voor dat doel werd in de jaren zestig al de Europese Vrijhandelsassociatie opgericht. Maar Europa is meer, veel meer dan een markt.
Toen het Britse volk in 1974, in een op initiatief van een socialistische regering georganiseerd referendum, zijn goedkeuring gaf aan toetreding tot de Europese Gemeenschappen, betekende dat niet alleen de toetreding tot een markt, maar tevens de deelname aan een belangrijk, een zeer belangrijk politiek project.
Het zou mij zeer lief zijn als het Britse voorzitterschap over Europa sprak als een politiek project, en niet alleen als een marktproject. Dat is heel belangrijk, want dit Parlement ziet de Europese Unie als een politiek project en wij zouden graag zien dat het Britse voorzitterschap zich op dat punt niet vergist want - om Lord Halifax te citeren - wij zouden het betreuren als het Britse voorzitterschap overkwam wat hem overkomt die niet weet waar hij naar op weg is, en die dus overal uit kan komen.
Moge dat dus niet gebeuren, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, en dat uw voorzitterschap vruchtbaar moge zijn, en dat allen er de vruchten van mogen plukken.

Daskalaki
Mijnheer de Voorzitter, Groot-Brittannië vervult het voorzitterschap van de Raad op een zeer belangrijk moment in de ontwikkeling van de Unie. Het lot wil dat dit land de onderhandelingen opent voor toetreding van nieuwe leden. Dit keer is de uitbreiding echter anders dan vorige keren. Onder de kandidaten hebben wij enerzijds landen die zich tijdens de koude oorlog aan de andere kant van het zogeheten IJzeren Gordijn bevonden en anderzijds Cyprus. De geschiedenissen van Cyprus en Groot-Brittannië zijn nauw met elkaar verbonden. Gedurende een aantal eeuwen liepen deze gelijk op. Groot-Brittannië heeft, aanvankelijk als koloniale en later als garanderende mogendheid, een goede, maar in bepaalde gevallen ook een zeer slechte invloed uitgeoefend op de ontwikkelingen op het eiland. Daarom heeft Groot-Brittannië een schuld te vereffenen. Het zal de toetredingsonderhandelingen met de regering van de republiek Cyprus moeten openen in de geest van hetgeen herhaaldelijk in deze Vergadering, in de Raad en de Commissie werd beklemtoond, namelijk dat de oplossing van de kwestie Cyprus geen toetredingsvoorwaarde mag zijn. Dit betekent dat, zoals ook commissaris Van den Broek reeds zei, Cyprus niet eeuwig een gegijzelde kan blijven van Turkije. Als ik het wel begrepen heb, heeft ook de fungerend voorzitter van de Raad iets dergelijks in zijn redevoering gezegd.
Op de drempel van de nieuwe eeuw wordt de Europese Unie geconfronteerd met talrijke problemen. Talrijk zijn tevens haar toekomstidealen. Na het zeer succesvolle Luxemburgse voorzitterschap - dat duidelijk heeft bewezen dat de zogenaamde institutionele argumenten voor uitsluiting van kleine landen van het elk half jaar wisselende Raadsvoorzitterschap kant noch wal raken - moet Groot-Brittannië zich buigen over het werkgelegenheidsdossier. Het zal gevolg moet geven aan de buitengewone Topconferentie van Luxemburg. Het zal moeten voortborduren op Agenda 2000 en een nieuwe impuls moeten geven aan het binnenlands en buitenlands beleid van de Unie in een wereld waarin nauwelijks nog grenzen bestaan.
De EMU is een onderwerp waar reeds lang en breed over is gesproken. De EMU is echter niet het enige. Ook moet gewerkt worden aan andere beleidsvormen zoals gelijke kansen, jeugd, gezondheid, cultuur, milieu, vervoer, telecommunicatie, landbouw, toerisme en energie. Wij wensen allen het Brits voorzitterschap veel succes.

van Velzen, Wim
Voorzitter, Robin Cook is begonnen met te herinneren aan de woorden van elke voorzitter als hij begint, de ambitie, enzovoort. Misschien is het wel aardig om te herinneren aan de slotwoorden van elke voorzitter en dat is de verzuchting dat een half jaar toch vreselijk kort is gebleken. Het is na die lijst van wensen misschien wel aardig om daaraan herinnerd te worden.
Ik wil mij concentreren op werkgelegenheid en sociaal beleid. Ik baseer mij daarbij op een brochure uitgegeven door het voorzitterschap met de titel: Europe working for the people waarin twee prioriteiten voorkomen die met werkgelegenheid te maken hebben. De eerste is de zogenaamde derde weg in Europa: economische hervorming gebaseerd op employability . De tweede is scholing en niet regelgeving.
Ik wil mij in de eerste plaats even op dat tweede punt concentreren. Naar mijn mening wordt daarmee de betekenis van de combinatie flexibiliteit en zekerheid, een combinatie die wij hier in het Europees Parlement nogal belangrijk vinden, onvoldoende recht gedaan. Er wordt ook onvoldoende recht gedaan aan de economische betekenis van een goed sociaal beleid met goede sociale spelregels. Dat is geen pleidooi voor starheid en bureaucratie, maar hervorming van de economie vindt nu eenmaal het beste en het soepelst plaats als individuen ook zekerheden hebben. Dat is in veel onderzoeken inmiddels aangetoond. Dezelfde onderzoeken tonen overigens ook aan dat her- en bijscholing het best geschiedt als mensen goed gehonoreerd worden. Het is bijna een tragische tegenstelling: hoe slechter betaald des te minder ambities om ook bijgeschoold te worden en minder ambitie bij werkgevers om erin te investeren.
De toetreding tot het sociaal protocol was voor ons en zeker voor de leden van de socialistische fractie werkend in de sociale sector een enorme opluchting. Wij hebben de ondertekening van het sociaal protocol gezien als een keuze van het Verenigd Koninkrijk voor een ander model, een ander model ook voor het Verenigd Koninkrijk met een sociale dialoog en een betere organisatie en eerlijker verdeling van de arbeidstijd. Ik roep het voorzitterschap op deze visie niet te laten overschaduwen door een te enge roep om flexibilisering en liberalisering. Liberalisering die er in mijn land op het gebied van de gezondheidszorg toe heeft geleid dat de kloof tussen de haves en de havenots is gegroeid.
Ik ben buitengewoon content over het feit dat u Cardiff tot meer wil maken dan alleen een deadline . Dat u daar ook een eerste evaluatie wil laten plaatsvinden van de nationale plannen. Maar mag ik dan alvast opmerken dat Luxemburg echt veel meer betekende dan leren, leren, leren en de EMU? Luxemburg was en is een keuze voor een policy mix , voor een verschuiving van lasten op arbeid naar andere bronnen en voor herverdeling van arbeidstijd. Cardiff zou daarom meer moeten zijn dan het verzamelen en zelfs evolueren van plannen. In de followup van Luxemburg behoort de eerste aandacht uit te gaan naar de vormgeving van een gebalanceerd economisch bestuur in de Unie en de ontwikkeling van een gecoördineerde Europese werkgelegenheidsstrategie inclusief belastingen. Het spijt mij dat ik moet constateren dat over die aspecten de boodschappen van het Verenigd Koninkrijk op dit moment erg vaag zijn. Ik hoop dat daar vandaag meer duidelijkheid over komt.

Böge
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, waarde collega's, voortbordurend op hetgeen de collega's van mijn fractie reeds zeiden, zou ik de aandacht van het voorzitterschap willen vestigen op enkele resoluties van het Parlement van december jongstleden die zowel voor de Commissie als voor de Raad van groot belang zijn. Het Parlement heeft in zijn resolutie over de tweede lezing van de begroting enkele taken genoemd die ook voor het werkprogramma van het voorzitterschap belangrijk zijn. Ik zou u, mijnheer de fungerend voorzitter, dan ook willen vragen of u bereid bent daar vandaag een uitspraak over te doen. Of kunt u ons zeggen wanneer het voorzitterschap van plan is naar onze commissies te komen om een standpunt terzake te bepalen?
Na de succesvolle begrotingsprocedure 1998 hebben wij gezegd dat wij aan het begin van dit jaar een informeel overleg met de Raad wilden om tijdig te kunnen beginnen met de vaststelling van realistische, gemeenschappelijke begrotingsdoeleinden. Tevens hebben wij toen gezegd dat wij, gezien het succes van de procedure voor de landbouwuitgaven, institutionalisering van deze procedure verwachtten en uiterlijk maart 1998 daarover besprekingen wilden hebben.
Verder hebben wij in de resolutie over het werkprogramma van de Commissie duidelijk gemaakt dat wij eindelijk overeenstemming tussen de instellingen willen over het vraagstuk van de rechtsgrondslagen. Mijns inziens moet het Brits voorzitterschap ook aandacht schenken aan dit niet bepaald boeiende thema.
Bovendien moeten wij, op grond van hetgeen in Luxemburg werd besproken en een vast standpunt van het Parlement is, een begin maken met de voorbereiding van de hervorming van het stelsel van eigen middelen. Dit zal een langdurige procedure zijn die zeker niet in een half jaar afgewikkeld kan worden.
Uitgaande van de in de enquêtecommissie BSE opgedane ervaringen stelt ik vast dat iets ontbreekt dat mijns inziens reeds onder Luxemburgs voorzitterschap in de Raad Algemene Zaken onderwerp van gesprek had moeten zijn. Het is prima als u zegt dat u, met het oog op transparantie en openheid, openbare debatten in de Raad wilt. Ik verwacht echter ook dat, met het oog op een betere samenwerking tussen de instellingen, onafhankelijk van de juridische interpretatie van artikel 3 van het interinstitutioneel akkoord inzake het recht op enquêtecommissies, de Raad een verklaring aflegt waarin hij zegt dat ter bevordering van de transparantie in de toekomst ook nationale ministers uitnodigingen zullen aanvaarden om voor enquêtecommissies van het Europees Parlement te verschijnen. Het zou mij ten zeerste verheugen indien u als voorzitter van de Raad een positief antwoord daarop zou kunnen geven.
Dan heb ik nog twee korte opmerkingen over het landbouwbeleid. Het is duidelijk dat u hier ook de historisch bepaalde, traditionele landbouwfilosofie van het Verenigd Koninkrijk hebt uitgedragen. Ik ben benieuwd of u erin zult slagen tijdens uw voorzitterschap de fundamentele filosofie van de gemeenschappelijke marktordening voor bananen aan te passen en in overeenstemming te brengen met uw opvattingen als voorzitterschap over het landbouwbeleid. Dat zal een zeer spannend debat worden en daar moeten wij op onze qui-vive zijn. Agenda 2000 moet her en der worden bijgeschaafd en het Parlement beraadslaagt daarover. Het gaat hierbij om liberalisering en hogere belasting voor de Europese landbouw enerzijds en gelijktijdige vermindering van de uitgaven anderzijds.
Inderdaad is dat een loodzware taak waar iedereen onder bezwijkt. Wij moeten echter een afspraak maken over de hervorming. Een aanpassing is onontbeerlijk om voor alle betrokkenen de weg te effenen naar een Europees landbouwmodel. Gelijktijdig zal men echter in het kader van de WHO moeten zorgen voor de toepassing van een clausule inzake consumentenbescherming.

Van Bladel
Voorzitter, concrete acties lijken de rode draad in het Britse voorzitterschap. Daarom heb ik een aantal vragen voor de heer Cook die ik trouwens veel succes toewens met deze zware en historische taak.
Punt één, Algerije. Terecht dat de EU de helpende hand reikt maar kan het Britse voorzitterschap aangeven hoe het de activiteiten in kaart brengt van groepen afkomstig uit Algerije, Bahrein, Egypte, die simpelweg van achter een fax in Londen hun agressieve plannen de wereld insturen. En wat gaat het Britse voorzitterschap daartegen doen?
Punt twee, de Aziatische crisis. In juni vorig jaar heb ik in een schriftelijke vraag aan de Raad voorgesteld een speciale EU-ambassadeur voor de Aziatische regio te overwegen. Wanneer krijg ik antwoord? Deze persoon had al lang in de Aziatische regio horen te zijn om de crisis te helpen oplossen.
Gisteren bespraken we hier de Transatlantische Agenda. Aan de vooravond van uw bezoek aan Washington vraag ik u met de Amerikanen de toekomst van SFOR te bespreken en te bepleiten dat culturele audiovisuele producten vanuit Europa toegang krijgen tot de Amerikaanse markt. Gaat u een begin maken met de noodzakelijke aanpassing van de Europese instellingen om de uitbreiding echt mogelijk te maken?
Punt zes, Turkije. De relatie met dat land mag mijns inziens niet ondergeschikt worden gemaakt aan de Cypruskwestie. Wat doet u om de financiële blokkade tegen Turkije op te heffen? Wij gebruiken Turkije als NAVO-partner, maar zijn niet bereid helderheid te geven over hun kans op het lidmaatschap.
Mijnheer Cook, u wilt niet abstract zijn maar concreet. Hier hebt u een kans wat betreft de stabiliteit in Europa.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, ik ben bijzonder verheugd het voorzitterschap hier vandaag te mogen begroeten en stel met groot genoegen vast dat commissaris Kinnock gedurende het gehele debat aanwezig is geweest, hetgeen doet denken aan de efficiënte samenwerking tussen beide heren in het verleden - met name natuurlijk in een welbepaalde campagne in 1983.
Ik ben blij met de belofte van de fungerend voorzitter om het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid efficiënter te maken. Ik wil er dan ook bij de Raad op aandringen om nu aan de slag te gaan met de afspraken waartoe besloten is in het Verdrag van Amsterdam om het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid efficiënter te maken, met name de eenheid voor planning en vroegtijdige waarschuwing. Zodra het Verdrag dus is geratificeerd, kunnen we ons gaan inzetten voor een efficiënter gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
Het is duidelijk dat de eerste prioriteit Algerije geldt, een land dat momenteel blijkbaar in zijn eigen bloed verdrinkt. Maar we zullen ook moeten erkennen dat er in Algerije alleen iets te bereiken valt met stille diplomatie, het opbouwen van zelfvertrouwen en met de dialoog.
En dat is natuurlijk nu net wat het Parlement heeft proberen te bereiken met zijn hoorzitting over Algerije en zijn voornemen om een delegatie te sturen die met de parlementariërs in Algerije kan praten. Dat toont denk ik aan dat het Europees Parlement, wanneer het zich met kwesties als deze en met mensenrechtenkwesties in het algemeen bezighoudt, een verantwoordelijke en efficiënte rol kan spelen. Ik hoop dat het voorzitterschap gebruik zal maken van het feit dat het dit jaar de 50ste gedenkdag is van de Verklaring van de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties, om een dialoog of een triloog te organiseren met de Commissie en het Parlement om te bewerkstelligen dat het beleid van de Europese Unie inzake mensenrechten een breder spectrum en meer samenhang heeft dan in het verleden het geval geweest is.
Ik zou ik er met klem bij de fungerend voorzitter op aan willen dringen aandacht te besteden aan twee gebieden die het risico lopen op te gaan in het tumult van andere debatten. Ten eerste hebben we in het voormalige Joegoslavië een potentieel explosieve situatie in Kosovo die schijnbaar met de dag slechter wordt. Ik hoop dat het voorzitterschap op dat gebied initiatieven kan nemen. Ik hoop dat wij in Oekraïne zullen aandringen op een degelijke tenuitvoerlegging van de partnerschap- en samenwerkingsovereenkomst en dat we alles doen wat we kunnen om de hervormingen in Oekraïne, waar de situatie er ook met de dag op achteruitgaat, aan te moedigen.
Tot slot ben ik blij met de verbintenissen ten overstaan van het uitbreidingsproces, maar ik hoop dat we aandacht kunnen besteden aan de Europese Conferentie omdat deze naar mijn gevoel een gelegenheid biedt voor een daadwerkelijke Europese politieke ruimte die ons in staat zal stellen een dialoog op te zetten met landen die nog niet zover zijn dat zij tot de Unie kunnen toetreden of die daarover onderhandelen, zodat we ze zo spoedig mogelijk het gevoel kunnen geven dat ze deel uitmaken van onze familie.
Ik weet dat we aan Turkije beloftes hebben gedaan en hoop dat we Turkije over de streep kunnen trekken, op voorwaarde dat het land bereid is de ambities en het streven van de Europese Unie te aanvaarden op het vlak van de uitbreiding, met name met betrekking tot Cyprus.

Bernard-Reymond
Mijnheer de minister, ik heb twee minuten de tijd om het woord tot u te richten.
In tien seconden van mijn spreektijd wens ik u de komende zes maanden oprecht succes met uw voorzitterschap en juich ik uw inspanningen toe om uw land meer bij de opbouw van Europa te betrekken.
Dan blijven er nog honderdzes seconden over voor vier overwegingen in verband met verklaringen die u, of uw premier, vandaag of in de afgelopen weken heeft gedaan.
Ten eerste uw lofwaardige zorg om Europa dichter bij de burgers te brengen. Ik denk dat er tot dusver niet voldoende nagedacht is over de twee begrippen "nabijheid" en "subsidiariteit" , die niet hetzelfde betekenen. De keuze welke kwestie eerst moet worden opgelost en het juiste niveau waarop het antwoord moet worden gezocht, zijn belangrijker dan een Europa dat dicht bij de burger wil staan en zich derhalve alleen met de dagelijkse beslommeringen bezighoudt. Ik hoop dat uw pragmatisme tot intelligente oplossingen zal leiden.
Tweede opmerking: u wilt een leidende rol spelen in Europa. Daar klaagt niemand over. U weigert echter meteen tot de euro en zelfs het EMS toe te treden, terwijl uw economie dit wel zou toelaten, zelfs meer nog dan die van andere lidstaten. Denkt u niet dat u daardoor deze tot uiting gebrachte wil aanzienlijk verzwakt?
Als u voor Londen te Europees en voor Brussel niet Europees genoeg bent, kies dan de weg van de toekomst en betoon moed. Wacht niet tot de anderen het spits hebben afgebeten.
Derde opmerking: u velt een streng oordeel over het gemeenschappelijk landbouwbeleid. U verlangt echter vurig naar een derde weg tussen het liberalisme en het protectionisme in. Tegenover de mondialisering die meer voordan nadelen heeft, maar waarvan de logica toch tot uniformering leidt, kiest u er toch voor om aan een beschavingsproject te werken, een project dat typisch Europees is. U mag echter niet vergeten dat een bepaalde opvatting over de landbouw, de plattelandsontwikkeling en het milieu onderdeel is van dit project.
Mijn vierde en laatste opmerking: de historische ervaring van iedere grote Europese natie zal bij de opbouw van Europa een rol spelen. Deze ervaring wekt bij anderen veelal angst en stereotiepe beelden op. Op het Europese vasteland krijgt men regelmatig de indruk dat het Kanaal voor u breder is dan de Atlantische Oceaan als we het hebben over internationaal beleid. Houd dit voor ogen nu u leiding geeft aan Europa!
Tot slot, als u een beetje rekening houdt met deze vier opmerkingen, zullen de Fransen het u vergeven dat u Waterloo als uitgangspunt voor uw voorzitterschap hebt gekozen.

De Voorzitter
Beste Collega's, zoals ik de hele ochtend al probeer aan te geven hebben we een ernstig probleem: 30 minuten spreektijd moeten worden ingepast in 13 minuten. Dat kan natuurlijk niet. Er zijn twee opties. Alle nog resterende sprekers zijn EVP- of PSE-leden. Ofwel gaat men ermee akkoord dat degenen die drie minuten spreektijd hebben dat terugbrengen naar twee minuten, en degenen met twee minuten naar anderhalve minuut, ofwel ronden we het debat nu af met de fungerend voorzitter. Zouden de fracties het daarmee eens zijn? Ik weet dat het niet zo aangenaam is maar dit zijn de keuzemogelijkheden. Ik begrijp dat de leden liever wat korter het woord willen voeren, maar wel in aanwezigheid van de fungerend voorzitter.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek snel en bied bij voorbaat de tolken mijn excuses aan. Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, de ontwikkelingen die zich de laatste weken hebben voorgedaan op het gebied van het asielbeleid in de Europese Unie baren ons grote zorgen. Wij willen de aandacht van het voorzitterschap hierop vestigen. Ik heb de laatste dagen de gelegenheid gehad Koerdische vluchtelingenkampen in Italië te bezoeken en heb daarbij vastgesteld dat het officiële beeld van de vluchtelingenstroom in de Europese Unie niet strookt met de werkelijkheid.
Deze vaststelling roept bij mij enige bitterheid op. Bij de publieke opinie in Europa wordt immers de indruk gewekt dat wij binnenkort zullen worden overstelpt door een mensenmassa uit Turkije en Irak. In werkelijkheid gaat het om enkele honderden mensen die door de Italiaanse politie worden bewaakt en door de Italiaanse autoriteiten grondig worden gecontroleerd. Hun asielprocedures zullen precies volgens de wet, onder zeer strenge controle en zonder enige bewegingsvrijheid voor de aanvragers worden afgewikkeld.
Dit brengt mij bij een tweede vaststelling. In de Europese Unie bestaat een kloof tussen enerzijds de steeds grotere uitdieping op economisch gebied en de overvloed aan wettelijke regelingen voor de binnenmarkt en anderzijds het gebrek aan wettelijke bepalingen voor de burgerlijke grondvrijheden en hun organisatie. Er ontbreekt een duidelijke definitie van buitengrenzen en van de taken die de met de bescherming van de buitengrenzen belaste autoriteiten moeten vervullen.
Wij hebben ook geen immigratierecht in de Europese Unie. Dat is de reden waarom het asielrecht steeds weer de sleutel tot immigratie wordt en uiteindelijk als grondrecht steeds minder wordt geaccepteerd in onze samenlevingen. Wij hebben, zegt men, een termijn van vijf jaar nodig voor de harmonisatie van het recht inzake asiel, immigratie en buitengrenzen. Dat is veel te lang! Uit de gebeurtenissen van de afgelopen weken blijkt dat die termijn korter moet zijn. Als u in uw voorzitterschap daarmee rekening zou kunnen houden, zouden wij u dankbaar zijn.

Chanterie
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, ik verheug mij op het nieuwe Britse voorzitterschap dat positief staat ten opzichte van de verdere ontwikkeling van de Unie. Sedert 1979 hebben de regeringen van Margaret Thatcher en John Major alles gedaan om de Europese sociale ontwikkeling tegen te houden. Dit heeft geleid tot een eenzijdige ontwikkeling van de Unie en op een bepaald moment ook tot een onaanvaardbare discriminatie tussen werknemers in Europa. Fundamentele sociale rechten moesten niet gelden voor het Verenigd Koninkrijk. Gelukkig heeft de Labour-regering hieraan een einde gemaakt en kan het sociaal protocol nu functioneren voor de Vijftien en vervolgens opgaan in het Verdrag van Amsterdam.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, u hebt duidelijk onderstreept dat u van de EMU een succes wil maken. Voor de bevolking zal de EMU een succes worden als er ook een sociale Unie wordt uitgebouwd, een sociale Unie die de principes van de sociale markteconomie overeind houdt, dat wil zeggen gebaseerd op sociale rechtvaardigheid en solidariteit.
Het probleem van de interne markt is dat de sociale dimensie niet voldoende mee ontwikkelt. Ik vrees dan ook dat het sociaal programma van het Britse voorzitterschap op dit vlak onvoldoende perspectieven biedt. Er zijn weinig wetgevende initiatieven voorzien om de sociale sokkel te verstevigen met minimumnormen zowel op het vlak van arbeidsmarktbeleid als van sociale zekerheid.
De schok die de brutale sluiting van Renault-Vilvoorde een jaar geleden heeft teweeggebracht, lijkt voorbij. De kreet naar meer sociaal Europa schijnt alleen nog een verre echo. Het zou een zware vergissing zijn de urgentie voor een meer sociaal Europa nu te onderschatten. Sociale urgentie die komt meespelen ook als wij het hebben over de derde fase van de EMU, ook als wij spreken over toetredingsonderhandelingen, ook als wij spreken over fiscaliteit en vooral als wij spreken over werkgelegenheid die niet alleen mag zijn opleiding en training maar ook tewerkstelling via transeuropese netwerken, buurtdiensten, milieu-investeringen en dergelijke.

Roth-Behrendt
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, staat u mij toe te zeggen dat ik zeer verheugd ben over het feit dat u op uw prioriteitenlijst zulk een hoge plaats toekent aan de grote milieusectoren water, lucht en afval. Als het Britse voorzitterschap het Europees Parlement daarbij behulpzaam zal zijn, zult u als een van de progressieve en succesvolle voorzitterschappen de geschiedenis ingaan. Ik wil u daarbij echter wel te bedenken geven dat hetgeen u zo algemeen noemt, ook zijn beslag moet vinden in andere beleidsvormen. Ook moet u bij de hervorming van de verordening inzake de structuurfondsen er nauwlettend op toezien dat de milieubescherming een onderdeel van alle structuurfondsen wordt. Dat moet u in het komende halfjaar bijzonder goed in de gaten houden en ook alle anderen duidelijk maken. Nu ik toch de commissaris voor vervoer instemmend zie knikken, wil ik onmiddellijk ook mijn enthousiasme tot uitdrukking brengen over de koppeling tussen vervoers- en milieubeleid. Dit zijn twee belangrijke sectoren. Als u de emissie van schadelijke stoffen in het vervoer kunt verminderen, zal ik u daar zeer erkentelijk voor zijn.
Het zal verder voor u geen verrassing zijn, indien ik zeg dat ik de consumentenbescherming als eerste punt op uw agenda wil zien. U hebt daar niets over gezegd, maar ik weet dat u dit vraagstuk een warm hart toedraagt, warm genoeg om nauwlettend in de gaten te houden welk besluit het WHO-panel vrijdag aanstaande over de hormonenkwestie zal nemen. Ik hoop dat u in ieder geval tijdens uw voorzitterschap ervoor zult zorgen dat de Europese Unie zich houdt aan haar verbod op hormonen en groeibevorderaars.
Ik wilde in verband met de consumentenbescherming nog iets zeggen over BSE. Iedereen verwacht daar een opmerking van mijn kant over en natuurlijk maak ik die. Het zal ongetwijfeld puur toeval zijn dat de Commissie juist vandaag, aan het begin van het Brits voorzitterschap, heeft aangekondigd te zullen nadenken over een gedeeltelijke intrekking van het exportverbod. Ik weet, mijnheer Kinnock, dat u zich met alle kracht daarvoor hebt ingezet. Ik sta aan uw kant als de consumentenbescherming en de veiligheid daarbij een rol spelen en ik zou u, mijnheer de voorzitter van de Raad, willen vragen duidelijk te maken dat Groot-Brittannië - ondanks het feit dat, of juist omdat Groot-Brittannië het voorzitterschap in handen heeft - op volledig onbaatzuchtige wijze zal toezien op veiligheid en nasporingsmogelijkheden. Deze zijn het allerbelangrijkste. Ook willen wij van u horen dat u bedrog in bijvoorbeeld de vleeshandel en bij andere zaken resoluut zult bestrijden en niet het vertrouwen zult beschamen dat u in Europa, in het Europees Parlement en bij de mensen weer hebt opgebouwd.
(Applaus van de PSE-Fractie)

Moorhouse
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn blij met het besluit van de Britse regering om de bestrijding van de georganiseerde misdaad bovenaan de agenda van haar voorzitterschap te plaatsen. Ofschoon alle vormen van misdaad onrustbarend zijn, is met name de georganiseerde criminaliteit weerzinwekkend, omdat zij in de maatschappij infiltreert en erop teert. Geen enkel beschaafd land en geen enkele unie van beschaafde landen kan zich tolerant opstellen ten overstaan van de georganiseerde misdaad, en wij vinden dat de burgers van de Europese Unie er recht op hebben om op communautair niveau het meest krachtdadige optreden te verwachten.
Hoewel het niet mijn bedoeling is vooruit te lopen op het debat van morgen over het verslag-d'Ancona, waaraan reeds is gerefereerd, kan ik de drugskwestie niet buiten beschouwing laten omdat mijn fractie er werkelijk van overtuigd is dat de drugshandel aan de basis ligt van de georganiseerde misdaad. Je kunt de georganiseerde misdaad alleen maar bestrijden als je tegen de drugshandel optreedt. Daarom hebben wij als fractie ons unanieme en krachtige verzet tot uiting gebracht tegen de voorstellen in het verslag-d'Ancona voor de legalisatie van cannabis en een vrijere verstrekking van alle drugs op doktersrecept. Als de tijd het had toegelaten, zou ik dieper op dit onderwerp zijn ingegaan, maar dat gaat dus niet.
Voorts steunt en stimuleert mijn fractie ook de doelstellingen van het voorzitterschap om de samenwerking te bevorderen tussen politie en douane in de strijd tegen drugs, om de oprichting van Europol, met daadwerkelijke bevoegdheden en middelen, te voltooien en om de aanvoerroutes voor drugs naar de Europese Unie af te snijden.
Onze boodschap aan de Raad is dat het niet volstaat om de juiste beleidsmaatregelen en beleidsorganisaties op te zetten, maar dat ze degelijk ondersteund en georganiseerd moeten worden en dat ze over adequate middelen moeten kunnen beschikken.
Tot slot enkele woorden over het asielbeleid, waarop ik ook graag wat dieper was ingegaan. Dit is een ander gebied waarop het voorzitterschap zich actiever dient op te stellen, voordat het Schengen-akkoord in de Europese Unie wordt geïntegreerd. Ik moet het daarbij laten maar wij moeten een duidelijker onderscheid maken tussen politieke vluchtelingen en economische migranten.

Vecchi
Mijnheer de Voorzitter, in het halfjaar van het Britse voorzitterschap van de Unie zal er een aantal belangrijke besluiten genomen moeten worden met betrekking tot de samenwerking met de ontwikkelingslanden.
Naast de specifieke dossiers waarover de Raad zal moeten besluiten, lijkt het me dat er een essentiële kwestie is waar de aandacht op gevestigd moet worden, namelijk de formulering van een onderhandelingsmandaat van de Commissie inzake de toekomst van de betrekkingen met de ACS-landen.
Zoals het Europees Parlement al met overgrote meerderheid in oktober jongstleden te kennen heeft gegeven, is de vernieuwing van de Overeenkomst van Lomé een fundamentele kwestie, zowel in symbolisch opzicht als wat de concrete aspecten ervan aangaat. Symbolisch, omdat men op grond van de genomen besluiten zal kunnen beoordelen of de Unie haar inzet voor onze partners van de armste delen ter wereld zal herbevestigen, dan wel terugdraaien of zelfs schrappen. Concreet, omdat de mogelijkheid dat de Unie een positieve invloed uitoefent op de wereldsituatie in grote mate afhangt van de manier waarop de doelstellingen en de regels van de Europese ontwikkelingssamenwerking worden geherdefinieerd, vooral wat het belangrijkste instrument daarvan betreft.
Onze Vergadering heeft reeds gesteld dat het zinvol zou zijn om na het jaar 2000 een vijfde Overeenkomst van Lomé te krijgen. Maar dan moet er wel voor gezorgd worden, en op veel consequentere wijze dan in het verleden is geschied, dat in de Overeenkomst van Lomé die doelstellingen en begrippen worden ingelast die in de afgelopen jaren reeds duidelijk naar voren zijn gebracht tijdens de grote conferenties van de Verenigde Naties en die ook in onze eigen communautaire documenten al met zoveel woorden zijn ingevoerd, maar die toch zelden doorgedrongen zijn tot de praktische uitvoering van ontwikkelingssamenwerking.
Het achterliggende doel is menselijke ontwikkeling tot stand brengen, een participerende en duurzame ontwikkeling die de burgermaatschappij en de menselijke hulpbronnen in alle landen van het zuidelijk halfrond vooruithelpt. Ook belangrijk is echter de manier waarop de wettige belangen van de landen en volkeren van de armste landen in aanmerking worden genomen bij het gereedleggen van de instrumenten voor handelsbeleid en in de internationale economische akkoorden.
Beslissend is dus de manier waarop de Europese Unie mee zal doen aan de internationale organisaties zoals de Wereldhandelsorganisatie.
Tot op heden hebben wij een paar stukken van onze samenwerking terug moeten trekken, omdat andere belangen sterker bleken en dus voorrang kregen. Het meest sprekende voorbeeld daarvan is wellicht wat met het bananenpanel is gebeurd. De Raad zal zich moeten uitspreken over de nieuwe bananenverordening, die, blijkens informatie die ons ter beschikking staat, zeer nadelig dreigt uit te vallen voor een paar traditionele bananenproducenten onder de ACS-landen, met name Somalië. Hier moet een stokje voor gestoken worden en men zal ervoor moeten zorgen dat die landen de nodige garanties krijgen dat zij in de communautaire "bananengroep" mogen blijven.
Wij vragen dat terdege rekening wordt gehouden met de mening van het Europees Parlement ten aanzien van alle wetgevingsdossiers, zoals het dossier over de NGO's, gedecentraliseerde samenwerking, mensenrechten en in het algemeen de kwesties waar het voorzitterschap zich over zal moeten uitspreken.
Algemeen gesproken, wij moeten die capaciteit herstellen die alleen de Europese Unie bezit, om namelijk een politieke dialoog en een "strategische alliantie" met onze partners van de ontwikkelingslanden aan te gaan, zodat wij allen tezamen de uitdagingen van de globalisering het hoofd kunnen bieden.

Soulier
Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik zal mijn verbazing niet onder stoelen of banken steken. Toen u het had over de initiatieven voor Algerije, heeft u niet onderstreept dat het Europees Parlement zich als eerste zorgen maakte over de situatie in dat land. Sinds 1995 zijn er verscheidene dringende resoluties aangenomen. Op initiatief van dit Parlement is er in september besloten een delegatie naar Algerije te zenden. Twee dagen lang hebben wij de vijandige partijen onder toch gunstige en kalme omstandigheden gehoord en nu wachten wij al wekenlang om ons naar Algerije te kunnen begeven.
De trojka die samengesteld is uit hoge ambtenaren, gaat nu naar Algiers. Wij hopen - en morgenochtend zal de delegatie van parlementsleden bijeenkomen - zo spoedig mogelijk naar Algiers te gaan, dat wil zeggen op 7 of 8 februari aanstaande, zodat wij gesprekken kunnen voeren met alle vertegenwoordigers van de politieke partijen die in het Algerijnse parlement zetelen.
Wij zijn er zeker van dat wij op dat politieke niveau, waarop inmenging uitgesloten is omdat wij van parlement tot parlement spreken, verschillende contacten tot stand kunnen brengen, niet alleen met politici, maar ook met burgers en dat wij op plaatsen kunnen komen waar de bevolking de gruweldaden ondergaat. Ik zou het op prijs stellen als u ons, als voorzitter van de Raad, vertelt hoe u over dit initiatief denkt. Terwijl iedereen medeleven en medelijden toont en terwijl de bloedbaden de wereld in beroering brengen, ben ik van mening dat het tijd is om te erkennen dat het Parlement de enige instelling is geweest die al maandenlang haar medeleven heeft getoond, maar wij wensen nu...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Fantuzzi
Mijnheer de Voorzitter, zoals de voorzitster van onze fractie reeds heeft aangeduid, beseffen wij best dat het debat over Agenda 2000 inzake de thema's van het gemeenschappelijk landbouwbeleid pas in de tweede helft van dit jaar op gang komt, onder meer omdat er verkiezingen in Duitsland op til zijn. Toch willen wij er andermaal op wijzen dat men niet alleen maar de kat uit de boom kan kijken, want het betreffende thema is nog spoedeisender dan voorheen. Over de toekomst van het gemeenschappelijk landbouwbeleid heeft onze fractie op 13 en 14 november een conferentie gehouden. Wij hebben gesproken over een sociaal pact dat vernieuwd moet worden, een pact tussen de landbouw en de samenleving. Daarbij werd duidelijk gesteld dat nietsdoen het ergste is wat een GLB kan overkomen dat modern wil zijn en aan vernieuwing toe is.
Wij maken ons zorgen over het tijdschema, want sinds de Commissie in 1995 in Barcelona een Strategy Paper over de toekomst van het GLB heeft aangenomen, zijn wij helaas nog niet verder dan algemeen klinkende verklaringen, veel te algemeen klinkende verklaringen, over een model van Europese landbouw. De minister van Buitenlandse Zaken, de heer Cook, heeft het gehad over de belastingbetaler, de consument en rurale gemeenschappen. Ja, dat zijn inderdaad de drie hoofdthema's. De belastingbetaler mag volgens mij niet voor het dilemma geplaatst worden om de financiering van het GLB al dan niet op te trekken. Het gaat er eerder om dat de reeds bestaande financieringen van het GLB beter gemotiveerd worden, en wel in de vorm van doelgerichte en meer transparante bijstand, want dat sluit beter aan bij de behoefte aan bescherming c.q. verbetering van de kwaliteit. Dit is een thema waar ook de consumenten belang bij hebben. Maar de consument wordt heus niet beter beschermd als het GLB ontmanteld wordt in een wilde opwelling van liberalisering tout court. Wel vindt de consument bescherming in een kwaliteitsbeleid, zoals de ervaring met BSE ons allen trouwens heeft geleerd.
Naar mijn oordeel zijn dit, mijnheer de Voorzitter, de voornaamste ijkpunten.

Hernandez Mollar
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, Algerije is ernstig ziek, we weten niet aan welke ziekte het lijdt en dus is het moeilijk om op dit moment de juiste behandeling te vinden. Daarom is het naar mijn mening essentieel dat we twee dingen doen:
Ten eerste, de Algerijnse regering ervan doordringen dat de allerhoogste prioriteit moet leggen bij het stoppen van de gruwelijke slachtingen die daar plaatsvinden onder zoveel onschuldige mensen. De Europese Unie moet daaraan al haar medewerking verlenen, met inzet van alle materiële, politieke en diplomatieke middelen die noodzakelijk zijn en waar de Algerijnse regering om vraagt.
Ten tweede is het voor de oplossing van het conflict noodzakelijk dat er zo spoedig mogelijk een diagnose van de ziekte wordt gesteld. Het komende bezoek van de communautaire trojka en straks van de delegatie van het Europees Parlement, waarnaar collega Soulier al heeft verwezen, moeten ertoe bijdragen dat wij Europeanen iets meer begrijpen van wat daar aan de hand is.
Algerije, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, is niet alleen een producent van gas en olie. Het is een mediterraan land met een groot potentieel aan mensen, een land dat vraagt om preferentiële betrekkingen met de Europese Unie. Er is een constante toestroom van Algerijnse emigranten naar Europa. Hun geschiedenis is nauw verbonden met de geschiedenis van de Europese Middellandse-Zeelanden. Hun cultuur en religie wordt door miljoenen mensen gedeeld.
Niets van wat daar aan de hand is, is vreemd aan de Europese cultuur, economie en maatschappij. De Europese Unie en de Algerijnse regering moeten zich samen bezinnen, in het kader van en met een absoluut respect voor elkaars instellingen en bevoegdheden, op de oplossing van een conflict dat vergaande gevolgen kan hebben voor de vrede, de stabiliteit en de ontwikkeling van de mediterrane volkeren.
(Applaus van de PPE-Fractie)

McNally
Mijnheer de Voorzitter, de fungerend voorzitter heeft ons vanochtend opgebeurd. Nu dan, een praktische bijdrage die het Britse voorzitterschap kan leveren om de doelstellingen die het geformuleerd heeft, te helpen verwezenlijken. Een van de miskende successen van de Europese Unie is de samenwerking op het gebied van onderzoek. Dit onderzoek draagt op een praktische en efficiënte manier bij tot alle prioriteiten die de fungerend voorzitter vanochtend heeft genoemd: banen via innovatie, misdaadbestrijding via informatietechnologie en het milieu ondersteunen met nieuwe vormen van energie.
Het Verenigd Koninkrijk heeft volgende maand en de maanden die daarop volgen een delicate en moeilijke taak. De fungerend voorzitter moet een gemeenschappelijk besluit zien te krijgen over het vijfde kaderprogramma. Dit is een medebeslissingsaangelegenheid waar veel geld mee is gemoeid - 16, 7 miljard ecu - en verschillende nationale prioriteiten. Is sociaal-economisch onderzoek noodzakelijk? Hoeveel geld moeten we uittrekken voor kernfusie? En het is dringend ook; dit programma moet in 1999 van start gaan.
Fungerend voorzitter, onderzoek is geen succesnummer. Onderzoek is zeer belangrijk en het is een zeer positieve Europese activiteit met een aanzienlijke toegevoegde waarde. Doet u wat u kunt om volgende maand resultaat te boeken en om de doelstellingen te helpen verwezenlijken die ons vanochtend geïnspireerd hebben.
(Applaus van de PSE-Fractie)

De Voorzitter
Ik geef nu het woord aan de fungerend voorzitter om te reageren op het debat.

Cook
Mijnheer de Voorzitter, ik vond het een echt interessant debat vanochtend. Er is veel waardevols gezegd. Er was veel steun voor ons programma en daar kunnen we in de zes maanden die voor ons liggen op voortbouwen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik geïntrigeerd ben door het feit dat sommige leden 1, 5 minuut spreektijd hebben, andere 2 minuten en weer andere 3 minuten. Het is me nog niet helemaal duidelijk welk principe er nu precies achter zit, maar dat zal in de komende zes maanden vast nog wel komen.
Als ik goed geteld heb, hebben in de voorbije drie uur 37 leden het woord gevoerd. Ik mag nu tien minuten spreken. Hoe graag ik het ook zou willen, ik kan onmogelijk ingaan op alle 37 betogen, die stuk voor stuk even interessant waren. Als ik het zou proberen dan zou dat 10 seconden per betoog worden. Ik zal dus proberen samen te vatten wat er gezegd is en daarop reageren.
Als ik de discussie goed begrepen heb, mag ik ervan uitgaan dat mijn inleiding een voldoende heeft gekregen. Ik hoop dat het klopt wat ik zeg, en ik zal wel zo voorzichtig zijn om er niet over te laten stemmen. Er waren veel hartelijke betogen. Zelfs de opmerking dat het programma van ons voorzitterschap deed denken aan rock "n roll, heb ik opgevat als een soort goedkeuring. Zelfs de heer McMillan-Scott heette het Britse voorzitterschap welkom, hoewel hij zich later in zijn toespraak behoorlijk van zijn eigen welkomstwoorden distantieerde.
(Gelach) Ook al kan ik nu niet reageren op alle vragen en alle opmerkingen, ik kan u verzekeren dat er wel degelijk akte van is genomen en dat er in de komende maanden terdege rekening mee gehouden zal worden. Er was onder de aanwezige leden een ruime mate van overeenstemming met mijn inleidende opmerkingen over ons programma. Allereerst ben ik bijzonder ingenomen met het grote aantal betogen waarin de sprekers hun tevredenheid naar voren hebben gebracht over de grotere nadruk op het belang van de Europese Unie voor het dagelijkse leven van de burgers en de kiezers. Als we het project van Europa ten overstaan van onze mensen beter willen verantwoorden, dan moeten we laten zien op welke manier het project relevant is voor onze mensen.
Dat zullen we gedurende het Britse voorzitterschap doen door onze mensen rechtstreeks bij het voorzitterschap te betrekken. Zo is bijvoorbeeld het logo van het Britse voorzitterschap ontworpen door kinderen uit de hele Europese Unie. We hebben een programma om jongeren uit Groot-Brittannië als ambassadeur voor een dag naar de lidstaten te laten gaan. Het doet me genoegen dat sommigen van mijn tegenstrevers, zoals Klaus Kinkel, ermee heeft ingestemd een Brits student mee te laten lopen als ambassadeur voor één dag. Ik zal goed in de gaten houden hoe ze het er vanaf brengen omdat we altijd op zoek zijn naar een goede ambassadeur!
(Gelach) Als we naar Cardiff gaan, hetgeen een zeer belangrijke gebeurtenis voor Europa, voor Groot-Brittannië maar ook voor Wales zal zijn, zoals Wayne David terecht opmerkte, zijn wij ook gastheer voor een alternatieve top van NGO's en andere organisaties, de twee dagen voorafgaand aan de officiële top, waarop deze onder elkaar nader kunnen ingaan op de thema's van een Europa van de mensen en vervolgens hun aanbevelingen en conclusies ter beschikking kunnen stellen van de daaropvolgende top van staatshoofden en regeringsleiders.
Maar met dit alles zullen we alleen maar kunnen bereiken wat we ons tot doel hebben gesteld als we aantonen dat inzake wezenlijke kwesties de Europese Unie en het Britse voorzitterschap ook inderdaad functioneren voor de mensen van Europa. Het punt dat het vaakst terugkwam in de vele betogen die we hebben gehoord, was de herhaalde verklaring dat Europa prioriteit moet geven aan het winnen van de strijd tegen de drugshandel en tegen de drugsbaronnen. Vorig jaar zijn in Europa 6000 mensen gestorven ten gevolge van drugsmisbruik - voor het overgrote deel jonge mensen. Wat een vreselijke verspilling. Deze tragedie blijft evenwel niet beperkt tot deze mensen. Het steeds vaker voorkomen van drugs in onze samenleving dreigt delen van onze burgermaatschappij te corrumperen en wij hebben er allemaal belang bij om de dreiging die van drugs uitgaat onder controle te houden. Ik verzeker u dat dit hoog op de prioriteitenlijst van het Britse voorzitterschap staat.
(Applaus) Ook hoog op die prioriteitenlijst staat de kwestie van de werkgelegenheid, wat eveneens door vele sprekers is benadrukt. Cardiff zal voor Raad en Parlement een uitstekende gelegenheid zijn om te bekijken welke vooruitgang er is gemaakt inzake de krachtens de richtsnoeren van Luxemburg op te stellen actieplannen. Hoeveel echte vooruitgang wordt er in de Europese Unie gemaakt op het vlak van scholing? Hoeveel vooruitgang in het vergroten van de kansen voor langdurig werklozen? Hoe goed investeren en gebruiken we het extra geld dat in Luxemburg werd uitgetrokken om banen te creëren? En wat hebben we nog meer gedaan om de hindernissen voor de interne markt weg te halen wat tot een grotere welvaart en meer kansen voor onze mensen zal leiden?
Maar het Europa van de mensen heeft nog een andere dimensie. Een van de belangrijkste voordelen die Europa zijn mensen kan bieden is vrede en veiligheid. De uitbreiding zal in dat proces een wezenlijke rol spelen. Maar ook, en diverse sprekers hebben daar eveneens reeds op gewezen, moeten wij actieve maatregelen treffen om stabiliteit te creëren in die gebieden aan de grenzen van Europa waar conflicten dreigen. Ik ben het ten volle eens met de opmerking die meerdere sprekers gemaakt hebben, namelijk dat de situatie in Kosovo onaanvaardbaar is en uitermate onstabiel.
(Applaus) Er is geen enkele andere plek in Europa of op de Balkan waar de universiteiten al zes jaar dicht zijn. In deze tijd is dat onaanvaardbaar. Jammer genoeg is het zo dat in het buitenlands beleid het voorkomen van conflicten nooit dezelfde aandacht van het publiek krijgt als de reactie op conflicten als we er niet in geslaagd zijn ze te voorkomen. Dat mag ons evenwel niet ervan weerhouden alle mogelijke maatregelen te treffen om de situatie op de Balkan te stabiliseren en met name om te verhinderen dat het geweld in Kosovo escaleert.
Als onderdeel van dat algemene programma ter bevordering van veiligheid en stabiliteit, hoop ik dat wij het in dit voorzitterschap eens zullen worden over een gedragscode en over de wapenexportvergunningen waaraan diverse sprekers hebben gerefereerd, zodat wij in Europa een duidelijke, vaste, gemeenschappelijke norm hebben voor de wapenexport en zodat geen van de landen van Europa opeens moet vaststellen dat als zij een standpunt innemen over de mensenrechten, ze dan door een partner gesaboteerd worden. Laat ons ervoor zorgen dat wij deze zeer belangrijke kwestie samen aanpakken en een gemeenschappelijke norm hebben voor de mensenrechten en de wapenexport.
(Applaus) Terecht kunnen we stellen dat een van de vaakst ter sprake gebrachte onderwerpen de zorgwekkende en verschrikkelijk situatie in Algerije was. Ik ben het eens met de opmerkingen die enkele van de sprekers gemaakt hebben. De trojka alleen kan het probleem niet oplossen. Maar het is een begin en ik hoop dat de trojka snel zal vertrekken, op tijd om verslag uit te brengen aan de Raad Algemene Zaken op 26 januari en dat wij van dan af in staat zullen zijn om concrete en specifieke maatregelen te treffen om een einde te maken aan het terrorisme.
Aangezien ik op dit punt in mijn toespraak ben berispt, wil ik toch even opmerken dat ik de welkome suggestie van het Europees Parlement hierover volledig begrijp. Het communiqué dat gisteren aan het einde van de politieke commissie is uitgegeven, moedigt meer parlementair contact tussen Europa en Algerije specifiek aan. Ik denk dat het een zeer belangrijk onderdeel is in het streven om van Algerije een opener, democratischer land te maken.
Hoewel er veel gezegd is waarmee ik het eens kan zijn en weinig waarmee ik het niet eens ben, kan ik toch niet afronden zonder te kennen te geven dat ik mij niet kan vinden in de opmerking over de handel van de heer Gollnisch.
We mogen er geen twijfel over laten bestaan dat er geen weg vooruit is naar de volgende eeuw en een nieuw millennium als we terugkeren naar het protectionisme van de vorige eeuw.
(Applaus) Miljoenen van onze mensen in Europa zijn voor hun werk afhankelijk van hun export naar de rest van de wereld. We kunnen niet eisen dat er vrijhandel is naar de plaatsen waar we naar exporteren, terwijl we voor onszelf protectionisme willen.
(Applaus) Noch mogen we dit als een bedreiging beschouwen. Ten gevolge van een vrijere handel in de wereld, worden andere landen welvarender en rijker. Dat is juist onze kans. Zolang mensen arm blijven kunnen we onze export niet aan ze verkopen. Als ze zelf een welvarende economie worden, dan wordt de markt groter voor Europa en voor de mensen die in onze fabrieken werken.
Ik ben mij zeer goed bewust, mijnheer de Voorzitter, van de opmerkelijke efficiëntie waarmee u mensen die hun tijd overschrijden, de mond snoert. Ik zit niet op zo'n zelfde lot te wachten. Ik wil dus gaan afronden en ingaan op een aantal opmerkingen over de positie van Groot-Brittannië.
Ik spreek hier niet als Brits minister van Buitenlandse Zaken, maar als voorzitter van de Raad Algemene Zaken. Daarom is het niet op zijn plaats te praten over specifieke nationale vooruitzichten. Maar ik zal een paar dingen zeggen over de opmerkingen in verband met de Britse positie.
Allereerst zullen wij ons wijden aan de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, niet omdat het een Brits beleid is, maar omdat het een zaak is die in het belang is van heel Europa en waarover wij een verslag van de Commissie hebben.
(Applaus) De mate van consensus over die hervorming is bemoedigend. Toen de Raad van ministers van Landbouw in december bijeenkwam, waren 14 van de 15 lidstaten voor de tenuitvoerlegging van de Commissievoorstellen. Dat is een goed begin en daar kunnen we op verder bouwen.
Ten tweede, de situatie in verband met de gemeenschappelijke munt hebben wij zeer zorgvuldig bekeken. De conclusie vanuit ons eigen nationale perspectief is allereerst goed onderbouwd met een economische analyse. Wij bevinden ons namelijk op een ander punt in de economische cyclus dan de meeste andere landen van Europa, en wij vinden niet de juiste convergentie om op een veilige manier toe te treden. Maar het is niet zo dat wij het principe verwerpen, noch is het kritiek op die landen van Europa die deel willen nemen aan de gemeenschappelijke munt. Wij zullen er als voorzitterschap gedurende de komende zes maanden voor zorgen dat wij handelen naar de plicht die wij als voorzitter hebben om onpartijdig, efficiënt en ter zake kundig leiding te geven aan dit proces voor die landen die wel verder willen gaan met de gemeenschappelijke munt en we zullen dat doen met de best mogelijke kansen tot slagen.
(Applaus) We zullen natuurlijk niet toestaan dat moeilijkheden met rundvlees een goed voorzitterschap in de weg staan.
Aangezien enkele collega's erover gesproken hebben, wil ik daar als volgt op reageren: wij zijn volledig open geweest over de situatie betreffende zowel de risico's van BSE als de gevolgen voor de volksgezondheid in GrootBrittannië. Ik sta hier voor u als lid van een regering die de eerdere weigering om deze zaak met het Europees Parlement te bespreken, teniet heeft gedaan.
(Applaus) Een van de allereerste initiatieven die onze nieuwe minister van Landbouw heeft genomen was naar het Europees Parlement te komen en de zaak te bespreken met de commissie in het Europees Parlement. Ik kan u beloven, en niet alleen als fungerend voorzitter maar ook als Brits minister van Buitenlandse Zaken, dat wij hetzij als voorzitterschap hetzij als Britse regering altijd zullen trachten samen te werken en open te zijn met het Europees Parlement. Wij zullen in onze opzet nooit slagen als wij elkaar tegenwerken, in plaats van open en eerlijk met elkaar te delen wat de problemen zijn, in de hoop dat we beter tot een gemeenschappelijke oplossing kunnen komen.
Ik sluit af met een laatste nationale gedachte. Ik vond het interessant dat vele van de mensen die gesproken hebben afkomstig zijn uit verschillende landen en uit verschillende partijen van die landen, maar dat zij toch vaak een gemeenschappelijk nationaal perspectief over Europa weergeven. De Britten zijn een zeer open en zeer eerlijk volk. We geven onze onvrede te kennen, zelfs ten overstaan van iedereen in het Europees Parlement.
(Gelach) Ik hoop dat het Britse voorzitterschap erin slaagt één nationaal doel te bereiken, dat naar mijn gevoel geen enkel ander land in het Parlement ons zal misgunnen, namelijk dat er aan het einde van het Britse voorzitterschap meer consensus onder de Britten bestaat over hun plaats in Europa,
(Levendig applaus) en dat wij aan het einde van het voorzitterschap een Brits publiek zullen hebben dat tevredener is met onze plaats in Europa en dat erkent dat grotere Europese samenwerking eenieder tot voordeel strekt.
(Levendig en langdurig applaus)
De Voorzitter
Hartelijk dank, fungerend voorzitter. Dank u voor uw medewerking vanochtend en namens de Vergadering willen wij u graag persoonlijk alle succes toewensen in de komende zes maanden.
Het debat is gesloten.

Stemming
Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, als rapporteur verzoek ik op grond van artikel 60, lid 2, om uitstel van de stemming over de ontwerpresolutie.
De heer Bangemann heeft zich gisteren namens de Commissie inderdaad zeer negatief uitgesproken over tal van amendementen. Hij heeft er wel enkele aanvaard, maar de balans is over het geheel genomen zo negatief dat ik om uitstel van de stemming verzoek. Vanzelfsprekend zal de stemming binnenkort plaatsvinden, maar voorafgaand overleg met de Commissie is noodzakelijk.
Wat de vier andere dossiers betreft vraag ik eveneens om uitstel, maar ik moet dit verzoek formeel herhalen.
(Het Parlement besluit tot uitstel van de stemming over de ontwerpwetgevingsresolutie) - voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake honing (COM(95)0722 - C4-0403/96-96/0114(CNS))
(Het Parlement keurt het aldus gewijzigde voorstel van de Commissie goed)
Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, mijn excuses dat ik in herhaling verval, maar ik heb hetzelfde verzoek als bij de vorige stemming, weer op grond van artikel 60, lid 2. Voor alle nauwkeurigheid wil ik eraan toevoegen dat wij een verzoek tot wijziging van de rechtsgrondslag goedgekeurd hebben en dat is toch een belangrijk element in dit debat.
Voor de volgende dossiers wil ik aandringen op het feit dat de Commissie juridische zaken en rechten van de burger in september 1996 haar advies over deze vijf richtlijnen heeft gegeven, dat wil zeggen in een tijdperk dat politiek gezien verschilde van het huidige tijdperk. Alles wat met voedingsmiddelen te maken heeft, ligt nu duidelijk gevoeliger en derhalve ben ik van mening dat ons verzoek gerechtvaardigd is.
(Het Parlement besluit tot uitstel van de stemming over de ontwerpwetgevingsresolutie) - voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake voor menselijke voeding bestemde vruchtensappen en bepaalde soortgelijke producten (COM(95)0722 - C4-0404/96-96/0115(CNS))
(Het Parlement keurt het aldus gewijzigde voorstel van de Commissie goed)
Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, voor de derde maal vraag ik de toepassing van artikel 60, lid 2.
(Het Parlement besluit tot uitstel van de stemming over de ontwerpwetgevingsresolutie) - voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake voor menselijke voeding bestemde, geheel of gedeeltelijk gedehydreerde verduurzaamde melk (COM(95)0722 - C4-0405/96-96/0116(CNS))
(Het Parlement keurt het aldus gewijzigde voorstel van de Commissie goed)
Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, voor de vierde maal verzoek ik om toepassing van artikel 60, lid 2, dat wil zeggen uitstel van de eindstemming.
(Het Parlement besluit tot uitstel van de stemming over de ontwerpwetgevingsresolutie) - voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake voor menselijke voeding bestemde vruchtenjam of - confituur, -gelei en -marmelade alsmede kastanjepasta (COM(95)0722 - C4-0406/96-96/0117(CNS))
(Het Parlement keurt het aldus gewijzigde voorstel van de Commissie goed)
Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag nogmaals om uitstel van de eindstemming.
(Het Parlement besluit tot uitstel van de stemming over de ontwerpwetgevingsresolutie)

Ojala
Mijnheer de Voorzitter, ik heb in tegenstelling tot mijn fractie voor het verslag van de heer Fayot gestemd, want het leven buiten het Parlement eist dat het Parlement in deze zaak in staat is op een kordate manier besluiten te nemen. Centraal bij het besluit is het aanvaarden of verwerpen van het document. Om praktische redenen dus vind ik het voorstel van de heer Fayot goed. Het gaat hier niet om een standpunt vooraf over hoe in de toekomst bij heel andere kwesties moet worden gehandeld. Wat de kwesties betreft die het onderwerp zijdelings raken en die men in samenhang met het advies betreffende de derde fase van de EMU ook wil behandelen, zullen zich later vast en zeker ook talrijke gelegenheden voordoen om ze naar voren te brengen.

Fabre-Aubrespy
Evenals mijn collega's van de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten heb ik tegen het nieuwe artikel 79 bis van het Reglement gestemd, zoals dat is voorgesteld door de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten.
De eerste reden voor deze weigering is dat de tekst talrijke onregelmatigheden vertoont. Allereerst is de goedkeuringsprocedure onregelmatig, omdat - zoals ik in mijn prealabele kwestie heb gesteld - de in de plenaire vergadering voorgestelde versie niet overeenkomt met de versie die in de commissie is goedgekeurd, maar nota bene overeenkomt met de tekst van een amendement dat de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten heeft verworpen. Vervolgens is ook de inhoud van het nieuwe artikel 79 bis onregelmatig. De tekst is opgesteld alsof het gaat om een instemmingsprocedure - zoals al voorzien is in artikel 80 van het Reglement - en niet als een tekst inzake verplichte raadpleging overeenkomstig artikel 109 J van het EG-Verdrag.
Bovendien kan een vergelijking met de gebruikelijke raadplegingen van het Europees Parlement verhelderend werken. De raadpleging van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 109 J, lid 2 en lid 4, van het EGVerdrag, is een bijzonder soort verplichte raadpleging. Het Europees Parlement wordt gevraagd zijn advies te geven aan de Raad in de samenstelling van staatshoofden en regeringsleiders, over de conclusies die de Raad, en in dit geval de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën, in de vorm van aanbevelingen heeft opgesteld. In deze gesplitste groepen binnen de Raad speelt de ECOFIN-Raad ten opzichte van het Europees Parlement de gebruikelijke rol van de Commissie, en de Raad, in samenstelling van de staatshoofden en regeringsleiders, die van de Raad. Voor het vastleggen van de raadplegingsprocedure had het Europees Parlement dan ook, net als bij de raadplegingen van het Parlement inzake wetgevingsvoorstellen in het communautaire besluitvormingsproces, een verslag moeten opstellen met een toelichting en met een ontwerpwetgevingsresolutie op grond waarvan de "conclusies in de vorm van aanbevelingen" van de Raad aangenomen of verworpen konden worden, ofwel had het amendementen kunnen voorstellen op deze conclusies. De mogelijkheid tot het indienen van amendementen op deze ontwerpresolutie had niet uitgesloten mogen worden.
Deze oplossing is zo logisch dat - en dit spreekt boekdelen - het Europees Parlement hiervoor heeft gekozen. Op 28 november 1996 heeft het Europees Parlement zijn advies gegeven aan de Raad in samenstelling van de staatshoofden en regeringsleiders over de aanbeveling die de ECOFIN-Raad overeenkomstig artikel 109 J, lid 2, van het Verdrag heeft gedaan. Het ging daarbij om het besluit de ingangsdatum van de derde fase van de Economische en Monetaire Unie uit te stellen: de heer Alman Metten van de terzake bevoegde commissie had een verslag opgesteld dat een ontwerpresolutie bevatte en in de plenaire vergadering werden er twaalf amendementen ingediend.
Hoe kan men aanvaarden dat hetgeen werd toegelaten bij het besluit om de invoering van de euro uit te stellen, geweigerd wordt op het moment van het - voor de lidstaten van de Europese Unie fundamentele - besluit van de eigenlijke inwerkingtreding? Dat is een overduidelijke schending van de basisregels van de democratie door de meerderheid van ons Parlement, dat het democratisch tekort van de Europese Unie zo vaak aan de kaak stelt en dat onophoudelijk voor meer democratie in vele andere landen van de wereld pleit.
Als een parlementaire vergadering geraadpleegd wordt over een tekst die bovendien nog verscheidene aanbevelingen bevat, moet deze vergadering zich hierover kunnen uitspreken en de mogelijkheid hebben om delen te wijzigen, toe te voegen en te schrappen. Elk lid van die vergadering moet het recht hebben amendementen in te dienen op deze aanbevelingen en om deze afzonderlijk in stemming te brengen.
Ik durf te wedden dat het Europees Parlement er op een gegeven moment spijt van zal hebben dat het een standpunt heeft ingenomen dat zo strikt is dat het de aanbevelingen van de ECOFIN-Raad niet eens kan bespreken, want het moet ze en bloc aannemen of verwerpen. Om politieke redenen zullen deze duidelijk verschillen van de door de Commissie ingenomen standpunten, waarover het Parlement zich echter wel in detail kan uitspreken zonder dat dit bepaald wordt door het Verdrag.
Het Europees Parlement dat zijn prerogatieven meestal sterk verdedigt en met name ten opzichte van de Raad wil uitbreiden, heeft dan ook een zeer paradoxaal standpunt ingenomen. Onze fractie kan zich hier absoluut niet in vinden en zal de nodige stappen doen om de rechten van de parlementsleden te behouden.

Gutiérrez Díaz
Het verslag over de opneming van een nieuw artikel 79 bis dat is ingediend door de voorzitter van de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten, de heer Fayot, is het onderwerp geweest van een uitgebreide en diepgaande discussie binnen de commissie, waarna een brede consensus is bereikt, echter zonder de steun van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, die een andere procedure voor ogen had, namelijk dat het Europees Parlement advies uitbrengt over de lijst van landen die voldoen aan de voorwaarden voor deelname aan de derde fase van de EMU op basis van een schriftelijk verslag, waarop dan later weer amendementen ingediend kunnen worden.
Daartegenover staat het ruime meerderheidsstandpunt waarover de voor de goedkeuring benodigde brede consensus is bereikt: dit gaat uit van een plenair debat op basis van een mondeling voorstel van de bevoegde commissie, waarop geen amendementen kunnen worden ingediend.
Gezien de consensus die bereikt is over een procedure die, hoewel zij het Europees Parlement in staat stelt zich uit te spreken, dit toch niet doet op de wijze en conform de hiërarchie als door ons voorgestaan, ziet onze fractie ervan af om de door haar in de commissie verdedigde mogelijkheid tot amendering nogmaals aan de plenaire vergadering voor te leggen.
Hoewel wij er dus van af hebben gezien om opnieuw aan de plenaire vergadering een amendement voor te leggen waarvan wij van tevoren wisten dat het zou worden verworpen, en hoewel wij ons ervan bewust zijn dat het voorstel van de heer Fayot het Europees Parlement in de gelegenheid stelt zich uit te spreken, menen wij toch dat dit resultaat onvoldoende is, en daarom hebben wij ervoor gekozen ons van stemming te onthouden, waarmee ons algemene standpunt het best tot uitdrukking komt.

Lindqvist
Er is geen reden om af te wijken van het Verdrag en wijzigingen in het Reglement aan te brengen, enkel omdat men een tijdschema heeft opgesteld dat tot dergelijke wijzigingen dwingt, zodat de besluiten inzake de euro overeenkomstig de planning kunnen worden genomen. De zelfstandigheid van het Parlement wordt een holle frase wanneer men geen amendementen kan indienen en evenmin een gedeelde stemming kan voorstellen. Als een verdrag in dit geval eenvoudig ontdoken kan worden, schept dat een precedent voor andere situaties.
Verslag-Ford (A4-0400/97)
Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Wij hebben gestemd voor het verslag-Ford inzake wijzigingen van het Reglement teneinde het werk van de EP-delegatie in de bemiddelingsprocedure met de Raad te vergemakkelijken. Het verslag bevat een aantal kleine verbeteringen van praktische aard. Wij willen echter tegelijkertijd met nadruk wijzen op onze fundamenteel kritische houding tegenover de procedure op zichzelf. De bemiddelingsprocedure houdt in dat een centraal deel van het feitelijke wetgevingsproces achter gesloten deuren in de vorm van onderhandelingen plaatsvindt. Dit is strijdig met fundamentele democratische beginselen, namelijk dat wetgeving altijd in de volle openbaarheid en door gekozen vertegenwoordigers dient te geschieden.

Marinho
Ik heb om de volgende redenen tegen het verslag van de heer Ford gestemd.
Dit verslag heeft absoluut geen betrekking op de door het Bureau aangekaarte noodzaak om het aantal ondervoorzitters te verhogen van drie tot vijf, zoals door Voorzitter Gil Robles naar voren is gebracht toen hij voorstelde om artikel 75, lid 3, van het Reglement te wijzigen. Deze wijziging was de fundamentele vooronderstelling van de door de Voorzitter gemaakte verdeling van portefeuilles die sinds de tweede zittingsperiode van kracht is.
Door op detailpunten wijzigingen voor te stellen van andere artikelen van het Reglement, hetgeen niet de bedoeling was van de adviesaanvraag van de Voorzitter, trekt het verslag in feite een rookgordijn op: het roert de trom over en wijzigt een kleinigheidje om vervolgens alles bij het oude te laten.
Daardoor wordt de benoeming van twee extra ondervoorzitters door de Voorzitter in feite zinloos; zij zullen immers in de praktijk geen enkele functie hebben in het bemiddelingscomité. Afgezien van het feit dat het handhaven van ondervoorzitters voor dezelfde functies - in dit geval onafhankelijk van de nationaliteit van de door de Voorzitter voorgestelde leden - gewoon op discriminatie neerkomt (hetgeen nooit de bedoeling van de Voorzitter is geweest), moet worden opgemerkt dat de voorgestelde globale oplossing het resultaat is van "corporatieve" druk van enkele leden van het Parlement die zich af en toe in de bemiddeling mengen en die niet de gelegenheid kwijt willen raken om nu en dan in beeld te komen. Ook weerspiegelt het verslag, onafhankelijk van de bevoegdheid van de ondervoorzitters om het voorzitterschap van het bemiddelingscomité te bekleden, de defensieve houding van het "fort" en de onwrikbare status quo die duidelijk maakt dat de voorzitters van de belangrijkste fracties niet de wil hebben getoond om hier tegenin te gaan of zelfs maar enige opheldering te verstrekken.
Zo gezien, is het verslag-Ford een belangrijk verslag voor de conduitestaat van de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten en voor de rapporteur. Voor de toekomst van onze instelling heeft het verslag echter niet de minste betekenis.
Verslag-Lambraki (A4-0001/98)
Ahlqvist, Andersson, Hulthén, Lööw, Theorin, Waidelich en Wibe
De Zweedse sociaaldemocratische fractie heeft zich van stemming over dit verslag onthouden. Ons uitgangspunt is dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid fundamenteel moet worden hervormd. In dit verslag wordt echter een verhoging van de subsidies voorgesteld, ook al gaat het om een zeer beperkt gebied. Het voorstel betekent dat er 30 miljoen ecu per jaar extra op de begroting van de EU drukt. Wij zijn bang dat voor de huidige producenten een subsidie-val wordt uitgezet.
Verslag-Filippi (A4-0002/98)
Ahlqvist, Andersson, Lööw, Theorin en Wibe
De Zweedse sociaal-democratische fractie heeft zich van stemming over dit verslag onthouden. Ons uitgangspunt is dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid fundamenteel moet worden hervormd. Dit verslag betreft details op het gebied van de rijstproductie.
Verslag-Chesa (A4-0003/98)
Wibe
Ik vind dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid fundamenteel moet worden hervormd. Ook deze bijdrage tot stopzetting van wijnbouw op wijnbouwarealen is zeer twijfelachtig. Uitbetaling van bijdragen die zullen leiden tot niet-produceren garandeert helemaal niet dat de productie ophoudt. Die kan worden verplaatst, gewijzigd, terugkomen, enzovoort.
Ik onthoud mij van stemming over dit verslag, omdat de gelden voor dit stopzettingsproject volgens mij niet goed besteed zijn.
Aanbeveling-Cabrol (A4-0004/98)
Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Wij hebben gestemd tegen het verslag-Cabrol over de epidemiologische surveillance en beheersing van overdraagbare ziekten in de Europese Gemeenschap. De heer Cabrol wil het voorgestelde netwerk tussen de lidstaten vervangen door een permanente structuur op EUniveau. De rapporteur wil ook de methoden en definities van de lidstaten op dit gebied standaardiseren. Dit is volgens ons een uiting van onnodig centralisme. Een directe samenwerking tussen de lidstaten in de vorm van een netwerk is waarschijnlijk voldoende voor de oplossing van de problemen die zich op dit gebied voordoen.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslag over de surveillance en bestrijding van besmettelijke ziekten in de Gemeenschap. Wij vinden het zeer belangrijk dat er op dit gebied samengewerkt wordt, aangezien vele ziekten grensoverschrijdend zijn.
Desalniettemin betwijfelen wij of een echt Eurocenter de juiste formule is, tenzij een dergelijk centrum volledig in het internationale beeld past. Een Eurocenter dat bijvoorbeeld onafhankelijk van de WGO werkt, kan eigenlijk niet veel waard zijn.

Wibe
Op zichzelf wordt hier natuurlijk een goede zaak nagestreefd, namelijk de oprichting van een centrum voor de beheersing van overdraagbare ziekten. Ik sta echter zeer sceptisch tegenover de waarde van het steeds maar oprichten van nieuwe instellingen op communautair niveau. Zweden heeft reeds goed uitgebouwde netwerken voor dit doel, onder andere in samenwerking met de Wereldgezondheidsorganisatie. Als er een netwerk in Europa moet worden opgericht, dient dat een pan-Europese structuur te hebben.
Voor al die nieuwe EU-instellingen zijn middelen nodig, en die middelen moeten ergens vandaan worden gehaald. Vooral gezien de negatieve instelling tegenover belastingen in de Unie vereist een positieve keuze voor een EUinstelling dus misschien negatieve besluiten op nationaal of mondiaal niveau.
Verslag-Cabrol (A4-0406/97)
Bébéar
De afgelopen twintig jaar komt astma steeds vaker voor en deze ziekte veroorzaakt een toenemend aantal sterfgevallen. Dat brengt kosten op menselijk, economisch en sociaal vlak met zich mee.
De meest recente medische gegevens van de Wereldgezondheidsorganisatie (WGO) wekken de indruk dat de verbreiding van astma sterk samenhangt met het milieu en met allergiefactoren in de lucht. Hierdoor kan astma eerder optreden, zeker als er ook een erfelijke aanleg aanwezig is.
Als arts wil ik u zeggen dat het vandaag de dag uiterst belangrijk is zich over dit probleem te buigen. Het verslagCabrol wijdt zich hieraan en neemt de verschillende menselijke, economische en gezondheidsfactoren in aanmerking die te maken hebben met de vermindering van de uitstoot bij het gebruik van oplosmiddelen.
Tien miljoen arbeidsplaatsen, in meer dan 400 Europese ondernemingen in een kleine 20 economische sectoren, kunnen in feite aangepast worden aan lagere emissienormen dan de tot dusver geldende. Het is dan ook belangrijk om de grenswaarden voor de uitstoot te harmoniseren voor alle lidstaten en alle ondernemingen, ongeacht hun omvang.
Als wij ons minder streng opstellen, maken wij de weg vrij voor oneerlijke concurrentie onder het mom van subsidiariteit of steun aan het midden- en kleinbedrijf.
Ik zal voor het verslag-Cabrol stemmen, vooral omdat de flexibele termijn voor de omzetting en toepassing in de verschillende nationale wetgevingen een aanpassing naderhand mogelijk maakt in verband met de inspanningen die de ondernemingen al hebben gedaan voor de bescherming van werknemers die met oplosmiddelen werken en voor de bescherming van de bevolking.

Cushnahan
Als vader van astmapatiënten ben ik blij met dit verslag en met veel van de voorstellen die het verslag bevat.
Vluchtige organische stoffen en andere industriële oplosmiddelen dragen bij tot ozonvorming in de lagere luchtlagen. Jammer genoeg verergert dit met name de problemen van mensen die aan astma lijden, maar het draagt ook bij tot hoofdpijn, problemen met de ogen en hartziekten.
Daarom steun ik de voorstellen van de heer Cabrol tot wijziging van de Commissievoorstellen. Terecht wijst hij het Commissievoorstel van de hand dat de lidstaten die nationale programma's uitvoeren, wil vrijstellen. Harmonisatie in de gehele Europese Unie is een correctere benadering die er bovendien voor zorgt dat de spelregels voor iedereen dezelfde zijn, en het voorkomt tevens oneerlijke concurrentie.
Ik hoop dat de lidstaten na de stemming van vandaag snel zullen overgaan tot de tenuitvoerlegging van de voorstellen, liefst nog voor de vastgestelde termijn van oktober 2007.

Díez de Rivera Icaza
Een van de doelstellingen van het vijfde milieuactieprogramma was het terugdringen van de luchtverontreiniging. Deze richtlijn is in overeenstemming met dit beleid.
Het is bekend dat de toenemende uitstoot van bepaalde gassen mede verantwoordelijk is voor de opwarming van onze planeet. De Commissie wil daarom komen tot een beperking van de emissie van schadelijke vluchtige organische stoffen ten gevolge van het gebruik van organische oplosmiddelen bij bepaalde industriële en commerciële werkzaamheden.
Het aannemen van de nieuwe emissienormen, waar wij voor zijn, veronderstelt aanzienlijke investeringen, met name voor de KMO's. Daarom missen wij een kosten-batenanalyse van de voorgenomen maatregelen tot reductie van deze emissies.
Dit is de achtergrond van de ingediende amendementen en van mijn stemgedrag.

Rübig
Verwerping van amendement 40 is voor het MKB absoluut onaanvaardbaar. Vandaar dat wij het verslag in zijn totaliteit verwerpen.

Sandbæk
Deze richtlijn spruit voort uit een reële behoefte de emissie van de zogenaamde VOS te beperken. Vooral in regio's met veel industrie is de bestrijding van de luchtverontreiniging een belangrijke taak in het belang van de volksgezondheid en ik kan deze taak alleen maar steunen. Dat de VOS bovendien bijdragen tot de afbraak van de ozonlaag, waardoor wij te maken krijgen met ernstige klimaatwijzigingen, maakt de noodzaak om er iets aan te doen nog sterker.
In het licht hiervan is het dan ook bedenkelijk dat men met deze richtlijn de kleinere ondernemingen en regionale autoriteiten een hele reeks administratieve lasten oplegt, waarvaan het helemaal niet zeker is dat ze efficiënt zullen zijn. Het voorstel de controle op steekproeven te baseren, vind ik problematisch, omdat de ondernemingen die een grondige controle uitvoeren en bijgevolg meer kans hebben overschrijding van de grenswaarden vast te stellen, hierdoor gestraft worden. Ik vind dat we zouden moeten beoordelen of de controle en administratie die in de richtlijn worden voorgesteld, qua kosten rendabel zijn en of er geen alternatieve mogelijkheden zijn.
De aantasting van de ozonlaag is een grensoverschrijdend probleem. Daarom is het positief dat wij het probleem van de emissie gezamenlijk proberen op te lossen. We moeten echter ook voor ogen houden dat juist de emissie van vluchtige organische stoffen regionale gevolgen heeft. In gebieden waar vele ondernemingen deze stoffen gebruiken, is de uitstoot van deze stoffen mede een oorzaak van de vorming van smog met alle gezondheidsproblemen van dien. Daarom kan ik het voorstel van de Commissie dat de lidstaten het recht geeft zelf plannen op te stellen ter bestrijding van deze verontreiniging, alleen maar toejuichen. De problemen zijn niet overal dezelfde in Europa. Zolang wij een beperking van de emissie eisen, is het beter de autoriteiten die dicht bij de burgers staan, de meest efficiënte methode te laten zoeken.
Ik steun de amendementen 2, 17 en 20 van de milieucommissie, omdat ze wijzen op het verband tussen de gezondheid en de emissie van VOS. We mogen niet vergeten dat de mensen die dagelijks met organische oplosmiddelen in contact komen, hun gezondheid aan een groot risico blootstellen. Deze richtlijn zal dus ook een verbetering betekenen in het dagelijks leven van deze mensen. Daarom doe ik een oproep om niet alleen de emissie te beperken, maar ook alternatieve producten te zoeken.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, ik steun dit verslag. Astma is een ziekte die epidemische afmetingen aan begint te nemen. Het treft zowel ouderen als jongeren. En ik kan het weten want ik lijd zelf aan astma, en mijn dochter van veertien eveneens.
Er zijn steeds meer bewijzen dat dit een hedendaagse vloek is die veroorzaakt, dan wel verergerd wordt door de luchtverontreiniging waardoor wij vervuilde lucht moeten inademen. Het voorstel van de Commissie inzake de beperking van de emissie naar aanleiding van het gebruik van industriële oplosmiddelen zal de volksgezondheid helpen beschermen. De ozonvorming in de lagere luchtlagen, die niet alleen astma verergert, maar ook tot hoofdpijn, problemen met de ogen en hartziekten leidt, zal erdoor afnemen.
Ook wordt in het verslag terecht om preventieve maatregelen gevraagd ter bescherming van de gezondheid van werknemers die met organische oplosmiddelen werken.
Aangezien de Commissie als termijn het jaar 2007 voorstelt om ondernemingen in staat te stellen te voldoen aan het emissieniveau van organische oplosmiddelen, is het niet meer dan fair om de emissie naar aanleiding van het gebruik van organische oplosmiddelen bij sommige industriële en commerciële activiteiten met bijna 70 % - een ambitieuze doelstelling - terug te brengen.
Ik hoop dat de lidstaten ook in zullen gaan op het voorstel van de heer Cabrol om nog grotere beperkingen op te leggen. Actie op EU-niveau moet het uitgangsminimum zijn, dat vervolgens verder kan worden verbeterd door elk land dat de emissies naar aanleiding van het gebruik van oplosmiddelen verder wenst te verlagen.
Verslag-Lannoye (A4-0401/97)
Lulling
Mijnheer de Voorzitter, in zijn antwoord op de interventies tijdens de behandeling gisteren van het verslag-Lannoye heeft commissaris Bangemann over met name het voorstel betreffende de honing gezegd dat etikettering niet tot doel heeft vraagstukken te regelen die betrekking hebben op de kwaliteit van de producten en dat er in ieder geval geen sprake is van maatregelen ter ondersteuning van de imkers.
Ik moet zeggen dat ik enigszins verbaasd ben over deze uitspraak. Ik ben misschien naïef, maar ik heb altijd gedacht dat het etiket juist bedoeld was om de consumenten te informeren over onder meer de kwaliteit en de herkomst van het product. Dat zou ook impliciet een ondersteuning zijn van de kwalitatief hoogstaande honing van onze imkers en van de beschermde oorsprongsbenaming waar de Commissie zelf dure reclame voor maakt. Bovendien maakt men op die manier ook goed gebruik van Europese belastinggelden. De Commissie waarschuwt immers de mensen dat zij de honing met net zoveel respect moeten genieten als de heilige Ambrosius. Dat is impliciet een maatregel die ertoe kan bijdragen dat nog voldoende bijen worden geteeld om de waardevolle bestuivingsactiviteiten te garanderen.
Ik ben zeer verheugd over de massale steun van de collega's aan onze amendementen. Daarmee willen wij de consumenten in staat stellen een onderscheid te maken tussen het hoogwaardige landbouwproduct honing uit onze lidstaten en de goedkope, geïmporteerde honing van lage kwaliteit. Ik ben blij dat de heer Lannoye en het Parlement besloten hebben niet te stemmen over de ontwerpwetgevingsresolutie. Daardoor ontkomen wij aan hetgeen ons in juni is gebeurd met het verslag over de verbetering van de productie en het op de markt brengen van honing. De Raad had lak aan onze 22 amendementen en aan het feit dat mijn verslag met algemene stemmen was aangenomen. Een paar dagen later nam de Raad namelijk als A-punt het voorstel voor de verordening van de Commissie aan. Dat was een nachtelijke overrrompelingsactie. In september ben ik er toen tijdens gesprekken met ministers van Landbouw achter gekomen dat de meesten helemaal niet wisten dat onze amendementen waren verworpen.
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter
Omdat ik uw aanwezigheid zeer op prijs stel, heb ik u tweemaal zoveel spreektijd gegeven als toegestaan, maar dan moet u niet overdrijven.

Lulling
Ik heb niet overdreven. Ik wilde u alleen zeggen hoe de Raad onze amendementen heeft behandeld. Ik wilde dit gisteren niet melden daar ik geen spreektijd had.
Als het om belangrijke problemen in verband met de natuur, het milieu of de productie gaat, hebben wij geen spreektijd. Wij hebben tijd genoeg voor allerlei zaken die zich in de wereld afspelen, behalve voor zaken die voor onze burgers van belang zijn.

De Voorzitter
Mevrouw Lulling, ik zou kunnen beamen dat u nu een serieuze kwestie aansnijdt, maar u kunt hier alleen iets aan doen als u dit punt in uw fractie en in de overige fracties aan de orde stelt. Ik moet jammer genoeg het Reglement toepassen. Dit Reglement is door u goedgekeurd, niet door mij!

Souchet
Om het probleem van de honing goed te begrijpen is het allereerst noodzakelijk om erop te wijzen dat bijen een fundamentele rol spelen bij de bestuiving van planten, dat Frankrijk de tweede Europese honingproducent is en dat honing een traditioneel product is. Onze fractie heeft een aantal amendementen hierover goedgekeurd die de heer Lannoye in zijn verslag heeft voorgesteld.
Wat het behoud van de Franse bijensector betreft, weten wij dat we steeds meer honing importeren uit China, de Oost-Europese en Zuid-Amerikaanse landen, die tegen zeer lage prijzen wordt verkocht. Het voedingsmiddel honing beschouwen wij als een landbouwproduct dat gebonden is aan een bepaalde regio. Wij hebben dan ook verlangd dat het land van herkomst verplicht wordt aangeduid, teneinde tegelijkertijd kwalitatieve criteria te respecteren en de Europese, en Franse, honingproductie te handhaven.
Behalve het economische belang van deze sector - productie, afzet en verkoop leveren arbeidsplaatsen op -, moet men ook in aanmerking nemen dat de honingproductie een belangrijke rol speelt voor het milieu. Talrijke plantensoorten waarbij geen zelfbestuiving optreedt, kunnen alleen vermeerderd worden dankzij het door bijen overgebrachte stuifmeel. Een gebied zonder bijencultuur is een gebied waarin de biotoop in gevaar wordt gebracht.
Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om de Commissie te waarschuwen tegen de nefaste gevolgen van bepaalde insecticiden die op zaaigoed worden gebruikt. Hier zouden de bijen aan kunnen sterven. Als burgemeester van Luçon hebben de bijenhouders van de regio mij persoonlijk gewaarschuwd. Zij hebben vastgesteld dat het gebruik van bepaald zaaigoed dat met insecticiden is behandeld een vermindering van de bijenzwermen veroorzaakte en daardoor ook een vermindering van de honingproductie. Bij wijze van experiment hebben wij het gebruik van dit zaaigoed in het departement Vendée verboden. Mijns inziens toont dit voorbeeld aan hoe groot de wisselwerking is tussen bepaalde producten van de landbouwchemie en het milieu. Ik vraag de Commissie dan ook dit feit in aanmerking te nemen als zij vergunningen verleent voor het in de handel brengen van deze producten.
Tot slot is het noodzakelijk om zowel in de communautaire wetgeving als in de internationale akkoorden in het kader van de Wereldhandelsorganisatie het principe te handhaven van de oorsprongsbenamingen en de geografische aanduidingen, alsmede van de intrinsieke kwaliteit van de producten die onder deze benamingen en aanduidingen worden verkocht. Wij hechten er waarde aan dat honing geclassificeerd blijft in de categorie landbouwproducten. Honing mag in geen geval beschouwd worden als een industrieel product, zoals in bepaalde amendementen van de rapporteur wordt voorgesteld. Daar zijn wij tegen. Als honing als een industrieel product zou worden beschouwd, zouden er al snel afwijkende administratieve verplichtingen komen (lijst van ingrediënten, enz.) en zou er misbruik gemaakt worden van oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen ten gunste van handelsmerken waardoor de regiogebonden productie van honing verzwakt zou worden.
Resolutie over de UEFA en de Coca-Cola-Cup
Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Wij hebben tegen de resolutie gestemd, omdat wij vinden dat sportkwesties niet onder de bevoegdheid van het Parlement en de EU vallen, en dat dat ook zo moet blijven.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, als initiatiefnemer afgelopen december van het verzoek voor een verklaring van de Commissie betreffende het feit dat de winnaars van de Coca-Cola Cup niet mee mogen doen aan de Europese competitie, en als mede-opsteller, samen met mijn collega Tony Cunningham, van de resolutie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, ben ik bijzonder verheugd dat het Parlement de voetbalbond in zijngeschil met de UEFA steunt.
Het optreden van de UEFA bedreigt het welzijn van tientallen voetbalclubs in het Verenigd Koninkrijk, daar zij met het oog op de Coca-Cola-Cup achtereenvolgens belangstelling, toeschouwers, televisieverslaggeving en sponsors zouden kunnen verliezen. En waarom? Als straf voor het feit dat de "Premier League" overhoop ligt met de UEFA over de grootte van de divisie. Maar de Coca-Cola-Cup wordt georganiseerd door de voetbalbond en niet door de "Premier League" . Dat is totaal onlogisch en duidelijk in tegenspraak met het gemeenschapsrecht betreffende misbruik van een machtspositie. Voetbal is een sport maar het is ook een belangrijke Europese industrie. Ook voetbal kan niet ontsnappen aan de Europese wetgeving. Hoe sneller de UEFA zich dit feit realiseert, hoe beter het zal zijn voor henzelf, voor het voetbal en voor de voetballiefhebbers.
Verslag-Souchet (A4-0410/97)
Blot
De kern van het onderwerp wordt behandeld in overweging B en hoofdstuk 8, waarin gestreefd wordt naar betrekkingen met de Verenigde Staten die minder onevenwichtig zijn. Dit is met name het geval op handelsgebied, maar ook op het gebied van veiligheid en defensie.
Ik maak een voorbehoud inzake overweging H, waarin de samenwerking tussen Europa en de Verenigde Staten in het kader van de crises in het voormalige Joegoslavië en het Nabije Oosten toegejuicht wordt. Ons inziens dienen de Verenigde Staten geen enkele rol te spelen in het voormalige Joegoslavië, dat is een zaak van Europa in brede zin, en niet van Amerika. Wat het Nabije Oosten betreft veroordelen wij het beleid van de Verenigde Staten in Irak dat de burgers uithongert.
Ook al hebben Europa en de Verenigde Staten gemeenschappelijke waarden, er zijn ook verschillen: het Europese klassieke humanisme moet zich verdedigen tegen een maatschappij die uitsluitend op geld is gebaseerd, zoals maar al te vaak het geval in de Verenigde Staten.
Bovendien lijkt het noodzakelijk om het orthodoxe Oost-Europa, met inbegrip van Rusland, nauwer te betrekken bij de toekomst van Europa. Sterkere banden met de Verenigde Staten zijn alleen maar gerechtvaardigd als tegelijkertijd ook de betrekkingen met Oost-Europa worden versterkt. Anders zou er een eenpolige wereld ontstaan die uitsluitend door de Amerikaanse mogendheid gedomineerd wordt. Ik onthoud mij van stemming over dit verslag.

Rovsing
De diepgaande wijzigingen in het internationale landschap sinds de jaren '80 hebben ook de relatie tussen de EU en de VS gewijzigd. De constante Amerikaanse ondersteuning die de naoorlogse periode doorgaans kenmerkte, gaat niet meer gepaard met een systematische bereidheid tussenbeide te komen bij crises in Europa. De nieuwe Amerikaanse houding eist een grotere Europese zelfstandigheid. Het verslag erkent deze nieuwe situatie, maar stelt tevens vast dat er nog steeds behoefte is aan een nauwe transatlantische samenwerking om de vrede en stabiliteit in de wereld te kunnen garanderen en waarden zoals democratie en mensenrechten te doen naleven. De meningsverschillen tussen Amerika en Europa betreffen vooral economische en handelskwesties. Zoals de rapporteur terecht opmerkt, moeten de EU en de VS deze onenigheden tot een minimum beperken.

Souchet
Het verheugt mij dat onze Vergadering met een grote meerderheid het door mij ingediende verslag heeft aangenomen over de toekomst van de betrekkingen tussen de Europese Unie, haar lidstaten en de Verenigde Staten.
Het succes van de transatlantische economische dialoog, die voortaan de kern zal vormen van onze betrekkingen met de Verenigde Staten, is mijns inziens afhankelijk van verscheidene voorwaarden.
Allereerst is het noodzakelijk dat de Europeanen hun eigen belangen duidelijk kunnen onderscheiden en formuleren. Het is eveneens van essentieel belang dat de gemeenschappelijke Europees-Amerikaanse belangen heel nauwkeurig, duidelijk en realistisch worden gedefinieerd, dat zij concreet aangeduid worden en dat de dialoog zich toespitst op welomlijnde en gemeenschappelijk bepaalde onderwerpen. De twee partners zullen vervolgens moeten aantonen dat zij bekwaam zijn om deze belangen door middel van hun dialoog te bevorderen, met name wat de reeds aanwezige struikelblokken en de talrijke conflictelementen betreft die een dergelijke belangenverstrengeling met zich meebrengt. Er moet grote openheid heersen wat uiteenlopende standpunten betreft en daarbij mag men zich niet beperken tot de simpele vaststelling dat er meningsverschillen zijn.
Het succes van de transatlantische dialoog veronderstelt ook een actieve deelname van de lidstaten en de zakenwereld. Bij gebrek hieraan bestaat het gevaar dat de Amerikanen meer baat hebben bij dit instrument dan de Europeanen en de reden hiervoor is het grote verschil in de aard en wijze waarop de Europese Unie functioneert en waarop de Verenigde Staten functioneren.
Het specifieke karakter van de transatlantische dialoog is juist dat in deze dialoog alle onderwerpen eenvoudiger aan bod kunnen komen, ook de meest delicate. Neem bijvoorbeeld onderwerpen die bij buitenlandse investeerders rechtsonzekerheid oproepen, zoals financiële diensten, sociale of milieunormen, of extraterritoriale wetten. In de meest recente en kwetsbare dialogen die de Verenigde Staten tot nu toe hebben gelanceerd, namelijk in het kader van de APEC of de Pan-Amerikaanse Top is men deze onderwerpen zorgvuldig uit de weg gegaan.
De transatlantische dialoog zal pas echt vruchten afwerpen als de Europeanen de door hen vastgestelde gemeenschappelijke belangen eensgezind en vastberaden verdedigen. Onze Amerikaanse partners verdedigen hun nationale belangen strijdlustig. Zij verwachten van ons hetzelfde. Derhalve moet de Commissie bij onderhandelingen met de Verenigde Staten inzake de buitenlandse handel toezien op een strikte wederkerigheid van de concessies, evenwichtigheid van de toegekende voordelen en "linkage" van de onderhandelingen. Het is ook van essentieel belang dat de Europese Unie permanente instrumenten tot haar beschikking heeft om op geloofwaardige wijze te kunnen dreigen met represailles.
Rekening houdend met de belangrijke rol van het Amerikaanse Congres inzake het buitenlandse beleid, met name inzake de buitenlandse handel, is de interparlementaire dialoog met de Verenigde Staten van bijzonder belang: als de dialoog goed wordt gevoerd en als alle onderwerpen aan bod komen kan de dialoog een nuttige rol spelen voor het uitwisselen van informatie en het voorkomen van conflicten.
Als aan al deze voorwaarden is voldaan kan er een mooie toekomst worden ingeluid voor de nieuwe transatlantische dialoog.

De Voorzitter
De stemming is gesloten.
(De vergadering wordt om 13.25 onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Voortgezette beroepsopleiding
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0405/97) van mevrouw Waddington, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over het verslag van de Commissie over de toegang tot voortgezette beroepsopleiding in de Unie (COM(97)0180 - C4-0208/97).

Waddington
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, aangezien het vandaag een bijzondere dag is voor het Britse voorzitterschap is het op zijn plaats te citeren uit een verklaring met de titel "Partners in Europa: Samen leren en werken" . De eerste woorden zijn: " Als we erin slagen de inzetbaarheid te bevorderen en de werkloosheid aan te pakken, zal het de Europese Unie ook lukken Europa voor de mensen leefbaar te maken. Inzetbaarheid is van essentieel belang, zowel voor een concurrerende arbeidsmarkt als om de mensen werkzekerheid te geven door ze op te leiden en vaardigheden aan te leren die ze nodig hebben om in te kunnen spelen op een veranderende arbeidsmarkt" .
Het komt dan ook zeer gelegen dat het Europees Parlement en de Commissie zich nu over een - naar aanleiding van een aanbeveling van de Raad in 1993 opgesteld - verslag buigen, dat gaat over de toegang tot voortgezette beroepsopleidingen.
In die aanbeveling werden 15 gebieden genoemd waarop de lidstaten - naar men vond - moesten optreden om de toegang tot opleidingen te bevorderen. Het Commissieverslag dat naar aanleiding van deze aanbeveling werd opgesteld, verschaft ons evenwel niet de gegevens aan de hand waarvan bepaald kan worden of er vooruitgang is gemaakt. De Commissie heeft nagelaten het effect te meten van Europese opleidingsprogramma's en van de middelen uit de structuurfondsen op de verbetering van de toegang tot beroepsopleidingen en de invloed ervan op de inzetbaarheid in de lidstaten. Eigenlijk verschaft het verslag alleen maar voorbeelden van goede praktijken die in 1993 uit de lidstaten zijn verzameld.
De meest recente statistische data die wij hebben over de deelname van Europese volwassenen aan opleidingen zijn door Eurostat in 1996 opgesteld. Eurostat onderzocht de deelname aan opleidingen van Europeanen boven de dertig, waarbij werd gekeken naar een periode van vier weken in 1996. Het bleek dat slechts 3, 6 % van de Europeanen tijdens die vier weken een opleiding had gevolgd. Er waren aanzienlijke verschillen in de mate van toegang en deze vaststelling wordt door vele andere studies geruggensteund. Werkenden volgen vaker een opleiding dan werklozen; jongeren vaker dan ouderen; hoger opgeleiden en managers vaker dan handarbeiders; hooggekwalificeerden vaker dan laaggekwalificeerden; Noordeuropeanen vaker dan Zuideuropeanen en werknemers in grote ondernemingen vaker dan werknemers in kleine ondernemingen.
De Europese Unie, de lidstaten en de sociale partners zien natuurlijk duidelijk in dat volwassenen gemakkelijker toegang moeten krijgen tot onderwijs en opleiding teneinde de inzetbaarheid, werkzekerheid, flexibiliteit en het concurrentievermogen te verbeteren. En daarom moet er iets worden gedaan aan de kwestie van het te lage en ongelijke deelnameniveau aan opleidingen en moeten er maatregelen worden genomen om vooruitgang te kunnen boeken. Op dit vlak is voor de Commissie een essentiële rol weggelegd.
Het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken bevat een aantal zeer concrete voorstellen die de Commissie ten uitvoer kan leggen en ik denk dat het Europees Parlement van de Commissie verwacht dat zij daar onmiddellijk toe zal overgaan.
Kort samengevat dient de Commissie met voorstellen te komen voor gemeenschappelijke kwalitatieve en kwantitatieve indicatoren zodat er een monitoringsysteem voor de toegang tot scholing in de hele EU kan worden opgezet om de vooruitgang te meten en standaards te verschaffen.
Ten tweede dient meer onderzoek gedaan te worden naar de kwaliteit en kwantiteit van de opleidingen die beschikbaar zijn voor werklozen en laaggekwalificeerde werknemers, onder wie ouderen en diegenen die zeer specifiek of onvast werk hebben.
Ten derde moet een strategie worden ontwikkeld zodat succesvolle initiatieven van de lidstaten en initiatieven die met EU-middelen zijn uitgewerkt, op een efficiëntere manier verspreid kunnen worden. De commissie werkgelegenheid stelt voor om in de gehele Unie onderwijsbeurzen te organiseren waar informatie uitgewisseld kan worden.
Ten vierde moeten met behulp van Europese middelen proefprojecten worden opgezet om mensen aan te moedigen in te schatten wat hun toekomstige behoeften op het gebied van scholing zijn en begeleiding te krijgen, en om ondernemingen in staat te stellen de behoefte aan vaardigheden en opleidingsplannen in te schatten.
Ten vijfde, en dat is zeer belangrijk, moeten het werk en de programma's en de toekomstplanning van de Commissie op het vlak van opleiding en werkgelegenheid gecoördineerd worden. Dit kan en moet resulteren in een gecoördineerde benadering van arbeidsmarktprogramma's zoals het Europees Sociaal Fonds en opleidingsprogramma's zoals Leonardo da Vinci. In de toekomst mogen opleidingen op EU-niveau niet meer los worden gezien van andere met werkgelegenheid verband houdende zaken zoals arbeidsorganisatie en het scheppen van werkgelegenheid.
Tot slot is het tijd dat de sociale partners een kaderovereenkomst afsluiten over de toegang tot opleidingen. Ze moeten daartoe worden aangemoedigd aangezien zij het eens zijn over de wenselijkheid van meer scholing en de Werkgelegenheidstop van Luxemburg voor verdere stimulansen heeft gezorgd. Mochten de sociale partners echter geen vorderingen maken, dan moet de Commissie onverwijld zelf met voorstellen komen.
Nog nooit is de tijd zo rijp geweest voor de Europese Unie om de kans aan te grijpen en met de lidstaten en de sociale partners samen te werken en ervoor te zorgen dat levenslang leren binnen het bereik komt van alle Europese volwassenen, zowel werkenden als werklozen. Het Britse voorzitterschap heeft beloofd te zullen streven naar vooruitgang op weg naar een soepele arbeidsmarkt die kan reageren op economische veranderingen en naar de garantie dat mensen de vaardigheden kunnen verwerven die zij in een moderne concurrerende economie nodig hebben.
Naar mijn mening verschaft de aanbeveling van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken over de toegang tot opleidingen een actieplan en een reeks nieuwe ideeën om daadwerkelijk vorderingen te maken.

Günther
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het lijkt wel alsof wij al in de nachtvergadering zitten, maar ik zal daar geen conclusies uit trekken met betrekking tot het belang van dit thema. In de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media hebben wij een advies opgesteld over het verslag van mevrouw Waddington en natuurlijk zijn er vanuit ons standpunt bekeken andere prioriteiten en zijn er bepaalde aspecten die wij anders zien.
Een ding is mijns inziens belangrijk: men moet bij het vraagstuk van de toegang tot bijscholingsmogelijkheden twee terreinen uit elkaar houden. Enerzijds hebben wij de jobgebonden bijscholing, als ik dat zo mag noemen en daarmee bedoel ik de verwerving van capaciteiten die iemands carrièrekansen binnen een bepaald beroep verbeteren en anderzijds hebben wij de bijscholing die tot doel heeft iemand kwalificaties te geven waarmee hij of zij de concurrentie op de arbeidsmarkt het hoofd kan bieden. Wij hebben in ons advies in dit verband ook verwezen naar de vrouwen. Door het specifieke verloop van hun loopbaan passen zij niet altijd in het schema waarvan men op dit gebied uitgaat.
Ik deel de kritiek van de rapporteur op het document van de Commissie. Ook ik stel vast dat daarin geen duidelijke structuur te bekennen valt en dat men met een verzameling van losse voorbeelden misschien wel interessante suggesties kan doen, maar geen grondslag kan bieden waarop men kan voortborduren.
Er is één punt dat wij als Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media willen onderstrepen en dat is vervat in een door mijn fractie ingediend amendement. De rapporteur noemde het zelf ook al. Zij zei namelijk dat men bepaalde capaciteiten moet hebben om het aanbod ook daadwerkelijk te kunnen gebruiken. Daarom is het voor onze commissie zeer belangrijk dat reeds in het basisonderwijs de leerlingen wordt bijgebracht dat zij altijd moeten bijleren, levenslang moeten leren en eigen initiatieven moeten ontplooien om de aanbiedingen die ze krijgen ook echt te kunnen gebruiken.
Wat de beoordeling van kwaliteit en kwantiteit betreft, wilde ik nog vermelden dat er altijd beroepen zullen zijn waarin veel bijscholingsmogelijkheden bestaan en beroepen waarin dit niet het geval is. Ik denk dan met name aan het uitgesproken praktische werk. Daarom moet men de aandacht niet enkel toespitsen op de cognitieve sectoren, maar ook andere in ogenschouw nemen.
Wij danken de rapporteur voor haar werk en hopen dat de suggesties bij de Commissie in vruchtbare aarde zullen vallen.

Larive
Voorzitter, als rapporteur voor advies van de Commissie rechten van de vrouw ben ik blij met het verslag-Waddington. In goede samenwerking met de rapporteur en daar dank ik haar voor, en in goede samenwerking met de sociale commissie is het merendeel van de voorstellen van de Commissie rechten van de vrouw in de resolutie overgenomen. De opbouwende kritiek van de Commissie rechten van de vrouw op de Europese Commissie betreft met name de volgende punten.
Ten eerste, wij betreuren het ten zeerste dat in het verslag van de Europese Commissie geen onderzoek is verricht in een aantal sectoren die voor vrouwen zo ontzettend belangrijk zijn, zoals de overheidsadministratie, de gezondheidssector en de onderwijssector.
Ten tweede, de toegankelijkheid van opleidingen voor werkers in deeltijd en andere flexibele arbeidsvormen blijft onderbelicht. Wij vinden dit zeer betreurenswaardig omdat het hier in grote meerderheid om vrouwen gaat. Wij willen intensief doelgroepbeleid met onder andere speciale cursussen gericht op die vrouwen.
Ten derde, vrouwen in het midden- en kleinbedrijf en vrouwelijke ondernemers dienen meer aandacht te krijgen bij beroepsopleidingen en het levenslang leren. Vrouwen moeten door gerichte opleiding gestimuleerd worden een eigen bedrijf te beginnen en daarbij ook de nieuwe technologie optimaal te benutten.
Tenslotte, de Europese Commissie heeft altijd de mond vol van mainstreaming en er liggen ook goede plannen op tafel zoals integratie van gelijke kansen in het algemeen beleid. Ik vraag mij af waarom ik dan bij de lezing van het evaluatieverslag het ongemakkelijke gevoel krijg dat de aandacht voor vrouwen bij opleiding vooral is gestoeld op argumenten als vergrijzing of op demografische factoren. Vrouwen zijn geen klapstoelen die je al naar gelang de schaarste of het overschot op de arbeidsmarkt uitklapt of weer inklapt. Vrouwen zijn net als mannen een waardevolle menselijke hulpbron die nu moet worden benut door hun goede kansen te geven voor die opleiding en voor dat levenslang leren. Wij zijn van mening dat zolang vrouwen nog in een achterstandspositie zitten hierbij positieve actie dient te worden toegepast.

Andersson
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik graag de rapporteur danken voor haar, zoals gewoonlijk, goed onderbouwde, uitstekende verslag.
De samenleving verandert steeds sneller. In de oude industriële samenleving had degene met het geld de macht en de invloed. In de nieuwe samenleving zoals die zich nu ontwikkelt, is het steeds vaker zo dat degene die over kennis beschikt, ook de macht krijgt. In de oude samenleving was de macht ongelijk verdeeld tussen de mensen mét en zonder geld. Er bestaat het gevaar dat wij in de nieuwe samenleving dezelfde ongelijkheid krijgen, als wij er niet voor zorgen dat iedereen kans heeft op scholing. Dat is de belangrijkste kwestie.
Scholing zal steeds belangrijker worden. Wij moeten ervoor zorgen dat iedereen, vrouwen en mannen, mensen die nu weinig scholing hebben, werklozen, en anderen, deel krijgen aan de scholingsmaatschappij, aan de basisopleiding en aan het levenslang leren, wil in onze toekomstige maatschappij iedereen gelijkwaardig zijn. Dat is de ene factor.
De andere factor is dat wij ervoor moeten zorgen dat als wij een opleiding volgen, deze lange tijd bruikbaar is. Het moet een brede basisvorming zijn, aangezien de maatschappij steeds sneller verandert. Snelle opleidingen hebben geen zin. Verder moet er ook levenslang worden geleerd. Werk en scholing moeten volledig worden geïntegreerd.
Hierbij hebben zowel de samenleving als de sociale partners een verantwoordelijkheid. De samenleving draagt de verantwoordelijkheid voor voldoende middelen, voor een actief arbeidsmarktbeleid, voor een belastingbeleid dat scholing stimuleert en voor een socialeverzekeringsstelsel dat de mogelijkheid van scholing biedt. De sociale partners zijn ook verantwoordelijk, nu het in de toekomst niet zo zal zijn dat men enkel hoeft te zitten onderhandelen over lonen en andere arbeidsvoorwaarden. Het wordt steeds belangrijker om scholing ook in de onderhandelingen op te nemen.
Zelf had ik een maand geleden de verantwoordelijkheid voor een verslag over wijzigingen in de werkorganisatie. Er zijn duidelijke raakpunten. De belangrijkste kwestie wanneer men nieuwe werkorganisaties op wil zetten, is namelijk de noodzaak van goed opgeleid personeel, dat wil zeggen personeel met een degelijke brede opleiding, aangezien de werkorganisaties zich aan de eisen van de tijd zullen moeten aanpassen. Dan moet men personeel hebben dat ook aan de eisen van de nieuwe tijd kan voldoen.
Tot slot wil ik nogmaals mevrouw Waddington bedanken. Haar voorstellen voor best practices , om de structuurfondsen te gebruiken en om de statistische gegevens te verbeteren zijn uitstekend en concreet. Ik hoop dat de Commissie deze voorstellen opvolgt.

Schiedermeier
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur van harte bedanken voor haar werk. Ondanks het feit dat zij geen gemakkelijke taak had, heeft zij zich er uitstekend van gekweten. De toegang tot bijscholing is voor alle werknemers van doorslaggevend belang. Omgekeerd vormen echter goed geschoolde werknemers voor elke werkgever de basis voor economisch succes. Ontoereikende informatie en achterhaalde statistische gegevens leveren nooit een goede en zinvolle analyse op. Daarom kan men met het verslag van de Commissie eigenlijk niet veel aanvangen. De Commissie heeft evenmin in haar initiatieven een evaluatie gemaakt van het effect van de communautaire programma's. De sociale partners zijn het wel met elkander eens over de factoren die voor de bevordering van de toegang tot bijscholing belangrijk zijn, maar niet over de maatregelen en het niveau waarop de uitvoering moet plaatsvinden. Dat is dus nog een lacune waaraan gewerkt moet worden. Ook de vaststelling van gemeenschappelijke voorwaarden en van prestatie-indicatoren waartoe de rapporteur een voorstel heeft gedaan, wordt daardoor namelijk bemoeilijkt.
Men moet bij de opstelling van opleidingsprogramma's absoluut rekening houden met de financiering van proefprojecten. Aan de maatregelen moeten met name vrouwen en het midden- en kleinbedrijf kunnen deelnemen. Voorlichtingsbijeenkomsten met deelneming van de sociale partners kunnen inderdaad zeer nuttig zijn. Ook is het noodzakelijk de werkgelegenheidsprojecten te coördineren met de bijscholingsprojecten. Wenselijk is eveneens een kaderakkoord voor de openstelling van de bedrijven voor de beroepsopleiding. Ik betwijfel echter of eigen evaluatie- en consulentiediensten wel echt noodzakelijk zijn. Dat kost weer meer geld.
Staat u mij toe de aandacht te vestigen op één gevaar. De aanbevelingen van de Raad van 1993 over de toegang tot bijscholing hebben volgens de sociale partners nauwelijks enig effect gehad op de ontwikkeling in de lidstaten. Volgens het EVV zijn er slechts zeer weinige succesvolle voorbeelden. Dat betekent dat het ontbreken van betrouwbare en stabiele structuren en mechanismen succes op dit gebied in de weg staat. De sociale partners zijn het nog steeds niet met elkaar eens over de noodzaak van een richtlijn. Men moet daar goed over nadenken, want dit is ook een kwestie van subsidiariteit. Voordat echter de richtsnoeren uit het verslag van de Commissie op succesvolle wijze uitgevoerd kunnen worden, moeten eerst nog enkele hinderpalen uit de weg worden geruimd. Alleen is het in het belang van de werknemers dat dit zo snel mogelijk gebeurt.

Crowley
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil Sue Waddington graag feliciteren met haar verslag en te kennen geven dat de Fractie Unie voor Europa het verslag en de gehele inhoud ervan met alle genoegen ten volle ondersteunt omdat het zeer evenwichtig is. Ik wil mevrouw Waddington met name gelukwensen met een aantal vernieuwende maatregelen die zij voorstelt, maar ook met het feit dat zij niet bang is om kritiek te leveren op de Commissie daar waar deze haar plicht en verantwoordelijkheid om te reageren op de dringende behoefte aan scholing in onze samenleving, niet is nagekomen.
Het oude gezegde "geef een mens een vis en je geeft hem voor een dag te eten; maar leer een mens vissen en je voedt hem zijn leven lang" is een zeer wijs gezegde. Met de vooruitgang van de technologie, met name van de informatiemaatschappij, is het nu zaak om de vaardigheden van de mensen te vergroten, om de mensen die momenteel aan het werk zijn nieuwe vaardigheden te geven, om extra vaardigheden te geven aan werklozen die zich moeten voorbereiden op een ander soort werk en om de regelgeving op de arbeidsmarkt terug te brengen ten behoeve van een meer flexibele toegang tot scholing. De voorbeelden die hier door vele sprekers zijn aangehaald zijn zeer relevant en wij mogen niet vergeten dat we aan beroepsopleidingen echt inhoud moeten geven, dat wil zeggen dat we de mensen de vaardigheden moeten geven die ze nodig hebben om in te kunnen spelen op de nieuwe mogelijkheden.
In Ierland is het aantal ondernemingen dat gebruik maakt van het programma ADAPT de laatste paar jaar enorm gestegen, waardoor die ondernemingen niet alleen nieuwe mogelijkheden konden bieden aan de reeds aanwezige werknemers, maar ook konden uitbreiden op andere gebieden van technologie en nieuwe mensen die daarvoor werkloos waren, konden aantrekken.
Het is van essentieel belang dat de sociale partners hierbij betrokken worden, want als er geen ruime mate van overeenstemming wordt bereikt tussen vakbonden, werkgevers en andere sociale partners, zullen deze essentiële actoren op het gebied van de werkgelegenheid en scholing niet bereid zijn om samen naar oplossingen te zoeken.
Tot slot wil ik nog twee laatste punten aanstippen. Ten eerste is het voor het welslagen van elk programma van essentieel belang dat de mensen die de opleiding geven - de deskundigen, of zij nu uit het onderwijs of uit de praktijk komen - betrokken worden bij de besluitvorming over het soort programma's waarvoor gekozen wordt. Mij lijkt het een totale verspilling van waardevol intellect dat een groot deel van de onderwijsfaciliteiten en -fora geen actieve rol speelt in de onderhandelingen over nieuwe programma's. Ten tweede moet de mensen die zelf cursussen hebben gevolgd - ongeacht of het gaat om werkgelegenheidsprogramma's of beroepsopleidingsprogramma's - worden gevraagd of de gegeven cursussen naar hun mening beantwoordden aan hun behoeften en wat de verwachtingen waren op lange termijn.
Om een duidelijk beeld voor heel Europa te krijgen is het van essentieel belang dat de reacties in de nationale verslagen gestandaardiseerd worden.

Boogerd-Quaak
Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik wil uiteraard ook de rapporteur danken voor het verzette werk en ook de rapporteurs van de andere commissies die goede zaken hebben aangedragen. Ik wil hier echter een fundamentele vraag stellen. Ik vraag mij af of de Europese Commissie werkelijk op de juiste manier kan sturen in dit grote probleem. In feite hebben wij te maken met een zaak van subsidiariteit. Beleidsconcurrentie ligt in diverse lidstaten op de lippen van sommige zeer hooggeplaatste personen. Ik heb de indruk dat de mate waarin men denkt met onderwijs nog een zekere mate van beleidsconcurrentie te kunnen voeren een rol speelt bij het verstrekken van informatie. De rapporten van de lidstaten bevatten te weinig informatie. De Europese Commissie heeft wat dat betreft ook nagelaten een aantal zaken te monitoren zoals de overheid, gezondheidszorg, onderwijs en levenslang leren, programma's als ADAPT en het Europees jaar voor levenslang leren. Daar hebben we ook niet echt informatie over. Als wij kijken naar bijvoorbeeld de cijfers van Eurostat moeten wij constateren dat daaruit blijkt dat die mensen die bij grote bedrijven werken veel meer kans hebben om door sociale partners betaalde opleidingen te volgen dan diegenen die in het midden- en kleinbedrijf werken. Men zou met elkaar de strategieën moeten ontwikkelen, de Europese Commissie in samenhang met de lidstaten. Naar mijn opvatting ontbreekt dit nog te veel op dit moment. Misschien kan als gevolg van de werkgelegenheidstop hier toch het een en ander aan gedaan worden.
We hebben allemaal de mond vol over employability . Als er één zaak is die mensen de kans geeft om terug te keren naar de arbeidsmarkt en om meer concurrerend te laten zijn met mensen die juiste opleidingen hebben afgemaakt, dan is het levenslang leren en daar aandacht aan schenken. Het is een taak van de Commissie om de lidstaten zover te krijgen dat zij inderdaad hun eigen belang opzijzetten voor het algemene Europese belang. Ik doe een beroep op de commissaris om met name dat punt verder gestalte te geven.

Ojala
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Waddington is er weer eens in geslaagd een uitstekend verslag over een belangrijk onderwerp op te stellen. De mogelijkheid van volwassenen om een vervolgopleiding te volgen wordt steeds belangrijker naarmate de bevolking ouder wordt en de eisen in het arbeidsproces toenemen. In het verslag wordt dan ook vastgesteld dat men bij de opleiding vooral aandacht moet schenken aan vrouwen, werklozen, mensen met een gebrekkige basisopleiding en oudere werknemers.
Zelf wil ik in het bijzonder het recht van ouder wordende werknemers op een voortgezette beroepsopleiding onderstrepen. Een 45-jarige is pas ongeveer op de helft van zijn arbeidsloopbaan, zodat het de moeite loont om in zijn opleiding te investeren. De basisopleiding van mensen ouder dan 45 is over het algemeen gebrekkiger dan die van jongeren. Het is goed dit te beseffen.
Een andere groep die moeilijk toegang heeft tot de voortgezette beroepsopleiding zijn de mensen die atypische arbeid verrichten en van wie het grootste deel vrouwen is. Vooral de opleiding van deze mensen moet worden aangevuld, zodat voorkomen wordt dat werknemers blijvend worden onderverdeeld in twee kasten: de vakkundigen in vast dienstverband en de reserve die deeltijdarbeid verricht.

Schörling
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij graag aansluiten bij de gelukwensen aan mevrouw Waddington voor haar uitstekende verslag. Ik wil graag de hele sociale commissie gelukwensen, enerzijds met dit verslag, anderzijds met het verslag over levenslang leren, dat wij een maand geleden hebben aangenomen. Deze verslagen zijn beide heel erg belangrijk.
Zoals bekend wordt er heel mooi geschreven over levenslang leren, over voortgezette opleidingen en over scholing überhaupt. Over de noodzaak en de waarde van voortgezette scholing is bijna iedereen het eens. Bovendien is dit vraagstuk nu heel erg in de schijnwerpers gekomen door de Top van Luxemburg, waar ook uitvoerig benadrukt werd dat voortgezette beroepsopleidingen en opleiding van de werkende bevolking erg belangrijk zijn.
De werkelijkheid ziet er echter wat anders uit. Wij kunnen ons werkelijk afvragen of de scholing is verbeterd. Ieder van ons weet dat een basisopleiding een voorwaarde is om voortgezette opleidingen aan te kunnen. Toch word er nu elke dag weer bezuinigd op de basisopleiding, op de basisscholen. Er bestaan bijvoorbeeld lessen zonder leraren, en er is gebrek aan schoolmateriaal. De klassen zijn te groot, zodat de leerlingen die hulp nodig hebben bij het leren lezen, schrijven en rekenen niet de hulp kunnen krijgen die ze nodig hebben. Deze leerlingen hebben dus als schoolverlater al de boot gemist. Ik wil er de nadruk opleggen dat wij allemaal onze politieke verantwoordelijkheid moeten nemen en moeten waken over een goede basisopleiding als een voorwaarde om levenslang leren aan te kunnen.
Wat verder de sociale partners betreft, over wie in het verslag wordt gesproken: het lijkt alsof hun discussie over het niveau waarop over verdere scholing moet worden besloten, is verzand. Ik ben wat sceptisch over de formulering in paragraaf 15, inhoudende dat als de sociale partners niet tot overeenstemming kunnen komen, het besluit over het niveau buiten hen om moet worden genomen in de vorm van een richtlijn. Volgens mij is dit niet de juiste manier, aangezien in de toekomst duidelijk zal worden, dat de landen of samenlevingen die niet streven naar voortgezette opleidingen en goede scholing, de grote verliezers zullen zijn. Dat komt volgens mij ook duidelijk uit het verslag naar voren.

Seillier
Mijnheer de Voorzitter, bij dit debat over de toegang tot voortgezette beroepsopleiding in Europa op basis van het document van de Commissie en het verslag-Waddington moet op zijn minst over drie aspecten worden nagedacht, het economische, het sociale en het culturele.
Wij hebben het allen over het drama van de werkloosheid en wij moeten dan ook bekijken wat uitdrukkingen zoals een groter concurrentievermogen op de wereldmarkt en versterking van de mededinging betekenen. Achter dit debat schuilt het eigenlijke debat over het concept van de wereldmarkt, de gemeenschappelijke markt, de interne markt, de aansluiting op de wereldmarkt, en dat debat zou gevoerd moeten worden. Welke markteconomie hebben wij? Welke markteconomie willen wij? Willen wij dat deze beter overeenstemt met de cultuur, de persoonlijke en sociale belangen in onze diverse landen? Ik heb echter geen tijd om hierop door te gaan.
Ik heb een aanvulling op de interessante opmerkingen in het verslag van mevrouw Waddington. Ik richt mij hierbij tot de commissaris. Twee jaar geleden toen ik dit punt in de Commissie rechten van de vrouw behandelde, gaf zij er namelijk blijk van dat dit punt haar na aan het hart lag. Ook al moet er inderdaad rekening gehouden worden met vrouwen die hun loopbaan onderbroken hebben voor de verzorging van kinderen en die nu weer willen terugkeren tot de arbeidsmarkt, de zogenaamde herintredende vrouwen, er moet ook rekening gehouden worden - en juist dat punt lag u na aan het hart, mevrouw Cresson - met de problemen van jonge vrouwen die getrouwd zijn en kinderen hebben gekregen nadat zij aan een opleiding zijn begonnen en deze soms bijna voltooid hadden, en die er nu mee geconfronteerd worden dat zelfs de toentertijd gedane voorstellen niet meer gelden, juist omdat zij getrouwd zijn en voor hun kinderen hebben gezorgd. Er moet echt iets aan deze onrechtvaardige situatie worden gedaan. Ook zij moeten het recht hebben op voortgezette opleiding.

Raschhofer
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, levenslang leren is in onze razendsnelle industriële samenleving absoluut noodzakelijk om het hoofd te kunnen bieden aan de steeds weer nieuwe uitdagingen. Deze noodzaak doet zich met name in de beroepswereld sterk gevoelen. Het volgen van bijscholingscursussen en het verwerven van specifieke kwalificaties zijn voor de werknemer een voorwaarde voor goede carrièrekansen en voor het bedrijf een voorwaarde voor het behoud van de concurrentiepositie. De politiek heeft tot taak toegang te garanderen tot beroepsopleiding en bijscholing en gelijkheid te bewerkstelligen voor iedereen. Het zou onaanvaardbaar zijn indien de bijscholing zou worden voorbehouden aan degenen die reeds hoog zijn opgeleid. Moeten wij ook niet de minder goed geschoolde werknemers bijscholingskansen geven? Moeten ook zij niet de kans krijgen op een vaste arbeidsplaats en op carrière? Moeten wij juist ook niet de vrouwen helpen die door de combinatie van beroep en gezin toch al extra belast zijn en zich derhalve niet volledig voor hun carrière kunnen inzetten? Zouden wij geen rekening kunnen houden met hun behoeften opdat ook zij beter ingepast kunnen worden in de bijscholing?
Daarom nodigen wij de regeringen uit te onderzoeken waar de schoen wringt en maatregelen te treffen. Alleen met een goede voorlichting over de bijscholingsmogelijkheden, met bevordering van bijscholing door het bieden van beroepsmatige stimulansen en met de opheffing van elke mogelijke beperking op de toegang kan men zorgen voor minder werkloosheid en meer sociale vrede.

Papakyriazis
Ik wil niet nalaten de rapporteur, mevrouw Waddington, van harte te bedanken voor haar uitstekende werk. Zoals altijd heeft Sue ook nu weer een volledig, intelligent, in politiek en sociaal opzicht gevoelig verslag aan ons voorgelegd. Hierin behandelt zij het vraagstuk van de beroepsopleiding. Zij onderzoekt in hoeverre deze efficiënt en democratisch is en wat noodzakelijk is om deze aanzien te geven en voor alle burgers toegankelijk te maken.
Wij moeten ons serieus voor de beroepsopleiding inzetten, niet omdat wij dan thuis, in onze eigen landen of in de Europese Unie prat kunnen gaan op hetgeen wij doen, maar omdat de beroepsopleiding een zeer belangrijke factor is in een eerlijke en moedige bestrijding van de werkloosheid. Er worden allerlei nieuwe termen gebezigd. Men heeft de mond vol over aanpassing, flexibiliteit van de arbeidsmarkt en employability. Dit zijn weliswaar moderne kreten, maar velen weten niet precies wat daarmee wordt bedoeld. Onze medeburgers zijn er enigszins bang voor en daarom is een duidelijke definitie nodig. Heroriëntatie van de arbeid en dus de beroepsopleiding is een vereiste van deze tijd. Dit vereiste is een uitvloeisel van de nieuwe behoeften. In het Europees Parlement en meer in het algemeen in de Europese Unie hebben wij een grote verantwoordelijkheid: wij moeten een einde zien te maken aan de nachtmerrie van de werkloosheid. Daarom is dit niet het moment om hoog van de toren te blazen. Desalniettemin wil ik mijn voldoening tot uiting brengen over dit debat. Dit komt zeer gelegen. Wij hebben vandaag het programma gekregen van het Brits voorzitterschap. Daarin is de werkgelegenheid een zeer hoge prioriteit. Bovendien zijn slechts enkele weken verstreken sedert de buitengewone Werkgelegenheidstop en zal binnenkort een besluit worden genomen over de activiteiten ter bestrijding van de werkloosheid. Ook kijken wij allen uit naar de komende Topconferentie van Cardiff.
Ik zou graag kort twee gedachten naar voren willen brengen. In het verslag van mevrouw Waddington wordt uitgebreid aandacht geschonken aan de noodzaak van speciale methoden en studies. Misschien zouden wij hierbij, mevrouw de commissaris, het Cedefop in Thessaloniki kunnen betrekken. Ten tweede wilde ik verwijzen naar de uitbreiding met de Oost-Europese landen. Er is een overgangsfase, een fase ter voorbereiding van de uitbreiding. De beroepsopleiding zal van meet af aan daarbij in ogenschouw moeten worden genomen. Wij moeten nagaan hoe wij, zowel tijdens deze fase als ook op meer lange termijn, de beroepsopleiding kunnen uitbreiden en voor iedereen toegankelijk kunnen maken.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, opnieuw mag ik het woord voeren over een verslag van mevrouw Waddington. Ik geef ook dit keer weer mijn steun aan haar nauwkeurige werk en deel uitdrukkelijk haar opbouwende kritiek op de zwakke punten uit het Commissiedocument. Mevrouw de commissaris, het uitgangspunt is goed. Men doet een eerste poging om de vooruitgang in de beroepsopleiding in de Unie en de lidstaten te analyseren. Dat er bij dergelijke, in kwalitatief en kwantitatief opzicht zo sterk uiteenlopende stelsels en maatregelen tekortkomingen bestaan, is begrijpelijk. Wij kunnen echter niet accepteren dat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen de verschillende bedrijfstakken en doelgroepen, van actieve bevolking tot ouderen. Cedefop en Eurostat moeten veel nauwer bij dergelijke werkzaamheden betrokken worden. Bijzondere aandacht dient verder te worden besteed aan de situatie van de vrouwen. Door hun deeltijdwerk en hun seizoengebonden activiteiten zijn zij vaak van het leren van nieuwe technologieën en het vergaren van nieuwe kennis uitgesloten, alhoewel zij zowel over intellectuele capaciteiten als hoge flexibiliteit beschikken.
In het verslag van de Commissie ontbreekt een balans van de gemeenschappelijke programma's, zoals het Europese Jaar, het LLL lifelong learning of het ADAPT-initiatief. Dit werd ook reeds door andere collega's genoemd. Tevens wachten wij nog op een coördinatie van de opleidingsprogramma's, zoals LEONARDO, met de programma's van de structuurfondsen. Belangrijke factoren zijn ook de sociale partners. Zij zijn het met elkander eens over de speciale steun aan het midden- en kleinbedrijf, over nieuwe opleidingsmethoden en over de verbetering van de wederzijdse erkenning van diploma's, maar niet over het niveau van besluitvorming. Het eerste punt op de agenda moet derhalve het sluiten van een kaderakkoord zijn dat is afgestemd op de vereisten van een moderne arbeidsorganisatie.
Bijscholing wordt ook in de overheidssector in crisistijden als overbodige luxe gezien. Dat is een funeste vergissing. Hoe kan men het tekort aan geschoolde krachten in de bedrijven anders opvullen? Hoe kunnen werknemers met het oog op de steeds geringer wordende productiecycli, op de veranderingen in productie en marktvereisten fit blijven voor de 21ste eeuw? In de wereldomvattende concurrentieslag is een consequente ondersteuning van de belangrijkste hulpbron, het menselijk potentieel, via bijscholing van doorslaggevende betekenis. Ook is deze noodzakelijk voor de geestelijke en fysieke mobiliteit en de persoonlijke ontplooiing van het individu.

Hermange
Mijnheer de Voorzitter, de Werkgelegenheidstop van Luxemburg heeft scholing duidelijk als prioriteit gesteld in de strijd tegen de werkloosheid en de regeringsleiders hebben zich ertoe verbonden de toegang tot opleidingen en de scholing van langdurig werklozen te verbeteren. In dit verband bekijken wij dit eerste evaluatieverslag dat een eerste systematische poging is tot het analyseren en vergelijken van de situaties in de lidstaten. Zoals mevrouw Waddington echter zegt is het belangrijk om gemeenschappelijke kwalitatieve en kwantitatieve indicatoren vast te stellen. Het verslag stelt ook maatregelen voor ter verspreiding van goede praktijken. Ik zou het op prijs stellen als de commissaris de nadruk legt op het belang van scholing voor het MKB.
Wij weten vandaag de dag dat voor het scheppen van steeds beter concurrerende arbeidsplaatsen nu zeer gespecialiseerde werknemers nodig zijn die de nieuwste technieken hebben aangeleerd, met name op communicatiegebied. Derhalve moet het MKB spoedig over mogelijkheden beschikken waardoor toegang tot opleidingen eenvoudiger is en dienen er nationale opleidingssystemen in het leven worden geroepen die inspelen op de behoeften van de innoverende ondernemingen die de arbeidsplaatsen van morgen scheppen.

Ryynänen
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, zoals in het uitstekende verslag van mevrouw Waddington wordt benadrukt en ook hier in het debat vele malen is vastgesteld, hebben we eerst concrete informatie nodig over het functioneren van de communautaire beroepsopleidingsprogramma's en de met opleiding verbonden structuurfondsen, voordat we besluiten over de vernieuwing en voortzetting ervan.
Scholing, werkgelegenheid en concurrentievermogen zijn nauw met elkaar verbonden. Daarom moet men ook de communautaire maatregelen op deze gebieden beter kunnen coördineren. De Europese Unie moet echter niet streven naar een gemeenschappelijk vervolgopleidingsstelsel of -programma; ik geloof daarentegen dat ook op dit gebied de verschillen tussen de lidstaten en de verscheidenheid aan opleidingsvormen een rijkdom is die iedereen ten goede kan komen. In plaats van een gemeenschappelijk stelsel moeten we de samenwerkingsstructuren versterken. Zo kunnen we op een doeltreffende manier informatie over de beste praktijken verspreiden en ervaringen uitwisselen om van elkaar te leren.
Ik wil vooral drie zaken benadrukken betreffende de bereikbaarheid en de kwaliteit van de voortgezette beroepsopleiding, namelijk gelijkheid, ondernemerschap en de mogelijkheden van de informatiemaatschappij. Er moet meer aandacht besteed worden aan de gelijkwaardige toegang van vrouwen tot de voortgezette beroepsopleiding en herscholing. De kwaliteit van de basisopleiding is natuurlijk een kernprobleem bij het profiteren van voortgezette beroepsopleiding. De vaardigheden en de wil voor het levenslang leren zouden al bij de basisopleiding bijgebracht moeten worden. Zo zou de basisopleiding ook de beroepsmatige diversifiëring van vrouwen moeten steunen.
Mensen in het MKB en mensen die ondernemer willen worden hebben speciale steun nodig bij het organiseren van een geschikte voortgezette beroepsopleiding. Een passende opleiding kan vooral vrouwen aanmoedigen om hun eigen kleine ondernemingen te beginnen en kennis te verwerven om te produceren.
De door de tele-informatica veroorzaakte grote veranderingen in het bedrijfsleven zijn een belangrijke uitdaging voor de voortgezette beroepsopleiding. Op dit gebied moet de opleiding zeer flexibel en gevarieerd zijn, met inachtneming van de zeer verschillende uitgangspunten en individuele behoeften. De snelle technologische ontwikkeling stelt het aanpassingsvermogen flink op de proef en een goede voortgezette beroepsopleiding zou naast de zuiver beroepsmatige vaardigheden het vermogen van mensen moeten versterken om de veranderingen in hun leven te beheersen. Zodoende behoren tot de complete opleiding ook culturele ervaringen en het verbeteren van de vaardigheden voor actieve deelname en onderlinge verhoudingen.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, ook ik ben van mening dat mevrouw Waddington een uitstekend verslag heeft geschreven, zeer zeker als je dit vergelijkt met het in velerlei opzichten achterhaalde Commissiedocument en met de zowel kwalitatief als kwantitatief volstrekt onbevredigende situatie van de permanente scholing in bepaalde lidstaten en zeker Griekenland.
In het verslag wordt gesproken over kwetsbare categorieën van mensen, zoals vrouwen. Evenals andere collega's wilde ook ik hier drie categorieën aan toevoegen.
Ten eerste de mensen die geen lang productief leven meer voor de boeg hebben en zonder werk komen te zitten. Zij hebben geen geschikte scholing om nieuw werk te vinden en kunnen bovendien niet meer zo lang werken. Ik noem u als voorbeeld de marconisten waarvoor op de schepen geen emplooi meer is.
Ten tweede de jongeren die net zijn afgestudeerd. Zij bezitten weliswaar een titel, maar niet de scholing die nodig is om een baan te vinden.
Ten derde noem ik de immigranten. Om hen in de arbeidsmarkt op te nemen, moet men zorgen voor onder andere taallessen, lessen van algemene strekking en informatie over de bestaande wetgeving.

Weiler
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ook ik wil eerst mevrouw Waddington bedanken voor haar verslag, dat zoals altijd van de bovenste plank is. Zij heeft de vinger gelegd op enkele tekortkomingen in het Commissieverslag en ik deel haar kritiek op de Commissie. Alhoewel de bedoelingen ongetwijfeld goed zijn, mevrouw de commissaris, vinden wij toch dat uw toekomstconcept veel te defensief is. Subsidiariteit moet er zijn, maar juist door de vervlechting van economie, binnenmarkt en euro is een Europese strategie noodzakelijk. Dit is geen verzet tegen, maar eerder een pleidooi voor meer samenwerking.
Ook de Commissie stelt vast dat er wat hapert aan de samenwerking tussen de lidstaten. Daardoor is er ook een gebrek aan Europees denken. Voor bepaalde sectoren waren in het geheel geen gegevens beschikbaar en kijk, daar valt ook de onderwijssector onder. Interessant zijn de gegevens over de deelneming aan bijscholingscursussen. Zeer verontrustend zijn echter de gegevens over de werklozen. Wij denken en hopen dat dit nu met de richtsnoeren van Amsterdam anders zal worden. Wij weten namelijk allen - en ik wil dit graag nogmaals duidelijk onderstrepen - dat meer dan 50 % van de langdurig werklozen in Europa verkeerd of ontoereikend opgeleid en geschoold is. Daaruit blijkt al hoe belangrijk bijscholing in Europa is, vooral als men dit in verband ziet met de bestrijding van de werkloosheid.
Formeel bestaat in alle 15 lidstaten toegang tot beroepsopleiding. De realiteit en de kansen voor de burgers zijn echter van land tot land zeer verschillend. Ik verwijs met name naar hetgeen mevrouw Waddington in de punten 10 en 11 van het verslag vraagt. De situatie verschilt eveneens al naar gelang de bedrijfstak. Ik noem bijvoorbeeld het bouwwezen waar een grote behoefte aan bijscholing bestaat. Ook daar is men geconfronteerd met nieuwe, zich steeds verder ontwikkelende materialen en methoden. In het bouwwezen is slechts 15 % van de werknemers betrokken bij bijscholing en in het verzekerings-en bankwezen 57 %.
In veel landen bestaan interessante programma's en mogelijkheden. Dit geldt ook voor Duitsland. Ik heb verschillende projecten gezien en vastgesteld dat deze alle in een Europese context stonden. Dat vond ik zeer interessant. Het ging ofwel om projecten die via communautaire initiatieven door Europa medegefinancierd werden, ofwel om Europese praktijken die door leraren met een ruime blik werden onderwezen.
Nog niet zo lang geleden heeft president Herzog van de Bondsrepubliek een opmerkelijke redevoering gehouden waar ik het niet in elk opzicht mee eens kon zijn. Hij heeft echter kritiek geuit op de provincialiteit van Duitsland en andere lidstaten en daar ben ik het roerend mee eens. Wij verkrijgen geen concurrentiekracht in Europa door het afbreken van sociale rechten, maar enkel door het bevorderen van het levenslang leren.

Ghilardotti
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur van harte feliciteren vanwege het uitstekende werk dat zij heeft afgeleverd. Opleiding en onderwijs zijn zonder meer een boeiend thema dat doorslaggevend is voor de samenhang en opvijzeling van iedere geëvolueerde samenleving. Nu wij aan de vooravond van de 21ste eeuw staan, moeten bepaalde spanningsvelden en tegenstellingen vanuit een nieuwe invalshoek benaderd worden, en dat kan alleen langs de weg van opleiding en onderwijs.
In de eerste plaats denk ik aan de relatie tussen het globaliseringsproces, dat steeds massaler om zich heen grijpt, en de bescherming van levensnormen en waardepatronen van mensen en plaatselijke gemeenschappen. Ten tweede moet ervoor gezorgd worden dat het traditionele en het moderne niet meer haaks op elkaar staan, omdat alleen door middel van een juist evenwicht tussen deze beide factoren alle veranderingen, ook de meest globale, in goede banen kunnen worden geleid.
Een derde centraal element is de relatie tussen de behoefte aan concurrentievermogen en het zorgen voor gelijke kansen en rechten voor iedereen, vooral voor de zwakkere mensen en degenen die aan de onderkant van de maatschappij leven. Pas als er een correcte analyse van deze drie punten komt, kan er ook een diepere bezinning tot stand komen over het probleem van voortgezet onderwijs en beroepsopleiding, wat het centrale doel moet worden van de Europese Unie en van de acties die op alle Europese en nationale niveaus ondernomen worden.
Het idee dat iemand zijn leven lang moet blijven leren kan één van de sleutels worden die toegang verschaffen tot de volgende eeuw. Daar wordt eigenlijk al een hele tijd over gesproken, maar tot nu toe is er nog weinig concreets gedaan, hetgeen onder meer blijkt uit de mededeling van de Commissie waar wij vandaag over discussiëren. Het idee van levenslang leren moet snel omgezet worden in operationele keuzen, in contractuele aansporingsmaatregelen, in investeringen.
Tijdens de Top van Luxemburg heeft de Raad precieze toezeggingen in die richting gedaan. Wij zullen dus in Cardiff gaan controleren of de lidstaten zich ook navenant gedragen. Ik hoop tevens dat de Commissie zich alle kostbare en belangrijke indicaties die in het verslag-Waddington staan, goed ter harte zal nemen.

Cresson
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, in mijn betoog dat ik in juli 1997 voor de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken van het Parlement heb gehouden, heb ik benadrukt dat het de Commissie verheugt dat het Parlement bijzondere aandacht schenkt aan dit verslag dat in drie parlementaire commissies aan bod is gekomen: de Commissie rechten van de vrouw, de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media en de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, die de drijvende kracht ervan vormt.
Ik dank de rapporteurs, mevrouw Larive van de Commissie rechten van de vrouw, mevrouw Günther van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media en in het bijzonder natuurlijk mevrouw Waddington van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, voor de uitstekende debatten die zij in deze commissies op gang hebben gebracht, alsook voor de adviezen en de ontwerpresolutie van mevrouw Waddington. Ik kan er alleen maar tevreden over zijn dat het Parlement de benadering van de Commissie steunt inzake dit eerste evaluatieverslag over de toegang tot voortgezette beroepsopleiding in de Unie.
De Commissie deelt het standpunt van het Parlement dat een regelmatige monitoring op het gebied van toegang tot voortgezette beroepsopleiding een belangrijk element vormt voor het formuleren van een beleid inzake opleidingen en dat er in de toekomst bijzondere aandacht besteed moet worden aan de gemeenschappelijke vaststelling van kwalitatieve en kwantitatieve criteria waarmee de resultaten in de verschillende lidstaten vergeleken kunnen worden.
Evenals het Parlement is zij van mening dat Eurostat en Cedefop bij de opvolging hiervan een nog actievere rol moeten spelen. In dat opzicht neemt de Commissie dan ook de door mevrouw Waddington voorgestelde amendementen 2 en 4 aan, alsmede het amendement dat overeenkomt met conclusie 2 van het advies van de Commissie rechten van de vrouw en het amendement dat overeenkomt met conclusie 4 van het advies van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media.
De Commissie is eveneens van mening dat het belangrijk is over middelen te beschikken waarmee goede praktijken op het vlak van de voortgezette beroepsopleiding op alle niveaus in de Unie en in alle ondernemingen, sectoren, enzovoorts, kunnen worden verspreid. Dit impliceert een actieve rol van de sociale partners. De Commissie neemt amendement 6 van mevrouw Waddington dan ook aan.
De Commissie is het ook eens met het Parlement wat de bijzondere rol betreft van de sociale partners voor de bevordering van de toegang tot voortgezette beroepsopleiding, De sociale partners zouden gezamenlijk, op het gepaste niveau, een aantal minimale voorwaarden kunnen vaststellen voor de toegang tot scholing, met name in het licht van de richtsnoeren voor de werkgelegenheid van de lidstaten. De Commissie neemt amendement 3 van mevrouw Waddington dan ook aan.
De Commissie is overigens van mening dat alle toekomstige initiatieven voor de bevordering en de follow-up van de toegang tot voortgezette beroepsopleiding en voor de totstandkoming van nieuwe vormen om vaardigheden aan te leren, met name die vaardigheden die te maken hebben met modernisering van de arbeidsorganisatie, in nauwe samenwerking met de sociale partners genomen moeten worden, zowel op het niveau van de lidstaten als op het niveau van de Unie. Deze initiatieven zouden gecoördineerd moeten worden met de richtsnoeren voor de werkgelegenheid, waarbij rekening gehouden moet worden met de conclusies van de Werkgelegenheidstop van Luxemburg.
In dat verband reken ik erop dat het Britse en het Oostenrijkse voorzitterschap de toegang tot voortgezette beroepsopleiding uitbreidt ten gunste van een groeiend aantal burgers. De Commissie zal erop toezien dat de diverse communautaire programma's en initiatieven elkaar aanvullen. De Commissie neemt dan ook de amendementen 5, 7 en 8 van mevrouw Waddington aan, evenals de mondelinge wijziging op overweging D en op amendement 5. Zij neemt eveneens het amendement van de Commissie rechten van de vrouw aan, dat overeenkomt met conclusie 1 van haar advies.
Bovendien zal de Commissie meer aandacht besteden aan gelijke kansen bij de bevordering en de opvolging van de toegang tot voortgezette beroepsopleiding. Zij kan de amendementen aannemen die overeenkomen met de conclusies 8, 10, 11 en 12 van het advies van de Commissie rechten van de vrouw. Tot slot zal zij bij haar toekomstige initiatieven op het vlak van toegang tot voortgezette beroepsopleiding en het aanleren van vaardigheden tijdens de loopbaan rekening houden met deze resolutie van het Parlement.
Zoals u weet is het investeren in de beroepsopleiding sinds de bijeenkomst van de staatshoofden en regeringsleiders in Essen in december 1994 een prioriteit voor Europa, hetgeen ook in de preambule van het Verdrag van Amsterdam is vastgelegd. Dat werknemers vaardigheden aanleren en uitbreiden wordt vandaag de dag beschouwd als doorslaggevende factoren voor hun "employability" , alsook voor het aanpassings- en concurrentievermogen van ondernemingen. Een betere toegang tot voortgezette beroepsopleiding en het vooruitzicht van levenslang leren, waardoor voortdurend nieuwe vaardigheden aangeleerd kunnen worden, staan centraal in het werkgelegenheidsbeleid, zoals blijkt uit de conclusies van de buitengewone Europese Top inzake werkgelegenheid van 21 november en de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid die de Europese Raad in december heeft aangenomen. Deze koers is al duidelijk benadrukt in de nationale verslagen van verscheidene landen zoals Denemarken, Finland, Ierland, Nederland, Zweden en het Verenigd Koninkrijk.
Het onderhavige verslag boekt drie belangrijke resultaten. Allereerst wordt duidelijk dat de doelstelling inzake toegang tot voortgezette beroepsopleiding voor alle werknemers van de Unie nog bereikt moet worden. Gemiddeld heeft er in de Unie slechts iets meer dan een op vier werknemers een voortgezette beroepsopleiding gevolgd gedurende een jaar en is er in minder dan twee van de drie ondernemingen een beleid ontwikkeld inzake voortgezette opleiding. Deze cijfers zijn bemoedigend, maar niet toereikend als men het tempo van de zojuist genoemde technologische en demografische ontwikkelingen in aanmerking neemt.
Vervolgens moet Europa het hoofd bieden aan het probleem van de ongelijkheid qua toegang tot voortgezette beroepsopleiding. Er bestaan grote verschillen tussen de nationale situaties en tussen diverse categorieën ondernemingen en werknemers. Schematisch gezien lijken de landen met gerenommeerde ondernemingen het meest dynamisch te zijn. Er bestaat dan ook het gevaar dat de verschillen binnen de Unie groter worden.
Het is bemoedigend dat er op dit gebied talrijke initiatieven worden genomen, zowel door de overheid als door de sociale partners en ondernemingen. Het ontplooien van deze initiatieven vormt een stimulans voor het verspreiden van goede praktijken en een garantie voor een gunstigere ontwikkeling. Ik vind het belangrijk te verwijzen naar de plannen van de Commissie op basis van dit verslag, met name het voorstel om overleg aan te gaan met de sociale partners.
Met veel interesse heeft de Commissie de nieuwe ontwikkeling van de sociale dialoog in de Unie gevolgd naar aanleiding van het akkoord over de contracten voor deeltijdarbeid. Als in een nieuwe fase van de sociale dialoog bovendien informatie en raadpleging van werknemers op nationaal niveau aan bod komen, zou scholing mogelijkerwijs volledig deel uit kunnen maken van de onderwerpen die bij de raadpleging van de sociale partners worden besproken. Samen met mijn collega Padraig Flynn, die verantwoordelijk is voor kwesties inzake de sociale dialoog, willen wij grondig overleg voeren met de sociale partners in de Unie over de diverse mogelijkheden en dan pas willen wij een nieuw voorstel indienen voor de opvolging van dit verslag. Wij hebben eveneens vastgesteld dat dit verslag door de diverse communautaire instellingen zeer gunstig is ontvangen.
Dankzij deze samenwerking tussen de Commissie, de lidstaten en de sociale partners kunnen de noodzakelijke grondslagen worden gelegd voor de geleidelijke totstandkoming van een communautair kader, waarin de lidstaten en de sociale partners de mogelijkheid hebben de geboekte vorderingen beter te waarderen, hun eigen actie af te zetten tegen die van anderen en inspiratie op te doen door het uitwisselen van ervaringen. Wij zijn dan ook voornemens opnieuw te onderzoeken of het mogelijk is een permanent monitoringsysteem in de Unie in te voeren, op basis van door de lidstaten vastgestelde gemeenschappelijke criteria.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Cresson.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Werknemersparticipatie in bedrijfswinsten (PEPPER II)
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0292/97) van mevrouw Hermange, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over het verslag van de Commissie over PEPPER II betreffende de bevordering van werknemersparticipatie in bedrijfswinsten en -resultaten (inclusief aandelenparticipatie) in de lidstaten - 1996 (COM(96)0697 - C4-0019/97).

Hermange
Mijnheer de Voorzitter, het verslag dat ik heden aan u voorleg, sluit aan op de aanbeveling van de Raad van 1992 betreffende de bevordering van de werknemersparticipatie in bedrijfswinsten, die volgde op een verslag van de Commissie over de stand van zaken op dat gebied in 1990. In dit niet-bindende document deed de Raad acht aanbevelingen aan de lidstaten voor bevordering van participatie en verzocht hij de Commissie vier jaar na dato een verslag op te stellen over de ontwikkeling van de participatieregelingen in Europa.
Dit PEPPER II-verslag vormt nu de basis van onze overwegingen. Deze basis moet echter worden verdiept, want ook al zijn wij verheugd dat dit verslag bestaat en het het Europese debat over financiële participatie aanzwengelt, toch moeten wij constateren, mijnheer de commissaris, dat het ook een zekere frustratie oproept. Het verslag onderstreept namelijk dat de aanbevelingen van de Raad in de verschillende lidstaten slecht opgevolgd worden en stelt geen concrete acties voor de Europese Unie voor.
Derhalve heeft onze commissie een aantal concrete voorstellen willen doen voor het bestuderen van de toepassingsvoorwaarden en de gevolgen van de PEPPER-regelingen teneinde deze in Europa te bevorderen.
De financiële participatieregelingen lopen uiteen van winstdeling tot aandelenparticipatie, via vaste formules of ondernemingsplannen. Bovendien weten wij dat de wetgeving per land verschilt: Groot-Brittannië en Frankrijk hebben de meest ontwikkelde wetgeving op dat vlak, terwijl in talrijke landen de kwestie volledig aan de sociale partners wordt overgelaten.
Financiële participatie is tegelijkertijd op drie doeleinden gericht: de werknemers meer betrekken bij het functioneren van de onderneming; de vorming van een collectieve spaarpot bevorderen en tot slot de investeringen uitbreiden. In dat verband hebben zowel werkgevers als werknemers baat bij financiële participatie, en bovendien is een dergelijke regeling ook gunstig voor de staat. Waarom de werkgevers? Omdat zij vaak vaststellen dat de productiviteit en het concurrentievermogen verbetert. Waarom de werknemers? Omdat zij behalve hun loon ook een ander geldelijk voordeel krijgen en de mogelijkheid hebben om kapitaal op te bouwen. Ook voelen zij zich meer betrokken bij het succes van hun onderneming. De staat heeft er baat bij omdat het concurrentievermogen van de economie alsmede de tevredenheid onder de werknemers door participatie wordt verbeterd. Bovendien zou hierdoor het stelsel van de ouderdomsverzekering in Europa gemoderniseerd kunnen worden door de aanvullende financiering van pensioenfondsen. Deze mogelijkheid dient in ieder geval besproken te worden.
Tenslotte lijken de PEPPER-regelingen een positief effect te hebben op de werkgelegenheid, daar werknemersparticipatie tot nieuwe houdingen en evenwichten binnen de onderneming leidt. Vandaag de dag staat de werkgelegenheidskwestie in al onze debatten centraal. Om die reden verzoeken wij de Commissie spoedig een studie uit te voeren over de gevolgen van de PEPPER-regelingen voor de werkgelegenheid, de productie en de loonflexibiliteit. Een gedeelte van deze studie moet ook gewijd zijn aan het analyseren van de financiële participatie in het midden- en kleinbedrijf. In dat opzicht wil ik de heer Menrad zeggen dat ik het volledig eens ben met het door hem ingediende amendement, onder voorbehoud van enkele onjuistheden in de Franse versie.
Mijns inziens dient ook de participatie in multinationals grondig onderzocht te worden. Om die reden hebben wij, mijnheer de commissaris, voorgesteld om in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken een werkgroep op te richten die samengesteld is uit vertegenwoordigers van de sociale partners, leden van het Europees Parlement en deskundigen van de Commissie. Wij zouden graag uw mening over dit voorstel willen horen en zouden het op prijs stellen als u een tijdschema en de praktische voorwaarden voor de oprichting van deze werkgroep zou aandragen.
Tot slot hebben wij een programma voorgesteld ter bevordering van de uitwisseling van "best practices" . In een begrotingslijn voor 1998 betreffende de sociale dialoog is een toelichting over dit programma opgenomen. Ik wil u erop wijzen dat op 7 en 8 mei aanstaande in Brussel de eerste vergadering van het werknemersaandeelhouderschap gehouden wordt, die de aanzet zal geven tot de oprichting van een Europese federatie van het werknemersaandeelhouderschap. Wij hopen dat dit programma gefinancierd kan worden in het kader van de bevordering van uitwisseling van informatie.

Menrad
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mevrouw Hermange heeft voor de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken een uitstekend verslag geschreven over de participatie van werknemers in bedrijfswinsten en over het PEPPER II-verslag van de Commissie. Proficiat! Mij viel de eer te beurt het advies van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid in te dienen, waarvoor ik van mijn fractie drie minuten extra spreektijd heb gekregen. Daarom zal ik aan het eind van mijn redevoering de punten uit het advies noemen die voor mijn fractie van fundamenteel belang zijn.
In het PEPPER-verslag wordt een overzicht gegeven van de vrijwillige modellen voor werknemersparticipatie in bedrijfswinsten in de EU. De bedoeling is dat men uit de opgedane ervaring leert. Zoals wij hoorden, worden met name in Groot-Brittannië en Frankrijk grote vorderingen op dit gebied gemaakt. Veel modellen in deze lidstaten zijn succesvol. Dit succes is onder meer ook toe te schrijven aan de steun die uit verschillende politieke hoeken wordt gegeven aan de idee om de aanmoediging van financiële werknemersparticipatie wettelijk te regelen. Mevrouw Hermange vraagt de Commissie ervoor te zorgen dat de uitwisseling van informatie tussen de lidstaten over de participatiestelsels wordt verbeterd en met name voorlichtingscampagnes voor de sociale partners worden gevoerd.
Het verslag van de commissie sociale zaken neemt de gedachte over van een op productiviteit afgestemd loonbeleid. De EU doet hier sedert de publicatie van het Witboek over de werkgelegenheid steeds weer aanbevelingen toe aan het adres van de sociale partners. De werknemers weten dat dit neerkomt op inhouding van contante loonsverhogingen. Een frank of een gulden kan slechts eenmaal worden uitgegeven: of in klinkende munt of als investering.
Het verslag en het advies maken echter duidelijk dat het niet volstaat de werknemers te bedanken voor hun inzicht. Zij moeten veeleer aangemoedigd worden deel te nemen aan vrijwillige winstparticipatiemodellen die zonder hun ingehouden geld onmogelijk zouden zijn. Het PEPPER-verslag spreekt enigszins eenzijdig over werknemersparticipatie in bedrijfswinsten. Hierin beperkt men zich tot participatie in de vorm van waardepapieren, zoals aandelen, personeelsaandelen, stock options, schuldbrieven, converteerbare obligaties, enzovoort.
De commissie economische en monetaire zaken noemt beleggingsalternatieven als bedrijfsmogelijkheden niet voorhanden zijn. Bovendien willen wij dat ook gesproken wordt over de bevordering van participatievormen zoals deze met name voorkomen in het midden- en kleinbedrijf. In Oostenrijk en Duitsland zijn dat stille vennootschappen. Daarop heeft amendement 4 betrekking. Met amendement 2 wil de Fractie De Groenen in het Europees Parlement de gedachte van een aanvullend ouderdomspensioen door eigendomsvorming uit het verslag schrappen en aldus van het debat over het vermogensbeleid uitsluiten.
Het PEPPER-verslag is geen wetgevingsinitiatief. Het wil slechts een stimulans bieden voor de discussie. Dit aspect van het vermogensbeleid moet echter in ieder geval worden besproken, temeer daar absoluut geen sprake is van vervanging van de wettelijk geregelde sociale verzekering. Dan moet ik zeggen, mijnheer Wolf, dat ik de voorkeur geef aan hetgeen de woordvoerder van de Groenen, Joschka Fischer, kortgeleden zei in het begrotingsdebat in de Duitse Bondsdag. Hij zei: " Een brede participatie van werknemers in kapitaalwinst in commanditaire vennootschappen is de voorwaarde voor pensioenzekerheid" . De gedachte van eigendomsvorming in werknemershanden maakt deel uit van de belangrijkste eisen van de christelijk-sociale beweging. Nell-Breuning, die het belangrijkste voorbereidende werk heeft verricht voor de sociale encycliek "Quadragesimo anno" , zei eens dat partnerschap en werknemersparticipatie slechts een aan twee kanten knijpende tang kan zijn. De ene kant is informatie en medezeggenschap. Hier zetten wij ons resoluut in voor de informatie- en raadplegingsrechten van de Europese ondernemingsraden. Ook bevorderen wij de medezeggenschapsmogelijkheden bij de geplande Europese vennootschap.
De andere kant van de tang is de participatie van de werknemers in het productievermogen. De participatiegedachte wortelt natuurlijk niet alleen in christelijk-sociale opvattingen, maar ook in de Verlichting. De grote Engelse denker en staatsman Francis Bacon wordt de volgende uitspraak toegeschreven: " Eigendom is als mest: opgehoopt stinkt het, wijd verspreid brengt het rijke zegen" .
Deze 400 jaar oude uitspraak beantwoordt aan de hedendaagse eis van spreiding van het productievermogen. Het gaat hierbij niet om een terugdraaiende eigendomsherverdeling. Het doel is de tot nu toe benadeelden sterker te steunen en wel met subsidiaire oplossingen. Op staatsniveau worden in eerste instantie de sociale partners bevorderd met op maat gesneden participatiemodellen. Het juiste antwoord in deze tijd is: partnerschap in plaats van klassenstrijd. Met dit voor ogen verzoek ik u het verslag van mevrouw Hermange aan te nemen en wil ik de rapporteur nogmaals namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid van harte gelukwensen en bedanken.

Schmidbauer
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ten eerste wil ik mevrouw Hermange van harte bedanken voor haar uitstekende verslag. Zij heeft de suggesties van de leden van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken overgenomen. Aldus was het verslag nooit omstreden. Daarom is mijn fractie tegen de eerste drie amendementen die zijn ingediend en voor amendement 4, daar dit een goede aanvulling is op het verslag.
In juli 1992 nam de Raad een besluit over een aanbeveling betreffende de bevordering van werknemersparticipatie in bedrijfswinsten. Kort weergegeven stond daarin het volgende: men moest juridische structuren voor de invoering van zulke participatiestelsels in het leven roepen, de mogelijkheid van belastingfaciliteiten onderzoeken, de stelsels via voorlichting bevorderen, rekening houden met de in andere landen opgedane ervaringen en tenslotte zorgen voor geijkte juridische en administratieve voorschriften opdat een zo groot mogelijk aantal verschillende stelsels ter beschikking kon worden gesteld en de mogelijkheid werd geboden van overleg tussen werknemers en werkgevers en onderhandelingen bij c.a.o.'s. Na drie jaar zouden verder, voor de opstelling van een nieuw overzicht, alle nationale gegevens moeten worden doorgegeven aan de Commissie.
Die nationale resultaten vinden wij nu terug in het verslag van de Commissie en zij zijn, op zijn zachtst gezegd, pover. Met uitzondering van Frankrijk en Groot-Brittannië heeft bijna geen enkel land initiatieven genomen. Van grensoverschrijdende informatieuitwisseling is in het geheel geen sprake. Uit de resultaten in dit verslag blijkt dus helaas weer eens dat de aanbevelingen van de Raad alleen voor de show zijn. Zij zijn immers niet juridisch bindend. De leden van de Raad leggen na het besluit hoogdravende persverklaringen af en laten de aanbevelingen zelf in een klein laatje van hun bureau verdwijnen.
Wij willen echter daden! Juist de participatie van de werknemers in de bedrijfswinst kan de productiviteit verbeteren. Daardoor worden de werknemers aangemoedigd tot hogere kwalificaties. Dat blijkt tenminste uit de ervaringen in Frankrijk en Groot-Brittannië. Bovendien kan juist in deze tijd van werkloosheid de invoering van stelsels van werknemersparticipatie in het midden- en kleinbedrijf zorgen voor meer en betere werkgelegenheid.
Daarom verwachten wij van de Raad dat hij zich houdt aan zijn eigen besluiten van 1992. Van de Commissie verwachten wij echter meer dan een verslag waarin enkel feiten worden beschreven. De Commissie moet onderzoeken welk effect de PEPPER-regelingen hebben, een programma op stapel zetten voor de uitwisseling van informatie, een werkgroep oprichten om de toepassing van PEPPER-regelingen in met name grensoverschrijdende bedrijven te bevorderen en de mogelijkheid onderzoeken van een communautair initiatief betreffende het vermogensbeleid. Dan kan ook het probleem van de participatierechten van migrerende werknemers worden opgelost.
Bovendien moeten proefprojecten voor de Midden- en Oost-Europese landen worden uitgewerkt. Wij verwachten echter ook van de sociale partners dat zij voorlichting geven over de PEPPER-regelingen en zichzelf informeren. Dan kunnen zij in de onderhandelingen rekening houden met de PEPPER-regelingen.

Lindqvist
Mijnheer de Voorzitter, dit is zoals bekend een aanbeveling uit 1992, die volgens de parlementaire commissie en het verslag niet tot veel nationale maatregelen heeft geleid. In grote lijnen steunt de parlementaire commissie nu dit verslag en de daarin voorgestelde maatregelen, belastingsteun via de staat, subsidie en dergelijke ter vergroting van de winstaandelen van de ondernemingen en de werknemersinvloed. Dat is prima! Het is echter naar mijn idee van groot belang te benadrukken dat het niet sneller kan gaan dan de lidstaten zelf willen. Het werkt niet om van bovenaf te bepalen dat men het zo en zo moet doen en dan te verwachten dat het dan natuurlijk op die manier gaat.
Ik wil speciaal een paar voorbeelden noemen, die in mijn land, Zweden, goed blijken te functioneren. Wij kennen sinds lang coöperatieve ondernemingen die heel goed functioneren, zowel coöperatieve ondernemingen voor producenten, bijvoorbeeld binnen de landbouw, als coöperatieve ondernemingen voor consumenten. Men verwerft daar een aandeel in en heeft dan een stem. Het functioneert dus niet op dezelfde manier als een aandelensysteem, waar men net zoveel stemmen als men maar wil kan kopen door veel aandelen te kopen. Deze coöperatieve ondernemingen functioneren dus goed. De meeste ervan zijn verder te ontwikkelen. Bovendien is het mogelijk om economische verenigingen, zoals ze formeel heten, dus coöperatieve ondernemingen, ook voor kleinere bedrijven te gebruiken. Ik denk dat het belangrijk is dit onder de aandacht te brengen en ik wil graag onderstrepen dat er wellicht meer van dit soort maatregelen te nemen zijn.
Zelf geloof ik ook erg in ondersteuning van ondernemingen die volledig aan de werknemers toebehoren. Dat kan op een heel andere manier zorgen voor saamhorigheid binnen de onderneming en voor het gevoel dat men zich samen voor iets inzet. Dat wordt nauwelijks in het verslag genoemd.
In hoofdzaak is dit echter een positief verslag, en onze fractie vindt het belangrijk om in deze richting te streven. Wij denken ook dat dit in de toekomst, mits op de juiste wijze uitgewerkt, kan zorgen voor werkgelegenheid in de lidstaten van Europa. Dat moet echter geschieden op de wijze en het tempo die iedere lidstaat zelf wenst. Op een paar uitzonderingen na kunnen wij de amendementen dan ook in hoofdzaak steunen.

Eriksson
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik graag bij ons allen in herinnering roepen dat links, zowel in de politiek als binnen de vakbonden, er nooit op enigerlei wijze bezwaar tegen heeft gehad dat mensen die in een onderneming werkzaam zijn ook zeer veel te zeggen hebben over het bedrijf, zowel over het ondernemingsmilieu in het algemeen, als over de besteding van de winst. Maar als men op deze manier eenzijdig de nadruk gaat leggen op individuele aandelen, op individueel aandelenbezit als de drijvende kracht achter productiviteitsstijging, vind ik dat ontzettend eenzijdig en beperkt.
Wij wensen daarentegen een dynamische en creatieve ontwikkeling van de ondernemingsdemocratie. Het zou heel goed geweest zijn, denk ik, als zowel de commissie als de rapporteur gedacht hadden aan de noodzaak voor ondernemingen om te investeren in fondsen voor de toekomst en het net door ons besproken levenslang leren, zodat men niet alleen streeft naar individueel bezit, maar ook naar kortdurende scholing ter vergroting van de capaciteiten, niet alleen van het individu, maar ook van de onderneming en ook van de maatschappij in het algemeen.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, waar gaat het in feite om? Dat moet mijns inziens in eerste instantie duidelijk worden gemaakt. Het gaat, mijnheer Menrad, niet om het algemene vraagstuk: partnerschap of klassenstrijd. Want dan kan ik het niet laten op te merken dat wie niet vechten kan, ook als partner niet serieus wordt genomen. Het gaat om de ontwikkeling van participatiestelsels los van de fordistische fabriek, dat wil zeggen los van de grote bedrijven waar medezeggenschap en andere vormen van door vakbonden afgedwongen inspraak van werknemers bestaan. Wij weten dat het volksaandeel geen antwoord is. De aandeelhouder wordt gekweld door het dilemma van enerzijds de shareholder value die voor ontslag pleit en anderzijds zijn werknemersbelang dat voor banen pleit. Dat is zo bij Volkswagen, bij Renault en bij alle andere, over werknemers verdeelde volksaandelen.
Wij moeten dringend nagaan in hoeverre wij in staat zijn het begrip onderneming uit te breiden. Men moet daarbij het functionele verband in de gaten houden en niet alleen de eigendomsvorming. Wij moeten daarbij met name de moderne franchisebedrijven voor ogen houden. Ook moeten wij nadenken over een herdefinitie van de grenzen van de democratisering in het bedrijf en in de samenleving. Wat dat betreft heb ik een klein geschil met de Confederale Fractie Europees Unitair Links, want ook de lokale en regionale coördinatie vereist nieuwe vormen van betrokkenheid en daar heeft het wel degelijk zin uit te gaan van eigendom. In detail gaat het echter om echte winstparticipatie en niet om in de tijd gespreide uitbetaling van loon. Ook gaat het om de noodzaak het werknemersaandeel van overheidswege veilig te stellen.
Wij hebben een aantal amendementen ingediend. Ook geven wij steun aan de amendementen van de heer Menrad. Het lijkt ons namelijk zinvol privatisering op te vangen met geijkte participatiestrategieën. Ook wordt volgens ons terecht de klemtoon gelegd op het midden- en kleinbedrijf. Men moet dan echter wel op juiste wijze rekening houden men hun specifieke context. In principe komt alles neer op de vraag die reeds in de bloeitijd van het fordisme door het Meitner-plan in Zweden aan de orde werd gesteld, namelijk hoe kan men op doeltreffende wijze een mechanisme installeren dat het automatisme buiten werking stelt volgens welke kapitaalbezitters de sociale rijkdom accumuleren en de afhankelijke werkers op zijn hoogst de eigen arbeidskracht kunnen reproduceren. Dat is de vraag waarmee wij geconfronteerd zijn en wat dat betreft is het PEPPER-verslag slechts een voorloper, hoezeer wij mevrouw Hermange ook dank verschuldigd zijn voor het feit dat zij met de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken er iets van gemaakt heeft.

Musumeci
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, werknemers het recht geven op winstdeling en deelname aan de bedrijfsresultaten: dat is altijd een van de prioritaire doelstellingen van de Italiaanse rechtse partijen geweest. Al vijftig jaar lang beweren wij dat de klassenstrijd en het conflict tussen kapitaal en arbeid overwonnen kunnen worden, maar alleen via participatie van de werknemers aan de vermogenspositie van de onderneming. Daarom kijkt Alleanza Nazionale heel positief aan tegen het feit dat dit thema thans opnieuw aan de orde is gesteld en wij feliciteren de rapporteur hiermee. Helaas moeten wij wel met lede ogen constateren dat er in zes jaar tijds, sedert de Europese Raad zijn aanbeveling heeft geformuleerd, amper iets is veranderd in de verschillende lidstaten. Wij hebben het onmiskenbare gevoel dat in Europa thema's als de werkgelegenheid, de industriële democratie en een meer gekwalificeerde rol voor loontrekkers, teruggevallen zijn tot gemeenplaatsen, leuzen die alleen van stal worden gehaald om met goede wil te pronken, zonder dat er verder iets concreets uit voortvloeit.
Op Groot-Brittannië en Frankrijk na, waar in de afgelopen vijf jaar stappen vooruit zijn gezet op het terrein van financiële participatie van de werknemers, blijft men in de rest van de Europese Unie verstrikt in een oeverloze discussie over de vraag of die nieuwe participatiestelsels onder bevoegdheid van de overheid moeten vallen dan wel onder die van de sociale partners. De Europese Unie moet meer durf, meer vastberadenheid tonen bij deze delicate kwestie, het wordt tijd dat de daad bij het woord gevoegd wordt, liefst door een Europese participatieraad in het leven te roepen die participatiestelsels moet bevorderen onder voorwaarden die in de hele Gemeenschap vergelijkbaar zijn. Er dient voor gezorgd te worden dat de sociale partners dit stelsel in hun overleg meenemen en er moet een kaderregeling in de lidstaten gereedgelegd worden. Nu de werkloosheid het ernstigste economische probleem van de Europese Gemeenschap van het einde van dit millennium blijft, mag Europa geen poging ongemoeid laten om de regeringen van de lidstaten aan te sporen een veilige weg in te slaan, die al met succes is beproefd maar tot nu toe slechts door weinigen ook echt wordt gebruikt. Met alleen maar fraaie intenties komen we er niet!

Blak
Mijnheer de Voorzitter, ik ben zeer blij met dit initiatief van de Commissie. Het werpt een licht op de voordelen van werknemersparticipatie in bedrijfswinsten. Winstdeling zorgt voor meer tevredenheid en een grotere motivatie bij de werknemers, maakt hun loonzakje dikker en schept een beter arbeidsklimaat. Het kan de winst van de Europese ondernemingen doen stijgen, indien de productie toeneemt en het kan misschien bijdragen tot een betere werkgelegenheid in Europa, wat hoogstnodig is. Werknemersparticipatie kan in een oneindig aantal variaties bestaan. Economische winstdeling, economische democratie of aandelenparticipatie. Het kind heeft vele namen. Het model dat in de lidstaten wordt gekozen, zal afhangen van de organisatie van de arbeidsmarkt in het betreffende land. In het rapport van de Commissie staat dat werknemersparticipatie in Denemarken niet bestaat, maar dat klopt niet, mijnheer Flynn. De pensioenfondsen van de werknemers bezitten immers een groot deel van de Deense ondernemingen. Dit betekent in werkelijkheid dat de werknemers een groot aandeel bezitten van het kapitaal in Denemarken.
We mogen ons daarom niet vastpinnen op een enkel beeld van werknemersparticipatie noch op een strak Europees model. Wij moeten uitgaan van de verschillende tradities in de lidstaten en lering trekken uit elkaars goede en slechte ervaringen. Daarom vind ik het goed dat we onderzoeken hoe de verschillende regelingen in de lidstaten werken. Ook de oprichting van een werkgroep waarvan de sociale partners deel uitmaken, is een goed idee. Deze werkgroep kan zich onder andere bezighouden met grensoverschrijdende problemen zoals werknemersparticipatie in multinationals. De Denen vinden een Europese wetgeving niet noodzakelijk, maar wij zijn blij dat dit onderwerp op deze manier op de agenda van de EU is gekomen. Het is een initiatief dat volledig op vrijwillige basis moet gebeuren. Het zou schitterend zijn indien we de ondernemingen attent kunnen maken op de voordelen van werknemersparticipatie door uitwisseling van ervaringen en onderzoeken. Beslissingen inzake werknemersparticipatie en de uitvoering ervan moeten we echter aan de ondernemingen zelf of aan de sociale partners overlaten.

Flynn
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mevrouw Hermange en de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken danken voor het grondige werk dat zij in verband met het PEPPER II-verslag hebben verricht.
Het PEPPER II-verslag geeft een overzicht van de manier waarop de lidstaten sinds 1992 de financiële participatie van werknemers in bedrijfswinsten en -resultaten hebben bevorderd, nadat een verordening van de Raad over deze kwestie was goedgekeurd.
Sedert de aanneming van het PEPPER-verslag vorig jaar januari, is onder meer de financiële participatie besproken in de context van het Groenboek over partnerschap voor een nieuwe arbeidsorganisatie.
In de werkgelegenheidsrichtsnoeren die in december werden goedgekeurd, worden de sociale partners ook uitgenodigd om overeenkomsten te sluiten voor de modernisering van de arbeidsorganisatie, met als doel ondernemingen productief en concurrerend te maken, en om het vereiste evenwicht tot stand te brengen tussen flexibiliteit en zekerheid. In deze context zou de financiële participatie van werknemers in bedrijfswinsten en - resultaten aan belang kunnen winnen.
Zoals het PEPPER-verslag aantoont, wordt winstdeling in alle gevallen geassocieerd met hogere productieniveaus, ongeacht welke methodes, modelspecificatie of gegevens worden gebruikt. Andere positieve effecten van de programma's zijn loonflexibiliteit, werkgelegenheid en betrokkenheid van de werknemers.
De Commissie is het met het Parlement eens dat de invloed van financiële participatieprogramma's op de werkgelegenheid, de productiviteit en de loonflexibiliteit verder onderzocht moet worden. Wij zijn het met het Parlement eens; de precieze invloed meten van dergelijke programma's kan vaak erg lastig zijn met name ten gevolge van de verschillen in de fiscale en socialezekerheidsstelsels in de lidstaten. De leden kennen natuurlijk de grote diversiteit op dit vlak en het is bijzonder moeilijk een goede evaluatie op te stellen en een analyse van vergelijkbare gegevens te verrichten.
En bovendien, aangezien het zo schijnt te zijn dat het gebrek aan vergelijkbare informatie een belemmering kan zijn voor de bevordering van financiële participatieprogramma's, steunt de Commissie de idee om stimulerende maatregelen te lanceren tot bevordering van de uitwisseling van informatie tussen lidstaten, op voorwaarde dat er voldoende middelen voor zijn. Ik denk dat dit een essentieel verzoek is van de rapporteur en het Europees Parlement.
De kandidaat-landen zouden ook uitgenodigd kunnen worden om aan deze specifieke afspraak deel te nemen, voor zover het gaat om de uitwisseling van "best practices" en van informatie.
Voor wat andere acties betreft die het Parlement heeft voorgesteld, wil de Commissie liever wachten op de eindresultaten van het overleg dat van start is gegaan op basis van het Groenboek over arbeidsorganisatie, terwijl de kwestie om een werkgroep op te richten overwogen kan worden in de context van de mogelijke follow-up van het Groenboek.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Koerdische vluchtelingen
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de situatie van de Koerdische vluchtelingen en het standpunt van de Europese Unie.

Henderson
Mijnheer de Voorzitter, dank u voor uw inleiding en voor het feit dat ik de gelegenheid krijg om vanmiddag het woord tot het Europees Parlement te richten. Het is voor het eerst en ik schep daar groot genoegen in. De zaak die hier vandaag besproken wordt is zeer belangrijk en het is een voorrecht om aan uw debat te mogen deelnemen.
Het voorzitterschap deelt veel van de bezorgdheden die door het Europees Parlement naar voren zijn gebracht. De beelden van bange en kwetsbare groepen mensen die in Europa voet aan wal zetten en waarvan wij de laatste paar weken allemaal getuige zijn geweest, zijn zeer onrustbarend. Sommige van deze mensen zijn echte vluchtelingen die recht hebben op de bescherming van de internationale gemeenschap. Maar veel van deze mensen zijn economische migranten die niet echt het risico lopen vervolgd te worden in het land van herkomst en die alleen maar een beter leven in de Europese Unie komen zoeken. Beide categorieën worden klaarblijkelijk uitgebuit door misdadigers die die mensen hun geld afhandig maken en in ruil daarvoor proberen om ze op een illegale manier de Unie binnen te smokkelen.
Als voorzitterschap zijn wij vastbesloten om dit moeilijke en ingewikkelde probleem aan te pakken op een efficiënte doch humane manier die aansluit bij de internationale verplichtingen die wij ten overstaan van echte vluchtelingen hebben. Dit is niet alleen een Schengen-probleem; het is een gemeenschappelijk probleem van de Europese Unie. Het is een probleem dat ons vermogen om samen op te treden, zowel in termen van een intern EU-beleid als in termen van ons buitenlands beleid, op de proef stelt.
Het voorzitterschap heeft voorstellen geformuleerd om dit moeilijke probleem aan te pakken. Op het vlak van het binnenlands beleid moeten de beleidsmaatregelen van de lidstaten inzake immigratie en asiel eerlijk en streng zijn. Aan de buitengrenzen moet er streng gecontroleerd worden. Wij bekijken binnen de Europese Unie welke maatregelen we nog meer kunnen treffen. Wij hebben gesuggereerd om krachtdadiger te zijn bij het opleggen van sancties aan luchtvaartmaatschappijen en andere vervoerders die passagiers zonder geldige documenten de Europese Unie binnen brengen. We kunnen ervoor zorgen dat onze ambassades en consulaten, waar Irakezen aanvragen indienen, een adequate opleiding krijgen. We kunnen luchtvaartpersoneel trainen valse documenten op te sporen.
Maar op zichzelf is dit niet voldoende. Leden van de georganiseerde misdaad die handel drijven in mensen door ze aan te sporen hun land te verlaten en al hun spaargeld in een illegale overtocht naar Europa te steken, vaak in verschrikkelijke omstandigheden, moeten we opsporen en voor het gerecht brengen. De bijeenkomst op 8 januari in Rome van politiecommissarissen was een belangrijke stap in deze richting. Meerdere vertegenwoordigers van de ordehandhaving van de Europese Unie die het meest rechtstreeks met het probleem geconfronteerd worden, konden hun kennis bundelen.
Het voorzitterschap zal trachten hierop verder te bouwen. We zullen ervoor blijven zorgen dat de ordehandhaving de politieke steun krijgt die nodig is om goed te kunnen samenwerken zodat men dit soort internationale misdaad samen kan aanpakken. Wij zullen als voorzitterschap doen wat we kunnen om dit te bereiken. Aangezien sommige mensen die Europa worden binnengesmokkeld echte vluchtelingen zijn die gevlucht zijn voor achtervolging in hun eigen land, moeten onze acties wel aansluiten bij de internationale verplichtingen die wij ten overstaan van die mensen hebben. Het kantoor van het VN-Hoog Commissariaat voor de Vluchtelingen zal op de hoogte worden gehouden van eventuele maatregelen die wij plannen. Het voorzitterschap heeft op zijn beurt het advies ingewonnen van het UNHCR over de humanitaire situatie in de regio's waar de migranten vandaan komen.
Maar de maatregelen die wij binnen de Europese Unie nemen zullen de stroom mensen alleen kunnen tegenhouden als wij ook inzake het buitenlands beleid efficiënt zijn. We moeten kijken naar de oorzaken die aan de basis liggen van deze migratiedruk: de mensenrechten en de humanitaire situatie in de regio en de repressieve aard van het Iraakse regime, alsmede de gevechten waarbij zoveel burgers in Noord-Irak en het zuidoosten van Turkije betrokken zijn. We moeten heel diep nadenken over wat we met zijn allen aan deze problemen kunnen doen.
We moeten met name de inspanningen steunen van bemiddelaars in het verzoeningsproces tussen de Koerdische partijen in Noord-Irak. Via humanitaire interventies moeten wij in Noord-Irak de voorwaarden helpen creëren die de motieven, welke de mensen ertoe aanzetten te vertrekken, wegnemen. Voor Turkije is hier in deze crisis een essentiële rol weggelegd. Het voorzitterschap heeft de kwestie met de Turkse regering besproken. Het land neemt het probleem ernstig op en heeft de veiligheidsmaatregelen in de havens verscherpt.
Het voorzitterschap hecht het grootste belang aan het actieplan inzake illegale immigratie uit Irak, waartoe de Europese Raad van Luxemburg opdracht heeft gegeven. Deze crisis is een echte test van het vermogen van de Europese Unie om snel en efficiënt op te treden binnen het kader van zowel de tweede als de derde pijler om een ernstig probleem aan te pakken. Het voorzitterschap zal doen wat het kan om te zien dat we samen de test goed zullen doorstaan.

Van den Broek
Voorzitter, ook de Commissie verwelkomt de gelegenheid om dit belangrijke onderwerp in uw Parlement te bespreken. Willen we namelijk enerzijds recht doen aan hen die met recht aanspraak maken op de bescherming als vluchteling maar willen we ook anderzijds onze burgers beschermen tegen de lasten van illegale immigratie, dan zal de Europese Unie in toenemende mate haar samenwerking moeten versterken en met name het asiel-, immigratie- en visumbeleid dienen te harmoniseren, respectievelijk sterker moeten coördineren.
Voorzitter, begrijpelijkerwijs heeft de Europese Unie een aantrekkingskracht op velen buiten de Unie die zich politiek of economisch in de verdrukking bevinden. Als de Europese Unie daar geen gemeenschappelijk beleid tegenover stelt, zal de druk van illegale immigratie alleen maar toenemen waarvan vervolgens de echte vluchteling te gemakkelijk het slachtoffer wordt. Dat is niet aanvaardbaar.
Tegenover de lidstaten die thans de zwaarste lasten dragen voor wat betreft het opnemen van vluchtelingen zijn wij ook een meer effectief beleid verplicht. Voorzitter, wanneer we spreken over de recent waargenomen, toegenomen toestroom van Koerden dan lijkt het ons dat dat niet in de eerste plaats is toe te schrijven aan nieuwe politieke of economische oorzaken. Het Koerdische vraagstuk is, zoals we allen weten, van oude datum en helaas moet ook worden erkend dat een oplossing binnen afzienbare tijd niet te verwachten is. Niettemin tracht de Europese Commissie ook van haar kant, onder meer via het MEDA-programma, bijvoorbeeld in Zuidoost-Turkije, maar ook in Noord-Irak, middels de ECHO-humanitaire hulp, de levensomstandigheden ter plaatse te verbeteren met ook als doel om migratie als eerste optie te voorkomen. Met name als het gaat om de MEDA-programma's, weet uw Parlement hoezeer wij hechten aan een nauwe samenwerking op dat punt.
De extra negatieve dimensie, en ook het voorzitterschap heeft daar zojuist op gewezen, die wij thans waarnemen, is een steeds grootschaliger smokkelpraktijk waarbij criminele organisaties grof geld verdienen aan de ellende van duizenden die om welke reden dan ook, zich in West-Europa willen vestigen. Deze criminele praktijk kan niet hard genoeg worden bestreden. Wij juichen het politieoverleg dat recentelijk in Rome daarover heeft plaatsgevonden dan ook ten zeerste toe.
Voorzitter, op het gebied van zaken, de derde pijler betreffende, waar natuurlijk de nationale bevoegdheid van onze lidstaten de boventoon voert, heeft de Commissie de nodige concrete initiatieven genomen en voorstellen ingediend waarvan ik er een aantal hier nog wil noemen.
Zo heeft de Commissie het voorstel ingediend voor het ODYSSEUS-programma, wat beoogt de uitwisseling en training van functionarissen actief op het gebied van emigratie, buitengrenzen en asielkwesties te bevorderen. Dat voorstel wordt op dit moment nog in de Raad van ministers besproken.
Wij wijzen op de gemeenschappelijke actie van maart vorig jaar voor het toekennen van tijdelijke bescherming van asielzoekers waarvoor uw Parlement reeds zijn steun heeft gegeven. De recente gebeurtenissen wijzen op de behoefte aan een dergelijke mogelijkheid van tijdelijke bescherming en de Commissie hoopt dat de Raad spoedig tot een besluit zal kunnen komen.
Voor samenwerking tussen de Europese Unie en Turkije op het gebied van justitie en binnenlandse zaken was in 1995 reeds een institutioneel raamwerk aangenomen maar mechanismen voor de uitvoering hiervan zijn helaas om bekende politieke redenen nog steeds niet geïmplementeerd.
De mededeling van 16 juli van vorig jaar over de verdieping van de relaties tussen de Europese Unie en Turkije bevat ook voorstellen voor verdere samenwerking op het gebied van politie en douane, ook ondersteund door financiële middelen.
De Europese Raad van Luxemburg heeft de gevolgen van mogelijke grote migrantenstromen, en ook toen was de kwestie van Koerden uit Irak aan de orde, in beschouwing genomen en zoals bekend bereidt de Raad op dit moment een actieplan voor waarin derde en tweede pijleraspecten worden samengebracht. In dit kader wil de Commissie wijzen op de complementaire aard van Unie-initiatieven enerzijds en acties in het kader van Schengen anderzijds. Dit is van belang omdat de Schengen-overeenkomst is opgenomen in het Verdrag van Amsterdam en omdat de huidige ontwikkelingen de implementatie van één van de doelstellingen van het Verdrag, afschaffing van grenscontroles, in gevaar zouden kunnen brengen.
Gisteren is overigens een task force bijeengekomen om op grond van een lijst die op 15 december is opgesteld door het uitvoerend Schengen-comité een hele serie aan praktische maatregelen te bespreken ter controle van de buitengrenzen.
Voorzitter, tenslotte wil ook de Commissie haar waardering uitspreken voor de inspanningen van Italië om adequaat te reageren op de druk van honderden nieuwe immigranten en dat te doen in overeenstemming met de verplichtingen van de internationale conventies, zoals het bieden van humanitaire hulp en de mogelijkheid om een asielverzoek in te dienen, waarbij het ook zijn verplichtingen nakomt om de externe grenzen zo goed als mogelijk te beschermen.
Voorzitter, het gemeenschappelijk actieplan dat in voorbereiding is bij de Raad, zal alle beleidsterreinen trachten te bundelen. De Commissie van haar kant zal de inspanningen van het voorzitterschap voor verregaande afspraken tussen de lidstaten op dit gebied krachtig ondersteunen.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, waarde collega's, mijns inziens is uit beide verklaringen gebleken dat er tussen de instellingen van de Europese Unie heel wat punten van overeenstemming bestaan. Ten eerste moet het asielrecht in dit Europa volledig gegarandeerd blijven. Ten tweede moeten wij een stokje steken voor de activiteiten van de misdaadorganisaties. Zij moeten weten dat wij pardon noch begrip kennen. Zij doen immers het ergste wat iemand zich kan voorstellen en dat is uit zucht naar winst munt slaan uit menselijke ellende.
Ten derde geef ik steun aan hetgeen ook de voorzitter van de Raad zei. De oorzaken van immigratie moeten worden bestreden. Ook u, mijnheer de commissaris, hebt dat gezegd. Mijns inziens moeten wij alles in het werk stellen om het probleem van de Koerden op te lossen en daarmee bedoel ik het economische, sociale, politieke en culturele probleem van de Koerden niet alleen in Turkije, maar met name in Turkije.
Bij deze gelegenheid wilde ik echter heel duidelijk naar voren brengen dat velen het niet als een toeval beschouwen dat deze immigratie enkele weken na de Top van Luxemburg op gang is gekomen. Dit lijkt geen toevallige reactie te zijn. Dit kon immers alleen maar geschieden met kennis van de Turkse autoriteiten. Wij moeten bepaalde reacties werkelijk nauwlettend in de gaten houden en geduld oefenen. Ondanks alle problemen hier moeten wij de dialoog met Turkije voortzetten. Een probleem zoals dat van de Koerden kan uiteindelijk alleen gemeenschappelijk worden opgelost, met wederzijdse steun en hulp. Ook moeten wij Turkije ervan overtuigen dat dit niet enkel een intern probleem is, een probleem dat enkel met politieke of zelfs militaire middelen kan worden opgelost, maar evengoed een economisch, sociaal en cultureel probleem, bij de oplossing waarvan Europa bereid is te helpen. Europa wil niet tegen Turkije zijn, integendeel, wij willen Turkije de weg naar hulp tonen.
Ten vierde wilde ik een opmerking maken over de lasten. Ook de commissaris en enkele collega's spraken daar reeds over. Als wij de helaas bestaande vijandigheid jegens vreemdelingen en ook de hysterie die daarmee soms is verbonden, willen bestrijden, moeten wij nadenken over de wijze waarop wij de lasten en de verantwoordelijkheden die met vluchtelingen verband houden, beter kunnen verdelen.
Wij hebben dit vraagstuk ook in de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid aan u voorgelegd. Mijns inziens moet hier nog het een en ander aan worden gedaan. Wij moeten namelijk duidelijk maken dat als een bepaald land - en Italië heeft zich in menig opzicht uitstekend gedragen - direct getroffen wordt door een vluchtelingenstroom, andere landen in Europa niet kunnen zeggen: dat gaat ons niet aan, dat is hun zaak. Negatieve reacties zijn zelfs helemaal uit den boze.
Wij moeten in Europa gemeenschappelijk de verantwoordelijkheid daarvoor op ons nemen, wij moeten gemeenschappelijk zorgen voor een verstandig asielbeleid in dit Europa. Een dergelijk beleid ontbreekt nog steeds en andere collega's zullen hier nader op ingaan.
Met het gemeenschappelijk buitenlands beleid moeten wij ervoor zorgen dat in dit Europa het asielrecht wordt gegarandeerd. Europa mag geen vesting worden. Integendeel, met een op verstandige wijze gecontroleerde immigratie moeten wij de vreemdelingenhaat zien te temperen. Wij moeten een gastvrij Europa worden voor al degenen die onze hulp en onze steun werkelijk nodig hebben.

Bianco
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik geloof dat commissaris Van den Broek er goed aan heeft gedaan te erkennen dat het probleem van de Koerden niet alleen beschouwd kan worden als een controle- en veiligheidsoperatie van politiekrachten, dat dit probleem niet aangepakt moet worden met uitsluitend afwerende acties, want het gaat hier om een zuiver politieke kwestie, en dat betekent dat het probleem bij de wortels moet worden aangepakt.
Twintig miljoen mensen, verdeeld over vijf staten, een volk zonder land, een oude culturele identiteit die aan stukken is gereten, mensen zonder burgerschap die blootgesteld worden aan harde repressie en autoritaire regimes: dit alles kunnen wij toch niet zomaar wegwissen uit ons collectieve Europese geweten!
Ik geloof dat met de hele kwestie behoedzaam moet worden omgesprongen, maar ook moet een en ander tot de juiste proporties teruggebracht worden. Er zijn maar 2.884 Koerden aan de Italiaanse kusten gearriveerd, van wie 1.500 Turken en 1.384 Irakezen. Gelukkig heeft commissaris Van den Broek in ieder geval toegegeven dat Italië heeft gehandeld volgens de internationale verdragen en onder eerbiediging van het Verdrag van Schengen: Italië heeft de controles verscherpt en de illegalen het land uitgewezen - 54.000 en 38.000 in 1997 - Italië komt al zijn plichten na, maar ook neemt het de maatregelen die nodig zijn om het recht op politiek asiel te eerbiedigen, zonder dat daarbij een eigen verantwoordelijkheid op de schouders van andere landen wordt geladen. Wat hoe dan ook evident is, is dat de hele kwestie met eensgezindheid en door de politiek moet worden aangepakt. Eveneens moet getracht worden een ander beleid met Turkije aan te snijden, want dit land neemt een centrale positie in de besluitvorming ten opzichte van het Midden-Oosten in. Tot slot wil ik nog zeggen dat Europa niet alleen de horizontale dwarsdoorsnede is waar de heer Cook vanochtend over heeft gerept. Voor hem reikt Europa van Edinburgh tot Wenen. Volgens mij reikt Europa van Edinburgh tot Barcelona, tot Napels, tot Athene. Alleen als wij Europa echt in haar totaliteit beginnen te bezien, kunnen wij dit soort problemen te lijf, en dan moeten we ook met een bepaald geweten handelen en een zekere menselijkheid betrachten als we voor dit soort problemen staan.

Viceconte
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, toen in de afgelopen dagen de Koerdische vluchtelingen in Italië voet aan wal zetten en mijn land een oproep tot solidariteit deed om een Europese gemeenschappelijke actie van de grond te krijgen, kreeg het te horen dat dit een zuiver Italiaanse aangelegenheid was. Dat was weer een mooi bewijs voor onze Europese burgers dat ze deel uitmaken van een hersenloze Unie, een Unie die regels oplegt voor alles wat maar te bedisselen valt in het dagelijkse leven, maar die daarna verstek laat gaan als zich een noodsituatie van mondiaal belang op ons continent aandient.
De aankomst van Koerden in Calabrië en Apulië is slechts de laatste in een lange reeks. Of we het nu willen of niet, de Unie zal steeds meer worden beschouwd als een aantrekkelijk oord voor bevolkingen op de vlucht. Naar mijn gevoel moeten er in dit geval twee belangrijke overwegingen gemaakt worden: een van politieke aard en een van juridisch-institutionele orde. Wij hebben geholpen om een einde te maken aan de regimes in Oost-Europa, wij hebben allerlei acties opgestart om de zwakke democratieën in die landen een hart onder de riem te steken, wij hebben de poorten van de Unie opengegooid voor andere landen, en daarbij hebben wij in feite een keuze gedaan die hoe dan ook aanleiding geeft tot nieuwe breuken: dat zijn allemaal dingen die wij gedaan hebben, en nu willen juist wij ons onttrekken aan dit soort noodsituaties? Er is zonder meer behoefte aan een samenhangend en zichtbaar beleid om ook de economische ontwikkeling van de regio's van Klein-Azië, van het MiddellandseZeegebied en hun volkeren vooruit te helpen. Dan wat het juridisch-institutionele aspect aangaat: titel IV van het nieuwe Verdrag geeft de Raad de taak om binnen een termijn van vijf jaar gemeenschappelijke regels op te stellen voor het overschrijden van buitengrenzen, visakwesties, asielaanvragen en immigratie. Aangezien de zuidelijke kusten van de Unie geen nationale grenzen meer zijn, maar grenzen van de Unie, vragen wij dat met spoed gemeenschappelijke en duurzame oplossingen worden opgespoord.

Wiebenga
Voorzitter, de huidige toestroom van Koerden naar Europa roept om een gezamenlijke Europese reactie. Wij kunnen Italië, zeg ik de vorige spreker na, niet alleen laten staan. Voorzitter, in dit geval is het aantal emigranten wellicht een probleem, maar de machteloosheid van de Europese Unie is een veel groter probleem. Temeer daar het voorspelbaar is dat zich in de toekomst soortgelijke gevallen vaker zullen voordoen.
Voorzitter, wij van de liberale fractie vinden dat er al lang een Europees actieplan had moeten zijn en in plaats daarvan zien we vooralsnog getrek en geduw tussen de lidstaten. Ik wijs op de aanvankelijke ruzie tussen Duitsland en Italië.
Voorzitter, als opbouwende bijdrage volgt hier een tienpuntenplan van de liberale fractie. Ik kan het uiteraard niet uitwerken, ik noem de punten.
Ten eerste, zoals commissaris Van Den Broek ook gezegd heeft, het is nodig om gemeenschappelijke toelatingsregelingen, regels voor vluchtelingen neer te leggen in Europese wetgeving. Daardoor wordt voorkomen dat de reispatronen zich richten op de landen waar hun verblijf kansrijker wordt geacht. Dat is dus harmonisatie.
Ten tweede, de gegevensuitwisseling middels Eurodac, morgen hier in het Parlement, moet snel worden ingevoerd.
Ten derde, er dient een Europese regeling te komen voor een rechtvaardiger verdeling van ontheemden wanneer het gaat over massale toestroom in de Unie ten gevolge van oorlog en dergelijke. Dat is de verantwoordelijksheidsdeling.
Ten vierde, de bewaking van de buitengrenzen moet drastisch worden verbeterd. Buitengrensbewaking.
Ten vijfde, de opvang van ontheemden in de regio bij grote noodtoestanden is gewenst.
Ten zesde, mensensmokkel moet krachtig bestreden worden met behulp van Europol.
Ten zevende, ook het terugkeerbeleid dient Europees aangepakt te worden.
Ten achtste moeten maatregelen op EU-niveau genomen worden als herkomstlanden niet meewerken aan het terugnemen van hun eigen onderdanen.
Ten negende gaat het om de aanpak van de oorzaken van de migratie.
En tenslotte moet er een migratie-observatorium komen.
Voorzitter, ik rond af. De moraal van dit verhaal is: óf we treden gezamenlijk op, óf het probleem loopt uit de hand.

Pettinari
Mijnheer de Voorzitter, het voorzitterschap van de Raad en commissaris Van den Broek hebben kennelijk toch wel in de gaten dat het absurd is te denken dat men de migratiegolf van de Koerden kan tegengaan zonder een radicale verandering teweeg te brengen in de situatie van de gebieden waar heden ten dage Koerden wonen. Ik denk dus in eerste instantie aan landen als Turkije en Irak. Zoals al is gezegd, wij moeten kijken naar de oorzaken van de migratiegolf. Die oorzaken zijn eenvoudig: in Irak zijn momenteel oorlogsoperaties gaande tegen de Koerden en in Turkije worden door het leger slachtpartijen aangericht in dorpen waar Koerden wonen. Dat zijn dus de oorzaken van deze vluchtelingenstroom. Dit zijn hoofdzakelijk politieke oorzaken, en dus is de Koerdische kwestie een politieke kwestie. Ik geloof dat het met het oog hierop dringend noodzakelijk wordt een internationale conferentie over de Koerdische kwestie te beleggen. Iedereen is wel zo ongeveer doordrongen van deze noodzaak en de Europese Unie is dus wel gedwongen haar schouders onder dit probleem te zetten. Het zou heel belangrijk zijn als de commissaris zich voor deze kwestie zou inzetten.
Ik wil hier alleen nog aan toevoegen dat het me verheugt te zien dat tenminste wordt erkend welke positieve rol de regering van mijn land heeft gespeeld. Het was niet zo leuk andere regeringen te horen beweren dat het migratieprobleem zuiver een Italiaanse kopzorg is. Ik geloof dat thans de kwestie aan de orde moet worden gesteld van een gemeenschappelijk asielbeleid.

Roth
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, in dit debat gaat het om een verantwoordelijk beleid. Wij spreken over een verantwoordelijke omgang met het thema "vluchten" , over een Europese verantwoordelijkheid jegens vluchtelingen die hulp en bescherming zoeken. In dit debat gaat het om vluchtelingen, om hulp aan vluchtelingen en niet om het in de kiem smoren van vluchten. Wij maken in de praktijk precies het tegendeel mee. Alle vluchtelingen worden over een kam geschoren. Zij worden als misdadigers gedoodverfd. Eurodac, mijnheer Wiebenga, is een middel om alle vluchtelingen over een kam te scheren en als misdadigers te doodverven. Zij worden noodgedwongen illegale immigranten. Nu wordt in het debat ook een nieuwe term gebezigd: illegaal vertrek. Ik ken dit begrip uit de voormalige DDR en de heer Swoboda gebruikt het ook, als hij van Turkije min of meer verlangt vluchtelingen te beletten het land uit te vluchten.
Met de eis Schengen buiten werking te stellen - hetgeen alleen mogelijk is indien er sprake is van bedreiging van de openbare orde en interne veiligheid - worden 2000 vluchtende mensen een bedreiging voor 370 miljoen burgers van de Europese Unie. Dat is demagogie en misbruik van de ellende van vluchtende mensen voor doeleinden die met partijpolitiek, met verkiezingscampagnes en dergelijke te maken hebben, in plaats van te pogen het vluchtelingenrecht stand te doen houden!
Vooral de Duitse minister van Binnenlandse Zaken heeft zich de laatste dagen opgeworpen als de Europese tuchtmeester. Hij had hevige kritiek op Italië en doet in feite openlijk een oproep tot het schenden van het geldige vluchtelingenrecht. Het doet een oproep tot het plegen van inbreuk op de Conventie van Genève. Hij doet een oproep tot het plegen van inbreuk op de Europese overeenkomst inzake mensenrechten. Maar waar praten wij dan eigenlijk over als Europese verantwoordelijkheid alleen maar uitholling van het vluchtelingenrecht betekent. Het Koerdische probleem is geen politieprobleem.
Staat u mij toe nog een ding te zeggen. Vier weken geleden heeft de heer Juncker hier in deze zaal gezegd dat hij niet met folteraars aan een tafel wil zitten en hij bedoelde daarmee de Turkse regering. Vier weken later werkt men met de Turkse politie samen, onderhandelt men met de Turkse politie over hoe de daders de slachtoffers kunnen bestrijden.
(Applaus) Dat is achterbaks en cynisch en daaruit blijkt hoe serieus men is bij het beoefenen van het beleid inzake mensenrechten!
(Applaus)
Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, menig collega heeft al gewezen op de kakofonie waarvan Europa en een paar lidstaten blijk hebben gegeven ten aanzien van de kwestie van de toestroom van Koerdische vluchtelingen in Italië. Ik kan me volkomen vinden in deze kritiek. Ik vind dat de Italiaanse autoriteiten goed te werk zijn gegaan en dat ze een groot verantwoordelijkheidsgevoel aan de dag hebben gelegd. Maar aan de andere kant wilde ik ook nog even in herinnering brengen dat wij er op tijd aan hadden moeten denken dat grenzen en asielaanvragen kwesties zijn die onderhand op Europees niveau geregeld moeten worden. Wat dat betreft kunnen wij alleen maar constateren dat noch het Verdrag van Amsterdam noch de houding van de Raad, die immers sedert 1991 een ontwerpconventie over de buitengrenzen blokkeert, bemoedigende signalen vormen.
Europa is er, maar als men haar nodig heeft, laat ze het afweten, en dat gebeurt maar al te vaak! Hier hebben we dus een taak waar het Britse voorzitterschap zijn schouders onder zal moeten zetten, teneinde orde te brengen in een materie die niet aan de nationale regeringen overgelaten mag worden.
Afgezien hiervan wilde ik nog iets zeggen over de tekst waarover gestemd zal worden, mijnheer de Voorzitter. Wij gaan straks met oogkleppen op stemmen, want we maken ons nog geen seconde druk over de Turkse kwestie die in Luxemburg is opengelaten. Het is haast zeker een belediging dat wij over zo'n soort tekst gaan stemmen en tevens druist dit in tegen de wil om een dialoog te hervatten voor deelname van Turkije aan de Europese Conferentie, terwijl wij dat toch allen willen en daar ook naartoe werken. Helaas komt hier van het Parlement geen enkel antwoord op.

Striby
Mijnheer de voorzitter van de Raad, allereerst wens ik het Britse voorzitterschap veel succes.
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, door de toestroom van honderden Koerdische vluchtelingen naar Europa moeten wij ons afvragen hoe de politiële samenwerking functioneert die voorzien is in de Schengen-akkoorden en in het gedeelte ervan over de volledige afschaffing van personencontroles aan de grenzen.
Er kan duidelijk worden vastgesteld dat deze bepaling niet aangepast is aan de huidige toestand. Terwijl Italië op 26 oktober toegetreden is tot de Schengen-landen, komen er iedere maand bijna 10.000 illegalen via het zuiden van Italië Europa binnen en profiteren zij van de opengestelde binnengrenzen. Oostenrijk, dat op 1 december 1997 toegetreden is tot de Schengen-ruimte, heeft zich beroepen op de vrijwaringsclausule om de controles aan de Italiaanse grens te verscherpen. Frankrijk die al van deze clausule gebruikt maakt aan zijn noordelijke grenzen heeft de controles langs de volledige grenslijn met Italië verscherpt, zelfs zonder juridische dekking te zoeken via de vrijwaringsclausule. Er moet erkend worden dat niemand zich iets aantrekt van het huidige Schengen.
Als verkozene in een grensregio weet ik dat een grenscontrole absoluut geen belemmering vormt voor het vrije verkeer. Evenmin als het tonen van de toegangskaart van een parlementslid of ambtenaar een belemmering vormt voor de toegang tot de ruimten van dit Parlement. Als verkozene in een grensregio ken ik ook de schadelijke sociaal-economische en politieke gevolgen van een ongebreidelde emigratie. Ieder land moet vrij zijn om te bepalen wie op zijn grondgebied kan verblijven, om de personen die het toelaat te beschermen en te respecteren en om dit recht te weigeren aan de personen die zijn wetten niet naleeft.
In het Verdrag van Amsterdam wordt bepaald om binnen een termijn van vijf jaar na de inwerkingtreding ervan alle controles van personen, met inbegrip van die van de onderdanen van derde landen, aan de binnengrenzen van de Unie af te schaffen. Wil men dan echt dat Frankrijk zijn grondwet ook op die manier wijzigt? Ik hoop alleen maar dat de Fransen, en in het bijzonder de Elzassers, hun mening hierover kunnen geven en het Verdrag van Amsterdam verwerpen.

Moretti
Mijnheer de Voorzitter, ik zit me al weer af te vragen wat Europa nu eigenlijk wil en welke rol zij speelt ten aanzien van de dagelijkse immigratiegolf waar hele volkeren van buiten de Gemeenschap bij betrokken zijn. Enerzijds reikt de Unie de nieuwkomers de hand toe en moedigt zij dit soort massaverhuizingen aan, aan de andere kant gedraagt zij zich heel lomp en treedt de rechten van de volkeren der lidstaten met voeten: daar is Padania een voorbeeld van.
Turkije en Irak delen met elkaar het grondgebied van Koerdistan, terwijl Italië en de lidstaten met elkaar het Koerdische volk delen dat zonder vaderland zit. Ik vraag me af of de Unie niet de politieke kracht heeft om te reageren of dat zij daarentegen niet wil reageren tegen de Turkse regering. De Turkse gezagsdragers spreken weliswaar over democratie, maar ondertussen wordt de Koerdische bevolking gebombardeerd en uitgemoord en worden hun eigen burgers ertoe gedwongen op hun identiteitsbewijs aan te geven welke godsdienst ze belijden. Welk Europa willen wij dan eigenlijk opbouwen als wij noch het vermogen noch de bereidheid tonen om de strijd aan te binden tegen de criminele organisaties die deze massale uittochten op touw zetten over de ruggen van mensen die de wanhoop en ellende nabij zijn? In ieder geval beseft het criminele wereldje dat Europa's optreden toch geen zoden aan de dijk zet, en wat dat betreft heeft men de Unie beter door dan dat de Unie de criminele organisaties doorheeft. Als we op deze voet verdergaan met Europa, dan zullen we opnieuw onze machteloosheid tentoonspreiden, of nog erger, dan laten we zien wat ons echte doel is: precies het tegenovergestelde verkrijgen van wat wij verkondigen.

Bontempi
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat ik het ook moet hebben over wat ons allen heeft geschokt: het Europa dat haar ware aard heeft laten zien toen de Koerdische vluchtelingen in Italië aankwamen. Gebleken is dat ons Europa het heel gauw op de zenuwen krijgt en tevens dat het met een slecht geweten rondloopt. Europa krijgt het gauw op de zenuwen, want er hoefden maar 2000 vluchtelingen bij ons aan wal te komen om ervoor te zorgen dat hier en daar aangedrongen werd op het terugdraaien van een pact, van een akkoord, dat jaren werk heeft gekost en voorziet in de mogelijkheid van vrij verkeer. En dan het slechte geweten: Europa en haar machthebbers willen zelf niet de enige mogelijke conclusie trekken waar de burgers ons om vragen, namelijk dat er onmiddellijk een gemeenschappelijk immigratie- en asielbeleid op tafel moet komen: onmiddellijk, zei ik, en niet over vijf jaar.
Gelukkig bestaat er ook nog een ander Europa: het Europa dat een delegatie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten onder leiding van mijn collega, de heer Schultz, naar Apulië en Calabrië heeft gezonden; het Europa van al die mensen, bestuurders, niet-gouvernementele organisaties, de katholieke kerk voorop, die hardop vragen om een gemeenschappelijk immigratie- en asielbeleid, die vragen dat Schengen geldt voor wat het is, namelijk een solidariteitspact en niet een gelegenheid om noden en lasten op andermans schouders te laden, vooral op de schouders van degenen die van moeder natuur het geluk van een prachtige zee hebben gekregen: een zee, niet die binnengrensjes van een staat als Luxemburg. Er wordt van veel zijden, te beginnen bij de aartsbisschop van Lecce met wie wij een ontmoeting hebben gehad, aangedrongen op een asielbeleid. Immers, dit is geen kwestie meer van emigratie, dit zijn migratiestromen die steeds meer zullen lijken op wat er in andere delen van de wereld gebeurt.
Wijzelf vragen nog iets anders, dat wil zeggen, men vraagt dat aan ons, maar wij vragen het zelf ook: een serieuze strijd tegen de criminaliteit. Bekend is bijvoorbeeld dat de regio Apulië voor de komende maanden nieuwe aankomsten van vluchtelingen verwacht, vluchtelingen die niet met grote schepen aankomen, zoals je wel in films ziet, maar met supersnelle rubberboten, die 's nachts telkens een groepje mensen komen droppen. Als we 120 kilometer Europese kust goed willen controleren, is het misschien een beter idee om onze regering een handje te helpen met wat zij momenteel in Zuid-Albanië doet om te voorkomen dat misdaadorganisaties daar weer nieuwe migratiestromen op touw zetten. Wij hebben gesprekken gehad met Koerdische vluchtelingen, met Tamils, met Senegalezen: zij betalen 4.000 dollar per persoon om tot Hamburg of Amsterdam te komen. Wij hebben die mensen uitgelegd dat de Italiaanse regering om humanitaire redenen of ook om praktische redenen terecht besloten had het asielrecht toe te passen. Ik zeg: om praktische redenen, omdat krachtens de oude wet ook met acties die wij liever zouden vermijden - verwijderingen - de weg vrij zou zijn geweest om het noorden te bereiken.
Dus vanuit deze optiek bezien hebben degenen die onze regering op de korrel hebben genomen, twee misrekeningen gemaakt, maar vooral één ernstige fout: ze hebben laten zien dat dit Europa, dat het zo gauw op de zenuwen krijgt en met een slecht geweten rondloopt, helaas ook echt leeft onder de mensen en tot uiting komt in hun gedragswijzen.

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij Europeanen zullen, naar ik vrees, nog wel vaker de gelegenheid krijgen om over vluchten naar Europa te spreken. Daarom moeten wij van meet af aan duidelijk stellen dat hetgeen momenteel in Italië gebeurt, geen Italiaans probleem, geen Duits probleem en zeer zeker ook geen Duits-Italiaans probleem is. De Koerdische vluchtelingenbeweging heeft haar kern in Turkije. Daarom moeten wij in eerste instantie van de Turkse regering eisen dat zij het conflict met de Koerden op vreedzame wijze en met de middelen van een rechtsstaat oplost. Ook moet Turkije zorgen voor een vastberaden vervolging van de misdadigersorganisaties die grote winst maken met de meedogenloze uitbuiting van mensen die Turkije als vluchtroute gebruiken. Dat is de eerste eis.
Ten tweede wordt gevraagd Schengen buiten werking te stellen. Wel, dames en heren, wij moeten eindelijk eens afleren te vragen om buitenwerkingstelling van Europese regels zodra er problemen opdoemen. Schengen bevat alle middelen om aan dergelijke situaties het hoofd te bieden. Daarvoor hebben wij juist dit verdrag gesloten! Ik accepteer dat de Italiaanse regering haar best doet om aan haar verplichtingen te voldoen en men moet toegeven dat Italië met meer moeilijkheden heeft te kampen dan andere landen. Zelf moeten wij echter ook inzien dat veilige buitengrenzen steeds minder het middel zijn om illegale immigratie tegen te gaan. Omdat wij, in dit tijdperk van mobiliteit, van Europa geen vesting kunnen en willen maken, moet over illegale immigratie in de landen worden besloten. Wij moeten beslissen of vluchtelingen bij ons kunnen blijven of niet, en dat besluit moet snel en overeenkomstig de wet worden genomen. Als wij dan uiteindelijk tot de slotsom komen dat zij niet kunnen blijven, moeten de vluchtelingen naar hun land worden teruggestuurd. Ook dat, en niet alleen het afgrendelen van de buitengrenzen waar momenteel over wordt gediscussieerd, hoort thuis in een immigratieregeling.
Dan heb ik nog een laatste opmerking. Al hetgeen wij nu in verband met de situatie in Italië zien, roept om een Europese regeling. Wij mogen niet geloven dat dergelijke problemen alleen opgelost kunnen worden in de landen waar die problemen zich toevallig voordoen. Daar zijn gemeenschappelijke Europese inspanningen voor nodig, zoals ook is vastgesteld in het Verdrag van Amsterdam. Daarom moet men snel beginnen met dergelijke gemeenschappelijke inspanningen en niet de vijfjarentermijn afwachten. Het geval van Italië, het geval van de Koerdische vluchtelingen strekt ons tot waarschuwing.

Daskalaki
Mijnheer de Voorzitter, helaas werd de aandacht van de Europese Unie pas echt op het lot van de Koerden gevestigd op het moment dat een miniem onderdeel van het probleem naar het Westen werd uitgevoerd. Dat is betreurenswaardig. Als wij ons niet hadden beperkt tot vrome wensen, toen hele dorpen werden weggebombardeerd en een heel volk aan de Turks-Iraakse grens en zelfs op Iraaks grondgebied werd uitgemoord, zou de Europese Unie waarschijnlijk niet geconfronteerd zijn geweest met de zoveelste immigratiegolf uit het Oosten. De vermoedens dat de Turkse regering de stroom van illegale immigranten naar het Westen oogluikend toelaat als represaille voor het besluit van Luxemburg, veranderen niets aan het algemene beeld. De moord op de Koerden in hun over vier landen verdeeld vaderland gaat gewoon door en zoals reeds werd gezegd, gaat het hierbij om 20 miljoen mensen.
De Grieken waren reeds lang voordat het westen ongerust begon te worden, geconfronteerd met deze moderne slavenhandel, met de vervoerders van de illegale immigranten. Niemand lag daar echter aanvankelijk wakker van.
Europa had aan het begin van deze eeuw de kans om het vraagstuk van de Koerden eens en voor altijd op te lossen. Die kans miste het. Nu ziet de situatie er heel anders uit. Desalniettemin zijn er mogelijkheden om op vreedzame wijze deze volkerenmoord te stoppen en de stroom van illegale immigranten tegen te houden. Dit is niet alleen een Schengen-aangelegenheid. Afgezien van Schengen heeft Europa een zeer lange, politieke en humanitaire traditie en dit is een bij uitstek politieke en humanitaire kwestie. Wij mogen de humanitaire dimensie van dit vraagstuk absoluut niet uit het oog verliezen.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens doen zich positieve ontwikkelingen voor in het Europees beleid jegens de Koerden. Door deze dramatische exodus is het vraagstuk van de Koerden een van de grote problemen geworden. Het gaat hierbij niet enkel om immigratie en asiel, maar met name om een beleid van etnische zuivering. Mijnheer de Voorzitter, ik wilde een vraag stellen aan de minister en derhalve verzoek ik hem te luisteren. Ik weet niet of hij Grieks kent.
Ik wil graag dat de fungerend voorzitter van de Raad mijn betoog kan volgen. Ik weet niet of u Grieks spreekt en of u mijn Grieks kunt volgen. U kunt mijn Grieks verstaan? Goed. Ik ga door. Dit is een beleid van etnische zuivering. De Koerdische bevolking wordt uitgedund. Hetzelfde is gebeurd met de moslims in het voormalige Joegoslavië. Wij hebben hen opgenomen en tegelijkertijd voorstellen gedaan voor een oplossing van het probleem. Op dezelfde manier moeten wij ook voorstellen doen voor een oplossing van het Koerdische vraagstuk. Deze voorstellen bestaan echter niet. Voor het eerst is nu gesproken over de wortel van het probleem. Derhalve wilde ik de heer Henderson vragen - en ik verzoek hem te antwoorden - of men tijdens de Raad Algemene Zaken van 26 en 27 januari aanstaande het probleem bij de wortel gaat aanpakken en gaat spreken over het Italiaanse voorstel voor het bijeenroepen van een internationale conferentie over het Koerdische vraagstuk. Ik wacht op een antwoord van de heer Henderson.

Parigi
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, wij Italianen hebben historisch gezien heel wat ervaring met migratiestromen. Eeuwenlang zijn de volkeren van Midden- en Noord-Europa de Alpen overgetrokken om in Italië zulke gelukkig oorden te vinden dat ze daar zelfs een keizerrijk hebben opgebouwd. Om even in de historische optiek te blijven, de huidige Koerdische tragedie is een gevolg van de huichelachtige en egoïstische houding van veel van de zogeheten beschaafde en progressieve landen, want zij hebben eraan meegewerkt - en vaak was het een kwestie van onder een hoedje spelen - dat het dit volk nog steeds niet gegund wordt één veilig en vreedzaam vaderland te hebben. Ik ben het eens met degenen die tot nu toe hebben beweerd dat het probleem van de Koerden geen uitsluitend Italiaans probleem is - ook al kijken wij terug op een lange staat van dienst op het vlak van migratie en bezetting - maar het is vooral en alleen een Europees probleem, al was het maar omdat de vele wapens die verkocht worden aan die landen zodat zij elkaar vreedzaam kunnen afmaken, van Europese makelij zijn: dus het probleem is ook vanuit deze invalshoek Europees!

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, noch de verklaring van de voorzitter van de Raad, noch uw verklaring, mijnheer Van den Broek, heeft mij tevreden gesteld. Wij spreken over het lot van mensen die moeten vluchten omdat hun leven wordt bedreigd, omdat hun eigendom wordt bedreigd, omdat zij uit hun gebied worden gezet, omdat hun familieleden worden vermoord, omdat hun bestaan kapot wordt gemaakt. Dat wat de voorzitter van de Raad en u, mijnheer de commissaris, hier naar voren brachten, is weliswaar onbetwistbaar, maar volstaat niet. Wij kunnen op deze verschijnselen niet enkel technocratisch reageren. U hebt precies dat tot uitdrukking gebracht, mijnheer Van den Broek, wat momenteel de geest is in de Commissie en de Raad. U zei namelijk dat wij de mensen weliswaar moeten beschermen tegen vervolging, maar ook de Europese burgers moeten beschermen tegen vluchtelingenstromen. Nee, dan moeten wij niet! De burgers van de Europese Unie worden momenteel niet bedreigd door vluchtelingenstromen.
Het gaat hierbij om 800 mensen. Ik heb ze zelf bezocht in hun kampen. Verreweg de meesten zijn afkomstig uit het Iraakse deel van Koerdistan. Voor wie vlucht die 50 % eigenlijk die zich nu in kampen in Zuid-Italië bevindt? Die mensen vluchten bijvoorbeeld voor Saddam Hussein, niet voor de Turken. Als echter Saddam Hussein Koeweit bezet, als deze man wapens produceert die internationaal veracht worden en verboden zijn, vormt zich een internationaal bondgenootschap om hem de kop in te drukken en dat is juist.
Wij wekken in onze discussies de indruk dat wij juist degenen willen weren die het slachtoffer zijn van de politiek van deze man. Dit is een gevaarlijke geest. Het klimaat in de Europese Unie wordt daardoor vergiftigd en met dit beleid en dit soort discussies dragen wij ertoe bij dat juist degenen die dat willen, en dat willen wat de heer Nassauer niet wil, in de Europese Unie de overhand krijgen. Wij willen van Europa geen vesting maken. Wat dat betreft zijn wij het met elkander eens. Wij hebben echter geen meerderheid. Er zijn talrijke mensen, ook in dit Parlement, die niet zo denken als ik of u, mijnheer Nassauer, die wel degelijk van Europa een vesting willen maken en die dit soort debatten als een legitimatie zien van hun opvatting.
Daarom ben ik een andere mening toegedaan. Zeggen dat wij een geharmoniseerd recht in de Europese Unie nodig hebben, is niet voldoende. Wij hebben meer nodig en weet u wat? Bijvoorbeeld een verbod op wapenexport naar dergelijke gebieden. Ook hebben wij een internationale veroordeling nodig van de landen die met hun politiek het volkenrecht schenden, zoals Turkije dat doet in Noord-Irak. Hetzelfde geldt voor de landen die minderheden in hun gebieden meedogenloos onderdrukken en weigeren hun recht op culturele en etnische zelfbeschikking te geven. Dat zijn namelijk de echte oorzaken van vluchten.
Laten wij hier alstublieft niet alleen spreken over de technische reacties, maar ook over deze politieke, inhoudelijke reacties.

Oostlander
Mijnheer de Voorzitter, ik vond het een beetje pessimistisch van de heer Schulz om te roepen: wij hebben geen meerderheid. Ik denk dat wij het bijna allemaal met elkaar eens zijn en ook in hoge mate met dat wat de Raadsvoorzitter en de commissaris hebben gezegd. Ik moet zeggen dat ik zeer was ingenomen met het feit dat zij beiden het probleem in een breed kader zetten en niet toegeven aan de neiging om in een paniekreactie op een incident te schieten, maar te kijken naar problemen die zich in de tweede en in de derde pijler afspelen en die eigenlijk de oorzaak zijn van wat er gebeurt. Het eigenaardige is dat terwijl het Europees Parlement nog maar kort geleden in het kader van de uitbreiding van de Unie heeft beklemtoond dat wij een bond zijn van rechtsstaten en van democratieën, en dat alleen staten die aan die voorwaarden voldoen, kunnen toetreden, de klemtoon op die rechtsstaat onmiddellijk krachtig als juist wordt bewezen door de aankomst van schepen met enkele honderden vluchtelingen uit Turkije en Irak, landen waar voor hen op dit moment van rechtsstaat en democratie geen sprake is.
Er is al gezegd dat mogelijkerwijze juist door onze afwijzing van de Turkse verlangens ten aanzien van het lidmaatschap van de Europese Unie er een soort wraakreactie zou zijn geweest. Misschien is het goed dat de vertegenwoordiger van de Raad dat kan tegenspreken. Want het zou een rare zaak zijn als een land met dit soort chantage zou proberen lid van de Europese Unie te worden. Maar het verhaal gaat en het is, denk ik, de moeite waard om het te kunnen weerleggen.
Ten tweede wil ik graag de nadruk leggen op het feit dat er natuurlijk ook problemen zijn in de sfeer van de buitenlandse politiek. Mijn collega Nassauer heeft al voortreffelijk de kwestie-Schengen uiteengezet. Onze buitenlandse politiek is denk ik vaak een oorzaak van massale migraties, van massale vluchtelingenbewegingen. Dat was het bij Bosnië in directe zin. Nu kan het dat in indirecte zin zijn omdat wij geen preventief buitenlands beleid hebben.
Hetzelfde kan ook gebeuren ten aanzien van Algerije in de toekomst. Ik denk dat wij ons ervoor moeten inspannen dat wij werkelijk een gemeenschappelijke buitenlandse politiek hebben ten opzichte van de betreffende landen. Het is nog maar al te vaak zo dat de lidstaten ten aanzien van probleemgebieden niet altijd op eenzelfde lijn zitten. Ik vind dat een ernstig gevaar. Dat zal zich wreken in het zich in groten getale aandienen van vluchtelingen aan onze grenzen en dan vaak ook nog vluchtelingen die terecht de naam van vluchteling dragen, want dat is lang niet altijd het geval natuurlijk.

De Voorzitter
Ik heb zeven ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 37, lid 2, van het Reglement ontvangen.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
Nu geef ik het woord aan de heer Henderson, die heel even spreektijd heeft gekregen om ook iets over de situatie in Algerije te zeggen.

Henderson
Mijnheer de Voorzitter, dank u dat u mij in de gelegenheid stelt om enkele opmerkingen te maken als reactie op het debat. Het was een wat verhit debat en ik heb met plezier geluisterd naar de verschillende standpunten die de diverse leden naar voren hebben gebracht.
Toch denk ik dat er in het debat ook veel overeenstemming was waarop we met het oog op de toekomst allemaal verder kunnen bouwen. Men heeft erkend dat er dringend actie moet worden genomen op Europees niveau. Het gaat hier niet om een probleem dat alleen een gedeelte van de Unie treft, het kan van invloed zijn op de gehele Unie. Ook is het prettig dat men algemeen van mening is dat de lidstaten moeten samenwerken. We worden allemaal met het probleem geconfronteerd en een zo groot mogelijke solidariteit zou natuurlijk veel helpen.
Voorts was het bemoedigend te horen dat iedereen de cynische handel in menselijke ellende veroordeelt, waaraan die misdadigers zich schuldig maken die de bendes leiden en die proberen om onschuldige mensen hun geld afhandig te maken door ze een toekomst in de Europese Unie voor te spiegelen die gewoonweg uitgesloten is. En het was belangrijk dat men in het debat erkende dat er ook actie dient te worden genomen in de landen waar de mensen uit vluchten.
Ik wil mijn excuus aanbieden aan de heer Alavanos wegens het feit dat ik niet naar zijn gehele betoog heb geluisterd. Ik probeerde naar de oude stijl van het Britse Lagerhuis twee dingen tegelijk te doen, namelijk ingelicht worden over de volgende zaak terwijl de huidige nog bezig was. Maar ik kan wel zeggen dat het voorzitterschap verslag uit zal brengen over het debat aan de Raad Algemene Zaken op 26 januari. Ik sluit bij die discussie helemaal niets uit, ik weet niet of er grote steun voor is om de voorgestelde conferentie te gebruiken als het middel om deze problemen aan te pakken, maar wij zullen op 26 januari bekijken hoe we deze zaken het beste benaderen.
De heer Oostlander heeft over Algerije gesproken en uit de onrust en moeilijkheden daar kan natuurlijk een gelijkaardig probleem voortkomen. Men heeft mij gevraagd verslag uit te brengen over berichten als zouden de Algerijnse autoriteiten het voorgestelde bezoek van de trojka hebben verworpen. Het voorzitterschap zal de Algerijnse autoriteiten vanmiddag opheldering vragen over deze reactie. Wij vinden het bericht verrassend aangezien de Algerijnen ons eerder hadden laten weten dat een dergelijk bezoek zou worden toegestaan. Wij onderhouden spoedcontacten met onze partners in de Europese Unie en we zullen alles op alles blijven zetten om naar manieren te zoeken die een einde moeten maken aan deze verschrikkelijke gruwelen. Ook zullen wij de komende uren en dagen een nauwe dialoog onderhouden met de Algerijnse autoriteiten.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Henderson.
Nu volgt een korte opmerking van mevrouw Aelvoet.

Aelvoet
Voorzitter, ik wil aan het voorzitterschap alleen de opmerking maken dat het toch niet onterecht is dat de Algerijnse autoriteiten reageren op het feit dat de trojka die gestuurd werd, bestond uit diplomaten en niet uit ministers als het over zo'n delicate en politiek zeer gevoelige materie gaat. Dat is het punt en daarop hebben zij ook gereageerd.

De Voorzitter
Dank u wel. Wenst de fungerend voorzitter van de Raad op deze interventie te reageren?

Henderson
We zullen bekijken op welke manieren we dit probleem kunnen benaderen. Wij sluiten niets uit.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 plaats.

Vragenuur (Raad)
De Voorzitter
Aan de orde is het Vragenuur voor vragen aan de Raad (B4-0001/98).
Vraag nr. 1 van Freddy Blak (H-0940/97):
Betreft: Wit-Rusland
Het dictatoriale bewind in Wit-Rusland onder leiding van president Loekasjenko is verantwoordelijk voor aanhoudende en stelselmatige schending van de mensenrechten. De oppositie wordt met harde hand het zwijgen opgelegd. Onlangs is Jevgenij Novikov, de leider van de Wit-Russische Liga voor de mensenrechten, ondergedoken nadat hij ernstig was lastig gevallen zonder dat de Wit-Russische politie ingreep. Zijn kantoor is in beslag genomen en overgenomen door een regeringsorganisatie en zijn medewerkers zijn mishandeld.
Is de Raad op de hoogte van het lot van Jevgenij Novikov? Is hij bereid de gang van zaken te onderzoeken? Wanneer zal het feit dat Wit-Rusland de mensenrechten schendt eindelijk gevolgen hebben voor de relatie van dat land met de EU?

Henderson
De Raad is op de hoogte van de gebeurtenissen rondom de inbeslagname van het kantoor van de Wit-Russische Liga voor de mensenrechten in Minsk. Het is nog steeds niet duidelijk wie daar verantwoordelijk voor was. De heer Novikov was in het buitenland tijdens de inbeslagname van zijn kantoren. Hij is daarop naar Minsk teruggekeerd en heeft in november en december 1997 ontmoetingen gehad met de Britse ambassadeur.
Ofschoon hij door de autoriteiten is ondervraagd, is de heer Novikov niet gearresteerd. De Wit-Russische autoriteiten hebben nu een beslissing bekend gemaakt dat de kantoren van de heer Novikov aan hem teruggegeven dienen te worden en degenen die momenteel het kantoor bezetten, hebben bericht gekregen dat zij moeten vertrekken. De Raad acht het op dit moment niet noodzakelijk om namens de heer Novikov de zaak bij de WitRussische autoriteiten aan de orde te stellen. De Raad herinnert de geachte afgevaardigde eraan dat de Unie graag wil dat Wit-Rusland toetreedt tot de gemeenschap van democratische naties en dat de Unie bereid is steun te verlenen aan het democratiseringsproces in Wit-Rusland. Niettemin heeft de Raad in de loop van 1997 met bezorgdheid vastgesteld dat Wit-Rusland geen noemenswaardige vorderingen in deze richting heeft gemaakt en werd het duidelijk dat de Wit-Russische autoriteiten zich schuldig hebben gemaakt aan tal van schendingen van de mensenrechten en van de fundamentele vrijheden, met name de persvrijheid.
In de conclusies van de Raad Algemene Zaken van 24 februari, de verklaring van 29 april en de conclusies van 15 september komen deze bezorgdheden tot uiting. In samenwerking met de OVSE en de Raad van Europa heeft de Raad snel en vastberaden op deze gebeurtenissen gereageerd en hij zal er bij de Wit-Russische autoriteiten op blijven aandringen om de mensenrechten en de democratische beginselen te eerbiedigen.

Blak
Het bericht van de Raad heeft mij ongelooflijk verheugd. Mede dankzij de druk die onder andere het Parlement op Wit-Rusland heeft uitgeoefend, heeft Jevgenij Novikov zijn rechten en ook zijn kantoor teruggekregen. De voorzitter van de Raad had het ook over de pesterijen jegens journalisten. Ik zou willen vragen of u misschien weet hoeveel processen er tegen journalisten aan de gang zijn, want de vrije meningsuiting wordt in Wit-Rusland op een grove manier onderdrukt.

Henderson
Het is algemeen bekend dat journalisten in Wit-Rusland bij hun verslaggeving over de gebeurtenissen in dat land restricties opgelegd hebben gekregen. Men heeft mij in kennis gesteld van een aantal specifieke gevallen. Op dit moment kan ik evenwel geen nadere bijzonderheden verschaffen, maar ik ben graag bereid om de geachte afgevaardigde op een later tijdstip schriftelijk de informatie te geven die ik op mijn kantoor ter beschikking heb.

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik wil graag een aanvullende vraag stellen. Hier werd slechts een geval beschreven, maar er zijn er veel meer. Er zijn organisaties die hinderpalen ondervinden bij hun activiteiten in Wit-Rusland en er zijn er zelfs die geheel zijn uitgesloten van dit land. Ik noem bijvoorbeeld de IRI uit de Verenigde Staten en de Pan-Europese Unie uit Europa. Zij konden hun activiteiten daar niet uitoefenen.
Wij weten allen in welke mate Rusland zelf betrokken is bij de situatie in Wit-Rusland en welke invloed het daar uitoefent. De Europese Unie betaalt een hoop geld aan Rusland en daarom vraag ik u of het volgens u niet hoog tijd is dat wij als Europese Unie eindelijk eens bij de Russen aankloppen en zeggen dat, aangezien zij toch zoveel invloed uitoefenen op Wit-Rusland, zij ook eens hun gewicht in de schaal moeten leggen om de kwesties inzake de mensenrechten enigszins onder controle te brengen. Dan kunnen wij ook onze invloed doen gelden.

Henderson
Mijnheer de Voorzitter, de opmerking van de vraagsteller dat de situatie zeer gecompliceerd is, is mijns inziens terecht en wellicht kunnen de Russen enige invloed uitoefenen. In het verleden hebben de Russen de gebeurtenissen in Wit-Rusland al wel enigszins kunnen beïnvloeden.
Zoals ik de situatie op het moment zie, laat de verstandhouding tussen Rusland en Wit-Rusland te wensen over. Veel van de besprekingen die zij hebben gevoerd, hebben geen resultaat opgeleverd. Dit is iets dat wij in de Samenwerkingsraad aan de orde willen stellen en ik ben benieuwd naar hun reactie. Ik hoop dat ze kunnen helpen. Ik ben op korte termijn niet echt optimistisch, maar misschien zal de situatie er op middellange termijn op vooruit gaan.

Theorin
Mijn vraag gaat eigenlijk over precies hetzelfde. Er is immers vorig voorjaar een Unie gevormd tussen Wit-Rusland en Rusland. Wit-Rusland is immers voor Rusland van belang als grens naar het Westen, en als symbool, dat de Sovjet-Unie niet alleen maar uiteengevallen is, maar ook in zekere zin geografisch is hersteld.
Ik hecht er natuurlijk enorm veel belang aan dat de Raad en zijn leden tijdens zijn contacten met president Jeltsin en de andere leden van de Russische Doema en regering alle denkbare manieren aangrijpen om invloed uit te oefenen op Wit-Rusland zodat het land zich tenminste iets aantrekt van onze kritiek op het daar heersende ondemocratische systeem. Welke initiatieven denkt de Raad hiervoor te ontplooien?

Henderson
Mijnheer de Voorzitter, ik ben u dankbaar voor uw hulp maar waarschijnlijk niet zo dankbaar als de tolken.
Ik wil de geachte afgevaardigde graag zeggen dat zij naar mijn mening in essentie een zeer gelijkaardig punt aan de orde heeft gesteld als de vorige vraagsteller. Ik begrijp dat men soms het gevoel heeft dat de Russen in een land als Wit-Rusland eigenlijk altijd hun gang kunnen gaan. Misschien is dat in het verleden ook inderdaad het geval geweest. In de periode na 1989 had Rusland daar waarschijnlijk nog veel in de melk te brokken. Dat is nu niet meer zo, maar ik heb uw collega de verzekering gegeven dat ik dat punt aan de orde zou stellen in de Samenwerkingsraad met de Russen en ik hoop dat ze in staat zullen zijn om enige invloed op de situatie uit te oefenen.

De Voorzitter
Vraag nr. 2 van María Izquierdo Rojo (H-0941/97):
Betreft: De Spaanse werklozen mogen niet delen in de voordelen van het nieuwe werkgelegenheidsbeleid
Op de Europese Raad van Luxemburg (20-21 november 1997) heeft premier Aznar van Spanje zich als enige onttrokken aan de belangrijkste afspraken om de jeugdwerkloosheid en langdurige werkloosheid te bestrijden en te voorkomen. Heeft dit geen negatieve gevolgen voor de Spaanse werklozen die daardoor niet kunnen delen in de geplande kansen op werk en beroepsopleiding?
Hoeveel Spaanse werklozen zullen niet van de goedgekeurde maatregelen gebruik kunnen maken?
Zou het niet nuttig zijn om een tijdschema vast te stellen voor de toepassing van onze afspraken waardoor de Spaanse werklozen gebruik kunnen maken van de afgesproken maatregelen? Hoe kan voorkomen worden dat zij de dupe worden van deze negatieve beslissing van premier Aznar?

Henderson
Tijdens de buitengewone bijeenkomst van de Raad over de werkgelegenheid die op 20 en 21 november 1997 in Luxemburg heeft plaatsgevonden, hebben de lidstaten unaniem ingestemd met een nieuwe gecoördineerde benadering van het in de gehele Gemeenschap bestaande werkloosheidsprobleem, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel. Zij zijn het ermee eens dat de situatie in de verschillende lidstaten zal resulteren in verschillende accenten.
De maatregelen waartoe in Luxemburg is besloten en die de Raad Algemene Zaken op 15 december 1997 formeel heeft goedgekeurd, zullen voor alle lidstaten in de hele Europese Unie gelden. De lidstaten zullen beleidsmaatregelen ontwikkelen die ervoor moeten zorgen dat iedere werkloze jongere, voordat hij zes maanden werkloos is geweest, een nieuwe start wordt aangeboden in de vorm van een baan, een opleiding, omscholing of een andere maatregel ter bevordering van de inzetbaarheid, en dat alle volwassenen zonder werk een nieuwe start krijgen aangeboden voordat zij twaalf maanden werkloos zijn geweest.
De Europese Raad was het erover eens dat deze doelstellingen binnen een periode van maximaal vijf jaar ten uitvoer moeten worden gelegd. Het is waar dat deze tenuitvoerleggingsperiode verlengd kan worden in die lidstaten waar de werkloosheid bijzonder hoog is, maar uiteindelijk zullen de conclusies van Luxemburg volledig worden toegepast in de gehele Europese Unie. De geachte afgevaardigde mag er dan ook zeker van zijn dat er totaal geen uitzonderingen zijn op de conclusies van Luxemburg.

Izquierdo Rojo
Mijnheer de voorzitter van de Raad, zoals bekend, heeft het feit dat de Spaanse regering Aznar zich als enige onttrekt aan deze afspraken discriminatoire gevolgen voor de Spaanse werklozen. Dit in aanmerking genomen, en in het besef dat de Europese Raad geen communautaire instelling is, vraag ik u of de Raad deze dwaling van de heer Aznar zal steunen of dat de Raad hem zal adviseren op zijn besluit terug te komen.
Het is beslist niet zo, dat de conclusies van Luxemburg overal op dezelfde wijze zullen worden toegepast. Niemand, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, zal beter dan u, als Brit, de gegrondheid van onze vrees kunnen begrijpen, aangezien het model dat de heer Aznar voorstaat niets meer en niets minder is dan het model Thatcher, een model dat juist het land dat de vruchten van het nieuwe werkgelegenheidsbeleid het meest van node heeft met lege handen laat staan.

Henderson
Ik denk toch dat er een misverstand is. Hoewel de heer Aznar enige bezorgdheid te kennen heeft gegeven over bepaalde tendensen in de besprekingen van de Raad, sluit de overeenkomst die men heeft bereikt geen enkele lidstaat uit. De Raad erkende evenwel dat er in bijzondere omstandigheden wellicht behoefte kan zijn aan een langere periode voor de tenuitvoerlegging van bepaalde voorstellen. Tot dusverre is er geen enkele uitzondering en daarom zal van Spanje en van Spaanse regio's zoals Andalusië, waar de werkloosheid erg hoog is, worden verwacht dat zij het besluit van Luxemburg op dezelfde manier ten uitvoer leggen als andere regio's in de Europese Unie.

De Voorzitter
Ik zie dat mevrouw Izquierdo Rojo het woord vraagt. Helaas staat het Reglement mij niet toe haar dit te geven.
Het woord is aan de heer Hernandez Mollar.

Hernandez Mollar
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, de vraag van mevrouw Izquierdo Rojo, en haar wijze van formuleren, kan alleen maar uitgelegd worden als een onbezonnen poging om de demagogische wijze waarop haar partij in Spanje oppositie voert in het Europees Parlement voort te zetten. Het toont bovendien aan dat zij niet eens de moeite heeft genomen om de conclusies van de buitengewone Top over de werkgelegenheid te lezen. Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, is er ook maar een land te noemen dat zich heeft onttrokken aan de indiening van een nationaal actieplan voor de werkgelegenheid op de komende Europese Raad in Cardiff of dat zelfs maar heeft aangekondigd de richtlijnen van de Europese Raad te willen clausuleren?
Voorzitter, ik verzoek u in te grijpen, want ik word onderbroken.

De Voorzitter
Mevrouw Izquierdo, ik verzoek u te zwijgen. U hebt uw minuut spreektijd gehad. Nu verzoek ik u om de interventies van de overige leden van het Parlement te respecteren, zoals de gewoonte pleegt te zijn, ook bij u. Dat het tegengestelde nu het geval is bevreemdt mij, want ik ben gewend aan uw parlementaire hoffelijkheid.

Hernandez Mollar
Mijnheer de Voorzitter, ik meen mij ook te herinneren dat de socialistische regering van Felipe González - die de regering Aznar overigens met een erfenis van 3 miljoen werklozen heeft opgezadeld - in 1996 weigerde om het op de Top van Essen afgesproken meerjarige werkgelegenheidsplan in te dienen. U kunt dit nalezen in de notulen van dit Parlement. Daarentegen voert de regering Aznar op dit moment onderhandelingen met de vakbonden over het op de komende Europese Raad van Cardiff in te dienen actieplan.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Hernandez Mollar. Mijnheer Henderson, zoals u ziet worden ook hier, net als in het Lagerhuis, levendige discussies gevoerd.

Henderson
Mijnheer de Voorzitter, ik wou net al zeggen dat ik dacht dat ik hier in het Lagerhuis in Londen zat.
Ik kan de Spaanse leden alleen maar zeggen dat er absoluut geen uitzonderingen zijn op het besluit dat in Luxemburg is genomen. Wel is er erkenning voor het feit dat in sommige gevallen de tenuitvoerleggingsperiode opgeschoven moet worden, hoewel nog niet is vastgelegd voor hoe lang, maar de beginselen van de conclusies van Luxemburg moeten voor de gehele Unie gelden. Het Britse voorzitterschap verwacht van elke partner in de Europese Unie dat hij met actieplannen naar voren komt, die dan zowel door het Parlement als door de Raad besproken zullen worden voordat de top van Cardiff plaatsvindt. Hopelijk zullen de diverse partners iets opsteken van de suggesties van andere partners, alsmede van het commentaar van het Parlement, dat zeer hoog worden ingeschat, en dat van de commissies van de Raad zelf.

De Voorzitter
Vraag nr. 3 van Birgitta Ahlqvist (H-0944/97):
Betreft: Vrij verkeer tussen Zweden en Finland
Het vrije verkeer vormt een van de basisbeginselen van de Unie, en is niet alleen in de preambule van het Verdrag van Rome, maar ook in artikel 3, paragraaf c), van dit Verdrag neergelegd, en is sindsdien talloze malen als zodanig bekrachtigd.
Desalniettemin, en hoewel zij het acquis communautaire heeft aanvaard, is de Finse regering nu voornemens van Peter Enbuske, Zweeds onderdaan, te eisen dat hij douanerechten en BTW op zijn auto betaalt, met het argument dat zijn frequente bezoeken aan Finland (waar zijn verloofde woont) hem tot Fins inwoner maken, die dan een ingevoerde auto zou hebben. Zij beroept zich op paragraaf 1.2 van de informatiebrochure over het tijdelijk gebruik van voertuigen in Finland, waarin ervan wordt uitgegaan dat een onderdaan daar woont waar hij 185 dagen per jaar verblijft. Peter Enbuske woont evenwel in Zweden, heeft een Zweeds paspoort en betaalt al zijn belastingen in Zweden. Er is dus sprake van een grove schending van het recht op vrij verkeer.
Welke maatregelen denkt de Raad te treffen om dit probleem op te lossen en te voorkomen dat een dergelijke situatie zich opnieuw voordoet?

Henderson
De kwestie die de geachte afgevaardigde aan de orde stelt is ongetwijfeld erg belangrijk, niet alleen voor de persoon die in haar vraag wordt genoemd, maar ook omdat dit wellicht rechtstreeks van invloed zal zijn op andere burgers van de Unie in een soortgelijke situatie.
Waar het hier evenwel om gaat - en de geachte afgevaardigde heeft dat in haar vraag laten doorschemeren - is of een bepaalde lidstaat de desbetreffende bepalingen van het Gemeenschapsrecht correct toepast. Ik zou willen opmerken dat dit niet zozeer een kwestie is voor de Raad als wel voor de Commissie.
Krachtens artikel 155, eerste gedachtestreepje, van het Verdrag betreffende de Europese Unie "ziet de Commissie toe op de toepassing zowel van de bepalingen van dit Verdrag als van de bepalingen welke de instellingen krachtens dit Verdrag vaststellen" . Daartoe bepaalt artikel 169 van het Verdrag dat de Commissie een schendingsprocedure op gang kan brengen tegen een lidstaat die zijn verplichtingen krachtens het Verdrag niet nakomt en de zaak aanhangig maken bij het Hof van Justitie.
Voorts staat artikel 177 van het Verdrag ter beschikking van individuele personen als beroep, bijvoorbeeld door een vraag op te werpen voor een rechterlijke instantie van een der lidstaten, die dan het Hof van Justitie kan verzoeken om, bij wijze van prejudiciële beslissing, een uitspraak te doen over de juiste interpretatie van de desbetreffende bepalingen van het gemeenschapsrecht.

Ahlqvist
Ik wil de fungerend voorzitter van de Raad graag danken voor zijn antwoord. Dit gaat immers niet alleen Zweden en Finland aan, maar dit is, net als de voorzitter zei, een inbreuk op het Europese beginsel van vrij verkeer. Voor zover ik begrijp, heeft het Hof van Justitie dit vroeger al vastgesteld in een gelijke casus tussen Denemarken en Duitsland, de zogenaamde Ryborgzaak. Ik ben ook blij te horen dat men hier iets aan kan doen, dat wil zeggen dat het individu of de commissie hiermee naar het Hof kan gaan.
Ik wil graag een afsluitende vraag stellen: wat zou u tegen deze EU-burgers willen zeggen, mijnheer de Raadsvoorzitter?

Henderson
Ik wil mevrouw Ahlqvist graag mededelen dat ik niets kan zeggen over het geval dat de geachte afgevaardigde aan de orde heeft gesteld. Ik kan echter wel wijzen op de uitspraak - waarnaar zij al verwees - die het Hof van Justitie heeft gedaan in een zaak in 1991: " Het loutere feit dat een onderdaan van lidstaat B die verhuisd is naar lidstaat A waar hij werk en huisvesting heeft gevonden, na een bepaalde datum en gedurende meer dan een jaar bijna elke nacht en een weekeinde doorgebracht heeft met een vriendin in lidstaat B, terwijl hij zijn werk en zijn huisvesting in lidstaat A behield, is niet voldoende om tot de conclusie te komen dat hij zijn normale verblijfplaats heeft verhuisd naar lidstaat B" .

Sjöstedt
Ik wil de Raad graag danken voor het antwoord dat ik heb gekregen. Ik begrijp eruit dat het de taak van de Commissie is om erop toe te zien dat deze bepalingen worden nageleefd. Tezelfdertijd is het een zeer ernstig probleem. Er bestaan nu behoorlijk wat voorbeelden van gevallen waarin Zweedse burgers welhaast "gepest" werden. Zo is er een stel dat een zomerhuisje in Finland heeft, van wie de auto in beslag is genomen door de Finse douane omdat ze te vaak naar hun zomerhuisje zijn gereden.
Het is toch zo dat de Raad ooit deze richtlijn heeft aangenomen die nu ten grondslag ligt aan het handelen van de Finse douane. De Raad moet er toch een oordeel over hebben in hoeverre dit de bedoeling was van de richtlijn, dat wil zeggen dat op deze manier jongens belemmerd worden hun vriendinnetjes op te zoeken en oudere echtparen belemmerd worden naar hun zomerhuisje te gaan. Ik vraag me dus af of u vindt dat dit in de geest is van de door de Raad aangenomen richtlijn.

Henderson
Ik moet verwijzen naar de essentie van mijn oorspronkelijke antwoord, namelijk dat dit niet echt een zaak is die de Raad moet oplossen. Er zijn wegen die diegenen die deze situatie aan de kaak willen stellen, kunnen bewandelen als zij van mening zijn dat het Gemeenschapsrecht wordt geschonden. Mochten er twijfels bestaan over de bedoeling van het Gemeenschapsrecht, dan is het misschien verstandig om dit bij de Commissie aan de orde te stellen. Het zou niet op zijn plaats zijn als ik daar iets specifieks over zou zeggen.

Thors
Dit moet geen landenwedstrijd worden, maar een gezamenlijke poging om hetzelfde doel te bereiken als onze vrienden van de andere kant van de zee.
Ik deel u hierbij mee dat ik persoonlijk bij de Commissie een klacht heb ingediend over de Finse autobelasting. Ik zou de Raad willen vragen of het niet van fundamenteel belang is dat de Raad en de lidstaten het eens worden over gemeenschappelijke beleidslijnen, ten eerste over de belasting op auto's, en ten tweede over de vaststelling van iemands woonplaats in de zin van de belastingwetgeving, een punt dat vaak in de Commissie verzoekschriften van het Parlement aan de orde is gekomen. Dat zou ook geharmoniseerd moeten worden, aangezien wij al vele gevallen hebben gezien van "pesterijen" van mensen op de door collega's Ahlqvist en Sjöstedt beschreven wijze. Is de Raad bereid om hiervoor tot wetgeving over te gaan?

Henderson
Ik wil mevrouw Thors mededelen dat het vrij verkeer niet wordt gehinderd door het niveau van de belastingheffing op voertuigen. Het bepalen van belastingniveaus valt niet onder de bevoegdheid van de Gemeenschap. Daarom kan ik alleen herhalen dat als men meent dat de huidige situatie niet strookt met het Gemeenschapsrecht, het aan de betrokkenen is om dat via de daartoe geëigende kanalen aan de kaak te stellen. Diegenen die menen dat de huidige situatie gehandhaafd moet blijven, moeten hun standpunten bekend maken en de nodige stappen doen, die wellicht recht tegenover die van anderen komen te staan, waarna het aan de rechtbanken is om een beslissing te nemen.

De Voorzitter
Vraag nr. 4 van Konstantinos Hatzidakis (H-0948/97):
Betreft: Politieke vertegenwoordiging van Griekenland in het Comité van de regio's
Artikel 198 A van het Verdrag betreffende de Europese Unie voorziet in de instelling van een "Comité van de regio's" , bestaande uit vertegenwoordigers van de regionale en lokale lichamen. De leden van dit Comité worden op voordracht van de onderscheiden lidstaten door de Raad met eenparigheid van stemmen benoemd.
Voor het komende mandaat van vier jaar heeft de Griekse regering 6 vertegenwoordigers van de lokale lichamen en 6 vertegenwoordigers van de regionale lichamen voorgedragen. Net zoals in het Europees Parlement het geval is, maken de leden van het Comité van de regio's deel uit van een politieke fractie. Van de 12 vaste leden die door de Griekse regering zijn voorgedragen, behoren 10 echter tot de regeringspartij of andere linkse partijen en slechts twee (een burgemeester en een prefect) tot de oppositie, die blijkens de laatste parlementsverkiezingen 38 % van de kiezers vertegenwoordigt. Het is nog nooit eerder voorgekomen dat een lidstaat van zo'n tactiek gebruik maakt. Dit is niets anders dan op Europees niveau aan arbitraire en bekrompen partijpolitiek doen, met als gevolg dat de politieke vertegenwoordiging van Griekenland binnen het Comité van de regio's totaal wordt vertekend.
Wat denkt de Raad tot 22 januari 1998 te ondernemen om te voorkomen dat de politieke vertegenwoordiging van Griekenland in deze Europese Instelling waarin de regionale en lokale lichamen zetelen helemaal niet aan de realiteit beantwoordt?

Henderson
De leden van het Comité van de regio's worden door de Raad met eenparigheid van stemmen benoemd. In de nabije toekomst zal de Raad zich buigen over voordrachten voor het lidmaatschap voor de volgende termijn van vier jaar. Het enige criterium van het Verdrag waaraan kandidaten zich moeten houden is dat zij vertegenwoordigers moeten zijn van regionale of lokale instellingen.

Hatzidakis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, ik ken de bepalingen van het Verdrag. Zoals ik echter in mijn vraag aangeef, worden in het Verdrag geen concrete criteria genoemd. Wij veronderstellen dat democratie en representativiteit de grondslag vormen van de Europese Unie. Bovendien zijn de leden van het Comité van de regio's, evenals de leden van het Europees Parlement, georganiseerd in fracties. Wat betekent dat voor het onderhavige geval? Griekenland heeft twaalf vertegenwoordigers. Vier jaar geleden heeft onze socialistische regering, uitgaande van de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen, besloten wie Griekenland moest vertegenwoordigen. Toen had mijn partij, de belangrijkste oppositiepartij, vier vertegenwoordigers. In de nieuwe vertegenwoordiging heeft de socialistische partij, met 41 % van de stemmen, zeven vertegenwoordigers en wij slechts twee. U begrijpt dat dit zeer onrechtvaardig is. Ik weet heel goed dat u in een delicate positie verkeert, maar ik hoop dat u desalniettemin, misschien achter de schermen, iets zou kunnen ondernemen om dit recht te zetten. Verder wilde ik de minister vragen of hij het niet met mij eens is dat op deze manier een precedent wordt geschapen. Kan iedereen uiteindelijk doen en laten wat hij wil? Ik hoop niet dat hij zal antwoorden dat hetgeen ik aan de kaak stel ook elders gebeurt.

Henderson
Mijnheer Hatzidakis, ik moet echt nogmaals verwijzen naar mijn oorspronkelijke antwoord op de vraag. Zoals u in uw vraag zelf stelt, is volgens artikel 198 A van het Verdrag - de instelling van het Comité van de regio's, bestaande uit vertegenwoordigers van de regionale en lokale lichamen - het lidmaatschap van regionale en plaatsen lichamen het enige criterium dat het Verdrag betreffende de Europese Unie heeft vastgesteld voor de benoeming van leden voor het Comité van de regio's. Het is niet aan de Raad om vraagtekens te zetten bij de politieke overtuiging van kandidaten. Ik vind niet dat er hier een precedent wordt geschapen en voor wat andere voorbeelden betreft weet ik niet wie in het verleden is benoemd. Ik zou denken dat de vraagsteller even gemakkelijk toegang heeft tot die informatie als ikzelf. Als hij daarop een antwoord wenst te ontvangen dan kan hij die vraag natuurlijk op een later tijdstip stellen nadat ik in kennis ben gesteld van de vraag.

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, ik heb geluisterd naar het antwoord van de fungerend voorzitter. In tegenstelling tot anderen wil ik geen inmenging van buitenaf in de interne aangelegenheden van mijn land en zeer zeker geen Britse inmenging, Daar hebben wij in het verleden bittere, zeer pijnlijke ervaringen mee opgedaan. Het probleem ligt elders. De Europese Unie wil representativiteit in het Comité van de regio's. Daarom heeft men bepaald dat de leden gekozen moeten worden. Hoe zit het echter met de gekozenen? Zit er aan sommigen misschien een vlekje en worden zij daarom niet door de regering voorgesteld en zijn anderen zuiver, dat wil zeggen partijleden en worden wel voorgesteld? Dat betekent echter vervalsing van de representativiteit in deze communautaire instelling en dan hebt u de plicht daar wat aan te doen. U zit toch ook de kleine, frauderende producenten achter de vodden! Dit is politieke fraude van de bovenste plank en daar moet u iets aan doen.

Henderson
Mijnheer de Voorzitter, ik heb werkelijk niets toe te voegen aan de twee antwoorden die ik heb gegeven en die naar ik hoop mijn standpunt duidelijk maken. Het criterium is dat vertegenwoordigers afkomstig moeten zijn uit regionale of lokale instellingen en het is niet onze verantwoordelijkheid om de politieke overtuiging te beoordelen.

Papakyriazis
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik begrijp volkomen dat u zich door dit debat in verlegenheid gebracht voelt. U hebt, mijnheer Henderson, al eerder hier vandaag gezegd dat u de indruk hebt in het Lagerhuis te verkeren. Ik kan u zeggen dat ik nu de indruk heb in het Grieks parlement te verkeren. Als dit inderdaad zulk een belangrijk vraagstuk is als de heer Hatzidakis doet voorkomen, moet het in het Grieks parlement worden besproken. Bovendien is het toch een enigszins ongebruikelijke opvatting dat de lokale en regionale autoriteiten en de gemeentebesturen in partijen zijn georganiseerd. Mijns inziens zit de vertegenwoordiging in de lokale autoriteiten heel anders in elkaar. Afijn, misschien zult u, mijnheer Henderson, na, zoals uzelf zei, enige ervaring te hebben opgedaan, weten hoe u in de toekomst op dergelijke vragen moet antwoorden. Ik geloof echter niet dat hetgeen de heer Hatzidakis aan de orde stelde, steekhoudend is en hij had het hier eigenlijk niet mogen aankaarten.

Henderson
Er wordt vaak gezegd dat het niet verstandig is om tussenbeide te komen in familieruzies, maar soms is het wel amusant om ze van buitenaf gade te slaan. Ik stel vast dat in sommige vragen lokale politieke verschillen in het debat om de hoek komen kijken. Ik heb in verband met de oorspronkelijke vraag werkelijk niets toe te voegen aan hetgeen ik al heb gezegd.

Watson
Niet zozeer een punt van orde, mijnheer de Voorzitter. Zou de fungerend voorzitter commentaar kunnen geven op het feit dat dit probleem niet alleen in Griekenland voorkomt maar ook in enkele andere lidstaten en kunnen zeggen of hij de aandacht van zijn regering zal vestigen op een herziening van het politieke evenwicht van de Britse vertegenwoordiging in het Comité van de regio's?

De Voorzitter
Vraag nr. 5 van Gary Titley (H-0950/97):
Betreft: Afloop van het SFOR-mandaat en het vredesproces in Bosnië
Hoe ziet de Raad de ontwikkeling van het vredesproces in Bosnië in het licht van de afloop van het SFOR-mandaat in juni 1998?

Henderson
Het vredesproces heeft goede vorderingen gemaakt sinds Dayton twee jaar geleden werd ondertekend. Met name is een groot deel van de militaire bepalingen van Dayton uitgevoerd.
Het komende jaar zal het accent steeds meer komen te liggen op de tenuitvoerlegging naar de burgers toe, maar het is duidelijk dat dit de instandhouding van een veilige en stabiele omgeving zal blijven vereisen. De Raad voor de Vrede, waarin de Europese Unie en de lidstaten actief deelnemen, vond tijdens de conferentie in Bonn op 9 en 10 december dat een permanente militaire aanwezigheid absoluut noodzakelijk was voor deze taak en was blij met de plannen van de NAVO om de mogelijkheid te overwegen voor een multinationale macht als opvolging van SFOR na juni 1998.
De Europese Unie heeft haar steun aan de Hoge Vertegenwoordiger te kennen gegeven bij het ten uitvoer leggen van de conclusies van de Raad voor de Vrede.

Titley
Allereerst wil ik de heer Henderson als fungerend voorzitter hartelijk welkom heten op de geneugten van het Vragenuur van het Europees Parlement.
Ik wil hem graag drie korte vragen stellen. Ten eerste, zijn er al aanwijzingen of de Amerikanen troepen in Bosnië zullen handhaven en, zo ja, zullen ze dan in Bosnië blijven of aan de andere kant van de horizon in Hongarije? Ten tweede, is het geen hoog tijd dat de Europese retoriek over een Europese defensie geactualiseerd wordt en is het geen hoog tijd voor ons om zelf meer verantwoordelijkheid te gaan dragen voor het Bosnische vredesproces op lange termijn? Ten derde, is hij het ermee eens dat als we de civiele aspecten van Dayton niet kunnen uitvoeren, wij dan uiteindelijk met een nieuw Cyprus worden opgezadeld, waar we, verdeeld als dit land is, een permanente vredesmacht moeten stationeren?

Henderson
Ik dank de geachte afgevaardigde hartelijk voor zijn vriendelijke woorden en voor zijn vraag. Ik moet zeggen dat de Amerikaanse regering nog geen besluit heeft genomen, hoewel de zaak wel in behandeling is. Diverse lidstaten hebben protest aangetekend over deze zaak en er zullen later deze week in Washington vergaderingen plaatsvinden tussen het voorzitterschap en de regering van de Verenigde Staten. Ik ben ervan overtuigd dat dit een van de onderwerpen is die aan bod zullen komen.
Ik vind het ook belangrijk dat er meer verantwoordelijkheid wordt genomen en dit is iets dat het voorzitterschap de komende zes maanden tot stand hoopt te brengen als zijnde een belangrijke prioriteit in het buitenlands beleid. Voor wat de lange termijn betreft, heeft de geachte afgevaardigde volkomen gelijk als hij zegt dat het erg belangrijk is om vat te blijven houden op de situatie in politieke, diplomatieke en militaire termen. Het is van essentieel belang dat wij vorderingen blijven maken, zij het dan soms langzaam, zodat het einde in zicht is voor diegenen die rechtstreeks bij de situatie betrokken zijn, met name de burgerbevolking, en dat zij het vredesproces blijven steunen. Hopelijk zal dat resultaat opleveren, zo niet op korte termijn, dan toch op middellange termijn, en zal het niet ontaarden in een van die internationale situaties die in plaats van opgelost te worden, jarenlang aanhouden en waar het moeilijk is vooruitgang vast te stellen.

Posselt
Mijnheer de voorzitter van de Raad, de duur van het SFOR-mandaat hangt natuurlijk ook af van de binnenlandse ontwikkelingen in Bosnië-Herzegovina. Ik wilde twee punten aanstippen. Mijn eerste vraag betreft de terugkeer van de ontheemden. Er zijn overal problemen, in alle drie deelstaten, maar vooral in de republiek Srpska. Daar was tot nu toe in het geheel geen sprake van terugkeer. Daarom vraag ik of u mevrouw Plavsic niet zou kunnen overtuigen van de noodzaak in het gebied van Banja Luka eindelijk mogelijkheden tot terugkeer van ontheemden te creëren. De bisschop van Banja Luka was enkele weken geleden in Straatsburg en heeft ons daarom verzocht.
Mijn tweede vraag gaat over de kwestie van de oorlogsmisdadigers, over met name mijnheer Karadzic, maar ook over de andere oorlogsmisdadigers. Ook hier moet vooruitgang geboekt worden, want zolang deze punten niet zijn opgehelderd, kan man ook het SFOR-mandaat niet beëindigen.

Henderson
De vraagsteller stelt een zeer belangrijke punt aan de orde, namelijk dat een essentieel onderdeel van het Dayton-proces bestaat in de terugkeer van de vluchtelingen. Alle invloed die het voorzitterschap kan uitoefenen, zal erop gericht zijn om de betrokkenen aan te moedigen die weg te volgen.

Truscott
In verband met de vraag van de heer Titley aan de fungerend voorzitter, ben ik blij met de opmerking van de heer Henderson dat de betrokkenheid van de Verenigde Staten in Bosnië-Herzegovina op de agenda zal staan van de ministerbijeenkomst tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten in Washington.
Ik wilde iets anders aan de orde stellen. Zal de fungerend voorzitter ook aangeven welke prioriteit hij hecht aan een betere verstrekking van EU-steun aan Bosnië-Herzegovina?

Henderson
Ik dank de geachte afgevaardigde voor zijn vraag. Ik wil er wel duidelijk op wijzen dat de kwestie waaraan ik refereerde geen formeel punt op de agenda is tijdens het bezoek van het voorzitterschap. Maar het is al wel herhaaldelijk aan de orde gesteld door meerdere lidstaten en krijgt constant aandacht.
Het vraagstuk van de steun is een belangrijke kwestie. Nogmaals, ik hoop dat ik de geachte afgevaardigde gerust kan stellen dat wij gedurende het voorzitterschap zullen doen wat we kunnen om te trachten de hulp vrij te maken die er potentieel voor de betrokkenen is. Het gaat erom zo spoedig mogelijk opheldering te krijgen van de mensen in het veld over wat er met de steun zal gebeuren - of de steun gebruikt zal worden voor de doeleinden waarvoor hij bedoeld is en of men over structuren beschikt die daar ook inderdaad voor zullen zorgen. Hopelijk komen die geruststellingen er spoedig en worden ze ook bevestigd. En vervolgens hoop ik dan dat het mogelijk is de steun zeer binnenkort vrij te maken.

De Voorzitter
Vraag nr. 6 van Bernd Posselt (H-0951/97):
Betreft: Mensenrechten op Cuba
Hoe beoordeelt de Raad tegen de achtergrond van zijn kritische opstelling van december 1997 de politieke toestand en vooral de situatie op het gebied van de mensenrechten op Cuba, waaronder de kwestie van de vrijheid van geweten en godsdienst? Hoe staat hij in dit verband tegenover een toetreding van Cuba tot de Overeenkomst van Lomé?

Henderson
Bij de tweede evaluatie van zijn gemeenschappelijk standpunt over Cuba in december 1997 concludeerde de Raad dat er in de laatste zes maanden sinds de vorige evaluatie geen wezenlijke veranderingen waren opgetreden in de politieke en economische situatie van Cuba. De Raad wees er nog eens op dat de doelstelling van de Europese Unie naar Cuba toe blijft bestaan in het aanmoedigen van een vreedzame overgang naar democratie, eerbiediging van de mensenrechten en fundamentele vrijheden, duurzaam economisch herstel en verbetering van de levensstandaard van het Cubaanse volk.
In de Cubaanse grondwet wordt de vrijheid van geweten en godsdienst niet expliciet aan de burgers gegarandeerd en daarom wordt de toepassing ervan door de Cubaanse autoriteiten in de praktijk, geval voor geval, bekeken. Cuba heeft geen aanvraag ingediend om lid te worden van de ACS-groep. De Raad heeft een mogelijke toetreding van Cuba tot de Overeenkomst van Lomé niet besproken. Het lidmaatschap van de ACS-groep is voornamelijk een zaak voor de ACS-landen zelf. Het is evenwel duidelijk dat als Cuba in aanmerking wil komen voor het lidmaatschap, het land zich dan moet voegen naar de zeer duidelijke bepalingen van de Overeenkomst van Lomé, waaronder de eerbiediging van de mensenrechten en van de rechtsstaat.

Posselt
Mijnheer de voorzitter, ik dank u voor deze nauwkeurige inlichting. Ik wil twee aanvullende aspecten noemen. Afgelopen zondag waren er verkiezingen in Cuba waar van de 601 kandidaten voor het parlement 601 kandidaten zijn gekozen. Ik zou de Raad willen vragen of daar eigenlijk wel sprake is van een ontwikkeling in de richting van democratie. Ten tweede wilde ik een opmerking maken over het bezoek van de paus aan Cuba dat geloof ik volgende week plaatsvindt. Wij hebben vastgesteld dat de internationale pers geen toegang krijgt tot Cuba. Grote kranten krijgen in Cuba geen accreditering voor deze grote gebeurtenis en ik wilde dit onder de aandacht van de Raad brengen.

Henderson
Ik vind dat de geachte afgevaardigden van het Parlement zich een eigen oordeel mogen vormen over Cuba, net zoals ik dat mag als individu. Ik zie niet in dat ik als fungerend voorzitter toegang heb tot speciale informatie die mij in staat stelt de situatie anders in te schatten.
Een aspect dat de moeite van het vermelden waard is, is dat in elke definitie van democratie verkiezingen natuurlijk een belangrijke rol spelen. Ze zijn een belangrijke voorwaarde voor een democratie, maar zijn op zichzelf als voorwaarde niet voldoende. Er zijn andere voorwaarden waaraan in een democratie voldaan moet worden, zoals persvrijheid, eerbiediging van de mensenrechten en andere kwesties. Ik was niet op de hoogte van de zojuist omschreven situatie in verband met de verslaggeving door de pers van het geplande bezoek. Ik kan alleen maar zeggen dat ik zal onderzoeken wat er gebeurt, mocht dat afwijken van wat men heeft gezegd dat er zal gebeuren en dat ik mij zal buigen over de berichten die ik daarover ontvang. Mede aan de hand daarvan zal het voorzitterschap conclusies kunnen trekken over de huidige situatie in Cuba en hoe we moeten reageren op de diverse gebeurtenissen in dat land.

Hardstaff
Ook ik wil de nieuwe fungerend voorzitter graag welkom heten en hem vragen of hij het niet met mij eens is dat de handelsboycot van Cuba door de Verenigde Staten de banden tussen Cuba en de voormalige USSR juist verstevigd heeft. Het feit dat Cuba economisch afhankelijk van de voormalige USSR werd gemaakt, had een averechts effect op de democratie. Er zijn landen die profiteren van de naar aanleiding van de Overeenkomst van Lomé gemaakte handelsovereenkomsten met landen die nog een heel stuk verwijderd zijn van het soort parlementaire democratie zoals wij dat begrip in Europa opvatten. Maar toch krijgen ze handelspreferenties. Cuba zal toch wel evolueren naar een meer democratische regeringsvorm dankzij versterkte handelsbetrekkingen met democratische landen en weer toegelaten worden tot de massa, in plaats van beschouwd te worden als een verschoppeling?

Henderson
Ik wil de geachte afgevaardigde graag danken voor de aanvullende vraag. Het klopt natuurlijk dat er een Amerikaanse boycot is geweest en de leden zullen hun eigen conclusies wel trekken over de gevolgen daarvan over een lange periode. Ik denk dat het de moeite waard is om de aandacht te vestigen op het feit dat de Europese Unie een dergelijke boycot nooit heeft goedgekeurd en steeds de voorkeur heeft gegeven aan de dialoog als middel om veranderingen binnen Europa teweeg te brengen. Ik weet dat de landen die samen de Europese Unie vormen veel bezoeken hebben gebracht aan Cuba om deel te nemen aan besprekingen en om de Cubaanse regering ervan trachten te overtuigen een ander standpunt in te nemen over een reeks aangelegenheden op zowel politiek als economisch vlak.

Smith
Dank u, mijnheer Morris, voor dit minuutje. Is de fungerend voorzitter het met mij eens dat het economische embargo waarop mevrouw Hardstaff doelde, de mensenrechten van Cubaanse kinderen heeft aangetast? Door het Amerikaanse embargo krijgen Cubaanse kinderen geen voedsel of medicijnen. Bent u het ermee eens dat door de onmiddellijke opheffing van het Amerikaanse embargo de levensstandaard van het Cubaanse volk aanzienlijk zou stijgen? Het gaat in tegen alle internationale verdragen, alle internationale wetten en de Europese Unie heeft het zelfs veroordeeld, wat overigens ook geldt voor de Helms-Burtonwet. Ter informatie van de heer Posselt kan ik hem zeggen dat alles wat hij wil weten over het pausbezoek aan Cuba te lezen is in de Morning Star.

Henderson
Ik heb begrip voor de situatie van de armen in Cuba - met name kinderen die onder de huidige situatie lijden - en er zijn natuurlijk bewijzen van. Maar de verantwoordelijkheid daarvoor hoort in de eerste plaats thuis bij de Cubaanse regering. Dat betekent niet dat er geen andere invloeden mogelijk zouden zijn, maar de verantwoordelijkheid voor een situatie in een land zelf is iets dat gedragen moet worden door de regering.
Zoals ik in mijn antwoord aan mevrouw Hardstaff al zei, meen ik niet dat de boycot de juiste weg was en dat het beter is om de methode van de rede en de overtuiging te gebruiken, en dat als de Cubaanse regering zich opener zou opstellen voor tenminste een deel daarvan, het land dan wellicht zou kunnen profiteren van meer handelsbetrekkingen, misschien zelfs van meer hulp, en dat op zichzelf zou een belangrijke factor kunnen zijn om de armste mensen in dat land en met name de kinderen te helpen.

De Voorzitter
Vraag nr. 7 van Glenys Kinnock (H-0953/97):
Betreft: Handelsonderhandelingen Zuid-Afrika/EU
Kan de fungerend voorzitter van de Raad bevestigen dat de afsluiting van de EU-handelsonderhandelingen met Zuid-Afrika een prioriteit is voor het voorzitterschap van het Verenigd Koninkrijk? Verwacht hij dat de moeilijkheden in verband met landbouwproducten, wijnen, sterke drank en visserij overkomelijk zullen zijn?

Henderson
Het voorzitterschap wil graag zijn tevredenheid uitspreken over de doorbraak in de onderhandelingen met Zuid-Afrika die einde 1997 heeft plaatsgevonden, toen Zuid-Afrika zijn gedetailleerde handelsvoorstel presenteerde aan de Europese Unie. De Gemeenschap werkt nu aan de opstelling van een even gedetailleerd handelsvoorstel dat zij zo spoedig mogelijk aan Zuid-Afrika wil voorleggen. De fungerend voorzitter kan bevestigen dat de afronding van de handelsonderhandelingen met Zuid-Afrika voor het Britse voorzitterschap een prioriteit vormt. Het voorzitterschap is zich bewust van het speciale belang dat sommige lidstaten aan bepaalde producten hechten. Met deze speciale belangen en de belangen van de Gemeenschap op andere vlakken zal natuurlijk rekening gehouden worden wanneer er met Zuid-Afrika onderhandeld wordt. Het voorzitterschap zal naar een bevredigend resultaat inzake al deze aangelegenheden streven.

Kinnock, Glenys
Nogmaals, een hartelijk welkom voor de fungerend voorzitter van de Britse Labourpartij.
Ik wil graag even inhaken op wat u zei over de met deze onderhandelingen verband houdende omstreden producten en vragen of het voorzitterschap afzonderlijke protocollen voor deze producten in overweging neemt teneinde toch enige vooruitgang in deze onderhandelingen te kunnen boeken, met name met betrekking tot wijnen en sterke drank en natuurlijk het vooruitzicht van een visserijovereenkomst. Zou het niet verstandig zijn om, vooruitlopend op het positieve resultaat van de onderhandelingen, zoals u dat doet, in dit stadium president Mandela direct al uit te nodigen om naar de top van Cardiff te komen en zijn persoonlijke handtekening te zetten onder de overeenkomsten die naar wij hopen bereikt zullen worden en natuurlijk om hem in staat te stellen voor het eerst te genieten van al het moois dat met name Wales te bieden heeft?

Henderson
Ik dank de geachte afgevaardigde voor haar vriendelijke opmerkingen en voor haar vraag. Ook ik vind het zeer belangrijk dat er vooruitgang wordt geboekt in onze pogingen om tijdens het Britse voorzitterschap een overeenkomst te sluiten met Zuid-Afrika, wat een van onze topprioriteiten is.
Ik wil erop wijzen dat ik in die besprekingen geen enkele benadering van de verschillende kwesties die voor ons liggen uitsluit. Ik sluit de mogelijkheid van afzonderlijke protocollen niet uit, ofschoon dat natuurlijk iets is waarover de Commissie zich zou moeten buigen. Wij hopen spoedig Commissievoorstellen te ontvangen die dan in de Raad besproken zullen worden. Ik geef de geachte afgevaardigde de verzekering dat wij hier zo snel mogelijk vooruitgang willen boeken.
Voor wat betreft de opmerkingen van de geachte afgevaardigde over de top in Cardiff, zou het inderdaad een prettig idee zijn als president Mandela kon komen. Het duurt nog vijf maanden voor het zover is en ik hoop dat ik ter gelegener tijd een wat betrouwbaarder antwoord op deze vraag kan geven.

Spiers
Ik ben blij met het voorzichtig optimistische antwoord van de fungerend voorzitter. Ik moet evenwel opmerken dat wij in deze Vergadering sedert de afschaffing van de apartheid een eindeloze welwillendheid ten overstaan van Zuid-Afrika hebben gehoord, terwijl er relatief weinig actie was, met name in de handels en samenwerkingsbesprekingen. In zekere zin dringt de tijd omdat na het Britse voorzitterschap andere gebeurtenissen - nieuwe onderhandelingen over Lomé, de uitbreiding, enzovoort, - de agenda zeer snel zullen vullen. Dus als we een regeling willen, is het absoluut van cruciaal belang dat die er tijdens het Britse voorzitterschap komt. Het probleem lag tot dusverre bij de Raad, niet bij de Commissie en zeker niet bij het Parlement. Als de regering van Zuid-Afrika terugkomt bij de Raad en opnieuw over een mandaat wil onderhandelen, dan zal het Britse voorzitterschap hier een wel zeer hoge prioriteit aan moeten geven, wil het tenminste de wat meer aarzelende lidstaten op één lijn krijgen. Ik hoop dan ook dat men beseft dat er wellicht een mandaat komt waarover opnieuw onderhandeld moet worden en dat het Britse voorzitterschap dit zo nodig topprioriteit zal geven.

Henderson
Dank u voor uw aanvullende vraag die naar mijn mening op een zeer belangrijk punt betrekking heeft. Er is de komende vijf maanden gelegenheid om te trachten tot een overeenkomst te komen. Na die periode zullen er vele andere zaken op onze agenda's komen te staan.
Zelf ben ik gerustgesteld door de verklaringen van onderhandelaars aan beide zijden die gezegd hebben dat er medio 1998 een overeenkomst bereikt kan worden. Dat stemt mij optimistisch en ik kan u verzekeren dat wij ons tijdens ons voorzitterschap zullen inspannen om de Unie aan onze kant te krijgen in ons streven naar een overeenkomst op korte termijn, zodat iedereen er voordeel uit kan halen, met name diegenen in de armere delen van de Gemeenschap en Zuid-Afrika die dat het hardste nodig hebben.

Crampton
Ik heet de fungerend voorzitter welkom. Voor de Zuid-Afrikaanse handelsovereenkomst is dit waarschijnlijk goed nieuws, maar ik wil twee mogelijke problemen naar voren brengen over een van de moeilijke of controversiële onderwerpen waarop zowel hij als mevrouw Kinnock doelen.
Ten eerste, de visserij in Zuid-Afrika. Ik heb herhaaldelijk ontmoetingen gehad met de ambassadeur en met de ministers van Visserij uit Zuid-Afrika en ik hoop dat ik erop mag rekenen dat de Commissie geen druk zal uitoefenen op de Zuid-Afrikanen om hun wateren open te stellen voor EU-vloten zolang zij daar nog niet aan toe zijn of nog geen beslissing over genomen hebben. Ik hoop dat dit gerespecteerd zal worden. Visserij is een uitermate precair onderwerp.
Ten tweede is er het probleem van Zuid-Afrika in de regio. Het is duidelijk de dominante politieke en economische macht in zuidelijk Afrika en ik maak mij zorgen over het effect van een overeenkomst - ik hoop dat men hier rekening mee houdt - op omringende staten, met name op Namibië en zijn visindustrie.

Henderson
Ik wil u zeggen dat ik de opmerking van zojuist begrijp, maar dat er allereerst een onderscheid gemaakt moet worden tussen een beleid voor Zuid-Afrika en een beleid voor zuidelijk Afrika; dat is één aspect met betrekking tot de kwestie die de geachte afgevaardigde aan de orde stelt.
Ik hoop dat de heer Crampton begrip zal hebben voor het feit dat het in een onderhandeling het beste is om in de eerste fasen geen enkel punt uit te sluiten. Dat betekent niet dat sommige van de punten die hij aan de orde stelde niet zullen stroken met de uiteindelijke overeenkomst. Maar ik denk dat het fout zou zijn als ik van te voren zou trachten uit te sluiten waarover de onderhandelaars een akkoord kunnen bereiken, en dat moet alle aspecten dekken. Zoals ik in mijn antwoord aan mevrouw Kinnock en op de oorspronkelijke vraag heb gezegd, zou ik inzake bepaalde handelsaspecten afzonderlijke protocollen niet uitsluiten. Dat is iets waarmee de onderhandelaars rekening zullen moeten houden als zij de kwestie aanpakken.

De Voorzitter
Vraag nr. 8 van Nikolaos Papakyriazis (H-0954/97):
Betreft: Toekenning van de Sacharovprijs door het Europees Parlement en gevangenschap van Leyla Zana in Turkije
Op woensdag 17 december zal het Europees Parlement de Sacharovprijs 1997 toekennen aan de Algerijnse journaliste Salima Ghezali wegens haar strijd voor de eerbiediging van de mensenrechten en de vreedzame oplossing van het conflict in Algerije.
In 1995 werd de Sacharovprijs toegekend aan Leyla Zana, indertijd Koerdisch afgevaardigde in het Turkse parlement, wegens haar niet aflatende strijd op een aantal fronten, waarvoor zij genadeloos werd vervolgd en door de Turkse regering werd gevangengezet.
Twee jaar later zit Leyla Zana nog steeds in Turkije gevangen, ook al beschouwt de internationale gemeenschap haar als het symbool van de vrouw die met vreedzame middelen strijdt voor het voortbestaan van een volk dat in Turkije nog steeds wordt onderdrukt en met bloedige repressie heeft af te rekenen.
Nu Turkije toenadering zoekt tot de Europese Unie en het vraagstuk van de betrekkingen tussen de Europese Unie en Turkije het voorwerp van discussie is, komt deze belangrijke symbolische figuur opnieuw in het middelpunt van de belangstelling te staan. Wat het Europees Parlement betreft, blijft de eerbiediging van de mensenrechten, van het internationale recht en van de democratische beginselen een absolute voorwaarde en expliciete eis.
Wat denkt de Raad te ondernemen om druk uit te oefenen op de Turkse regering, zodat deze haar fundamentele verplichtingen nakomt en het parlementslid Leyla Zana onmiddellijk in vrijheid stelt?

Henderson
De Europese Raad die op 12 en 13 december 1997 in Luxemburg bijeengekomen is, heeft onderstreept dat de Turkse regering tegemoet moet komen aan haar fundamentele verplichtingen op het gebied van de mensenrechten en de democratie.
Overeenkomstig het standpunt dat de Raad naar voren heeft gebracht op de Associatieraad met Turkije op 29 april 1997, heeft de Europese Raad eraan herinnerd dat sterkere banden tussen Turkije en de Europese Unie ook afhankelijk waren van de mate waarin dat land politieke hervormingen nastreeft, en daaronder valt ook de aanpassing van de normen en praktijken inzake de mensenrechten aan die in de Europese Unie, alsmede respect voor en de bescherming van minderheden.
De Raad betreurt het standpunt dat de Turkse regering over mevrouw Leyla Zana inneemt en ik kan u verzekeren dat de situatie van de mensenrechten en de democratie, ook de rechten van de Koerdische bevolking in Turkije, bovenaan op de agenda zullen blijven staan. In onze contacten met de Turkse autoriteiten worden deze kwesties steeds weer aan de orde gesteld.

Papakyriazis
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om via u de Engelse Labourregering veel succes te wensen met het voorzitterschap en de heer Cook te bedanken voor de indiening van het programma van het Brits voorzitterschap. Dit is een creatief, dynamisch en zeer ambitieus programma.
Ik bedank u voor het antwoord op mijn vraag. Dit was, wat de algemene beginselen betreft, een volledig en tevredenstellend antwoord. In mijn vraag spreek ik echter over de concrete vrijlating van Leyla Zana, van onze collega die wij hier in het Europees Parlement hebben onderscheiden met de Sacharovprijs voor haar strijd ten behoeve van de democratie.
Ik begrijp, mijnheer de fungerend voorzitter, dat u pas twee weken na het begin van uw functie geen "persoonlijke" mening kunt hebben over dit vraagstuk. Ik wilde echter met mijn vraag aandringen op de onmiddellijke vrijlating van Leyla Zana en ik hoop dat u mij nu of in de nabije toekomst een concreet antwoord kunt geven.

Henderson
Ik dank de heer Papakyriazis voor zijn vriendelijke woorden over mijn antwoord. Ik heb hier werkelijk zeer weinig aan toe te voegen, behalve dat het voorzitterschap de weg die ik in mijn oorspronkelijke antwoord uiteengezet heb, beslist zal volgen.

Newens
Ik dank de fungerend voorzitter voor zijn zeer goede antwoord. Zal hij niet vergeten dat toen wij in deze Vergadering de douane-unie met Turkije bespraken, velen van ons te horen kregen dat als die douaneunie goedgekeurd zou worden, Leyla Zana en andere gevangenen dan tezijnertijd allemaal automatisch vrij zouden komen. Dat is dus niet gebeurd. En Leyla Zana, hoe belangrijk ze ook is, is niet de enige; er zijn nog vele andere Koerdische gevangenen die in een soortgelijke positie verkeren.
Zal de fungerend voorzitter de Turkse autoriteiten duidelijk laten weten dat zolang in deze en ook andere zaken geen beweging zit, het voor ons onmogelijk is om de betrekkingen tussen Turkije en de Europese Unie te verbeteren, ook al zouden we allemaal niets liever willen.

Henderson
Ik hoop dat ik de geachte afgevaardigde kan verzekeren dat de kwestie van de mensenrechten een zeer belangrijk onderdeel is van ons buitenlands beleid. Er zijn in het verleden bepaalde situaties besproken in verband waarmee beloftes zijn gedaan. Wij zullen met veel energie blijven voortgaan op de weg die ik uiteengezet heb in mijn antwoord op de oorspronkelijke vraag. Net als de geachte afgevaardigde en ook anderen hoop ik dat wij resultaten zullen boeken. Verbetering van de mensenrechten in Turkije is een zeer belangrijk onderdeel van de voortdurende dialoog met de Turkse regering en het Turkse volk.

Lindqvist
Ik dank u voor de antwoorden die wij tot nu toe op deze vraag hebben gekregen. Ik denk dat het Britse voorzitterschap deze zes maanden belangrijke dingen zal kunnen doen. Daartoe hoort ook de kwestie van de mensenrechten en van de gevangenzittende Koerden, onder wie Leyla Zana. Ik vond echter dat er in de inleidende toespraak van de minister van Buitenlandse Zaken van de Raad vanmorgen bijzonder weinig over Turkije gezegd werd. Er werd wel veel over Cyprus gezegd.
Ik heb een aanvullende vraag die wellicht niet meteen te beantwoorden valt en daar heb ik dan ook begrip voor. Zou u als vertegenwoordiger van de EU tijdens deze zes maanden het voorstel kunnen doen dat er een afvaardiging van bijvoorbeeld de EU, de OVSE of de VN naar Turkije wordt gezonden om uit te zoeken wat daar gebeurt en om de betrekkingen met dat land gezond te maken? Deze vraag is heel duidelijk en ik zou hier graag een antwoord op willen hebben.

Henderson
Zoals ik aan andere afgevaardigden heb gezegd, heeft dit voor het voorzitterschap hoge prioriteit. Het is gekoppeld aan een aantal andere belangrijke aspecten van het buitenlands beleid die gedurende ons voorzitterschap besproken zullen worden. Het is voor ons voorzitterschap van prioritair belang om te trachten vooruitgang te boeken. Ik heb geen illusies over de moeilijkheden die zich bij sommige van deze zaken zullen voordoen, maar ik hoop dat ik de geachte afgevaardigde gerust kan stellen door te zeggen dat wij vast van plan zijn om vorderingen te maken. Ik ben daar persoonlijk zeer nauw bij betrokken. Vrij onlangs was ik in Turkije en ik hou goed in de gaten wat er gebeurt en hoe de situatie daar evolueert. Ik heb met een Brits mandaat opmerkingen gemaakt tegenover de Turkse regering over de veranderingen die er voor mij en ook anderen moeten komen. Ik wil deze houding tegenover de Turkse regering gedurende het voorzitterschap graag voortzetten, in de hoop dat men gaat inzien dat er het een en ander moet veranderen en dat daar, naarmate die veranderingen er komen, voordelen aan vast zullen zitten, niet alleen voor diegenen die te lijden hebben onder een slechte mensenrechtensituatie - mensen die in sommige gevallen in de gevangenis zitten -, maar ook voor Turkije en het Turkse volk zelf door de totstandkoming van betere, sterkere en efficiëntere banden met de Europese Unie.

De Voorzitter
Vraag nr. 9 van Jonas Sjöstedt (H-0955/97):
Betreft: De Eurodac-overeenkomst
De Raad gaat afspraken maken inzake de opzet van Eurodac, een gezamenlijk systeem voor de controle van vingerafdrukken van asielzoekers. Hoe kan een geregistreerde asielzoeker in dit systeem onjuiste gegevens over zichzelf corrigeren? Worden de gegevens automatisch uit het systeem verwijderd indien een asielzoeker in een lidstaat een verblijfsvergunning krijgt? Betekent de verplichting van lidstaten tot het vastleggen van gegevens voor de gegevensbank dat vingerafdrukken in het uiterste geval onder dwang genomen moeten worden?

Henderson
Ik wil in verband met de ontwerpovereenkomst van Eurodac allereerst benadrukken dat de Raad deze tekst op 6 oktober 1997 aan het Parlement heeft voorgelegd voor advies. De Raadsbesprekingen zijn momenteel aan de gang en het is op dit ogenblik moeilijk te voorspellen welke richting deze zullen uitgaan. Nog moeilijker is het te zeggen wanneer ze afgerond zullen worden.
Er staan in dit stadium evenwel twee zaken vast. Ten eerste kan het nemen van vingerafdrukken alleen gebeuren met de volledige inachtneming van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Ten tweede ziet de Raad met belangstelling het advies tegemoet dat het Parlement over deze ontwerpovereenkomst, die hem iets meer dan twee maanden geleden werd toegezonden, zal uitbrengen.
De Raad heeft namelijk nog geen overeenstemming bereikt over de volledige tekst en is voornemens zijn besprekingen voort te zetten in het licht van het advies van het Parlement.

Sjöstedt
Ik wil de Raad graag danken voor zijn antwoord. Ik begrijp dat het niet lukt om vandaag alles te beantwoorden. Ik vind het echter heel belangrijk dit nu te bespreken, aangezien het te laat is om hierover te praten als het besluit genomen is.
In de ontwerpresolutie voor de vergadering van de Raad in december staat een Brits en Duits voorbehoud, en wel met betrekking tot de mogelijkheid om persoonsgegevens van vluchtelingen te verwijderen als ze een verblijfsvergunning hebben gekregen. Ik vind het van cruciaal belang dat personen die volstrekt legaal in een land verblijven niet geregistreerd staan. Ik vraag mij af of u bij de vergadering van de Raad in december op dit punt tot enige conclusie bent gekomen.
Het tweede wat ik aan wil kaarten zijn de ervaringen voortvloeiende uit het Akkoord van Schengen dat eenzelfde structuur heeft als het Eurodac-systeem. Men kan daar zien dat de rechten van vluchtelingen zeer slecht gewaarborgd zijn; zij krijgen bij hun asielaanvraag geen informatie en het is voor hen in de praktijk heel moeilijk een besluit aan te vechten. Hoe kan men voorkomen dat er bij Eurodac dezelfde rechteloosheid ontstaat als er nu in het Schengen Informatie Systeem bestaat?
Verder wil ik onderstrepen dat het naar mijn overtuiging absurd is om systematisch van iedereen vingerafdrukken te nemen, ook van kinderen van 14 jaar en ouder, en dat men zelfs in het uiterste geval geweld hiervoor kan gebruiken. Het gaat hier niet om misdadigers, maar om vluchtelingen, dat wil zeggen mensen die bescherming zoeken.

Henderson
Ik moet verwijzen naar mijn oorspronkelijke antwoord. Men heeft in de Raad in december afgesproken om de tekst van een aantal artikelen te bevriezen. Over de rest moet men het nog eens worden. Ik kan dus zeggen dat deze zaken opnieuw bekeken worden.
Ik kan u verzekeren dat de rechten van vluchtelingen voor de Raad bijzonder belangrijk zijn. Daar is bij vele gelegenheden duidelijk op gewezen. Ik hoop dat dit ook duidelijk is gebleken uit mijn bijdrage eerder vandaag in verband met het debat over de Koerdische kwestie. Terwijl enerzijds de Unie samen met de lidstaten maatregelen moet treffen ter bescherming van haar grenzen om de migratie te kunnen regelen, is het anderzijds even belangrijk dat de Unie en ook de lidstaten zich gedragen naar de beginselen van het Vluchtelingenverdrag.
Ik hoop dat dit de garantie inhoudt dat wanneer iemand een land van de Europese Unie binnenkomt en zegt dat hij waarschijnlijk vervolgd zal worden en over goede argumenten beschikt om politiek asiel te krijgen, dat geval dan alle kansen krijgt om behandeld te worden en dat, als de feiten vaststaan, politiek asiel verleend zal worden. Als vluchtelingen vinden dat de zaak onvoldoende aandacht heeft gehad, moeten er in alle lidstaten maatregelen bestaan tot welke de vluchteling of zijn of haar vertegenwoordiger zijn toevlucht kan nemen om te trachten de rechten van echte vluchtelingen te doen gelden.
Dat werkt zo krachtens de wet van al onze lidstaten, ofschoon dit niet betekent dat in elk afzonderlijk geval alles altijd precies volgens het boekje verloopt. Soms gaat er iets mis. Als dat het geval is, hoop ik dat echte vluchtelingen de mogelijkheid hebben verhaal te zoeken. Ik kan u verzekeren dat het voorzitterschap alles in het werk zal stellen om deze belangrijke beginselen hoog te houden.

Elliott
Ook ik wil de fungerend voorzitter graag welkom heten en zeggen hoe plezierig het is dat een Brits Labourminister antwoord geeft, iets waar ik geduldig, of misschien wel ongeduldig, veertien jaar op heb zitten wachten.
De kwestie van de Eurodac-overeenkomst toont aan hoe terechte bezorgdheden en nationale veiligheid soms kunnen botsen met de mensenrechten en de burgerlijke vrijheden. Morgen zal het Parlement een verslag over de Eurodac-overeenkomst bespreken en er later over stemmen.
Ik wil het graag even hebben over hoe lang de vingerafdrukken bewaard zullen worden en verwijs hier naar instructies die ik heb ontvangen van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Daarin staat dat het Verenigd Koninkrijk in eigen land momenteel alleen dan de vingerafdrukken uit het systeem verwijdert als diegenen die asiel gekregen hebben, onbeperkte toestemming hebben om te blijven. Ik wil graag weten of het voorzitterschap kan instemmen met een verdere verlenging van de periode die momenteel in Groot-Brittannië geldt.

Henderson
Dit probleem doet zich in vele lidstaten voor. Ik kan hem vanmiddag alleen mededelen dat het voorzitterschap niet de bevoegdheid heeft om datgene te doen wat de heer Elliott voorstelt. Daarover zouden de lidstaten in de Raad en in andere fora eerst consensus moeten bereiken. Ik kan de heer Elliott alleen maar aanmoedigen om zo vaak hij kan te pleiten voor deze waardevolle zaak, teneinde diegenen die op dit vlak de beslissingen nemen voortdurend te herinneren aan het belang van deze overwegingen. En dat betreft dan met name de kwestie van hoelang vingerafdrukken bewaard worden.

De Voorzitter
Vraag nr. 10 van Gérard Caudron (H-0956/97):
Betreft: Te late betaling van commerciële schulden
Te late betaling van commerciële schulden vormt een enorme belemmering voor middelgrote en kleine ondernemingen die op de interne markt opereren. Wat denkt de Raad te doen op dit belangrijke gebied?

Henderson
Zoals de geachte afgevaardigde wellicht weet, heeft de Commissie op 12 mei 1995 een aanbeveling uitgevaardigd betreffende te late betaling van commerciële schulden, doc. 95/198/EG, en een mededeling hierover op 17 juli 1997. Ook heeft de Commissie aangekondigd dat zij in de nabije toekomst de Raad een ontwerprichtlijn over te late betaling zal voorleggen. Zodra de Raad deze ontvangt, zal hij zich daarover buigen.

Caudron
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de voorzitter van de Raad voor zijn antwoord, maar hij kan zich vast wel voorstellen dat ik op de hoogte ben van het bestaan van deze aanbeveling, die van iets meer dan twee jaar geleden dateert, en van deze mededeling, die zes maanden oud is. Ondanks deze twee teksten is er vandaag de dag echter niets veranderd en blijven de betalingstermijnen zeer uiteenlopend, zij variëren van 19 tot 75 dagen, met bijkomende vertragingen van 6 tot 41 dagen.
Ik verwacht van het voorzitterschap dan ook een tijdschema en krachtige besluiten, want op deze manier is er sprake van concurrentievervalsing en soms ook van nationale voorkeuren, hetgeen volledig indruist tegen de principes van de interne markt.

Henderson
Ik heb begrip voor de bezorgdheid van de geachte afgevaardigde. Veel mensen overal in de Europese Unie denken er net zo over. Er wordt in de lidstaten zoveel gesproken over maatregelen die men op dit vlak zou kunnen treffen, vooral in de sector van de kleine ondernemingen. In sommige gevallen kan actie op het niveau van de lidstaten natuurlijk op zijn plaats zijn, maar als er internationale contracten mee gemoeid zijn dan dient zeer zorgvuldig onderzocht te worden of we het eens kunnen worden over de context en de specifieke regelgeving die deze kleine ondernemingen zouden helpen om binnen de Unie over de internationale grenzen heen in actie te komen. Ik ben het volledig eens met het punt dat hij aan de orde heeft gesteld en kijk net als hij uit naar het Commissievoorstel. Ik verzeker hem dat zodra dat voorstel er is, het voorzitterschap het als een urgente kwestie zal behandelen.

Harrison
Is de fungerend voorzitter op de hoogte van het feit dat het Britse Forum van particuliere ondernemingen in Cheshire schat dat kleine ondernemingen zo'n 20 miljard pond mislopen ten gevolge van te late betalingen; geld dat anders gebruikt zou kunnen worden om zaken op te zetten en dus banen te creëren. Als dat zo is in het Verenigd Koninkrijk, dan kunnen we ons wel voorstellen hoe erg de situatie in de gehele Unie is.
Welke maatregelen denkt de fungerend voorzitter samen met zijn collega, mevrouw Barbara Roche en commissaris Papoutsis voor te stellen om er mede voor te helpen zorgen dat de interne markt op een deugdelijke manier voltooid wordt?

Henderson
Ik wil de geachte afgevaardigde graag mededelen dat ik dat cijfer van het Forum van particuliere ondernemingen uit Cheshire niet kende, hoewel ik de algemene trend in dat belangrijke deel van de Europese Unie natuurlijk wel ken. Ik kan alleen maar zeggen dat er mensen zijn in mijn eigen kiesdistrict in Newcastle-upon-Tyne - dat andere belangrijke deel van de Europese Gemeenschap - die net zoveel moeite hebben met het probleem. Ik weet dat het geen probleem is van een bepaalde regio of een bepaald land, maar iets dat ondernemingen treft overal in de Unie. Daarom kijk ik uit naar voorstellen van de Commissie voor regelgeving waaruit duidelijk blijkt dat het beter is om een verantwoordelijkheid te hebben op EU-niveau, en dat het inzake sommige kwesties misschien beter is de verantwoordelijkheid over te laten aan de landen zelf. Het is belangrijk dat we dat oplossen zodat we een formule kunnen opstellen die door kleine ondernemingen overal in de Europese Unie erkend worden als zijnde een maatregel aan de hand waarvan ondernemingen op een efficiëntere manier gerund kunnen worden. Uiteraard is dat van cruciaal belang voor het scheppen van werkgelegenheid overal in de Europese Unie.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Henderson.
Aangezien de tijd voor het Vragenuur voor vragen aan de Raad verstreken is, worden de vragen nummers 11 tot en met 43 schriftelijk beantwoord.

De Voorzitter
Het Vragenuur is gesloten.
(De vergadering wordt om 19.05 uur onderbroken en om 21.00 uur hervat)

Bedrijfsverplaatsingen en investeringen in derde landen
De Voorzitter
Aan de orde is het tweede verslag (A4-0392/97) van de heer Sainjon, namens de Commissie externe economische betrekkingen, over bedrijfsverplaatsingen naar en rechtstreekse buitenlandse investeringen in derde landen.

Sainjon
Mijnheer de Voorzitter, zoals u weet is het verslag over bedrijfsverplaatsingen en rechtstreekse investeringen in december teruggekomen in de Commissie externe economische betrekkingen die met een grote meerderheid opnieuw de grondgedachte ervan heeft goedgekeurd.
Dit verslag tracht rekening te houden met het huidige ondernemingsklimaat en sluit aan op de hedendaagse ontwikkelingen. Of men het er nu mee eens is of niet, men kan de akkoorden van de Uruguay-ronde, de mondialisering, de invoering van de euro en de huidige technologische revolutie niet buiten beschouwing laten als men het probleem van de bedrijfsverplaatsingen bekijkt. Ook mogen de schommelingen van de dollar en de gevolgen hiervan niet worden onderschat. De komst van de euro is van belang voor de monetaire stabiliteit en zal ertoe bijdragen concurrerende devaluaties te voorkomen, zodat bepaalde bedrijfsverplaatsingen in de Unie ook worden beperkt.
Maar eenieder begrijpt eveneens dat de overwaardering van de euro de reeds bestaande tendens van bedrijfsverplaatsingen naar landen met een zwakke munteenheid alleen maar zal versterken. Derhalve is het mijns inziens noodzakelijk dat de Europese politieke autoriteiten in het kader van de Euro-Raad nadenken over de gevolgen die de vastlegging van de pariteit van de eurodollar op de bedrijfsverplaatsingen en de rechtstreekse buitenlandse investeringen heeft. Bovendien moet er een oplossing worden gevonden voor de landen die niet vanaf 1 januari 1999 aan de euro deelnemen.
In werkelijkheid staat het verslag afwijzend tegenover protectionisme en verdedigt het een enkele hoofdgedachte: namelijk meer loyaliteit in het kader van de mondialisering als antwoord op bepaalde bedrijfsverplaatsingen. De ontsluiting van nieuwe markten is van essentieel belang voor ondernemingen en deze strategie gaat noodzakelijkerwijs gepaard met investeringen.
Dientengevolge moet de Commissie de belemmeringen opsporen die de Europese ondernemingen ervan weerhouden dit beleid aan te nemen. De ingevoerde gegevensbank kent groot succes. Het gaat er dan ook niet om de zogenaamde offensieve bedrijfsverplaatsingen af te wijzen. Het gaat er daarentegen om bepaalde wilde bedrijfsverplaatsingen te voorkomen die niet bedoeld zijn om nieuwe markten te ontsluiten, maar die onderaanneming ten doel hebben en veelal gepaard gaan met een grotere exploitatie van menselijke arbeid en een massaal verlies aan arbeidsplaatsen in Europa.
Loyaliteit zou voor iedereen dan ook de regel moeten zijn, om te beginnen in de Europese Unie. Deze loyaliteit moet blijken ten opzichte van de Europese werknemers, die recht hebben op betere voorlichting, vooral voordat er een besluit tot bedrijfsverplaatsing of sluiting van de vestiging wordt genomen. Vandaar ook het verzoek tot herziening van richtlijn 94/45 C. Ook moeten de ondernemingen die communautaire of nationale steun ontvangen loyaal zijn ten opzichte van de Europese Unie en niet opeens enkele maanden later overgaan tot verplaatsingen. Onze voorstellen beogen dat wij ons aanpassen aan de regeling van de structuurfondsen inzake fraude en dat een onderneming die vervroegd vertrekt, de steun verplicht moet terugbetalen. Tussen de grote Europese distributeurs, fabrikanten en toeleveranciers moet er loyaliteit heersen door middel van een vertrouwenscontract waarin aangespoord wordt tot betere uitwisseling van informatie en dus tot grotere klantenbinding. Wij hopen op die manier de druk te verminderen die bepaalde distributeurs uitoefenen op een bedrijf om zich te verplaatsen.
De Europese multinationals die zich in het buitenland vestigen moeten echte toonbeelden van sociale ontwikkeling worden. Wij stellen dan ook de invoering van een gedragscode voor die berust op naleving van de akkoorden van de IAO betreffende de strijd tegen dwangarbeid en tot bevordering van de vakbondsvrijheid. Er zullen geen sancties aan deze gedragscode worden verbonden, maar de ondernemingen die zich hier aan houden, zouden vermeld kunnen worden in het Publikatieblad van de Gemeenschappen of op Internet. Vandaag de dag weten wij allen dat informatie het sleutelwoord is om druk uit te oefenen op multinationals. Nu de Verenigde Staten zich inzetten voor het opstellen van een gedragscode voor Amerikaanse ondernemingen, dient de Europese Unie, de bakermat van de mensenrechten, zich toch op dat vlak duidelijk te profileren.
Het ligt voor de hand dat zelfs als zouden de lasten maximaal worden verlaagd, het loon van een Europese werknemer nooit verlaagd kan worden tot dat van een Chinese werknemer. De lasten zijn in onze landen veel te hoog, maar ik wil nogmaals zeggen dat de voordelen van de Unie niet liggen op het vlak van de arbeidskosten: de voordelen van Europa berusten allereerst op technologie en opleiding. Door op deze twee gebieden een breed Europees beleid te lanceren zal de Unie niet alleen bepaalde bedrijfsverplaatsingen kunnen voorkomen, maar zelfs kunnen bijdragen aan de terugkeer van bedrijven naar Europa. Ik reken er overigens op dat de besluiten die tijdens de Werkgelegenheidstop van Luxemburg zijn genomen een nieuwe impuls aan dit beleid geven.
Wij vragen overigens ook de invoering van een gedragscode op fiscaal gebied. Het is een feit dat de opheffing van belastingvoordelen een oplossing zou zijn voor wilde bedrijfsverplaatsingen, maar dat is een lange en moeilijke weg.
Wat de sociale harmonisatie betreft vormt het sociaal handvest, evenals het in het Verdrag opgenomen sociale protocol, een goede basis voor een nieuw sociaal Europa. Maar er moet nog een lange weg worden afgelegd voor een harmonisatie van de pensioen- en socialezekerheidsstelsels, de enige doeltreffende manier om bepaalde bedrijfsverplaatsingen te voorkomen.
Dit is wat ik u vanavond wilde zeggen.

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur heeft in zijn verslag terecht de problematische verhouding uiteengezet die kan bestaan tussen directe buitenlandse investeringen en bedrijfsverplaatsingen. Hij heeft ook dezelfde onderwerpen, die in het Europees Parlement telkens aan bod kwamen wanneer wij over de wereldhandel in goederen en diensten debatteerden, in een ruim verband geplaatst. Wij kunnen niet komen tot liberalisering, globalisering en aanwending van alle mogelijkheden inzake moderne vervoermiddelen en informatietechnologieën, als wij ons ook niet inzetten om in een regelgeving te voorzien.
Dat geldt net zo goed op het niveau van de Europese interne markt, voor de handel die voor ons allen zo belangrijk is, als op het niveau van de wereldmarkt. Ik denk dat juist vanwege de globalisering het verband tussen handel en directe investeringen steeds sterker wordt, omdat bedrijven vandaag de mogelijkheid hebben globaal op te treden, ongeacht of het om kleine, middelgrote, grote of multinationale ondernemingen gaat. Bij directe investeringen - en dat moet hier worden benadrukt - liggen de zaken nu eenmaal anders dan bij gewone uitvoer of gunning van opdrachten, omdat bedrijven zich hier op lange termijn vastleggen. Vandaar dat men beter blijft stilstaan bij de verdere gevolgen van directe investeringen dan bij de problemen die met de handel verband houden.
Hiermee hangt ook het probleem samen van de afvloeiing van investeringen, wat de groei kan afremmen en de werkgelegenheid kan schaden. Wij kunnen gelukkig zeggen dat in onze wereld de globalisering nog niet zover gevorderd is dat wij een eenzijdige verschuiving van de investeringen vaststellen. Juist in de Europese Unie merken wij dat wij nog steeds een aantrekkelijke vestigingsplaats zijn, wat nog zal verbeteren door de invoering van de euro en de voltooiing van de interne markt. Zo te zien is het duidelijk een probleem dat in eerste instantie slechts zal gelden voor welbepaalde sectoren en branches of specifieke ondernemingen met betrekking tot hun werkgelegenheidssituatie of hun economische activiteit bij ons.
De vraag is echter in hoever wij nog meer moeten doen. De rapporteur heeft er in zijn verslag terecht op gewezen dat er niet alleen nood is aan regelgeving, aan sociale en milieubeschermingsclausules en aan eerlijker concurrentie, maar ook dat de algehele integratie van economie, handel en investeringen moet worden gerealiseerd en dat door een regeling voor de betrekkingen met privé-ondernemingen arbeidsplaatsen, die nu eenmaal een heet hangijzer zijn, kunnen worden geschapen.
Er is niet alleen een internationale concurrentieregeling nodig. Er moet ook, gelet op de toename van de buitenlandse productie en op de internationalisering en de globalisering, een gedragscode komen. Per slot van rekening hebben transnationaal opererende concerns monopolies in het leven geroepen. Zij controleren daarbij niet alleen een derde van het wereldinkomen, maar de honderd grootste concerns zijn ook goed voor 16 % van de werkgelegenheid. Daarom vind ik het heel belangrijk dat wij het hier niet tot particuliere concurrentiebeperkingen en monopolies laten komen, maar dat wij erin slagen om via een gedragscode, maar ook via regelgevingen - niet alleen op OESO- maar ook op WHO-niveau - de wereldwijd gecreëerde toegevoegde waarde, de toegenomen welstand niet eenzijdig te verdelen.
Ik meen dat dit belangrijke verslag-Sainjon een toekomstgericht verslag is, aangezien de werkgelegenheids- en aanpassingsproblemen van de industrielanden er heel duidelijk een structuur en een oplossing krijgen, aangezien hier niet gepleit wordt voor een nieuwe vorm van protectionisme maar wel voor een algemene opening van de markt en voor internationale regelingen. Daarom moet dit verslag gesteund worden en moet het voor de Commissie en de Raad de aanzet zijn om op Europees en internationaal niveau noodzakelijke stappen te ondernemen.

Schwaiger
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, bedrijfsverplaatsingen zijn ondernemingsstrategieën die in het raam van de sociale markteconomie rekening houden met welbepaalde vestigingsfactoren; op zichzelf valt daar niets op aan te merken. Ze worden pas problematisch als de ter plaatse geldende voorwaarden indruisen tegen wettelijke bepalingen, zoals bijvoorbeeld in extreme gevallen bij kinder- of dwangarbeid, of wanneer vrouwen in verplaatste bedrijven in hun beroep gediscrimineerd worden, of wanneer er sprake is van witwaspraktijken. Bedrijfsverplaatsingen kunnen echter voor een stuk noodzakelijk worden om in andere continenten markten te ontsluiten en om dichter bij de consument te produceren.
Europa in het algemeen en ook de meeste lidstaten van de Europese Unie, waaronder ook mijn land, worden als vestigingsplaats weer aantrekkelijker en dat zal in de nabije toekomst nog verbeteren door de invoering van de euro en van bepaalde hervormingen. Op middellange en lange termijn moeten de ondernemingen in hun eigen belang nagaan of bedrijfsverplaatsingen buiten Europa gepaste middelen zijn om op afstand de Europese markt te bevoorraden. Er kunnen vele - ook logistieke - argumenten worden ingebracht tegen een dergelijke aanpak. Sommige ondernemingen hebben daaruit de conclusies getrokken en zijn thans bezig hun bedrijven uit Azië ten dele opnieuw naar Europa over te brengen.
Wij zijn dus voorstander van een gedifferentieerde markteconomische analyse van de zeer uiteenlopende factoren die aan de basis liggen van verplaatsingen van productieactiviteiten en wij zijn tegen interventionistische bepalingen die belastend zijn voor de ondernemingen. Zo moeten alle maatregelen tegen bedrijfsverplaatsingen zorgvuldig getoetst worden om te verhinderen dat ze uiteindelijk nadelig zijn voor de economie. Bepaalde algemene voorwaarden en een zekere zelfdiscipline van de economische wereld wat bedrijfsverplaatsingen betreft, kunnen echter wenselijk zijn om Europese overheidssubsidies zinvol in te zetten of ook nog om bedrog te verhinderen. De aanbeveling aan de Europese Commissie om voor Europese en multinationale ondernemingen een gedragscode voor te stellen die op dergelijke principes stoelt, willen wij dan ook expliciet steunen.
Nadat het oorspronkelijke verslag op 6.11.1997 naar de Commissie externe economische betrekkingen terugverwezen werd, konden in de loop van nieuwe constructieve besprekingen met de rapporteur essentiële veranderingen in onze zin worden aangebracht. Hartelijk dank, mijnheer Sainjon, voor de openheid waarmee u onze amendementen behandeld en grotendeels overgenomen hebt. Ik moet er echter ook op wijzen dat er in verband met het probleem van de euro een amendement van uw hand voorligt, namelijk lid 22a (nieuw) volgens hetwelk de Europese politieke autoriteiten - wie dat ook mogen zijn - in het kader van de Euro-Raad moeten nagaan welke gevolgen de vastlegging van de pariteit euro/dollar heeft voor de rechtstreekse buitenlandse investeringen. Dat is volgens mij een aanbeveling die de verkeerde richting uitgaat en die ook gisteren in het debat over het verslag-Ruffolo door commissaris de Silguy van de hand gewezen werd.
Het huidige artikel 111 - vroeger artikel 109 lid 1 en 2 van het EEG-verdrag - kan niet zo geïnterpreteerd worden dat, in het vlak van de wisselkoersen, de Euro-Raad op welke manier ook bevoegd zou zijn om het monetaire beleid te sturen. De daar aangesneden problematiek van de formele overeenkomsten over wisselkoerssystemen is van een heel andere orde en zou - mocht het zover komen - betrekking hebben op een nieuw Bretton Woods maar niet op het sturen van de wisselkoers euro/dollar. Hier is alleen de Europese Centrale Bank exclusief bevoegd en de onafhankelijkheid ervan mag niet in het gedrang komen. Artikel 109 onderstreept uitdrukkelijk dat de Europese Centrale Bank noch bij beslissingsorganen, organen of instellingen van de Gemeenschap, regeringen van de lidstaten noch op andere plaatsen instructies of aanbevelingen inwint. Dat geldt derhalve ook voor de koersontwikkelingen tussen euro en dollar, waar alleen de Europese Centrale Bank tussenbeide kan komen.

Plooij-Van Gorsel
Voorzitter, collega's, commissaris, op 6 november jongstleden is op verzoek van de liberale fractie het verslag van de heer Sainjon terugverwezen naar de Commissie externe economische betrekkingen en wel om drie redenen.
Op de eerste plaats dekte de titel de lading niet. Het verslag zou moeten gaan over bedrijfsverplaatsingen en directe investeringen in derde landen. Welnu, een groot gedeelte van de resolutie betreft sociaal-economische politiek binnen de Unie of aanbevelingen over de invoering van de euro. Ik ben blij dat de heer Schwaiger deze kritiek met name over de euro, onderschrijft. Deze zaken vallen buiten de reikwijdte van dit verslag en de competentie van de Commissie externe economische betrekkingen.
De tweede reden waarom mijn fractie moeite had met dit verslag betreft de inhoudelijke uitgangspunten. Terwijl wij met z'n allen het digitale tijdperk binnenstormen met alle gevolgen van dien met name voor ondernemingen, baseert de heer Sainjon zijn resolutie op een industriële samenleving die niet meer bestaat.
Op de derde plaats werd het merendeel van de door mij ingediende en voor mijn fractie essentiële amendementen niet overgenomen. Tot mijn spijt moet ik constateren dat de heer Sainjon de kritiek van de liberale fractie, die klaarblijkelijk op 6 november door de meerderheid van het Parlement werd gedeeld, heeft genegeerd. Hij heeft niet eens de moeite genomen met mij te overleggen en mijn opnieuw ingediende amendementen zijn niet overgenomen.
Mijn fractie is dan ook van mening dat het verslag zoals het hier voorligt nog steeds niet acceptabel is. Wij zullen ons van stemming onthouden ofschoon een aantal leden voor zullen stemmen.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, in de commissie heb ik het verwerpen van het verslag gesteund en ik zal hieronder uitleggen waarom.
Rapporteur Sainjon spreekt over de informatiemaatschappij. Hierdoor onttrekt hij het economisch stelsel van het mondiale kapitalisme aan het zicht. In het verslag wordt gesproken over de wetmatigheden van het economisch leven zonder te vertellen waar het eigenlijk om gaat. Er wordt vergeten dat de wetmatigheden van het economisch leven kapitaallogica is. Voor kapitaal moet altijd de hoogst mogelijke winst verkregen worden. Kapitalisme is zowel een proces van waardevermeerdering van kapitaal als de eromheen gevormde organisatiemaatschappij.
De Europese Unie is de moderne gedaante van het kapitalisme in Europa. Massawerkloosheid maakt deel uit van dit systeem waarin de Europese politici zorgen voor het uitbuiten en speculeren op de vrije markt voor kapitaal. Die cultuur brengen we naar andere landen met het verplaatsen van bedrijven en met grote investeringen.
In het verslag wordt de kapitaallogica ofwel het streven naar winst gemystificeerd en de markt wordt geheiligd. De rapporteur is vergeten dat de vrijheid van de markt vaak in strijd is met menswaardigheid en zelfs dumping van menswaardigheid vereist. Dat verklaart het verplaatsen van bedrijven naar gebieden waar de kapitaalwinst het grootst is.
Het feit dat het kapitalisme standaardiseert en homogeniseert heeft men het laatst geleerd in Azië, waarvoor het een vreemde cultuur was. Kapitalisme is geen beschaving of humanisme, maar een ruw streven naar winst zonder zich iets aan te trekken van de manier waarop. Denk hier eens aan: in de wereld zijn 60 maal zoveel liquide middelen in omloop dan nodig is voor de betalingen in de wereldhandel. Bedrijfsverplaatsingen maken deel uit van de moderne praktijken van het elektronisch kapitalisme; dit wereldcasino waarin de menswaardigheid van de armlastige vaak de inzet is.

Kreissl-Dörfler
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, als het van de werkgevers afhangt, zei onlangs een vakbondsvoorman, bevindt zich de ideale textielfabriek van het jaar 2000 op een schip dat telkens op die plaatsen aanlegt waar de lonen het laagst zijn, en - dat is intussen ruimschoots bewezen - ook daar waar de arbeidsbescherming en de vakbondsrechten het geringst zijn, de sociale kosten en de sociale bescherming het laagst, de winsten het hoogst en de markt het meest veelbelovend is.
Tegen dat laatste argument, namelijk de markt, kan eigenlijk niemand iets inbrengen. Het is logisch dat de ondernemingen de kortste weg naar de consument zoeken. Wij kunnen echter geenszins willen dat het Europese schip als een piraat alle zeeën afschuimt. Een monteur van een Europese autofabriek heeft recht op een onbezoedelde, propere en sociaal beschermde arbeidsplaats, ongeacht of de fabriek zich in Stuttgart of in de Braziliaanse provincie Campinas bevindt. Het is ook niet te begrijpen dat de Europese partner van een multinational onder loondruk gezet wordt uitsluitend met het argument dat op een andere locatie goedkoper kan worden geproduceerd.
Daarom hebben wij regels nodig en daarom hebben wij in de Commissie externe economische betrekkingen een hoorzitting georganiseerd en het verslag voorgelegd dat vandaag in tweede lezing moet worden aangenomen. Het is jammer dat een aantal leden zich bij de laatste stemming heeft laten vangen door het ongehoorde argument dat het verslag teveel aandacht besteedde aan de sociale aspecten en dat het daarom in de commissie moest worden gewijzigd!
Dat is dan ook gebeurd. Wij hebben het verslag aangepast en interessant hierbij is dat door die aanpassingen nog meer rekening wordt gehouden met de sociale aspecten. Ook dat is overal bekend geworden. Per slot van rekening kopen auto's geen auto's! Ik wil evenwel nog twee punten vermelden. Er is een gedragscode voor multinationals nodig, die de essentiële IAO-verdragen en milieurichtlijnen bevat. Alle ondernemingen die zich daaraan houden worden dan met naam in het Publikatieblad vermeld. Wij eisen bovendien dat ondernemingen die deze spelregels niet naleven geen EU-subsidies meer krijgen. Ik vraag dan ook dat ons amendement wordt aangenomen. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor de uitvoerkredietverzekeringen, want eigenlijk zou enkel hij die de mensenrechten respecteert voor zijn ondernemingsgeest moeten worden beloond.
Laat mij mijn collega Plooij-Van Gorsel nog iets zeggen. Ik vind het eigenlijk heel bedenkelijk dat iemand die amendementen indient a) niet aanwezig is op de hoorzitting en b) er bij de eindstemming over het verslag evenmin bij is om die amendementen toe te lichten. Zo kan men onze commissie niet behandelen! Daar zij heel goed Duits kent, zal zij dit in het volledig verslag van de vergaderingen zonder probleem kunnen lezen!
Ik vind het verslag-Sainjon een uitstekend verslag. Ik kan mij grotendeels aansluiten bij het betoog van de heer Schwaiger. De leden van de Commissie externe economische betrekkingen staan achter dit verslag!

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, het verslag-Sainjon heeft heen en weer gependeld tussen de plenaire Vergadering en de Commissie externe economische betrekkingen, zonder daarbij ingrijpende wijzigingen te hebben opgelopen. Wij staan nu weer tegenover de minimalistische benadering van de rapporteur inzake het verschijnsel van de bedrijfsverplaatsingen, een benadering die wij al betreurden.
Dit verslag is overigens paradoxaal want in de toelichting wordt getracht de sociale en territoriale gevolgen van bedrijfsverplaatsingen te bagatelliseren, en in het dispositief van de resolutie worden diverse noodoplossingen aangedragen, die de ergste gevolgen moeten indammen. Dit scala aan maatregelen, die zeker niet oninteressant zijn - gedragscode, sociaal kwaliteitsmerk, vertrouwenscontracten tussen fabrikanten en distributeurs, instrumenten ter bestrijding van dwangarbeid - vormt vooral een bewijs van de zeer nadelige gevolgen van bedrijfsverplaatsingen.
Het is ongetwijfeld moeilijk de werkelijkheid in statistieken onder te brengen, maar de benadering van André Sainjon lijkt bijzonder beperkend. Als het aantal arbeidsplaatsen dat in onze landen door bedrijfsverplaatsingen verloren is gegaan wordt geteld, moet niet alleen rekening worden gehouden met de heringevoerde producten uit de lagelonenlanden, maar ook met de producten uit zeer ontwikkelde landen, die gemiddeld voor 30 % uit onderdelen bestaan die in de lagelonenlanden zijn geproduceerd.
Bovendien kan het verschijnsel van bedrijfsverplaatsingen niet los gezien worden van de druk om de lonen te verlagen. Hierdoor worden werkgevers ertoe aangezet om te kiezen voor de systematische vrijhandel en de ondernemingen gaan over tot automatisering van de productie om de effecten te compenseren van de producten uit de lagelonenlanden. Al deze kostenfactoren moeten worden belicht in de analyse van de sociale gevolgen van bedrijfsverplaatsingen: alleen op die manier kan men een idee krijgen van de omvang van het verschijnsel.
De corrigerende maatregelen die de heer Sainjon voorstelt, zijn niet voldoende. Het is bijzonder jammer dat hij geen maatregelen heeft willen overwegen om herinvoer minder aantrekkelijk te maken, want dat is beslist een van de meest doeltreffende manieren om in de toekomst - als men het echt wil tenminste - het aantal bedrijfsverplaatsingen, met alle negatieve gevolgen van dien, te verminderen.

Smith
Mijnheer de Voorzitter, mag ik om te beginnen hulde brengen aan het werk dat de heer Sainjon voor dit verslag heeft verricht? In de eerste plaats gaat het om een bijzonder uitvoerige behandeling van het onderwerp en van de vragen die tijdens de openbare hoorzitting van de Commissie externe economische betrekkingen vorig jaar aan de orde zijn gekomen. Het is ook een vrij goede weergave van de verschillende meningen in de Commissie externe economische betrekkingen.
Van mijn kant wilde ik slechts enkele van de belangrijke punten die door de rapporteur zijn behandeld, benadrukken en hierover iets zeggen. Ik ben blij met het verzoek een gedragscode in te voeren, die voor Europese multinationale ondernemingen moet gelden en die door de Commissie moet worden opgesteld. Wij moeten ervoor zorgen dat deze code ook op dochterondernemingen en onderaannemers van toepassing is. Om werkelijk doeltreffend te zijn, moet er voor de vakbonden een toezichthoudende rol zijn weggelegd. Ik moet bekennen dat ik geen groot voorstander van vrijwillige codes ben. Ik betwijfel ten zeerste of vrijwillige codes werkelijk doeltreffend kunnen zijn en ik hoop dat de betrokken ondernemingen hiervan nota nemen.
Voorts wil ik me achter het verzoek van de rapporteur scharen om hierin sociale en milieuclausules, internationale overeenkomsten en WHO-regels op te nemen. Wij hebben dit verzoek lange tijd in de Commissie externe economische betrekkingen gesteund. Aangezien wij ons nu in een periode van trage groei en toenemende werkloosheid in Europa bevinden, is het van wezenlijk belang dat wij alle aspecten van rechtstreekse buitenlandse investeringen en verplaatsingen aanpakken. De heer Sainjon heeft enkele interessante vragen gesteld over de mogelijke gevolgen van de invoering van de Europese munt en ik zie met belangstelling het antwoord van de Commissie tegemoet.
Er is echter bij bedrijfsverplaatsingen nog een ander aspect van vitaal belang, dat naar mijn mening moet worden aangepakt, en dat is transparantie. Ik meen hier te mogen stellen dat de grote ondernemingen die bij de Commissie lobbyen, die voortdurend zoeken naar gunstige wetten of zelfs deregulering of die van opleidingsprogramma's profiteren, de taak en de plicht hebben open en duidelijk te zijn over hun investeringsplannen op lange termijn in verplaatsingen. Ik denk dat het niet teveel gevraagd is dat zij ons ruim tevoren niet alleen inlichten over waar zij van plan zijn te investeren, maar ook op welke markten zij actief willen zijn en welke invloed dit waarschijnlijk op de werkgelegenheid en werkloosheid in de Europese Unie zal hebben.
Ik hoop dat de Commissie, wanneer zij spreekt met multinationale ondernemingen, en wij weten dat zij dat doet, deze punten aan de orde wil stellen omdat ieder plan om stelselmatig de werkloosheid aan te pakken bij het ontbreken van dergelijke informatie niet meer dan een brandweeroefening kan zijn. Zodra wij ons met een bepaald voorval bezighouden, doemt alweer een ander probleem achter ons op.
Tenslotte nog iets over de voorgestelde Multilaterale overeenkomst inzake investeringen. Als zo'n overeenkomst wordt gezien als middel om sociale of milieuwetgeving te beperken of de sociaal-economische vooruitgang van ontwikkelingslanden te belemmeren, dan zullen wij ons hiertegen fel en rigoureus verzetten en ik zou de Commissie willen aanraden goede nota te nemen van de toenemende ongerustheid over de MOI.

Porto
Mijnheer de Voorzitter, men moet de bedrijfsverplaatsingen op een realistische en constructieve wijze benaderen, en kijken naar de spreiding van de risico's en gebruik zien te maken van de geschapen kansen, zoals de rapporteur, André Sainjon terecht heeft gesteld. Ik wil hem lof toezwaaien, los van het door mijn collega Schwaiger aangetekende voorbehoud.
Men dient zich allereerst te herinneren dat, op wereldschaal gezien, de Europese Unie de meest voorkomende bestemming van de rechtstreekse buitenlandse investeringen is - 45 % van het totaal - met een economisch effect dat voor ons per saldo in hoge mate gunstig uitpakt.
Daarom moeten wij het als normaal accepteren dat ook de Europese investeringen in het buitenland omvangrijk zijn, al moeten we wel goed opletten bij investeringen met producties in lagelonenlanden die bij ons werkloosheid teweegbrengen.
Maar we moeten ons niet alleen bezig houden met de ontwikkeling van die landen, waarbij van die landen en van de multinationale ondernemingen natuurlijk wel geëist moet worden dat zij op sociaal gebied en op het punt van het milieu minimumnormen naleven, maar ook kunnen de gedane investeringen voor onszelf tot kansen worden. En dat geldt zeker met de openstelling van de markten voor eindproducten en halffabrikaten, in de productie waarvan wij het leiderschap kunnen behouden dankzij de technologische vooruitgang die ons een unieke positie in de wereld kan bezorgen.
Inzake de eis die ons in een breder kader gesteld is, merkt de rapporteur bijzonder terecht op dat de structuurfondsen zich meer dan in het verleden zouden moeten toeleggen op het bevorderen van technologisch onderzoek en innovatie van de ondernemingen in de minder begunstigde gebieden van de Unie, zodat deze hun concurrentievermogen kunnen opvoeren en beter het hoofd kunnen bieden aan de concurrentie van de ontwikkelingslanden met een opkomende economie.
Want in feite kan alleen een evenwichtig Europa zonder de problemen van de grote concentraties dat gebruik maakt van alle troeven van zijn landen en regio's, de concurrentie aangaan met een wereld waarvoor wij in ons eigen belang steeds meer open moeten staan. Dit is een eis voor de Unie als geheel en voor elk van onze landen afzonderlijk, en zeker voor mijn land, Portugal, waar op het gebied van de regionale ontwikkeling nog zoveel te doen is.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik - met mijn collega Esko Seppänen - constateren dat wij in een kapitalistisch stelsel leven, en ik zou in elk geval één aspect van het verslag willen beklemtonen waar andere collega's al op hebben gewezen en dat volgens mij de kern raakt: de overweging waarin de rapporteur, de heer Sainjon, stelt dat de sociale rechtvaardigheid en de duurzame ontwikkeling op hetzelfde niveau moeten staan als de efficiency en de economische stabiliteit.
Ook wil ik wijzen op hetgeen andere collega's reeds zeiden: de gedragscode moet ook op de multinationale ondernemingen van toepassing zijn. Uiteindelijk komt deze gedragscode overeen met het acquis communautaire: bestrijding van dwangarbeid, van kinderarbeid, van discriminatie tussen man en vrouw op het werk, en het voorstaan van een duurzame ontwikkeling. Allemaal punten die men op theoretisch niveau tegenkomt in de grondslagen van de Europese beleidsvormen, en die absoluut tevens een gedragscode voor de multinationale ondernemingen moeten worden. Recentelijk werd ons gemeld dat er circa 200 miljoen kinderen zijn die vanaf hun vijfde jaar werken. De Europese Unie mag niet toelaten dat zoiets gebeurt bij de multinationale ondernemingen waarmee zij betrekkingen onderhoudt.
Ook is een herziening van richtlijn 94/45/EG nodig, want het komt ons voor dat, zoals de rapporteur terecht opmerkt, daarin niet in voldoende mate wordt verlangd dat de werknemers moeten worden geraadpleegd wanneer een multinationale onderneming tot bedrijfsverplaatsing wil overgaan.
Vandaag de dag hebben wij in Spanje voorbeelden van sectoren met toekomst, zoals de telecommunicatiesector. Maar er is een Zweedse onderneming, Ericsson - en andere ondernemingen volgen hetzelfde voorbeeld - die een deel van hun productie aan kleine bedrijven uitbesteden zonder de rechten van de werknemers te waarborgen en zonder de toekomst van die werknemers in dat kleine bedrijf te garanderen. Wij vinden dat wij ernaar moeten streven te voorkomen dat de multinationals met de rechten van de werknemers doen wat zij willen, en de Europese Unie beschikt over voldoende wapens om dat te verhinderen.

Van Dam
Voorzitter, bij de behandeling van het eerste verslag-Sainjon over dit onderwerp hebben we onze waardering en kritiek al uiteengezet. De meeste van die kanttekeningen gelden nog, maar de resolutie is wel op bepaalde punten verbeterd. Zo zijn bij de vervolgbehandeling in de REX-commissie terecht de uitspraken over harmonisatie van belastingvoorwaarden en een fiscale gedragscode geschrapt. Ook is het een goede zaak dat de stelling dat de multinationals de plicht hebben zich op te werpen als verspreiders van de sociale ontwikkeling is afgezwakt.
Toch blijft de resolutie nog steeds gekenmerkt door dirigisme. De Europese Commissie moet een gedragscode voor Europese multinationals opstellen. Er moet een Europees sociaal kwaliteitskenmerk komen en een vertrouwenscontact tussen distributeurs, fabrikanten en toeleveranciers.
Bovendien trekken wij de grens tussen het publieke en het private terrein geheel anders dan collega Sainjon. Hij ziet de overheid blijkbaar als een soort oplosser van alle problemen. Door op deze wijze de publiekrechtelijke en de privaatrechtelijke sfeer te vermengen, ontkent hij de eigen aard en verantwoordelijkheden van enerzijds het openbare bestuur, anderzijds het bedrijfsleven.
Een onderneming is primair een economische organisatie, al draagt zij verantwoordelijkheden op vele terreinen zoals milieuzorg en sociaal beleid. Aan ondernemingen mogen evenwel geen publiekrechtelijke bevoegdheden worden toegekend en ze kunnen en mogen zich dan ook niet als overheid gedragen.
De mogelijkheden tot sturing zijn voor publieke instellingen naar hun aard beperkt. De overheden dienen voorwaarden te scheppen voor het functioneren van maatschappelijke verbanden. De rapporteur vraagt alsof dat vanzelfsprekend is de Europese Commissie allerlei maatregelen te nemen zonder afweging of dat wel een taak is voor de Europese Unie.
Vanuit het subsidiariteitsbeginsel gezien, hebben we het vooral over taken van de lidstaten. De Europese instellingen zijn immers geen staatsorganen maar bovennationale gezagsdragers aan wie een beperkt aantal bevoegdheden zijn gedelegeerd. De rapporteur verliest dit helaas uit het oog. Daarom kunnen wij ook dit verslag niet steunen.

Lukas
Mevrouw de Voorzitter, Ik ben het met de rapporteur eens wanneer hij in overweging C zegt dat bedrijfsverplaatsing een economisch logisch verschijnsel is dat niet vanuit ideologisch oogpunt moet worden benaderd.
Om humanitaire, sociale en arbeidsmarktredenen moeten er echter grenzen worden gesteld aan de economische logica. Een gedragscode voor multinationals zou welkom zijn. Als strijdmiddel tegen kinderarbeid of dwangarbeid, tegen moderne vormen van slavernij dus, is een gedragscode evenwel niet voldoende. Geen enkel Europees bedrijf mag concurrentievoordelen krijgen doordat het kinderen misbruikt.
Europa moet, naast de strijd tegen de schending van de mensenrechten - een absolute prioriteit - alles in het werk stellen om via massale verhoging van de onderzoekskredieten zijn positie als economische locatie aantrekkelijker te maken.
Europa zal het werkloosheidsprobleem niet oplossen door zijn markt af te schermen en zich te isoleren. De structuurfondsen moeten in de toekomst veel meer dan vroeger aan technologisch onderzoek en innovatie worden besteed. Wij moeten ernaar streven dat Europa, ondanks hoge loonkosten, toch concurrerende productiekosten heeft.

Caudron
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, de kwestie inzake bedrijfsverplaatsingen is een bijzonder netelige kwestie in de Europese publieke opinie. Wij hebben hier al uitvoerig over gesproken op een avond in de vergaderweek van november en toentertijd hebben wij ons standpunt moeten innemen tijdens de stemming en slechts door een onbeduidende handeling op het laatste ogenblik is deze kwestie weer terugverwezen naar de commissie.
Ik heb mijn standpunt toen al uiteengezet en vanavond wil ik ten eerste de voorstellen van de rapporteur goedkeuren inzake onderzoek en technologische vernieuwingen, want zoals hij zegt kunnen deze factoren ertoe bijdragen dat onze industrieën weer naar Europa terugkeren. Ik doe dit als rapporteur voor een verslag over het concurrentievermogen van de Europese industrie, waar ik momenteel aan werk. Ook wil ik opnieuw mijn instemming betuigen met de invoering van een sociale clausule in de internationale handel zodat er tegen allerlei vormen van exploitatie kan worden gestreden, en ook tegen slavenarbeid in de ontwikkelingslanden. Ten derde wil ik de juistheid aanvechten van deze veel gehoorde uitlating dat de arbeidskosten de belangrijkste reden vormen voor bedrijfsverplaatsingen.
Tot slot wil ik wijzen op hetgeen ik reeds in november heb gezegd over bedrijfsverplaatsingen binnen de Europese Unie. Men kan ze inderdaad niet verbieden, maar er moet alles op alles gezet worden om de fiscale en sociale harmonisatie te bespoedigen, een harmonisatie van bovenaf. Het is onmogelijk een interne markt te aanvaarden waarin de spelregels, en dus ook de kosten, zo fundamenteel verschillend blijven.
Tenslotte, ik heb het reeds gezegd en ik herhaal het nogmaals, is het onaanvaardbaar dat ondernemingen die Europese steun ontvangen, zich vervolgens elders vestigen en het is nog minder aanvaardbaar dat Europese steun op zich ertoe leidt dat bedrijven zich binnen Europa verplaatsen. Dit komt namelijk vaak voor. Het is mijns inziens tijd dat ook op dit gebied een duidelijke Europese politieke wil getoond wordt. Op die manier zouden wij de publieke opinie concreet kunnen tonen dat wij strijden tegen wilde bedrijfsverplaatsingen die economisch en sociaal gezien onverdraaglijk zijn.

Burenstam Linder
Mijnheer de Voorzitter, in dit verslag wordt een interessant verschijnsel behandeld, dat illustratief is voor de moeilijkheden van Europa bij het scheppen van een expansieve economie en volledige werkgelegenheid. Het verslag zou er echter bij hebben gewonnen, als het meer aandacht had besteed aan de manier waarop de totale investeringen in Europa kunnen toenemen. Daar gaat het om. Verplaatsingen vormen slechts een klein onderdeeltje van het geheel. De teneur van het verslag is defensief: het streeft ernaar, iets te bewaren in plaats van met veel nieuws te komen. Dat draagt niet bij tot het beeld van een dynamisch Europa, maar handhaaft een star perspectief. Deze indruk wordt nog versterkt door de gepresenteerde voorstellen die ten doel hebben verplaatsingen tegen te gaan. Deze voorstellen zijn niet zozeer gebaseerd op de vraag hoe men Europa aantrekkelijker kan maken, als wel op de vraag hoe men het concurrentievermogen van andere landen kan verzwakken.
Een hele reeks regels en codes zullen straks ook in andere landen gaan gelden. Het is de vraag hoe doelmatig deze aanpak is. Alle respect voor onderhandelingen binnen de IAO, codes van de OESO, regels voor hulp, regels inzake oneerlijke concurrentie, structuurfondsen, subsidies voor wetenschappelijk onderzoek en sociale clausules, maar die lange reeks wordt straks tot niet meer dan een lijst van al dat soort inspanningen die allerlei politici opsommen om maar daadkrachtig en betrokken over te komen, maar die daarom nog echt niet tot het gewenste resultaat leiden. Ze zullen nauwelijks leiden tot minder verplaatsingen en over heel Europa gezien zeker niet zorgen voor meer investeringen. Men kan ondernemingen en werkgelegenheid nu eenmaal niet op commando oproepen; het is eigenlijk maar beter dat wij dat hier in het Europees Parlement beseffen.
Om het doel te bereiken, zijn algemene maatregelen nodig, die ondernemingsgeest en creatief ondernemerschap bevorderen, het rendement van innovaties doen toenemen, onderwijs- en onderzoeksprogramma's verbeteren en Europa concurrentievermogen verschaffen.
Neem bijvoorbeeld paragraaf 15 van het verslag. Daar wordt gezegd dat de structuurfondsen zich sterker moeten richten op het scheppen van een innovatie- en onderzoeksvriendelijk milieu voor grote en kleine ondernemingen op het gebied van informatietechnologie, en dat het ADAPT-programma de scholing van werknemers moet bespoedigen om beter te kunnen reageren op technische veranderingen. Dat is allemaal mooi en aardig, maar het is niettemin riskant als men dergelijke door politici gestuurde subsidieprogramma's verwart met werkelijke maatregelen om de grondslag voor een investeringsvriendelijk en investeringsgericht bedrijfsleven te leggen.
Dit verslag bevat in elke paragraaf veel dat van belang is, maar als geheel biedt het een onvolledig perspectief. De 25 paragrafen lijken qua hoeveelheid misschien heel wat, maar er staan geen fundamentele paragrafen in over de manier waarop het Europese concurrentievermogen kan worden ontwikkeld, en dus ontbreekt de basis die nodig is om verplaatsingen tegen te gaan en, wat nog belangrijker is, om nieuwe investeringen te bevorderen.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde het graag hebben over de invloed op de ontwikkelingslanden van Europese besluiten tot verplaatsing van bedrijfsactiviteiten.
Zoals in het verslag terecht is opgemerkt, zijn Europese investeringen van grote invloed geweest op de zich snel ontwikkelende landen in Latijns-Amerika en Azië. Maar de vlucht van internationaal kapitaal naar beide continenten is een grote bron van instabiliteit, terwijl ideeën over een belasting op dergelijke kapitaalbewegingen op de tekentafel blijven liggen.
Intussen wordt er in de armste Afrikaanse landen gewoon niet geïnvesteerd en hebben multinationale ondernemingen in de afgelopen 20 jaar £380 miljoen meer uit Afrika gehaald dan erin geïnvesteerd.
We weten allemaal dat rechtstreekse buitenlandse investeringen zowel wat betreft het niveau als het potentieel over het algemeen een veel positievere invloed kunnen hebben dan ontwikkelingshulp. Toch verscherpt het proces van globalisering nog maar al te vaak de sociale ongelijkheid. Daarom moeten wij, zoals de rapporteur terecht stelt, ethisch verantwoorde bedrijfsactiviteiten steunen. Maar daarbij mogen wij niet bevreesd zijn degenen te noemen, die niet de juiste normen in acht hebben genomen.
Zoals de inheemse bevolking die British Gas hebben gedwongen het zoeken naar olie in de regenwouden van Ecuador te staken, of de arbeiders op de bananenplantages in Costa Rica die Shell voor het gerecht hebben gedaagd omdat ze ten gevolge van het gebruik van onveilige verdelgingsmiddelen onvruchtbaar geworden zijn. Het bekendste voorbeeld van een wereldwijde consumentenboycot is wellicht die tegen Nestlé wegens hun onverantwoorde verkoop van moedermelksubstituten.
De rapporteur vraagt terecht om een Europese gedragscode voor multinationale ondernemingen, een code die samen met internationale instellingen wordt opgesteld. Ik ben er trots op dat deze verzoeken weer in het Witboek over internationale ontwikkelingen van de nieuwe regering in mijn lidstaat, het Verenigd Koninkrijk, te vinden zijn. Maar vanavond zouden wij een beroep op het Parlement moeten doen om dit vraagstuk veel uitvoeriger te bestuderen en daarbij in het bijzonder veel meer nadruk te leggen op de invloed op, en het partnerschap met de bevolking in de ontwikkelingslanden.

Bonino
Tijdens de plenaire vergadering in Brussel in de maand november heeft Sir Leon Brittan al uitvoerig commentaar op het eerste verslag geleverd. Daarom kan ik het nu erg kort houden, aangezien de kernelementen van het verslag niet zoveel veranderd zijn.
Ik wil graag op twee punten wijzen, waarmee de Commissie ingenomen is. Ten eerste noemt het verslag de voordelen van buitenlandse investeringen voor zowel de Europese Unie als de landen waarin rechtstreeks is geïnvesteerd. Het belicht de voordelen, zoals ik dus zei, en onderstreept ook de geringere kosten. Het veegt deze kosten echter niet zomaar van tafel - en dat is belangrijk -, maar neemt ook nota van de bezorgdheid onder een groot deel van de bevolking en in de industriële sector over verplaatsing van bedrijfsactiviteiten.
De Commissie denkt dat het verslag een bruikbare oplossing aanbeveelt, die de voordelen van bedrijfsverplaatsingen zal versterken en tevens de potentieel negatieve gevolgen zal tegengaan. Ik wil op twee punten wijzen. Ten eerste de gedragscode. De Commissie verwelkomt het pragmatische idee van een gedragscode, vooral in derde landen, in verband met sociale normen. De Commissie is echter niet van mening dat het haar taak moet zijn een dergelijke gedragscode op te stellen of het bedrijfsleven op te leggen. Dat is een taak voor de ondernemingen zelf. Het is een pragmatische en vrijwillige gedragscode met informatie als het hoofdinstrument, in plaats van sancties die gewoonlijk niet werken. Het idee van publicatie van een lijst in het Publikatieblad, of beter nog op Internet, lijkt de Commissie daarom een goed idee.
Ten tweede wilde ik u eraan herinneren dat de Commissie heeft getracht de internationale arbeids- en milieunormen te verbeteren. Zoals u weet heeft de Commissie voorafgaand aan de ministersconferentie van de WHO in Singapore het specifieke initiatief voor handels- en arbeidsnormen voorgesteld. Dit initiatief werd helaas niet overgenomen, maar de Commissie zal het werk van de IAO blijven steunen en naar andere wegen zoeken om deze normen verder te verhogen, bijvoorbeeld maatregelen in het kader van het algemeen preferentiestelsel.
Ik heb nog twee opmerkingen. Een betreft de wisselkoersen. Ik begrijp dat hierover in de commissie uitvoerig is gesproken. De Commissie stelt vast dat het Parlement gisteren het verslag-Ruffolo heeft aangenomen. Wij denken dat een dergelijk vraagstuk in dit soort teksten behandeld en mogelijk opgelost moet worden.
In aansluiting op een opmerking van de heer Smith kan de Commissie hem geruststellen dat wij de Multilaterale overeenkomst inzake investeringen aanbevelen, waarin expliciet wordt gesteld dat landen hun milieu- of sociale normen niet mogen verlagen om investeringen aan te trekken. De kans is groot dat zo'n clausule in de overeenkomst wordt opgenomen. Welnu, de Commissie is blij met dit verslag. Wij kijken uit naar voortzetting van het werk met het Europees Parlement.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Visserijproducten van de Azoren, Madeira, de Canarische eilanden en Guyana
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0385/97) van de heer Medina Ortega, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad tot instelling van een regeling ter compensatie van de door de ultraperifere ligging veroorzaakte extra kosten voor de afzet van bepaalde visserijproducten van de Azoren, Madeira, de Canarische eilanden en het Franse departement Guyana (COM(97)0389 - C4-0451/97-97/0200(CNS)).

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, het lijkt erop dat wij het al gewoon zijn om verslagen over de visserij laat in de avond te bespreken. Zoals u weet, willen vele vissers juist op dit uur liever goede vangsten doen, al weet ik niet of zij dan de hand houden aan de strengste normen voor de bescherming van de soorten. In concreto vind ik dat dit niet erg goed is voor de bescherming van de soort parlementariër en commissaris.
Hoe dan ook, mijnheer de Voorzitter, ik geloof niet dat dit een verslag is dat voor deze Vergadering ernstige problemen oplevert. Het is een voorstel voor een verordening dat afkomstig is van de Commissie en dat beoogt enkele vormen van steunverlening - die reeds bestonden doch van tijdelijke aard waren - om te zetten in permanente steun voor de ultraperifere gebieden van de Gemeenschap. Ik meen dat de collega's reeds met dit onderwerp vertrouwd zijn. Tijdens de Conferentie van Maastricht in 1992 werd een Verklaring toegevoegd betreffende de ultraperifere gebieden van de Gemeenschap, en in het nieuwe Verdrag van Amsterdam is in artikel 229, lid 2, vastgelegd dat deze gebieden enkele bijzondere kenmerken vertonen van afgelegen ligging, het ontbreken van energiegrondstoffen enzovoorts, welke een aantal steunmaatregelen rechtvaardigen.
De bijzondere programma's voor deze regio's moeten in de context van deze steunmaatregelen worden gezien. Het gaat meer specifiek om de Canarische eilanden, de Portugese eilanden Azoren en Madeira, de Franse eilanden Martinique en Réunion, en het Franse departement Guyana. De steun aan de visserij is onderdeel van de steunmaatregelen voor deze regio's, welke voor de eerste maal in een verordening van 1992 zijn neergelegd, dan in 1994 en 1995 werden verlengd, en op 31 december 1997 zouden komen te vervallen.
Ik meen te kunnen zeggen dat het Parlement de behandeling van dit onderwerp met voortvarendheid ter hand heeft genomen. In november hebben wij in de commissie reeds de voorstellen voor een verordening met amendementen goedgekeurd, en ik denk dat wij ze morgen in deze plenaire vergadering kunnen goedkeuren.
In de Commissie visserij werden de voorstellen van de Europese Commissie zonder problemen en zonder omhaal goedgekeurd. De rapporteur en de leden van de Commissie visserij hadden de flexibiliteit als doel voor ogen. Dat wil zeggen, dat het bij de omzetting van een tijdelijke verordening in een permanente weinig zin zou hebben de aanvankelijk opgestelde cijfers - op basis van een gegeven situatie die in het jaar 1992 bruikbaar zou zijn geweest - te laten staan. De ontwikkeling van de productie en de exploitatie van de visserij en die van de afzet, alsook de veranderingen in de consumptie enzovoorts, maakten enkele aanpassingen noodzakelijk.
Dat is de strekking van de door de Commissie visserij goedgekeurde amendementen. De amendementen 1 tot en met 9 kunnen in drie groepen worden ingedeeld:
De eerste groep amendementen - 1, 2, 4 en 9 - heeft betrekking op de opneming van bepaalde producten van het eiland Réunion. Dit is eveneens een ultraperifeer eiland, en er is geen enkele reden om het uit te sluiten.
De amendementen 5, 6, 7 en 8 beogen de steunmaatregelen voor de Canarische eilanden aan te passen aan de producten die momenteel in feite worden afgezet.
En tenslotte is er amendement 3 - een bescheiden amendement met enkel een overweging - waarin iets dat reeds bestaat wordt herbevestigd, namelijk de verplichting zich te houden aan het minimum van 30 m diepte voor de visserij op het continentale plat.
Zoals de leden van dit Parlement zullen opmerken, heeft de Commissie visserij bij haar arbeid goed de begrotingsdiscipline in het oog gehouden teneinde niet buiten de limieten van het financiële plaatje te komen. Wellicht is deze commissie te pietluttig geweest en heeft zij zich blind gestaard op de bevoegdheden van de Begrotingscommissie en op de begrotingsramingen van de Gemeenschap. Misschien kun je zeggen dat de voor de Canarische eilanden goedgekeurde amendementen - 5 tot en met 8 - zo strikt zijn geredigeerd dat er in het beste geval weinig ruimte overblijft voor een verdere ontwikkeling. Amendement 9, dat ervan uitgaat dat als men steun verleent aan Réunion, die moet worden afgetrokken van de bijstand voor een ander Frans ultraperifeer gebied, zal voor dat andere Franse ultraperifere gebied problemen opwerpen.
Wellicht de belangrijkste opmerking - al was het jammer dat die zo laat is gekomen - werd op 25 november 1997 in onze parlementaire commissie gemaakt door de vertegenwoordiger van de Europese Commissie. Hij zei toen dat de verordening veel flexibeler kon worden geformuleerd in die zin dat, met bepaalde financiële controles, niet voor iedere soort en voor elk tijdstip de te reguleren hoeveelheid behoeft te worden vastgelegd.
Dit streven om flexibiliteit te combineren met de begrotingsdiscipline, heeft geleid tot amendement 12 van de heer Souchet, namens de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten, en mijn eigen amendement 14, dat mede wordt voorgesteld door de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, dat beoogt amendement 9 te vervangen dat in het Franse departement Guyana irritaties had opgewekt.
Uw rapporteur vindt deze amendementen terecht. Zelf geef ik de voorkeur aan mijn eigen amendement 14, maar elk daarvan lijkt een verbetering van de situatie om geen confrontatie tussen Réunion en het Franse departement Guyana op te roepen.
De amendementen 15 en 16, welke zijn ingediend door de heer Baldarelli namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, beogen deze flexibiliteit te rijmen met de begrotingsdiscipline, en ik vind eveneens dat deze aanvaardbaar zijn. Ik meen dat deze er in een verordening van blijvende aard toe bijdragen deze flexibiliteit mogelijk te maken.
Daarentegen is uw rapporteur van mening dat amendement 10 van de heren d'Aboville en Aldo, namens de Fractie Unie voor Europa, noch amendement 11 van de heer Souchet, namens de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten, betreffende soorten en maten van vissen en garnalen enzovoorts, niet op hun plaats zijn in een verordening inzake steun voor de afzet. Zij zouden wel op hun plaats zijn in een verordening betreffende steun voor de bescherming van vissoorten, en om die reden meent uw rapporteur dat zij niet moeten worden aangenomen.
Uiteindelijk, mijnheer de Voorzitter, weet ik niet wat er na de aanneming verder met deze verordening gaat gebeuren maar, gezien de opmerking van de Commissievertegenwoordiger, en omdat de Raad later de definitieve verordening moet aannemen, hoop ik dat noch de Commissie, noch de Raad de amendementen van de Commissie visserij - die morgen moeiteloos kunnen worden aangenomen - als een strak keurslijf zullen ervaren. Integendeel, bij de formulering van de definitieve verordeningstekst moet een clausule worden opgenomen die echte flexibiliteit mogelijk maakt. Ik bedoel dat het geen pas geeft dat elke keer dat wij steun van de ene partij naar de andere willen overdragen, dat wij van het ene concept op het andere willen overgaan, we de verordening moeten wijzigen. Natuurlijk was dit niet de oorspronkelijke opzet van de Commissie. Ik weet niet welke formule daarvoor kan worden gekozen. Mogelijkerwijs zal de Commissie ons hier kunnen zeggen of zij een idee heeft, of dat zij zich beperkt tot het aanvaarden van de amendementen zoals die morgen door de plenaire vergadering van het Parlement kunnen worden aangenomen. Ik vind dat de amendementen positief en constructief zijn, en daarom zou ik graag zien dat de Commissie dit type verordening voorlegt, die voor de ultraperifere gebieden van de Gemeenschap zeer zeker gunstig zal zijn.

Correia
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, collega's, in de allereerste plaats zou ik enkele woorden van erkentelijkheid en waardering willen uitspreken voor de inzet waarmee collega Medina de belangen van de ultraperifere gebieden heeft verdedigd; het onderhavige verslag toont dit overduidelijk aan.
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, collega's, dat de Europese Unie de noodzaak erkent om voor de afzet van bepaalde visserijproducten rechtvaardige voorwaarden te scheppen door het compenseren van de uit de ultraperifere ligging voortvloeiende nadelen, heeft in 1992 vorm gekregen in een steunregeling die tot 1997 systematisch werd verlengd.
De ultraperifere gebieden van de Europese Unie vertonen in structureel opzicht gemeenschappelijke kenmerken, welke hen plaatsen in de categorie van doelstelling 1-gebieden die, zoals bekend, worden gekenmerkt door een BBP per hoofd dat nog geen 75 % van het gemiddelde van de Gemeenschap bedraagt. De grote afstand van de afzetgebieden voor de visserijproducten, de geringe omvang van de afzetmarkten voor die producten en de stijging van de productiekosten in verband met het dure transport, waarbij nog verschijnselen komen van oneerlijke concurrentie als gevolg van de handelsovereenkomsten die de Europese Unie heeft gesloten met derde landen die ten opzichte van deze gebieden handelsvoordelen hebben gekregen, maken het voortbestaan van de verwerkende industrie en een groot aantal werknemers die direct of indirect daarmee verbonden zijn, afhankelijk van het stelsel van compenserende steunmaatregelen.
Voor wat Madeira en de Azoren betreft, is het door het beleid van steunmaatregelen mogelijk geweest de industriële structuur niet alleen te consolideren, maar ze in enkele gevallen ook op harmonieuze manier te versterken zodat de overschotten van de plaatselijke productie, voornamelijk tonijn, makreel en zwarte haarstaartvis, kunnen worden opgevangen, wat voor de verwerkende bedrijven een duurzaam ontwikkelingsperspectief oplevert.
Daarom staan wij positief tegenover het voorstel van de Commissie en de amendementen van de rapporteur, en dringen wij sterk aan op goedkeuring door het Parlement en de Raad, zodat de stabiliteit in dit stukje visserijsector gewaarborgd blijft en daarmee tevens de schepping van nieuwe arbeidsplaatsen in de hand gewerkt wordt.

Cunha
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, collega's, wij als Fractie van de Europese Volkspartij vinden deze maatregelen die thans bij ons ter tafel liggen, billijk en verantwoord. In de grond van de zaak gaat het om continuering van reeds in eerdere verordeningen bestaande maatregelen waarvan de geldigheidsduur in december van het afgelopen jaar verstreek.
Zoals bekend is de doelstelling het compenseren van de ultraperifere gebieden voor hun extra productiekosten, en voor hun kosten van verwerking, en vooral ook voor hun kosten van de afzet van vissoorten op de ver van deze gebieden gelegen markten, die doorgaans heel kleine en zeer beperkte markten zijn, zodat zij normaliter naar het Europese continent en naar de gemeenschappelijke markt moeten worden geëxporteerd.
Wij hebben het, zoals bekend, over tamelijk arme gebieden, ultraperifere gebieden met een uiterst laag inkomen, die alle aangemerkt worden als doelstelling 1-gebieden - zoals collega Correia al heeft gezegd - en we hebben het ook over permanente structurele situaties, anders gezegd, over een mate van gehandicapt-zijn die op korte termijn helaas niet zal verdwijnen of verminderen.
Daarom moeten ons inziens die steunmaatregelen als permanente steunmaatregelen worden beschouwd en niet enkel als tijdelijke voorzieningen. Zij moeten periodiek aan een toetsing worden onderworpen, waarbij steeds zowel met de ontwikkeling van de vangsten als met die van de bestaande visbestanden rekening moet worden gehouden, en uiteraard tevens moet worden gelet op de evolutie van de eigen markten. Deze toegestane steunniveaus moeten te allen tijde kunnen worden verhoogd wanneer zich een gunstige ontwikkeling van de productie, de vangsten en de markten voordoet.
Verschillende collega's hebben voorgesteld enkele van deze steunmaatregelen ook te doen gelden voor de inheemse visserij van Réunion; wij vinden dat begrijpelijk en staan achter die voornemens, maar vinden dat er voor dat eiland en voor die situatie een behoorlijke financiële compensatie moet komen zonder dat de huidige begunstigden van deze steun en dat zijn, zoals bekend, Guyana, de Azoren, Madeira en de Canarische eilanden, worden benadeeld.
De Fractie van de Europese Volkspartij is collega Medina Ortega erkentelijk voor het door hem verrichte werk, een fantastisch werk, een positief werk, heel erg openstaand voor dialoog en bijzonder efficiënt. Wij zijn het eens met de in de Commissie visserij goedgekeurde amendementen, maar wij zullen tegen enkele later in de plenaire Vergadering ingediende amendementen stemmen, voornamelijk tegen de amendementen 10 en 12.
Ik spreek de hoop uit dat commissaris Bonino, hier aanwezig, de situatie van deze perifere gebieden aandachtig zal blijven volgen zoals zij altijd al gedaan heeft, en speciaal op deze gebieden toegesneden maatregelen zal voorstellen, want voor deze ultraperifere eilandgebieden is de visserij immers het strategische en eigen instrument voor ontwikkeling.

d'Aboville
Mijnheer de Voorzitter, de ultraperifere regio's ondervinden nadelen doordat zij zo verafgelegen zijn. Aangezien het vervoer van producten uit deze regio's naar de Europese markt extra kosten met zich meebrengt, is het gepast dat er voor deze gebieden bepaalde compenserende maatregelen gelden, zodat deze producten kunnen concurreren met producten uit derde landen. De heer Medina Ortega wijst ons hierop in zijn verslag.
Omdat de producenten op La Réunion met dezelfde problemen kampen, hebben wij voorgesteld deze regio in aanmerking te laten komen voor het compensatiestelsel. La Réunion is de verst verwijderde ultraperifere regio in Europa. Gelegen midden in de Indische Oceaan, in een zone waarin geen overbevissing is van de visgronden, vindt men er een overvloed van tonijn en zwaardvis. Dit visbestand is toegankelijk voor de plaatselijke beugvisserij, de vis is verkoopbaar op de internationale markt en deze visserij is van belang, zelfs van vitaal belang, voor arbeidsplaatsen in deze regio, die met een zeer hoge werkloosheid kampt.
Door de bijkomende transport- en verpakkingskosten is het echter moeilijk om deze verse producten in Europa te verkopen. De beugvissers van La Réunion worden praktisch gedwongen hun producten op de lokale markt te verkopen, waardoor rechtstreekse concurrentie tussen de beugvisserij en de ambachtelijke visserij ontstaat. Voor het voortbestaan van beide vormen van visserij dient de export van producten van de beugvisserij te worden bevorderd. Ik wil de heer Medina Ortega in het bijzonder bedanken voor zijn amendement 14 dat met deze situatie rekening houdt.
In het kader van de discussies over dit verslag in de Commissie visserij hebben wij overigens een delegatie van ambachtelijke vissers uit Guyana ontvangen, die speciaal onze aandacht wilde vestigen op de problemen die zij ondervinden. In Guyana deinzen bepaalde industriële reders er niet voor terug om garnalen te vissen dicht bij de kust, op minder dan 30 m diepte. Hierdoor brengen zij het visbestand in gevaar omdat de jonge garnalen juist in deze kuststrook voorkomen. Een ander rampzalig gevolg van deze visserij is het aantal bijvangsten, want de verkoop hiervan verstoort het evenwicht op de plaatselijke markt.
Op grond van deze redenen hebben mijn collega Blaise Aldo en ik voorgesteld dat alleen garnalen van een bepaalde grootte, dat wil zeggen volwassen garnalen, in aanmerking komen voor steunverlening in Guyana omdat de vangst hiervan de visbestanden niet in gevaar brengt.

Novo
L). (PT) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het voorstel van de Commissie om de compensatieregeling voor de visserijproducten in ultraperifere gebieden te verlengen verdient vanzelfsprekend onze steun, en dat geldt evenzeer voor het door de Commissie visserij voorgestelde verslag en haar amendementen.
Wel bewijst het Commissievoorstel nu, in 1998, dat wij gelijk hadden toen drie jaar geleden werd gesproken over eenzelfde voorstel tot verlenging voor de periode die per 31 december 1997 afliep. Nu is aangetoond dat het mogelijk was geweest, dat het een daad van elementaire rechtvaardigheid zou zijn geweest als reeds in 1995 compensaties waren toegekend voor diegenen die zich op de Azoren toelegden op de grote visserij, en in Madeira op zwarte haarstaartvis en makreel, en men zich niet had beperkt tot de vanzelfsprekende vernieuwing die voor de compensaties in de sector tonijn was voorgesteld.
De sectoren die nu op deze Portugese ultraperifere eilanden gesteund gaan worden, hadden drie jaar geleden al compensaties verlangd, en destijds waren wij daarvoor de spreekbuis. Toen hebben wij amendementen doen aannemen welke die wensen weergaven. Daarom doen wij er vandaag de dag, nu wij in 1998 allen akkoord gaan, er goed aan niet de verantwoordelijkheid te vergeten van de regionale autoriteiten die drie jaar geleden de mensen van de grote visserij op de Azoren en de zwarte-haarstaart- en makreelvissers in Madeira vergaten, zodat zij niet bij de Commissie zijn blijven pleiten voor de behoeften van deze plaatselijke economische sectoren.
En zo is het ook goed om niet een zekere onverschilligheid bij de Commissie zelf uit het oog te verliezen, die haar voorstel destijds niet wilde wijzigen, ofschoon zij dat in mijn ogen had kunnen en moeten doen. En tenslotte zal het goed zijn om niet bepaalde omissies en obstructies uit het oog te verliezen die aan de dag traden of naar voren werden geschoven tijdens het debat dat destijds in dit Parlement werd gevoerd.
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, collega's, al is het met drie jaar vertraging, thans zal gerechtigheid geschieden. Daarmee kunnen we ons natuurlijk best gelukkig prijzen.

Taubira-Delannon
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, deze regeling heeft een zeer grote legitimiteit.
Die legitimiteit zit al in juridische teksten sinds het Verdrag van Rome, is overgenomen in het toetredingsverdrag van Spanje en Portugal, komt opnieuw voor in de conclusies van de intergouvernementele conferentie van Maastricht en is tenslotte weer overgenomen in het Verdrag van Amsterdam, ook al is dit nog niet geratificeerd. Met andere woorden, er is een zekere continuïteit in de geest van deze tekst en deze steunregeling.
De Europese Unie en het Europees Parlement hebben overigens duidelijk de noodzaak erkend het specifieke karakter van deze verafgelegen regio's in aanmerking te nemen en hebben de POSEI-programma's sinds 1989 en 1991 goedgekeurd. Er bestaat geen bijzonder wantrouwen ten opzichte van dit instrument en hierdoor wordt de legitimiteit van deze regeling nog eens extra benadrukt.
De Europese Unie en het Europees Parlement in het bijzonder kunnen trots zijn dat zij aan deze regio's omvangrijke steun hebben verleend voor bepaalde activiteiten die soms de belangrijkste inkomsten uit export betekenen. Deze aanpak getuigt van gulheid, maar ook van economische rationaliteit en van het streven naar rechtvaardigheid teneinde de werkelijkheid te corrigeren, met name de werkelijkheid van de geografische ligging. Het is echter moeilijk te begrijpen dat zodra een gebied rechtmatig geïntegreerd is, er aan dit gebied steun wordt verleend die eigenlijk voor andere bestemd was. De voorgaande betogen hebben duidelijk aangetoond dat het niet verdedigbaar is om bij de Franse overzeese departementen, laat staan bij de ultraperifere regio's, middelen weg te halen die noodzakelijk zijn om de nadelen te compenseren van de ultraperifere ligging waarmee de vissers op Réunion kampen.
Wat Guyana betreft wil ik vooral uw aandacht vestigen - en ik weet dat de Commissie visserij mij volledig begrijpt want het is een dynamische en open commissie - op de noodzaak om de diverse benaderingen te bekijken. Als wij dit systeem duurzaam moeten maken, is het ook van belang de diverse economische partijen ertoe aan te sporen samen te werken, elkaar te begrijpen en zich te verenigen zodat zij in gemeenschappelijk belang de bestanden beheren die beslist niet onuitputtelijk zijn maar wel hun ethologische wetten hebben.
Wij moeten ons verdiepen in onderzoeksresultaten, in de kennis over visbestanden, in de diverse belangen, niet alleen maar voor een enkel visbestand - in dit geval garnalen - maar ook voor andere en wij moeten bekijken in welke situaties er tegenstrijdigheden, en zelfs tegenstellingen, optreden als er gebieden zijn waarin zowel op gewone vis als op garnalen wordt gevist.
De commissie zal dit werk van lange adem op zich nemen en zij zal zich uitstekend van deze taak kwijten. Het beknopte, nauwkeurige en overtuigende verslag van de heer Medina Ortega kan ons er alleen maar van overtuigen dat dit werk in ieders belang zal worden gedaan. Voor het moment moet dit stelsel zeker worden gehandhaafd en moet er rechtvaardigheid heersen - men mag echter niet de een iets afnemen om zo voor de ander een rechtvaardige situatie te creëren - en in de toekomst moeten wij ervoor zorgen dat de visbestanden gezamenlijk beheerd worden, om te beginnen door de beroepsvissers.

Apolinário PSE)
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, collega's, met dit voorstel van de Commissie en dit, met de wijsheid en de grote evenwichtigheid van collega Medina Ortega opgestelde verslag, wordt de deur geopend naar een regeling voor financiële ondersteuning van de afzet van de producten van de grote visserij op de Azoren, en blijven de steunmaatregelen voor de tonijnindustrie bestaan.
Ik zou hier een Portugees zegswijze willen aanhalen: " de aanhouder wint" . Het toekennen van steun voor de grote visserij werd door ons in februari en maart 1995 verdedigd tegen de opvatting in van de toenmalige rapporteur en van de toenmalige regionale regering van de Azoren. Toen schoof de regionale regering van de Azoren de verantwoordelijkheid voor het niet-opnemen van de grote visserij op de schouders van de Commissie, publiekelijk stellende dat de Commissie het niet eens was met de toekenning van steun aan de grote visserij.
Thans, nu er in de regio en in Portugal nieuwe regeringen zijn, wordt hetgeen wij in 1995 hadden bepleit, ten uitvoer gelegd. Ik feliciteer de huidige regionale regering van de regio voor de op dialoog en gerechtvaardigde verlangens gebaseerde strategie bij de Commissie, wier voorstel dat vandaag ter discussie staat, de steun handhaaft voor 10.000 ton tonijn, en voor de eerste keer de steun uitbreidt tot 3.500 ton vis van de grote visserij. Het is altijd mogelijk meer te vragen, maar dit is alvast een stap vooruit.
Het economische en sociale belang van de visserij, met name voor de werkgelegenheid, en de bijzondere omstandigheden van de ultraperifere ligging van de Azoren rechtvaardigen dit. Zo ziet ook de Raad het, de instantie die thans de uiteindelijke bevoegdheid heeft voor de definitieve goedkeuring van de steunmaatregelen, aan welke steunmaatregelen kracht wordt bijgezet door de opneming van het begrip ultraperifere gebieden in het Verdrag betreffende de Europese Unie overeenkomstig hetgeen in Amsterdam werd besloten.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de uitvoerige en verhelderende analyse van de factoren die de economie van de ultraperifere gebieden bepalen - de heer Medina Ortega heeft deze in zijn verslag opgenomen - voorkomt dat wij lang moeten uitweiden over de gegrondheid van dit Commissievoorstel. Iedereen die de toelichting van dit verslag leest, kan de gerechtvaardigdheid van die steun en de noodzaak van het permanente karakter ervan bevestigen.
De situatie van een eiland, en a fortiori wanneer die gepaard gaat met een bijzonder grote afstand van de voornaamste economische centra, draagt op een meer of minder extreme manier bij tot bepaalde eigenaardigheden van de producties van eilanden en hun handelsverkeer met de rest van de wereld. Zulks heeft stellig geleid tot bepaalde specialisaties inzake de voor de economie van die eilanden elementaire producten, en daarin nemen de visserijproducten uiteraard een bijzonder belangrijke plaats in. De tonijn van de Azoren, de koppotigen van de Canarische eilanden en de schaal- en schelpdieren van Guyana zijn er voorbeelden van hoezeer de bewoners zich dankzij deze bedrijfsactiviteiten op hun eiland hebben geconcentreerd om hun toekomst veilig te stellen.
Genoemde specialisaties moeten, als de traditionele basis van de economie van die volkeren, worden gerespecteerd en geconsolideerd. Dat kan niet gebeuren zonder bijzondere financiële instrumenten waarmee de eilanden op voet van gelijkheid de markten kunnen betreden om het verschil in productiekosten te compenseren, bijvoorbeeld voor het transport van die producten naar de distributie- en verbruikscentra.
Anderzijds hebben de subsidies van de programma's POSEICAN, POSEIMA en POSEIDOM het mogelijk gemaakt dat de bedrijfstak van louter winning is geëvolueerd naar de export in de vorm van halffabrikaten of eindfabrikaten, waardoor weer nieuwe perspectieven voor ontwikkeling en welvaart zijn geschapen.
Toch zou het wenselijk zijn dat de Commissie meer aandacht schenkt aan de specifieke eigenaardigheden van enkele van deze regio's, welker bijzonder grote afstand er in vele gevallen toe kan leiden tot dat hun stem moeilijker te horen is. Dat is in dit geval gebeurd met de steun aan Guyana, waar niet in de mate van het noodzakelijke rekening is gehouden met de werkelijke bescherming van de belangen van de ambachtelijke visserij. De aanwezigheid van de vertegenwoordigers van Guyana in de Commissie visserij heeft het verlangen van die regio onderstreept voor het verkrijgen van een steunregeling waarbij rekening wordt gehouden met het biologisch respect van de visbestanden, iets dat in beginsel de Commissie had moeten verdedigen.
Wij verwachten dat de door verschillende fracties ingediende amendementen om deze kwestie op te lossen - en waaraan wij onze steun geven - ertoe zullen bijdragen dat die situatie die zich in de toekomst niet meer voor mag doen zal verbeteren.

Sierra González
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de in deze verordening voorgestelde maatregelen zijn enkel een bijwerking en verlenging van de in de jaren 1994 en 1995 in het kader van de programma's POSEIMA, POSEIDOM en POSEICAN aangenomen maatregelen.
Het doel van deze maatregelen is enkel de nadelen op te vangen die in de visserijsector worden veroorzaakt door de extra kosten als gevolg van de bijzonder beperkende omstandigheden van de ultraperifere gebieden. En het zijn maatregelen die in de loop van de tijd een zekere doeltreffendheid hebben bewezen. Het lijken maatregelen van het gezond verstand te zijn.
Er zijn derde landen die genieten van gunstige overeenkomsten met de Europese Unie, en men kan bezwaarlijk weigeren om aan de communautaire visserijsector stabiele steun te verlenen wanneer men dat wel doet voor derde landen die niet tot de Unie behoren. Concreet gezegd, zonder deze maatregelen zou de visserijsector op de Canarische eilanden, die overigens steeds meer in de verdrukking komt, tot verdwijnen gedoemd zijn.
Het beste wat ik ter verdediging van deze maatregelen kan aanvoeren, is dat zonder deze maatregelen het grootste deel van de visserijsector in de ultraperifere gebieden ten dode zou zijn opgeschreven, en dat men in deze zo kwetsbare economieën geen enkele sector mag verwaarlozen.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, zoals wij konden horen, heeft deze verordening betrekking op ultraperifere gebieden, zoals de Azoren, Madeira, de Canarische eilanden, het Franse departement Guyana en andere. Die ultraperifere ligging zorgt voor extra kosten bij de afzet van visserijproducten. Een reeds bestaande subsidieregeling moet worden bijgestuurd en voortgezet. Het is de bedoeling uitsluitend de bij de afzet van visserijproducten effectief veroorzaakte extra kosten ten opzichte van andere gebieden te compenseren. De Commissie visserij heeft het voorstel goedgekeurd. Een aantal amendementen strekken ertoe de subsidies op een soepelere manier te herverdelen, waarbij het totaalbedrag ongewijzigd blijft.
Het verslag is hoogst actueel, daar het verband houdt met het structuurbeleid inzake visserij. Zoals wij reeds herhaaldelijk betreurden, is de visserij als economische activiteit in Agenda 2000 amper aan bod gekomen en is ze in het werkprogramma van de Commissie voor 1998 slechts terloops vermeld. Dit motiveert ons om ons nu op de structuurproblemen in de visserij te concentreren. Het meerjarige oriëntatieprogramma en de technische maatregelen - beslist in 1997 - kunnen pas dan voor de mensen, hun arbeidsplaatsen en hun leefomstandigheden positief zijn, wanneer de structurele problemen in de visserij worden aangepakt en eindelijk opgelost. Daarvoor moeten wij evenwel de nodige kredieten hebben.
Als Parlement hebben wij reeds in 1997 ons steentje bijgedragen met het toekomstverslag over het Europese visserijbeleid na 2002. In 1998 moeten nog twee andere initiatiefverslagen volgen. Dat over de industriële visserij zal opnieuw voor hevige discussies zorgen. Uit het resultaat zal echter blijken dat wij bevoegd zijn inzake visserij, dat wij bereid en in staat zijn conflicten op te lossen en dat dit Huis blijk kan geven van doorzettingsvermogen. De reserves in het kader van de internationale overeenkomsten bevatten thans financiële middelen waarover onenigheid bestaat. Laten wij dus de zaken met wijze gelatenheid gadeslaan en laten wij, inzonderheid de leden van de Begrotingscommissie en alle andere leden van dit Huis, onze krachten bundelen om eindelijk de niet alleen langverwachte maar ook wettelijk noodzakelijke medebeslissingsbevoegdheid te krijgen om het Parlement te versterken.
Een verslag over de eilanden ligt thans ter studie. Een verslag over de kusten volgt. Het is de bedoeling op de ontoereikende infrastructuur te wijzen en die te verbeteren teneinde de noodzakelijke arbeidsplaatsen en productieplaatsen in deze labiele gebieden inzonderheid ten gunste van de visserij te behouden en op te bouwen. Wij zullen daaraan even goed of nog beter dan voorheen doorwerken. Dat ligt, denk ik, volledig in de lijn van onze rapporteur Medina Ortega.

Fernández Martín
U ziet al, mevrouw de commissaris, uit alle fracties en uit alle landen komt steun voor uw voorstel. Daarom wil ik beginnen met aan de rapporteur, de heer Medina Ortega, en aan uzelf, mevrouw Bonino, lof toe te zwaaien voor het succes en de opportuniteit van uw verordeningsvoorstel.
In het bijzonder ben ik het eens met de voorstellen inzake koppotigen en aquacultuur, en ik heb begrip voor de bezorgdheid die u, mevrouw Bonino, in uw brief van 27 december jongstleden aan de regering van de Canarische eilanden kenbaar hebt gemaakt over de naleving van de biologische rust in de territoriale wateren van het Koninkrijk Marokko.
Ook de titel van het voorstel voor een verordening is gelukkig gekozen. Er wordt gesproken van compensatie van de extra kosten. In de loop der jaren hebben wij bepleit dat de natuurlijke minpunten en handicaps van de ultraperifere gebieden zouden worden erkend zodat zij zich in de interne markt kunnen integreren en daaraan voordeel ontlenen. We hebben een lange weg afgelegd die niet zonder hobbels was, maar die uiteindelijk succesrijk is gebleken.
Ik wil er de aandacht op vestigen dat die extra kosten welke de Commissie wil compenseren, niet van conjuncturele maar van structurele aard zijn. Om die reden ga ik ervan uit dat dit type steun ook in de toekomst gehandhaafd moet blijven, en dat ziet de Commissie ook zo.
Voor enkele ultraperifere gebieden - zoals bijvoorbeeld het eiland Pico op de Azoren, of Lanzarote op de Canarische eilanden - geldt dat de visserij niet een van de vele economische bedrijvigheden is, maar een deel van het leven, de cultuur, van de tradities vormt.
Vanwege de economische betekenis, de arbeidsplaatsen die erdoor worden geschapen, gaat het hier niet om zo maar een cijfer, maar maakt het deel uit van een onontbeerlijke strategische hulpbron, opdat die steun het overleven van de sector in de ultraperifere gebieden mogelijk zal maken, gebieden die lijden onder de hoogste werkloosheidscijfers binnen de Unie en die alle op grond van hun lage inkomensniveau doelstelling 1-gebieden zijn. Vandaar de noodzaak het huidige beleid voort te zetten, en dat is wat het uiteindelijke doel is van de verordening die wij vandaag bespreken.

Mendonça
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, collega's, het uitstekende verslag dat nu aan de orde is, heeft betrekking op de steunmaatregelen voor een van de sectoren van economische bedrijvigheid in de ultraperifere gebieden van de Europese Unie, die mogelijkerwijs in enkele van deze regio's niet volledig tot ontplooiing kon komen. Maar gegeven het strategisch, ecologisch en sociaal belang van de visserijsector, zijn productie, verwerking en afzet, is deze juist op steun aangewezen.
Het betreft een bijzonder stelsel van financiële compensaties dat in het kader van POSEIMA is ingesteld om de extra kosten te dekken die door de ultraperifere ligging ontstaan. Dit is het moment om te wijzen op de laatste, bij de herziening van het Verdrag van Amsterdam bereikte overwinning, namelijk het in dit Verdrag opnemen van een eigen artikel voor de ultraperifere gebieden, dat zover gaat om het specifieke karakter te erkennen van de ver van het vasteland, ver van de Europese markt gelegen eilandgebieden, waar naartoe zij het grootste deel van hun producten uitvoeren. In artikel 229, lid 2, van genoemd Verdrag wordt de aanneming in het vooruitzicht gesteld van passende maatregelen op het gebied van het visserijbeleid.
Enkele van de gegeven redenen en nog andere die men zich kan indenken, rechtvaardigen volledig dat de nu genomen maatregelen niet mogen worden aangemerkt als een tijdelijke of een overgangssituatie, maar dat zij integendeel moeten worden gezien in de logica van de constante geografische omstandigheden, die immers in hoge mate nadelig zijn, reden waarom zij permanente en definitieve maatregelen verdienen.
Het is terecht dat overeenkomstige steunmaatregelen worden uitgebreid tot andere ultraperifere gebieden die daarvoor wellicht nog niet in aanmerking kwamen, maar het is essentieel en wenselijk er de aandacht op te vestigen dat zulke maatregelen nimmer ten koste mogen gaan van de ultraperifere gebieden die reeds op de een of andere manier van deze maatregelen genieten.
In het autonome gebied Madeira zijn tonijn, zwarte haarstaartvis en makreel de soorten die recht hebben op de steun, die tot op heden niet meer bedraagt dan 1, 6 miljoen ecu. Dit aanmoedigingsbeleid heeft geleid tot de consolidatie en de totstandkoming van een harmonieuze industriële structuur, welke het mogelijk maakt de overschotten van de plaatselijke productie op te vangen. Wel moet er een behoorlijke herziening komen van de te subsidiëren soorten en quota, zulks op basis van de ontwikkeling van productie en productiekosten, verwerking en afzet. Het verslag en het grootste deel van de ter discussie staande amendementen krijgen onze steun en instemming.

Costa Neves
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik collega Medina Ortega en de commissaris prijzen voor hun beider werk, dat werkelijk uitstekend is.
Wat Amsterdam betreft, zult u begrijpen dat voor mij een van de belangrijkste nova de opneming was in het Verdrag betreffende de Europese Unie van het artikel betreffende de ultraperifere gebieden, waarin erkend wordt dat specifieke maatregelen moeten worden genomen die in overeenstemming zijn met hun kenmerken.
Dat is een terechte beslissing waar het Europees Parlement van meet af aan bij betrokken was. Wanneer sommigen zich afvragen hoe werk te maken van de nieuwe door het Verdrag geopende mogelijkheden, ligt het antwoord voor de hand. Er zijn succesvolle experimenten gedaan die een goed uitgangspunt vormen. Voorbeelden daarvan zijn het communautaire initiatief REGIS en POSEIMA, precies het instrument dat de ter discussie staande maatregel mogelijk maakt.
POSEIMA heeft er op positieve wijze doch in onvoldoende mate toe bijgedragen dat wij op de Azoren ons meer Europese Unie voelen. Het is in dit kader dat de thans ter discussie staande maatregel past die geen tijdelijk karakter mag hebben, want de structurele factoren van de handicap vloeien voort uit de grote afstand tot de Europese markt waar wij onze producten naartoe exporteren. Zij moeten derhalve definitieve maatregelen worden, omdat de geografie immers niet verandert.
Naar aanleiding van de opmerkingen van collega José Apolinário zou ik hem willen zeggen dat hij kort van memorie is, want toen het Europees Parlement zijn amendementen waar ik het niet mee eens was goedkeurde, was het de Commissie die ze niet in haar verslag overnam. Anderzijds is zijn voorstel niet hetzelfde als nu. Wat thans voorligt, is veeleer datgene dat ik verdedigde dan zijn voorstel, want ik bepleitte de tonijn ongemoeid te laten en meer de grote visserij in aanmerking te nemen, terwijl hij erop stond wat van de tonijn weg te nemen ten voordele van de grote visserij. Daarom is wat hij zegt slechts de halve waarheid.
Een slotopmerking: met de uitdrukkelijke verwijzing naar de ultraperifere gebieden in het Verdrag betreffende de Europese Unie als zodanig, is het duidelijk dat oplossingen zoals die nu besproken worden, en andere oplossingen, waarbij ik doel op die voor de landbouwsector, moeten worden ontwikkeld, want er zijn uitstekende resultaten mee bereikt. Daarom valt niet te begrijpen waarom er in Agenda 2000 geen verwijzingen zijn naar REGIS en POSEIMA, een situatie waaraan iets gedaan moet worden en waarbij de heer José Apolinário behulpzaam zal kunnen zijn.

Bonino
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, zoals de rapporteur al heeft opgemerkt, is er het risico dat doordat zo vaak visserijvraagstukken op de agenda worden opgevoerd, wij ons allemaal verzamelen in een soort club van visserijvrienden. Misschien is dat clubje een beetje te besloten en wij vinden er altijd dezelfde mensen terug, maar het heeft ook weer zijn positieve kanten, want we praten met collega's afgevaardigden die met een sterke dossierkennis zitten. Dit ontslaat mij thans bijvoorbeeld van de plicht om terug te komen op inhoud en achtergrond van deze verordening, welke u overigens allemaal al tot in de details hebt geïllustreerd. Wat mij wel zinvol lijkt, is in te gaan op een paar voorstellen voor amendering.
Ieder van ons heeft duidelijk aangegeven hoe de algemene filosofie van deze verordening luidt en men is daarbij zowel ingegaan op de juistheid van behandeling als op het type oplossing. Daarnaast is het voorstel ook een weerspiegeling van de ontwikkeling die de visserijsector in de afgelopen tien jaar heeft doorgemaakt, en daarom zijn er nieuwe soorten ingelast. Dit voorstel moet dus eigenlijk in zo'n soort ontwikkelingsperspectief gezien worden, want het is niet zomaar een herhaling van een en ander.
Nu wat specifiek de amendementen aangaat. De Commissie kan zich vinden in de amendementen 1, 2 en 4, maar is van mening dat aan de amendementen 3, 5, 6, 7 en 8 misschien nog redactioneel wat gesleuteld dient te worden. Voor wat het eiland Réunion betreft, de Commissie aanvaardt in principe de desbetreffende amendementen, maar wij kunnen hoeveelheden en modaliteiten nog niet technisch bepalen, omdat het Franse verzoek heel laat is gekomen. De Commissie heeft in ieder geval al wel een delegatie op dienstreis naar het eiland Réunion gestuurd, maar wij wachten nog op verdere informatie die wij bij de Franse autoriteiten hebben opgevraagd. Deze amendementen van u zullen dus overgenomen worden in het gewijzigde voorstel dat de Commissie zal moeten presenteren. Ik wil er hoe dan ook de nadruk op leggen dat de Commissie in principe bereid is deze amendementen in te lassen. Aangezien de Commissie een gewijzigd voorstel zal formuleren op grond van de amendementen en op grond van verwachte nieuwe informatie, vinden wij dat de amendementen 13 en 15 vooralsnog overbodig zijn.
Voor wat het doel van de amendementen 10 en 11 betreft, de Commissie staat hier uiteraard achter, omdat gestreefd wordt naar behoud van visbestanden, maar toch lijkt het me eerlijk gezegd een beter idee deze kwestie af te handelen in het kader van een toepassingsverordening. Wij vinden de huidige ontwerpverordening dus niet de geschikte context om dit soort beschouwingen op te nemen, vooral als men het heeft over technische modaliteiten voor behoud van visbestanden.
Artikel 6 lijkt precies genoeg te zijn over de aard van het verslag dat de Commissie moet presenteren, terwijl amendement 16, dat zich uitsluitend op de financiële aspecten concentreert, zou kunnen leiden tot een gedeeltelijke beoordeling van de betreffende maatregelen.
Mijn laatste opmerking richt ik met name tot mevrouw Langenhagen: ik weet natuurlijk alles van het verzoek van het Europees Parlement - en dat zeggen wij iedere keer - om "en bonne et due forme" tot medebeslissing te komen over deze akkoorden. Maar vooralsnog dienen we van de nood een deugd te maken en moeten we met de bestaande regels zien te leven.
Geachte leden, mijnheer de Voorzitter, aangezien wij met een tijdelijke verordening zitten die geleidelijk permanent wordt, hoopt de Commissie dat deze verordening, waar u positief op hebt gereageerd, de visserijsector ook die stabiliteit qua perspectieven kan geven, die een sleutelelement is om een economische visie op de hele sector te verkrijgen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

BTW op telecommunicatiediensten
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0376/97) van de heer Cox, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van richtlijn 77/388/EEG met betrekking tot de regeling inzake de belasting over de toegevoegde waarde die van toepassing is op telecommunicatiediensten (COM(97)0004 - C4-0100/97-97/0030(CNS)).

Cox
Mijnheer de Voorzitter, dit is een kort voorstel van de Europese Commissie - van de verslagen waarvoor ik al enkele jaren lang rapporteur ben geweest, is dit wellicht het kleinste. Maar het is ook een van de ingewikkeldste.
De Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid is van mening dat het Commissievoorstel op het goede moment komt en is er in dat opzicht mee ingenomen. Het vormt een zinvolle reactie op de wereldwijde revolutie op het gebied van de telecommunicatie, waardoor in wezen de relevantie en de aard van het bestaande BTW-stelsel dat in deze sector van toepassing is, enigszins achterhaald is. De technologie is het BTW-concept voorbijgestreefd. In het voorstel tracht men een zeer fundamenteel probleem aan te pakken, namelijk dat telecommunicatie-exploitanten in de Europese Unie BTW moeten afdragen voor hun EU-klanten, maar dat exploitanten uit derde landen dat voor hun EU-klanten niet behoeven te doen. Dat was althans het geval op het moment dat het voorstel werd ingediend.
Dat betekende dat er sprake was van een onbillijke marktverstoring ten nadele van de telecommunicatieexploitanten in de EU en tevens dat de lidstaten inkomsten derfden. Het was een dynamisch verlies omdat het om een groeisector gaat en de problemen zullen in de loop der tijd waarschijnlijk toenemen, vooral in de context van de vrije markt waarmee we nu te maken hebben.
De grote urgentie achter het voorstel van de Commissie is echter gedeeltelijk weggenomen door 15 parallelle identieke ontheffingen die de Raad op 17 maart vorig jaar is overeengekomen. De Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid was daarom van mening dat dit enige ruimte geeft om na te denken, een kans om bepaalde vragen en problemen duidelijker op een rij te krijgen en voorts te bezien hoe het oorspronkelijke voorstel van de Commissie, dat wij hebben bestudeerd, kan worden verdiept en hoe hieraan wellicht waarde kan worden toegevoegd.
Het voordeel van het Commissievoorstel was dat er slechts een enkele BTW-registratie voor de dienstverrichters zou zijn. In de praktijk staan hier echter de moeizame en kostbare procedures voor de BTW-teruggave op grond van de achtste BTW-richtlijn tegenover - en het verslag geeft enkele min of meer gedetailleerde voorbeelden. De Commissie heeft zich tegen een omgekeerd belastingmechanisme uitgesproken en het gevolg daarvan is, als we het vraagstuk in detail bekijken, dat klanten, indien zij kopen bij EU-exploitanten uit een andere lidstaat, hun BTWrekeningen moeten voorfinancieren en dan een aantal maanden moeten wachten om hun geld terug te krijgen.
Aangezien de Raad het probleem gedeeltelijk heeft opgelost - al weet ik dat de Europese Commissie voor onze commissie heeft beargumenteerd dat de Raad het probleem voor de langere termijn niet op bevredigende wijze heeft opgelost - denken wij dat de Commissie nu de tijd heeft het voorstel nog eens te overdenken en wellicht een of twee aanvullingen hierop te maken. In de eerste plaats zouden wij een beroep op de Commissie willen doen, de achtste BTW-richtlijn ten aanzien van de omslachtige en kostbare terugvorderingsprocedure te herzien. Het is nu het goede moment om dit bijzondere aandachtspunt op te pakken, waarover de telecommunicatie-exploitanten die met mij, als rapporteur, gesproken hebben en die contact hadden met collega's van de commissie, zich zeer grote zorgen maakten.
Ten tweede, omdat wij nu de vrije markt hebben, omdat de Commissie van mening is dat de ontheffingen van de Raad op den duur niet kunnen standhouden en inderdaad zelfs nog problemen zouden kunnen opleveren met de WHO-voorwaarden. Ik geloof dat het de moeite waard is te proberen exact vast te stellen waar de zwakke punten zitten en waar deze moeten worden opgelost.
Tenslotte hebben wij onderzocht of het wellicht niet juist zou zijn voor de telecommunicatiediensten een nieuw begrip van één enkel BTW-tarief in overweging te nemen. Wij hebben de Commissie gevraagd over deze elementen na te denken en vervolgens een gewijzigd voorstel in te dienen, dat het oorspronkelijke voorstel zou versterken. In wezen komt het erop neer dat de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid positief oordeelt over het voorstel van de Commissie, meent dat wat de Raad heeft gedaan enige extra bedenktijd geeft en graag zou zien dat deze tijd wordt benut om de waarde van het voorstel te verhogen en het begrijpelijker en acceptabeler te maken. Ik wil de Commissie de amendementen aanbevelen.

Read
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde de heer Cox graag geluk wensen met zijn verslag en zijn toelichting hier in dit Parlement. Ik denk dat het een uiterst ingewikkeld onderwerp is dat moeilijk valt uit te leggen. Ik ben bijzonder benieuwd, commissaris, naar uw reactie op de suggesties van de heer Cox. Me dunkt dat zowel het voorstel van de Commissie als dat van de Raad nadelen op korte en middellange termijn heeft. De heer Cox heeft heel duidelijk uitgelegd dat de technologie de BTW-stelsels is voorbijgestreefd. De telecommunicatieexploitanten in de Europese Unie werden in hoge mate gehinderd en hadden te maken met een bijzonder ernstige en nadelige concurrentievervalsing. Wij kunnen heel goed begrijpen waarom de Raad de ontheffingen heeft verleend, die door de heer Cox zijn geschetst.
Op grond van het Commissievoorstel - wijziging van de zesde BTW-richtlijn - zal er een verschuiving van de plaats van belastingheffing plaatsvinden naar de plaats van vestiging van de ontvanger van de diensten, de vestigingsplaats van de klant en niet die van de leverancier, de telecommunicatie-organisatie.
De problemen die de heer Cox heeft vastgesteld, namelijk de moeizame en kostbare BTWterugvorderingsprocedures, waarover ik en veel andere leden veel brieven krijgen, is duidelijk een groot obstakel. Ik denk dat de benadering van de heer Cox juist is, maar ik hoor graag de reactie van de commissaris op de vraag, hoe we kunnen werken aan een definitief BTW-stelsel en hoe we BTW kunnen terugkrijgen zonder onnodige kosten en bureaucratie, alsmede op de vraag naar het effect van de liberalisering van de telecommunicatiesector op de belastinginkomsten - omdat dit een markt is die enorm hard groeit en de fiscale gevolgen voor de ministers van Financiën werkelijk zeer aanzienlijk zijn. Ik zou ook graag het commentaar van de commissaris horen op de gevolgen van de ontheffingen van de Raad.
De heer Cox heeft gemeld dat er conflicten mogelijk zijn, en ik denk dat deze meer dan waarschijnlijk zijn, met de GATT-clausules en de specifieke overeenkomst van de Wereldhandelsorganisatie. Hoewel het voorstel van de Raad op korte termijn zeker stand kan houden - wat in zekere zin iets van de druk op dit Parlement en op de Commissie wegneemt - zal het probleem niettemin eerder groter dan kleiner worden. Duidelijke voorstellen van de Commissie zullen met grote belangstelling door de leden van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid worden ontvangen.

Porto
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie steunt én het verslag van collega Cox én de ingediende amendementen. We staan hier voor een zorgwekkende situatie: benadeling van Europa ten opzichte van de buitenlandse concurrenten. Aldus moeten de ontheffingen worden opgevat waartoe de Raad heeft besloten. Merkwaardigerwijs leidde dit tot een oplossing volgens de logica van het "beginsel van de vestigingsplaats van de ontvanger van de dienst" omdat alleen zo marktverstoringen worden voorkomen, en ook omdat op die manier de problemen worden vermeden die voortvloeien uit het ontbreken van een BTW-harmonisatie en van een regeling voor het clearen van de opbrengsten, die bij een omzetbelasting onontbeerlijk is.
Tenslotte kan men zich afvragen of het niet zal gaan om mogelijkheden die ertoe leiden dat men de aanneming van de definitieve regeling met het "oorsprongsbeginsel" blijft uitstellen, en wanneer zal dan de volledige BTWharmonisatie tot stand komen en zal het veilige clearingstelsel een feit zijn?
Is het in het concrete geval gerechtvaardigd het Commissievoorstel te accepteren met toevoeging van de nieuwe alinea s) aan artikel 9, lid 2, van richtlijn 77/388/ EEG; maar waarbij men de toepassing ervan laat afhangen - waar wij het mee eens zijn - van een aan de Raad en het Europees Parlement voor te leggen verslag waarin de Commissie alle gemaakte vorderingen bij de definitieve regeling, evenals het effect van de liberalisatie van de telecommunicatiesector op de belastingopbrengsten, alsook de waargenomen effecten van de in de tussentijd ingevoerde ontheffingen, tot in bijzonderheden moet uitleggen.

Boogerd-Quaak
Mijnheer de Voorzitter, tot voor kort hebben wij gewerkt met een BTW-regime dat nadelig was voor de Europese concurrentiepositie en voor de telecomaanbieders daarbinnen. Reeds herhaaldelijk is in dit Huis gewezen op de toekomstige problematiek van belastingheffing in deze sector en wij zullen daar, denk ik, nog vaak met elkaar over van gedachten moeten wisselen.
Het verslag-Cox bevat een heldere analyse van de voor- en nadelen van het Commissievoorstel en de tijdelijke regeling die de Raad getroffen heeft. Momenteel wordt gewerkt met vijftien identieke ontheffingen voor alle lidstaten waarmee op korte termijn redelijk te leven valt.
Het huidige Commissievoorstel bevat ook een aantal voetangels en klemmen zoals kostbare procedures om BTW terug te vorderen. Daarom is het met name verstandig om amendement 5 van het verslag van de heer Cox uit te voeren waarbij de Commissie wordt gevraagd om nog eens grondig te kijken naar de problematiek van de vorderingen met betrekking tot een definitieve BTW-regeling zonder onnodige bureaucratie, naar het effect van de liberalisering en het effect van de vijftien beschikkingen en op basis van de analyse die daaruit voortvloeit een nieuwe richtlijn aan dit Parlement en aan de Raad voor te leggen.
Voorzitter, ik denk dat wij ons deze tijd kunnen permitteren om die te benutten om met elkaar tot een goede en sluitende regeling te komen die ook de toets ter kritiek van de volgende WHO-onderhandelingen kan doorstaan.
Mijn fractie heeft volkomen begrip voor de moeilijke situatie waarin de Commissie zich bevindt omdat eigenlijk niemand nog volkomen het wiel heeft uitgevonden om deze problematiek op te lossen. Het verslag-Cox geeft echter aan hoe wij tot een betere oplossing zouden kunnen komen dan thans voorligt en ik denk dat het belangrijk is om wat dat betreft het verslag-Cox te volgen.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie zit als het ware tussen twee problemen: enerzijds het probleem dat wij er nog steeds niet in geslaagd zijn een definitief en werkzaam BTW-stelsel uit te werken. Dat zou inderdaad de ontwikkeling van de interne markt en van de Unie zeer ten goede komen. De heer Cox heeft hier een aantal nadelen uiteengezet die te maken hebben met het feit dat zo'n stelstel ontbreekt. Dat kan tot paradoxale resultaten leiden: bijvoorbeeld dat een buitenlandse aanbieder plots niet meer BTW-plichtig is, terwijl een binnenlandse aanbieder het wel is. Dat is natuurlijk ten zeerste ongewenst en paradoxaal.
Het tweede probleem is de technologische revolutie in dat domein, waardoor het aanbieden van telecommunicatiediensten nog amper plaatsgebonden is, zodat het in feite mogelijk is die diensten planetair aan te bieden. Ik denk dat in deze context het voorstel van de heer Cox bedoeld is om tijd te winnen en dat is wellicht zinvol. Ik meen echter dat wij energiek een oplossing moeten zoeken in de richting van een definitief BTW-beleid, ook om de plaatselijke operatoren betere kansen te geven. Dat zou dan toch enigszins in de lijn liggen van het voorstel voor een richtlijn van de Commissie.

Martinez
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het belang van het verslag van de heer Cox over BTW op telecommunicatiediensten schuilt in het feit dat er een veel ruimere kwestie aan de orde wordt gesteld die alle internationale deskundigen inzake belastingrecht boeit, de studies van de OESO getuigen hiervan. Ikzelf begeleid het proefschrift van een jonge Franse onderzoeker, de heer Huet, over de internationale handel en de belastingwetten hiervan, dat wil zeggen het hele probleem van de belastingontduiking in cyberspace, van een in te voeren belastingstelsel voor de cyberspace, het Internet, de "call back" -diensten, het downloaden van software, de immateriële diensten en van de gedigitaliseerde stromen die men niet kan reguleren of controleren, en van een handel die tegen het jaar 2000 naar verluidt 70 miljard dollar kan bedragen.
De vragen zijn bekend: aan wie moet belasting worden opgelegd? Hoe en waar moet belasting worden geheven? Moeten de belastingregels volledig opgeheven worden? Moet er een specifieke belastingheffing zijn? Is er een mondiale conferentie nodig voor de hele waaier aan belastingen: douanerechten, accijnzen, vennootschapsbelasting en BTW? En wat doen we met alle opties voor de vennootschapsbelasting? Er is een regeling waarin de server als vennootschap op een welbepaalde plaats gevestigd zou kunnen zijn; voor de BTW zijn er de regelingen betreffende de verkoop op afstand, of artikel 9, laatste alinea, van de zesde richtlijn; of artikel 9, lid 2, nog altijd van de zesde richtlijn, betreffende de culturele dienstverlening. Wij kennen het probleem: het voorkomen van concurrentievervalsing.
In het aanvankelijke stelsel bepaalde de dienstverrichter de plaats van belastingheffing, maar dan was er nog sprake van extra- en intracommunautaire concurrentievervalsing. Vervolgens wilde men daarnaast ook het betrekkelijk coherente systeem van de Commissie toepassen op grond waarvan de plaats van belastingheffing bepaald wordt door de klant. Dan kwam er dit voorstel, of, beter gezegd, kwamen in maart 1997 deze oplossingen, die in alle landen zijn toegepast - Frankrijk en Duitsland hebben ze vanaf januari 1997 toegepast, wij hebben in Frankrijk een nationale richtlijn van mei 1997 daarover - maar er doet zich een probleem voor omdat er nu verwarring is over de vestigingsplaats van de dienstverrichter, de plaats van vestiging van de ontvanger van een dienst en het feit of men al dan niet BTW-plichtig is.
Ik denk dat een paneldiscussie nuttig zou zijn. Ik ben niet tegen de voorgestelde overgangsmaatregelen. Ik vraag mij af - eenmaal is geenmaal - of er niet op wereldschaal nagedacht moet worden over een stelsel en of het niet interessant zou zijn de mogelijkheden te bestuderen van een volledige afschaffing van de belastingregels, met alle daarmee gepaard gaande risico's inzake traditionele en virtuele handel, of van een specifieke belastingheffing. Ik ben van mening dat de oplossing wellicht zou kunnen liggen in een grote conferentie die aan deze nieuwe kwestie wordt gewijd, maar in afwachting daarvan vind ik de oplossingen die de heer Cox als overgangsmaatregelen heeft aangedragen, aanvaardbaar.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, collega's, het vervormde en concurrentie verminderende BTWstelsel op telecomdiensten drijft de Europese ondernemingen op het gebied van telecommunicatie naar een positie die slechter is dan in derde landen. Volgens de huidige wetgeving wordt op telecomdiensten belasting geheven op de plaats van vestiging van de dienstverrichter. Dit betekent dat de telecom-aanbieders die binnen de EU opereren wel BTW betalen en die buiten de EU niet. De BTW-jungle is ook binnen de Unie zeer verscheiden, wat de concurrentie ook vervalst.
Een goed functionerende interne markt vereist ook goed functionerende structuren. De harmonisatie van de belastingstelsels is daarom één stap in die richting. De zwaartepunten van de belastingheffing en een gemeenschappelijk BTW-stelsel moeten op Europees en niet alleen op nationaal niveau de aandacht krijgen. In de derde fase van de EMU en bij de verwezenlijking van de gemeenschappelijke munt staat de economie van alle lidstaten in ieder geval onder strikte communautaire controle. Waarom zou dezelfde controle ook niet voor de belastingheffing goed zijn?
Globaal gezien is het grootste probleem van de huidige Europese belastingheffing dat ze steeds meer gericht is op zogenoemde immobiele factoren ofwel op arbeidskracht. Om de een of andere reden wordt gedacht dat arbeidsintensieve bedrijven vermogender zijn, omdat hun belastingheffing vergeleken met bijvoorbeeld geautomatiseerde bedrijven buitensporig is. Werkverschaffing wordt bestraft, terwijl het beloond zou moeten worden. Bij het ontwikkelen van belastingstelsels moet men scheef gegroeide belastingheffing recht buigen. De minimumeis is natuurlijk dat de situatie van arbeidsintensieve bedrijven in ieder geval gelijk is aan die van geautomatiseerde bedrijven.
De Raad heeft een tijdelijk uitzonderingsstelsel aangenomen volgens welke de telecomaanbieders van alle landen rechtstreeks aan de nationale belastingdienst in de lidstaat van de klant BTW betalen. Als een klant echter buiten de Europese Unie is gevestigd, wordt er helemaal geen belasting in rekening gebracht. Een dergelijke misstand nodigt grote telecomdiensten gewoon uit om zich naar de markt van derde landen en naar belastingparadijzen te verplaatsen. Hier moeten we gezamenlijk iets recht zetten.

Monti
Mijnheer de Voorzitter, sedert 1 januari 1998 is de liberalisering van de telecommunicatiediensten een realiteit in de Europese Unie geworden. Het wordt dus tijd dat het reglementeringskader, waarmee deze liberalisering begeleid wordt, afgerond wordt met een BTW-regeling, want zowel onze eigen telecombedrijven als ondernemingen uit andere landen hebben het recht te weten welke fiscale plichten zij in de komende jaren tegemoet kunnen zien. Dat is dan ook het algemene doel van het voorstel.
Verder heeft deze richtlijn twee meer specifieke doelstellingen. Het eerste doel slaat op de wijziging van het territoriale criterium van de communautaire BTW: gepreciseerd moet namelijk worden dat, als een communautaire opdrachtgever een telecomdienst aangeboden krijgt, daar altijd BTW op berekend moet worden, omdat het verbruik immers in de Gemeenschap plaatsvindt. Het tweede specifieke doel is bevestiging te verkrijgen van de huidige regel van de zesde richtlijn volgens welke een communautaire telecommunicatie-exploitant alleen belastingplichtig is in de lidstaat waar hij gevestigd is. Als men hem verplicht om in iedere lidstaat waar hij een klant heeft geregistreerd te staan, dan komt dat er uiteindelijk op neer dat de meeste voordelen van de liberalisering onderuitgehaald worden, omdat hij dan een speciale boekhouding bij moet houden of in elke lidstaat bijstand van een belastingspecialist moet vragen. De logische consequentie van deze regel is dan wel dat wij exploitanten uit derde landen niet mogen discrimineren en van hen eisen dat zij wel geregistreerd staan in alle lidstaten: ook zij moeten kunnen profiteren van het voordeel van een enkele registratie in de Gemeenschap.
Uw rapporteur, de heer Cox, heeft de gevolgen van deze aanpak nauwkeurig tegen het licht gehouden en hij komt met diverse amendementen aandragen in zijn verslag dat door de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid is goedgekeurd. Ik kan u meedelen dat de Commissie geen moeite heeft om de amendementen 1, 3 en 4 over te nemen, maar de amendementen 5, 6 en 7 zijn voor ons niet acceptabel, omdat zij de inwerkingtreding van de ontwerp-richtlijn uitstellen totdat er een verslag uitkomt over elementen die in feite geen verband houden met het huidige voorstel. De vooruitgang naar een nieuw, gemeenschappelijk BTW-stelsel staat namelijk los van de totstandkoming van een belastingstelsel voor telecommunicatiediensten. De liberalisering van deze diensten heeft vast en zeker een minder grote invloed op de BTW-inkomsten dan het uitblijven van een BTWstelsel op het succes van de liberalisering heeft.
De effecten van de ontheffingen die de lidstaten momenteel toepassen, zullen zeker in aanmerking genomen worden zodra de besprekingen in de Raad beginnen, maar wij weten ook dat deze stelsels niet uitgesteld of gegeneraliseerd kunnen worden, gezien de bezwaren en gebreken die eraan kleven, zoals ook de heer Cox heel duidelijk heeft gezegd. Aan de andere kant is het zo dat niet eens gediscussieerd hoeft te worden over de implicaties van de toepassing van één tarief op de telecommunicatiediensten, omdat ik begrepen heb dat het Parlement niet vraagt om invoering van één tarief. Rekening houdend met het feit dat er aan de aanpak van de Commissie als zodanig niet wordt getornd en aangezien er geen concrete suggesties voor verbeteringen zijn, vindt de Commissie het helemaal geen goed idee dat de exploitanten het signaal ontvangen dat het fiscale kader waarmee zij ten volle zouden kunnen profiteren van de liberalisering van de telecommunicatiediensten, met alle voordelen van dien voor onze bedrijven en consumenten, voorlopig nog niet in hun verschiet ligt.
Tenslotte kan de Commissie ook niet akkoord gaan met amendement 2, omdat het geen correcte weergave van de feiten geeft. Maar qua inhoud komt dit amendement in feite terug in wat amendement 4 zegt, waarvan ik al verteld heb dat de Commissie daarmee akkoord gaat.
Men heeft onder meer de Commissie verzocht om uit te leggen waarom het niet mogelijk is de principes waar de vijftien ontheffingen op teruggrijpen, in werking te houden door deze rechtstreeks in de zesde richtlijn op te nemen. Het antwoord staat eigenlijk al in het verslag van de heer Cox. Er zijn drie soorten tegenwerpingen: het voor de ontheffing vereiste systeem is niet uitvoerbaar, de controle levert praktische problemen op en er is een ander kritisch element, waar een paar leden dan ook op gewezen hebben, namelijk dat er een contrast zit tussen het ontheffingsmechanisme en de structuur van de voorwaarden en clausules die door de GATS worden gedicteerd.
Ik sluit mijn relaas af, mijnheer de Voorzitter, geachte leden van het Parlement, met een laatste opmerking. Er wordt nogal eens gezegd dat er geen haast bij is, dat wij toch alle tijd hebben. Nu, eigenlijk is er helemaal niet zo veel tijd, want de ontheffingsregelingen lopen eind 1999 af en het nieuwe wetgevingsplatform zal vóór eind 1998 aangenomen moeten worden, als we er tenminste voor willen zorgen dat het overgenomen wordt door de nationale wetgevingen. Dus misschien zijn onze meningen toch nog wat verdeeld over de spoed die voor deze kwestie vereist is, over de tijd die wij nog ter beschikking hebben.

Cox
Mijnheer de Voorzitter, gezien het late uur wil ik geen enkel wezenlijk punt in dit debat opnieuw aan de orde stellen. Eén opmerking van de commissaris heeft me echter geïntrigeerd en heeft me tot nadenken gebracht over hoe we morgen bij de stemming te werk moeten gaan. Als ik hem goed heb begrepen, zei hij over het onderzoeken van de mogelijkheid een enkel BTW-tarief voor de telecommunicatiesector in te voeren, dat dit uiteindelijk wellicht doelloos is, maar dat het Europees Parlement dit hoe dan ook niet vraagt en aangezien er hiertoe geen voorstel ligt, pakt de Commissie in zekere zin deze mogelijkheid ook niet op. Laat ik de vraag op de man af stellen: het is een hypothese, ik ben de rapporteur en niet het Parlement, maar als het Parlement naar de commissaris zou stappen en zou zeggen: wij willen in een voorstel niet alleen een herziening van de achtste BTW-richtlijn, maar ook een enkel tarief voor de telecommunicatie, kan ik er dan van uitgaan, zoals in het antwoord van de commissaris besloten ligt, dat hij dan positief zou reageren?

Monti
Mijnheer de Voorzitter, in antwoord op de vraag van de heer Cox over belastingharmonisatie: het is waar dat er onder ieder stelsel van belastingheffing op de plaats van vestiging van de leverancier of op de enige plaats van registratie binnen de Europese Unie enige concurrentieverstoring kan voorkomen wegens de verschillen in belastingtarieven tussen de lidstaten. De Commissie zou bereid zijn de toepassing van een uniform tarief voor telecommunicatiediensten voor te stellen, wat niet in het huidige voorstel is opgenomen, en zou een aanwijzing van het Europees Parlement in die richting diepgaand en waarschijnlijk positief kunnen overwegen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 23.07 uur gesloten)

