Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Wurtz
Mevrouw de Voorzitter, er is een ernstige fout in de notulen van de vergadering van gisteren geslopen, en wel in punt 34 met betrekking tot de aanneming van de resolutie over Euro 2000. In de notulen staat dat deze resolutie door het Parlement is aangenomen, terwijl ze juist door een zeer ruime meerderheid van het Parlement verworpen is. Ik wil hieraan toevoegen dat de resolutie ook wordt genoemd in het gedeelte over de aangenomen teksten, terwijl er had moeten staan dat ze juist is verworpen.

De Voorzitter
We zullen de fout uiteraard herstellen.

Sturdy
Mevrouw de Voorzitter, naar aanleiding van uw verklaring gisteren over de situatie van de luchtkwaliteit in het gebouw, zit ik met een klein probleem in mijn hoedanigheid als voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met Canada. Onze volgende vergaderperiode in Straatsburg zou bijgewoond worden door een groep Canadese parlementsleden. Aanstaande maandag moet ik een beslissing nemen of ik ze naar Straatsburg of naar Brussel laat reizen. Tegen de achtergrond van het Franse standpunt inzake het voorzorgsbeginsel zou ik u willen vragen of een beslissing over de locatie van de volgende vergadering eerder genomen kan worden dan over veertien dagen.

De Voorzitter
Mijnheer Sturdy, u hebt van de quaestoren een mededeling gekregen over de controles die op onze drie werkplekken in Straatsburg, Brussel en Luxemburg zijn verricht. Helaas hebben we de uitslag van deze controles nog niet gekregen.
Ik raad u aan contact op te nemen met de heer Poos, die u op de hoogte kan houden van het verloop van de gebeurtenissen.

Sumberg
Mevrouw de Voorzitter, ik vraag de aandacht voor dezelfde motie van orde als de heer Sturdy. Het is essentieel dat uit de handelingen en voorschriften van dit Parlement blijkt dat hier dezelfde normen worden gehanteerd die wij ook aan anderen opleggen. Als wij normen vaststellen voor rundvlees in Engeland en kaas in Frankrijk, dient dit Parlement ook normen te hanteren voor zijn eigen activiteiten. Onder extreme omstandigheden ben ik volledig bereid om mijn leven voor mijn land en mijn gezin te geven. Ik ben echter niet van plan om aan de legionairsziekte te overlijden omdat ik in juni in Straatsburg vergaderingen moet bijwonen. Daarom moeten wij nu actie ondernemen in plaats van alleen maar over dit onderwerp te praten.

De Voorzitter
Waarde collega's, om die reden treffen we alle benodigde voorzorgsmaatregelen op onze werkplekken.

Daul
Mevrouw de Voorzitter, u verwacht op dit moment natuurlijk geen polemiek in dit Parlement tussen de Franse en Britse producenten van rundvlees. Ik wil u echter wel twee vragen stellen. Eerste vraag: kunnen dezelfde analyses worden uitgevoerd in het parlementsgebouw in Brussel? Tweede vraag: kunnen we op grond van het voorzorgbeginsel in Brussel blijven samenkomen gezien het feit dat we in deze stad geen zuiveringsinstallatie hebben?

De Voorzitter
Mijnheer Daul, ik heb uw eerste vraag al beantwoord. Ik heb immers gezegd dat de controles ook in Brussel worden uitgevoerd. Hetzelfde geldt voor Luxemburg, waar veel mensen werkzaam zijn. We mogen deze mensen niet vergeten. De controles zullen dus op al onze werkplaatsen worden uitgevoerd. Ik denk overigens dat de heer Poos uw vragen beter kan beantwoorden dan ik.

Poos
Mevrouw de Voorzitter, ik ben blij dat u mij het woord geeft. Ik wil mijn spreektijd gebruiken om de collega's die zojuist over dit belangrijke en ernstige vraagstuk hebben gesproken te informeren en gerust te stellen.
Ik wil alle collega's laten weten dat het College van quaestoren het voorzorgbeginsel heeft toegepast. Als het College van quaestoren niet had aangestuurd op een luchtanalyse in deze ruimtes, dan zou dit vraagstuk vandaag hier zelfs niet ter tafel zijn gebracht. Zoals u weet was het resultaat van de analyse op twee punten negatief. Wij hebben onmiddellijk de benodigde maatregelen getroffen en de ruimtes gesloten waar gebreken zijn geconstateerd. Na enkele technische wijzigingen hebben we een tweede luchtanalyse gemaakt. Wat het asbest betreft zijn de resultaten van deze analyse inmiddels bekend. De asbestvezels werden tijdens de tweede analyse niet meer aangetroffen. Deze vezels komen dus van buitenaf. Er is geen asbest gebruikt bij de bouw van dit Parlement. Daar zijn we zeker van.
Wat de legionellabacterie betreft is er een tweede analyse uitgevoerd. De resultaten van het biologisch-technisch onderzoek ter zake zijn nog niet bekend. Het duurt twee weken voordat de resultaten van de kweekjes beschikbaar zijn. De resultaten van de tweede analyse zullen dus in ieder geval voor het van start gaan van de volgende plenaire vergadering in Straatsburg bekend zijn. Waarde collega's, u kunt er van op aan dat als de resultaten van de kweekjes positief zijn, dat wil zeggen als er ziektekiemen gevonden worden, het College van quaestoren het Bureau en de Conferentie van voorzitters zal aanbevelen de benodigde maatregelen te treffen.
Er is nu nog geen reden voor ongerustheid. We wachten de resultaten van deze analyses af en zullen de maatregelen treffen die op grond van het voorzorgbeginsel noodzakelijk blijken.

Medina Ortega
Mevrouw de Voorzitter, in de notulen van de vergadering van gisteren wordt in paragraaf 5, die gewijd is aan de vervallenverklaring van het mandaat van de heer Le Pen, gewag gemaakt van mijn interventie en die van mevrouw Palacio Vallelersundi. Hierin worden twee halve waarheden gedebiteerd die, bij elkaar opgeteld, op een leugen kunnen neerkomen.
Ten eerste wordt gesteld (geldt alleen voor Spaanse tekst) dat de heer Medina Ortega betwist "dat de zojuist door de Voorzitter voorgelezen brief het advies van genoemde commissie weerspiegelt". Wat ik gezegd heb is, dat de door de Voorzitter voorgelezen brief, die afkomstig was van mevrouw Palacio Vallelersundi, niet de mening van de commissie was: de brief was niet goedgekeurd door de commissie en was dus niet de opinie van de commissie. Het gaat dus niet om het al dan niet weerspiegelen. Weerspiegelen is niet hetzelfde als zijn.
Vervolgens wordt gesteld dat mevrouw Palacio Vallelersundi "mededeelt dat het desbetreffende document overeenkomt met het standpunt van haar commissie". Mevrouw Palacio Vallelersundi is hier niet aanwezig, maar als ik mij niet vergis heeft zij zo ongeveer gezegd dat, hoewel dit standpunt niet door de commissie was goedgekeurd, het wel haar zienswijze weergaf van hetgeen zich in de commissie had afgespeeld. Ik ben mij ervan bewust dat het hier slechts om een detailkwestie gaat. Ik zou echter duidelijk willen maken dat ik gezegd heb dat dit niet het standpunt van de commissie was, en dat mevrouw Palacio in zekere zin heeft erkend dat het om haar eigen zienswijze ging van hetgeen zich in de commissie heeft afgespeeld.
Op deze wijze zouden van twee halve waarheden twee hele waarheden kunnen worden gemaakt.

De Voorzitter
Mijnheer Medina, ik stel voor dat we eerst nogmaals nauwlettend naar de opnames zullen luisteren en vervolgens waar nodig de door u aangegeven correcties zullen aanbrengen. Aangezien het hier om een gevoelig vraagstuk gaat, zullen we eerst opnieuw naar de opnames moeten luisteren om te bezien of deze nuances al dan niet moeten worden aangebracht. Mocht het nodig zijn, dan zullen we de correcties doorvoeren.

Lynne
Mevrouw de Voorzitter, het is leuk en aardig als de heer Poos zegt dat het College van quaestoren om de controles van de luchtkwaliteit heeft verzocht. Ik heb echter begrepen dat het personeel zelfs al vóór de opening van het gebouw verzocht heeft om dergelijke controles. Ikzelf heb in januari om een controle van de luchtkwaliteit gevraagd. Waarom heeft het zo lang geduurd voordat die controle werd uitgevoerd? Wanneer in een deel van een gebouw de legionellabacterie wordt aangetroffen, is het in veel landen gebruikelijk dat gebouw te sluiten.

De Voorzitter
Zijn er verder nog opmerkingen over de notulen?
Dat is niet het geval.
(De notulen worden goedgekeurd)

Stemming
Duff
Mevrouw de Voorzitter, overeenkomstig artikel 126, lid 3 van het Reglement zou ik willen verzoeken of vastgesteld kan worden of er wel een quorum voor deze stemming bestaat. Ondanks de zeer verrassende aanwezigheid van sommige Franse afgevaardigden moet ik toch constateren dat de bijeenkomsten van dit Parlement op vrijdagen in Straatsburg niet goed en effectief verlopen. Er zouden dan ook meer activiteiten naar de hoofdstad Brussel verplaatst moeten worden.

Ribeiro e Castro
Mevrouw de Voorzitter, ik wil dit hypocriete verzoek met klem veroordelen. Gisteren hebben zich in dit Parlement tijdens de stemming van het verslag-Buitenweg ernstige onregelmatigheden voorgedaan. Het Reglement werd met voeten treden om tot de stemming van het verslag-Buitenweg te kunnen overgaan. Dit verslag draagt de handtekening van een van de belangrijkste aanvoerders van de groep die hier vandaag door de heer Duff wordt vertegenwoordigd, wellicht omdat mevrouw Buitenweg zich toch enigszins schaamt.
Gisteren hebben wij schijnheilige verklaringen over grootse principes moeten aanhoren terwijl tijdens de vergaderperiode van april een resolutie over Ethiopië is gesneuveld, om maar een voorbeeld te noemen. In het licht van de gebeurtenissen van gisteren, die wij allen voor ogen hebben, zou ik de aanstokers van deze groep willen vragen toch tenminste in deze vergadering een beetje schaamtegevoel en respect voor hun collega's aan de dag te leggen!

Knörr Borràs
Mevrouw de Voorzitter, ik wil hier graag uiting geven aan onze solidariteit en ons medeleven met het volk van Paraguay, waar het leger opnieuw gepoogd heeft een staatsgreep te plegen. Dit is alles wat ik wilde zeggen. Moge er over het standpunt van ons Parlement in dezen geen twijfel bestaan.

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, onze fractie had gisteren gebruik kunnen maken van de afwezigheid van talrijke collega's om vaststelling van het quorum te vragen en aldus een stokje te steken voor de stemming over het verslag van mevrouw Buitenweg. Dat was een koud kunstje geweest, maar wij hebben daarvan afgezien. Volgens het Reglement hadden wij vandaag over dit verslag moeten stemmen, aangezien de amendementen gisteren niet op tijd klaar waren. Ik heb een beroep gedaan op de fairness van het Parlement. Ik verzoek de collega's dringend om een moratorium. Wij onderzoeken momenteel hoe wij de vrijdag meer gewicht kunnen geven. De beste manier zou natuurlijk geweest zijn op vrijdag over het belangrijke verslag van mevrouw Buitenweg te stemmen. Ik geloof echter dat mevrouw Buitenweg vandaag niet aanwezig kan zijn. Afgezien daarvan moeten wij echter inderdaad de vrijdag meer inhoud geven. Wij werken daaraan in onze fractie. Daarom verzoek u fair te zijn, ons in staat te stellen ons werk te doen en de werkzaamheden niet verder te saboteren.

De Voorzitter
Zoals ik gisteren al gezegd heb, worden de werkzaamheden van vrijdag momenteel opnieuw geëvalueerd binnen het Bureau en de Conferentie van voorzitters.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, ik wend mij tot de heer Duff die om vaststelling van het quorum heeft gevraagd. Het gaat hier immers nog steeds om een motie van orde.
Gisteren is hier, mijnheer Duff, gestemd over het verslag-Buitenweg, hetgeen tot gevolg had dat vanmorgen over de verslagen van mevrouw Karamanou en mevrouw Sörensen moet worden gestemd. Daarom heeft mevrouw Buitenweg, die hier anders altijd om het quorum vraagt, zich netjes op de achtergrond gehouden. Zij weet maar al te goed dat het niet meer dan fair zou zijn vanmorgen over deze verslagen hier te stemmen. Misschien heeft men de heer Duff onder de talloze quorumaanvragers over het hoofd gezien en hem niet verteld hoe de vork in de steel zat, zodat hij vanmorgen alsnog met dit verzoek kwam. Daarom verzoek ik je, beste Andrew, dit verzoek in te trekken, want mevrouw Buitenweg en anderen willen dat vanmorgen over het verslag-Karamanou en het verslag-Sörensen wordt gestemd.
Ik wil echter mevrouw Buitenweg en de anderen wel voorstellen om, ter vermijding van een pijnlijke situatie, nu vanmorgen af te zien van die enscenering.

Speroni
Mevrouw de Voorzitter, mijns inziens houdt het verzoek tot vaststelling van het quorum helemaal geen verband met het feit dat men niet in Straatburg maar in Brussel wil werken. Ik ben persoonlijk voor Straatsburg, maar ik vind wel dat, nu wij eenmaal hebben besloten op vrijdag te werken - en daar draait het volgens mij om - wij ook op vrijdag het quorum moeten hebben. Mijns inziens is het niet correct eerst te stemmen voor de vrijdag en dan op vrijdag verstek te laten gaan.
Verder werd gezegd dat het verzoek om vaststelling van het quorum sabotage is. Kijkt u eens naar hetgeen in het Italiaans parlement gebeurt. Ik heb daar ik weet niet hoe vaak om het quorum gevraagd en meestal was dat er niet. Niemand heeft mij echter ooit van sabotage beschuldigd. Ik geloof trouwens ook niet dat de oorlog tussen Ethiopië en Eritrea afhangt van het al dan niet voorhanden zijn van het quorum in Straatsburg.

Theorin
Mevrouw de Voorzitter, als voorzitter van de Commissie vrouwenrechten en gelijke kansen was ik enigszins verbaasd over het verzoek betreffende de vaststelling van het quorum. Wij hebben gisteren twee agendapunten voor het debat en de stemming over het verslag-Buitenweg verschoven. Het debat over de verslagen-Sörensen en Karamanou werd naar gisteravond verschoven en vandaag moeten we over deze verslagen stemmen.
Ik vind het op zijn zachtst uitgedrukt hoogst merkwaardig dat onze collega's zich op die manier gedragen. Mijn collega zou zijn verzoek misschien kunnen intrekken en hij zou misschien moeten inzien dat de helft van de bevolking in de wereld uit vrouwen bestaat. Het document dat mevrouw Sörensen geschreven heeft en waarover wij vandaag stemmen, is een zeer gewichtig document. Ik verzoek mijn collega's in alle ernst op te houden met dit Parlement te spelen en hun verzoek in te trekken, misschien met de hulp van mevrouw Buitenweg.

Ludford
Mevrouw de Voorzitter, ik wil alleen even rechtzetten wat de heer Posselt zojuist zei. Volgens hem zou er geen quorum bestaan hebben bij de stemming over het verslag-Buitenweg. Ik heb echter berekend dat 242 afgevaardigden hun stem over dat verslag hebben uitgebracht, waaronder ongeveer 35 afgevaardigden van de Fractie van de Europese Volkspartij. Zij dienen gelukgewenst te worden met hun steun aan dat uitstekende verslag gisteren.

Poos
Mevrouw de Voorzitter, alvorens we gaan stemmen, en ik hoop dat de stemming nog even kan worden uitgesteld, wil ik mij aansluiten bij de collegiale en vriendelijke oproep van collega Theorin aan de heer Duff om af te zien van zijn verzoek tot vaststelling van het quorum.
De laatste keer dat dit gebeurde, tijdens een vrijdagzitting hier in Straatsburg, had dat verzoek zeer negatieve gevolgen voor het imago van het Europees Parlement. De televisiezenders bevestigden nog dezelfde dag dat er niet voldoende afgevaardigden in het Parlement aanwezig waren om over de hulpverlening aan Ethiopië te debatteren. Tegelijkertijd werden er beelden uitgezonden van kinderen die van de honger waren omgekomen en andere hongerende Ethiopiërs. Vandaag doet er zich een vergelijkbaar voorval voor met betrekking tot het agendapunt "Bestrijding van de vrouwenhandel". Beelden van arme meisjes in achterbuurten zullen worden vergezeld van het commentaar dat er niet voldoende afgevaardigden in het Parlement aanwezig waren om over dit vraagstuk te debatteren. Ik vraag u daarom dringend om af te zien van uw verzoek tot vaststelling van het quorum en tot stemming over te gaan.

De Voorzitter
Mijnheer Duff, handhaaft u uw verzoek? Als dat zo is, zullen we bekijken of er 32 collega's zijn die zich bij uw verzoek willen aansluiten.

Duff
Mevrouw de Voorzitter, als deze verslagen inderdaad zo belangrijk zijn, hebben zij ook recht op een quorum. Ik handhaaf derhalve mijn motie van orde.

De Voorzitter
Goed, zijn er 32 collega's die dit verzoek steunen?
(24 leden staan op) Het verzoek kan dus niet in aanmerking worden genomen.
Wij gaan nu over tot de stemming en buigen ons eerst over de initiatieftekst van de Republiek Finland. De commissie stelt voor dit initiatief te verwerpen.

Karamanou
Mevrouw de Voorzitter, volgens mij vergist u zich want op de stemlijst staat iets anders. Als wij het initiatief van Finland willen verwerpen moeten wij tegen stemmen. Daarover moeten wij dus eerst stemmen. Wie voor stemt, neemt het in de commissie verworpen Finse initiatief aan. Wie tegen stemt, verwerpt het Finse voorstel en belast de Commissie met het indienen van een voorstel. Zo staat dat ook in de ingediende amendementen.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, zoals mevrouw Karamanou reeds zei is dit een zeer ingewikkelde gang van zaken. Staat u mij derhalve toe hier een korte toelichting op te geven. Ik doe dat na overleg te hebben gepleegd met de collega van de PPE die als coördinator in onze commissie werkt. De PPE heeft namelijk twee amendementen ingediend. Deze hebben echter alleen betrekking op de ontwerpwetgevingsresolutie. Men moet de tekst van de resolutie zelf verwerpen, maar men moet wel stemmen over de ontwerpwetgevingsresolutie, met inbegrip van de twee amendementen waarin men de Raad uitnodigt een nieuw ontwerp in te dienen. Wij moeten de huidige tekst dus verwerpen en in de wetgevingsresolutie de Raad uitnodigen met een nieuwe tekst op de proppen te komen. Daarom is dit een enigszins ongebruikelijke gang van zaken. Wij moeten namelijk de tekst waarover wij eigenlijk moeten stemmen, verwerpen en dan stemmen over de wetgevingsresolutie.
Ik verzoek u deze ietwat ongebruikelijke procedure te volgen. Dan hebben wij kans dat wij een nieuw ontwerp krijgen.

De Voorzitter
Dat is behoorlijk ingewikkeld. U wilt dus dat ik onmiddellijk het initiatiefvoorstel van de Republiek Finland in stemming breng.
(Het Parlement verwerpt het voorstel, dat wordt terugverwezen naar de bevoegde commissie)
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0127/2000) van mevrouw Sörensen, namens de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over nieuwe maatregelen ter bestrijding van de vrouwenhandel (COM(1998) 726 - C5-0123/1999 - 1999/2125(COS))
Vóór het begin van de stemming
Heaton-Harris
Mevrouw de Voorzitter, ik beroep mij op dezelfde motie van orde als de heer Duff en heb geconstateerd dat bij de hoofdelijke stemming zojuist gebleken is dat er geen quorum aanwezig is. Op grond van artikel 126, lid 3 van het Reglement verzoek ik om vaststelling van het quorum en vraag ik de afgevaardigden die mijn voorstel steunen, om op te staan.
(19 afgevaardigden staan op) De Voorzitter. Het voorstel wordt niet in aanmerking genomen.
Betreffende amendement 10
Roure
Mevrouw de Voorzitter, dit amendement gaat over een taalkundig probleem. In de Franse versie staat het woord "délit", terwijl in de Engelse versie wordt gesproken over "crime". Mevrouw de Voorzitter, zoals u weet hebben deze twee woorden niet dezelfde betekenis. Met dit amendement wil men deze versie herzien. Ik heb dit amendement niet zelf ingediend, maar volgens mij is dit het doel van het amendement. Ik wilde dat alleen maar even aangeven.
Betreffende amendement 5

Sörensen
Voorzitter, in de gesprekken met mevrouw Martens, PPE-fractie, hebben wij besloten om het amendement op paragraaf 19 in die zin te wijzigen. Het wijst op de cruciale rol van de NGO's, waartoe ook levensbeschouwelijke organisaties in Europa kunnen behoren die zich de opvang en de begeleiding van de slachtoffers tot taak hebben gesteld. Ik sta achter dit amendement.

De Voorzitter
U wilt dus een mondeling amendement indienen om de woorden "de kerken en de religieuze instellingen" te vervangen door "de levensbeschouwelijke organisaties"?

Theorin
Mevrouw de Voorzitter, het is mij niet duidelijk of er nu "kerkelijke organisaties" in de tekst moet staan. In dat geval geef ik de voorkeur aan de oorspronkelijke tekst. Mevrouw de Voorzitter, u heeft iets anders gezegd dan mevrouw Sörensen. Zou u zo vriendelijk willen zijn de juiste inhoud van het mondeling amendement nog eens willen herhalen?

De Voorzitter
Ik denk dat het voor de duidelijkheid beter is als we de rapporteur opnieuw het woord geven, zodat iedereen in zijn of haar eigen taal precies te horen krijgt welke verandering met het mondeling amendement wordt beoogd.

Sörensen
Excuseer mij voor de onduidelijkheid. Het mondelinge amendement bestaat hierin dat de verandering van paragraaf 19 bij amendement 5 als volgt wordt: wat blijft "wijst op de cruciale rol die de NGO's vervullen," en dan wordt wat vet gedrukt staat in het oorspronkelijke amendement als volgt gewijzigd: "waartoe ook levensbeschouwelijke organisaties in Europa kunnen behoren die zich de opvang en de begeleiding van de slachtoffers tot taak hebben gesteld". Dus kerken en religieuze organisaties worden vervangen door levensbeschouwelijke organisaties, omdat dat veel ruimer is.

De Voorzitter
Ik denk dat de situatie nu volkomen duidelijk is.
Zijn er tenminste twaalf collega's die bezwaar hebben tegen het in overweging nemen van dit mondelinge amendement?
(Aangezien meer dan twaalf afgevaardigden protest aantekenen, wordt het mondeling amendement niet in overweging genomen)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Stemverklaringen - Verslag-Sörensen (A5-0127/2000)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ik heb met genoegen voor het verslag van mevrouw Sörensen gestemd. Ik ben blij met de inhoud van dit verslag en ik ben het daar ook volledig mee eens. Ik moet echter wel vaststellen dat men hierin niet helemaal tot de bodem van de kwestie gaat.
In de resolutie staat dat elk jaar 500.000 personen Europa binnenkomen en het slachtoffer zijn van vrouwenhandel. De echte verantwoordelijken voor de vrouwenhandel zijn echter de mannen die deze vrouwen in Europa ontmoeten. Volgens mijn berekening gaat het daarbij om 180 miljoen personen. Wat ik in mijn stemverklaring zeg staat in de veertiende regel op bladzijde 11 van het verslag. In het verslag staan in totaal 722 regels, maar één daarvan is genoeg voor heel de waarheid. Daarin staat namelijk dat men voorlichting moet bedrijven om de vraag te verminderen. In slechts 6 van de 7.213 woorden van dit verslag wordt heel de waarheid gezegd!

Varaut
De maatregelen die de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen ons op juridisch gebied voorstelt zijn al even ambitieus als talrijk.
Alle verkondigde rechten, beschermende wetten en internationale samenwerkingsverbanden hebben echter alleen zin als ze geïnspireerd zijn door verheven uitgangspunten. Het zou daarom een goede zaak zijn als we onszelf er nogmaals van zouden overtuigen dat het hier om de menselijke waardigheid gaat en dat we geen praktijken door de vingers kunnen zien die een aantasting vormen van deze waardigheid. Dat zou onverantwoord en crimineel zijn.
Kijk eens naar de verschrikkingen die de netwerken van pedofielen teweeg brengen, of naar de vrouwen die in de Europese steden als handelswaar voor het raam zitten. Iemand die zich bewust is van de totale ontreddering waarin de slachtoffers van deze uitbuiting verkeren, kan de ondoordachte en criminele teksten waarin wordt voorgesteld bepaalde praktijken niet langer strafbaar te stellen, alleen maar veroordelen. In deze op een extreem liberale ideologie gebaseerde teksten wordt geen rekening gehouden met de noodzaak de allerzwaksten te beschermen, hoe gebrekkig die bescherming soms ook is.
De lidstaten dienen onderling samen te werken zodat in al deze landen het natuurlijke beginsel van de menselijke waardigheid opnieuw centraal komt te staan. Er moet hiertoe een beleid komen waarbij de slachtoffers beschermd en de daders gestraft worden.
Verder is er behoefte aan een ambitieus ontwikkelingsbeleid waarbij de arme landen de middelen in handen krijgen om zich te ontwikkelen, zodat ze hun burgers een waardig leven kunnen bieden. Het gaat hierbij niet alleen om de economie, maar vooral ook om het onderwijs en het sociale aspect. Zeker, wat de "seksindustrie" wordt genoemd is verzekerd van een constante vraag, maar we moeten er alles aan doen om te voorkomen dat volwassenen door omstandigheden worden gedwongen zichzelf of hun kinderen aan dergelijke netwerken te verkopen. We kunnen de mensen in deze arme landen met name helpen om in hun regio in hun eigen levensonderhoud te voorzien door onderwijs te bieden aan zowel jongeren als volwassenen.
Daarnaast moeten we in onze eigen landen een wettelijk en sociaal kader creëren waarmee we de slachtoffers kunnen helpen en deze plaag, die vaak wordt voorgesteld als een onvermijdelijk en soms zelfs onschuldig verschijnsel, kunnen bestrijden.

Vaartuigen die de vlag voeren van landen die geen partij zijn bij de Visserijorganisatie voor het noordwestelijk deel van de Atlantische Oceaan (NAFO)
De Voorzitter
Aan de orde is verslag (A5-0101/2000) van de heer Varela Suanzes-Carpegna, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende vaststelling van controlemaatregelen ten aanzien van vaartuigen die de vlag voeren van landen die geen partij zijn bij de Visserijorganisatie voor het noordwestelijk deel van de Atlantische Oceaan (NAF) (COM(1999) 570 - C5-0041/2000 - 1999/0231(CNS)).

Varela Suanzes-Carpegna
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de regionale visserijorganisaties die toezien op de visserijactiviteiten buiten de exclusieve economische 200 mijl-zones, vervullen een essentiële rol bij de instandhoudingsmaatregelen en het rationeel beheer van de visbestanden in internationale wateren. In de nabije toekomst zal deze rol alleen maar in belang toenemen.
Om die reden dient de Europese Unie haar deelname aan deze regionale organisaties te versterken. Dit geldt niet alleen voor de bestaande, maar ook voor de nog op te richten organisaties.
Helaas hebben wij de indruk dat de Europese Commissie momenteel, qua menskracht en technische middelen, niet in staat is met voldoende inzet deel te nemen aan de werkzaamheden van al deze regionale visserijorganisaties, in elk geval niet op een wijze die beantwoordt aan de grote belangen van de vloten van EU-landen op de diverse wereldzeeën. NAFO vormt hierbij een uitzondering. Zij is nu wellicht de organisatie met de grootste deelname, en met de meeste beheers- en controlemaatregelen.
Ook valt niet te ontkennen dat de Commissie aan sommige van deze organisaties, zoals bijvoorbeeld de ICCAT, meer aandacht besteedt. Deze aandacht is ongetwijfeld mede te danken aan de druk die wordt uitgeoefend door het Europees Parlement en, meer concreet, vanuit onze Commissie visserij.
Er bestaan echter nog talrijke andere samenwerkingsverbanden. Om ons te beperken tot diegene die zich met tonijn bezighouden, naast de genoemde organisatie voor de Atlantische tonijn, achten wij het absoluut noodzakelijk dat wij actief deelnemen aan de commissie van tonijnvissers van de Atlantische oceaan, CTOI; de inter-Amerikaanse commissie voor tropische tonijn, CIAT, of de MHLC, multilateral high level conference, waarbinnen momenteel wordt onderhandeld over de overeenkomst die beheerd zal worden door de commissie voor het westelijk deel van de Stille Zuidzee.
Het is absoluut noodzakelijk dat de Europese Commissie op efficiënte wijze, en met inzet van de nodige menskracht en technische middelen, deelneemt aan zowel de bestaande als de nog op te richten organisaties. Vanuit het Europees Parlement zullen wij ons steentje bijdragen. Geen inspanning zal ons teveel zijn om ervoor te zorgen dat de Europese Unie binnen deze organisaties een rol vervult die overeenkomt met het belang van onze visserijsectoren. Deze laatste maken hierop trouwens aanspraak ten opzichte van derde landen, die dikwijls beter dan wijzelf weten op te komen voor hun eigen belangen.
In veel gevallen heeft NAFO als model gediend. De onderhavige verordening streeft ernaar de reeds in 1997, 1998 en 1999 binnen genoemde organisatie genomen maatregelen, die een verbetering van de interne regelingen beoogden, op het niveau van de EU in te voeren. Het gaat onder meer om het delicate probleem van de eerbiediging van voorschriften van regionale visserijorganisaties door vaartuigen die niet tot de organisatie behoren en die, al dan niet varend onder goedkope vlag, zich volkomen ongebonden achten, terwijl anderen zich houden aan voorschriften voor de instandhouding van visbestanden en natuurlijk hun bijdrage leveren aan de organisaties in kwestie.
Wij steunen de voorgestelde maatregelen. Hoewel zij nog steeds ontoereikend en moeilijk toe te passen zijn, zullen ze toch toe bijdragen dat het probleem van de visserij, met inbegrip van de commerciële aspecten, internationaal onder de aandacht wordt gebracht. Dit ook is de strekking van de amendementen die wij vanuit de Commissie visserij van het Parlement hebben ingediend. Deze beogen, ter verduidelijking, bepaalde begrippen te nuanceren, en voor zover mogelijk tot een verbetering te komen van de reeds omvangrijke controlestelsels in de wateren van de NAFO.
Zoals bekend is pas geleden de Santa Mafalda, een communautair vaartuig dat viste in NAFO-wateren, door Canadese NAFO-inspecteurs opgebracht naar de Portugese haven Aveiro. In afwachting van de inspectieresultaten verzoeken wij eenieder zich te houden aan de voor de NAFO-viswateren geldende beheersvoorschriften. Het gaat om regels voor de bescherming van visbestanden die essentieel zijn voor hun instandhouding.
Ook verzoeken wij de Canadese autoriteiten zich te houden aan de NAFO-controleregels en hun bevoegdheden niet te overschrijden. Zoals de heer Kinnock in dit Parlement toegaf hebben ze dat laatste wel degelijk gedaan. De boordpapieren van het vaartuig zijn namelijk zonder toestemming van de kapitein in beslag genomen.
Een dergelijke handelwijze doet ons denken aan tijden die, dachten wij, ver achter ons liggen, toen Canada aanstuurde op een crisis met de Europese Unie, en waarvan wij tot geen enkele prijs een herhaling wensen.
Naar aanleiding van deze handelwijze vragen wij van de Europese Commissie dan ook een ferme reactie aan het adres van Canada. Voorts - en hiermee sluit ik af - verzoeken wij alle betrokkenen met klem, zich te gedragen op een wijze die verenigbaar is met de instandhouding van de visrijkdommen, en de door de NAFO opgelegde voorschriften strikt na te leven.

Langenhagen
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wij zien de laatste tijd met toenemende bezorgdheid dat in het noordwestelijke deel van de Atlantische Oceaan schepen toestromen die geen partij zijn van de NAFO, de Visserijcommissie voor het noordwestelijk deel van de Atlantische Oceaan. Deze reders doen eenvoudig gezegd aan roofvisserij. Zij weigeren welbewust lid te worden van de NAFO, waarvan ook de Europese Unie lid is, en denken zich op die manier aan elke verantwoordelijkheid te kunnen onttrekken.
Ik vertel niemand iets nieuws als ik zeg met welke problemen heel de visserij te kampen heeft. Overbevissing speelt daarbij een belangrijke rol. Daarom hebben wij een coherent visserijbeleid nodig, niet alleen voor onze eigen wateren maar voor heel de wereld. Wij hebben een visserijbeleid nodig waarin alle partijen aan hetzelfde eind van het touw staan, en niet elke partij zijn eigen spelletje speelt. Dit geldt voor allen, voor heel de internationale gemeenschap, voor alle landen en heel de Europese Unie. Daarom is de NAFO voor allen - en niet alleen voor de Europese Unie - veel belangrijker dan men zou denken. Vooral voor kabeljauw en roodbaars, twee hooggewaardeerde voedingsbronnen, heeft de ongecontroleerde visvangst catastrofale gevolgen. Voor beide vissoorten bestaan reeds vanaf de jaren '90 NAFO-regelingen. Daarin is sprake van ofwel een totaal vangstverbod ofwel duidelijke vangstbeperkingen. Ondanks alle pogingen om de vaak staatloze vaartuigen te overtuigen van de noodzaak tenminste de beschermings- en instandhoudingsmaatregelen te eerbiedigen, vissen die vaartuigen er vrolijk op los.
Het probleem voor de Europese Unie was dat er tot nu toe geen uniforme controle was bij het inklaren in EU-havens van vaartuigen van landen die niet zijn aangesloten bij de NAFO. Deze vaartuigen zijn immers niet onderworpen aan het communautair recht. Daarom is de onderhavige verordening zo belangrijk. Daarin worden de NAFO-regelingen als internationaal recht rechtstreeks opgenomen in het in alle lidstaten geldend communautair recht. Het belangrijkste onderwerp van de verordening wordt dus gevormd door de NAFO-regelingen waarmee de niet aangesloten landen, hun vaak staatloze vaartuigen en hun vangsten gecontroleerd en eventueel bestraft kunnen worden, en wel op uniforme wijze.
Er is in Duitsland een psychologische studie uitgevoerd die heel gepast "visserijspel" heette. Daarin stevenden de deelnemers telkens op een catastrofale bestandsafname af als zij solistisch optraden. Het kwam erop neer dat eenieder nam wat te halen viel. Aan het eind werd het echter een onhoudbare zaak. Als wij niet met de keuze opgescheept willen zitten tussen ofwel twijfelachtige voedingsbronnen ofwel twijfelachtige visvangst moeten wij zorgen voor een goedfunctionerend samenspel van alle betrokkenen.
De EU kan daar als NAFO-lid en met de hulp van talrijke lidstaten voor zorgen. Daarom zijn wij blij met dit initiatief. Wij willen echter wel meer coherentie tussen NAFO en EU, en daarom hopen wij dat de in onze amendementen voorgestelde preciseringen worden opgenomen.
Ik heb nog een laatste opmerking over het interessante begrip "internationaal recht". Ook het EU-recht is van origine internationaal recht. Wij moeten echter vaststellen dat het EU-recht zich geleidelijk aan heeft verdicht tot een zelfstandig begrip, ongetwijfeld analoog aan de verdichting van het begrip "Europese Unie".

Miguélez Ramos
Mijnheer de Voorzitter, de heer Varela heeft in zijn interventie reeds verwezen naar de stevige repliek waarmee commissaris Kinnock afgelopen dinsdag reageerde op mijn vraag over de entering van een Portugese vissersboot door Canadese inspecteurs binnen de NAFO-zone.
Indien wij het evenwicht willen bewaren binnen deze belangrijke organisatie en ook in dit voor de EU-vloot uiterst belangrijke visserijgebied, is een verantwoordelijk gedrag van alle betrokkenen de enige mogelijke weg.
Het vandaag ter discussie staande voorstel voor een verordening, dat voorziet in controlemaatregelen ten opzichte van vaartuigen die niet zijn aangesloten bij de NAFO, houdt nauw verband met dit in de visserijsector onontbeerlijke verantwoordelijkheidsbesef. Ik bedoel hier de verantwoordelijkheid die eenieder draagt voor het beheer van de rijkdommen van de zee, overeenkomstig algemeen aanvaarde regels om hun bescherming te waarborgen, Laten wij niet de laatste generatie zijn die nog weet wat schelvis of zeetong is.
Het belang van regionale visserijorganisaties voor het beheer van de visbestanden is de afgelopen jaren enorm gegroeid. In dit verband willen wij, als socialisten, bijdragen tot de verdere ontwikkeling van een concept dat het verantwoordelijkheidsbesef moet stimuleren. Een concept dat korte metten maakt met uit lang vervlogen tijden stammende rechtsopvattingen, volgens welke de mens zich nietig diende te voelen in de onmetelijke ruimte van de Aarde, een planeet van schier onbegrensde mogelijkheden. Een dergelijke filosofie heeft geleid tot het denkbeeld dat er voor de oceaan geen eigendomsrecht gold, dat de zeeën aan niemand toebehoorden. Vandaag de dag, in een wereld die steeds kleiner lijkt te worden en beheerst wordt door nieuwe technologieën die haar als het ware nog verder doen inkrimpen, in een wereld waarin de hulpbronnen steeds schaarser worden, willen wij, als socialisten, het beginsel doen postvatten dat de zee van iedereen is.
Om die reden willen wij dat de NAFO een organisatie wordt - in feite is zij dit reeds - die openstaat voor alle staten wier vaartuigen in het betreffende gebied actief zijn. Op deze manier zouden die staten deelnemen aan de opstelling van rechtshandhavings-voorschriften, en medeverantwoordelijk worden voor het beheer van de visbestanden.
Indien dit niet gebeurt maakt men slechts de weg vrij voor vaartuigen die opereren onder goedkope vlag, die schuilgaan achter het eufemisme van "niet-verdragsluitende partijen", of voor piraterij, die op haar beurt schuilgaat achter het eufemisme "statenloze vaartuigen". Dergelijke vaartuigen - die ons dikwijls willen doen geloven dat zij niets met ons te maken hebben - zijn niet afkomstig van verre zuidelijke zeeën maar bijna altijd van Europese havens, havens van EU-lidstaten. Zij voeren buitenlandse vlaggen omdat zij uit zijn op sociale dumping. Op die wijze willen zij zich onttrekken aan de regels voor een verstandig beheer van de visbestanden en tonen zij tegelijkertijd hun minachting voor de sociale rechten van de werknemers. De fervente aanhangers van een ongebreidelde vrije markt kunnen aldus constateren, dat noch de vissen noch de mensen hier iets bij te winnen hebben.
Terwijl het dus belangrijk is dat staten wier vaartuigen in de NAFO-viswateren actief zijn zich aansluiten bij deze organisatie, is het voor de Europese Gemeenschap evenzeer van belang toe te treden tot de regionale organisaties die in oprichting zijn in het zuidelijk deel van de Atlantische Oceaan en nog verder weg, waar de EU-vloten reeds actief zijn. De vaartuigen van onze vloot - de communautaire vloot - willen toch niet beschouwd worden als piraten, statenlozen of indringers?
De Fractie van de Europese Sociaal-Democraten, tot slot, betuigt haar volledige instemming met dit verslag. Niettemin betreurt zij - evenals de rapporteur zelf, de heer Varela - de schaarste aan middelen die de Commissie voorstelt om de strijd aan te binden tegen een fenomeen dat vandaag de dag de voornaamste bedreiging vormt voor onze vloot en voor de instandhouding van onze visrijkdommen, namelijk de vaartuigen die onder goedkope vlag varen.

McKenna
Ik wil dit verslag heel graag steunen. Het is uitermate belangrijk en het is ook erg belangrijk de NAFO te steunen in haar pogingen om een halt toe te roepen aan de uiterst problematische activiteit van vaartuigen die de vlag voeren van landen die geen verdragsluitende partij zijn bij het NAFO-Verdrag. In feite komt het erop neer dat de zinsnede "vaartuigen die de vlag voeren van landen die geen partij zijn bij de NAFO" meestal verwijst naar vaartuigen die onder een goedkope vlag varen of onder een vlag van een land met een vrije registratie. Laatstgenoemde landen geven reders tegen een bepaalde vergoeding het recht om hun vlag te mogen voeren. Naar international recht is het land onder wiens vlag een vaartuig vaart er verantwoordelijk voor dat die vaartuigen de relevante regels en verordeningen in acht nemen, zoals bijvoorbeeld instandhoudingsmaatregelen, veiligheidsnormen en arbeidsomstandigheden.
Het grote probleem is dat de landen die goedkope vlaggen verkopen, niet van plan zijn om toe te zien op de naleving van deze regels. Dat is ook de belangrijkste reden waarom dergelijke vlaggen zo aantrekkelijk zijn voor gewetenloze reders. Zij kunnen de wet aan hun laars lappen en er is niemand die de zaak onderzoekt en op de rechtshandhaving toeziet. De reder hoeft alleen maar wat geld aan het land te betalen om een vlag te kunnen voeren waaronder hij straffeloos kan vissen. Aan deze praktijken moet een einde komen.
De lijst van de betreffende landen is lang, maar de traditionele boosdoeners zijn Belize, Panama, Honduras en St. Vincent en de Grenadines. Veel van deze vaartuigen zijn niet alleen in het gereglementeerd gebied van de NAFO actief, maar ook daarbuiten. Heel veel vaartuigen hebben bijvoorbeeld ook op tonijn in de Atlantische Oceaan gevist, die onder de regionale organisatie ICCAT valt. Meer dan welke andere organisatie ook heeft de ICCAT geprobeerd om overtreders op te sporen en middels sancties het vissen onder een goedkope vlag te bestrijden. Het meest in het oog springende voorbeeld - en dat verdient navolging door andere mensen - is dat de ICCAT nu zelfs een invoerverbod voor blauwvintonijn heeft opgelegd aan een van haar eigen leden, namelijk Equatoriaal-Guinea. De ICCAT pakt de zaken serieus aan en andere mensen zouden dat voorbeeld moeten volgen.
Organisaties als de ICCAT en de NAFO kunnen het probleem niet alleen oplossen. De verantwoordelijkheid hiervoor ligt bij veel meer instanties en het wordt tijd dat deze hun verantwoordelijkheid serieus nemen.
Veel reders maken graag gebruik van goedkope vlaggen omdat ze daardoor vrijwel alles kunnen doen wat ze willen. Het recht kan op geen enkele manier gehandhaafd worden. De landen die geld ontvangen om vaartuigen onder hun goedkope vlag te laten varen, knijpen vervolgens een oogje dicht omdat het ze allemaal niets kan schelen. Daarom is het varen onder goedkope vlag zo populair. De EU geeft op dit gebied een van de slechtste voorbeelden.
Volgens de Maritime Services van Lloyd's voeren er in december 1993 1323 vaartuigen met een lengte van meer dan 24 meter onder een goedkope vlag. Hiervan waren er 168 eigendom van bedrijven die in de EU zijn gevestigd. Spanje is wat dat betreft uiteraard de grootste boosdoener met 116 vaartuigen, maar dat land staat niet alleen. Elk land heeft zo zijn eigen voorkeur voor een bepaalde vlag. De Franse vaartuigen kiezen bijvoorbeeld meestal voor het varen onder de vlag van Réunion, St. Vincent of de Seychellen. De Grieken geven de voorkeur aan Cyprus of Panama. en de Nederlanders aan Belize of St. Vincent. Dan zijn er natuurlijk ook nog vier vaartuigen uit mijn eigen land die onder de vlag van Belize varen. De voorkeur van de Britten gaat uit naar Panama of Belize. De keuze voor Belize is niet verwonderlijk, gezien de onthullingen vorig jaar over de zakelijke contacten die Michael Ashcroft, penningmeester van de Britse conservatieve partij, met dat land onderhoudt.
De Spaanse vloot is over een groot aantal landen verdeeld, waaronder Belize, Honduras, de Nederlandse Antillen, Panama en vele andere. Het enige land dat over meer vaartuigen beschikt die onder goedkope vlag varen dan Spanje is Taiwan. Met 117 vaartuigen voert dat land met een minieme voorsprong op Spanje de ranglijst aan.
Vorig jaar heeft de Commissie daadwerkelijk geprobeerd om iets tegen deze praktijken te ondernemen. Zij stelde voor om geen subsidies meer toe te kennen voor het overschrijven van de eigendom van een vaartuig naar een land met een vrije registratie. De Raad heeft dit voorstel verworpen en staat dus toe dat gemeenschapsgelden worden gebruikt om de wet te overtreden. Dat is onacceptabel. Er is in ieder geval één organisatie die probeert om deze kwestie onder de aandacht te brengen. Sinds twee weken bevindt zich een schip van Greenpeace in het zuidelijk deel van de Atlantische Oceaan. Greenpeace heeft ter plekke geconstateerd dat veel tonijnvissers onder een goedkope vlag voeren. Zij troffen ook een Japans transportvaartuig aan dat onder Panamese vlag voer - overigens allebei verdragsluitende partijen bij het ICCAT-Verdrag - en dat geladen werd met vis van vaartuigen uit Belize, een niet-verdragsluitende partij. Dit is een duidelijke overtreding van de ICCAT-regels en ik vind dat we daar maatregelen tegen moeten nemen. De Europese Unie moet in deze kwestie haar verantwoordelijkheid nemen.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, ook ik verwelkom deze ontwerpverordening van de Commissie, waarmee beoogd wordt bepaalde controlemaatregelen binnen de NAFO-zone nog verder aan te scherpen.
Ik heb al vaker opgemerkt dat het NAFO-visserijgebied ongetwijfeld een van de best bewaakte ter wereld is. Deze waakzaamheid komt soms echter tot uiting in een overdreven wantrouwen dat bepaalde aangesloten partijen, die binnen de organisatie vrijwel onbeperkte macht genieten, ten toon spreiden ten aanzien van andere partijen, wier activiteiten volkomen rechtmatig zijn.
Wij herinneren ons allemaal nog de onbillijke en betreurenswaardige incidenten van een paar jaar geleden, waarbij een EU-vaartuig het slachtoffer werd van deze achterdocht en achtervolgingswoede. Maar al te dikwijls gaat het hierbij om het scheppen van een rookgordijn, dat de door sommige kuststaten gemaakte beheersfouten moet verhullen.
Het is daarom een goede zaak dat met de huidige ontwerpverordening drie NAFO-aanbevelingen in het communautaire recht zouden worden opgenomen. Deze beogen de activiteiten te controleren van vaartuigen van niet-aangesloten partijen en met name van vaartuigen onder goedkope vlag, wier handelingen zonder de minste twijfel veel verdachter zijn dan die van om het even welke EU-vloot.
Zoals gebruikelijk bij omzettingen in EU-recht, valt wederom de traagheid van de Commissie bij het initiëren van de wetgevingsaanpassingen te betreuren. Hoewel de ontwerpverordening de door de NAFO in haar jaarvergaderingen van 1998 en 1999 gedane aanbevelingen inzake waarnemingen en overladingen overneemt, gaat het hierbij eigenlijk om niet meer dan aanpassingen van de aanbeveling uit 1997, die ook pas nu wordt opgenomen.
Afgezien van deze aloude grief stelt deze ontwerpverordening ons in de gelegenheid het wezenlijke probleem van de onder goedkope vlag varende vissersvaartuigen en de acties van de Europese Unie terzake aan een grondige analyse te onderwerpen. Gezien de huidige toestand van de visbestanden en het groeiende besef dat de mariene ecosystemen op afdoende wijze moeten worden beschermd, dient de strijd tegen de illegale visserijactiviteiten, en met name tegen de onder goedkope vlag varende vissersvaartuigen, hoog op de agenda te worden geplaatst.
Het is aan de Europese Unie om in de strijd tegen deze schadelijke visserijpraktijken een koppositie in te nemen. Zij moet erin slagen eigen alternatieven uit te werken. Hiertoe dient zij de lidstaten in de eerste plaats een geharmoniseerde en duidelijke regelgeving ter bestrijding van deze praktijken voor te leggen. Doel hiervan is gemeenschappelijke regels vast te stellen om dit soort vlaggen te verbieden en te verhinderen dat vaartuigen van de genoemde vloten hun lading in communautaire havens lossen. Sommige van deze havens zijn zich er nog steeds niet ten volle van bewust dat zij vaak direct of indirect illegale activiteiten toestaan. Om dit bewustzijn te bevorderen dient een resolute voorlichtingscampagne op touw te worden gezet die van een strikte regelgeving vergezeld gaat.

McCartin
Ik wil de heer Varela Suanzes-Carpegna danken voor de hoeveelheid werk die hij in dit verslag heeft gestoken. Dat geldt eigenlijk voor alle kwesties die in de Commissie visserij worden behandeld. Het hele vraagstuk van de activiteiten die wij ondernemen om het mariene leven buiten onze wateren te beschermen, is niet bepaald populair. Het houdt de publieke opinie in de Europese Unie eigenlijk nauwelijks bezig. Er komt wel meer begrip voor de inspanningen van de Europese Unie. Ik zou echter ook willen beweren dat de Unie gedurende de vele jaren dat er nu al een gemeenschappelijk visserijbeleid wordt gevoerd, er grotendeels niet in is geslaagd om het Europese publiek te overtuigen van het belang van de rol die de EU heeft gespeeld bij het vaststellen van de feiten over het mariene leven. Bovendien is de EU in gebreke gebleven bij de wetenschappelijke informatievoorziening aan het publiek en bij het nemen van de noodzakelijke maatregelen.
Te vaak ontberen wij de benodigde ondersteuning van lidstaten en andere nationale regeringen om het publiek ervan te overtuigen dat ondubbelzinnige en ingrijpende maatregelen noodzakelijk zijn om de wet- en regelgeving te handhaven. Ondanks deze maatregelen vindt nog steeds overbevissing plaats van ongeveer 80% van alle belangrijke visbestanden, die daardoor in omvang blijven afnemen.
De maatregelen die nu worden voorgesteld vertegenwoordigen op dit moment misschien wel het beste dat haalbaar is, maar ze zijn wel nogal slap en nauwelijks toereikend om onze doelstellingen te realiseren. Wij vormen de grootste en meest lucratieve markt voor visproducten ter wereld. Wij zouden bereid moeten zijn om onze krachten te bundelen en de noodzakelijke handelssancties op te leggen aan alle landen en producten die met deze illegale handel geassocieerd worden. Het gaat niet alleen om het behartigen van onze eigen belangen, want onze activiteiten kunnen ook gevolgen hebben voor visbestanden buiten onze 200-mijlszone. En visbestanden binnen onze zone kunnen ook beïnvloed worden door activiteiten die buiten die zone ondernomen worden. Bovendien is het onze morele plicht om deze natuurlijke rijkdom die aan de mensheid toebehoort, te beschermen.
Ik geloof dat sommige mensen met voldoende geld om grote vaartuigen te kopen en die uit te rusten met geavanceerd materieel, tegenwoordig geen grenzen meer in acht nemen bij de hoeveelheid vis die uit de zee kan worden gehaald. Het feit dat mensen over genoeg geld en vangcapaciteit beschikken en ze toevallig in een bepaalde regio wonen, geeft ze naar mijn mening niet het recht om deze natuurlijke rijkdommen uit te buiten en daardoor zelf buitensporig rijk te worden, zoals in sommige gevallen is gebeurd. Misschien zijn we al op het punt aangekomen om het gebruik van visbestanden via een aanbestedingsprocedure en tegen betaling te laten verlopen. Op die manier krijgt het publiek nog enige compensatie van die mensen die heel snel rijk zijn geworden. In Nieuw Zeeland wordt een dergelijke procedure overigens al toegepast. Bij de evaluatie van het gemeenschappelijk visserijbeleid moet de Europese Unie rekening houden met het feit dat het een gemeenschappelijke, natuurlijke rijkdom betreft, maar dat een klein aantal mensen zich het recht voorbehoudt om die visbestanden uit te putten en er rijk van te worden. Ik denk dat een bepaald systeem waarbij de visvangst gebonden wordt aan een te betalen vergoeding, op brede publieke steun kan rekenen.
Vroeger gingen mensen de zee op en riskeerden ze hun leven vanwege het gebrekkige materieel dat ze hadden; tegenwoordig is men in staat om de vis te lokaliseren, te vangen en te verkopen en daar zou men een prijs voor moeten betalen.

Byrne
Ik wil graag mijn oprechte dank betuigen voor de belangstelling die u heeft getoond voor het voorstel voor de onderhavige verordening van de Raad. Zoals u weet is, de verordening bedoeld voor de tenuitvoerlegging op communautair niveau van een erg belangrijk NAFO-programma dat erop gericht is om alle activiteiten van niet-verdragsluitende partijen tegen te gaan die de effectiviteit van de instandhoudingsmaatregelen van de NAFO in gevaar brengen. Ik dit verband wil ik graag benadrukken dat de Gemeenschap, als verdragsluitende partij bij het NAFO-Verdrag, alle belang heeft bij maatregelen om het probleem op te lossen dat veroorzaakt wordt doordat landen zich niet aan hun samenwerkings- en instandhoudingsverplichtingen ingevolge de internationale wetgeving houden.
Met betrekking tot de voorgestelde amendementen wil ik graag het volgende opmerken. Er lijkt geen noodzaak te bestaan voor amendement 1. Eigenlijk is overweging 3 in de versie zoals voorgesteld door de Commissie correct, omdat we in feite te maken hebben met het gebruik van vaartuigen van niet-verdragsluitende partijen. Bovendien is deze formulering gebaseerd op het taalgebruik in andere juridische wetgevingsdocumenten, bijvoorbeeld het besluit van de Raad inzake de goedkeuring door de Gemeenschap van de nalevingsovereenkomst van de FAO en de verordening van de Raad betreffende de vastlegging van een aantal controlemaatregelen met betrekking tot vaartuigen die onder de vlag varen van niet-verdragsluitende partijen bij het Verdrag inzake de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren.

Amendement 2 is relevant en zal worden overgenomen. Amendement 3 is voor de Commissie niet aanvaardbaar. Het is niet nodig om een verplichting aan individuele vaartuigen op te leggen. Als het alleen maar de bedoeling is om die mogelijkheid voor individuele vissersvaartuigen nader te omschrijven dan is daarvoor geen regelgeving nodig. Bovendien kan de formulering "opdat deze de formele waarneming verrichten" uitgelegd worden als een verplichting voor communautaire inspectievaartuigen om zich naar vaartuigen van niet-verdragsluitende partijen te begeven om zo de waarneming te formaliseren. Een dergelijke verplichting zou de inspectievaartuigen te veel afleiden van de uitvoering van hun huidige taken en dat is absoluut onaanvaardbaar.
Ik hoop dat mijn betoog meer duidelijkheid heeft kunnen verschaffen en ik dank u nogmaals voor de tijd en inzet die u in het voorstel heeft gestoken.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.

Purvis
Ik was net in mijn kamer en het is niet verwonderlijk dat de vrijdagen zo gedevalueerd zijn. De televisietechnici zijn naar huis en dat betekent dat er beelden van de Vergaderzaal worden uitgezonden en niet langer van de oorspronkelijke sprekers. Vanaf negen uur 's ochtends rent het personeel op vrijdag klaarblijkelijk naar de uitgangen, dus is het ook niet verbazingwekkend dat de vrijdagen zo weinig meer voorstellen. Ik wil u verzoeken om ervoor te zorgen dat het gehele dienstenpakket van het Parlement beschikbaar is zo lang dit Huis in vergadering is.

De Voorzitter
Ik zal uw opmerkingen doorgeven aan het Bureau, maar de kwestie van het interne televisiesysteem is al eens eerder besproken. Tijdens de zittingsperiode van het vorige Parlement fungeerde de heer Gutierez doorgaans als voorzitter. Hij heeft toen verzocht om een integrale televisie-uitzending van de vergadering. Dat experiment heeft zes maanden geduurd, maar geen enkele omroep heeft ooit een van de uitzendingen overgenomen. Daarom is toen besloten met die uitzendingen te stoppen omdat de kosten extreem hoog waren.
Ik wil op moment geen nieuwe discussie over deze kwestie voeren, maar u kunt er zeker van zijn dat ik uw opmerkingen aan het Bureau zal voorleggen.
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Stemverklaring

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de heer Varela met zijn verslag. Wij zijn het daar allen roerend mee eens. Het gaat hierbij om vaartuigen die de vlag voeren van niet-communautaire landen die geen partij zijn bij de NAFO. Zoals mevrouw McKenna reeds zei kan men met goedkope vlaggen alle voorschriften ontduiken. Mijn vader had een bar in Genua, dicht bij het Panamees consulaat. Ik wil hier natuurlijk geen kwaad spreken van het consulaat van Panama of van welk ander land dan ook, maar ik weet wel dat men met een goedkope vlag alle wetten met voeten kon treden. Zelfs iemand die van toeten (zwemmen) noch blazen (roeien) wist kon zich laten aanmonsteren. Toen had men geen speciale vergunning nodig: een paspoort volstond. Toen werden zelfs mensen op schepen gezet die niet eens konden zwemmen.

Jonge exemplaren van mariene organismen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0103/2000) van de heer Varela Suanzes-Carpegna namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende vijfde wijziging van verordening (EG) 850/98 van 30 maart 1998 voor de instandhouding van de visbestanden via technische maatregelen voor de bescherming van jonge exemplaren van mariene organismen (COM(1999) 636 - C5-0038/2000 - 1999/0255(CNS)).

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ter inleiding zou ik de aandacht willen vestigen op de eenparige uitspraak van deze Vergadering met betrekking tot mijn eerdere verslag. Hopelijk geeft dit de Commissie stof tot nadenken wanneer zij de toelichting bij de door ons ingediende amendementen in ogenschouw neemt. Ik hoop dat deze eenparigheid een rol speelt bij de herafweging van uw standpunt inzake deze twee amendementen, die, naar uw zeggen, niet de steun van de Commissie kunnen verkrijgen.
Wat het thans ter discussie staande verslag betreft, wijs ik erop dat deze technische maatregelen er juist op gericht zijn jonge exemplaren van mariene organismen te beschermen, met het doel het eventuele risico voor toekomstige vangsten te verminderen. Samen met de Commissie zijn wij dus bezig het nodige te doen voor de instandhouding van de visbestanden. Deze maatregelen omvatten, zoals bekend, voorschriften betreffende de afmetingen van het vistuig - meer in het bijzonder de maaswijdte - de toegestane minimummaten van de vis, sperperiodes, bescherming van bedreigde soorten, enz.
De basisverordening, 850/98, is op 1 januari van dit jaar in werking getreden. Zij zal echter regelmatig moeten worden aangepast aan de hand van nieuwe gegevens en de jongste ontwikkelingen op wetenschappelijk gebied. Het onderhavige voorstel betreft een vijfde wijziging, waarmee de Europese Commissie - naar ons oordeel volkomen terecht - een aantal nieuwe ontwikkelingen overneemt. Het betreft onder meer de netten voor de vangst van roze diepzeegarnalen, gebieden waarbinnen een vangstverbod voor zandspiering geldt, en de herziening van de minimummaten voor bepaalde soorten tweekleppige weekdieren en schaaldieren.
De door de Commissie voorgestelde herzieningen en toevoegingen aan Bijlage XII komen ons redelijk voor. Alleen met betrekking tot de pas hierin opgenomen roze diepzeegarnaal lijkt de lengte van de schaal van 24 mm ons overdreven en zou deze voor de vissers problemen kunnen opleveren. Om die reden heeft de rapporteur een amendement ingediend, dat door de Commissie visserij is goedgekeurd, waarbij als compromis een lengte van 22 mm wordt voorgesteld. Met de lidstaten is er al een akkoord bereikt over dit compromis, omdat dit nu eenmaal geschikter is. Ook het terugbrengen van de voor de tapijtschelp geldende afmetingen, van 40 naar 38 mm, juichen wij toe, te meer omdat hiermee aan een breed verzoek vanuit de sector wordt voldaan.
Het betreft dus de aanpassing van enkele maatregelen, onder strikte inachtneming van de door wetenschappers verstrekte gegevens, die op economisch en sociaal vlak positieve resultaten zullen opleveren.
Tot besluit is het essentieel dat deze verordening grondig geactualiseerd wordt en gebaseerd wordt op de best beschikbare wetenschappelijke adviezen. Dit zal overigens niet de laatste wijziging zijn, gezien de noodzaak de concrete omstandigheden, alsook de resultaten van verder wetenschappelijk onderzoek, op de voet te blijven volgen. Daarom kunnen wij, behoudens het genoemde en mijns inziens alleszins aanvaardbare amendement, akkoord gaan met het algemene voorstel van de Commissie, waarbij ik de hoop uitspreek dat de Commissie ook ons amendement zal overnemen.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, zoals u ziet houden wij ons intensief bezig met de bescherming van de visbestanden. Zojuist spraken wij nog over maatregelen in het kader van de NAFO en nu gaan wij van de visserij in de Atlantische Oceaan over op de visserij in de wateren van de Europese Unie. Het gaat niet altijd over walvissen en robben die beschermd moeten worden en die ongetwijfeld meer in de belangstelling staan. Nee, wij moeten onze aandacht zo nu en dan ook richten op minder populaire soorten, op soorten die er niet zo grappig uitzien. Heeft iemand ooit als kind een tapijtschelp, een venerupis pullastra, als pluchedier in de arm genomen? Wij hebben echter een hart voor kinderen. Niets houdt ons zozeer bezig als de zorg voor en het gedijen van jonge vis. Daarom zijn wij altijd bereid de voor hun bescherming noodzakelijke maatregelen te treffen.
Wij moeten nu maatregelen treffen om zeedieren in staat te stellen te groeien en hun soorten aldus in stand te houden. Wij bespreken hier geen nieuwe verordening. Dit is al de vijfde wijziging. Telkens weer moeten wij deze aanpassen aan de ontwikkelingen in de populaties en de vereisten van de tijd. Het instrumentarium moet worden verfijnd, er moeten nieuwe minimumafmetingen en visvriendelijke vangstmethoden vastgesteld, zoals de visser ter plekke dat noodzakelijk acht. Hij is immers de vakman die eerst en vooral de praktijk in de gaten moet houden.
Wij hebben, op een klein detail na, geen enkele kritiek op de door de Commissie voorgestelde wijzigingen. Deze beantwoorden aan de laatste stand van zaken in de wetenschap en de techniek. Dat zal de Commissie graag horen, neem ik aan, en daarom is het goed waardering uit te spreken voor het door de deskundigen van de Commissie gedane werk. Het Parlement heeft er geen enkel belang bij de Commissie als de grote zondebok te betitelen. Integendeel, ik wil van dit verslag gebruik maken om te laten zien dat het ook anders kan. Juist in de Commissie visserij hebben wij veel baat bij de goede samenwerking met de Commissie en haar diensten. Deze samenwerking is ook onontbeerlijk voor de instandhouding van de zeepopulaties. Wie moet daar anders toezicht op houden dan de Commissie? Wie moet anders de natuurlijke hulpbronnen beschermen? Het is niet altijd mogelijk terug te vallen op kunstmatig gekweekte vis, die bovendien wel eens genetisch gemanipuleerd zou kunnen zijn. Klinkt het u gezond in de oren als ik u zeg dat het mogelijk is zogenaamde superzalmen te kweken die acht keer sneller groeien dan normaal? Kwantiteit dus in plaats van kwaliteit? Wij moeten ons ervan bewust zijn dat wij onze voedingsverscheidenheid moeten bewaren en daarom bereid moeten zijn dienovereenkomstig te handelen.
Wij kunnen ons niet als de Hunnen op een vangstgrond storten, deze vernietigen en dan met heel de karavaan verder trekken zonder ons te bekommeren om datgene wat wij achterlaten. Als ons deze zaak aan het hart gaat - en daar zijn zowel economische als ecologische redenen voor - moeten wij ook in eigen huis maatregelen treffen en niet alleen in het noordwestelijk gedeelte van de Atlantische Oceaan. Deze maatregelen zijn een stap in de goede richting. Ik geloof weliswaar niet dat wij in de toekomst het kroost van de zandaal vanuit een toeristenboot zullen kunnen bewonderen, net als nu bij de zeerob, maar misschien kunnen wij over enkele jaren wel weer met een zuiver geweten op deze vis vissen omdat zijn behoud verzekerd is.

Miguélez Ramos
Mijnheer de Voorzitter, we bespreken thans de vijfde achtereenvolgende wijziging van de technische maatregelen voor het behoud van jonge exemplaren van mariene organismen - en dat in een periode van twee jaar. Dit is een verslag van technische aard dat het merendeel van de aanwezigen weinig of geen belang zal inboezemen. Hun houding kan evenwel ietwat veranderen als ik ze uitleg waar het precies over gaat en hoe een verslag als het onderhavige ingrijpt in het leven van mensen in Europa.
Daarom zal ik, mijnheer de commissaris, hier iets vertellen over de tapijtschelp, het organisme dat in lid vier genoemd wordt. Ik doe dat omdat ik ingenomen ben met het feit dat de Commissie in haar wijzigingsvoorstel de minimummaat voor de handel in tapijtschelpen terugbrengt van 40 millimeter naar 38 millimeter. Die minimummaat was eerder verhoogd en daarbij op 40 millimeter gesteld, en dat had grote problemen veroorzaakt voor de schelpenvergaarders in mijn regio, Galicië, en daarmee ook voor de hele sector, inclusief consumenten.
In Galicië worden tapijtschelpen uitsluitend door vrouwen vergaard. Het zou te ver voeren hier precies uit te leggen waarom dat zo is. Het komt er grof gezegd op neer dat mannen met een boot vissen, die met enige, vaak zeer rudimentaire technologische hulpmiddelen uitgerust kan zijn; vrouwen vergaren schelpdieren langs het strand, met een zeefnet bevestigd aan een soort hak. In Galicië zijn ongeveer 10.000 vrouwen op deze wijze actief, met het vergaren van tapijtschelpen. Op schelpen vist men immers niet, men vergaart ze. Deze vrouwen werken zeer hard. Ze maken lange dagen en werken daarbij hectaren en hectaren strand af. En dat alles onder zeer zware omstandigheden en voor een uiterst karig loon, waarvan ze dan ook nog eens een groot deel moeten afstaan in de vorm van sociale premies - soms wel de helft van hun jaarlijkse inkomsten.
De Commissie heeft op grond van een studie besloten de minimummaat voor deze schelpdieren te verhogen. De ervaring strookt echter niet met de gegevens uit die studie. De tapijtschelp is namelijk reeds volwassen zodra ze een lengte van 30 - 32 millimeter bereikt heeft; schelpen van die grootte kunnen dus eieren afzetten. De milieuomstandigheden van de dichtbevolkte gebieden waar deze schelpen groeien en zich voortplanten, de rivierdelta's van Galicië, laten niet toe dat de schelpen een grootte van 40 millimeter bereiken, en dat is de minimummaat volgens de verordening die we vandaag gaan wijzigen. In werkelijkheid is 80% van de natuurlijke populatie tapijtschelpen kleiner dan de huidige norm voorschrijft. Als de schelpenvergaarders zouden wachten tot de schelpen deze grootte bereikten, dan zou de sterfte onder diezelfde schelpen enorm zijn - door de werking van het milieu, en niet door het optreden van de schelpenvergaarders. In de gebieden waar dit organisme het talrijkst is - ik meen in de delta van de Ferrol en de Arosa - wordt de tapijtschelp nooit groter dan 36 à 38 millimeter. Schelpen van 40 millimeter worden niet gevangen, niet verkocht en niet gegeten, eenvoudigweg omdat ze er niet zijn.
Eén van de taken van dit Parlement, of van welk parlement dan ook, bestaat erin de normen aan de werkelijkheid aan te passen. Als we dat niet doen, dan werken we niet-naleving in de hand. In dit geval zou dat leiden tot ontduiking van de voorschriften en een zwarte markt zonder enig toezicht op de gezondheidsaspecten.
Het Parlement moet weten dat technische maatregelen gericht zijn op de bescherming van jonge organismen. Deze moeten een zekere minimummaat kunnen bereiken en geslachtsrijp worden. Bovendien moeten we de bijvangsten zoveel mogelijk beperken. Om naar behoren te functioneren moet een verordening echter wel op de werkelijkheid zijn gebaseerd. Op die wijze bewijzen we niet alleen de hardwerkende Galicische schelpenvergaarders een dienst, maar ook de consument, die een product in handen krijgt dat alle hygiënische controles heeft doorlopen. Ook de tussenhandelaren kunnen tevreden zijn: zij worden niet meer gedwarsboomd door een norm die, als zij nagekomen werd, ertoe zou leiden dat de markt geheel onvoorzien zou zijn.
Daarom steunt de socialistische fractie - die ik hier vertegenwoordig - het voorstel tot wijziging van deze verordening. Wij steunen ook het amendement van de Commissie visserij voor de minimummaat voor de roze diepzeegarnaal. Ik hoop nu maar, mijnheer de commissaris, dat we deze verordening niet binnen een jaar hoeven te herzien, want dat zou betekenen dat de Europese Commissie een foutje in haar berekeningen zou hebben gemaakt - en wij ook. Mocht zulks echter nodig blijken te zijn, dan zijn we te allen tijde bereid mede te werken aan een volgende wijziging.

Busk
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag meedelen dat wij het verslag-Varela steunen en de voorzitter van de Commissie visserij danken voor de goede samenwerking in de commissie. Technische maatregelen voor de bescherming van vooral jonge vissen - waarmee men de bestanden voor de toekomst veilig stelt - kunnen soms noodzakelijk zijn. Tot nog toe gebeurde dit met quotabeperkingen, minimumnormen voor de mazen van visnetten en een visserijverbod in bepaalde periodes. Het spreekt uiteraard voor zich dat dergelijke maatregelen steeds aan de nieuwste bevindingen en behoeften moeten worden aangepast. De nieuwste bevindingen zijn dat er nu in de vaarwateren ten noordoosten van Engeland en ten oosten van Schotland een gesloten gebied wordt ingesteld waarin niet op zandspiering mag worden gevist. De reden is dat de populatie van zeemeeuwen er de laatste jaren slechts in beperkte mate gebroed heeft. Denemarken is een van de lidstaten die het hardst getroffen wordt door deze maatregel, omdat ze de vangstmogelijkheden van vele vissers beperkt en hun broodwinning in het gedrang brengt. Voor de goede orde merk ik op dat Denemarken met deze technische maatregel heeft ingestemd voor een beperkte periode. Ik wil de Commissie graag vragen of zij het verlies van de vissers heeft gecompenseerd of andere vangstmogelijkheden heeft aangeduid. Aangezien vogelkolonies ook door vele andere factoren dan de visserij beïnvloed worden, stel ik voor dat de Commissie visserij deelneemt aan alle toekomstige debatten over de afschaffing of beperking van quota's op grond van toestanden op het vasteland. Ik wens dat wij de mogelijkheid krijgen grondig na te gaan welke verschillende factoren invloed hebben op de vogelkolonies en, naar aanleiding daarvan, welke invloed de vogelkolonies op de vangsthoeveelheden hebben volgens het visserijbeleidsprincipe dat de visserij veiligstelt door een optimale benutting van de mariene hulpbronnen.

Hudghton
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur bedanken voor het werk dat hij verricht heeft met betrekking tot de verslagen van de Commissie visserij die vandaag aan de orde zijn. Ik ben ervan overtuigd dat beide verslagen op een overweldigende steun van dit Huis kunnen rekenen omdat ze allebei van zeer groot belang zijn voor de bescherming en instandhouding van de visbestanden.
Ik ben blij met de herziening door de Commissie van de verordening voor de bescherming van jonge exemplaren van mariene organismen. Wij weten allemaal dat duurzame ontwikkeling een leerproces is en wij moeten dan ook de mogelijkheid hebben om bestaande wetgeving voor de bescherming van onze visbestanden te herzien en aan te passen.
Ik heb met name gekeken naar het wetenschappelijk advies dat aangeeft dat het noodzakelijk is om de visserij op zandspiering voor de noordoostkust van Engeland en de oostkust van Schotland stop te zetten. Dat advies betreft niet alleen het instandhouden van de zandspieringbestanden zelf, maar ook het behoud van het gehele ecosysteem in die gebieden. Met name de sterke terugloop van de zeemeeuwenpopulatie in dit gebied, waarnaar de heer Busk al verwees, vormt een probleem. Ik ben ook blij met de bevestiging van de heer Busk dat Denemarken, als een lidstaat die zich voornamelijk op de zandspieringvisserij richt, deze maatregelen zal accepteren.
De maatregelen zullen hopelijk bijdragen aan een verbetering van de situatie met betrekking tot de visbestanden. Desondanks vraag ik mij af of de Commissie op bepaalde andere gebieden wel de juiste maatregelen voorstelt. Ik denk daarbij bijvoorbeeld aan het recente verslag over de tenuitvoerlegging van de meerjarige oriëntatieprogramma's (MOP's) en de drastische inkrimpingen die daaruit voortvloeien voor bepaalde vissersvloten, waar met name de Schotten, maar ook andere vissers, problemen mee hebben. Ik zou van de Commissie graag willen weten of zij daadwerkelijk onderzocht heeft of een inkrimping van de vissersvloten eigenlijk wel bijdraagt aan de instandhouding van de visbestanden.
Een citaat uit het eigen document van de Commissie luidt als volgt: "Het Wetenschappelijk, Technisch en Economisch Comité voor de Visserij (WTECV) heeft geen aanwijzingen gevonden dat de situatie van de visbestanden sinds de vaststelling van MOP IV is verslechterd of verbeterd". We moeten dan ook zeker vraagtekens zetten bij de effectiviteit van MOP's als instandhoudingsmaatregelen.
De Commissie heeft ook geen rekening gehouden met de wijze waarop de vissersvloten worden ingekrompen. Ik verzoek de Commissie om deze kwestie grondiger te onderzoeken. Sommige landen, zoals Spanje en Portugal, hebben - op papier althans - voldaan aan de MOP's. Wat is er echter gebeurd met de vaartuigen die uit het register zijn verwijderd? Hoeveel zijn er buiten gebruik gesteld? Hoeveel zijn er gesloopt? Hoeveel vaartuigen zijn tot zinken gebracht? Hoeveel varen er nu gewoonweg onder een andere vlag? Hoeveel van die vaartuigen vissen nog steeds in de communautaire wateren of daarbuiten, veelal onder een goedkope vlag?
De Commissie dient voor effectieve instandhoudingsmaatregelen te zorgen, maar ik ben er niet van overtuigd dat MOP's daarvoor het juiste middel vormen. Die MOP's kunnen namelijk eenvoudig omzeild worden en zij houden ook niet volledig rekening met nationale maatregelen zoals het aantal zeedagen. Hoe kan de Commissie dit verenigen met het volgende citaat uit haar eigen voorstel: "Tegen die achtergrond zou kunnen worden gesteld dat vermindering van de visserijactiviteit een meer direct effect op het bevissingsniveau heeft dan inkrimping van de vloot".
Ik hoop dat de Commissie haar standpunt zal herzien en geen enorme inkrimpingen van onze vissersvloten zal voorstellen. De voorgestelde inkrimpingen zouden in Schotland honderden banen kosten, met name in de kwetsbare plattelandsgebieden. De nieuwe inkrimpingsvoorstellen zullen ironisch genoeg voornamelijk de Schotse diepzeevissersvloot treffen, terwijl juist in deze sector door het gebruik van controlemaatregelen aan de doelstellingen van de MOP's is voldaan.
Ik ben blij dat deze verslagen vandaag op de agenda staan, maar ik hoop dat de Commissie het onderlinge verband tussen de omvang van de vissersvloten en andere instandhoudingsmaatregelen opnieuw in overweging zal nemen. Wij moeten de juiste beslissingen nemen om de visbestanden in Europa op de lange termijn in stand te kunnen houden en zo ook het bestaan van onze visserijgemeenschappen in de toekomst te garanderen.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst mijn dank uitspreken voor het feit dat men bij het opstellen van dit verslag rekening heeft willen houden met mijn suggesties, en dan vooral mijn aanbeveling om de minimummaat voor roze diepzeegarnalen terug te brengen tot 22 mm, terwijl de Commissie voor dit soort garnalen 24 millimeter had voorgesteld.
Het voorstel van de Commissie was redelijk genoeg, maar we moeten er wel rekening mee houden dat er voor de roze diepzeegarnaal nu voor het eerst een minimummaat wordt opgelegd, terwijl deze soort voor een aantal in het zuiden van Spanje en Portugal opererende vissers een belangrijke vangst vertegenwoordigt. En die vangst was tot nu toe niet aan enige minimummaat gebonden.
Voor soorten die niet erg groot worden is een verschil van twee millimeter enorm belangrijk bij het bepalen hoe rendabel de - vaak traditionele - vangst zal zijn. Zeker als je bedenkt - ik heb het al gezegd - dat er tot nu toe geen beperking in deze zin bestond.
Gelet op het feit dat de andere betrokken lidstaat, Portugal, een minimummaat van 20 millimeter had voorgesteld, geloof ik dat het bereikte compromis aanvaardbaar en aanbevelenswaardig is.
Ik wil de Commissie bedanken voor haar bereidheid te luisteren en zowel deze suggestie van het Parlement als de suggesties van de Raad, die in dezelfde richting wezen, in aanmerking te nemen.
Ik ben ook ingenomen met het voorstel van de Commissie om de visgronden voor zandspiering in bepaalde gebieden van Engeland en Schotland te sluiten. Het land dat van die visgronden het meest afhankelijk is, Denemarken, heeft geen ernstige bezwaren aangetekend tegen deze maatregel, wat lovenswaardig is. Mede dankzij die soepele houding kunnen wij nu voortgang boeken met een realistischer systeem voor het beheer van hulpbronnen die voor industriële doeleinden geëxploiteerd worden.
Ik heb al vaker mijn twijfels geuit over de zin die het kan hebben om in overbeviste ecosystemen, zoals die van de Unie, grote vloten te onderhouden voor de vernietiging van vis, uitsluitend en alleen voor de productie van vismeel en -olie.
In juni 1998 heeft het Parlement op basis van een verslag van de heer Kindermann een resolutie aangenomen over dit soort visserij. Uit dat verslag bleek dat 60% van de communautaire vangsten in de Noordzee, het Skagerak en het Kattegat bestemd zijn voor eerder genoemd industrieel gebruik. Volgens rapporten van de FAO en milieuorganisaties wordt over de gehele wereld niet minder dan 70% van de vangsten op deze wijze vernietigd.
Deze cijfers laten ook zien in welke mate bepaalde regio' s sociaal-economisch gezien afhankelijk zijn van dit soort activiteiten. Ik wil niet beweren dat de vangst voor industriële doeleinden geheel en al dient te worden stopgezet, maar ik geloof wel dat we ons afvragen hoe we een beter evenwicht kunnen bereiken. Daarbij moet dan rekening worden gehouden met de verschillen tussen de vloten en het gebruik van de hulpmiddelen. Dat nieuwe evenwicht zou dan zijn weerslag moeten hebben op de verdeling van de financiële middelen, zowel voor structurele maatregelen als voor maatregelen op het gebied van beheer en marktbeleid.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik graag de rapporteur en tevens voorzitter van de Commissie visserij feliciteren met het verslag over de herziening van de verordening inzake de instandhouding van visbestanden via technische maatregelen voor de bescherming van jonge exemplaren van mariene organismen.
Waarschijnlijk brengt de naam van dit verslag meer verwarring dan duidelijkheid met zich mee voor mensen die de ontwikkeling op dit gebied niet hebben gevolgd. Het verslag richt zich eigenlijk op een aantal afzonderlijke amendementen ter herziening van de oorspronkelijke verordening.
In de eerste plaats betreft het zeeflappen of sorteerroosters bij de garnalenvisserij. In de tweede plaats gaat het om de instelling of wijziging van minimummaten voor een aantal tweekleppige weekdieren of schaaldieren. Tot slot betreft het de instelling van een gesloten gebied voor de visserij op zandspiering voor de noordoostkust van Engeland en de oostkust van Schotland. Ik richt mij met name op dit laatste voorstel.
Dit is een erg goed voorbeeld van een aanpak die rekening houdt met het ecosysteem in het algemeen. De maatregelen in dit voorstel houden niet alleen rekening met de visbestanden, maar ook met bredere milieuaspecten. In een rapport van de werkgroep inzake de effecten van visserijactiviteiten op het ecosysteem van de ICES (de Internationale Raad voor het Onderzoek van de Zee) uit 1998 werd voor de eerste keer geconcludeerd dat zeevogels voor hun voedsel met de industriële vloot moeten concurreren, met name met de Deense vissers die op zandspiering vissen aan de oostkust van Schotland en Engeland. Vooral de zeemeeuw ondervindt veel last van die concurrentiestrijd. De zeemeeuwpopulatie is de afgelopen jaren dan ook sterk teruggelopen.
Het Verenigd Koninkrijk heeft de Commissie verzocht om naar aanleiding van dat rapport een adequaat voorstel in te dienen. Bovendien heeft het Verenigd Koninkrijk toenadering gezocht tot de Deense regering om steun te krijgen voor een dergelijk voorstel. Er werd voorgesteld om tussen april en augustus een stop op de zandspieringvisserij in te stellen. In deze periode zijn de broedende zeemeeuwen namelijk het meest op zeespieringen aangewezen.
De ICES heeft vervolgens de situatie opnieuw vanuit een wetenschappelijk standpunt bekeken en geadviseerd om een gesloten gebied voor de zandspieringvisserij in te stellen dat zich van centraal Northumberland in noordelijke richting uitstrekt tot aan de kust van de Grampian Region. Dit gesloten gebied heeft de Commissie in haar voorstel van december vorig jaar opgenomen als onderdeel van de jaarlijkse TAC- en quotaregeling. Dit is ook als zodanig aangenomen door de Raad. Naar ik begrepen heb, zijn deze maatregelen inmiddels al in principe geaccepteerd door de betrokken hoofdrolspelers. Ik hoop dan ook dat de Raad in staat zal zijn om na dit debat snel tot overeenstemming te komen. Dat is belangrijk voor de instandhouding van de zeevogels. Het is tevens van belang dat wij laten zien dat wij de problemen op dit gebied serieus nemen.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, dit is een belangrijke kwestie. Er zitten echter veel technische aspecten aan en daarom is dit onderwerp voor het publiek moeilijk te begrijpen.
Een geleidelijke verbetering in de verordeningen zal op lange termijn bijdragen aan de gezondheid van het mariene milieu en daar zullen onze toekomstige generaties baat bij hebben. Wij kunnen onze visbestanden verbeteren. Wij zijn niet in staat om zelf in onze visbehoeften in de EU te voorzien; dat lukt slechts voor 50%. Door een betere instandhouding en effectievere praktijkmaatregelen kunnen we het bestaan van de mensen in de visserijsector verbeteren. Wij zouden de waarde van de visvangst in de Europese Unie met vier miljard euro kunnen verhogen als wij erin zouden slagen om de visserijsactiviteiten gedurende een bepaalde periode een beetje voorzichtiger aan te pakken.
Dit is een erg technisch verhaal. Het is daarom belangrijk dat wij onderzoek doen, doorgaan met de herziening en de mensen er geleidelijk van overtuigen dat de Europese Commissie geen vijandige organisatie is die vanuit een afgelegen oord gestuurd is om de vissers het leven zuur te maken en te verhinderen dat ze in hun levensonderhoud voorzien.
Wij moeten de mogelijkheden die zich nu aandienen niet gebruiken om opruiende uitspraken te doen over de noodzaak om de betrokken vissersvloten in te krimpen vanwege de terugloop in de visbestanden, vanwege de hoge prijs van de vis als gevolg van de schaarste in de Europese Unie en de aantrekkingskracht van vis als gezond alternatief. Er bestaat een grote behoefte om meer vis te vangen.
Mensen klagen over de meerjarige oriëntatieprogramma's omdat deze niet zouden functioneren. Uiteraard zou een manager van een vervoersbedrijf er niet over peinzen om tien bussen in te zetten als één bus ook voldoende is om alle passagiers te vervoeren. Dat geldt ook voor treinen of vrachtwagens. Waarom zouden de visserijgemeenschappen dan druk uitoefenen om grote, dure vloten in stand houden terwijl er eigenlijk geen vis is om te vangen en we sowieso aan quotaregelingen zijn gebonden? Als men die quotaregelingen in acht neemt, is het toch zeker in het belang van de visserijgemeenschappen en de betrokken mensen in de verschillende regio's om die vis te vangen met een zo klein mogelijk aantal vissersvaartuigen? Een dergelijke aanpak zou ongetwijfeld een positiever effect hebben op de regionale en landelijke economische planning. Slik dus geen domme praatjes dat wij het aantal boten ten koste van alles moeten behouden en dat dit de werkgelegenheid in stand zal houden terwijl de vissen er niet zijn.
Het rapport van de Commissie waarin een aantal dagen geleden werd aangekondigd dat sommige vissersvloten ingekrompen moesten worden, heeft voor paginabrede krantenkoppen gezorgd. Deze boodschap verspreidde zich via Schotland naar Ierland en de kranten maakten melding van massale ontslagen in de visserijsector. Dat is echter niet nodig. Laten we rond de tafel gaan zitten en overleg plegen met de Commissie visserij; laten we naar de ambtenaren en de deskundigen luisteren zodat we met een verstandige oplossing voor de problemen kunnen komen in plaats van een vijandige sfeer te creëren.
In Ierland hebben we een televisieprogramma dat over de zee gaat. Het heet "Seascapes". De avond vóór het Referendum van Maastricht scherpten de programmamakers hun toon aan en werd de anti-Europese houding, die het programma overigens altijd uitstraalt, nog feller. Op die manier proberen zij in de gunst te komen van de visserijgemeenschappen, die de indruk hebben dat de Europese Commissie op de een of andere manier hun belangen wil schaden. Laten wij, als verantwoordelijke volksvertegenwoordigers, proberen om onze mensen te waarheid te vertellen in plaats van hen te misleiden, op te hitsen en angst aan te jagen.

MacCormick
Het leek alsof de heer McCartin met zijn laatste opmerkingen een aantal geachte afgevaardigden uit dit Huis ervan beschuldigde dat zij het publiek misleiden. Ik hoop dat dat niet zo bedoeld is. Als dat wel zo is, stel ik voor om hem een kaart met de Schotse visgebieden te geven. Dan kan hij zelf zien waarom dit zo belangrijk is voor veel plaatsen van waaruit boten vertrekken.

De Voorzitter
De heer McCartin is veel te beleefd om dat soort beschuldigingen te uiten.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Stemverklaring

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, als vertegenwoordiger van de Partij van de Gepensioneerden heb ik voor dit verslag-Varela gestemd. Het is niet de eerste keer dat ik een lans breek voor jonge vissen. Ik kom echter voor hen op omdat ook zij volgens mij de kans moeten hebben oud te worden en indien mogelijk van hun pensioen te genieten.
Ik heb reeds talrijke steunbetuigingen ontvangen, niet alleen van jonge vissen maar ook van gepensioneerde mensen. Wij moeten alles wat jong is beschermen, ook jonge vissen, zoals in dit geval. Dat kan natuurlijk schadelijk zijn voor bepaalde vissers die, zoals reeds werd gezegd, misschien niet meer naar believen kunnen vissen, maar ik ben ervan overtuigd dat de Commissie een middel zal weten te vinden om deze vissers schadeloos te stellen als zij met de toepassing van deze richtlijn aan inkomen zouden inboeten.
Ik dank het Parlement voor het geduld waarmee het naar mijn stemverklaringen luistert!

Attwooll
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar opmerken dat ik hoop dat de Conferentie van voorzitters serieus aandacht zal besteden aan de kwestie van het aantal aanwezige afgevaardigden in dit Huis, of beter gezegd het gebrek daaraan, bij de stemming over dit erg belangrijke verslag.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de quaestoren erop wijzen dat de bar van de leden bezet is. Daar bevinden zich vijftien personen in militair uniform die de helft van het ledencafé bezet houden en daar een soort vergadering houden. Ik verzoek de quaestoren onmiddellijk maatregelen te nemen om deze bezetting te beëindigen, zodat de leden beide helften van hun bar weer tot hun beschikking krijgen.

De Voorzitter
U heeft gelijk, de ledenbar is uitsluitend bestemd voor parlementsleden. Wij zullen ervoor zorgen dat hier de hand aan wordt gehouden. De quaestoren buigen zich inmiddels over deze kwestie.

Verzekeringssector
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0104/2000) van de heer Langen, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de werking van verordening (EEG) nr. 3932/92 van de Commissie van 21 december 1992 betreffende de toepassing van artikel 81, lid 3, van het Verdrag (ex-artikel 85, lid 3) op bepaalde groepen van overeenkomsten, besluiten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen in de verzekeringssector (COM(1999) 192 - C5-0254/1999 - 1999/2183(COS)).

Langen
Mijnheer de Voorzitter, het laatste punt van de agenda is dit keer geen visserij- maar een mededingingsvraagstuk. Wij hebben uitvoerig gediscussieerd over dit weinig omstreden thema en daarom kan dit zonder meer aan het eind van een dergelijke vergadering worden besproken. Aangezien ik er toch regelmatig op vrijdag ben, heb ik daar persoonlijk geen enkel probleem mee.
Het gaat hier om vrijstellingsregelingen voor het verzekeringswezen in Europa. U weet allen dat sedert de Verdragen tot oprichting van de Europese Gemeenschappen het mededingingsrecht een van de belangrijkste taken is van de Europese Unie, en dus van de Europese Commissie. Met de mededingingsvoorschriften moet men mededinging op de interne markt garanderen. Mededinging is goed voor de consument, bevordert technische vooruitgang en voorkomt monopolies en afspraken. Daarom zijn strenge voorschriften opgesteld die bepalen wanneer de Commissie kan en moet ingrijpen. Deze voorschriften zijn van toepassing op drie gebieden: ten eerste op afspraken of kartels, die algemeen verboden zijn, ten tweede op misbruik van overheersende posities op de markt en ten derde op staatssteun. Bij al deze vraagstukken heeft de Commissie in de afgelopen jaren telkens weer laten zien dat zij de verdragsbepalingen heel serieus neemt.
Vandaag gaat het om het eerste gebied. Onder bepaalde voorwaarden is het algemeen verbod op kartelafspraken niet van toepassing. Dat zijn de zogenaamde vrijstellingsregelingen. Niet verenigbaar met de wet zijn - ook op de gebieden waarvoor vrijstellingsregelingen gelden - prijsvaststelling, productiebeperking of -controle, marktverdeling, toepassing van verschillende voorwaarden bij gelijke prestaties en aanvullende contractvoorwaarden, die in Europa vaak sterk uiteenlopen en verschillende prestaties uitsluiten. Er kan overeenkomstig artikel 81, lid 3 alleen sprake zijn van vrijstelling als - en nu moet u goed luisteren - een gepast deel van de daardoor ontstane winst de consument ten goede komt en geen onnodige beperkingen worden opgelegd die concurrentie uitsluiten.
Voor het verzekeringswezen hebben wij sedert 1992 een dergelijke regeling. Deze loopt tot het jaar 2003. De Commissie is verplicht om de zes jaar verslag uit te brengen over de stand van zaken, en over dat verslag spreken wij nu. Deze verordening inzake groepsvrijstelling voor de verzekeringssector behelst gemeenschappelijke regelingen en biedt de mogelijkheid gemeenschappelijke voorschriften uit te vaardigen voor afspraken over premieberekening, vaststelling van verzekeringsvoorwaarden, gemeenschappelijke dekking van bepaalde soorten risico's en veiligheidsvoorzieningen. Tot nu toe is geen sprake geweest van opneming van afspraken over schadeafwikkeling en de registratie van verhoogde risico's. Nu wij op maandag het verslag van de heer Rothley over de harmonisatie van de verzekering tegen wettelijke aansprakelijkheid van voertuigen in derde lezing hebben aangenomen, heb ik de hoop gekregen dat de Commissie op grond van deze geharmoniseerde rechtsgrondslag in de toekomst ook de afwikkeling van schadegevallen in deze vrijstellingsregeling kan en zal opnemen. Het is voor de burgers van de Europese Unie namelijk een enorme verlichting als zij in de toekomst ook de schade die zij in het buitenland, in een lidstaat van de Europese Unie, hebben opgelopen met hun eigen verzekeraar kunnen regelen en als deze afspraken dan ook door de Commissie in het kader van de vrijstellingsverordening gegarandeerd worden.
Het Parlement heeft met grote eensgezindheid in zijn verslag bepaalde eisen aan het adres van de Commissie opgenomen. De Commissie moet daar bij de herziening rekening mee houden. Daarbij gaat het ten eerste om de definitie van het marktaandeel in een gemondialiseerde markt, en ten tweede om enkele detailvraagstukken in verband met de hoofdverzekeraar, voor wie dit eventueel niet zou gelden. Als er één grote en twintig kleine verzekeraars op de markt zijn mag de grote niet meer dan 10% van de markt bedienen, anders is deze vrijstellingsafspraak niet aanvaardbaar meer. Of dat juist is betwijfel ik. Dat zijn vraagstukken die verband houden met het recht tot opzegging. Wij willen dat een verzekeringsmaatschappij voor opzegging een termijn van zes en niet twaalf maanden moet hebben. Wij willen dat er een geharmoniseerde grondslag komt voor de Europese voorschriften inzake schadeafwikkeling.
Algemeen kan ik zeggen dat het Parlement voldaan is over dit interim-verslag. Wij verwachten dat de Commissie hierop voort blijft borduren en een balans opstelt voor het verzekeringswezen in het kader van de geldende vrijstellingsregelingen die alle in het jaar 2002 en 2003 ook voor de andere sectoren aflopen.
Daarom verzoek ik u hiermee in te stemmen en ik dank u daarvoor.

MacCormick
Ik wil graag met name zelf mijn dank betuigen aan de heer Langen voor dit verslag en voor de grote duidelijkheid waarmee hij, zowel in zijn verslag als tijdens de presentatie ervan vandaag, onze aandacht heeft weten te vestigen op de kern van de zaak.
Ik ben blij dat ik kan meedelen dat de Commissie juridische zaken en interne markt het grotendeels met de heer Langen eens is en geen wettelijke obstakels ziet met betrekking tot deze generieke vrijstellingsverordening.
Zoals de afgevaardigden in dit Huis wel zullen weten, verschaft deze generieke vrijstelling de mogelijkheid tot het soort uitzonderingen op het normale mededingingsrecht waar de heer Langen naar verwees, namelijk uitzonderingen in verband met de berekening van premies doordat de nettopremie door de verzekeringsmaatschappijen gemeenschappelijk mag worden berekend. Daarnaast gaat het om uitzonderingen met betrekking tot het opstellen en bekend maken van standaardpolisvoorwaarden voor directe verzekeringen en het vaststellen van gemeenschappelijke modellen ter illustratie van de toekomstige uitkering in verband met verzekeringscontracten met een kapitaalverzekeringselement.
Door deze generieke vrijstelling wordt ook medeverzekering mogelijk, evenals de gemeenschappelijke dekking van bepaalde categorieën risico's en het maken van afspraken over technische specificaties van veiligheidsvoorzieningen en procedures. De Commissie toont zich in haar verslag echter teleurgesteld over de ontoereikende bijdrage die de verzekeraars in dat verband hebben geleverd.

Voor al deze gebieden is duidelijk dat het daadwerkelijk in het algemeen belang is om niet vast te blijven houden aan de meest strikte handhaving van het mededingingsrecht. Dat herinnert er ons weer aan, filosofisch gezien althans, dat zelfs in een concurrerende marktomgeving verzekeringen een inherente, collectieve activiteit vormen waarbij mensen de risico's onderling delen. Sta mij toe een opmerking te maken over een kwestie die op dit moment in mijn land nogal controversieel is. Persoonlijk vind ik het triest dat er zo fanatiek geprobeerd wordt om onze uitstekende traditionele onderlinge levensverzekeringsmaatschappijen - waarin het collectieve aspect van verzekeringen zo goed tot uitdrukking komt - op te heffen. Ik vind het treurig dat de verzekeringsmaatschappij Standard Life op deze manier wordt uitgehold.

Meijer
Voorzitter, als de Gemeenschap niet garandeert dat burgers rechtstreeks worden gecompenseerd voor onverwachte, grote financiële risico's, worden de mensen afhankelijk van verzekeringen. Hoe meer de overheid zich terugtrekt, hoe sterker en winstgevender de verzekeringssector wordt. Verzekeringen zijn nu een voorziening geworden die ieder nodig heeft. Tegelijk zijn verzekeraars ook een groep ondernemingen die door de consumenten sterk worden gewantrouwd. Ieder vreest dat men te veel premie moet betalen en dat de kleine lettertjes in de verzekeringspolis ertoe leiden dat men in het geval van een probleem veel minder recht heeft op een uitkering dan men bij het afsluiten van die verzekering had verwacht.
Men vindt de premies te hoog en de uitkeringen te laag. Uit een voortdurende internationale overnamestrijd tussen grote verzekeraars en banken blijkt hoe groot de winsten in die sector inmiddels zijn geworden. Ondertussen blijkt uit dit verslag hoe bureaucratisch en onoverzichtelijk de regelingen zijn die de Europese Unie moet treffen om de verzekeringssector enigszins te kunnen reguleren. Via vrijstellingen moet nu worden geregeld dat verzekeringsmaatschappijen mogen samenwerken om grote risico's te delen of te herverzekeren zonder dat de antikartelregels worden overtreden.
Vervolgens blijkt uit het verslag allerlei onvrede over onduidelijkheden, termijnen en de vraag of de bestaande regels nu uitpakken in het voordeel van de verzekerde of van de verzekeraar. Het blijkt dat er eigenlijk geen sprake is van de veel bejubelde vrije concurrentie maar van een bureaucratisch geregelde concurrentie.
Dat roept de vraag op of de consument niet veel beter af zou zijn met democratisch gecontroleerde regionale instellingen dan met bureaucratische concurrentie. In het eerste geval weet ieder welke afwegingen worden gemaakt, hoe premies tot stand komen en hoe de eventuele winsten aan nuttige doelen worden besteed. In het tweede geval wordt alles volledig ondoorzichtig.
Ik pleit daarom voor een heel andere transparante en democratisch controleerbare opzet van de verzekeringssector. Zolang zo'n betere opzet helaas ontbreekt, zullen we moeten voortmodderen met de huidige instrumenten. Dat is beter dan niets doen. We kunnen het ons niet veroorloven om de eerder vastgestelde termijn van zes jaar af te laten lopen zonder dat er iets nieuws wordt geregeld. Daarom stemt mijn fractie nu wel in met de voorgestelde regeling.

Byrne
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats zou ik de rapporteur, de heer Langen, willen bedanken en ook alle anderen die een bijdrage hebben geleverd aan deze ontwerpresolutie over het verslag van de Commissie over de werking van de generieke vrijstellingsverordening voor de verzekeringssector. De Commissie is blij met de ontwerpresolutie, niet alleen vanwege de algemene steun voor de toepassing van de verordening door de Commissie, maar ook vanwege de specifieke opmerkingen in de ontwerpresolutie over verbeteringen voor de verordening.
Het is misschien wel goed om even kort de achtergrond van deze verordening te schetsen. Vóór 1992 werd het Directoraat-generaal Concurrentie van de Commissie bedolven onder letterlijk honderden aanmeldingen van overeenkomsten in de verzekeringssector. Veel overeenkomsten hadden betrekking op vergelijkbare kwesties en kwamen ook in aanmerking voor een vrijstelling krachtens artikel 81, lid 3 van het Verdrag. De Commissie gaf in 1992 de voorkeur aan het aannemen van een generieke vrijstellingsverordening boven het aannemen van honderden individuele vrijstellingsbesluiten. Deze generieke vrijstellingsverordening verleent, onder bepaalde voorwaarden, vrijstelling aan overeenkomsten tussen verzekeringsmaatschappijen in vier categorieën: overeenkomsten betreffende het gemeenschappelijk berekenen van risicopremies, betreffende standaardpolisvoorwaarden, medeverzekering en herverzekering, betreffende gemeenschappelijke dekkingsovereenkomsten en overeenkomsten betreffende het aannemen van technische specificaties van veiligheidsvoorzieningen.
Door de verordening van de Raad van 1991 was de Commissie niet alleen in de gelegenheid om een generieke vrijstellingsverordening voor de verzekeringssector aan te nemen, maar kreeg zij ook de bevoegdheid om nog twee andere categorieën in de verordening op te nemen, namelijk overeenkomsten inzake de afwikkeling van vorderingen en inzake registers van verhoogde risico's. De Commissie besloot echter beide categorieën niet in de verordening op te nemen wegens een gebrek aan ervaring op deze gebieden.
Nadat in 1992 de generieke vrijstellingsverordening aangenomen was, werden de meeste aanmeldingen bij de Commissie weer ingetrokken. Sommige bleven echter gehandhaafd omdat de indienende partijen van mening waren dat de verordening geen volledige duidelijkheid bood of hun overeenkomsten voor vrijstelling in aanmerking kwamen. Het merendeel van die aanmeldingen had betrekking op gemeenschappelijke dekkingsovereenkomsten.
De huidige verordening loopt in maart 2003 af en het is dus noodzakelijk dat er een nieuwe verordening komt. De nieuwe verordening moet voortbouwen op deze positieve aspecten en de zwakheden in de bestaande verordening corrigeren. Het verslag van de Commissie van 12 mei 1999, dat zij krachtens artikel 8 van de verordening van de Raad nr. 1534/91 diende voor te leggen, was de eerste stap op weg naar het aannemen van de nieuwe verordening. Dit verslag geeft een gedetailleerd overzicht van de ervaringen van de Commissie met de toepassing van de verordening en de diverse problemen die daarbij zijn geconstateerd. Het bevat echter geen specifieke voorstellen voor de nieuwe verordening.
Over deze voorstellen zal pas na de raadplegingsprocedure een besluit worden genomen. In deze procedure zal terdege rekening worden gehouden met de resolutie van het Parlement. Ook zal overleg worden gevoerd met andere belanghebbende partijen zoals beroepsorganisaties binnen de verzekeringssector en consumentenorganisaties.
De volgende stap in de raadplegingsprocedure is een hoorzitting die de Commissie op 28 juni van dit jaar organiseert om van gedachten te wisselen met iedereen die commentaar heeft geleverd op het verslag over de verordening. Deze hoorzitting komt deels tegemoet aan het verzoek in de ontwerpresolutie om een informatief debat over de verordening te houden.
Het is duidelijk dat de verordening vooral moet worden verbeterd op het gebied van de gemeenschappelijke dekkingsovereenkomsten. Op dit terrein zullen substantiële wijzigingen doorgevoerd moeten worden. Ook op andere gebieden zijn er echter nog belangrijke vragen die een antwoord behoeven. Alle opmerkingen en suggesties in de ontwerpresolutie, waarvoor ik het Parlement bij dezen bedank, zijn in dit kader relevant en interessant, hoewel ze allemaal apart bekeken moeten worden om de juiste waarde ervan te kunnen inschatten.
In dit stadium zou ik graag twee vergelijkbare kwesties willen bespreken die aan de orde zijn gesteld door zowel de heer Langen als de heer Meijer. Het betreft de vraag of de Commissie de aanbeveling uit het ontwerpadvies overneemt om overeenkomsten inzake de afwikkeling van vorderingen op te nemen in de nieuwe generieke vrijstellingsverordening. In dit stadium staat de Commissie nog onbevooroordeeld tegenover de vraag of overeenkomsten inzake de afwikkeling van vorderingen en inzake registers van verhoogde risico's ook onder de nieuwe verordening moeten vallen. De Commissie neemt duidelijk nota van het feit dat in de ontwerpresolutie aanbevolen wordt om de overeenkomsten inzake de afwikkeling van claims in de nieuwe verordening op te nemen.
De conclusie in de ontwerpresolutie dat de verordening weliswaar over het geheel genomen goed heeft gefunctioneerd, maar dat een verdere ontwikkeling noodzakelijk is, kan de Commissie volledig onderschrijven. De ontwerpresolutie vormt een nuttige bijdrage om dat doel te bereiken en de Commissie zal het Parlement volledig op de hoogte houden van en raadplegen over de herzieningsprocedure met betrekking tot de verordening.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Stemverklaring

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik heb natuurlijk voor het uitstekende verslag van mijn collega Werner Langen gestemd en ik wil hem dan ook feliciteren met zijn werk en zijn toelichting. Samen met onze burgers zijn wij blij over de vereenvoudigingen die de rapporteur zo duidelijk uit de doeken heeft gedaan. Ik zou dergelijke vereenvoudigingen echter ook graag op andere gebieden zien. U weet dat ik groot voorstandster ben van Straatsburg als zetel van het Parlement. Ik heb ook vanmorgen weer met afgrijzen gekeken naar de dwaze vertoning van degenen die de stemming van vandaag onmogelijk wilden maken en op die manier Straatsburg kapot willen maken om alles in Brussel te concentreren. Deze centralisten hebben natuurlijk als bijproduct ook Luxemburg, als zetel van het Secretariaat-generaal, in het vizier.
Ik moet echter wel zeggen dat Frankrijk het ons niet altijd gemakkelijk maakt Straatsburg te verdedigen. Een van mijn bezoekersgroepen heeft vanmorgen op de rit hier naar toe het een en ander aan den lijve moeten ondervinden. De bus werd aangehouden door de Franse politie onder het voorwendsel dat een rijvergunning voor Frankrijk ontbrak. Deze firma heeft in de afgelopen tien jaar duizenden bezoekers voor mij hier naar toe gereden. Wat is er dus nu weer aan de hand? Mijn bezoekers vragen zich natuurlijk af of dit Europa is. Bovendien schijnt de Franse politie nog nooit gehoord te hebben van creditcards. De bezoekers moesten hun Franse franken bijeenschrapen om die idiote bekeuring van 5000 FF te betalen. Dat kan toch niet door de beugel, mijnheer de Voorzitter! Ik zal natuurlijk na laten gaan......
(De spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter
Ik moet u helaas onderbreken, mevrouw Lulling. Stemverklaringen dienen betrekking te hebben op het onderwerp van het debat. Ik heb u wat meer speelruimte gegeven omdat u zo'n gewaardeerde afgevaardigde in dit Huis bent, maar ik moet u nu toch het woord ontnemen.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, afgelopen zondag heb ik in mijn geboortestad Bergamo een bijeenkomst georganiseerd over het vraagstuk van de verzekeringen en de schadeloosstellingen, dat de heer Langen op zo'n uitstekende wijze in zijn verslag behandelt.
Tijdens die bijeenkomst stond op een gegeven ogenblik een jonge man op die het slachtoffer was geworden van een ernstig verkeersongeluk. Hij zei: "Ik heb een zwaar verkeersongeluk gehad maar ik ben, als ik dat zo mag zeggen, voldaan over het feit dat ik van de verzekering een schadeloosstelling van 500.000 euro heb gekregen". Een andere deelnemer van ongeveer 40 jaar zei: "Ik heb precies hetzelfde ongeluk gehad, maar ik heb slechts 200.000 euro gekregen". Daarna was het de beurt aan een oudere, zestigjarige mijnheer die zei: "Mij hebben ze slechts 20.000 euro gegeven". Toen stond een man van 70 op en zei: "Ook ik heb hetzelfde ongeluk gehad, met dezelfde gevolgen en voor mij hadden ze slechts 1000 euro over". Een oude gepensioneerde die niet eens meer kon opstaan omdat hij volledig invalide was, zei toen: "Ik heb geen cent van de verzekering gekregen". Met andere woorden, de verzekeringen zijn van mening dat de ouderen geen cent waard zijn. Voor mij zijn de ouderen echter veel meer dan een cent waard. Ik hoop dus dat de verordening wordt gewijzigd en dit onrecht wordt goedgemaakt.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde slechts een vraag stellen. Ik heb vanmorgen niet gezien dat collega Buitenweg aanwezig was. Ik bied haar mijn verontschuldigingen aan. Ik wilde echter vragen of mevrouw Van der Laan aanwezig was. Of heb ik haar soms ook over het hoofd gezien?

De Voorzitter
Ik zal dat als een interessante interventie beschouwen.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de vergadering van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 11.30 uur gesloten)

