Hervatting van de zitting
De Voorzitter.
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op donderdag 14 maart 2002 werd onderbroken, te zijn hervat.1

De Voorzitter.
Collega's, juist op het moment dat de Europese Unie tijdens de Europese Raad van Barcelona belangrijke maatregelen heeft getroffen ten behoeve van de economische hervorming en modernisering, is professor Marco Biagi gisterenavond in Bologna door terroristen vermoord. De heer Biagi was als professor in het arbeidsrecht verbonden aan de universiteit van Modena en was regeringsadviseur op het gebied van arbeids- en werkgelegenheidsbeleid. Hij laat een vrouw en twee kinderen achter.
Terreurdaden zijn altijd abject, en in dit geval was de aanslag ook nog duidelijk doelgericht. De terroristen hadden, toen zij Marco Biagi vermoordden, een man op het oog die zowel in professioneel als in persoonlijk opzicht zeer gewaardeerd werd en die een essentieel beleid voor de hervorming van de arbeidsmarkt ontworpen had ter bevordering van de werkgelegenheid in Italië en Europa. Hij was eveneens een fervent voorstander van de sociale dialoog en solidariteit, evenals van vooruitgang en modernisering in zijn eigen land. Daarbij was hij het Europese ideaal ten zeerste toegedaan.
Om al deze redenen treft deze moord niet alleen Italië, maar ook het hart van ons gemeenschappelijk Europees ideaal.
Ik betuig mijn oprechte deelneming en medeleven aan de familie van de heer Biagi en aan zijn collega's aan de universiteit, en namens onze Italiaanse collega's en alle afgevaardigden in dit Parlement breng ik onze diepgevoelde ontzetting en verontwaardiging over aan de Italiaanse autoriteiten.
(Het Parlement neemt staande een minuut stilte in acht)

De Voorzitter.
Collega's, tot mijn genoegen is vandaag op de officiële tribune een delegatie aanwezig van het Kroatische parlement, de Hrvatski Sabor, onder leiding van de heer Ivo Skrabalo, voorzitter van de Subcommissie voor de betrekkingen met het Europees Parlement en voorzitter van de Commissie interparlementaire samenwerking van het Kroatische parlement.

Zoals mijn geachte collega's zich zullen herinneren heeft het Europees Parlement slechts enkele maanden geleden, op 12 december 2001, zijn goedkeuring gehecht aan de Stabilisatie- en associatieovereenkomst, die een uitstekende basis vormt voor toekomstige samenwerking.
Later vandaag zullen onze gewaardeerde gasten een bijeenkomst hebben met de Delegatie van het Europees Parlement voor de betrekkingen met de landen van Zuidoost-Europa, voorgezeten door mevrouw Doris Pack. Dit zal de tiende interparlementaire bijeenkomst zijn van het Europees Parlement en Kroatië.
Wij stellen allen uw aanwezigheid bijzonder op prijs, mijnheer Skrabalo, op dit moment dat voor de ontwikkeling van de stabiliteit en vrede in Zuidoost-Europa zo belangrijk is, en wij danken u dat u vanmiddag in dit Parlement aanwezig bent.

De Voorzitter.
Voordat wij aan het debat beginnen, wil ik een aantal belangrijke mededelingen doen aangaande ons tijdschema en onze procedure. De voorzitter van de Europese Raad, de heer José María Aznar, moet ons om 16.30 uur verlaten in verband met de Internationale Conferentie 'Financiering voor Ontwikkeling? in de Mexicaanse stad Monterrey. Hij zal bijgevolg het debat openen en in de eerste ronde van het debat reageren namens de Raad. Daarna zal zijn plaats door iemand anders worden ingenomen.
De voorzitter van de Europese Commissie, de heer Romano Prodi, die dezelfde conferentie in Mexico zal bijwonen, voelt zich vanwege de moord op professor Biagi, met wie hij nauw bevriend was, verplicht vanmiddag naar Bologna te reizen teneinde de overledene de laatste eer te bewijzen. Het Parlement heeft ongetwijfeld begrip voor zijn persoonlijke overwegingen in deze zaak. Hij zal derhalve eveneens het eerste deel van het debat over de Europese Raad van Barcelona bijwonen, waarna mevrouw De Palacio, vice-voorzitter van de Commissie, zijn plaats zal innemen.
Voordat ik het debat inleid, wil ik nog opmerken dat ik vorige week in Barcelona voor het eerst tijdens mijn voorzitterschap van dit Parlement de eer had namens u een Europese Topconferentie toe te spreken. Daarbij heb ik de nadruk gelegd op onze bijdrage: het werk dat zoveel rapporteurs, commissievoorzitters en fractiecoördinatoren als voorzitter of deelnemer hebben verricht. Ik wil iedereen in dit Parlement bedanken die een dergelijke speciale inspanning heeft verricht om gedegen werk af te leveren en dit op tijd te doen. Ik vond het geweldig dat ik als Voorzitter van het Europees Parlement een zo grote bijdrage heb kunnen leveren aan de Top van Barcelona.
In de loop van die bijeenkomst heb ik benadrukt dat dit Parlement een nieuw, meer volwassen partnerschap en een nieuwe dialoog met de Europese Raad wenst te ontwikkelen ten aanzien van een breed scala aan onderwerpen. Ik hoop en geloof dat wij het proces begonnen zijn dat dit in de toekomst mogelijk zal maken.

De Voorzitter.
Aan de orde is de verklaring van de Raad en de Commissie aangaande de resultaten van de op 15 en 16 maart 2002 in Barcelona gehouden Europese Raad.
Het verheugt mij ten zeerste dat ik vandaag de fungerend voorzitter van de Raad, de Spaanse premier José María Aznar, en de voorzitter van de Europese Commissie, de heer Romano Prodi, welkom mag heten bij ons debat.
Eind vorig jaar schreef de Commissie in een brief aan mijn voorgangster dat er een kloof bestond tussen belofte en resultaat. Wij hebben het onze gedaan om die kloof te dichten. Tijdens de Top van Lissabon en daarna, toen in Barcelona werd teruggeblikt op die Topconferentie en vooruitgekeken werd naar de toekomst, zijn nieuwe streefdata vastgelegd. Dit Parlement is zijn beloften voor de Top van Barcelona nagekomen en zal wat zijn wettelijke verantwoordelijkheden betreft zijn beloften blijven nakomen in een actief partnerschap.
Ik heb het voorzitterschap van de Raad in overweging gegeven dat zowel het Parlement als de Raad en de Commissie profijt kunnen trekken van een nieuw en meer volwassen concept van dialoog als het erom gaat de regelgeving te vereenvoudigen en te verbeteren, ofwel vast te stellen hoe wij in de EU betere wetgeving en beter bestuur kunnen bereiken. Ik heb dit standpunt nadrukkelijk onder de aandacht gebracht van de fungerend voorzitter. Tot mijn vreugde kan ik u meedelen dat men op politiek niveau de wenselijkheid van deze ontwikkeling inziet. Ik hoop deze doelstelling te kunnen verwezenlijken tussen nu en de Top van Sevilla, met de hulp van de heer Aznar en zijn collega's in het voorzitterschap, en met de hulp van de heer Prodi en zijn collega's in de Commissie.
Tegen deze achtergrond nodig ik met groot genoegen de fungerend voorzitter van de Raad uit ons debat over de Top van Barcelona in te leiden.

Aznar Lopez
. (ES) Mijnheer de Voorzitter van het Europees Parlement, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, namens de Europese Raad wil ik mij aansluiten bij Voorzitter Cox en de moord op professor Marco Biagi, adviseur van de Italiaanse minister van Werkgelegenheid Maroni, gisteren in Bologna, met klem veroordelen. Namens de Europese Raad wil ik de familie van de heer Biagi alsmede de Italiaanse autoriteiten en het Italiaanse volk mijn medeleven betuigen.
De strijd tegen het terrorisme is een wezenlijke prioriteit van de Europese Unie. Het terrorisme vormt een bedreiging van de vrijheid en de democratie die continu met alle kracht en met alle mogelijkheden die de rechtstaat ons biedt moet worden bestreden. Wij moeten nog duidelijker aantonen dat wij vastberaden zijn hiertegen op te treden en dat we het terrorisme koelbloedig en met politieke moed het hoofd zullen bieden, uit solidariteit met de slachtoffers en uit respect voor het wezen van de democratie.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is mij een genoegen hier in het Parlement te verschijnen om u op de hoogte te stellen van de uitkomsten van de Europese Top van Barcelona, zoals ik in januari dit jaar al had aangekondigd ter gelegenheid van de presentatie van de prioriteiten van het Spaanse voorzitterschap van de Europese Unie.
Twee jaar geleden hebben de staatshoofden en regeringsleiders tijdens de Europese Top van Lissabon gesproken over de wijze waarop Europa het hoofd zou kunnen bieden aan de diepgaande veranderingen die onze samenlevingen ten gevolge van de globalisering momenteel ondergaan, evenals aan de uitdagingen die voortvloeien uit de kenniseconomie.
Wij hebben destijds een strategisch doel voor het volgende decennium vastgelegd, dat erin bestaat Europa om te vormen tot de meest concurrerende en dynamische kenniseconomie van de wereld die in staat is tot duurzame economische groei met meer en betere banen en die borg staat voor een hechtere sociale samenhang.
Twee jaar later en na de Top van Barcelona kan ik tot mijn grote voldoening meedelen dat het in Lissabon op gang gebrachte proces van economische en sociale modernisering niet alleen is geconsolideerd, maar ook is versterkt.
Geachte afgevaardigden, het welslagen van de modernisering van onze economieën hangt in hoge mate af van de politieke wil om een aantal hervormingen door te voeren.
Ik zou u allen willen bedanken voor de bijdragen van het Europees Parlement aan het goede verloop van het proces van Lissabon en de positieve resultaten die in Barcelona zijn behaald. De Europese Raad heeft zijn - unaniem uitgesproken - erkentelijkheid voor het werk van het Parlement reeds overgebracht aan Voorzitter Cox, ter gelegenheid van diens eerste deelname aan een Europese Top.
Het Parlement heeft ten aanzien van het proces van Lissabon veel werk verzet en tal van besluiten genomen.
Ik zou hier slechts één voorbeeld willen noemen, namelijk het verslag over de 'tenuitvoerlegging van de financiële-dienstenwetgeving?, dat ertoe heeft bijgedragen een debat met zoveel facetten als de totstandbrenging van geïntegreerde financiële diensten in de Europese Unie vlot te trekken.
Door uw besluit om u over dit onderwerp uit te spreken, heeft u niet alleen de verwezenlijking van concurrerende financiële markten wezenlijk dichterbij gebracht, maar er ook toe bijgedragen dat een maatregelenpakket zal worden aangenomen dat voor een extra groei van het BBP van de Europese Unie van jaarlijks 0,5 procent zal leiden.
Voorts zou ik willen wijzen op uw resoluties over de ratificatie van het Protocol van Kyoto en duurzame ontwikkeling, evenals naar de afgelopen week aangenomen verslagen over de interne markt voor elektriciteit en gas en de grensoverschrijdende handel in elektriciteit.
De substantiële inbreng van het Europees Parlement in de Top van Barcelona beperkt zich evenwel niet tot een specifiek terrein van de economische hervormingen, maar omvat een veelheid aan aspecten.
Een en ander zal ongetwijfeld leiden tot een betere samenwerking tussen Raad, Commissie en Parlement, een samenwerking gericht op versterking van het politieke en interinstitutionele partnerschap in een geest van wederzijds vertrouwen.
Dit wordt in de eerste conclusie van de Europese Raad van Barcelona duidelijk benadrukt.
Dames en heren, alvorens in te gaan op de inhoud van de debatten en de besluiten die door de Raad zijn genomen, zou ik willen wijzen op de deelname van de kandidaat-lidstaten aan een gewone werkvergadering in het kader van de Raad.
De Europese Raad heeft met grote voldoening vastgesteld dat de toekomstige leden van de Europese Unie de hervormingsstrategie van Lissabon vastberaden nastreven. We kunnen wel stellen dat de kandidaat-lidstaten deze hervormingen al voor hun toetreding tot de Unie in beslissende mate stimuleren.
De positieve uitkomsten van de Top van Barcelona ten spijt mogen we niet vergeten dat ons nog veel te doen staat willen we ons ambitieuze doel bereiken: volledige werkgelegenheid in Europa tegen het einde van dit decennium.
Daarom zou ik bij de presentatie van de resultaten van de afgelopen Europese Raad niet alleen willen hameren op hetgeen we al hebben bereikt, maar ook op wat we nog moeten doen in de acht jaar die voor ons liggen.
In mijn ogen zijn van de Raad in Barcelona twee wezenlijke boodschappen uitgegaan: wij kunnen vertrouwen hebben in het economisch herstel en we moeten het proces van Lissabon nieuw leven inblazen.
Wij hebben vastgesteld dat het economisch herstel op gang is gekomen en we vertrouwen erop dat dit zich in de loop van het jaar zal consolideren. Dit herstel zal solide en duurzaam zijn indien wij erin slagen onze agenda van hervormingen verder uit te voeren en een stabiel en gunstig kader voor groei te scheppen.
De Europese Raad heeft nogmaals benadrukt dat de criteria van het Stabiliteitspact absoluut dienen te worden nageleefd. Met het oog daarop hebben alle lidstaten zich ertoe verplicht om uiterlijk in 2004 voor een nagenoeg volledig begrotingsevenwicht of voor een begrotingsoverschot te zorgen. Op dat moment zullen wij de coördinatie van ons economisch beleid versterken.
Geachte afgevaardigden, de vraagstukken die tijdens de Top van Barcelona aan de orde zijn gekomen, kunnen in vier grote blokken worden samengevat.
Het eerste blok betreft het pakket van besluiten voor een betere werking van de interne markt en een versterking van de integratie van de Europese economische ruimte, de beste weg die wij kunnen bewandelen om meer rijkdom te creëren.
Tegen deze achtergrond hebben alle lidstaten in de conclusies toegezegd het percentage van overheidssteun in het BBP omlaag te brengen en deze steun op transparantere wijze in te zetten. Voorts heeft de Europese Raad de ministers van Economische Zaken opdracht gegeven de transparantie van onze normen voor boekhouding, advies en audit te evalueren.
Onze regelgeving kan alleen maar doelmatig zijn als wij de naleving ervan waarborgen. Derhalve is de Raad overeengekomen dat uiterlijk ter gelegenheid van de voorjaarsbijeenkomst van de Europese Raad in 2003 de richtlijnen waarvan de uitvoeringstermijn al twee jaar is verstreken voor de volle honderd procent moeten zijn omgezet.
De door ons nagestreefde Europese economische ruimte kan alleen maar werkelijkheid worden wanneer wij tegen de achtergrond van een transparant en flexibel juridisch kader vooruitgang boeken in de richting van een opening en koppeling van sleutelsectoren, zoals vervoer, energie en telecommunicatie. Aan de andere kant dient er een financieel stelsel tot stand te worden gebracht dat een adequate belegging van spaargeld en financiering tegen lage kosten mogelijk maakt.
Ten aanzien van dit doel heeft de Europese Raad wellicht de meest relevante vooruitgang geboekt.
Aangaande de financiële markten zal het op basis van de overeenkomst tussen de Commissie, de Raad en het Parlement mogelijk zijn te voldoen aan de tijdschema's voor de totstandbrenging van een geïntegreerde effectenmarkt in 2003 en de volledige integratie van de financiële diensten in 2005. Hiertoe dienen dit jaar zeven richtlijnen en een verordening te worden goedgekeurd.
Wat energie betreft is er sprake van vooruitgang, zowel waar het gaat om de openstelling van de markten als om de Europese integratie op dit gebied via de totstandbrenging van interconnecties.
Zoals u weet, is besloten de markten voor gas en elektriciteit in 2004 voor alle Europese ondernemingen open te stellen, hetgeen betekent dat ongeveer 70 procent van de Europese energiemarkt aan mededinging wordt onderworpen. Wat de rest van de markt betreft, heeft de Europese Raad vastgelegd dat voor de voorjaarbijeenkomst van 2003 een besluit ter zake moet worden genomen.
Deze maatregelen voor de openstelling van de energiemarkt worden aangevuld met acties in het kader van het streven naar interconnectie van de elektriciteitsmarkten tot een niveau van ten minste 10 procent van de opwekkingscapaciteit in 2005. Wanneer dit doel is bereikt, zullen wij het niet meer over gefragmenteerde nationale markten hebben, maar over een echte open en geïntegreerde Europese elektriciteitsmarkt.
Ten aanzien van vervoer en telecommunicatie hebben wij een werkprogramma op stapel gezet dat wezenlijk zal bijdragen aan vergroting van de doelmatigheid van de interne markt.
Zo zal dit jaar een herziening van de trans-Europese netwerken plaatsvinden, die ons in staat zal stellen wezenlijke knelpunten in onder meer het Oostzeegebied, de Alpen en de Pyreneeën op te heffen.
Anderzijds hebben wij het GALILEO-programma op gang gebracht, dat niet alleen gericht is op de ontwikkeling van vervoer en communicatie in Europa, maar dat ook een belangrijke technologische kant heeft.
Voorts hebben wij overeenstemming bereikt over de totstandbrenging in 2004 van het 'gemeenschappelijk Europees luchtruim?, dat zou moeten leiden tot verkorting van de reistijden en verlaging van de kosten in het luchtvervoer, en tot een doelmatiger luchtvervoerbeheer. Ten slotte hebben wij maximale prioriteit toegekend aan de ontwikkeling van het breedbandnetwerk als essentiële vereiste voor de ontwikkeling van de informatiemaatschappij.
Dames en heren, het tweede pakket van onderwerpen waarop ik zou willen ingaan heeft betrekking op de strategie inzake duurzame ontwikkeling, die wij tijdens de Europese Raad van Göteborg zijn overeengekomen.
De Europese Raad heeft besloten de richtlijn inzake energiebelasting in 2004 in werking te laten treden, tegelijk met de openstelling van de energiemarkten.
Zoals u weet hebben de Unie en haar lidstaten besloten het Protocol van Kyoto te ratificeren. De Raad heeft erop aangedrongen dat alle nationale procedures ter zake in juni, vóór de Top van Johannesburg, worden afgerond.
Ten slotte zijn de Vijftien met het oog op de Top van Monterrey overeengekomen de officiële ontwikkelingshulp van de Europese Unie tot 2006 tot 0,39 procent op te trekken, als tussenstap voor het bereiken van de beloofde 0,7 procent.
Het derde blok van vraagstukken waarover de Europese Raad van Barcelona zich heeft gebogen betreft de werkgelegenheid en sociale aangelegenheden.
Geachte afgevaardigden, u weet dat op de middag voorafgaande aan de Europese Raad een bijeenkomst heeft plaatsgevonden met de sociale gesprekspartners. Deze sociale topbijeenkomst had specifiek tot doel de sociale actoren te betrekken bij de strategie en de doelstellingen van Lissabon.
Tijdens de gehele Europese Top was men het erover eens dat de lidstaten zich moeten inspannen om de hindernissen die de toegang van de Europese burgers tot de arbeidsmarkt belemmeren uit de weg te ruimen. Het gaat hier om hindernissen die verband houden met de fiscale stelsels en de sociale zekerheid, maar ook met de mobiliteit van werknemers binnen de Unie.
Met het oog hierop hebben wij ingestemd met de invoering van een Europees ziekteverzekeringsbewijs, dat de medische verzorging van burgers bij verblijf in het buitenland zal vergemakkelijken, en hebben we besloten op het internet Europese vacaturepagina's te creëren.
Tijdens de Top is de nadruk gelegd op maatregelen voor welomschreven doelgroepen: ten eerste kinderopvang voor de meerderheid van de kinderen als maatregel om de combinatie van gezinsleven en werk te vergemakkelijken, ten tweede, in het licht van de lage geboortecijfers en de vergrijzing van onze bevolkingen, maatregelen om in de loop van dit decennium de gemiddelde pensioengerechtigde leeftijd op te trekken met vijf jaar.
Ten slotte heeft de Raad zich gebogen over vraagstukken betreffende onderwijs en onderzoek alsmede technologische ontwikkeling en innovatie, factoren die bepalend zijn voor de concurrentiepositie van Europa.
De Europese Raad is van mening dat kwalitatief hoogstaand onderwijs een van de wezenlijke kenmerken van welvarende en open samenlevingen is. Derhalve hebben wij onze goedkeuring gehecht aan het 'werkprogramma voor 2010? voor de onderwijs- en opleidingsstelsels. Concreet wordt gestreefd naar onderwijs in ten minste twee vreemde talen van de Europese Unie vanaf jonge leeftijd en als standaard onderwijs in informatica en internetvaardigheden vanaf het secundair onderwijs.
Op het vlak van onderzoek, ontwikkeling en technologische innovatie hebben wij in Barcelona een belangrijk besluit genomen, waarvan u zeker al op de hoogte bent: de investeringen in deze sectoren zullen tot het jaar 2010 worden opgetrokken tot 3 procent van het BBP, met dien verstande dat tweederde van deze investeringen afkomstig moet zijn uit de particuliere sector.
Dames en heren, in Lissabon is besloten dat de Europese Raad ieder voorjaar een werkbijeenkomst zal houden om over economische en sociale vraagstukken van gedachten te wisselen, zodat de globale samenhang behouden blijft en een effectief toezicht op de vooruitgang in het kader van dit nieuwe strategische doel gewaarborgd is.
In lijn met dit mandaat heeft de Europese Raad van Barcelona zijn werkzaamheden vooral afgestemd op de strategie van Lissabon. Dit betekent echter niet dat hij zich niet met andere vraagstukken, bijvoorbeeld betreffende het buitenlands beleid van de Unie, of met institutionele kwesties heeft beziggehouden.
In dit verband zou ik willen wijzen op het debat over de ratificatie van het Verdrag van Nice door Ierland, dat op initiatief van de Ierse premier heeft plaatsgevonden.
De Europese Raad heeft met voldoening kennis genomen van de door de Ierse premier gepresenteerde benadering en nogmaals te kennen gegeven de Ierse regering te willen bijstaan bij het ratificatieproces betreffende het Verdrag van Nice. Hij heeft toegezegd dit vraagstuk tijdens de Top van Sevilla opnieuw aan de orde te zullen stellen.
Tijdens die Europese Raad zal ook voor het eerst een werkvergadering plaatsvinden met betrekking tot het verloop van het debat over de toekomst van Europa.
Aan de hand van een verslag van de voorzitter van de Conventie zullen wij ons uit de eerste hand een beeld kunnen vormen van de standpunten van dit forum, dat tot taak heeft de komende Intergouvernementele Conferentie voor te bereiden.
Ten aanzien van de institutionele vraagstukken ten slotte hebben wij voldaan aan de verplichtingen die wij in Göteborg en Laken zijn aangegaan. Zoals in Laken is besloten, heeft de secretaris-generaal van de Raad een verslag voorgelegd waaruit wij tijdens de bijeenkomst in Sevilla de relevante conclusies betreffende de hervorming van de Europese Raad zullen moeten trekken.
De komende weken zullen het voorzitterschap en het Secretariaat-generaal van de Raad met het oog hierop de nodige gesprekken voeren.
Geachte afgevaardigden, in ons debat over het buitenlands beleid heeft de situatie in het Midden-Oosten een belangrijke plaats ingenomen. Voorts hebben wij gesproken over de overeenkomst tussen Servië en Montenegro, de betrekkingen tussen de Europese Unie en het Atlantisch Bondgenootschap en de toekomstige rol van de Europese Unie in de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië.
Tevens zou ik willen wijzen op de speciale steun van de Europese Raad voor het proces van Brussel betreffende Gibraltar.
De Europese Unie heeft via de 'verklaring van Barcelona? opnieuw kenbaar gemaakt alle terroristische aanvallen te veroordelen en tegelijkertijd benadrukt dat het de taak van de Palestijnse Autoriteit is, als enige legitieme autoriteit, het terrorisme te bestrijden. In dit verband heeft de Europese Raad erop aangedrongen dat alle beperkingen van de bewegingsvrijheid van de president van de Palestijnse Autoriteit, Yasser Arafat, worden opgeheven.
Voorts heeft de Europese Raad benadrukt dat Israël zijn troepen moet terugtrekken uit de onder Palestijns gezag vallende gebieden, de buitenrechtelijke executies moet beëindigen, de blokkades en beperkingen moet opheffen, de bouw van nederzettingen moet stopzetten en het internationaal recht dient te eerbiedigen.
Deze verklaring ligt in de lijn van de tweeledige benadering die de Europese Unie traditioneel voorstaat ten aanzien van het conflict in deze regio: de oprichting van een democratische, levensvatbare en onafhankelijke Palestijnse staat waarmee een eind komt aan de bezetting van 1967, en het recht van Israël om vredig te leven binnen veilige en erkende grenzen, die gegarandeerd worden door toezeggingen van de internationale gemeenschap en in het bijzonder de Arabische landen.
Alleen door nauwe samenwerking tussen de Unie, de Verenigde Naties, de Verenigde Staten, Rusland en andere landen in de regio kunnen wij daadwerkelijk tot een oplossing van dit conflict bijdragen.
Dames en heren, ook het Europees beleid ten aanzien van de Balkan stoelt op een duidelijk beginsel, namelijk de eerbiediging van de onschendbaarheid van de grenzen en het grondgebied van de staten. De overeenkomst die de leiders van Servië en Montenegro op 14 maart jongstleden hebben gesloten vormt een stap in de goede richting, aangezien de constitutionele eenheid en de territoriale integriteit hierdoor worden gehandhaafd.
Deze overeenkomst vormt een goed ijkpunt voor de Europese aspiraties van Servië en Montenegro, en de omvang van de bijstand van de Europese Unie zal afhangen van de naleving van dit akkoord.
Geachte afgevaardigden, de Europese Raad heeft te kennen gegeven het proces van stabilisatie, verzoening en wederopbouw van de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië verder te willen steunen.
Overeenkomstig de filosofie die de Europese Unie heeft doen besluiten om de politiële missie in Bosnië-Herzegovina vanaf 1 januari volgend jaar over te nemen, heeft de Europese Raad verklaard dat de Unie bereid is de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor een operatie volgend op de missie die momenteel door het Atlantisch Bondgenootschap wordt uitgevoerd, ervan uitgaande dat de permanente samenwerkingsovereenkomsten tussen de Europese Unie en de NAVO hetzelfde effect sorteren.
De Europese Raad heeft Spanje in zijn hoedanigheid van voorzitter van de Europese Unie in dit verband verzocht om samen met de Hoge Vertegenwoordiger gesprekken op hoog niveau te voeren teneinde een oplossing te vinden voor deze situatie.
Dames en heren, ook Afrika bezuiden de Sahara nam een plaats in op de agenda van de Europese Raad. Deze heeft zich enerzijds tevreden getoond over de beëindiging van de vijandelijkheden in Angola, nadat dit land meer dan vijfentwintig jaar is geteisterd door een conflict dat desastreuze gevolgen heeft gehad voor de bevolking. Anderzijds heeft de Raad kritiek uitgeoefend op het gebrek aan politieke garanties bij de recente verkiezingen in Zimbabwe.
De Europese Unie heeft tevens haar bezorgdheid geuit over de ontwikkeling van de situatie in de Republiek Kongo en over berichten inzake de mogelijke steniging van een Nigeriaanse vrouw.
De Europese Raad heeft de autoriteiten van dit land opgeroepen de rechten van de mens en in het bijzonder die van de vrouwen te eerbiedigen.

Ik wil erop wijzen dat ik in Monterrey de gelegenheid zal hebben om de president van Nigeria expliciet te verzoeken goede nota te nemen van alle oproepen die zijn gedaan om te voorkomen dat een menselijk wezen, een vrouw, in dit land door steniging om het leven gebracht wordt.
(Applaus)
Ik heb reeds gewezen op de grote voldoening van de Europese Raad over het besluit van het Verenigd Koninkrijk en Spanje om het proces van Brussel inzake Gibraltar, dat in november 1984 op stapel was gezet, nieuw leven in te blazen. De Raad steunt het voornemen van beide regeringen om hun meningsverschillen ten aanzien van Gibraltar te overwinnen en nog voor de zomer een globale overeenkomst te sluiten.
Dames en heren, mijnheer de Voorzitter, er wordt steeds vaker gesproken over de noodzaak het proces van de Europese opbouw nader bij de burger te brengen. De afgelopen tijd heeft men de indruk kunnen krijgen dat de Europese Unie zich bezighoudt met zaken die ver van het dagelijks leven van onze burgers af staan.
Ik geloof dat de Top van Barcelona het tegendeel heeft bewezen. De Europese Raad heeft zich beziggehouden - wij hebben ons beziggehouden - met besluiten die van invloed zijn op de realiteit en het dagelijks leven van de burgers van de Unie.
Ik geloof dat wij een belangrijk en compleet werkprogramma voor de komende jaren hebben opgesteld.
Op het programma voor 2002 staan de start van het GALILEO-programma, de goedkeuring van de herziening van de trans-Europese netwerken voor energie en vervoer, de voorstellen inzake havendiensten en openbare-dienstcontracten, de voorschriften inzake de toewijzing van slots, zeven richtlijnen en een verordening inzake financiële diensten en de belangrijke verordening betreffende grensoverschrijdende handel in elektriciteit.
De Raad zal zich in Sevilla onder meer moeten buigen over de goedkeuring van het zesde kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling, de gemeenschappelijke strategie van de Europese Unie voor Johannesburg, het nieuwe programma e-Europe 2005 en de hervorming van de Europese Raad. Ook de uitbreiding staat op het programma.
In 2003 zal het telecommunicatiepakket volledig ten uitvoer worden gelegd, zullen de Europese website voor vacatures en het ziekteverzekeringsbewijs worden ingevoerd en zal de integratie van de Europese effectenmarkt plaatsvinden.
In 2004 worden de markten voor gas en elektriciteit voor alle ondernemingen opengesteld, zullen de lidstaten voor een begrotingsevenwicht of -overschot moeten zorgen, zal de richtlijn inzake energieproducten van kracht worden en zal het gemeenschappelijk Europees luchtruim tot stand worden gebracht.
In 2005 zullen de markten volledig geïntegreerd zijn, met een interconnectie van de elektriciteitsmarkten tot een niveau van ten minste 10 procent van de opwekkingscapaciteit en met de ontwikkeling van breedbandnetwerken.
In 2010 dienen wij 3 procent van ons BBP uit te trekken voor onderzoek, ontwikkeling en innovatie en zullen wij de werkprogramma's inzake opleiding en onderwijs, de combinatie van gezins- en beroepsleven en het optrekken van de pensioengerechtigde leeftijd hebben uitgevoerd.
Ik ben ervan overtuigd dat we in belangrijke, althans redelijke mate ons doel hebben bereikt, namelijk de hervormingen op gang brengen waartoe in Lissabon is besloten.
Ik ben er bovendien van overtuigd, mijnheer de Voorzitter, dat wij niet alleen 'méér Europa?, maar vooral ook een 'beter Europa? hebben dan vóór de Europese Raad van Barcelona. En ten slotte ben ik ervan overtuigd dat wij er door onze afspraken toe hebben bijgedragen het economisch herstel te stimuleren en te bespoedigen.
En dat waren ook de belangrijkste doelstellingen van het Spaanse voorzitterschap voor de Top van Barcelona. De lidstaten, die blijk hebben gegeven van de nodige ambitie en flexibiliteit, hebben een doorslaggevende rol gespeeld bij het bereiken van deze evenwichtige en positieve resultaten.
De door de Europese Commissie voorgelegde documenten vormden een uitstekende basis voor de werkzaamheden van de Europese Raad, en de Commissie heeft zo een actieve bijdrage geleverd aan de vooruitgang in Europa.
En natuurlijk dank ik, zoals ik reeds zei, het Europees Parlement voor zijn voorstellen en zijn inbreng. Het Parlement heeft een uiterst dynamische rol gespeeld bij de ontwikkeling van de strategie van Lissabon.
Ik zou mijn toespraak dan ook willen beëindigen zoals ik hem begonnen ben, namelijk met u hartelijk te bedanken voor de wijze waarop u heeft bijgedragen aan het bereiken van resultaten die in mijn ogen werkelijk de moeite waard zijn.
Dank u wel, mijnheer de Voorzitter.
(Applaus)

Prodi
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, geachte afgevaardigden, wij zijn hier vandaag bijeen om de resultaten van de recente Europese Raad van Barcelona te bespreken. Ik wil beginnen met iemand te herdenken die velen onder u hebben gekend. Zijn naam was Marco Biagi. Wij waren vrienden. Hij is gisterenavond in Bologna vermoord. Hij was getrouwd, had twee kinderen en was professor aan de universiteit van Modena, gespecialiseerd in het arbeidsrecht, raadgever van de minister van Arbeid van de huidige Italiaanse regering, evenals van verschillende ministers van Arbeid uit vorige regeringen, met inbegrip van mijn regering. Zijn leven lang heeft hij geijverd voor de bevordering van de sociale dialoog in zijn en mijn land, Italië, en in Europa. Hij was door de Europese Commissie benoemd tot lid van de groep op hoog niveau voor de toekomst van de industriële betrekkingen, die het rapport over de sociale dialoog heeft opgesteld, hetzelfde rapport dat wij enkele dagen geleden hebben besproken in Barcelona. Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, geachte afgevaardigden, als wij Marco Biagi willen gedenken, moeten wij ijveren voor het behoud van de eendracht in onze samenleving. Dan moeten wij samen het terrorisme bestrijden en ervoor zorgen dat deze gezworen vijand van de democratie het onderspit delft.
Wij weten dat ontwikkeling, sociale rechtvaardigheid en solidariteit hand in hand moeten gaan in onze samenlevingen. Dit zijn de waarden waarop wij Europa willen grondvesten. Wij willen een vrij en democratisch Europa, een Europa waarin discussie mogelijk is over verschillende ideeën, maar waarin het gebruik van geweld principieel is uitgesloten. Ziehier de waarden die wij nooit en te nimmer uit het oog mogen verliezen, zeer zeker niet op een moment als dit.

Mijnheer de Voorzitter van het Parlement, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, geachte afgevaardigden, ik ben hier vandaag naar toe gekomen om u verslag uit te brengen over de resultaten van de Europese Raad van Barcelona van vorige week.
De Raad van Barcelona was, zoals voorzitter Aznar al zei, een succes. Het was een succes voor Europa omdat een beslissende stap vooruit is gezet in de concrete tenuitvoerlegging van de strategie van Lissabon. Het was een succes voor de methode, een succes voor de instellingen, voor de Commissie, de Raad en het Parlement. Het was een succes voor de Commissie, die met haar voorjaarsverslag richting heeft gegeven aan het debat in de Europese Raad en aan de in de conclusies opgenomen voorstellen. Het was een succes voor het fungerend voorzitterschap van de Raad, dat op zulk een intelligente wijze de werkzaamheden heeft georganiseerd en geleid, waarvoor ik voorzitter Aznar en zijn medewerkers van harte wil bedanken. Het was ook een succes voor het Parlement, dat in de afgelopen weken bijna alle voor de Top van Barcelona op tafel liggende voorstellen heeft behandeld en goedgekeurd. Dat betekent dat wij - zoals u, Voorzitter Cox, terecht opmerkte - zijn overgestapt van een cultuur van discussie naar een cultuur van verandering. Op die manier kunnen wij de geest van samenwerking tussen de instellingen bezegelen en meer efficiëntie brengen in het hervormingsproces. Voorzitter Cox, daarom wil ik met name u hartelijk bedanken. Ik heb bijzondere waardering voor de woorden die u bij de opening van de Europese Raad hebt uitgesproken. Zij hebben onze twee werkdagen op uitmuntende wijze ingeluid. U hebt duidelijk gemaakt dat het Parlement vastbesloten is een hoofdrol te vervullen in de hervorming en te ijveren voor de voortgang van het proces van de communautaire opbouw. Ik ben het roerend met u eens.
Het Parlement heeft de afgelopen tijd een enorme hoeveelheid werk moeten verrichten in het kader van de medebeslissingsprocedure. Wij zijn allen trots op dat werk, en ik ben u daar ook zeer erkentelijk voor. Ik ben blij met deze ontwikkelingen, vooral omdat daardoor de kloof tussen beleidsvoornemens en beleidsverwezenlijking kan worden verkleind. In november jongstleden heb ik - evenals trouwens in het voorjaarsverslag - gewezen op de gevaren die dreigen als de kloof tussen politieke verklaringen en concrete daden te groot wordt. Mijn grote vrees is namelijk steeds weer nieuwe verwachtingen te wekken onder onze burgers zonder deze hard te kunnen maken. Als wij Europa werkelijk dichter bij de burgers willen brengen, moeten wij besluitvaardig zijn en handelen. Ik ben voldaan over het feit dat in Barcelona een route is uitgestippeld en dat duidelijke termijnen zijn vastgesteld voor de komende jaren. Voorzitter Aznar had het daar zojuist ook al over.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn aandacht nu concentreren op enkele hoofdpunten. In Barcelona hebben wij namelijk een datum vastgesteld voor de openstelling van de elektriciteits- en gasmarkt. Dit vraagstuk zat al maandenlang vast en belette de Europese bedrijven hun kosten te verminderen en bijgevolg hun productiviteit te verhogen. Voor eind 2004 kunnen de verbruikers, met uitzondering van de huishoudens, vrij hun stroomleverancier kiezen. Hierbij zij evenwel vermeld dat deze openstelling aan regels zal zijn onderworpen, teneinde de openbare dienstverlening te kunnen garanderen. Deze Commissie heeft namelijk al eerder duidelijk aangetoond bijzonder gevoelig te zijn voor de noodzaak, of liever gezegd de plicht de vereisten betreffende mededinging en productiviteit te verzoenen met de vereisten betreffende diensten van algemeen belang.
In Barcelona is eveneens een nieuwe impuls gegeven aan het GALILEO-project dat nu in een juiste baan is gebracht. GALILEO was eigenlijk een onverwacht resultaat, een uiterst belangrijke stap vooruit die aanzienlijke politieke en economische voordelen zal opleveren.
Bovendien wil ik wijzen op de openstelling van de financiële markten. Daarmee werd een groot doel bereikt. De Raad heeft bevestigd zich te zullen inzetten voor de verwezenlijking van het actieplan voor financiële diensten en een volledige integratie van deze markten. Dat betekent dat voor eind 2003 de effecten- en risicokapitaalmarkten en voor eind 2005 de financiële diensten volledig zullen zijn geïntegreerd. Dit besluit mag absoluut niet worden onderschat, ook al heeft de pers hier misschien wat minder aandacht aan besteed dan aan het besluit over de elektriciteitsmarkt. Wat de economische gevolgen betreft is dit besluit echter nog belangrijker, daar een op Europees niveau geïntegreerde kapitaalmarkt samen met de eenheidsmunt de consumenten en investeerders enorme voordelen zal bieden.
Bij de voorbereiding van de Raad van Barcelona zijn verder vorderingen gemaakt met de onderlinge aansluiting van de Europese telecommunicatie- en elektriciteitsnetwerken. Ofschoon dit een ogenschijnlijk zeer technisch thema is, dient beseft te worden dat daarmee de integratie van de markten en de productiviteit van de Europese industrie kunnen worden versterkt.
Er is verder een akkoord bereikt over het actieplan e-Europe 2005. Het doel daarvan is versterking van onze strategie voor de verspreiding van de nieuwe technologieën in sectoren zoals de handel, de gezondheidsdiensten en de overheid. Ook heeft de Raad een akkoord bereikt over verbetering van de coördinatie van de economische beleidsvormen, met name in de eurozone.
De behaalde resultaten mogen er dus zijn, en ze moeten niet onderschat worden. Wij kunnen niet telkens weer de successen als vanzelfsprekend beschouwen en onze aandacht enkel toespitsen op de vertragingen en nalatigheden.
De voorjaarsraad is een belangrijke politieke gebeurtenis geworden. Tijdens die jaarlijkse bijeenkomst wordt een balans opgemaakt en wordt aan de lopende zaken een nieuwe impuls gegeven. Een belangrijk onderdeel van dit proces is de coördinatie van de economisch beleidsvormen. Zoals ik herhaaldelijk heb onderstreept is het moment gekomen om munt te slaan uit het enorme succes van de invoering van de euro. Nu moeten wij politiek actief worden en aandacht schenken aan het vraagstuk van het economisch beleid voor de eurozone, waarvoor een versterkte coördinatie van de economische beleidsvormen van de lidstaten noodzakelijk is. Wij moeten met name een geheel van op consensus en regels gebaseerde beginselen vaststellen waarmee richting gegeven kan worden aan het begrotingsbeleid van de lidstaten. Ik ben blij dat de Europese Raad steun heeft gegeven aan dit concept. Hiermee kunnen wij meer samenhang brengen in de verschillende structurele beleidsvormen op begrotingsgebied en deze voorspelbaarder maken. Daaruit blijkt dat de voorjaarsraden hun verantwoordelijkheid hebben genomen. Zij zullen politieke richtsnoeren vaststellen voor dit proces en aldus vorm geven aan een governance van de Europese economie. De voorjaarsraden hebben eveneens tot taak deze algemene economische strategie eenmaal per jaar de revue te laten passeren om op die manier de economische grondslag van de euro te versterken en een vruchtbare relatie tot stand te brengen tussen de monetaire en de economische realiteit.
Mijnheer de Voorzitter, in Barcelona hebben wij een sterke impuls gegeven aan de economische hervormingen, waarmee wij achter lagen op schema. Dit betekent evenwel niet dat wij de sociale dimensie ondergeschikt hebben gemaakt aan deze doelstellingen. De verwezenlijking van werkgelegenheid, de voorwaarden voor de handhaving van het mededingingsvermogen op de arbeidsmarkt en het milieuvraagstuk waren voor ons uiterst belangrijke thema's. Zoals wij ook in het voorjaarsverslag hebben aangegeven, betekent ons besluit om onze aandacht toe te spitsen op bepaalde prioriteiten niet dat wij de andere prioriteiten uit het oog hebben verloren. Wij moeten ervoor zorgen dat in alle sectoren de vaart in de hervormingen blijft. Wij weten immers maar al te goed dat een geïntegreerde aanpak van cruciaal belang is voor het bereiken van ons einddoel. Wij staan dus voor een dubbele taak: wij moeten onmiddellijk handelen en een vervolg geven aan hetgeen in Barcelona is besloten en tegelijkertijd onze strijd voor de verwezenlijking van de andere doelstellingen van onze strategie voortzetten. Dit is geen 'nul-som-spel': er zit wel degelijk winst in. Als wij in onze politieke besluiten een bepaald element op de voorgrond plaatsen, betekent dat niet dat wij de andere elementen overboord zetten. Wij zullen derhalve de sociale en milieuaspecten aan de algemene politieke besluiten blijven koppelen. Natuurlijk moeten daarop andere initiatieven volgen. Wij mogen namelijk nooit vergeten dat wij verwikkeld zijn in een strategie van de lange adem, in een strategie van tien jaar. Aan het eind van het decennium zullen onze resultaten moeten worden gemeten: laten wij dat nooit uit het oog verliezen.
(Applaus)

Poettering (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte afgevaardigden, wij zijn met afschuw vervuld door het droevige bericht dat Marco Biagi vermoord is en wij leven met zijn gezin mee. Namens mijn fractie zeg ik tegen alle terroristen in Europa en overal ter wereld: wij zullen nooit toegeven aan terroristen! Iedereen die dat wel doet, trekt ons democratisch systeem in twijfel. Wij zullen het terrorisme in Europa en de rest van de wereld daadkrachtig bestrijden met alle middelen die een democratie en een rechtsstaat ons bieden.
Ik wil de Voorzitter van het Parlement, de heer Cox, hartelijk danken voor de uiterst praktische politieke voorstellen die hij de Europese Raad heeft voorgelegd. Mijns inziens vormen ze een goede basis voor het debat. De voorzitter van de Raad en de voorzitter van de Commissie, die wij een goede reis terug wensen naar Italië, naar de familie van zijn vermoorde vriend, hebben ook al aangegeven dat wij de heer Cox dankbaar moeten zijn voor zijn bijdrage.
De voorzitter van de Europese Raad wil ik eveneens bijzonder danken. Hij zal tijdens het Spaanse voorzitterschap in totaal driemaal voor het Europees Parlement verschijnen, en vandaag was het al de tweede keer. Dat is naar mijn mening een goed voorbeeld voor de volgende voorzitterschappen.
Mijns inziens moeten wij de Top van Barcelona in principe positief beoordelen, maar er zijn natuurlijk nog veel onvervulde wensen over. Interessant is in dit verband wat er uitgesproken is. Mijnheer de voorzitter van de Raad, de Europese Raad roept ons - Parlement en Raad - op binnen een bepaalde termijn de energiemarkt voor nutsbedrijven te liberaliseren. Wij zouden graag gezien hebben dat ook een oproep was gedaan om de Europese energiemarkt voor consumenten te liberaliseren, omdat wij daartoe zelf graag bereid zijn. De Raad kan geen beslissing nemen vanwege de opstelling van één lidstaat, en ik weet dat de voorzitter van de Raad er alles aan gedaan heeft in die opstelling verandering aan te brengen. Deze negatieve houding wordt met deze oproep aan de Ministerraad en het Europees Parlement nu enigszins verdoezeld. Het komt er dus op neer dat wij eigenlijk meer wilden.
Wij willen u van harte feliciteren met uw besluit. Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik weet hoe groot uw persoonlijke inzet was om GALILEO erdoor te krijgen. Dat project is van strategisch belang voor Europa. Ik ben blij dat zowel de politieke als de financiële hindernissen overwonnen zijn. Het schenkt ons eveneens voldoening dat u een voorstander bent van stabiliteit en dat u wilt bereiken dat alle lidstaten in 2004 een nagenoeg sluitende begroting hebben. Wij zouden echter nog veel meer wensen hebben gehad als de Europese Raad van Barcelona het eens was geweest met het standpunt van de Commissie. Die was voornemens twee lidstaten een zogeheten blauwe brief te sturen, maar de ministers van Financiën hebben dat - zoals wij allemaal weten - tegengehouden, op initiatief van een bepaalde lidstaat. Wij zouden gewenst hebben dat deze positieve verklaring inzake een nagenoeg sluitende begroting ook in de toekomst in daden zou worden vertaald, in die zin dat de EU-lidstaten de Commissie steunen bij haar inspanningen om stabiliteit te realiseren. Want de Europese Raad wordt pas geloofwaardig als bij concrete maatregelen ook de ministers van Financiën dienovereenkomstig handelen.

Mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, wij zijn zeer blij met de resolute uitspraken met betrekking tot het Midden-Oosten die zijn gedaan tijdens de bijeenkomst van staatshoofden en regeringsleiders. Wij zijn nadrukkelijk voorstanders van een waardige staat voor de Palestijnen en van veilige grenzen voor Israël. Wij moeten het terrorisme echter aan beide kanten bestrijden. Wij vinden het niet goed - en ik ben blij dat u daarnaar verwezen heeft - dat de Palestijnse leider, Yasser Arafat, onder huisarrest staat en dat het nu nog twijfelachtig is of hij aan de Arabische Top van Beiroet deel kan nemen. Het moet toch gegarandeerd worden dat hij daaraan wel kan deelnemen. Wij hebben immers besloten Yasser Arafat en Simon Peres in het Europees Parlement uit te nodigen. Wij moeten ook vrij zijn om deze persoonlijkheden uit te nodigen en ervan verzekerd zijn dat ze aansluitend weer naar huis kunnen terugkeren.
(Applaus van rechts)
Ik wil nog twee aspecten bespreken die verder gaan dan Barcelona. In de eerste plaats is dat de hervorming van de Raad. Mijnheer de voorzitter van de Raad, u heeft in januari gezegd dat u een voorstander bent van een interinstitutionele werkgroep van Raad, Commissie en Parlement en dat u van mening bent dat die nu daadwerkelijk opgericht moet worden. Ons is ter ore gekomen dat dit op een bepaald niveau - niet op politiek niveau - tegengehouden zou worden. Wij willen u aanmoedigen deze interinstitutionele werkgroep op politiek niveau in te stellen, onder andere ook door de Voorzitter van het Parlement te laten vertegenwoordigen door een lid van het Parlement. Daardoor kunnen wij in Sevilla goede resultaten bereiken. Als dat gebeurt, strekt dat het Spaanse voorzitterschap en u persoonlijk tot eer. En daarvan hebben wij allemaal voordeel.
Dan mijn tweede punt. Onder uw voorzitterschap - en ik neem aan onder het voorzitterschap van de minister van Buitenlandse Zaken, maar u zult daar ook zeker aanwezig zijn - zal op 21 en 22 april in Valencia de bijeenkomst van het Middellandse-Zeeforum plaatsvinden. Ik ben juist terug van een bezoek aan Algerije en naar aanleiding van dat bezoek ben ik van mening dat wij niet alleen naar de kandidaat-lidstaten in Oost-Europa maar ook naar het zuiden moeten kijken. De ontwikkelingen in een aantal landen in het zuidelijk Middellandse-Zeegebied zijn immers dermate dramatisch dat wij ook die problematiek tot speerpunt van ons beleid moeten maken. Wij mogen het niet laten bij theoretische, politieke verklaringen. Nee, wij hebben een brede economische en financiële samenwerking nodig, ook tussen de bevolkingen die daarbij betrokken zijn. Ik wil u met klem verzoeken met het oog op het Middellandse-Zeeforum veel aandacht te schenken aan het proces van Barcelona. Onze fractie zal u daarin steunen en wij wensen u veel succes met de tweede helft van uw voorzitterschap! Als u voor een deel rekening houdt met ons en de Commissie ben ik ervan overtuigd dat uw voorzitterschap een groot succes zal worden. Veel succes voor het Spaanse voorzitterschap!
(Applaus van rechts)

Barón Crespo (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de vice-voorzitter van de Commissie, geachte collega's, namens de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten wil ik mij aansluiten bij de verklaring van het Europees Parlement en uiting geven aan onze solidariteit en ons medeleven in verband met de moord op professor Biagi. Wij staan machteloos tegenover het terrorisme en veroordelen de lafheid en straffeloosheid die de idee van de vrijheid en de Europese zaak helaas nog steeds bedreigen ten scherpste.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, met betrekking tot de Top van Barcelona zou ik daar willen beginnen waar u bent opgehouden. U heeft het over de publieke opinie gehad. Ik ben van mening dat de Top van Barcelona van deze stad niet alleen een open en kosmopolitische Europese hoofdstad heeft gemaakt, maar dat bij deze gelegenheid ook de kritiek die wij doorgaans uitoefenen is ontzenuwd, namelijk dat de burgers geen belangstelling hebben voor ons werk. Zij hebben met de euro aangetoond dat dit niet klopt, en zij hebben dit in Barcelona weer laten zien. Honderdduizenden mensen hebben in Barcelona vredig gedemonstreerd en hieruit blijkt dat zij zich interesseren voor wat wij in de Europese Unie doen. En hieruit blijkt nog iets, namelijk dat het niet nodig is het Verdrag van Schengen op te schorten, omdat de mensen zich correct en naar behoren weten te gedragen.

Aangaande de inhoudelijke kant van de Top ben ik van mening dat de Raad van Barcelona het proces van Lissabon weer op de rails heeft gezet. En aangezien u, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, momenteel de machinist bent van de trein van de Raad, wil ik u erop wijzen dat wij in de socialistische fractie uiterst bezorgd waren dat het hele treinstel zou ontsporen, omdat u zelf gezegd heeft dat u het bij de Top van Barcelona tegen de socialistische meerderheid in de Raad zou opnemen. Ik geloof dat wij allen gebaat zijn bij een evenwichtige benadering van het proces die ertoe bijdraagt het evenwicht tussen groei en sociale bescherming te handhaven teneinde volledige werkgelegenheid en duurzame ontwikkeling te waarborgen.
En in onze ogen is een combinatie van beleidsvormen uiterst belangrijk. Wij zijn van mening dat liberalisering in de zin van een gereglementeerde deregulering zin heeft indien deze leidt tot betere diensten tegen lagere prijzen. Maar hiervoor is - en dit is in de conclusies van de Raad vastgelegd - betere regelgeving en meer toezicht vereist. Er moet worden voorkomen dat de openbare monopolies worden vervangen door particuliere monopolies en bovendien moet worden gezorgd - en hier wend ik mij tot de Commissie - voor de verwezenlijking van het voorstel voor een kaderrichtlijn die de diensten van algemeen belang waarborgt.
(Applaus)
Dit achten wij van cruciaal belang.
Waar het gaat om het Stabiliteits- en groeipact zijn wij voorstander van groei. Maar waarom wordt dit pact niet herzien? Ik heb nooit begrepen, en de burgers geloof ik evenmin, dat wanneer een land een tekort van bijna 3 procent heeft, dit land een boete krijgt opgelegd die er alleen maar toe leidt dat het nog meer in de problemen komt. Derhalve vinden wij dat dit pact, dat op voorstel van de Duitse conservatieven in het leven is geroepen, aan herziening toe is om het logischer te maken.
(Applaus)
En in dit verband zou ik erop willen wijzen, mijnheer de Voorzitter, dat ook ten aanzien van de arbeidsmarkt hervormingen op hun plaats zijn. Ik verwijs hier naar de stand van zaken met betrekking tot de richtlijn inzake de reglementering van de arbeidstijd evenals naar een positief aspect, namelijk het netwerk van kinderdagverblijven. Tevens dient aandacht te worden besteed aan het vraagstuk van de pensioengerechtigde leeftijd tegen de achtergrond van de vergrijzing in Europa.
Tot besluit nog twee opmerkingen, mijnheer de Voorzitter. Ten eerste wil ik u ervan verzekeren dat mijn fractie geheel achter de verklaring over het Midden-Oosten staat. Het tweede punt is dat mijn fractie niet begrijpt waarom de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën meer bevoegdheden heeft ten aanzien van de oprichting van een Euro-mediterrane Bank dan de Europese Raad. Ik geloof dat de Ecofin-Raad zich ondergeschikt dient te maken aan de Europese Raad en niet omgekeerd?
(Applaus)
?en ik verzoek de Voorzitter de boodschap over te brengen dat wij iets terug willen krijgen voor onze steun met betrekking tot Monterrey, en dit menen wij.
En dan nog een laatste punt, mijnheer de Voorzitter. U heeft de Raad een olijftak aangeboden met het voorstel voor een praktische en pragmatische dialoog. En wij zullen die dialoog verwezenlijken. De fungerend voorzitter van de Raad, de heer Aznar, heeft ons hier in januari een interinstitutioneel akkoord inzake een betere Europese regel- en wetgeving beloofd. Maar hierover wordt in de conclusies van de Top van Barcelona met geen woord gerept. In paragraaf 19 wordt verwezen naar het fantasmagorische verslag-Mandelkern, en in paragraaf 35 wordt ons verzocht acht richtlijnen inzake de liberalisering van de financiële diensten ineens aan te nemen. Maar waarom gaan we niet werkelijk aan tafel zitten om een interinstitutioneel akkoord ter verbetering van de Europese wetgeving op te stellen? Wij zijn hiertoe bereid - het woord is thans aan de Raad.

Watson (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, ik deel de gevoelens van de vorige sprekers aangaande de moord op de heer Marco Biagi.
Voorzitter, mijn gelukwensen met het succes van uw eerste topconferentie als Voorzitter van dit Parlement. U had zich ten doel gesteld te bewijzen dat dit Parlement een geloofwaardige en betrouwbare gesprekspartner van de andere instellingen is en dat het Parlement het zijne heeft gedaan om de kloof tussen beleidsvoornemens en beleidsverwezenlijking, zoals de heer Prodi het noemde, te dichten. U bent wat beide doelstellingen betreft op bewonderenswaardige wijze geslaagd.
Fungerend voorzitter van de Raad, de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij is verheugd over een aantal degelijke resultaten van de Top van Barcelona. De verhoging van de overzeese ontwikkelingshulp tot een gemiddelde van 0,39 procent van het BBP in de EU is een stap in de goede richting. Als de Unie deze verhoging kan voortzetten teneinde de VN-doelstelling van 0,7 procent van het BBP te behalen, onthouden wij de armen niet langer honderd miljard euro per jaar aan ontwikkelingshulp. De nadruk die tijdens de Top werd gelegd op het feit dat werk lonend gemaakt dient te worden en dat de belastingdruk verlaagd moet worden voor degenen met een beperkt inkomen, juichen wij eveneens toe. Ook de bereikte overeenstemming over de richtlijn inzake energiebelasting stemt ons tevreden. Er is meer economische groei nodig, maar deze mag niet ten koste gaan van ons natuurlijke milieu, dat wij in beheer hebben voor toekomstige generaties.
Wij verwelkomen de verklaring van de Europese Raad over het Midden-Oosten. Wij sporen de Israëlische en Palestijnse autoriteiten aan nieuwe onderhandelingen te beginnen op grond van resolutie 1397 van de VN-Veiligheidsraad, internationale waarnemers toe te laten, de Conventie van Genève te eerbiedigen en terrorisme en ongedifferentieerd geweld af te zweren.
Ik wil ook de Hoge Vertegenwoordiger, de heer Solana, een compliment maken voor de door hem tot stand gebrachte overeenkomst tussen Servië en Montenegro. Dit is waarlijk een overwinning voor de diplomatie van de Europese Unie.
De Britse premier Tony Blair heeft gezegd dat het bij de Top van Barcelona 'erop of eronder? zou worden. Hij heeft inmiddels misschien spijt van deze overdrijving, want alhoewel de top van Barcelona zonder twijfel een stap voorwaarts betekent op de weg naar economische hervorming, is het duidelijk dat deze weg lang en vol bochten zal zijn. Wij moeten ervoor zorgen dat de door de heer Prodi vastgestelde kloof tussen belofte en resultaat niet tot een gebrek aan geloofwaardigheid leidt omdat de Raad er niet in slaagt de grote hoeveelheid doelen te bereiken die hij tijdens elke topconferentie stelt. Een voorbeeld van een dergelijk gebrek aan geloofwaardigheid is de gedeeltelijke overeenstemming over de liberalisering van de energiemarkt. Hoe geloofwaardig zijn wij in de ogen van onze burgers als wij hun de voordelen van meer keuze en lagere energieprijzen ontzeggen? Het Parlement heeft opgeroepen tot een tweede ronde van de liberalisering van de energiemarkt, waarin tegen 2005 huishoudelijke verbruikers worden opgenomen. Wij verzoeken de Raad met klem deze oproep te steunen.
Ook wat financiële dienstverlening betreft staat de geloofwaardigheid van de EU op het spel. Het Parlement heeft de pensioenfondsenrichtlijn tijdens zijn eerste lezing, vorig jaar juli, aangenomen, maar sindsdien is de vaststelling ervan opgehouden door de Raad. Dit is een uitstekend voorbeeld: het Parlement heeft hier de kloof tussen belofte en resultaat gedicht, terwijl de Raad zich vooralsnog beperkt tot gloedvolle woorden. De Raad heeft ook nog andere ambitieuze doelstellingen, zoals het vóór mei bereiken van overeenstemming over het Europees octrooi en het vaststellen van een kader voor overheidsaanbestedingen. Om de geloofwaardigheid van deze economische topconferenties in het voorjaar niet te ondermijnen, dienen de premiers ervoor te zorgen dat hun nationale ministers vooruitgang boeken in deze kwesties.
De kloof tussen de Europese Unie en haar burgers wordt niet gedicht, mijnheer de fungerend voorzitter, door mensen tijdelijk hun recht op vrij verkeer te ontzeggen, vooral niet als die mensen hun protest kenbaar willen maken, wat hun democratisch recht is.
Om de EU nader tot haar burgers te brengen moet voorts op het gebied van transparantie meer vooruitgang worden geboekt. In paragraaf 51 van de conclusies van de Raad wordt opgeroepen tot een grotere transparantie van het wetgevingsproces. Er wordt echter niet voorzien in specifieke maatregelen vóór juni en bovendien wordt in het verslag van de secretaris-generaal aan de Raad transparantie slechts van toepassing verklaard op die wetten die via een medebeslissingsprocedure tot stand zijn gekomen. Dit is strijdig met de vorig jaar door ons aangenomen verordening inzake de toegang tot documenten, waarin een veel bredere definitie van wetgevingsdocumenten wordt gehanteerd. U bent reeds vier maanden te laat met de tenuitvoerlegging hiervan. Wij verzoeken u alsnog tot actie over te gaan.
In paragraaf 20 van de conclusies van de Raad wordt, ten slotte, de oprichting van een groep wijze mannen overwogen. In een tijd waarin men het belang van de arbeidsparticipatie van vrouwen inziet en waarin u uw bezorgdheid uit over het welzijn van vrouwen in Nigeria, zou u mijns inziens, in dit derde millennium, toch op zijn minst van een groep wijze personen kunnen spreken.

Frassoni (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij allereerst namens mijn fractie scharen achter het eerbetoon aan Marco Biagi. Na Ezio Tarantelli en Massimo D'Antona is hij de derde belangrijke deskundige op het gebied van het arbeidsrecht die is vermoord. Alle drie zochten zij naar mogelijkheden om de sociale dialoog en de sociale samenhang te versterken; kennelijk maakt dat iemand nu tot vijand van de terroristen en mijn inziens mogen wij dat op dit moment, nu wij Barcelona bespreken, niet vergeten.
De Europese Raad van Barcelona was een bevestiging van een tendens die volgens mijn fractie al geruime tijd bespeurbaar was. Gebleken is namelijk dat dit soort vergaderingen niet bij machte is belangrijke vraagstukken op te lossen en coherente, algemene richtsnoeren vast te stellen. Zo is bijvoorbeeld vreemd genoeg met geen woord gerept over Irak, en met bijna geen woord over de strategie voor duurzame ontwikkeling. Wel lijkt men een steeds grotere voorkeur te hebben voor vraagstukken die niet rechtstreeks onder de bevoegdheid van de Europese Raad vallen, zoals het aantal computers waarover de leerlingen van de Europese Unie in de komende jaren op school moeten kunnen beschikken. Dit is een ernstige zaak, onder meer omdat daarmee de Europese burger steeds meer in verwarring wordt gebracht. De burger weet niet meer wat van die conclusies hard gemaakt zal worden via besluiten op nationaal niveau, wat een concrete vingerwijzing is voor de instellingen van de Unie, en voor met name de Raad, en wat van zuiver declamatorische aard is en gewoon op de volgende top of tijdens het volgend voorzitterschap vergeten wordt.
Ik moet eerlijk zeggen dat ook wij het slachtoffer zijn geworden van die verwarring. Wij waren namelijk in Göteborg dolblij, omdat men kennelijk eindelijk had ingezien dat er van duurzame ontwikkeling en welvaart geen sprake kan zijn zonder een geïntegreerde aanpak, zonder een aanpak waarin rekening wordt gehouden met niet alleen de economische, maar ook de sociale en milieuaspecten. Een klein gedeelte van de conclusies is weliswaar gewijd aan duurzame ontwikkeling, maar afgezien daarvan wordt het milieu slechts eenmaal genoemd. Ik ben ervan overtuigd dat ondanks de goede sfeer en de positieve geest van een alomvattende visie in Barcelona geen sprake was. Men heeft nagelaten te zeggen in welke richting de economische hervormingen moeten gaan om de doelstellingen van Lissabon en Göteborg te bereiken. Mijns inziens waren de 500.000 manifestanten daarvan perfect op de hoogte.
Ik wil nog iets zeggen over het vraagstuk van de liberalisering. Laten wij ons voor één keer losmaken uit die standaardideologie en ons rekenschap geven van de problemen die nog opgelost moeten worden. Misbruik van overheersende posities en marktverstoringen ten gunste van de kernenergie vormen nu onze belangrijkste problemen. Wij weten namelijk maar al te goed dat overheidsbedrijven, zoals EDF, EON en RVE, de markt verstoren door andere Europese bedrijven op te kopen met geld dat bestemd is voor kernafvalbeheer en ontmanteling van kerncentrales. Anderzijds zal de verhoging van de interconnecties tussen Spanje en Frankrijk tot 10 procent niets veranderen aan de overheersende positie van Endesa en Iberdrola, en dus zal er niet veel veranderen voor de consumenten.
Tot slot wil nog twee precieze vragen stellen aan voorzitter Aznar - als hij naar mij luistert - over het Midden-Oosten. Ik zou graag willen weten waarom in de ontwerpresolutie over het Midden-Oosten een verwijzing voorkwam naar het vierde protocol van Genève over de behandeling van burgers in oorlogstijd, en waarom deze verwijzing in de slotformulering van de conclusies is verdwenen. Ik denk dat het voor het gehele Parlement belangrijk is te weten waarom dit is gebeurd.

Wurtz (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie wil ik u laten weten dat wij ons geheel kunnen vinden in uw initiatieven. Ik wil in dit kader graag de gelegenheid te baat nemen om de laaghartige terroristische aanslag die Italië in rouw heeft gedompeld ondubbelzinnig te veroordelen.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de vice-voorzitter van de Commissie, in zekere zin zeggen de conclusies van de Europese Raad van Barcelona ons meer over de toestand van de Unie dan de beste toespraak over dit onderwerp. Ik zal dit aan de hand van drie voorbeelden verduidelijken.
In beginsel wordt ieder jaar tijdens de voorjaarstop van de staatshoofden en regeringsleiders de sociale dimensie van de Europese eenwording onder de loep genomen. Welke bijdrage heeft Barcelona in dit opzicht geleverd? Mijnheer de voorzitter van de Raad, u hebt gesproken over het besluit om de pensioengerechtigde leeftijd met vijf jaar te verhogen. Voorts hebt u plechtig beloofd het Stabiliteitspact te respecteren wat betreft de beheersing van de publieke en sociale uitgaven en de loonmatiging. Ook hebt u gesproken over de flexibilisering van de arbeidsmarkt, wat in praktijk zal betekenen dat de werknemer nog meer onzekere tijden tegemoet kan zien. Denkt u dat onze medeburgers zich kunnen herkennen in deze benadering? Wat is, mijnheer de voorzitter van de Raad, uw evaluatie van de vorderingen die sinds de Top van Lissabon van twee jaar geleden zijn geboekt wat betreft de situatie van volledige werkgelegenheid die er in 2010 zou moeten bestaan? Hebben wij de werkloosheid en armoede overwonnen? Waarom hebt u niet de cijfers genoemd die de Commissie zelf over dit onderwerp heeft gepubliceerd? Zo lees ik bijvoorbeeld dat zestig miljoen burgers in de lidstaten onder de armoedegrens leven, en wel na de sociale overdrachten. Welke conclusies trekt u hieruit? Hoe is het gesteld met de tenuitvoerlegging van de sociale agenda die in Nice is aangenomen? Ik zou graag een gerichter antwoord op deze vragen willen dan de zeer algemene antwoorden die in de conclusies van de Top staan verwoord.
Mijn tweede opmerking heeft betrekking op de diensten van algemeen belang. Wij hebben goede nota genomen van het verzoek aan de Commissie om op dit gebied een voorstel voor een kaderrichtlijn te ontwikkelen. Wij zullen de tekst nauwlettend bestuderen, zowel wat betreft de inhoud als ten aanzien van de daadwerkelijke reikwijdte van deze kaderrichtlijn. Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement heeft op 13 november jongstleden aangegeven dat er op korte termijn een nauwgezette, vergelijkende evaluatie moet worden gemaakt van de daadwerkelijke gevolgen van het beleid inzake de liberalisering van de publieke diensten alvorens een nieuwe liberaliseringsfase kan worden ingeluid. Waar blijft deze studie? Er is helemaal geen evaluatie gemaakt en u hebt het liberaliseringsproces alleen maar extra gestimuleerd. Moeten wij hieruit concluderen dat u zich niets aantrekt van de uitdrukkelijke verzoeken van de Europese afgevaardigden en de Europese burgers?
Neem bijvoorbeeld de elektriciteitssector. Hebt u niets geleerd van het fiasco in Californië of van het bankroet van Enron? In uw eigen land, Spanje, opereren vijf energiebedrijven, die alle in particuliere handen zijn. Het energiebedrijf dat het in de regio Barcelona voor het zeggen heeft, kon zijn klanten niet van de benodigde energie voorzien, met als gevolg dat afgelopen december heel Catalonië in duisternis was gehuld. De president-directeur van een ander Spaans energiebedrijf heeft aangekondigd dat wij in de toekomst het ergste kunnen verwachten. Als klap op de vuurpijl wil uw regering aan deze bedrijven 7,8 miljard euro van de Spaanse belastingbetalers overmaken zodat ze zich kunnen voorbereiden op een verdere deregulering. Klopt dat of klopt dat niet, mijnheer de voorzitter van de Raad? Is dit het model dat de Europese Unie te wachten staat en dat haar de meest concurrerende en dynamische regio van de wereld moet maken, zoals dat de laatste tijd in ronkende en lichtelijk aanmatigende formuleringen wordt geroepen binnen de instellingen?
Tot slot was er voor, tijdens en na de Top van Barcelona een grootscheepse demonstratie voor een andere vorm van globalisering, zoals het blad El País treffend kopte. Ik wil hier zelf aan toevoegen dat de opkomst bij deze demonstratie opmerkelijk was, gezien het feit dat u de bewegingsvrijheid van honderden Europese burgers onterecht hebt ingeperkt. Mijnheer de voorzitter, wat hebt u gedaan met deze nog nooit vertoonde oproep vanuit onze samenlevingen aan het adres van de belangrijkste Europese politici? Het devies van de Europese Unie in Barcelona luidde 'liberalisering, privatisering, concurrentie?. Met deze drie woorden hebt u zelf uw filosofie gedefinieerd tijdens een recente conferentie in Estoril. Een zakenman of een aandeelhouder kun je met deze woorden ongetwijfeld blij maken, maar niet het gros van onze medeburgers. De meeste burgers geloven in een andere Europese ambitie, waarin de wereld een alternatief wordt geboden voor de meedogenloze, liberale uitbuiting die eigen is aan de huidige globalisering. Mijn fractie kan zich net als andere fracties geheel vinden in het verzet van burgers, verenigingen en bonden, dat in deze periode voor een geheel nieuwe situatie zorgt. Ik zie u graag weer in Sevilla!

Muscardini (UEN).
Mijnheer de Voorzitter, na de Top van Barcelona hebben twee gebeurtenissen Italië, maar - omdat zij zo ernstig waren - ook Europa geschokt. Door de moord op professor Marco Biagi kwam het probleem van het terrorisme opnieuw in het middelpunt van de belangstelling te staan. Deze afschuwelijke moordaanslag werd gepleegd op de dag waarop in het belangrijke financiële dagblad Il Sole 24 ore een artikel van Marco Biagi verscheen, waarin hij op heldere wijze uiteenzette waarom het voor Italië en heel Europa noodzakelijk is de hervormingen te versnellen, werkgelegenheid te creëren en de arbeidsmarkt te liberaliseren, en aldus de strijd aan te gaan tegen de plaag waaronder miljoenen werklozen en nieuwe rijken in alle vijftien lidstaten gebukt gaan.
Wij moeten het terrorisme op daadkrachtige en nuchtere wijze bestrijden, niet alleen het terrorisme zoals dat van New York, waarbij duizenden mensen werden vermoord, maar ook het terrorisme dat is gericht tegen het leven van individuele personen. Daardoor komen immers niet alleen de hervormingen op losse schroeven te staan, maar wordt zelfs de democratie bedreigd. Men moet terstond uitvoering geven aan de maatregelen van Barcelona, evenals aan de herhaaldelijk door het Spaanse voorzitterschap gesignaleerde prioriteiten, te weten versterkte integratie, sterkere ontwikkeling van de informatiesystemen en krachtiger terreurbestrijding. Wij willen er nogmaals op wijzen dat, ofschoon de levensdraad van professor Biagi werd verbroken, zijn ideeën en hervormingsplannen ons blijven vergezellen.
De tweede tragedie was de ontscheping van 1000 Koerden - waaronder 360 kinderen die door de volwassenen als schild werden gebruikt - en de aanwezigheid van andere schepen voor de kust die op het punt stonden nog eens duizenden wanhopige mensen aan wal te zetten. Ook terroristen en gewone misdadigers zullen gebruik maken van deze invasie om zich te verschuilen en aan wal te gaan. Hiermee wordt opnieuw het immigratieprobleem, hét probleem van deze tijd, aan de orde gesteld. De oorzaak daarvan moet niet alleen gezocht worden in armoede maar ook in het feit dat regeringen onder één hoedje spelen, en in de onmenselijke omstandigheden waarin bepaalde regimes hun bevolking dwingen te leven. Daaruit blijkt dat het noodzakelijk is nieuwe strategieën uit te werken en de samenwerking op een andere manier te benaderen. Van samenwerking kan immers geen sprake zijn als men iemand tegenover zich heeft die zijn eigen grenzen niet controleert en de mensen- en burgerrechten met voeten treedt.
De Commissie en de Raad moeten de hoogste prioriteit toekennen aan de Euro-mediterrane dialoog, teneinde groei, werkgelegenheid en beter met de markteconomie strokende structuren tot stand te brengen. Volgens ons kunnen we niet volstaan met een Euro-mediterraan investeringsfonds. Dat is een veel te beperkt financieel instrument. Het is absoluut noodzakelijk een daadwerkelijke, met autonomie en voldoende middelen uitgeruste mediterrane bank op te richten.
Wij bevestigen eveneens dat het noodzakelijk is de inspanningen tot stabilisering van de westelijke Balkan nieuw leven in te blazen. Dit gebied is van doorslaggevend belang voor de veiligheid en de vrede. Wij willen dat de in 2000 tijdens de Europese Raad van Feira aangegane verplichtingen worden nagekomen, zeer zeker met het oog op de uitbreiding. Wij wijzen op het voortbestaan van bottlenecks in de vervoersnetwerken in bepaalde gebieden, zoals het Alpengebied. Door die bottlenecks kan geen echt vrij verkeer worden gegarandeerd en wordt de werking van de interne markt verstoord.
Wij zijn eraan gewend geraakt om na elke Top optimistische geluiden en geruststellende prognoses te horen. Nu zijn echter de voorwaarden gegeven om de mooie beloftes waar te maken. Wij willen voorkomen dat - zoals zo vaak gebeurt - het optimisme ontaardt in een opportunistisch pessimisme, en dat de prognoses worden gelogenstraft door de realiteit. Wij hopen dat de Spaanse regering - die alles in huis heeft om op deze urgente problemen een antwoord te geven - en wij allen datgene weten te bereiken wat alle burgers wensen, namelijk vrijheid en rechtvaardigheid, democratie en met de waardigheid van de mens verenigbare vooruitgang.

Bonde (EDD).
Mijnheer de Voorzitter, de Top heeft nu een werkgroep ingesteld om de werkzaamheden van de Raad te hervormen. En dat is ook hard nodig. Tegenwoordig wordt 70 procent van alle wetten in de EU aangenomen door ambtenaren in werkgroepen van de Raad en 15 procent door de ambassadeurmusketiers in het Coreper, terwijl 15 procent de Raad haalt. Ik heb geen percentages met betrekking tot hetgeen de ministers onder ogen krijgen. Wat ik wel weet is dat de wetgevende macht toebehoort aan de kiezers en hun vertegenwoordigers en dat deze macht in de EU is veroverd door ambtenaren en hun wisselende ministers. Wij kunnen onze eigen ministers vervangen, maar ons stemgedrag bij verkiezingen kan nooit nieuwe wetten opleveren. Als een wet slecht functioneert, kan deze slechts worden gewijzigd als we de Commissie zover krijgen een voorstel te doen, en dat voorstel moet vervolgens achter de gesloten deuren van de Raad aangenomen worden met in de regel 62 van de 87 stemmen.
Het Europees Parlement kan met een absolute meerderheid amendementen indienen en een wetsvoorstel tijdens de bemiddelingsprocedure verwerpen, maar het Europees Parlement heeft niet de wetgevende macht gekregen die de kiezers en onze volksvertegenwoordigers in de lidstaten zijn kwijtgeraakt. Er is nog immer sprake van een groeiend democratisch tekort. Ik zou willen voorstellen dat elke EU-wet parallel door de nationale parlementen wordt behandeld. Daar kunnen de mensen het volgen, daar begint de democratie.
De volgende hervorming betreft dan het openbaar maken van de beraadslagingen in de Raad. Onderhandelingen over wetsvoorstellen dienen openbaar te zijn, net als in de nationale parlementen en in het Europees Parlement. De stemmingen dienen eveneens openbaar te zijn. Volksvertegenwoordigers behoren toegang te hebben tot alle documenten die in de werkgroepen van de Raad circuleren, en waarom zouden we niet ook naar de voorstellen van de Ombudsman voor bestuurlijke hervorming kijken?
Tijdens de onderhandelingen over de verordening inzake de toegang van het publiek tot documenten waren Duitsland, Frankrijk en Spanje de drie grootste tegenstanders van meer openheid. Nu heeft de heer Aznar López de kans om Spanje een ander imago te geven. De Top van Sevilla in juni zou de geschiedenis in kunnen gaan als het moment waarop de EU serieus de deuren voor haar burgers heeft geopend. Ik hoop dat Sevilla ook de plaats wordt waar de pogingen van de grote landen om het voorzitterschap van de EU te veroveren worden verijdeld. Er moeten geen collectieve voorzitterschappen worden gecreëerd die elk bestaan uit een van de vijf grote landen en vier à vijf kleine landen - dan bestaat het gevaar dat het grote land de rol van de leeuw gaat spelen. Ook kleine landen moeten het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid naar buiten toe kunnen vertegenwoordigen. Wij moeten ons duidelijk als een samenwerkingsverband tussen zelfstandige landen presenteren - niet als een nieuwe staat. Als de grote landen graag gezamenlijk willen optreden, moeten ze zich verenigen in een gemeenschappelijke staat. Ze moeten niet in staat gesteld worden de gemeenschappelijke instellingen te gebruiken om de kleinere lidstaten te marginaliseren.

Della Vedova (NI).
Mijnheer de Voorzitter, in zijn laatste artikel, dat gisteren werd gepubliceerd in Il sole 24 ore, schreef Marco Biagi over de resultaten van de Top van Barcelona en vroeg hij de lidstaten en met name Italië sterker gehoor te geven aan de oproep van de Raad met betrekking tot de hervorming van de arbeidsmarkt. Hij is vermoord vanwege zijn ideeën over de flexibilisering van de arbeidsmarkt en de sociale voorzieningen, vanwege de hulp die hij de regeringen heeft geboden bij de verwezenlijking van deze ideeën. Ons antwoord op geweld moet een sterk en gepassioneerd beroep zijn op de democratie, op de regels en de dialectiek van de democratie, op haar vermogen om zelfs scherpe tegenstellingen en conflicten op niet-gewelddadige wijze het hoofd te bieden. Helaas moet ik hier echter het feit aan de kaak stellen dat dezer dagen in Italië enkele personen in zeer verantwoordelijke posities en met een ruime weerklank in de media de door de Europese instellingen gewenste hervormingen, waarvan Marco Biagi een groot voorstander was, op cynische en demagogische wijze hebben afgedaan als onbeschaafdheid, barbaarsheid en schending van de grondrechten.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, het risico bestaat dat Lissabon ontaardt in een te pas en te onpas gebruikte leus. Andersom gezegd: de Europese leiders hebben twee jaar geleden besloten dat de Europese economie over tien jaar de sterkste en meest innovatieve economie ter wereld moet zijn - alsof hun voorgangers het tegendeel wilden bereiken. Mijns inziens moet alleen worden gesproken over de hervormingen en de al dan niet bereikte doelstellingen. Ik wil geen afbreuk doen aan hetgeen op de Top van Barcelona is besloten, maar mijns inziens loopt men het risico nieuwe prioriteiten, nieuwe doelstellingen vast te stellen terwijl nog geen concrete, ingrijpende stappen vooruit zijn gezet in de richting van hetgeen men zich reeds eerder had voorgenomen. Ik heb het bijvoorbeeld over het vraagstuk van de liberalisering van de elektriciteitssector. Wij zijn natuurlijk blij dat vorderingen zijn gemaakt, maar toch betreuren wij dat geen besluit is genomen over een volledige liberalisering, ook voor de huishoudens.
Alhoewel in Barcelona misschien het best mogelijke resultaat is bereikt, is dit resultaat niet tevredenstellend, zeer zeker als ons doel is Europa concurrerend te maken op de internationale markten, vooral in de relatie tot de Verenigde Staten. Er moet meer worden gedaan. Men moet op het gaspedaal van de hervormingen gaan staan.
Wat de coördinatie van de economische beleidsvormen betreft - waar voorzitter Prodi over sprak - wil ik de voorzitter van de Raad, mijzelf en iedereen eraan herinneren dat Europa niet zozeer behoefte heeft aan gecoördineerde economische beleidsvormen, maar veeleer aan goede economische beleidsvormen. De geschiedenis leert ons namelijk dat die twee zaken niet altijd samengaan.

Aznar López
Dank u wel, mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden.
Ik wil de verschillende sprekers bedanken voor hun opmerkingen en bijdragen aan het debat over de conclusies van de Europese Raad van Barcelona.
Om te beginnen zou ik willen ingaan op een vraagstuk waarnaar u allen hebt verwezen, namelijk de bestrijding van het terrorisme. Zoals het Spaanse voorzitterschap reeds heeft benadrukt, geniet dit vraagstuk momenteel de hoogste prioriteit.
Bij een eerdere gelegenheid, naar aanleiding van de besluiten die met het oog op 11 september zijn genomen, heb ik al gezegd dat de Europese Unie heeft aangetoond bij de bestrijding van het terrorisme het juiste antwoord te kunnen vinden.
Ik ben van mening dat wij op dit vlak buitengewone vooruitgang hebben geboekt, meer dan wij enkele maanden nog voor mogelijk hadden gehouden, en ik zou eraan willen herinneren dat het Spaanse voorzitterschap natuurlijk - helaas, moet ik zeggen - niet aangemoedigd behoeft te worden om maatregelen tegen het terrorisme te nemen. Er zijn inspanningen, zeer actieve inspanningen van allen vereist, met alle mogelijke steun voor degenen die onder het terrorisme gebukt gaan en felle strijd tegen degenen die voor het terrorisme, dat nooit en te nimmer gerechtvaardigd is, verantwoordelijk zijn. Men moet beseffen dat alle vormen van terrorisme gelijk zijn en moeten worden bestreden en dat het terrorisme geen ander lot beschoren is dan definitief te worden uitgeroeid en vernietigd. Hiervoor zijn adequate instrumenten vereist die indien noodzakelijk moeten worden geperfectioneerd.
Wat de Europese Raad van Barcelona aangaat, zou ik willen ingaan op de context waarin deze heeft plaatsgevonden. Het ging hier om een internationale bijeenkomst met een aantal precedenten waarmee rekening moest worden gehouden: de bijeenkomst in Seattle, de Europese Raden van Nice en Göteborg en de bijeenkomst in Genève.
Ik wil erop wijzen dat de Wereldbank in juni 2001 zelf heeft besloten tot opschorting van een vergadering die eveneens in Barcelona zou worden gehouden. Ik heb niets dan lof voor de houding van de stad Barcelona en haar burgers, evenals voor de pacifistische houding van de grote meerderheid van de demonstranten in Barcelona. Maar dit mag ons niet doen vergeten dat er ook andere groepen zijn die geen vreedzame doelen nastreven en die niet aanwezig zijn om te demonstreren, maar het gevoel hebben dat zij bij een dergelijke gelegenheid ongestraft geweld kunnen plegen.
Barcelona was tijdens de Top om verschillende redenen een veel rustiger stad dan anders, ook al zijn zeventien leden van de Spaanse veiligheidsdiensten gewond geraakt. Dit was te danken aan het feit dat alle noodzakelijke maatregelen waren getroffen. Onderdeel daarvan was de tactiek mensen die er op uit waren in Barcelona geweld te plegen, met alle gevolgen van dien, te beletten de stad te bereiken. En dit is een dienst aan de burger in het algemeen, in dit geval aan de Spaanse en de Europese burger en aan de democratische legitimiteit.

Aan de andere kant ben ik van mening dat er binnen een democratie verschillende structuren bestaan op basis waasrvan de burgers uitdrukking kunnen geven aan hun behoeften, vragen, verwachtingen en doelstellingen. Er is één structuur waarin ik in het bijzonder geloof: die waarin de democratische legitimiteit door degenen die naar de stembus gaan verleend wordt aan degenen die gekozen worden. Ik wil er nadrukkelijk op wijzen dat het, met alle respect voor demonstraties van om het even welke soort, in een democratie de burgers zijn die met hun gang naar de stembus bepalen hoe de meerderheden en minderheden eruitzien. De stem van de honderdduizenden burgers die in Barcelona de straat op zijn gegaan is van belang, maar dat geldt ook voor de stem van de miljoenen Europese burgers die in de Raad vertegenwoordigd worden door hun legitieme vertegenwoordigers en die niet de straat op zijn gegaan, burgers die de debatten van Barcelona nauwlettend hebben gevolgd, die zonder ophef te maken hopen op welvaart in Europa en vooruitgang bij het hervormingsproces dat in Barcelona is voortgezet.
(Applaus)
Of er in Europa al dan niet nieuwe meerderheden ontstaan, wordt derhalve bij de verkiezingen door de burgers bepaald, en ik ga ervan uit dat iedereen dit beseft en accepteert.
Dames en heren, ik ben van mening dat een van de wezenlijke punten van Barcelona de vraag is of wij dichter bij de burger zijn komen te staan. En wanneer wij het over de politieke elementen, over de besluiten van de Raad van Barcelona hebben, moeten wij goed beseffen dat zij alle rechtstreekse gevolgen hebben voor de burgers. Wanneer wij over vervoer of energie, over werkgelegenheid, sparen en investeren, onderzoek of opleiding spreken, hebben we het altijd over de burger.
Ten aanzien van de volledige werkgelegenheid zou ik u willen vragen of er een ambitieuzer sociaal doel bestaat dan de totstandbrenging van volledige werkgelegenheid. Ik zeg u heel eerlijk dat ik liever volledige werkgelegenheid heb met twintig miljoen banen in Europa dan volledige subsidiëring. Ik zal alles doen wat in mijn macht ligt om het beleid in alle Europese landen en de Europese Unie te richten op de verwezenlijking van volledige werkgelegenheid. Wat kunnen wij doen om dit doel te bereiken? Een aantal punten is natuurlijk van fundamenteel belang. Eén daarvan is voort te gaan in de richting die de Europese Raad van Lissabon heeft aangegeven, de richting van de strategie van hervormingen, openstelling en liberalisering, die vanzelfsprekend gepaard moet gaan met het doel van een duurzame ontwikkeling.
Maar er zijn ook andere vraagstukken die niet uit het oog mogen worden verloren, vooral niet in tijden van herstel: de stabiliteit en het stabiliteitsbeleid dienen in mijn ogen niet te worden gewijzigd, maar integendeel te worden bekrachtigd, omdat zij de fundamentele basis vormen voor gezondere economieën en een sneller en krachtiger economisch herstel.
Een redelijke begrotingsstabiliteit kan alleen tot stand worden gebracht wanneer de rente overal laag is, de inflatiecijfers aan de lage kant zijn en er meer mogelijkheden zijn voor groei en bijgevolg voor het scheppen van werkgelegenheid. Maar wanneer wordt gesteld dat een tekort van 3 procent op de begroting geen gevolgen heeft, kan men evengoed stellen dat dit ook voor een tekort van 5 procent geldt. In mijn ogen heeft dit echter wel degelijk gevolgen: er gaan kansen verloren voor groei, voor het creëren van banen, voor meer welvaart voor de ondernemingen en de gezinnen.
Ditzelfde geldt ten aanzien van het liberaliseringsbeleid, dat in mijn ogen inhoudt dat zowel de ondernemingen als de consument voor zover mogelijk meer kansen worden geboden. Een openbaar monopolie vervangen door een particulier monopolie is geen liberalisering, maar het tegendeel van liberalisering. Het probleem is niet het openbare of het particuliere karakter van een monopolie, maar het monopolie zelf. En juist door liberalisering kan een eind worden gemaakt aan monopolies, of het nu om particuliere, openbare of gemengde monopolies gaat of om de twee vormen die naast elkaar kunnen voorbestaan.
Wij in Europa moeten in eerste instantie monopolies voorkomen en derhalve liberaliseren, en dat heeft ingrijpende gevolgen. Wij zullen betere diensten tegen lagere kosten tot stand brengen indien wij tegelijkertijd de interconnecties tussen de nationale elektriciteitsmarkten bevorderen, aangezien er vanzelfsprekend markten zijn die een monopolistisch karakter hebben met weinig mededinging en een ontoereikende infrastructuur.
Sommigen van u hebben Spanje als voorbeeld genomen, waar het interconnectieniveau van de elektriciteitsmarkt slechts 3 procent bedraagt. Ons gezamenlijke doel is dit niveau op te trekken tot 10 procent. En dit betekent dat er een vanuit energieoogpunt radicale verandering moet plaatsvinden. Dit proces zal samen met de liberalisering en de mededinging objectieve voordelen met zich meebrengen waarvan naar ik hoop alle burgers van de Unie zo snel mogelijk zullen profiteren. Reeds in 2004 zal 70 procent van de markt worden opengesteld, en ik hoop dat wij voor de komende Voorjaarstop zullen besluiten de markt voor 100 procent open te stellen, zoals in Barcelona in principe is afgesproken.
Tot slot zou ik willen zeggen dat wij redelijk tevreden kunnen zijn over het compromis dat is bereikt ten aanzien van het evenwicht tussen de drie pijlers van de strategie van Lissabon: economische groei en hervormingen, werkgelegenheid en duurzame ontwikkeling.
Er is door sommigen van u verwezen naar GALILEO en het Midden-Oosten. Ik sta volledig achter de verklaring over het Midden-Oosten. Voorafgaande aan iedere verklaring worden er ontwerpen gepresenteerd die door de staatshoofden en regeringsleiders worden besproken. Deze ontwerpen worden dan op één, twee of meer punten gecorrigeerd, maar hierop kan ik natuurlijk niet nader ingaan. Ik geloof dat wij een goede verklaring over het Midden-Oosten hebben afgegeven, die ten aanzien van de regio effect heeft gesorteerd en ook nu nog sorteert, en wij hopen in de nabije toekomst een verdere bijdrage te kunnen leveren om verbetering in de situatie te brengen.
Ten aanzien van het institutionele vraagstuk zou ik simpelweg het standpunt willen herhalen dat ik al in januari naar voren heb gebracht. Ik zou eraan willen herinneren dat er voor 5 april aanstaande reeds een vergadering gepland is inzake de toegang van het Parlement tot vertrouwelijke documenten, het tijdschema en de doelstellingen van de interinstitutionele samenwerking ter verbetering van de regelgeving. Aan die vergadering zal worden deelgenomen door de staatssecretarissen van Spanje en de secretarissen-generaal van het Parlement, van de Commissie en van de fracties van het Europees Parlement. Ik geloof dat wij op basis van de afspraken die wij gemaakt hebben met de Voorzitter van het Parlement en de voorzitter van de Commissie ook op het vlak van de institutionele betrekkingen vooruitgang zullen boeken, die vanzelfsprekend vruchten zal afwerpen zodra deze werkzaamheden zijn afgerond.
Ik wil de Commissie nogmaals bedanken voor haar inzet en initiatief en het Parlement voor zijn stimulerende invloed en zijn begrip. Dank u wel, mijnheer de Voorzitter.

De Voorzitter.
Hartelijk bedankt, mijnheer Aznar, dat u hier vandaag verslag heeft willen doen van de Raad van Barcelona. Ik weet dat u nu naar Monterrey moet vertrekken. Namens het Europees Parlement wens ik het voorzitterschap succes op de Internationale Conferentie 'Financiering voor Ontwikkeling? en bon voyage.

Galeote Quecedo (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, tijdens de voorjaarsraden wordt gewoonlijk een debat gevoerd tussen de staatshoofden en regeringsleiders teneinde zo de belangrijkste richtsnoeren voor het beleid vast te stellen. Tijdens de Europese Raad van Lissabon is zo de basis gelegd voor een Europese Unie die dichter bij de burgers staat. De bedoeling is de dat economie van die Unie steeds opener en dynamischer wordt.
Destijds hebben we de doelstelling geformuleerd om binnen Europa volledige werkgelegenheid te creëren. Datzelfde Europa zou tegen 2010 de meest dynamische regio ter wereld moeten zijn. Die doelstelling is in Barcelona bevestigd. Verder zijn er het afgelopen weekeinde duidelijke en concrete beslissingen genomen om deze strategie nu ook werkelijk uit te voeren. De economische integratie moet sterker worden, met meer sociale cohesie. De economie moet sneller groeien en de werkgelegenheid moet overal in de Unie toenemen.
De wereldeconomie raakt steeds verder geïntegreerd. Bovendien is afgelopen januari de euro geïntroduceerd. Daarom moeten er structurele hervormingen worden doorgevoerd. Het Parlement en mijn fractie hebben daar de afgelopen twee jaar in een aantal resoluties reeds op aangedrongen. We zijn dan ook uiterst ingenomen met het feit dat de Raad zo'n breed spectrum aan beslissingen heeft willen nemen. Dat blijkt wel uit het grote aantal uiteenlopende onderwerpen waarover nu gedebatteerd wordt. De verschillende parlementaire fracties hebben daarover reeds hun gedachten laten gaan en zo constructieve bijdragen geleverd.
Ik noem hier drie kwesties waarover in Barcelona overeenstemming is bereikt. Allereerst is het nu gelukt een begin te maken met de liberalisering van de energiesector, en wel door bedrijven vanaf 2004 de vrijheid te geven zelf hun leverancier te kiezen. Ik wil daarbij - net als de Commissie zelf - aantekenen dat deze maatregel aangevuld wordt door de belofte om ervoor te zorgen dat er interconnecties tot stand worden gebracht tussen de netwerken. In 2005 moeten die interconnecties ten minste 10 procent van de bestaande productiecapaciteit bestrijken. U kunt nu reeds tegenwerpen dat men verder had moeten gaan. Ook mijn fractie had dat graag gewild, maar het belangrijkste is toch dat de obstakels voor liberalisering nu zijn weggenomen. Slechts weinigen hadden durven hopen dat dit tijdens deze Raad bewerkstelligd zou worden. Er zal nu een heel proces in gang worden gezet, en wij zijn ervan overtuigd dat dit proces eerder voltooid zal zijn dan we nu voor mogelijk houden.
Ten tweede heeft de Raad nu eindelijk het groene licht gegeven voor het satellietnavigatiesysteem GALILEO, en wel door het opzetten van een gemeenschappelijke onderneming en het vrijmaken van de nodige middelen.
Tot slot wil ik de sociale aspecten van deze Top benadrukken. Aan de Top is een ontmoeting met zowel vakbonden als werkgevers voorafgegaan. Dat is een geheel nieuwe werkwijze, en één die navolging behoort te krijgen, omdat we zo de sociale dialoog op gang houden.
We hebben nu, drie maanden na de invoering van de euro een uitstekende gelegenheid om de voor de Europese binnenmarkt noodzakelijke economische en sociale hervormingen door te voeren.
Ik moet hier beslist melding maken van het feit dat in Barcelona is gebleken dat de communautaire werkwijze en de interinstitutionele dialoog goed werken. Ik moet de voorzitter van de socialistische fractie er overigens op wijzen dat het Spaanse voorzitterschap nog niet eens op de helft is.
Nu we gekozen hebben voor modernisering en economische liberalisering gaat het erom dit proces voort te zetten. De Fractie van de Europese Volkspartij zal deze hervorming steeds steunen. Het doet mij overigens deugd vast te mogen stellen dat ook anderen dit proces - waarmee we de basis leggen voor de modernisering van onze Gemeenschap - willen steunen, ook al moeten ze hier een mening uitdragen die tegenovergesteld is aan die welke ze in hun land van herkomst zullen verkondigen.
Ik sluit af, Mijnheer de Voorzitter, met een opmerking over hetgeen buiten de Raad is gebeurd. Het burgerlijk fatsoen van de inwoners van Barcelona en het professionalisme van de ordediensten sloten naadloos aan op de vreedzame bedoelingen van de overgrote meerderheid van de duizenden mensen die zijn komen demonstreren. Hun rechten zijn gerespecteerd. Dat wil overigens niet zeggen dat ik het met hen eens ben. De democratische legitimiteit berust immers bij de staatshoofden en regeringsleiders.

Hughes (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, niettegenstaande de opgeklopte berichtgeving voorafgaand aan de Top van Barcelona, waarin gesuggereerd werd dat neoliberalistische maatregelen en structurele hervormingen het zwaartepunt van de agenda zouden vormen, zijn de voornaamste punten van de in Lissabon vastgestelde beleidsmix gehandhaafd, namelijk wederzijds ondersteunde economische hervorming, volledige werkgelegenheid, sociale cohesie en het tijdens de Top van Göteborg naar voren gebrachte punt van duurzame ontwikkeling.
Duurzame ontwikkeling is hét element van deze mix waarvan wij graag hadden gezien dat het in Barcelona nader was uitgewerkt. Wij zijn van mening dat dit punt verweven moet worden met de andere beleidsterreinen en niet simpelweg als bijkomend onderwerp behandeld kan worden.
Uiteraard werd in Barcelona wel de openstelling van de elektriciteits- en gasmarkten aangeroerd. Ik wil daarover twee opmerkingen maken. Ten eerste juichen wij niet alleen de debatten over liberalisering toe, maar ook de voornaamste besluiten die in Barcelona genomen zijn met het oog op kwalitatief hoogwaardige openbare diensten. Deze besluiten vormen onzes inziens een fundamentele garantie voor de burgers en zijn in het belang van de territoriale en sociale cohesie. Ten tweede is liberalisering in sectoren als de energiemarkt voor ons geen doel op zich. Zij dient een middel te zijn tot verwezenlijking van een betere kwalitatieve en duurzame groei, een betere sociale cohesie en betere, goedkopere, effectievere dienstverlening aan burgers. Premier Aznar had het over streefdoelen inzake 'interconnectie?. Naar ik begrepen heb, heeft de liberalisering in Spanje evenwel geleid tot een aantal verbroken connecties, waarbij de elektriciteit uitviel in onder andere Madrid. Dat soort zaken moeten we vermijden. De Fractie van de Europese Volkspartij en wijzelf hebben een compromistekst ingediend die naar wij hopen steun zal vinden in het Parlement.
Twee punten uit deze tekst wil ik graag benadrukken. In de eerste plaats moet het economisch investeringsbeleid in heel Europa versterkt worden om aldus investeringen van de overheid en van particulieren te bevorderen. Dit is immers van cruciaal belang voor het stimuleren van economische activiteit. In de tweede plaats moet worden ingezien dat arbeidsmarkthervormingen gericht dienen te zijn op het creëren van betere banen, waarbij het accent nadrukkelijk moet liggen op het op grote schaal investeren in mensen en hun capaciteiten. Dit is wat het Parlement duidelijk heeft gemaakt met het verslag-Bullman. Deze investering moet in het bijzonder gericht zijn op onderwijs, opleidingen en levenslang leren.
In dit verband vormt het vandaag door de Commissie aangenomen voorstel betreffende uitzendkrachten een belangrijke bijdrage. Dit voorstel zal ons helpen een juiste balans te bereiken tussen flexibiliteit voor ondernemingen en voldoende zekerheid voor tijdelijke werknemers. Het zal deze laatste eveneens beter inzetbaar maken. Het voorstel is bijgevolg zeer welkom. De essentiële bestanddelen van de beleidsmix blijven gehandhaafd en in de voorliggende compromisontwerpresolutie wordt helder uiteengezet welke maatregelen wij de komende weken en maanden moeten nemen. Ik hoop dat het Parlement deze compromisontwerpresolutie zal steunen.

Clegg (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, veel van de resultaten van de Top van Barcelona zijn uiteraard toe te juichen en ik sluit mij aan bij degenen die gewezen hebben op de buitengewone inspanningen die het Spaanse voorzitterschap en de Europese Commissie hebben verricht om deze resultaten te behalen. Wij moeten ons echter geen illusies maken: de wijze waarop deze topconferenties georganiseerd worden, voldoet niet. Wij lijden allen aan 'topconferentitis', een aandoening waarbij vóór elke topconferentie buitensporig hooggespannen verwachtingen de kop opsteken. Het moet gezegd worden dat de tamelijk overdreven retoriek die te beluisteren valt in bepaalde EU-hoofdsteden de situatie er niet beter op maakt. Ik denk hier bijvoorbeeld aan de kwalificatie 'erop of eronder? die is gebruikt met betrekking tot de meest recente topconferentie. Wanneer men deze verwachtingen afzet tegen de realiteit van duistere akkoordjes die in de Europese Raad worden gesloten, is teleurstelling vervolgens onvermijdelijk. Dit schaadt de geloofwaardigheid van ons allen.
Wij moeten werkelijk ophouden de illusie te koesteren dat de concurrentiekracht van de Europese Unie op de een of andere wijze kan worden uitgevonden op jaarlijkse EU-topconferenties in het voorjaar. Zó wordt concurrentiekracht niet gecreëerd. Daarvoor is een veel prozaïscher benadering nodig. De doelstelling van de Top van Lissabon vraagt om onophoudelijk hard werken en om een consequente aanpak op vele beleidsterreinen, niet om een eindeloze reeks holle frasen en symbolische bombast.
Concurrentiekracht - en dit is mijn laatste punt - heeft niet alleen te maken met de wijze waarop men initiatieven ontplooit en het aantal doelen dat men zich stelt. Het gaat er eveneens om hoe wetten en regelgeving moeten worden ontworpen en vervaardigd, willen zij beantwoorden aan het beoogde doel. Maar al te vaak hebben wetten en regelgeving van de EU gevolgen die regelrecht indruisen tegen de bredere ambitie van de Unie inzake concurrentiekracht. Tot mijn genoegen heb ik de heer Barón Crespo deze opvatting eerder ook horen verkondigen. Paragraaf 19 van de conclusies van de Raad van Barcelona heeft mijn instemming en ik zie uit naar de nieuwe, institutionele aanpak. Wij hopen dat daardoor gereglementeerde effectbeoordelingen zullen worden ingevoerd voor het werk van alle instellingen van de Europese Unie. Wij zien ernaar uit dit initiatief op de agenda van de Top van Sevilla terug te zien.

Mayol i Raynal (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, de heer Aznar heeft ons een geflatteerd beeld geschetst van de Top van Barcelona. Ik kan mij echter niet in dit beeld vinden. Zowel de vorm als de inhoud van deze Top deden geen recht aan de Catalaanse hoofdstad. Laat ik beginnen met de vorm. De stad is enkele dagen ernstig ontregeld geweest. Er waren overal verkeersbelemmeringen en vanwege de massale aanwezigheid van veiligheidstroepen voelde men zich niet veilig in de stad. Er zijn weinig regio's die Europa zo'n warm hart toedragen als Catalonië. Toch bestond er tijdens de Top weinig respect voor deze regio. Mijnheer de Voorzitter, de Raad was genegen u welkom te heten, maar voor de president van Catalonië was deze eer niet weggelegd. Dat is jammer. Ik denk dat mijn streekgenoten hieruit hun conclusies zullen trekken.
Om erkenning te krijgen zullen wij op democratische wijze de republiek Catalonië moeten oprichten. Pas dan zullen wij zonder moeite een plek binnen de Unie krijgen toebedeeld. De collega's van de heer Aznar hebben zijn kapitalistische hartstocht enigszins moeten temperen vanwege de op handen zijnde verkiezingen. Toch gaat men door met de ontmanteling van overheidsbedrijven, hetgeen betekent - of wij het nu willen of niet - dat de publieke diensten om zeep worden gebracht. De pensioengerechtigde leeftijd wordt met vijf jaar verhoogd. Jonge werklozen ontvangen een uitkering zodat oudere werknemers aan het werk kunnen blijven. Flexibiliteit en mobiliteit zijn de sleutelwoorden van het Europese werkgelegenheidsbeleid geworden. Men rekent erop dat de werkgevers de herstructureringen draaglijk zullen maken, maar de vraag is of dat mogelijk is. De resultaten van dit beleid zijn: onzekerheid voor iedereen, stress, verslechterde intermenselijke relaties, geweld en straks misschien een tragedie in Europa zoals wij die onlangs in Argentinië hebben gezien.
Mijnheer de Voorzitter, als ik kijk naar de sterren in onze vlag zie ik een ander Europa, namelijk een saamhorig, cultureel en solidair Europa van uitwisselingen en talenten. Dat is het Europa dat de honderdduizenden betogers van Barcelona wensen. Dat is het Europa van morgen.

Jové Peres (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ook wij zijn van mening dat de Raad van Barcelona heel belangrijk is geweest. We hebben echter andere ideeën als het gaat om de evaluatie van de gevolgen van die Raad. Dat was ook de gedachte achter de enorme manifestaties, waar op vreedzame wijze gedemonstreerd werd voor een Europa met meer aandacht voor de sociale aspecten.
Het voorzitterschap houdt ons voor dat Barcelona een voortzetting van Lissabon is. Beweerd wordt dat het concurrentievermogen van de Unie vergroot moet worden door liberalisering en hervorming van de sociale zekerheid. Daarmee wordt het Europese sociale model op de helling gezet. Bovendien vergeet men dat in Lissabon geschat werd dat het BBP elk jaar met 3 procent zou moeten groeien om in 2010 volledige werkgelegenheid bereikt te hebben. Voor het jaar 2002 wordt nu echter een groei van 1,3 procent voorspeld, terwijl de werkgelegenheid met niet meer dan 0,2 procent omhoog zal gaan, en dat komt er praktisch gezien op neer dat de werkloosheid in de communautaire ruimte zal toenemen. De verzekering van het voorzitterschap dat de economische situatie zich over de gehele wereld aan het herstellen is van de neergang in 2001 doet daar niets aan af.
Door extra flexibiliteit op de arbeidsmarkt en door loonmatiging zullen zowel de onzekerheid als de inkomensongelijkheid toenemen. En dat zal ertoe leiden dat hele groepen onvoldoende werk hebben en aldus gemarginaliseerd worden. Voorgesteld wordt om de werkloosheidsuitkeringen te verlagen - alsof de werklozen schuld hebben aan de toestand. Verder zijn er voorstellen om de kosten van de arbeid te verlagen, de pensioengerechtigde leeftijd te verhogen en vervroegde pensionering zoveel mogelijk te ontmoedigen. Met zo'n beleid doet men volgens mij afbreuk aan de doelstelling van volledige werkgelegenheid die de Unie beweert na te streven. Daarvoor hebben we namelijk stabiele, kwalitatief goede banen nodig, met garanties voor de rechten van werknemers.
De strikte interpretatie van het Stabiliteitspact leidt ertoe dat we in tijden van overheidstekorten de openbare investeringen niet eens op peil kunnen houden. En dat zou nu juist een redelijke en verstandige manier zijn om ervoor te zorgen dat de Unie weer voldoende investeringen doet: de huidige economische situatie is immers onzeker, de uitbreiding staat voor de deur, en we hebben aangegeven dat we meer willen doen voor onderzoek, ontwikkeling en innovatie. Voor de werkelijke integratie van de Europese economieën heeft de Europese Unie behoefte aan een groei- en werkgelegenheidspact.
Het Spaanse voorzitterschap heeft getracht de liberalisering van de energie- en vervoersmarkt verder door te voeren. Tijdens deze Top heeft men niet zover willen gaan als het Spaanse voorzitterschap gewild had, maar het komt evenzogoed vreemd over dat de Europese Unie bereid is deze weg te bewandelen zonder eerst na te gaan welke problemen door de eerste 'dereguleringsgolf? zijn veroorzaakt. De Raad van Barcelona had eerst moeten kijken naar de toestand waarin de openbare diensten en de diensten van algemeen belang verkeren alvorens nieuwe maatregelen door te voeren.
De idee dat liberalisering automatisch leidt tot betere diensten tegen lagere prijzen wordt als een soort wetenschappelijk dogma gepresenteerd. Er zijn echter meer dan genoeg bewijzen van het tegendeel voorhanden: de elektriciteitsvoorziening in Spanje en de spoorwegen en de gezondheidszorg in Groot-Brittannië.
Wij vinden dat het begrip openbare dienst een plaats moet vinden binnen de Europese constructie, en we moeten een debat in gang zetten over de doelstellingen en eigenschappen van zulke diensten van algemeen belang. In Barcelona is uitsluitend erkend dat we 'de onderliggende principes voor openbare economische diensten van algemeen belang zoals bedoeld in artikel 16 van het Verdrag moeten vastleggen en consolideren in een voorstel voor een kaderrichtlijn?.
Barcelona heeft echter ook een aantal positieve resultaten opgeleverd: een Europees ziekteverzekeringsbewijs, het deblokkeren van GALILEO - onder de voorwaarde dat dit project uitsluitend voor burgerdoeleinden wordt gebruikt -, het standpunt aangaande Gibraltar, de ontwikkelingshulp, en, tot slot, de verklaringen aangaande het Midden-Oosten, ook al gaan die niet ver genoeg.
Op het gebied van buitenlandse betrekkingen is de Raad echter duidelijk tekortgeschoten, en dat is zorgwekkend. De Europese Raad heeft geen aandacht willen besteden aan twee buitengewoon ernstige zaken: de verklaring van de Verenigde Staten dat ze bereid zijn kernwapens in te zetten, en de dreiging van een aanval op Irak. Het is onbegrijpelijk dat de Europese Raad de Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid geen opdracht heeft gegeven om de nodige stappen te nemen en er bij de Verenigde Staten op aan te dringen de spanning in de wereld verminderen. De Verenigde Staten moeten hun strategie wijzigen om het risico van nucleaire incidenten zoveel mogelijk weg te nemen.
Om kort te gaan: de resultaten van de Raad van Barcelona zijn voor onze fractie om de hier vermelde redenen onbevredigend.

Segni (UEN).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb het woord gevraagd in dit debat als vertegenwoordiger van een verafgelegen regio, van een regio in het hart van de Middellandse Zee, Sardinië, maar ik wil spreken over problemen die een veel groter gebied betreffen, namelijk heel Zuid-Italië. Objectief gesproken gaat het zelfs niet eens om een gerechtvaardigd belang van enkele volkeren, ook al hebben juist deze volkeren met de grootste problemen te kampen in het Europa van de Vijftien, maar om het belang van de gehele Gemeenschap.
Het gaat om het vraagstuk van de Middellandse Zee. De komende uitbreiding - een uitstekende zaak overigens waar wij allen voor zijn - zal zowel inhoudelijk als geografisch het zwaartepunt van de Europese Gemeenschap naar het noorden verleggen. Wij willen niet dat dit proces wordt stopgezet, maar we willen wel dat een krachtige impuls wordt gegeven aan het beleid jegens de Middellandse-Zeelanden, aan het beleid voor het Zuiden. Dat vragen wij in naam van de regio's en de volkeren die altijd een grote bijdrage hebben geleverd aan de Europese Unie, die in de Unie geloven, die door willen gaan en enkel vragen om op voet van gelijkheid met alle anderen te mogen deelnemen aan een evenwichtige ontwikkeling. Ik vraag dit vooral omdat - en ik denk daarbij met name aan de Euro-mediterrane conferentie van volgende maand - er een project is dat mijn streek, en ik geloof ook vele andere zuidelijke regio's, na aan het hart ligt, namelijk het project van de gaspijpleiding voor het vervoer van methaangas van Algerije via Sardinië en Corsica naar het Europees continent. Wij hebben dit project al voorgelegd aan commissaris De Palacio, die hier aanwezig is en die ik bij dezen van harte begroet. De Commissie kent dit project. De Italiaanse regering heeft dit goedgekeurd en een eerste financiële bijdrage geleverd. Gelooft u mij, waarde collega's, dit is een zeer belangrijk project in het algemeen Middellandse-Zeebeleid. Dat weet u, mevrouw de commissaris en Spaanse vertegenwoordigers, beter dan wie ook, want u bent met dezelfde problemen geconfronteerd. Europa is niet alleen het Europa van het Noorden, maar ook het Europa van de mediterrane volkeren.

Blokland (EDD).
Mijnheer de Voorzitter, het is opmerkelijk dat voorafgaand aan een Europese Top van regeringsleiders en ministers veel gesproken wordt over wat tijdens de Top moet worden besloten. Dit keer moest het een Top worden om oude doelstellingen nieuw leven in te blazen.
Een van die oude doelstellingen die ik wil noemen is de integratie van milieu in het sociaal-economisch beleid. In de slotverklaring van de Top van Barcelona zien we hoe het evenwicht tussen economisch en sociaal beleid opnieuw wordt onderstreept. Dat is goed, maar er ontbreekt iets: van de integratie van milieu is in de conclusies te weinig terug te vinden. Wel veel concrete economische doelstellingen, maar te weinig aandacht voor de consequenties van de economische groei voor het milieu.
Wel is het verheugend dat er werk wordt gemaakt van de energiebelasting. De energiebelasting kan bijdragen tot een verantwoorde manier van omgaan met energie en het streven naar een vermindering van de uitstoot van broeikasgassen. Het gebruik van economische instrumenten als prikkel tot een efficiënter energiegebruik steun ik van harte. Over dat besluit om een energiebelasting in te voeren zou ik echter aan commissaris Loyola de Palacio willen vragen welke invloed een energieheffing volgens haar zal hebben op de handel in broeikasgasuitstootrechten?
Voorzitter, ik rond af. Op de Top zijn stappen vooruit gezet, er zijn vorderingen geboekt. Het was echter geen Top over politieke hoofdlijnen, terwijl dat wel zo had moeten zijn. Van de regeringsleiders mag worden verwacht dat ze de lijn uitzetten voor de toekomst van Europa. Het bespreken van details, hoe belangrijk ook, hoort niet thuis op de Top. Kortom, er zijn te veel toppen en te weinig hoofdlijnen.

Gorostiaga Atxalandabaso (NI).
Mijnheer de Voorzitter, het door de fungerend voorzitter uitgebrachte verslag van de Europese Raad van Barcelona is tamelijk deprimerend om naar te luisteren. Met zijn formule voor de verwezenlijking van een meer flexibele arbeidsmarkt heeft de heer Aznar op geestdriftige wijze een necrologie van het Europees sociaal model geschreven.
Dat is overigens de reden dat de Spaanse regering in Barcelona een enorme politiemacht op de been heeft gebracht, onder het voorwendsel dat Batisuna gewelddadigheden zou veroorzaken tussen de politie en demonstrerende anti-globalisten. Gelukkig is de heer Aznar niet in zijn opzet geslaagd. Wat wij allen in Barcelona gezien hebben was in feite de tegenstelling tussen het bolwerk van het voorzitterschap en de honderdduizenden gewone mensen die in de straten van Barcelona demonstreerden.
Tot besluit, mijnheer de Voorzitter, wil ik graag mijn deelneming betuigen aan de familie van professor Marco Biagi, die ik persoonlijk gekend heb.

Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, het gaat er in dit debat niet om de positieve aspecten van de Raad van Barcelona te benadrukken of de negatieve aspecten ervan te verhullen. Integendeel, we moeten de resultaten van deze Raad op een evenwichtige en objectieve manier proberen te benaderen.
Volgens mij is in Barcelona een redelijk evenwicht bereikt tussen wat wenselijk was en wat mogelijk was. En dat zal de Europese Unie in staat stellen zich zowel intern als extern te ontwikkelen. Er is een groot aantal beslissingen genomen op belangrijke gebieden, zoals - bijvoorbeeld - op het gebied van de infrastructuur. Iedereen begrijpt dat er geen sprake kan zijn van een verenigd Europa als de infrastructuur niet verbeterd wordt. De integratie van markten is immers niet alleen een politieke of juridische aangelegenheid, maar ook - en vooral - een fysiek proces.
Mijnheer de Voorzitter, er wordt tegenwoordig veel gesproken over het versnellen van de veranderingen binnen Europa, en dus ook over de doelstellingen en de uitdagingen waarmee we tijdens dat proces te maken krijgen. Ik geloof dat we ons een duidelijk idee moeten vormen over wat kan wachten en wat geen uitstel meer verdraagt. We moeten daarbij prioriteiten stellen. Wat niet meer kan wachten is eerst en vooral infrastructuur. Het gaat hier immers om een inert systeem, en dat betekent dat geaccumuleerde achterstanden niet meer weg te werken zijn.
Datzelfde geldt, mijnheer de Voorzitter, voor de sociale dialoog. Als het om ideeën gaat is de politieke kleur eigenlijk onbelangrijk. Als ik het over ideeën heb, heb ik het natuurlijk niet over de uitlatingen van de heer Gorostiaga Atxalandabaso, die in dit Parlement de spreekbuis van de terroristische organisatie ETA is. Hij zou zijn condoleances ook wel eens kunnen overbrengen aan de slachtoffers van degenen wier opvattingen hij hier verkondigt.
Mijnheer de Voorzitter, ik zei zojuist dat politieke kleur niet van belang is als het om ideeën gaat. Het gaat erom of die ideeën juist zijn of niet. En ik geloof, mijnheer de Voorzitter, dat niemand nu beweert dat een systeem tot minder werkloosheid leidt naarmate het flexibeler is. Ik ben van mening dat geen enkele fractie of persoon het monopolie op de sociale aspecten van het beleid heeft. De sociale dimensie van een beleid blijkt uit de werkloosheidcijfers en uit de kwantiteit en de kwaliteit van de diensten die de staat aan onze burgers verleent. Daarom laten we het utopische idee om sociale paradijzen op economische woestenijen te bouwen graag aan andere fracties over.
Alleen welvarende samenlevingen kunnen op een efficiënte wijze zorg dragen voor de sociale behoeften van de bevolking. Daarom kun je zeggen, mijnheer de Voorzitter, dat we het Europese sociale model moeten hervormen om het te kunnen behouden. We moeten de productiviteit en het concurrentievermogen van onze economieën steeds in het oog houden, om zo de aanzet te geven tot deze hervorming. Competitiviteit en protectionisme gaan nu eenmaal niet samen.
De economische geschiedenis toont duidelijk aan dat tariefmuren en protectionisme inefficiënt zijn en alleen maar armoede voortbrengen. De val van de Berlijnse Muur heeft duidelijk gemaakt wat er onder het tapijt geveegd was. Daarom, mijnheer de Voorzitter, juich ik de conclusies van Barcelona toe. We zitten nu op de goede weg en kunnen zo het concurrentievermogen van de Europese economie herstellen, en dat begint bij de lagere school. We moeten weer groeien om de gesel van de werkloosheid te kunnen bestrijden. Daarom ben ik, net als de rest van mijn fractie, erkentelijk voor al hetgeen de Commissie en de fungerend voorzitter van de Europese Unie gedaan hebben.
De Voorzitter.
Mijnheer Gorostiaga Atxalandabaso, ik zie dat u een punt van orde hebt. Indien u een persoonlijke verklaring wilt afleggen, kunt u dat krachtens artikel 122 aan het eind van dit debat doen.

Poos (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, in de verklaring van Barcelona over het Midden-Oosten heeft de Europese Raad een eerste poging gedaan om een einde te maken aan het wollige taalgebruik en om afstand te nemen van het onjuiste beginsel van gelijke afstand dat tot op heden zo kenmerkend was voor de gemeenschappelijke standpunten van de Raad. De resolutie van het Europees Parlement van februari jongstleden en resolutie 1397 van de VN-Veiligheidsraad hebben hiertoe de aanzet gevormd. Tegelijkertijd kunnen wij constateren dat de voorstanders van vrede in Israël weer meer van zich laten horen. Het verheugt mij in dit opzicht dat onze Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid gisteren besloten heeft om de belangrijkste voorvechters van de Vredescoalitie, de heren Yossi Beilin en Abed Rabbo, uit te nodigen. Gezien de spiraal van niet eerder vertoond en meedogenloos geweld van de laatste weken, wordt het inderdaad tijd dat er duidelijkere taal wordt gesproken. Niet alleen de terroristische zelfmoordaanslagen van de Palestijnen moeten immers worden veroordeeld, maar ook Israëlische provocaties, vernielingen en buitengerechtelijke terechtstellingen. Hetzelfde geldt voor het bovenmatige geweld waaraan Israël zich schuldig maakt en voor de maatregelen die de regering-Sharon treft om de Palestijnen te isoleren.
Tijdens een recent bezoek aan Ramallah hebben twee collega's van mijn fractie, de heren Menéndez en Sakellariou, met eigen ogen kunnen aanschouwen in wat voor buitengewoon onzekere omstandigheden de Palestijnen moeten leven. De plotselinge ommezwaai van Europa - zoals ik het noem - houdt niet zozeer verband met het feit dat de Israëlische schendingen van het internationaal recht en met name de vierde Conventie van Genève nu expliciet aan de kaak worden gesteld als wel met het feit dat men niet langer bereid is het beleid van Sharon te accepteren. Sharon houdt zich immers uitsluitend met veiligheidsmaatregelen bezig en iedereen weet waartoe dat heeft geleid.
Ik wil hier een zin citeren die in mijn ogen zeer goed aangeeft hoe we een oplossing voor de huidige situatie kunnen vinden: 'Het is van groot belang dat er rekening wordt gehouden met de politieke, economische en veiligheidsaspecten, aangezien het hier gaat om onlosmakelijk verbonden elementen van een en hetzelfde proces?. In politiek opzicht zou de Europese Unie krachtig moeten benadrukken dat het Israëlische bezettingsleger zich dient terug te trekken achter de internationaal erkende grenzen, namelijk die van 1967. Helaas is het niet de heer Arafat, maar de heer Sharon die een einde kan maken aan deze nachtmerrie. Als de regering van de heer Sharon tegen iedere verwachting in de adviezen van de gehele internationale gemeenschap in de wind blijft slaan en blijft zoeken naar een militaire oplossing voor het conflict, wordt aan één van de basisvoorwaarden van de associatieovereenkomst tussen Israël en de Europese Unie niet voldaan, mijnheer de Voorzitter, en dient de Unie deze overeenkomst op te schorten. De Europese Unie zou verder de heer Sharon de rekening moeten presenteren van de investeringen die door de Europese belastingplichtigen zijn gefinancierd en bewust door het Israëlische leger teniet zijn gedaan.

Caveri (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, het is eigenlijk een vreemde zaak dat wij hier na de topconferenties de documenten van de Raad in stukjes en beetjes hakken en onder de loep leggen. Dat doe ik ook, want ik heb bijzondere belangstelling voor de vervoerssector. Ik zie daar interessante zaken staan: gemeenschappelijk luchtruim, Gibraltar, spoorwegen, GALILEO. Kortom, dat zijn goede en interessante berichten. Toch ben ik ook wat bezorgd als ik hier de passage lees over de Europese vervoersnetwerken, ondanks de positieve inleidende woorden. Hier staat: haast maken, herziening voor december 2002, en een stukje verderop: betere vervoersomstandigheden in de gehele Europese Unie, en terugdringing van de bottlenecks in gebieden zoals de Alpen, de Pyreneeën en de Oostzee. Wel, in het Witboek staat niet 'terugdringing? maar 'wegwerking?, en dat is ongetwijfeld veel beter. Daarom geloof ik dat er nog gewerkt moet worden aan dit plan tot wegwerking van de bottlenecks, waarbij vooral de situatie in de Alpen in de gaten moet worden gehouden.
Ik wil er in dit verband aan herinneren dat in deze verklaringen helaas niet de zaak van de Mont Blanc wordt genoemd. Ik richt mij vooral tot vice-voorzitter De Palacio. Dit wordt toch onderhand een komische zaak: na drie jaar weten wij nog steeds niet wat er gaat gebeuren. Zal de tunnel worden geopend voor TIR-vrachtwagens, ja of nee? Momenteel mogen alleen personenauto's door de tunnel rijden. Ik wil graag dat duidelijkheid wordt geschapen. Ons standpunt als inwoners van de Val d'Aosta is bekend: wij willen een beperking omwille van de veiligheid en de bescherming van het milieu. Voor de rest zijn het enkel mooie praatjes, die echter grote onzekerheid veroorzaken onder het grote publiek en, eerlijk gezegd, ook een zeker wantrouwen jegens de instellingen.

Bouwman (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de minister, ook ik ben in Barcelona geweest, niet om rechtstreeks deel te nemen aan de Top, maar omdat er gelijktijdig daarmee een gemeenschappelijke conferentie van NGO's plaatsvond over duurzame ontwikkeling waaraan werd deelgenomen door NGO's van vakorganisaties, NGO's van milieuorganisaties, het Europees Milieubureau en het sociale platform.
Duurzame ontwikkeling had ook het onderwerp van deze Top moeten zijn. Op de NGO-conferentie heerste grote teleurstelling over het feit - dat is daarstraks ook al door de heer Blokland naar voren gebracht - dat er eigenlijk op het gebied van integratie van het economisch, het sociaal en vooral ook het milieubeleid heel weinig voortgang is bereikt. Er zijn op de Top van Laken wel een aantal structurele indicatoren op milieugebied genoemd, maar van integratie is duidelijk geen sprake. Wanneer er gesproken wordt over een groei van 3% of iets dergelijks, dan betekent dat nog niet dat we het hebben over duurzame groei op lange termijn. Dat is een van de problemen waar we mee zitten.
Verder hebben de sociale NGO's en de vakorganisaties zeer nadrukkelijk aangegeven dat ze natuurlijk absoluut voorstander zijn van volledige werkgelegenheid zijn, maar dat ze allerlei voorwaarden missen waaraan moet worden voldaan om dat doel te kunnen bereiken en dat het niet gemakkelijk is om bijvoorbeeld mobiliteit of flexibiliteit van die arbeidsmarkt te bereiken, wanneer een aantal voorwaarden die daarvoor noodzakelijk zijn niet op de lijst staan.
In de notulen van de verklaring van de Raad staat ergens dat het gaat om flexibiliteit en sociale zekerheid. Maar op dit moment stuit bijvoorbeeld de uitzendrichtlijn, die zou kunnen leiden tot meer flexibiliteit en zekerheid, op veel weerstand. Tegen die richtlijn wordt op alle mogelijke manieren obstructie gepleegd.
Zo zijn er nog een aantal gebieden te noemen. De sociale platforms brachten elementen ter sprake in verband met de liberalisering en de gevolgen daarvan voor de dienstverlening. Wij hebben hier onlangs een debat gevoerd over de liberalisering van de diensten van algemeen belang. De evaluatie van die liberalisering was zeer matig. De vakorganisaties en de sociale NGO's maken zich dus zorgen over de effecten van verdere liberalisering van de energiemarkten waar slechts een kleine energieheffing tegenoverstaat als pluspuntje voor het milieu. Zij missen duidelijkheid over zaken als de toekomst van gezondheidszorg en onderwijs en over de gevolgen voor onze algemene dienstverlening. Die zorgen leg ik hier nog maar even op tafel.
Die zorgen werden verwoord door de honderdduizend mensen die aan de demonstratie deelnamen en later door de twee- of driehonderdduizend mensen die de anti-globalisten weerspreken. Wij zullen moeten proberen het niet bij woorden te laten, maar te zorgen voor feiten, voor concrete richtlijnen, voor antwoorden op de vragen die gesteld zijn. En daar heb ik mijn zorgen over.

Abitbol (EDD).
Mijnheer de Voorzitter, ieder kwartaal opnieuw klopt Europa zichzelf tijdens de topbijeenkomst op de borst, terwijl het aantal betogers in de straten - eerst in Göteborg, vervolgens in Nice, en nu in Barcolona - blijft toenemen en de Europese burgers overduidelijk meer de kant kiezen van de betogers dan die van hun leiders, die iedere top opnieuw beter moeten worden beschermd tegen de oorlog die zich buiten afspeelt. Het protest tegen het ultraliberale globaliseringsproces vindt nu met name in Europa plaats. Iedereen weet namelijk heel goed dat de Europese Unie - of beter gezegd de Europese instellingen - haar volkeren een regel door de strot probeert te duwen die zo oud is als de wereld zelf, namelijk dat voor geld alles kan worden gekocht. Deze regel heeft zich ook weer tijdens de laatste WTO-bijeenkomst in Doha doen gelden. Geen enkele Europeaan gelooft nog in uw uitgeputte, oude, vermoeide Europa. Deze bewoordingen gebruikte de Franse premier ook toen hij sprak over zijn concurrent. De volkeren zijn niet op hun achterhoofd gevallen en proberen via de stembus hun identiteit te hervinden. Ze doen dit door rechts te stemmen. Europa moet gezien worden als een oud internationalistisch idee. Dit idee wordt nu met de term globalisering aangeduid. Dit Parlement onderschat mijns inziens net als de overige Europese instellingen het gebrek aan vertrouwen in Europa. Ik wil graag nog een punt benadrukken alvorens ik mijn betoog afrond. De laatste Eurobarometer heeft aangegeven dat het verdwijnen van de Europese Unie 50 procent van de Europeanen onverschillig zou laten, dat 28 procent daarover verheugd zou zijn en dat 21 procent teleurgesteld zou zijn. Deze resultaten zijn mijns inziens onvoldoende in de publiciteit gebracht. Ieder kwartaal tonen de politici zich echter weer zeer tevreden over alles wat er zich afspeelt. Ik begin mij echter af te vragen of deze topontmoetingen nog wel zinvol zijn.

Berthu (NI).
Mijnheer de Voorzitter, tijdens de Raad van Barcelona hebben de lidstaten opnieuw aangegeven dat ze tussen nu en 2004 een nagenoeg volledig begrotingsevenwicht of zelfs een begrotingsoverschot willen hebben. Het lijkt mij duidelijk welke druk deze dwingende doelstelling legt op de landen waarin momenteel de verkiezingscampagnes in volle gang zijn. Om die reden moeten wij de nodige waakzaamheid in acht nemen ten aanzien van het voorstel van de Franse premier, die in Barcelona heeft gesuggereerd om in de eurozone voortaan uit te gaan van een gezamenlijk begrotingssaldo, als noodzakelijke aanvulling op het communautaire monetair beleid.
Het idee van één Europees begrotingssaldo vloeit voort uit de logica van het nieuwe, geïntegreerde monetaire stelsel. Tegelijkertijd zal het niemand ontgaan wat het doel van deze manoeuvre is. De tekorten van de lakse staten moeten worden opgevangen door de overschotten van de plichtsgetrouwe staten. Hier wordt duidelijk wat de negatieve gevolgen van de euro zijn. Men ontneemt de nationale bestuurders hun verantwoordelijkheid. Deze verantwoordelijkheid was overigens al ingeperkt doordat de onderlinge wisselkoersen in de Unie zijn verdwenen. De disciplinerende invloed van de markten op het nationale bestuur verdwijnt langzaam maar zeker, om plaats te maken voor een centrale bestuurlijke autoriteit die de lidstaten precies zal zeggen hoe ze moeten handelen.
Tijdens de Raad van Barcelona is dus besloten de bestaande mechanismen voor de coördinatie van het begrotingsbeleid te versterken. De Commissie is verzocht na afloop van de Franse en Duitse verkiezingen daartoe strekkende voorstellen te presenteren. Mijnheer de Voorzitter, de gevolgen van de euro worden steeds beter merkbaar.

Evans, Jonathan (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, hoezeer we het ook proberen te verbloemen, het resultaat van de Top van Barcelona was een grote teleurstelling. Het proces van Lissabon, dat twee jaar geleden met zoveel hoopvolle verwachtingen van start ging, is afgelopen voorjaar in Stockholm vastgelopen. De Europese regeringsleiders hebben vorige week net voldoende bereikt om de economische hervorming op gang te houden, maar veel te weinig om die hervorming door te voeren op de voor Europa zo dringend noodzakelijke besluitvaardige wijze.
Het verbaasde mij niet dat Tony Blair werd aangevallen door zijn partijgenoot Stephen Hughes, die vanmiddag de heer Blairs benadering van deze topconferentie omschreef als neoliberalistisch. Wij weten dat de heer Blair geen invloed heeft op de sociaal-democratische instincten en het stemgedrag van zijn partijgenoten in dit Parlement, maar lang geleden heeft Tony Blair gezegd dat het erop of eronder zou zijn bij de Top van Barcelona. Na de conferentie had hij het nog slechts over kleine, goed doordachte stappen.
De heer Aznar heeft het proces van Lissabon onomkeerbaar genoemd, maar dat is niet waar het eigenlijk om gaat. Ook al gaat Europa niet achteruit, als er geen daadwerkelijke vooruitgang wordt geboekt kost dat Europa banen, welvaart en succes. Naarmate de Topconferentie naderde werden de doelstellingen van het voorzitterschap bescheidener en vager. In plaats van volledige liberalisering van de energiemarkt, waartegen Frankrijk zich vorig jaar verzette in weerwil van zijn verplichtingen uit hoofde van het Verdrag, wordt nu gesproken over 'gedeeltelijke? liberalisering, op een onbepaald tijdstip in de toekomst. In plaats van onmiddellijke actie ten behoeve van de interne markt zien wij een eindeloze reeks streefdata die zich uitstrekken over de komende jaren. Helaas is het communiqué dat afgelopen weekend werd uitgegeven in feite slechts een verlanglijst van streefdata. Het is geen reeks bindende overeenkomsten, ondanks alle inspanningen van de Spaanse regering en de Spaanse premier, die ik daarvoor overigens lof toezwaai.
Er liggen nog zware onderhandelingen in het verschiet over, bijvoorbeeld, de exacte voorwaarden voor de liberalisering van de energiemarkten voor niet-huishoudelijke verbruikers, de richtlijn inzake financiële dienstverlening en het gemeenschappelijk Europees luchtruim. De Top van Barcelona heeft in al deze kwesties slechts tot intentieverklaringen geleid en niet tot harde afspraken. Tegelijkertijd wijst Barcelona Europa op andere manieren de verkeerde weg. In het communiqué wordt terloops uitgegaan van grotere overheidsuitgaven voor een scala aan prioriteiten, terwijl in werkelijkheid lagere belastingen en kleinere overheden juist de sleutel vormen tot het toekomstig economisch welslagen van Europa.
Er wordt een Europees sociaal model bevestigd dat dringend aan hervorming toe is. Men heeft het over grotere harmonisatie van de energiebelastingen als beloning voor de slechts beperkte en onzekere liberalisering van de energiemarkt waarmee Frankrijk heeft ingestemd. Het Franse verzet tegen de openstelling van de energiemarkten en de bemoeizuchtige toon die uit delen van het communiqué opklinkt onderstrepen eens te meer dat het tijd wordt dat sociaal-democratische regeringen in heel Europa het veld ruimen.
Het is bemoedigend dat premier Aznar en premier Berlusconi de liberalisering zo vol vertrouwen steunen, maar de Europese Unie zal daar in praktijk weinig mee kunnen, tenzij de heer Hughes en zijn vrienden ter linkerzijde de verkiezingen verliezen die dit jaar in veel lidstaten worden gehouden. De terugkeer van een centrumrechtse regering in Portugal en eerder in Italië, Oostenrijk en Denemarken is hoopgevend. De hoopvolle verwachtingen voor de economische toekomst van Europa zullen de bodem worden ingeslagen als daadwerkelijke verandering uitblijft.
Ik wil afsluiten met een treffend citaat uit The Financial Times: 'De belofte dat de Europese Unie de meest concurrerende economie ter wereld zou worden klonk twee jaar geleden in Lissabon al zeer ambitieus. Als er niet snel praktische vorderingen worden gemaakt, zal het spoedig een belachelijke belofte lijken.?

De Rossa (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mijn tevredenheid uitspreken over de verklaring van Barcelona over het Midden-Oosten. Ik vertrouw erop dat de voornemens en ideeën die daar zijn uitgesproken een vervolg zullen krijgen in de vorm van intensieve diplomatieke activiteiten van de Europese Unie.
Ik zou mijn collega, de heer Jonathan Evans, eraan willen herinneren dat in Lissabon is besloten Europa te ontwikkelen tot de meest concurrerende economie ter wereld die gebaseerd is op sociale inclusie, sociale cohesie en geografische samenhang. Wij weten allemaal dat de markt niet vanzelf zal leiden tot sociale gerechtigheid voor de burgers in Europa. Die is daar simpelweg niet toe in staat en zal dat dus ook nooit doen. Dat weten wij, ook al roepen de Tories in het Verenigd Koninkrijk nog zo hard het tegendeel, ook nadat zij twee verkiezingen op rij hebben verloren, verkiezingen waarin zij speciaal hadden ingezet op hun benadering van de economie en de burgers van het Verenigd Koninkrijk.
Mijn reactie op Barcelona is er een van opluchting, omdat de hype van de liberalisering en de privatisering inderdaad slechts een hype is gebleken. Die opluchting geldt ook het feit dat het zwaartepunt van de politieke macht in de Raad nog altijd ligt bij centrumlinks en bij het gezonde verstand, dat zegt dat de burgers in Europa niet alleen een marktgericht, maar ook een sociaal Europa willen en dat het evenwicht tussen sociaal beleid en economisch beleid en tussen werkgelegenheidsbeleid en duurzaamheid in stand moet blijven. Ik ben blij dat de Raad in Barcelona die werkelijkheid heeft ingezien.
Eén aspect juich ik in het bijzonder toe, namelijk de toegezegde kaderrichtlijn voor de diensten van algemeen belang. Dit is voor een Europa van de burgers van essentieel belang. Wij weten dat de burgers in Europa kwalitatief hoogwaardige overheidsdiensten willen, die worden geleverd tegen een betaalbare prijs en overal op dezelfde manier. De bedrijven die deze universele diensten leveren, zijn er samen met de lidstaten voor verantwoordelijk dat die diensten ook inderdaad worden geleverd en dat de werknemers van deze bedrijven rechtszekerheid genieten.
De Commissie, de Raad en het Parlement weten wat er in een dergelijke kaderrichtlijn moet komen te staan. Waarom zouden wij het dan tot december uitstellen? Naar mijn mening moet dit document in Sevilla worden gepresenteerd.
Mijn laatste punt betreft de oproep aan de Commissie om te zorgen voor een algehele uitzonderingsregel voor de diensten van algemeen belang voor het geval het Hof van Justitie de steun voor diensten van algemeen belang in strijd acht met het mededingingsrecht. Waarom komen wij niet zelf nu meteen met een dergelijke verordening, in plaats van te wachten tot we daartoe worden gedwongen? Wij moeten dat nu doen, nu wij er de tijd en de rust voor hebben. Daarmee garanderen wij mijns inziens de diensten die wij in Europa nodig hebben.

Gasòliba i Böhm (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de vice-voorzitter van de Commissie, dames en heren, in de eerste plaats wil ik mij aansluiten bij de manifestatie van medeleven van dit Parlement met betrekking tot de moord op professor Biagi. Ik sluit me ook aan bij de onvoorwaardelijke veroordeling van het terrorisme.
Met betrekking tot de resultaten van de Europese Raad van Barcelona wil ik tot uitdrukking brengen dat ik ze, net als de liberale fractie, positief vind. Toegegeven, de resultaten blijven achter bij de verwachtingen die het voorzitterschap had gewekt, maar er zijn toch voldoende successen behaald om te kunnen spreken van concrete vooruitgang. Er zijn nu duidelijke beloften gedaan om de doelstellingen van Lissabon te verwezenlijken en zowel de voorzitter van de Raad als de voorzitter van de Commissie hebben de details van dat proces reeds toegelicht.
Ik heb deze zaken vanochtend in de Economische en Monetaire Commissie doorgenomen met professor Issing van het Uitvoerend Comité van de Europese Centrale Bank, en daarbij bleek dat we beiden blij waren met de geboekte vooruitgang. We waren het er echter ook over eens dat die vooruitgang ontoereikend was, en niet voldeed om de in Lissabon gedane belofte waar te maken. Er moeten immers structurele hervormingen worden doorgevoerd, en er bestaat geen garantie dat we daarmee al deze doelstellingen ook daadwerkelijk kunnen verwezenlijken. We hebben ons namelijk ten doel gesteld een duurzame, op groei gebaseerde economie te creëren, die met de rest van de wereld kan concurreren en tegelijkertijd economische en sociale samenhang garandeert. Professor Issing en ik betwijfelden verder of de geboekte vooruitgang wel voldoende zou zijn om de nu geregistreerde groei te consolideren. Die groei moet uiteraard weerspiegeld worden in het vertrouwen dat de hier genoemde hervormingen ook werkelijk gerealiseerd zullen worden.
Mijn spreektijd is om, mijnheer de Voorzitter, maar ik wil er toch graag op wijzen dat in Barcelona ook duidelijk is gemaakt dat zich een verwijdering voordoet tussen de publieke opinie en de Europese Unie, of liever: tussen de publieke opinie en het - verdraaide - beeld dat men van de Unie heeft. Nu is toch wel duidelijk gemaakt dat dit het geval is.
Om daar iets aan te doen zullen wij ons een inspanning moeten getroosten. In Sevilla zal een voorstel moeten worden gedaan voor de heroriëntering van het werk van de Raad. Die heroriëntering kan volgens mij alleen succes hebben als autonome regio's met volledige wetgevende bevoegdheid bij het werk van de Raad betrokken worden. Zij staan immers dichter bij de burger.

Ortuondo Larrea (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil me allereerst aansluiten bij de afwijzing van het terrorisme en de aanslag op de heer Biagi veroordelen. Mijn medeleven gaat uit naar zijn familie en vrienden.
De Europese Raad heeft de Verklaring van Barcelona over het Midden-Oosten aangenomen, om zo aan te zetten tot een oplossing van het Palestijns-Israëlische conflict, en wel door de dialoog. Een vergelijkbare oplossing staan de heer Aznar en zijn regering niet voor als het gaat om het historische politieke conflict met het Baskische volk. Zij gedragen zich met betrekking tot dat conflict als de hond in de groentetuin: die eet zelf geen groente, en staat ook niet toe dat anderen dat wel doen.
De heer Aznar weigert een democratische dialoog te onderhouden over deze kwestie, en probeert tegelijkertijd pacifistische organisaties als El Karri zoveel mogelijk in de weg te zitten. Hij heeft het gewicht van de Spaanse diplomatie ingezet om te verhinderen dat het Congres en de Senaat van de Amerikaanse staat Idaho een debat zouden voeren over de Baskische kwestie.
De leden van het Congres en de Senaat hebben zich echter niet laten intimideren en ze hebben resoluties aangenomen waarin het terrorisme veroordeeld wordt en het recht op zelfbeschikking van het Baskische volk erkend wordt. Ze willen met hun resoluties de aanzet geven tot een democratische dialoog om zo een vreedzame oplossing te vinden voor de situatie in Baskenland. Het gaat hier om een probleem tussen Spanje en Frankrijk, en het valt dus niet onder het buitenlands beleid, maar onder de interne zaken van de Europese Unie. Wij moeten dat probleem dus oplossen en daarbij het terrorisme bestrijden.
Ik betreur het dat de heer Aznar dit Parlement reeds verlaten heeft - wie weet omdat hij niet naar de interventies van de nationalisten wil luisteren. Ik hoop dat de heer Salafranca Sánchez-Neyra me niet zal uitmaken voor spreekbuis van welke terroristische organisatie dan ook, eenvoudig en alleen omdat ik zeg wat ik te zeggen heb.

Raschhofer (NI).
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, in Lissabon zijn ambitieuze doelstellingen geformuleerd. De EU moet in 2010 de meest concurrerende en dynamische kenniseconomie van de wereld zijn. Geweldig, zulke grote ambities. De resultaten van Barcelona zijn echter niet zo geweldig. Tot de lang verwachte volledige openstelling van de energiemarkt is het niet gekomen. Dat is niet bepaald bevredigend, omdat een goed functionerende interne markt de sleutel is tot groei en werkgelegenheid. Het dagblad Neue Züricher Zeitung vatte het resultaat van Barcelona treffend samen in één zin: 'Europa tussen kunnen en willen?. Ik ben het eens met de kritiek van de heer Solana op deze vorm van conferentiediplomatie. Er worden bergen papier geproduceerd, er worden besloten en minder besloten gesprekken gevoerd, en daaruit blijkt dat de wil bij iedereen aanwezig is om er in het gemeenschappelijk belang voor te zorgen dat de Unie een belangrijke rol gaat spelen in de wereld in economisch opzicht, en in toenemende mate ook in politiek opzicht.
De vertraging in de liberalisering van de energiemarkten geeft aan dat Europa nog ver verwijderd is van het kunnen. Mijns inziens is dat op een zo belangrijk gebied als de interne markt uiterst schadelijk voor het economisch beleid en - zoals de heer Evans het geformuleerd heeft - in politiek opzicht belachelijk!

Tajani (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, het zou in feite egoïstisch zijn de oren te sluiten voor de verzoeken uit Barcelona om modernisering. Dat zou iemand doen die alleen maar aan zichzelf denkt en niet streeft naar een betere toekomst voor zijn kinderen. Echte solidariteit is er pas als men een andere, billijkere samenleving probeert op te bouwen. Met deze woorden sloot Marco Biagi gisteren een redevoering ter gelegenheid van de Top van Barcelona af. Dit Parlement kan het alleen maar eens zijn met de woorden van deze gisteren in Bologna vermoorde econoom en raadgever van de Italiaanse regering. Instemming betuigen met zijn gedachten is de beste manier om hem hier in Brussel te gedenken. De Europese Raad heeft het mogelijk gemaakt vorderingen te boeken in de strijd tegen de werkloosheid. Dit zijn nieuwe signalen in de richting van meer flexibiliteit van de arbeidsmarkt. Als aan deze oproep gevolg wordt gegeven kunnen de jongeren het gevoel van maatschappelijk onbehagen van zich afschudden. Het besluit om het ondernemerschap en het mededingingsvermogen te bevorderen via het verwachte, algemene economisch herstel geeft ons goede hoop voor de toekomst. Een goede zaak is eveneens dat besloten is de aardgas- en elektriciteitssector te liberaliseren. Daarvoor moet echter nog wel heel wat weerstand van de kant van verschillende overheden in de Unie worden overwonnen. Wij zijn voldaan over het opstarten van het GALILEO-programma en over het besluit inzake de bevordering van de vrede in het Midden-Oosten.
De Raad van Barcelona heeft onder leiding van de Spaanse regering talrijke besluiten genomen. Wij vinden die positief, evenals de resultaten van de werkzaamheden, ofschoon er nog een schaduw ligt over drie zaken. Ten eerste het vervoer: men moet alle hinderpalen voor het vrij verkeer, de mededinging en de werking van de interne markt wegwerken. Wij willen niet dat Italië in de toekomst de dupe wordt van verkeerde besluiten. Men had ten tweede meer kunnen doen voor de Middellandse Zee. Wij zullen in de toekomst onze gedachten niet zozeer moeten laten gaan over een Euro-mediterraan fonds als wel over een echte Euro-mediterrane bank. Derde punt: de Balkan. Ook wat deze kwestie betreft moet het een en ander worden ondernomen, om het stabilisatie- en associatieproces te versterken. Wij zijn ervan overtuigd dat deze vraagstukken tijdens het verdere verloop van het Spaanse voorzitterschap nog aan bod zullen komen en op positieve wijze zullen worden opgelost. Wij zijn er eveneens van overtuigd dat het probleem van de terreurbestrijding op vastberaden wijze zal worden aangepakt. Dit is immers een van de prioriteiten die voorzitter Aznar heeft aangegeven bij de presentatie van het programma van het Spaanse voorzitterschap. Deze strijd mag geen aanleiding zijn tot onderscheid tussen de politieke krachten in dit Parlement, die zich mijns inziens alle inzetten voor de verdediging van de democratie en willen voorkomen dat het terrorisme nieuwe aanhangers vindt.

Andersson (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik ben een grote voorstander van de Lissabonstrategie, omdat zij bestaat uit verschillende beleidsterreinen die gecoördineerd moeten worden.
Voor de Top van Barcelona waren er met name twee punten die mij grote zorgen baarden. Het ene punt betrof het evenwicht in de strategie. Ik was bang dat dit verstoord zou raken en dat alleen de deregulering aan de orde zou komen. Het andere punt had betrekking op de vraag in hoeverre de strategie voor duurzame ontwikkeling voldoende aan bod zou komen in het document.
Wat het eerste punt betreft ben ik blij dat mijn vrees niet bewaarheid is. Naar mijn mening is het proces goed in balans. De tekst bevat zowel voorstellen voor de deregulering van de elektriciteits- en gasmarkt en de financiële markten als voorstellen voor het verbeteren van de kinderopvang, het verhogen van de werkgelegenheid en andere sociale aspecten. Dit betekent een versterking van het sociaal model.
De voorstellen voor duurzame ontwikkeling zijn mijns inziens echter wat mager. Mijn vrees was gegrond. Het enige echt duidelijke voorstel is de oproep aan alle landen het Kyotoprotocol te ondertekenen.
Hoewel dit laatste erg belangrijk is, is de rest van het document veel te mager; er wordt enkel een aantal kwesties aangestipt. De ecologische aspecten worden in de toekomst duidelijk terzijde geschoven.
Een ander facet van de duurzame ontwikkeling is de relatie tussen de rijke landen en de ontwikkelingslanden. Het doel dat is vastgesteld voor ontwikkelingshulp ligt ver onder het streven van de Verenigde Naties. Er wordt naar gestreefd de helft van de 0,7 procent te bereiken die de Verenigde Naties hebben vastgesteld, en dat is een veel te laag streefcijfer. Van de strijd tegen de armoede is weinig over in vergelijking met het voorstel van de Commissie.
Ik heb mijn hoop gevestigd op het proces van Lissabon. Daarnaast hoop ik dat het evenwicht in de toekomst behouden blijft. Ik hoop bovendien dat kwesties inzake duurzame ontwikkeling en de ecologische dimensie tijdens de komende voorjaarsvergaderingen op een duidelijkere manier worden geïntegreerd in het proces. Dat is een absolute voorwaarde voor de instandhouding van dat proces.

Borghezio (NI).
Mijnheer de Voorzitter, de terroristen van de Rode Brigades hebben met de moord op een man als professor Marco Biagi een moedige intellectueel en raadgever van de Italiaanse minister van Arbeid, Maroni, de mond willen snoeren. Zij hebben hem niet vergeven dat hij instemming heeft betuigd met de tijdens de recente Europese Raad verkondigde beginselen en dat hij zijn enorme deskundigheid in dienst heeft gesteld van de regering van zijn land om een herzieningproces van artikel 18, en meer in het algemeen van de Italiaanse arbeidswetgeving, op gang te brengen. De Italiaanse wetgeving is een van de meest ouderwetse in Europa en is op talrijke punten een hinderpaal voor de modernisering van de arbeidsmarkt. Wij moeten hieruit een les leren en ons ervan bewust worden dat - zoals herhaaldelijk door deze martelaar van het werk is verkondigd - slechts met daadwerkelijke beleidsmaatregelen voor hervorming van de arbeidswetgeving ruimte kan ontstaan voor meer werkgelegenheid en dus voor een betere toekomst voor onze kinderen, in Italië en Europa.
De Raad van Barcelona heeft echter geen oplossing geboden voor het grote vraagstuk van de toekomstige economische en sociale oriëntatie van Europa. Dat vraagstuk is nog open. Volgens ons zullen wij pas een evenwicht kunnen bewerkstelligen tussen arbeidsmodernisering, productieontwikkeling en sociale garanties als wij Europa opbouwen vanaf de grond, vanuit de regio's en daarbij rekening houden met eenieders specificiteit en met de verschillende, in de loop van de decennia ontstane ontwikkelingsmodellen.

Karas (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb niets dan lof voor de wijze waarop de Top is voorbereid door het Spaanse voorzitterschap van de Raad en het team van de minister-president en voorzitter van de Raad, de heer Aznar. Met betrekking tot de beoordeling van de resultaten wil ik daar verder gaan waar onze fractievoorzitter is opgehouden. Hij sprak van een dubbele moraal die er op na gehouden wordt bij de beoordeling van de resultaten. Kunnen wij de realiteit werkelijk alleen maar beschrijven met woorden als 'toejuichen?, 'verzoeken?, 'bekrachtigen? en 'verwachten?? Zou de Raad niet geloofwaardiger overkomen als hij ook kritiek zou leveren op bepaalde handelwijzen en die zou betreuren, als hij daarvoor duidelijk zou uitkomen, zoals de voorzitter van de Raad vandaag heeft gedaan? De landen die zorgen voor hindernissen, vertragingen en beperkingen moeten bij de naam genoemd worden. Wij moeten ons niet steeds beperken tot de kleinste gemene deler en ons daardoor van de zaken afwenden die werkelijk belangrijk zijn voor Europa.
Wie is de Raad eigenlijk? De huichelachtige, misleidende termen waarin bepaalde verklaringen worden opgesteld wekken de indruk dat de deelnemers aan dit soort topbijeenkomsten niets te maken hebben met de Europese Raad en de ministers, terwijl die wel voor hun handelingen verantwoordelijk zijn.
Jazeker, de kleine en middelgrote ondernemingen moeten meer ondersteund worden. Daarom ben ik blij met paragraaf 15, die gebaseerd is op de besluiten van het Europees Parlement ter versterking van de kleine en middelgrote ondernemingen. Ik zou daarom graag willen dat iedere Raad zich met de onderhandelingen van het Baselcomité bezighoudt, zodat de zes lidstaten met de negen andere op dit punt een eenheid vormen. Jazeker, de richtlijnen die zijn vastgesteld moeten sneller worden omgezet. Daarom moeten de termijnen voor de omzetting worden gereduceerd. Wij eisen meer Europa wanneer het gaat om de verwezenlijking van de doelstellingen van Lissabon en daarmee om de rol van Europa op de wereldmarkt. En jazeker, wij hebben een actieplan nodig voor de financiële diensten en de stabiliteit. Derhalve verzoek ik de Raad na twee jaar eindelijk een gemeenschappelijk standpunt inzake de pensioenhervorming vast te stellen en de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën te bekritiseren, omdat hij de Commissie omzeild heeft.
En jazeker, ten slotte, wij hebben meer transparantie nodig. Daarom willen wij dat de zittingen van de Raad openbaar worden. Alle hindernissen moeten uit de weg geruimd worden. Daarom vinden wij het een slechte zaak dat verkiezingscampagnes, zoals in Frankrijk en Duitsland, en monopolies, zoals van EDF, de verwezenlijking van de Europese doelstelling inzake de liberalisering van de energiemarkten en de uitvoering van het besluit van het Parlement in de weg gestaan hebben.

Obiols i Germà (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb gehoord dat er enige consternatie is ontstaan vanwege de opmerkingen die de heer Aznar sotto voce - maar met de microfoon nog aan - gemaakt zou hebben met betrekking tot deze zitting. Of dat zo is - ik zal het niet ontkennen, zeker niet nu, aan het einde van de middag. Maar goed, ik ben de Voorzitter van de Raad niet. Ik wil hem wel mijn verzoek overbrengen om bij zijn commentaar voortaan wat meer - hoe zal ik het zeggen - respect en terughoudendheid te betrachten.
Voor en na de Europese Raad van Barcelona zijn we getuige geweest van situatie die we paradoxaal zouden kunnen noemen, en die lijkt nu deel te zijn gaan uitmaken van een vast patroon. De verantwoordelijke politici - vooral degenen die het nauwst bij de Europese Raad betrokken zijn - spreken vooraf van grote verwachtingen en achteraf van een triomf. Soms hebben ze het van tevoren al over een triomf. De meeste waarnemers en de media hebben het echter vooral over het verschil tussen de verwachtingen en de resultaten die men beweert bereikt te hebben. Ze staan veeleer sceptisch tegenover die resultaten, als ze zich al niet ronduit pessimistisch tonen.
De Europese Raad van Barcelona is in een Brussels dagblad een 'fletse Top en een schitterende demonstratie? genoemd. De nieuwigheid van Barcelona school inderdaad in het feit dat daar een nieuwe en actieve Europese sociale beweging van zich heeft laten horen. Het ging hier om honderdduizenden mensen, mijnheer de Voorzitter, en dat zijn de actieve vertegenwoordigers van een nieuwe Europese burgermaatschappij. Zij hebben op een vreedzame, beschaafde en constructieve wijze gedemonstreerd, en daarbij gevraagd om meer Europa. Dat moet een socialer Europa zijn, en vooral: een Europa dat zich in deze wereld - waar de globalisering steeds sneller om zich heen grijpt - actiever opstelt en daarbij meer solidariteit toont.
Deze demonstraties hebben aangetoond dat de Europese constructie en de rol die dat Europa in een rechtvaardiger wereld moet gaan spelen zaken zijn die de burgers na aan het hart liggen. Voor en na deze manifestaties kregen we - en ik keer hier het klassieke gezegde om - geen excusatio non petita te horen, maar een accusatio non petita, waarachter natuurlijk een excusatio manifesta schuilging. Het was net alsof men door deze aantijgingen, waarin de protesterende burgers van van alles en nog wat werden beschuldigd, het werkelijke probleem probeerde te verhullen, te weten: gebrek aan verbondenheid, gelijkgestemdheid en sympathie. We zien hier dus een zorgwekkende verwijdering tussen de burgers en de intergouvernementele wijze waarop Europese zaken worden behandeld.
Laat ons hopen dat dit belangrijke moment voor de Europese democratie, de Conventie, gebruikt gaat worden om een brug te slaan tussen de democratische instellingen en de burgermaatschappij, die op zulk een markante wijze present was tijdens de vergaderingen van de Europese Raad.

Bastos (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, de Raad van Barcelona heeft bij een aantal mensen reeds op voorhand bezorgdheid en twijfels opgeroepen, aangezien ze vreesden dat er met betrekking tot de strategie van Lissabon een stap terug zou worden gedaan. We zijn ons ervan bewust dat de in Lissabon vastgelegde doelstellingen erg ambitieus zijn, en dat de huidige economische omstandigheden niet meewerken, maar we twijfelden er niet aan dat de lidstaten en het Spaanse voorzitterschap - dat ik bij deze hartelijk gelukwens - zich werkelijk zouden inzetten om hun beloften op sociaal vlak na te komen.
Het is dus een goede zaak dat er nu een aanzet wordt gegeven tot het formuleren van een actief beleid dat gericht is op volledige werkgelegenheid. De hervorming van de arbeidsmarkt is een absolute voorwaarde voor het scheppen van werk. Van bijzonder belang is dat er binnen de Europese Unie nu op aangedrongen wordt het beleid voor het verscherpen van de mededinging en het verbeteren van de kwaliteit van de banen voort te zetten. Werknemers moeten mobieler worden, zowel in professionele als in geografische zin. Dat betekent dat er meer aandacht moet worden geschonken aan de scholing van werknemers. Hun kennisniveau moet aansluiten bij de kennismaatschappij. Bovendien wordt nu erkend dat de vergrijzing van de bevolking om een nieuwe en creatieve aanpak vraagt. Het voorstel om wetgeving te scheppen voor deeltijdpensionering is heel positief. Op die wijze kunnen ouderen op de arbeidsmarkt actief blijven, en wel op vrijwillige basis. Dat wil overigens niet zeggen dat het pensioensysteem niet dringend hervormd hoeft te worden.
Vrouwen behoren tot de groepen die het zwaarst lijden onder de werkloosheid. We moeten de deelname van vrouwen aan het arbeidsproces stimuleren. Er moeten dan wel maatregelen worden getroffen om werk en gezin verenigbaar te maken - anders blijft het een utopie. Er moet dan ook zowel op communautair niveau als op intergouvernementeel, regionaal en lokaal niveau een inspanning worden geleverd om een infrastructuur voor kinderopvang en ouderenhulp op te zetten. Voor dat doel kunnen in de eerste plaats middelen uit het Europees Sociaal Fonds worden ingezet. Daarnaast kunnen op sociaal en fiscaal vlak maatregelen worden ontwikkeld.
Voor ons is het overduidelijk dat de sociale en economische aspecten op elkaar moeten worden afgestemd. Er moet meer inkomen beschikbaar komen, en dat inkomen moet billijker verdeeld worden. Alleen zo kunnen we onze doelstellingen - sociale gerechtigheid en insluiting - verwezenlijken.

Van Brempt (PSE).
Voorzitter, deze Top werd aangekondigd als de Top van de liberalisering en is die van het langer werken geworden. Op zich ben ik niet tegen langer werken en ik denk dat dit thema een debat waard is. De vraag is echter wel of Europa zich populair zal maken door enkel dat soort uitspraken steeds naar voren te brengen. Ik vind dat het van weinig leiderschap getuigt als een voorzitterschap zich op dit soort aspecten concentreert in plaats van te proberen een aantal andere, minstens even belangrijke aspecten in te vullen.
In Lissabon is vooral gepraat over de kenniseconomie en over het belang van kennis en van het menselijk kapitaal in dat verband. Maar zijn er ditmaal beslissingen genomen over bijvoorbeeld levenslang leren? Nee, die beslissing wordt doorgeschoven naar Sevilla, waar we dan een resolutie krijgen. Ik denk dat we er goed voor moeten oppassen dat dit geen academische invulling wordt. Als we een concrete stappen willen zetten, dan zullen die vooral moeten bestaan in benchmarking: laten we duidelijk afspreken hoeveel procent van ons BNP we willen besteden aan onderwijs, laten we uitspreken dat leren en recht op leren niet enkel en alleen gekoppeld zijn aan arbeidsmarktgegevens.
Maar ik wil niet enkel negatief zijn. Ik denk dat de Top toch ook een aantal belangrijke beslissingen heeft genomen, en een daarvan is ongetwijfeld die met betrekking tot de energieheffing. Die beslissing moeten wij koesteren en ik hoop dat zij ook uitgevoerd zal worden.
Een tweede punt waarmee ik het voorzitterschap en de Top wil feliciteren is de aandacht voor het leren van talen. Het talenonderwijs komt steeds meer in het gedrang. In een aantal lidstaten wordt gedacht dat het niet belangrijk is, maar ik denk dat dit ten onrechte is en dat we daar zeer dringend werk van moeten maken.

García-Margallo y Marfil (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, nu we op dit punt van het debat zijn aanbeland zien we dat zelfs degenen die de scherpste kritiek op Barcelona hebben - diegenen dus die 's nachts in de Raad te vinden waren, en overdag bij de demonstraties - eigenlijk alleen hebben kunnen zeggen dat deze Top een bescheiden stap vertegenwoordigt. Een bescheiden stap in de goede richting, zou ik zeggen.
Waarom vind ik dat het een stap in de goede richting is? Omdat we nu - met uitzondering van de heer Barón Crespo - niet de zaken bespreken die we vijf dagen geleden al besproken hebben. We hebben het nu niet over het dogma van de prijsstabiliteit; we verdedigen het Stabiliteitspact niet, en we vallen het ook niet aan; we hebben het niet over de al dan niet dringende noodzaak de structurele hervormingen versneld door te voeren om zo drie dingen te bereiken - een functionerende markt, het beginsel van sociale compensatie en duurzame ontwikkeling. Müller-Armak in z'n zuiverste vorm.
Over die economische hervormingen wil ik slechts twee opmerkingen maken. Als we het over energie en gas hebben, zien we dat in Barcelona duidelijk is gebleken dat liberalisering niet noodzakelijkerwijs privatisering hoeft in te houden: wie openbare ondernemingen wil mag die houden. Belangrijk is ook dat bij de liberalisering rekening wordt gehouden met de grondbeginselen van een dienst van algemeen belang: gelijke toegankelijkheid voor iedereen, continuïteit van de dienstverlening en zekerheid voor de consument.
De fracties die er steeds maar weer op aandringen de liberalisering uit te stellen voeren niet meer dan uitvluchten aan - ik begrijp werkelijk niet waarom het wel goed zou zijn dat ondernemingen hun leverancier kunnen kiezen, terwijl dat voor consumenten nu juist slecht zou zijn.
Als het gaat om de financiële markten heb ik maar één boodschap voor de Raad: dit Parlement is bij de aanneming van het verslag-Wogau heel royaal geweest. Het Parlement heeft heel efficiënt gehandeld bij de goedkeuring van de maatregelen die voor dat doel genomen moesten worden. Ik kan de Raad het volgende verzekeren - en ik doe dat dan ook: als de Raad ons per prioritaire post de acht wijzigingen toestuurt die hij met betrekking tot de financiële diensten wenst aan te brengen, dan zal de Raad ons antwoord per kerende - eveneens prioritaire - post ontvangen. Ik verzoek de Raad daarom ons het gemeenschappelijk standpunt inzake deze acht punten door te geven.
Een laatste opmerking over de hervormingen en de wijze waarop de instellingen bij die hervormingen betrokken moeten worden. Ik loop daarmee vooruit op Sevilla. De Raad en de Commissie moeten goed nadenken over alles wat ze vanuit institutioneel oogpunt moeten ondernemen om te garanderen dat de door te voeren hervormingen ook werkelijk iets uithalen. Wat moet de rol van het Parlement en de Raad zijn bij het wetgevingsproces? We hebben het dan over artikel 202. Wie heeft uiteindelijk de zeggenschap over de coördinatie van het economisch beleid? Dat wil zeggen: gaan we in de richting van een economisch gericht beheer of niet? Wat betekent de euro internationaal gezien? Houden we vast aan het unanimiteitsbeginsel voor belastingzaken in een Unie met 27 lidstaten, zodat de kleinste van de kleine lidstaten een vetorecht heeft? Dat zijn de zaken waarover de Raad moet nadenken.
Ik wil de fungerend voorzitter van de Raad gelukwensen met het succes van Barcelona. Die gelukwensen gelden dus ook voor de Spaanse regering - als er te veel relletjes waren geweest, zou dat zijn geweest omdat er niet genoeg politie was; er is genoeg politie op de been gebracht, en nu zal men wel gaan beweren dat er te veel politie rondliep.
Van belang is uiteindelijk, dames en heren, wat de kiezers zeggen - en dus niet wat er op straat geschreeuwd wordt. En dan hebben wij een voorsprong.

Sornosa Martínez (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de vice-voorzitter van de Commissie, bij de socialistische fractie is bezorgdheid ontstaan omdat er bij de Top van Barcelona zo weinig voorstellen op het gebied van het milieu gedaan zijn.
Tijdens de Raad van Barcelona zou concrete invulling gegeven worden aan de in Göteborg en Lissabon geformuleerde strategie voor duurzame ontwikkeling. In de conclusie staat echter veel te vaak 'bevestigt?, 'benadrukt? en 'herhaalt?. Dat betekent dat het om een intentieverklaring gaat, die niet zal worden omgezet in tijdschema's of voorstellen om op korte of middellange termijn actie te ondernemen.
Het is treurig vast te moeten stellen hoe weinig we in Johannesburg op milieugebied zullen kunnen inbrengen. Bij de Top van Barcelona zijn we weer in de oude fouten vervallen - we zijn vergeten dat economische, sociale en milieuaspecten op één lijn moeten worden gesteld. Om een voorbeeld te noemen: het behoud van het milieu kan veel mensen een baan verschaffen, maar dat wordt nergens vermeld. Bij de opsomming van de prioritaire acties wordt met geen woord gerept over vervoerssystemen die minder schadelijk zijn voor het milieu, terwijl daar in dit Parlement toch al meerdere malen om is gevraagd;
De socialistische fractie is blij dat uitdrukkelijk aangegeven wordt dat men bereid is de in Kyoto gedane beloften na te komen. Voor het behalen van die doelstellingen moeten echter wel nationale plannen worden opgesteld. Zeker als we weten dat in landen als - bijvoorbeeld - Spanje de uitstoot 23 procent hoger is dan volgens Kyoto het geval zou moeten zijn.
Ter afsluiting wijs ik op nog een andere bron van ongerustheid. De Raad van Barcelona heeft korte metten gemaakt met het evenwicht tussen de verschillende beleidsaspecten, terwijl we na Lissabon en Göteborg toch gedacht hadden dat dit evenwicht onaantastbaar was. In de conclusies zien we dat er opnieuw wordt verwezen naar het verouderde idee dat het beleid op één gebied afgezet moet worden tegen het beleid op andere gebieden. Het gaat er juist om een combinatie te vinden van hetgeen op sociaal-economisch vlak nodig en hetgeen op het gebied van het milieu wenselijk is. Werkgelegenheid, vervoer, energie en onderzoek worden wederom apart behandeld, zonder aandacht voor de milieuaspecten. En dat betekent een stap terug, ook al houdt de heer Prodi vol dat we nu juist vooruitgang hebben geboekt. We kunnen ons geen stap terug veroorloven - integendeel. Laten we ambitieuzer zijn en initiatieven ontwikkelen met concrete tijdsschema's. Want dat is waar Barcelona tekortgeschoten is. De directeur van het Europees Milieuagentschap, de heer Jiménez-Beltrán, stelt immers: 'De Europese Unie moet duurzaam zijn, anders heeft ze geen overlevingskans?.

Schleicher (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, in tegenstelling tot de voorgaande spreker, die van mening is dat er enkel te weinig maatregelen zijn getroffen, moet ik zeggen dat ik mij als afgevaardigde en ondervoorzitter van de Commissie constitutionele zaken grote zorgen maak over de maatregelen die door de regeringen zijn voorgesteld. De Europese Raad formuleert voor de opgesomde terreinen doelstellingen waarvan de verwezenlijking voor een deel zonder meer onder de bevoegdheid van de lidstaten valt. Ook al wordt de open coördinatie nu niet meer nadrukkelijk genoemd als een uitermate geschikt politiek instrument voor deze beleidsterreinen, we moeten onszelf niet wijsmaken dat de procedure van doelstellingen en richtsnoeren (waarbij de omzetting door de lidstaten op Europees niveau gecontroleerd wordt) in de toekomst niet meer gebruikt zal worden. In de praktijk is er namelijk nog steeds sprake van open coördinatie. Deze procedure is bijzonder ondemocratisch, omdat noch het Europees Parlement noch de nationale parlementen hierbij worden betrokken. Dit is een inbreuk op de geldende Verdragen.
Het is echter ook een inbreuk op de doelstelling die door de regeringen in december 2001 tijdens de Top in Laken is geformuleerd met betrekking tot de volgende Intergouvernementele Conferentie en het belangrijkste onderwerp van de Conventie: de afbakening van bevoegdheden tussen de Europese Unie en de lidstaten. Vanuit een constitutioneel gezichtspunt is het veelzeggend dat de Raad van Barcelona geconcludeerd heeft dat voor de Europese werkgelegenheidsstrategie een vereenvoudiging van de procedure nodig is. Om dat te bereiken zou met name het aantal richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid verminderd moeten worden. Maar wie heeft deze procedure eigenlijk ooit ingesteld?
De noodzaak van een duidelijke afbakening van bevoegdheden kan nauwelijks overtuigender aangetoond worden. Ik kan de regeringsleiders van de lidstaten dan ook alleen maar oproepen om de bevoegdheden zoals vastgelegd in de geldende Verdragen in acht te nemen en zich geen rechten toe te eigenen die niet in de nationale grondwetten of in de Europese Verdragen verankerd zijn. De aanmaning van de Raad aan de lidstaten om een flexibilisering van de nationale arbeidsmarkten door te voeren zal ongetwijfeld meer effect sorteren dan utopische Europese doelstellingen en richtsnoeren.
Behalve een dergelijke inflatie van doelstellingen dienen de regeringsleiders ook een inflatie van Raden te voorkomen door zich op realistische en in de Verdragen verankerde taken voor de Europese Unie te richten.

Doyle (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen het voorzitterschap en de Europese staatshoofden en regeringsleiders bedanken voor hun steun en positieve bijdrage aan het proces waardoor Ierland de mogelijkheid kreeg terug te komen op het Verdrag van Nice. De uitslag van het referendum van juni vorig jaar was een enorme teleurstelling, vooral gezien de lage opkomst van 30 procent.
Ik sta nog steeds versteld over de poging van onze premier om in Barcelona opnieuw in te zetten op onze neutraliteit om op die manier in eigen land steun te krijgen voor het Verdrag van Nice. Ik hoop dat de Ierse regering voldoende tijd voor de kwestie zal uittrekken en deze tweede kans zal aangrijpen om het Verdrag nu correct en eerlijk aan al onze burgers uit te leggen. Tot nu toe heeft de Ierse bevolking helaas alleen de economische voordelen van de EU voorgeschoteld gekregen, terwijl de morele en politieke noodzaak om de landen in Oost- en Midden-Europa te helpen zich weer bij de andere Europese volkeren aan te sluiten onderbelicht is gebleven. Ik vertrouw erop dat zodra dit wel gebeurt, de Ierse bevolking vóór het Verdrag van Nice zal stemmen en zonder meer zal accepteren dat dit een noodzakelijke voorwaarde is voor de uitbreiding van de EU.
Als het de strategie van onze premier is om aan te dringen op een verklaring van de Europese Raad dat de Ierse militaire neutraliteit door het Verdrag van Nice niet in het gedrang komt, betekent dat dat hij zijn eigen volk opnieuw een verkeerd beeld geeft van zowel het Verdrag van Nice als de rol van Ierland in het Partnerschap voor de Vrede. Ik zou willen dat hij zich ondubbelzinnig uitspreekt voor de deelname van Ierland aan het Partnerschap voor de Vrede en ophoudt dubbel spel te spelen. Zijn houding hoeft ons trouwens niet echt te verbazen, want we hebben het over een regering die de afgelopen jaren met betrekking tot de EU steeds met twee monden heeft gesproken.
Moeilijke kwesties waarmee deze Ierse regering te kampen heeft, worden toegeschreven aan de Brusselse bureaucratie of de overregulering, terwijl goed nieuws consequent wordt voorgesteld als een succes van een Ierse minister. Deze houding, die een gevaar inhoudt voor de toekomst van de jonge democratieën en opkomende economieën van de landen in Midden- en Oost-Europa, heeft de eurosceptici in Ierland in de kaart gespeeld en is symptomatisch voor een regering die vooral politieke kortetermijnspelletjes speelt om een paar stemmen te winnen in een aanstaande verkiezing.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, wil ik hier voor alle duidelijkheid verklaren dat Ierland nooit neutraal is geweest en zich dat ook nooit heeft kunnen veroorloven. Neutraliteit staat niet in onze grondwet, noch in onze geschreven wetten. Achtereenvolgende premiers van dezelfde politieke signatuur als de huidige regering, met inbegrip van DeValera, Lemass, Cosgrove en Lynch, hebben uitdrukkelijk verklaard dat Ierland geen traditie heeft van neutraliteitspolitiek. Besluiten op het gebied van buitenlands beleid zijn altijd genomen op basis van de situatie op dat moment. Ierland is altijd een niet-gebonden staat geweest, en dat is het nog steeds. Het is een staat die op zijn eigen bescheiden manier, maar uit volle overtuiging, wil bijdragen aan de bescherming van de vrede en de veiligheid overal ter wereld.
Het Verdrag van Nice doet daar niets aan af. Het Ierse parlement kan ook in de toekomst zelf beslissen aan welke vredesmissies ons leger zal bijdragen. Wij zijn een trots volk, trots op onze lange staat van dienst op het gebied van het bewaren en bewaken van de vrede door ons leger in vele probleemgebieden in de wereld. Mijns inziens moeten wij ons huidige veiligheids- en defensiebeleid heel duidelijk aan het Ierse volk uitleggen. Er moet een eind komen aan dit soort oneerlijkheid, dat kenmerkend is voor de manier waarop Fianna Fáil omgaat met het vraagstuk van de aansluiting bij het Partnerschap voor de Vrede. Het Verdrag van Nice verandert niets aan de nieuwe Ierse en Europese veiligheidsstructuur. Het is echter wel een cruciale volgende stap die nodig is om een einde te maken aan de historische verdeeldheid in Europa die het gevolg is van oorlog en vernietiging.

Pérez Álvarez (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, na alle voorgaande interventies kunnen we er op dit uur van de middag toch wel van uitgaan dat alle belangrijke punten wel behandeld zijn. Daarom zal ik mij als lid van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken in mijn interventie concentreren op enkele zaken die tijdens de Top van Barcelona besproken zijn en waarover een beslissing genomen is. Veel mensen vinden dat die beslissingen van deze Top een succes gemaakt hebben, en dat men met recht kan beweren dat Barcelona heel redelijke resultaten heeft opgeleverd.
De economie zal spoedig weer aantrekken, en dat betekent dat we nu werk moeten maken van de belofte om de strategie van Lissabon weer op te pakken. We moeten dus proberen de belangrijkste doelstelling van Lissabon te verwezenlijken - volledige werkgelegenheid.
Burgers in Europa zullen vanuit hun perspectief vaak geneigd zijn te denken dat Europa voortdurend bezig is met het uitvoeren van studies over datgene wat men zou moeten doen, zonder werkelijk veel te ondernemen. Juist daarom wil ik graag even stilstaan bij de besluiten die tijdens deze Top van Barcelona genomen zijn. Als we de daarin vervatte beloften goed uitleggen, hoeft dat er nog niet toe te leiden dat de burgers meteen razend enthousiast worden, maar wie weet kunnen ze hun mening bijstellen.
Ik begin met de doelstelling om tegen het einde van dit decennium volledige werkgelegenheid te hebben gecreëerd, met banen van goede kwaliteit. En dan is er de doelstelling om de belasting voor de lagere salariscategorieën te verlagen. Verder hebben we het gehad over extra maatregelen om mensen te stimuleren naar werk te zoeken, om zo de werkloosheid terug te dringen. Er is ook nagedacht over manieren om vrouwen ertoe aan te zetten op de arbeidsmarkt te participeren. Een aantal van die maatregelen is hier reeds besproken. Ik heb het dan over de strategie om - met het oog op de demografische ontwikkelingen - wat meer flexibiliteit te betrachten ten aanzien van de pensioengerechtigde leeftijd, maar ook over de verbetering en overdracht van sociale rechten en de arbeidsmobiliteit in het algemeen. De Europese burger begrijpt dat we met deze ideeën en beslissingen meer Europa willen scheppen. We gaan bovendien de rol van de sociale partners versterken, zodat we allemaal medeverantwoordelijk zijn voor de constructie van Europa - een rechtvaardiger Europa, een Europa dat in veel sterkere mate solidair is.

de Miguel
Dank u, mijnheer de Voorzitter. Ik heb eigenlijk niets toe te voegen aan hetgeen de voorzitter van de Raad bij zijn eerste interventie reeds te berde heeft gebracht. Zeker niet als u bedenkt dat de meeste afgevaardigden die mij vragen hebben gesteld niet meer in deze zaal aanwezig zijn. Ik wil daarom mijn waardering uitspreken voor de leiders van de Europese Volkspartij en de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, die tenminste professioneel genoeg zijn om hier te blijven.
Ik wil iedereen bedanken die hier een positieve houding heeft aangenomen ten aanzien van al hetgeen het Spaanse voorzitterschap in Barcelona heeft proberen te bereiken. Verder kan ik al degenen die zich enigszins teleurgesteld voelen verzekeren dat dit volkomen begrijpelijk is en dat het in de aard der dingen ligt. Zeker als het voorzitterschap zich zulke ambitieuze doelen stelt. Het is volkomen natuurlijk dat niet alle doelstellingen verwezenlijkt worden. Dat maakt deel uit van het dagelijks leven van de Unie. Dat is sinds 1955 het geval geweest, en we kunnen daar nu echt geen verandering in brengen. We proberen bepaalde doelstellingen te verwezenlijken, en vroeger of later moeten we daarom compromissen sluiten. Dat gebeurt ook hier in het Parlement - u slaagt er ook niet iedere keer weer in uw ambities te verwezenlijken.
We moeten onze ambities dus afstemmen op de werkelijkheid en de politieke behoeften van het moment. Met die gedachte in het achterhoofd, kunnen we volgens mij wel stellen dat Barcelona een positief saldo heeft opgeleverd.
Bepaalde sprekers hebben voortdurend gehamerd op een beperkt aantal aspecten, en dan zonder aandacht te willen besteden aan andere aspecten. Deze mensen begrijpen niet goed wat de strategie van Lissabon precies inhoudt. Met die strategie proberen wij een gezond evenwicht te bereiken tussen hervorming, economische liberalisering, sociale cohesie, onderwijs, onderzoek en duurzame ontwikkeling. We kunnen niet op één punt verder gaan dan op andere punten - we moeten op een harmonische wijze vooruit. En ik geloof dat we daarin zijn geslaagd. We zijn met alle onderwerpen die we hebben behandeld een heel stuk verder gekomen. Die vooruitgang is meetbaar en wordt weergegeven in de conclusies. Ik heb vandaag herhaaldelijk horen beweren dat er niet voldoende aandacht is besteed aan duurzame ontwikkeling. Ik vind dat vreemd. De Unie heeft nu voor het eerst aangegeven - en te dien einde zelfs een formele belofte gedaan - dat ze het Protocol van Kyoto wil ratificeren. Is dat niet genoeg? Bovendien zijn we het eens geworden over de houding die we in Monterrey moeten aannemen met betrekking tot ontwikkelingshulp. Dat zijn toch twee uiterst belangrijke resultaten. Volgens mij hebben we hier meer bereikt dan iemand ooit had verwacht.
Dat er niet méér over Johannesburg is gesproken komt omdat de Europese Raad van Barcelona niet meer kon zeggen over Johannesburg voordat er binnen het kader van de Verenigde Naties voorbereidingen worden getroffen voor die conferentie. In Sevilla zal Johannesburg uitgebreid aan de orde komen. Dan zal de Unie de volmacht ontvangen om een gemeenschappelijk standpunt te formuleren. Wat we nu in Barcelona hebben bereikt is voor dit moment voldoende en zeer positief;
Er zijn ook sprekers geweest die meer belang hechten aan de demonstranten op straat dan aan hetgeen er binnen de Europese Raad gebeurt. Volgens hen vertegenwoordigen deze demonstranten de burgermaatschappij. Ik wil deze mensen er graag op wijzen dat die demonstranten inderdaad Europese burgers zijn, maar dat deze Europese Raad miljoenen burgers vertegenwoordigt die niet de straat op gaan, maar die wel gestemd hebben voor de politieke partijen die de regeringen hebben gevormd, en het zijn die regeringen die aan de Europese Raad deelnemen. Dát is de burgermaatschappij. Ik wil mensen die de straat opgaan niet het recht ontzeggen dat te doen, maar ik moet ook de rechten respecteren van al die mensen die door hun stem steun geven aan de regeringen die de beslissingen nemen.
Ik geloof dat veel van die mensen die zoveel waarde hechten aan de demonstranten op straat niet goed begrepen hebben dat de Europese burgers bij de aanvaarding van de euro een belangrijke boodschap hebben doen uitgaan naar alle Europeanen. Degenen die het nu over de demonstranten hebben, beweerden toen dat mensen niets met Europa van doen wilden hebben en de euro afwezen. Binnen twee weken was de euro een feit. De burgers hebben dat zonder verzet gewoon aanvaard.
Ik geloof dat we nog veel moeten leren over wat 'de man in de straat? denkt. Niet alleen degenen die bij een Europese Raad in een min of meer feestelijke sfeer de straat opgaan vertegenwoordigen de democratie. Dat is gewoon niet zo. Om af te sluiten wil ik opmerken dat het Spaanse voorzitterschap geschokt is door de uitlatingen van de vertegenwoordiger van Herri Batasuna. Hij betreurt het dat een Italiaans politicus door de terroristische Rode Brigades is vermoord, maar hij heeft zich nooit in vergelijkbare termen uitgelaten over de mensen die door de ETA vermoord zijn, een terroristische groepering die hij met zijn partij een politieke stem geeft.

De Palacio
Hartelijk dank, mijnheer de Voorzitter. Om te beginnen wil ik onderstrepen dat de resultaten van Barcelona mijns inziens over het algemeen positief zijn - dat kan niemand ontkennen. Er zijn misschien mensen die meer gewild hadden of die juist - zoals wij vandaag gehoord hebben - minder gewild hadden, maar over het algemeen zijn de resultaten positief.
Deze positieve resultaten zijn grotendeels te danken aan het werk van drie instellingen, namelijk het Parlement, de Commissie en de Raad, dat wil zeggen met name door het uitstekend functioneren van de communautaire methode. Dat is mijns inziens het eerste waar wij blij om mogen zijn. Barcelona heeft goede resultaten en positieve ontwikkelingen opgeleverd. Gedurende lange tijd hebben wij zij aan zij gewerkt en daarbij heeft met name het Parlement goed samengewerkt. Het heeft aanzienlijke inspanningen geleverd om tot deze resultaten te komen.
Mijnheer de Voorzitter, in Spanje zeggen wij dat het beste de vijand is van het goede en dat zou ik tegen iedereen willen zeggen die de resultaten te mager vond. Mijns inziens moeten wij naar de resultaten op alle gebieden kijken, zoals het buitenlands beleid, bijvoorbeeld naar zulke belangrijke kwesties als de verklaring over het Midden-Oosten. Ik wil het niet hebben over andere kwesties waarvoor de Commissie in mindere mate verantwoordelijk is. Als wij nu met name kijken naar de speciale bevoegdheden van de Commissie die kenmerkend zijn voor het communautair beleid, dan kunnen wij vaststellen dat de balans positief is. Dat geldt voor de ontwikkelingen met betrekking tot de pensioenen, de arbeidsmarkt en de integratie van de markten. Dat zien wij eveneens bij de verwezenlijking van Europa, bij de fysieke en ruimtelijke ondersteuning van de Europese gebieden, bijvoorbeeld door middel van de interconnecties op energie- en vervoersgebied, en bij de steun voor het milieubeleid. Bij dat laatste blijft het namelijk niet alleen bij zaken die specifiek met het milieu te maken hebben, zoals het Protocol van Kyoto of het compromis met betrekking tot Monterrey, waarover de heer de Miguel reeds gesproken heeft. Datzelfde geldt ook voor een aantal concrete beleidsmaatregelen, onder andere op vervoersgebied. Zo worden milieuvriendelijke vervoersmodi zoals het spoorweg- en zeevervoer gestimuleerd - en hiermee reageer ik op de woorden van een van de sprekers.
Ook op energiegebied zijn uiterst belangrijke resultaten geboekt. Er is een richtlijn vastgesteld betreffende de energiebelasting die een sleutelrol speelt binnen het ontwikkelingsbeleid dat wij in Europa verdedigen, een beleid dat in het geheel niet gebaseerd is op goedkope energie, maar juist op het tegenovergestelde. Kijkend naar alle behaalde resultaten kan ik alleen maar herhalen dat het beste de vijand is van het goede. Er zijn veel goede dingen bereikt en de communautaire methode heeft gewerkt.
Mijnheer de Voorzitter, tot slot wil ik één punt heel duidelijk naar voren brengen, als politica en als volksvertegenwoordigster met ruim dertien jaar ervaring in het parlement - en ik hoop dat ik van de Spaanse bevolking het vertrouwen krijg om deze taken nogmaals op mij te nemen. De politieke legitimiteit berust bij de parlementen en de democratisch gekozen regeringen. Punt. Betogingen die een uiting zijn wat er onder de burgers leeft, zijn zeer belangrijk en iedere politicus die de steun van de bevolking wil behouden zal rekening moeten houden met de achtergronden van dergelijke betogingen en de standpunten van de verschillende sociale groepen zoveel mogelijk in zijn beleid moeten betrekken. Het moge echter duidelijk zijn dat de democratische en politieke legitimiteit die de vertegenwoordigers van het volk via de stembus verleend wordt niet kan worden vervangen door demonstraties, hoe belangrijk die ook zijn. Dit zijn volstrekt verschillende zaken die niet met elkaar verward mogen worden.
Er waren honderdduizenden betogers die zoals altijd bij dit soort demonstraties vreedzaam protesteerden. Op het laatste moment echter verstoorden relschoppers de manifestatie. Zij zijn weliswaar bekend, maar helaas konden ze niet worden opgepakt door de mobiele eenheid, waardoor er hier en daar problemen ontstonden. Maar, mijnheer de Voorzitter, wij benadrukken dat de democratische legitimiteit berust bij het Parlement en de nationale parlementen. Er kan dan ook geen twijfel bestaan over de legitimiteit van de Europese Raad, waarbij de regeringsleiders en staatshoofden van vijftien democratische landen bijeen waren, evenals de Commissie, die immers ook aan de Top deelnam.

De Voorzitter.
Tot besluit van dit debat deel ik mee dat het Voorzitterschap zes ontwerpresoluties heeft ontvangen. De stemming daarover vindt morgen om 19.00 uur plaats.

Gorostiaga Atxalandabaso (NI).
De heer Cox heeft eerder gezegd dat ik aan het eind van het debat mijn punt van orde naar kon brengen, dus ik vraag nu het woord.

De Voorzitter.
Dan is nu het woord aan u, mijnheer Gorostiaga Atxalandabaso, voor een punt van orde.

Gorostiaga Atxalandabaso (NI).
In overeenstemming met artikel 122 zal ik mij ertoe beperken de verklaring te weerspreken van een verbolgen rechtse Spaanse nationalist, waarin zelfs de meest elementaire normen van parlementaire beleefdheid met voeten zijn getreden. Het zou bepaald onacceptabel zijn als ik die collega zou aanduiden als de woordvoerder van de Spaanse folteraars, ook al zijn er bewijzen van foltering in Spaanse politiebureaus.
Dergelijke persoonlijke aanvallen mogen in dit Parlement nooit meer voorkomen. Ik vertrouw erop dat Voorzitter Cox zijn best zal doen om ervoor te zorgen dat dergelijke incidenten zich in de toekomst niet meer voordoen.

Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik zal de heer Gorostiaga Atxalandabaso antwoorden, omdat ik begrepen heb dat hij het over mij had, als bewijs van respect ten opzichte van een gebrek aan respect, als bewijs van parlementaire beleefdheid ten opzichte van onbeleefdheid.
Ik wil slechts onderstrepen dat ik in mijn betoog het volgende duidelijk heb willen maken: telkens als de Voorzitter van het Parlement het woord neemt om in krachtige termen de laffe aanslagen van de terreurorganisatie ETA te veroordelen, neemt de heer Gorostiaga Atxalandabaso de gelegenheid te baat om te rechtvaardigen wat niet gerechtvaardigd kan worden. Daarbij maakt hij misbruik van zijn vrijheid als Parlementslid - een beginsel van vrijheid dat zijn vrienden van de terreurbeweging ETA altijd met voeten treden.
Mijnheer de Voorzitter, het enige wat ik daarom wilde vragen is hoe lang wij dergelijke uitspraken nog moeten tolereren in het Parlement. Zij werpen een smet op de nagedachtenis aan de slachtoffers en bezoedelen de standpunten van het Parlement.

De Voorzitter.
Hartelijk dank, mijnheer Salafranca Sánchez-Neyra. Er is nu genoeg gesproken over dit agendapunt. We gaan verder met het volgende agendapunt.

De Voorzitter.
Aan de orde zijn de verklaringen van de Commissie en de Raad over de jaarlijkse beleidsstrategie van de Europese Commissie voor het jaar 2003.

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, op 27 februari jongstleden heeft de heer Prodi, voorzitter van de Commissie, u ingelicht over de op die dag door de Commissie genomen besluiten, met name over de politieke prioriteiten van de Commissie voor 2003 en de behoeften van de Commissie op het gebied van menselijke en financiële hulpbronnen.
Zoals toen is afgesproken zullen de drie voornaamste instellingen dit jaar voor het eerst in een diepgaande dialoog de politieke prioriteiten en het wetgevings- en werkprogramma voor het komend jaar met elkaar bespreken.
De dialoog zal worden gevoerd op basis van het op 31 januari aan de Conferentie van voorzitters voorgelegde nieuwe akkoord, en op basis van een hernieuwde procedure voor overleg met de Raad.
Op 4 maart jongstleden hebben we de politieke prioriteiten voor 2003 aan de Raad Algemene Zaken voorgelegd, en thans hebben wij met het Griekse en het Italiaanse voorzitterschap een gestructureerd coördinatieproject onder handen om de programmering op de middellange termijn zo goed mogelijk te laten verlopen.
Het is onze doelstelling de programmering te baseren op een politieke dialoog met de vertegenwoordigers van de staten van de Unie en de burgers, daarbij uitgaande van de uitoefening van het initiatiefrecht dat in het Verdrag uitsluitend aan de Commissie is toegekend. Deze gang van zaken wordt gekenmerkt door maximale participatie van en aandacht voor de verschillende partijen en hun standpunten.
Het spreekt vanzelf - nogmaals - dat de verantwoordelijkheden die ons in het Verdrag zijn toegekend uiteindelijk bij ons, bij de Commissie liggen. De uitoefening van dit prerogatief zal echter vanuit politiek opzicht op verantwoorde alsook open wijze geschieden, dat wil zeggen in het volle daglicht en in de aanwezigheid van stenografen, zonder dat er in de duistere wandelgangen van welke instelling dan ook wordt onderhandeld over lijsten met zogenaamd goede voornemens.
In dit verband wil ik er bij het voorzitterschap van dit Parlement en bij het Parlement als geheel op aandringen dat zij hun politieke acties voortzetten om ertoe bij te dragen dat de parlementaire instelling - het forum bij uitstek voor het democratische debat en de uitoefening van het medebeslissingsrecht - tot meer in staat is dan het voeren van simpele detaildiscussies of enkel het verdedigen van bepaalde concrete standpunten.
Zoals de geachte afgevaardigden weten, heeft de Commissie zich met het oog op het jaar 2003 drie prioritaire doelen gesteld: in de eerste plaats de uitbreiding, in de tweede plaats de stabiliteit en veiligheid, en in de derde plaats een duurzame en solidaire economie.
Sinds zij is aangetreden heeft deze Commissie haar geloof in het welslagen van het uitbreidingsproces niet onder stoelen of banken gestoken. De uitbreiding is namelijk nog steeds onze eerste prioriteit voor de tweede helft van ons mandaat. In dat opzicht zal 2003 een doorslaggevend jaar zijn, daar de Commissie voorbereidingen dient te treffen om alle commissarissen uit de nieuwe lidstaten in haar midden op te nemen en de nieuwe uitdagingen dient aan te gaan waarvoor de Unie zich gesteld ziet.
De Commissie heeft echter besloten om eveneens prioriteit te verlenen aan een ander actiegebied, namelijk dat van de stabiliteit en de veiligheid. Onze voornaamste doelstelling binnen de Unie is het bespoedigen van de totstandkoming van een Europese ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. De bestrijding van de vele vormen van misdaad, waaronder het terrorisme - en thans is het meer dan ooit zaak erop te hameren dat terrorisme een misdaad is - staat boven aan onze agenda, en zal daar ook blijven staan.
We zullen speciale aandacht moeten blijven schenken aan het migratieprobleem, met al de gecompliceerde neveneffecten daarvan. De solidariteit met degenen die hun levensomstandigheden en die van hun gezin trachten te verbeteren dient vergezeld te gaan van een strikt en duidelijk migratiebeleid op Europees niveau. Er bestaat behoefte aan samenwerking in het kader van een gemeenschappelijke controle van de grenzen en aan uitwisseling van informatie en regels voor de toelating en terugkeer van migranten, terwijl ook de normen ter regulering van het verkeer, het dagelijks leven en het gedrag van alle burgers in het algemeen moeten worden geharmoniseerd.
Met betrekking tot de buitenwereld is er nog een andere fundamentele prioriteit: de uitbreiding van de stabiliteit en de veiligheid op het gehele Europese continent en de aangrenzende regio's van de uitgebreide Unie. Daarom is het eveneens noodzakelijk dat we de banden met al onze buren aanhalen.
De derde pijler van ons beleid voor het jaar 2003, mijnheer de Voorzitter, is een duurzame en solidaire economie. Er zijn tekenen die duiden op herstel op niet al te lange termijn. Het tempo en de kracht van dit herstel zijn echter ook afhankelijk van de bereidheid van de Unie om zich in te spannen voor de toepassing van de strategie van Lissabon. Van speciale betekenis is de externe dimensie van die strategie, als bijdrage aan de beheersing van de globalisering. Onze bijdrage dient te zijn gericht op de verdeling van de voordelen van het herstel over een zo groot mogelijk aantal landen.
Geachte afgevaardigden, tot de politieke prioriteiten van de Commissie behoort voorts het besluit - een besluit dat geen uitstel meer kan velen - inzake ons tekort aan menselijke en financiële hulpbronnen. In de jaarlijkse beleidsstrategie beperkt de Commissie zich dan ook niet tot het vaststellen van de voornaamste politieke prioriteiten; met deze strategie wordt ook beoogd ervoor te zorgen dat de Commissie over de noodzakelijke middelen beschikt om haar taken uit te voeren. Zoals voorzitter Prodi op 27 februari jongstleden heeft gezegd: deze Commissie wil geen enkel mandaat op zich nemen zonder over de benodigde middelen te beschikken, gewoonweg omdat onze inspanningen anders tot mislukken gedoemd zijn.
We kunnen ons op het ogenblik niet goed voorbereiden op de uitbreiding, tenzij we de beschikking krijgen over meer menselijke hulpbronnen. Om die reden heeft de Commissie na ampele overwegingen in haar jaarlijkse beleidsstrategie een verzoek om 500 tijdelijke functionarissen opgenomen. Iedereen weet dat dit een minimaal aantal is, volstrekt ontoereikend voor de taken waarmee we in dat jaar 2003 als gevolg van de uitbreiding worden belast.
Het is geen geheim dat we vanwege het huidige plafond voor administratieve uitgaven niet over de vereiste middelen voor de voorbereiding van het uitbreidingsproces kunnen beschikken. Naar het oordeel van de Commissie is het dan ook van essentieel belang gebruik te maken van het flexibiliteitsinstrument. Dat is niet het meest adequate instrument, maar naar ons idee wel het enige beschikbare instrument.
Dan hebben we nog twee belangrijke taken, te weten de veiligheid en de uitwerking van een beleid ten behoeve van een duurzame economie, taken die een extra verantwoordelijkheid vormen voor de Commissie. We willen echter niet om nog meer extra personeel vragen, en daarom hebben we besloten om alleen die initiatieven goed te keuren die kunnen worden ontwikkeld door middel van een andere interne spreiding van de huidige medewerkers, of gewoon door beëindiging van een deel van de huidige activiteiten. Mijnheer de Voorzitter, dit geeft aan dat de Commissie zeer serieus en nauwgezet te werk gaat bij de vaststelling van haar prioriteiten en tracht de begrotingsdiscipline nimmer uit het oog te verliezen.
Wat betreft de financiële hulpbronnen wil ik erop wijzen dat de Commissie en de begrotingsautoriteit samen met spoed een structurele oplossing moeten zien te vinden voor het chronische tekort van rubriek 4, inzake de buitenlandse betrekkingen. Met de huidige plafonds zijn we werkelijk niet in staat onze acties te optimaliseren.
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie schetst vandaag een beeld van de belangrijkste pijlers van haar beleid. Dit debat zal worden gevolgd door een aantal debatten in alle commissies, waaraan zal worden deelgenomen door de commissarissen en de afgevaardigden die deel uitmaken van die commissies. Dan zullen die pijlers nader worden gedefinieerd en uitgewerkt.
Staat u mij in elk geval toe u namens de gehele Commissie bij voorbaat te bedanken voor uw concrete en constructieve bijdrage aan het optimale beheer van de prioriteiten voor het jaar 2003.

De Miguel
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, het voorzitterschap heeft met grote belangstelling geluisterd naar de uiteenzetting die mevrouw De Palacio, vice-voorzitter van de Commissie, heeft gegeven over de jaarlijkse beleidsstrategie van de Commissie voor het jaar 2003. Die strategie is de eerste fase van de cyclus van planning en programmering van de door de Commissie vastgestelde prioriteiten. Daarbij gaat het niet alleen om de formulering van die prioriteiten, maar ook om het analyseren van de manier waarop de financiële en menselijke hulpbronnen van de Unie zo rationeel mogelijk kunnen worden gebruikt.
Ik vind het buitengewoon verheugend dat de door de Commissie vastgestelde prioriteiten zoals de uitbreiding, de stabiliteit en veiligheid en een duurzame en solidaire economie grotendeels overeenkomen met de door het voorzitterschap van de Unie en de Europese Unie als geheel vastgestelde prioriteiten. Die zijn nog eens bekrachtigd door de Europese Raad van Barcelona, waarover de fungerend voorzitter van de Raad, de minister-president van Spanje, dit Parlement zojuist heeft ingelicht. Het voorzitterschap van de Unie staat positief tegenover het voornemen van de Commissie om een dialoog aan te gaan over de voorgestelde strategie. Essentieel onderdeel van deze dialoog zullen de implicaties op begrotingsgebied moeten zijn. Derhalve is het zaak dat het debat over de strategische prioriteiten zorgvuldig wordt afgestemd op de begrotingsprocedure voor het jaar 2003.
De Raad heeft reeds een aantal standpunten uitgewisseld, en hij is van oordeel dat de Raad Algemene Zaken van mei aanstaande een eerste debat over de strategische prioriteiten van de Commissie voor het jaar 2003 op zijn agenda zou kunnen zetten. Verder zouden de begrotingsaspecten nader kunnen worden bestudeerd op een tijdstip dat in het algemene kader van de begrotingsprocedure als het meest geschikt kan worden beschouwd. Onder die begrotingsaspecten zouden naar de mening van het voorzitterschap ook eventuele extra uitgaven moeten vallen die verband houden met de uitbreiding, bijvoorbeeld uitgaven inzake onroerend goed. 
Het voorzitterschap sluit niet uit dat het eerste debat over de strategie van de Commissie in de loop van het komend najaar, onder het Deense voorzitterschap, wordt gevolg door een nieuwe discussie op een tijdstip dat minder ver afligt van het moment waarop besloten wordt over de begroting van de Unie.
Mijnheer de Voorzitter, het voorzitterschap wil hierbij nogmaals zijn steun betuigen aan de door de Commissie voorgestelde strategische prioriteiten, en het verklaart zich bereid de gevolgen op begrotingsgebied van dat beleid te gelegener tijd grondig te bestuderen.

Elles (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie is bijzonder gelukkig met het feit dat dit debat hier vanavond plaatsvindt. Dit is immers voor het eerst dat wij de kans krijgen al in een zo vroeg stadium van het proces van de begroting, in dit geval die voor 2003, een debat te voeren over een jaarlijkse beleidsstrategie. Het feit dat de Raad ook inderdaad bij dit debat aanwezig is - al luistert men dan misschien niet - is een belangrijk signaal dat de drie instellingen inderdaad heel goed moeten samenwerken.
Mijn eerste punt is dat wij hier een belangrijke verandering zien in de werkwijze. De nieuwe procedure komt erop neer dat wij eerst de beleidsprioriteiten van de Commissie vaststellen, vervolgens ervoor zorgen dat de taken en maatregelen voor 2003 goed op elkaar aansluiten, en ten slotte deze bijzonder welkome versterkte institutionele dialoog voeren. Hierdoor wordt gegarandeerd dat de begroting gezamenlijk wordt vastgesteld. Dit proces begint uiteraard hier en nu, in maart 2002.
Mijn eerste vraag is dan ook: zijn de prioriteiten juist? Het is nog erg vroeg om dat te kunnen zeggen, maar wij hebben de volgende prioriteiten gevonden: uitbreiding, stabiliteit en veiligheid en duurzame, solidaire economie. Er is nauwelijks een onderwerp te vinden dat niet in deze drie categorieën is onder te brengen. Gezien de manier waarop dit alles is voorbereid, zullen wij in de debatten in dit Parlement en onze commissies echter ongetwijfeld de juiste manier vinden om aan te geven waar volgens ons de prioriteiten moeten liggen.
Er zullen zeker debatten volgen, bijvoorbeeld over de uitbreiding. Kan de Commissie, zoals zij zelf zegt, de taalkundige en administratieve voorbereidingen voor de uitbreiding inderdaad in 2003 afronden? Kan zij doorgaan met de interne hervorming, zodat de Commissie aan het eind van 2004 inderdaad geheel is gemoderniseerd? Dit zijn vragen die wij ongetwijfeld moeten gaan stellen en hetzelfde geldt voor de stabiliteit en de veiligheid. De wens bestaat om daadwerkelijk de Europese Voedselveiligheidsautoriteit op te richten, zodat die ook kan gaan functioneren. Voor zover ik weet is daar nog steeds geen besluit over genomen. Wij moeten dan ook heel duidelijk aangeven wat wij met deze debatten willen bereiken.
Het is duidelijk dat de duurzame, solidaire economie een hele serie verschillende vraagstukken met zich meebrengt die betrekking hebben op de vraag of er voldoende personele en financiële middelen beschikbaar zijn. Dit betreft ook het punt van uw 500 tijdelijke banen, dat wij nog uitgebreid moeten gaan onderzoeken.
Tot slot is het feit dat dit debat plaatsvindt iets om ons over te verheugen. In dit document wordt een aantal duidelijke doelstellingen aangegeven die wij moeten bereiken en waaraan wij samen, in het Parlement en de Raad, zullen moeten werken. Hopelijk zullen wij het jaar kunnen afsluiten met de door ons bepleite betere onderlinge afstemming van begrotings- en wetgevingsprocedures.
Ik wil afsluiten met een opmerking over één zeer belangrijk punt met betrekking tot de beschikbaarheid van financiële middelen. In de tekst staat duidelijk dat de betalingen zullen worden beperkt. Dat geldt niet alleen voor de betaling van reeds aangegane verplichtingen, maar ook voor betalingen elders in de begroting, zodat wij niet boven de vastgelegde plafonds uitkomen. Het jaar 2003 zal dan ook een uitzonderlijk moeilijk jaar worden. Wij zijn echter vroeg genoeg begonnen om de juiste oplossingen te vinden.

Swoboda (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, mevrouw de vice-voorzitter van de Commissie, een van de doelstellingen die de Commissie voor 2003 heeft geformuleerd is de uitbreiding als oriëntatiepunt. Mijn collega, de heer Elles, heeft die kwestie misschien iets te cynisch benaderd. Ik vind het desalniettemin een terecht en belangrijk punt, omdat anders de indruk zou kunnen ontstaan dat alles afgerond is als we in 2004 hopelijk met tien kandidaten de verdragen kunnen sluiten en dat alles in kannen en kruiken zou zijn. Dat is namelijk absoluut niet het geval. Het ratificatieproces en de instemmingsprocedure in dit Parlement zouden er baat bij hebben als de Commissie juist in 2003 enkele initiatieven zou nemen. Ik denk daarbij bijvoorbeeld aan het feit dat de nieuwe lidstaten voorbereid moeten worden op een volledig gelijkwaardige deelname aan de Europese Unie. Er dient aangestuurd te worden op een vreedzame en vriendschappelijke oplossing van conflicten. Dat geldt hopelijk niet alleen voor de kwestie-Cyprus, maar ook, tegen de achtergrond van de meest recente debatten in dit Parlement, voor de conflicten tussen Slowakije en Hongarije of tussen de Tsjechische Republiek en Hongarije, en zelfs in enige mate voor de problemen tussen Oostenrijk en Duitsland.
Het cohesiebeleid dient in zijn geheel veranderd en geherstructureerd te worden. Toevallig heeft er juist vandaag een hoorzitting over het Witboek inzake vervoer plaatsgevonden. Het is goed dat de vice-voorzitter vandaag aanwezig is. Als we de trans-Europese netwerken daadwerkelijk willen uitbreiden om een bijdrage aan die cohesie te leveren, moet er met name in 2003 nog veel werk verzet worden.
Ook behoeft de omzettingscapaciteit op bestuurlijk en justitieel gebied in de toekomstige lidstaten aanzienlijke ondersteuning, bijvoorbeeld wat de fraudebestrijding betreft. Dat betekent dat 2003, met name met het oog op de uitbreiding, een zeer belangrijk jaar is. Dat mag niet onderschat worden.
2003 zal echter ook een jaar zijn waarin we moeten trachten antwoorden te geven aan de landen die nog geen kandidaat-lidstaat zijn, maar die wel overwegen tot de EU toe te treden. Oekraïne is zo'n land. Tijdens het bezoek van de heer Shevarnadze alhier is dit onderwerp van discussie geweest. In Rusland wordt ook over deze kwestie gediscussieerd. We hebben te elfder ure nog met een Kroatische delegatie over Kroatië gesproken. Dat zijn allemaal vragen die op ons afkomen. Wij hebben tot nu toe niets ondernomen om de kwestie van de buitengrenzen van Europa aan te pakken, dat wil zeggen om te definiëren wat nu precies het Europa van de Europese Unie moet gaan worden, omdat er naast de EU ook nog een ander Europa zal blijven bestaan. Ook op dat gebied dienen er dus in 2003 op zijn minst enige provisorische antwoorden gegeven te worden.
Een andere taak die ons in 2003 wacht, is de ontwikkeling van een visie over een intensievere, organisatorisch goed geregelde samenwerking met die landen die geen deel willen uitmaken van de Europese Unie, maar die ook niet volledig langs de zijlijn willen blijven staan. Ik doel daarmee op Rusland en op een aantal landen rond de Middellandse Zee. Het is belangrijk dat we nieuwe ideeën ontwikkelen over de manier van samenwerking met landen die geen volledig EU-lid willen zijn, maar ook niet helemaal buitengesloten willen worden. Deze samenwerking zal namelijk erg belangrijk zijn voor de stabiliteit en veiligheid, dat wil zeggen voor de tweede prioriteit die is vastgesteld. In dat verband moet ook duidelijk gezegd worden dat Europa zijn huiswerk moet maken. Wij kunnen niet voortdurend op ingrijpen van de Verenigde Staten blijven vertrouwen, en dat willen we ook niet. Dat betekent zonder meer dat we ook het Amerikaanse streven naar hegemonie moeten terugdringen, wat tevens betekent dat wij ervoor moeten zorgen dat de rol van Europa groter en sterker wordt, in ieder geval wat de belangen in onze onmiddellijk nabijheid betreft. Ook op dit gebied zal 2003 een belangrijk jaar worden, bijvoorbeeld ten aanzien van de kwestie van de financiering van gemeenschappelijke acties.
Mevrouw de vice-voorzitter, om alles wat de Commissie zich heeft voorgenomen te realiseren is natuurlijk niet alleen geld nodig - daar zal mijn collega dadelijk nader op ingaan - maar zijn ook menselijke hulpmiddelen en innovatieve bestuurlijke en regelgevingsmaatregelen vereist. Helaas is mevrouw de commissaris op dit moment in gesprek met de Raadsvoorzitter, tot wie ik ook het woord wil richten. Misschien kan hij even de tijd nemen om naar mij te luisteren. Mijnheer De Miguel, ik zou u graag iets willen zeggen. Wellicht dat iemand de Raadsvoorzitter een koptelefoon kan geven, zodat hij even kort naar mij kan luisteren. Ik wil u graag iets vertellen over de kwestie van bestuur en regelgeving. Ik bedank de heer Aznar voor zijn antwoord, maar ik verzoek u om hem mee te delen dat dit antwoord gezien zijn eerdere reactie in dit Parlement weliswaar een klein tipje van de sluier oplicht wat de interinstitutionele samenwerking betreft, maar dat dit antwoord in geen geval volledig bevredigend is. Uit het initiatief van de Commissie en de toespraak die Voorzitter Cox in Barcelona heeft gehouden, is duidelijk gebleken dat we een politieke overeenkomst tussen de Commissie, het Parlement en de Raad nodig hebben.

Wanneer de regeringsleiders zich met andere bestuursvormen bezighouden - wat ik toejuich - is het naar mijn idee niet meer dan terecht dat ook de afgevaardigden in dit Parlement zich daarmee bezighouden. De secretaris-generaal kan het een en ander voorbereiden, maar de besluiten moeten door de politieke instellingen genomen worden, dus ook door dit Parlement.
(Applaus)

Wallis (ELDR).
Twee jaar geleden heb ik in het debat over het jaarlijks wetgevend programma namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij het woord gevoerd. Ik was toen nogal kritisch over de oude procedure, die ik beschreef als het uitwisselen van boodschappenlijstjes tussen het Parlement en de Commissie. Nu hebben wij een goede procedure, met een goede interinstitutionele dialoog. Voor ons ligt nu een brede strategie, die is afgestemd op het allesoverheersende politieke doel van de uitbreiding. Praktisch iedereen is het met de hoofdlijnen van deze strategie eens, en ook met de poging om al in een vroeg stadium de gevolgen ervan voor de begroting zichtbaar te maken.
Nu begint de echte procedure, met uitgebreid overleg in de commissies van het Parlement, en dat is waar het allemaal om gaat. Eindelijk kan het Parlement een zinvolle bijdrage leveren en ik twijfel er niet aan of de commissies zullen een definitief wetgevend programma gaan uitwerken. Dit is een welkome verandering in onze werkwijze, waardoor wij onze wetgevende arbeid veel beter kunnen plannen en voorbereiden.
Nog los van deze ontwikkelingen had de Commissie juridische zaken en interne markt vanochtend een historische gezamenlijke vergadering met leden van de nationale parlementen, waarin de wetgevingsprocedure van de EU en de implementatie van communautaire wetten werden besproken. Het lijdt geen twijfel dat de collega's in de nationale parlementen heel goed vooraf op de hoogte moeten worden gesteld over het hoe en wanneer van onze plannen en activiteiten. Alleen dan kunnen zij ons van informatie voorzien en hun eigen ministers in de Raad op een zinvolle manier ter verantwoording roepen. Uit onze gesprekken bleek duidelijk dat in de lidstaten waar de nationale parlementsleden vroeg bij de procedure worden betrokken, veel minder problemen ontstaan bij de implementatie van de communautaire wetgeving. De burgers voelen zich daar veel meer bij het proces betrokken en dit draagt bij aan een grotere legitimiteit van het uiteindelijke resultaat. Dat is die belangrijke verhouding met onze burgers waarnaar wij allen streven. Gelukkig waait er nu dus een frisse wind door ons wetgevingsproces. Wellicht zal ook de Conventie nog tot een aantal welkome veranderingen leiden, maar ik ben blij dat die ellendige boodschappenlijstjes nu tenminste met de eerste de beste windvlaag verdwenen zijn.

Stevenson (PPE-DE).
De jaarlijkse beleidsstrategie voor 2003 omvat een aantal cruciale initiatieven die gericht zijn op een duurzame economische ontwikkeling voor alle sociale groepen. Meer in het bijzonder wil de Commissie werk maken van de tussentijdse herziening van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Samen slokken deze twee uiterst belangrijke beleidsterreinen de helft van de totale begroting van de Europese Unie op, hoewel noch met het gemeenschappelijk landbouwbeleid, noch met het gemeenschappelijk visserijbeleid de hoofddoelstellingen zijn bereikt. Het behoud van arbeidsplaatsen hebben we immers niet kunnen garanderen. Een redelijk levenspeil op ons platteland hebben we ook niet kunnen handhaven en duurzaamheid ten slotte hebben we ook niet tot stand gebracht.
Gezien deze grote mislukking was het allang hoog tijd voor radicale hervormingen, en ik ben dan ook blij dat in de beleidsstrategie voor 2003 voorstellen in die richting een centrale plaats innemen. Zo zal de Europese Commissie medio april haar wetgevingsvoorstellen publiceren voor de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Het pakket hervormingen zal zeker draaien rond decentralisering, waarbij het beheer van de visserij overgedragen wordt aan de voornaamste belanghebbenden in elke visserijzone. Het feit dat er commissies van vissers, wetenschappers en mariene ecologen worden samengesteld, is een spectaculaire stap in de richting van decentralisering. De macht gaat weg van Brussel en terug naar de basis, ook al hebben deze commissies in eerste instantie alleen een adviserende rol. In een tijd van wegkwijnende visbestanden, krimpende vloten, banenverlies, ontmanteling van vissersschepen, technische werkloosheid en ontslagen komt dit initiatief bijzonder gelegen en geen moment te vroeg.
Er zijn in de Europese Unie veel te veel vissers die veel te weinig vis achterna zitten. De vlootcapaciteit als geheel moet met 40 procent worden teruggebracht, maar ik wil daarbij graag een speciaal verzoek richten tot de Commissie en de Raad: exporteert u alstublieft niet onze problemen van overbevissing en uitputting van visbestanden naar landen buiten de Unie. Uit recente case studies in Mauritanië en Senegal blijkt dat ook daar de visbestanden uitgeput raken. In Mauritanië is de hoeveelheid gevangen octopus de afgelopen vier jaar met de helft verminderd. Sommige soorten, zoals zaagvis, zijn gewoonweg verdwenen. Ik juich het dus toe dat de beleidsstrategie gericht is op doelstellingen inzake duurzaamheid en sociale insluiting, maar laten we niet vergeten dat die doelstellingen zowel binnen als buiten de Europese Unie moeten gelden.

Paciotti (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, wat het vraagstuk van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid betreft herinnert de Commissie ons er in eerste instantie aan dat de strijd tegen het terrorisme nog steeds probleem nummer één is. Wij kunnen het daar alleen maar volledig mee eens zijn. De barbaarse moord op professor Marco Biagi gisteren in Bologna is een tragische bevestiging van de bittere noodzaak van deze strijd. Wij zijn het echter ook eens met hetgeen voorzitter Aznar vandaag naar voren heeft gebracht. Hij zei namelijk dat wij nu over voldoende instrumenten beschikken om het terrorisme te overwinnen. Alle Europese instellingen hebben overigens blijk gegeven van hun grote gevoeligheid en tijdig de maatregelen getroffen die noodzakelijk waren om het hoofd te bieden aan de plotselinge virulentie van dit verschijnsel van politieke criminaliteit.
Het is eerder in andere sectoren dat de ontwikkeling van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te wensen over laat, en dat is zeer zeker niet de schuld van het Parlement en eerlijk gezegd ook niet in eerste instantie van de Commissie. De Europese Unie kan zich niet kwijten van de haar bij het Verdrag van Amsterdam opgedragen taken op immigratie- en asielgebied, omdat de Raad almaar hinderpalen opwerpt. Die is niet in staat overeenstemming te bereiken over de voorstellen van de Commissie, en besluit tekens weer repressieve mechanismen toe te passen die eerder een verarming betekenen en elk beleid in deze sector bij voorbaat ontoereikend maken.
Het terugvinden van de wil en het vermogen om dit ingewikkelde probleem met de instrumenten van de beschaving het hoofd te bieden, is een politiek probleem. Daarbij gaat het om internationale betrekkingen, gemeenschappelijke regels en instrumenten voor de grenscontrole en om een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid, niet alleen voor de te dragen lasten maar ook voor de verwezenlijking van de gemeenschappelijke doelstellingen van culturele en economische verrijking waar de uitdaging van de integratie om vraagt.
Dit is echter ook een institutioneel probleem: de regel van eenparigheid is verlammend, het gebrek aan medebeslissing is ondemocratisch. Het is noodzakelijk de beginselen waarop de Europese Unie is gegrondvest - democratie en rechtstaat, en dus onderwerping aan gerechtelijke controle - uit te breiden tot elke sector waarin sprake is van optreden ter bescherming van de veiligheid en de vrijheid van de burgers. De opneming van Europol in het institutioneel kader van de Unie is slechts een voorbeeld van deze noodzaak.
De Commissie zou hieraan een heel nuttige bijdrage kunnen leveren door voorstellen uit te werken en deze onder meer voor te leggen aan de zojuist begonnen Conventie over de toekomst van Europa.

Lehne (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, over het stuk van de Commissie dat hier ter tafel ligt zou ik eigenlijk alleen maar willen zeggen dat ik altijd weer versteld sta van het talent van de ambtenaren van de Commissie: zij slagen erin 28 bladzijden vol te schrijven zonder ook maar iets concreets te zeggen. Dat heeft in ieder geval nog het strategische voordeel dat uiteindelijk niemand er aan kan worden gehouden. Dat geldt, als ik zo vrij mag zijn, mevrouw de commissaris, natuurlijk niet voor de hoofdstukken die onder uw verantwoordelijkheid vallen, maar wel voor veel andere hoofdstukken uit dit stuk en andere documenten. Desalniettemin, het stuk ligt er nu en om die reden moet je er denk ik toch iets over zeggen. Wat de problemen van de interne markt betreft: op basis van mijn ervaring van de afgelopen jaren in dit Parlement kan ik alleen maar zeggen dat we nog ver verwijderd zijn van een interne markt die ook in alle sectoren effectief functioneert.
Er blijven grote tekortkomingen bestaan. Ik ben van mening dat de Commissie het wegwerken van deze tekortkomingen tot een van de hoofddoelstellingen zou moeten maken van haar werk in 2003. We hebben zojuist in de Commissie juridische zaken en interne markt de richtlijn betreffende de verkoop op afstand van financiële diensten in tweede lezing behandeld. Daarbij werd duidelijk - en dat is illustratief - dat er bijvoorbeeld voor de verzekeringssector in de praktijk van een interne markt helemaal geen sprake is. De sector bestaat nog altijd uit nationale verzekeringsmarkten die voor de buitenwereld zijn afgeschermd. Zoals ik al zei zijn er nog steeds behoorlijke tekortkomingen.
Hetzelfde probleem zien we bij de omzetting van de vrije dienstverlening en van de vrijheid van vestiging, ook in andere sectoren. Dat bleek wel uit de verslagen van de Commissie. Er ligt een verslag van de Commissie dat ook al een keer in de Commissie juridische zaken en interne markt is behandeld en dat vroeg of laat wel tot onaangename gevolgen zal leiden. Daarin worden diverse tekortkomingen op het terrein van de vrije dienstverlening besproken. Ik wil nu niet op de voorbeelden ingaan; dat laat de tijd niet toe. Wat ik de Commissie wil vragen is hiermee consequent door te gaan en ervoor te zorgen dat we uiteindelijk een Europese interne markt krijgen die ook echt werkt.
Een laatste punt, dat ook vanmorgen tijdens de ontmoeting met de nationale parlementariërs ter sprake werd gebracht: het Parlement heeft in januari een verslag aangenomen over verdere stappen met betrekking tot de harmonisatie van het burgerlijk en handelsrecht. Ik verzoek de Commissie en met name de verantwoordelijke commissarissen om op dit terrein voortgang te maken en zo spoedig mogelijk met een groen- of witboek te komen, zodat we precies weten hoe het verder gaat. Ik vind dat heel belangrijk: de interne markt moet er immers niet alleen maar zijn voor de grote ondernemingen. Ook de consument en de middenstand moeten de mogelijkheid hebben de keuzes die de interne markt biedt ten volle te benutten. We creëren de interne markt vooral voor onze burgers, niet alleen voor de grote bedrijven. Daarom vraag ik u het werk op dit terrein met nog meer energie en voortvarendheid voort te zetten, ook al weten we dat er in sommige lidstaten altijd bepaalde weerstanden tegen blijven bestaan.

Roth-Behrendt (PSE).
Voorzitter, ik heb geleerd dat het vanuit pedagogisch oogpunt verstandig is om een standje altijd te koppelen aan een compliment. Daarom begin ik met het compliment, mevrouw de commissaris. Het is een goede zaak dat de discussie over de beleidsstrategie eindelijk eens op een vroegtijdig moment wordt gevoerd en dat de dialoog tussen Commissie, Europees Parlement en de desbetreffende parlementaire commissie op tijd plaatsvindt. Ik noem expres deze twee instellingen, want de Raad speelt voor mij geen rol. We hebben in Barcelona gezien dat de Raad zijn eigen agenda vaststelt, dat de Raad doet wat hij wil en blijkbaar ook een prima Raad van vakministers is. Daarom is de dialoog tussen u, mevrouw de commissaris, als vertegenwoordiger van de Commissie en het Europees Parlement het enige waar het hier om draait.
Nu komt echter ook meteen het standje. Ik kan u nog wel een positief signaal meegeven, mevrouw de commissaris: als men ooit ergens op zoek is naar iemand die een product moet verkopen dat allerlei gebreken vertoont, dan moet u solliciteren! U kunt dan proberen dat product aan de man te brengen. U hebt nu uw best gedaan voor een document waarvan ik niets heb begrepen. Ik bewonder iedereen die dit stuk heeft gelezen en er ook maar één zin van begrijpt. Ik heb me afgevraagd wat je nodig hebt om er iets uit te kunnen halen. Een blindengeleidehond? Een sint-bernardshond, die ergens onder de lawines nog een spoor van leven aantreft? Iets van dien aard heb je toch wel nodig, mevrouw de commissaris. U hebt het als Commissie gepresteerd om bepaalde woorden overal te noemen. Het woord consumentenbescherming kom ik tegen en het woord duurzaamheid duikt op bij ieder begrip waarmee je het kunt verbinden: duurzaam verkeer, duurzame economie. Alles is duurzaam.
Wat u echter wilt gaan doen en wat uw prioriteiten zijn, dat is mij niet duidelijk geworden. Ik heb nergens kunnen lezen wat werkelijk uw prioriteiten zijn. Ja, uitbreiding, duurzame economie, misschien ook veiligheid en stabiliteit. Hoe u dat wilt bereiken, dat verstopt u in wollige zinnen. Mevrouw de commissaris, gaat u daarom naar huis en zegt u tegen uw collega-commissarissen, tegen wie wij dat allemaal zeker ook nog persoonlijk zullen zeggen: 'Maak uw huiswerk volgend jaar beter!? Het is nu aan ons, aan het Parlement, om datgene wat u ons als raamwerk hebt geleverd, van een behoorlijke inhoud te voorzien. Als dit een proefwerk was, dan zou er onder komen te staan: 'Goed geprobeerd, maar volgende keer beter graag?. Dat zeg ik ook tegen u.

Goepel (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, je moet er behoorlijk wat moeite voor doen om in het 28 pagina's tellende strategiedocument van de Commissie voor 2003 het beleidsterrein landbouw en plattelandsontwikkeling terug te vinden. Slechts drie keer, op drie verschillende bladzijden, tref je het woord 'landbouw? aan. Misschien ligt dat ook aan het feit dat het landbouwbeleid nog niet onder de medebeslissingsprocedure valt. En dat terwijl we onderwerpen als uitbreiding, WTO-onderhandelingen, begrotingsontwikkeling en de tussentijdse evaluatie nu voor het eerst beleidsmatig moeten beoordelen.
De uitbreiding allereerst. In 2003 wil men de toetredingsonderhandelingen met de kandidaat-lidstaten afronden. De uitbreiding zou dan vanaf 2004 kunnen beginnen. Het is ons allemaal wel duidelijk dat er met betrekking tot de hoofdstukken landbouw en plattelandsontwikkeling in 2003 door Commissie, Parlement en Raad enorm veel werk moet worden verzet. In die zin zal de uitbreiding ook voor de landbouw tot de belangrijkste prioriteiten in 2003 behoren en veel onderhandelingstactiek vereisen. Wat er allemaal nog moet worden geregeld, bleek wel uit de hoorzitting die gisteren in de Begrotingscommissie over dit onderwerp werd gehouden. Nauw overleg met de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling is daarom net zo belangrijk als het beter benutten van de middelen voor hulp aan de kandidaat-lidstaten in het kader van de pretoetredingsstrategie. Bij de WTO speelt de landbouw een sleutelrol. Dus, beste Commissie, wij rekenen op een stroom van informatie en veel discussie over de voortgang van de WTO-onderhandelingen. Op pagina 14 van uw onverteerbare stuk spreekt u zelf van de beslissende fase in die onderhandelingen.
Dan de begroting. Conform de uitslag van de stemming in het verslag-Färm of, heel concreet gesteld, conform de door de plenaire vergadering aangenomen richtsnoer 9 dient reeds in de begroting voor 2003 zoveel mogelijk rekening te worden gehouden met de herziening die voortkomt uit de tussentijdse evaluatie. Een heel simpele constatering die veel hoofdbrekens zal kosten, vooral tegen de achtergrond van het feit dat de lidstaten er steeds meer op rekenen aanzienlijke, niet-gebruikte bedragen uit de landbouwbegroting terug te krijgen. Een en ander onder het motto: 'Wie weet blijft ons daardoor een blauwe brief uit Brussel bespaard!?
De strategische aanbeveling voor 2003 kan daarom slechts zijn de landbouwbegroting ten volle en efficiënter te benutten. Daarbij moeten de middelen flexibel worden ingezet ten behoeve van nieuwe programma's op het gebied van plattelandsontwikkeling. En een zeer belangrijke aanbeveling: in het gemeenschappelijk landbouwbeleid moeten meer subsidiabele kwaliteitsaspecten worden opgenomen. Vergoedingen vanuit dit oogpunt worden ook door niet-boeren begrepen.

Färm (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, als begrotingsrapporteur voor dit jaar wil ik een aantal kwesties op dit gebied onder de aandacht brengen.
Ten eerste ben ik niet even kritisch als mevrouw Roth-Berendt. Ik vind het belangrijk dat er nu een jaarlijkse politieke strategie komt, die tevens als richtsnoer voor de Commissie dient voor de begroting van het volgende jaar. Op dit moment stellen alle instellingen hun richtsnoeren in het voorjaar vast en de hoop bestaat dat de Commissie in haar begrotingsvoorstel ook de overwegingen van de Raad en het Parlement betrekt. Dat zou een duidelijke verbetering betekenen.
Ten tweede hebben diverse afgevaardigden erop gewezen dat wij de koppeling tussen het wetgevingsprogramma van de Commissie en de begrotingskwesties moeten versterken. Tot nu toe hebben wij te vaak meegemaakt dat wetsvoorstellen, voorstellen voor nieuwe programma's en uitgaven, voorstellen voor het in het leven roepen van nieuwe instellingen, enzovoort, werden ingediend zonder dat rekening gehouden werd met het begrotingsproces en de financiële gevolgen. Met name op het gebied van het buitenlands beleid worden verschillende toezeggingen gedaan. Er moet nog veel werk verricht worden, maar het proces van dit jaar is toch een stap in de goede richting.
Ten derde kunnen wij in ieder geval blij zijn met het hoofdstuk over de interinstitutionele samenwerking. Voor het tot stand brengen van een goed functionerende Unie is het van doorslaggevend belang dat deze samenwerking plaatsvindt en dat er vertrouwen bestaat.
Daarom maken wij ons ernstig zorgen over het feit dat er in de Raad wordt gesproken over de nieuwe begrotingsverordening, waarin de invloed van het Parlement wordt teruggedrongen. In het begrotingscomité van de Raad vindt een discussie plaats over de vraag hoe onze mogelijkheden om krediet in de reserve op te nemen, om de gewijzigde en aanvullende begroting te beïnvloeden, enzovoort, ingeperkt kunnen worden. Als de Raad deze koers handhaaft, komt het institutionele evenwicht in gevaar, en dat zal het Parlement nooit zonder slag of stoot accepteren.
Ten vierde wil ik een formele kwestie aankaarten. Het doet mij deugd dat alle instellingen voorrang geven aan de uitbreiding, die momenteel onze belangrijkste taak is. Ik hoop dat wij al tijdens de begrotingsonderhandelingen in juli overeenstemming kunnen bereiken over de manier waarop wij de administratieve uitgaven van volgend jaar gaan gebruiken. Dat zou de voorbereiding namelijk een stuk gemakkelijker maken. Zo zouden we onder meer bouwactiviteiten kunnen steunen, taalkwesties kunnen aanpakken en besluiten kunnen nemen over de aanstelling van nieuw personeel en over de regelgeving die moet worden voorbereid om waarnemers in onze partijfracties te kunnen toelaten.
Als alle instellingen meewerken en hieraan prioriteit geven, bestaat de kans dat wij al in juli een dergelijke overeenkomst kunnen bereiken. Dat zou een geweldige stimulans betekenen.
Tot slot hoop ik dat Raad en de Commissie nog voordat de onderhandelingen zijn afgesloten ook een uitgebreide discussie met het Parlement in gang zullen zetten over de financiële gevolgen van de uitbreiding op de lange termijn. Ik geloof oprecht in de uitbreiding, maar de belastingbetaler moet weten dat er kosten aan verbonden zijn. Dat is een serieuze zaak.

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, ofschoon ik, gezien de hier in deze vergaderzaal heersende stemming, het risico loop in herhaling te vervallen zou ik alle geachte afgevaardigden willen bedanken voor het feit dat zij de moeite hebben genomen, ook mevrouw Roth-Behrendt, om die 28 bladzijden door te nemen. Uit die 28 bladzijden heeft u, zoals de heer Swoboda al zei, vast wel enige positieve elementen weten te distilleren. De paragrafen 3.1, 3.2 en 3.3 van hoofdstuk 3 bevatten namelijk een aantal overzichten waarin meer details worden gegeven van de beleidsvoorstellen voor het komend jaar.
We staan aan het begin van het begrotingsjaar; vanaf nu is de discussieperiode geopend waarin de verschillende commissarissen in dialoog kunnen gaan met de verschillende commissies, waarna we weer aan de slag gaan om in de loop van het najaar de laatste debatten te voeren. Daarna zal het proces in de maand november worden afgesloten met de officiële indiening van de begroting door de voorzitter van de Commissie in de plenaire vergadering.
Ik zou de geachte afgevaardigden nogmaals willen bedanken voor hun werk, en naar ik hoop zal deze nieuwe werkwijze, waarvan we vandaag met dit debat de spits hebben afgebeten, het functioneren van de instellingen - het Parlement, de Raad en de Commissie - ten goede komen. Hopelijk zal dit proces gunstige resultaten opleveren en zullen we uiteindelijk tot de conclusie komen dat we weer een stap vooruit hebben gezet op weg naar de interinstitutionele samenwerking.

De Voorzitter.
Hartelijk dank, mevrouw de commissaris.

Swoboda (PSE).
Voorzitter, aangezien ik een kritische opmerking heb gemaakt over de uitspraken van minister-president Aznar, wil ik de fungerend voorzitter van de Raad, die hier aanwezig is, toch bedanken voor het feit dat hij althans tegenover mij duidelijk heeft gemaakt dat het de taak van het Parlement is zijn politieke vertegenwoordigers in de interinstitutionele werkgroep af te vaardigen. Daarmee is dat misverstand uit de weg geruimd. Dat wil ik hierbij graag aan u allen meedelen.
De Voorzitter.
We gaan nu over tot de stemming.
Gezamenlijke ontwerpresolutie RC B5-0180/2002

Dehousse (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, in het kader van onze voorlichting aan scholieren zouden wij de enthousiaste resoluties van het Europees Parlement over de verschillende topontmoetingen en de ernstige kritiek van de heer Javier Solana op het functioneren van de Raad tijdens deze bijeenkomsten op hetzelfde moment moeten publiceren. Kijkt u maar eens naar de resolutie van vandaag en naar andere resoluties. Ze brengen het publiek in extase. Wij hebben echter een realistischer beeld van de werkelijkheid en stellen dat een Europa zonder sociaal gezicht niet ons Europa is.

Fatuzzo (PPE-DE).
Ik heb niet tegen de resolutie over de Europese Raad van Barcelona gestemd, mijnheer de Voorzitter, omdat ik een overtuigd voorstander van Europa ben; ik ben een Europeaan in hart en nieren. Ik heb echter ook niet voor gestemd, mijnheer de Voorzitter, want er staat iets in dit document, en met name in het communiqué en de conclusies van de Europese Raad van Barcelona, dat mij niet overtuigt. Wat overtuigt mij niet? Wel, de vijftien regeringsleiders hebben afgesproken de werknemers vijf jaar langer te laten werken, waardoor de gemiddelde pensioengerechtigde leeftijd wordt opgetrokken van 57 jaar naar 62 jaar. Deze goede intentie hebben zij publiekelijk kenbaar gemaakt. Dat is prima! Geweldig! Maar voordat men degenen die nu al werken langer laat werken zou het misschien beter zijn de werklozen aan het werk te zetten. Dat zijn er ontzettend veel, vooral jongeren. Zolang er ook maar één werkloze is in Europa, is de Partij van de Gepensioneerden tegen verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd, of dit nu vrijwillig - en zo zou het moeten zijn - of verplicht is.

Tannock (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, de reden waarom ik en vele conservatieve collega's van de Fractie van de Europese Volkspartij en Europese Democraten zich geheel van stemming hebben onthouden is dat er in paragraaf 37 een onaanvaardbare verwijzing staat naar de Brits-Spaanse besprekingen over de toekomst van Gibraltar. Daarin wordt op geen enkele wijze rekening gehouden met de mening van de dertigduizend inwoners van Gibraltar die duidelijk hun soevereine band met Groot-Brittannië wensen te behouden. De Britse Labourregering hecht weinig belang aan hun zaak en heeft Gibraltar laten weten dat het gemarginaliseerd en financieel onder druk gezet zal worden indien het zich niet conformeert aan de Europese strategische doelstellingen van het Verenigd Koninkrijk en weigert het resultaat van de besprekingen te steunen.
Als dit ook zo gebeurt, geloof ik dat Gibraltar het zelfbeschikkingsrecht moet opeisen of een oplossing moet nastreven à la Andorra. Als de Spaanse regering daar anders over denkt, moet zij zich eens afvragen hoe zij zou reageren als Portugal zijn bij verdrag vastgelegde recht zou opeisen om Olivença van Spanje terug te krijgen, of als Marokko zijn aanspraken op Ceuta en Melilla zou laten gelden.

Alyssandrakis (GUE/NGL)
De Communistische Partij van Griekenland, KKE, groet de honderdduizenden manifestanten die uiting hebben gegeven aan hun verzet tegen het beleid van de EU, tegen het beleid van de armoede en de werkloosheid, de privatisering en de liberalisering. Deze manifestaties stemmen ons optimistisch. Zij tonen namelijk aan dat de volksbeweging haar strijd opvoert om het volksvijandige beleid ongedaan te maken.
De leiders van de EU hebben verklaard dat armoede en werkloosheid het hoofd kan worden geboden met bevordering van het ondernemerschap, vermindering van de staatssteun, vergroting van de inzetbaarheid en versoepeling van de arbeidsmarkt. Zij hebben evenmin nagelaten doelstellingen aan te geven voor een versnelde hervorming van de pensioenstelsels en een verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd met vijf jaar tot 2010! Dat is het beroemde 'sociaal model? dat zogenaamd zal leiden tot volledige werkgelegenheid en van de EU de meest dynamische en best concurrerende economie ter wereld zal maken!
Dankzij de onderlinge meningsverschillen van de leiders kon in deze fase nog worden voorkomen dat de energiesector helemaal werd uitverkocht aan het particulier kapitaal. De leiders hebben wel hun sympathie betuigd met het Midden-Oosten, en verklaard dat de Palestijnse Autoriteit de volledige verantwoordelijkheid draagt voor de bestrijding van het terrorisme. Ook hebben zij vriendschappelijke aanbevelingen inzake goed gedrag gericht tot Israël. Hun stilzwijgen met betrekking tot de dreigementen van de Amerikanen tegen Irak en over de Amerikaanse plannen voor de ontwikkeling van nieuwe kernwapens maakt ze evenwel schuldig. Ook trappelden zij van ongeduld om het probleem van het 'euroleger? op te lossen en de fakkel van de NAVO in de FYROM over te nemen.
De resolutie van het Europees Parlement is een hymne op het volksvijandige beleid en daarom hebben de afgevaardigden van de KKE tegen gestemd.

Berthu (NI)
De onlangs gehouden Europese Raad van Barcelona van 15 en 16 maart behoort tot de 'technische topbijeenkomsten? waarop beslissingen genomen worden die aan ieders aandacht ontsnappen. Op deze Top gaat het evenwel niet zozeer om beslissingen, maar om het geleidelijk aanscherpen van de disciplines waartoe de lidstaten zich via ondemocratische procedures hebben verbonden.
Voor aanvang van de Raad heeft Romano Prodi de staatshoofden en regeringsleiders een brief gestuurd waarin hij aangaf wat de Commissie van de Europese Raad van Barcelona verwacht. De heer Prodi draait hierin zeer stoutmoedig de rollen om.
In zijn brief roept de heer Prodi verder op tot aanscherping van de coördinatie van het economisch beleid. Ik heb tijdens dit debat reeds aangegeven wat ik hiervan vind. Ook benadrukt hij dat de Europese wetgeving strikter door de lidstaten in nationale wetgeving moet worden omgezet. De Raad heeft deze twee punten in zijn conclusies overgenomen zonder stil te staan bij met name de onmisbare rol die de nationale parlementen bij deze omzetting van de wetgeving spelen.
(Verklaring ingekort overeenkomstig artikel 137, lid 1 van het Reglement)

Figueiredo (GUE/NGL)
In de resolutie van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links - waar wij deel van uitmaken - wordt duidelijk gemaakt dat er tijdens de Top van Barcelona belangrijke zaken besproken zijn, vooral als het gaat om de voortzetting en versnelde doorvoering van de liberalisering, de privatiseringen en de deregulering van de sectoren energie, vervoer en telecommunicatie. Bovendien is besloten het Stabiliteitspact heel strikt toe te passen, en dat zal gevolgen hebben voor de rechten van werknemers.
De Europese Raad heeft dus helaas opnieuw het accent gelegd op structurele hervormingen van de arbeidsmarkt. Daarbij wordt aangedrongen op flexibiliteit en loonmatiging, terwijl het bovendien gemakkelijker wordt mensen te ontslaan. Minstens even ernstig is dat de Raad de aanbeveling heeft gedaan om de gemiddelde pensioengerechtigde leeftijd met vijf jaar te verhogen. Dat zal allerhande negatieve gevolgen hebben, en we gaan hiermee een gevaarlijke kant op. De sociale bescherming komt zo immers op de tocht te staan, en dat terwijl we die bescherming juist moeten versterken, ter bestrijding van armoede en sociale uitsluiting.
Ondanks de verwerpelijke pogingen van de Spaanse regering en de politie om de demonstraties onmogelijk te maken, hebben grootscheepse, door de vakbonden en andere verenigingen georganiseerde manifestaties duidelijk gemaakt dat we een ander beleid moeten volgen, en dus niet meer van hetzelfde. We moeten opkomen voor het behoud van openbare diensten, de liberaliseringen stopzetten en een einde maken aan de aanslagen op de rechten van de arbeiders. Het neoliberalisme moet bestreden worden, en we moeten ons inzetten voor een rechtvaardiger wereld met meer solidariteit.
Daarom hebben we tegen de gezamenlijke ontwerpresolutie van de overige fracties gestemd. We hebben daar niet aan willen meewerken.

Krivine (GUE/NGL)
Het Parlement wordt hier verzocht om tijdens deze stemming de besluiten te ratificeren die tijdens de Raad van Barcelona zijn genomen. De vraag luidt of wij willen instemmen met de volledige liberalisering van de energiesector tussen nu en 2004. Deze liberalisering zal ten koste gaan van de logica van de publieke dienst, die gebaseerd is op de beginselen van continuïteit, gelijke toegang, gelijke behandeling van alle gebruikers, ruimtelijke ordening en milieubescherming. Men wil dat wij in het kader van de plannen voor een gemeenschappelijk luchtruim een blanco cheque afgeven voor de deregulering van het luchtvervoer en dat wij instemmen met de voortzetting van de liberalisering van de spoorwegen. Wij moeten akkoord gaan met de verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd met vijf jaar en met de instelling van pensioenfondsen. Wij moeten onze goedkeuring geven aan de structurele hervormingen van de arbeidsmarkt. De arbeidsmarkt moet flexibeler worden en werknemers dienen minder rechten te krijgen. Voorts dient er een beleid van loonmatiging te worden gevoerd. In feite wordt ons hier verzocht om onze stem uit te brengen voor een liberaal in plaats van een sociaal Europa. Wij kunnen de resultaten van de Raad van Barcelona niet onderschrijven. Wij herkennen ons daarentegen geheel in de boodschap die honderdduizend vakbondsleden en vierhonderdduizend militanten hebben afgegeven. Hierin stellen ze op vreedzame wijze 'het Europa van het kapitaal? aan de kaak en eisen ze een ander Europa en een andere vorm van globalisering.

MacCormick (Verts/ALE)
Ondanks de grote woorden van Tony Blair op voorhand was de Raad van Barcelona teleurstellend en voorzichtig. De Raad heeft in het verleden beloofd dat duurzaamheid een vooraanstaande rol zou spelen in de Europese ontwikkeling. Deze Top heeft echter niet meer gedaan dan deze belofte lippendienst bewijzen.
De zogenaamde "liberalisering" die Blairs rechtvleugel voorstaat is op een muur van Franse tegenstand gestuit op het punt van de energieproductie voor particuliere verbruikers. Electricité de France kan dus buiten Frankrijk bedrijven blijven overnemen terwijl het zelf beschermd is tegen overnames door buitenlandse bedrijven.
De liberaliseringsretoriek dient maar al te vaak als rookgordijn voor beleidsmaatregelen inzake de eenheidsmarkt die geheel in dienst staan van de naar monopolisering neigende belangen van de allergrootste bedrijven. De realiteit van de huidige geglobaliseerde economie staat ver van Adam Smiths visie van een vrije economie die niet wordt ingeperkt door ingrepen van gigantische kapitaalconcentraties.
Wat betreft Gibraltar kan niemand vooruitgang in de onderhandelingen tussen Spanje en het Verenigd Koninkrijk betreuren. Maar er wordt niet gesproken over de bevolking van Gibraltar. Wat is er van het zelfbeschikkingsrecht geworden?

Meijer (GUE/NGL)
. Zonder werk kunnen we niet leven, maar dat betekent allerminst dat steeds meer werkgelegenheid ons leven verbetert. Hier botsen twee opvattingen met elkaar. Volgens de linkse denkwijze moeten we ervoor zorgen dat we samen produceren wat we willen consumeren, waarbij we werk en inkomen zo eerlijk mogelijk verdelen en mensen beschermen tegen een hoge werkdruk en lange arbeidstijden. De rechtse opvatting luidt daarentegen dat we een voortdurende economische groei moeten najagen door ook vrouwen met jonge kinderen, mensen met een handicap en veel gepensioneerden te dwingen tot betaald werk. Alleen hoogbejaarden en diegenen die kunnen leven van rente op eigen vermogen worden daarvan uitgezonderd.
Economische groei wordt altijd het krachtigst verdedigd door diegenen die hun rijkdom niet willen delen met wie minder heeft en die daarom de aandacht willen afleiden van het verdelingsvraagstuk. Om niets te hoeven veranderen in de verdeling tussen rijk en arm roepen ze dat iedereen meer moet krijgen.
Vandaag houden Raadsvoorzitter Aznar en Commissievoorzitter Prodi hier juichverhalen over het verder vrijmaken en integreren van markten, kostenverlaging en een nog groter aandeel van Europa in de wereldeconomie. De meerderheid van dit Parlement kijkt onvoldoende naar de schade die de toppen van Lissabon en Barcelona aanrichten voor het welzijn van de mensen, de publieke dienstverlening en het behoud van het natuurlijk milieu. Die prijs vind ik te hoog. Daarom wijs ik de uitkomst af.

Sacrédeus (PPE-DE)
Ik heb mij onthouden van stemming bij de eindstemming over de resolutie, die is aangenomen met 211 stemmen voor en 58 tegen bij 34 onthoudingen.
De reden hiervoor is gelegen in mijn bezwaren tegen de paragrafen 25, 35 en 37.
In paragraaf 25 bepleit het Europees Parlement ?een herziening van de open coördinatie tussen de lidstaten op bijvoorbeeld het gebied van de pensioenen, de gezondheidszorg en het onderwijs, zodat het Europees Parlement op deze gebieden volledig deelneemt aan de werkzaamheden van de Raad en de Commissie?. Hiermee stelt het Parlement de open coördinatiemethode als zodanig ter discussie en tracht het een proces in gang te zetten dat een einde maakt aan de intergouvernementele methode op deze fundamentele nationale wetgevingsgebieden, ten gunste van de communautaire methode en de supranationale gedachte, waarin het Europees Parlement een rol als medebesluitvormer wordt toebedeeld. Als Zweeds christen-democraat verzet ik mij tegen deze ontwikkeling.
In paragraaf 35 over Zimbabwe had in veel krachtiger bewoordingen een veroordeling uitgesproken moeten worden van het buitensporige geweld tegen de oppositiebeweging MDC waaraan het regime van president Mugabe en zijn handlangers zich schuldig hebben gemaakt tijdens de verkiezingscampagne, alsmede van de vele moordpartijen, waaronder de aanhoudende racistische moorden op blanke boeren.
In paragraaf 37 over Gibraltar worden noch de bevolking van Gibraltar noch haar politieke wensen genoemd. De burgers staan echter aan de basis van een democratie. Twee dagen geleden hebben de burgers van Gibraltar zich duidelijk en onomwonden uitgesproken tegen het nemen van een besluit over het lot van Gibraltar door Groot-Brittannië en Spanje zonder dat naar de bevolking geluisterd wordt. Het Europees Parlement verliest hier het burgerperspectief uit het oog, wat een ernstige zaak is.

Gorostiaga Atxalandabaso (NI).
Ik heb een punt van orde over de wijze waarop het debat is gevoerd. Ik wil mijn grote onbehagen uitspreken over het ontoelaatbare optreden van ondervoorzitter Vidal-Quadras Roca, een lid van de Spaanse Partido Popular, die het woord heeft verleend aan zijn politieke vriend, de heer Salafranca Sánchez-Neyra, terwijl artikel 122 van het Reglement niet van toepassing was. Tegelijkertijd ontzegt hij mij het recht hem van repliek te dienen. U kunt het nakijken op de video, mijnheer de Voorzitter.
Deze partijdige houding van ondervoorzitter Vidal-Quadras Roca dient krachtig veroordeeld te worden, omdat de geloofwaardigheid van dit Parlement ervan afhangt.

De Voorzitter.
Ik heb akte genomen van uw punt, mijnheer Gorostiaga Atxalandabaso.
Hiermee zijn de stemverklaringen beëindigd.

De Voorzitter.
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 19.25 uur gesloten)

