Beginselen voor de registratie van belastingen en sociale premies
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0073/2000) van de heer Knörr Borràs, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad ter verduidelijking van verordening (EG) nr. 2223/96 van de Raad met betrekking tot de beginselen voor de registratie van belastingen en sociale premies (COM(1999) 488 - C5-0220/1999 - 1999/0200(COD)).

Knörr Borràs
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, wij bespreken vandaag een uiterst technisch onderwerp, een van die onderwerpen die op het eerste gezicht alleen maar lijken te gaan over het aan- of overnemen van procedures en terminologie binnen de Europese Unie. Binnen dat politieke kader probeert men dergelijke zaken immers aan te passen, en dat gebeurt ook met bepaalde statistische instrumenten.
Wij zijn ons er allemaal van bewust - denk ik, tenminste - dat het belangrijk is dat statistische gegevens niet alleen betrouwbaar zijn, dat wil zeggen, op een wetenschappelijke en nauwkeurige manier verkregen, maar vooral ook vergelijkbaar. Hoe waar dat is, blijkt pas bij de totstandbrenging van de interne markt. Daarvoor is betrouwbare en vergelijkbare statistische informatie van de verschillende lidstaten nodig. Ik durf te beweren dat dit nog sterker geldt als we rekening houden met de uitbreiding van de Europese Unie. Dat is een proces waarin de beschikbaarheid en vergelijkbaarheid van informatie, vooral op statistisch en economisch gebied, een punt van doorslaggevend belang hoort te zijn.
Ik zal niet opnieuw stilstaan bij de voordelen van het ESR 95 - het Europees Stelsel van regionale en nationale rekeningen - noch bij de vooruitgang die dit systeem betekent ten opzichte van het vorige systeem
uit 1979. Dat heb ik al gedaan toen ik in deze Vergadering mijn verslag inleidde over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van de verordening inzake de toepassing van het Protocol betreffende de procedure bij buitensporige tekorten. Wat ik werkelijk wil benadrukken, is dat het onderhavige voorstel van de Commissie naar mijn mening krachtig moet worden gesteund. In dit voorstel, dat betrekking heeft op een zo belangrijk onderwerp als de begrotingen van de lidstaten, wordt met name voorgesteld om voorrang te geven aan de werkelijk geïnde bedragen boven invorderbare belastingen en sociale premies. Het zal iedereen duidelijk zijn, of dat zou het moeten zijn, dat in bepaalde gevallen overheden invorderbare bedragen kunnen meerekenen die ze nooit zullen innen, hoeveel analyses ze ook maken van de invorderbaarheid. Daardoor onstaat een soort sluiproute naar de vervalsing van de overheidsschuld.
Dit is een serieuze aangelegenheid, waarover men al eerder de degens heeft gekruist. Ik herinner eraan dat er zelfs in het parlement van een van de lidstaten van de Unie een flinke discussie heeft plaatsgevonden tussen een van kandidaten voor het premierschap en diens tegenstander, de huidige minister-president. De aspirant-premier, de heer Borrell, veroordeelde in die discussie terecht de wijdverspreide praktijk van het gebruik van nog te innen bedragen als maatstaf voor de inkomsten die men zou genieten. Als daar niet tijdig iets aan gedaan wordt, draait deze praktijk in feite uit op de verhulling van overheidstekorten, zei de heer Borrell.
Om aan dit soort praktijken een einde te maken, zijn duidelijke criteria nodig. De Commissie stelt ons zo'n criterium voor, waarbij bovendien - zeer terecht, naar mijn mening - de mogelijkheid wordt geboden de inkomsten te berekenen op basis van de bedragen die zijn vastgelegd in een kohier of inningsdocument.
Dit voorstel van de Commissie wordt door sommigen aangevallen omdat zij er eigenlijk tegen zijn dat er voor eens en altijd een einde wordt gemaakt aan praktijken waarmee het overheidstekort wordt versluierd. Het voorstel betekent echter niet dat de waardering van de bedragen op de nationale rekeningen wordt vertekend. Eerder is het tegendeel het geval. Dat wil zeggen, er worden twee verschillende methodes voorgesteld waarmee men op hetzelfde cijfer uitkomt. De eerste manier, die ik als de meest correcte en in elk geval als de meest academische beschouw, is de toepassing van het criterium van het invorderbaar bedrag, met de daarmee gepaard gaande invorderbaarheidsvoorziening, die door de Commissie in artikel 3 a) wordt voorgesteld. De tweede manier, die in artikel 3 b) wordt vermeld, is de toepassing van het criterium van de gecorrigeerde kasontvangsten, waarbij aan het eind van het begrotingsjaar het werkelijke bedrag aan niet geïnde inkomsten als een boekhoudkundige correctie wordt verwerkt. Beide berekeningswijzen dienen noodzakelijkerwijs hetzelfde bedrag op te leveren, dat het resultaat is van de belasting in het begrotingsjaar in kwestie. Ik voeg daaraan toe dat er ook geen andere manier bestaat om de inkomsten correct in een begroting te boeken. Het duidelijke voordeel van de mogelijkheid om tussen beide systemen te kiezen, is dat degenen die nu het ene of het andere systeem gebruiken zich sneller aan de nieuwe situatie zullen kunnen aanpassen.
Ik ben daarom van oordeel dat dit voorstel van de Commissie inzake de boekhoudkundige behandeling van belastingen en sociale premies de meest correcte oplossing is. Bovendien is het hoe dan ook een efficiënt voorstel, in die zin dat het onmiddellijk kan worden toegepast. Wij vinden echter wel dat de lidstaten ook over statistieken inzake belastingen op producten dienen te beschikken, al zijn het maar samengevoegde statistieken. Dat zou in artikel 3 van het voorstel van de Commissie moeten worden geregeld door voor dit soort belastingen in een vergelijkbaar mechanisme van registratie en correctie te voorzien.
Al met al waardeer ik het voorstel positief, en feliciteer ik de Commissie met haar werk. Nogmaals, het voorstel benadrukt terecht dat voorrang moet worden geven aan de in de lidstaten werkelijk geïnde bedragen boven invorderbare belastingen en sociale premies. Tevens staat het voorstel de twee genoemde berekeningswijzen toe, waardoor de systemen die momenteel in de lidstaten worden gebruikt, kunnen worden aangepast.
Na lezing van het voorstel van de Commissie, is het moeilijk voor te stellen dat belastingen en sociale premies niet met behulp van een van de voorgestelde methodes zouden worden berekend.
Tenslotte wil ik ook benadrukken dat het voorstel van de Commissie naar onze mening meer een wijziging dan een verduidelijking is, en dat deze wijziging bovendien betrekking heeft op de hoofdlijnen van de verordening. In plaats van zich te baseren op artikel 2, lid 2, van verordening 2223/96 van de Raad van 25 juni 1996, dat betrekking heeft op methodologische wijzigingen die ten doel hebben de inhoud van het ESR 1995 te verduidelijken en te verbeteren, moet daarom de procedure tot wijziging van bijlage A bij de verordening worden toegepast.

De Voorzitter
Waarde collega's, ik zou u en de Commissie willen verzoeken om uw medewerking. We hebben een bijzonder druk tijdschema. Houdt u zich dus alstublieft aan uw spreektijd. Ofschoon de Commissie natuurlijk zo lang mag spreken als zij wenst, zou ik haar toch willen vragen zoveel mogelijk mee te werken zodat we op tijd klaar zijn.

Thyssen
Voorzitter, een goed werkend Europa heeft behoefte aan transparant en vergelijkbaar statistisch materiaal betreffende zijn lidstaten, niet in het minst wat betreft de registratie van belastingen en sociale bijdragen. Wij hebben hierover dan ook terecht afspraken gemaakt in het Europees systeem van nationale en regionale rekeningen, het ESR 95. Bij nader toezien is nu gebleken dat de geregistreerde gegevens over de belastingen en de sociale bijdragen toch niet zo precies zijn als gewenst omdat zij niet altijd aansluiten bij de effectief voor een bepaald aanslagjaar geïnde of effectief inbare bedragen.
Het doel van het voorstel dat wij nu bespreken is een verfijning van de registratie door zowel op kasgegevens als op gegevens, gebaseerd op aanslagen en kohiers, een correctiefactor toe te passen.
De EVP-Fractie stemt met het Commissievoorstel in die zin in. Twee vragen blijven nochtans over. Aangezien het voorstel effectief een wijziging inhoudt van de ESR 95- verordening, en dat wordt impliciet erkend door het feit dat wij de codecisie-procedure toepassen, lijkt het niet onlogisch de lidstaten een overgangstermijn toe te staan. Lidstaten hebben ook tijd nodig om zich aan te passen aan nieuwe regels. Wij hebben daartoe namens de EVP-Fractie een amendement ingediend en vragen de collega's in het Huis, maar ook de Commissie, om dit amendement te steunen.
Een tweede vraag aan de Commissie betreft de amendementen van de Commissie economische zaken inzake de BTW als basis voor de berekening van de derde bron van eigen middelen. Ik had graag van de commissaris bevestigd gehoord of de Commissie inderdaad een voorstel voorbereidt om artikel 8 van de ESR 95-verordening zodanig te wijzigen dat alle lidstaten in de toekomst beschikken over een voldoende wettelijke basis om voor de berekening van de derde bron van eigen middelen, de BTW, het ESR 95 te gebruiken. Graag hierop een antwoord van de commissaris en natuurlijk ook graag een reactie van de commissaris op ons amendement.

Berenguer Fuster
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de Commissie heeft het zeer geslaagde initiatief genomen om deze verordening te presenteren, die gericht is op de harmonisatie van de beginselen voor de boeking van belastingen en sociale premies. Om ervoor te zorgen dat de boekhoudingen van de verschillende lidstaten gelijkwaardig zijn, moeten zij aan dezelfde criteria voldoen. De rapporteur heeft dat zelf ook al gezegd. Boekhoudkundig gezien, zijn zowel de kasmethode als de methode van invorderbare bedragen toelaatbaar. Het is echter ook zo, dat de eerste methode minder ruimte biedt voor gegoochel met cijfers waarmee de werkelijke situatie van de landsfinanciën kan worden vertekend.
Het is kortom zo, dat de kasmethode het moeilijker maakt boekhoudkundige kunstgrepen toe te passen die eufemistisch wel als "creatief boekhouden" worden betiteld. Het is waar dat bepaalde landen bijvoorbeeld aan de criteria van Maastricht hebben kunnen voldoen door het gebruik van een dergelijk systeem, maar het is ook waar dat misbruik ervan tot een vertekend beeld van de financiën van een land kan leiden. En zoals u weet, is een boekhouding minder waard naarmate zij een minder getrouw beeld van de situatie geeft.
De methode van invorderbare bedragen schiet tekort als zij niet wordt gecorrigeerd, bijvoorbeeld door de eis dat er voorzieningen voor niet-geïnde bedragen moeten worden getroffen. De rapporteur verwees naar een debat dat in Spanje heeft plaatsgevonden. Dat ontstond toen de regering in 1997 inkomsten uit de sociale zekerheid ten bedrage van 750.000 miljoen peseta's opvoerde die nog in de invorderingsfase verkeerden en waarvan iedereen wist dat ze oninbaar waren. Dankzij dit boekhoudkundige geknoei, dit "creatieve boekhouden", werd voldaan aan het criterium voor het overheidstekort, zodat Spanje toe kon treden tot de eerste fase van de Economische en Monetaire Unie. Als het voorstel van de Commissie wordt aangenomen, zullen dergelijke boekhoudkundige spelletjes niet langer mogelijk zijn. Dat is misschien de reden waarom de Spaanse leden van de PPE-Fractie bepaalde amendementen hebben ingediend en hebben geprobeerd de aanneming van dit verslag te vertragen.
Het gaat er nu niet om, terug te kijken op wat er in het verleden is gebeurd. Gedane zaken nemen geen keer, waarde collega's. Het gaat erom dat er vanaf nu meer nauwkeurigheid wordt geëist, dat wordt geëist dat de boekhouding een getrouw beeld geeft van de overheidsfinanciën van een land.
Wij keuren daarom het voorstel van de Commissie goed, en aanvaarden noch het voorstel van de PPE-Fractie, dat bedoeld is om de inwerkingtreding van deze verordening te vertragen, noch de amendementen van de Economische en Monetaire Commissie, die van mening is dat de verordening een wijziging inhoudt in plaats van een eenvoudige verduidelijking. Ook deze amendementen leiden in de praktijk tot een vertraagde inwerkingtreding.
Waarde collega's, als boekhoudkundige accuratesse vereist is, is zij dat vanaf het eerste begin.

García-Margallo y Marfil
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik mevrouw Thyssen bedanken voor haar gebaar en voor de verdediging van het door ons ingediende amendement. Ik wil ook de heren Berenguer en Knörr bedanken, en hun consequente vaderlandsliefde onderstrepen. Consequent, omdat het ESR 95 door de socialistische regering is aangenomen, en de heer Berenguer lid is van die partij.
Dit gezegd hebbend, wil ik nu verder niet ingaan op de lasterlijke beschuldigingen die zijn geuit, maar het waarom van de uitgestelde toepassing verdedigen; de overgangsfase van twee jaar dus.
Iedereen die iets van boekhouden weet en deze tekst met een heldere blik bekijkt, zal inzien dat wij hier met een ingrijpende wijziging van de concepten en de gegevens inzake de middelen van overheidsinstellingen te maken hebben. Die wijzigingen zijn van invloed op bedrijven binnen en buiten de financiële sector, op de overheid zelf en op huishoudens. Daarnaast is deze wijziging een ingewikkelde operatie. Zoals iedere deskundige weet, vereisen de ramingen op basis van ESR 95 de opsplitsing van niet minder dan 60 begrotingscategorieën.
In de tweede plaats dient deze ingrijpende en ingewikkelde verandering geleidelijk te worden doorgevoerd. Zoals mevrouw Thyssen zei, vergen de wijziging en de aanpassing van de boekhoudkundige regels enige tijd. Tenslotte is de overgang zo ook eerlijk, omdat een plotselinge wijziging nadelig zou zijn voor de lidstaten die voor de methode van invorderbare bedragen hebben gekozen, en daarmee eigenlijk beter aan de verordening hebben voldaan die in 1999 in werking trad. Er wordt ons dus gevraagd een verordening te wijzigen die pas een paar maanden geleden in werking is getreden. In het amendement van de PPE-DE-Fractie wordt voorgesteld die wijziging geleidelijk te laten verlopen.

Balfe
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat we het er allen over eens zijn dat we om de Gemeenschap goed te beheren, moeten kunnen steunen op zeer betrouwbare gegevens van zowel de EU-landen als van de kandidaat-landen. Dit voorstel is door het Parlement met open armen ontvangen, evenals de bedoeling om voorrang te verlenen aan werkelijk geïnde bedragen boven de meer indicatieve, invorderbare bedragen. Dit brengt ons zeker een stap verder, want het is logischer om uit te gaan van de ontvangen bedragen voor het vaststellen van het werkelijke tekort.
Velen van ons zullen het wel nodig vinden dat er een overgangsperiode is in een of andere vorm, want als de bestaande verordeningen zo ingrijpend worden gewijzigd dat er in feite sprake is van een geheel nieuw systeem, zullen de aanpassingen wel wat tijd vergen. Wel hoop ik dat als deze nieuwe regelgeving wordt goedgekeurd, de landen binnen de Unie dit niet als excuus gebruiken en het nieuwe systeem zo snel mogelijk invoeren; met andere woorden: twee jaar moet een uitzondering en een maximumtermijn zijn en geen norm voor de tijd die nodig is om het voor elkaar te krijgen.
Ik ben het eens met de rapporteur als hij zegt dat de behandeling van belastingen en sociale premies een zinvolle manier is om de berekeningen uit te voeren, en dat we de criteria die de Commissie wil hanteren vanwege de prioriteitstelling, positief moeten beoordelen.
In zijn totaliteit bezien betekent dit voorstel een nuttige stap voorwaarts en ik ben dan ook blij met de betrokkenheid van de Commissie. Ik hoop dat we hier samen aan kunnen werken en dat het voorstel met een aantal gepaste verbeteringen zo snel mogelijk in Gemeenschapsrecht wordt omgezet.

Solbes
Mijnheer de Voorzitter, dit debat bevestigt het oordeel van de Commissie dat het nodig is statistieken te verkrijgen die zo vergelijkbaar en transparant mogelijk zijn. Zulke statistieken zijn van fundamenteel belang voor het bepalen van enkele hoofdlijnen van ons optreden, vooral in verband met de noodzakelijke financiering daarvan, die moet worden onderbouwd omdat zij moet stroken met de wettelijke regels. De Commissie wilde bereiken dat de boeking van belastingen en sociale premies in het ESR zou geschieden aan de hand van gelijkwaardige methodologische criteria, zodat er geen verschillen in behandeling zouden optreden tussen de verschillende nationale overheden.
Dit voorstel is vooral technisch van aard, en is bedoeld om een bestaande lacune in de wetgeving op te vullen die verschillende interpretaties toestond, afhankelijk van het standpunt dat ieder van de lidstaten innam.
De Commissie is bijzonder ingenomen met de brede steun die ons voorstel heeft gekregen, en met het verslag dat door de Economische en Monetaire Commissie is goedgekeurd. Daar zal ik zo meteen nog iets over zeggen. Eerst wil ik echter met name de rapporteur, de heer Knörr Borràs, voor zijn werk bedanken. Hij is ons zeer behulpzaam geweest in deze ingewikkelde en technische materie. De rapporteur onderstreept in zijn verslag dat de doelstelling van het voorstel is dat men op hetzelfde resultaat uitkomt, ongeacht de statistische bronnen die worden gebruikt. Dat is inderdaad onze doelstelling.
De Economische en Monetaire Commissie heeft acht amendementen goedgekeurd, en de Commissie kan de amendementen 1, 2, 3, 7 en 8 zonder meer overnemen. Er is nog een negende amendement, dat naderhand is ingediend, waar ik zo op in zal gaan. De Commissie handhaaft de amendementen 4, 5 en 6 liever niet. Het doel van deze amendementen wijkt af van dat van de verordening. Ik begrijp wel dat de wijziging van enkele onderdelen van de verordening aanleiding kan geven tot discussie over het rekenmodel voor de BTW-grondslag die wordt gebruikt om de eigen middelen te bepalen, maar het gaat nu om een heel ander probleem.
Om in te gaan op de zorgen van de PPE-Fractie, zou ik zeggen dat het vanzelfsprekend is dat als de Commissie om intrekking van deze amendementen vraagt, zij ook moet beloven dat zij te zijner tijd een voorstel zal doen om de betreffende wijziging op te nemen. Die wijziging is op zich helemaal logisch, en die komt er dan ook als wij eenmaal over preciezere cijfers beschikken, die wat ons betreft in de toekomst voor de berekening van de grondslag van de bijdrage aan de eigen middelen moeten worden gebruikt. Wij hopen dat het gesignaleerde probleem op die manier kan worden opgelost.
Wat amendement 9 betreft, kan ik u vertellen dat het onderwerp in kwestie door het directoraat-generaal Economische en Financiële Zaken en door Eurostat is onderzocht. Ik heb het zelf ook nauwkeurig bekeken, mijnheer García-Margallo, en ik kan u zeggen dat er, wat de statistieken betreft, principieel alleen maar uitzonderingen dienen te worden gemaakt als een lidstaat technisch niet in staat is de gegevens te leveren. Dat is bijvoorbeeld gebeurd toen er in de ESR 95-regels uitzonderingen werden gemaakt voor bepaalde lidstaten. Het gaat daarbij dus om een technisch probleem, waardoor men niet in staat is de gegevens te verstrekken. In dit geval bestaan er echter geen technische problemen die een dergelijke uitzondering rechtvaardigen. De verordening is zelfs aanzienlijk gewijzigd tijdens de behandeling, om meer flexibiliteit in te bouwen. Alle moeilijkheden die door verschillende lidstaten te berde worden gebracht, kunnen naar onze mening dan ook worden opgelost binnen de speelruimte die de verordening biedt. Om deze reden vindt de Commissie amendement 9 niet aanvaardbaar.
Als mijn toelichting voldoende is om de standpunten van het Parlement en de Commissie nader tot elkaar te brengen, en als de heer Knörr Borràs en de PPE-Fractie de amendementen intrekken die ik heb genoemd, dan denk ik dat wij de aanneming van deze tekst dichterbij brengen. Zonder enige twijfel zal dat een positief effect hebben op de duidelijkheid van de overheidsboekhouding in de toekomst.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.30 uur plaats.

GOM in de sector bananen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0093/2000) van de heer Dary, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van verordening (EEG) nr. 404/93 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector bananen (COM(1999) 582 - C5-0277/1999 - 1999/0235(CNS)).

Dary
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de Commissie heeft voorgesteld de GMO in de sector bananen te hervormen door de huidige regeling te vervangen door een "tariff only"regeling. Als deze hervorming wordt doorgevoerd, zullen de ACS-producenten op korte termijn, en de communautaire producenten op middellange termijn, verdwijnen.
De Europese burgers hebben naar aanleiding van de Top van Seattle en die van Davos kunnen constateren dat de WTO niet in staat is de financiële prioriteiten en de grootste belangen van de burgers - verband houdende met het levensniveau, de arbeidsomstandigheden en de kwaliteit van voor consumptie bestemde producten - met elkaar te verenigen. De burgers zullen niet kunnen begrijpen dat hun afgevaardigden niet alleen deze waarden ter discussie stellen, maar ook afstand nemen van de toezeggingen die de Europese Unie haar ACS-partners heeft gedaan.
Uit het bananenvraagstuk blijkt overduidelijk dat het de Unie moeite kost een Europees model op te zetten, hoewel binnen de instellingen vaak over zo'n model gesproken is. De GMO van 1993 beantwoordt aan vier zeer belangrijke doelstellingen: ten eerste het verzekeren van het vrije verkeer van bananen op de binnenmarkt, en daarbij zorg te dragen voor redelijke prijzen voor de consument; ten tweede het respecteren van de verplichtingen van de Europese Unie ten aanzien van de ACS-landen; ten derde het handhaven van de communautaire preferentie voor de producenten van de Europese Unie, zoals Martinique, Guadeloupe, de Canarische Eilanden, Madeira en Kreta, en tenslotte het nakomen van de in het kader van de GATT aangegane verplichtingen. Al bij de tenuitvoerlegging werden er bezwaren tegen deze verordening geuit en de WTO heeft haar dan ook verschillende malen veroordeeld. Dit gebeurde voor het laatst in april 1999.
De Verenigde Staten, die altijd als eerste bereid zijn het zwaard te trekken, hebben onmiddellijk vergeldingsmaatregelen op handelsgebied getroffen tegen de landen van de Unie. Om aan de eisen van de WTO te voldoen, stelt de Commissie voor om een systeem op "tariff-only"basis te hanteren, dat wil zeggen dat de contingenten plaatsmaken voor een ons onbekend vast douanetarief. Wij weten overigens dat de meeste handelaren en producenten, ongeacht in welke regio zij zich bevinden, zich niet achter dit systeem kunnen scharen.
We moeten ons afvragen of de spelregels wel halverwege de rit veranderd mogen worden. De producenten worden zo immers gedwongen hun ondernemingsplannen te wijzigen. Bovendien veranderen hun marktperspectieven. We moeten bij de hervorming rekening houden met de internationale handelsregels, maar ons niet al te zeer door deze regels laten beperken. Er staat immers heel wat op het spel.
Sinds 1993 is er sprake van een onophoudelijke verslechtering van de situatie van de communautaire producenten. Hetzelfde geldt voor veel producenten uit de ACS-landen, dat wil zeggen de traditionele leveranciers. De producenten uit deze landen kunnen onmogelijk op internationaal niveau geheel onbeschermd concurreren met de grote producenten en handelaars in de branche. Ik wil graag in herinnering brengen dat 60% van de in de Unie geconsumeerde bananen afkomstig is uit andere derde landen dan de ACS-landen. Wij willen geen protectionistisch beleid voeren, maar pleiten eenvoudigweg voor het voortbestaan van een bepaalde productiewijze.
Wij proberen een bepaalde productieketen in de bananenbranche te laten voortbestaan die in veel gevallen essentieel is voor de economische vitaliteit van hele regio's. Op technisch vlak is de bewegingsvrijheid gering, maar de keuze voor een hervormingsmodel is politiek van aard. Dit model is afhankelijk van de doelen die men nastreeft. In mijn ogen gaat het er in de eerste plaats om het Europese model op internationaal niveau te verdedigen.
Dit standpunt is unaniem door de leden van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling aangenomen. Ik wil in dit opzicht mijn collega's hartelijk danken voor de goede samenwerking met betrekking tot dit vraagstuk. Verder wil ik de heren Westendorp en Fernández Martín bedanken voor hun uitstekende werk. Er zijn geen objectieve redenen om "tariff only" te kiezen als onontkoombare oplossing, en wij zouden daarom willen voorstellen om de eerste optie van het voorstel van de Commissie aan te houden, dat wil zeggen de zogenaamde voorlopige optie. Van een automatische overgang naar "tariff only" mag geen sprake zijn. We moeten daarentegen het functioneren van de aldus hervormde GMO na een periode van 10 jaar evalueren. De partnerschapsovereenkomst voor ontwikkeling met de ACS-landen, die als vervanging dient van de Overeenkomst van Lomé, voorziet in een overgangsperiode van 10 jaar voor de ACS-landen, zodat die zich zo goed mogelijk kunnen aanpassen aan de normen van de WTO. Waarom zou er voor het bananenvraagstuk een uitzondering moeten worden gemaakt?
Gezien de thans op de markt bestaande overschotten moet een verhoging van de invoercontingenten in elk geval verworpen worden. In de wetenschap dat het derde contingent voortaan voor iedereen toegankelijk is, stel ik tenslotte voor het preferentiële recht voor producten uit ACS-landen te verhogen tot minimaal 300 euro.
In ieder geval moeten er begeleidende maatregelen getroffen worden om ervoor te zorgen dat de productie van de Unie en de ACS-landen levensvatbaar blijft. Voorbeelden van dergelijke maatregelen zijn: een regionalisering van de hulp om de geconstateerde grote verschillen tussen de diverse productiegebieden binnen de Gemeenschap te corrigeren; de invoering van een regeling voor de vergoeding van schade door wervelstormen; steun bij de verhandeling teneinde het evenwicht met de handelskanalen voor "dollarbananen" te herstellen; speciale steunmaatregelen voor producties uit de biologische landbouw, en tenslotte het versneld verlenen van steun.
Ik hoop dat het Parlement de voorgestelde lijn van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling zal volgen. Ook de steun van de Raad en de Commissie is echter essentieel. Uiteraard is hier geen sprake van een medebeslissingsprocedure en de Commissie is gerechtigd om al onze amendementen te verwerpen. De vraag is echter of het verstandig is ons advies in de wind te slaan, nu het Parlement en de Commissie een gedragscode hebben vastgesteld. Bovendien vraag ik me af of de Raad en de Commissie er goed aan doen de mening van de volkeren die wij vertegenwoordigen te negeren.

De Voorzitter
Waarde collega's, omdat we met dit nieuwe verslag ook een nieuw publiek in de zaal hebben, moet ik iets herhalen wat ik aan het begin van de vergadering heb gezegd. Ik zou u vriendelijk willen verzoeken mee te werken, zodat we voor 11.30 uur klaar zijn, omdat we dan met de stemmingen beginnen en we niet over de tijdslimiet kunnen gaan. Dus houdt u zich alstublieft aan uw spreektijd. Ik zou ook de Commissie, ofschoon zij zo lang mag spreken als ze wil, willen verzoeken mee te werken, zodat we op tijd klaar zijn.

Westendorp y Cabeza
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het heel kort houden. Ik wil alleen zeggen dat toen het ontwerpverslag van de heer Dary aan de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie werd voorgelegd, wij na een aandachtig onderzoek van de problematiek van de bananensector tot de conclusie zijn gekomen dat de door de heer Dary voorgestelde oplossing alles in zich heeft om een succes te worden.
In de eerste plaats worden de internationale verplichtingen van de Europese Unie gerespecteerd; niet alleen tegenover de ACS-landen, maar ook binnen de Wereldhandelsorganisatie. Zoals u weet, is de Europese Unie veroordeeld vanwege het stelsel van licenties die zij voor dit product verleent. Toch heeft de Unie de deur opengehouden voor een contingentensysteem zoals de heer Dary voorstelt. Uit de onderhandelingen die de Commissie momenteel voert, blijkt zelfs dat de voornaamste leveranciers de voorkeur zouden geven aan dit systeem.
Verder is dit ook het systeem waarmee het principe van de multifunctionaliteit van de landbouw het best is gediend, en dat zowel de producenten in de Europese Unie als de ontwikkelingslanden beschermt, waarmee wij bijzondere banden onderhouden. Het is tevens een systeem waarin aandacht wordt besteed aan de bescherming van sociale grondrechten en het milieu, en tenslotte worden ook de consumenten door dit systeem optimaal beschermd. Om al deze redenen heeft mijn commissie voor het ontwerpverslag van de heer Dary gestemd.

Carlotti
Mijnheer de Voorzitter, wij hopen allen op het einde van wat we enkel als "bananenoorlog" kunnen omschrijven. Iedereen weet echter hoe ingewikkeld dit vraagstuk in elkaar steekt. De banaan heeft overduidelijk een politieke lading gekregen en is de inzet geworden van een symbolische strijd die betrekking heeft op de wijze waarop de wereldhandel moet worden opgevat en hoe Europa zijn politieke keuzes maakt, zijn bijzondere politieke karakter verdedigt en zijn verplichtingen jegens de zuidelijke landen op zich neemt.
Ik weet dat de taak van de Commissie met betrekking tot dit vraagstuk niet eenvoudig is. Ze moet tegenstrijdige belangen behartigen. Ze probeert deze belangen te verenigen, maar ondervindt hierbij de nodige problemen. Ik begrijp dat de Commissie een einde wil maken aan een handelsconflict dat de transatlantische relatie verstoort, maar niet tegen iedere prijs. De Commissie moet niet zonder enige compensatie afstand doen van de beginselen van rechtvaardigheid en solidariteit die het beleid van de Unie karakteriseren.
Net als velen in dit Parlement wil ik niet dat het Europees beleid al dan niet indirect bepaald wordt door een handjevol multinationale ondernemingen met kolonialistische neigingen en een gedateerde sociale opstelling. Ik betreur het overigens dat we niet gevochten hebben voor het behoud van een specifiek contingent voor de ACS-landen. Alleen een dergelijk contingent kan de ACS-landen immers verzekeren van toegang tot de markt. Het voorstel van de rapporteur is evenwel bevredigend, omdat hij hierin het stelsel van contingenten verdedigt en de automatische overgang naar een uitsluitend tarifair stelsel verwerpt. Ik wil niet alleen hem, maar ook de heer Fernández Martín bedanken voor het feit dat ze het standpunt van de commissie hebben verdedigd.
De ACS-landen weten uiteraard dat ze zich aan de wereldhandel moeten aanpassen. We moeten ze hiervoor echter ruim de tijd geven. Ook moeten we ze de middelen in handen geven zodat ze voor hun eigen aanplant kunnen zorgen en hun kassen kunnen bouwen. We doen er goed aan ze aan te moedigen biologische methoden te gebruiken. Over tien jaar zal de prijs van Afrikaanse bananen gedaald zijn tot die van de dollarbananen, daar kunt u van op aan! De Afrikaanse bananen zullen dus concurrerend worden. Als we de Afrikaanse landen te snel en abrupt een uitsluitend tarifair stelsel opleggen, zal de banaan voor duizenden kleine Afrikaanse producenten een zeer bittere smaak krijgen.

Fernández Martín
Mijnheer de Voorzitter, ik voer het woord namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking. In het algemeen gesproken, steunt onze commissie het verslag van de heer Dary en keuren wij het voorstel van de Commissie af.
De Europese Commissie heeft geprobeerd een voorstel te doen dat iedereen tevreden zou stellen. Ik heb het langdurig en met de beste wil van de wereld bestudeerd, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik geen reden heb gevonden om het accepteren. Ik troost me met de gedachte dat ik niet de enige ben. Het voorstel van de Commissie is eigenlijk bij niemand in goede aarde gevallen. Noch bij de communautaire producenten, noch bij de ACS-landen. In de Raad heeft het voorstel het schijnbaar ook niet makkelijk. In het Parlement valt het al evenmin in de smaak. Maar wat ernstiger is, is dat het zelfs de Verenigde Staten niet bevalt.
Met dit voorstel heeft de Commissie niet alleen de verdediging van de communautaire belangen en die van de ACS-landen opgegeven; zij heeft naar mijn mening ook het minimum aan neutraliteit dat van haar mag worden geëist, volledig prijsgegeven. De Wereldhandelsorganisatie heeft het bestaande licentiesysteem veroordeeld, en het lijdt dus geen twijfel dat dit moet worden herzien. Maar de Commissie stelt nog veel meer voor. Zij stelt voor om iedere vorm van contingentering uit te bannen, en dat roept vragen bij mij op. Wil de Commissie in de toekomst soms de steunverlening aan de producenten staken? Heeft de Commissie besloten de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid bij de hervorming van de GMO voor bananen te laten beginnen? Gaan na de bananen andere sectoren voor de bijl? Wanneer houden wij op de Oostenrijkse witte wijnen te beschermen, om maar een voorbeeld te noemen?
Het is duidelijk dat binnen de WTO het laatste woord over deze kwestie nog niet is gesproken. Maar na de ervaring die we in Seattle hebben opgedaan, mag ik toch veronderstellen dat wij iets hebben geleerd van de standpunten die de ontwikkelingslanden daar naar voren hebben gebracht. In dit geval geldt dat met name voor de ACS-landen, waarmee wij afspraken hebben gemaakt waar wij ons aan moeten houden. Dat is waar de amendementen van de Commissie ontwikkelingssamenwerking op gericht zijn: de nakoming van onze verplichtingen en onze afspraken met de ACS-landen.

Suominen
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik spreek namens de "schaduwrapporteur" van de PPE/DE-Fractie, de heer Vatanen, en constateer dat het al de vijfde keer is na 1993 en na de invoering van de GOM in de sector bananen dat de Wereldhandelsorganisatie de Europese regelgeving in strijd met de internationale handelsregels acht. De strijd om de bananen is een goed voorbeeld van hoe moeilijk het is de belangen van de vijftien lidstaten, de producenten in de Unie en de ACS-landen, de Europese consumenten en onze handelspartners met elkaar in overeenstemming te brengen. Ik complimenteer de Commissie met het feit dat zij in haar voorstel streeft naar een compromis waarin met de verschillende belangengroepen rekening wordt gehouden.
Het is terecht dat de Europese Unie de verantwoordelijkheid draagt voor voldoende inkomsten voor de Europese landbouwproducenten, dus ook de bananenproducenten. Het is echter niet goed dat de Europese Unie en de Europese ondernemingen jaarlijks een verlies ter waarde van zo'n vierhonderd miljoen euro lijden vanwege de handelssancties van de Verenigde Staten en Ecuador die ons zijn opgelegd, omdat wij bij de invoer van bananen in strijd met de GATT-Overeenkomst handelen.
Ik wil dan ook mijn zorg uitspreken over de handelspolitieke gevolgen van het verslag-Dary. Het in deze vorm aannemen van het verslag-Dary kan bij onze handelspartners hevige reacties ontketenen, omdat er niet eens onderhandelingen in worden voorgesteld om de toegang tot de markt te versoepelen. Er zijn sterke aanwijzingen dat sommige Latijns-Amerikaanse landen de contingentenregeling niet zullen accepteren, zeker als zij geen uitzicht hebben op een betere toegang tot de Europese markten. Daarom doe ik een beroep op u om amendement 38 van de heer Chichester te steunen dat stelt dat als de Europese Unie niet van de tariefcontingenten afstapt, zij in ieder geval toe moet zeggen officiële WTO-onderhandelingen te zullen beginnen over de toekomstige verdeling van de tariefcontingenten voor bananen.
De Europese Unie heeft de strijd om de bananen in de WTO nu al vier maal verloren en de Unie kan zich om drie redenen geen vijfde maal permitteren. Ten eerste: als de discriminerende tariefcontingenten ondanks een verbod van de WTO worden gehandhaafd, zullen de handelssancties worden voortgezet, en dat kost honderden miljoenen euro's. Ten tweede, als de handelspartners van de WTO toestemming krijgen zelfs het copyright, de rechten van de intellectuele eigendom, te schenden, zullen de kosten van de sancties enorm stijgen en dat kan langdurige gevolgen hebben voor het Europese bedrijfsleven. Ten derde zullen de voortdurende schendingen van de regels ons internationaal imago op het gebied van de handel aantasten, wat de acceptatie van het Europese model van landbouwsteun kan aantasten. Dat kan weer zeer ernstige gevolgen hebben voor de hele Europese landbouw. Het is de hoogste tijd dat wij laten zien dat wij geloofwaardige en volwassen handelspartners zijn, want de werkelijkheid van vandaag onder ogen zien is op de langere termijn goed voor onze werkelijke belangen.

Garot
Mijnheer de Voorzitter, de WTO heeft meerdere malen onze communautaire regelgeving inzake bananen aan de kaak gesteld en iedere keer weer moesten we de inhoud van deze GMO herdefiniëren. De boetes die ons nu zijn opgelegd om de veroorzaakte schade te herstellen zijn hoog. Het is niet eenvoudig een evenwichtig antwoord te vinden waarin rekening wordt gehouden met onze vier doelstellingen, te weten: de consumenten van producten voorzien tegen redelijke prijzen, de communautaire producenten een toekomst waarborgen, de verplichtingen van de Unie ten opzichte van de ACS-landen nakomen en ervoor zorgen dat onze opstelling in het bananenvraagstuk niet langer in strijd is met de eisen van de WTO.
Toch is het voorstel van de heer Dary met het oog op deze vier aandachtspunten zeer steekhoudend. Dat is tenminste de mening van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling van ons Parlement, die het voorstel unaniem gesteund heeft, wat behoorlijk uitzonderlijk is voor een onderwerp dat zo gevoelig ligt. Er is voorgesteld de invoercontingenten tien in plaats van zes jaar te handhaven. Bovendien moet er sprake zijn van een tarifaire preferentie ten gunste van de ACS-landen. Wij zijn van mening dat de producenten uit de Unie en de ACS-landen, die aan een op sociale dumping en milieuvervuiling gebaseerde vorm van concurrentie het hoofd moeten bieden, zich zo grondiger kunnen voorbereiden op de toekomst.
Wij verzetten ons weliswaar tegen de automatische overgang op het systeem van "tariff only", maar zijn niet categorisch tegen een dergelijk stelsel gekant. We willen alleen maar dat de economische en sociale ontwikkeling zich ten aanzien van de producenten in de EU en de ACS-landen op acceptabele wijze voltrekt. Wij zijn niet per definitie tegen openstelling van onze markt.
De Europese Unie heeft dus voldoende argumenten om de WTO te overtuigen van haar benaderingswijze. Zeker, de Unie kan momenteel nog moeilijkheden ondervinden bij het vaststellen van de quota's, maar niet meer moeilijkheden dan wanneer zij haar douanetarieven moet aanpassen in geval van een "tariff only"regeling. Ik ben er persoonlijk van overtuigd dat wij bij de komende WTO-onderhandelingen dit vraagstuk in een meer algemeen kader op positieve wijze kunnen behandelen en ik reken in dit opzicht op de vastberadenheid van de Commissie.

Clegg
Mijnheer de Voorzitter, het is de hoogste tijd dat we dit oude en complexe onderwerp definitief afhandelen. Zoals we allemaal weten zijn er heel wat aanspraken in het geding: die van de bananenproducenten in ACS-landen en in de EU, en die van de EU-bedrijven die zwaar zijn getroffen door de sancties van de Verenigde Staten. Daarnaast gaat het om de rol en positie van de EU in de WTO en natuurlijk om de rechten en belangen van de Europese consumenten.
We zullen niet iedereen tevreden kunnen stellen en we zullen dan ook een compromis moeten aanvaarden. Het Commissievoorstel is een compromis tussen diegenen die direct een "tariff only" -stelsel willen invoeren en diegenen die de WTO-beslissingen willen negeren en het huidige, gebrekkige systeem willen handhaven. Daarom steunt de meerderheid van de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij het Commissievoorstel om tijdens een overgangsperiode het systeem van de tariefcontingenten te handhaven alvorens definitief tot het "tariff only" -stelsel over te gaan.
Het verslag-Dary gaat evenwel uit van het wat onrealistische idee dat we de WTO-beslissingen hoe dan ook kunnen negeren. Het kent absolute prioriteit toe aan de belangen van de bananenproducenten in de EU boven de net zo legitieme zorgen van onschuldige bedrijven in de EU in andere sectoren, die lijden onder de willekeurig opgelegde sancties van de Verenigde Staten. Het eigenaardigste is dat het verslag de zaak nog zó veel ingewikkelder dreigt te maken dat de Commissie zich, zoals zij in haar voorstel van afgelopen november heeft verwoord, genoodzaakt ziet om direct over te gaan op een "tariff only" -stelsel. "Dit is nu precies wat diegenen die dit verslag steunen, niet beogen.
Ik heb ook vernomen dat sommigen tijdens de stemming morgen of overmorgen, zullen pleiten voor terugverwijzing naar de commissie. Met dit soort onwaardig getreuzel lossen we de langetermijnproblemen al helemaal niet op. Er is stabiliteit nodig voor zowel de bananenproducenten in de ACS- en EU-landen, als voor de consumenten in Europa, en dat bereiken we door dit verslag af te keuren en het compromisvoorstel van de Commissie te steunen.

Jové Peres
Mijnheer de Voorzitter, de gemeenschappelijke marktordening in de bananensector heeft een productiesector draaiende gehouden die van fundamenteel belang is voor de soms broze economieën van de ACS-landen en de ultraperifere regio's van de Europese Unie.
De GMO voor bananen is nog geen zeven jaar geleden in werking getreden, en nu stelt de Commissie voor om de werking ervan ingrijpend te wijzigen. Deze ontwikkeling is bovendien voorafgegaan door geschillen binnen de Wereldhandelsorganisatie die onzekerheid hebben veroorzaakt en die het voor de communautaire producenten moeilijker hebben gemaakt de regels correct te volgen.
Een overgangsperiode tot 2006, zoals de Commissie voorstelt, is voor ons onaanvaardbaar. Er zou tenminste tot 2010 moeten worden gewacht voordat er iets over mogelijke hervormingen wordt besloten.
Verder strookt een regeling die uitsluitend op douaneheffingen is gebaseerd niet met de doelstellingen van de GMO, aangezien de markttoegang en het voortbestaan van de producenten uit de ACS-landen en de Gemeenschap daardoor niet worden gegarandeerd.
De Commissie stelt een contingent van 353.000 ton voor, met de mogelijkheid van een verhoging als de vraag toeneemt. Aangezien het aanvullende contingent niet is vastgelegd, zou de omvang ervan moeten kunnen worden aangepast aan de vraag in de Gemeenschap; niet alleen wanneer die toeneemt, maar ook wanneer die afneemt. In ieder geval moet worden gegarandeerd dat het communautaire product voorrang krijgt, en moet worden vermeden dat de communautaire productie op een of ander wijze in de verdrukking komt.
Tenslotte moet aandachtig worden bekeken hoe de positie van de communautaire en ACS-producenten zich ontwikkelt. Zij bevinden zich nu al in een kwetsbare situatie, en ze zullen het nog harder te verduren krijgen als zij aan hevige en directe concurrentie worden blootgesteld.
De Commissie dient eerst een evaluatierapport op te stellen over de gevolgen van enige wijziging van de bestaande regeling, om de nadelige effecten daarvan op de prijzen en inkomens naar behoren te compenseren door een verhoging van de forfaitaire referentieopbrengst.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Dary van harte bedanken voor zijn verslag. Hij is ruimhartig omgesprongen met de amendementen van de verschillende fracties. Daarnaast hoop ik op een duidelijk politiek signaal van de Commissie dat zij hier in haar standpunten rekening mee zal houden.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten ons vandaag opnieuw uitspreken over een ontwerptekst inzake de GMO "bananen". De reden hiervoor is dat drie grote Amerikaanse multinationale ondernemingen zich blijven verzetten tegen het communautair stelsel. Deze drie multinationals domineren de wereldmarkt van bananen. Nadat de Verenigde Staten gerechtelijke stappen hadden ondernomen, heeft de WTO de belangen van deze multinationals behartigd met als gevolg dat een aantal van onze bedrijven zeer zware unilaterale sancties kreeg opgelegd.
Ik wil evenwel in herinnering brengen dat bijna 60% van de vier miljoen ton bananen die jaarlijks binnen de Unie wordt geconsumeerd, niet door producenten uit de Unie of de ACS-landen wordt geleverd, maar door producenten uit Latijns-Amerikaanse landen. De Amerikaanse bedrijven beheren zeer grote plantages in deze Latijns-Amerikaanse landen. Bij de bananenproductie houden deze bedrijven weinig rekening met het sociale aspect of het milieu.
De traditionele ACS-landen en de lidstaten van de Unie bedienen dus minder dan de helft van de Europese markt. In deze landen is de bananenteelt in handen van kleine productiebedrijfjes. Dit zijn meestal familiebedrijven die niet over mogelijkheden beschikken andere activiteiten te ontwikkelen. Ze vormen dus een belangrijke factor in het economische en sociale evenwicht van deze kwetsbare gebieden. Eerst hebben we Ivoorkust tot wanhoop gebracht toen we vijf multinationale ondernemingen toestonden goedkoper te produceren. De cacaoproducenten zijn hier de dupe van geworden. Nu wil men de wereldwijde bananenmarkt, dus ook de Europese, in handen geven van drie Amerikaanse multinationals, hetgeen ten koste zal gaan van onze eigen producenten en die van onze ACS-partners. Is men bereid om de bananenproductie, die van doorslaggevend belang is voor een aantal van onze regio's, op te offeren voor de lieve vrede binnen de WTO?
Dit lijkt helaas wel de weg die de Commissie wil bewandelen met haar korte en gevaarlijke overgangsstelsel, dat uitsluitend tarifair van aard is en vanaf 2006 geen zekerheden meer biedt. Een dergelijk stelsel zal de productie van de ACS-landen en de Unie in gevaar brengen, en de communautaire bananenmarkt onder controle brengen van enkele grote handelaren die zich dankzij de handel in dollarbananen het grootste deel van de marges weten toe te eigenen.
De Commissie behartigt met haar voorstel dus niet de belangen van de producenten van de Unie en ACS-landen. Ook de belangen van de Europese consument zullen op de lange termijn niet bij dit voorstel gebaat zijn, omdat het een marktsituatie stimuleert waarin weinig concurrentie zal bestaan. Daarom is dit voorstel unaniem door de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, de Paritaire Vergadering ACS-EU en het Franse parlement verworpen. Ik hoop derhalve dat het Europees Parlement de aanbevelingen van de landbouwcommissie zal volgen en dat de Europese Commissie zich verplicht zal voelen ons nieuwe voorstellen te doen waarin meer rekening wordt gehouden met de Europese belangen en met onze samenwerking met de ACS-landen.

Martinez
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, zeven van de tien bananen die in Europa opgegeten worden komen uit Midden-Amerika en worden door drie multinationale ondernemingen verhandeld. De douanerechten die deze multinationals betalen zijn beperkt tot 75 in plaats van 850 euro per ton. Dat is een prachtig cadeau dat we de Verenigde Staten hebben gegeven! Maar blijkbaar is dit nog niet voldoende. De Verenigde Staten willen meer. Wat willen ze op technisch gebied? Ze willen dat de invoercertificaten worden afgeschaft. Dit geldt ook voor het stelsel van B-certificaten, volgens welke de verkoop van communautaire en ACS-bananen voorrang krijgt op de verkoop van dollarbananen.
Vanuit politiek oogpunt, en het draait hier met name om politiek, willen de Verenigde Staten dat hun multinationale ondernemingen een monopoliepositie verwerven op de toekomstige Oost-Europese markt. Wat doet de Unie om aan deze uitdaging het hoofd te bieden? Ze is verdeeld en raakt in dit vraagstuk verstrikt. Er is verdeeldheid ontstaan met onze Duitse vrienden over deze zaak. Omwille van haar oude banden met de Duitsers die in 1945 naar Latijns Amerika zijn vertrokken, importeert Duitsland sinds 1960 alleen nog maar dollarbananen, die aanvankelijk werden geassocieerd met de Duitse emigranten. Het is een publiek geheim dat de drie Amerikaanse multinationale ondernemingen in de banensector samenspannen met de SPD en de CDU.
Maar wij verzanden ook in technische voorstellen. Zo wil de Commissie een overgangsperiode tijdens welke de belangrijkste aspecten van de drie contingenten behouden blijven, alvorens de Verenigde Staten volledig hun zin krijgen. Ik denk hierbij aan het ACS-contingent en het dollar-contingent. In 2006 zal er alleen nog sprake zijn van een gemeenschappelijk douanetarief, dat zowel voor de arme Afrikaanse producenten als voor de rijke multinationals hetzelfde zal zijn.
Natuurlijk kunnen we de discussie aangaan en onze voortreffelijke rapporteur Dary doet dat dan ook. Hij stelt voor het uitstel te verlengen van zes tot tien jaar. Nog vier extra jaren, mijnheer de Amerikaanse beul! Wij gaan trouwens de discussie evenmin uit de weg en hebben derhalve amendementen ingediend. Wij verzoeken om een regionalisering van de hulp. Guadeloupe ligt immers verder weg dan de Canarische Eilanden. Verder willen we betaling per trimester, een regeling voor de vergoeding van schade door wervelstormen en behoud van het ACS-contingent. Tenslotte willen we dat er bij de invoer rekening wordt gehouden met historische banden en niet wordt uitgegaan van het beginsel "wie het eerst komt, wie het eerst maalt".
Deze discussie is interessant, maar de strijd wordt elders gevoerd. Deze strijd heeft in eerste instantie betrekking op de communautaire preferentie. Er moeten keuzes gemaakt worden: de Canarische Eilanden, Madeira, de Antillen of Chiquita. Het regionaal beleid staat hier op het spel. Willen we dat ultraperifere regio's zoals de Canarische Eilanden, die voor 100% afhankelijk zijn van de bananenproductie, het redden? Of kiezen we voor de rijkdom van Dole en Chiquita? Ook de ontwikkelingssamenwerking staat op het spel. We moeten kiezen voor Afrika en de Overeenkomst van Lomé, of voor de WTO. Ook wat het Europese sociale beleid betreft moet een keuze worden gemaakt. Kiezen we voor de mensenrechten die hier op het spel staan of voor de multinationale ondernemingen, die de slavernij bevorderen en wier sociale lasten slechts 8% belopen in plaats van de 42% voor bedrijven op de Canarische Eilanden, Madeira of de Antillen.
Het gaat om het veiligstellen van de financiële belangen. We hebben toch echt wel een probleem als de OLAF wel de discussie aangaat over de vergoeding van geringe taxikosten aan afgevaardigden, maar geen interesse toont voor de twee miljard dollar die de multinationale onderneming Chiquita jaarlijks cadeau krijgt. De Verenigde Staten zijn voor een bedrag van twee miljard aan fiscale fraude veroordeeld, maar hebben hun houding niet aangepast. Pas als de Verenigde Staten dit wel doen, zullen we over de 191 miljoen spreken die met het bananenvraagstuk gemoeid is. Als de Verenigde Staten hun fraudepraktijken ten gunste van Boeing, Kodak, Cargil en Ford stopzetten, zullen we de discussie over het bananenvraagstuk aangaan. In de tussentijd zullen er lange, algemene en politieke discussies plaatsvinden. We moeten praten over Irak, Echelon en Servië en geen onderwerp schuwen. Een sanctie moet met een sanctie en een vergeldingsactie met een vergeldingsactie beantwoord worden. Het bananenvraagstuk vormt de ultieme test: of Europa wijkt, of Europa blijft bestaan. Er wordt wel eens gezegd dat een banaan aan beide kanten opgegeten kan worden. Wil Europa overeind blijven staan of aan beide kanten worden opgegeten?

Raschhofer
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de touwtrekkerij om een met de WTO-overeenkomst conforme regeling moet afgelopen zijn. De Unie heeft in deze eindeloze discussie zich niet met roem overladen. Ik respecteer de inspanningen van de lidstaten om hun eigen bananenproducenten te behoeden voor grote inkomensverliezen, maar al deze overwegingen rechtvaardigen nog niet dat men zich blijft verzetten tegen internationaal-rechtelijke overeenkomsten.
Het doel moet zijn, zo snel mogelijk een marktordening te creëren die overeenstemt met de voorstellen van het orgaan voor geschillenbeslechting van de WTO. Dit is vooral in het belang van de ondernemers, wier bedrijven door de invoering van de marktordening voor bananen financieel tot de rand van de afgrond zijn gebracht, alsook van degenen die gedupeerd zijn door de strafheffingen van de VS.
Men mag de negatieve gevolgen van dit soort exportbelemmeringen voor de economie van exportgerichte landen en, vooral, voor de daaraan verbonden arbeidsplaatsen, niet onderschatten. In dit geval gaat het protectionisme van sommige lidstaten ten koste van andere. Wij betalen subsidies aan bananenproducenten, moeten strafheffingen op de koop toe nemen en betalen veel te hoge prijzen voor bananen in de supermarkt. De landen die dwars blijven liggen moeten erkennen dat ze medeverantwoordelijk zijn voor de huidige situatie, dat ze gewoon hebben nagelaten structurele veranderingen in de bananenteelt door te voeren.
De slechte concurrentiepositie van de bananenteelt in de EU is nog geen rechtvaardiging om zich te verzetten tegen een algemeen geldende, niet-discriminerende toegang tot de Europese markt.

Daul
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik zal u hier in enkele minuten de problematiek rondom de GMO "bananen" schetsen. Men kan alleen de ernst van dit vraagstuk begrijpen als men weet wat er op het spel staat. Al tenminste 10 jaar vormt deze kwestie een bron van conflicten op zowel handelsgebied - dat wil zeggen tussen de handelaren - als institutioneel en internationaal gebied. De oorzaak van dit conflict is eenvoudig. De banaan is nog altijd een van de belangrijkste basisvoedingsmiddelen voor de mens. De beheersing van de bananenhandel is dus ontegenzeggelijk van groot geostrategisch belang.
Aangezien het om een tropische vrucht gaat die op de markten van de landen op het noordelijk halfrond wordt verhandeld, speelt zijn distributie een zeer belangrijke rol in de samenwerking tussen Noord en Zuid. De vraag waar het hier om draait is of de Europese Unie ervoor kan zorgen dat bananen uit de Europese Unie, de ACS-landen en Latijns Amerika gelijktijdig op haar eigen markt verhandeld kunnen worden. In het voorstel van de Commissie waarover we vandaag debatteren, wordt met name gesproken over een automatische overgang naar een tarifair stelsel. Dit zou betekenen dat de productie in de Europese regio's onherroepelijk zal verdwijnen. Op dit moment bevoorraden de Europese regio's 25% van onze markt.
Deze schadelijke ontwikkeling zou het einde van het regionaal beleid en het gemeenschappelijk landbouwbeleid betekenen. Dit willen we in geen geval. Het regionaal beleid en het GLB vormen immers de pijlers van de Europese Unie. We moeten dit perspectief resoluut van de hand wijzen door te stemmen voor het verslag van de heer Dary, die ik overigens hartelijk wil bedanken voor zijn werk. Om deze zeer belangrijke redenen verzoeken wij u, mede in het belang van de consument, de voorgestelde amendementen aan te nemen in de hoop dat de handel op de Europese markt in bananen uit zowel Europa, de ACS-landen als derde landen, tussen een voor daadwerkelijke concurrentie voldoende aantal handelaren, voor lange tijd kan blijven voortbestaan.
Als we in dit gevoelige bananenvraagstuk falen, zou dat een teken van zwakte van de Unie zijn en een krachtig signaal aan alle tegenstanders van het GLB om zich tegen het sociale, multifunctionele en gezinsvriendelijke landbouwmodel te verzetten. Wij hebben de plicht de gehele Europese ruimte te beschermen, met name nu er een uitbreiding voor de deur staat.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, degenen die in dit Parlement de belangen van de multinationals verdedigen, hebben het bananendossier niet goed bestudeerd. Zij verwijzen namelijk naar meerdere beslissingen van de Wereldhandelsorganisatie en naar inbreuken op het internationale recht die de Gemeenschap zou hebben gepleegd. In werkelijkheid heeft de Wereldhandelsorganisatie tot nog toe slechts twee dingen onverenigbaar verklaard met het internationale handelsrecht.
In de eerste plaats is dat de partnerschapsregeling die de import van niet-communautaire bananen koppelde aan die van communautaire bananen. De desbetreffende verordening van de Gemeenschap is gewijzigd om aan die beslissing gevolg te geven.
In de tweede plaats werd de communautaire regeling onverenigbaar geacht met de uitzondering ten gunste van de ACS-landen. Voor het overige strookt de bananenregeling van de Gemeenschap geheel met de communautaire wetgeving, met het internationale recht en met de regels van de Wereldhandelsorganisatie.
In dit geval is de Commissie echter roomser dan de paus geweest, en - zoals de heer Fernández Martín heeft onderstreept - een nog ferventer aanhanger van vrijhandel dan de multinationals. Met andere woorden: de Commissie wil hier de bananen met al het overige overboord zetten en daarmee het kind met het badwater weggooien. De Commissie overschrijdt de strikte grenzen van de vervulling van onze internationale verplichtingen, en neemt een politieke beslissing die - zoals de heer Fernández Martín al aangaf - tot de afbraak van ons gemeenschappelijk landbouwbeleid kan leiden.
In het verslag-Dary en in de adviezen van de heren Westendorp en Fernández Martín wordt de Commissie gevraagd zich te beperken tot de inachtneming van het internationale recht, en niet verder te gaan dan van de Wereldhandelsorganisatie moet. De Commissie wordt gevraagd te onderhandelen, en er bovendien rekening mee te houden dat als wij op dit punt wijken, wij ook op andere punten zullen wijken die nog belangrijker zijn. Een voorbeeld daarvan is de wereldwijde handhaving van bepaalde sociale en milieueisen die wij op het internationale toneel voorstaan.

Sánchez García
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mijnheer de commissaris, het voorstel van de Europese Commissie over de hervorming van de bananensector is negatief, onaanvaardbaar en rampzalig voor de landbouwsector van de betrokken ultraperifere regio's en de ACS-landen, die trouwens 40% van de communautaire markt van bananen voorzien.
Ik durf dit zo ronduit te zeggen omdat de tenuitvoerlegging van dit voorstel in zijn huidige vorm zou leiden tot de economische ondergang van duizenden families die, nog afgezien van de ACS-landen, van deze bijzondere activiteit leven op tot de Gemeenschap behorende eilanden als de Canarische Eilanden, Madeira, Guadeloupe, Martinique en Kreta. Dit zou sociale en economische achteruitgang veroorzaken in regio's die toch al minder ontwikkeld zijn. Deze regio's hebben blijvende en ernstige ontwikkelingsproblemen en enorme problemen met economische herstructurering. Zij zijn gevoelig voor de eenvormige handelsmaatregelen die op internationaal niveau worden genomen en waarnaar de Europese Commissie zich naar mijn mening heeft gevoegd. De Commissie heeft geen oog voor de werkelijke situatie en de regionale verscheidenheid van de landbouw in de landen van de Unie. Zij ziet ook de noodzaak niet in van een beleid dat werkelijk is gericht op solidariteit en samenwerking met de ACS-landen, die in het recente verleden nog koloniën waren van landen die nu lidstaten van de Unie zijn.
Het zou daarom goed zijn als de Commissie openstond voor het verslag van de heer Dary - die ik wil feliciteren met zijn werk - en voor de ingediende amendementen. De amendementen zijn bedoeld om de uit de globalisering voortkomende onevenwichtigheden te corrigeren en ervoor te zorgen dat de Commissie oog krijgt voor de problemen van de families die bananen verbouwen. De indieners van de amendementen willen dat de Commissie zich niet neerlegt bij een enkel douanetarief voor de invoer van bananen, en zich waar nodig verzet, om gedurende een redelijke termijn haar verplichtingen jegens de burgers en de betrokken landbouworganisaties na te komen. Deze sector is een van de meest kwetsbare in regio's die binnen de Unie een buitengewone plaats innemen alsook in de ACS-landen, wat sociale, economische en milieurisico's met zich meebrengt.
Voor velen van ons is de bananenteelt een zaak van nationaal belang, vanwege de plaats die deze teelt inneemt in onze geschiedenis en onze cultuur.

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, het is van belang dat het Parlement dit verslag van de heer Michel Dary goedkeurt, aangezien het voorstel van de Europese Commissie om voor de invoer van bananen een zuivere tariefregeling te introduceren, welke regeling dan zou moeten gelden tot 2006, onaanvaardbaar is. De regeling die de Commissie voorstelt, volgens welke er maar één tarief zou gelden, zou leiden tot het faillissement van de producenten in ultraperifere regio's van de Europese Unie, zoals Madeira, en de ACS-landen. Het feit dat de laatste bijeenkomst van de Wereldhandelsorganisatie op zo'n mislukking is uitgelopen toont overigens op zich al aan dat deze organisatie niet in staat is tegemoet te komen aan de verwachtingen en de verlangens die de publieke opinie en de consumenten op bepaalde gebieden koesteren, en dan vooral waar het gaat om de kwaliteit van producten, bescherming van het milieu, sociale voorwaarden en de bescherming van werknemers. In het verslag wordt dat overigens bevestigd.
Er zijn verklaringen gedaan waarbij steun beloofd wordt aan de ACS-landen en hulp bij de ontwikkeling van de ultraperifere regio's van de Europese Unie. Als we nu een daarmee corresponderend beleid willen voeren, dan kunnen we niet toestaan dat de landbouw en de ontwikkeling van die gebieden, waar de in- en uitvoer van bananen zo'n grote rol speelt, worden weggevaagd en tenietgedaan door dollarbananen afkomstig van de enorme plantages die de multinationale ondernemingen in Latijns Amerika bezitten. Dat is het kader waarbinnen wij het geheel van voorstellen in dit verslag onze steun toezeggen. Wij hebben daartoe ook bijgedragen, met name door het verdedigen van een overgangsperiode die niet korter mag duren dan tien jaar en die niet mag leiden tot een situatie waarin alleen een tariefregeling geldt. De Commissie dient een schatting te maken van de impact die de nieuwe situatie zal hebben op de prijzen en dus ook de inkomsten van de producenten in de genoemde regio's om er zo voor te zorgen dat de compensatiesteun bijgesteld kan worden. Daarbij moeten gegarandeerde inkomsten voor de producenten als principe worden aangehouden.

Schwaiger
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, wat de marktordening voor bananen betreft, kunnen we niet eeuwig tegen de stroom van de vrije en eerlijke wereldhandel blijven inzwemmen. We moeten de regels die we bij de oprichting van de WTO hebben onderschreven, ook zelf naleven. Door onze overtreding van WTO-voorschriften en de daaruit voortvloeiende sancties wordt complete sectoren nu reeds de toegang ontzegd tot de grote markten van de VS en in toenemende mate ook tot de markten van Latijns Amerika. Als de EU nu niet haar houding wijzigt, zullen we medeverantwoordelijk zijn voor talloze ontslagen in deze sectoren. Daarom steunen wij - en ik spreek nu namens een sterke minderheid, die de volgende keer wel eens een meerderheid zou kunnen zijn - het standpunt van de Commissie.
Na een overgangsperiode moeten we een invoerheffing van 275 euro per ton invoeren voor bananen uit derde landen, waarbij bananen uit ACS-landen zouden worden vrijgesteld van invoerheffingen. Op die manier zouden de essentiële belangen van ACS-producenten gevrijwaard blijven. De zwakke plek, de achillespees van het Commissievoorstel, is echter de ontoereikende bescherming van de belangen van bananenproducenten binnen de Europese Unie, met name in de perifere en overzeese gebieden. Die protesteren hier fel tegen, bij ons en vooral bij onze Franse collega's - en naar ik aanneem, ook bij de Portugese en Spaanse leden van het Parlement.
Het is niet zo, mijnheer Fischler - en dat zou ik ook de heer Lamy willen zeggen - dat voor de bananenproducenten in de EU alles perfect geregeld is, wat de ambtenaren van uw directoraten-generaal ook mogen beweren. We hebben hier een politiek compromis nodig. De structurele maatregelen die in hoofdstuk 3 van de bananenmarktverordening voorzien zijn, moeten aanzienlijk worden versterkt. Indien we slechts 10 tot 20% van de 400 miljoen euro die nu in totaal wordt uitgegeven aan strafheffingen, dus 40 tot 80 miljoen euro aan beschikbare middelen uit de landbouwbegroting, zouden uitgeven aan structurele maatregelen in plaats van aan strafheffingen, zouden onze bananenproducenten er heel wat beter voor staan.
Ik roep de Commissie op, de structurele maatregelen te verbeteren en daarmee ook de basis te leggen voor een compromis dat in de lijn ligt van haar voorstellen.

Fruteau
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, ik wil allereerst rapporteur Dary complimenteren met zijn opstelling in dit complexe vraagstuk. Hij heeft er immers voor gekozen weerstand te bieden en het niet op te geven.
Het nieuwe voorstel van de Commissie is in onze ogen onacceptabel omdat hierin ontoelaatbare concessies worden gedaan aan de multinationale ondernemingen van Latijns Amerika. Iedereen in dit Parlement weet toch welke rol deze multinationals spelen bij de financiering van Amerikaanse campagnes? Wie durft hier te ontkennen dat de voedselveiligheid bij de productie van de bananen van deze ondernemingen zeer te wensen overlaat, dat de sociale omstandigheden slecht zijn en de mensenrechten van man, vrouw en kind in het geheel niet worden gerespecteerd?
Iedereen weet toch dat als de Europese Unie buigt voor de eisen van de Verenigde Staten - die onder de dekmantel van de WTO opereren - 35.000 inwoners van de Canarische Eilanden en meer dan 30.000 bewoners in de overzeese Franse gebiedsdelen hun werk zulllen verliezen? Waarde collega's, als we overeenkomstig het voorstel van de Commissie een uitsluitend tarifair stelsel aannemen na een overgangsperiode van zes jaar, zijn we verantwoordelijk voor het faillissement en de wanhoop van onze producenten.
Daarom pleit ik net als de heer Dary voor het behoud van de contingenten en veroordeel ik het idee van een automatische overgang op een tarifair stelsel. Ik weiger onze producenten in Martinique en Guadeloupe op te offeren voor een ongebreidelde liberalisering.
Waarde collega's, laten we geen vergissing begaan. Als de Unie nu toegeeft in het bananenvraagstuk, zal ze straks ook toegeven in het suiker- of rumvraagstuk. In een later stadium zal de Unie een keuze moeten maken met betrekking tot haar sociale model en haar ontwikkelingsbeleid. Daarom richt ik mij in alle ernst tot commissaris Fischler en commissaris Lamy. Ik wil ze het volgende laten weten: ik begrijp dat u een einde wil maken aan dit conflict, dat is geheel legitiem. Dit mag echter niet ten koste gaan van de allerarmste burgers van de Europese Unie.

De Clercq
Waarde Voorzitter, beste collega's, reeds viermaal werd het bananenregime van de Europese Unie veroordeeld door de Wereldhandelsorganisatie. Na de Verenigde Staten heeft nu ook Ecuador de toestemming gekregen om vergeldingsmaatregelen te nemen ten belope van meer dan 200 miljoen dollar. Laten wij niet vergeten dat dergelijke strafmaatregelen geen enkel nut opleveren voor onze bananenproducenten, maar daarenboven enorme negatieve gevolgen voor onze Europese industrie en tewerkstelling hebben. Wij kunnen ons dus geen volgende veroordeling meer veroorloven. Het komt erop aan zo vlug mogelijk een regeling te vinden die in overeenstemming is met de regels van de WTO, met de toezeggingen aan de ACS-landen en met de belangen van onze producenten en consumenten. Niet gemakkelijk, maar het huidig systeem is niet houdbaar. Wij moeten dus dringend een compromis en een meer liberale houding vinden en aannemen. Aangezien het Commissievoorstel naar mijn bescheiden mening aan deze eisen voldoet, zal ik het steunen.

Ainardi
Mijheer de commissaris, ook ik herinner me dat de Europese Unie in 1993 wetgeving heeft opgesteld om de bananenmarkt te organiseren. De Unie wilde hiermee de afzetmarkten en inkomsten van de communautaire producenten waarborgen en de export van de ACS-landen naar de communautaire markten veiligstellen.
Hoewel de Verenigde Staten nog geen kilo bananen produceren, hebben ze een klacht ingediend bij de WTO over het communautaire invoerstelsel voor bananen, met als enig doel de belangen van hun grote bananenbedrijven in Latijns Amerika te behartigen. Deze bedrijven domineren reeds 70% van de wereldhandel. In 1999 heeft een panel van de WTO, waarin de Verenigde Staten de dienst uitmaken, het communautair stelsel van invoervergunningen veroordeeld. De Commissie heeft zich bij deze veroordeling neergelegd en gaat de marktregels wijzigen met als gevolg dat het invoerstelsel voor bananen in 2006 uitsluitend tarifair van aard zal zijn. De Commissie gaat met deze nieuwe regelgeving overigens verder dan waartoe ze door de WTO veroordeeld is. Met het nieuwe stelsel komt niet alleen de afzet van producten van de Unie en de ACS-landen in gevaar, maar komt ook de reeds kwetsbare sociale situatie in met name de Franse overzeese gebiedsdelen onder druk te staan. De verkoopprijs van bananen is hier al gedaald van minder dan 3 franc in 1998 tot minder dan 2 franc in 1999.
Het doet me genoegen dat de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling niet alleen de door bemiddelaars van multinationale ondernemening gesteunde amendementen, maar ook de voorstellen van de Commissie verwerpt.
Ik schaar mij volkomen achter het verslag-Dary, waarin de rapporteur de automatische overgang op een uitsluitend tarifair stelsel aan de kaak stelt en de beginselen verdedigt die ten grondslag lagen aan de oprichting van de GMO. Ik denk hierbij met name aan de communautaire preferentie. Door voor het verslag-Dary te stemmen geven we een duidelijk signaal aan de Raad en de Commissie af, namelijk dat ons Parlement vastbesloten is de belangen van producenten van de Unie en de ACS-landen te verdedigen en de WTO ervan te overtuigen dat de preferentiële akkoorden een instrument zijn voor ontwikkelingshulp. Door voor dit verslag te stemmen geven wij ook aan dat we ieder compromis met de Verenigde Staten van de hand wijzen waarin de producenten van de Unie en de ACS-landen worden opgeofferd ten gunste van de bananendollarproducenten.

Marques
Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met het stellen van enige vragen aan de Commissie, hier aanwezig in de persoon van de heer Fischler. Waarom wordt voor de handel in bananen voorgesteld dat er vanaf 2006 volledige liberalisatie moet gelden, terwijl voor vlees, melk en graan - producten die 68% van de middelen van het EOGFL-garantie opslokken - het argument van de specificiteit van de Europese landbouw wordt ingeroepen, zoals de Commissie dat in Seattle heeft gedaan? Is er hier geen sprake van een onaanvaardbaar gebruik van verschillende criteria? Meet de Commissie met twee maten? Is de banaan het zwarte schaap van de Europese Unie? Moet het Europese landbouwmodel niet ook bescherming bieden aan de bananenproductie in de Europese Unie, die door de voorgestelde liberalisatie immers ernstig bedreigd zou worden? Of stelt men nu voor ook de handel in vlees, melk en graan te liberaliseren? Zal de Commissie nu buigen voor de meest radicale stemmen in de Verenigde Staten? En dat op een moment waarin de Verenigde Staten zelf de steun aan hun landbouw flink opschroeven? Is het dan van geen enkel belang dat de banaan het belangrijkste product is in vier ultraperifere regio's van de Europese Unie die dan ook nog eens tot de tien meest achtergestelde regio's van die Unie behoren?
In lid 2 van artikel 299 van de Verdragen wordt vastgelegd dat de ultraperifere regio's een speciale behandeling moeten krijgen. Is daarmee in dit voorstel tot wijziging van de verordening voor de gemeenschappelijke ordening voor de bananenmarkt rekening gehouden? Een essentieel concept binnen het reeds genoemde Europese landbouwmodel is de multifunctionaliteit van de Europese landbouw, en dat concept moet in deze hervorming uitgewerkt worden, al was het alleen maar omdat op Madeira, een regio die ik hier vertegenwoordig, de ecologische functie van de landbouw even belangrijk is als - of zelfs belangrijker dan - de economische functie. Het stopzetten van de bananencultuur op Madeira zou behalve een sterke daling in inkomen voor duizenden families ook een enorme ecologische ramp inhouden. Bovendien dient een nieuwe onderhandelingsronde in de Wereldhandelsorganisatie een onderhandelingsronde ten behoeve van ontwikkeling te zijn. De gebeurtenissen in Seattle zijn daar een uitdrukking van. Er zijn dus volstrekt legitieme argumenten aan te voeren om bij de hervorming van de gemeenschappelijke ordening voor de bananenmarkt eerst aandacht te schenken aan de bananen uit de Europese Unie en de ACS-landen. En dat kan alleen geschieden door de handhaving van de importcontingenten, een systeem dat op geen enkele wijze indruist tegen de regels van de Wereldhandelsorganisatie.

Casaca
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Fischler, de bananenteelt is in een aantal minder ontwikkelde landen van bijzonder belang, in landen waarmee een ACS-overeenkomst bestaat, in eilandregio's zoals Kreta, en vooral in ultraperifere regio's als Madeira, de Canarische Eilanden, Martinique en Guadeloupe. Het gaat hier niet om volledig ontwikkelde regio's in het hart van Europa, waar het landbouwbeleid het grootste deel van zijn middelen in pompt en waar bij een verandering van marktomstandigheden altijd alternatieven openstaan. We kunnen daarom niet aanvaarden dat het gemeenschappelijk handelsbeleid radicaal gewijzigd wordt zonder dat daarbij in aanmerking wordt genomen wat voor gevolgen daaruit zouden voortvloeien voor genoemde regio's terwijl er al evenmin maatregelen zijn genomen op het gebied van de sociale en economische cohesie.
De Raad van Lissabon heeft de Commissie opdracht gegeven om binnen een zo kort mogelijke termijn concrete maatregelen te nemen. Er moet een Commissieverslag opgesteld worden met betrekking tot de toepassing van lid 2 van artikel 229 van het Verdrag, het artikel aangaande ultraperifere regio's. De landbouw vertegenwoordigt in een groot deel van die regio's een zaak van levensbelang en de mensen daar verwachten dat de Commissie snel en besluitvaardig zal handelen teneinde de plaatselijke voorwaarden voor ontwikkeling te garanderen.

Morgantini
Mijnheer de Voorzitter, ik ben er mij volledig van bewust dat de gemeenschappelijke marktordening voor bananen en de betrekkingen in het kader van de WTO vol tegenstrijdigheden zitten. Het is moeilijk de verschillende vereisten met elkaar te rijmen en een beleid te voeren waarmee men de zwakke partijen kan helpen en een kwaliteitsproduct tegen een voor de consumenten redelijke prijs kan bieden. Desalniettemin is het mijns inziens niet mogelijk om, zoals in het Commissievoorstel staat, vanaf 2006 over te stappen op een stelsel zonder contingenten of bijzondere tarieven voor de ASC-, of andere landen. Ook wachten tot 2010 verandert niet veel aan de zaak, alhoewel er dan ongetwijfeld meer tijd is om betere oplossingen te vinden.
Het voorstel van de Commissie lijkt te sterk op dat van de Raad. De Raad vindt het niet nodig een gedeelte van de begroting te gebruiken voor een beleid van samenwerking met en bescherming van de primaire communautaire producenten, maar vindt het beter in de WTO te onderhandelen. In plaats van zich aan te passen aan het WTO-regime moeten wij proberen het te hervormen zonder toe te geven aan de chantage van de Noord-Amerikaanse multinationale bedrijven die winst halen uit de uitbuiting van arme landen. Iedereen kent de antiliberale handelingen van deze multinationale bedrijven. Zij maken mensen en milieu kapot en besmetten deze. De hervorming van de WTO: dat zou onze uitdaging moeten zijn. De Top van Seattle en de grote volksdemonstraties hebben laten zien hoe noodzakelijk deze hervorming is. Wij moeten de WTO hervormen en onder andere verhinderen dat het beleid voor de ontwikkeling en de bescherming van de arme landen, kleine producten en ambachtslieden wordt bestraft. Men moet, zoals in het verslag-Dary staat, voor organisaties die zich bezighouden met billijke en solidaire handel de toegang tot de markt bevorderen en investeren in milieuvriendelijke en sociaal gezonde landbouw. Dat zou mijns inziens het beleid van de EU moeten zijn.

Chichester
Mijnheer de Voorzitter, mijn betoog berust op drie uitgangspunten. Ten eerste, de externe handel: ik vind dat de Europese Unie de ontwikkeling naar een geliberaliseerde wereldhandel moet aanmoedigen. Ten tweede, de Europese industrie: banen en hele bedrijfstakken worden door de sancties bedreigd en de werknemers worden het kind van de rekening. Tot slot spreek ik als Britse afgevaardigde: ik ben het beu om steeds maar klachtenbrieven te krijgen van bedrijven die in hun voortbestaan bedreigd worden en waarvan de werknemers hun baan dreigen te verliezen, terwijl die bedrijven zelf geen enkele schuld treft.
Er zijn verschillende aspecten van het Dary-verslag die ik betreur. Het moet mij van het hart dat ik de termijn van tien jaar absoluut onrealistisch en onredelijk vind en ik ben er niet blij mee dat men probeert vast te houden aan quota's en op deze manier de handel probeert te beïnvloeden. Ik vind het natuurlijk ook heel jammer dat er voorstellen zijn ingediend om hogere invoerrechten te heffen, dat is nog zo'n inmenging.
Met het amendement dat ik samen met andere collega' s heb ingediend, wordt geprobeerd om via onderhandelingen tot een beslechting van dit geschil te komen die de toets van de Wereldhandelsorganisatie kan doorstaan, want daar gaat het om. We hebben dit nu al een aantal keren meegemaakt en nu verkeren onschuldige bedrijven en banen in de gevarenzone doordat wij er niet in slagen deze situatie te beheersen.
Ik steun de initiatieven van de commissaris. Zijn taak is zwaar, en ik moet zeggen dat ik niets bedenken kan dat redelijkerer, pragmatischer of verstandiger is dan het amendement dat ik met de steun van een aantal collega' s heb ingediend.

Liese
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Fischler, dames en heren, zoals veel van mijn collega's in de PPE-DE-Fractie, verwerp ik het verslag-Dary, al zijn er ook amendementen die mij heel zinvol lijken. Ik denk met name aan de amendementen 33 en 34. Amendement 33 bepaalt dat de ecologische landbouw ook in derde landen moet worden ondersteund. Amendement 34 bepaalt dat de fair trade­-bananen ongeacht het land van herkomst gesteund moeten worden. Ik vind het overigens jammer dat de groenen niet aan dit debat deelnemen om deze aspecten te benadrukken. Maar met deze beide amendementen zegt het Europees Parlement ondubbelzinnig dat we een globale benadering wensen. Want het is waar dat kleine producenten die zich voorbeeldig gedragen niet alleen in de traditionele ACS-landen en de EU zijn te vinden, maar ook in Latijns Amerika en in niet-traditionele ACS-landen. In Ecuador zijn 60% van de bananenproducenten kleine boeren met minder dan 20 hectare, en die worden ten onrechte gediscrimineerd. De wereld is niet zo zwart-wit als sommigen ons willen doen geloven, en de landen van Latijns Amerika hebben zich terecht bij de WTO over onze marktordening beklaagd.
Daarom is het verslag-Dary tegenstrijdig, wanneer het aan de ene kant pleit voor een globale benadering, voor de ondersteuning van fair trade-bananen in de hele wereld, maar tezelfdertijd de Latijns-Amerikaanse boeren het leven zuur blijft maken. Ik denk dat de vastlegging van de quota's voor een periode van tien jaar een stap in de verkeerde richting is. Volgens mij ging de Commissie juist de goede kant op, en wat mij betreft had ze nog nadrukkelijker de weg van de liberalisering kunnen kiezen, maar over het geheel genomen is zij op de goede weg.
Het zou mij natuurlijk verheugen indien het amendement van de heer Chichester, dat ik zelf heb ondertekend, zou worden aangenomen. Maar ik zou commissaris Fischler willen zeggen dat hij, ook wanneer dit amendement niet wordt aangenomen, toch de taak heeft een levensvatbaar compromis uit te werken dat in de WTO geaccepteerd wordt, en wel op grond van amendement 5, dat ook werd goedgekeurd door de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling. Daarom ben ik van mening dat de Commissie in ieder geval - ook van het Parlement - een onderhandelingsmandaat moet krijgen.

Redondo Jiménez
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, in deze fase van het debat wil ik niet meer ingaan op het verslag-Dary of de belangrijkste punten daarvan. Ik wil echter wel laten weten dat het officiële standpunt van de PPE-Fractie is dat wij het verslag-Dary onverkort steunen. Dat is ons officiële standpunt.
Mijnheer de commissaris, uw voorstel draagt niet bij aan het verwezenlijken van de doelstellingen voor de bananensector, noch aan het oplossen van de problemen die in deze sector spelen. Politiek gesproken, kunt u er bij onze producenten niet mee voor de dag komen, zoals ook de heer Schwaiger zojuist erkende. Het voorstel van de Commissie strookt ook niet met onze internationale verplichtingen. Het ernstigste is echter dat wij, terwijl wij in moeizame onderhandelingen met de Wereldhandelsorganisatie zijn verwikkeld, zwart op wit laten zien wat onze zwakke punten zijn. Ik vraag u daarom goed naar het Parlement te luisteren en ons niet alleen aan te horen, en goede nota te nemen van de aanwijzingen die in het verslag-Dary en de adviezen van de twee bevoegde commissies worden gegeven.
Dit Parlement heeft u een onmiskenbaar politiek signaal gegeven, vanuit de commissie ten principale zelfs bij unanimiteit, en ik hoop dat de meerderheid van deze Vergadering zich daarbij aansluit. Gelet op de grote politieke gevoeligheid die u altijd aan de dag heeft gelegd, ben ik ervan overtuigd dat u dit signaal zult oppikken. Ik ben er tevens van overtuigd dat u erin zult slagen een haalbare oplossing te vinden die de goede kant op gaat. Daarom vraag ik u met klem politiek op te treden en die oplossing te vinden, mijnheer de commissaris. Luistert u naar dit Parlement, want dit is niet het moment om geen rekening met ons te houden.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, om te beginnen zou ik de heer Dary hartelijk willen bedanken voor zijn uitvoerige behandeling van het voorstel van de Commissie tot wijziging van de marktordening voor bananen.
Ik zou allereerst willen beklemtonen dat veel amendementen steunen op ideeën waar de Commissie in principe achter staat, zoals bijvoorbeeld het beheer van de tariefcontingenten op basis van historische referenties. Ze liggen namelijk in de lijn van onze gesprekken met de klachtencommissie van de WTO en met de ACS-producenten. Maar volgens de Commissie is het geen goed idee om in deze kritieke fase - de gesprekken zijn nog in volle gang - het Commissievoorstel te wijzigen. Daarom moet ik uw amendementen afwijzen.
Ik zou deze afwijzing inhoudelijk en per thema willen motiveren. Het eerste thema is de schrapping van alle passages die betrekking hebben op de invoering van een uitsluitend op douanerechten steunende regeling en de automatische overgang naar zo'n systeem na een bepaalde overgangsperiode. Om duidelijk te zijn: ons voorstel heeft hoofdzakelijk als doel de GMO voor bananen in overeenstemming te brengen met de WTO-voorschriften. Het belangrijkste element van het voorstel is de invoering van een tarievenregeling na een bepaalde overgangstijd. Daarvoor is echter noodzakelijk dat we het eens worden met de belanghebbende partijen over het beheer van de tariefcontingenten tijdens de overgangsperiode.
De Commissie is beslist van mening dat uw wens om de tarievenregeling te vervangen door een duurzame contingentenregeling alleen maar zal leiden tot nieuwe aanvallen in de WTO. Voorts zou ik erop willen wijzen dat het voorstel reeds een oproep bevat aan de Raad om de Commissie een mandaat te geven voor het openen van onderhandelingen in het kader van artikel 28 van de GATT. Het is dus niet nodig deze eis in de verordening op te nemen.
Het tweede belangrijke thema is het beheer van de tariefcontingenten. De Commissie probeert met de voornaamste producenten te onderhandelen over de vaststelling van tariefcontingenten op basis van historische gegevens. Zolang deze onderhandelingen niet zijn afgesloten, heeft het geen zin om nader in te gaan op de verschillende opties. Over de eis, dat de wijze waarop het beheer van de tariefcontingenten wordt geregeld niet nadelig mag zijn voor de gevestigde marktdeelnemers, wil ik opmerken dat als we nu de totale marktordening moeten veranderen, er geen garantie kan worden gegeven dat alles bij het oude blijft. Dat zou werkelijk de kwadratuur van de cirkel zijn.
Tijdens onze gesprekken hebben we ook andere alternatieven voor het beheer van het zogenaamde contingent C bediscussieerd. De Commissie is echter van mening dat dit niet het juiste moment is om haar voorstel voor een veilingstelsel in het kader van contingent C te wijzigen, omdat dergelijke veilingen in ieder geval een geldige methode zijn voor het verlenen van invoercertificaten.
Het derde thema dat verband houdt met de contingenten, is de verlenging van de periode voor de handhaving van de contingentenregeling tot minstens tien jaar. Volgens de Commissie zou een dergelijke verlenging de geloofwaardigheid van ons voorstel aantasten, dat in de eerste plaats tot doel heeft de GMO voor bananen zo snel mogelijk in overeenstemming te brengen met de WTO-voorschriften. Zoals we in de toelichting hebben uitgelegd, is een tariefregeling de snelste manier om dit te bereiken. De Commissie heeft een overgangsperiode voorgesteld om de telers in de Unie en de ACS-landen de tijd te geven zich op de nieuwe regeling voor te bereiden.
Bovendien zou bij een automatische overgang naar een uitsluitend op douanerechten steunende regeling een tussentijdse evaluatie of een evaluatie op het einde van de overgangsperiode zinloos zijn.
Wat de tariefpreferentie voor de ACS-landen betreft, is de Commissie van mening dat 275 euro per ton voldoende is om de toegang van deze landen tot de communautaire markt te verzekeren. Een hogere tariefpreferentie zou eveneens tot nieuwe conflicten in de WTO leiden. Want een hogere tariefpreferentie zou kunnen leiden tot een beperking van de toegang van Latijns-Amerikaanse landen in het kader van contingent C, wat zou kunnen worden geïnterpreteerd als een feitelijke herinvoering van een speciaal ACS-contingent.
En dan kom ik nu op de aanvullende steunmaatregelen voor onze eigen producenten in de Europese Unie. Zoals ik reeds heb gezegd, gaat het de Commissie er vooral om de marktordening in overeenstemming te brengen met de uitspraak van de WTO. Deze uitspraak tast het interne subsidiesysteem van de Gemeenschap niet aan. Bovendien wil ik erop wijzen dat dit systeem functioneert als een compenserende steun, met andere woorden, er is een garantie ingebouwd: wanneer de prijzen dalen stijgt automatisch de steun.
Tenslotte, de maatregelen met betrekking tot de gelijkstelling van bananen uit biologische teelten en bananen die worden geproduceerd volgens de voorschriften inzake eerlijke handel, de zogenaamde fair trade-bananen. Mag ik u eraan herinneren dat er al horizontale maatregelen zijn voor de gelijkstelling van biobananen uit derde landen en communautaire biobananen. Daarnaast kan de Europese Unie subsidies verlenen voor de biologische bananenteelt in het kader van de maatregelen die zijn voorzien in de voorschriften op het gebied van plattelandsontwikkeling.
De maatregelen ter bevordering van de afzet van biobananen kunnen via nationale en regionale programma's gefinancierd worden. De fair trade-bananen zullen vallen onder de horizontale maatregelen voor eerlijke handel, die - naar ik hoop - eerstdaags zullen worden afgekondigd in een desbetreffende verklaring van de Commissie. Deze mededeling gaat zoals bekend niet alleen om fair trade-bananen, maar om eerlijke handel in het algemeen.
Naast deze mogelijkheden zijn er in het kader van de verordening inzake de steun voor traditionele ACS-landen ook maatregelen voorzien voor de ontwikkeling van de biologische bananenteelt en de productie van fair trade-bananen in de ACS-landen.
De Commissie is dankbaar voor de uitgebreide discussie die wij hier vandaag hebben kunnen voeren. Ofschoon de Commissie in het licht van de huidige internationale situatie de amendementen van het Parlement niet kan overnemen, is zij de eerste om te erkennen dat het gehele dossier, zowel in de verscheidene commissies die zich hebben beziggehouden met het verslag-Dary als bij de recente hoorzitting in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, heel constructief en grondig is behandeld.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.30 uur plaats.
Ik onderbreek de vergadering in afwachting van de komst van mevrouw Fontaine.
(De vergadering wordt om 11.25 uur onderbroken en om 11.30 uur hervat)

Stemming
Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, ik wil u verzoeken om, op een moment dat u daarvoor geschikt acht, overeenkomstig artikel 161, lid 1, van het Reglement de rapporteur en de voorzitter van de Commissie begrotingscontrole te vragen wat volgens hen de samenhang is tussen de toelichting en de resolutie waarover wij nu gaan stemmen.

Stauner
Mevrouw de Voorzitter, met uw welnemen zou ik een korte verklaring willen geven over de vier amendementen. In principe ben ik van mening dat een zo breed opgezet compromis, met de steun van de vier grote fracties in dit Parlement, niet opnieuw ter discussie zou mogen worden gesteld door amendementen. Aangenomen dat het compromis - en ik zou alle betrokkenen nogmaals hartelijk willen bedanken voor de totstandkoming ervan - verder onaangetast blijft, wil ik toch verzoeken amendement 1 van de PSE-Fractie aan te nemen, omdat dit een zinvolle aanvulling is.
De amendementen 2 en 3 moet ik verwerpen, omdat ze de inhoud van het totale compromis te ingrijpend zouden veranderen. Ook amendement 5 moet ik verwerpen. Het is volgens mij onwetmatig, omdat het de duidelijke regeling van artikel 161 van ons eigen Reglement buiten werking stelt. Bij dit amendement gaat het tenslotte om een stemming over de toelichting van mijn verslag. Bij mijn weten is dit bovendien een precedent, waar ieder lid van het Parlement zich in de toekomst op zou kunnen beroepen.
De Voorzitter van het Parlement heeft amendement 5 toegelaten. Ik respecteer deze beslissing, uit eerbied voor het hoge ambt van de Voorzitter.

Theato
Mevrouw de Voorzitter, de voorzitter van de sociaal-democratische fractie, de heer Barón Crespo, heeft ook mij hierover aangesproken. We hebben inderdaad afgelopen maandag in de Commissie begrotingscontrole uitgebreid gediscussieerd over de vraag, of ik als voorzitter van de commissie gebruik moest maken van artikel 161. Bijna ieder lid van de commissie is aan het woord gekomen. Zelf heb ik mij meermaals gebogen over het probleem van de inhoudelijke samenhang tussen de resolutie, zoals die als compromis op tafel ligt, en de toelichting, waarin de rapporteur op eigen verantwoording haar standpunt meedeelt. Ik ben tot de conclusie gekomen dat er wel degelijk sprake is van een inhoudelijke samenhang, en verder heb ik duidelijk gezegd dat de rapporteur harde taal gebruikt in de toelichting. Ik beschouw het echter niet als mijn taak om over stijl en woordkeuze te oordelen of passages te censureren, want dan zou ik dat bij iedere toelichting moeten doen. Er is volgens mij wel degelijk een inhoudelijk verband, en daarom heb ik de knoop doorgehakt en de commissie meegedeeld dat ik deze toelichting niet afwijs.

Bourlanges
Mevrouw de Voorzitter, ik heb dit amendement met 37 collega's van de PPE-Fractie ingediend omdat ik verbaasd was over de ophef die in de media over de toelichting van dit verslag is ontstaan. Iedereen zou moeten weten dat de toelichting alleen de persoonlijke mening van de rapporteur weergeeft, en dus in geen geval het standpunt van de plenaire vergadering. Helaas schijnt niet iedereen hiervan op de hoogte te zijn. Ik ben dus verbaasd over het verschil van de toon tussen de toelichting en die van de inhoud van de resolutie. Er is zelfs sprake van een bijzonder groot verschil. Om die reden heb ik dit amendement ingediend.
Ik denk dat u er goed aan heeft gedaan, mevrouw de Voorzitter, het amendement ontvankelijk te verklaren. De stemming over dit amendement is immers geen stemming voor of tegen de toelichting. Doel van deze stemming is uitsluitend aan te geven dat er een verschil bestaat tussen deze toelichting en de resolutie.
Ik moet erkennen dat dit amendement na de uitleg van mevrouw Stauner en mevrouw Theato geen nut meer heeft en daarom trek ik het in. Mevrouw Theato heeft zeer duidelijk en openlijk aangegeven dat de toelichting de persoonlijke mening van de rapporteur weergeeft en dus in geen geval het standpunt van de plenaire vergadering.

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats stel ik vast dat de rapporteur zich niet heeft uitgesproken over het bepaalde in artikel 161, lid 1, van het Reglement, waar letterlijk staat: "Wel moet de toelichting in overeenstemming zijn met de goedgekeurde ontwerpresolutie...". Na de inhoudelijke uitleg die de voorzitter van de Commissie Begrotingscontrole ons heeft gegeven, ben ik van oordeel dat haar woorden in de notulen moeten worden opgenomen; niet alleen voor parlementaire doeleinden, maar ook vanwege de gevolgen die deze toelichting op een gegeven moment zou kunnen hebben.
Gelet op het feit dat de rapporteur zich niet over dit essentiële punt heeft uitgesproken, ben ik van mening dat het amendement nog steeds zinvol is, en de Fractie van de Europese Sociaal-democraten staat er dan ook achter.

De Voorzitter
Met andere woorden, mijnheer Barón Crespo, u neemt namens uw fractie, op grond van artikel 139 van het Reglement, de verantwoordelijkheid op u van amendement 5. Heb ik dat goed begrepen?

Barón Crespo
Inderdaad, mevrouw de Voorzitter. Ik zou het bij een gevoelig onderwerp als dit bovendien op prijs stellen als de rapporteur haar plicht deed en zich uitsprak over de inhoudelijke kant van de zaak.

Mulder
Mevrouw de Voorzitter, ik zou namens de liberale fractie het voorstel van de heer Barón Crespo willen steunen.

Stauner
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, geachte voorzitter van de socialistische fractie, ik vond het niet nodig dit nogmaals uitdrukkelijk te herhalen, maar u kunt van mij aannemen dat ik reeds bij de opstelling van zowel de resolutie als de tekst van de toelichting mij heel goed bewust was van het feit dat er tussen beide een logisch verband moet bestaan, en ik ben dat de laatste weken ook heel nauwkeurig blijven controleren. Ik vond het niet nodig dit nogmaals uitdrukkelijk te bevestigen, maar indien u dat wenst, wil ik het graag doen. Ik kan u zeggen dat ik consciëntieus en verstandig genoeg ben om dit heel goed en heel zorgvuldig te hebben overwogen, en ik neem dan ook de volledige verantwoordelijkheid, alsook alle gevolgen waarmee u misschien wilt dreigen, op mij.
Betreffende amendement 5

Bourlanges
Mevrouw de Voorzitter, ik wil ter verduidelijk nog graag een opmerking maken. Ik had het amendement ingetrokken omdat het mijns inziens overbodig was. Nu het amendement in stemming wordt gebracht, zal ik het uiteraard steunen en ik nodig mijn vrienden uit hetzelfde te doen.
Na de stemming over amendement 5

Elles
Mevrouw de Voorzitter, sommige collega' s mogen dan blij zijn met het genomen besluit, het schept wel een gevaarlijk precedent. Als sommigen in de toekomst niet gelukkig zijn met de toelichting bij een verslag, hebben we nu bepaald dat we iedere keer als we dat willen tegen die toelichting kunnen stemmen.

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, nu er toch er een stemverklaring is afgelegd: ik denk dat deze stemming van belang is omdat hierdoor de verleiding wordt beperkt om in verband met de resoluties van het Parlement ontoelaatbare politieke pamfletten te schrijven.

(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0089/2000) van mevrouw Rühle, namens de Commissie begrotingscontrole, over
het uitstel van het verlenen van kwijting aan de Commissie voor het financieel beheer van het zesde, zevende en achtste Europees Ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 1998 (COM(1999) 227 - C5-0003/1999-1999/2004(DEC))
het verlenen van kwijting aan de Raad van bestuur van de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden, Dublin, voor het begrotingsjaar 1998 (C5-0150/2000-2000/2094(DEC))
het verlenen van kwijting aan de Raad van bestuur van het Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding, Thessaloniki, voor het begrotingsjaar 1998 (C5-0149/2000-2000/2039(DEC))
het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 1998 - Afdeling IV - Hof van Justitie; Afdeling V - Rekenkamer; Afdeling VI - Deel B - Comité van de regio's (SEC(1999) 414 - C5-0008/1999-1999/2166(DEC))
het uitstel van het besluit tot verlening van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 1998 - Afdeling VI - Deel A: Economisch en Sociaal Comité (SEC(1999) 414 - C5-0008/1999-1999/2166(DEC))
Vóór het begin van de stemming
Frahm
Bij het opstellen van de stemlijst hadden wij een probleem, namelijk dat het amendement van de Groenen, de PPE-DE-, PSE- en ELDR-Fractie op paragraaf 5 onvindbaar was. Ik weet niet of het mogelijk is dit amendement hardop voor te lezen, zodat wij de gelegenheid krijgen ons standpunt te bepalen.

De Voorzitter
Ik vrees wel dat onze werkzaamheden hierdoor enigszins vertraagd worden, mevrouw Frahm. Ik zal in ieder geval proberen gedurende de stemmingen zo duidelijk mogelijk te spreken.
(Het Parlement neemt bij opeenvolgende stemmingen de twee resoluties en de drie besluiten aan)
Verslag (A5-0092/2000) van de heer Khanbhai, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting aan de Commissie voor de uitvoering van de begroting van de EGKS in het begrotingsjaar 1998 (C5-0153/2000 - 2000/2077(DEC))
(Het Parlement neemt bij opeenvolgende stemmingen de twee besluiten en de resolutie aan)
Verslag (A5-0097/2000) van de heer Kuhne, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting voor het begrotingsjaar 1998 - Afdeling I - Europees Parlement/Bijlage Ombudsman (SEC(1999) 414-C5-0008/1999 - 1999/2051(DEC))
Vóór het begin van de stemming
Van Hulten
Mevrouw de Voorzitter, er zijn twee amendementen ingediend op het verslag-Kuhne waarin wordt voorgesteld de kwijting voor het Parlement uit te stellen. Deze amendementen verwijzen naar de secretaris-generaal. Neemt u als Voorzitter van het Parlement de volle politieke verantwoordelijkheid op u voor hun inhoud indien een van de twee wordt aangenomen? En aanvaardt u de consequenties als niet binnen de gestelde termijn kan worden voldaan aan de eisen in deze amendementen?

De Voorzitter
Mijnheer Hulten, als Voorzitter neem ik de verantwoordelijkheid op me voor het ontvankelijk verklaren van deze amendementen. Ik spreek me niet uit over hun inhoud. Het Parlement heeft er zich ook nog niet over uitgesproken. Mijn probleem is dat ik niet zeker weet of ze ontvankelijk zijn. Gevoelsmatig en na grondig onderzoek ben ik tot de conclusie gekomen dat dat wel het geval is. Als ze worden aangenomen zullen ze uiteraard worden toegepast, net als alle andere amendementen die hier worden aangenomen.
Betreffende amendement 4

Kuhne
Mevrouw de Voorzitter, er ligt een amendement op tafel waarin zogezegd twee evaluatieve opmerkingen van de Rekenkamer zijn samengevat, en wel met heel weinig woorden. Ik kan, indien u dat noodzakelijk acht, deze opmerkingen volledig en woordelijk voorlezen. Als het aan mij ligt, doe ik dat liever niet. Ik wil enkel zeggen dat ik tegen dit amendement ben, omdat ik het eigenlijk geen goed idee vind om in onze parlementaire stukken tendentieuze en summiere samenvattingen van officiële documenten op te nemen, zelfs indien deze tendentieuze samenvattingen afkomstig zijn van de voorzitter van de Commissie begrotingscontrole.
Betreffende amendement 1 van de Verts/ALE-Fractie

Kuhne
 rapporteur. (DE) Mevrouw de Voorzitter, in paragraaf 6, waarover wij in dit amendement moeten stemmen, wordt als termijn 15 mei voorgesteld. Als we dit zouden aannemen, zouden we een eerder aangenomen paragraaf tegenspreken. We hebben voordien, namelijk onder paragraaf 10, besloten dat we vóór 1 juli opties voor een financieringsplan en het beheer van gebouwen willen hebben, waarbij rekening wordt gehouden met de stand van de onderhandelingen. We hebben dit reeds aangenomen, en het is ook unaniem goedgekeurd in de commissie, omdat we hebben aanvaard dat dit enkel mogelijk is als we rekening houden met de stand van zaken bij de onderhandelingen. Als we nu, zonder rekening te houden met de onderhandelingssituatie, de termijn op 15 mei zouden bepalen, zouden we niet alleen iets besluiten dat volgens de eenstemmige mening van de commissie onhaalbaar is, maar ook in tegenspraak is met wat we eerder hebben besloten.
Daarom verzoek ik de groenen dit punt in te trekken. Anders moet ik u verzoeken tegen dit amendement te stemmen, om in overeenstemming te blijven met de rest van het besluit.

Rühle
Mevrouw de Voorzitter, natuurlijk trekken we dit punt niet in, omdat het de kern van ons amendement is. Waar het om gaat, is dat we het Bureau oproepen vóór 15 mei een actieplan voor te leggen, waarin precies wordt aangegeven welke verbeteringen kunnen worden uitgevoerd. We verwachten niet het hele maatregelenpakket, dat kan later komen. Dit is toch helemaal niet tegenstrijdig. Het gaat om een concreet actieplan, waarin wordt aangegeven hoe in het komende jaar heel concrete verbeteringen in het aankoopbeleid, het beleid inzake gebouwen en het personeelsbeleid kunnen worden gerealiseerd, en ik verzoek het Parlement dit voorstel aan te nemen.
(Het Parlement neemt het besluit aan)
Verslag (A5-0095/2000) van de heer Mulder, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting aan de Commissie betreffende de besluiten inzake goedkeuring van de rekeningen van het EOGFL, afdeling Garantie, voor de begrotingsjaren 1993, 1994 en 1995 (C4-0128/98 - C5-0372/1998 - C5-0167/2000 - 1997/2167(DEC))
(Het Parlement neemt bij opeenvolgende stemmingen het besluit en de resolutie)
Verslag (A5-0079/2000) van de heer Casaca, namens de Commissie begrotingscontrole, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 723/97 inzake de uitvoering van actieprogramma's van de lidstaten betreffende de controles op de uitgaven voor rekening van het EOGFL, afdeling "Garantie" (COM(1999) 169 - C4-0225/1999 - 1999/0091(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0086/2000) van de heren Dimitrakopoulos en Leinen, namens de Commissie constitutionele zaken, over de voorstellen van het Europees Parlement voor de Intergouvernementele Conferentie (14094/1999 - C5-0341/1999 - 1999/0825(CNS))
Betreffende compromisamendement 224
Corbett
Mevrouw de Voorzitter, de fracties hebben over dit compromisamendement onderhandeld en ze hebben het gisteravond natuurlijk allemaal bestudeerd.
Onze fractie steunt dit compromisamendement, met uitzondering van één woord: "plus" in "plus proportionnelle" . In de Engelse versie staat waarschijnlijk "more proportional" ( "meer evenredige" ) en dat woord is voor ons onacceptabel. Volgens het Reglement kunnen wij echter niet om een stemming in onderdelen over een compromisamendement vragen. Als de amendementen 100 en 101 beide worden aangenomen, stemt de aangenomen tekst overeen met die van dit compromisamendement, met uitzondering van het problematische woord "meer" . Aangezien ik weet dat sommige collega' s van andere fracties precies hetzelfde probleem hadden met dit woord, stel ik mijn vrienden en collega' s voor het verstandig aan te pakken en het compromisamendement niet aan te nemen, en in plaats daarvan voor de amendementen 100 en 101 te stemmen, die verenigbaar zijn. Zo kan het door velen gewenste resultaat juist bereikt worden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Corbett, maar ik moet het Reglement toepassen. Er is een compromisamendement ingediend.
Mijnheer Brok, kunt u zich uitspreken over de interventie van de heer Corbett? Ik wil namelijk weten of u ermee instemt het compromisamendement te wijzigen.

Brok
Mevrouw de Voorzitter, wij zouden het compromisamendement graag handhaven in de huidige vorm.

De Voorzitter
Ik richt me tot het Parlement. Zijn er bezwaren tegen het in stemming brengen van dit compromisamendement? Volgens mij is dit namelijk het geval.

Corbett
Mevrouw de Voorzitter, het lijkt mij redelijk om hierover te stemmen. Mijn fractie en vele andere zullen echter toch tegen stemmen om de amendementen 100 en 101 te kunnen steunen, die met een paar kleine verbeteringen bijna precies hetzelfde effect zullen bereiken.

De Voorzitter
Ja, mijnheer Corbett, maar ik moet het Parlement vragen of het bezwaren heeft tegen het in stemming brengen van het compromisamendement.

Brok
Mevrouw de Voorzitter, dit amendement werd ingediend volgens de voorschriften. Dan moet erover gestemd worden. Wordt het verworpen, dan kunnen we overgaan tot de procedure die de heer Corbett heeft voorgesteld. Dat is de eenvoudigste weg. Laten we over het amendement stemmen. Als het wordt verworpen, geldt de door de heer Corbett voorgestelde procedure.

De Voorzitter
Neemt u mij niet kwalijk mijnheer Brok, maar artikel 130 van het Reglement is volkomen duidelijk. In dit artikel staat namelijk dat als er bezwaren zijn tegen het in overweging nemen van een compromisamendement, de Voorzitter van het Parlement een beroep moet doen op de wijsheid van het Parlement. Ik volg dus alleen maar het Reglement. Daartoe ben ik overigens ook verplicht.
(Het Parlement maakt bezwaar tegen het in stemming brengen van het compromisamendement)
Betreffende amendement 118 van de Verts/ALE-Fractie

Corbett
Mevrouw de Voorzitter, er lijken taalkundige verschillen te zijn tussen de verschillende versies van amendement 118. De Franse versie spreekt simpelweg over "les autorités compétentes" , en de Engelse over "the competent devolved authorities" wat een zwaardere betekenis heeft.
We hebben de lijst van vóórstemmers vastgesteld op basis van de Franse versie, terwijl ik nu begrijp dat de Engelse de originele versie is. In dat geval beveel ik mijn fractie aan om dit amendement niet aan te nemen, tenzij het woord "devolved" in de Engels tekst kan worden geschrapt.

Frassoni
Mevrouw de Voorzitter, de Franse tekst is doorslaggevend.

De Voorzitter
Heel goed. Hartelijk dank voor deze verduidelijking.
Betreffende compromisamendement 227

Corbett
Mevrouw de Voorzitter, gisteren is aan uw diensten meegedeeld dat wij dit compromisamendement niet zullen aannemen.
Betreffende amendement 174 van de PPE-Fractie

Brok
Mevrouw de Voorzitter, wij stellen een stemming in onderdelen voor, eerst over het begrip "vier vijfde" en dan over de rest.

De Voorzitter
Als het amendement verworpen wordt, zal over de originele tekst apart gestemd worden. Als u dit amendement intrekt, zullen we in onderdelen over paragraaf 29 stemmen. Mijnheer Brok, trekt u het amendement in?

Brok
Mevrouw de Voorzitter, als we het nu doen, hoeven we geen mondeling amendement in te voegen onder paragraaf 29. Daarom is het eenvoudiger om het nu te doen.

De Voorzitter
Als ik het dus goed begrepen heb, wilt u dat we over paragraaf 29 en over het mondelinge amendement op deze paragraaf stemmen. Klopt dat? Ik richt mij ook tot de rapporteurs.

Leinen
Mevrouw de Voorzitter, ik waardeer de heer Brok zeer, maar nu vergist hij zich. Het compromis had enkel tot doel naast het woord ernstig ook nog continuing in het Engels of anhaltend in het Duits ("en voortdurende") in te lassen. Dat is de oude tekst. We hebben geen overeenstemming bereikt over de vier vijfde meerderheid. Dat komt nu gewoon te laat. We kunnen het niet nog eens opsplitsen.

De Voorzitter
Als de amendementen worden ingetrokken, breng ik de oorspronkelijke tekst in stemming. Op de oorspronkelijke tekst van paragraaf 29 was, als ik mij niet vergis, een mondeling amendement van een van onze rapporteurs ingediend. Ik geef hem het woord om zijn mondeling amendement toe te lichten. Vervolgens zullen we hoofdelijk en in onderdelen over deze paragraaf 29 stemmen.
Mijnheer Dimitrakopoulos, wilt u uw mondeling amendement toelichten zodat het Parlement zich erover kan uitspreken?

De Voorzitter
Dat is duidelijk. Zijn er bezwaren tegen het in overweging nemen van dit mondeling amendement?

Corbett
Mevrouw de Voorzitter, met dit interessante idee, zijn we gewoon weer terug bij het compromisamendement, weliswaar in mondelinge vorm, dat we nu net hebben verworpen. Dit is nu niet bepaald onze gebruikelijke procedure.

De Voorzitter
Zijn er twaalf collega's die bezwaar hebben tegen het in stemming brengen van dit mondeling amendement?
(Meer dan twaalf leden staan op om bezwaar te maken tegen het in stemming brengen van het mondeling amendement)

Brok
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de socialistische fractie het volgende zeggen: zij heeft alle door haar ondertekende compromisamendementen zelf weggestemd of zich ervan gedistantieerd, zonder ons te informeren. Ik vind dit geen goede manier van handelen, van met elkaar omgaan!

Corbett
Mevrouw de Voorzitter, ik moet de heer Brok tegenspreken. We hebben een aantal compromissen gesloten en ze vervolgens gerespecteerd, echter met twee uitzonderingen waarbij we op problemen stuitten zoals wel vaker gebeurt als de compromissen vervolgens in onze fracties worden behandeld. In beide situaties heb ik een oplossing geboden. In dit geval hebben we gisteren uw diensten meegedeeld dat we het compromisamendement niet zouden ondertekenen. Het had dus nooit in onze naam ingediend mogen worden. Het kan best een compromis zijn tussen de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij en de Fractie voor een Europa van Democratie en Diversiteit, maar wij hebben het niet ondertekend.
Vóór de stemming over de gehele ontwerpresolutie

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, ik wil namens mijn fractie een politieke verklaring afleggen over een punt dat bij alle fracties een nare smaak in de mond heeft achtergelaten. Het gaat om de stemming over lid 3, over de samenstelling en zetelverdeling van het Europees Parlement.
Mijn fractie zal voor het verslag van de leden Dimitrakopoulos en Leinen stemmen, maar ik stel voor om de Commissie constitutionele zaken de opdracht te geven naar eigen inzicht een oplossing voor deze kwestie te vinden, die voor het gehele Parlement uitermate gevoelig ligt.
(Het Parlement neemt de resolutie aan) De Voorzitter. Ik wil onze beide rapporteurs, de heer Dimitrakopoulos en de heer Leinen, van harte feliciteren.
(Levendig applaus)
Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, wat het verslag-Stauner over de begroting betreft, heb ik de neiging het voorbeeld te volgen van de heer Cox. Ik moet u echter eerlijk bekennen dat ik kort voor mijn vertrek naar Straatsburg benaderd ben door enkele gepensioneerden die mij vroegen wat ik eigenlijk in Straatsburg ging doen. Toen ik hen antwoordde dat ik onder andere over het uitstel van kwijtingverlening moest stemmen - en daar hebben wij het hierover - verzochten zij mij de Voorzitter van het Parlement erop te wijzen dat volgens de gepensioneerden en hun partij - die ik hier vertegenwoordig - met de begroting van het Europees Parlement teveel geld wordt uitgegeven. Zij zouden het liefst zien dat die uitgaven met 50% werden verminderd, zodat de aldus vrijkomende hulpbronnen gebruikt kunnen worden om de pensioenfondsen van de vijftien lidstaten te spekken. Deze verkeren al veel te lang in een penibele situatie.

Cox
De liberale fractie heeft vandaag het amendement gesteund dat is ingediend door Jean Louis Bourlanges van de Europese Volkspartij. In dit amendement wordt voorgesteld om de ontwerpresolutie en de toelichting apart te houden. Ik citeer om dit toe te lichten:
'Men zou kunnen concluderen dat de Commissie heeft besloten een aantal gebeurtenissen met de mantel der liefde te bedekken en te vergeten. De Commissie heeft geprobeerd de publieke aandacht af te leiden van nog onopgeloste, interne problemen door een aantal lichtzinnige, hoogdravende beloften te doen voor de toekomst.'
'Het ambtelijke apparaat van de Commissie heeft onder voorzitter Santer buitensporige macht doen gelden en is nu alleen nog maar machtiger geworden. Kliekvorming is schering en inslag.'
In alle opzichten zijn deze opmerkingen zwaar overtrokken, onredelijk en totaal ongepast in het kader van de kwijtingsprocedure.
Bij de eindstemming over de resolutie hadden we vandaag drie keuzes: we konden voor stemmen, we konden tegen stemmen, en we konden ons van stemming onthouden. We hebben ervoor gekozen ons te onthouden en dit vraagt om een verklaring. Voor het verslag-Stauner stemmen, zou hebben betekend dat we het eens zijn met het uitstel van de verlening van de kwijting. Wij vinden echter, alles overwegende, dat die nu zou moeten worden verleend. Zoals we in de Commissie begrotingscontrole al hebben uitgelegd, wilden we liever vóór de hervorming stemmen, maar we zijn er tegen dat de Commissie wordt gestraft voor de zonden van haar voorgangers.
Wij in de liberale fractie hebben vele onderdelen van het verslag-Stauner steeds gesteund, zoals de toegang tot documenten, want het behoort tot de taken van de huidige Commissie om die toegang te bieden. Toch blijft de politieke vraag: is dit het goede moment? En is dit voor het Parlement de juiste aanleiding om publiekelijk afstand te nemen tot de Commissie van voorzitter Prodi? Wij denken van niet.
Als we niet voor dit verslag stemmen is dat omdat we duidelijk willen maken dat we er de voorkeur aan geven de hervormingen nu door te voeren en niet later. Wij geloven namelijk, op basis van wat ze tot dusver heeft laten zien, dat deze Commissie hervormingsgezind is.
Als we tegen het verslag stemmen, leidt dit er alleen maar toe dat het terug wordt verwezen naar de Commissie begrotingscontrole zonder dat duidelijk is wat er daarna gebeurt en hoe. Daar zijn we tegen.
Daarom hebben we gekozen voor onthouding. Dit is bepaald geen nonchalante beslissing geweest; we hebben daar onze redenen voor. Onze fractie zou liever voor verlening van kwijting hebben gestemd, en tegelijkertijd de hervormingen hebben gesteund. Volgens ons is dat ook het standpunt van de Europese Commissie. Helaas, de keuzes van vandaag lieten deze optie niet toe, en dus hebben we ervoor gekozen ons van stemming te onthouden.

Ferreira
De Franse socialistische delegatie heeft haar steun uitgesproken voor het verslag van mevrouw Stauner over het uitstel van kwijting voor het begrotingsjaar 1998 waartoe onze fractie, de PPE-DE-Fractie en de ELDR-Fractie in een compromis hebben besloten. Deze resolutie verwoordt de wens van de meeste leden van de Commissie begrotingscontrole om een einde te maken aan de impasse waarin deze commissie en het Europees Parlement als gevolg van het voorstel van mevrouw Stauner zijn geraakt. Wegens het grote wantrouwen heeft deze impasse geleid tot verstarring van de banden tussen onze instelling en de Commissie.
Het doet de Franse socialistische delegatie genoegen dat een meerderheid zich achter amendement 5 heeft geschaard. In dit amendement werd benadrukt dat er een verschil bestaat tussen de resolutie die hier in stemming is gebracht en de toelichting. Met deze stemming hebben de leden nogmaals bevestigd dat de toelichting alleen de mening van de rapporteur weergaf.
Over het voorstel dat mevrouw Stauner de Commissie begrotingscontrole heeft voorgelegd is de nodige commotie ontstaan, en niet alleen onder de afgevaardigden die lid zijn van deze commissie. Het voorstel had weinig van doen met de kwijtingsprocedure, dat wil zeggen de goedkeuring van de rekeningen van de begroting en de regelmatigheid van de uitgaven.
In de resolutie die vandaag in ons Parlement in stemming is gebracht staan vele redelijke verzoeken en aanbevelingen aan de Commissie. Door uitstel van kwijting aan de Commissie te verlenen wordt deze instelling in staat gesteld pas in een later stadium de vragen van de Commissie begrotingscontrole te beantwoorden. Bovendien heeft de Commissie begrotingscontrole zo voldoende tijd om een verslag op te stellen waarin een evenwichtig oordeel kan worden gegeven over de wijze waarop de Commissie met de begroting van 1998 is omgesprongen.

Napoletano
De delegatie van de door mij voorgezeten Linkse Democraten in het EP heeft tegen het verslag-Stauner over de kwijting 1998 gestemd, omdat zij het niet eens is met de fundamentele opzet ervan. Hierin wordt namelijk de aandacht niet gevestigd op de werkzaamheden van de Commissie in 1998 - waarvoor overeenkomstig de artikelen 205bis en 206 van het Verdrag en artikel 89, lid 5 van het Financieel Reglement kwijting moet worden verleend - maar op een aantal gevallen van vermoedelijke fraude, waarvan het merendeel gesitueerd is in het begin van de jaren negentig en dus verband houdt met de uitvoering van vorige begrotingen.
De Commissie-Prodi is bezig met een omvangrijke hervorming. Deze hervorming is noodzakelijk om de Europese bestuursstructuur te moderniseren en voor te bereiden op de talrijke uitdagingen van de komende jaren. Ook wij zijn van mening dat de procedures voor begrotingscontrole en de modaliteiten voor programmabeheer hervormd moeten worden, omdat gebleken is dat deze niet toereikend zijn. Men moet namelijk niet alleen herhaling zien te voorkomen van fraude uit het verleden, maar ook een aanzienlijke vermindering zien te bewerkstelligen van het aantal fouten dat de Rekenkamer in zijn verslag heeft voorgesteld.
Heropening van afgesloten tuchtprocedures zonder nieuwe bewijzen is echter geen manier om tot een serieuze en doeltreffende hervorming van de Commissie te komen. Er zij aan herinnerd dat 80% van de communautaire middelen door nationale instanties wordt beheerd: verbetering van het financieel beheer van de begroting in de Europese Unie zal derhalve onmogelijk zijn zonder de inzet en de medewerking van de lidstaten.
Wij vrezen bovendien dat achter deze ongerechtvaardigde verbetenheid in feite de poging schuil gaat om politieke munt te slaan uit deze zaak en het werk te ondermijnen van niet alleen de Commissie, maar de Europese instellingen in het algemeen. Wij kunnen ons daarom niet scharen achter degenen, die dergelijke manoeuvres uithalen en daarom stemmen wij tegen dit verslag.
Verslag-Kuhne (A5-0097/2000)

Van Brempt en Van Lancker
Gelet op het gebrekkig beheer in het kader van het aanbestedings-gebouwen- en personeelsbeleid, zoals vermeld in het verslag-Kuhne en in het verslag van de financiële controleur, zijn wij van oordeel dat de kwijting aan het EP over de uitvoering van de begroting 1998 moet worden uitgesteld.
Het EP moet dezelfde strenge maatstaven hanteren ten aanzien van zijn eigen beheer als ten aanzien van de Commissie.
We zijn ervan overtuigd dat alleen kwijting kan worden verleend aan het EP over de uitvoering van de begroting 1998, op voorwaarde dat concrete maatregelen genomen worden om deze deplorabele trend voorgoed om te buigen. Wij staan dan ook volkomen achter een concreet actieplan waarmee dergelijk wanbeheer in de toekomst voorkomen wordt.
Verslag-Dimitrakopoulos/Leinen (A5-0086/2000)

Corbett
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag onderstrepen dat geen enkel EP-lid het op alle punten en onderwerpen met dit belangrijke verslag eens zal zijn, dat is duidelijk. De strekking van onze boodschap is echter dat het Parlement wil dat deze IGC hoog mikt, ver vooruit denkt voorbij de korte termijn en zich bezighoudt met alle aspecten die aan de orde moeten komen als de Unie ooit met bijna dertig lidstaten effectief wil kunnen functioneren.
We hebben een flink aantal suggesties te berde gebracht, maar ze zullen natuurlijk niet allemaal ter hand kunnen worden genomen op de manier zoals het Parlement heeft aanbevolen. Maar dat wisten we al wel. Maar we vinden wel dat de IGC deze onderwerpen serieus moet bekijken en met passende oplossingen moet komen zodat de Unie haar werk kan doen.
Mijn fractie maakt zoals u weet, en de heer Barón Crespo gaf het net ook al aan, op een aantal specifieke punten een voorbehoud. Het gaat met name om de samenstelling van dit Parlement, en helaas zijn de pogingen om tot een compromis te komen op het laatste moment mislukt. Dit betekent dat we hierop terug zullen komen en dat we een voorstel moeten indienen over dit onderwerp dat de belangen van dit Huis zo direct raakt. Ik ben ervan overtuigd dat we hierin zullen slagen, want we zijn heel dicht bij een compromisakkoord en we zouden dit dus wel moeten kunnen oplossen.
Gezien de omstandigheden steunen wij dit verslag van harte met het voorbehoud dat ik net noemde.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het spijtig, maar ik heb tegen dit verslag gestemd. Ik heb vrijwel om dezelfde redenen tegen dit verslag gestemd als waarom de heer Corbett voor heeft gestemd. Ik heb hetzelfde doel voor ogen: een ambitieus opgezette intergouvernementele conferentie waarop onderwerpen van werkelijk belang worden behandeld en waar op lange termijn wordt gedacht.
Ik denk dat het Parlement met deze resolutie een onduidelijke boodschap stuurt aan de IGC. Ik ben het volledig eens met veel van de dingen die in de resolutie worden gezegd, mijnheer de Voorzitter, maar ik ben het met veel andere dingen weer oneens. Ik mis ook bepaalde elementen. In verband met een belangrijk punt als het Hof van Justitie bijvoorbeeld, wordt in de resolutie bijna niets gezegd over de noodzakelijke hervorming van het Hof, en ontbreken de duidelijke richtsnoeren die wij daarvoor hadden moeten geven. Gelet op dit alles heb ik - en nogmaals, ik vind dat jammer - tegen gestemd.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, wij verzetten ons tegen het verslag-Dimitrakopoulos/Leinen omdat hierin een strak, geïntegreerd en gecentraliseerd Europees model wordt voorgesteld. Ons eigen model verschilt wezenlijk van dit voorgestelde model dat de uitbreiding alleen maar kan blokkeren. Wij zijn van mening dat met name drie voorstellen in dit verslag rampzalige gevolgen kunnen hebben.
In de eerste plaats is er het voorstel om de instellingen te federaliseren: de Raad zou het merendeel van zijn besluiten op basis van een gekwalificeerde meerderheid moeten nemen, het Europees Parlement zou recht van medebeslissing moeten krijgen, er zouden transnationale Europese verkiezingen moeten plaatsvinden en de bevoegdheden van de Commissie zouden moeten worden vergroot, om van deze instelling een soort Europese regering te maken. Dergelijke maatregelen zouden de nationale democratieën buiten spel zetten. Eigenlijk zouden er juist maatregelen met precies het tegenovergestelde effect moeten worden genomen, maar dat durft men niet toe te geven.
In de tweede plaats wil men de Verdragen een grondwettelijk karakter geven. Zo wil men een bindend Europees Handvest van de grondrechten aan de Verdragen toevoegen. De volkeren worden zo beetje bij beetje aan teksten onderworpen waar ze geen vat meer op hebben. Deze teksten krijgen ze opgelegd en geen enkele individuele burger kan eraan onsnappen.
In de derde plaats wil men de zogenaamde Europese democratie door de invoering van verschillende mechanismen een totalitair karakter geven. Ik denk hierbij met name aan een soepelere toepassing van artikel 7 van het EU-Verdrag, waardoor de rechten van een lidstaat kunnen worden opgeschort. Het gaat dus om mechanismen waarmee een handjevol leiders van de Unie de gedachten van de burgers van een geheel continent kan beheersen, met inbegrip van de burgers die zich net als in Oostenrijk op democratische wijze uitspreken.
Tijdens het debat botsten de meningen met name over het vraagstuk van de voorziene toename van het aantal Europese afgevaardigden na de uitbreiding en het maximale aantal van 700 EP-leden, zoals in het Verdrag van Amsterdam staat vastgesteld. Het plafond van 700 leden is vastgesteld om het Europees Parlement op een nationaal parlement te laten lijken. Nu veroorzaakt dit plafond ruzies tussen de lidstaten. Geen enkele van hen is immers bereid zijn aantal afgevaardigden te verkleinen, wat begrijpelijk is.
De Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten stelt voor een einde te maken aan deze conflicten en het maximum aantal EP-leden te vergroten. Waarom mag het Europees Parlement geen 1000 leden hebben? Deze leden kunnen dan in variabele samenstellingen samenwerken. Deze originele werkwijze zal velen tot de verbeelding spreken.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, ik zal proberen in dat verband duidelijk te zijn. Ik heb tegen gestemd. Ik heb dat niet alleen gedaan. Wij hebben dat met overtuiging gedaan namens de Europese regionalisten van de ALE. Wij maken deel uit van de groene fractie, maar wij hebben door deze houding onze ontgoocheling willen uitdrukken over wat hier vandaag ter tafel ligt. Deze agenda is uiteraard te beperkt. Europa is zeer ambitieus als het gaat om uitbreiding, dat is goed, maar Europa is niet ambitieus genoeg om te zorgen voor een echte democratische opbouw die vertrekt vanuit de regio's en de volkeren. Alle amendementen die ertoe strekken om deze dimensie in Europa in te bouwen zijn tot onze spijt verworpen. Wij hebben dan ook moeten vaststellen dat, in tegenstelling met wat wij verwachtten, de macht van de grote staten sterker zal worden en dat de macht van het Europees Parlement en de mogelijkheid van onze regio's om erin vertegenwoordigd te zijn, zal verminderen. Wij hopen derhalve dat de IGC erin zal slagen om te beginnen met een daadkrachtige hervorming. Wij hebben moeten tegenstemmen omdat wij ons te weinig herkennen in de opbouw van dit democratisch Europa.

Gahrton
Mijnheer de Voorzitter, ik heb evenals vele anderen van de Fractie De Groenen om vele redenen tegen dit verslag gestemd. Hierbij noem ik de drie belangrijkste redenen.
Ten eerste is het, zoals velen wellicht denken, geen federalisme dat naar voren komt in het standpunt van het Parlement, maar eerder centralisme. Het zijn de grote lidstaten en de centrale instanties die meer macht krijgen. Er staat in het verslag niets over decentralisering en spreiding van de macht, niets over het daadwerkelijk realiseren van de subsidiariteit.
Ten tweede zijn er geen aanpassingen aan de uitbreiding, wat misschien wel het ergst is. Voor een goed functionerende Unie met 28 lidstaten is natuurlijk een flexibele structuur vereist. Het moet duidelijk gedefinieerd zijn waarover op centraal niveau en in de lidstaten moet worden besloten en wat er op regionaal niveau kan worden besloten. Hierover is echter niets terug te vinden. Om zo'n grote Unie echt goed te laten functioneren, moet een groot deel van de besluiten die nu op centraal niveau worden genomen, op een lager niveau genomen worden. Anders implodeert het hele systeem.
Ten derde is dit geen democratisch, constitutioneel proces, maar een machtsspel achter gesloten deuren. Dit zijn de redenen waarom ik tegen dit verslag heb gestemd.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek mijn teleurstelling uit jegens mijn Groene collega's en jegens mijn eigen fractie, want ik heb namelijk niet kunnen stemmen over twee zeer belangrijke amendementen aangaande het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Het ene amendement ging over de wapenindustrie en de wapenexport en het andere over kernwapens. Het was voor ons juist heel belangrijk om een uitspraak te kunnen doen over de vraag of nucleaire wapens in de toekomst enige rol spelen in ons gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
Helaas achtten de leden van de Fractie De Groenen/ Vrije Europese Alliantie deze amendementen overbodig, en dat roept de vraag op of ze hun beleid wijzigen ten aanzien van kernwapens en de wapenindustrie. Ik heb zelf tegen het verslag gestemd omdat ik geloof dat verdergaande centralisatie leidt tot vermindering van de veiligheid van kleinere lidstaten, tot een lager democratisch gehalte en tot een geringere betrokkenheid van burgers op lokaal en nationaal niveau. Daarmee wordt het belang van de gewone man in Europa niet gediend. Een Europa met een nieuwe Europese grondwet die gaat boven nationale grondwetten, rechtspersoonlijkheid voor de Unie en verdergaande militarisering, is niet waar ik voor kies. Mijn Europa is gedemilitariseerd en democratisch. Het is een Europa waarin de mensen het voor het zeggen hebben, en niet de bureaucratie.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor amendement 100 op het verslag-Dimitrakopoulos/Leinen over de voorstellen van het Europees Parlement voor de intergouvernementele conferentie gestemd. Dit amendement is helaas niet door het Parlement aangenomen. Hierin staat dat men zo spoedig mogelijk tijdens Europese verkiezingen moet kunnen stemmen op in alle vijftien lidstaten uitgebrachte lijsten en dus ware Europese lijsten. Ik geloof dat dit amendement een sterke toenadering beoogt van de burgers tot Europa en de Europese Unie. Als de burgers namelijk zien dat zij in alle vijftien landen op dezelfde kandidaten stemmen, zullen zij beseffen dat Europa bestaat en zin en reden van bestaan heeft. Daarom heb ik voor dit amendement gestemd.

Schleicher
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor de ontwerpresolutie gestemd, ofschoon ik het niet eens was op enkele punten. Ik vind het jammer dat uiteindelijk slechts 238 collega's de tekst hebben aangenomen, en ik heb een verzoek aan het Bureau: men zou moeten nagaan of de toegepaste procedures echt zinvol zijn. Wanneer er zoveel amendementen worden ingediend, is dit volgens mij een teken dat men vooraf geen goede afspraken heeft gemaakt, en het feit dat geen enkel compromisamendement erdoor is gekomen, is voor mij het bewijs dat we nog niet klaar waren om hierover te stemmen in de plenaire vergadering. Ik verzoek u, mijnheer de Voorzitter, in het Bureau deze stemming aan de orde te stellen en te overleggen of we dit soort procedures met zo'n omvangrijk stemprogramma, waar we tweeënhalf uur mee bezig zijn, niet beter kunnen regelen. Ik geloof overigens niet dat ook maar één afgevaardigde uiteindelijk nog zicht had op de definitieve tekst. We zouden dit soort procedures niet meer mogen toepassen in de plenaire vergadering.

Désir
Mijnheer de Voorzitter, hoewel ik het verslag-Dimitrakopoulos over de IGC in grote lijnen kan onderschrijven, heb ik me uiteindelijk van stemming over dit verslag onthouden.
Ik ben ervan overtuigd dat de meeste collega's zich niet bewust zijn van de reikwijdte van paragraaf 32. In het kader van de internationale handelsbesprekingen, in het bijzonder de WTO-besprekingen, kan namelijk op basis van paragraaf 32 de huidige status van de publieke diensten ter discussie worden gesteld. In paragraaf 32 wordt immers voorgesteld artikel 133 van het Verdrag te wijzigen. Op deze wijze kan het principeakkoord met de lidstaten verbroken worden en kan de Unie zelf haar standpunt vaststellen met betrekking tot diensten, investeringen en intellectuele eigendom.
Op basis van amendement 57 zou deze dubbelzinnige situatie voorkomen kunnen worden. Aangezien dit amendement verworpen is, onthoud ik mij van stemming over deze tekst. Ik wil overigens nogmaals aangeven dat ik de grote lijnen van het verslag met betrekking tot de IGC onderschrijf. Ik ben er trouwens van overtuigd dat de huidige formulering van paragraaf 32 niet op de IGC zal worden overgenomen.

Ebner
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag-Dimitrakopoulos gestemd, hoewel ik enkele bedenkingen heb. Volgens mij gaat het verslag-Dimitrakopoulos niet ver genoeg wat de federalisering van de Europese Unie en de integratie betreft. Ik ben namelijk de mening toegedaan dat we nog veel meer en nog veel nadrukkelijker in de richting van federalisering moeten gaan, weg van de nationale staten, meer naar de regio's, de volkeren van Europa. Ofschoon de voortekenen bij deze intergouvernementele conferentie niet zo goed zijn, hoop ik dat er toch nog een of andere opening kan worden gevonden.
Ik ben realistisch genoeg om te weten dat dit een stapsgewijs proces is. Om die reden heb ik voor het verslag gestemd, en ik hoop dat er in de toekomst nog veel van dit soort stappen zullen worden gezet.

Dehousse
Mijnheer de Voorzitter, ik heb me om verschillende belangrijke en minder belangrijke redenen van stemming onthouden. Ik heb mijn steun aan de resolutie onthouden omdat hierin naast zeer goede, ook zeer slechte voorstellen worden gedaan. Ik wilde echter ook niet tegen dit verslag stemmen omdat deze tekst momenteel het maximaal haalbare vertegenwoordigt van wat in dit Parlement kan worden bereikt.
De overduidelijke conclusie die ik uit dit verslag kan trekken is dat het Europees Parlement nog een lange weg te gaan heeft alvorens het op de belangrijke wensen van de meerderheid van de burgers van de Europese Unie kan inspelen. Het feit dat twee compromisamendementen tijdens de zitting zijn verworpen toont overigens aan dat het niet eenvoudig is representatieve meerderheden te vinden en dat zeer belangrijke institutionele bepalingen ofwel met een kleine meerderheid worden aangenomen, ofwel worden verworpen.
Ik zal een voorbeeld noemen. Het Parlement heeft met moeite een compromis over de samenstelling van de Commissie kunnen handhaven. Het blijkt echter dat in het compromis twee tegenstrijdige stellingen staan. In de aangenomen tekst staat dat het aantal leden van de Commissie moet worden verminderd, tenzij dit niet mogelijk is. Is dit echt een serieus standpunt van een parlement?
Ainardi, Bakopoulos, Eriksson, Figueiredo, Frahm, Koulourianos, Meijer, Herman Schmid, Seppänen en Sjöstedt (GUE/NGL), schriftelijk. (EN) Wij, leden van verschillende partijen binnen de Confederale Fractie Europees Unitair Links/ Noords Groen Links, hebben niet voor het verslag over het voorstel van het Europees Parlement voor de IGC gestemd. Wij verzetten ons ertegen dat de Europese Unie zich ontwikkelt tot een staat die op alle beleidsgebieden meer bevoegdheden heeft dan de lidstaten, zoals het verslag feitelijk bepleit. In plaats van de Unie in een staat te veranderen, moet zij ons inziens juist democratischer worden. Dat kan worden bereikt door de bevoegdheden van de Commissie te beperken, de wetgevende activiteiten van de Raad transparant en open te maken, en de rol van de nationale parlementen op EU-niveau te versterken.
Voorts maken wij bezwaar tegen het in het verslag vervatte pleidooi voor militarisering van de EU. Wij verlangen dat de EU een civiele organisatie blijft en dat de neutrale landen hun bijzondere status behouden.
De intergouvernementele conferentie moet naar onze mening de structuur van de EMU heroverwegen, evenals haar gebrek aan democratie en haar rechtse beleid. Ook het Stabiliteitspact moet heroverwogen worden. Artikel 56 van het Verdrag moet worden herschreven zodat de Europese Centrale Bank onder democratische controle komt te staan. Wij spreken nogmaals onze afkeuring uit over het feit dat het EMU-project niet in alle lidstaten aan een referendum is onderworpen.

Blak en Lund
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen tegen het verslag-Dimitrakopoulos-Leinen over het voorstel van het Europees Parlement voor de intergouvernementele conferentie. Door aan te dringen op een ruime agenda wijkt het Europees Parlement naar onze mening af van wat de belangrijkste doelstelling van de intergouvernementele conferentie zou moeten zijn, namelijk een oplossing vinden voor de hangende institutionele problemen betreffende de samenstelling en de stemmenverdeling in de Raad, de Commissie, het Europees Parlement, het Hof van Justitie en de overige instellingen, teneinde de uitbreiding mogelijk te maken. Het Europees Parlement zou er daarentegen in de eerste plaats voor moeten zorgen dat de belangrijke vraagstukken waarvoor een oplossing moet worden gevonden, met inspraak van de Europese burgers worden behandeld, opdat zij hun mening kunnen laten gelden over de belangrijke thema's die ter discussie staan. De EU moet gebaseerd zijn op een gemeenschappelijke politieke wil om de algemene doelstellingen van vrede, milieu en welvaart in Europa tot stand te brengen, waarbij de burgers in het centrum staan. De behandeling in de Commissie constitutionele zaken, die het verslag met een nipte meerderheid heeft goedgekeurd, alsook het feit dat er in de plenaire vergadering meer dan 200 amendementen zijn ingediend, bewijst dat dit verslag niet kan bijdragen tot de vorming van een gemeenschappelijk fundament voor de intergouvernementele conferentie. Ongeacht het feit dat het naar onze mening niet de taak is van het Europees Parlement al deze verdragswijzigingen voor te stellen, hebben wij over de afzonderlijke paragrafen een standpunt ingenomen, wat bij de stemming tot uiting zal komen. Wij willen nochtans graag enkele punten naar voren brengen, waarop de intergouvernementele conferentie zich volgens ons moet concentreren.
Met betrekking tot de samenstelling van het Europees Parlement stemmen wij voor het voorstel dat het aantal zetels voor elke lidstaat degressief berekend wordt, opdat het Europees Parlement niet alleen een afspiegeling is van het aantal inwoners van de lidstaten, maar ook van de verschillende politieke standpunten in de lidstaten, wat op zich waardevol is voor de representativiteit van het Europees Parlement. Wat de samenstelling van de Commissie betreft, is het belangrijk dat elke lidstaat recht heeft op een commissaris met dezelfde rechten en plichten. Dit kan volgens ons niet anders als de Commissie het initiatiefrecht behoudt. Wat de stemmenverdeling in de Raad betreft, vinden wij dat er een evenwicht moet zijn tussen de belangen van de grote en kleine landen. Dit kan door te eisen dat een bepaald stemmenaantal in de Raad een gewone meerderheid van de totale bevolking in de Unie vertegenwoordigt.
Wij zijn niet tegen het gebruik van de gekwalificeerde meerderheid voor een groter aantal besluiten, maar wij willen niet dat het een vaste regel wordt. Elk apart geval moet grondig geanalyseerd en besproken worden, alvorens over te gaan naar gekwalificeerde meerderheid, waarbij er een evenwicht moet zijn tussen wat de lidstaten fundamenteel belangrijk vinden en hoe de samenwerking het beste functioneert. Het is met name belangrijk dat over dit thema een permanente dialoog met de Europese burgers plaatsvindt. Alle lidstaten moeten zich politiek bereid tonen de samenwerking te doen lukken. Op deze bereidheid en de wens gemeenschappelijke oplossingen te vinden, moet de EU ook in de toekomst gebaseerd zijn. Daarom zijn wij niet bang dat de EU zonder ingrijpende Verdragswijziging na de uitbreiding lam wordt. Naast de intergouvernementele conferentie onderhandelen de lidstaten over een gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid. Deze onderhandelingen zijn nog niet afgerond, maar wij vinden dat het Europees Parlement geen voorstellen moet doen, zolang het resultaat niet bekend is. Wij vinden trouwens dat de EU geen echte defensieve alliantie mag vormen. De EU moet op dit gebied aan conflictpreventie en civiele crisiscontrole doen. Eveneens naast de intergouvernementele conferentie wordt gesproken over een handvest van de fundamentele rechten. Wij herhalen dat wij voorstander zijn van een handvest in de vorm van een politiek document. Wij willen dit niet als thema op de agenda van de intergouvernementele conferentie met de bedoeling het in het Verdrag op te nemen.

Campos, Candal, Carrilho, Casaca, Damião, Lage, Marinho, Seguro, Soares, Sousa Pinto, Torres Marques en Vairinhos
Voor elk optreden van de Portugese socialisten geldt hun inzet voor en betrokkenheid bij het Europees project als maatstaf; het is één van de grondbeginselen van de beweging.
De Europese constructie is thans meer dan ooit onontbeerlijk voor de vrede en vooruitgang, niet alleen in Europa, maar in de gehele wereld. Het Europees project is een project dat in voortdurende ontwikkeling is. Men is er telkens weer in geslaagd dat project aan de werkelijkheid aan te passen om zo een antwoord op de grillen van de geschiedenis te kunnen formuleren.
Ook nu weer staan we voor belangrijke beslissingen. Want ook nu weer dient de Europese Unie haar beleid en haar instellingen te herzien en aan te passen om zo beter te kunnen reageren op de met de uitbreiding samenhangende uitdagingen. Bovendien moeten er stappen ondernomen worden om het efficiënt en democratisch functioneren van de instellingen te garanderen.
Wij streven naar een steeds verdergaande politieke unie, waarbij we een federale filosofie aanhangen. We geloven ook dat het Europees burgerschap nadere inhoud behoeft en dat meer gedaan moet worden om te komen tot economische en sociale cohesie. Daarbij dient de culturele diversiteit van de volkeren behouden te blijven. Ziedaar de elementen die wij als fundamenteel beschouwen.
Uitbreiding zal gevolgen hebben voor de instellingen. De Verdragen zijn erin geslaagd een formule te vinden voor het evenwicht tussen een unie van volkeren en een unie van staten. Daarmee is het bestaan van die Unie dubbel gerechtvaardigd. Dit evenwicht is verankerd in de onderliggende filosofie van het Europees project en heeft op doorslaggevende wijze bijgedragen tot de wijze waarop de instellingen functioneren.
De verdieping van de Europese integratie in de richting van een politieke unie heeft gevolgen voor de hele wereld, en dient op bevredigende wijze het hiervoor genoemde evenwicht te respecteren. Het is immers dat evenwicht geweest dat het succes van het Europees project mogelijk heeft gemaakt, door het kader te scheppen voor samenwerking tussen staten die in oppervlak en bevolking sterk van elkaar verschillen.
De uitbreiding mag dus onder geen beding worden gebruikt als een excuus om institutionele hervormingen door te voeren. Het gaat niet aan om zomaar een sinds 1957 met zoveel zorg en inzicht opgebouwd evenwicht te verstoren. Uitbreiding verschaft daartoe geen logische of politieke aanleiding.
Bij het beoordelen van de voorstellen van het Europees Parlement voor de intergouvernementele conferentie aangaande de herziening van de Verdragen en het stemmen over die voorstellen, zullen wij vasthouden aan die overtuigingen en die principes.
Diezelfde overtuigingen en principes hebben ons bewogen om tegen het verslag-Dimitrakopoulos/Leinen te stemmen. Dat verslag wil volgens ons de uitdagingen van uitbreiding aangaan met oplossingen die zouden leiden tot een verstoring van het evenwicht van de dubbele legitimiteit zoals die voortvloeit uit de unie tussen volkeren en de unie van staten.
Wat het voorstel voor de samenstelling van het Europees Parlement betreft: voor bepaalde aspecten die wij als fundamenteel beschouwen worden niet voldoende garanties gegeven. We moeten afstand doen van het idee dat je voor elke lidstaat een minimum aantal afgevaardigden moet vastleggen. We moeten het principe van degressiviteit invoeren, om zo de negatieve gevolgen van de toepassing van het proportionaliteitsbeginsel te compenseren.
Wat er in het verslag wordt gezegd over de samenstelling van de Commissie is volgens ons niet in genoegzame mate expliciet. Het verslag is niet geheel duidelijk als het gaat om het invoeren van een principe waarmee alle staten op gelijke voet komen te staan (of dat nu is door de toewijzing van één commissaris per lidstaat, dan wel door ervan uit te gaan dat de Commissie na uitbreiding begint te functioneren als een college van twintig commissarissen). Hetzelfde geldt trouwens voor het idee van een enkelvoudig rouleringsysteem en de precieze vormgeving daarvan. Dat principe zou expliciet moeten worden vastgelegd als gekozen wordt voor een Commissie bestaande uit twintig personen.
Dan is er de kwestie van de besluitvorming in de Raad volgens de regel van een gekwalificeerde meerderheid. De voorgestelde regel is volgens ons niet de best denkbare. We zijn het in principe eens met het idee van een dubbele meerderheid. Voor het tot stand komen van een besluit van de Raad lijkt het ons echter beter om te kiezen voor een oplossing waarbij 2/3 van de lidstaten vóór moeten stemmen, terwijl voor de meerderheid van de staten met de grootste bevolkingen een absolute meerderheid volstaat. Op die wijze garandeer je volgens ons een grotere cohesie in het besluitvormingsproces.
Wat het rouleren van het voorzitterschap van de Raad betreft: de hier voorgestelde nieuwe regel kan door ons niet aanvaard worden. Het voorzitterschap zou verdeeld worden in overeenstemming met de verschillende samenstellingen die deze instelling kan aannemen. Dan zou elke lidstaat slechts het voorzitterschap van één type raad op zich kunnen nemen, waarbij dan wel weer het rouleringprincipe zou gelden, en wel met een minimumtermijn van twee jaar. Die regel biedt volgens ons onvoldoende garantie voor evenwicht en gelijkheid bij de vertegenwoordiging van de lidstaten in de Raad.
De verkiezing van 10% van de afgevaardigden van het Europees Parlement via Europese lijsten is een andere kwestie die onvoldoende duidelijk uitgewerkt is. De formule die in het verslag wordt gebruikt voor het beschrijven van deze mogelijkheid is volgens ons nogal vaag. Er is zo geen garantie dat die formule gebruikt kan worden voor een werkelijke peiling van de Europese publieke opinie, zoals we allen willen. De Europese lijst is op zich een goed idee, vooral als er op deze lijsten mensen meedoen die werkelijk de Europese idee uitdragen. We geloven evenwel dat er over dit onderwerp wat langer nagedacht moet worden, zodat de twijfels die wij hier uiten kunnen worden weggenomen.
De regel volgens welke benoemingen tot stand kunnen komen via een bij gekwalificeerde meerderheid genomen besluit is voor ons al evenmin aanvaardbaar. Tot nu toe werden alle besluiten in de Europese Unie met betrekking tot benoemingen bij unanimiteit genomen, en er is nooit een werkelijke crisis geweest bij de benoemingen - alle posten zijn uiteindelijk bezet. De unanimiteitsregel garandeert volgens ons het beste evenwicht, en met die regel kunnen conflicten tussen grote en kleine landen binnen de Europese Unie vermeden worden.
Ons stemgedrag mag overigens niet verward worden met dat van anderen die er een egoïstische, tot het nationaal belang beperkte visie op na houden. In tegenstelling tot hen streven wij naar een politiek sterke Europese Unie die in staat is soevereiniteit te spreiden en zo steeds meer bij te dragen tot de sociale vooruitgang en het welzijn van de burgers.
De Portugese socialisten blijven zich daarvoor inzetten, zij aan zij met alle politieke stromingen die voor uitbreiding en verdieping van onze politieke unie zijn, teneinde zo de beste formules te vinden om onze politieke strijd voort te zetten.
Deze verklaring is direct ingediend omdat het Reglement dat zo voorschrijft. Een aantal punten van deze verklaring worden daarom onder voorbehoud gemaakt, totdat precies bekend is welke wijzigingen aangebracht gaan worden.
Daar komt bij dat er zeer snel tot stemming is overgegaan, zodat niet altijd duidelijk was waarover precies gestemd werd (er is, bijvoorbeeld, hier en daar verwarring ontstaan met betrekking tot de vraag of er over wijzigingen dan wel over leden van artikelen werd gestemd). Daarom behouden de Portugese socialisten zich het recht voor om na analyse van de stemming hun stemgedrag eventueel te corrigeren.

Ferrer
De Europese Unie is door het uitbreidingsproces dat zij in gang heeft gezet op een tweesprong beland. Of zij vooruit kan blijven gaan of niet, hangt af van de richting die zij kiest. Wij mogen daarom zeggen dat de toekomst van de Europese Unie in handen ligt van de IGC, die tot taak heeft de institutionele hervormingen te verwezenlijken die de uitbreiding mogelijk moeten maken. De IGC moet namelijk kiezen tussen de minimale hervorming die door het Verdrag van Amsterdam wordt voorzien, en een verreikende hervorming waardoor de Unie de landen kan opnemen die zich nu voorbereiden op toetreding, en tegelijk haar werk ten behoeve van de mensenrechten, de vrede en sociale gerechtigheid kan voortzetten.
Het is wenselijk dat het Europees Parlement op dit voor de Europese eenwording cruciale moment aanduidt wat naar zijn mening de hoofdpunten van de hervorming dienen te zijn. In het verslag van de leden Dimitrakopoulos en Leinen, dat wij zojuist hebben aangenomen en waar ik voor heb gestemd, geeft het Parlement aan dat de Europese Unie voort moet blijven gaan, en dat de Unie daartoe moet worden voorzien van de nodige middelen om het gezamenlijke project van vrede en welzijn te voltooien dat 50 jaar geleden is begonnen. Laten wij hopen dat de IGC blijk geeft van de ambitie die past bij de grote uitdagingen die de Unie voor zich heeft, en het pad zal volgen dat het Parlement heeft aangeduid.

Gillig
 - (FR) De Commissie constitutionele zaken heeft voorgesteld om aan artikel 289 van het EG-Verdrag de volgende zin toe te voegen: "Wat het Europees Parlement betreft, kan dit met absolute meerderheid van zijn leden een beslissing nemen over zijn zetel en de plaats waar het al zijn vergaderingen wenst te houden".
Ik wil hier in herinnering brengen dat dit punt niet op de agenda van de IGC staat. De belangrijkste doelstelling van deze IGC is de instellingen voor te bereiden op de uitbreiding.
Het arrest van het Hof van Justitie verwijst overigens naar het vraagstuk van de vestigingsplaats van het Europees Parlement (arrest van 1 oktober 1997). Dit vraagstuk is in het protocol over de vestigingsplaats van de instellingen, dat als bijlage bij het Verdrag van Amsterdam is opgenomen, weergegeven. Dit zou afdoende moeten zijn om te voorkomen dat deze kwestie niet meer aan de orde wordt gesteld.
Ik wil de voorstanders van één vestigingsplaats voor de verschillende Europese instellingen laten weten dat we nu meer dan ooit moeten werken aan een democratisch Europa dat dicht bij zijn burgers staat. De identiteit van het Parlement en de bevoegdheden die het opeist staan hier op het spel.
Als Franse socialistische afgevaardigde ben ik daarom fel tegenstander van ieder voorstel waarin Staatsburg als vestigingsplaats voor het Europees Parlement ter discussie wordt gesteld.
Om die reden, mevrouw de Voorzitter, heb ik tegen dit voorstel gestemd.

Hedkvist Petersen
De uitbreiding van de Europese Unie is een van de belangrijkste Europese kwesties voor de toekomst. De intergouvernementele conferentie die nu wordt gehouden, is gericht op het voorbereiden van de EU op deze uitbreiding. Om verzekerd te zijn van een goede uitvoering, is een aantal institutionele hervormingen nodig: de EU moet effectiever en democratischer worden. Het evenwicht tussen de kleine en grote landen moet gehandhaafd blijven. Het is van belang dat de intergouvernementele conferentie voor de jaarwisseling wordt afgesloten, zodat de in gang gezette uitbreiding geen vertraging oploopt.
Het verslag over de intergouvernementele conferentie is de bijdrage van het Europees Parlement aan de IGC. Het behandelt de noodzakelijke institutionele hervormingen die niet zijn opgelost in het Verdrag van Amsterdam en nog een aantal kwesties die ook behandeld moeten worden voordat de uitbreiding plaatsvindt. Wij, de Zweedse afgevaardigden Pierre Schori, Jan Andersson, Göran Färm en Ewa Hedkvist Petersen staan achter de hoofdlijnen van het verslag. We willen echter de volgende punten onder de aandacht brengen, waarover we deels een andere mening hebben en waarom we ons hebben onthouden van stemming in de eindstemming.
De rol van het Europees Parlement is het vertegenwoordigen van het volk in de Unie. De uitbreiding betekent dat er meer afgevaardigden van lidstaten in het Parlement komen. Voor het behoud van een effectieve besluitvorming moet er een andere zetelverdeling komen. Wij bepleiten een maximum van 700 afgevaardigden in het Europees Parlement. De verdeling van het aantal afgevaardigden per land wordt bepaald door het inwoneraantal van een land met behulp van een afnemend evenredige verdeelsleutel. Bij een eventueel systeem met een Europese kieskring mag het aantal parlementsleden niet groter worden.
Een gewijzigde stemmenweging in de Raad is een voorwaarde voor een geslaagde uitbreiding van de EU. Het is belangrijk dat de oplossing blijvend is en niet gewijzigd hoeft te worden bij een toekomstige uitbreiding. Er moet een evenwicht bestaan tussen het principe "een land, een stem" aan de ene kant en het principe "een burger, een stem" aan de andere kant. Een andere mogelijkheid is dat de stemmen in de Raad gewogen worden op basis van het inwonertal van de afzonderlijke landen.
We vinden dat iedere lidstaat een afgevaardigde in de Commissie moet hebben. De leden van de Commissie zetten zich in voor de hele Unie en zijn belangrijk voor het bereiken van overeenstemming tussen de lidstaten. Daarom moet er in de Commissie kennis en ervaring uit alle landen van de Unie zijn. Op deze manier wordt ook de legitimiteit van de Commissie vergroot.
Het beschermen van de belangen van de Unie tegen fraude is een taak van de nationale instanties en niet van een supranationale instantie. Het is echter wel belangrijk en wenselijk dat er in iedere lidstaat Europese aanklagers zijn en dat deze samenwerken.
Eenparigheid in de Raad is noodzakelijk bij constitutionele en fundamentele kwesties. Daaronder moeten ook kwesties vallen die het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid betreffen.
Een nauwere samenwerking tussen tenminste een derde van de lidstaten mag niet gelden voor de samenwerking op defensiegebied.
De Europese samenwerking is in de eerste plaats een civiel Europees project en moet gescheiden worden van de militaire samenwerking. De lidstaten hebben verschillende achtergronden wat betreft militaire bondgenootschappen en ongebondenheid. In Keulen en Helsinki hebben we veel vooruitgang geboekt door ons voor te bereiden op preventieve crisis- en conflictbeheersing. Daarom is het van belang dat het Verdrag het verschil tussen de civiele en militaire samenwerking weerspiegelt. Verplichte wederzijdse militaire bijstand past niet in een EU-verdrag.
We zijn niet bereid om het veto voor militaire samenwerking af te schaffen.

Inglewood
De agenda voor de IGC is nu door de lidstaten opgesteld. Wij kennen die agenda. Het is duidelijk dat deze resolutie, ongeacht of die nu waardevol is of niet, geen raakvlakken heeft met die agenda. Het Parlement heeft het volste recht ambitieus te zijn, en we hadden onze aandacht dan ook moeten richten op de onderwerpen die tijdens de IGC aan de orde zijn en waarover een besluit wordt genomen. Ik ben bang dat wij, door dit niet te doen, de reputatie en het aanzien van het Parlement zullen schaden en bovendien niet die bijdrage aan de IGC leveren die we hadden kunnen leveren.

Korakas
De Europese burgers en met name de werknemers, de boeren, de vrouwen, de jongeren, de nouveaux pauvres, de kleintjes en middelgroten, al de mensen kortom die te lijden hebben onder het beleid van de Europese Unie, beginnen - meer of minder strijdlustig - lucht te geven aan hun ergernis en hun verzet tegen de EU-besluiten.
De resolutie over de intergouvernementele conferentie had juist dit ongenoegen moeten vertolken en steun moeten geven aan de eisen van al deze bevolkingsgroepen. Dat is echter niet het geval. Veeleer worden de bevelen van het groot kapitaal klakkeloos opgevolgd en de plannen van de monopolies uitgevoerd. De monopolies willen Europa militariseren en in derde landen interveniëren, zelfs militair interveniëren, om de nationale onafhankelijkheid en soevereiniteit van deze landen nog sterker aan banden te kunnen leggen.
Na de Verdragen en de Europese Akte, na Maastricht en Amsterdam, probeert de EU nu, onder druk van de uitbreiding en de nieuwe orde, vraagstukken op te lossen waartoe zij tijdens vorige intergouvernementele conferenties niet in staat was.
In weerwil van alle verklaringen van het tegendeel zijn wij wel degelijk geconfronteerd met een goed geplande, totale aanval van het groot kapitaal op de democratische, sociale, collectieve en individuele rechten en vrijheden, die de werknemers dankzij harde strijd in het kader van de burgerdemocratie hebben weten te veroveren.
Het imperialisme en de multinationals gebruiken de Europese Unie als stormram om het verzet van de volkeren te breken en hun strijd voor een betere toekomst te verzwakken.
Naar verluidt dienen deze inspanningen de democratie en zullen ze voor "efficiënte instellingen" zorgen. In feite wordt echter enkel aan de belangen van de monopolies gedacht. De werknemers en de volkeren van Europa rest derhalve geen andere keus dan zich hiertegen te verzetten.
Wat kan anders de bedoeling zijn van de algemene toepassing van de meerderheidsregel, van de besluitvorming met een meerderheid van landen en inwoners van de EU? Blijkt daaruit niet zonder meer dat men de belangen van de "kleine" landen, van de minder ontwikkelde gebieden, van de sociaal zwakste bevolkingsgroepen en, meer in het algemeen, van de werknemers en de grote volksmassa van de EU, aan zijn laars lapt en gewoon negeert?
Wat kan anders de betekenis zijn van het besluit om het vetorecht van een land, in geval vitale nationale belangen voor hem op het spel staan, af te schaffen?
Wat kan anders de betekenis zijn van de invoering van een rouleringsysteem voor de commissarissen, maar niet voor het voorzitterschap van de Raad? Wil men de kleine landen gewoon niet voor lange tijd verwijderd houden van de machtscentra en hun de mogelijkheid ontnemen hun belangen en de belangen van hun volkeren te verdedigen, voorzover daarvan natuurlijk sprake kan zijn in het kader van de EU?
Wat kan anders de betekenis zijn van de beperking van het aantal leden van het Europees Parlement, ondanks de toename van het aantal lidstaten van de EU? Wil men daarmee niet gewoon afgevaardigden de mond snoeren die lastig zouden kunnen zijn voor het groot kapitaal en zijn plannen? Wil men daarmee geen politieke processen in het leven roepen waarin elk alternatief voorstel bij voorbaat in de kiem wordt gesmoord en waarin slechts een komen en gaan mogelijk is van slappe en voor het groot kapitaal ongevaarlijke regeringen?
Waarom wordt de rol van de nationale parlementen, en daarmee de democratische controle, afgezwakt?
Waarom wil men de weging van de stemmen in de Raad veranderen? Om de grote landen te bevoordelen en de kleine te benadelen?
Dit - en nog meer - is de inhoud van de resolutie van het EP. De Europese afgevaardigden van de Communistische Partij Griekenland stemmen tegen deze resolutie en tegen de recente voorstellen van de Commissie. Wij kunnen hieruit namelijk maar één conclusie trekken: de Europese volkeren hoeven ook van deze intergouvernementele conferentie geen heil te verwachten. Zij zullen de bescherming van hun belangen in eigen hand moeten nemen. Dat kunnen zij alleen zelf doen, onder hun eigen voorwaarden. De Europese Unie moet wel beseffen dat zij met een steeds sterker verzet tegen haar beleid zal worden geconfronteerd. Dit verzet zal groeien, krachtiger worden, ondanks alle pogingen van de EU om het volk om de tuin te leiden, as in de ogen te strooien en de bittere pil te vergulden. De Europese volkeren zullen hun verzet, hun strijd coördineren en dit doen uitgroeien tot een groot, sterk, pan-Europees volksfront tegen de EU en haar beleid. De Europese volkeren zullen strijden voor een Europa zonder heersers, zonder uitbuiting en zonder oorlogen.

Krivine en Vachetta
Met het oog op de uitbreiding staat er een aantal institutionele wijzigingen op het programma. Deze wijzigingen hebben betrekking op de samenstelling van de Commissie, een evenwichtige vertegenwoordiging van de lidstaten en de stemmingen op basis van een gekwalificeerde meerderheid. Wij zijn van mening dat deze beoogde veranderingen geen antwoord bieden op de meest essentiële vraag die tien jaar na de val van de Berlijnse muur gesteld moet worden: in welk Europa moeten we leven?
Het beleid van de Unie is zodanig vormgegeven dat de meest ontwikkelde regio's zich niet solidair hoeven op te stellen en dat de multinationale ondernemingen zich steeds minder hoeven aan te trekken van de samenleving. Bovendien moedigt de Unie geforceerde privatiseringen aan. Op de Balkan is het beleid van de Unie te vergelijken met dat van een pyromane brandweerman. De politieke, sociale en ecologische gevolgen van dit Balkanbeleid zijn vooralsnog niet te overzien.
Het stabiliteitsplan voor Zuid-Oost-Europa is een mislukking. Ondanks de loyaliteitsverklaringen van de Oost-Europese regeringen ten opzichte van de NAVO, geeft de Europese Unie blijk van haar minachting voor deze regeringen en voert ze een antisociaal beleid.
Er moet aan een ander Europa worden gebouwd, namelijk een Europa dat zich naar het oosten en zuiden kan uitbreiden en dat voor alle volkeren openstaat die op democratische wijze uiting hebben gegeven aan hun wens tot toetreding. Daarom moet er een daadwerkelijk publiek debat op gang worden gebracht, waarin alle volkeren kunnen samenwerken aan het opstellen van een handvest van de rechten en samen een maatschappij kunnen opbouwen.
Om deze redenen hebben we tegen het verslag gestemd.

Lulling
Ik betreur het dat ik mij niet achter het verslag heb kunnen scharen waarin de voorstellen van het Europees Parlement voor de komende IGC staan opgenomen. Ik ben mij overigens goed bewust van de inspanningen die met name rapporteur Dimitrakopoulos zich heeft getroost om enigszins rekening te houden met de belangen en de gevoeligheden van de kleine lidstaten.
Het is ontoelaatbaar dat men de kleinste nationale delegatie, die van het Groothertogdom Luxemburg, met 33% wil verkleinen terwijl niet precies wordt vastgesteld met hoeveel procent de grote delegaties moeten worden teruggebracht.
Ook op andere terreinen gaat de rapporteur in de hier aangenomen shopping-list veel te ver. Gisteren heb ik dit verslag daarom in mijn betoog aan de kaak gesteld. Neem bijvoorbeeld de opmerkingen over de samenstelling van de Commissie en de besluitvormingsprocedures. De besluitvorming met eenparigheid van stemmen mag zich niet beperken tot louter beslissingen van constitutionele aard. Het is niet realistisch te denken dat nationale afgevaardigden bereid zullen zijn een verdrag te ratificeren waarin hun rechten onnodig en op onacceptabele wijze worden aangetast. De nationale parlementen zouden zo immers volledig buiten spel worden gezet.
Het is niet zozeer de bedoelding dat op de IGC de bevoegdheden van de Unie worden vergroot, maar dat er wordt bekeken hoe de Unie na uitbreiding van 15 tot 26 of zelfs 30 lidstaten bestuurbaar kan blijven.
Door voor deze overdreven shopping-list te stemmen heeft de meerderheid van dit Parlement Europa een slechte dienst bewezen.

Malmström, Paulsen och Olle Schmidt
, schriftelijk. (SV) De intergouvernementele conferentie biedt de lidstaten een historische kans om de EU te veranderen in een democratische, transparante en efficiënte organisatie. Maar we betreuren het dat de regeringen van de lidstaten niet de politieke ambitie hebben om de Unie fundamenteel te hervormen. We juichen het daarom toe dat het Parlement de uitdaging wil aangaan om de Unie in deze richting te hervormen. We willen ons standpunt echter als volgt specificeren:
Een Unie met 25 tot 30 lidstaten functioneert niet op dezelfde manier als een Unie met 15 lidstaten. Er is zowel een controle op de werkwijze van de instellingen als een duidelijkere taakverdeling tussen de lidstaten en de EU nodig. De EU kan alleen effectief en democratisch functioneren als zij zich beperkt tot de grensoverschrijdende kwesties, terwijl de overige kwesties hoofdzakelijk op nationaal niveau worden opgelost.
Het probleem van de intergouvernementele conferentie is het vinden van een weloverwogen evenwicht tussen de wens van een effectieve en democratische Unie en een afspiegeling van het historische machtsevenwicht tussen de grote en kleine lidstaten. Dat wil zeggen dat men er rekening mee moet houden dat de EU een Unie is van zowel mensen als landen. Met dit in het achterhoofd vinden we het belangrijk dat deze intergouvernementele conferentie bepaalt dat er één commissaris per lidstaat in de Commissie komt. Wat betreft de machtsverdeling in de Raad heeft de Commissie een systeem voorgesteld van dubbele meerderheden in bepaalde kwesties. Dat wil zeggen dat er niet alleen een meerderheid van de lidstaten nodig is, maar dat er ook een meerderheid van de burgers in de landen nodig is voor het nemen van een besluit. Dit is uit democratisch oogpunt van belang, omdat de bevolking zo duidelijk achter de stem staat. De Zweedse Liberale Volkspartij steunt het voorstel van de Commissie, maar wil erop wijzen dat kleine landen niet benadeeld mogen worden. Het Parlement moet 700 zetels krijgen, die verdeeld moeten worden op grond van het aantal inwoners met behulp van een afnemend evenredige verdeelsleutel. We staan positief tegenover het uitproberen van een nieuw systeem met Europese lijsten. Dat houdt in dat een beperkt aantal van de 700 zetels gekozen moet worden in het kader van een gemeenschappelijke kieskring. We zijn ons ervan bewust dat Europese partijen op dit moment weinig aansluiting hebben bij de burgers, maar we denken dat een aanvullend systeem met Europese lijsten na verloop van tijd zal leiden tot een groter Europees bewustzijn.
Een EU met 25 tot 30 lidstaten zal ertoe leiden dat meer landen de kans willen benutten om op bepaalde politieke gebieden verder te gaan dan andere landen (de zogeheten nauwere samenwerking). We zien dit niet als een permanente oplossing van het probleem van een grotere EU. Het risico van een Europa "à la carte" is dat de eenheid van de EU en de grondgedachte achter de Europese samenwerking verloren gaat. Het risico bestaat dat de eensgezindheid tussen de samenwerkingslanden verdwijnt, iets wat veel negatieve consequenties voor de Unie zelf kan hebben. De flexibiliteit moet eerder gezien worden als een tijdelijk alternatief voor landen die nog niet klaar of onvoldoende voorbereid zijn om deel te nemen aan een nauwere samenwerking. De formulering in het Verdrag van Amsterdam over nauwere samenwerking is daarom een afdoende en aanvaardbare oplossing. Te veel parallelle, concentrische cirkels zorgen voor een onoverzichtelijk systeem. Het gemeenschappelijke doel van de Unie moet in het kader van een dergelijke samenwerking gestimuleerd worden, en geen enkele lidstaat mag buitengesloten worden.
We juichen het toe dat de EU meer mogelijkheden heeft om een geloofwaardig buitenlands en veiligheidsbeleid te voeren. Hierdoor kan de EU een grotere verantwoordelijkheid nemen bij het oplossen van conflicten in de nabije omgeving van de EU. Tegelijkertijd willen we benadrukken dat deze ontwikkeling niet mag leiden tot twee naast elkaar functionerende en concurrerende organisaties voor conflictoplossing. Het is daarom belangrijk dat bij deze ontwikkeling de NAVO en de EU nauw samenwerken en dat de vertegenwoordigers van deze organisaties zo snel mogelijk om de tafel gaan zitten om een bevredigende taakverdeling overeen te komen.

Martin, David W
Hoewel ik niet elke punt en komma van dit verslag onderschrijf, steun ik het wel in grote lijnen.
Als we de uitbreiding tot een succes willen maken, moeten we een aantal zeer belangrijke hervormingen doorvoeren.
Een Unie die geen besluiten kan nemen, is noch voor de bestaande noch voor de kandidaat-landen zinvol. Daarom:
moeten we meer gebruik van een stemming bij gekwalificeerde meerderheid in de Raad om besluiteloosheid te voorkomen,
dient het aantal Commissieleden te worden teruggedrongen zodat de uitvoerende macht van de Unie efficiënt blijft werken.
moeten we het aantal leden van het Parlement tot 700 beperken zodat dit ook goed kan functioneren.
Het vermogen van de Gemeenschap tot extern optreden moet verder worden verbeterd evenals de democratisering van een aantal kerngebieden van de Unie.

Miranda
Het Europees Parlement laat zich wederom verleiden om met betrekking tot institutionele kwesties een maximalistisch, van elk realisme gespeend standpunt in te nemen. Zoals altijd volgt het een ongeremde federalistische filosofie. Dat is het geval met de voorstellen voor de vrijwel volledige afschaffing van de unanimiteitsregel, de steeds algemenere toepassing van het medebeslissingssysteem, de institutionalisering van de Europese politieke partijen, het scheppen van een Europese stemkring, de integratie van de WEU, de versterking van Europol en - het meest opmerkelijke van alles - de constitutionalisering van de Verdragen. Het zijn opties waar wij ons altijd verre van hebben gehouden en waarvan wij ons blijven distantiëren.
In het verslag dat nu voor ons ligt worden nieuwe en onaanvaardbare mechanismen voorgesteld. Met een verwijzing naar de noodzaak om met het oog op de uitbreiding institutionele hervormingen door te voeren, worden nu suggesties gedaan waarmee de beslissingsbevoegdheid van de grote landen op diverse niveaus onevenredig uitgebreid wordt, terwijl de beslissingsbevoegdheid van de kleine en middelgrote landen op onaanvaardbare wijze wordt ingeperkt. Daarmee wordt impliciet aangezet tot het opzetten van politieke directoraten, wat volstrekt onaanvaardbaar is. Bovendien worden de mogelijkheden voor "geforceerde medewerking" uitgebreid. Het behoeft geen betoog dat wij ons tegen dit soort opties verzetten.
Inmiddels blijkt het Europees Parlement door het aannemen van een dergelijk verslag onverschillig te staan tegenover werkelijk belangrijke en dringende zaken, zoals de noodzaak om het ernstig democratisch tekort weg te nemen, of althans iets minder schrijnend te maken. Of de noodzaak alternatieven te zoeken voor monetarisme (met name zoals dat uit het Stabiliteitspact naar voren kom), aangezien deze filosofie geleid heeft tot sociale wantoestanden als werkloosheid of onvoldoende en onzekere werkgelegenheid; of de noodzaak het statuut van de Europese Centrale Bank te veranderen, om zo meer transparantie te garanderen, de bevoegdheden van die bank te beperken en daarop toezicht te houden; of de noodzaak nu werkelijk eens iets te doen aan de economische en sociale cohesie, omdat die cohesie toch de basis vormt voor een solidair Europa van de toekomst. Als het Parlement iets aan die zaken zou willen doen, zou het nuttig werk leveren. Door echter de voorstellen van het verslag-Dimitrakopoulos/Leinen te aanvaarden, laat het Parlement zien dat het zich steeds verder verwijdert van de volkeren die het zou moeten vertegenwoordigen. Daarom hebben wij tegen gestemd.

Murphy
De complexiteit van het IGC-proces vraagt om een complexe reactie van het Europees Parlement. Het verslag-Dimitrakopoulos/Leinen behandelt een breed scala aan onderwerpen waarmee de IGC die gedurende de rest van dit jaar plaats vindt, zich kan bezig houden.
Het debat dat zich tussen de lidstaten heeft ontsponnen, vindt zijn weerslag in de gezichtspunten verwoord door het Europees Parlement en dit geldt ook voor de spanning die er is rondom de agenda voor de IGC.
De Labourpartij in het Europees Parlement vindt het absoluut noodzakelijk dat de IGC voor het einde van het jaar wordt afgerond, zodat de EU dan goed is voorbereid op de uitbreiding. Wij vinden dat de conferentie zich moet beperken tot het 'opschonen' van de punten die nog van Amsterdam zijn overgebleven, en een beperkt aantal andere onderwerpen.
De Labourafgevaardigden in het Europees Parlement hebben dienovereenkomstig gestemd en hiermee spreken we onze zorg uit op de volgende terreinen:
We hebben twijfels over de haalbaarheid van het plan om al in 2009 te komen met een extra Europese kieslijst van 10% van de Europese Parlementsleden, waarbij Europa geldt als één enkele kieskring.
Wij vragen ons af of een Europees Openbaar Ministerie wel zal functioneren, maar beseffen wel degelijk dat de belangen en middelen van de EU beschermd moeten worden tegen fraude op het grondgebied van de Gemeenschap. De wetgevende maatregelen voor strafzaken, als het gaat om fraude die de belangen van de Unie schade berokkent, moeten dan ook zorgvuldig worden uitgedacht.
De Labourafgevaardigden in het Europees Parlement zijn van mening dat de unanimiteitsregel niet alleen moet gelden voor constitutionele onderwerpen, omdat zaken als belasting en sociale zekerheid een behandeling op nationaal niveau vragen.
Constitutionalisering van de Verdragen en opsplitsing ervan in twee delen is voor de Labourafgevaardigden in het Europees Parlement niet aanvaardbaar en onze mening over de unanimiteitsregel geldt hier eveneens.
De Labourafgevaardigden in het Europees Parlement zijn voor een Europees Handvest van de grondrechten, maar zolang de inhoud van dit handvest nog niet is vastgesteld, kunnen wij de vraag of het bindend moet zijn nog niet beantwoorden.
Hoewel een grotere coördinatie voor ons luchtruim nodig is op Europees niveau (Eurocontrol), moet de dienstverlening een nationale verantwoordelijkheid blijven. De Commissie heeft nooit voorgesteld om één enkel agentschap voor de luchtverkeerscontrole op te richten, en bovendien is Eurocontrol al belast met de coördinatie. Aangezien de Commissie niet eerder heeft gevraagd om één enkel Europees agentschap voor de controle van het luchtverkeer, is dit verzoek uit het verslag overbodig.

Sacrédeus
Als afgevaardigde van de Zweedse christen-democraten, die de uitbreiding van de EU met Oost-Europese landen zien als de belangrijkste kwestie van de EU, wil ik de volgende punten onder de aandacht brengen in verband met de komende behandeling van de bevoegdheden en besluitvorming van de Europese Unie door de regeringsleiders en staatshoofden, de zogeheten intergouvernementele conferentie:
1) Er moet één commissaris per lidstaat komen (paragraaf 10). De legitimiteit van de Commissie, de aansluiting bij de bevolking en de toekomst zijn van belang.
2) Er moeten tenminste zes Europarlementariërs per lidstaat komen, gevolgd door een afnemend evenredige verdeelsleutel zoals we nu hebben (paragraaf 3.2), en niet, zoals de Commissie constitutionele zaken voorstelt, slechts vier afgevaardigden per lidstaat, gevolgd door een strikt evenredige verdeelsleutel. Dit is noodzakelijk om het politieke draagvlak en de verscheidenheid in de lidstaten te kunnen weerspiegelen.
3) Er mogen geen pan-Europese lijsten of een Europese kieskring komen (paragraaf 4). Om te voorkomen dat de afstand tussen de kiezer en de gekozen vertegenwoordiger niet groter wordt, moeten de lidstaten als kieskring blijven bestaan.
4) Men moet niet vasthouden aan een maximumaantal van 700 leden in het Europees Parlement (paragraaf 3), maar er moet een zekere flexibiliteit mogelijkheid zijn afhankelijk van het aantal lidstaten in de EU.
5) Politieke partijen op Europees niveau mogen niet gefinancierd worden uit EU-bron en er mag geen democratisch gevaarlijke en willekeurige schorsingsprocedure komen (paragraaf 6).

6) Besluiten die een gekwalificeerde meerderheid van stemmen in de Raad hebben, mogen niet genomen worden met een gewone meerderheid van de lidstaten, maar met twee derde deel van de lidstaten (paragraaf 8), teneinde legitimiteit te krijgen.
7) Een ernstig besluit zoals het schorsen van een lidstaat van de EU moet unaniem door de overige lidstaten genomen worden, en niet, zoals de Commissie constitutionele zaken voorstelt, met vier vijfde deel (paragraaf 29).
8) De sociale zekerheid moet niet gezien worden als een kwestie van gemeenschappelijke belangen (paragraaf 42), maar moet een nationale kwestie blijven, in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel.
9) De EU-financiering mag niet volledig afhankelijk zijn van bijdragen van de lidstaten (paragraaf 44.4).
10) Respect voor de oplossingen van ongebonden landen op het gebied van defensie en eigen beslissingsrecht moeten in het kader van het GBVB duidelijk gehandhaafd blijven (paragraaf 34).
11) Het subsidiariteitsbeginsel (verwijzingen hiernaar ontbreken helaas volledig in dit verslag) moet op zo'n manier in het verdrag geïntegreerd worden dat de bevoegdheid van de EU wordt geconcentreerd tot duidelijk gedefinieerde grensoverschrijdende kernvragen. Hierdoor wordt het voor de burgers van de lidstaten gemakkelijker om te weten welke instantie waar verantwoordelijk voor is. De nationale parlementen en lokale overheden spelen een grote rol door ervoor te zorgen dat het subsidiariteitsbeginsel wordt nageleefd en door de handelwijze van hun respectievelijke regeringen in de Raad te controleren.

Thors
Toen het Europees Parlement vandaag zijn standpunt over de intergouvernementele conferentie vaststelde, bepleitte ik oplossingen die ook tegemoetkomen aan de belangen van de kleine lidstaten. Doordat er in het Parlement steeds minder begrip is voor de behoeften van de kleine landen, zullen de tegenstellingen tussen het Parlement en de Raad groter worden.
Ik maak me zorgen over het feit dat er geen behoefte is aan een evenwichtige oplossing voor de weging van de stemmen in de Raad en het aantal commissarissen, die tegemoet zou komen aan de belangen van zowel de grote als de kleine lidstaten.
Ik heb via mijn fractie een amendement ingediend om te garanderen dat alle nationaliteiten en regio's van een land in het Parlement worden vertegenwoordigd.
Ik heb ook het voorstel gesteund waarin het recht van de regionale ministers wordt benadrukt om deel te nemen aan de vergaderingen van de Raad van Ministers over onderwerpen in het kader van hun bevoegdheid tot zelfbestuur.
Daarentegen wil ik mijn tevredenheid uitspreken over het feit dat er zoveel aandacht geschonken wordt aan het functioneren van het Hof van Justitie. De intergouvernementele conferentie moet nu de constructieve voorstellen van het Parlement ter harte nemen. Ik ben uiterst verbaasd over de voorstellen die de Europarlementariërs het recht geven deel te nemen aan de benoeming van rechters.
Finland staat achter het voorstel om de Commissie het mandaat te geven om te onderhandelen over diensten en intellectuele eigendomsrechten als de Raad dat met een gekwalificeerde meerderheid van stemmen besloten heeft. Zodra de Raad stemt voor een dergelijk onderhandelingsmandaat, moet het Parlement toestemming geven. Anders gaat de democratische en parlementaire controle van de onderhandelingen verloren.
Omdat ik vind dat het verslag niet serieus ingaat op de eis voor besluitvorming in de Raad, de manier waarop rechters benoemd worden en het aantal afgevaardigden in het Parlement, heb ik in de eindstemming tegen het verslag (238 stemmen voor, 147 tegen bij 73 onthoudingen) gestemd. Omdat het een omvangrijk verslag is en er grote onenigheid bestaat, zal het standpunt van het Parlement van weinig belang zijn.

De Voorzitter
Hiermee is de stemming beëindigd.
(De vergadering wordt om 14.02 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Frassoni
Ik wilde u verzoeken na te gaan of de naam van de heer Berlusconi misschien bij vergissing op de presentielijst is gezet die in de notulen van gisteren voorkomt. Mijns inziens was de heer Berlusconi gisteren niet aanwezig.

De Voorzitter
Mevrouw Frassoni, de bevoegde diensten zullen dit ongetwijfeld controleren. Dat is trouwens niet zo moeilijk: wij zullen de heer Berlusconi of zijn assistenten gewoon vragen of hij gisteren aanwezig was.

Fiori
Mijnheer de Voorzitter, naar aanleiding van de opmerking van mevrouw Frassoni hebben wij vanmorgen een brief gestuurd aan de Voorzitter, mevrouw Fontaine. Ook wij willen graag weten hoe de naam van de heer Berlusconi, die in Italië een verkiezingscampagne voert, op de presentielijst voorkomt. Wij willen graag weten wie zo geestig was om deze misplaatste grap uit te halen. Misschien zit hier iets achter dat niets met politiek te maken heeft. Daarom hebben wij de Voorzitter van het Parlement, mevrouw Fontaine, gevraagd een intern onderzoek te laten verrichten, hopelijk tijdens de minizitting van begin mei.

De Voorzitter
Dit is inderdaad een laakbaar voorval, mijnheer Fiori, en ik hoop met u dat het onderzoek hierop volledig licht zal werpen.

Actualiteitendebat
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

Irak
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerde debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0342/2000 van mevrouw McKenna e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over het VN-embargo tegen Irak;
B5-0344/2000 van de heer Cox e.a., namens de ELDR-Fractie, over Irak;
B5-0346/2000 van de heer Collins, namens de UEN-Fractie, over Irak;
B5-0349/2000 van de heer Marset Campos e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over de evaluatie van het embargo tegen Irak;
B5-0364/2000 van de heer Le Pen e.a., namens de TDI-Fractie, over de evaluatie van het embargo tegen Irak;
B5-0365/2000 van de leden Buttiglione en Morillon, namens de PPE-DE-Fractie, over de dreigende crisis tussen de Verenigde Naties en Irak, en
B5-0374/2000 van de heer Naïr e.a., namens de PSE-Fractie, over de situatie in Irak.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, het is van groot belang om te onderkennen dat het instellen van sancties op zich al een vorm van oorlogvoering is. Sancties richten zich op de meest onschuldige burgerbevolking, op onschuldige mensen en vooral op kinderen die het meest kwetsbaar zijn. De sancties tegen Irak zijn massavernietigingswapens geworden tegen de hulpeloze massa in dat land. Iedere dag sterven er meer dan 200 kinderen. Dat kunnen we niet accepteren. We kunnen deze situatie niet laten voortduren. Dennis Halliday heeft zijn ontslag ingediend als directeur van de humanitaire missie van de VN in Irak uit protest tegen de sancties en hij heeft de statistische gegevens van UNICEF bevestigd, volgens welke er iedere maand tussen de 5000 en 6000 kinderen sterven als gevolg van de sancties.
Mevrouw Robinson, de hoge commissaris voor de mensenrechten, spreekt zich al geruime tijd uit tegen de sancties. Ze heeft gezegd dat men niet van haar kan verwachten dat ze schendingen van de mensenrechten in andere delen van de wereld veroordeelt, terwijl de Verenigde Naties zelf verantwoordelijk zijn voor de gevolgen van de sancties in Irak. In februari, volgde de heer Hans von Sponek, VN-coördinator voor humanitaire zaken in Irak, het voorbeeld van de heer Halliday en nam ook ontslag uit protest tegen de voortdurende sancties en het bombarderen van de Irakezen. Enkele uren na de indiening van zijn ontslag, diende ook de man die sinds januari 1999 hoofd was van het Wereldvoedselprogramma in Irak zijn ontslag in, uit protest tegen de sancties. Deze ontslagnemingen zouden de wereldgemeenschap ertoe moeten aanzetten zich af te vragen of dit sanctiebeleid en deze bombardementen nog wel gerechtvaardigd zijn.
Zeventig congresleden hebben een brief gestuurd naar president Clinton van de Verenigde Staten om hem te verzoeken het embargo op te heffen en de huidige economische sancties los te koppelen van de militaire sancties. Niet alleen hier in Europa zijn de mensen dus bezorgd over de situatie in Irak, de hele wereld is verontrust. Wie de uitstekende documentaire van de wereldbekende journalist, John Pilger, bekijkt, ziet wat er in dat land gebeurt. Kunnen we deze situatie laten voortduren zonder er iets over te zeggen? Dit is een schaamteloze overtreding van de internationale verdragen van de rechten van de mens.
De sancties treffen de meest kwetsbare mensen in de samenleving, terwijl de elite en diegenen die deel uitmaken van het regime van Saddam Hoessein buiten schot blijven. Het zijn de gewone mensen die het moeten ontgelden. We moeten hier een eind aan maken. Het is niet rechtvaardig en de congresleden in de VS die president Clinton de brief stuurden hadden het bij het juiste eind: we moeten de economische sancties loskoppelen van de militaire sancties.
Tevens moeten we ons uitspreken over de bombardementen die zonder mandaat van de VN worden uitgevoerd. Dat is volstrekt onaanvaardbaar. In de documentaire van de heer Pilger zie je dat een complete familie wordt weggevaagd door deze bombardementen. We kunnen hier niet de andere kant op kijken, we moeten onverwijld zorgen dat er een eind aan dit onmenselijk beleid wordt gemaakt.

Collins
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik tegen mijn collega en vriendin, mevrouw McKenna, zeggen dat ik het volledig eens ben met wat zij heeft verklaard.
De schrijnende situatie waarin vele bewoners van Irak zich bevinden laat geen enkel lid van dit Parlement onberoerd. Gerespecteerde internationale instanties zoals UNICEF hebben de feiten aangedragen en er is geen enkele reden om te twijfelen aan de waarachtigheid van deze feiten. Er is gebrek aan essentiële levensmiddelen en aan een goede infrastructuur voor de landbouw, hetgeen leidt tot ernstige ondervoeding. Irak was ooit een van de economisch meest ontwikkelde landen in de regio, maar is nu een ontwikkelingsland geworden. Maar laat er geen illusie bestaan over het aandeel van het Irakese regime in het harde lot van het Irakese volk. De aanhoudende weigering van het regime om de resoluties van de Verenigde Naties volledig uit te voeren heeft ertoe geleid dat bijna tien jaar na de invasie van Koeweit door Irak de sancties nog steeds krachtig worden gehandhaafd. Bovendien heeft de al vijf jaar durende weigering van het regime om akkoord te gaan met het olie-voor-voedsel-programma zeker bijgedragen aan de humanitaire noodsituatie.
Wij, leden van het Parlement, zijn het Irakese volk welgezind en ons verlangen naar een vreedzame, blijvende oplossing is oprecht. Wij moeten Irak zien te overtuigen van de noodzaak de VN-resoluties uit te voeren. Wij moeten in dit forum heel duidelijk laten blijken dat de VN-resoluties juridisch bindend zijn voor alle leden van de Verenigde Naties. Het Europees Parlement mag op geen enkele wijze de indruk wekken de wettigheid van dergelijke resoluties te ondermijnen. Elke stap die die schijn wekt zou koren op de propagandamolen van het Irakese regime zijn.
Het ligt binnen de macht van het regime ervoor te zorgen dat de sancties van de Verenigde Naties worden opgeheven. In plaats van het internationale recht na te leven heeft het regime er helaas voor gekozen zijn eigen volk te laten omkomen van ziekte en honger.
De volledige uitvoering van resolutie 1248 verplicht Irak onder meer ertoe samen te werken met het Rode Kruis bij het toezicht op de repatriëring van gevangenen. Afgelopen januari heeft dit Parlement met algemene stemmen een resolutie aangenomen waarin Irak verzocht werd om ten minste het Rode Kruis opheldering te geven over de verblijfplaats van de vermiste Koeweiti' s over wie concreet bewijsmateriaal bestaat.
Ook ik heb een aantal van deze mensen ontmoet. Ze hebben me over hun lijdensweg verteld. Hun lot is een tragedie op zich.
We kunnen geen kant uit. Het is hartverscheurend te zien hoe onschuldige kinderen door hun eigen leiders worden opgeofferd om zuiver persoonlijke, politieke beweegredenen.

Morgantini
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben deze week in het Parlement een buitengewoon veelzeggende documentaire gezien over de gevolgen van het embargo tegen Irak. Daarvoor dank ik mevrouw McKenna van harte. Burgers, vrouwen, mannen en kinderen komen om ten gevolge van dit embargo. Ik zal niet voor de zoveelste keer cijfers noemen; die kennen wij onderhand en die zijn ook vaak genoeg in dit Parlement genoemd. Wat een tragedie, wat een tegenstrijdigheid: in naam van de mensenrechten worden door de rijke en machtige westerse landen volkeren vermoord en uitgehongerd! Tijdens de oorlog in Joegoslavië bombardeerden Amerikaanse vliegtuigen constant steden, en doodden daarbij burgers. Dan is het beter met de waarheid voor de dag te komen en te zeggen dat de belangen van de Verenigde Staten de overhand hebben boven alle goede redenen van de volkeren.
Het is belangrijk dat wij vandaag stemmen over een ontwerpresolutie. Hierin wordt aangedrongen op beëindiging van de sancties, op beëindiging van het embargo. Wij moeten mijns inziens dan ook dienovereenkomstig handelen en onze resolutie hard maken. Het lijdt geen twijfel dat Irak een ander beleid moet voeren, dat controle moet worden uitgeoefend op wapens en dat wapens moeten worden ontmanteld. Uit talrijke documenten blijkt evenwel dat de kernwapens en de chemische wapens al ontmanteld zijn, en zo moet het ook zijn. Mijns inziens moet er echter ook een duidelijk beleid zijn voor de ontmanteling van de andere kernwapens in het Midden-Oosten, waar deze ook mogen voorkomen. Israël zit boordevol kernwapens en niemand vraagt Israël deze te ontmantelen. In Caïro kon de Europese Unie helaas niet haar goedkeuring hechten aan de resolutie waar Egypte om had verzocht. Mijns inziens moeten wij alles in het werk stellen om deze wereld kernwapenvrij te maken.
Ik wil vandaag ook hulde brengen aan Dennis Halliday: mevrouw McKenna sprak al over hem. Dennis Halliday was verantwoordelijk voor de operatie Oil for food. In een wereld van schijnheilige en carrièrezieke mensen had Dennis Halliday de moed te zeggen: "Ik kan hier niet blijven zitten en mijn mond houden over de gevolgen die ik zie voor het Irakese volk en over de onwaarheden die uit de ministeries van de VS komen". Saddam Hoessein draagt ongetwijfeld schuld en verantwoordelijkheid, maar hoeveel schuld en verantwoordelijkheid gaan niet gepaard met de voortzetting van een beleid dat een volk in een dergelijke ellendige situatie gevangen houdt, een volk zoals de Irakezen met een rijke geschiedenis en cultuur, een uit mensen, uit vrouwen, mannen en kinderen bestaand volk dat maar één ding vraagt: leven. Ik hoop dat het einde van het embargo tegen Irak het einde zal zijn van alle embargo's in heel de wereld. Dat is volgens mij belangrijk voor iedereen.

Martinez
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het is een schande voor dit Parlement dat bij de behandeling van een dergelijk aangrijpend vraagstuk geen van de kopstukken uit dit Parlement, waaronder de heer Ford, aanwezig is. Dit embargo tegen Irak is al 10 jaar van kracht.
Men denkt dat de oorlog voorbij is, dat er geen raketten meer worden afgevuurd en dat niet langer Irakees grondgebied wordt platgebrand. De vuile oorlog, die nooit 'schoon' is geweest, gaat echter gewoon door. In zowel het noorden als het zuiden wordt nog altijd gebombardeerd. De korenvelden en dadelpalmen in het land waar de landbouw is uitgevonden, worden nog dagelijks platgebrand. Gisteren schreef een priester in de DNA, de krant van Straatsburg, dat hij alleen al door naar het land van Babylon, het land van Ur, af te reizen, zijn leven in de waagschaal heeft gesteld. Iedereen die net als ik en het Front national naar Irak afreist met ambulances en medicijnen, beschouwt dit land als één groot concentratiekamp. Het Westen houdt 18 miljoen vrouwen, kinderen, ouderen en mannen, kortom een compleet Arabisch volk, in Irak gevangen. Iedere dag zijn er miljoenen doden, waaronder honderden kinderen. Er is hier sprake van een stelselmatige, wetenschappelijke, nauwgezet uitgevoerde en geplande, cynische en door en door verwerpelijke volkenmoord.
Niet alleen de lichamelijke integriteit van de Irakezen wordt geweld aangedaan - voedsel, melk, vlees en fruit wordt hun immers onthouden - maar ook hun ziel. Er zijn bijvoorbeeld geen boeken. Zelfs potloden zijn er verboden omdat de stift van deze potloden gebruikt zou kunnen worden voor het koelsysteem in de kerncentrales. Er zijn scholen maar geen papier. Er zijn artsen, maar geen medicijnen. De ziekenhuizen beschikken niet over de benodigde middelen. Dat is een slechte zaak. De Irakezen mogen olie voor voedsel uitwisselen. Op deze wijze probeert men de Irakezen hun olie afhandig te maken in ruil voor het voedsel dat ze met deze olie kunnen kopen.
Welk recht hebben wij hiertoe, waarde collega's? Mijn oproep geldt in het bijzonder de collega's die vandaag niet aanwezig zijn. Kijk niet langer stilzwijgend toe en wees niet langer medeplichtig! Functionarissen van de VN nemen ontslag. We moeten niet 30 jaar na dato vergiffenis hoeven vragen, net als de Belgen in Rwanda of de Heilige Vader die overal neerknielt.
Europa zou er goed aan doen zich voor deze jonge Arabieren uit te spreken, dat wil zeggen voor dit grootse volk dat de duisternis wordt ingejaagd. Natuurlijk heeft men het recht bang te zijn voor de denkbeeldige gevaren in Wenen. De mensenrechten worden echter niet in Wenen maar in Bagdad geschonden. De Nabuchadnezar van Washington moet dit volk, dat slaaf is in eigen land, bevrijden en uit zijn ellende verlossen.
Ik doe een beroep op uw geweten. Europa verloochent zichzelf. In 1936 zweeg Europa over Spanje, vervolgens zweeg het over de kampen en nu zwijgt het over Irak. Wij mogen niet wachten tot het Irakese volk van de aardbodem verdwenen is. Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik verzoek u snel te handelen!

Morillon
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, wij leggen ons Parlement straks om twee redenen een gezamenlijke resolutie voor. Allereerst willen we met de veroordeling van het embargo ons geweten zuiveren. We moeten immers allen erkennen dat dit embargo nooit zijn doel heeft bereikt. In de tweede plaats denken we dat een nieuwe uitbarsting van militair geweld in Irak moeten worden voorkomen. Onze collega Buttiglione, die in Irak is geweest, heeft ons immers gewaarschuwd dat er momenteel een grote kans bestaat dat de bombardementen zullen worden hervat.
Hij heeft vertegenwoordigers van de Irakese regering ontmoet die hem kennelijk hebben toegezegd dat ze de resoluties van de Verenigde Naties zullen naleven. Daarom heeft hij toegezegd dat ons Parlement het Irakese volk een krachtig signaal zou afgeven als de Irakese regering de resoluties van de Verenigde Naties ten uitvoer zou brengen. Wij hebben beloofd dat we zouden pleiten voor de onmiddellijke opheffing van het wapenembargo. Dit verzoek vindt u in de gezamenlijke resolutie die u straks zal worden voorgelegd. Wij zijn met alle fracties overeengekomen dat er geen amendementen op deze resolutie moeten worden ingediend. Hiermee willen we aangeven dat ons Parlement zich in dit pijnlijke vraagstuk unaniem opstelt.

Naïr
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de betogen van zojuist onderschrijven, met name dat van de heer Morillon. Wij kunnen deze situatie niet langer accepteren.
Het doet ons genoegen dat er vandaag een resolutie over de situatie in Irak in stemming wordt gebracht waar zich voor de eerste keer in de geschiedenis van dit Parlement vrijwel alle fracties achter kunnen scharen. Ik hoop dat deze resolutie tot een enigszins andere houding ten opzichte van Irak zal leiden. De bestaande unanimiteit is geruststellend. Alle ondertekenaars van deze resolutie zijn het op de belangrijkste punten met elkaar eens. Wij weten immers dat het hier met name gaat om een specifieke humanitaire opvatting, banden tussen volkeren en culturele waarden die een centrale plaats innemen in de identiteit van Europa.
Er wordt in deze resoluties duidelijk aan herinnerd, mijnheer de Voorzitter, dat de resoluties van de VN moeten worden nageleefd. Dit geldt met name voor de resoluties 687, 688 en 1293, maar ook voor resolutie 1284, waarover wij meer opheldering willen. Ik wil in herinnering brengen dat slechts twee leden van de Veiligheidsraad voor deze laatste resolutie gestemd hebben, en wel tegen het advies van de drie overige leden die zich van stemming onthouden hebben. Mijnheer de Voorzitter, dit betekent niet dat het Irakese bewind is vrijgesteld van zijn verantwoordelijkheden en verplichtingen. Dit betekent echter wel dat de internationale gemeenschap voor het eerst wordt verplicht een samenhangend beleid te voeren wat betreft de beginselen die ze verdedigt. De verschillende commissies van de VN zijn het er immers over eens dat alle resoluties door het Irakese bewind zijn nageleefd, met uitzondering van een aantal secundaire zaken die betrekking hebben op interpretaties en details. Wat dit punt betreft is mijn mening niet geheel gelijk aan die van de heer Collins. De verschillen van mening tussen Irak en de internationale gemeenschap rechtvaardigen geenszins de handhaving van het embargo. Ik wil hier graag in herinnering brengen dat het Irakese volk onschuldig is. Dit volk moet dit embargo nu echter betalen met mensenlevens terwijl het Irakese bewind, dat nooit op democratische wijze door dit volk gekozen is, vrijuit gaat.
De heer Hans von Sponek, die indertijd belast was met het VN-programma "olie voor voedsel" waarover mevrouw McKenna zojuist heeft gesproken, heeft gezegd: "Ik ben een mens met gevoel en een hart. Ik kon de situatie in Irak niet langer aanzien". Hij heeft vervolgens besloten ontslag te nemen. Sommige leden van de Veiligheidsraad stellen telkens nieuwe eisen zodat het meedogenloze embargo gehandhaafd kan blijven, terwijl de gevolgen van dit embargo voor het Irakese volk zacht gezegd ronduit angstaanjagend zijn. Volgens UNICEF zijn de afgelopen negen jaar ongeveer een half miljoen kinderen omgekomen als gevolg van dit embargo, en de beschaafde wereld kan het geen moer schelen.
Ik wil u er graag aan herinneren dat volgens het oorlogsrecht burgers beschermd dienen te worden. Verder wil ik u in herinnering brengen dat het recht om geweld te gebruiken tegen volkeren niet impliceert dat deze volkeren ook mogen worden uitgehongerd. Dergelijke voorschriften zijn een grote verworvenheid van de Westerse beschaving.
Mijnheer de Voorzitter, onze resolutie is een zeer samenhangend document. Wij willen dat alle resoluties van de VN worden nageleefd en dat er opheldering wordt verschaft over resolutie 1284. Verder willen we dat het embargo wordt opgeheven, dat er waakzaamheid wordt betracht ten opzichte van het Irakese bewind en dat de regels van het Handvest van de Verenigde Naties door iedereen worden nageleefd. Dit geldt dus ook voor de leden van de Veiligheidsraad die militaire acties ondernemen die indruisen tegen het internationaal recht. Tenslotte willen we dat er naar een omvattende politieke oplossing wordt gezocht. Alleen met behulp van een dergelijke oplossing, mijnheer de Voorzitter, kunnen we de autoritaire regimes verzwakken en de eendracht tussen alle volkeren in de regio stimuleren. Europa moet nu eens met één Europese stem van zich laten horen!

Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, de heer Morillon heeft al uitgelegd wat het standpunt van mijn fractie is: wij steunen deze gezamenlijke resolutie. Ik wil echter nog een opmerking van procedurele aard maken die mij in dit geval belangrijk lijkt. Dit debat gaat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties, maar het verliest aan waarde doordat de Raad niet de verklaring aflegt waar het Parlement in feite om had gevraagd door dit punt als "verklaring van de Raad" op de agenda te zetten.
Als de Raad niet met een behoorlijke uitleg op de proppen komt, vind ik deze houding van de Raad getuigen van gebrek aan respect voor het Parlement, temeer daar dit Parlement de Raad de gelegenheid geeft op basis van artikel 37 van het Reglement over ieder willekeurig onderwerp een verklaring af te leggen. Het feit dat het Parlement geen verklaring van de Raad los kan krijgen over een dermate gevoelig punt als dit, is daarmee volledig in tegenspraak.
Ik wil daarom aankondigen, mijnheer de Voorzitter, dat mijn fractie van plan is op de volgende vergadering van de commissie buitenlandse zaken deze commissie te verzoeken een mondelinge vraag aan de Raad te stellen op basis van artikel 42 van het Reglement, zodat de Raad antwoord moet geven. Als dat initiatief niet slaagt, zal mijn fractie op basis van hetzelfde artikel een mondelinge vraag aan de Raad stellen, om te bereiken dat de Raad de zorgen en de verontrusting van het Parlement werkelijk serieus neemt en in de praktijk brengt wat de Verdragen bepalen. Dat wil zeggen: de Raad moet het Parlement inlichten en het bij alles betrekken wat de burgers van de Europese Unie aangaat of verontrust.

De Voorzitter
Mijnheer Salafranca, u en degenen die uw mening delen, kunnen mijns inziens het beste hiermee naar de Conferentie van voorzitters gaan, die trouwens zo meteen hier in Straatsburg bijeenkomt om het programma van de komende vergaderperiodes af te spreken. Misschien dat de Conferentie van voorzitters iets kan ondernemen om tegemoet te komen aan hetgeen u wenst.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, net zoals iedereen in dit Parlement ben ik bezorgd over het lijden van het Irakese volk ten gevolge van de sancties, maar ook ten gevolge van het optreden van zijn eigen regering. Wij moeten niet vergeten dat sancties soms beter zijn dan de alternatieven die we wellicht in overweging moeten nemen.
Als wij deze resolutie steunen, dan moet Irak zijn verplichtingen ingevolge alle resoluties van de Verenigde Naties beslist nakomen. Wij als Parlement moeten vasthouden aan onze resolutie van afgelopen januari, waarin wordt aangedrongen op de vrijlating van alle Koeweiti' s en andere niet-Irakezen die nog steeds gevangen worden gehouden in Irak. Afgelopen maand was ik in de gelegenheid een bezoek te brengen aan Irak. Ik heb de familieleden van de Koeweitse gevangenen ontmoet. Ik kan u verzekeren dat vaders hun zoons niet vergeten, broers hun broers niet vergeten, kinderen hun vader niet vergeten; en zo mag dit Parlement hen ook niet vergeten. Wij moeten Saddam Hoessein eraan herinneren dat hij zijn verplichtingen aan de internationale gemeenschap moet nakomen; dan zullen wij onze verplichtingen aan Irak nakomen.

Lamy
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie deelt de zorgen die tijdens het debat zijn geuit. Ze betreurt het besluit van Irak om resolutie 1284 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties niet te accepteren. Zoals met name door de heer Collins en de heer Morillon is aangegeven, wordt door dit besluit de toepassing van een nieuw controle-instrument vertraagd, met als gevolg dat ook de sancties nog niet zullen worden versoepeld.
Wij zijn van mening dat het programma "olie voor voedsel" op korte termijn nog altijd de beste oplossing is om het lijden van de Irakese bevolking te verzachten. Verder vinden wij dat de Irakese regering haar beleid moet omgooien en zich, zoals zojuist gezegd is, moet onderwerpen aan alle resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties.
Sinds de Golfoorlog is de Gemeenschap de belangrijkste bron van humanitaire hulp voor Irak. Er is 240 miljoen euro of zelfs meer vrijgemaakt om het grote lijden van de Irakese bevolking te verlichten. Wij hadden nog meer kunnen doen als de Irakese regering geen beperkingen had opgelegd aan de activiteiten van de NGO's. Deze beperkingen bemoeilijken immers de uitvoering van de humanitaire hulpprogramma's in Irak. We moeten onszelf echter ook niet voor de gek houden. De humanitaire hulp kan de gevolgen van deze verschrikkelijke economische en humanitaire situatie slechts op een aantal punten en op korte termijn verminderen.
De economische situatie in Irak kan alleen worden verbeterd als de sancties worden opgeheven en er economische activiteiten worden ontwikkeld. De Irakese regering moet daarom, meer dan nu wellicht het geval is, de dialoog aangaan met betrekking tot de uitvoering van de resoluties van de Veiligheidsraad. Wat dit punt betreft, kunnen wij ons achter de ontwerpresolutie scharen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vanmiddag om 17.30 uur plaats.

Tsjetsjenië
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0350/2000 van de heer Markov e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over Tsjetsjenië;
B5-0363/2000 van mevrouw Malmström e.a., namens de ELDR-Fractie, over Tsjetsenië;
B5-0366/2000 van de leden Oostlander en Posselt, namens de PPE-DE-Fractie, over Tsjetsjenië;
B5-0375/2000 van de leden Sakellariou en Krehl, namens de PSE-Fractie, over Tsjetsjenië, en
B5-0387/2000 van mevrouw Schroedter e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over het gewapend conflict in de Tsjetsjeense Republiek.

Markov
Mijnheer de Voorzitter, het Parlement houdt zich al lang bezig met de situatie in Tsjetsjenië. We hebben met grote bezorgdheid kennisgenomen van de pogingen van fundamentalistische islamitische groeperingen om Tsjetsjenië af te scheiden van de Russische Federatie. Wij wijzen iedere vorm van terrorisme onvoorwaardelijk af en ondersteunen in ieder land de strijd tegen terrorisme. De territoriale integriteit en soevereiniteit van een land vormen in mijn ogen een onaantastbaar grondbeginsel.
Maar sinds enkele maanden wordt er in Tsjetsjenië een oorlog gevoerd die met al deze argumenten niet kan worden gerechtvaardigd. Ik heb meer dan zes jaar van mijn leven doorgebracht in Rusland en voel een grote verbondenheid met dat land. Daarom is mijn onthutsing over de buitenproportionele manier waarop Rusland reageert en militair optreedt in het Tsjetsjeense conflict des te groter. Het is voor mij absoluut onaanvaardbaar dat het Russische leger zich schuldig maakt aan misdaden tegen het internationale humanitaire recht.
Ik vind het betreurenswaardig en zorgwekkend dat ook Rusland opnieuw in de ban is van het militarisme. De oeroude waarheid, dat er met militaire middelen nog nooit een duurzame oplossing is gevonden voor conflicten, moet opnieuw ingang vinden. Het is de allerhoogste tijd om deze oorlog te beëindigen en te zoeken naar een politieke oplossing van het conflict, hoe moeilijk en ingewikkeld dat ook is.
Meer nog, er is behoefte aan een enorme krachtinspanning om deze verwoeste regio te herstellen en opnieuw leefbaar te maken voor de mensen die alles hebben verloren door de oorlog. Alleen zo kunnen conflicten op lange termijn worden vermeden. Mijn fractie steunt de onderhavige resolutie, en wij vinden dat dit Parlement samen met de parlementsleden van de Doema moet zoeken naar mogelijkheden om de vrede in Tsjetsjenië onmiddellijk te herstellen.

Malmström
Mijnheer de Voorzitter, tien dagen geleden kwam de VN-commissaris voor de mensenrechten, Mary Robinson, terug van een reis naar Rusland, waar ze de situatie van de mensenrechten in Tsjetsjenië zou onderzoeken. Mary Robinson werd beperkt in haar bewegingsvrijheid, een ontmoeting met de Russische president werd haar geweigerd en ze werd op een zeer vernederende manier behandeld.
In haar verslag aan de mensenrechtenconventie in Genève heeft mevrouw Robinson getuigenverklaringen opgenomen van verschillende mensen van zeer ernstige misdrijven die in Tsjetsjenië zijn begaan. De getuigen die ze heeft gesproken, vertellen over moord op burgers, standrechtelijke veroordelingen, afrekeningen, verkrachtingen, folteringen en ontvoeringen. Deze vergrijpen kunnen niet weggepraat worden door te zeggen dat het om binnenlandse aangelegenheden gaat. We hebben de mondiale verantwoordelijkheid om onze fundamentele rechten te verdedigen. Dergelijke schendingen ervan kunnen niet - mogen niet - gezien worden als binnenlandse aangelegenheden. De Hoge Commissaris van de VN moet gesteund blijven worden in haar werk.
Het Europees Parlement heeft bij verschillende gelegenheden zijn bezorgdheid geuit over de situatie in Tsjetsjenië. Wij steunen het besluit van de Raad van Europa vorige week om Rusland te schorsen als er geen maatregelen genomen worden. Voor een liberaal prevaleren handel en voordelen op korte termijn niet boven de verdediging van de mensenrechten. Daarom protesteren we fel tegen deze vergrijpen en vinden we het van groot belang om samen te werken met democratische krachten en de nieuwe regering in Rusland. We hopen daarom dat er een gemengde delegatie van het Europees Parlement en de Russische Doema komt, die naar Tsjetsjenië afreist om er ter plekke te gaan praten, onderzoek te doen en een dialoog tot stand te brengen. We gaan ervan uit dat Rusland meewerkt en de delegatie vrij laat reizen. We hopen bovendien dat de EU zo langzamerhand kan meewerken aan een wederopbouwprogramma voor de regio.

Oostlander
Mijnheer de Voorzitter, de oorlog in Tsjetsjenië schokt ons allemaal bijzonder in zijn specifieke uitwerking. Er wordt een guerrilla bestreden zonder dat de burgerbevolking daarbij wordt ontzien, integendeel, ook de burgerbevolking ondergaat in geweldige mate de wreedheden die van een oorlog kunnen uitgaan.
Kon de eerste oorlog om Tsjetsjenië nog sympathie oproepen bij ons als een strijd voor autonomie en onafhankelijkheid, orde op zaken stellen in eigen gebied, dan moeten wij nu zeggen dat, nadat die oorlog voor de Tsjetsjenen eigenlijk goed afliep, men de tussentijd niet heeft gebruikt en Tsjetsjenië als land tot een volkomen chaos is geworden, waar kidnapping aan de orde van de dag was en waar de veiligheid van de burgers verdwenen was. Er is toen op een gegeven moment zelfs een invasie gekomen door de generaals van Tsjetsjenië in Dagestan, een actie die werkelijk geen enkele sympathie heeft verdiend. We zien dan ook dat er binnen Tsjetsjenië verschillende stromingen zijn. Enerzijds die van de militairen die meer de Afghaanse kaart uitspelen of op Iran rekenen wat betreft hun steun. De andere twee groeperingen zoeken meer een politieke oplossing. De ene meer in de zin die verwant is met wat wij er in West-Europa eigenlijk ook van zouden vinden, en de andere die het opnieuw zoekt in een verbeterde relatie met Rusland.
Voorzitter, de president van Tsjetsjenië heeft maar een beperkte zeggenschap over de troepen in zijn land. Het doet ons genoegen te horen dat Maskadov de acties van zijn militairen niet steunt. Wij stellen het ook zeer op prijs om te horen dat zo langzamerhand wordt toegegeven dat de heer Poetin indirect contact opneemt met de Tsjetsjeense autoriteiten.
Wij constateren verder dat de Raad van Europa een standpunt heeft ingenomen. Wij weten van de Russische delegatie die hier tot gisteren aanwezig was, dat dat bij hen buitengewoon hard is aangekomen en wij hebben daarover uitvoerig met hen gesproken. We hebben ook gehoord dat een toezegging mogelijk is van een gemengde parlementaire delegatie die op ad hoc basis aan fact-finding gaan doen onder de beste condities om overal te kunnen kijken waar zij dat nodig vindt, in het gebied van Tsjetsjenië. Zoiets zou op korte termijn moeten plaatsvinden en ik vind het belangrijk dat in de resolutie die op basis van de liberale tekst voorligt, een amendement in die zin is opgenomen.
Voorzitter, wij steunen wat dat betreft een buitengewoon korte resolutie, misschien wel de kortste die hier ooit in dit Huis is gemaakt, bestaande uit de eerste twee overwegingen van de liberale resolutie, gevolgd door de overweging waarin de besluiten van de Raad van Europa worden genoemd. Tegen artikel 1 zouden wij willen stemmen omdat dat nog eens een keer gaat om steun voor die uitspraak waar wij beter een eigen uitspraak voor in de plaats kunnen zetten. Wij willen dan graag ook artikel 2 van de liberale resolutie steunen en vervolgens ook het amendement 2 dat slaat op de gemengde parlementaire delegatie die misschien ook voor de toekomst wat meer kan uithalen, want om de toekomst moet het ons gaan. De delegatie zal moeten onderzoeken wat men kan doen aan het behoud van de verdediging van de mensenrechten in de regio, maar moet ook gaan onderzoeken wat wij in de toekomst kunnen doen om Tsjetsjenië op weg te helpen naar een democratische rechtsstaat. Wie weet of er met behulp van de Europese Unie en Rusland in het Kaukasus-gebied nog eens een stabiliteitspact voor de Kaukasus zou kunnen ontstaan.
Voorzitter, vandaar onze steun voor een resolutie die aanvankelijk niet de onze was, maar die op het ogenblik de beste basis geeft voor een uitspraak van dit Parlement.

Sakellariou
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil de uitspraken van de vorige drie sprekers, waarmee ik het overigens volledig eens ben, niet herhalen. Bovendien zal mijn collega Swoboda nog wat zeggen over de inhoudelijke aspecten van deze oorlog. In dit Parlement bestaat er zeer ruime overeenstemming over de veroordeling van de oorlog tegen Tsjetsjeense burgers en van het terrorisme dat is uitgegaan van Tsjetsjenië, evenals over de wens om goede en bijzondere betrekkingen met Rusland te onderhouden. Aan de andere kant zijn wij vastbesloten, niet machteloos toe te zien hoe Rusland met deze oorlog in Tsjetsjenië alle internationale verdragen schendt.
Wij staan volledig achter het voorstel van de heer Lukin, medevoorzitter van de Gemengde Parlementaire Commissie Europees Parlement/Russische Doema, om een delegatie naar Tsjetsjenië te sturen die zich ter plaatse informeert over de situatie. Wij willen deze informatie gebruiken op een later tijdstip, dit wil zeggen na de terugkeer van deze delegatie, om in een groot debat in dit Parlement, waar ook Raad en Commissie aan deelnemen, een resolutie aan te nemen die werkelijk goed onderbouwd is. Om die reden, en alleen om die reden, pleiten wij er als socialistische fractie voor om vandaag geen resolutie aan te nemen - het zou overigens al de zevende zijn - en eerst te wachten tot we deze informatie hebben om dan in een groot debat te komen tot een gezamenlijke resolutie.

Knörr Borràs
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik zeggen dat wij een gezamenlijke resolutie zullen steunen die erop neerkomt dat wij onze steun uitspreken voor het besluit van de Raad van Europa en voor het zenden van een gemengde delegatie van de Doema en het Europees Parlement. Wij steunen zo'n resolutie uit politiek pragmatisme en uit loyaliteit jegens de andere fracties waarmee wij in dit Parlement samenwerken.
Wij moeten echter ook zeggen dat wij het niet eens zijn met het stilzwijgen waarin dit soort kwesties in het Europees Parlement wordt gehuld, en dat als een laaghangende nevel gaandeweg alles bedekt. We hebben nu zelfs gezien dat de Raad van Europa meer moed toont dan dit Parlement.
Wat in Tsjetsjenië is gebeurd, is een schande: een heel volk is vermorzeld. Het is ook een schande dat wij in dit Parlement Mister PESC hebben moeten aanhoren terwijl hij het had over zaken als "het evenredig gebruik van geweld", en de Russische autoriteiten aanraadde de hevigheid van het conflict te verminderen. Maar wat is evenredig gebruik van geweld in een geval als Tsjetsjenië? Evenredig waarmee? Dat is onaanvaardbaar. En wat betekent een vermindering van de hevigheid van het conflict in Tsjetsjenië? Betekent het soms dat men ophoudt vrouwen en kinderen af te slachten? Of geen ziekenhuizen meer bombardeert? Dat mogen ze ons wel eens uitleggen.
Vanzelfsprekend blijven wij van mening dat er voldoende redenen zijn om de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst op te schorten op grond van de mensenrechtenclausule.
Tot slot wil ik zeggen dat ik het volkomen eens ben met wat mijn collega Daniel Cohn-Bendit hier heeft gezegd: in het Europa en de wereld die wij tot stand willen brengen, moet het maar eens afgelopen zijn met het beroep op binnenlandse aangelegenheden om dit soort aanvallen op complete volken te verhullen, het moet maar eens afgelopen zijn met dit soort voorwendsels. In de wereld die wij tot stand willen brengen, bestaan geen binnenlandse aangelegenheden. Mensenrechten bestaan, of ze bestaan niet.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, onze fractie ondersteunt nadrukkelijk de korte resolutie van de liberale fractie, die uiteindelijk ook in de lijn ligt van ons voorstel om te streven naar drievoudige solidariteit: solidariteit met het Tsjetsjeense volk, dat nog steeds wordt bedreigd met een volkerenmoord, want daar gaat het om, en om energiebelangen. Men had het zo-even over de factor orde. Daarop zou ik willen zeggen dat de 20ste eeuw vol is geweest van sterke mannen, die via geheime diensten en andere middelen chaos hebben gesticht om zich vervolgens als hersteller van de orde te kunnen profileren. We mogen niet toelaten - dat wens ik heel duidelijk te zeggen - dat ook de heer Poetin zo blijft optreden. We moeten verhinderen dat het Tsjetsjeense volk het slachtoffer wordt van een door energiebelangen ingegeven volkerenmoord.
Ten tweede zijn we solidair met onze collega's van de Raadgevende Vergadering van de Raad van Europa, die een moedige stap hebben gezet in de strijd voor de mensenrechten, waar we niet voor zouden mogen onderdoen.
Ten derde willen we ons solidair tonen met het Russische volk, want de oorlog in Tsjetsjenië dreigt een katalysator te worden in een proces waarbij onder het mom van nationalisme de rechtsstaat en de persvrijheid, die in Rusland nog heel zwak ontwikkeld zijn, opnieuw worden uitgeschakeld en de klok wordt teruggedraaid. Wie voor de belangen van het Russische volk wil opkomen, moet de beknotting van de persvrijheid, zoals die in de zaak-Babitzky en in vele andere gevallen tot uiting komt, bestrijden en ernaar streven dat Rusland de weg blijft bewandelen van meer vrijheid en meer aansluiting bij Europa.
Daarom zeggen wij heel nadrukkelijk ja tegen alle stappen die worden ondernomen om deze verkeerde ontwikkelingen tegen te gaan, en volgens ons is het belangrijk dat ook het Parlement zo snel mogelijk aanwezig is in Tsjetsjenië, zoals de Raad van Europa en VN-commissaris Robinson, die ons daarin op voorbeeldige wijze zijn voorgegaan. Onze gemeenschappelijke delegatie moet spoedig vertrekken. Het zou een grote stap voorwaarts zijn als dat zou lukken. En - zoals gezegd - het is van groot belang dat we duidelijk te verstaan geven dat we opkomen voor de mensenrechten van zowel het Tsjetsjeense als het Russische volk. Beide volken verdienen onze steun en beide volken hebben recht op vrijheid en op een behoorlijke plaats in de internationale gemeenschap.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de commissaris, buitenlandse politiek moet steunen op morele waarden en principes, maar ook op het bereiken van doelstellingen, wat overigens iets anders is dan opportunisme. In die zin ondersteun ik alles wat hier gezegd is in verband met de veroordeling van de barbaarse oorlog die door Rusland gevoerd wordt, een oorlog die doet denken aan de zwartste bladzijden uit de Sovjetgeschiedenis. Wij willen een Rusland dat geen verlengstuk is van de Sovjet-Unie, maar een nieuw Rusland.
Of de nieuwe president Poetin daarvoor kan zorgen is wat mij betreft heel onzeker, vooral na wat ik tot nu toe gezien heb. Daarom heeft het geen zin om te mopperen en te zeggen dat we deze oorlog veroordelen, dat we weliswaar tegen terrorisme zijn, maar de Russische reactie volkomen ongepast, buitenproportioneel en onaanvaardbaar vinden. De Russische houding moet inderdaad worden veroordeeld. Toch mogen we niet uit het oog verliezen dat we in dit geval ook een ander doel willen bereiken, dat belangrijk is voor de vrede in Europa en in de wereld in het algemeen, namelijk een dialoog met Rusland en uiteindelijk ook een partnerschap met Rusland.
Helaas wordt dit door Rusland wel met woorden ondersteund, maar niet met daden. Daarom vind ik het ook belangrijk dat deze gemeenschappelijke delegatie van parlementsleden wordt opgericht. Het is de taak van het Raadsvoorzitterschap en de Commissie, aan de ene kant op te komen voor de morele waarden en deze oorlog te veroordelen, maar tezelfdertijd de krachten te ondersteunen die, al zijn ze jammer genoeg te zwak vertegenwoordigd in Rusland, toenadering zoeken tot Europa en streven naar een partnerschap met de Europese Unie.
Laten we het daarop houden: veroordeling van de oorlog en bezoek van de delegatie. Na het bezoek van de delegatie moeten we de consequenties trekken. Als dit harde consequenties zijn, mogen we daar ook niet voor terugschrikken.

Lamy
Mijnheer de Voorzitter, dit is niet de eerste keer dat wij hier praten over de situatie in Tsjetsjenië. De Commissie en de lidstaten hebben de afgelopen dagen meerdere bijeenkomsten gehad met hun Russische onderhandelingspartners. Denk hierbij aan het ministeriële driemanschap dat op 7 april in Moskou de heer Poetin en de heer Ivanov ontmoet heeft, en aan de samenwerkingsraad met Rusland die afgelopen maandag in Luxemburg plaatsvond.
Tijdens deze bijeenkomsten hebben we onze belangrijkste verzoeken herhaald: ten eerste moeten de vijandigheden worden stopgezet en moet er een politieke dialoog worden aangeknoopt. In de tweede plaats moeten internationale en humanitaire organisaties toegang krijgen tot Tsjetsjenië. Tenslotte moet er onafhankelijk onderzoek worden gedaan naar eventuele schendingen van de mensenrechten. Al deze verzoeken staan ook in de resolutie van het Europees Parlement en de aanbeveling van de parlementaire vergadering van de Raad van Europa.
Zoals het Europees Parlement benadrukt heeft, hebben de Russische autoriteiten geen bevredigend antwoord op deze verzoeken gegeven. Het enige wat vermeld kan worden is dat de missies van de ambassadeurs van de Europese Unie en die van ECHO tijdens de laatste samenwerkingsraad uiteindelijk door de heer Ivanov geaccepteerd zijn.
Tijdens de debatten die onlangs binnen de Raad van Europa, de Commissie voor de rechten van de mens in Genève en in dit Parlement hebben plaatsgevonden, is gebleken dat de Europese burgers zich steeds meer zorgen over dit vraagstuk maken. De Commissie steunt het verzoek dat de commissaris voor de mensenrechten van de Verenigde Naties, Mary Robinson, tot Rusland heeft gericht om op basis van internationaal erkende criteria een brede, onafhankelijke enquêtecommissie samen te stellen die de eventuele schendingen van de mensenrechten zal onderzoeken. Op de Raad "Algemene Zaken" van maandag jongstleden is benadrukt hoe belangrijk het is dat er een open en openhartige dialoog met de Russische autoriteiten wordt gevoerd, ook wat dit vraagstuk betreft.
Wij zijn van mening dat Rusland moet blijven streven naar een partnerschapsovereenkomst waarin met al deze aspecten rekening wordt gehouden. Op deze wijze kunnen we immers meer concrete resultaten boeken dan nu het geval is.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vanmiddag om 17.30 uur plaats.

Mensenrechten
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerde debat over de volgende ontwerpresoluties:
Joodse gevangenen in Iran - B5-0340/2000 van de leden Belder en Van Dam, namens de EDD-Fractie, over de in Iran vervolgde joden;
B5-0351/2000 van de heer Sylla e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over de gevangenen in Iran die terecht zullen staan op beschuldiging van spionage;
B5-0362/2000 van de heer De Clercq, namens de ELDR-Fractie, over de dertien joden en de achttien moslims die in Iran terecht zullen staan;
B5-0367/2000 van de heer Morillon e.a., namens de PPE-DE-Fractie, over de met de doodstraf bedreigde Iraanse joden;
B5-0378/2000 van de heer Titley e.a., namens de PSE-Fractie, over de gevangenen in Iran die terecht zullen staan op beschuldiging van spionage voor Israël en de Verenigde Staten;
B5-0383/2000 van de heer Jonckheer e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over de gevangenen in Iran die terecht zullen staan op beschuldiging van spionage voor Israël en de Verenigde Staten.
Akin Birdal- B5-0352/2000 van mevrouw Uca e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over het opnieuw in hechtenis nemen van Akin Birdal in Turkije;
B5-0358/2000 van mevrouw Malmström e.a., namens de ELDR-Fractie, over de arrestatie van Akin Birdal in Turkije;
B5-0368/2000 van de leden Salafranca Sánchez-Neyra en Morillon, namens de PPE-DE-Fractie, over de eerbiediging van de democratische grondrechten in Turkije;
B5-0379/2000 van de heer Sakellariou e.a., namens de PSE-Fractie, over de inhechtenisneming van Akin Birdal, en
B5-0385/2000 van de heer Cohn-Bendit e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over de inhechtenisneming van Akin Birdal, voorzitter van de Turkse Vereniging voor mensenrechten en vice-voorzitter van de Internationale Federatie van Mensenrechten (FIDH).
Tibet- B5-0343/2000 van de heer Messner, namens de Verts/ALE-Fractie, over de kwestie Tibet in het kader van de 56ste bijeenkomst van de VN-commissie voor de mensenrechten;
B5-0353/2000 van de heer Sjöstedt e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over Tibet;
B5-0361/2000 van mevrouw Malmström, namens de ELDR-Fractie, over Tibet;
B5-0369/2000 van de heer Thomas Mann, namens de PPE-DE-Fractie, over Tibet;
B5-0373/2000 van mevrouw Muscardini, namens de UEN-Fractie, over Tibet, en
B5-0377/2000 van de heer Sakellariou, namens de PSE-Fractie, over Tibet.
Doodstraf in de Verenigde Staten- B5-0341/2000 van de leden Frassoni en Wuori, namens de Verts/ALE-Fractie, over de afschaffing van de doodstraf in de Verenigde Staten, onder bijzondere verwijzing naar het doodvonnis tegen Juan Raul Garza;
B5-0354/2000 van de heer Boudjenah e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over de voltrekking van de doodstraf in de Verenigde Staten;
B5-0359/2000 van de heer Haarder, namens de ELDR-Fractie, over de afschaffing van de doodstraf van de Verenigde Staten, onder bijzondere verwijzing naar het doodvonnis tegen Juan Raul Garza;
B5-0370/2000 van de heer Bethell, namens de PPE-DE-Fractie, over de afschaffing van de doodstraf in de Verenigde Staten, en
B5-0376/2000 van de heer Titley, namens de PSE-Fractie, over de afschaffing van de doodstraf in de Verenigde Staten, onder bijzondere verwijzing naar het doodvonnis tegen Juan Raul Garza.
Zimbabwe- B5-0381/2000 van de leden Corrie en Elles, namens de PPE-DE-Fractie, over de situatie in Zimbabwe;
B5-0382/2000 van de heer Mulder, namens de ELDR-Fractie, over Zimbabwe;
B5-0386/2000 van mevrouw Maes e.a., namens de Verts-ALE-Fractie, over Zimbabwe, en
B5-0389/2000 van de heer Van den Berg, namens de PSE-Fractie, over Zimbabwe.
Joodse gevangenen in Iran
Belder
Mijnheer de Voorzitter, wat beoogt de voorliggende gezamenlijke resolutie? Toch een zuivere en openbare rechtsgang tegen de dertien leden van de joodse gemeenschap in de Zuid-Iraanse stad Shiraz. Het Europees Parlement betwist helemaal niet het recht van de Islamitische Republiek Iran zich tegen buitenlandse spionagepogingen te keren en die, in geval van doorslaggevende bewijslast, te bestraffen.
Punt is evenwel dat de aanhouding en vastzetting van de dertien joden uit Shiraz tot op heden een ware karikatuur vormt van een normale rechtsgang. Een procedure nota bene die de grondwet van de Islamitische Republiek zelf voorziet! Welke fundamentele bezwaren koesteren wij dan tegen het justitiële optreden van de Iraanse autoriteiten? Om te beginnen werden tegen de aangeklaagden wisselende, weinig plausibele beschuldigingen ingebracht. Denk aan proselitisme contra de islam en het gezamenlijk lesgeven van jongens en meisjes, een schending van de in het land gebruikelijke scheiding van de geslachten in het onderwijs. Die laatste aanklacht klonk de orthodoxe joodse gemeenschap van Shiraz wel heel weinig geloofwaardig in de oren. Uiteindelijk brachten de officiële aanklagers het welhaast stereotiepe thema van spionage voor "Amerika en de zionisten", dat wil zeggen de staat Israël te berde. En zo hangt deze dertien joden de doodstraf boven het hoofd. Let wel, al meer dan een jaar, want in maart 1999 zijn zij gearresteerd.
De hele affaire riekt intussen sterk naar de niet aflatende machtsstrijd tussen het hervormingsgezinde kamp rond president Khatami en de conservatieven rond revolutieleider Khamenei. En dat over de rug van een weerloze joodse minderheid van nog circa 30.000 zielen.
Welke positie dient het Europees Parlement in deze taaie, binnenlandse politieke worsteling nu te nemen, gezien de concrete casus van de dertien joden van Shiraz? Ondersteuning van de Iraanse krachten die openlijk zeggen te streven naar een samenleving gebaseerd op de wet en mensenrechten en die openstaan voor contacten met het Westen, ligt toch zonneklaar voor de hand. Deze principiële keuze impliceert tegelijk de hardliners in de Islamitische Republiek geen voorwendsel te geven deze hoopgevende hervormingskoers te saboteren.
Op exact deze laatste overweging is ons amendement op paragraaf 5 gebaseerd. Iraanse fundamentalisten zullen meteen het Europese verzoek aan Teheran tot steun aan de algehele afschaffing van de doodstraf - let wel een bepaling die rechtstreeks indruist tegen de islamitische wetgeving, de shari'a - aangrijpen als een hernieuwde poging tot verderfelijke! verwestersing van de eigen Islamitische Republiek. En in hun optiek staat afschaffing van de shari'a gelijk aan afschaffing van de huidige Iraanse staatsvorm. Deze toevoeging bevordert, kortom, allerminst de zaak van de dertien joden van Shiraz.
Het Europees Parlement mag derhalve de ultraconservatieven in Iran, die de laatste jaren zonder meer door Khatami en diens aanhangers in het defensief zijn gedrongen, juist in deze zaak van leven en dood geen propagandistische ammunitie leveren. Wat ons voor ogen staat is een heldere juridische afwikkeling van dit treurspel, eindigend naar wij hopen in de vrijlating van álle gevangenen. Dat zou werkelijk een mooie bladzijde toevoegen aan de ruim 2500 jarige geschiedenis van de joodse gemeenschap in het land van de Perzen. Geve God dat!

Sylla
Mijnheer de Voorzitter, op dit moment is in Teheran het proces tegen de dertien Iraanse joden geopend. Dit proces vindt achter gesloten deuren plaats. De dertien joden worden al enkele maanden gevangen gehouden in omstandigheden die ons vrijwel onbekend zijn. Pas eergisteren hebben de advocaten, van wie er enkele door de rechtbank zijn toegewezen, kennis kunnen nemen van het dossier. Er bestaat geen enkele garantie dat de rechten van de verdediging worden gewaarborgd. Ik ben dan ook bang dat het hier om een schijnproces gaat. De aanklacht is echter zo ernstig, dat ze de doodstraf tot gevolg kan hebben.
Aan het begin van deze affaire hebben sommige hoogwaardigheidsbekleders van het regime er openlijk voor gepleit deze joden onmiddellijk om te brengen. Ik denk dat iedereen ervan overtuigd is dat alle aspecten van deze affaire de internationale publieke opinie in hoge mate hebben gemobiliseerd, met inbegrip van het Europees Parlement vandaag in Straatsburg. De internationale druk is overigens niet zonder gevolgen gebleven. De Iraanse leiders hebben hun standpunt gewijzigd. Zo hebben ze verklaard dat de meeste verdachten niet meer voor spionage hoeven voorkomen, en dat ze dus niet langer de doodstraf riskeren. Drie verdachten zijn op borgtocht vrijgelaten. De rechtbank heeft tenslotte vanochtend aangegeven dat het proces naar 1 mei verdaagd is, wat al een stap in de goede richting is. Sommige verdachten hangt echter nog altijd de doodstraf boven het hoofd, terwijl ook anderen kunnen rekenen op zware straffen.
De veranderingen van houding van het bewind tonen aan dat het met deze affaire in zijn maag zit. Tot het laatste moment toe waren ze niet in staat de hoofdpunten van de aanklacht te formuleren. Verder is het duidelijk dat de gevolgen van dit proces deels afhankelijk zijn van de politieke situatie in Iran. Tijdens de parlementsverkiezingen van februari jongstleden hebben de hervormingsgezinden het gewonnen van de conservatieve vleugel, die een groot aantal extremisten herbergt. Het proces gaat dus op een bijzonder moment van start. Enerzijds zijn in Iran tekenen van openheid en vooruitgang waarneembaar en anderzijds zien we dat de conservatieven alle beschikbare middelen aangrijpen om vast te blijven houden aan de macht.
Deze affaire met de dertien Iraanse joden zou dus door de ene vleugel binnen een partij tegen de andere gebruikt kunnen worden, al naar gelang de interne conflicten binnen die partij. Bij dit soort gevechten gaat het zelden om rechtvaardigheid of mensenrechten. Wij moeten dus zeker reageren. De Europese Unie is gebaseerd op de waarden van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948. Iran is lid van de VN en moet deze waarden dus ook respecteren.
Daarom eisen we dat de gevangenen, de dertien Iraanse joden, worden vrijgelaten. Dit geldt ook voor de acht islamitische gevangen en de studenten over wie we volledig in het duister tasten. Wij moeten verder de regeringen van de Unie vragen ook dergelijke eisen te formuleren. Ook willen we dat waarnemers het proces kunnen bijwonen. Een rechtvaardig proces moet immers in de openbaarheid plaatsvinden. Tenslotte moeten we luid en duidelijk laten weten dat onze banden met Iran in eerste instantie afhankelijk zullen zijn van de mate waarin de mensenrechten in dat land worden nageleefd.

Ries
Mijnheer de Voorzitter, commissaris Lamy, waarde collega's, sinds 1979 zijn in Iran vijftien joden ter dood gebracht. Ze werden beschuldigd van spionage, maar hun berechting hield met name verband met hun joodse afkomst.
Vandaag begint in Chiraz, in het zuiden, een nieuw proces. Dertien joden en acht islamieten die al een jaar in de Iraanse gevangenis worden vastgehouden, lopen het risico te worden opgehangen. De jongste is slechts zestien jaar.
Al in september eiste ons Parlement in krachtige termen dat de fundamentele rechten van deze gevangenen nageleefd zouden worden, dat wil zeggen dat ze recht zouden moeten hebben op een rechtvaardig en openbaar proces, zelf hun advocaten zouden moeten kunnen kiezen en dat er internationale waarnemers bij het proces aanwezig zouden zijn. Nadat de meest hervormingsgezinden de laatste verkiezingen gewonnen hadden, dachten we dat er naar ons geluisterd zou worden. Het proces zal echter niet meer dan een parodie zijn. Er is namelijk sprake van een uitzonderingsprocedure en de rechtszaak zal achter gesloten deuren plaatsvinden voor een revolutionaire rechtbank die door slechts één rechter zal worden voorgezeten. Deze rechter is bovendien ook nog een geestelijke. Tot op heden heeft Teheran nog geen visa aan de waarnemers verstrekt. Wij zijn dus teleurgesteld en verontrust. Wij blijven echter bij onze eis dat de internationale gemeenschap het proces van het begin tot het einde moet kunnen volgen.
Bovendien nodigt het Europees Parlement de Raad op aandringen van de liberale fractie uit om onmiddellijk een officiële delegatie naar Iran te sturen om de gevangenen te bezoeken. Er is geen sprake van een binnenlandse aangelegenheid als de mensenrechten geschonden worden. Onze betrokkenheid wordt ons door onze ongerustheid ingegeven. We moeten zeer duidelijk zijn. Als Iran nu binnen de internationale gemeenschap wil terugkeren, dan moet het land daar wel een prijs voor betalen. Wij hopen dat de Raad en de Commissie zich eenduidig achter ons standpunt zullen scharen. Wij moeten ons op dit punt onverzettelijk tonen. Over de mensenrechten kan niet worden onderhandeld.

Morillon
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, als de laatste dagen samen met ons ook niet anderen hun stem hadden verheven om de Iraanse autoriteiten te waarschuwen, dan zouden dertien Iraniërs op dit moment achter gesloten deuren in een buitengewone procedure berecht worden zonder dat hun meest elementaire rechten op verdediging gewaarborgd zouden zijn. Deze Iraniërs zijn beschuldigd van spionage omdat ze contacten onderhielden met verwanten in andere delen van de wereld.
Onze collega Sylla heeft zojuist bevestigd dat het schijnproces tenminste enkele dagen is uitgesteld. Het is dus meer dan ooit van belang dat deze tweede gezamenlijke resolutie over dit vraagstuk, waarover ons Parlement zich gaat uitspreken, aan een spoedbehandeling wordt onderworpen. Deze resolutie, waarin wij uiting geven aan onze verontwaardiging, kan dan nog in Iran gehoord worden. De resultaten van de onlangs gehouden verkiezingen in dit land geven hoop op een positieve ontwikkeling van dit vraagstuk. Zoals anderen reeds gezegd hebben moeten we er echter op blijven toezien dat de meest elementaire mensenrechten worden nageleefd.

Zimeray
Mijnheer de Voorzitter, toen wij enkele maanden geleden vernamen dat een jaar geleden dertien Iraanse joden gevangen waren gezet, waren wij erg ongerust over hun lot. De Iraanse autoriteiten wilden ons geruststellen en lieten ons toen het volgende weten: "Er is hier geen sprake van een racistisch proces. Naast de dertien joden zijn immers nog talrijke islamieten gearresteerd en tegen hen loopt dezelfde aanklacht".
In het proces dat vandaag van start gaat, staan alleen de Iraanse joden terecht. De islamitische medeverdachten worden apart berecht. Dit vormt voor ons het bewijs, voor zover dit nog geleverd moest worden, dan dit uitgestelde proces geen echt proces is.
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, u herinnert zich ongetwijfeld nog dat enkele jaren geleden werd vermeld dat "enkele Iraanse joden gearresteerd waren in verband met spionageactiviteiten voor Israël". Ze zijn voor spionage veroordeeld en opgehangen.
Wie zijn de verdachten? Dat moet hier wel even gezegd worden: het zijn een schoenpoetser, een bewaker van een kerkhof, een jongeman van nog geen zestien jaar oud en twee oude mannen. Het is moeilijk te geloven dat deze personen de Iraanse democratie in gevaar kunnen brengen. Wat wordt hun verweten? We weten het niet, en mogen dat ook niet weten. Een brief aan familie in Israël was misschien voldoende om ze te arresteren.
In een vorige resolutie en bij herhaaldelijk schrijven hebben we met steun van onze Voorzitter verzocht de gevangenen te bezoeken. Dat is ons geweigerd. Wij hebben vervolgens gevraagd de gezinnen te mogen bezoeken die, voor zover ik weet, niet bij de aanklacht betrokken zijn. Ook dat is ons geweigerd. Verder hebben we gevraagd of we bij het proces aanwezig mochten zijn. Dit verzoek staat overigens in een resolutie verwoord die op ruime steun kon rekenen. Ook dat verzoek is ons echter tot op de dag van vandaag geweigerd.
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, wij moeten goed inschatten welk risico deze dertien personen lopen en er bij de autoriteiten nogmaals op aandringen waarnemers toe te laten tot het proces en inzicht te verschaffen in het dossier. Wij moeten ons onverzettelijk tonen wat betreft onze betrekkingen met Iran.
Ik wil niet dat we op een dag wakker worden en vernemen dat deze dertien personen geëxecuteerd zijn omdat het joden waren.

Sörensen
Voorzitter, collega's, ook de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie steunt volmondig de gezamenlijke resolutie die wij vandaag ter stemming zullen voorleggen. Ik sluit mij ook aan bij alle vorige sprekers. Maar ik sluit mij ook aan bij de massale protesten die reeds geruime tijd over heel de wereld in verband met deze zaak plaatsvinden, zoals ook vandaag om 18.00 uur in Brussel voor de Iraanse ambassade.
Het is een speciale dag, vandaag, 13 april 2000, de dag van het zogenaamde "proces". In 1979, 1993, 1998 en 1999 zijn reeds vanuit het Europees Parlement resoluties vertrokken naar dit land, maar wat gebeurt daarmee? Via Amnesty International en joodse families en organisaties vernemen wij dat er op 8 maart 1999 dertien Iraanse joden en ook moslims gevangen zijn genomen en gearresteerd. De jongste is zestien jaar, de oudste achtenveertig. Reden: spionage. Eens te meer.
Men heeft gevraagd brieven te sturen, zonder resultaat. De Israëlische minister van Buitenlandse Zaken, David Levy, stuurt een brief naar verschillende ministers, waaronder de minster van België, om erop te wijzen dat deze mensen helemaal niet verantwoordelijk zijn voor spionage. Het zijn dus Hebreeuwse leraars en onder andere ook verantwoordelijken voor het uitvoeren van religieuze rituelen.
Drie van de dertien hebben een advocaat mogen kiezen, de anderen werd er een opgedrongen. Vandaag meldt men mij om 11.30 uur dat het forum van joodse organisaties in België zegt dat er geen proces zal komen. Er leeft angst bij de joodse gemeenschappen. Wat zijn de mogelijkheden? De mensen verdwijnen, zij blijven opgesloten maar hoe lang, of zij worden benut voor een koehandel. Het is hoogst verontrustend en op te volgen. Ik hoop dat Iran zal handelen in schoonheid en wijsheid, maar niet met haat.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, laat het duidelijk zijn dat er al zo'n 17 joden zijn geëxecuteerd in Iran op beschuldiging van spionage. Deze spionage houdt in feite niet meer in dan het opnemen van contact met iemand in de buitenwereld, vooral in Israël of de Verenigde Staten. Dat lijkt mij een onaanvaardbare houding voor elk land dat beweert de mensenrechten te respecteren.
Deze 13 mensen werden in het geheim gearresteerd; gedurende twee of drie maanden wist niemand waar zij verbleven. Bovendien waren deze 13 allen religieuze leiders of leiders binnen de Joodse gemeenschap. Daarom kunnen wij deze berechting slechts opvatten als een opzettelijke aanval op de Joodse gemeenschap in Iran. Wij weten dat er geen eerlijk proces zal zijn; het is niet openbaar en we hebben geen idee of deze mensen rechtsbijstand krijgen.
Laten we als Parlement een zeer duidelijke boodschap afgeven. Als Iran werkelijk de mensenrechten respecteert, zou dit soort processen niet mogen plaatsvinden.

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn uiterst voldaan over de stemmenwinst die de moderniseringskrachten van president Khatami tijdens de laatste verkiezingen hebben weten te behalen. Daardoor zijn echter ook verwachtingen gewekt. Wij verwachten nu versnelling van het democratiseringsproces, verbetering van de eerbiediging van de mensenrechten, zonder enig onderscheid naar geslacht, religie en etnische herkomst, en versterking van de dialoog met de Europese Unie.
De zaak van de dertien leden van de joodse gemeenschap, waaronder zich ook een zestienjarige jongen bevindt, is een nieuwe schakel in een lange keten van vervolgingen - meestal op grond van ongefundeerde beschuldigingen -, intolerantie en discriminatie van de in Iran levende minderheden. Griekenland heeft in het kader van zijn goede betrekkingen met Iran een campagne op touw gezet en verschillende stappen ondernomen om de dertien te redden. Wij hopen langs diplomatieke weg Iran ervan te kunnen overtuigen de doodstraf niet uit te spreken, of deze in ieder geval niet te voltrekken. Volgens ons zal iets dergelijks niet alleen de betrekkingen tussen Israël en Iran, maar ook heel de stabiliteit in het gevoelige gebied van het Midden-Oosten ernstig in gevaar brengen. Daarom moet het Europees Parlement Iran vandaag een krachtige boodschap sturen en aandringen op eerbiediging van de mensenrechten, eerbiediging van de door Iran ondertekende internationale overeenkomsten, en op uitvaardiging van een moratorium op de doodstraf.
Akin Birdal

Frahm
Mijnheer de Voorzitter, Turkije staat nu op een tweesprong. Het kan voor het verleden kiezen, voor onderdrukking en barbaarsheid, of het kan voor de toekomst kiezen, voor vrijheid en humanisme. Voor deze uitspraak zit Akin Birdal nu in de gevangenis ondanks zijn ziekte. Wij hebben te maken met een land dat blijkbaar zo bang is voor zijn eigen burgers, dat het bereid is de meest elementaire mensenrechten met voeten te treden en de eenheid van de staat boven de vrijheid en rechten van het individu te plaatsen. Wij moeten de Turkse regering vertellen dat haar beleid tot het verleden behoort. Haar houding past niet in een toekomst waar de mensenrechten hopelijk op de eerste plaats zullen komen. Op die manier zal dit land nooit de gewenste eenheid tot stand kunnen brengen. Mijn raad aan Turkije is: kies voor de toekomst en laat Akin Birdal en zijn collega's vrij.

Malmström
Mijnheer de Voorzitter, in Helsinki hebben de EU-landen de status van Turkije als kandidaat-land bekrachtigd. De liberale fractie heeft dit voorstel gesteund. We hopen dat we Turkije op een dag in de Unie kunnen verwelkomen. Deze boodschap is een belangrijk signaal naar het Turkse volk. Maar - en dit is een heel belangrijk voorbehoud - er moet eerst erg veel veranderen in Turkije voordat met onderhandelen begonnen kan worden. Dit geldt niet in de laatste plaats voor de mensenrechten. Velen van ons hoopten dat er op dit gebied wat zou verbeteren. Daarom is het extra pijnlijk om alle verslagen over schendingen door te nemen, die we bijna dagelijks onder ogen krijgen. Turkije heeft internationale verdragen voor de rechten van de mens ondertekend, maar journalisten, schrijvers, mensenrechtenactivisten en de oppositie ervaren op een pijnlijke manier dat ze niet worden nageleefd.
Wij van de ELDR-Fractie willen onze bezorgdheid uitspreken over de voorzitter van de mensenrechtenorganisatie in Turkije, Akin Birdal. Hij heeft amper een rechtvaardig proces gekregen en werd op onduidelijke gronden veroordeeld. Na een periode van vrijheid is hij opnieuw gevangengezet en wordt hem adequate medische behandeling ontzegd, die hij nodig heeft sinds zijn ernstige verwondingen na de aanslag in 1998. Hij moet onmiddellijk vrijgelaten worden!
In de EU zijn we trots op het feit dat we niet alleen een economische gemeenschap zijn. De EU is een Unie die gebaseerd is op normen en waarden, respect voor de mensenrechten, democratie en de beginselen van de rechtsstaat. Deze criteria moet iedereen respecteren - de lidstaten en de toekomstige lidstaten. Helaas heeft Turkije nog een lange weg te gaan.

Morillon
Mijnheer de Voorzitter, tijdens het debat van eergisteren met de Raad en de Commissie heb ik reeds commentaar geleverd op de bittere reacties van sommige Turkse functionarissen die vrezen dat de Europese Unie zich probeert te mengen in de interne aangelegenheden van Turkije met betrekking tot het Koerdische vraagstuk, juist op het moment dat er zich nieuwe perspectieven voor toetreding openen. Ik kan hier alleen maar krachtig herhalen hetgeen ik reeds in Ankara tijdens mijn laatste bezoek heb gezegd. Het Europees Parlement heeft geenszins de bedoeling allerlei micronationalistische tendensen te steunen. Dergelijke tendensen hebben immers onlangs de Balkan in brand gezet. De Turkse publieke opinie hoeft er niet bang voor te zijn dat wij in Turkije welke vorm van separatisme dan ook willen steunen.
Aan de volgende waarden hechten wij echter belang: het respect voor de waardigheid van de mens overal ter wereld en het recht van de Europese burger te blijven wonen in de regio waarin hij geboren is en vast te houden aan de cultuur waarin hij is grootgebracht. Dat is in ieder geval de interpretatie die ik geef aan de rechten van de minderheden. Wij moeten niemand de les lezen. Wij dienen echter wel bij iedere gelegenheid te bevestigen dat de Europese Unie, zoals mevrouw Malmström zojuist zei, niet alleen als doel heeft de rijkdom op haar grondgebied te vergroten, maar ook dat haar eenwording in dienst moet blijven staan van de bevordering en verdediging van haar fundamentele waarden. Dit was immers de wens van de oprichters van de Unie; een wens waarachter de meeste afgevaardigden in dit Parlement zich kunnen scharen. In de ontwerpresolutie die straks in stemming wordt gebracht dient deze wens tot uitdrukking te worden gebracht.

Schori
Mijnheer de Voorzitter, twee weken geleden hebben we Akin Birdal op het kantoor van de EU-delegatie in Ankara ontmoet. Hij zei het volgende tegen ons: "Sinds vijf maanden is er een nieuw Turkije. We zien mogelijkheden voor democratie en vrijheid in ons land doordat ons land de status van kandidaat-land heeft gekregen. Hier komt bij dat het binnenlandse gewapende conflict is beëindigd en dat onze relatie met Griekenland verbeterd is". Aldus Akin Birdal.
Akin Birdal was toen net vrijgelaten op grond van "ziekelijkheid", zoals dat genoemd werd. Maar hij zou al snel gedwongen worden om terug te keren naar de gevangenis omdat hij niet ziek genoeg was. Hem was ook al het recht ontnomen om voorzitter te zijn van de mensenrechtenorganisatie. Het zogenaamde strafbare feit dat hij had gepleegd, was over het Koerdische volk spreken op de Dag van de vrede. Voor dit strafbare feit werd hij volgens artikel 312 van de wet veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf en boetes.

Akin Birdal is een zachtaardige en vreedzame man. Hij heeft nog steeds last van de gevolgen van de aanslag die in het voorjaar van 1998 op hem werd gepleegd. Tijdens ons gesprek zei hij dat hij een democratie en een vreedzame oplossing van de kwestie van de Koerden nastreefde. Bovendien zag hij het belang in van het EU-lidmaatschap. Hij wees ons bovendien op het belang van de afschaffing van 152 wetten en artikelen die de vrijheid van meningsuiting inperken en waardoor veel mensen in de gevangenis komen.
De dag na ons gesprek en nadat we met premier Ecevit over hem gesproken hadden, werd hij opnieuw gevangengezet. Wat we hiervan leren, is hoe een ondemocratisch systeem democratische mensen gevangenzet, vervolgt en onderdrukt. Daarom eisen we in onze resolutie snelle maatregelen voor de vrijheid van meningsuiting, hervorming van het rechtswezen en de vrijlating van alle politieke gevangenen.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, de vorige spreker heeft het mij gemakkelijk gemaakt, want hij heeft uitvoerig over de persoon van de heer Akin Birdal gesproken die voorzitter was van de mensenrechtenorganisatie in Turkije en die vooral bekend is door de oproep tot vreedzame oplossing van het Koerdische vraagstuk. In 1998 heeft hij een moordaanslag van de rechts-extremisten overleefd, maar sindsdien is zijn gezondheid zeer sterk aangetast. Nu zit de man opnieuw in de gevangenis, precies op het moment dat een aantal van onze collega's een bezoek brachten aan Ankara. Uit de getuigenis van collega Schörling blijkt heel duidelijk dat er niets toevallig is in deze zaak. Dit is een echte provocatie. Door dit soort acties verwijdert Turkije zichzelf van Europa. De kloof wordt dieper in plaats van omgekeerd. Als Turkije gehoor wil geven aan ons signaal, dan kan dat alleen door de vrijlating van de heer Birdal want het gaat hier om een echte provocatie.
Dit is niet het enige geval van schending van de mensenrechten waarover wij ons zorgen maken. Ik verneem dat een persbureau in Amsterdam leeggehaald is met formele legitimatie van de Belgische justitie. Ondertussen weten we ook uit voorvallen in België wie daar eigenlijk achter zit. Mensenrechten zijn eenduidig, mensenrechten zijn overal gelijk en ook in Turkije moet men dat beseffen, want anders wordt Turkije nooit lid van de Europese Unie.

Morgantini
Mijnheer de Voorzitter, opnieuw laten wij ons protest horen en dringen wij bij de Turkse regering aan op vrijlating van iemand die gevangen werd gezet omdat hij in een land wilde leven waar democratie, recht en vrijheid thuis horen. Akin Birdal is geen Koerd, maar Turk. Hij wil vrede, maar is in staat van beschuldiging gesteld omdat hij over het probleem van de Koerden heeft gesproken, omdat hij heeft gezegd dat het afgelopen moet zijn met die smerige oorlog. Hij is veroordeeld op grond van een onliberale wet die de Turkse democraten met alle macht afgeschaft proberen te krijgen. Van deze wet zijn reeds honderden burgers het slachtoffer geworden. Wie Akin Birdal ooit heeft ontmoet zal nooit zijn glimlach en zachte aard vergeten. Toch heeft Akin Birdal zwaar moeten lijden.
Het is niet de eerste keer dat hij gevangen is genomen. Een commando heeft zelfs een aanslag op hem gepleegd, maar hij wist de dans te ontspringen. Het land heeft hij echter niet kunnen verlaten en zo is hij nu opnieuw gevangen gezet. Leyla Zana zit ook nog steeds in de gevangenis, samen met duizenden andere Koerden. Hoe lang moet dit nog duren? Het gedrag van de Turkse regering is op geen enkele manier goed te praten. De PKK heeft de wapens neergelegd; zijn voorzitter Öcalan roept vanuit de gevangenis op tot vrede, verzoening en erkenning van de culturele identiteit van zijn volk; de Europese Unie heeft Turkije de status van kandidaat-land verleend. De Turkse regering moet de akkoorden en overeenkomsten eerbiedigen. Elke weg die tot een oplossing kan leiden - met uitzondering van de militaire weg en de weg van het embargo - moet worden bewandeld. Men moet echter allereerst de verkoop van wapens verbieden en ervoor zorgen dat de democratie en de vrijheid niet langer dakloos blijven in Turkije.


Tibet

Frassoni
Mijnheer de Voorzitter, alle waarnemers melden dat de situatie van de mensenrechten in China aanzienlijk is verslechterd. Dit geldt zeer zeker voor Tibet. Momenteel is er geen schijn van kans dat het redelijk vijfpuntenplan van de Dalai Lama daar onderwerp van gesprek wordt. De Europese Unie kan niet blijven doen alsof haar neus bloedt. De Verenigde Staten hebben tijdens de 56ste vergadering van de VN-mensenrechtencommissie een resolutie ingediend over de schending van de mensenrechten in China.
Wij zijn uiterst bezorgd over het feit dat de Raad van de Unie nog steeds niet heeft besloten of hij steun zal geven aan deze resolutie, temeer daar - en dit is misschien geen toeval - het instrument voor de dialoog over mensenrechten tussen de Europese Unie en China momenteel totaal geblokkeerd is. Wij willen dat een eind wordt gemaakt aan dit beleid van de Unie jegens China. De Unie kan haar ogen niet blijven sluiten. De Europese Unie zou samen met de VS dit initiatief moeten bevorderen. Zij kan niet blijven zwijgen en de voortdurende schendingen van de mensenrechten in China, en vooral Tibet, door de vingers blijven zien, uit angst aantrekkelijke economische kansen te missen. Europa wordt met moeite wakker en doet slecht geleidelijk aan, en met veel tegenstrijdigheden, zijn ogen open voor de verschrikkingen in Tsjetsjenië. Ik hoop van ganser harte dat in navolging van de Amerikanen Europa eindelijk wakker wordt uit zijn slaap met betrekking tot de mensenrechten in China.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, twee weken geleden vond in het Europees Parlement te Brussel een interparlementaire conferentie plaats over de mensenrechtensituatie in China. Samen met de minister van Buitenlandse Zaken van de Tibetaanse regering in ballingschap, de VS-commissaris voor Tibet en afgevaardigden van de nationale parlementen waren de EP-leden het over één ding eens: de tijd van laffe compromissen met China, louter gericht op de bevordering van economische betrekkingen, moet voorbij zijn! China blijft weigeren een constructieve dialoog te voeren met Zijne Heiligheid de Dalai Lama. De politieke onderdrukking neemt toe. Mensen worden genadeloos vervolgd, godsdienstvrijheid en vrijheid van meningsuiting worden beperkt. De Tibetaanse cultuur en identiteit worden systematisch uitgewist. Deze aanhoudende schendingen van de meest fundamentele rechten moeten eindelijk aan de kaak worden gesteld.
Op de 56ste mensenrechtenconventie in Genève moeten de VS steun krijgen van de Europese Unie. De Europese Unie moet haar invloed doen gelden op het gebied van de verdediging van de menselijke waardigheid en de rechten van minderheden. Indien zij de eerste stap zet, zullen andere landen, waaronder ook de kandidaat-landen, zeker volgen. Daar is mijn fractie, de PPE-DE-Fractie, ten stelligste van overtuigd.
Mijnheer Lamy, Europa moet uit zijn schulp komen. De Commissie en de Raad moeten het voortouw nemen door het 5-puntenplan van de Dalai Lama volledig te ondersteunen. Ten eerste: Tibet moet een vredeszone worden. Ten tweede: China moet haar politiek van mensenverdrijving eindelijk stopzetten. Ten derde: democratische vrijheidsrechten voor alle minderheden. Ten vierde: de cultuur en het milieu van Tibet moeten beschermd worden. Ten vijfde: er moet serieus onderhandeld worden over een toekomstig autonoom statuut van Tibet.
Mijneer Lamy, alle economische overeenkomsten met derde landen moeten berusten op hetzelfde principe: de eerbiediging van de mensenrechten. U heeft in Seattle zelf het voorbeeld gegeven - ik was erbij - en getoond dat u bruggen kunt bouwen. Herinnert u zich de woorden van een Tibetaanse congresdeelnemer? Wij overleven dankzij uw sympathie, en vooral dankzij uw solidariteit! Tashi delek!

Sakellariou
Mijnheer de Voorzitter, aangezien u iedere collega in zijn eigen taal aanspreekt, kunt u mij gerust in het Beiers aanspreken! Ik was acht jaar geleden rapporteur over Tibet. Ik heb in 1992 een ontwerpresolutie ingediend die unaniem door het Europees Parlement is aangenomen. Ik moet vandaag tot mijn ontzetting constateren dat acht jaar later precies dezelfde ontwerpresolutie kan worden ingediend, die dezelfde verschrikkelijke omstandigheden in Tibet aan de kaak stelt. De mensenrechten van de Tibetanen worden met voeten getreden, hun culturele en geestelijke erfgoed wordt met vernietiging bedreigd. Natuur en milieu staan onder zware druk en worden op een ongekende manier beschadigd.
Miljoenen Tibetanen hebben geen mensenrechten, laat staan burgerrechten, geen recht van vereniging of vergadering, en ook geen godsdienstvrijheid. Om die reden roepen wij de Chinese regering dringend op een politieke oplossing voor Tibet te vinden in overleg met de Tibetaanse politieke en religieuze leiders, op basis van het voorstel van Zijne Heiligheid de 14de Dalai Lama. Ik hoef dit niet meer te benadrukken, want dat heeft de heer Mann al gedaan. Ik wil enkel het volgende onderstrepen: wanneer een volk bereid is naar autonomie te streven zonder grenzen ter discussie te stellen, zonder separatistische doelstellingen, dan moeten we dat toch echt ondersteunen, want het is ook een voorbeeld voor ons eigen model van de Europese Unie!

De Voorzitter
Mijnheer Sakellariou, de ernst van het onderwerp verbiedt mij jammer genoeg uw inleidende opmerking met Beierse humor te beantwoorden; het onderwerp is zo serieus, dat ik nu geen grappen wil maken. Het gaat hier echt om heel veel mensen.

Speroni
Mijnheer de Voorzitter, wij spreken nu over Tibet, maar wij hebben al eerder gesproken - en zullen blijven spreken - over Tsjetsjenië, Koerdistan en Taiwan. In feite gaat het steeds om hetzelfde en ik zal u uitleggen waarom. Wanneer men spreekt over mensenrechten, legt men vaak de klemtoon op de individuele rechten en vergeet men de rechten van de volkeren. Het grondrecht van zelfbeschikking wordt maar al te vaak verwaarloosd, misschien omdat dat politiek beter uitkomt. Het is gemakkelijker zich in te zetten voor een gevangene, voor iemand die gefolterd wordt of niet beschikt over het recht op vrije meningsuiting, dan voor een heel volk. Toch wringt daar precies de schoen: zolang het recht op zelfbeschikking niet overal wordt erkend en uitgeoefend, zullen zich situaties als deze blijven voordoen. Dan zullen wij blijven spreken en blijven stemmen over resoluties, waarbij wij echter, zoals ook de heer Sakellariou al zei, aan de zaak zelf niets kunnen veranderen. Daarom moet men het over een geheel andere boeg gooien. Men moet afstappen van de bescherming van de afzonderlijke personen en overgaan tot de bescherming van de volkeren. Het is namelijk niet eerlijk dat de bewoners van Oost-Timor dit recht wel mochten uitoefenen, terwijl andere volkeren, zoals het volk van de Westelijke Sahara, Tsjetsjenië, Taiwan, Koerdistan en natuurlijk Tibet, dit recht ook opeisen, maar niet mogen uitoefenen.

De Voorzitter
Ik weet zeker dat een grote meerderheid in dit Parlement het hiermee eens is.
Doodstraf in de Verenigde Staten

Frassoni
Mijnheer de Voorzitter, zoals u ongetwijfeld weet wordt momenteel van verschillende kanten een pleidooi gevoerd voor hervorming van het actualiteitendebat. Enkele vooraanstaande leden van de grote fracties vinden dit een nutteloze aangelegenheid: voor hen zijn onze resoluties eigenlijk overbodig. Het vraagstuk van de doodstraf in de Verenigde Staten heeft echter, meer dan welk ander vraagstuk ook, aangetoond dat deze actualiteitendebatten langzaam maar zeker een heel belangrijke rol gaan vervullen. Er hangt verandering in de lucht van de Verenigde Staten. Natuurlijk ben ik niet zo onbescheiden te denken dat dit alleen aan het Europees Parlement te danken is, maar ik denk wel dat dit mede te danken is aan de constante aandacht van onze instelling voor deze kwestie. Mijns inziens is de onderhavige resolutie, waar wij zo meteen over gaan stemmen, niet de zoveelste in een lange rij: deze bewijst wel degelijk eens te meer dat verandering mogelijk is. In onze resolutie staan drie punten en mijns inziens moeten wij deze onder Amerikaanse aandacht brengen: de houding van Janet Reno, de houding van de gouverneur van Illinois en de houding van het ministerie van Justitie van de VS. Daarom geloof ik dat wij hierover voldaan kunnen zijn.

Frahm
Mijnheer de Voorzitter, het geeft een gevoel van onmacht dat wij het hier nog eens over de doodstraf in de VS hebben, want het is niet de eerste keer, zelfs niet sinds de korte periode dat ik lid ben van het Parlement. Onlangs hadden wij het over de zaak Mumia Jamal en nu gaat het onder andere over de zaak Juan Raul Garza. Deze mensen zijn echter slechts voorbeelden, want er zijn zoveel slachtoffers geweest dat we rustig kunnen zeggen dat het juridisch beleid van de VS een oorlog tegen de armste en meest uitgesloten burgers is. Zo heeft de VS zich op één lijn met China, Kongo en Irak geplaatst. Het is vreemd in een bijna halflege zaal - afgezien van de toeschouwers - over zo'n belangrijk thema te spreken, maar ik vind dat wij aan dit thema aandacht moeten blijven besteden. Ik doe een oproep tot de lidstaten ook hun stem te laten horen en een zogenaamde vriendelijk gezinde staat snel en in scherpe bewoordingen te laten voelen dat hij de meeste fundamentele mensenrechten veelvuldig schendt.

Sterckx
Voorzitter, het Europees Parlement heeft al verschillende keren teksten goedgekeurd waarin staat dat de doodstraf een aanslag is op de menselijke waardigheid, op de rechten van de mens, en het is heel jammer dat wij nog eens moeten vaststellen dat bij onze Amerikaanse vrienden die doodstraf nog altijd bestaat, dat daar jammer genoeg het aantal executies toeneemt, 350 al sinds 1990. Wat ik bijzonder jammer vind is dat ook jonge mensen, mensen onder 18 jaar, ter dood veroordeeld kunnen worden, dat zelfs mentaal gehandicapten ter dood veroordeeld kunnen worden. Dat zijn toch bijzonder trieste aspecten van de tekst die nu voor ons ligt.
Elke executie is een onomkeerbare zaak en dat maakt ze zo speciaal. In het geval waar wij hier over spreken is er geen levenslange gevangenisstraf gegeven, maar wel de doodstraf en dat op basis van feiten die niet onomstotelijk bewezen waren. Daarom vroeg ook de Inter American Commission on Human Rights tijd om deze zaak opnieuw te bekijken en zich erover te kunnen uitspreken en geen datum vast te leggen voor een executie. Wij moeten er bij de Amerikanen op aandringen dat zij niet alleen in dit specifieke geval ageren, maar dat zij ervoor moeten zorgen dat de doodstraf bij hen wordt afgeschaft. Samen met een paar andere landen waar democratie nog ver te zoeken is zijn zij de enigen waar het aantal doodstraffen stijgt. Absoluut geen benijdenswaardig record. Onze liberale fractie heeft al herhaalde malen gepleit voor afschaffing van de doodstraf, niet alleen in dit specifieke geval, maar in het algemeen. Meer speciaal zou ik onze Amerikaanse vrienden willen vragen om dat nu eindelijk te doen.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, we moeten goed begrijpen waarom deze ontwerpresolutie zo belangrijk is. Ten eerste is het bekend dat de VS overspoeld wordt door een golf van gerechtelijke executies, het zijn er sinds 1977 meer dan 600. Dit zou echter de eerste federale executie sinds 1963 zijn.
Ten tweede is dit geval van belang omdat het de enige zaak is, sinds de hervatting van de terechtstellingen in 1977, waarbij het doodvonnis werd uitgesproken op basis van bewijsmateriaal uit een onopgeloste, niet berechte misdaad in het buitenland. Het doodvonnis van Juan Garza werd uitgesproken op grond van moorden in Mexico, waarvoor hij nooit in staat van beschuldiging is gesteld.
Ten derde zijn er momenteel 21 federale terdoodveroordeelden; 14 van hen zijn zwart, 5 zijn blank, 1 is Aziatisch en 1 is Latino. Het is bekend dat bij rechtszaken in de staten zwarte aangeklaagden vier maal zoveel kans lopen ter dood veroordeeld te worden als blanke aangeklaagden.
Ten vijfde heeft gouverneur Ryan van Illinois, zoals we al eerder hebben vernomen, tot een moratorium op de doodstraf in zijn staat besloten, vanwege het ontstellende aantal onrechtmatige veroordelingen.
Als we al deze gegevens bij elkaar nemen, zien we dat de doodstraf in de VS willekeurig en in wezen racistisch is. Om deze reden blijven wij eisen dat de doodstraf in de VS niet wordt uitgevoerd. In dit geval is dat bijzonder belangrijk omdat het om een federale executie gaat, de eerste sinds 1963. Daarom dringen wij er bij president Clinton op aan gratie te verlenen in deze zaak en alle federale executies op te schorten.
De presidentiële verkiezingscampagne is begonnen. Bij de Amerikaanse verkiezingscampagnes worden executies in de VS helaas tot politieke speelbal gemaakt. President Clinton is geen kandidaat voor herverkiezing: hij heeft dus de mogelijkheid een duidelijk standpunt in deze kwestie in te nemen.

Cauquil
Mijnheer de Voorzitter, ik steun de voorafgaande sprekers die gepleit hebben voor de onmiddellijke en onvoorwaardelijke afschaffing van de doodstraf in de Verenigde Staten en de rest van de wereld.
Deze straf is een politiek wapen dat door het Amerikaanse staatsapparaat gebruikt wordt om af te rekenen met actievoerders zoals Mumia Abu Jamal. Zij is, net als het gehele gevangenissysteem, een symbool van sociale discriminatie. De Afro-Amerikanen, de etnische minderheden en meer in het algemeen de armen lopen immers meer dan wie dan ook het risico te worden veroordeeld tot de doodstraf. Door het onomkeerbare karakter van deze straf kunnen bovendien juridische fouten niet worden hersteld, terwijl dergelijke fouten vaak voorkomen. De staat die van deze legale moord een van de pijlers van zijn rechtstelsel maakt, is nog veel crimineler dan de misdadigers waartegen deze staat de samenleving zogenaamd beschermt.
De doodstraf laat zien hoe barbaars deze sociale organisatie is. Zelfs in dit land, het rijkste ter wereld, sterven immers vele kinderen en jongeren door drugsgebruik of onveiligheid, of door materiële of morele nood omdat ze de pech hadden in een arme wijk te zijn geboren. Wereldwijd sterven miljoenen mensen door honger en ziekte. Vele zieken zouden eenvoudig te genezen zijn, maar wegens medicijngebrek gebeurt dit niet.
Met ons verzet tegen de doodstraf verzetten wij ons dus ook tegen deze barbarij, die nauw samenhangt met het bestaan van een sociale organisatie die alle rijkdom in de handen van een minderheid concentreert en zo een groot deel van de mensheid tot armoede veroordeelt.

Ribeiro e Castro
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, de doodstraf is in Portugal al meer dan een eeuw geleden afgeschaft. Voor ons, Portugezen, is het afwijzen van de doodstraf dus een cultureel gegeven. En dan wil ik ook nog even wijzen op de Amerikaanse Verklaring van Onafhankelijkheid, de tekst waarin de drie beginselen vastgelegd zijn die als basis dienden voor de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog. Het is een bijzonder inspirerend document, waarin het recht op leven, vrijheid en het nastreven van geluk benadrukt worden: "right to life, to liberty and to the pursuit of happiness". Meer dan tweehonderd jaar later is het recht op leven binnen het Noord-Amerikaanse rechtssysteem nog steeds niet geheel gegarandeerd, en dat dienen we in de allerkrachtigste bewoordingen af te wijzen.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, onze fractie ondersteunt nadrukkelijk deze resolutie. Wij hebben een heleboel te danken aan de VS: de overwinning op twee totalitaire regimes, op het nationaal-socialisme en het communisme, alsook de verspreiding van de democratie en de rechtsstaat over het hele continent. Maar het feit dat de Verenigde Staten nog steeds de doodstraf toepassen betekent dat zij geen lid zouden kunnen worden van de Raad van Europa of de Europese Unie. Daarom moeten wij een zo belangrijke partner als de Verenigde Staten ook duidelijk zeggen dat ze eindelijk de doodstraf moeten afschaffen, op het niveau van de afzonderlijke staten en zeker op federaal niveau. De Amerikaanse verkiezingsstrijd is een uitstekende gelegenheid om een duidelijk signaal af te geven. Helaas gebeurt het tegendeel, de partijen gaan heel populistisch met dit thema om. Wij zijn echter van mening dat democratie en rechtsstaat de basis vormen van het Atlantisch bondgenootschap, en daarom hoort het recht op leven centraal te staan in zowel de Amerikaanse als de Europese rechtsorde. Daarom willen we ook in ons handvest van grondrechten duidelijk vastleggen dat wij het recht op leven als fundamenteel beschouwen en gekant zijn tegen iedere cultuur van de dood, zoals die ook in de doodstraf tot uiting komt.
Zimbabwe

Corrie
Mijnheer de Voorzitter, terwijl wij dit korte debat houden, lopen de spanningen in Zimbabwe steeds meer op. Iedere spreker hier moet eraan denken dat elk woord van onze speeches en de resolutie binnen de komende 48 uur gretig wordt gelezen door alle partijen in Zimbabwe. Daarom moeten wij allemaal Zimbabwe stimuleren om voorbereidingen te treffen voor verkiezingen in mei.
Het oude parlement werd 11 april ontbonden en president Mugabe zegde tijdens de EU-Afrika-Top in Caïro toe dat de verkiezingen doorgang zouden vinden. Daarom is het zorgwekkend dat de kiesdistricten nog moeten worden afgebakend. Dit kan wel drie maanden in beslag nemen.
Ik hoop dat bij de uitschrijving van de verkiezingen waarnemers uit Europa worden uitgenodigd om toe te zien op het verloop van de verkiezingen in Zimbabwe. Dit zou een blijk zijn van echte transparantie. Het is niet de taak van Europa om zich te mengen in de interne aangelegenheden van een ander land. De Afrikaanse landen moeten samenwerken om hun toekomst te consolideren. Maar de oude Overeenkomst van Lomé stelde democratie, naleving van de mensenrechten en de rechtstaat als voorwaarden voor ontwikkelingshulp. De nieuwe partnerschapsovereenkomst gaat verder en dringt aan op behoorlijk bestuur. Alles wat wij vragen is dat geschillen van welke aard dan ook voor rechtbanken worden beslecht en niet in openlijke conflicten worden uitgevochten. Het gaat hier met name om geschillen over landbezit.
Zimbabwe heeft veel te winnen bij de partnerschapsovereenkomst en heeft dringend hulp en verlichting van de schuldenlast nodig. Een groot deel hiervan zou naar plattelandsgebieden kunen gaan voor overeengekomen herverdeling van land. Het is teleurstellend dat Zimbabwe zich geroepen voelt zich te mengen in de oorlog in de Democratische Republiek Kongo op een moment dat kostbare middelen gebruikt kunnen worden voor doeleinden in eigen land, zoals onderwijs en gezondheid.
Wij hopen allemaal dat de rechtstaat wordt versterkt en het democratiseringsproces volledig in gang wordt gezet met een onafhankelijke rechterlijke macht, zodat de burgermaatschappij haar wensen naar voren kan brengen in een eerlijke en open pers. Het volk van Zimbabwe moet de kans krijgen te kiezen voor zijn eigen toekomst.

Mulder
Mijnheer de Voorzitter, Zuidelijk Afrika heeft de afgelopen decennia terecht heel veel aandacht gekregen in dit Parlement. We hebben gelukkig kunnen zien dat in Zuid-Afrika een democratisch regime is tot stand gekomen dat goed lijkt te functioneren. Op het ogenblik bereiken ons zeer verontrustende berichten uit Zimbabwe. Er zijn duidelijk tekenen dat de democratie aldaar in gevaar zou kunnen komen. De uitspraken van de rechter werden genegeerd. Ik hoop van harte dat de uitspraak die ongeveer een uur geleden is gedaan, dat de politie moet optreden tegen de bezetters van de boerderijen, dat die dit keer niet zal worden genegeerd, maar met andere uitspraken van de rechter was dat helaas wel het geval. Erger is nog dat onschuldige mensen worden gemolesteerd zonder dat er enige reden voor is. De enige reden die er zou kunnen zijn, is dat ze tegen de regering van president Mugabe zijn.
Dit alles, mijnheer de Voorzitter, is een recept voor anarchie en dat is een gevaar voor de democratie en dat zou gevaarlijk kunnen zijn voor de hele regio. Wij vinden daarom dat er zo snel mogelijk verkiezingen moeten worden gehouden, bij voorkeur onder toezicht van internationale waarnemers opdat eenieder ervan overtuigd zou zijn dat ze zo eerlijk mogelijk verlopen. Landhervorming is noodzakelijk. Er zijn veel landloze boeren in Zimbabwe, er zijn veel werklozen. Dat moet echter op wettige wijze gebeuren. Het mag vooral niet langs raciale lijnen gebeuren en het mag zeker niet zo zijn dat politieke ambtsdragers, van welke partij ook, de voorkeur zouden krijgen bij het verdelen van land.
Tenslotte nog iets over de oorlog die op het ogenblik ook in een bepaald gedeelte van Afrika woedt. Ik denk met de heer Corrie dat het geld daarvoor beter kan worden besteed aan de ontwikkeling in Zimbabwe, aan onderwijs, aan opvoeding, aan gezondheidszorg. U kunt een heel scala van dingen bedenken.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik wil om te beginnen mijn vertrouwen uitspreken in de bevolking van Zimbabwe. Deze bevolking heeft de afgelopen jaren bewezen dat zij dat vertrouwen verdient.
Zimbabwe is een land dat sinds zijn onafhankelijkheid in 1980 gestadig de weg van de vreedzame ontwikkeling heeft gekozen onder leiding van president Mugabe. Niet alleen economisch, ook politiek, met een mate van persvrijheid waarbij ook de leiding van het land niet gespaard bleef van kritiek. Als een van de toonaangevende SADC-landen stond het mee aan de spits van de strijd tegen apartheid in Zuid-Afrika. Het zou bijzonder jammer zijn dat uitgerekend dit land het slachtoffer zou worden van oorlog, rassenhaat en burgertwist.
Natuurlijk heeft Zimbabwe nog grote problemen, maar de Europese landen en de Unie zullen hun verantwoordelijkheid kunnen blijven opnemen om als partners van Zimbabwe de problemen van armoede, ziekte en onderontwikkeling gezamenlijk aan te pakken. Deze problemen zullen niet opgelost worden door het leger van Zimbabwe mee te laten vechten in Kongo. Het land kan een dergelijke aderlating niet verdragen, dat blijkt uit de economische situatie. Ook het bezetten van land van blanke boeren zal de problemen niet oplossen. Landhervormingen kunnen op legale wijze doorgevoerd worden door een wettelijke regering en een wettelijke regering kan aan de macht komen na normale verkiezingen. Die zijn uiterlijk voor juni aangekondigd. Ik hoop dat niemand de huidige problemen als voorwendsel zal gebruiken, onder meer door deze problemen op te blazen en te vergroten, om deze verkiezingen uit te stellen en druk uit te oefenen op de spontane evolutie van deze beweging. Ik geloof dat Zimbabwe ons vertrouwen verdient. De bevolking heeft de weg van de ontwikkeling gekozen. Ik hoop dat er op geen enkele wijze bruusk een einde aan wordt gemaakt. In deze zin steunen wij de resolutie.

Van den Berg
Voorzitter, ik zou me graag namens de socialistische fractie willen aansluiten bij mijn collega's. Ik geloof dat we een redelijk gemeenschappelijke positie hebben. Landhervormingen zijn een van de meest belangrijke zaken in heel zuidelijk Afrika. Daarom is het juist zo banaal te zien dat dit weer misbruikt wordt door Mugabe, zoals hij ook bij vorige verkiezingen gedaan heeft, vlak vóór de verkiezingen. Het thema is immers voor zoveel zwarte mensen en arme mensen zo belangrijk. Daar heb je verkiezingen voor nodig. Daar heb je rule of law voor nodig. Daar heb je vertrouwen voor nodig in de bevolking en wettige middelen, en dan kan het functioneren.
Ik steun dat wat ik hoor van andere collega's van de SADC-landen die ongetwijfeld met veel zorg hier naar zullen kijken en die ongetwijfeld achter de schermen werken aan het volhouden van een democratisch klimaat. Ongetwijfeld is het ook zo dat zij blijven aandringen op het terugtrekken van de troepen uit de Kongo. Moge het zo zijn dat de Commissie en de Raad ons helpen ook als Europees Parlement betrokken te blijven als waarnemer bij deze verkiezingen. Want als het in Zimbabwe misgaat, gaat er meer mis in die regio. Na Zuid-Afrika en het democratisch bewind daar en de goede ontwikkelingen die in de regio plaatsvinden hebben wij ontzettend behoefte om het positieve te zien. Laten wij het volle vertrouwen in de Zimbabwaanse bevolking uitspreken en hun goede verkiezingen voor 1 juni toewensen.

Van Hecke, Johan
Voorzitter, het is vijf voor twaalf in Zimbabwe. Alles wijst erop dat het land op een vulkaan zit die ieder moment kan uitbarsten. In de aanloop naar de verkiezingen aarzelt Mugabe niet om geweld te gebruiken tegen zijn politieke tegenstrevers. Vreedzame betogers werden begin deze maand aangevallen door zijn aanhangers, terwijl de politie toekeek. Erger nog, de betogers werden gearresteerd en de aanvallers met rust gelaten.
Mugabe deinst er ook niet voor terug anarchie en rassenhaat uit te lokken door de illegale bezetting van blanke boerderijen aan te moedigen. Blanken worden systematisch geïntimideerd en met geweld van hun grond verdreven om ze te straffen voor hun steun aan de oppositie en om de stemmen van landloze boeren te kopen.
De regering legt uitspraken van een Hooggerechtshof hier tegen systematisch naast zich neer. De openbare aanklager waarschuwde zelfs dat iedere poging om de bezetters te verwijderen tot burgeroorlog kan leiden.
Het is duidelijk dat Mugabe, impopulair geworden door zijn economisch wanbeleid en het avontuur in Kongo, er alles voor over heeft om aan de macht te blijven. Sommigen vrezen zelfs dat hij de chaos uitlokt om de noodtoestand te kunnen afkondigen en de verkiezingen uit te stellen.
De Europese Unie heeft deze week, eindelijk, gedreigd met het opschorten van de hulp als de president zijn belofte van vrije en eerlijke verkiezingen niet nakomt. Maar nu al staat vast dat de verkiezingen worden vervalst. Een kwart van de namen op de kieslijsten zijn fictief of dubbel. De president heeft nog steeds geen buitenlandse waarnemers toegelaten. Wat moet er nog meer gebeuren opdat de structurele hulp zal worden opgeschort? Met aandrang zou ik de Raad en de Commissie willen vragen om niet te wachten tot het vijf ná twaalf is.

Ribeiro e Castro
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, ik betreur het dat dit standpunt niet reeds op de zitting van maart is aangenomen. En zo betreur ik het ook dat er over dit onderwerp op de onlangs gehouden Top tussen de Europese Unie en Afrika niet meer is gezegd. Dit soort zaken verdient bij het politiek optreden van de Europese Unie de prioriteit. We kunnen de ernst van wat er nu al enige weken in Zimbabwe gaande is niet bagatelliseren. Wat er gebeurt is namelijk dat Hitler er vrij losloopt - alweer. Het kan niet onopgemerkt blijven dat de leider van de benden die in Zimbabwe zulke wandaden begaan voor zichzelf de naam Hitler heeft uitgekozen. We weten dat de president van Zimbabwe de aanstichter is, maar de leider van de beweging heeft die naam gekozen, een naam die wij allen kennen uit de verschrikkingen van het verleden. Dat is wat er gebeurt in Zimbabwe. We moeten dus in zeer duidelijke bewoordingen afwijzend reageren. Wat er in dat land gebeurt - de chaos, de bedreigingen, de afpersing - is onaanvaardbaar, en het is onaanvaardbaar dat de regie voor dit alles vanuit de hoogste functie in dat land gevoerd wordt, door de president van Zimbabwe zelf.

Lamy
Mijnheer de Voorzitter, ik zal hier ingaan op de verschillende vraagstukken die tijdens het debat naar voren zijn gekomen, te beginnen met Iran. De Commissie deelt de zorgen die in de ontwerpresoluties van het Parlement zijn geuit met betrekking tot de mensenrechten in Iran. Net als u maken wij ons met name zorgen over het lot van de dertien Iraanse joden en acht Iraanse islamieten die worden vastgehouden omdat ze vreemd genoeg van spionage worden beschuldigd. De Unie en een aantal lidstaten hebben het afgelopen jaar verschillende stappen ondernomen met betrekking tot dit vraagstuk.
Overeenkomstig de verzoeken die in de ontwerpresoluties staan verwoord, wordt er binnen de Unie bekeken welke actie het best kan worden ondernomen om te garanderen dat het proces op rechtvaardige wijze zal verlopen, zoals wij allen wensen. Wij denken dat er nieuwe stappen moeten worden ondernomen en eventueel waarnemers bij het proces aanwezig moeten zijn. Wij onderschrijven in dit licht de standpunten van de sprekers die hebben aangegeven dat het verstandig is, met het oog op de positieve ontwikkeling die sinds de recente parlementsverkiezingen in Iran waarneembaar is, om zoveel mogelijk de indruk te vermijden dat het buitenland zich in de interne aangelegenheden van Iran wil mengen. Een dergelijke situatie zou immers een contraproductief effect hebben en de door ons geconstateerde mogelijke verbetering in het interne en externe politieke klimaat van Iran tenietdoen.
Ook wat Akin Birdal betreft, delen wij de zorg die in dit debat en in de resolutie zijn geuit. Akin Birdal is immers weer gevangen genomen onder het voorwendsel dat hij de rest van zijn straf moet uitzitten. Wij onderschrijven de verklaring van het voorzitterschap van de Unie van 30 maart, waarin de Turkse regering wordt uitgenodigd maatregelen te treffen om deze actievoerder in vrijheid te stellen. Zoals u tijdens het debat in herinnering hebt gebracht, is op de Europese Raad van Helsinki bevestigd dat Turkije de status van kandidaat-lidstaat heeft op basis van de criteria die ook voor de andere kandidaat-lidstaten gelden. Het is dus van groot belang dat Turkije daadwerkelijk de weg van de democratisering opgaat en de benodigde hervormingen met betrekking tot de mensenrechten doorvoert. Het lijkt mij in deze context volkomen onvermijdelijk dat artikel 312 van het wetboek van strafrecht herzien, ja zelfs ingetrokken wordt. Dit artikel, waaruit hier geciteerd is, ligt ten grondslag aan de veroordeling van de heer Birdal, die berecht is voor "aanzet tot haat".
De situatie omtrent de mensenrechten in Turkije wordt door de Commissie in verslagen beschreven. Sinds 1998 bestudeert de Commissie namelijk regelmatig de vorderingen die Turkije als kandidaat-lidstaat boekt. Dit geldt overigens ook voor de overige kandidaat-lidstaten. In ons laatste verslag, dat in oktober 1999 is gepubliceerd, hebben we reeds onze zorgen geuit over het tijdelijke karakter van de invrijheidstelling van de heer Birdal. Deze zorgen waren helaas terecht. In het kader van ons jaarlijkse gedetailleerde onderzoek zullen wij de ontwikkelingen in dit vraagstuk daarom op de voet volgen.
Zoals u weet treffen wij momenteel met Turkije, in het kader van de pretoetredingsstrategie, voorbereidingen voor een partnerschap voor toetreding. In het onderliggende document staat een lijst met belangrijke voorwaarden die Turkije als voorbereiding op de toetreding moet vervullen. Dit document moet in november door de Commissie worden goedgekeurd. Turkije moet voor het einde van dit jaar een nationaal programma hebben aangenomen waarin het land aangeeft wat zijn eigen prioriteiten met betrekking tot dit partnerschap zijn en met welke middelen het land deze prioriteiten denkt te verwezenlijken. Binnenkort hebben we dus een aantal belangrijke ontmoetingen. De Commissie is van mening dat alle vraagstukken die betrekking hebben op het democratiseringsproces een bijzondere plaats innemen in de beschouwing van dit partnerschap. Dit geldt met name voor het vraagstuk inzake de vrijheid van meningsuiting.
Ook met betrekking tot de mensenrechten in Tibet delen wij uw zorgen. Wij zijn net als u verontrust over de culturele, taalkundige en religieuze identiteit van de autonome regio Tibet. Het is duidelijk dat de Chinese autoriteiten deze identiteit niet respecteren. In navolging van onze herhaalde gezamenlijke oproepen, doen we ook nu een beroep op China om de dialoog met de Dalaï Lama te hervatten. Wij zijn van mening dat dit de enige realistische manier is om een duurzame en vreedzame oplossing voor het Tibetaanse vraagstuk te bewerkstelligen.
In antwoord op de vraag van de heer Mann kan ik u zeggen dat de Unie deze vraagstukken herhaaldelijk aan de kaak heeft gesteld in het kader van haar bijzondere bilaterale dialoog met China over de mensenrechten. De situatie in Tibet was ook een van de belangrijkste onderwerpen van de agenda van de laatste top van december jongstleden in Peking tussen de Unie en China. Wij zullen het Tibetaanse vraagstuk onvermoeibaar bij de Chinese autoriteiten onder de aandacht houden.
Wat de doodstraf in de Verenigde Staten betreft, maakt de Commissie zich net als velen onder u zorgen over het toenemende aantal terdoodveroordeelde en geëxecuteerde gevangenen in dit land sinds de herinvoering van de doodstraf in 1976. Sinds 1998 is het verzet tegen de doodstraf een van de meest zichtbare elementen van het mensenrechtenbeleid van de Unie geworden. Wij onderhouden een permanente dialoog met de Verenigde Staten. Deze dialoog voeren we niet alleen met de regering, maar ook met andere betrokken Amerikaanse autoriteiten, waaronder met name ook de gouverneurs van staten waarin de doodstraf niet is afgeschaft.
De Commissie is overigens verheugd over het besluit dat de gouverneur van Illinois genomen heeft om alle nog niet uitgevoerde executies in die staat uit te stellen. Wij hopen dat dit besluit een belangrijke mijlpaal zal vormen op de weg naar afschaffing van de doodstraf in deze staat.
Zoals gouverneur Ryan van Illinois heeft aangegeven, is het risico dat er onschuldigen ter dood worden veroordeeld een van de belangrijkste argumenten in het standpunt van de Unie tegen de doodstraf. Wij willen alle federale staten die in Amerika de doodstraf hanteren ertoe bewegen over dit risico na te denken en net als de staat Illinois een moratorium in te stellen. Wij zetten ons hier overigens al langer voor in. Wij hopen dat dit ertoe zal leiden dat de doodstraf op den duur in alle staten van Amerika wordt afgeschaft.
Wat het specifieke geval van Juan Miguel Garza betreft, doet de Commissie momenteel haar best om via haar delegatie in Washington opheldering te krijgen over de feiten van dit vraagstuk. Pas als het zover is zal de Commissie besluiten of ze overeenkomstig de richtlijnen van 1998 specifieke stappen moet nemen ten aanzien van de Amerikaanse autoriteiten, die er overigens wel rekening mee moeten houden dat dit inderdaad gaat gebeuren. Ze zijn zich goed bewust van het verzet in de gehele Unie tegen de doodstraf en iedere afzonderlijke executie.
Het laatste vraagstuk heeft tenslotte betrekking op Zimbabwe. Ik zal snel de vier punten herhalen die tijdens het debat aan de orde zijn gekomen: de verkiezingen, het lot van onze samenwerking, de interventie in de Democratische Republiek Kongo en het geweld dat in verband met de landbouwhervorming wordt gepleegd.
Wat de verkiezingen betreft, is onze voornaamste zorg dat er vrije en democratische verkiezingen zullen plaatsvinden. Er is gesproken over de mogelijkheid namens de EU een team van waarnemers naar de verkiezingen te sturen. De Commissie erkent dat het Europees Parlement en de Paritaire Vergadering ACS-EU veel ervaring hebben met het sturen van waarnemers. Dit geldt in het bijzonder voor enkele EP-leden die hier aanwezig zijn en vandaag het woord hebben gevoerd.
Wij vragen ons echter af of het sturen van een waarnemersteam doelmatig is, gezien de onzekerheden die bij de voorbereidingen op de verkiezingen zijn gerezen. Een van de manieren waarop wij op dit moment hulp kunnen verlenen, is door onze activiteiten op plaatselijk niveau te intensiveren. Ik denk hierbij aan het stimuleren van beroepsopleidingen en het opleiden van burgers tot waarnemers bij de verkiezingen. De Commissie helpt mee met de laatste fase van een project dat betrekking heeft op het opleiden van meer dan duizend plaatselijke toezichthouders ten behoeve van de verkiezingen. Samen met onze partners van de Gemeenschap voor de ontwikkeling van Zuidelijk Afrika, de SADEC, bekijken we welke rol deze partners kunnen spelen en of het raadzaam is een waarnemingsteam van de SADEC te sturen.
Er is gevraagd of onze samenwerking met Zimbabwe eventueel moet worden opgeschort. Wij denken dat er weliswaar redenen bestaan om onze financiële samenwerking met dit land in het kader van de Overeenkomst van Lomé op te schorten, maar dat een dergelijke maatregel nu vlak voor de verkiezingen een averechts effect kan hebben. Mevrouw Maes bracht dit zojuist terecht in herinnering.
De regering van Zimbabwe heeft, om het maar voorzichtig uit te drukken, magere macro-economische resultaten geboekt. De Commissie, het IMF en de Wereldbank hebben hun steun ten behoeve van de structurele aanpassing reeds bevroren en de geldschieters ten behoeve van de landbouwhervormingen hebben hun institutionele samenwerkingsprojecten opgeschort. Ook wij hebben dus onze steun bevroren, maar wij blijven de armoedebestrijdingsprogramma's ten behoeve van de hernieuwde vestiging van bevolkingsgroepen steunen. Wij zijn van mening dat de steun ter bestrijding van de armoede, die in het kader van het achtste Europees Ontwikkelingsfonds voor de sociale sectoren is toegezegd, gehandhaafd moet blijven.
Met betrekking tot de militaire ingreep van Zimbabwe in de Democratische Republiek Kongo, onderschrijven wij het vredesakkoord van Lusaka. In dit akkoord wordt opgeroepen tot het bewaren van de status quo en het staken van de vijandigheden.
Tenslotte de landbouwhervorming. De Unie heeft sinds februari op verschillende manieren gereageerd op de recente betreurenswaardige gebeurtenissen in Zimbabwe. Zo wordt de Zimbabwaanse regering ervan verdacht de bevolking tot de gewelddadige bezettingen van boerderijen te hebben opgehitst en zou het bewind de diplomatieke onschendbaarheid niet willen respecteren. In de afgelopen weken is het aantal illegale bezettingen duidelijk toegenomen, net als het geweld en de intimidatie van met name de oppositie. Deze gebeurtenissen zijn in onze ogen helaas onderdeel van de verkiezingscampagne van de partij die aan de macht is. Net als het Europees Parlement betreuren wij deze verwikkelingen ten zeerste.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

Wereldforum over educatie
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0355/2000 van de heer Miranda e.a., namens de GUE/NGL-Fractie;
B5-0357/2000 van de leden Andreasen en Sanders-ten Holte, namens de ELDR-Fractie;
B5-0371/2000 van de leden Banotti en Pack, namens de PPE-DE-Fractie;
B5-0380/2000 van de leden Van den Berg en Kinnock, namens de PSE-Fractie;
B5-0384/2000 van de heer Lucas e.a., namens de Verts/ALE-Fractie
over het Wereldforum over educatie.

Banotti
Meneer de Voorzitter, het Wereldforum over educatie in Dakar is een vervolg op de eerste Conferentie over onderwijs voor iedereen, die elf jaar geleden in Thailand werd gehouden. Tot dusver is er wel enige vooruitgang geboekt, maar helaas nog niet genoeg.
Op dit moment zijn er wereldwijd 125 miljoen kinderen die niet naar school gaan. Er zijn 880 miljoen volwassenen die analfabeet zijn, waarvan twee derde meisjes en vrouwen. De Gemeenschap is de grootste geldschieter voor veel van deze landen. Het is jammer dat wij niet onze hoogste functionaris sturen om die conferentie namens de Gemeenschap bij te wonen. Wij vinden het ook jammer dat de Commissie nog geen mededeling over de rechten van kinderen heeft gepresenteerd.
Een prominente Afrikaanse leider maakte een zeer treffende opmerking toen hij zei dat onderwijs de enig bestaande vaccinatie tegen AIDS vormt. Een van de grootste problemen bij het organiseren van onderwijs in veel landen is het rampzalige effect van AIDS op het leven van niet alleen kinderen, die veelal wees zijn omdat zij een ouder of beide ouders hebben verloren. In enkele van de Afrikaanse landen die ik onlangs heb bezocht, werd mij verteld dat er drie onderwijzers moeten worden opgeleid om er uiteindelijk één over te houden, omdat veel onderwijzers al op dertigjarige leeftijd aan AIDS zijn overleden. Hieruit blijkt wel hoe ernstig de problemen zijn.
Veel kinderen die niet naar school gaan, werken. Bij toekomstige plannen voor onderwijsprogramma's en verplichtingen die geldschieters aangaan naar de ontwikkelingslanden moet hiermee rekening worden gehouden. Helaas wordt maar 2% van de hulp aan deze ontwikkelingslanden in feite aan onderwijs besteed.
Wij hopen ten zeerste dat door deze conferentie het vraagstuk weer aan de orde wordt gesteld en de dringende aandacht krijgt die nodig is.

Van den Berg
Voorzitter, ik ben nu zo'n tien jaar deel geweest van campagnes rond het bevorderen van onderwijs in de hele wereld. 125 Miljoen kinderen, vooral meisjes, hebben dat niet. Ik ben ontzettend blij dat ik nu in het Europees Parlement zit en daarvoor concreet actie kan voeren en dat in deze resolutie vanuit alle fracties gezegd wordt: verdubbeling van het budget voor ontwikkelingssamenwerking van de EU. We praten dan niet over meer geld voor het ontwikkelingsbudget, maar over verschuiving binnen dat budget. Volgens commissaris Nielson, geven we 5% uit aan het totale onderwijs, en naar schatting ongeveer 80% daarvan aan basisonderwijs. Omdat ik ook begrotingsrapporteur ben voor het jaar 2001 hoop ik dat we als Parlement in goed overleg met commissaris Nielson - die overigens gezegd heeft dat hij die richting uit wil - dat budget volgend jaar kunnen verdubbelen. Dat zou werkelijk een concrete stap kunnen zijn, want zoveel van het geld dat we uitgeven, bereikt gewoon de armsten niet en is niet een stap tot werkelijke ontwikkeling. Tenslotte, wij kunnen anderen niet ontwikkelen, ze moeten zichzelf ontwikkelen, maar dit is daarvoor een schitterende kans en wij zullen als Parlement straks deze resolutie ook in de begroting 2001 heel concreet samen met de Commissie kunnen vertalen in echte actie.

Schörling
Mijnheer de Voorzitter, het is zeer betreurenswaardig en schandalig dat er in het jaar 2000 nog steeds kinderen zijn die geen enkele vorm van onderwijs krijgen en dat er nog steeds volwassenen zijn - bijna een miljard - die niet kunnen lezen en schrijven en daardoor gehinderd worden om deel te nemen aan het politieke en democratische leven in de maatschappij. Daarnaast is deze situatie natuurlijk ook verspilling van menselijke capaciteiten. Helaas hebben juist de landen die onderwijs ontberen deze mensen het hardst nodig, dat wil zeggen een burgerbevolking die deelneemt aan het ontstaan van een democratische ontwikkeling.
Zoals gezegd zijn de regeringen van de wereld in 1990 overeengekomen dat iedereen uiterlijk in het jaar 2000 recht heeft op basisonderwijs. Tijdens de Top in Kopenhagen werd dit gewijzigd in het jaar 2015. Binnenkort is er weer een top, namelijk het Wereldforum over educatie in Dakar in Senegal in april. We weten dat onderwijs de sleutel is tot de bestrijding van armoede, naleving van de mensenrechten enzovoort. We kunnen niet accepteren dat dit jaartal opnieuw naar voren wordt geschoven.
Ik ben blij met deze resolutie. Ik hoop dat er een eenstemmig besluit wordt genomen en dat er een duidelijke boodschap komt: creëer een kader voor een mondiaal actieplan om de educatie in de wereld de prioriteit te geven! Stel de middelen ter beschikking! Dit is tevens mijn boodschap aan de Commissie.

Fernández Martín
Mijnheer de Voorzitter, de Euro-Afrikaanse topontmoeting die onlangs in Caïro werd gehouden, heeft de armoede in het brandpunt van onze aandacht geplaatst.
Ik ben de auteur van het algemeen verslag over armoede dat enkele maanden geleden op de Bahama's door de Paritaire Vergadering EU-ACS is aangenomen. In die hoedanigheid wil ik zeggen dat de strijd tegen de armoede een van onze doelstellingen moet worden, en in veel gevallen zelfs onze hoofddoelstelling.
In dit verband is, naast de gezondheidszorg, het onderwijs het instrument dat moet worden gebruikt voor het opzetten van een ambitieus programma om de strijd tegen de armoede in de wereld te winnen. Onderwijs is een universeel mensenrecht, het is de sleutel tot duurzame menselijk ontwikkeling, en een van de voornaamste verantwoordelijkheden van iedere staat. Bovenal is het echter een doel dat kan worden bereikt indien de noodzakelijke middelen worden vrijgemaakt.
Wij steunen daarom dit initiatief, en sporen de Commissie aan om de nodige begrotingsmiddelen vrij te maken en op institutioneel vlak passende maatregelen te nemen om dit doel te bereiken.

Roure
Mijnheer de Voorzitter, ter inleiding van mijn betoog wil ik zeggen dat iedere keer dat de rechten van het kind niet worden nageleefd er sprake is van geweld. De belangrijkste vorm van geweld is het ontbreken van opleidingsmogelijkheden. Kinderen uit in moeilijkheden verkerende gezinnen ondervinden hier immers schade van. Vaak hebben deze kinderen geen toegang tot een passende opleiding. Ze hebben dus veel minder kans om in sociaal opzicht te slagen en alles wijst erop dat hun hetzelfde lot is beschoren als hun ouders. Het wordt daarom tijd naar een oplossing voor dit probleem te zoeken. Er moet gezocht worden naar een andere gezinsomgeving voor het kind. Onnodig individueel en sociaal lijden moet worden voorkomen. Verder moet er een daadwerkelijk beleid van sociale integratie en educatie vanaf de geboorte worden bewerkstelligd.
We moeten nieuwe antwoorden vinden en een andere sociale houding aannemen. Wij hebben de plicht ons om al die kinderen te bekommeren. Ik denk hierbij met name aan meisjes die in sommige landen nog als huisslavinnen beschouwd worden. We moeten ons realiseren hoe belangrijk de allereerste kinderjaren en de opvoeding zijn. Doen we dit niet dan zullen jongeren die altijd genegeerd zijn, een tegendraadse houding aannemen.
Het menselijk wezen is bij zijn geboorte geheel afhankelijk van anderen. Baby's kunnen zich niet verdedigen en hebben daarom geen plichten. Ze kunnen ook geen plichten hebben. Deze komen immers met het bewustwordingsproces, dat bij de opvoeding wordt geactiveerd. Wij moeten dus het kind niet alleen leren lezen, schrijven en opvoeden, maar ook gezamenlijk nadenken over de levensomstandigheden van kinderen in met name stedelijke gebieden van andere landen. Wij moeten de programma's steunen die hulp bieden aan zwerfkinderen. Ik denk hierbij niet alleen aan kinderen in derde landen, maar ook aan kinderen in onze eigen landen. We moeten de ontwikkeling van pilotprogramma's steunen en ons bijvoorbeeld laten inspireren door het voorstel van ATD Vierde Wereld om kinderen al op zeer jonge leeftijd in een educatieve omgeving op te vangen.
We moeten gezinnen tegemoet treden en het kind binnen het gezin helpen. Er moet sprake zijn van samenwerking en de in moeilijkheden verkerende gezinnen moeten financieel gesteund worden. Dit geldt met name voor eenoudergezinnen en gezinnen met kwetsbare kinderen. Wij hebben de plicht zeer goed over de opvoeding van de kinderen op deze planeet na te denken. Dit is immers een voorwaarde voor een betere toekomst voor ons allemaal.

Lamy
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft actief deelgenomen aan de voorbereidingen op het Forum. Ze heeft enerzijds zorggedragen voor de evaluatie van "Educatie voor allen 2000" en anderzijds heeft ze de voorbereidende regionale bijeenkomsten bijgewoond, waaronder met name de bijeenkomst in Johannesburg in 1999. Op het Forum van Dakar zal de Commissie vertegenwoordigd worden door de directeur-generaal Ontwikkelingssamenwerking.
Overeenkomstig haar internationale verplichtingen en in het kader van de samenwerking met de ACS-landen heeft de Unie met name geld uitgetrokken voor het lager beroepsonderwijs en het basisonderwijs. Zo is een groot gedeelte van de educatieve programma's die uit het achtste Europees Ontwikkelingsfonds zijn gefinancierd, bestemd voor het lager beroepsonderwijs. De middelen die voor dit onderwijs zijn vrijgemaakt, vormen 80% van het totaalbedrag dat voor educatie is bestemd.
De Commissie heeft in al haar politieke en strategische documenten inzake educatie de aanbevelingen van de Conferentie van Jomtien over het basisonderwijs opgenomen. In het kader van de nationale indicatieve programma's hebben 35 van de 71 ACS-landen aangegeven dat het onderwijs prioriteit geniet. Als we een evenwichtige benadering aan het onderwijsvraagstuk willen geven, zullen we inderdaad de prioriteit bij het basisonderwijs moeten leggen. Dit betekent echter niet dat de andere niveaus van het educatieve stelsel veronachtzaamd mogen worden.
Voor een doelmatige benadering van het onderwijsvraagstuk is het onontbeerlijk dat de Gemeenschap en de lidstaten zeer nauw met elkaar samenwerken. Een nauwe samenwerking met de overige geldschieters is overigens ook van groot belang. Bovendien moet er een dialoog met de burgermaatschappij worden aangeknoopt. Als aan deze voorwaarden wordt voldaan, zal de Gemeenschap de nationale actieplannen op educatief gebied in de ACS-landen steunen. Wij hebben ons verder ten doel gesteld de verschillen tussen bevolkingsgroepen voor 2005 te overbruggen, overeenkomstig de strategie van de commissie ontwikkelingshulp van de OESO en de conclusies van de sociale toppen van de Europese Unie.
Ik wil tenslotte ingaan op de vraag van de heer Van den Berg met betrekking tot de verdubbeling van de begroting voor basisonderwijs in 2001. Wij zijn van mening dat de Gemeenschap en de lidstaten in het algemeen meer middelen beschikbaar moeten stellen voor onderwijs. Dit geldt met name voor het basisonderwijs. Wij weten dat dergelijke extra investeringen alleen het gewenste effect kunnen hebben als het ontvangende land over de benodigde capaciteit en middelen beschikt om een dergelijk onderwijsstelsel op duurzame wijze van de grond te krijgen. Mijn antwoord op de vraag van de heer Van den Berg is dus niet "nee", maar ook niet volmondig "ja". Om het probleem op adequate wijze te kunnen analyseren zullen we per land moeten bekijken of het over de genoemde capaciteit en middelen beschikt.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

Taiwan
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0347/2000 van de heer Collins, namens de UEN-Fractie;
B5-0356/2000 van de heer Haarder e.a., namens de ELDR-Fractie;
B5-0372/2000 van de heer Jarzembowski e.a., namens de PPE-DE-Fractie;
B5-0388/2000 van de heer Nogueira Román, namens de Verts/ALE-Fractie
over Taiwan.

Maaten
Voorzitter, de gekozen vice-president van het eiland Taiwan is door de regering in Peking betiteld als "het schuim der natie". Naar de Chinese provincie Fujian, tegenover Taiwan, zijn extra troepen gedirigeerd. Deze gekozen vice-president Annette Lü zei vorige week dat Taiwan en het vasteland geografisch weliswaar dichtbij elkaar liggen, maar door de geschiedenis verre verwanten waren geworden. China reageerde furieus. Lü had haar ware gezicht laten zien van extremiste en onverbeterlijke agitator voor de onafhankelijkheid van Taiwan. Met haar giftige woorden wilde zij haar Taiwanese kameraden ophitsen om hun landgenoten in het moederland te haten, aldus Peking.
Lü zei dat deze laster haar deed denken aan de manier waarop de Kwomintang haar had behandeld - tijdens de lange dictatuur van deze partij heeft zij vijf jaar vastgezeten - en dat zij slechts uit is op verbetering van de banden met Peking. En zo is het inderdaad.
Wij kennen Annette Lü en de nieuwe president van Taiwan Chen Shuibian. Hun verkiezing is de kroon op het democratiseringsproces in Taiwan. Is het een gevaar voor China? Ja zeker, het is immers duidelijk dat het Chinese volk uitstekend in staat is een democratisch systeem met respect voor mensenrechten op te bouwen. De Taiwanezen hebben het laten zien. Voor de oude man in Peking moet de interne ontwikkeling in Taiwan een nachtmerrie zijn. Denken zij werkelijk dat hun dreigementen resultaat zullen oogsten?
Het gedrag van Peking bevestigt onze mening dat de toekomst van Taiwan in handen van de Taiwanezen zelf thuishoort. Als Europeaan hebben wij ons daarmee niet te bemoeien. Onze zaak is wel dat dit grote en zelfstandige eiland behoorlijk vertegenwoordigd is op het wereldtoneel, de Wereldgezondheidsorganisatie, Wereldhandelsorganisatie en dergelijke. Het idee dat Peking daar de Taiwanezen zou kunnen vertegenwoordigen is ronduit belachelijk.
Het is van eminent belang dat dit Parlement nauwere banden aanknoopt met de gekozen vertegenwoordigers in Taiwan. Democratisering in dat deel van de wereld is van belang, ook voor Europa. China zal pas herenigd kunnen worden als niet alleen Taiwan, maar ook het vasteland zich baseren op democratie, mensenrechten en de rechtsstaat.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, als waarnemers van het Europees Parlement hebben Georg Jarzembowski en ikzelf de presidentsverkiezingen in Taiwan op 18 maart zogezegd live kunnen meemaken. Tijdens onze talrijke gesprekken met verscheidene partijen en onze bezoeken aan stembureaus hebben we ons van het vrije en democratische verloop van de verkiezingen kunnen overtuigen.
Onze indruk was dat de verkiezingen in Taiwan het bewijs hebben geleverd van de democratische rijpheid van de bevolking. Indicatoren daarvoor zijn de hoge opkomst, die in vergelijking met de vorige presidentsverkiezingen nog met 6% is gestegen tot 82%, alsook het resultaat zelf. Na de zeer lange, meer dan 50 jaar durende heerschappij van de vorige regeringspartij, is er leven gekomen in de Taiwanese politiek. De oppositiekandidaat is verkozen tot nieuwe president, en voor het eerst in de geschiedenis van Taiwan werd een vrouw verkozen tot vice-president. Deze gebeurtenissen wijzen op een historisch keerpunt.
De bevolking van Taiwan heeft op alle beïnvloedingspogingen van buitenaf uiterst kritisch gereageerd. Het verkiezingsresultaat is weliswaar in de eerste plaats de uitdrukking van een binnenlands debat - de nieuwe president, de heer Chen Shuibian, heeft zich in de verkiezingsstrijd bijna uitsluitend geconcentreerd op binnenlandse politieke thema's - maar ook de agressieve en provocerende geluiden uit de Volksrepubliek, van welke kant ze ook kwamen, hebben in de aanloop naar de verkiezingen een belangrijke rol gespeeld, al hebben ze veeleer een averechts effect gehad. Niettemin zijn alle betrokkenen zich bewust van de omstandigheden waarin deze verkiezingen hebben plaatsgevonden. De heer Chen Shuibian werd ook verkozen omdat de voormalige regeringspartij Kwomintang verdeeld was door de aanwezigheid van twee kandidaten. De Kwomintang heeft echter nog steeds de meerderheid in het Taiwanese parlement. Chen Shuibian beseft heel goed dat een radicale onafhankelijkheidspolitiek gedoemd is te mislukken. De regio heeft behoefte aan veiligheid en stabiliteit. Alleen een goede samenwerking en een constructieve dialoog tussen het Chinese vasteland en Taiwan kunnen zorgen voor verzoening en duurzame vrede. Ook voor de economische ontwikkeling zijn gezonde betrekkingen noodzakelijk.
Daarom verheugt het ons wanneer beide partijen in dit conflict kiezen voor een vreedzame oplossing. Wij verwelkomen het initiatief van de heer Chen Shuibian om bilaterale gesprekken aan te knopen, en we verwelkomen ook de aangekondigde coöperatieve houding van de Volksrepubliek China. China heeft zich officieel uitgesproken voor een vreedzame oplossing, op voorwaarde natuurlijk dat Taiwan afstand doet van zijn onafhankelijkheidseisen.
Onze resolutie moet een extra ruggesteun zijn voor de democratie in Taiwan, maar in de Chinese Volksrepubliek wordt zij als een affront ervaren. Ik vraag mij daarom ernstig af of we misschien niet voor een andere weg moeten kiezen, die zorgt voor verzoening in plaats van polarisatie.

Knörr Borràs
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, namens de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie wil ik op de bijdragen wijzen die onze fractie aan de gezamenlijke ontwerpresolutie heeft geleverd. Wij vinden dat de dialoog met de Volksrepubliek China en Taiwan moet worden bevorderd, maar ook dat wij daarbij een stevig standpunt moeten handhaven.
Wij denken dat een sterkere vertegenwoordiging van Taiwan in internationale organisaties objectief noodzakelijk is, en dit Parlement kan daaraan bijdragen. Wij zijn daarom voor het onderhouden van betrekkingen tussen ons Parament en het Taiwanese parlement door middel van een parlementaire delegatie. Wij vinden zelfs dat er op Taiwan een vertegenwoordiging van de Europese Unie moet worden geopend.
Wij willen echter ook dat deze noodzakelijke dialoog op een objectieve basis berust, zoals de verklaringen die de nieuwe Taiwanese president Chen Shuibian heeft afgelegd. De Volksrepubliek heeft daarop opnieuw dwangmatig en arrogant gereageerd, en heeft weer haar minachting voor de democratie getoond. Wij moeten zulke dreigementen als volledig ongepast van de hand wijzen, ook omdat zij een objectieve bedreiging vormen voor de dialoog die hard nodig is om dit probleem op te lossen.

Sakellariou
Mijnheer de Voorzitter, hartelijk bedankt dat u mij vandaag al voor de tweede keer het woord geeft. Bij de recente presidentsverkiezingen, die niet enkel voldeden aan alle democratische normen, maar ook een einde hebben gemaakt aan de vijftigjarige heerschappij van de Kwomintang, heeft de Taiwanese bevolking de heer Chen Shuibian tot president verkozen. De nieuwe president is het bewijs van de democratische rijpheid van Taiwan. Des te verontrustender is de houding van de Chinese Volksrepubliek, die vóór, tijdens en na de democratische verkiezingen in Taiwan haar kleine broer voortdurend met dreigementen, die voor een deel volkomen onaanvaardbaar waren, heeft bestookt.
Ik begrijp dat de Volksrepubliek China niets met het begrip democratie kan aanvangen. Maar dat is nog geen reden om in paniek te raken wanneer in een buurland democratische verkiezingen worden gehouden. Democratie werkt jammer genoeg niet aanstekelijk!

Lamy
Mijnheer de Voorzitter, net als u doet het ons genoegen dat het Taiwanese volk zich voor de tweede keer democratisch heeft kunnen uitspreken.
Het voorzitterschap van de Unie heeft voor het laatst in juli vorig jaar in herinnering gebracht dat het de gedachte van één China steunt. Wij onderschrijven deze mening, maar willen dat de spanningen die her en der tussen Taiwan en de Volksrepubliek China waarneembaar zijn, in het kader van een constructieve dialoog op vreedzame wijze worden opgelost. Wij roepen daarom zowel Peking als Taipei op zo snel mogelijk deze dialoog te hervatten. Wij moedigen intensievere economische betrekkingen met Taiwan aan. Wij voorzien immers dat Taiwan lid zal worden van de Wereldhandelsorganisatie.
Wij hebben tenslotte terdege nota genomen van het verzoek dat u in uw ontwerpresolutie hebt geuit en dat door de heer Knörr Borràs in herinnering is gebracht, namelijk om een informatiebureau in Taipei te openen. Ook wij zijn daar voorstander van. Wij hebben echter nog geen tijdschema vastgesteld, want er zijn voor ons andere prioriteiten in Azië en de rest van de wereld. Zoals u weet zijn onze middelen op dit gebied beperkt en daarom moeten we keuzes maken. Wij onderschrijven dus uw verzoek, maar op dit moment is de opening van een informatiebureau in Taipei niet één van onze prioriteiten.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.
(De vergadering wordt om 17.25 uur onderbroken en om 17.30 uur hervat)

De Voorzitter
Wij gaan nu over tot de stemming over de ontwerpresoluties over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.
Betreffende de gezamenlijke ontwerpresolutie over Irak

Sakellariou
Mijnheer de Voorzitter, het gaat om een taalfout in paragraaf 2 van deze resolutie. Ik zou willen voorstellen - in de Duitse tekst staat het correct - dat we de resolutie doen toekomen aan de Hoge Vertegenwoordiger van het GBVB. Vervolgens staat er: "sowie den Regierungschefs zu übermitteln" ("alsook aan de regeringen"). Ik zou als mondelinge aanvulling willen voorstellen: "den Regierungschefs der Mitgliedstaaten, der USA und des Irak" ("de regeringsleiders van de lidstaten, de Verenigde Staten en Irak").

De Voorzitter
Dit is een mondelinge wijziging van de tekst. Hebt u daar bezwaar tegen? Als niemand bezwaar heeft, neem ik het voorstel van de heer Sakellariou over.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag duidelijk willen hebben of deze ontwerpresolutie verenigbaar is met de resolutie die wij in januari jl. hebben aangenomen, waarin de aandacht werd gevestigd op de problemen van de krijgsgevangenen die nog steeds in Koeweit zijn, of dat ze daarmee in strijd is.

De Voorzitter
Mijnheer Perry, dit is een bezwaar van politieke en niet procedurele aard. De heer Sakellariou heeft een voorstel gedaan waar niemand zich tegen heeft verzet. Daarom is dit voorstel overgenomen.

Markov
Mijnheer de Voorzitter, vanmorgen vroeg hebben we een debat gehouden over de vraag, of er in de toekomst nog plenaire vergaderingen moeten gehouden worden op vrijdag. Als mogelijk argument werd aangevoerd dat de agenda over het algemeen niet erg interessant is en dat hier iets aan gedaan moet worden. Om die reden en om na te gaan of bij interessante agenda's en bijzonder belangrijke stemmingen op donderdagmiddag het quorum wél verzekerd is, zou ik u willen verzoeken het quorum vast te stellen.

De Voorzitter
Mijnheer Markov, u kunt dat verzoek niet in uw eentje doen. Dat moet van 32 leden afkomstig zijn. Als 32 leden mij om het quorum vragen kan ik dat laten vaststellen. Ik geloof dat 39 of 40 collega's zijn gaan staan en dus moeten wij het quorum laten vaststellen.

Naïr
Mijnheer de Voorzitter, aangezien we overeenstemming over dit vraagstuk hebben bereikt, vind ik dit een weinig geraffineerde methode om een dergelijke belangrijke stemming uit de weg te gaan.

De Voorzitter
Mijnheer Naïr, misschien is deze methode wat grossière, niet erg geraffineerd, zoals u zegt, maar het probleem is dat men volgens het oude Reglement inderdaad kon verzoeken om vaststelling van het quorum en daarna de zaal verlaten. Nu staat in het Reglement dat als iemand om het vaststellen van het quorum vraagt, hij of zij in de zaal moet blijven. Vroeger kon men om de vaststelling van het quorum vragen en daarna niet meedoen aan de stemming. Misschien is dit nu niet erg geraffineerd, maar het is wel wat praktischer.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het godgeklaagd dat sommigen, nu er heel belangrijke stemmingen op het programma staan, dat willen verhinderen. Ik heb gehoord dat sommige medewerkers van het Parlement tot 4.00 uur 's ochtends in de weer zijn geweest om ervoor te zorgen dat we vandaag kunnen stemmen over het verslag Dimitrakopoulos/Leinen. Ik zou deze medewerkers namens mijn fractie en - naar ik hoop - namens allen heel hartelijk willen bedanken. Zo vlijtig als zij werken, zo vlijtig zouden wij moeten stemmen!
(Levendig applaus)

De Voorzitter
Ik dank u, mijnheer Swoboda, maar dit is nu eenmaal een mogelijkheid die het Reglement ons biedt. Elke collega kan zich daarop beroepen.

Cox
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat wij tot stemming moeten overgaan. Ik zou nog even een opmerking willen maken: ik begrijp dat collega's in verschillende gevallen willen verifiëren of het quorum is bereikt. Zou u de Voorzitter willen vragen de Commissie constitutionele zaken te verzoeken om een wijziging van het Reglement te overwegen, zodat het quorum elektronisch kan worden vastgesteld?

De Voorzitter
Mijnheer Cox, dacht u dat wij het Reglement nu zo konden wijzigen?

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp de reden waarom dit niet elektronisch gedaan kan worden, omdat niet gecontroleerd kan worden of iedereen zijn kaart gebruikt. Ik begrijp waarom er een hoofdelijke telling nodig is.
Ik wil graag precies weten hoeveel mensen u vandaag in de vergaderzaal heeft geteld? Hier recht voor me zie ik minstens vier mensen, in deze rij hier, die fractiemedewerkers zijn en geen leden. Hoe kunt u vanaf uw plaats precies zien welke mensen parlementsleden zijn en wie tot de medewerkers behoren en wat het juiste aantal dan is?

De Voorzitter
Mevrouw McKenna, de vergaderdiensten kennen de leden en de medewerkers die de zaal binnen mogen komen, heel goed. Zij kennen ze een voor een. Als u het goed vindt, zou ik graag over willen gaan tot stemming. Nu vragen ook andere collega's nog om het woord, maar dan krijgen wij een heel debat en daar kan geen sprake van zijn. Wij gaan stemmen.
Betreffende de gezamenlijke resolutie over Tsjetsjenië

Sakellariou
Mijnheer de Voorzitter, het gaat om de stemming over de Tsjetsjenië-resolutie. Wij hebben tijdens het debat en ook bij onze pogingen om een akkoord te bereiken over een gezamenlijke compromisresolutie kunnen constateren dat we zowel politiek als inhoudelijk een grote meerderheid vertegenwoordigen. Het is echter de vraag of het uit tactisch oogpunt wel verstandig is om op dit tijdstip, nadat we reeds zes ontwerpresoluties hebben aangenomen, nogmaals hetzelfde of bijna hetzelfde te zeggen, zonder eerst een serieus debat met de Raad en de Commissie te hebben gevoerd.
Om die reden zou ik onze collega's van de andere fracties het volgende willen verzoeken: laten we eerst de gemeenschappelijke delegatie naar Tsjetsjenië sturen. Met dit concrete voorstel heeft iedereen ingestemd. Laten we dan, wanneer deze delegatie is teruggekeerd, samen met de Raad en de Commissie een groot debat over Tsjetsjenië voeren, en op het einde van dit debat ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter
Op verzoek van de heer Sakellariou is ontwerpresolutie B5-0350/2000 ingetrokken.

Stemming (voortzetting)
Verslag (A5-0093/2000) van de heer Dary, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van verordening (EEG) nr. 404/93 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector bananen (COM(1999) 582 - C5-0277/1999 - 1999/0235)CNS))

Graefe zu Baringdorf (Verts/ALE). (DE) Mijnheer de Voorzitter, op grond van artikel 69, lid 2, verzoek ik om een onderbreking en zou ik de Commissie willen vragen of zij haar standpunt over de amendementen na deze stemming heeft gewijzigd. Neen, zij heeft haar standpunt niet gewijzigd. In dat geval hoeven we niet langer te treuzelen. Dan verzoek ik op grond van artikel 69, lid 2, de stemming over de wetgevingsresolutie uit te stellen. Ik doe dat als voorzitter van de commissie en in overleg met de rapporteur en met verscheidene fractievoorzitters.
(Het Parlement besluit tot terugverwijzing naar de commissie)

Verslag (A5-0069/2000) van de heer Lagendijk, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over het stabilisatie- en associatieproces in de landen van Zuid-Oost-Europa (COM(1999) 235 - C5-0124/1999 - 1999/2126(CNS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0059/2000) van de heer García-Margallo y Marfil, namens de Economische en Monetaire Commissie, over de mededeling van de Commissie betreffende de tenuitvoerlegging van het kader voor financiële markten: een actieplan (COM(1999) 232 - C5-0114/1999 - 1999/2117(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0053/2000) van de heer Kuckerkorn, namens de Economische en Monetaire Commissie, over de mededeling van de Commissie over een interne markt voor aanvullende pensioenen - Resultaten van de raadpleging over het Groenboek "Aanvullende pensioenen in de interne markt" (COM(1999) 134 - C5-0135/1999 - 1999/2131(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0098/2000) van mevrouw Palacio Vallelersundi, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad: strategie voor de Europese interne markt (COM(1999) 464 - C5-0212/1999 - 1999/2167(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)


Chichester
Mijnheer de Voorzitter, aangezien deze stemming een voortzetting is van de stemming van het middaguur, klopt het dan dat de paar hoofdelijke stemmingen van vanmiddag meetellen als onderdeel van onze dagelijkse telling en dat dit rechtstreeks van belang is voor de eerdere stemming over het wel of niet bereiken van een quorum? Misschien kunt u mij hier later van op de hoogte stellen.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde enkel vragen waarom we nu niet over Ethiopië stemmen.

De Voorzitter
Mijnheer Swoboda, de stemming zal morgenvroeg plaatsvinden.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, nu de stemming afgerond is, wil ik graag terugkomen op de kwestie van het quorum. Ik denk niet dat een hoofdelijke telling nodig is als u eerst u de stemkaarten zou controleren en op basis daarvan zou vaststellen dat het vereiste aantal niet gehaald is. Het zou tijd besparen als u dat eerst zou proberen.
Vandaag bijvoorbeeld waren er 226 stemmen bij de eerste stemming nadat de kwestie van het quorum aan de orde was gesteld. Als de stemkaarten waren gecontroleerd, dan hadden we misschien de rompslomp van een hoofdelijke telling kunnen vermijden.

De Voorzitter
Mevrouw McKenna, dat probleem kunnen wij hier nu niet oplossen. Wij hebben nota genomen van uw opmerkingen, evenals van die van zojuist. Wij zullen moeten nagaan of het zinvol is het Reglement te wijzigen. Nu kunnen wij dit probleem echter niet oplossen!

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor de vaststelling van het communautaire actieprogramma "Jeugd" gestemd, zoals daartoe in het bemiddelingscomité was besloten. Ik ben hier met name voor omdat wij op die manier onder andere het programma voor de Europese vrijwilligersdienst kunnen financieren en concrete vorm kunnen geven. Via de vrijwilligersdienst worden vele jongeren betrokken bij sociaal nuttige activiteiten, zoals bejaardenzorg. Ik zou echter een suggestie willen doen voor de volgende discussies over dit programma "Jeugd". Ik moet u namelijk zeggen dat ik over een ding wat bezorgd was tijdens de stemming, ofschoon ik wel voor heb gestemd: de definitie van "jeugd". Voelt u zich jong, mijnheer de Voorzitter? U zegt geloof ik: ja. Daarom is het mijns inziens belangrijk vast te stellen dat iemand jong is als hij zich jong voelt. Dan kan van deze diensten ook iemand gebruik maken die volgens de burgerlijke stand weliswaar niet meer zo jong is, maar zich wel jong voelt.

Figueiredo
De discussie over dit programma heeft zich al veel te lang voortgesleept, met alle gevolgen van dien. De in de bemiddeling overeengekomen toewijzing biedt daarvoor geen compensatie: 520 miljoen euro voor zeven jaar, terwijl in het eerste voorstel van het Europees Parlement om 980 miljoen euro gevraagd werd. 520 miljoen euro is natuurlijk veel te weinig voor een programma als het onderhavige. Als de landen die kandidaat zijn voor toetreding meedoen, betekent dat dat er meer jongeren in aanmerking komen voor het Jeugd voor Europa-programma. Dat kan een positief effect hebben op de uitwisseling van ervaringen, maar met zo'n begroting moet je toch vraagtekens zetten bij het succes van het programma.
Het feit dat dit programma goedgekeurd is, is positief te noemen, maar het is wel een programma met een beperkt bereik, aangezien slechts een klein deel van het jeugdbeleid door dit programma bestreken wordt. En die jeugd moet een dwarsdoorsnede te zien krijgen van de verschillende werkelijkheden waarmee de jeugd overal te maken krijgt - onderwijs, werk, wonen, gezondheid en cultuur.
Er is ook wel wat aan te merken op de criteria aan de hand waarvan besloten wordt wie wel en wie niet voor deelname in aanmerking komt. Die bedenkingen gelden ook voor de leeftijdsgrenzen (15 - 25 jaar, met enige uitzonderingsmogelijkheden). De gemiddelde leeftijd bij het afsluiten van een hogere opleiding komt dan wel erg dicht in de buurt van de bovengrens. Die zou dus omhoog moeten naar 30 jaar.
Tot slot is het van belang dat er extra aandacht wordt besteed aan de rol en de verantwoordelijkheden van de entiteiten die in elke staat belast zijn met de verspreiding van het programma, zodat die verspreiding sneller en efficiënter kan geschieden

Scallon
Ik vind het teleurstellend dat in het besluit van het Parlement en de Raad tot vaststelling van het communautaire actieprogramma "Jeugd", de verwijzing naar het gezin in de uiteindelijke bemiddelingsonderhandelingen is geschrapt.
Deze verwijzing, die zowel was geaccepteerd door de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport als het Parlement, had betrekking op de noodzaak onderzoek te doen naar de rol van het gezin als een van de factoren die de sociale integratie van jongeren kunnen bevorderen of belemmeren.
Het belang van het gezin bij het bevorderen of belemmeren van de sociale integratie van de jongeren wordt tegenwoordig duidelijk onderkend binnen de huidige samenleving, alsmede in diverse onderzoeken. De Raad van Europa verklaart in zijn verslag Coherent en geïntegreerd gezinsbeleid dat gezinnen een essentiële rol spelen in de socialisatie omdat zij de waarden, normen, gewoonten en gedragspatronen van de sociale groeperingen waartoe hun kinderen behoren, doorgeven.
Het is onvergeeflijk dat deze verwijzing naar het gezin is geschrapt. In een verslag dat is bedoeld om de situatie van jongeren zo goed mogelijk te beoordelen en hen te ondersteunen, is het schrappen van een verwijzing naar het gezin, de allerbelangrijkste invloed in het leven van een jongere, onbegrijpelijk.

Titley
Ik onderschrijf van harte de aanbeveling van mevrouw Gröner om de overeenstemming die met de Raad is bereikt over de Europese actieprogramma's "Jeugd" goed te keuren.
De vorige jeugdprogramma's, Jeugd voor Europa en Europese Vrijwilligersdienst, worden hiermee gebundeld in een algemeen programma voor de middellange termijn, dat zal lopen van 2000 tot 2006, zoals het Europees Parlement had gevraagd. Een programma voor de langere termijn zorgt ervoor dat jongeren gedurende een gegarandeerde periode kunnen profiteren van deze regelingen. Elke deelnemer heeft tevens volledige toegang tot gezondheidszorg en sociale zekerheid, waardoor een zo groot mogelijk aantal jongeren kan deelnemen.
Hoewel de kredieten ten bedrage van 520 miljoen euro voor deze programma's veel lager zijn dan het oorspronkelijk gevraagde bedrag van 980 miljoen euro, dat nodig is voor nieuwe lidstaten na de toetreding, is er wel een mogelijkheid om dit bedrag te verhogen na extra begrotingsverzoeken door de uitbreiding.
Deze programma's zullen de jongeren zeker ten goede komen en hun waardevolle kansen geven om meer kennis op te doen over zichzelf, over anderen en over Europa. Dit is niet alleen van cruciaal belang voor hun persoonlijke ontwikkeling, maar in een wereld met een felle concurrentie zal het tevens hun kansen op de arbeidsmarkt aanmerkelijk vergroten. Uitbreiding van de vaardigheiden van de jongeren heeft altijd al onze prioriteit gehad en wij moeten dit doel bijven nastreven.
De jongeren zijn de toekomst van Europa. Wij moeten hen stimuleren kennis op te doen over anderen en over de Europese Unie en daarnaast hun eigen waarden, ideeën en vaardigheden te ontwikkelen. Het is belangrijk dat zij vrijwilligerswerk in het buitenland kunnen doen, deelnemen aan schooluitwisselingsprogramma's en vreemde talen kunnen leren. De kredieten voor dit soort programma's vormen een belangrijke stap bij de verwezenlijking van de doelstelling om de blik en de geest van de jongeren te verruimen en hen voor te bereiden om deel uit te gaan maken van een flexibele en bekwame beroepsbevolking.

Zimeray
Onze samenleving stelt te weinig vertrouwen in de jeugd. Het heeft mij gedurende mijn politieke loopbaan altijd verbaasd dat de toekomst en de zorgen van de jongeren nooit centraal hebben gestaan in het publieke debat, en dat noch de politiek noch de media daadwerkelijk getracht hebben deze jongeren te helpen.
Dit geldt in het bijzonder voor Normandië, de regio waarvoor ik afgevaardigd ben. In dit departement wordt de jeugd maar al te vaak geassocieerd met afwijkend gedrag en criminaliteit. Er is nooit benadrukt dat het overgrote deel van de jongeren werkt, droomt, van elkaar houdt, leeft en onze hoop is.
Het Europese initiatief "Jeugd" is een eerste stap in de goede richting. Uit dit initiatief blijkt dat onze instellingen zich bewust zijn geworden van het bestaan van de jongeren. Het is echter van groot belang dat dit initiatief wordt voortgezet, zodat het de gewenste vruchten kan afwerpen in het belang van de jeugd en dus ook van Europa.
Ik ben er derhalve van overtuigd dat ook andere initiatieven massaal door de Europese Unie moeten worden aangemoedigd en financieel gesteund. Ik denk hierbij met name aan steun aan jongerenverenigingen.
Verslag-Graça Moura (A5-0099/2000)
Gasòliba i Böhm (ELDR). (ES) Mijnheer de Voorzitter, de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij is verheugd dat het verslag-Graça Moura over het Europees Jaar van de talen 2001 is aangenomen. Wij vinden het een fantastisch initiatief om op Europees niveau een jaar speciaal aan de talen van Europa en aan de kennis van die talen te wijden. Tevens wordt hierdoor in de hele Europese Unie het belang van talen als uitdrukking van culturele en historische rijkdom erkend, en als uitdrukking van de eigen identiteit van de samenlevingen waaruit de Unie bestaat.
Wij hebben dit verslag gesteund, maar er zijn twee punten waar wij niet tevreden over zijn. Ik bedoel de twee amendementen die respectievelijk zijn ingediend door de liberale fractie en door een groep leden onder leiding van mevrouw Ferrer. Met deze amendementen wilden wij op een duidelijke en nauwkeurige manier de officiële talen aanwijzen die als zodanig door de lidstaten zijn erkend, zodat deze talen direct en volledig bij de ontwikkeling van het Europees Jaar van de talen konden worden betrokken. Deze precisering is niet opgenomen, en wij betreuren de aanpak van de Commissie, die op deelname van de lidstaten is gebaseerd. Daarmee laat de Commissie andere mogelijke deelnemers buiten beschouwing, met het gevaar dat die daardoor maar een marginale rol zullen kunnen spelen terwijl zij juist een bijzonder belangrijke bijdrage leveren aan de veeltalige werkelijkheid.
Ik wil eraan herinneren dat het Europees Parlement het Catalaans als Europese taal heeft erkend, en het zo een specifieke identiteit heeft gegeven. Bij de uitvoering en viering van het Europees Jaar van de talen zou met deze en andere talen rekening moeten worden gehouden.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor 2001 als Europees Jaar van de talen gestemd. Dit is ongetwijfeld een goede en belangrijke zaak, ofschoon mijns inziens eigenlijk elk jaar het jaar van de talen zou moeten zijn. Het is voor de Europese Unie uiterst belangrijk dat de burgers van de vijftien lidstaten de talen leren van hun medeburgers in de Unie. Ik zou bij deze gelegenheid echter een wens willen uitspreken. Ik zou graag willen dat niet alleen steun en geld werd gegeven aan het onderwijs van deze talen aan jongeren, maar evenzeer werd gedacht aan ouderen. De ouderen worden maar al te vaak vergeten, ofschoon ook zij met het grootste genoegen andere landen van de Europese Unie zouden willen bezoeken.

Gorostiaga Atxalandabaso
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag uitleggen waarom ik tegen het verslag over het Europees Jaar van de talen heb gestemd. Ten eerste neemt de taal een belangrijke plaats in binnen de Europese beschaving en cultuur, ongeacht het aantal mensen dat een bepaalde taal spreekt. Dit geldt ten zeerste voor minder gesproken talen. Ten tweede is het streefjaar voor dit besluit 2001; Europese burgers kunnen voortreffelijk vreemde talen leren, zoals blijkt uit het feit dat alle mensen die een minderheidstaal spreken, zonder uitzondering zeer geoefend zijn op dit terrein. Al die mensen zijn reeds tweetalig. Het is totaal onjuist om minderheidstalen van dit initiatief uit te sluiten.
Het is betreurenswaardig dat het Parlement niet heeft erkend dat minder gebruikte talen een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan het welslagen van dit initiatief.

Caudron
Het doet me genoegen dat het Europees Parlement in overeenstemming met de Raad het initiatief heeft genomen om van het jaar 2001 het Europees Jaar van de talen te maken.
De Europese Unie met haar 15 lidstaten telt 11 officiële talen en een zeer groot aantal regionale talen. Na de uitbreiding zullen dit er nog meer zijn. Het is daarom van groot belang de burgers van de Unie bewust te maken van de voordelen die het spreken en verstaan van andere talen met zich meebrengt. Ook moeten ze weten dat er verschillende mogelijkheden bestaan om deze talen te leren en in praktijk te brengen.
Het behoeft geen betoog dat burgers die een andere taal dan hun moedertaal beheersen, voor meer zaken open staan. Daarom moeten kinderen worden aangemoedigd al op de kleuterschool en de basisschool talen te leren. Ze worden zo bewust gemaakt van de bestaande culturele diversiteit.
Sommige Europese landen voeren een zeer vooruitstrevend beleid op dit gebied en hebben de positieve vruchten hiervan al kunnen plukken. Ik denk hierbij met name aan de Scandinavische landen. We moeten ervoor zorgen dat ook in de andere lidstaten een dergelijk beleid wordt gevoerd. Uiteraard moeten we ervoor waken dat deze kennis uitsluitend aan de bevoorrechte bevolkingsgroepen van de samenleving wordt overgebracht.
De Europese burgers kunnen nader tot elkaar worden gebracht als ze gestimuleerd worden vreemde talen te leren. Dankzij de beheersing van een vreemde taal kunnen ze onderling communiceren en elkaar leren kennen. Hieruit kunnen banden ontstaan en kan dus invulling worden gegeven aan het Europees burgerschap.
Als we ons openstellen voor andere culturen en kennis nemen van de tradities van onze Europese buren, beschikken we over een belangrijk hulpmiddel om onverdraagzaamheid en racisme de kop in te drukken. Deze verschijnselen komen immers voort uit de angst voor het onbekende.
Met betrekking tot de praktijk moet u weten dat het Europees Jaar van de talen een gezamenlijk project van de Europese Unie en de Raad van Europa is. Het is voor de zichtbaarheid van het project wenselijk dat beide partners voor de geplande activiteiten een identiek logo en een identieke slogan gebruiken. In het kader van de zichtbaarheid en de transparantie onderschrijf ik het plan om een interactieve Internetsite te creëren, waarop de burgers toegang kunnen krijgen tot alle nuttige informatie over dit project.
Ik ben er voorstander van dat de burgers meerdere talen leren. Ik betreur het evenwel dat we niet tegelijkertijd proberen het onderwijs in het Esperanto te ontwikkelen, een eenvoudige, rijke en subtiele taal van Europese oorsprong. Als hulptaal kan het Esperanto een middel zijn om de communicatie tussen alle Europese burgers te vereenvoudigen. Daarom betreur ik het dat deze taal niet in het voorstel wordt genoemd.

Eriksson, Frahm, Herman Schmid, Seppänen och Sjöstedt
Ondergetekenden, leden van de GUE/NGL-Fractie, kunnen zich helemaal vinden in het standpunt van zowel de Commissie als de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport dat de taal een doorslaggevend element is in de communicatie tussen mensen. Dat geldt voor zowel gesproken, geschreven, gebaren- als lichaamstaal.
Er zijn mensen die de voorkeur geven aan Esperanto bij grensoverschrijdende communicatie. Er komen vakjargons, verschillende dialecten en minderheidstalen in één en hetzelfde land voor, die tegenwoordig in democratische landen erkend worden. Het is ook belangrijk voor het nageslacht om onderzoek te doen naar uitstervende talen.
Kortom, wij vinden het besef van het belang van taal van onschatbare waarde en dat moet niet alleen gedurende één campagnejaar ingezien worden. We hopen dat deze opvatting ook gedeeld wordt door de Raad en door de nationale parlementen, zowel binnen als buiten de Unie.
De bedragen die voorgesteld worden door de Commissie (8 miljoen euro) en door de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport (10 miljoen euro) zijn ons inziens echter veel te bescheiden. De voorgestelde bedragen zouden wellicht aan heel andere zaken uitgegeven kunnen worden. Dit is de reden waarom we niet deelnemen aan deze stemming.

Van Brempt
Ik ben tevreden over het werk van rapporteur Graça Moura en ik ben hem erkentelijk omdat hij mijn amendementen heeft overgenomen.
Het leeuwendeel daarvan strekte ertoe om in het kader van dit Europees Jaar nauwere samenwerking tot stand te brengen met de lidstaten en dit op alle beleidsniveaus, dus niet alleen het nationale maar ook het regionale en zelfs het lokale beleidsniveau. Een essentiële voorwaarde daarvoor is dat de lidstaten voldoende middelen uittrekken om acties op te zetten die vervolgens door de Europese Unie medegefinancierd worden. Zo niet, dreigt het Europees Jaar van de talen beperkt te blijven tot een PR-gebeuren, een ballon gebakken lucht.
Een tweede bedoeling van mijn amendementen was om in de acties die in het kader van dit Europees Jaar worden opgezet, speciale aandacht te schenken aan sociaal kwetsbare groepen, migranten en laaggeschoolden. Deze eis ligt mij heel nauw aan het hart: het aanleren van actief beheersen van vreemde talen mag niet een zoveelste grendel worden om de integratie van deze doelgroep af te remmen, een voorrecht voor de reeds bevoorrechte mensen in onze samenleving. Het aanleren van een vreemde taal is immers de sleutel tot integratie.
Een derde reeks amendementen van mijn hand betreft het aanbod aan taalcursussen en de toegankelijkheid daarvan in de respectieve lidstaten. Het is een publiek geheim dat deze sterk verschillen van lidstaat tot lidstaat. Kleinere lidstaten, met een dienovereenkomstig klein taalgebied, moeten ipso facto een veel grotere inspanning leveren, in de grote lidstaten respectievelijk taalgebieden is die economische prikkel kleiner. Er is dus een inherente asymmetrie tussen de lidstaten op dit stuk.
Ik hoop nu dat de Raad instemt met dit initiatief en dat we zo vlug mogelijk kunnen starten met concrete acties, want daar is het om te doen.

Zimeray
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, als we de Europeanen al vanaf hun jongste kinderjaren de middelen in handen willen geven om zich zo goed mogelijk op de toekomst voor te bereiden, dan moeten we ze in de eerste plaats in staat stellen andere talen dan hun moedertaal te leren.
De regio Haute-Normandie is een van de jongste regio's in Frankrijk, maar ook een van de regio's waar de jeugdwerkloosheid het hoogst is. Het leren van een tweede Europese taal is voor de jongeren in deze regio ongetwijfeld een manier om te slagen.
De instelling van een Europees Jaar van de talen in 2001 is een uitstekend besluit waarachter ik mij volledig kan scharen. De Europeanen worden hiermee immers bewust gemaakt van de taalkundige diversiteit binnen de Unie. Ik ben echter van mening dat niet alleen het jaar 2001 aan dit bewustwordingsproces moet worden gewijd, maar dat er een veel langere periode voor moet worden vrijgemaakt.
Wij moeten hoog inzetten en ervoor zorgen dat al onze jongeren vloeiend een vreemde taal kunnen leren spreken. We kunnen dit bewerkstelligen door ze, waar mogelijk, tweetalig onderwijs aan te bieden.
De oprichting van het tweetalig interuniversitair instituut van de Seine IBIS in de regio Haute-Normandie, is in dit opzicht voorbeeldig. Ik ben ervan overtuigd dat dergelijke initiatieven door de Europese Unie op grote schaal aangemoedigd en financieel gesteund moeten worden.
Verslag-Dary (A5-0093/2000)
Maes (Verts/ALE). Mijnheer de Voorzitter, we hebben niet alleen met enthousiasme voor dit verslag gestemd, maar ook voor de amendementen die de Commissie landbouw had ingediend. Wij zijn ervan overtuigd dat in onze partnerlanden van de ACS belangrijke investeringen gedaan worden om inzake kwaliteit te kunnen concurreren op de wereldmarkt. Het probleem echter is de prijs. Veel van deze landen kampen nog met te hoge kostprijzen en ik denk dat een belangrijke overgangsperiode, waarop ik aandring, voor deze landen zeer belangrijk is. Ik denk dat onze ACS-partners eveneens blij zullen zijn met de uitslag van deze stemming.

Adam
De Britse Labourafgevaardigden voelen zich sterk betrokken bij de producenten in het Caribische gebied en wensen een spoedige afhandeling van het conflict binnen de WTO.
Deze onderhandelingen liggen gevoelig en in dit stadium sluit het VK een mogelijk tariff only system niet uit.
In dit kader hebben wij het verslag-Dary gesteund, hoewel wij tegen de amendementen 6 en 7 zijn.

Beysen
Uit de debatten is nogmaals gebleken dat er in de Unie grote verdeeldheid blijft bestaan over de duur van de overgangsperiode, de hoogte van de contingenten en het systeem voor de toewijzing van licenties.
Het stemmen van het verslag-Dary heeft eens te meer aangetoond dat het Europees Parlement de internationaal afgesproken handelsregels niet respecteert.
Het is onaanvaardbaar dat in het verslag-Dary opnieuw een overgangstermijn van tien jaar wordt voorgesteld, zonder een definitieve regeling voorop te stellen.
Rekening houdend met de internationaal afgesproken handelsregels binnen de WTO, de GATT-Overeenkomst en de interne marktstrategie van de Europese Unie dient te worden gepleit voor een zo snel mogelijk tariff only system. Eventueel kan tijdelijk met een WTO-conforme tariff-quotaregeling worden ingestemd, doch op voorwaarde van het bepalen van een datum waar op het tariff-only system zal worden ingevoerd.
België heeft steeds gepleit voor een onmiddellijke aanpassing van het bananenregime in WTO conforme zin, evenwel met een tegemoetkoming t.a.v. de ACS-landen. De voorkeur dient inderdaad gegeven aan een tariff-only system omdat deze optie het meest de handelsstromen respecteert en het duidelijkst WTO-conform is.

Bordes, Cauquil en Laguiller
 - (FR) De stemming van vandaag is een schijnvertoning want de echte beslissingen zijn reeds na heimelijke onderhandelingen tussen de grote kapitalistische consortia van de Verenigde Staten en die van de Europese Unie genomen. Het bananenvraagstuk is slechts één van de aspecten die hier een rol spelen en de bananenproductie vormt niet meer dan een element in het geheel van botsende belangen.
De bananenoorlog wordt gepresenteerd als een conflict tussen de producerende landen, dat wil zeggen enerzijds de landen van Latijns Amerika en de dollarzone en anderzijds de landen van de Overeenkomst van Lomé en de Europese overzeese gebiedsdelen. In werkelijkheid gaat het hier echter om een oorlog tussen kapitalistische consortia.
De bananendollar is met name in handen van drie grote Amerikaanse kapitalistische consortia, zoals Chiquita. Dit bedrijf was aanvankelijk het beruchte United Fruit, dat door de Amerikaanse staat werd gesteund.
Achter de producerende landen die de Europese Unie pretendeert te verdedigen, schuilen de namen van enkele grote families en machtige Engelse en Franse bedrijven.
Wij zijn niet bereid onze goedkeuring te verlenen aan de grote haaien in de dollarbananensector, maar wij zijn ook niet van plan onze stem uit te brengen ten gunste van de kleinere haaien die door de Europese Unie worden beschermd.
Het is evenwel hoognodig dat er maatregelen worden getroffen ter bescherming van de kleine producenten die op hun plantages werken zonder iemand uit te buiten. Wij moeten deze producenten een fatsoenlijk minimuminkomen garanderen, onafhankelijk van de prijsschommelingen op de markt.
Wij eisen dat de werknemers in de landbouw beschermd worden. Zij mogen niet het slachtoffer worden van de handelsoorlog die op de wereldmarkt woedt.
Een eventueel op te richen garantiefonds moet het salaris van deze werknemers en de inkomsten van de kleine producenten waarborgen en niet ten goede komen aan de bananenmagnaten, die het uitsluitend zullen aanwenden om in andere sectoren nog meer winst te genereren.

Butel
Het doet ons genoegen dat het Europees Parlement, zoals uit het verslag blijkt, zich bewust is van het feit dat de bananenproducenten beschermd dienen te worden. Ik denk hierbij enerzijds aan de producenten in de ACS-landen (die we in het kader van de hernieuwing van de Overeenkomst van Lomé onze steun hebben toegezegd) en anderzijds aan de ultraperifere communautaire landen.
Het Orgaan voor Geschillenbeslechting van de WTO heeft een aantal zeer belangrijke elementen ter versterking van het concurrentievermogen van de ACS-handelaren veroordeeld, maar de geldigheid van het beginsel van tarifaire contingenten geenszins ter discussie gesteld. Zoals zo vaak toont de Commissie zich dus al te ijverig. Bij de onderhandelingen binnen de WTO is ze immers te ver gegaan. Ze heeft geprobeerd de tegenstrijdige belangen van de verschillende partijen te verenigen, maar is hierin - al dan niet opzettelijk - niet geslaagd.
Het is paradoxaal dat enerzijds de handelaren voorstander zijn van handhaving van een stelsel van tariefcontingenten, terwijl anderzijds wordt gekozen voor een "tariff only"systeem.
Wij feliciteren daarom de heer Dary en de leden van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, die enige orde proberen te brengen in het voorstel van de Commissie. Het huidige voorstel is immers geheel onacceptabel omdat hierin de communautaire belangen worden opgeofferd aan die van de Amerikaanse multinationals, die er overduidelijk andere productienormen op na houden dan de EU. Het is uiteraard zeer lovenswaardig dat gezocht wordt naar de meest interessante prijzen voor de consument, maar in dit geval zijn de productieomstandigheden in de diverse regio' s niet vergelijkbaar. Ik denk hierbij met name aan de sociale wetgeving en de bescherming van kinderen.
We moeten ervoor waken dat we bij de harmonisatie van de sociale omstandigheden in deze sector uitkomen bij een onaanvaardbaar lage norm. Laten we liever in eerste instantie blijven streven naar een zo hoog mogelijke kwaliteit van de producten, dat wil zeggen zonder bijvoorbeeld GGO's of pesticides. Als we kwalitatief de beste producten afleveren, zal dit de vraag en dus ook de productie stimuleren, en zullen de prijzen kunnen dalen!
Na jaren van economische crises in de geïndustrialiseerde landen en de val van de Oost-Europese economieën, kan de oplossing van de Commissie de nekslag betekenen voor deze producerende landen. Hun economie krijgt zo immers onvoldoende tijd voor herstructurering en diversificatie van de productie. Het is evident dat de Europese Unie haar standpunt duidelijk dient te maken, zonder dat daarbij overigens de confrontatie wordt gezocht. Dat standpunt is goed verdedigbaar want de huidige en toekomstige Europese consumenten vertegenwoordigen een belangrijk deel van de bananenmarkt.
Wij zijn dus tevreden over het verslag van de heer Dary, maar vinden dat het niet ver genoeg gaat. Dit geldt met name voor zijn opvattingen over het systeem van tariefcontingenten voor de ACS-landen, de overgangsperiode - die ons inziens langer dan 10 jaar moet zijn -, het vaststellen van een nieuw systeem voor de toekenning van invoervergunningen en de aanvullende Europese steun.

Malmström, Paulsen en Olle Schmidt
De communautaire regeling voor de invoer van bananen - die volgens een uitspraak van het WTO-panel van 7 april 1999 discriminerend is - moet hervormd worden. Consideratie met de bananenproducenten uit de ACS-landen en de ultraperifere regio' s van de Unie is gerechtvaardigd, maar geen reden voor een speciale behandeling op handelsgebied.
Invoerrechten en productiesteun zijn niet verenigbaar met ons liberale gedachtegoed. Naar onze mening is een mondiale economische ontwikkeling alleen mogelijk door middel van een vrijhandelstelsel. Om die reden is het voorstel van de Commissie voor een snelle overgang naar een stelsel met vaste, uniforme tariefpreferenties een stap in de goede richting.
Verslag-Lagendijk (A5-0069/2000)
Fatuzzo (PPE-DE). (IT) Mijnheer de Voorzitter, ik heb met groot genoegen mijn stem gegeven aan dit verslag over de mededeling van de Commissie over het stabilisatie- en associatieproces van de Zuid-Oost-Europese landen. Dit is een van de verslagen van het Parlement die mij het meest bevallen. Daarin worden wij immers herinnerd aan de ernstige problemen die zich iets meer dan een jaar geleden tijdens de militaire interventie van de NAVO in dit gebied hebben voorgedaan. Mijns inziens kunnen wij oorlog maar op één manier voorkomen: ervoor zorgen dat wij dicht bij de problemen van de andere volkeren staan. Alleen met dit initiatief en met de andere initiatieven die het Europees Parlement zal nemen en ondersteunen, zullen wij dit gebied, en ook de andere gebieden die eventueel in een zelfde situatie verzeild raken, kunnen vrijwaren van dergelijke rampen.

Bordes, Cauquil en Laguiller
 - (FR) In dit door de Commissie gepresenteerde verslag blijkt dat de Europese Unie zich wil opwerpen als beherende mogendheid van de Zuid-Oost-Europese landen. De afgelopen eeuw heeft dit de regio echter geen goed gedaan. Eerst zag ze zich beklemd tussen rivaliserende Europese mogendheden en nu moet ze het hoofd bieden aan een Westers Europa dat zich verenigd wil zien.
De rapporteur stelt geregeld het lokale nationalisme en chauvinisme aan de kaak. Deze verschijnselen zijn inderdaad ontoelaatbaar, maar laten we niet vergeten dat de grote Europese mogendheden altijd gebruik hebben gemaakt van dit nationalisme door de volkeren tegen elkaar uit te spelen en zo hun belangen als grote mogendheid veilig te stellen.
De economische en politieke rivaliteit tussen de Europese grootmachten lag ten grondslag aan de beide wereldoorlogen. De Eerste Wereldoorlog begon in deze regio, en de Tweede Wereldoorlog heeft enorme verwoestingen aangericht.
Het nog maar sinds kort verenigde Europa heeft met name van zich laten horen door zijn bijdrage aan het opdelen van het voormalige Joegoslavië en door de bombardementen die het op Servië en Kosovo heeft uitgevoerd. Het is inmiddels duidelijk dat deze oorlog de situatie in de regio heeft verergerd. Dit geldt zowel voor de materiële kant van de zaak als voor de relatie tussen de gemeenschappen.
Gezien deze omstandigheden kunnen we het niet aan de Europese mogendheden overlaten om de stabiliteit in deze regio te bewaren. Vergelijk dit maar met iemand die zijn schapen toevertrouwt aan een wolf.
Wij hebben tegen dit verslag gestemd omdat wij ons willen verzetten tegen het voormalige en huidige beleid van de Europese mogendheden.

Caudron
Het is mijn een genoegen mijn steun te kunnen uitspreken voor dit verslag, waarin de Europese Unie wordt gevraagd het voortouw te nemen bij het bewerkstelligen van de stabiliteit en toetreding van de landen van Zuid-Oost-Europa. Er wordt vaak in herinnering gebracht dat Zuid-Oost-Europa de in crisis verkerende "achtertuin" van de Europese Unie is. Deze regio wordt gekenmerkt door een extreem gevoelige politieke situatie die tot uitbarsting kwam tijdens het Kosovo-conflict. Dit conflict heeft duidelijk gemaakt wat de politieke gevolgen van deze instabiliteit voor de buurlanden kunnen zijn. De voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, Albanië en Montenegro kunnen immers gedestabiliseerd raken en deze situatie kan ernstige economische gevolgen hebben voor Bulgarije, Roemenië en andere landen in de regio. Uiteraard heeft de Europese Unie alle belang bij stabiliteit in deze regio en dit belang wordt met het oog op de toekomende uitbreidingen alleen maar groter.
De Europese Unie bleek niet in staat de benodigde maatregelen te treffen om het gewelddadige desintegratieproces op de Balkan een halt toe te roepen en dit heeft haar een flink trauma bezorgd. Het ontbrak de Unie niet alleen aan de gezamenlijke politieke wil om actie te ondernemen, maar ook aan een politieke strategie en de juiste middelen om de crisis op doelmatige wijze en op internationaal niveau te bedwingen. Men zou kunnen zeggen dat de crisis op de Balkan het bewustwordingsproces heeft geactiveerd. Dit proces was van doorslaggevend belang voor het bepalen van de koers van het Europese defensie- en veiligheidsbeleid. De op de Top van Keulen en die van Helsinki genomen besluiten met betrekking tot de aanschaf van de benodigde militaire middelen waarmee de Unie op autonome wijze crises kan beheersen, vormen hiervoor het bewijs.
Op 10 juni 1999 is op de Raad van Keulen het stabiliteitspact voor Zuid-Oost-Europa gesloten. Aan dit pact zouden niet alleen de lidstaten van de EU, maar ook de VS, Rusland en natuurlijk de betrokken landen in de regio gaan meewerken. Het stabiliteitspact is onderdeel van de globale benadering die de Europese Unie sinds 1996 volgt teneinde de stabiliteit in de regio te bewerkstelligen. De stabilisatie- en associatieovereenkomsten vormen de hoeksteen van deze benadering. Men wil deze overeenkomsten laten ondertekenen door Bosnië-Herzegovina, Kroatië, de Federale Republiek Joegoslavië, de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en Albanië. Op dit moment worden er onderhandelingen gevoerd met Macedonië. De onderhandelingen met Kroatië, waar het politieke klimaat onlangs een positieve wending heeft genomen, gaan binnenkort van start.
Deze overeenkomsten vormen een geheel nieuw contractueel kader voor de landen van de regio, die zich in hoge mate door het institutioneel mechanisme laten inspireren. Ook de voorwaarden die in de overeenkomsten tussen de Europese Unie en de LMOE's zijn opgenomen vormen een stimulans. Deze overeenkomsten zijn voor ieder land op maat gesneden, dat wil zeggen dat er rekening is gehouden met de specifieke situatie in ieder van de betrokken landen. De overeenkomsten bieden op lange termijn, overeenkomstig het Verdrag van Amsterdam, uitzicht op toetreding tot de structuren van de Unie. Hiertoe dienen wel de in Kopenhagen vastgestelde criteria te zijn vervuld. Het gaat er in de eerste plaats om dat de in crisis verkerende landen van deze regio een duidelijk politiek signaal krijgen en op overtuigende wijze worden gestimuleerd. Bovendien vormen de genoemde overeenkomsten een belangrijke impuls voor nauwere regionale samenwerking, die mijns inziens onontbeerlijk is voor het bewerkstelligen van stabiliteit in de regio.
Verslag-García-Margallo y Marfill (A5-0059/2000)
Fatuzzo (PPE-DE). (IT) Mijnheer de Voorzitter, ik heb ook voor het verslag gestemd over de mededeling van de Commissie betreffende de tenuitvoerlegging van het kader voor financiële markten: een actieplan. Het lijdt namelijk geen twijfel dat het Europees Parlement, de Commissie, de Unie en de Raad iets moeten ondernemen om vooruitgang mogelijk te maken op het gebied van de mededinging, via on line diensten en elektronisch geld. Dat zijn namelijk nieuwe vormen van economische activiteiten. Ik zou echter met nog meer plezier voor hebben gestemd als in dit verslag ook de wens tot uiting was gebracht dat elke gepensioneerde bij het innen van zijn eerste pensioen een computer cadeau moet krijgen. Niet alleen jonge maar ook oude mensen moeten zich vertrouwd maken met de nieuwe handelstechnieken.

Figueiredo
Het verslag spreekt zich uit ten gunste van het actieplan voor de financiële markten zoals de Commissie dat voorgesteld heeft. Het doel is daarbij de liberalisering van de kapitaalmarkten. De Commissie volgt in dezen overigens dezelfde lijn als de Top van Lissabon, in de zin dat deze en andere liberaliseringen versneld doorgevoerd zouden moeten worden.
Welnu, de werkelijkheid leert dat dit proces niet alleen leidt tot een toename van de financiële instabiliteit maar ook nog eens tot de concentratie van financiële instellingen en kapitaalmarkten, reden waarom we tegen zijn - tegen het standpunt van de Commissie en tegen het standpunt van de rapporteur.
We hebben geprobeerd concrete maatregelen te introduceren om zo te compenseren voor de grillen van de kapitaalmarkten en de kapitaalstromen binnen de Europese Unie, inzonderheid die van speculatieve aard. Daarom, en ook om het risico van financiële crises te minimaliseren, hebben we een voorstel tot wijziging ingediend teneinde de Commissie aan te sporen om in haar actieplan hiervoor concrete maatregelen op te nemen. Wat wij eerst en vooral willen is dat er een verslag wordt voorgelegd over de instelling van een belasting over de kapitaalstromen, vooral dus die van speculatieve aard. We betreuren het dat ons standpunt geen stemwaardering heeft gevonden.

Lulling
De door de Economische en Monetaire Commissie voorgestelde resolutie bevat ontegenzeggelijk verbeteringen ten opzichte van de eerste versie. Ik wil rapporteur García-Margallo y Marfil hiervoor danken. Ik heb evenwel niet voor dit verslag kunnen stemmen omdat de aldus in de plenaire vergadering aangenomen tekst nog teveel tegenstrijdigheden bevat.
Wat betreft het plan om een commissie voor de effectenhandel op te richten, raad ik aan een Groenboek op te stellen waarin de geleidelijke instelling van zo'n commissie geregeld wordt. Allereerst dient echter een haalbaarheidsonderzoek te worden uitgevoerd. Wij zijn overigens ook verplicht het subsidiariteitbeginsel toe te passen. Laten we niet vergeten dat in een tijd waarin grensoverschrijdende investeringen in effecten een hoge vlucht nemen, de belangen van de betreffende ondernemingen en investeerders beter behartigd kunnen worden als er van dichtbij toezicht wordt gehouden op internationale investeringen. Maar ook de samenwerking tussen de toezichthoudende instanties moet worden verbeterd. Het toezicht op de effectenmarkten kan het best worden uitgeoefend door mensen die dicht bij de effectenmarkten staan en deze markten goed kennen.
In deze context is het weinig opportuun een vergelijking te trekken met de Amerikaanse commissie voor effectenhandel, de SEC. US-SEC is immers het logische gevolg van een financieel stelsel waarin een onderscheid bestaat tussen commerciële banken en investeringsbanken. In Europa hebben we daarentegen gekozen voor het model van de universele bank, dat de rol van de banken in het Europees financieel stelsel heeft vergroot.
Het zou ook onjuist zijn om een dergelijke commissie met het vaststellen van de regels voor aandelennoteringen te belasten. Deze commissie mag hooguit belast zijn met de controle op de naleving van deze regels.
Verder is het onjuist te streven naar de invoering van een pan-Europese aandelennotering. Bij geharmoniseerde en concurrerende aandelennoteringen blijft de diversiteit van de investeringsproducten behouden. Een pan-Europese aandelennotering zou betekenen dat de nationale beursmarkten hun niches zouden moeten opgeven. Ook zouden de specialisatiemogelijkheden afnemen die zich in een situatie van vrije concurrentie voordoen. We zouden de nadruk niet zozeer moeten leggen op de overigens al grotendeels geharmoniseerde aandelennoteringen - deze zijn immers schadelijk voor de diversiteit - maar op de toenadering tussen en zelfs harmonisatie van de bestaande onderhandelingsstructuren en -omgevingen.
Wat de prudentiële controle betreft, heb ik de Commissie en de Raad gisteren met klem verzocht het absurde plan om de controle op alle kredietinstellingen in de vijftien lidstaten toe te vertrouwen aan de ECB, niet over te nemen. De bankactiviteiten worden door de politiek gereguleerd. Daarom moeten de toezichthoudende instanties in de financiële sector verantwoording afleggen aan de politieke autoriteiten en niet aan de ECB. Ik heb niet voor paragraaf 26 gestemd, die overigens in het Frans grotendeels onbegrijpelijk was.
Verslag-Kuckelkorn (A5-0053/2000)
Fatuzzo (PPE-DE). (IT) Mijnheer de Voorzitter, nu hier gesproken wordt over aanvullende pensioenen, kan natuurlijk de vertegenwoordiger van de Partij van Gepensioneerden niet zijn mond houden. Ik wil uitleggen waarom ik voor dit verslag heb gestemd. Ik ben ervan overtuigd dat de toekomst van de gepensioneerden gelegen is in de aanvullende pensioenen. Men moet hierover echter vrij kunnen beslissen. Aanvullende pensioenen moeten bovendien in de plaats komen van verplichte pensioenstelsels. De verplichte pensioenstelsels zijn zo lek als een zeef. Als men in Italië spaghetti kookt - en u weet wel dat spaghetti ons nationale gerecht is - gebruikt men een vergiet, dat wil zeggen een pan vol gaten om het water te laten weglopen. De nationale overheidsdiensten hebben dezelfde functie. Helaas zitten die ook vol gaten waardoor het water, pardon het geld van alle burgers die hebben gewerkt, wegloopt. Daarom moeten wij de wettelijke pensioenstelsels geleidelijk aan vervangen door particuliere pensioenregelingen.

Konrad
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb bij vergissing voor amendement 39 gestemd. In werkelijkheid verwerp ik dit amendement, en wel om de volgende redenen: het bepaalt dat noch uit de mededeling van de Commissie noch uit het verslag-Kuckelhorn initiatieven kunnen worden afgeleid die gericht zijn op structurele veranderingen in de pensioenstelsels van de EU-lidstaten. Het tegendeel is natuurlijk waar. We hebben op het gebied van de pensioenstelsels juist een enorme behoefte aan hervormingen in de lidstaten. Daarom geloof ik dat ieder initiatief van de Europese Unie, ieder initiatief van het Europees Parlement bevorderlijk is voor het debat in de lidstaten, waar we meer vragen hebben dan antwoorden.

Figueiredo
Wij hebben tegen dit verslag gestemd, omdat we van mening zijn dat het niet werkelijk verschilt van het voorstel van de Commissie. Daarin wordt het lot van de sociale zekerheid geheel en al overgelaten aan de financiële markten. En zo zouden tot het publieke domein behorende diensten ondergeschikt gemaakt worden aan de filosofie van de beurs. Nu wordt duidelijk wat de doelstellingen zijn van de "modernisering van de sociale bescherming" waartoe tijdens de Top van Lissabon besloten is.
Zoals we in de voorstellen die we hebben ingediend al aangeven, zijn wij niet van mening dat een interne markt voor aanvullende pensioenen een aanvaardbaar antwoord is op de demografische problemen zoals die zich in de toekomst zullen voordoen. Het is dus van belang dat er een expansionistisch politiek beleid wordt geformuleerd dat leidt tot het scheppen van duurzame banen. En dat zal moeten geschieden door de toename van de bijdragen aan de openbare voorzieningen.
Het openbaar systeem voor sociale zekerheid moet degelijk worden gefinancierd en het mag niet afhankelijk zijn van commerciële belangen en overwegingen van financiële rentabiliteit - het moet, integendeel, gebaseerd zijn op de solidariteit tussen de generaties. Alleen zo'n systeem kan de garantie bieden voor het recht op een waardig pensioen en de zekerheid dat werknemers die hun bijdragen hebben geleverd aan de openbare pensioenvoorzieningen van hun oude dag kunnen genieten.

Lulling
Ik heb gisteren als rapporteur voor advies van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen gesproken over het verslag-Kuckelkorn.
Deze commissie heeft advies uitgebracht over de resultaten van de raadpleging over het Groenboek "Aanvullende pensioenen in de interne markt". Eerder had de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen al een advies uitgebracht over het Groenboek zelf.
Wij zijn van mening dat deze zeer uitvoerige raadpleging snel moet uitmonden in een voorstel voor een kaderrichtlijn, zodat zich in het kader van de tweede en derde pijler daadwerkelijk een interne markt voor aanvullende pensioenfondsen kan ontwikkelen. De dekking van biometrische risico's moet vallen onder de eerste pijler, die de hoeksteen moet vormen van het socialezekerheidsstelsel van de Europese Unie.
In het kader van de tweede pijler moet er een richtlijn voor aanvullende pensioenen worden opgenomen waarin de vrije keuze voor een pensioenfonds, het vrije verkeer van personen en diensten, en de dubbele belastingheffing geregeld moeten worden.
De premies moeten tenminste tot op zekere hoogte fiscaal aftrekbaar zijn en de overgemaakte aanvullende pensioenen moeten fiscaal belast worden overeenkomstig de in het land van verblijf geldende wetgeving inzake inkomstenbelasting.
De vraag of biometrische risico's in de aanvullende pensioenregelingen gedekt moeten zijn is controversieel. Ik wil hier in herinnering brengen dat vanuit fiscaal oogpunt de pensioenfondsen die deze risico's niet dekken, niet mogen worden achtergesteld op de pensioenfondsen die dat wel doen. De noodzaak om deze kosten te dekken is immers afhankelijk van het gewicht van de eerste pijler in de verschillende landen of de mate waarin deze pijler nog onvoldoende ontwikkeld is. Hier geldt het subsidiariteitbeginsel en iedereen heeft dus de vrije keuze.
De prudentiële regelgeving hoeft niet buitenproportioneel groot te zijn om de veiligheid van de fondsen te waarborgen. Bij de regelgeving moet een onderscheid worden gemaakt tussen het interne en externe financieringsstelsel van het bedrijf. De prudentiële regelgeving moet beleggingsinstellingen helpen bij het vaststellen van de beste beleggingsstrategie.
Aangezien er geen overeenstemming bestaat over een aantal zeer belangrijke punten van het algemeen kader, kan ik niet voor dit verslag stemmen. Dit betreur ik, want vrijwel alle steekhoudende conclusies van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen en mijn aanbevelingen bevinden zich in deze ontwerpresolutie. Ik denk hierbij met name aan de conclusies waarin wordt gesteld:
dat het behoud van verworven rechten absoluut noodzakelijk is als één van de partners in een huwelijk zijn of haar beroepsbezigheden onderbreekt of beëindigt om zich aan zijn of haar gezin te wijden of aan de zorg voor een naaste;
dat het voor de berekening van een pensioen noodzakelijk is rekening te houden met bepaalde aan de opleiding van kinderen of de zorg voor gezinsleden bestede perioden;
dat het nuttig is dat de mogelijkheid wordt geboden van een vrijwillige of facultatieve voortgezette verzekering om de pensioenrechten te behouden en te verbeteren, en om het recht op storting van het kapitaal onder bepaalde omstandigheden te garanderen.
Uiteraard moet van deze gelegenheid gebruik worden gemaakt om er bij de lidstaten op aan te dringen het beginsel van gelijke beloning voor gelijkwaardige arbeid consequenter te handhaven. Doordat vrouwen op het gebied van de beloning vaak gediscrimineerd worden, kunnen ze immers minder pensioen opbouwen. Alle wettelijke en contractuele regelingen die in strijd zijn met het beginsel van gelijke behandeling van man en vrouw, moeten verdwijnen.
Ik wil hier tenslotte mijn oude verzoek herhalen om de richtlijnen op het gebied van de gelijke behandeling van mannen en vrouwen in sectorale en bedrijfsregelingen inzake de sociale zekerheid te herzien. De Commissie heeft immers al vele jaren niet op dit verzoek gereageerd. Laten we bovendien niet de meewerkende partners, ofwel de miljoenen onzichtbare werknemers vergeten. Dit zijn in verreweg de meeste gevallen vrouwen. Het Parlement heeft om een wijziging van de uitgeklede richtlijn van 1986 verzocht door te pleiten voor een daadwerkelijk kaderstatuut en de verplichte toelating van meewerkende partners tot de socialezekerheidsstelsels. Ik denk hierbij in het bijzonder aan de toetreding tot pensioenstelsels.
Op 28 maart hebben het bureau van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen, de Europese vrouwenlobby en het bureau van het raadgevend comité een bezoek gebracht aan voorzitter Prodi en zeven van zijn collega's om de genoemde eisen van het Parlement kracht bij te zetten. Ik hoop dat de Commissie, die voor dit vraagstuk verantwoordelijk is, rekening zal houden met deze eisen van het Europees Parlement.
Verslag-Palacio Vallelersundi (A5-0098/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor de mededeling: strategie voor de interne markt gestemd, ofschoon in de tekst niet het advies is opgenomen dat de heer Medina Ortega namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken heeft opgesteld. In dit advies staat op bladzijde 20 dat wat de sociale zekerheid betreft, de totstandkoming van een daadwerkelijk Europees socialezekerheidsstelsel het ideaal zou zijn van de integratie. De huidige aanpak is echter gebaseerd op een harmonisatie van de nationale stelsels. Ik ben dus niet de enige die wil dat de vijftien regeringen eindelijk besluiten de sociale zekerheid en de pensioenen op Europees vlak aan te pakken. Dat is enige manier om de vaart bergafwaarts af te remmen.

Theonas
Voortzetting en zelfs versterkte toepassing van hetzelfde beleid, met uitbreiding tot nieuwe sectoren: dat is de strategie die de Commissie overeenkomstig haar mededeling in de komende vijf jaar voor de interne markt wil volgen. Het verslag van het Europees Parlement betuigt niet alleen instemming hiermee maar vraagt zelfs om versterking van de desbetreffende maatregelen.
De voorgestelde doelstellingen hebben als uitgangspunt de "enorme voordelen voor de interne markt", zoals zo treffend wordt gezegd. Men verduidelijkt echter niet wie in dit proces de voordelen zal hebben en wie het slachtoffer zal worden. Voor ons staat het als een paal boven water dat de maatregelen ter verwezenlijking van de beginselen van vrije vestiging en vrije dienstverlening, de maatregelen ter vrijmaking van de markten, de maatregelen ter bevordering van het vrij verkeer van goederen en de omvangrijke jurisprudentie slechts één resultaat kunnen opleveren: de versterking van de grote multinationale ondernemingen. Voor deze ondernemingen wordt het steeds gemakkelijker de activiteiten uit te breiden tot andere markten, tot markten met veel geringere kosten. Zij zijn degenen die aan het langste eind trekken dankzij de dereguleringsmaatregelen. Daardoor kunnen zij de winst opvoeren en hun positie versterken. Helaas geldt niet hetzelfde voor de kleine bedrijven, en zelfs niet voor de middelgrote bedrijven van de kleine lidstaten. Door de sterk toegenomen concurrentie worden steeds meer bedrijven gedwongen zich failliet te laten verklaren, hun activiteiten te beperken en hun personeel in te krimpen. Het probleem ligt voor deze bedrijven natuurlijk niet in "de hinderpalen die een benutting van de door de interne markt geboden kansen in de weg staan". Hun probleem ligt wel degelijk in de maatregelen zelf, in de maatregelen ter verwezenlijking van de interne markt, in de grondbeginselen van de mededingingswetgeving van de EU, in de afgenomen vraag van de grote volksmassa ten gevolge van het strenge bezuinigingsbeleid. De oplossing voor het probleem ligt natuurlijk niet in risicokapitaal en de effectenbeurzen. Voor de meeste kleine bedrijven zijn deze eerder zeer riskant, gezien de beperkte middelen waarover zij beschikken. De oplossing moet gezocht worden in een heel ander beleid voor economische ontwikkeling, in een beleid dat productie-investeringen bevordert, de vraag verhoogt en de activiteiten van kleine bedrijven stimuleert.
In het verslag wordt ook aangedrongen op nieuwe faciliteiten voor de bedrijven, via de "vereenvoudiging van het juridisch, administratief en fiscaal kader", en via met name een "wetgeving die geen lasten voor de bedrijven veroorzaakt en hun mededingingsvermogen ten opzichte van de buitenlandse concurrenten niet aantast". Met andere woorden, men wil het groot kapitaal nog meer - ongebreidelde - vrijheid geven en de wetsvoorschriften nog meer beperken. Over de rechten van de werknemers wordt tegelijkertijd in alle talen gezwegen. Men zegt niets over het feit dat afbraak van de "barrières", afbraak van de bescherming op grond van de arbeidswetgeving, betekent dat de procedures voor massaontslagen, fusies en bedrijfsoverplaatsing zich nog ongeremder zullen voltrekken. Het is ook geen toeval dat noch in de voorstellen van de Commissie, noch in de richtsnoeren van de Europese Raden ook maar met één woord wordt gerept over de noodzaak van beperking van deze verschijnselen, van controle op speculatieve kapitaalbewegingen en van, onder andere, maatregelen voor belastingheffing op kapitaal. In het verslag word aangedrongen op liberalisering van de farmaceutische sector en op vermindering van de belastingdruk op werkgelegenheid. Daaruit blijkt dat de genomen maatregelen voor alleen nog maar meer eetlust zorgen, dat zij aanzetten tot nog meer liberalisering, tot nog meer ongebreideldheid voor het kapitaal en tot nog grotere winsten, met alle gevolgen van dien voor het socialezekerheidsstelsel.
Het onderhavig verslag schaart zich volledig achter het economisch en sociaal beleid dat de EU, tegen de belangen van de volkeren in, voert in het kader van de interne markt en de EMU. Daarom stemmen wij tegen dit verslag.

Varaut
In haar verslag laat mevrouw Palacio doorschemeren dat de campagne ten behoeve van de nationale overheden en het bedrijfsleven heeft gefaald. De nationale overheden weigeren immers hun nationale wetgeving aan te passen aan de communautaire wetgeving als hun eigen belangen hiermee niet gediend zijn. Het bedrijfsleven, dat normaal gesproken van de interne markt profiteert, moet via informatiecampagnes en "prikkels" van de heilzame werking van deze markt overtuigd worden. De vorige eurocampagnes waren succesvol, maar de resultaten van deze campagne moeten nog blijken. Dit vormt een illustratie van de "sovjetachtige" procedures van de communautaire instellingen die, in navolging van het verslag-Ludford, waarin wordt gesproken over de nieuwe burger, ook de nieuwe consument en de nieuwe ondernemer beweren te hebben uitgevonden.
De rapporteur zegt weliswaar haar steun toe aan bedrijven bij het wegnemen van de moeilijkheden die het MKB ondervindt vanwege de "pesterijen en administratieve traagheid", maar een aantal bepalingen van de uiteindelijke tekst dwingt mij toch tot enige terughoudendheid. In het verslag wordt het essentiële belang van snellere en doeltreffendere inbreukprocedures beklemtoond. De voorstellen aan de intergouvernementele conferentie worden in die zin positief onthaald: er is gezegd dat de communautaire centralisatie niet kan worden gesteund omdat de gronden ervoor niet kunnen worden aangetoond. Daarom voelen wij ons genoodzaakt de nadruk te leggen op strafmaatregelen waar samenwerking had kunnen leiden tot flexibele regels die sneller door de betrokkenen zouden zijn geaccepteerd.
Vervolgens moet de Commissie aandacht schenken aan, ik citeer: "een internemarktreflex" binnen het nationale overheidsapparaat en "nagaan of de nationale uitvoeringsmaatregelen effecten hebben". Gezien het politieke kader waarin de functionarissen van de communautaire instellingen moeten werken, maak ik mij ongerust over de wens om de "reflexen" van de functionarissen van onze regeringen te conditioneren.
In het verslag uit de rapporteur haar verontrusting over het feit dat ondernemingen niet altijd inzien waarom ze de EU eerder als een interne markt dan als een aaneenschakeling van nationale markten moeten beschouwen. Om aan deze "terughoudendheid", de administratieve obstakels en het afwijzende gedrag van de consumenten het hoofd te bieden, wil de rapporteur "algemene informatiecampagnes" organiseren die "vergelijkbaar zijn met de campagne die voor de euro is gevoerd". Verder vindt ze dat "particuliere ondernemers moeten worden gestimuleerd om de partners uit andere lidstaten niet te benadelen".
Deze constateringen doen kennelijk geen afbreuk aan het vertrouwen van ons Parlement in het gekozen communautaire eenwordingsmodel: dit model moet de volkeren veel goeds brengen, ook al geven deze volkeren aan er geen prijs op te stellen.

De Voorzitter
 - Hiermee zijn de stemverklaringen afgerond.

GOM in de sector melk en zuivelproducten
De Voorzitter
 - Aan de orde is het verslag (A5-0081/2000) van de heer Pesälä, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1255/1999 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector melk en zuivelproducten (COM(1999) 631 - C5-0339/1999 - 1999/0254(CNS)).

Pesälä
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het gaat hier om de wijziging van een verordening waarmee een bevoegdheid van de Raad aan de Commissie wordt overgedragen. De Commissie krijgt door deze wijziging van de verordening de bevoegdheid de lijst van producten die niet in bijlage I zijn opgenomen, te wijzigen. Deze bevoegdheid heeft de Commissie al wat betreft landbouwproducten als graan, suiker, rijst en eieren. Het zou logisch zijn als deze bevoegdheid ook voor zuivelproducten zou gelden. Met deze wijziging van de verordening krijgt de Commissie deze bevoegdheid.
Als wij rekening houden met het feit dat de beschikbare middelen voor exportrestituties door de WTO-overeenkomsten al in een paar jaar afnemen van 587 miljoen euro naar 415 miljoen euro, zou het goed zijn als de Commissie de bevoegdheid kreeg de lijst van goederen te controleren. Er bestaan veel exportproducten die ook een aanzienlijke hoeveelheid andere ingrediënten dan zuivel bevatten - bijvoorbeeld yoghurt met suiker en vruchten - en waarvoor toch exportrestituties voor melkproducten worden aangewend. Daarom zou het zeer logisch zijn om hierbij dezelfde regels toe te passen als bij graan, suiker, rijst en eieren. Het gaat ook in grote mate om begrotingsdiscipline: wij moeten ook in de komende jaren - als de exportrestituties minder worden - een consequente begrotingsdiscipline kunnen handhaven.
Er is enige discussie geweest over de vraag of het overdragen van de bevoegdheid van de Raad aan de Commissie wel een goede zaak zou zijn. Naar mijn mening is hier en over het algemeen in dergelijke situaties sprake van, zoals dat heet, een zero sum game. Wij moeten consequent zijn en gebruik maken van de bevoegdheid en maatregelen waarmee wij zo goed en consequent mogelijk de zaken kunnen regelen. Er is helemaal geen sprake van een wijziging van het machtsevenwicht tussen de instellingen. Volgens mij liggen hier logische redenen en een zeer vergaande consequentie aan ten grondslag. Op die manier moet men naar mijn mening ook in de toekomst - als de prijzen en situaties op de wereldmarkt zeer snel veranderen - in de praktijk vooruitgang boeken en zo handelen dat men snel kan reageren. Naar mijn mening is ook de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling eensgezind over deze kwestie. Deze wijziging van de verordening moet doorgaan. Dat is een zeer goede en positieve zaak voor iedereen en vooral voor de producenten van landbouw- en zuivelproducten.

Keppelhoff-Wiechert
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik zou om te beginnen de heer Pesälä willen bedanken voor zijn verklaring, maar ik wil daar meteen aan toevoegen dat ik een iets andere mening ben toegedaan.
U kent misschien het goede oude Duitse spreekwoord "Melk montert moede mannen op". Men kan echter ook gewoon zeggen: "Melk montert op". Want we hebben ondertussen ook enkele vrouwen in de Commissie die een woordje meespreken. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat de Commissie zich opgemonterd voelt door het plan om nu ook de exportrestituties voor zuivelproducten af te schaffen.
De Commissie heeft de bevoegdheid gekregen om producten te schrappen die in aanmerking komen voor exportrestituties onder de marktordeningen voor graan, suiker, rijst en eieren. Zo heeft zij bijvoorbeeld geschrapt in de lijst van de niet in bijlage I opgenomen producten. Ziehier mijn vraag: wil de Commissie nu ook een vrijbrief voor andere producten? Ik weet dat de lidstaten hier heel verschillende ideeën over hadden, ook in de Raad. Wil men deze regeling werkelijk invoeren voor de hele zuivelsector?
Ik zou dadelijk een paar antwoorden van u willen krijgen in verband met de vraag of deze maatregel werkelijk efficiënt is. Het is namelijk gebleken dat extra administratieve capaciteiten moeten worden gecreëerd om een preciezere selectie mogelijk te maken van de producten die in aanmerking komen voor exportrestituties, zo staat in de tekst van de Commissie.
Vindt de Commissie ook niet dat het begrip "efficiënt gebruik" enigszins misleidend is? Wat betekent dat in duidelijke taal, efficiënt? Efficiënt betekent hier zonder meer: afschaffing van exportrestituties voor zuivelproducten. In de praktijk betekent dit dat er ook geen exportrestituties meer worden verleend voor melkbestanddelen in andere producten, zoals bijvoorbeeld vruchtenyoghurt. Vandaar de vraag: als er geen exportrestitutie meer wordt betaald voor de melkbestanddelen in yoghurt, dreigen dan niet de exportrestituties voor yoghurt eveneens te zullen verminderen? Heeft men dit onderzocht met precieze berekeningen, met betrouwbare cijfers?
De rapporteur, de heer Pesälä, heeft er reeds op gewezen dat deze maatregel ook een weerslag zal hebben op andere producten. We exporteren immers ook andere producten, zoals fijn gebak, die melkbestanddelen bevatten. Daarom klinkt het wat mij betreft een beetje onzinnig wanneer we aan de ene kant zeggen dat we kosten moeten besparen, maar aan de andere kant, doordat er meer melk overblijft in de markt, nieuwe kosten doen ontstaan, zoals opslagkosten bijvoorbeeld.
Het overschotprobleem in de zuivelsector zal volgens mij niet verbeteren, maar veeleer verslechteren, en de geleidelijke verhoging van de minimale afzet aan de ene kant en de gelijktijdige verlaging van de maximale exportrestitutie aan de andere kant, zijn volgens mij toch enigszins tegenstrijdig. U kunt hier zo dadelijk uitleg over verschaffen. Uit het oogpunt van het marktbeleid is zo'n maatregel volgens mij niet dringend noodzakelijk, en daarom zeg ik u ook in het belang van mijn kiezers dat ik geen reden zie om dit voorstel toe te juichen. Ik zou dat thuis ook moeilijk kunnen rechtvaardigen tegenover de boeren.
Nogmaals: is deze schrapping van exportrestituties absoluut noodzakelijk? Op de Top van Berlijn hebben we natuurlijk vastgesteld dat er bespaard moet worden, maar dan wel op de juiste plaats, zou ik zeggen. Ik twijfel er niet aan dat u ons zo dadelijk enkele antwoorden op deze vragen zult geven.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou om te beginnen de heer Pesälä willen bedanken voor zijn verslag. Waar gaat het om? Dit voorstel wil de Commissie de bevoegdheid geven tot het wijzigen van de lijst van eindproducten die melkbestanddelen bevatten en waarvoor exportrestituties mogen worden betaald. Zoals de rapporteur heeft gezegd, heeft de Commissie reeds deze bevoegdheid voor graanproducten, suiker, rijst en eieren. De totale uitgaven voor uitvoerrestituties voor producten die niet onder bijlage I vallen worden geraamd op 551 miljoen euro in het begrotingsjaar 2000. In het begrotingsjaar 1999 bedroegen deze uitgaven nog 610 miljoen euro. Vanwaar die vermindering? Dit jaar kunnen we voor de laatste keer de WTO-bovengrens van 475 miljoen euro met de in 1999 ongebruikte bedragen verhogen. In het volgende GATT-jaar worden de totale uitgaven overeenkomstig de WTO-afspraken teruggebracht tot 415 miljoen euro en is het niet meer mogelijk om uitgaven over te dragen op het volgende jaar.
Als we een vergelijking maken: vorig jaar hadden we 610 miljoen euro te besteden, volgend jaar mogen we nog maar 415 miljoen uitgeven. Volgens ons zou het onverstandig zijn om deze reuzensprong van 600 naar 400 in één stap te maken. Daarom hebben we voor dit jaar een tussenstap ingevoegd. De WTO-verplichtingen en de begrotingsdiscipline nopen ons tot een selectieve benadering. We kunnen bijgevolg alleen nog uitvoerrestituties betalen voor producten wanneer dit absoluut noodzakelijk is voor het behoud van hun concurrentiepositie, en dat, geachte afgevaardigde, is het antwoord op uw vraag. Wij willen de lijst doelgericht en marktgericht kunnen aanpassen, zodat we met het maximumbedrag aan begrotingsmiddelen een maximum aan zuivelproducten kunnen exporteren.
U heeft yoghurt als voorbeeld genoemd. Dat is een goed voorbeeld, want het laat zien hoe onlogisch een systeem kan zijn. Momenteel is het immers zo dat yoghurt, indien het zoetstoffen of andere additieven bevat, een niet onder bijlage I vallend product is. Wanneer het zuivere natuuryoghurt is, dus louter op basis van melk en niets anders, dan is het een melkproduct en niet een "niet onder bijlage I vallend product". Voor natuuryoghurt betalen we al heel lang geen uitvoerrestituties meer, terwijl we dat wel moeten doen voor gearomatiseerde yoghurt. Is dat logisch?
Zo moet u het bekijken. Het is echt niet de bedoeling onze boeren de duimschroeven aan te draaien. Waar het om gaat, is dat wij snel en adequaat willen kunnen inspelen op de behoeften van de markt. Het voorstel geeft de Commissie in de toekomst de mogelijkheid om snel en in overleg met de lidstaten, op het niveau van het beheerscomité, de lijst van goederen te wijzigen. Tenslotte wil ik nog zeggen dat ik het discriminerend vind dat melk alleen moede mannen opmontert. Waarom niet ook vrouwen?

De Voorzitter
 - Hiermee is het debat gesloten.
De stemming vindt morgenochtend om 9.00 uur plaats.

GOM in de sector melk en zuivelproducten
De Voorzitter
 - Aan de orde is het verslag (A5-0074/2000) van de heer Maat, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1255/1999 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector melk en zuivelproducten (COM(1999) 608 - C5-0047/2000 - 1999/0246(CNS)).

Maat
Voorzitter, schoolmelk in Europa, dat is mijn ervaring gedurende de twee maanden dat ik met het verslag ben bezig geweest, roept veel emotie op. Veel reacties van scholen uit de hele Europese Unie, ook van schoolkinderen. Dat vond ik op zich opmerkelijk. Er is ook veel discussie ontstaan omdat de Commissie zegt, laten we overgaan tot co-financiering, dat betekent afbouw van de Europese bijdrage. Ook met name daarop hebben veel scholen gereageerd en ook vanuit mijn achterban heb ik gemerkt dat men zich toch afvroeg of het wel goed komt met de schoolmelk, of dit wel als instrument overeind blijft? In die zin moet ik zeggen dat ik erg gelukkig was als nieuw lid van het Parlement dat het Parlement bij de behandeling van de begroting voor 2001 in ieder geval mijn voorstel heeft overgenomen om het budget voor schoolmelk te verhogen van 53 naar 83 miljoen euro.
Het voorstel dat nu voorligt in het verslag en dat unaniem is aangenomen in de Commissie landbouw, ik zeg nadrukkelijk unaniem - en het was bijzonder verheugend dat alle partijen binnen de Commissie landbouw het verslag steunen -, komt erop neer dat er nog meer geld nodig is, in feite 96 miljoen euro. Dat past niet helemaal in de begroting, maar de realiteit gebiedt te zeggen, gezien de verandering op de zuivelmarkt, dat dit kleine verschil wellicht ook te vinden is in het zuivelbudget. Het is ook om die reden dat ik het Parlement van harte oproep om het verslag over schoolmelk te steunen, want daar is alle aanleiding toe.
Het is opmerkelijk hoe nonchalant wij in Europa soms met voedsel omgaan. Het is er altijd en het is op zich geen probleem. Maar het is duidelijk gebleken dat schoolmelk een toegevoegde waarde heeft voor het voedingspatroon van kinderen en ook bijdraagt tot een betere voeding, zeker in stedelijke gebieden. Op basis van onderzoek is dat te traceren. Ook de Europese Commissie heeft een onderzoek laten doen. Ik vond het wel een beperkt onderzoek, op basis van een desk-studie, maar gezien de grote deelname in Europa is er alle aanleiding toe om de regeling voort te zetten. Er is extra geld voor onderwijs op het terrein van Internet, de elektronische snelweg, er is meer aandacht voor het milieu, er is veel aandacht voor veilig leven, voor sociale omstandigheden en daarin kan niet ontbreken een goed beleid met betrekking tot een juist gebruik van voedsel en zeker ook van melk.
Om deze reden en om te kijken of deze regeling wat meer eigentijds gemaakt zou kunnen worden, ben ik blij dat het verslag ook in die zin is aangenomen in de commissie en ik hoop ook in het Parlement. Er is een verruiming van het aantal producten die gebruikt kunnen worden in de schoolmelkregeling. Ik denk aan drinkyoghurt, magere kaas, magere melk, ook in die zin zijn er waardevolle amendementen ingediend vanuit mijn eigen fractie, maar ook vanuit de liberale fractie, onder andere door de heer Pesälä voor Scandinavië. Er zijn heel gerichte voorstellen gedaan en dat betekent dat wij op deze wijze de schoolmelkregeling beter kunnen aanpassen, beter kunnen integreren in het huidige voedingspatroon. Dat maakt het verhaal op zich alleen maar sterker. Wie mocht denken dat de schoolmelkregeling het voedingspatroon zal redden, heeft het verkeerd voor. Je moet ook realistisch blijven. Als dit verslag wordt aangenomen in het Parlement zal per jaar per kind ongeveer 12 euro worden uitgegeven aan subsidie voor schoolmelk, dat is een fooi, lijkt mij. Dat is heel goed maatschappelijk te verdedigen binnen de begroting en ook ten aanzien van een goede voedingspolitiek.
Voorzitter, op basis van de genoemde gegevens wil ik dit verslag van harte aanbevelen. Ik dank ook de leden van de Commissie landbouw voor hun unanieme steun, dat biedt goede vooruitzichten voor de stemming in dit Parlement. Ik dank ook de Commissie voor de bereidwilligheid met betrekking tot het aandragen van de nodige gegevens en ook voor de voorbereiding van het verslag. Ik hoop dat dit zal leiden tot een constructieve houding met betrekking tot de uitvoering van dit verslag. Ik heb begrepen dat aanstaande maandag in ieder geval de Raad van Ministers zal vergaderen. Het zou dus een goed moment zijn wanneer het Parlement dit verslag zou goedkeuren en aldus ook de schoolmelkregeling.

Coelho
Mijnheer de Voorzitter, op verzoek van onze collega Arlindo Cunha geef ik u hier ons standpunt in de discussie over schoolmelk. De Europese Unie betaalt al meer dan twintig jaar voor het gratis verstrekken van melk aan basis- en middelbare scholen. Die melkverschaffing heeft de afgelopen jaren gemiddeld 90 miljoen euro per jaar gekost, voor meer dan driehonderd miljoen liter melk. Tien miljoen kinderen hebben van de melkverschaffing gebruik gemaakt, ofwel 20% van de schoolgaande jeugd die voor dit programma in aanmerking komt.
Er zijn twee heel goede redenen voor de melkverschaffing en dus ook voor de voortzetting ervan. Allereerst is er het sociale aspect. De melkverschaffing biedt immers aan veel kleine en opgroeiende kinderen een minimum aan bouwstoffen die ze anders niet tot zich zouden kunnen nemen. Daarvan profiteren eerst en vooral kinderen van de minst bevoordeelde klassen, of dat nu in de stad of op het platteland is. Ten tweede is het zo dat er op de markt voor melkproducten een overschot bestaat. En dan vertegenwoordigt de melkverschaffing een veel logischer en constructievere wijze om dat overschot weg te werken dan verdeling, denaturatie of export naar derde landen tegen veel hogere kosten. Het is jammer dat de Europese Unie niet meer van dit soort acties heeft voor andere producten. Dat zou toch veel beter zijn dan het afzetten van zulke producten op de internationale markt onder betaling van subsidies die soms het dubbele bedragen van de prijzen waartegen diezelfde producten op die markten verkocht worden. Het argument als zou er een besparing kunnen worden verwezenlijkt is dan ook volstrekt onbegrijpelijk. De Verenigde Staten, die toch de naam hebben een filosofie aan te hangen waar solidariteit een minder belangrijke plaats inneemt, geven jaarlijks ongeveer negen miljard dollar uit aan voedseldistributie aan schoolkinderen. Honderd keer meer dus dan de Europese Unie. En nu stelt de Europese Unie voor die 100% financiering op te geven en in plaats daarvan een regeling voor cofinanciering van 50% te laten gelden, een regeling die vooral de minder welvarende landen zoals Portugal zal treffen. Als Portugees zou ik mij ervoor schamen als een dergelijke maatregel zou worden aangenomen tijdens het voorzitterschap van mijn land.

Van Hulten
Voorzitter, mijn collega, de heer Maat, zet zich op indrukwekkende wijze in voor de schoolmelk. Dat is een mooie zaak. Ik ben zelf een groot voorstander van schoolmelk. Ik vind trouwens dat niet alleen kinderen maar ook volwassenen meer melk zouden moeten drinken. Ik betreur het dan ook dat in de zetel van het Parlement in Brussel geen verse melk beschikbaar is. Ik hoop dat de volgende strijd van de heer Maat zich richt op het beschikbaar maken van verse melk in Brussel.
Dat gezegd hebbende, steun ik de voorstellen van de heer Maat niet. In het evaluatieverslag over de schoolmelkregeling die de Commissie zelf citeert staat "Wanneer men alleen rekening houdt met de gestelde expliciete doelstellingen van de regeling, die er met name in bestaan de consumptie van zuivelproducten te handhaven en te verhogen en de afzet van overschotten te bevorderen, zijn de positieve effecten marginaal te noemen". Toch heeft de Commissie op 10 december besloten om de maatregelen niet in te trekken, maar om de subsidie te halveren.
Ik heb de Commissie hier een aantal vragen over gesteld. Ik heb commissaris Fischler gevraagd in hoeverre deze maatregel in overeenstemming is met het subsidiariteitsbeginsel. Ik ben van mening dat deze maatregel prima door nationale parlementen zou kunnen worden uitgevoerd en dat nationale parlementariërs daar prima toe in staat zouden zijn.
Ik ben ook niet overtuigd van de wetenschappelijke onderbouwing als het gaat om een aantal zaken die op het punt van volksgezondheid worden genoemd. Bovendien, als het gaat om volksgezondheid dan moet de Commissie zo'n voorstel ook doen op basis van het hoofdstuk "Volksgezondheid" uit het Verdrag.
Het is mij evenmin duidelijk hoeveel bij de schoolmelkregeling aan beheerskosten wordt besteed. Het gaat om zo'n klein deel van de totale melkproductie dat ik denk dat dit extra zwaar drukt op de begroting van de Europese Commissie. Mij is ook onduidelijk wat de financiële gevolgen zullen zijn na de uitbreiding.
Ik ben geen tegenstander van schoolmelk, maar wel van schoolmelk op deze manier. Ik denk dat de Commissie zich moet beperken tot de kerntaken en andere zaken aan de lidstaten moet overlaten. Ik steun het Commissievoorstel en niet de voorstellen van de Commissie landbouw.

Pesälä
Mijnheer de Voorzitter, ik wil collega Maat bedanken voor het goede verslag, de goede samenwerking en vooral het noemen van het aspect volksgezondheid. Tot nu toe is de prijsbepaling namelijk in het voordeel van vettere producten geweest. In de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling was er grote eensgezindheid over dat de criteria zo gewijzigd moeten worden dat magere producten eerder voor steun in aanmerking moeten kunnen komen. Schoolmelk is al decennialang een zeer goed signaal van de Europese Unie aan de burgers en dit signaal wordt vooral via kinderen, scholieren, de school en het gezin doorgegeven. Ook in dat opzicht moet dit worden voortgezet en, zoals collega Maat zei, meer eigentijds worden gemaakt, zodat dit algemene goed wordt verspreid. Vooral amendementen 9 en 10 maken het voorstel zodanig dat magere producten op dezelfde lijn worden gesteld als vettere producten.

Wyn
Mijnheer de Voorzitter, het doet mij genoegen dat ik tijdens dit debat kan spreken en ik wil de rapporteur dan ook feliciteren met zijn werk. Vanzelfsprekend zal dit voorstel om de subsidie op schoolmelk te verlagen of op te heffen leiden tot een verminderde beschikbaarheid van melk en een verlaging van de melkconsumptie in scholen. Mijn oprechte vraag is: is dat echt wat u wilt?
Het draait hier toch zeker om het voedingsaspect; wij moeten streven naar de voortzetting van melkconsumptie door schoolkinderen. De onderhavige voorstellen druisen hier absoluut tegen in.
Wat kan er als gevolg hiervan gebeuren? Er zijn twee mogelijkheden. Of kinderen gaan niet-voedzame producten consumeren of, de hemel verhoede het, er komt een situatie waarin kinderen moeten betalen voor melk, waardoor arme kinderen uit achterstandsmilieus benadeeld worden. Wij weten allemaal wat het doel van het voorstel is. Het gaat om het korten op de melksubsidies. Maar om dat doel te bereiken over de rug van schoolkinderen, is een onheilspellende benadering, vooral in een wereld waarin men steeds meer oog heeft voor de gezondheid. Dit is het tijdperk van niet-genetisch gemanipuleerd voedsel en biologische producten en deze voorstellen betekenen een grote stap terug.
Laten we er geen doekjes om winden. Een aantal lidstaten zal deze regeling helemaal niet uitvoeren als de huidige subsidie wordt ingetrokken of verlaagd. Dat is de realiteit. Dat zou rampzalig zijn, niet alleen voor de gezondheid van de schoolkinderen, de toekomstige burgers, maar ook voor de levensvatbaarheid van bepaalde levensgemeenschappen.
Ik kom uit een deel van Wales waar het bruto binnenlands product per hoofd van de bevolking onder de 75% ligt van het gemiddelde in de Europese Unie, met andere woorden een doelstelling 1-regio. Ik ben daar niet trots op, want het geeft de achterstand van Wales aan. Verlaging van de subsidie zou een verdere verarming betekenen voor de bevolking van deze regio, waar de boeren in 2½ jaar hun inkomen met 80% achteruit hebben zien gaan. Dit is niet de Europese Unie die ik in gedachten had toen mijn land er lid van werd. Wij keken uit naar een verenigd Europa dat ernaar streeft de achtergestelde bevolkingsgroepen te ondersteunen en hulp te bieden aan zijn armste inwoners.
Verder heerst er de misvatting dat de lidstaten de kosten hiervan zelf zullen vergoeden en het tekort zullen aanvullen. De gedachte hierachter is dat zij zelf verantwoordelijk zijn voor het sociaal beleid en de volksgezondheid. Ik kan u vertellen dat het VK, de lidstaat waartoe ik behoor, al een vertekend beeld geeft van de extra middelen die verstrekt worden aan Wales en Schotland ter aanvulling van de Europese subsidies, een kwestie die mijn collega's en ik in dit Parlement al eerder onder de aandacht hebben gebracht. Dit gebeurt niet alleen in mijn land, maar komt helaas ook in andere landen voor.
De boeren wordt gezegd dat ze moeten diversifiëren, multifunctioneel moeten worden. Dat zijn tegenwoordig de modewoorden in de Europese Unie. Maar ze hebben al gediversifieerd. Ze zijn al zo multifunctioneel als menselijk gesproken mogelijk is. Het wordt tijd dat ze daarvoor beloond worden, vooral in de perifere en achtergestelde regio's van de Europese Unie.
Verlaging van deze subsidie zou een industrie kapot maken die zich al in een kritieke toestand bevindt. Wij moeten deze mensen uitzicht geven op nieuwe kansen en hun steun bieden om overeind te blijven nu zij geconfronteerd worden met de, in economisch opzicht, moeilijkste periode aller tijden. Voor mij is het duidelijk dat deze voorstellen niet alleen maar een subsidieverlaging beogen, maar eerder, ingeval de lidstaten afhaken na de subsidieverlaging, een volledige stopzetting van de subsidie.
Deze voortgezette uitholling van de zuivelindustrie is, vrees ik, onderdeel van de algemene tendens die wij in de gehele agrarische sector bespeuren. Als er geen mensen zijn die het boerenbedrijf uitoefenen in onze dorpen en gemeenten, bestaan er geen plattelandsgemeenschappen meer; dan is er niemand meer om te voorzien in de behoeften van de stedelingen die soms voor hun ontspanning het platteland opzoeken. Het proces van fuseren en opkopen van boerderijen door consortia, waardoor de prijzen kunstmatig worden opgedreven is in mijn land, Wales, al in een vergevorderd stadium en wordt ook het bedroevende patroon in andere regio's en landen.
We moeten deze algemene uitholling van onze plattelandsgebieden een halt toeroepen. Verlaging van de melksubsidies speelt daarin een ondergeschikte rol. Het beschermen van gemeenschappen is veel en veel belangrijker. Wij moeten ervoor zorgen dat onze melkveehouders hun bedrijf kunnen blijven uitoefenen en dat de gemeenschappen waar zij hun kost verdienen levensvatbaar blijven.
De Landbouwcommissie verdient alle steun in deze. De heer Maat heeft goed werk geleverd in deze zeer moeilijke situatie en ik wens hem veel succes.

Mathieu
Mijnheer de Voorzitter, rapporteur Maat verdedigt in zijn verslag terecht het recht van miljoenen Europese kinderen op gesubsidieerde schoolmelk. De Commissie stelt echter voor het niveau van de communautaire steun te verlagen. Ze wil hiertoe de bestaande verordening houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector melk en zuivelproducten wijzigen. Het is goed mogelijk dat sommige lidstaten vanwege de voorgestelde keuze voor medefinanciering zullen weigeren hun medewerking te verlenen aan het uitvoeren van deze ontwerpresolutie. Uit geldgebrek zal immers het beschikbare budget worden verkleind, waardoor niet alle Europese scholieren meer kunnen rekenen op een gelijke behandeling.
Het verstrekken van melk aan scholen draagt bij aan de handhaving van de consumptie van zuivelproducten. Deze zuivelproducten zijn noodzakelijk voor de voeding van kinderen en dragen ertoe bij dat deze kinderen zonder gebreken kunnen opgroeien. Er is voor gekozen melk te subsidiëren om kinderen op jonge leeftijd een evenwichtig voedingspatroon aan te leren waar ze hun hele verdere leven baat bij kunnen hebben. Deze functie van schoolmelk is juist nu van belang, in een tijd waarin slechte eetgewoonten te overhand lijken te krijgen. Zo is er in Europa sprake van een alarmerende stijging van het aantal zwaarlijvige kinderen die opgroeien in een cultuur van priklimonade en veelkleurige, suikerrijke dranken.
Moet ik hier in herinnering brengen dat melk een zeer belangrijk deel van de behoefte aan eiwit, calcium, vitamines en mineralen dekt? Jonge kinderen die melk drinken wapenen zich beter tegen ziekten die als gevolg van een gebrekkig dieet ontstaan. De heer Maat heeft terecht benadrukt dat de voedingsgewoonten gelijke tred houden met onze levenswijze. Zo gaan tegenwoordig steeds meer kinderen naar school zonder ontbijt en drinken steeds minder kinderen melk bij hun ochtendmaaltijd. Ook mogen we niet vergeten dat sommige kinderen uit zeer achtergestelde gezinnen om economische redenen het ontbijt overslaan. Deze kinderen komen bepaalde voedingsmiddelen tekort en hebben last van concentratiestoornissen op school.
De Commissie gaat hier haar verantwoordelijkheid uit de weg, terwijl ze wel bereid is andere, veel kostbaardere programma's te financieren. Waarom moet nu juist de schoolmelk, die van belang is voor de gezondheid van Europese kinderen, ter discussie worden gesteld? De taak van onze scholen om kinderen voor te bereiden op het leven in de maatschappij is al zo ver uitgehold. Nu ook de schoolmelk...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Nicholson
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur feliciteren met het verslag dat hij heeft ingediend, waarin niet alleen naar het probleem wordt gekeken, maar ook nieuwe ideeën voor de toekomst worden geformuleerd.
In veel landen en regio's, zoals bijvoorbeeld in Noord-Ierland, waar ik vandaan kom, zouden jonge kinderen niet altijd de voeding en bouwstoffen die melk levert, hebben gekregen als er op school geen melk was verstrekt.
Ik hoop en verwacht ook dat zij melk zijn gaan waarderen en melk zullen blijven drinken. Het verbaast me dat vooral nu de agrarische gemeenschap en de melkveehouders het zo moeilijk hebben, mensen wel bereid zijn veel andere producten te kopen en er aanzienlijke bedragen voor neer te tellen, maar niet bereid zijn om hetzelfde bedrag voor melk te betalen, niet voor zichzelf en ook niet voor hun kinderen.
Melk is een zeer gezond en evenwichtig voedingsmiddel waaraan wij allen onze steun moeten geven. De Europese Unie zou dat moeten begrijpen. Met de melksubsidie krijgen we waar voor ons geld. En dat is iets wat we niet altijd bereiken. Er worden momenteel in Europa miljoenen euro's in de agrarische industrie gepompt, maar de boeren hebben het in hun hele leven nog nooit zo slecht gehad.
Wij moeten terug naar de ontwerptafel en onszelf afvragen waar onze prioriteiten liggen. Ik wil de heer Maat bedanken. Hij heeft ons geprikkeld om naar de toekomst te kijken, niet alleen met betrekking tot melk, maar ook met betrekking tot zuivelproducten en de manier waarop wij kinderen kunnen stimuleren om melk te drinken.

Blak
Mijnheer de Voorzitter, ik pleit sinds jaren voor een nieuwe regeling voor schoolmelk, want de huidige lijkt nergens op. Uit gezondheidsoogpunt is de verordening totaal verkeerd en de administratie ervan is onmogelijk. Op dit ogenblik wordt volle melk volledig, halfvolle melk gedeeltelijk en magere melk helemaal niet gesubsidieerd. Ordeningen als deze zijn bedoeld om overschotten te vermijden. Aangezien volle melk het meeste melkvet bevat, krijgt volle melk de meeste subsidies. De subsidies zouden op het aantal leerlingen gebaseerd moeten zijn. Ik had liever gezien dat we de melkprijzen nog meer verlagen, zodat we de bureaucratische melkquota's kunnen afschaffen. Op lange termijn moeten wij het gemeenschappelijk landbouwbeleid wijzigen, zodat het gedaan is met de kunstigmatig hoge prijzen en de overschotten. De verordening voor schoolmelk is echter nog een van de betere. Ze komt niet alleen de landbouwers ten goede, maar ook de kinderen en hun ouders als ze in die zin gewijzigd wordt, dat ook magere melkproducten gesubsidieerd worden. Kinderen hebben niet zo'n grote behoefte aan vet. Bovendien is een verordening die berekend wordt op basis van het aantal leerlingen per school veel gemakkelijker te beheren. De huidige verordening brengt een enorme administratieve rompslomp teweeg. Ik krijg vele klachten van scholen, die niet niet wegwijs worden uit de administratieve voorschiften. Het is een hele klus de vetprocenten in melk en kaas uit te rekenen. Vele scholen moeten uiteindelijk grote sommen terugbetalen en dat is niet omdat zij willen bedriegen. Ze kunnen de adminstratie van de verordening gewoon niet aan. Ik vind daarom dat wij moeten stemmen voor de amendementen van mijn goede collega en kameraad, Niels Busk. De ordening die hij voorstelt is uit gezondheidsoogpunt en op administratief vlak de enige goede.

Busk
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de rapporteur, de heer Maat, voor zijn verslag dat ik volledig kan steunen. Ik dank tevens de landbouwcommissie voor de overigens altijd vlotte samenwerking. Ik dank voorts mijn goed collega en vriend, Freddy Blak, van de socialistische fractie voor zijn steun aan mijn amendementen. De ordening voor schoolmelk heeft te maken met gezondheid en voeding. Kinderen en jongeren moeten goede eetgewoonten aanleren en melk met zijn proteïne- en calciumgehalte is daar een belangrijk onderdeel van. Namens de liberale fractie hebben de heer Pesälä en ik drie amendementen ingediend, die niet alleen een gemakkelijkere administratie van de ordening voor schoolmelk beogen, maar die de toekenning van subsidies voor bepaalde producten willen versoepelen. De tradities inzake het verbruik van verschillende soorten melkproducten lopen sterk uiteen en de verordening wordt vereenvoudigd door de steun te berekenen volgens de maatstaf: een kwart liter melk per leerling en per dag. Voor andere producten dan volle melk moet de steun berekend worden op basis van de hoeveelheid vetarme droge stof of een maximum percentage melkvet van 50%. Op deze manier houdt de verordening rekening met de verschillen op het gebied van melktradities die in de lidstaten bestaan.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, allereerst zou ik de heer Maat willen bedanken dat hij als rapporteur zijn best heeft gedaan om een uitgebalanceerd verslag over het Commissievoorstel te presenteren. Zoals u zelf in het debat heeft kunnen merken, is de schoolmelkregeling een netelig onderwerp, waarover veel verschil van mening bestaat. Hij had dus geen gemakkelijke taak.
De in het verslag van de heer Maat voorgestelde wijzigingen komen echter neer op een onverholen afwijzing van het Commissievoorstel. Bijgevolg kan ik deze amendementen niet accepteren. Het gaat om de amendementen 1, 5, 6, 7, 10 en 12. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat de voorgestelde cofinanciering zal leiden tot een verhoging van de bijdrage van nationale en gemeentelijke instanties, alsook van de onderwijsinstellingen en de zuivelsector zelf. Deze hogere bijdrage is noodzakelijk om onze gezamenlijke doelstellingen te bereiken.
Het is gewoonweg onjuist dat vanuit het oogpunt van de scholier het subsidieniveau daalt. De steun blijft gelijk, enkel de financieringsbronnen veranderen, en niemand zou toch durven beweren dat steun enkel goed is wanneer hij voor 100% uit de communautaire begroting wordt betaald.
Ik geef graag toe dat het hier ook gaat om doelstellingen op het gebied van gezondheid, voeding en sociaal beleid. Maar we mogen één ding niet uit het oog verliezen, en dit is ook de reden waarom een bepaald artikel van het Verdrag als grondslag werd gekozen: we kunnen in het landbouwbeleid slechts subsidies verlenen op grond van de motivering dat daardoor de afzet verhoogd wordt. Indien men sociaal-politieke of gezondheidsbevorderende maatregelen beoogt, dan moet men die ook in het kader van het gezondheids- en sociaal beleid financieren en niet via het achterdeurtje van het landbouwbeleid.
De amendementen 2, 4 en 9 hebben tot doel een grotere variëteit van zuivelproducten op te nemen in de steunmaatregel. De Commissie verkiest de huidige regeling te handhaven, waarbij zij de producten die in aanmerking komen voor subsidie zelf kan selecteren. Ik kan deze amendementen dus niet accepteren, maar de boodschap die erachter zit, namelijk dat het huidige productenpakket opnieuw moet worden bekeken, vind ik op zich heel positief, en ik zal er ook voor zorgen dat dit verder wordt behandeld en onderzocht in het beheerscomité voor melk en zuivelproducten.
Amendement 3 tenslotte heeft de allure van een officiële verklaring, om welke reden ik het geen goed idee vind om het over te nemen in de tekst van de verordening. Wat de praktische aspecten van het voorstel betreft, ben ik bang dat het tot verschillende steunpercentages in de lidstaten en, wat de hoogte van de steunbedragen betreft, tot grote schommelingen binnen een korte periode zou kunnen leiden. Omdat niemand dat wil, zou het beter zijn om de thans geldende bepaling te handhaven, want die is ondubbelzinnig, berust op objectieve criteria en staat ook borg voor een zeer grote stabiliteit.
Om dezelfde redenen kan ik de amendementen 8 en 10 niet accepteren. Het doel van deze amendementen is het subsidieniveau te koppelen aan andere melkbestanddelen dan vet. Tenslotte moet volgens de amendementen 8 en 9 worden verduidelijkt dat de steun word verleend voor een bepaalde hoeveelheid melk per leerling per dag. Dat betekent in feite dat de huidige regeling wordt bevestigd, en dat is een extra reden om deze amendementen niet te accepteren. Ik dank u voor uw aandacht.

De Voorzitter
 - Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Richtsnoeren inzake verticale overeenkomsten
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0077/2000) van mevrouw Thijssen, namens de Economische en Monetaire Commissie over het ontwerp voor richtsnoeren inzake verticale overeenkomsten (C5-0009/2000 - 2000/2003(COS)).

Thyssen
Voorzitter, dit debat over de richtsnoeren inzake verticale overeenkomsten is voorlopig het laatste in een reeks van vier over een uitermate technisch onderwerp. Het bedrijfsleven beseft het belang van het communautaire mededingingsbeleid voor zijn doen en laten maar al te goed, maar laat ons toch ook niet vergeten dat eerlijke, afdwingbare en goede concurrentieregels ook voor de consument gevolgen hebben. Ik heb de indruk dat voor mensen die niet met het concurrentiebeleid vertrouwd zijn, de hele kwestie van de verticale afspraken tussen ondernemingen een wat levensvreemde bedoening lijkt, maar toch is het zo dat een groot deel van de dagelijkse distributie gemaakt wordt, beheerd wordt, georganiseerd wordt op basis van de regels over verticale afspraken. Ik was van plan, Voorzitter, om dat ten behoeve van de collega's eventjes toe te lichten, maar nu ik zie hoe weinig mensen er in de zaal zijn, denk ik dat ik uw tijd en ook de tijd van de tolken daar niet aan moet verspillen. De commissaris kent zijn dossier en de mensen die nog het woord zullen voeren in deze kwestie kennen dat minstens zo goed als ikzelf.
Daarom alleen het volgende. Ik denk dat we als Parlement en als rapporteur namens de Commissie economische zaken kunnen zeggen dat het goed is dat de Commissie richtsnoeren opstelt en dat ze die publiceert. De Commissie is de Europese concurrentieautoriteit bij uitstek en iedereen en zeker de rechtszekerheid zal er wel bij varen wanneer ze haar nieuwe beleid heel concreet voorafgaand toelicht.
Een tweede zaak is het volgende. Ik hoop dat de Commissie de opmerkingen die in het verslag van de Commissie economische zaken zijn opgesomd en die ik ook hier niet ga herhalen, zal verwerken in de definitieve versie van de richtsnoeren die weldra gepubliceerd zal worden, en ik zou u dat ook graag horen zeggen, mijnheer de commissaris.
Daarnaast nog enkele vragen. Ten eerste, krijgen we de evaluatie waarnaar we gevraagd hebben na drie, vier jaar nieuwe aanpak in de verticale akkoorden? Ten tweede, wanneer mogen we de voorstellen verwachten voor een nieuwe aanpak voor de horizontale akkoorden, een nieuwe aanpak die ook is aangekondigd door de Commissie? Ten derde, de automobieldistributiecontracten vallen voorlopig buiten de nieuwe aanpak, maar de verordening voor die sector loopt af in 2002. Wij mogen dit jaar verwachten dat er een evaluatie van de Commissie komt. Wanneer krijgen we die en heeft de Commissie al overleg gepleegd met de sector van de automobieldistributie en vooral dan met de kleine distributeurs? Ten vierde, we blijven ondanks alles nog met een zeer fundamentele vraag zitten, een vraag die we tevergeefs herhaaldelijk hebben gesteld en ik moet haar daarom toch nog eens herhalen, waarom heeft de Commissie er toch voor geopteerd om ook voor die sectoren waar het concurrentiebeleid zoals het tot nu toe georganiseerd was goed verliep, onmiddellijk de nieuwe aanpak toe te passen?
Om af te ronden, Voorzitter, wil ik de collega's danken - helaas zijn ze hier niet - die zich ook in de Commissie economische zaken met dit thema hebben beziggehouden, niet alleen voor dit verslag, maar ook voor de drie verslagen die eraan zijn voorafgegaan. Ik wil de indieners van amendementen, en dat zijn amendementen die namens de PSE-fractie zijn ingediend, nog meedelen dat ik die amendementen helaas heb moeten verwerpen om de inhoudelijke reden die ik al eerder uiteengezet heb in de Commissie economische zaken en ten tweede ook omdat die amendementen al eens ingediend geweest zijn op het niveau van de commissie en daar stuk voor stuk werden verworpen.
Voorzitter, tot slot wil ik me nog excuseren dat ik morgenochtend bij de stemming niet aanwezig kan zijn, maar mijnheer von Wogau zal mij hier vervangen als rapporteur, mocht dat nodig zijn.

Kauppi
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega Thyssen heeft goed werk verricht en hiervoor wil ik haar bedanken. Zelf wil ik in dit verband alleen commentaar geven op de richtsnoeren inzake de relevante productiemarkt en het bepalen van de marktaandelen en dan vooral uit het oogpunt van de samenwerkingsovereenkomsten in de sector tankstations en garages. Deze zaken zorgen in ieder geval in mijn land Finland en in andere kleine lidstaten voor problemen.
De richtsnoeren inzake verticale overeenkomsten moeten zodanig worden geformuleerd dat hiermee helder en duidelijk kan worden vastgesteld wanneer het marktaandeel van de verkoper op de relevante productiemarkt de afgesproken grens van 30% overschrijdt. Wat betreft de samenwerkingsovereenkomsten in de sector tankstations en garages houdt het huidige ontwerp voor richtsnoeren onvoldoende rekening met de specifieke aspecten van de markt en de distributieovereenkomsten in deze sector.
Het in de groepsvrijstellingsverordening vastgelegde maximum marktaandeel van 30% veroorzaakt in ieder geval pariteitsproblemen voor tankstations en garages in Finland. Het toepassen van de nieuwe regel kan leiden tot situaties waarin bijvoorbeeld samenwerkingsverbanden in de sector tankstations en garages, die wat hun uitwerking betreft volledig aan elkaar gelijk zijn, bij ons op verschillende wijze worden behandeld als het marktaandeel van een onderneming in deze sector mogelijk de grens van 30% overschrijdt.
De relevante markt die in artikel 3 van de groepsvrijstellingsverordening wordt genoemd, moet duidelijk omschreven worden. In de richtsnoeren is niet nauwkeurig genoeg vastgelegd hoe het marktaandeel van de producent en de groothandel wordt bepaald. Dat beschouw ik als een groot probleem.
Als het gaat om de regelgeving betreffende het mededingingsrecht in een sector waarin concurrentie wordt aangegaan met handelsmerken, moet er in de richtsnoeren duidelijk staan dat bij het berekenen van het marktaandeel steeds elke leverancier apart wordt genomen. Bovendien moeten de richtsnoeren zodanig gepreciseerd worden dat duidelijk blijkt dat bij de berekening van de grens van 30% op de relevante markt rekening wordt gehouden met de verkoop van de eigen merken van de leverancier aan de detailhandel of de tussenhandel.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat u wist dat ik hier was en dat ik het woord zou voeren. U weet dat ik gewoonlijk niet lang van stof ben.
Ik zal me beperken tot een toelichting op de amendementen die zijn ingediend door mijn collega Berenguer, die zelf niet aanwezig kan zijn. Het gaat om de amendementen 2, 3 en 4.
Amendement 2 gaat in op de mogelijkheid voor de distributeur om zich van zijn verplichtingen te bevrijden door de bijdragen na afloop van het contract terug te geven. De formule die daarvoor wordt gebruikt is die van paragraaf 147 van de richtsnoeren van de Commissie, over de afschrijvingsperiode van investeringen. In bepaalde omstandigheden zou het mogelijk moeten zijn zich vrij te kopen door de investering terug te betalen, zodat de distributeur niet ten eeuwigen dage gebonden blijft door de aanvankelijke investering van de producent.
Amendement 3 heeft betrekking op gevallen waarin de producent de wederverkoopprijs vaststelt, bijvoorbeeld bij de introductie van een nieuw product. In bepaalde gevallen is deze vaststelling van de wederverkoopprijs te rechtvaardigen. In de paragrafen 38 en 39 van de richtsnoeren van de Commissie wordt daar weliswaar naar verwezen, maar het is duidelijk dat er in bepaalde gevallen soepelheid moet worden betracht, en wij zijn ervan overtuigd dat de Commissie het ook zo zal zien.
Amendement 4 tenslotte, gaat over de bescherming van de producent wanneer die door de distributeur onder druk wordt gezet om hem te dwingen het contract te verlengen. Wij hebben het dan over contracten die een enkel merk betreffen, zoals beschreven in de paragrafen 131 en verder.
Kortom, deze amendementen herinneren gewoon aan enkele concrete aspecten van dit onderwerp, ook al is het duidelijk dat zowel de door de Commissie voorgestelde richtsnoeren als het verslag van mevrouw Thyssen het redelijke en het praktische niet te buiten gaan. Wij hopen dat de Commissie deze richtsnoeren op een soepele manier zal hanteren, zodat enerzijds de mededinging op de markt is gegarandeerd en er anderzijds geen situaties ontstaan waarin distributeurs aan handen en voeten worden gebonden of in hun economische activiteit worden beperkt.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, gezien de tijdnood zal ik telegramstijl gebruiken. Ten eerste, mevrouw Thyssen, hartelijk dank voor uw uitstekende verslag. Ten tweede bedank ik ook de Economische en Monetaire Commissie voor haar steun aan dit belangrijke hervormingsproject.
Het ontwerp is een belangrijke stap in de hervorming van het mededingingsbeleid op het gebied van verticale overeenkomsten. Sinds de publicatie van het Groenboek van 1997 heeft de regelgeving inzake verticale overeenkomsten verscheidene fasen doorlopen, met als laatste fase de aanneming van verordening 2790 inzake de toepassing van artikel 81, lid 3, van het Verdrag op verticale overeenkomsten. Zoals u weet, zorgt de Commissie met dit beleid voor een fundamentele overgang van de traditionele, op formele criteria gebaseerde benadering naar een benadering die steunt op een analyse van de economische gevolgen.
De nieuwe benadering beoogt de herinvoering van de contractuele vrijheid voor de grote meerderheid van ondernemingen en bevordert tezelfdertijd de eerlijke concurrentie in het belang van de consument. Wat uw vraag betreft, mevrouw Thyssen, of er een herziening zal plaatsvinden, kan ik het volgende zeggen: er zal inderdaad na vier jaar een herziening van de richtlijnen plaatsvinden.
In verband met uw vraag over de horizontale maatregelen: de Commissiediensten zijn momenteel bezig met de uitwerking van een aantal richtlijnen over deze horizontale samenwerkingsovereenkomsten. We zullen eerst een ontwerp van deze richtlijnen doen toekomen aan het Europees Parlement, alvorens het te publiceren in het Publicatieblad, wat nog voor eind april zal gebeuren.
Ik vind het een verheugende vaststelling dat het Europees Parlement en de Commissie in deze kwestie zo nauw en constructief hebben samengewerkt. Het verslag van mevrouw Thyssen laat eens te meer zien dat we met deze bereidheid tot samenwerking een heleboel hervormingen op dit gebied tot stand kunnen brengen.

De Voorzitter
 - Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 20.20 uur gesloten)

