Tiende verjaardag van het Verdrag van Ottawa inzake het verbod op antipersoonsmijnen (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de tiende verjaardag van het Verdrag inzake het verbod op antipersoonsmijnen (Verdrag van Ottawa).
Meglena Kuneva
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou het Parlement willen bedanken voor de mogelijkheid deze zeer belangrijke kwestie te bespreken en kort in te gaan op de ontwerpresolutie over een wereld vrij van mijnen, die we vandaag hebben ontvangen.
Tien jaar na de goedkeuring van het Verdrag van Ottawa kunnen we vieren dat er aanzienlijke vooruitgang is geboekt in de verwezenlijking van doelstellingen hiervan. Honderdeenenvijftig landen hebben het Verdrag geratificeerd en het gebruik van antipersoneelsmijnen is de laatste jaren fors verminderd. Er worden minder mijnen gefabriceerd en er wordt bijna niet gehandeld in dit gevaarlijke wapen.
Sinds de aanneming van het Verdrag van Ottawa in 1997 heeft de Europese Gemeenschap vol overgave gewerkt aan de universalisatie en de verwezenlijking van de bijbehorende doelstellingen. Acties tegen mijnen maken deel uit van de hulp- en ontwikkelingsprogramma's van de Europese Gemeenschap in derde landen, die een breed scala aan activiteiten omvatten - vernietiging van voorraden, opleiding over het gevaar van mijnen, hulp voor slachtoffers van mijnen, revalidatie en socio-economische reïntegratie. Een speciale begrotingslijn, aangevuld met financiering vanuit andere geografische instrumenten, ondersteunt de strategie en programmering voor actie inzake mijnen van de EG. In totaal is hier over de periode 2002-2007 omstreeks 275 miljoen euro aan besteed, waarmee de EG een van de grootste donoren ter wereld is geweest. Zoals het Parlement vermeldt in zijn resolutie, loopt de strategie voor actie inzake landmijnen van de EG aan het eind van dit jaar af. Er zal worden geëvalueerd of deze strategie voldoende heeft gehandeld in de geest van het Actieplan van Nairobi. Een voorlopige interne analyse laat positieve resultaten zien.
Door de wijzigingen in de externe financieringsmechanismen van de Commissie in 2007 is de begrotingslijn voor antipersoneelsmijnen vervangen door nieuwe instrumenten voor externe hulp van de EG, die kunnen worden gebruikt voor de financiering van gepaste acties tegen mijnen. Geografische begrotingen voor ontwikkeling, pretoetreding en het nabuurschapsbeleid zijn nu de doorslaggevende financiële instrumenten. In spoedgevallen kunnen acties op het gebied van antipersoneelsmijnen en explosieve oorlogsresten ook gefinancierd worden vanuit de begroting voor humanitaire hulp en het nieuwe stabiliteitsinstrument, die zorgen dat er snel een beroep kan worden gedaan op financiering in reële of opkomende crisissituaties.
Dit is het nieuwe wetgevingskader, overeengekomen door de begrotingsautoriteit, waarbinnen we te werk moeten gaan. De algemene benadering van de EG blijft echter ongewijzigd: landmijnen en andere explosieve oorlogsresten moeten beschouwd worden binnen een breed kader van humanitaire hulp en langlopende en duurzame socio-economische ontwikkelingsprogramma's. Landen die hulp willen, moeten van acties tegen mijnen een prioriteit maken in hun aanvragen aan de Europese Commissie. We zijn het volledig eens met de mening van het Parlement, die ook tot uiting kwam in zijn commentaren op de strategie inzake het stabiliteitsinstrument, dat een veiligheidsgat in dit belangrijke humanitaire veld moet worden vermeden.
Ondanks het feit dat de middelen en methoden zijn gewijzigd, blijft de EG trouw aan het Verdrag van Ottawa. In 2007 besteedde de Europese gemeenschap ten minste 33 miljoen euro aan hulp bij acties tegen mijnen in de volgende landen: Wit-Rusland, Bosnië-Herzegovina, Cambodja, Cyprus, Ethiopië, Guinee-Bissau, Jordanië, Libanon, Senegal en Sudan.
Ik wil het Parlement verzekeren dat de Commissie onverminderd toegewijd blijft aan het voortzetten van haar steun aan de uitvoering van het Verdrag van Ottawa en haar hulp aan derde landen bij de vernietiging van voorraden antipersoneelsmijnen, de ontmijning van gebieden en de hulp aan slachtoffers.
Stefano Zappalà
namens de PPE-DE-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik bedank de commissaris voor de uitgebreide en volledige toespraak die zij heeft gehouden, waarin zij effectief heeft uitgelegd wat er op dit gebied al is gebeurd. Dit is echter een onderwerp, dat naar mijn mening ons en anderen zou moeten blijven bezighouden - zoals de commissaris ook al zei, en daarvan heb ik notie genomen - want de cijfers zijn verschrikkelijk.
Eerder hoorden we de cijfers over de veiligheid van hotels en andere soorten veiligheid en, hoewel elk mensenleven zeer belangrijk is, waren dit relatief lage aantallen. Hier hebben we het over een heel andere situatie: 10 000 tot 20 000 getroffen mensen per jaar. Er zijn waarschijnlijk meer dan een half miljoen mensen verminkt geraakt in landen buiten de EU, en daarom is dit een zeer actueel thema en het is niet toevallig dat er tien jaar na het Verdrag van Ottawa over wordt gesproken, maar in deze Kamer is er twee jaar geleden nog over gesproken. We hebben het onderwerp behandeld in een resolutie in 2005 en nu bespreken we het opnieuw. We bespreken het nu opnieuw omdat het gevaar bestaat dat mensen zullen ophouden erover te praten.
De commissaris - en ik bedank haar nogmaals voor wat ze heeft gezegd - heeft een aantal financieringskanalen belicht waarmee we kunnen blijven strijden tegen antipersoneelsmijnen, en ik heb het specifiek over antipersoneelsmijnen. Ik vind echter dat er nog veel meer moet worden gedaan. Te veel landen in de wereld hebben het Verdrag van Ottawa nog niet ondertekend, te veel landen hebben nog altijd voorraden van deze oorlogswapens, te veel landen en te veel terreinen zijn nog bezaaid met deze mijnen en daarom moeten we het opruimen van mijnen heel serieus nemen.
Ik moet, als aanvulling op wat de commissaris heeft gezegd, vermelden dat 34 procent - dat zijn althans de gegevens, maar het is de vraag of de statistieken realistisch zijn of niet - hoe dan ook, in principe 34 procent van de slachtoffers van antipersoneelsmijnen die zijn achtergebleven in landen waar oorlogen zijn uitgevochten, kinderen zijn, wat de zaak nog ernstiger maakt. Ik ben daarom van mening, commissaris, dat we niet alleen door moeten gaan met het programma, maar dat het ook beter en langer zou moeten worden gefinancierd.
De Commissie heeft al veel gedaan; de Europese Unie heeft al veel gedaan: 335 miljoen in de afgelopen tien jaar, 33 miljoen alleen al in 2007; maar ik vind dat de Raad, de Commissie en de lidstaten bijeen moeten komen om het Verdrag van Ottawa te herzien en meer moeten doen om ervoor te zorgen dat alle landen van de wereld zich met deze kwestie bezighouden en te zorgen voor het opruimen van mijnen en een totaal verbod op antipersoneelsmijnen in de directe toekomst, zo snel mogelijk.
Ana Maria Gomes
namens de PSE-Fractie. - (PT) Het Verdrag van Ottawa was het resultaat van een wereldwijde en effectieve inspanning voor een goed doel die regeringen, de publieke opinie en niet-gouvernementele organisaties heeft verenigd en blijft verenigen. Zelfs enkele staten die het verdrag niet hebben ondertekend, en dat zijn er helaas nog altijd 37, hebben al deels voldaan aan het verdrag.
Dit instrument werkt daarom als een barometer voor het meten van de mate van deelname van landen aan de wereldwijde gemeenschap van waarden. Zoals de commissaris zei, is het goed om te onthouden wat er al is bereikt. In een periode van 10 jaar hebben de staten die het Verdrag van Ottawa hebben ondertekend al meer dan 41 miljoen mijnen geruimd. Alleen al het afgelopen jaar hebben Servië, Montenegro, Angola, Cyprus, Kaapverdië en Letland aan hun verplichtingen voldaan en hun voorraad mijnen vernietigd. Achtendertig van de vijftig mijnen producerende landen hebben de productie gestaakt, waaronder vier staten die het verdrag niet hebben ondertekend: Egypte, Finland, Polen en Israël.
Maar nu we vieren wat het verdrag in tien jaar tijd heeft bereikt, is het ook een goed moment om te belichten hoeveel er nog gedaan moet worden. Tien ondertekenaars hebben hun arsenaal nog steeds niet vernietigd, wat neerkomt op een totaal van 14 miljoen mijnen. Twee van deze tien ondertekenaars hebben aanzienlijke voorraden antipersoneelsmijnen en hebben geen maatregelen genomen voor de vernietiging daarvan: dit zijn Ethiopië en Irak. De overgrote meerderheid van de mijnen is echter in handen van staten die het verdrag niet hebben ondertekend. Alleen China heeft al een arsenaal van 110 miljoen van deze onmenselijke wapens en blijft er nog meer produceren. Nog schokkender misschien, omdat het een van onze bondgenoten is, waarmee Europese legers vechten aan fronten zoals Afghanistan, is dat de VS, ook een staat die het verdrag niet heeft ondertekend, niet alleen vasthoudt aan een arsenaal van meer dan 10 miljoen mijnen, maar dat het Pentagon vorig jaar ook nog eens een verzoek heeft ingediend voor nieuwe financiering voor twee nieuwe typen mijnen die in strijd zijn met het verdrag.
Het is te hopen dat de inspanningen van het Amerikaanse Congres er weer in zullen slagen de generositeit van het Witte Huis op het gebied van de nieuwe oorlogsspeeltjes te temperen.
De Europese Unie heeft nog steeds haar eigen glazen huisjes, want Finland en Polen blijven weigeren het verdrag te ratificeren. Dat mag Europa er echter niet van weerhouden te vechten voor een zo breed mogelijke interpretatie van wat een antipersoneelsmijn is. Het is schandalig dat sommige mensen in dit Parlement onderscheid blijven maken op basis van de formele militaire definitie van het wapen in plaats van op basis van de schade die het veroorzaakt. Een burger die wordt opgeblazen na het activeren van een antivoertuigmijn is waarschijnlijk niet geïnteresseerd in de complexiteiten van de technische terminologie.
Kolonel Ghaddafi viel, op zijn website en in een paginagrote advertentie die hij in de Portugese pers plaatste tijdens de laatste dagen van de Europees-Afrikaanse top, het Verdrag van Ottawa aan hij verdedigde antipersoneelsmijnen als de wapens van de armen. Er zijn in dit Huis ook enkele mensen die, net als die misdadige gek, het verdrag zo willen interpreteren dat het rijke landen toestaat geavanceerdere versies van mijnen te ontwikkelen en gebruiken om te voorzien in een vermeende militaire behoefte. Tot slot, mijnheer de Voorzitter, moet de Europese Unie, geconfronteerd met dergelijke obscene standpunten, een eenvoudige doelstelling hanteren: een wereld die vrij is van mijnen, alle soorten mijnen, waar geen burgers meer het slachtoffer van mijnen worden.
Marios Matsakis
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het Verdrag van Ottawa inzake het verbod op mijnen is zeer succesvol geweest in het redden van duizenden levens en het voorkomen dat duizenden mensen zwaar gewond zijn geraakt.
Helaas is er echter nog veel te doen en nog een lange weg te gaan in de verwezenlijking van een ingrijpende vermindering de productie en het gebruik van mijnen.
Derhalve moeten we bij de 10e verjaardag van het Verdrag van Ottawa onze aandacht vestigen op hoe we kunnen zorgen dat dit Verdrag door alle landen van de wereld ondertekend en geratificeerd wordt. Mijns inziens moeten we als volgt te werk gaan. Ten eerste moeten we een regelmatig gepubliceerde zwarte lijst opstellen met alle landen die het Verdrag niet ondertekend en geratificeerd hebben. Tot nu toe betreft het 31 landen, waaronder helaas de grootste landen ter wereld, te weten China, India, Rusland, de Verenigde Staten en anderen.
Ten tweede moeten we proberen om de landen op de lijst strenge en doeltreffende sancties op te leggen om zo op zijn minst te proberen hen tot ondertekening te dwingen.
Ten derde moeten we een zeer doeltreffende en snelle mijnopruimingsdienst instellen, die op verzoek beschikbaar is voor landen die, bijvoorbeeld door geld- of kennisgebrek, niet de mogelijkheid hebben om dergelijke problemen zelf op te lossen. Derhalve moeten we meer investeren in onderzoek naar doeltreffendere mijnopruiming.
Ten vierde moeten we zorgen dat de verplichting om afdoende medische en sociale hulp aan slachtoffers van landmijnen te bieden, door alle betrokken landen wordt nagekomen. Met het oog hierop moeten arme landen toegang krijgen tot een toereikender financieringssysteem.
Ten vijfde is het tijd om onze aandacht niet langer alleen op antipersoneelsmijnen te vestigen maar op alle mijnen, alsmede op andere wapensoorten die verder kunnen gaan met moorden na de beëindiging van een conflict, zoals clusterbommen.
Ģirts Valdis Kristovskis
namens de UEN-Fractie. - (LV) Commissaris, ik wil ook erkennen wat het Verdrag van Ottawa heeft bereikt. Daarnaast wil ik mijn waardering uitspreken voor alles wat de Europese Unie heeft gedaan om dit verdrag te steunen. Er zijn echter een aantal problemen. Pakistan, India en China maken voor hun defensiestrategieën nog altijd gebruik van antipersoneelsmijnen. Helaas wordt deze kwestie in de EU-lidstaat Finland geëvalueerd, waarbij men wil spreken over de mogelijkheid om antipersoneelsmijnen te vervangen door clusterbommen, wat voor de Europese Unie niet aanvaardbaar is. Zoals bekend, ontwikkelen de Verenigde Staten en Rusland een nieuw alternatief voor het verdrag: gecontroleerde en zelfvernietigende mijnen. De vraag rijst daarom: hoe moeten de EU-lidstaten en het Verdrag van Ottawa nu reageren? Deze landen zouden kunnen worden aangemoedigd modernere, humanere antipersoneelsmijnen aan te schaffen. Ik verzoek daarom de Europese Unie onmiddellijk haar standpunt op te stellen met betrekking tot de wens van de Verenigde Staten en Rusland om deze nieuwe generatie antipersoneelsmijnen te ontwikkelen en hier actie tegen te ondernemen.
Angelika Beer
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, wat is het punt waar dit debat om draait? Vrijdag willen wij als Parlement een resolutie aannemen waarin we er eerst op wijzen dat we hier de tiende verjaardag van het Verdrag van Ottawa hebben herdacht met een tentoonstelling in Straatsburg, maar waarin we ook heel duidelijk stellen dat alleen het verbieden van antipersoneelsmijnen niet voldoende is, en dat antivoertuigmijnen ook onder het verdrag moeten vallen.
De tien jaar dat het Verdrag van Ottawa bestaat zijn heel belangrijk, want voor het eerst was er een civiele rechtszaak die leidde tot een internationaal verbod op een massavernietigingswapen, namelijk de antipersoneelsmijn. Het is veelzeggend dat de enige fractie die deze overeenstemming in het Parlement niet steunde na de redevoering van de heer Zappalà is verdwenen. Het punt is dat ik de heer Zappalà wilde vragen - gezien het feit dat in 2005 bijvoorbeeld alleen al in Afghanistan 100 ongelukken zijn gebeurd met antivoertuigmijnen - of hij ooit wel eens een verminkt kind dat met een schoolbus op een mijn was gereden in de ogen heeft gekeken en een reden heeft gegeven waarom volgens hem antipersoneelsmijnen slecht zijn, maar antivoertuigmijnen goed.
Het punt is dat ik van hem en zijn fractie zou willen weten of ze wel eens soldaten die verminkt zijn geraakt in de ogen hebben gekeken, of de nabestaanden van mensen die zijn gedood door antivoertuigmijnen, en hoe ze dat rechtvaardigen. Er is geen verschil tussen goede en slechte mijnen, dus het is nodig dat ook antivoertuigmijnen internationaal worden verboden.
Ik wil nog iets zeggen over de kwestie van financiering. Het stabiliteitsinstrument is natuurlijk noodzakelijk en nuttig - en ik zal als rapporteur blijven doen wat ik kan om dit te garanderen - voor het opruimen van mijnen bij kortetermijnmaatregelen. We weten echter ook dat een kortetermijnmaatregel, een strategie voor het mijnenvrij maken van de wereld, niet voldoende is. Nu 2009 met rasse schreden nadert, pleiten we er daarom voor nogmaals te praten over de aanneming van een onafhankelijke begrotingslijn. Als we het over menselijkheid hebben, hebben we heldere resoluties nodig.
Tobias Pflüger
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, het Verdrag van Ottawa is een succes dankzij de opwaartse druk van sociale bewegingen. Het waren geen regeringen die ermee zijn begonnen, maar de antilandmijnbeweging. In de tussentijd hebben 156 landen het verdrag ondertekend, evenals, interessant genoeg, 30 gewapende partijen zonder staat. Het probleem is dat het niet geldt voor antitankmijnen. Deze antitankmijnen moeten ook worden verboden, want ze treffen ook vrachtwagens, bussen enzovoort.
Exporten moeten worden gestopt, zodat verdere exporten via andere landen niet meer mogelijk zijn. Het punt is ook dat andere mijnen die verband houden met landmijnen ook moeten worden verboden. Jean-Claude Juncker verwoordde het in 2004 heel treffend. Hij zei dat een verbod op clusterbommen een logisch vervolg zou zijn op het verbod op landmijnen. Ik wil heel duidelijk stellen dat de militaire leveranciers van de EU landmijnen produceren. Ik heb het over de Duitse bedrijven Diehl, Rheinmetall en EADS. Er moet eindelijk een einde worden gemaakt aan deze brute moordwapens, landmijnen, niet alleen hier in de Europese Unie, maar in de hele wereld.
Geoffrey Van Orden
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben zeer verheugd dat commissaris Kuneva hier vanavond aanwezig is. Ik ben letterlijk net uit een vliegtuig gestapt en ik had niet verwacht te spreken, maar ik ben zeer blij de kans te krijgen. Ik ben waarschijnlijk een van de weinige parlementsleden die 10 jaar geleden daadwerkelijk aanwezig was bij de ondertekening van het Verdrag van Ottawa. De campagne tegen antipersoneelsmijnen is iets waar ik vele jaren zeer bij betrokken ben geweest. Ik ben derhalve zeer verheugd over dit debat.
Ik denk dat het heel belangrijk is om onze aandacht te houden bij het echte probleem. Toen wij allen 10 jaar geleden aanwezig waren in Ottawa, hoopten we dat we dit probleem compleet zouden wegvagen in de volgende 10 jaar. Welnu, we zijn 10 jaar verder, en we zeggen nog steeds min of meer dezelfde dingen die we 10 jaar geleden zeiden, wat ik erg zonde vind.
We moeten de kwestie in perspectief brengen. Het is ons gelukt om antipersoneelsmijnen te verbieden omdat verantwoordelijke strijdkrachten erkenden dat ze dit specifieke wapen uit hun arsenaal konden halen en daar volledig achter stonden. We moeten erop toezien dat we onze strijdkrachten bij deze debatten blijven betrekken, dus pogingen om het verbod ook toe te passen op andere terreinen, bijvoorbeeld als we het hebben over antitankmijnen, zijn soms niet nuttig. Dit zijn wapens die we nog steeds nodig hebben, waar verantwoordelijke strijdkrachten in onze democratische landen gebruik van maken. We moeten altijd de echte schuldigen aanwijzen. De echte schuldigen zijn degenen die in beleefde termen niet op staatsniveau opererende gewapende groeperingen worden genoemd. Feitelijk zijn dit rebellen en terroristen, en dit zijn de mensen die over de gehele wereld deze wapens het meest gebruiken.
Als we naar het huidige probleem in Afghanistan kijken, zien we dat de antipersoneelsmijnen die daar nog steeds gelegd worden, worden gelegd door de Taliban. Dit zijn de mensen die de huidige problemen veroorzaken. We moeten onze aandacht dus ruwweg de juiste kant op richten. Ik ben zeer verheugd over het debat. Ik zou graag willen dat we de juiste middelen inzetten om dit probleem op te lossen, en daar sta ik volledig achter.
Thijs Berman
(NL) Voorzitter, soms is het jammer dat we geen open debat hebben, dan kon ik op Geoffrey Van Orden gaan reageren, maar dat doe ik niet.
De wereldwijde campagne tegen de landmijnen is misschien een groot succes. Duizenden vierkante kilometers land zijn inmiddels vrij van landmijnen dankzij het werk van mensen die grote risico's nemen in Bosnië, in Angola en vele andere landen. Maar er is tien jaar na de Ottawa-Conventie nog geen enkele reden tot vrolijkheid.
Het is waar dat 156 landen de Conventie tegen landmijnen hebben ondertekend, en dat de handel is teruggelopen - drastisch is teruggelopen -, maar er wordt nog wel geïnvesteerd in de productie van landmijnen, ook door financiële instellingen in Europa. Ook Nederlandse en andere banken en pensioenfondsen hebben zich hieraan schuldig gemaakt. Het is goed om deze instellingen te wijzen op de gevolgen van hun investeringen in landmijnen.
Want sinds 1975 zijn één miljoen doden gevallen door landmijnen. Elk jaar worden tienduizenden mensen slachtoffer van landmijnen. Tijdens dit debat vallen minstens drie slachtoffers, 70 per dag. 200.000 vierkante kilometer land is door landmijnen ontoegankelijk geworden en er zijn nog 250 miljoen landmijnen in omloop.
De regeringen van Birma en Rusland leggen op dit moment nog mijnen en dat, meneer Van Orden, is toch wat anders dan "terroristische clubs”, hoewel ... de regering van Rusland... Er zijn nog steeds dertien landen in de wereld die ze produceren of zich het recht voorbehouden om daar in de toekomst weer toe over te gaan. In de VS zijn het bedrijven als Alliant Techsystems en Textron die ongestoord doorgaan met het produceren van mijnen, met orders van de Amerikaanse regering.
Voorzitter, mevrouw Kuneva, België verbiedt investeringen in landmijnen, in de rest van Europa zijn bedrijven actief. Een collega wees op Rheinmetall en Thales. Dat moet stoppen en dat is precies waar onze resolutie om vraagt, opnieuw om vraagt, want in juli 2005 werd dezelfde eis al door het Europees Parlement gesteld. De EU-lidstaten moeten gezamenlijk afspreken dat geen enkel Europees bedrijf of financiële instelling in de toekomst nog belegt in bedrijven die landmijnen ontwikkelen en produceren. Datzelfde moet gebeuren voor clusterbommen en bommen tegen vervoermiddelen, die ontploffen zodra iemand in de buurt komt.
De wapenindustrie is niet onder de indruk van ethische argumenten. De dreiging met een investeringsstop kan helpen. Laat de EU dit initiatief dan eens nemen en een uitzondering maken op de regel dat de politiek zich niet bemoeit met het investeringsbeleid van het bedrijfsleven. Voor zaken die bij internationale verdragen zijn verboden, is politiek ingrijpen een morele en politieke verplichting. En dat hoort in de Europese en in de nationale wetgeving te worden opgenomen. Voor een wereld zónder landmijnen en zónder antivoertuigmijnen, zoals collega Beer heel terecht stelde.
We willen hierover uw mening horen, mevrouw Kuneva. Het is nodig dat de Europese Commissie eindelijk eens een initiatief laat zien op dit gebied. En tot slot, doe meer aan de inzet voor mijnopruiming. Het geld is er, de knowhow is er, maar de Europese inzet blijft achter.
Meglena Kuneva
Mijnheer de Voorzitter, er zijn successen geboekt in de laatste 10 jaar, zoals velen van u opmerkten, maar het is duidelijk dat er nog grote uitdagingen in het verschiet liggen.
Nog steeds komen elk jaar duizenden burgers om door landmijnen en zijn er nog eens duizenden die ledematen verliezen. Mijnen zijn er mede verantwoordelijk voor dat landen na een conflict arm blijven. Daarom zullen we actie blijven ondernemen in overeenstemming met het Verdrag van Ottawa.
De Europese Commissie is vastbesloten om zijn inspanningen om gemeenschappen en personen die schade hebben ondervonden van landmijnen te voorzien van financiële hulp, voort te zetten met alle beschikbare middelen.
Marios Matsakis
(EN) Mijnheer de Voorzitter, tot mijn spijt moet ik constateren dat bij dit debat, alsmede bij de voorgaande debatten, dat wil zeggen het debat over gevaarlijk speelgoed en dat over brandveiligheid, er geen afgevaardigde van de Raad aanwezig was in deze Kamer. Dat vind ik beschamend.
De Voorzitter
We zullen dit doorgeven aan de Raad.
Het debat is gesloten.
