Dane naukowe dotyczące zmian klimatycznych: wnioski i zalecenia dla procesu decyzyjnego (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem jest sprawozdanie okresowe w sprawie naukowych faktów dotyczących zmian klimatu: wyniki i zalecenia stanowiące podstawę procesu decyzyjnego.
Karl-Heinz Florenz
sprawozdawca. - (DE)Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie urzędujący przewodniczący! Witamy w Parlamencie Europejskim. Co sprowokowało Unię Europejską do założenia komisja tymczasowej do spraw zmian klimatycznych? Zaprezentowanie tego, w jaki sposób Unia Europejska ma zamiar całościowo uporać się z ta kwestią, było słusznym posunięciem. Jeśli chcemy na szczeblu międzynarodowym dopilnować, by ta kwestia uwzględniana była w porządku dziennym - jak to z powodzeniem robi pan Stavros Dimas dla Komisji - musimy określić naszą ideę jako Unia Europejską, jako Parlament; innymi słowy, musimy w tej kwestii określić nasz bilet wizytowy. W końcu Europa musi pokazać, jak radzimy sobie z tą sprawą i jaką przyjmujemy metodę mającą na celu zachęcenia innych krajów i kontynentów do obrania tego samego kierunku. Dlatego też ważne jest rozpoczęcie od naukowego aspektu tej debaty, i właśnie to jest tematem naszych dzisiejszych rozmów.
Skupienie się na tym aspekcie nigdy nie zaowocuje atrakcyjnym sprawozdaniem, ponieważ zajmuje się ono jedynie status quo. Nie jest to przetarg polityczny: tutaj trochę dać, a tam trochę wziąć. Chodzi o skupienie się na faktach. Łączyliśmy te fakty w niezliczonych strategiach tematycznych, podczas których zaprosiliśmy do Brukseli i Strasburga dwóch laureatów nagrody Nobla. Panie przewodniczący! Zorganizował pan doskonałą imprezę i wygłosił pan bardzo istotne przemówienie na temat zmian klimatycznych, co z mojego punktu widzenia było bardzo satysfakcjonujące i co zachęciło mnie do podwojenia wysiłków.
Wysłuchaliśmy opinii niezliczonych ekspertów z organizacji międzynarodowych z całego świata, pod doskonałym przewodnictwem mojego przyjaciela, pana posła Guido Sacconi'ego, który świetnie dawał sobie z tym radę. Zaprosiliśmy także przeciwników, choć niestety nie wszyscy się pojawili; nie chcą oni poddać swojej krytyki międzynarodowej analizie. Krytykowanie w formie pisemnej bez gotowości do poddania krytyki formalnej analizie w żaden sposób nie może być nazwane bohaterskim posunięciem. Z radością przyjąłbym obecność choćby jednego czy dwóch przeciwników gotowych do stanięcia twarzą w twarz z międzynarodową debatą.
Mamy już wiele świetnych dokumentów. W pracę zaangażowany był Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC), a także skonsultowaliśmy się z Organizacją Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa, Programem Środowiskowym Organizacji Narodów Zjednoczonych, konferencją klimatyczną Federalnej Republiki Niemiec i wieloma innymi organizacjami. Rezultatem tych dyskusji są prezentowane dziś państwu fakty. Nie jest to sprawozdanie nacechowane wojowniczo, jak twierdzili niekiedy moi koledzy; jest to sprawozdanie, które ma być podstawą decyzji odnośnie do tego, jak postępować w przyszłości. Argumenty jasno dowodzą, że istnieje naukowy konsensus, który może stać się podstawą postępów naszej pracy. Istnieje zgodność co do oceniania wpływu antropogenicznego; zostało to opisane w pkt. 3. Mamy wystarczające informacje, by stwierdzić, że osiągnięcie strategicznego celu ograniczenia globalnego wzrostu średnich temperatur do nie więcej niż 2°C powyżej poziomu z epoki przedprzemysłowej jest bardzo istotne.
Co więc musimy zrobić w przyszłości? Musimy zabrać siły do trzeciej rewolucji przemysłowej opartej na trzech filarach bezpieczeństwa dla środowiska naturalnego, mianowicie bezpieczeństwa produktu, wymiary społecznego i oczywiście wymiaru gospodarczego. Nie jest to ciężar, ale szansa, którą musimy dalej rozwijać jako naszą wizję.
Jedno jest pewne: debata klimatyczna jest mało istotnym elementem całego problemu. Musimy zaangażować się w debatę na temat zrównoważonego rozwoju. Faktem jest, że w 500 lat roztrwoniliśmy energię, której stworzenie zajęło miliony lat i nie mamy żadnej odpowiedzi na pytanie: jak w przyszłości nasze dzieci i dzieci naszych dzieci mają opracowywać źródła energii?
Jest to ogromna szansa. Potrzebna nam jest odwaga do bycia twórczym. Epoka kamienia łupanego nie zakończyła się tylko dlatego, że nie było już żadnych kamieni. Pozwolę sobie powiedzieć, że epoka kamienna zakończyła się, ponieważ my, politycy, mieliśmy odwagę: odwagę, by wykorzystać szansę, odwagę dla naszych dzieci i dla naszej planety.
(Oklaski)
Przewodniczący
Panie pośle Florenz! Bardzo dziękuję za pańskie uprzejme słowa skierowane do przewodniczącego. Wyrażanie tak pozytywnych uczuć jest raczej wyjątkiem niż regułą. Moja rola tutaj polega na byciu obiektywnym i neutralnym, więc powstrzymam się od uczynienia pewnej uwagi; zazwyczaj pojawia się bardzo mało pochwal, szczególnie ze strony własnego ugrupowania politycznego. Dlatego też to, co wydarzyło się tu tego ranka, było niezwykłym wydarzeniem!
Janez Podobnik
urzędujący przewodniczący. - (SL) Panie przewodniczący, panie pośle Florenz, panie i panowie! Posiadamy dowód na to, że człowiek jest współodpowiedzialny za znaczne zmiany klimatyczne i że zmiany te mają negatywny wpływ na środowisko naturalne i społeczeństwo. Pewne jest, że jeśli nie będziemy działać bezzwłocznie i znacznie nie zmniejszymy emisji gazów wywołujących efekt cieplarniany, w obecnym stuleciu temperatura globalna nadal będzie się podnosić, co doprowadzi do znacznych zniszczeń.
Czwarte sprawozdanie Międzyrządowego Zespołu do spraw Zmian Klimatu opublikowane w Hiszpanii w listopadzie 2007 r. przedstawia najpełniejszą i najbardziej wiarygodną ocenę zmian klimatycznych. Sprawozdanie stwierdza, że nie ma wątpliwości co do tego, że klimat ulega ociepleniu i że wzrost średniej globalnej temperatury w ciągu ostatnich 50 lat był najprawdopodobniej spowodowany antropogeniczną koncentracją gazów wywołujących efekt cieplarniany.
Sprawozdania dotyczące sytuacji, które były publikowane przez IPCC od 1990 r., udowadniają, że w sprawie badań naukowych dotyczących zmian klimatycznych i ich konsekwencji w ciągu ostatnich kilku lat poczyniono znaczne postępy. Można to przypisać pewnej liczbie czynników: nowym dowodom znanych już nam zmian klimatycznych, ciężkiej pracy naukowców i poprawie sposobów rozpowszechniania odkryć naukowych.
Zgodnie z treścią sprawozdania pana posła Florenza, który według nas ujawnia niezwykle interesujące, najnowsze sformułowania dotyczące opisanych już i znanych nam problemów, sytuacja ta daje podstawy do natychmiastowego opracowania i wdrożenia polityki, która przyczyni się do redukcji emisji gazów wywołujących efekt cieplarniany. Właśnie dlatego europejskie głowy państw i rządów zdecydowały w marcu ubiegłego roku o wysłaniu do społeczności międzynarodowej zdecydowanego przekazu, zawierającego zobowiązania do działań na rzecz redukcji emisji gazów cieplarnianych.
Unia Europejska jest zdecydowana wywiązać się z tych zobowiązań za pomocą zintegrowanego podejścia do polityki klimatycznej i energetycznej. Po drugie, należy poświęcić szczególną uwagę efektywności energetycznej, odnawialnym źródłom energii, biopaliwom, wychwytywaniu i przechowywaniu dwutlenku węgla i ogólnie przekształceniu gospodarki w gospodarkę niskoemisyjną.
Panie i panowie! Chciałbym także przypomnieć państwu o ostatniej decyzji Rady Europejskiej. Jak już wspomniałem, w zeszłym roku Unia Europejska przyjęła rezolucję i podjęła zobowiązania na dużą skalę, dotyczące klimatu i polityki energetycznej. Teraz, w 2008 r., nadszedł czas działania.
Podczas konferencji ONZ na temat zmian klimatu, która odbyła się w Bali w grudniu zeszłego roku, nastąpił przełom polegający na rozpoczęciu międzynarodowego procesu negocjacyjnego, który obejmuje zarówno kraje rozwinięte, jak i te rozwijające się. Proces ten został wyznaczony w planie działania z Bali. Unia Europejska jest zdecydowana podtrzymać swoją rolę międzynarodowego przywódcy w dziedzinie zmian klimatycznych i energii, a także utrzymać konieczny impet w negocjacjach w ramach Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych, szczególnie w czasie kolejnej sesji, która odbędzie się w tym roku w Poznaniu. Celem jest dopilnowanie, by w 2009 r. w Kopenhadze osiągnięto ambitne, globalne i zintegrowane porozumienie w kwestii zmian klimatycznych na rok 2012, co będzie zgodne z celami Unii Europejskiej dotyczącymi zobowiązania, że globalna temperatura nie podniesie się o więcej niż dwa stopnie. Unia Europejska przyczyni się znacznie do tego poprzez osiągnięcie celów wytyczonych podczas wiosennego spotkania Rady Europejskiej w 2007 roku.
Kluczowym wyzwaniem jest przekształcenie w bezpieczną i stabilną gospodarkę niskoemisyjną przeprowadzone w taki sposób, by było to zgodne z bezpiecznym i stabilnym rozwojem Unii Europejskiej, jej konkurencyjnością, pewnymi dostawami energii, bezpieczeństwem żywnościowym oraz stabilnością w dziedzinie finansów publicznych.
Stavros Dimas
Panie przewodniczący, panie i panowie! Dziękuję za dzisiejszą możliwość przedyskutowania sprawozdania okresowego Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych, przedstawionego przez pana posła Florenza. Gratuluję mu doskonałej pracy.
Sprawozdanie potwierdza poparcie Parlamentu Europejskiego dla ambitnej polityki Wspólnoty dotyczącej zwalczania zmian klimatycznych. Panie przewodniczący! Pozwolę sobie wykorzystać te okazję i podziękować wszystkim panom posłom i paniom poseł do Parlamentu Europejskiego za ich ciągłe wsparcie i znaczny wkład w promowanie naszej polityki w dziedzinie klimatu poprzez podnoszenie publicznej świadomości i informowanie panów posłów i pań poseł z innych krajów. Panie przewodniczący! Chciałbym także podkreślić rolę, jaką odegrał pan w promowaniu polityki Unii Europejskiej dziedzinie klimatu. Jestem pewien że zarówno pan, jak i panowie posłowie i panie poseł do Parlamentu Europejskiego będą kontynuować swoje wysiłki z takim samym poświęceniem, tak abyśmy w ciągu dwóch lat osiągnęli porozumienie przed spotkaniem w Kopenhadze w 2009 roku. Wtedy będziemy mogli efektywnie zmierzyć się z ogromnym zagrożeniem dla tej planety. Zarówno w UE, gdzie dyskusje na temat pakietu działań klimatycznych i energetycznych są coraz bardziej nasilone, jak i w negocjacjach międzynarodowych, musimy dokonać przeglądu wszystkich naszych źródeł i współpracować najlepiej jak potrafimy. Musimy wykorzystać przewagę UE, pamiętając o konferencji w Kopenhadze w grudniu 2009 roku.
Do zgody w kwestii ważnych decyzji podjętych w Bali przyczyniły się dwa czynniki: pozycja Europy jako światowego lidera w zwalczaniu zmian klimatycznych i naukowe odkrycia Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC). Dzięki tym odkryciom wielu światowych przywódców zrozumiało, że rzeczywiście istnieje pilna potrzeba podjęcia działań. Te sprawozdania naukowe pozwoliły obywatelom i przywódcom światowym, w tym także posłom i posłankom z różnych krajów, lepiej zrozumieć skalę wyzwania i poważne zagrożenia, z którymi będziemy musieli się mierzyć, jeśli teraz nie podejmiemy działań. Uważam, że prawie wszyscy zgadzamy się z naukowo udowodnionym faktem, że konieczne są pilne, odważne działania na rzecz walki ze zmianami klimatycznymi. Działania te zostały streszczone w sprawozdaniu, które leży tuż przed nami. Sprawozdanie to pokazuje wyraźniej niż kiedykolwiek przesłanie naukowe podane przez IPCC i inne źródła w 2007 roku.
Przez wiele lat ciągnęła się spowodowana sceptycyzmem debata na temat: "Czy zmiany klimatyczne są spowodowane działalnością człowieka?”, co nie pozwalało na podjęcie działań. Teraz debata ta dobiegła końca. Nie oznacza to, że odpowiedziano na wszystkie pytania ani też że rozumiemy każdy szczegół; wiemy jednak wystarczająco dużo, by wnioskować, że szybkie zatwierdzenie ambitnych działań leży w naszym interesie, zarówno z punktu widzenia bezpieczeństwa energetycznego, jak i gospodarczego, środowiskowego i społecznego. Nie tylko nie stać nas na luksus czekania, ale także, co gorsze, nasz czas jest ograniczony. Jeśli mamy ograniczyć globalne ocieplenie o 2°C, próg, powyżej którego tracimy zdolność do ograniczenia czy odwrócenia wpływu środowiskowego, emisja gazów cieplarnianych powinna osiągnąć szczytową wartość w ciągu 10 do najwyżej 15 lat.
By w długim okresie nie przekroczyć 2°C, globalna emisja powinna w 2050 r. zostać zredukowana do 50% poziomu z lat 1990-tych. Aby to osiągnąć, konieczne są radykalne zmiany w sposobie pozyskiwania i wykorzystywania energii. Musi nastąpić globalne przekształcenie w niskoemisyjny typ gospodarki, co wymaga małych, ale istotnych zmian w wielu aspektach codziennego życia. W skrócie - potrzebna jest nam zielona rewolucja.
W sprawozdaniach IPCC wyraźnie zostało stwierdzone, że nawet podejmując ambitne działania mające na celu redukcję emisji, nie unikniemy poważnych zmian klimatycznych. Dlatego też społeczność międzynarodowa musi być gotowa, by sobie z nimi poradzić. Z tego powodu konieczne będzie wsparcie, szczególnie najsłabszych państw rozwijających się, które zetkną się z największymi problemami.
Teraz zajmę się negocjacjami z ONZ. Wiemy, że mamy do dyspozycji bardzo mało czasu, ponieważ naszym nadrzędnym priorytetem jest osiągnięcie porozumienia w Kopenhadze w 2009 roku. Podpisanie znaczącego, wszechstronnego porozumienia, które sprosta ambitnym celom wyznaczonym przez odkrycia naukowe, jest dużym wyzwaniem. Przekonanie naszych partnerów do podpisania tego ambitnego porozumienia jest naszym celem i wymagać będzie tytanicznego wysiłku. Tak więc UE musi pozostać wierna swojej skutecznej jak dotąd strategii. Oznacza to, że musimy najpierw osiągnąć dobre rezultaty u siebie i pokazać naszym międzynarodowym partnerom, że podjęcie ambitnych działań nie jest sprzeczne z ich interesami, ani nie utrudnia rozwoju ekonomicznego.
Jednym z naszych wyzwań będzie zapewnienie udziału krajów rozwiniętych w redukcji emisji gazów wywołujących efekt cieplarniany do poziomów odpowiadających dwu°stopniowemu progowi. Oznacza to obniżenie o 25-40% ich emisji do 2020 r. w stosunku do poziomu z lat 1990-tych. Nie będę owijał w bawełnę. Wzywamy Stany Zjednoczone, by stanęły na wysokości zadania; zamiast utrudniać postęp, muszą go wspierać. Jak można było się zorientować podczas ostatniej wizyty w Stanach Zjednoczonych, trwające obecnie dyskusje zaczęły toczyć się w dobrym kierunku, jednak nadal oczekujemy od nich znacznie więcej.
Pracując z krajami rozwiniętymi, musimy jednocześnie starać się namówić do podjęcia zobowiązań dotyczących redukcji kraje rozwijające się, szczególnie te bardziej rozwinięte. Istnieją różne możliwości zredukowania emisji; pociągają za sobą korzyści dodatkowe dla bezpieczeństwa energetycznego, zdrowia ludzkiego i ogólnego rozwoju. Działania w tym kierunku muszą być przewidziane i popierane przez mające nastąpić w 2009 roku porozumienie. Wydaje mi się, że tutaj również postępujemy w dobrym kierunku. Istnieje coraz większa świadomość konieczności podjęcia kroków mających na celu walkę ze zmianami klimatycznymi. Jednocześnie widoczne stają się dodatkowe korzyści, zarówno w kwestii zabezpieczania energii, zdrowia ludzkiego, jak i rozwoju gospodarczego; okaże się to nie tylko zabezpieczeniem, ale także przyniesie korzyści.
Ostatnia wizyta przedstawicieli Komisji w Chinach potwierdziła, że nasi chińscy koledzy są w pełni świadomi naglącej konieczności podjęcia wewnętrznych działań. Niektóre z tych działań zostały już zainicjowane, a Chiny mają zamiar kontynuować swoje wysiłki. Musimy wspierać ich działaniami dwustronnymi i wielostronnymi. W ciągu najbliższych miesięcy i nadchodzącego roku możemy mieć wiele okazji do tego, aby przekazać nasze przesłanie. Odbędą się, na przykład, konferencje G8 i G8+5, podczas których prezydencja japońska skupi się na zmianach klimatycznych. Dalsze możliwości zapewni inicjatywa pod auspicjami ONZ dla czołowych gospodarek świata i różne programy dwustronne UE dotyczące zmian klimatycznych. Wykorzystamy wszystkie te okazje. Powinniśmy przekonać naszych partnerów, że należy podjąć pilne działania i wyznaczyć rozsądną, realną politykę w zakresie energii i zmian klimatycznych. W naszych staraniach musimy systematycznie podkreślać odkrycia naukowe stanowiące podstawę naszych działań; musimy nieustannie odwoływać się do konsekwencji braku działań czy działań nieodpowiednich.
Jak wiemy, wspólna wizja ma być przedmiotem negocjacji w kontekście mapy drogowej z Bali. Ważne jest, aby wizja ta była negocjowana na bazie wiarygodnych naukowych opinii, które są w naszym posiadaniu. Musimy nalegać, aby negocjacje były przeprowadzane w świetle odkryć naukowych. Jestem pewien, że w przekazaniu tej wiadomości naszym partnerom, naszym obywatelom i ich przedstawicielom parlamentarnym mają państwo do odegrania rolę równie ważną jak Komisja.
Joseph Daul
w imieniu grupy PPE-DE. -(FR)Panie przewodniczący, panie komisarzu! Przepraszam za spóźnienie, ale jechałem wolno, aby chronić środowisko.
Nasza główna debata dotyczy danych naukowych na temat zmian klimatycznych. Po pierwsze, chciałbym podziękować mojemu koledze, panu posłowi Karlowi-Heinzowi Florenzowi za wyjątkową pracę i nieustanne poświęcenie dla sprawy.
Panie i panowie! Ustalono fakty naukowe dotyczące zmian klimatycznych. Według większości ekspertów nie możemy juz mieć żadnych wątpliwości co do tego, że globalne ocieplenie jest rzeczywistością i że dzieje się tak przede wszystkim z powodu działań człowieka. Kilku dysydentów kwestionuje prawdziwość tego zjawiska, nie przedstawiając jednak żadnego dowodu na poparcie swojej tezy. Sprawozdanie naszej komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych jest pierwszym etapem procesu, który doprowadzi do poszukiwania rozwiązań.
Prawie wszyscy zgadzamy się, że wzrost temperatury globalnej należy ograniczyć do dwóch stopni ponad poziomem przedprzemysłowym, pamiętając jednak, że naszym celem powinien być wzrost poniżej dwóch stopni. Debata na temat zmian klimatycznych nie może sprowadzać się do wojny statystyk. Mówiąc o klimacie, mamy na myśli roztapianie arktycznej pokrywy lodowej, pustynnienie, globalne ocieplenie, wypieranie gatunków zwierzęcych i szczególnie zjawiska, które mogą mieć katastrofalne konsekwencje dla wysiedleń ludności.
Jest to duże wyzwanie dla całej ludzkości. Najbardziej dotkniętymi regionami są najbiedniejsze kraje Afryki, Azji, Ameryki Środkowej i Łacińskiej, gdzie przewidywana jest migracja środowiskowa. Wraz z początkiem skrajnych warunków klimatycznych pojawia się nowy rodzaj uchodźcy. Nie będą to już uchodźcy polityczni ani ekonomiczni; będą to uchodźcy klimatyczni. Istnieje także ryzyku kryzysu żywnościowego, ponieważ będzie coraz mniej ziemi, którą można uprawiać. Kiedy zacznie brakować wody pitnej, pojawią się napięcia, a podczas walki o kontrolę nad zasobami mogą wybuchać wojny.
Spoczywa na nas ogromna odpowiedzialność. Nie jest to tylko kwestia poddawania w wątpliwość zjawiska zmian klimatycznych, ale wspólnej pracy nad znalezieniem i wdrożeniem rozwiązań. Pakiet działań w dziedzinie energii i zmian klimatu zaprezentowany przez Komisję w styczniu jest także omawiany przez Parlamentarną Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz Komisję Przemysłu, Badań Naukowych i Energii: kwoty emisji gazów, wspólne dźwiganie brzemienia klimatycznego, gromadzenie węgla oraz odnawialne źródła energii.
Członkowie grupy PPE-DE w tych komisjach i cała grupa PPE jest bardzo w to zaangażowana. Spodziewamy się wielu takich debat i jesteśmy zdecydowani współpracować w celu osiągnięcia kompromisu już przy pierwszym czytaniu. Ważne jest, aby Parlament i Rada osiągnęły porozumienie przed wyborami europejskimi.
Panie i panowie! Unia Europejska przyjęła rolę przywódcy w walce ze zmianami klimatycznymi względem swoich partnerów międzynarodowych i musi utrzymać tę rolę. Jeśli nie potraktujemy poważanie naszej roli i nie będziemy zachęcać USA i innych krajów, takich jak Chiny i Indie, o których wspomniał pan komisarz, by przyłączyły się do walki ze zmianami klimatycznymi, któż to uczyni?
Europa musi być zjednoczona i gotowa do działania podczas Światowej Konferencji w Poznaniu w grudniu 2008 r., co będzie miało wpływ na porozumienie, które mamy nadzieję podpisać w Kopenhadze w grudniu 2009 roku. Jest to wyzwanie dla całego świata, ale Europa jest na tyle silna, by przekonać swoich partnerów do przyłączenia się do walki; musimy podjąć kroki, aby przygotować przyszłość dla naszych dzieci i wnuków.
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE. -(DE)Panie przewodniczący! To Grupa Socjalistyczna przedłożyła wniosek, aby ustanowić Komisję tymczasową do spraw zmian klimatycznych. Kiedy złożyliśmy ten wniosek, byliśmy przekonani, że jesteśmy w decydującej fazie polityki europejskiej i międzynarodowej. Oczekujemy od tej Komisji herkulesowego wysiłku, nie tylko w tej Izbie.
Sprawy, którymi się zajmuje - należy to powiedzieć wprost - są wręcz monumentalnym zadaniem: zadaniem, jak to mówimy po niemiecku, na całe stulecie. W rzeczy samej są to kwestie, które muszą zostać rozwiązane w tym stuleciu; jeśli nam się to nie uda, przyszłe pokolenia wiele stracą. Dlatego też z radością przyjmuję fakt, że debata ta ujawniła w przeważającej części zgodność wśród posłów do PE.
Dlatego też chciałbym przyłączyć się do podziękowań dla pana posła Karla-Heinza Florenza, który, jako członek innej grupy parlamentarnej, występuje w roli sprawozdawcy i przedstawił sprawozdanie, którego treść, jako Grupa Socjalistyczna, bardzo popieramy. Jestem także wdzięczny za to, że pan poseł Karl-Heinz Florenz i mój kolega, pan poseł Guido Sacconi są dwoma osobami wspólnie sterującymi Komisją, co według mnie jest dobrym znakiem i pozwoli nam uzyskać wyniki na podstawie porozumienia. Pytanie, które niewątpliwie się pojawi, brzmi: czy nadal będziemy w stanie razem pracować, kiedy zaczną się rozmowy w kluczowych kwestiach dotyczących kierunku politycznego, który powinniśmy obrać, jak również kiedy zaczniemy omawiać szczegóły?
Dlatego też chciałbym podkreślić dwa lub trzy możliwe punkty zapalne, z którymi będziemy musieli sobie poradzić. Nie chcę wchodzić w szczegóły sprawozdania, które jest naprawdę świetne; zwrócę jedynie uwagę na jeden przykład. Kilka lat temu byliśmy bardzo entuzjastyczni, kiedy oświadczyliśmy, że ograniczenie emisji CO2 będzie się wiązało z odejściem od ropy naftowej w kierunku zasobów odnawialnych. Powiedzieliśmy, że rozwiązaniem są biopaliwa, jednak w tamtym czasie nikt nie zdawał sobie sprawy z faktu, że wykorzystanie gruntów uprawnych do upraw energetycznych może doprowadzić do braku pól uprawnych pod uprawę żywności.
Kiedy kilka lat temu w Meksyku doszło do zamieszek w wyniku nagłego braku mąki kukurydzianej lub też znacznego wzrostu jej cen, my - a przynajmniej ja - nie skojarzyliśmy ze sobą tych wydarzeń. Dziś wiemy już, że musimy rozwiązać problemy energetyczne i klimatyczne, jak również walczyć z głodem na świecie. Musimy pogodzić te dwa aspekty, a jest to tylko mały wskaźnik tego, że zabieramy się za zadanie interdyscyplinarne, które będzie wymagać pójścia na kompromis we wszystkich aspektach.
Europa jest kontynentem przemysłowym. Za zniszczenie klimatu odpowiedzialne są struktury przemysłowe, które zostały ustanowione na przestrzeni 50 czy 60 lat. Potrzebna jest zmiana kursu, jednak wszyscy musimy zrozumieć, że struktury przemysłowe ustanowione ponad 50 lub 60 lat temu nie mogą zostać zmienione w ciągu dwóch tygodni jedynie za pomocą rezolucji parlamentarnej. Potrzebny jest czas, tak więc w ambitnych celach, które sobie wyznaczyliśmy, będziemy musieli znaleźć kompromis.
Pan komisarz Dimas ma rację; nie mamy czasu do stracenia. Musimy znaleźć kompromis pomiędzy tymi ambitnymi celami z jednej strony, a tym, co jest wykonalne w kwestii zmiany kursu z drugiej. Oba te aspekty są bardzo istotne i oba wymagają racjonalnego podejścia nastawionego na kompromis. Dlatego też cieszy mnie fakt, że prezydencja francuska powiedziała, że jest skłonna spróbować osiągnąć pewne rezultaty do końca roku. Jeśli w Radzie jest taka sama skłonność do kompromisów i takie zaangażowanie, jakie widać tutaj w Parlamencie, jest to powód do optymizmu. Jednakże jeśli w Radzie napotkamy to samo stanowisko co zawsze, stracimy tylko czas.
Odnoszę wrażenie, że zarówno Parlament, jak i Komisja wykazują pełną gotowość. Jeśli wykaże ją także Rada i jeśli wszystkie instytucje europejskie będą pracować razem, przed wyborami europejskimi uda nam się osiągnąć to, o czym mówił pan poseł Daul, mianowicie zasygnalizowanie społeczeństwu, że głowy państw i rządów zgadzają się z ogólnymi wytycznymi politycznymi, podczas gdy Parlament Europejski zajmuje się szczegółami. Podział pracy jest zgodny z przyjętym zwyczajem, co zapewni mu nareszcie widoczność.
(Oklaski)
Graham Watson
w imieniu grupy ALDE. -Panie przewodniczący! Nawet jeśli sprawozdanie Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych stwierdza rzeczy oczywiste, nie jest to nic złego. Potwierdza on czarno na białym to, co większość z nas od pewnego czasu uznawała za prawdziwe. Nauka o zmianach klimatycznych jest niewymienna. Zmarzlina i pokrywa lodowa topią się, temperatura i poziom morza się podnosi, głównie z powodu działalności człowieka. Zaniedbanie w działaniu będzie oznaczało, że ludzkość pędzi w kierunku, z którego nie będzie powrotu.
Terminy dla polityki klimatycznej nie są wyznaczane przez Unie Europejską, ani przez społeczność świata: wyznacza je natura. Bilans jest taki, że - pomimo zobowiązań podjętych w Kioto - globalna emisja gazów wywołujących efekt cieplarniany rośnie szybciej niż kiedykolwiek, do 25% rocznie od 1990 roku. Niektórzy naukowcy twierdzą, że stężenie CO2 przekroczyło dopuszczalny poziom. Wszyscy zgadzają się, że otwierająca się przed nami niepowtarzalna okazja ustabilizowania emisji i ograniczenia wzrostu temperatury do dwóch stopni powyżej poziomu przedprzemysłowego zakończy się w ciągu siedmiu lat.
Państwa demokratyczne specjalizują się w zarządzaniu kryzysami. Często stawia się czoło poważnym problemom dopiero wtedy, kiedy nie ma innego wyjścia, jak stwierdził pan poseł Karl-Heinz Florenz w swoim doskonałym sprawozdaniu; musimy zredukować emisję gazów nie o 20%, ale o 40%, w zależności od tego, jakie porozumienie z krajami trzecimi uda się osiągnąć w Kopenhadze w przyszłym roku.
Inne kraje znacznie zanieczyszczające środowisko naturalne, takie jak Chiny i USA, przesyłają nam pozytywne informacje na ten temat. Pekin wykazał chęć negocjowania podczas szczytu ONZ w Bali, a trzech kandydatów prezydenckich w USA jest zaangażowanych w walkę ze zmianami klimatycznymi. Musimy - wobec braku dalszych dowodów i korzystając z dostępnych zasobów - zatwierdzić pakiet zmian klimatycznych. Wyrażam uznanie dla pracy, którą w tej dziedzinie wykonali moje koleżanki i koledzy posłowie Lena Ek, Chris Davis i Vittorio Prodi.
Musimy także podwoić nasze wysiłki w promowaniu czystej energii - a niezwykłe jest to, że wiemy jak. Produkowanie energii słonecznej na pustyniach jako dodatku do dostępnych źródeł odnawialnej energii w Europie mogłoby za jednym zamachem przyspieszyć proces redukcji emisji CO2. Oparte na wynikach satelitarnych badania Niemieckiego Centrum Aeronautyki właśnie wykazały, że wykorzystując mniej niż 0,3% obszarów pustynnych Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej, można wygenerować ilość energii o wysokim napięciu wystarczającą do zaspokojenia obecnych i przyszłych potrzeb Europy, Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej.
Nie jest to kosmiczna technologia. W Kalifornii stosuje się ją od 20 lat. Obecnie w Hiszpanii i Maroko budowane są zakłady przemysłowe mające to samo na celu.
Jeśli udałoby się nam zebrać siły i odwagę, moglibyśmy odejść od gospodarki opartej na ropie naftowej i jednocześnie zapewnić miejsca pracy, wodę pitną i lepszą infrastrukturę osobom najbardziej odczuwającym ciężar zmian klimatycznych. Moglibyśmy walczyć ze zmianami klimatycznymi bez konieczności wyłączania świateł.
Naszym celem powinno być zrobienie czegoś konkretnego i nie ograniczanie się do słów, zainwestowanie pieniędzy w wysokonapięciową energię słoneczną i termalną, a kapitału politycznego w relacje międzyludzkie w rejonie morza Śródziemnego, by stało się to możliwe. Nie moglibyśmy znaleźć lepszej argumentacji do negocjacji z ONZ w celu uzyskania stopniowego porozumienia międzynarodowego w Kopenhadze.
(Oklaski)
Rebecca Harms
w imieniu grupy Verts/ALE. -(DE)Panie przewodniczący! Chciałabym podziękować panu posłowi Karlowi Heinzowi Florenzowi za bardzo dobrą współpracę w komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych. Jeśli weźmiemy pod uwagę sprawozdanie pana posła Florenza i powiemy: "to jest obecna sytuacja w debacie na temat polityki klimatycznej w Parlamencie Europejskim”, moglibyśmy dojść do wniosku, że wśród posłów i posłanek do Parlamentu Europejskiego istnieje cudowny "klimat”; przeczy temu fakt, że w rzeczywistości - jak Bracia Be ze słynnej kreskówki, których w Niemczech nazywamy "Pogromcami czołgów” - w tym samym miejscu i w tym samym czasie realizowana jest zupełnie inna polityka!
Niestety wraz w komisją tymczasową do spraw zmian klimatycznych, w Parlamencie Europejskim politykę klimatyczną realizują także inne komisje: Komisja Przemysłu, Komisja Ochrony Środowiska i Komisja Rozwoju. W komisjach tych nasi koledzy osiągają bardzo różne rezultaty; nie wysnuwają oni wniosków, że jesteśmy na początku "zielonej” rewolucji, drugiej lub trzeciej rewolucji przemysłowej.
Pozwolę sobie przytoczyć kontrowersję dotyczącą przepisów w kwestii emisji CO2 jako przykład. To, co obecnie przedstawia w tym kontekście pan poseł Lagen, sprawozdawca Komisji Przemysłu, nie ma nic wspólnego z ambitną polityką klimatyczną ani z próbą zagwarantowania bezpieczeństwa energetycznego poprzez wydajne technologie, które zalecamy dla przemysłu samochodowego w Europie. Ambitny plan postulowany przez pana posła Dimasa był przez ostatnie półtora roku konsekwentnie blokowany przez różne mniejszości w Parlamencie Europejskim.
Chciałabym wiedzieć, co stało się z duchem szerszej debaty na temat klimatu w kontrowersyjnej sprawie dotyczącej samochodów. To nie moja grupa powinna bić się w piersi; ci, którzy hamują, znajdują się w innych grupach w tej Izbie.
Pozwolę sobie uczynić jeszcze jedną uwagę: handel emisjami będzie bardzo ważną kwestią w Poznaniu i Kopenhadze. Komisja powinna dopilnować, abyśmy w Europie osiągnęli 20% redukcję. Jest to propozycja uczyniona przez panią kanclerz Angelę Merkel w czasie prezydencji niemieckiej; jak tylko Komisja przedstawi wniosek dotyczący handlu emisjami, posłowie do PE podejmą działania, jednak znów parlamentarne ramię przemysłowego lobby w Europie sprawi, że negocjacje skupią się nie na osiągnięciu ambitnych celów związanych z redukcją, ale na odstępstwach od nieustalonych jeszcze reguł.
Sprawozdanie pana posła Florenza jest dobrym sprawozdaniem. Pozostaje jednak faktem, że to, nad czym dzisiaj głosujemy, nie ma nic wspólnego z polityką klimatyczną w Parlamencie Europejskim.
Liam Aylward
w imieniu grupy UEN. -Panie przewodniczący! Ja także chciałbym dołączyć się do gratulacji dla pana posła Florenza i powiedzieć, że mamy szczęście, że debacie tej przewodzi człowiek tak zdolny; chciałbym także wyrazić uznanie dla tego, co już nam przedstawił. Często oskarża się nas o to, że nasza instytucja jest oddalona od rzeczywistości, nie utrzymuje kontaktu z obywatelami, jednak w tym przypadku UE pracuje dla swoich obywateli. To nie przypadek, że 95% obywateli europejskich wierzy w doniosłość ochrony środowiska naturalnego. Ponad dwie trzecie uważa, że polityka dotycząca zmian klimatycznych powinna być inicjowana na szczeblu europejskim.
Mój kraj, który jest małą wyspą, nie może samodzielnie rozwiązać czy stawić czoła zmianom klimatycznym, podobnie jak nie jest w stanie uczynić tego żaden inny kraj. W zreformowanym traktacie, który jest obecnie w moim kraju istotnym przedmiotem rozmów, Unia Europejska naszkicowała działania, które, podjęte razem przez 27 państw członkowskich, umożliwią walkę ze zmianami klimatycznymi. Unia Europejska umożliwiła przełom w porozumieniu ONZ w Bali w grudniu ubiegłego roku, a wszystkie strony uznały konieczność szybkiego działania.
Musimy zaakceptować stojące przed nami trudności; dowody naukowe są przytłaczające. Zmiany klimatyczne są poważnym zagrożeniem globalnym. Poniesiemy znaczne koszty. Czy jesteśmy gotowi poświęcić nie tylko nasz klimat i naszą planetę, ale także nasze gospodarki? Brak działania doprowadzi w końcu do strat wysokości jednej piątej rocznego produktu krajowego brutto, a działanie oznacza wydatki rzędu jednego procenta.
Czy jesteśmy skłonni doprowadzić nasz klimat do punktu bez powrotu? Naukowcy już biją na alarm, że ostatnia dekada była najcieplejsza w historii i że rok 2007 był jednym z dziesięciu najcieplejszych lat. Nie zapominajmy o naszych celach i osiągnięciach z Bali. Musimy kontynuować opracowywanie mapy drogowej spójnych rozwiązań problemu zagrożenia zmian klimatycznych, jednocześnie pilnując, by pośród priorytetów państw członkowskich znajdowała się elastyczność.
Jens Holm
w imieniu grupy GUE/NGL. -(SV) Treść tego sprawozdania jest właściwa, jednak chciałbym zobaczyć konkretne działania przeciwstawiające się zmianom klimatycznym. Oczywiście pomimo tego sprawozdanie to ma poparcie grupy GUE/NGL.
Ze sprawozdania dowiedzieliśmy się, że globalna emisja wzrosła o 70% w latach 1970 - 2004, że ostatnia dekada była najcieplejsza w historii i że stoimy w obliczu kilku punktów krytycznych, na przykład topnienie pokrywy lodowej na Grenlandii. Wzywamy więc zmniejszenia emisji w UE o 60-80% do 2050 roku. Wzywamy do oznakowania pod względem szkodliwości dla klimatu produktów konsumenckich i do działań mających na celu przeciwstawienie się znacznej emisji gazów wytwarzanych przez UE poprzez import z innych krajów. Nawołujemy też do zmiany z stylu życia.
Wszystko to jest odpowiednie, ale musimy także ułatwić ludziom życie w przyjazny dla środowiska sposób. Powinniśmy, na przykład, jeść mniej mięsa i mniej podróżować samochodem i latać samolotami. Niestety, UE w znaczny sposób dotuje przemysł mięsny. UE dotuje również budowę autostrad, co prowadzi jedynie do wzmożonego ruchu. Nasze środki mające na celu zmniejszenie liczby osób latających samolotami są także niezbyt odpowiednie. Jeśli my, politycy, nie stworzymy bezpiecznego dla środowiska i trwałego systemu, nie będziemy wiarygodni, nakłaniając obywateli do zmiany stylu życia.
Jak już powiedziałem, powinniśmy posunąć się dalej. Musimy podjąć bardziej konkretne działania, które wprowadzą zmiany, a także musimy mieć wyższe cele redukcji. Musimy być także bardziej samokrytyczni i kwestionować dominujący w UE porządek gospodarczy. Przecież obowiązkiem UE jest tworzenie kompletnego rynku wewnętrznego i stały wzrost. Prowadzi to jedynie do wzmożonego transportu, co nie jest przyjazne dla środowiska naturalnego.
Johannes Blokland
w imieniu grupy IND/DEM. -(NL) Po pierwsze dziękuję sprawozdawcy, panu posłowi Florenzowi, za wyczerpujące sprawozdanie, które dziś przed sobą mamy. Dobrze jest mieć wszystkie istotne informacje na temat zmian klimatycznych zebrane w jednym sprawozdaniu. Może ono być pożytecznym krokiem w kierunku końcowego sprawozdania Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych. Nie mam nic do dodania w tej kwestii, tak więc nie przedstawiłem żadnych poprawek.
Chociaż dużo już wiadomo w kwestii zmian klimatycznych, konieczne są dalsze badania, ponieważ wiele parametrów jest nadal nieznanych. Sprawozdanie to stanowi aktywny początek dodatkowych badań naukowych.
Nie mogę poprzeć między innymi poprawek pana posła Březiny, o ile w ogóle są one dopuszczalne. W kwestii poprawek pani posłanki Doyle i innych, przychylę się do zdania sprawozdawcy. Na koniec chciałbym życzyć panu posłowi Florenzowi szczęścia w przygotowywaniu ostatecznej wersji sprawozdania.
Jana Bobošíková
Panie przewodniczący! Sprawozdanie, które dziś omawiamy, jest symbolem arogancji i zaślepienia Parlamentu. Jest on niebezpiecznie blisko stłumienia wolności, demokracji i solidarności z najsłabszymi osobami społeczeństwa. Nie ma nic gorszego w kwestii wolności poglądów niż utrzymywanie, że tylko jedna opinia naukowa jest słuszna, i potępianie innych poglądów. Nie ma nic gorszego w kwestii demokracji niż udzielanie politycznego błogosławieństwa takim opiniom i próba kontrolowania zgodnie z nimi życia obywateli. Nie ma nic gorszego w kwestii solidarności ze słabszymi niż napełnianie baków artykułami żywnościowymi i przyglądanie się, jak ludzie umierają z głodu. Taka polityka nie uratuje planety. Jedynymi wygranymi będą producenci dotowanego rzepaku i wytwórcy elementów wiatraków. Biorąc pod uwagę, że sprawozdanie próbuje stłumić wymianę poglądów, narzuca wyniki badań naukowych i pomija potrzeby najbiedniejszych w społeczeństwie, w żadnym wypadku nie uzyska ono mojego poparcia. Uważam, że Komisja tymczasowa do spraw zmian klimatycznych powinna zostać natychmiast rozwiązana. Na zakończenie chcę powiedzieć, że pochodzę z Republiki Czeskiej i z dumą mogę oświadczyć, że, w przeciwieństwie do innych polityków, myślenie prezydenta Václava Klausa nie ociepliło się, a jego mózg nie stał się bardziej zielony.
Przewodniczący
Pani posłanko Bobošíková! Bardzo dziękuję. W przyszłości bardziej się postaram, aby poprawnie wymówić pani nazwisko. Myślę, że wszyscy się uczymy, nie tylko pan przewodniczący, ale także mówcy. Bardzo pani dziękuję, pani posłanko.
Cristina Gutiérrez-Cortines
Panie przewodniczący! Chciałabym podziękować Karlowi-Heinzowi Florenzowi i całej grupie roboczej za skłonienie do współpracy naukowców wysokiego szczebla Wydaje mi się, że po raz pierwszy naukowcy pracowali ramię w ramię z posłami w tej Izbie. Jest to atut, którego nie należy odrzucać, ponieważ jasne jest, jak to stwierdzili naukowcy, że stajemy twarzą w twarz z niezwykłą niepewnością dotyczącą zmian klimatycznych. Innymi słowy, nauka czyni postępy i zmienia opinie, tak więc nie możemy traktować nauki jako prawdy absolutnej. Co to oznacza? Oznacza to, że jeśli naukowcy w swojej pracy nieustannie rewidują odkrycia, a my próbujemy nadążyć, musimy być także elastyczni i przystosować rozwiązania do zmian w stanie wiedzy.
Ta symetria pomiędzy ciągle rosnącą wiedzą i naszą elastycznością jest niezwykle ważna. Tak więc jednym z naszych zmartwień jest niezwykła pewność siebie, która nas charakteryzuje w Europie. Wątpliwość i niepewność stanowią podstawę prac naukowych; w tym przypadku także uporządkowania sprawy. Uważam, że powinniśmy być świadomi faktu, że może istnieć wiele innych krajów, które krytykujemy i które w pewnych dziedzinach postępują słusznie.
Muszę powtórzyć, że popieram ten projekt, ponieważ wierzę, że należy wziąć pod uwagę koncepcję złożoności i wpływu; potwierdza to to, co stało się w przypadku biopaliw. Musimy także kierować się absolutną dyscypliną w kwestii wpływu środowiskowego, gospodarczego i wykonalności rozwiązań.
Ponieważ jednak celem dokumentu nie jest przedstawianie rozwiązań, nadal go popieram. Niemniej jednak chciałabym powiedzieć, że musimy zastosować politykę połączoną, a dokument musi w drugiej części pójść krok naprzód; decyzje będą podejmowane na szczeblu wyższym niż krajowy, nikt nie będzie lekceważył faktu, że zmiany klimatyczne są kwestią, która musi być rozwiązana poprzez zmiany na szczeblu lokalnym.
Tak więc musimy zastanowić się nad polityką większej wiedzy o zmianach klimatycznych pochodzącą "z góry” i polityką działającą "z dołu”, w sektorze przemysłowym, w sektorach gospodarczych, w rolnictwie, na różnych terytoriach; pozwoliłoby to każdemu krajowi na przygotowanie projektu zgodnego z projektem ogólnym.
Guido Sacconi
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Ja także przyłączam się do głosu tych posłów i posłanek, którzy podziękowali naszemu sprawozdawcy, panu posłowi Karlowi-Heinzowi Florenzowi, i wyrazili uznanie dla jego pracy. Chciałbym także nieoficjalnie podziękować wszystkim posłom do PE oraz grupom politycznym, które w tym roku intensywnie pracowali i pracują dla komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych; Komisja ta ukształtowała silny i solidny klimat jedności poza skrajnymi obszarami rozdźwięku, które i tak istnieją.
Daje mi to powód do radości, ponieważ streszczenie wszystkich zebranych już materiałów wraz z materiałami, które zbieramy do sprawozdania końcowego, pozwoli nam pozostawić przyszłemu Parlamentowi przydatną spuściznę, którą będzie mógł wykorzystać do wykonania koniecznej pracy, zgodnie z nadrzędną wizją.
Dziś mamy przed sobą pierwszy rozdział, zaprotokołowanie stanu wiedzy naukowej w tej kwestii. Powinno być jasne, że nie oznacza to, że Międzyrządowy Zespół do spraw Zmian Klimatu jest ruchem naukowym, ale że jest to forum, na którym po latach pracy rozpatrzono całą dostępną literaturę naukową i stworzono streszczenie. Osiągnięto poziom prawdopodobieństwa w różnych dziedzinach, w różnych ocenach. Został on osiągnięty bardzo szybko niemalże w 100%, co było wcześniej w historii nauki niespotykane.
Uważam, że jest to kwestia niepokojąca także z szerszego punktu widzenia; może być ona do pewnego stopnia wykorzystana jako model ustanawiania inteligentnego związku, jeśli można to tak odważnie ująć, pomiędzy wiedzą naukową i politycznym procesem decyzyjnym w kwestii niezwykłej zawiłości spraw stojących przed dzisiejszym światem.
Zmiany klimatyczne następują szybko, w związku z tym musimy bezzwłocznie działać i, jak słusznie powiedział pan poseł Karl-Heinz Florenz, nie jest to jedynie problem, ale także szansa. Panie komisarzu Dimas! Wiedza ta jest podstawą, na której na przestrzeni jednego roku zmianie uległ światowy klimat polityczny, a światowe ocieplenie nie jest jedynym zjawiskiem. Zmienił się światowy klimat polityczny; kulminacja nastąpiła w Bali wraz z przyjęciem wiarygodności badań naukowych IPCC, a także naprawdę ważnych zmian w zajmowanych przez przywódców stanowiskach, które nastąpiły w ciągu ostatnich miesięcy.
Nasza praca uwzględniła także kilka wizyt w Chinach, Indiach i ostatnio w Waszyngtonie w Stanach Zjednoczonych; zauważyliśmy, że kandydaci na stanowisko prezydenta otwarcie stwierdzili, że Stany Zjednoczone w ciągu nadchodzących miesięcy zaangażują się w zupełnie inne sprawy, co budzi nadzieję w kwestii negocjacji międzynarodowych, które mają się zakończyć w Kopenhadze w 2009 roku.
Zgadzam się w tym punkcie i uważam, że nasza praca przynosi efekty, które rok temu byłyby nie do pomyślenia.
Vittorio Prodi
Panie przewodniczący, panie i panowie, panie komisarzu! Dziękuję za państwa obecność. Jako naukowiec z zadowoleniem przyjmuję fakt, że nawet na tak wysokim szczeblu zaakceptowano i przyjęto do wiadomości naukowy obraz sytuacji. Jako wiceprzewodniczący Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych jestem zadowolony z początkowych wyników wspólnej pracy i gratuluję sprawozdawcy, panu posłowi Florenzowi, moim kolegom i koleżankom, panu przewodniczącemu oraz panu posłowi Sacconi'emu.
Osobiście jednak obawiam się, że nasza dobra wola nie wystarczy, by rozwiązać tak poważne problemy. Mam tu na myśli szczególnie katastroficzne perspektywy związane ze zmianami klimatycznymi, które i tak są trudne, takie jak ubóstwo, zdrowie publiczne i dostęp do bogactw naturalnych, głównie wody. Uważam, że skoro podjęto już pierwszy krok na drodze do odkrycia, czyli stworzenie wersji tymczasowej sprawozdania w sprawie danych naukowych, z pewnością zaakceptujemy niemożliwą misję.
Ta misja będzie podstawą dla nadziei, dla opracowania możliwych do osiągnięcia planów na przyszłość; nadzieja ta nie jest budowana jedynie na konfliktach i nierównościach, ale zapewni nam wizję, zgodnie z którą nauka pomoże nam wyrównać nierównowagę stworzoną przez ludzkość czy też przez nią zaostrzoną. Powinniśmy powiedzieć naszym obywatelom następującą rzecz: przyjmiemy tę misję i w ten sposób zrobimy znaczny krok naprzód dla cywilizacji.
Caroline Lucas
Panie przewodniczący! Na pierwszy rzut oka sprawozdanie może się wydawać techniczne, streszczające jedynie znane nam fakty naukowe. Nie należy jednak popełnić tego błędu, ponieważ sprawozdanie to jest także głęboko polityczne i wzywa do walki, jako że ukazuje pilną potrzebę całkowitej rewolucji w kwestii kierowania gospodarką.
Wiedza związana jest z odpowiedzialnością, a świadomość rzeczywistego stanu zmian klimatycznych nie poparta odpowiednimi działaniami byłaby niczym innym jak przestępstwem wobec przyszłych pokoleń.
Tak więc logika sprawozdania przedstawia się następująco: dwudziestoprocentowy cel UE w zakresie redukcji emisji jest niekompatybilny ze stanem nauki w zakresie dwóch stopni; musimy więc zredukować emisję co najmniej o 30%; musimy reagować na nowe fakty - w zeszłym miesiącu czołowy klimatolog James Hansen ostrzegł, że obecne cele są zbyt mało ambitne i że musimy przeznaczyć znacznie więcej środków na adaptację krajów rozwijających się, wraz z wydzieleniem dochodów z urynkowienia obrotu uprawnieniami do emisji na działania klimatyczne.
Dobrą wiadomością jest to, że UE jest w wyjątkowo dobrym położeniu do bycia przywódcą w kwestii zmian klimatycznych, a jeśli mielibyśmy podjąć to wyzwanie, moglibyśmy także zauważyć ożywienie naszych własnych instytucji i zbliżenie się UE do obywateli.
Bogdan Pęk
Panie Przewodniczący! Od dłuższego czasu z przerażeniem wysłuchuję pseudonaukowych wywodów, jakie odbywają się w sercu Europy, w sali Parlamentu, skąd promieniować powinna na cały świat mądrość, oparta na niezbitych dowodach naukowych. Otóż jest tyle samo uczonych, którzy twierdzą, że nie jesteśmy w stanie żadnymi dostępnymi dzisiaj ludzkości środkami wpłynąć na zmiany klimatu, co tych, którzy twierdzą, że możemy.
Proszę Państwa! A jeżeli oni mają racje? I my wyrzucimy na domniemane zmiany klimatu potwornie wielkie środki, które nieuchronnie zmniejszą dobrobyt ludzkości, a zwłaszcza Europy, to skażemy narody Europy na cywilizacyjny krach w stosunku do innych, którzy w tym czasie będą się rozwijać szybciej.
A jeżeli przewodniczący komisji parlamentarnej korzysta tylko z opinii jednych naukowców, jeżeli pan komisarz Dimas nie stosuje wszystkich znanych opracowań naukowych w tak ważnej sprawie, jeżeli tworzy się mitologię, to ja przeciwko temu stanowczo protestuję, bo tego typu działania mogą się odbywać tylko i wyłącznie na podstawie niezbitych dowodów naukowych.
Roberto Musacchio
Panie przewodniczący, szanowni państwo! Chciałbym podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Florenzowi, ponieważ pracował on bardzo ciężko i ocenił on kilkumiesięczną pracę Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych, której przewodzi pan poseł Guido Sacconi. Kluczową kwestią polityczną, która skłania mnie do poparcia sprawozdania pana posła Florenza jest zaakceptowanie Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC) jako organu, a zatem także ONZ i wytycznych z konferencji w Bali. Nie jest to sprawa jedynie naukowa, ale dotycząca demokracji; jest to forum światowej demokracji.
Jeśli Europa ma być wiarygodną siłą napędową w okresie po porozumieniu z Kioto, musimy zrobić porządki na własnym podwórku. Pakiet wyznaczonych działań musi zostać przyjęty w określonym terminie i w zgodzie ze zobowiązaniami z Bali; innymi słowy pakiet musi podporządkować się zobowiązaniom, być przejrzysty, na miejscu i musi zostać zweryfikowany.
Ważne jest, abyśmy zapobiegli wyjątkom i naruszeniom, które dają początek braku wiarygodności w Europie i w relacjach z innymi. Musimy zapobiec machlojkom państw członkowskich i świata biznesu; innymi słowy, musimy być poważni!
Graham Booth
Panie przewodniczący! Zgadzam się z panem posłem Pękiem. Wielu wybitnych naukowców z całego świata w dniu 4 marca bieżącego roku podpisało Manhattańską Deklarację w Sprawie Zmiany Klimatu. Stwierdza ona, między innymi, że "nie ma żadnych przekonujących dowodów, by przemysłowe emisje CO 2 mogły kiedyś, obecnie i w przyszłości powodować katastrofalną zmianę klimatu.” W zeszłym tygodniu kolejne 31 000 naukowców poparło ten pogląd w Petycji Oregońskiej.
Nie jest to już pojedynczy głos sprzeciwu, a baron Nigel Lawson, a członek Komisji ds. zmian klimatycznych Izby Lordów także uważa, że debata na ten temat nie jest jeszcze zakończona. Zanim podejmiemy się poniesienia ogromnych kosztów związanych z podatkami klimatycznymi, handlem uprawnieniami do emisji dwutlenku węgla, etc. w czasie prawdopodobnej globalnej recesji gospodarczej, musimy wysłuchać obu stron debaty i upewnić się, kto ma rację.
Roger Helmer
Panie przewodniczący! Choć raz przychodzę do tej Izby w dobrą nowiną: ocieplenie globalne zatrzymało się. Rok 1998 był najcieplejszy ze wszystkich, które pamiętamy. Przez ostatnie 10 lat globalne temperatury były statyczne lub wykazywały tendencje spadkową. Niedawne ocieplenie jest porównywalne z tym, które miało miejsce w czasach średniowiecznych, wcześniej w czasie optimum rzymskiego i jeszcze wcześniej w optimum holocenu.
Dziś temperatury plasują się poniżej temperatur maksymalnych z ostatnich 2 000 lat. Coraz częściej poddaje się w wątpliwość rolę CO 2. Od roku 1850 średnie temperatury korelują z cyklem słonecznym, ale z atmosferycznym CO2 związane są bardzo słabo. Wzorzec ocieplenia, zarówno geograficznie, jak i czasowo, jest zupełnie inny od tego przewidzianego przez modele komputerowe.
Modele efektu cieplarnianego przewidują maksymalne ocieplenie w wysokich częściach atmosfery, jednak z obserwacji wynika, że niewielkie ocieplenie występuje tylko na powierzchni i jest w znacznej mierze wynikiem efektu wyspy ciepła.
Efekt cieplarniany wywołany CO2 jest logarytmiczny; jest to prawo malejących przychodów. W kwestii efektu cieplarnianego atmosfera jest już nasycona CO2 i dalsza emisja nie będzie miała większego wpływu.
Poziom mórz nie podnosi się szybciej niż zwykle, sześć do ośmiu cali na wiek; globalna masa lodu jest stała; gwałtowne zjawiska pogodowe nie są częstsze niż wcześniej; wymieranie gatunków nie jest spowodowane globalnym ociepleniem, ale utartą ich naturalnych środowisk życia, a szczególnie popytem na biopaliwa. Ostatnie badania naukowe wykazały, że niedźwiedzie polarne mają się bardzo dobrze.
Histeria klimatyczna jest coraz bardziej oderwana od rzeczywistości. Musimy ponownie przemyśleć naszą politykę, zanim wyrządzi ona jeszcze więcej szkód.
(Oklaski)
Markus Pieper
Panie przewodniczący, pani posłanko Harms! W pacyfistycznym ujęciu niszczenie czołgów to rzecz pozytywna! Fakty naukowe są dobrze znane: zmiany klimatyczne, których jesteśmy dziś świadkami, mają dużo wspólnego z działalnością człowieka. Pod tym względem osiągnięcia Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych są przykładowe.
W sprawozdaniu tym niepokoi mnie groźny podtekst. Jestem zaniepokojony, że nie pozostawiono żadnego miejsca na inne opinie naukowe. Faktem jest, że za każdym razem, kiedy polityka twierdzi, że jest nieomylna, popełnia jakiś błąd. Sprawozdanie mówi o falach gorąca o niespotykanych dotąd rozmiarach i o wymieraniu gatunków w 70% spowodowanym zmianami klimatycznymi. Twierdzi, że prawie każdy rejon świata zostanie dotknięty zmianami w negatywny sposób. Zapewnienia te są oparte na projekcjach z modeli długoterminowych, nie mogą jednak w tak uproszczony sposób być przypisywane jedynie zmianom klimatyczny, powodowanym przez człowieka.
Uważam, że skandaliczne jest, aby nasz Parlament stwierdził, że poprawki przedstawione przez pana posła Březinę, zwracające uwagę na tę sytuację, są nie do przyjęcia. Panie przewodniczący! Proszę o ogłoszenie, że poprawka 15 jest dopuszczalna. Ochrona środowiska naturalnego nie będzie prawidłowo rozpatrywana, jeśli pewne opcję będą tłumione przez procedury administracyjne. Wyolbrzymienie groźby da początek działaniom politycznym, które doprowadzą do wypaczonej wizji priorytetów politycznych. Jednym z przykładów jest twierdzenie, że zmiany klimatyczne powinny stać się priorytetem pomocy rozwojowej. Jednakże AIDS, niedożywienie, malaria i trzęsienia ziemi są bardziej naglącymi problemami i właśnie tam powinniśmy umieszczać nasze środki.
W Europie debata na temat zmian klimatycznych osiągnęła punkt, w którym zagrożone są cele społeczne. W Niemczech przeciętna rodzina płaci ponad 40% rachunku za energię państwu, a w przypadku benzyny wartość ta wynosi od 55% do 78%. System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych podniesie cenę elektryczności o przynajmniej 30%.
Doradzam racjonalne podejście do kwestii zmian klimatycznych, tak abyśmy mogli znaleźć rozwiązania, które są społecznie i gospodarczo kompatybilne. Poprawki przedstawione przez pana posła Březinę mogą stać się punktem wyjścia i w związku z tym proszę o ich poparcie.
(Oklaski)
Dorette Corbey
Chciałabym podziękować panu posłowi Florenzowi. Sporządził on doskonałe sprawozdanie. Debata na temat zmian klimatycznych jest pełna emocji, co jest oczywiście uzasadnione. Jednakże musimy dziś opowiadać się za rozsądnym podejściem. W ciągu następnych kilku miesięcy będziemy intensywnie pracować nad kwestią zmian klimatycznych i w programie mamy wiele ambitnych działań.
Ważne jest, aby Europa przed Kopenhagą wykazała swoją wiarygodność i osiągnęła porozumienie w kwestii pakietu klimatycznego. Będzie to możliwe tylko w przypadku wspólnej podstawy, którą stanowi wiedza. Pan poseł Florenz zasługuje na uznanie, ponieważ wyznaczył on konsensus naukowy. Punktem wyjścia dla naszej polityki są wnioski Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC). W IPCC współpracowało wielu naukowców. Faktem jest, że ziemia ulega ociepleniu i że to ocieplenie spowodowane jest do pewnego stopnia działaniami człowieka. Aby utrzymać zmiany klimatyczne w odpowiednich granicach, musimy zredukować emisję gazów wywołujących efekt cieplarniany o 60 do 80% przed 2050 rokiem. Nie jest to łatwe zadanie. W grę wchodzą bardzo ważne kwestie. Oczywiście czysta produkcja może przynieść znaczne zyski i wzrost zatrudnienia, a także zakończy nasze uzależnienie od ropy naftowej i wprowadzi nas w świat energii bezpiecznej dla środowiska naturalnego. Jednakże przekształcenie w gospodarkę opartą na niskiej emisji CO2 nie jest łatwe.
Ważne są więc dwie rzeczy. Po pierwsze, polityka musi być oparta na wiedzy i nie oznacza to, panie pośle Pieper, że nie można zmienić konsensusu IPCC. Oczekujemy, że IPCC będzie otwarty na krytykę i uzasadnione argumenty przedstawione przez sceptyków, ponieważ wspiera to wiedzę; w związku z tym nasz grupa w pełni popiera punkt 10.
Po drugie konieczne jest długofalowe poparcie społeczne. Prosimy, aby podstawowe zagadnienia naukowe zostały opublikowane w powszechnie dostępnej broszurze, tak aby wszyscy byli świadomi stojących przed nami wyzwań i aby społeczeństwo mogło popierać stanowcze działania. W ten sposób możemy razem uporać się z wyzwaniami. Spodziewam się, że sprawozdanie pana posła Florenza stanie się dla nas podstawą do wspólnych działań i ustanowienia polityki do 2009 roku.
Lena Ek
(SV)Panie przewodniczący! Chciałabym także pogratulować panu posłowi Karlowi-Heinzowi Florenzowi doskonałego sprawozdania. Pragnę podkreślić, że ma ono bardzo duże znaczenie polityczne i symboliczne, co widać wyraźnie w fakcie, że debatę rozpoczęli przywódcy trzech największych grup politycznych.
Wszyscy zgadzamy się z treścią sprawozdania pana posła Florenza. Jest ono napisane w taki sposób, aby zwykli Europejczycy mogli przeczytać ten tekst i zrozumieć, o co nam chodzi. Przejrzysty i pouczający sposób prezentacji jest kolejnym pozytywnym aspektem, który pragnę podkreślić.
Nadal jednak istnieją problemy, które musimy przedyskutować. Wzywam do poparcia poprawek związanych z morzem i z półtoraprocentowym wzrostem temperatury powierzchni morza. Musimy także poświęcić uwagę kwestii zdrowia publicznego. Zajmiemy się tym w następnym sprawozdaniu. Oczekuję w tej dziedzinie rozsądnych argumentów. My, posłowie do Parlamentu Europejskiego, mamy szansę pokazać, że jesteśmy zdeterminowani i oddani sprawie. Pani poseł Avril Doyle i ja jesteśmy sprawozdawczyniami w kwestii handlu emisjami. Jeśli poważnie myślimy o rzeczach, które zostały dziś powiedziane przed głosowaniem, oczekujemy silnego poparcia dla wniosków, które przedstawimy w różnych komisjach.
Na koniec chciałabym zwrócić uwagę na fakt, że jesteśmy w trakcie przygotowań do konferencji w Kopenhadze. Przygotowania te powinny odbywać się w zupełnie inny sposób; Parlament, Rada i Komisja powinny współpracować z krajami rozwijającymi się. Zostało tylko 18 miesięcy.
Dimitrios Papadimoulis
Panie przewodniczący! Ja także gratuluję panu posłowi Florenzowi tego sprawozdania. Opiera się ono na wynikach badań naukowych właściwych komisji ONZ i podkreśla ono konieczność większej ilości lepszych informacji skierowanych do obywateli.
Panie i panowie, komisarzu! Przejdźmy jednak od odkryć do działania. Musimy przystosować naszą politykę do działań zaproponowanych przez naukę. Potrzebujemy czystszego paliwa i czystszych samochodów. Panie komisarzu! Zdajemy sobie sprawę z pańskich zmagań, nawet w samej Komisji, z lobby i grupami interesu, które osłabiają wysiłki UE mające na celu bycie przywódcą w walce ze zmianami klimatycznymi. Ogromna większość w Parlamencie Europejskim to jednak nasi sprzymierzeńcy. Mam zamiar poprzeć ambitne wysiłki Komisji i rządów, ponieważ życie ludzkie i ochrona środowiska naturalnego są znacznie ważniejsze niż interesy pewnych kręgów biznesowych.
Jerzy Buzek
Panie Przewodniczący! Nie powiem nic nowego, jeśli na początku pogratuluję i podziękuję panu sprawozdawcy świetnego sprawozdania. Społeczność międzynarodowa otrzymała niedawno dokument IPCC zajmujący się szeroką, naukową analizą problemu ocieplenia. My w naszym sprawozdaniu i w naszej rezolucji właśnie o nim mówimy. Większość badaczy, a także rządy państw uczestniczących w panelu - sto kilkadziesiąt państw - zaakceptowały ten dokument IV. forum IPCC. Ale pojawiają się też głosy zaprzeczające wartości dokumentu. Słyszeliśmy je także na tej sali. Warto więc przede wszystkim przyjrzeć się tym kontrowersjom.
Po pierwsze, dzisiaj niemal wszyscy zgadzają się jednak, że ocieplenie klimatu jest faktem, nawet, jeśli przejściowo, na jakimś kawałku Ziemi jest zimniej niż dotąd. Ocieplenie wydaje się więc bezdyskusyjne, między innymi dzięki raportowi IPCC. I przytaczanie kolejnych dowodów na przybliżanie się kataklizmu związanego ze wzrostem temperatury nie jest już dzisiaj tak bardzo potrzebne, natomiast warto pokazywać i udowadniać, co jest przyczyną wzrostu temperatury.
Proszę pamiętać, że zdecydowana większość naukowców, poważnie badających ten problem, uznaje, że największą, choć nie jedyną, odpowiedzialność za ocieplenie ponosi człowiek. W szczególności emisja gazów cieplarnianych. Warto jednak włożyć dalszy wysiłek w udokumentowanie i udowodnienie tej tezy. Badania przyczyn ocieplenia powinny być stanowczo kontynuowane i to powinien być także ważny wniosek z naszych rozważań.
Ale już dzisiaj - pamiętajmy, to jest najważniejsze - prawdopodobieństwo, że przyczyną ocieplenia są gazy cieplarniane emitowane przez człowieka jest tak duże, że należy działać. Dlatego Unia Europejska zajęła pozycję światowego lidera w ograniczeniu emisji. Tym bardziej ważne jest jednak dla nas, Europejczyków, uzyskanie światowego porozumienia w tej sprawie, w Poznaniu i Kopenhadze. Pamiętajmy, że sami nie uratujemy planety. Ale zaniechanie naszych własnych działań dzisiaj byłoby niewybaczalne. To jest nasza cywilizacyjna odpowiedzialność.
Riitta Myller
(FI)Panie przewodniczący! W sprawie zmian klimatycznych na całym świecie istnieją ustalone i powszechnie uznawane dane, a wpływ człowieka na obecne globalne ocieplenie jest oczywisty ponad wszelką wątpliwość. To właśnie stwierdza pan poseł Florenz jako początkowy wniosek. Celem tej wersji tymczasowej sprawozdania było właśnie ustanowienie wspólnych podstaw ostatecznej wersji.
Praca komisji i Parlamentu musi być mocno zakotwiczona w czwartym sprawozdaniu Międzyrządowego Zespołu do spraw Zmian Klimatu. W sprawozdaniu istnieje bardzo wyraźna zgoda co do faktu, że średnia globalna temperatura musi zostać ustabilizowana, tak aby nie wzrosła o więcej niż 2°C. Jest to także sposób na wzięcie pod uwagę gospodarczego, ekologicznego i społecznego wpływu zmian klimatycznych.
Jak powiedział pan poseł Florenz, fakty są jasno przedstawione. Teraz jest to kwestia tego, jak zrozumiemy to, co przeczytamy - zależy to od naszej umiejętności czytania. Będzie to wyraźnie widoczne w tym roku, kiedy będziemy omawiać zaprezentowany przez Komisję pakiet praw. Chciałabym szczególnie podkreślić fakt, że ponieważ jest to kwestia ekologicznego, gospodarczego i społecznego wpływu na zmiany klimatyczne, powinniśmy bardziej skupić się na wydajności energetycznej. Mam nadzieję, że w swoich przyszłych działaniach Komisja zwróci szczególną uwagę na potencjał zwiększenia wydajności energetycznej. Ponieważ oszczędzona energia to energia najtańsza, jest to ekologicznie najlepszy sposób walki ze zmianami klimatycznymi; tak więc mam nadzieję, że ze strony Komisji pojawią się nowe wnioski i motywujące bodźce.
Avril Doyle
Panie przewodniczący! Omawiamy tutaj doskonałe sprawozdanie w sprawie naukowych faktów dotyczących zmian klimatu autorstwa sprawozdawcy Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych, Karla-Heinza Florenza. Chciałabym podziękować mu za ogromny wysiłek włożony w to przedsięwzięcie, a także podziękować wszystkim kolegom i koleżankom z Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych z całej Izby.
Zignorowanie przez prawodawców poddanych wzajemnej ocenie opinii przytłaczającej większości światowych naukowców z dziedziny zmian klimatycznych byłoby wybuchową mieszanką arogancji, braku odpowiedzialności i zaniedbania obowiązku. Jesteśmy decydentami. Mamy demokratyczny mandat naszych wyborców, i w tej pilnej sprawie, z którą nasze społeczeństwo ma do czynienia, nasze działania nie mogą okazać się niewystarczające zwłaszcza teraz, kiedy leżące przed nami decyzje stanowią takie wyzwanie.
Chciałabym nakłonić tych szanownych państwo, którzy mogliby być nazwani "sceptykami klimatycznymi” do przebycia z nami tej drogi, nawet jeśli stanie się to jedynie na podstawie nadużywanej, aczkolwiek bardzo ważnej zasady ostrożności. Tak, nauka jest złożona i dynamiczna, ale w przypadku, gdy w społeczności naukowców stosunek osób popierających tę kwestię do sceptyków wynosi jeden do pięciu musimy poddawać w wątpliwość, kwestionować i przede wszystkim odpowiedzieć - i to stosownie - na poddaną wzajemnej ocenie pracę naszych najlepszych i najbardziej błyskotliwych ekspertów z dziedziny klimatologii i meteorologii.
Ponad dwie trzecie powierzchni ziemi pokryte jest oceanami, a trzy czwarte największych miast świata położonych jest przy morzu. Ponad 97% wód planety zawartych jest w oceanach, a ryby stanowią najwyższy procent źródła spożywanego przez człowieka białka; dla 3,5 miliarda osób jest to podstawowe pożywienie. W miarę wzrostu spowodowanej przez człowieka emisji gazów cieplarniany przewiduje się drastyczne zmiany, takie jak ocieplenie oceanów, topnienie biegunów, podniesienie poziomu mórz i zakwaszenie oceanów, co będzie stanowiło duże zagrożenie dla ekosystemów morskich i społeczności rybackiej.
Jako wiceprzewodnicząca Komitetu ds. Rybołówstwa nalegam, aby wziąć dziś pod uwagę także tę opinię. Dwie krótkie uwagi: nieuwzględnienie członków Komitetu ds. Rybołówstwa w Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych było poważnym błędem; po drugie, wyrażam ubolewanie, że Komisja tymczasowa do spraw zmian klimatycznych nie była w stanie przyjąć opinii Komitetu ds. Rybołówstwa.
Na zakończenie chciałabym powiedzieć, że istnieje szereg poprawek podkreślających znaczenie wpływu zmian klimatycznych na oceany świata. Namawiam szanownych państwa do poparcia tych poprawek, ponieważ sprawozdanie Parlamentu powinno być jak najbardziej wyczerpujące i zintegrowane.
Agnes Schierhuber
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Ja także chciałabym rozpocząć od podziękowań dla sprawozdawcy. Sprawozdanie to - jak stwierdzili już moi przedmówcy - odnosi się w całości do faktów naukowych dotyczących zmian klimatycznych; fakty te zostały szczegółowo omówione ze światowej sławy ekspertami podczas spotkań tematycznych.
Sektor rolnictwa i leśnictwa jest jednym z sektorów najbardziej dotkniętych zmianami klimatycznymi, tak więc jest on bardzo zainteresowany przyjęciem na szczeblu globalnym efektywnych działań mających na celu ochronę środowiska naturalnego. Konieczne jest zaangażowanie w okresie po wygaśnięciu protokołu z Kioto wszystkich krajów, szczególnie krajów rozwijających się. Należy także podkreślić, że rolnictwo w żaden sposób nie powoduje wzrostu cen żywności: w cenie bułki koszt użytej do produkcji pszenicy stanowi zaledwie 2% ceny.
Znany jest również fakt, że odnawialne źródła biopaliw nie wytwarzają żadnego CO2 oprócz tego, który został zmagazynowany podczas ich wzrostu, co oznacza, że są naprawdę neutralne z punktu widzenia emisji CO2. Na podstawie miarodajnych wyników badań określono, że za zmiany klimatyczne częściowo odpowiedzialny jest człowiek. Z tego powodu ważne jest przeprowadzenie bardziej intensywnych nadań naukowych, a także oszczędzanie energii poprzez bardziej efektywne jej zużywanie. Możemy czerpać pocieszenie z faktu, że aby zaakceptować to, że Ziemia jest okrągła, a nie płaska, ludzkość potrzebowała 3 000 lat.
Apeluję do Parlamentu o zaangażowanie się w poważną debatę, która uzna zmiany klimatyczne za problem globalny; jest to problem makrospołeczny, który nie może zostać rozwiązany za pomocą polityki sektorowej w poszczególnych państwach członkowskich. Rozwiązanie można opracować jedynie na szczeblu światowym, a Unia Europejska powinna pełnić rolę przywódcy i mediatora w walce ze zmianami klimatycznymi.
Valdis Dombrovskis
(LV) Panie przewodniczący, panie i panowie! Po pierwsze chciałbym pogratulować sprawozdawcy zajęcia jasnego i jednoznacznego stanowiska, które na podstawie wyników badań naukowych uznaje, że globalne ocieplenie jest faktem i że zostało ono spowodowane przez człowieka. Powinniśmy pamiętać o tym, że kilka lat temu wpływowi politycy, w tym także przywódcy pewnych potęg, próbowali temu zaprzeczać. Sprawozdanie to jest krokiem naprzód i odrzuca, jako pozbawione naukowych podstaw, stwierdzenie, że globalne ocieplenie nie ma wcale miejsca i że jest to naturalne wahanie temperatury. Sprawozdanie to ponownie dowodzi, że UE jest światowym przywódcą w kwestii globalnego ocieplenia. Nie ma jednak powodów do radości. Aby utrzymać globalne ocieplenie w granicach 2%, według obecnych szacunków nasilenie emisji CO2 powinno zostać zredukowane przynajmniej o połowę do 2050 roku. W tym kontekście stwierdzenie, że prawie wszystkie państwa członkowskie UE poczyniły postępy w osiągnięciu celów z Kioto jest zbyt optymistyczne. W okresie 1990 - 2005 starsze państwa członkowskie zredukowały emisję jedynie o 2%, a mało prawdopodobne jest, aby w ciągu pozostałych pięciu lat zredukowały emisję o kolejne 6% i osiągnęły wspólny cel z Kioto. Unia Europejska może ubiegać się o pozycję światowego lidera w tej dziedzinie jedynie dzięki nowym państwom członkowskim, które zredukowały emisję znacznie szybciej. Oczekuje się, że nowe państwa członkowskie zredukują emisję CO2 o 21% do 2010 roku. Tylko to upoważnia przywódców UE do mówienia o ambitnym celu zredukowania emisji o 20% do 2020 roku. Oczywiście cel ten został przyjęty z zadowoleniem, ale ważne jest, aby największą rolę w redukcji odegrali ci, którzy najbardziej zanieczyszczają. Niedopuszczalne jest, aby wysiłki polityki UE w kwestii zmian klimatycznych oparte były jedynie na istniejących już osiągnięciach nowych państw członkowskich i pojedynczych starszych państw członkowskich; niedopuszczalne jest, aby obarczać ich całą odpowiedzialnością za zredukowanie emisji, podczas gdy toleruje się tych, którzy zanieczyszczają najbardziej. Bez względu na przydzielenie redukcji emisji wśród państw członkowskich nie uda nam się nic osiągnąć, chyba że osiągnięte zostanie światowe porozumienie, a kraje takie jak Stany Zjednoczone, Chiny, Indie, Rosja i inne zaangażują się w rozwiązanie problemu. Kwestia ta musi być priorytetem polityki zagranicznej UE i polityki zmian klimatycznych. Dziękuję za uwagę.
Romana Jordan Cizelj
(SL) Zazwyczaj opowiadamy się za zmianami i działaniami tylko wtedy, kiedy są ona oparte na konkretnych faktach. W Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych zebraliśmy znaczne ilości danych pochodzące od wielu naukowców. Większość danych wskazuje na to, że zmiany w ekosystemach są konsekwencją emisji antropogenicznych i sygnalizują trendy na przyszłość.
Niektórzy z nas są zaniepokojeni i postrzegają te dane jako groźbę; musimy jednak zobaczyć też dobrą stronę - nadal możemy działać. Musimy jednakże działać szybko, w poważny, odpowiedzialny i skoordynowany sposób; najpierw wewnątrz Unii, a potem globalnie. Możemy odnieść sukces w kwestii porozumień międzynarodowych jedynie wtedy, jeśli będziemy wystarczająco wrażliwi na problemy krajów trzecich zainteresowanych bezpiecznym dla środowiska naturalnego rozwojem i eliminacją ubóstwa.
Podejście zintegrowane wymaga zmiany w europejskim myśleniu, ponieważ do tej pory byliśmy zajęci rozwojem, głównie rozwojem społeczeństwa opartego na niskiej emisji węgla. Jeśli poświęcimy uwagę w równym stopniu działaniom redukującym emisję i działaniom modyfikującym emisję, by dostosować je do zmian klimatycznych, uda nam się osiągnąć międzynarodowe porozumienie.
Dziękuję sprawozdawcy za doskonale sprawozdanie i oczekuję, że nasza praca będzie kontynuowana w przyszłym roku.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU)Panie przewodniczący! Gratuluję panu posłowi Florenzowi tego wybitnego sprawozdania. Debata na temat naukowych podstaw zmian klimatycznych jest niezwykle istotna, ponieważ niestety my, politycy, często nie bierzemy pod uwagę uporczywych faktów. Zgadzam się z panem posłem Martinem Schulzem w kwestii konieczności wstrzymania debaty opartej na opiniach i zastanowienia się nad faktami.
Na przykład na Węgrzech poziom wód gruntowych na Nizinie Węgierskiej pomiędzy rzekami Dunaj i Cisa obniżył się o 3-4 metry w ciągu ostatnich 30-40 lat; nastąpiło znaczne pustynnienie; naukowcy podjęli pewne badania i odkryli, że pustynnienie jest w 50% spowodowane zmianami klimatycznymi i w 50% szkodliwą działalnością człowieka.
Krótko mówiąc, powinniśmy należycie rozważyć słowa naukowców. Zgadzam się także z tym, że Europa nie może rozwiązać tego problemu sama; częścią tego przedsięwzięcia muszą być USA, Japonia, Chiny, Brazylia i kraje rozwijające się. Dziękuję za uwagę.
Anneli Jäätteenmäki
(FI)Panie przewodniczący! Ponieważ ludzkość jest odpowiedzialna za zmiany klimatyczne, człowiek może pomóc zmienić tę sytuację.
Celem UE jest podniesienie procentowego udziału biopaliw w rynku paliw transportowych do 10%. Jest to cel, który należy osiągnąć. Musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy, by go osiągnąć, uwzględniając również użycie torfu jako surowca do biodiesla.
Potrzeba więcej pieniędzy na badania, tak aby stosować jak najbardziej wydajne metody. Niektóre badania wykazują, że wytwarzanie energii z alg jest 15 razy większe w przeliczeniu na hektar niż wytwarzanie energii z winogron, oleju palmowego i soi; konieczne są więc dalsze badania. Jest to jeden ze sposobów na zredukowanie lub nawet całkowite zaprzestanie stosowania oleju palmowego, ponieważ nie jest w żadnym razie działalność przyjazna środowisku. Musimy więc podjąć działania we współpracy ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Chinami, Indiami i Rosją.
Péter Olajos
(HU) Dziękuję, panie przewodniczący. Jeśli chcemy odnieść sukces w Kopenhadze pod koniec 2009 roku, musimy koniecznie wziąć pod uwagę dwie rzeczy; rzeczy, z którymi sam osobiście się zetknąłem podczas wizyt w Indiach, Bangladeszu, Chinach i Kalifornii.
Po pierwsze, musimy podjąć szeroko zakrojone działania. Innymi słowy, nie wystarczy poklepać się po plecach; nie wystarczy mówić o 10, 20, 30 czy 40%. Według danych Europejskiej Agencji Środowiska, emisja dwutlenku węgla nie tylko nie spadla od 2000 r., ale w rzeczywistości podniosła się o 1%. System handlu uprawnieniami do emisji gazów (ETS) odniósł sukces i jest obecnie poddawany reformie, jednak uważam, że warto rozpocząć podobne reformy w systemie non-ETS; być może należy skonsolidować te dwa systemy. Zdecydowanie popieram wniosek Rady, by rokiem bazowym był rok 1990, a nie rok 2005.
Inną ważną rzeczą jest Fundusz na Rzecz Przystosowania. Jeśli chcemy odnieść w Kopenhadze sukces, musimy stworzyć Fundusz na rzecz Przystosowania. Sprawozdanie Sterna wykazało, że bez Funduszu na rzecz Przystosowania inne regiony mają małe szanse na uniknięcie nieprzyjemnych konsekwencji zmian klimatycznych. Dziękuję.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO)Zmiany klimatyczne już wywierają wpływ na Unię Europejską. W ostatnich latach Rumunię dotknęły susze, powodzie i upały. Niektóre rejony południowej i południowo-wschodniej Rumunii zaczęły zamieniać się w pustynię. Unia podjęła się odegrania znaczącej roli w walce ze zmianami klimatycznymi, zarówno w kwestii redukcji przyczyn, jak i przystosowania się do zmian klimatycznych.
Traktat lizboński zawiera postanowienia dotyczące zmian klimatycznych; doceniam także klauzulę solidarności w przypadku klęsk żywiołowych. Niestety kierownictwo globalne w kwestii ochrony środowiska naturalnego jest zdecentralizowane, a decyzjom brak spójności; za monitorowanie 500 porozumień międzynarodowych, w tym 300 na szczeble regionalnym, odpowiedzialne jest 18 wielostronnych instytucji. Unia Europejska musi w tej dziedzinie pełnić rolę przywódcy.
Istnieją pewne rozwiązania. W kwestii zmian klimatycznych potrzebujemy spójnych działań, bardziej ekologicznego transportu, programów badawczo-rozwojowych, przystosowania rolnictwa do odpowiedniego zużycia wody, rekultywacji terenów leśnych, a szczególnie lepszej utylizacji odpadów. Gratuluję sprawozdawcy.
Miroslav Mikolášik
Zmiany klimatyczne maja poważne następstwa, nie tylko dla ekosystemów, ale także dla gospodarki, zdrowia publicznego, bezpieczeństwa żywności i wody, a także migracji. Wyniki ostatnich badań naukowych prowadzą do przekonania, że działalność człowieka przyczyniła się do globalnego ocieplenia, tak więc ciężar wprowadzenia efektywnych środków politycznych spoczywa na naszych barkach.
Z zadowoleniem przyjmuję sprawozdanie Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych i jej zalecenia w kwestii przeszłej zintegrowanej polityki UE dotyczącej zmian klimatycznych; zdecydowanie popieram pogląd, że wzrost średniej globalnej temperatury powinien zostać ograniczony do nie więcej niż 2°C. Ponadto Unia Europejska powinna zredukować emisję tak, aby utrzymać temperaturę znacznie poniżej granicy dwóch stopni. Udostępnianie naukowo udowodnionych informacji i przyczynianie się w ten sposób do podniesienia świadomości społecznej powinno być ważnym instrumentem polityki łagodzenia zmian klimatycznych.
Anni Podimata
Panie przewodniczący, panie komisarzu! Na początku powiem, że z radością przyjmuje sprawozdanie w sprawie naukowych faktów dotyczących zmian klimatu. Szczególnie cieszę się z tego, że kładzie ono nacisk na wagę problemu. Sprawozdanie w jasny sposób podkreśla znaczenie czynnika ludzkiego, szczególnie energetycznego, w powstawaniu zmian klimatycznych.
Czwarte sprawozdanie Międzyrządowego Zespołu do spraw Zmian Klimatu stwierdza, że światowa emisja CO2 w latach 1970 - 2004 wzrosła o 80%, a wzrost ten jest spowodowany głównie stosowaniem paliw kopalnych. Biorąc pod uwagę niezaprzeczalne powiązania pomiędzy klimatem a planowaniem energetycznym, chciałabym podkreślić, że konieczne jest stworzenie zintegrowanego planu na szczeblu europejskim, tak abyśmy określili najbardziej zalecane i efektywne opcje energetyczne.
Marios Matsakis
Panie przewodniczący! Wysłuchawszy tej porannej debaty, chciałbym przedstawić kilka komentarzy.
Po pierwsze, dowody naukowe. Nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że stwierdzenie zaistnienia globalnego ocieplenia i jego przyczyn jest bardzo skomplikowaną sprawą. Nie jest możliwe przeprowadzenie eksperymentu w laboratorium, który to udowodniłby, że stało się to w ten czy inny sposób. Dowody opierają się na długofalowej obserwacji i bardzo skomplikowanych procedurach; istnieją oczywiście niedowiarki, naukowcy, którzy mają inne zdanie. Nie jest to niczym nowym. Naukowcy znani są ze zróżnicowanych poglądów: nie zapomnijmy, że nawet to, czy palenie powoduje raka, było i jest przez wielu naukowców poddawane w wątpliwość. Wszyscy oczywiście znamy prawdę. To samo oczywiście miało miejsce z talidomidem jako przyczyną fokomelii w ludzkich embrionach.
Druga kwestia dotyczy położenia nacisku na podejście globalne, ponieważ wszyscy wiemy, że kraje, które najbardziej zanieczyszczają, czyli USA, Chiny i Indie robią najmniej w kwestii zwalczania globalnego ocieplenia.
Janez Podobnik
urzędujący przewodniczący. - (SL) Z zainteresowaniem śledziłem tę ożywioną dyskusję, która stanowi bardzo dobrą podstawę sprawozdania przedstawionego przez sprawozdawcę, pana posła Karla-Heinza Florenza, za które mu dziękuję i którego mu gratuluję.
Dyskusja ta przyniosłaby korzyści każdemu parlamentowi. Była ona dosyć zawiła; zrozumiałem ją jako krytykę konstruktywną, ponieważ każda opinia, nawet krytyczna, jest bardzo cenna.
Z dyskusji tej mogę wysnuć dwa główne wnioski. Unia Europejska jest i pozostanie siła zdolną do stawienia czoła ... oczywiście we współpracy ze wszystkimi globalnymi partnerami, będzie nadal domagać się konfrontacji w kwestii zmian klimatycznych. Kolejnym wnioskiem jest to, że zmiana klimatyczna jest nie tylko problemem, ale może być także szansą. Jednakże możemy się z nią efektywnie uporać, jedynie działając na szczeblu globalnym.
Chciałbym także powiedzieć, że w pakiecie klimatycznym i energetycznym Unia Europejska gruntownie i z powodzeniem przygotowuje działania, które mogą efektywnie przeciwdziałać konsekwencjom zmian klimatycznych.
Przejście do bezpiecznej dla środowiska gospodarki niskoemisyjnej będzie miało wpływ na politykę, a także na gospodarkę i życie codzienne. W licznych obszarach Unii Europejskiej wymagane są skoordynowane działania polityczne. Właśnie tutaj chciałbym wyrazić poparcie dla sugestii, abyśmy trzymali się razem, nie tylko w globalnych decyzjach, ale także abyśmy byli jednomyślni w kwestii szczegółów związanych z działaniami politycznymi.
Chciałbym szczególnie wspomnieć synergię pomiędzy zmianami klimatycznymi i energią. Należy stworzyć harmonijną politykę europejską i w poszczególnych państwach członkowskich w dziedzinie badań, rozwoju i innowacji; musimy wspierać bezpieczny dla środowiska system transportu, umożliwiający państwom członkowskim podjęcie działań koniecznych do zwalczania zmian klimatycznych; musimy poprawić wydajność energetyczną, szczególnie w budynkach, a także inne źródła energii we wszystkich sektorach; musimy nadal informować konsumentów o wydajnym zastosowaniu energii, aby zredukować społeczne implikacje i wykorzystać nowe możliwości.
Jak już zostało wspomniane w sprawozdaniu pana posła Florenza, stanowisko nauki w kwestii zmian klimatycznych ma ustaloną reputację, a fakt, że obecne ocieplenie klimatyczne zostało spowodowane działalnością człowieka, jest niepodważalny.
Pozwolę sobie krótko skomentować różne poglądy na temat naukowych podstaw IPCC. W tej kwestii popieram respektowanie zakresu polityki. Parlament Europejski jest wybitną areną polityczną. Oczywiście powinniśmy także szanować naukę, która jednak jest oparta na zasadach etycznych badań i dokładności naukowej.
Jednocześnie nie powinniśmy zapominać o przestrzeni obywatela, zwykłego człowieka, którego jakość życia ulegnie zmianie, również w kwestii budżetu domowego i planowania przyszłości.
Chciałbym powiedzieć, że wydaje mi się szczególnie istotne, że Komisja tymczasowa do spraw zmian klimatycznych, według pana posła Sacconi'ego, pracuje bardzo dobrze i omawia zmiany klimatyczne w pozytywnej atmosferze, a także, że znaczną większością głosów przyjęła wersję tymczasową sprawozdania w sprawie danych naukowych dotyczących zmian klimatycznych.
Ze szczególnym zadowoleniem przyjmujemy decyzję Parlamentu Europejskiego mającą na celu rozszerzenie mandatu Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych do lutego 2009 roku. Panie przewodniczący! Postrzegamy to jako dodatkowy dowód tego, że w sferze zmian klimatycznych Parlament Europejski popiera ambitną politykę Unii Europejskiej na szczeblu międzynarodowym swoimi działaniami i zapewnia, by decyzje polityczne miały poparcie ostatnich badań naukowych.
Jesteśmy także bardzo zadowoleni z ogłoszenia podczas dzisiejszej debaty, że nastąpi później debata na temat pakietu zmian klimatycznych, co jest wypełnieniem zobowiązań podjętych przez Radę Europejską w marcu 2008 roku.
Stavros Dimas
Panie przewodniczący! Dziękuję wszystkim mówcom, którzy wzięli udział w dzisiejszej debacie, za ich niezwykle interesujące wypowiedzi.
Pozwolę sobie szczególnie podkreślić, że UE, jako UE-15 lub jako UE-27 zrealizuje cel z Kioto; nie ma w tej kwestii żadnych wątpliwości. Ponieważ mam nadzieję być komisarzem przez kolejne 18 miesięcy, zapewniam, że nie ma możliwości, byśmy nie osiągnęli tego celu. Mówię to, ponieważ podjęte już przez nas działania są zapewnieniem, że cel z Kioto zostanie osiągnięty. Przynajmniej tyle powinniśmy zrobić w nadchodzących latach. Przedstawione wcześniej dane są prawidłowe. Należy powiedzieć, że UE redukuje emisję gazów powodujących efekt cieplarniany, podczas gdy inne kraje, takie jak Stany Zjednoczone, zwiększają emisję w znacznie większym tempie niż w latach dziewięćdziesiątych. W 2005 r., jak już powiedziano, byliśmy 2% poniżej poziomu z lat 1990-tych, a w 2006 r. nieco poniżej 3% dla 15 krajów UE, które mają wspólny cel. Jednakże jako UE-27 odnosimy większy sukces, ponieważ jesteśmy w przybliżeniu 8% poniżej poziomu z lat 1990-tych. Pod koniec okresu, który zgodnie z protokołem z Kioto został przeznaczony na wypełnienie zobowiązań, UE-15 uplasuje się przynajmniej 8% poniżej, a UE-27 11% poniżej poziomu z lat 1990-tych. Zauważmy, że spadek nieco powyżej 8% jest bardzo pozytywny, ponieważ pomoże nam osiągnąć cel na rok 2020.
Według sprawozdania wyniki badań naukowych odegrają znaczącą rolę w międzynarodowych negocjacjach, ponieważ pozwolą nam podjąć śmiałe działania. Będą służyć jako podstawa oceny przydatności wniosków przedstawionych do negocjacji podczas okresu poprzedzającego konferencję w Kopenhadze.
Rezolucja przypomina nam o niebezpieczeństwach związanych z niekontrolowanymi zmianami klimatycznymi, które będą miały różnorodny wpływ na społeczeństwo, gospodarkę i tradycje kulturowe.
Rezolucja słusznie kładzie nacisk na to, jak ważne jest uniknięcie znacznych zakłóceń klimatycznych, takich jak wysychanie dopływów Amazonki i rozpadania się dużych pokładów lodu na obu biegunach.
Uważam, że równie ważne jest naświetlenie prawdopodobnych konsekwencji zmian klimatycznych w kwestii bezpieczeństwa narodowego, braków żywności i wody, a także dysput na temat kontroli zasobów naturalnych i przemieszczania się imigrantów. Ze względu na środowiskowe sytuacje wyjątkowe spowodowane ekstremalnymi warunkami pogodowymi i brutalnymi konfliktami wywołanymi zmianami klimatycznymi wzrasta presja na społeczeństwo międzynarodowe. Ostatni kryzys cen żywności jest najbardziej namacalnym przykładem tego, co może się stać: zmniejszone w wielu częściach świata plony są spowodowane ekstremalnymi warunkami pogodowymi. Niestety, ta sytuacja nie wydaje się być wyjątkowa ani tymczasowa; będzie się powtarzać i nie będzie można jej kontrolować bez drastycznych zmian w polityce rolnej i tradycji upraw.
Pozwolę sobie wymienić kilka innych tematów poruszonych w sprawozdaniu. Zacznę od problemu zredukowania emisji gazów wywołujących efekt cieplarniany poprzez przeprowadzanie w krajach rozwijających się odpowiednich działań na szczeblu krajowym. Konieczne jest wsparcie i wykorzystanie szans oferowanych przez technologię. Muszą istnieć fundusze przeznaczane na transfer technologii i podniesienie możliwości administracyjnych tych krajów, tak aby rzeczone zmniejszenie mogło być zmierzone, odnotowane i zweryfikowane. Myśl ta leży u podstaw negocjacji planu działania z Bali. Jak zanotowano w Bali, jakikolwiek ruch ze strony krajów rozwijających się będzie zależał nie tylko od poważnego zaangażowania krajów rozwiniętych, ale także od znacznego wysiłku ze strony tych krajów w kwestii zapewnienia funduszy, szczególnie na transfer technologii i stworzenie koniecznych możliwości administracyjnych.
Dla UE ważne jest skorzystanie z każdej możliwości przeprowadzenia dialogu z głównymi krajami rozwijającymi się, tak aby istniało porozumienie dotyczące tego, co tak naprawdę to oznacza i jak UE może poprzeć takie działania, poprzez współpracę w opracowywaniu strategii, wsparcia technicznego, transferu know-how i zapewniania bodźców na rynku CO2, lub też poprzez pomoc finansową. Należy podjąć działania we wszystkich sektorach, w tym także w kwestii emisji pochodzących z zużywania energii i wylesiania.
Zajmę się teraz naukowym aspektem dyskusji. Komisja w pełni zgadza się, że odkrycia naukowe powinny być udostępnione ogółowi społeczeństwa. Konsumenci powinni być przygotowani i bardziej świadomi tego, jak ich styl życia i nawyki konsumenckie przyczyniają się do powstania gazów cieplarnianych. Wzmożonemu uświadamianiu społeczeństwa powinny towarzyszyć znaczne zachęty finansowe przeznaczone dla firm, które zredukują emisję gazów powodujących efekt cieplarniany powstałą na skutek zapewnianych przez nich produktów i usług.
Przejście do gospodarki opartej na niskiej emisji CO2 jest konieczne w skali globalnej. Można to osiągnąć jedynie poprzez systematyczne, skoordynowane działania mające na celu zredukowanie emisji we wszystkich sektorach.
Pakiet działań w kwestii zmian klimatycznych i energii w obecnej fazie współdecydowania daje nam przewagę na starcie. Pozwala nam także pokazać, że ambitna polityka klimatyczna jest możliwa i przyniesie szersze zyski naszemu społeczeństwu i naszej gospodarce.
Powinniśmy kontynuować naszą wysoce konstruktywną współpracę w kwestii pakietu działań i jak najszybciej w tym roku osiągnąć porozumienie.
Na koniec chciałbym pogratulować Parlamentowi Europejskiemu ważnego wkładu w walkę ze zmianami klimatycznymi, a także panu posłowi Florenzowi jego doskonałej pracy.
Mam nadzieję, że Parlament nadal będzie działał w konstruktywny sposób. Niech trwa nasza współpraca i wymiana opinii, zarówno w kwestii pakietu działań klimatycznych i energetycznych, a także międzynarodowych negocjacji w okresie poprzedzającym Poznań i Kopenhagę.
Karl-Heinz Florenz
sprawozdawca. - (DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie urzędujący przewodniczący! Dziękuję bardzo za uwagi końcowe, które są bardzo zachęcające. Uważam, że byliśmy w stanie osiągnąć tu, w tej Izbie, porozumienie, które zobowiązuje nas do podjęcia dalszych badań naukowych i do wyeliminowania pozostałych wątpliwości; w jakiej dziedzinie wiedzy nie ma miejsca na wątpliwości? Jest to coś, co, jako sprawozdawca, zdecydowanie chcę zobaczyć.
Jestem wdzięczny za słowa pochwały, które dziś zostały tu wypowiedziane i chciałbym przekazać je osobom, które "za kulisami” bardzo ciężko pracowały nad tym sprawozdaniem. Skorzystam z okazji i jeszcze raz serdecznie im podziękuję.
Słuchając dzisiejszej debaty, można było odnieść wrażenie, że kłócimy się o CO2. Pozwolę sobie powiedzieć, że mamy wiele innych kwestii, o które możemy się kłócić, a emisja CO2 to zaledwie wierzchołek góry lodowej. Tak, jest to poważna sprawa, nie ma co do tego wątpliwości, ale prawdziwym wyzwaniem jest to, jak poradzimy sobie ze strategiami bezpieczeństwa dla środowiska. Jak powinniśmy dbać o naszą planetę Ziemię, którą zarządzamy dla naszych dzieci? Wytworzenie źródeł energii, które dziś spalamy, trwało miliony lat, a my zmarnujemy je zaledwie w tysiąc lat. Wyzwaniem jest to, jak sprawić, by litr paliwa zawiózł nas dwa razy dalej niż teraz. To jest to, co musimy osiągnąć; wtedy będziemy mogli powiedzieć, że osiągnęliśmy swój cel. Jest to największe leżące przed nami zadanie: zwiększenie wydajności w Europie, opracowanie najnowocześniejszych technologii, zastosowanie tych technologii - co rozumiem się samo przez się - a także sprzedanie ich z zyskiem na całym świecie w celu utworzenia nowych miejsc pracy. Jest to nasza szansa i chciałbym, abyśmy wszyscy z niej ochoczo skorzystali.
Powtórzę jeszcze raz swoje podziękowania, ale zgodnie z Regulaminem chciałbym zwrócić uwagę na ostatnią kwestię. Od początku tej debaty powtarzany był błąd w tłumaczeniu punktu 10, zgodnie z którym coś potępiam. Nie leżało to w moich zamiarach. Mogę nie pochwalać pewnych spraw, ale nigdy ich nie potępiam. Nie będę przebierał w słowach: w Izbie tej istnieje problem złego przekładu, co jest widoczne w całym tym sprawozdaniu; chciałbym także zwrócić uwagę na poprawnie sformułowane poprawki, które zostały przedstawione w tej Izbie.
Chciałbym podziękować wszystkim zaangażowanym osobom i zaprosić do współpracy w kolejnej, trudniejszej fazie procesu, a mianowicie w rozstrzygnięciu kwestii, jak powinniśmy odpowiedzieć na te fakty naukowe.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się o godzinie 12.00 w południe.
Oświadczenia na piśmie (art. 142 Regulaminu)
Neena Gill  
na piśmie. - Aby skutecznie zająć się zmianą klimatu, należy tak dostosować rynki, aby uwzględnić koszty środowiskowe emisji węgla. Zanieczyszczający muszą płacić. Musimy wykorzystać wszelkiego rodzaju instrumenty polityczne, w tym obniżki VAT-u, handel emisjami i subsydia, aby zmienić zachowania konsumentów i przedsiębiorstw, tak aby miały one więcej zachęt do wybierania przyjaznych dla środowiska rozwiązań. Jak wskazywał Sir Nicholas Stern, koszty gospodarcze i społeczne zmiany klimatu będą katastrofalne.
Dlatego też zdecydowanie nie zgadzam się z tymi posłami w tej Izbie, którzy zaprzeczają temu, że zmiana klimatu ma miejsce. Wystarczy, aby spojrzeli oni na rosnącą liczbę i częstotliwość klęsk żywiołowych na całym świecie, aby dostrzec jej wpływ. Katastrofy te są wyraźnym sygnałem alarmowym, który wzywa nas do aktywniejszego działania.
UE odgrywa uprawnioną rolę w rozwiązywaniu problemu zmiany klimatu; powinna świecić przykładem i dawać wytyczne innym krajom. Potrzebujemy szerszego dialogu z takimi wschodzącymi gospodarkami, jak Indie i Chiny, aby zagwarantować, że ich wzrost będzie w mniejszym stopniu przyczyniać się do globalnych emisji, niż miało to miejsce w ostatnim stuleciu w przypadku UE i USA. Istnieją wyraźne przyczyny dla transferu technologii z UE do krajów rozwijających się. Czyni się to po to, by mogły one uniknąć rozwoju przemysłu połączonego z wysokimi emisjami węgla i mogły "przeskoczyć” bezpośrednio do gospodarki o niskich emisjach węgla.
András Gyürk  
na piśmie. - (HU) Uwzględnienie faktów dotyczących zmiany klimatu, zebranych w oparciu o dowody naukowe przy podejmowaniu decyzji w tej sprawie ma zasadnicze znaczenie Niezależnie od wszystkiego, ryzyko podjęcia błędnych decyzji w oparciu o mylne wnioski jest równie wysokie, jak ryzyko płynące z bezczynności. Warto tu zauważyć jedną rzecz: zmiana klimatu jest uzasadnionym naukowo faktem; potrzebne są szybkie i skuteczne środki na rzecz zapobieżenia jej.
Trzeźwe rozważenie faktów naukowych może również pomóc nam w ocenie tego, jak instrumenty ochrony środowiska działające w oparciu o rynek mogą przyczynić do poprawy jakości środowiska. Naszym zdaniem, niezbędne są większe wysiłki ze strony państw członkowskich na rzecz popularyzacji przyjaznych rynkowi instrumentów zachęty. Stworzenie systemu handlu emisjami, w ramach którego stosowano by podejście do sprawy zmniejszenia emisji wykorzystujące mechanizmy rynkowe, jest posunięciem bardzo pożądanym. Fakt, że ten system działa, stanowi dowód na to, że rynek, konkurencja i ochrona środowiska nie są wzajemnie wykluczającymi się elementami.
Na Węgrzech mamy wiele przykładów, które pokazują, jak mylne wnioski mogą skutkować błędnymi decyzjami. Produkcja biomasy oznacza w rzeczywistości spalanie drewna; szkodliwe następstwa wymuszonego wsparcia dla biopaliw stają się coraz bardziej oczywiste. Środki zastosowane w tych dwóch obszarach nie spełniają wymogów zrównoważonego podejścia, a ponadto nie oferują przyjaznej dla rynku odpowiedzi na ten problem.
Chcielibyśmy zaznaczyć, że zmiana klimatu wymaga zastosowania takich środków, które nie tylko uwzględniają dowody naukowe, ale też pozwalają odgrywać pewną rolę mechanizmom rynkowym.
Eija-Riitta Korhola  
na piśmie. - (FI) Panie przewodniczący! Nasza rezolucja w sprawie naukowych faktów dotyczących zmiany klimatu zawiera kilka ważnych spostrzeżeń, z którymi trudno się nie zgodzić. Niemniej trzeba powiedzieć, że zawiera ona też kilka denerwujących uwag. W historii nauki istnieją tego przykłady, które powinny służyć za ostrzeżenie. Jako filozof nie uważam za całkowicie nieszkodliwą sytuacji, w której polityk interpretuje wyniki badań naukowych, wyciąga z nich pochopne wnioski i próbuje je kontrolować, czy tylko "potępiać” niektóre inne interpretacje. Jaki jest tego cel i dlaczego takie działania muszą być określane jako zasada? Jest to kwestia naszej wiarygodności; coś, czego będziemy bardzo potrzebować w naszej walce ze zmianą klimatu.
W punkcie 5 jest mowa o tym, że "dowiedziono” naukowo, że główną przyczyną zmiany klimatu jest człowiek. Międzyrządowy Panel ds. Zmian Klimatycznych nigdy tak nie twierdził. Sprawozdanie mówi o prawdopodobieństwach. Udział człowieka w ociepleniu klimatu w ciągu ostatniego dziesięciolecia to silne prawdopodobieństwo.
Punkt 7 podkreśla, że wyniki badań naukowych "wyraźnie pokazują, jak zmiana klimatu będzie przebiegać w niedalekiej przyszłości, charakteryzując się różnymi strukturami regionalnymi”. To jest dokładnie to, czego nie wiemy. W zeszłym tygodniu w deklaracji z Reading specjaliści zajmujący się symulacjami klimatu przedstawili apel dotyczący potrzeby zaangażowania superkomputerów. Na pytanie o to, jakiego rodzaju skutki regionalne przyniesie zmiana klimatu, meteorolodzy nie są w stanie obecnie odpowiedzieć, po części ze względu na niewystarczające możliwości komputerów.
Punkt 8 wspomina, że cofanie się lodowców na Grenlandii i ubywanie pokrywy lodowej w zachodniej części Antarktyki stanowi przykład punktów krytycznych zmiany klimatu. Dane dotyczące utraty pokrywy lodowej są obecnie jednak bardzo kontrowersyjne, ponieważ grubość lodu w centralnych obszarach Grenlandii i Antarktyki w istocie wzrasta.
Nie oskarżam ani też nie potępiam osób wyrażających sceptycyzm odnośnie do zmiany klimatu, co ma miejsce w przypadku punktu 10. Nie powinni robić też tego politycy. Powinni oni pozostawić tę sprawę do przedyskutowania naukowcom.
Marian-Jean Marinescu  
na piśmie. - (RO) CLIM może wydawać zalecenia dotyczące przyszłej polityki Unii Europejskiej w tej dziedzinie zalecenia i rozwiązania w oparciu o bezsprzeczne dowody naukowe i, w szczególności, w oparciu o silne poparcie ze strony obywateli Europy.
Dowód naukowy jest niepodważalny. Sprawozdanie posła Karla-Heinza Florenza jest wyczerpujące i dowodzi, że dane naukowe są wystarczające do tego, aby podejmować stanowcze decyzje polityczne i wszczynać konkretne działania nie tylko na poziomie europejskim, ale też na poziomie globalnym, w celu zdecydowanego zmniejszenia skali zjawisk antropogenicznych odpowiedzialnych za zmianę klimatu oraz osłabienia ich skutków.
Należy kontynuować wysiłki badawcze, zwłaszcza w dziedzinie nowych technologii, energii ze źródeł odnawialnych i biopaliw, w celu znalezienia niezbędnej równowagi, niezbędnej dla zachowania konkurencyjności gospodarczej, rozwoju społecznego i zagwarantowania bezpieczeństwa żywnościowego i energetycznego, które są niezbędne dla dobrobytu obywateli Europy.
Społeczność naukowa i przedstawiciele świata polityki powinni połączyć siły i wspierać działalność na rzecz podnoszenia świadomości opinii publicznej i zachęcania obywateli do udziału w konkretnych działaniach, ponieważ wymiana dobrych praktyk, współpraca międzynarodowa, regionalna i, w szczególności, transgraniczna oraz dialog, jak również bezpośrednie zaangażowanie obywateli stanowią najbardziej skuteczne sposoby walki ze zmianą klimatu.
Sirpa Pietikäinen
na piśmie. - Panie przewodniczący, panie i panowie! Przez ostatnie lata Unia Europejska jest jednym z tych uczestników działań na forum międzynarodowym, którzy wytyczają drogę rozwoju zrównoważonej globalnej polityki klimatycznej. Oto pozycja, którą UE musi zachować także w przyszłości.
Chciałabym podziękować sprawozdawcy i komisji za udane sprawozdanie. Przyczyni się ono do rozwoju poglądu na podstawy naukowe, na których musi opierać się praca nad kontrolą zmiany klimatu. Warto zauważyć, że nauka i wiedza, jakie wnosi, ulegają ciągłym zmianom w związku z pojawianiem się nowych technologii i odkryć. Dlatego też musimy pozostać otwarci na wszystkie informacje dotyczące tego zjawiska i dodatkowo brać pod uwagę różniące się opinie.
Zdecydowana reakcja na zmianę klimatu jest niezwykle ważna. Jak dotychczas każdy z czterech międzyrządowych paneli IPCC musiał dokonywać przeglądu dokonywanych przez swoich poprzedników szacunków szybkości, z jaką zachodzi zmiana klimatu. Zjawisko to postępuje szybciej, niż zakładały to wcześniejsze szacunki Wspólnoty. Dziś również wydaje się, że istnieje potrzeba dokonania przeglądu szacunków poprzedniego IPCC. Studia prowadzone przez amerykańską agencję kosmiczną NASA dowodzą, że zwalczanie zmiany klimatu wymaga bardziej radykalnego działania: dla uniknięcia tych gwałtownych zmian, zawartość gazów w atmosferze spowodowana zmianą klimatu musi zostać bardziej drastycznie ograniczona.
UE powinna wziąć pod uwagę rosnącą zgodność naukowców co do tego, że emisje dwutlenku węgla powinny zostać, zgodnie z zaleceniem IPCC, zmniejszone jeszcze bardziej drastycznie, aby osiągnąć spowolnienie globalnego ocieplenia. Przyglądając się bliżej takiemu rozwojowi sytuacji, boję się, że cele zawarte w pakiecie klimatycznym UE nie są wystarczająco ambitne. Unia musi teraz czynić znacznie bardziej zdecydowane wysiłki na rzecz stworzenia ekowydajnych społeczeństw na swoim terytorium. Wiodącą zasada dla wszystkich obszarów polityki UE musi stać się ekomodernizacja. Zdolność do dokonania zmian w obliczu tej rewolucji będzie również głównym czynnikiem mającym wpływ na międzynarodową konkurencyjność UE.
Daciana Octavia Sârbu
, na piśmie. - (RO) Walka ze zmianą klimatu staje się coraz częstszym tematem na porządku dziennym prac organizacji międzynarodowych. Począwszy od szczytu w 2007 r., kiedy to został ustalony 20% cel w zakresie zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych i wykorzystywania zasobów energii odnawialnej do roku 2020, globalne ocieplenie stało się priorytetem dla każdego kraju na świecie.
Po podjęciu tej decyzji odbyły się inne ważne wydarzenia na forum międzynarodowym, takie jak szczyt G8 w Heiligendamm i debata Rady Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmiany klimatu lub plan działań z Bali. W następstwie tych wydarzeń międzynarodowych osiągnięto porozumienie naukowe, zgodnie z którym globalne tendencje do ocieplenia są skutkiem działalności człowieka, a wyniki badań i gromadzenia danych są wystarczające dla podjęcia pilnych działań i politycznych decyzji dotyczących redukcji emisji gazów. Zasadnicze znaczenie ma stworzenie funduszu na rzecz przystosowania i włączenie lasów do nowego porozumienia w o ochronie klimatu mającego na celu unikanie dalszego wylesiania i emisji związków węgla wywołanych przez pożary lasów.
Podnoszenie świadomości społeczeństwa poprzez podawanie do wiadomości naukowych dowodów wpływu działalności człowieka na globalny klimat będzie odgrywać kluczową rolę przy uzyskiwaniu poparcia obywateli UE dla działań politycznych na rzecz zmniejszenia emisji związków węgla.
Andres Tarand  
na piśmie. - (ET) Klimat się zmienia i dzieje się tak z powodu działalności człowieka. Czterdzieści lat temu, kiedy pobierałem próbki lodu na stacji badawczej w Antarktyce, nie byliśmy jeszcze tego świadomi. Dzisiaj IPCC, która porównuje wyniki pracy tysięcy naukowców, przedstawia wystarczające dowody na to, że zmiana klimatu istotnie zachodzi. Nasza rola powinna polegać raczej na działaniu, niż na dostarczaniu kolejnych dowodów. W tej kwestii zgadzam się w pełni z podejściem przyjętym przez sprawozdawcę, pana posła Florenz.
Unia Europejska musi działać ambitnie i przyjąć cel bliższy 30% redukcji emisji gazów cieplarnianych do roku 2020. W przeciwnym razie trudno będzie oczekiwać prawdziwego wkładu ze strony innych krajów. To dziwne, gdy forum wyższego szczebla głosuje zgodnie, jeśli chodzi o szczegóły celów ogólnych, a kiedy dochodzi do kwestii docelowej zawartości CO2 w spalinach samochodowych lub paru innych środków szczegółowych, to samo forum nie ryzykuje już tak ambitnych kroków. Nie jest to dobry sposób na skuteczne zajęcie się zmianą klimatu.
Popieram projekty poprawek, które zwracają uwagę na potrzebę przeprowadzenia bardziej szczegółowych analiz i stworzenia modeli sytuacji oceanów i mórz oraz wpływu zmiany klimatu na faunę morską. Nie mogę jednak zgodzić się z kilkoma projektami poprawek, które wyrażają wątpliwości co do tego, czy zmiana klimatu w istocie zachodzi, podkreślają znaczenie paliw kopalnych i energetyki jądrowej oraz ośmieszają rozwój energii odnawialnych.
Uważam, że komisja tymczasowa Parlamentu do spraw zmian klimatycznych pomogła zwiększyć świadomość wśród przedstawicieli różnych środowisk i przedstawić wspólne stanowisko. Rozsądne jest przedłużenie mandatu tej komisji na okres dziewięciu miesięcy do czasu planowanego spotkania w Poznaniu. Dłuższy termin mógłby oznaczać prowadzenie naszych ważnych prac przy nadmiernym zainteresowaniu wyborami.
Gabriele Zimmer
na piśmie. - (DE) Głosowałam za tym sprawozdaniem. Debata na temat zmiany klimatu, która jest niezbędna, musi być podbudowana rzetelnymi faktami naukowymi. Podaje je sprawozdanie tymczasowe posła Florenza. Sprawozdanie to powinno odgrywać ważną rolę zarówno na forum publicznym, jak też w Komisji i w Radzie. Naukowe wnioski dotyczące "efektu cieplarnianego” są dostępne od ponad 180 lat.
To z uwagi na szczególne warunki społeczne ta wiedza na temat zagrożenia dla naszych podstaw naturalnych i klimatycznych była lekceważona, co uniemożliwiało podjęcie działań we właściwym czasie, co zresztą ma miejsce do dziś. Albo zaczniemy działać teraz w oparciu o współpracę międzynarodową na rzecz ograniczenia i powstrzymania dalszych katastrof, które już są prognozowane i które z całej siły uderzą w pierwszym rzędzie w najbiedniejszych, albo nadal będziemy podążać drogą ku zagładzie. Fakty pokazują w przekonujący sposób, że niezbędne są pośpieszne działania na rzecz zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych oraz że musimy ograniczyć ocieplenie do poziomu poniżej 2°C poprzez zmiany w naszym sposobie życia i zachowania konsumenckie oraz poprzez przyjęcie kryteriów i ram politycznych i społecznych. Popieram twierdzenie sprawozdawcy, że nie jest to kwestia toczenia sporów o wartości emisji; debata musi skupić się teraz na zrównoważeniu.
Strategia zrównoważonego rozwoju UE musi uwzględniać te problemy i w końcu doprowadzić do stworzenia zrównoważonej polityki. Wymaga to zmiany priorytetów politycznych. Każdy stracony dzień może przynieść potencjalnie niszczycielskie skutki i dlatego nie może być usprawiedliwienia dla opóźnień.
