Hervatting van de zitting
De Voorzitter.
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op donderdag 28 februari 2002 werd onderbroken, te zijn hervat.

De Voorzitter.
Aan de orde is de regeling van de werkzaamheden.
De definitieve ontwerpagenda die door de Conferentie van voorzitters op donderdag 7 maart is opgesteld, overeenkomstig artikel 110 van het Reglement, is rondgedeeld.
Woensdag
Ik heb een verzoek ontvangen van de PSE-Fractie om het verslag-Trentin (A5-0062/2002) over de globale economische richtsnoeren, dat op de agenda van woensdag staat, naar dinsdag te verplaatsen.

Barón Crespo (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, dit verzoek werd ons ingegeven door uw wijze raad en sluit aan bij uw voorstel om de debatten van het Parlement zodanig te organiseren dat zij begrijpelijk zijn. Het is trouwens niet meer dan logisch dat wanneer een debat over de begrotingsrichtsnoeren plaatsvindt, dit tegelijkertijd wordt gehouden met het debat over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid. 
Zoals de situatie nu is, lijkt het debat over het verslag-Trentin eerder klem te zijn gezet. Ik van mening dat het veel logischer en zinvoller zou zijn om dit dinsdag te houden. Dit is de enige reden, mijnheer de Voorzitter.

Poettering (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, neemt u mij nit kwalijk maar ik heb er werkelijk niets van begrepen. Volgens de vertaling zou het debat over dit onderwerp woensdag moeten plaatsvinden, maar als ik het goed heb begrepen moet het nu naar dinsdag worden verschoven. Ik hoop dat u hieromtrent uitsluitsel kunt geven, want de Duitse vertaling was niet duidelijk.

De Voorzitter.
Het verzoek luidt om het verslag van woensdag naar dinsdag te verplaatsen.

Barón Crespo (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, achter dit voorstel gaat geen politieke intentie van de fractie schuil. Uzelf bent voorstander van begrijpelijke debatten, en dit is ook de heer Poettering bekend die samen met mij heeft deelgenomen aan het seminar waarvoor u ons heeft uitgenodigd. Nu dan, wanneer wij een debat willen organiseren over de begroting van de Unie, is het niet meer dan logisch om tegelijkertijd over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van gedachten te wisselen. Dit is de enige reden achter dit voorstel.
Ik hoop dat de heer Poettering niet verkouden is, aangezien ik zie dat hij zich warm heeft ingepakt. Ik hoop dat hij gezond is.

Poettering (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik zeg in alle duidelijkheid dat onze fractie zeer betrokken is bij de toestand in Tsjetsjenië. Wij geven vandaag weliswaar steun aan het voorstel voor schrapping van dit onderwerp van de agenda voor deze vergaderperiode maar dat betekent niet dat wij ons niet langer iets gelegen laten liggen aan de problemen in dit land. Wij willen eerst afwachten wat het bezoek oplevert van een delegatie van het Europees Parlement in Moskou. Daarna willen wij in mei een diepgaand debat houden over dit onderwerp. Ik wil nogmaals onderstrepen dat dit onderwerp ons nog altijd ter harte gaat en dat wij Tsjetsjenië onze onverdeelde aandacht zullen blijven schenken. Als wij dit onderwerp dus van de agenda willen schrappen betekent dat niet dat ons engagement in deze zaak is verminderd.

Dupuis (NI).
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik u bedanken voor uw telefoontje van twee weken geleden, op de derde dag van mijn hongerstaking voor Tsjetsjenië. Op dit moment ben ik achttien dagen in hongerstaking. Ik vind dat de redenen die de heer Poettering zojuist heeft opgesomd geen steek houden. In mijn ogen wordt het Parlement gegijzeld door een paar stalinisten die groot zijn bij de kleintjes, en klein bij de groten. Men wil deze resolutie over Tsjetsjenië van de agenda halen omdat de Ruslanddelegatie in april naar Moskou gaat voor een ontmoeting met de Russische gesprekspartners. Ik vind dat die delegatie zich voor haar vertrek moet wapenen met een zeer gericht standpunt over deze kwestie, die al tweeënhalf jaar aansleept en geleid heeft tot 150.000 doden en 400.000 vluchtelingen op een bevolking van een miljoen. Ik richt deze oproep tot mijn socialistische vrienden, en die heb ik, want er zitten er meer mensen in de socialistische fractie dan alleen de heer Sakellariou. Ik richt mij ook tot mijn vrienden van de EVP en vraag hen deze zaak niet op de lange baan te schuiven. Het gaat hier om een tragedie van gisteren en vandaag, en niet van morgen.

Sakellariou (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil tegen de heer Poettering zeggen dat ik het absoluut eens ben met zijn voorstel. Ik denk niet dat het veel zin heeft om de toestand in Tsjetsjenië in een of twee minuten te behandelen in een urgentiedebat. Dit debat moet in alle ernst gevoerd kunnen worden op basis van een verklaring van de Raad en de Commissie over dit onderwerp. Verder voel ik mij niet geroepen te reageren op de aanvallen van de heer Dupuis en consorten, waaronder Pannella, en wie daar allemaal nog meer bij hoort.

Frassoni (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, telkens als een onderwerp niet onder de urgenties behandeld kan worden, zegt men dat het op een andere manier aan bod kan komen. Daar wringt hem nu juist de schoen, want de bevoegde commissies doen er dan consequent niets mee. Joost mag weten waarom.
In deze vergaderperiode organiseren meerdere fracties trouwens activiteiten in verband met Tsjetsjenië en tegelijkertijd houden vier- à vijfhonderd mensen een hongerstaking voor Tsjetsjenië. Daarom vind ik het belangrijk dat deze urgentie, die al door de fracties was overeengekomen, doorgaat. Overigens denk ik niet dat wij, als wij deze keer afzien van een urgentie, over een maand of twee een nieuwe gelegenheid krijgen om hierover te debatteren. Indien dat wel zo was, zouden wij er akkoord mee kunnen gaan. De precedenten zijn helaas anders uitgevallen en daarom vraag ik de socialistische en de EVP-fractie dringend de afspraak van de vorige week na te komen.

Poettering (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik zou even iets recht willen zetten. Mijn fractie heeft niet gevraagd om dit punt van de agenda af te voeren. Het is zo dat de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten een verzoek hiertoe heeft ingediend en dat wij daar vervolgens mee hebben ingestemd, ?

Luistert u eens naar mij! Ik luister toch ook altijd naar u! Aangezien wij hier een grote meerderheid in het Parlement willen en ten zeerste betrokken zijn bij dit onderwerp, ondersteunen wij het voorstel om het onderwerp voor deze vergaderweek te schrappen, mits er in de zeer nabije toekomst een diepgaand debat hierover kan worden gehouden, in aanwezigheid van de Raad en de Commissie. Alleen op die basis, onder die voorwaarde, hebben wij ingestemd met het voorstel om dit urgentiedebat te schrappen.

Ludford (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Ik zou het op prijs hebben gesteld als u mij vóór de stemming het woord had gegeven. Het is uiterst merkwaardig dat we in onze plenaire vergaderingen geen aandacht besteden aan de verbijsterende etnische conflicten in Gujerat. Het betreft een van de ergste vormen van etnisch geweld sinds lange tijd, zeker in India. Het seculiere karakter van de Indiase staat zou daardoor wel eens in gevaar kunnen komen, wat zeer zorgwekkend is. Het geweld kan ook gevolgen hebben voor de situatie in Kashmir. Het is uiterst merkwaardig dat het Parlement weigert zich over deze kwestie uit te spreken. Het is uiterst merkwaardig dat wij discussiëren over clementines in plaats van over etnisch geweld in India, gezien het enorme belang van dit punt.

De Voorzitter.
Ik wil het Parlement meedelen dat de heer Balfe zich met ingang van 6 maart 2002 heeft aangesloten bij de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) en Europese Democraten.

Van Hulten (PSE).
Ik heb een motie van orde met betrekking tot uw aankondiging dat de heer Balfe zich bij de PPE-Fractie heeft aangesloten. In artikel 17 van ons Reglement staat: 'Wanneer een lid van fractie verandert, behoudt het voor de resterende duur van zijn ambtstermijn van twee en een half jaar zijn eventuele zetel in het Bureau of College van quaestoren.' Het is duidelijk dat de heer Balfe op basis van dit artikel zijn zetel in het College van quaestoren mag behouden, ook al wordt daarin met geen woord gerept over de mogelijkheid om binnen een tijdsbestek van twee maanden tweemaal van fractie te veranderen.

Bij de verkiezingen, mijnheer de Voorzitter, was de heer Balfe evenwel een onafhankelijke kandidaat. Ik heb niet voor hem gestemd, maar vele leden van mijn fractie wel. Zij geloofden namelijk dat hij als onafhankelijke kandidaat nog steeds de socialistische beginselen was toegedaan. In het licht van zijn recente en onverwachtse bekering tot het conservatisme zou ik de heer Balfe via u, mijnheer de Voorzitter, willen vragen of het niet van fatsoen zou getuigen als hij zijn functie binnen het College van quaestoren zou neerleggen en lid zou worden van de Britse conservatieven.
(Applaus)

Perry (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Mogen we hieruit opmaken dat alle andere leden van de Britse Labour-delegatie ook in socialistische beginselen geloven?
(Gelach en applaus)

Balfe (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Het doet me altijd plezier wanneer mensen die net als ik aan de London School of Economics zijn afgestudeerd, een scherpzinnige toespraak houden. Ik wil erop wijzen dat ik me bij deze fractie heb aangesloten om de heer Blair bij te staan, wiens belangrijkste bondgenoten volgens de persberichten van de Labour Partij de heer Aznar en de heer Berlusconi zijn. Vanuit deze fractie kan ik de heer Blair veel beter helpen dan vanuit die andere fractie!

Een ieder die meent dat ik de afgelopen twee of drie jaar binnen de socialistische fractie socialistische beginselen heb gepropageerd, is duidelijk de nuances van mijn standpunten ontgaan. Ik was onafhankelijk en ben dat nog steeds, zoals iedereen die met mij te maken heeft gehad, zal beseffen!

Murphy (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Ik wil graag reageren op de vraag van de heer Perry en bevestigen dat alle leden van de Labour Partij in het Europees Parlement de socialistische beginselen zijn toegedaan!
Van Orden (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag aandacht vragen voor een kwestie die voor dit Parlement van direct belang is, namelijk de bijna-anarchie die momenteel rond de ingangen van de Kanaaltunnel bij het goederenstation heerst. Sinds zaterdagavond is er geen goederentrein meer door de tunnel gegaan.
Dit is een rechtstreeks gevolg van de activiteiten van illegale migranten die uit Sangatte komen. De tunnel werd afgelopen woensdag gesloten. Sinds november 2001 is het verkeer met driekwart afgenomen. Dit heeft zijn weerslag op de werkgelegenheid in het Verenigd Koninkrijk en elders. Het heeft zijn weerslag op het bedrijfsleven. Niemand lijkt zich druk te maken over wat daar aan de hand is. De autoriteiten in Frankrijk doen niets en de Commissie onderneemt geen actie. Ik heb de Commissie verzocht zich over deze situatie te buigen. Hoe zit het met de interne markt en het vrije verkeer van goederen tussen Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk? Niemand lijkt zich er druk over te maken. Deze kwestie behoeft onmiddellijke aandacht.

De Voorzitter.
 We hebben dit tijdens de vorige vergaderperiode besproken. Naar aanleiding van de opmerkingen die u hier vandaag hebt gemaakt, zal ik contact opnemen met de Raad en de Commissie.

Posselt (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil hierbij formeel bezwaar aantekenen tegen de buitengewone plenaire vergadering van 20 maart, die op zeer korte termijn is bijeengeroepen. Een dergelijke vergadering in december na de Top van Laken had men nog op kunnen voeren als een uitzondering vanwege de bijzondere betekenis van Laken, maar ik zie nu dat het een vast gebruik wordt om na elke bijeenkomst van de Europese Raad een buitengewone vergadering bijeen te roepen. Ik kan mij in ieder geval niet aan die indruk onttrekken en daartegen wens ik protest aan te tekenen. Ik acht dit namelijk in strijd met het vergaderrooster zoals dat werd vastgesteld door het Parlement. Bovendien leidt dit alles ook nog eens tot een uitholling van het donderdagmiddagprogramma. Eerst werd na de urgenties het debat afgeschaft en daarna ook nog de stemming. Ik zie hierin een systematische verschuiving van het vergaderritme. Ik stel voor of hier wat aan te doen of voor de rest van het jaar duidelijk te stellen dat er na elke top een buitengewone plenaire vergadering komt. Als dat namelijk het geval is, kunnen de overige miniplenaire vergaderingen in Brussel worden afgeschaft waarbij de op die vergaderingen te behandelen onderwerpen kunnen worden doorgeschoven naar de vergaderingen die na een top worden bijeengeroepen.

De Voorzitter.
Mijnheer Posselt, we kunnen de beschikbaarheid van premier Aznar na Barcelona als een probleem of als een politieke buitenkans beschouwen. Naar mijn mening heeft de Conferentie van voorzitters duidelijk aangegeven dat zij de politieke buitenkans wil aangrijpen om zo snel mogelijk na Barcelona een debat tussen politici te organiseren. Daarom hebben we afgesproken dat we op 20 maart een buitengewone vergadering houden. Volgens mij is dat verstandig en ik beveel deze vergadering bij dit Parlement aan.

Gorostiaga Atxalandabaso (NI).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Momenteel wordt in de Spaanse pers veel aandacht besteed aan een verklaring die vorige week door de Kamer van volksvertegenwoordigers en de Senaat van de staat Idaho in de Verenigde Staten is aangenomen. Unaniem werd een gezamenlijke verklaring goedgekeurd waarin wordt opgeroepen tot vrede in Baskenland. De wetgevende macht van Idaho - ik citeer: - 'schaart zich achter de Basken in hun verzet tegen alle geweld in Baskenland en roept op tot onmiddellijk overleg [tussen de regeringen van Spanje en Frankrijk] om duurzame vrede te bewerkstelligen (...). Door middel van deze verklaring wil Idaho het zelfbeschikkingsrecht van de Basken ondersteunen.?

Napoletano (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, het spijt mij dat ik uw aandacht moet vestigen op aardsere zaken, maar ook organisatorische kwesties zijn van invloed op de politiek. Ik wil erop wijzen dat de vergaderperiode van het Parlement in september voor de eerste keer samenvalt met de vergadering van de Raad van Europa. Vele collega's hebben van hun hotelhouder al te horen gekregen dat er voor hen in die maand geen kamer beschikbaar zal zijn. Ik zou u willen verzoeken, mijnheer de Voorzitter, samen met uw medewerkers na te gaan hoe die vergaderperiode georganiseerd kan worden. Anders lopen wij het risico dat veel parlementsleden niet de hele tijd in Staatsburg kunnen zijn om persoonlijk de werkzaamheden te volgen.

De Voorzitter.
 Dank u wel dat u er ons vroegtijdig aan herinnert hoe druk het tijdens de vergaderperiode van september in Straatsburg zal zijn. De autoriteiten van de stad hebben ons verzekerd dat zij ons op alle mogelijke manieren zullen helpen om het ongemak tot een minimum te beperken. Ik stel voor dat u het voorbeeld van mevrouw Napoletano volgt en tijdig reserveert.

Gebhardt (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik ben afgelopen weekend in een Duitse krant op totaal verkeerde wijze geciteerd. Ik zou mij schuldig hebben gemaakt aan een strafbaar feit als ik letterlijk had uitgesproken wat er in die krant gedrukt stond. Bij navraag is gebleken dat er bij de krant zeker geen sprake is geweest van boze opzet. De fout is voorgekomen uit de omslachtige communicatieprocedure die ontstaan is als gevolg van de hermetische afgrendeling van het Europees Parlement. Al op 17 januari heeft collega Wilfried Kuckelkorn in een aan u gericht schrijven gewezen op de problemen als gevolg van de veiligheidsmaatregelen voor het Parlement, die na 11 september tot in het absurde zijn opgevoerd, en heeft hij opgeroepen het gezond verstand te laten spreken. Ik heb hieraan steun betuigd en de brief samen met enkele andere collega's ondertekend. Er is echter nog steeds geen antwoord ontvangen op deze brief. De vertaling van de brief zal wel enige tijd vergen en daarom stel ik u nu een vraag die direct in uw oor wordt vertolkt. Wanneer worden de Europese afgevaardigden bevrijd uit de kooi die hen tegen hun directe omgeving en de bevolking moet beschermen?

De Voorzitter.
 Ik begrijp dat de kwestie momenteel bij het College van quaestoren in behandeling is. Ik zal er zelf ook naar kijken en proberen u een voorlopig antwoord te geven of een definitief inhoudelijk antwoord, zodra dat mogelijk is.

Banotti (PPE-DE).
Voorzitter, ik wil alleen bevestigen dat de kwestie deze week op de agenda staat en we zullen daarover zeker rechtstreeks contact met mevrouw Gebhardt opnemen.

Maes (Verts/ALE-Fractie).
In dit verband wil ik erop wijzen, mijnheer de Voorzitter, dat het College van quaestoren over deze kwesties beslist en dat deze kwesties ook politieke aspecten hebben. Ik vind het toch verontrustend dat het College van quaestoren nu in grote meerderheid uit PPE-leden is samengesteld.

Banotti (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, het College van quaestoren tracht politiek neutraal te zijn en ik kan u verzekeren dat dat zo zal blijven.

Patakis (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, de moordpartij die de regering van Sharon op touw heeft gezet tegen het Palestijnse volk stemt ons niet bepaald tot optimisme over de uitkomst van dit conflict. De escalatie van de Israëlische aanvallen heeft kennelijk tot doel alle bestaande akkoorden tussen Israël en Palestina onderuit te halen en de Palestijnse leiding politiek of fysiek uit te schakelen. De afgelopen week was de meest bloedige sedert het begin van de tweede Intifada. Er zijn meer dan honderd doden onder de Palestijnen en vijfendertig onder de Israëliërs.
De afgelopen vierentwintig uur was het hoogtepunt in het bloedbad. Israël voerde continu meedogenloze aanvallen uit vanuit de lucht, de zee en over land en heeft de zetel van Yasser Arafat met de grond gelijk gemaakt. De Palestijnse gebieden staan in brand, het bloed stroomt overvloedig en aan de ellende komt geen einde.
Wij eisen internationale bescherming van het Palestijnse volk, onmiddellijk stopzetting van de volkerenmoord, en eerbiediging van de VN-resoluties en de akkoorden met betrekking tot de oprichting van een onafhankelijke Palestijnse staat.

Bautista Ojeda (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil eraan herinneren dat een dezer dagen, terwijl wij over het verslag 'Vrouwen en fundamentalisme? van mevrouw Izquierdo Rojo van gedachten wisselen en hierover stemmen, een dertigjarige, van overspel betichte Nigeriaanse zal worden gestenigd, als wij niets doen om het te voorkomen. Nogmaals, als wij zoals ik al zei niets doen om dit te voorkomen zullen wij op 18 maart weer de verschrikkelijke beelden op de televisie kunnen zien van een mens die tot zijn middel levend wordt ingegraven en vervolgens wordt gedood door steniging.
Dit is een onrechtvaardige, discriminerende en barbaarse manier om de sharia, de islamitische wetgeving uit te voeren. Ik verzoek u derhalve alle mogelijke stappen te ondernemen en druk uit te oefenen op de regering en de president van Nigeria om deze moord te voorkomen en de fundamentele rechten van de Nigeriaanse vrouwen te beschermen.

De Voorzitter.
 Ik heb over dit meest recente geval reeds een brief gestuurd aan de president van Nigeria en daarin de zorg van het Parlement verwoord.

Bushill-Matthews (PPE-DE).
Als lid van de Masjrak-delegatie wil ik dit Huis melden dat na de vorige vergaderperiode Zijne Majesteit de koning van Bahrein heeft aangekondigd dat het nationale parlement, dat in 1975 werd ontbonden, eindelijk later dit jaar weer bijeen zal worden geroepen. Zou u, mijnheer de Voorzitter, schriftelijk onze vriendelijke groeten willen overbrengen en melden dat dit Parlement ernaar uitziet te zijner tijd rechtstreeks met het nieuwe parlement in contact te treden? In verband hiermee heb ik ook nog ander nieuws voor mijn collega's. Ik weet zeker dat iedereen het geweldig vindt om te horen dat aan deze allereerste verkiezingen in oktober voor het eerst vrouwen mogen meedoen.

Wurtz (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie wil ik u vragen de Commissie en de Raad - en in hun kielzog het Parlement - tijdens deze vergadering het woord te laten voeren over een gebeurtenis waarvan we nog maar juist op de hoogte zijn gekomen.
Zoals u waarschijnlijk weet, heeft de New York Times dit weekend onthuld dat het Pentagon een geheim plan heeft uitgewerkt om het gebruik van kernwapens mogelijk te maken tegen een "as van het kwaad", die voor de gelegenheid nog eens fors is uitgebreid met landen als China en Rusland.
Deze strategische ommezwaai is van een roekeloosheid die ongehoord is sinds Hiroshima en Nagasaki. Iets dergelijks is nauwelijks voorstelbaar, en toch hebben de Amerikaanse autoriteiten het bevestigd. De Europese Unie moet volgens ons zeer krachtig en op het juiste niveau reageren nu de grootste militaire mogendheid ter wereld, de enige trouwens die ooit naar kernwapens heeft durven te grijpen, zich op volkomen onaanvaardbare wijze op een hellend vlak begeeft.

Dell'Alba (NI).
Mijnheer de Voorzitter, ook ik heb de afgelopen week de Amerikaanse kranten gelezen, vooral die van dit weekend. Tienduizend Cubanen hebben conform de Cubaanse grondwet een referendum gevraagd over de democratie op Cuba. Dit is een nogal uitzonderlijk bericht dat niet in Europa verspreid is, alleen in de pers van het Amerikaanse continent. Ik roep de Voorzitter en het Europees Parlement op deze gelegenheid niet voorbij te laten gaan en het voorval de aandacht te geven die het toekomt. Ik vraag me af hoe de Cubaanse regering hiermee om zal gaan. In ieder geval doorbreekt dit initiatief 40 jaar Cubaanse dictatuur, en ik roep ik de Voorzitter op deze ontwikkeling aan te moedigen door namens ons Parlement een telegram te sturen.

Alyssandrakis (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde iets zeggen over hetzelfde thema als de heer Wurtz, namelijk over het nieuwe Amerikaanse programma voor de ontwikkeling van kernwapens. Dit is niet enkel een nieuwe escalatie in de kernwapenwedloop, met alle onvoorspelbare gevolgen van dien voor de mensheid. De klassieke opvatting over het gebruik van kernwapens wordt op de helling gezet. Men overweegt de mogelijkheid om kernwapens te gebruiken als eerste aanval. Zelfs landen zonder kernwapens worden bedreigd met kernwapenaanvallen. In het verslag van het Pentagon wordt zelfs voorgesteld conventionele wapensystemen met kerncapaciteit uit te rusten. Weer eens blijkt dat degenen die zichzelf als dragers van beschaving beschouwen, in feite dragers van barbaarsheid zijn. Zij zijn de gevaarlijkste terroristen.
Als de volkeren van heel de wereld hier niet tijdig een stokje voor steken, zal onze planeet waarschijnlijk binnenkort niet meer bestaan.

De Voorzitter.
 De collega's die vragen over het beleid van de VS hebben gesteld, wijs ik erop dat de transatlantische betrekkingen ter sprake worden gebracht tijdens het debat op woensdagmorgen met de Spaanse minister van Buitenlandse Zaken en de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Piqué I Camps. Ik ben ervan overtuigd dat dan ook onze prioriteiten betreffende het buitenlands beleid aan de orde zullen komen.

De Voorzitter.
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over global governance naar aanleiding van het sociaal wereldforum te Porto Alegre en het economisch wereldforum te New York.

Solbes
. (ES) Mijnheer de Voorzitter, ik zou u hartelijk willen bedanken voor het feit dat u de Commissie heeft uitgenodigd om haar mening over de gebeurtenissen van Porto Alegre en New York uiteen te zetten. Ik geloof dat dit ook een goede gelegenheid is om de initiatieven die de Commissie de afgelopen weken ten aanzien van deze vraagstukken heeft genomen toe te lichten.
Zoals u weet, zal de internationale conferentie over de financiering van de ontwikkelingssamenwerking binnenkort en de mondiale top over duurzame ontwikkeling van Johannesburg in september worden gehouden. Wij dienen ons standpunt ten aanzien van beide vraagstukken vast te leggen.
Er is veel geschreven over de vermeende tegenstelling tussen het Sociaal Wereldforum van Porto Alegre en het Economisch Wereldforum van New York. Bij beide gelegenheden zijn actoren van verschillende oorsprong, zowel cultureel als ideologisch, uit uiteenlopende milieus bijeengekomen. Het staat buiten kijf dat het Economisch Wereldforum een goed platform heeft geboden voor een breed opgezet, goed gefundeerd en onbevooroordeeld debat over dringende problemen die de hele wereld bezighouden.
Sommige commentatoren zijn echter van mening dat de bijeenkomst van Porto Alegre belangrijker was dan die van New York. Zij argumenteren dat het echte mondiale maatschappelijke middenveld in Brazilië zat en niet in New York. Ik wil de deelnemers aan het Economisch Wereldforum voor ontwikkeling niet het recht ontzeggen om als deel van het maatschappelijk middenveld te worden beschouwd. Maar het is een feit dat het Sociaal Forum een belangrijke gebeurtenis was waarmee de verantwoordelijke politici vanaf nu terdege rekening dienen te houden.
Ik zou echter willen stellen dat niet alle deelnemers aan het forum van Porto Alegre tegen globalisering zijn. Ik ben veeleer van mening dat ook zij deel uitmaken van het globaliseringsverschijnsel dat hen in staat stelt dankzij de nieuwe technologieën en de niet-gouvernementele bewegingen hun boodschap globaal uit te dragen. Kritiek leveren op een kapitalistisch model dat de sociale samenhang zou kunnen ondermijnen en op de uitputting van de natuurlijke hulpbronnen is een andere zaak. Zo gezien liggen de zienswijzen en benaderingen van Davos en Porto Alegre wellicht niet eens zo ver uit elkaar.
De totstandbrenging van een evenwicht tussen het economisch en het sociaal proces op globaal niveau en het behoud van de hulpbronnen van de aarde zijn een grote verantwoordelijkheid en een moeilijke taak die geen enkele persoon en geen enkel land alleen op zich wil nemen. De oplossingen zijn moeilijk en complex. Makkelijke oplossingen zijn soms populair maar verzwijgen meestal de secundaire effecten en de pijnlijke keuzes en ontberingen die met het beleid gepaard gaan. Het is echter een feit dat de complexiteit van de echte oplossingen vaak op weinig begrip stuit bij de maatschappelijke bewegingen en ten dele zelfs bij de verantwoordelijke politici. Derhalve achten wij het van cruciaal belang dat er diepgaand onderzoek wordt verricht op basis waarvan inzicht kan worden verkregen in de dingen en deze goed kunnen worden uitgelegd en meegedeeld.
De Commissie heeft dit proberen te doen in haar verslag over antwoorden op de uitdaging van de globalisering, waarbij wij ons volledig onbevooroordeeld hebben opgesteld. De studie omvat een aantal voorstellen voor de hervorming van de internationale financiële architectuur zoals die in het academisch en politiek debat momenteel worden besproken en plaatst deze in het juiste perspectief.
Alhoewel in het verslag wordt erkend dat de globalisering nog tal van andere facetten heeft, zoals de sociale en de ecologische dimensie, richt het zich in eerste instantie op het internationaal financieel en monetair stelsel en de problemen van de ontwikkelingsfinanciering. Bij het opstellen hiervan is begonnen met een analyse van de evolutie van het globaliseringsproces op economisch vlak en de identificatie van een aantal uitdagingen die verband houden met het financieel en monetair stelsel.
In het verslag wordt erkend dat de internationale economische integratie voordelen heeft, maar tevens vastgesteld dat het stelsel een aantal tekortkomingen kent en de armoedebestrijding een belangrijk probleem blijft. Er wordt dan ook de nadruk gelegd op het belang van meer en doelmatiger officiële ontwikkelingshulp.
In het verslag wordt onderstreept dat veel landen hun inkomen per capita en de levenskwaliteit hebben kunnen verbeteren in een mate die met een strategie van minder integratie niet mogelijk zou zijn geweest. Ook wordt hierin gewezen op de sterke toename van de rechtstreekse buitenlandse investeringen, die een wezenlijke voorwaarde zijn voor de bevordering van de groei en dientengevolge de armoedebestrijding.
Het verslag analyseert verschillende bestaande voorstellen betreffende internationale belastingen. Aangaande de ideeën om dergelijke belastingen algemeen te gebruiken voor de potentiële financiering van de ontwikkeling of openbare goederen, is de Commissie tot de conclusie gekomen dat alhoewel sommige hiervan aantrekkelijk lijken met het oog op de behoeften op de korte en middellange termijn, er toch niet veel alternatieven bestaan voor financiering uit de nationale begrotingen. Deze conclusie impliceert dat de prioriteiten aangaande de budgettaire mogelijkheden moeten worden herzien.
Een ander interessant voorstel is de invoering van een belasting op monetaire transacties. In het verslag worden twee ideeën onder de loep genomen. De ene betreft de inzet van de zogenoemde Tobin Tax als instrument voor de stabilisering van de deviezenmarkten. Ten aanzien van deze idee zijn wij tot de conclusie gekomen dat hiermee geen wezenlijke bijdrage tot de stabiliteit van de wisselkoersen zou worden geleverd. Als instrument ter verhoging van de beschikbare middelen voor de financiering van de ontwikkeling zou de Tobin Tax daarentegen wel interessant kunnen zijn.
De uitvoering hiervan zou ongetwijfeld veel voeten in de aarde hebben, aangezien hiervoor een vrijwel globale toepassing vereist zou zijn om belastingontduiking te voorkomen, evenals een solide internationale consensus. Zelfs wanneer men erin zou slagen deze consensus op politiek vlak tot stand te brengen, zouden zich nog steeds tal van technische problemen voordoen, zoals bijvoorbeeld de vaststelling van de adequate belastinggrondslag en de mechanismen voor belastinginning. Deze uitkomsten komen grotendeels overeen met de resolutie over het internationaal monetair stelsel die het Europees Parlement in oktober vorig jaar heeft goedgekeurd.
Een ander belangrijk aspect van het verslag is de constatering dat voor veel ontwikkelingslanden commerciële technische hulp en ontwikkeling van de knowhow belangrijk zijn om de groeimogelijkheden die de handel biedt te kunnen benutten.
Dames en heren, de Europese Unie bevindt zich in een goede positie om bij de bevordering van een duurzame globale ontwikkeling het voortouw te nemen. Zij is de grootste donor van ontwikkelingshulp, de grootste handelspartner van de wereld en een belangrijke bron van rechtstreekse buitenlandse investeringen. Anderzijds werkt zij in het kader van haar verplichting tot bescherming van het milieu aan de ontwikkeling en bevordering van het gebruik en de verspreiding van milieuvriendelijke technologieën zowel binnen als buiten Europa.
Het Europese integratiemodel heeft zich ontwikkeld in de lijn van een aantal strategieën inzake wederzijdse steun voor een stabiele economische groei, sociale ontwikkeling en milieubescherming.
Uitgaande van deze verworvenheden en in het licht van de komende wereldtop over duurzame ontwikkeling in Johannesburg heeft de Commissie een mededeling over partnerschap voor duurzame ontwikkeling opgesteld. Doel hiervan is de strategische elementen af te bakenen die als basis voor een global deal in Johannesburg kunnen dienen teneinde te bereiken dat alle betrokken partijen, zowel die uit Noorden als die uit het Zuiden, de handen ineenslaan om duurzame ontwikkeling tot stand te brengen. In de mededeling worden verschillende essentiële prioriteiten genoemd en concrete voorstellen gedaan voor maatregelen op economisch, sociaal en milieugebied.
De Commissie en de lidstaten hebben zich ertoe verplicht de onderhandelingen in een constructieve geest te voeren, in het kader van de WTO, ten einde het proces ter stabilisering van een rechtvaardig handelsstelsel en van de vrije markt voort te zetten, overeenkomstig de conclusies van de ministeriële conferentie van Doha. Wij streven naar een globale verhoging van het levenspeil door liberalisering en ontwikkeling van de handel.
De Gemeenschap voert een actief beleid voor de participatie van de ontwikkelingslanden, in het bijzonder de minst ontwikkelde landen, in het internationale handelsstelsel. Het 'everything but arms?-initiatief is een belangrijke stap in deze richting, maar hiermee kan niet worden volstaan. Wij appelleren aan de andere landen om ons voorbeeld te volgen en de toegang van de minder ontwikkelde landen tot de markt te verbeteren. Tevens hebben wij maatregelen genomen om de ontwikkelingslanden bij te staan in hun inspanningen om een plaats in het globale handelsstelsel te veroveren en hiervan te profiteren. Overeenkomstig de ontwikkelingsagenda van Doha hebben wij de lidstaten eveneens voorgesteld om de met de handel verband houdende steun op te trekken.
De Europese Unie draagt ook bij tot de internationale inspanningen om de weerstand van het internationaal financieel en monetair stelsel te versterken en de mogelijkheden van misbruik ter financiering van het terrorisme, het wiswassen van geld en andere illegale financiële transacties te verminderen.
Het prioritaire doel van het ontwikkelingsbeleid van de Unie blijft armoedebestrijding. Met dit doel voor ogen zet zij haar middelen in en zorgt zij ervoor dat de Europese steun efficiënt wordt gebruikt. Er zou echte praktische vooruitgang ten aanzien van de kwaliteit en de doelmatigheid van de hulp kunnen worden geboekt indien het beleid en de activiteiten zowel op communautair vlak als op het niveau van de lidstaten beter zouden worden geharmoniseerd. Maar afgezien van de noodzakelijke verhoging van de doelmatigheid bestaat er volgens de Commissie een kloof tussen de middelen die noodzakelijk zijn om de millenniumdoelstellingen voor de ontwikkeling te verwezenlijken en de termijnen die op het huidige tijdstip zijn vastgelegd en de beschikbare middelen.
De Commissie heeft de Raad derhalve met het oog op de conferentie Monterrey inzake de financiering van de ontwikkelingssamenwerking aanbevolen het volume van de officiële ontwikkelingshulp op te trekken. In dit verband hebben wij voorgesteld dat alle landen waarvan het voor ontwikkelingshulp uitgetrokken percentage van het BBP onder het communautair gemiddelde, namelijk 0,33%, ligt, tot het jaar 2006 dit gemiddelde dienen te bereiken. Mochten wij hierin slagen, dan zou het communautair gemiddelde tot bijna 0,4% stijgen, hetgeen wederom een nieuwe drempel zou zijn voor de lidstaten van de Unie. De Unie zou op haar beurt door deze verhoging in wezenlijke mate kunnen bijdragen tot de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen. Tegelijkertijd zou een vaste toezegging op basis van een dergelijke trapsgewijze benadering de onderhandelingspositie van de Unie versterken waar het gaat om een adequate internationale verdeling van de lasten.
Tenslotte heeft de Commissie ten aanzien van de globale milieubescherming voorgesteld een initiatief inzake duurzaam waterbeheer op stapel te zetten. Wij hebben toegezegd druk uit te oefenen op onze partners om de 'global environment facility? voor april 2002 voor 50% te herstructureren en het mandaat uit te breiden.Wij werken aan de toepassing van multilaterale overeenkomsten op milieugebied, met inbegrip van de ratificatie van het Protocol van Kyoto, dat door de lidstaten reeds begin deze maand is geratificeerd. Algemeen gezien geloof ik dat wij, als geïndustrialiseerde landen, niet het recht hebben om van de ontwikkelingslanden te verlangen dat zij meer doen voor de bescherming van de aarde als wij zelf niet bereid zijn onze eigen geloften gestand te doen.
Dames en heren, de opbouw van een duurzame toekomst van de wereld hangt van ons allemaal af. Maar echte vooruitgang kan alleen maar worden geboekt wanneer de belangrijkste actoren zich ertoe verplichten een fundamentele rol te spelen, en ik geloof dat wij, de Europese Unie, deze fundamentele rol op ons moeten en kunnen nemen.
Van den Berg (PSE).
Voorzitter, één op de vijf wereldburgers is verstoken van toegang tot schoon drinkwater, basisonderwijs en basisgezondheidszorg. Het neoliberale model heeft daar geen oplossingen voor gebracht en de wereld niet veiliger en duurzamer gemaakt. We zijn nu op zoek naar een alternatief, niet als blauwdruk, maar als denk- en werkrichting om onze idealen voor sociale rechtvaardigheid en veiligheid voor allen vorm te geven.
Porto Alegre en het wereldforum in New York waren beide plekken waar in ieder geval het gevoel voor urgentie en de noodzaak om meer maatschappelijk-verantwoordelijk op te treden aanwezig waren. Porto Alegre lijkt origineler, moderner en creatiever en omvat ook de burgermaatschappij. Het zou voor premier Aznar ook een goede les kunnen zijn om, net als België gedaan heeft, de sociale dialoog binnen Europa te bevorderen.
Voor ons als socialisten staat vast dat de mondialisering arme landen en uitgesloten groepen enorme kansen biedt om toegang te krijgen en sociale uitsluiting tegen te gaan. Maar dan moet vrijhandel gepaard gaan met regels en controle - door regionale mededingingsautoriteiten - op veel te grote machtconcentraties. In deze regels past bescherming en ondersteuning van zwakkere regio's en drastische openstelling van rijkere markten voor de ontwikkelingslanden. Daarin past niet protectie van de sterksten door een geheel van sociale controle op transnationale ondernemingen, hoewel dat laatste wel een goede zaak zou zijn. Daarin past niet unilateraal handelen van transnationale ondernemingen of grootmachten zoals de Verenigde Staten en daarin past ook niet een eenzijdige concentratie op een nieuwe wapenwedloop ten koste van publieke voorzieningen zoals onderwijs en gezondheidszorg. Daarin past ook niet het niet-nakomen van de belofte om voor 2015 de armoede te halveren.
Wat daarin wel past is fair trade met regels, democratische controle van de mondiale regels en sociaal en goed gedrag van transnationale ondernemingen. Daarin past respect voor menselijke waarden en samenlevingen boven commerciële belangen. Daarin past een moderne en open wereld en interesse en respect voor elkanders verschillen op basis van een gemeenschappelijke erkende rechtsorde. Tot die rechtsorde behoort het recht op een kans je eigen leven vorm te geven.
En dan, Voorzitter, zijn we terug bij Monterrey. Het schandaal dat het Spaanse voorzitterschap de concrete afspraken van onze ministers van ontwikkelingsamenwerking de afgelopen week niet heeft weten om te zetten in een afspraak om 0,7% BNP met concrete stappen in te vullen. Eerder als satelliet de Verenigde Staten, die geld en waarden voorop zetten, volgen en dan pas de armoedekloof dichten is onaanvaardbaar. Wij eisen brede veiligheid, wereldwijd, en het nakomen van de belofte om in 2015 alle meisjes en jongens gezond en gevoed naar school te laten gaan. Wij eisen als socialisten in het Europees Parlement dat het Spaanse voorzitterschap de belofte nakomt. Dat is onze bijdrage aan de wereldvrede en zo willen wij de lessen van Porto Alegre en New York in deze wereld vertalen in een nieuwe rol van Europa.

Watson (ELDR).
Zes maanden na de tragische gebeurtenissen van 11 september is het nu tijd om opnieuw te wijzen op de noodzaak van effectieve global governance. Hoewel ik de verklaring van de commissaris toejuich, betreur ik het dat het standpunt van de Commissie niet evenwichtiger is. Zo had zij bijvoorbeeld moeten erkennen dat er ook een duistere kant aan de globalisering zit. Ook vind ik het jammer dat de Commissie niet meer ambitie heeft getoond. Waarom heeft de Commissie niet de suggestie van de heer Verhofstadt overgenomen om een G8 te creëren die niet is gebaseerd op rijkdom en niet uit de rijkste landen bestaat, maar die gebaseerd is op het aantal inwoners en de grootste regionale instanties ter wereld omvat, zoals de Afrikaanse Unie, Mercosur, de Zuid-Aziatische Associatie voor Regionale Samenwerking (SAARC), enz.?
De globalisering heeft geleid tot een wereld waarin gemeenschappen onderling verbonden zijn. Dankzij technologie en talenonderwijs is ons communicatievermogen veranderd. Handel en investeringen hebben gezorgd voor gewijzigde economische perspectieven en onze rijkdom enorm vergroot. Door te reizen hebben we onze bakens kunnen verzetten en zijn er nieuwe mogelijkheden tot menselijk contact ontstaan. Dit alles heeft echter ook een keerzijde: criminelen hebben zich in wereldwijde netwerken georganiseerd; de schade die wij mensen aan onze natuurlijke omgeving hebben berokkend, bedreigt de duurzaamheid van het leven op onze planeet in de toekomst, en veel te veel mensen zijn in de greep van machteloosheid en vervreemding waardoor zij slechts beperkte mogelijkheden hebben om hun eigen gaven en talenten te ontwikkelen en hun eigen lot en dat van hun gezinnen te verbeteren. Mijnheer de Voorzitter, de geschiedenis lijkt ons te leren dat, als de wereld echt één groot dorp was, veel meer mensen door de ellende van de armen geschokt zouden zijn. Van de 6 miljard mensen op onze aardbol leeft de helft van minder dan 2 EUR per dag en 800 miljoen mensen gaan iedere nacht slapen zonder voldoende eten te hebben gehad.
Daarom zeg ik tegen onze vrienden van rechts dat de markteconomie inderdaad het krachtigste instrument is om mensen uit de armoedespiraal te halen, mits deze op intelligente wijze wordt gereguleerd. We hebben echter nog niet geleerd de markteconomie naar behoren toe te passen, wat blijkt uit financiële crises, milieuverontreiniging en de voortdurende verspreiding van vermijdbare ziekten. Bovendien lopen de armen 100 miljard EUR per jaar mis omdat wij geen 0,7% van het BBP aan ontwikkelingshulp besteden.
Tegen links zeg ik dat we ons handelsbeleid moeten hervormen, omdat hulp en schuldenverlichting voor de ontwikkelingslanden slechts lapmiddelen zijn wanneer we ze geen toegang tot onze markten verschaffen.
Tegen de Groenen wil ik zeggen dat toegang tot wetenschappelijke vooruitgang ook belangrijk is. Een dergelijke toegang vormt de sleutel voor betere voeding en een betere gezondheid en voor een hogere levensverwachting en levensstandaard. We mogen de ontwikkelingslanden de voordelen van innovatie niet onthouden.
De mensheid staat voor de uitdaging doeltreffende instrumenten van internationaal bestuur te realiseren. De Verenigde Naties, de internationale financiële instellingen, de NAVO, enz. functioneren niet adequaat genoeg. Wellicht kan de Europese Unie als model fungeren voor een breder opgezette global governance. Net als de oprichters van de Unie moeten onze huidige leiders visie tonen en toewijding aan de dag leggen. Zij moeten genoeg zelfvertrouwen hebben om actief deel te kunnen nemen aan het economisch wereldforum, het sociaal wereldforum en andere fora, en om tegen onze vrienden in de Verenigde Staten te zeggen dat hun gevoel van kwetsbaarheid na 11 september, hoe legitiem ook, er niet toe mag leiden dat zij unilateraal gaan opereren, of het nu gaat om militaire of economische veiligheid, het milieu of de misdaadbestrijding. Mondiale problemen vereisen mondiale oplossingen.
Frassoni (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, het economisch wereldforum in Davos/New York had het motto "Leiderschap in moeilijke tijden" en het sociaal forum in Porto Alegre "Een andere wereld is mogelijk". Er is gezegd dat het eerstgenoemde forum een ontmoetingsplaats voor leiders is zonder mandaat, een soort schaduwregering van de gemondialiseerde economie, terwijl Porto Alegre slechts een vrolijke en kleurige bijeenkomst is die geen concrete resultaten oplevert.
Ik meen echter dat er dit jaar sprake is van een ontluikende toenadering tussen de twee fora. De grote leiders voelden zich kwetsbaar en hebben hun bespiegelingen verbreed naar onderwerpen als schuld, armoede en duurzame ontwikkeling. De 51.000 deelnemers aan Porto Alegre willen het niet laten bij protesteren en werken aan voorstellen om meer invloed te kunnen uitoefenen op de besluitvorming. Deze toenadering - deze verbrokkeling van het eenheidsdenken en de kant-en-klaarrecepten - zou een belangrijke gelegenheid moeten zijn voor het Europees Parlement, en de Europese Unie in het algemeen, om het voortouw te nemen. Mijnheer Watson, wij van de Groenen zijn geen aanhangers van het eenheidsdenken en wij zijn dan ook voor innovatie.
Wij zijn het enige voorbeeld van een rechtstreeks gekozen supranationale vergadering. De Europese Unie is een uniek voorbeeld van potentieel vernieuwende governance. Daarom moet de Europese Unie zich zowel tot de 51.000 van Porto Alegre als tot de exclusieve club van Davos richten. Als Unie moeten wij op een innovatieve en non-conformistische wijze acte de présence geven bij een drietal kwesties, waarvan de eerste de duurzame ontwikkeling is. De top van Johannesburg is in aantocht en wij zijn niet tevreden met de initiatieven die de Commissie op dit gebied ontplooit. Wij zijn ook bezorgd over het feit dat duurzame ontwikkeling in Barcelona helemaal niet of op slechts zeer marginale wijze aan bod zal komen.
Het tweede onderwerp is de treurige en aanslepende kwestie van de ontwikkelingshulp. Het is bedroevend dat wij als Europese Unie niet met een eensgezind standpunt naar Monterrey gaan. Wij zijn bezorgd en ontevreden over het feit dat wij voor ontwikkelingshulp nog steeds op 0,4% of minder van het bruto nationaal product zitten. Dat is nu niet bepaald de manier om de mondiale governance te versterken!
Democratie is de derde en tevens laatste kwestie. Wij weten dat er hele staten door multinationals worden geregeerd en dat de economische activiteiten steeds meer de politiek bepalen, zoals de regering-Bush ons elke dag laat zien. Welke ander antwoord weten wij, Europeanen, te geven? Ik denk dat het onze verantwoordelijkheid is een dergelijk antwoord te formuleren.

Wurtz (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, dit debat komt erg gelegen, aangezien Porto Alegre in mijn ogen een aantal verregaande consequenties inhoudt voor de Europese Unie.
Om te beginnen verlangt een groot aantal mensen binnen dit mondiale forum dat de Europese Unie zich bevrijdt van het ultraliberale model dat aan de huidige mondialisering ten grondslag ligt. Desondanks heeft de heer Aznar in zijn hoedanigheid van fungerend voorzitter van de Europese Raad zijn credo voor Europa opgesomd in drie woorden die boekdelen spreken. Ik citeer: "liberalisering, privatisering en mededinging".
We horen niets over de eis van duurzame ontwikkeling, niets over de eis het menselijk kapitaal te ontwikkelen, zowel in het Noorden als in het Zuiden. Als de vijftien op de komende Top van Barcelona een consensus in deze richting zouden bereiken, zouden zij het slechtste signaal uitsturen dat op dit moment denkbaar is naar wat ik zou willen noemen "het volk van Porto Alegre".
We kunnen dat volk van Porto Alegre natuurlijk links laten liggen en de mening verkondigen dat "de globalisering een goede zaak die geen enkele bijsturing behoeft", zoals het hoofd van Sun Micro Systems op het Forum van New York letterlijk heeft gedaan. Maar ik betwijfel of de tijd hem gelijk zal geven.
Elk tijdsgewricht heeft zo zijn deel van de leidende klasse dat met politieke oogkleppen door het leven gaat, dat niet uit kan stijgen boven zijn eigen zekerheden en belangen en daarom niet inziet dat er een niet te stuiten golf opwelt die zijn positie en dogma's ter discussie stelt.
Uit de geschiedenis kennen wij het geval van de Franse koning Lodewijk XVI die op 14 juli 1789 in zijn dagboek noteerde: "Niets te melden". Ik hoop dat de Europese Unie van iets meer inzicht getuigt.
Porto Alegre legt de Europese Unie ook een zekere verantwoordelijkheid op ten aanzien van het ongebreidelde en gevaarlijke unilateralisme van het Amerika van George Bush. Het gaat niet op om eerst te verwachten dat de hele wereld zijn solidariteit betuigt als je het slachtoffer wordt van een beestachtige aanval, en dan vervolgens zonder de minste scrupules gewoon te doen waar je zelf zin in hebt zonder je ook maar iets aan te trekken van regels of principes.
Meer macht betekent in deze geglobaliseerde wereld ook meer plichten ten aanzien van anderen op aarde, anders maakt globalisering van de wereld een jungle. In mijn ogen is het precies de taak van de Europese Unie zich tegen dit existentiële gevaar te verzetten.
Maar wat we zien is dat de Europese Unie in haar betrekkingen met de Verenigde Staten wel bang lijkt te zijn voor haar eigen schaduw. Zo hadden de Vijftien op 8 februari in Caseres nog maar amper een duidelijk standpunt ingenomen over het Midden-Oosten, of de belangrijkste bondgenoten van Washington bedachten zich twee weken later schielijk.
Het wordt tijd dat we volwassen worden, dat wil zeggen zelfstandig en verantwoordelijk. Dat is wat - althans nu nog - van Europa verwacht wordt door een deel van degenen die op legitieme wijze een roofzuchtig en onmenselijk systeem aan de kaak stellen.
Tot slot heeft Porto Alegre dit jaar met kracht een derde eis naar voren gebracht, een die weliswaar in de eerste plaats tot de militaire supermacht is gericht, maar net zo goed de Europese Unie en haar lidstaten aanbelangt. Het is niet aanvaardbaar dat we oorlog weer gaan gebruiken als een manier om de problemen van deze wereld aan te pakken. Vanaf welk moment oorlog als iets alledaags wordt beschouwd is niet altijd duidelijk, maar waar zoiets toe kan leiden, weten we maar al te goed.
Ik verwijs in dit verband naar wat ik gezegd heb bij de opening van deze vergadering over de verbijsterende onthulling uit de New York Times over het bestaan van een geheim plan in het Pentagon om het gebruik van kernwapens mogelijk te maken. Deze buitengewoon verontrustende strategische ommezwaai gaat bovendien samen met een vraatzuchtige verhoging van de Amerikaanse militaire begroting voor een bedrag dat even groot is als de openbare ontwikkelingshulp van alle OESO-landen samen.
Europa moet van zich laten horen, mijnheer de Voorzitter, niet door dit model na te apen, maar door open en bloot, samen met onze medeburgers het devies inhoud te geven dat het zinnebeeld is geworden van Porto Alegre: er is een andere wereld mogelijk.

Bigliardo (UEN).
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik denk dat Porto Alegre en de daaraan voorafgegane initiatieven slechts het topje van de ijsberg laten zien. De analyse van de problematiek is zeer complex en kan niet hier ter plekke gemaakt worden, maar toch wil ik ingaan op het mijns inziens interessantste aspect.
Ik meen dat wij nu, na de val van het socialisme in Oost-Europa, de ineenstorting meemaken van het ongebreideld neokapitalistische denken dat geen rekening houdt met de nieuwe factoren die de moderne maatschappij omwoelen. De initiatieven van degenen die in Porto Alegre zijn gaan protesteren gaan echter niet in dezelfde richting als een aantal, volgens mij nuttige, initiatieven van de Commissie. Nee, die lopen te hoop tegen een opvatting van het moderne leven die er geen rekening mee houdt dat die twee negentiende-eeuwse modellen achterhaald en mislukt zijn. Europa en de wereld moeten nu een derde weg zoeken die met een aantal zaken rekening houdt. De technologie creëert nu werkloosheid, terwijl zij ooit banen schiep. Tegenwoordig onderzoekt men hoe door het liberaliseren van de energiemarkt het leven voor een klasse van neokapitalisten makkelijker te maken, maar men zoekt niet naar oplossingen voor de problemen van de arme gebieden in de wereld.
De as van de geschiedenis is nu een kwartslag gedraaid. Langs die as hebben wij eerst vijftig jaar lang de oorlog tussen Oost en West gehad, terwijl nu de crisis bepaald wordt door de tegenstelling Noord-Zuid. Als wij de boodschap van degenen die in Porto Alegre zijn geen protesteren willen oppakken, moeten wij utopieën, waarden en referentiepunten in ere herstellen. Het is vooral van belang mensen in staat te stellen de complexiteit van onze maatschappij te begrijpen. Uitgaande van die twee ontwikkelingsmodellen, die beide verkeerd zijn en hun beperkingen hebben laten zien, moet er een oplossing gevonden worden voor onze maatschappij in de vorm van een zo modern mogelijke synthese.

Della Vedova (NI).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het is nog steeds een afschuwelijke wereld waarin wij leven met ellende, honger en onzegbaar lijden voor miljoenen mensen. Als wij de afgelopen twintig jaar niet het mondialiseringsproces en de daarmee gepaard gaande exponentiële groei van de handel en het personen- en kapitaalverkeer hadden gehad, zou het er nog slechter hebben uitgezien. Er leven 1,2 miljard mensen onder de armoedegrens - voor de duidelijkheid: één dollar per dag - en ik denk dat deze stand van zaken ieders sociaal en politiek geweten doet knagen.
Er is over ontwikkelingshulp gesproken, hetgeen ik kan billijken. Een dollar per dag is echter precies hetzelfde bedrag als de runderen in Europa krijgen. Voor alle duidelijkheid herhaal ik dit: elke koe in Europa krijgt een dollar per dag.
Welnu, ik meen dat het juist is te discussiëren over de verhoging van de begroting voor ontwikkelingshulp van de rijke landen tot 0,7% van het bbp. Die hulp moet dan natuurlijk wel betere resultaten opleveren dan tot nu toe het geval is geweest. Ik meen echter dat wij eerst onze grenzen moeten openen voor de producten van de armste landen. Mijnheer de commissaris, u heeft terecht het 'Everything but arms?-initiatief aangehaald. Ik wil u en de collega's er echter aan herinneren dat voor producten als rijst en bananen de barrières pas in respectievelijk 2004 en 2009 verdwenen zullen zijn. Ik wijs erop dat tijdens de WTO-bijeenkomst in Doha de Verenigde Staten en Europa voorgeschreven hebben dat de barrières in twee voor de ontwikkelingslanden fundamentele sectoren zullen blijven bestaan: de textiel- en de landbouwsector. Die barrières moeten volgens mij gewoon opgeruimd worden. Ik begrijp wat collega Watson bedoelt, want ook ik denk dat wij niet in termen van eenheidsdenken moeten redeneren. Maar er valt echter nog zo veel te liberaliseren ten gunste van de armste landen, dat wij ons misschien vooral daarop moeten concentreren.
In 2000 hebben de landen in Afrika ten zuiden van de Sahara 14 miljard aan ontwikkelingshulp ontvangen van dezelfde rijke landen die met hun douanetarieven deze Afrikaanse landen, volkeren en mensen 20 miljard aan mogelijke handelsinkomsten door de neus hebben geboord. Ik denk dat Europa eerst op dat vlak antwoord moet geven, nog voordat de ontwikkelingshulp wordt verhoogd.
Mijnheer de commissaris, u heeft de Tobin tax genoemd. U weet heel goed dat die belasting niet kan worden toegepast, en dat is maar goed ook. Ook al zou die belasting toegepast kunnen worden, dan mogen wij niet vergeten dat de handel toeneemt door de tarieven te verlagen en niet door deze te verhogen. Hetzelfde geldt voor de kapitaalinvesteringen in de ontwikkelingslanden die zullen toenemen door het afschaffen van belastingen en niet door het invoeren van nieuwe belastingen. Naast nieuwe investeringen hebben deze landen ook de juridische voorzieningen van de rechtsstaat nodig. Hernando De Soto, een Zuid-Amerikaanse econoom, heeft daar in een prachtig boek op gewezen. Hij legt daarin uit dat het grootste probleem van de arme en de ontwikkelingslanden het zogenaamde dode kapitaal is. Daar bij hen de rechtsstaat niet functioneert, is dat dode kapitaal niet bruikbaar voor het welzijn van de bevolking, de groei van de economie en, zo men wil, ook niet voor de herverdeling.
Ik geloof, mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dat Europa op deze problemen een antwoord dient te geven zonder het debat te verleggen naar andere thema's.

Goebbels (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, volgens Fidel Castro is tegen de globalisering zijn al even zinloos als tegen de zwaartekracht zijn. Globalisering - of mondialisering als u dat liever hoort - is onmiskenbaar de richting waarin de geschiedenis ons duwt. In een wereld van steeds grotere onderlinge afhankelijkheid hebben we geen andere keuze dan deze ontwikkeling te ondersteunen, want alleen zo kunnen we op termijn een veiliger en rechtvaardiger wereld creëren met meer solidariteit. Het probleem is dat de huidige globalisering geen echte globalisering is. Zij is asymmetrisch en beperkt zich tot enkele geïsoleerde sectoren - vervoer, communicatie en de financiële wereld - en heeft alleen betrekking op de landen van de OESO plus een stuk of twaalf andere die zich echt ontwikkelen, in tegenstelling tot de meerderheid van de derde wereld, die blijft steken in onderontwikkeling.
Twee derden van de wereldhandel wordt gedreven tussen de landen van de triade. Deze landen ontvangen tevens het grootste deel van de rechtstreekse buitenlandse investeringen. De rest gaat naar enkele grote landen, met name China, India, Brazilië en nog een heel klein aantal andere. Het grootste deel van de 190 landen in de wereld staat buiten de wereldhandel en buiten de internationale investeringen. Multinationals zijn eigenlijk niet geïnteresseerd in de overgrote meerderheid van de ontwikkelingslanden, en al helemaal niet in de minst ontwikkelde landen. Deze landen kunnen zich dan weer niet aansluiten bij de wereldeconomie zonder dat de investeringen toenemen en er een overdracht van technologie plaatsvindt die hen in staat stelt zich op eigen kracht te ontwikkelen. Een dergelijke ontwikkeling op eigen kracht vereist soms beschermende maatregelen voor nieuwe industrietakken of dienstensectoren. Alle ontwikkelde landen hebben periodes van protectionisme doorgemaakt, ook al staat protectionisme op lange termijn ontwikkeling in de weg. Het openen van de markten van ontwikkelingslanden en hun integratie in een echte globale economie moet in zorgvuldig geplande etappes verlopen. Eerst moet in elk land een interne consolidatie plaatsvinden alvorens zijn markt geleidelijk wordt opengesteld voor de wereldhandel.
Globalisatie, liberalisatie en deregulering zijn geen synoniemen. Liberalisering vergt nieuwe regels, en op dat punt sluit ik mij aan bij de heer Watson. Dit betekent vooral betere regels ten aanzien van internationale geldstromen. Tijdens de tweede helft van de twintigste eeuw is de wereldproductie zes en de wereldhandel twintig keer in omvang toegenomen. Daaruit blijkt wel hoe onmisbaar internationale handel is voor ontwikkeling.
Mijnheer de Voorzitter, ik zie dat mijn tijd bijna om is. Ik wil graag afronden door te benadrukken dat een oplossing voor de schulden van de derde wereld de eerste prioriteit is voor onze wereld. Zonder oplossing voor dit aanhoudende en tergende probleem zal er van een duurzame ontwikkeling nooit sprake kunnen zijn.

Nogueira Román (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het sociaal wereldforum is in Porto Alegre, in het prachtige land Brazilië, gehouden. De realiteit die daar is blootgelegd heeft ertoe bijgedragen een deterministische zienswijze op de mondialisering, de ultraliberale kapitalistische zienswijze, aan te vechten. In die zienswijze is de wil van de mensen en de volkeren zoals die in de politieke, sociale en democratische organen tot uiting komt ondergeschikt aan een zogenaamde rationaliteit, die in de praktijk de kloof tussen arm en rijk, tussen ellende en overvloed alleen maar vergroot. Wij Europeanen moeten ons met deze nieuwe realiteit bezighouden en mogen de sociale protesten die daarvan de uitdrukking zijn niet bagatelliseren. Dat heeft helaas premier Aznar wel gedaan in zijn reactie op de demonstratie die eind deze week in Barcelona wordt gehouden.
De landen van de Unie vormen samen de sterkste economische macht van de wereld. Bij haar ontwikkeling in de richting van een orgaan met universele beleidsbevoegdheden moet de Unie noch haar economische macht uitspelen via de dominantie van de sektarische en blinde ultraliberale markt, noch blindelings de militaristische hegemonie van de Verenigde Staten nabootsen. Een aantal Europese premiers bezwijkt voor die verleidingen, maar wij moeten juist de waarden en de sociale en democratische verworvenheden verdedigen die tot het beste behoren wat ons de geschiedenis heeft doorgegeven. Wij moeten in de wereld een factor van vrede en vooruitgang zijn, terwijl het beleid veel ambitieuzer moet zijn dan wat de commissaris vandaag heeft uiteengezet. De heer Solbes weet dat zelf echter ook. Deze zienswijze op de betrekkingen in de wereld moet de inspiratiebron vormen voor de grondwet van de Europese Unie.

Napoletano (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, het tweede wereldforum in Porto Alegre heeft op de eerste plaats het vreedzame karakter van deze beweging aangetoond, maar ook het politieke karakter. Ik wil de collega's erop wijzen dat ook de vrouwenbeweging in de jaren zeventig beschreven werd als een folkloristische beweging, terwijl het een uitgesproken politiek verschijnsel was. In deze nieuwe beweging valt onder andere de aanwezigheid van vele vrouwen en jongeren op.
Op de tweede plaats moeten wij denk ik bezorgd zijn. Het komt mij namelijk voor dat de Amerikaanse politici nu lichtjaren verwijderd zijn van de bewustwording van de wereldproblemen in hun eerste reacties op de gebeurtenissen van 11 september. Toentertijd leken zij zich opener op te stellen tegenover de rest van de wereld bij problemen als het milieu, Kyoto, voedselveiligheid, handel, bewapening en het optreden tegen het terrorisme. Die houding is nu veranderd en de reactie op het terrorisme blijkt overwegend van militaire aard te zijn. Ik denk dat het de taak is van Europa de Amerikaanse samenleving en de Amerikaanse politici ervan te overtuigen dat zo'n beleid nergens toe leidt. Opvallend genoeg was er bij het forum geen enkel Amerikaans congreslid aanwezig. Wij moeten de Amerikanen zien te winnen voor een open houding.
Op de derde plaats geloof ik dat commissaris Solbes gelijk heeft als hij zegt dat het 'Everything but arms?-initiatief misschien niet volstaat. Ik denk dan ook dat wij naast het openstellen van onze markten een andere zaak aan de orde moeten stellen. Wij kunnen niet op een racistische wijze naar deze landen blijven verwijzen. Wij moeten toch in gaan zien dat ook voor hen de landbouw niet louter de uitvoer dient. De landbouw dient ook hun markt, milieu, bestaan en consumptie. Als wij die benadering niet veranderen komen wij niet ver. Europa kan veel doen, maar misschien hebben de collega's gelijk die zeggen dat Europa veel zelfkritiek moet leveren. Dat geldt voor niet alleen de geringe hulpverlening, maar ook het gebrek aan beleidswijziging.

Auroi (Verts/ALE).
Mijnheer de commissaris, in navolging van mijn collega's wil ik graag enkele vergelijkingen maken tussen New York en Porto Alegre, het ware alternatief voor Davos. Terwijl in New York een makke, inspiratieloze top werd gehouden van financiers en beleidsmakers, van winnaars, kortom, van rijken van alle pluimage, vonden in Porto Alegre voor de tweede keer drie fora plaats: het forum van de steden, het forum van het maatschappelijk middenveld en het forum van kritische parlementsleden uit de hele wereld. Dat is de plek waar het inventieve bestuur van morgen geboren wordt, en het spijt me voor mijn liberale collega, maar de Groenen voelen zich daar als een vis in het water.
Aan de ene kant hadden we dus New York, waar iedereen krokodillentranen plengde over de aanslagen van 11 september, niet zozeer vanwege de slachtoffers die daarbij het leven hebben gelaten, maar vanwege de economische vertraging die er het gevolg van is geweest. Aan de andere kant was er Brazilië, waar de aanwezigen zich in alle oprechtheid bogen over de reële risico's van het terrorisme en over de ellende van de arme landen, om solidair naar oplossingen te zoeken.
Ik wil u enkele hoogtepunten niet onthouden, geachte collega's. Een schuldentribunaal heeft naar aanleiding van de Argentijnse crisis gewezen op de ravage die de schuldenlast en het beleid van structurele aanpassingen heeft aangericht. Als er een onderwerp is dat Europa beter zou moeten aanpakken, is het dat wel. Europa moet de landen van het Zuiden helpen hun stem beter te laten horen in de Verenigde Naties, zodat eindelijk ook eens rekening wordt gehouden met de belangen van de debiteuren, en niet alleen met die van de crediteuren.
Van onze kant verwachten wij nog altijd dat de Europese Unie de schulden van deze debiteuren uit het Zuiden eenzijdig kwijtscheldt. Dit zou een krachtig gebaar zijn, een zinvol gebaar. Het lijkt me, mijnheer de commissaris, dat u hiervoor een pleitbezorger zou kunnen worden. Ik nam voor het tweede jaar deel aan het parlementaire forum, en ik heb vooral met blijdschap geconstateerd dat wij Europese afgevaardigden in groten getale gekomen waren om een wereldwijd netwerk van parlementsleden uit te bouwen dat solidair is met de sociale bewegingen.
Hoe meer politieke families en geografische regio's wij vertegenwoordigen, hoe sterker wij de stem van de burger kunnen laten klinken, en hoe meer wij dankzij onze legitimiteit als democratisch verkozen volksvertegenwoordigers kunnen wegen op regeringen, die zelf meestal meer haast hebben om hun neus in Davos New Yorkse stijl te laten zien dan om zich te verdiepen in de legitieme aspiraties van de wereldbevolking.
Gelooft u mij gerust, onze discussies en contacten op het sociale forum hebben ons een flinke boost gegeven. Wij blijven u, de Commissie en u, de Raad dus om opheldering vragen over een aantal tergende kwesties: de haalbaarheid van de Tobin tax, de verpletterende verantwoordelijkheid van de rijke landen inzake klimaatverandering, het recht van zowel het Palestijnse als het Israëlische volk om vrij en in waardigheid te leven, het recht van eenieder op de meest elementaire veiligheid, het recht op voedselveiligheid, wat inhoudt dat eenieder het recht heeft zich voldoende te voeden en toegang te krijgen tot veilig drinkwater.

Désir (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat we in Porto Alegre de geboorte hebben gezien van een wereldwijd maatschappelijk middenveld. Dit maatschappelijk middenveld in wording had in Seattle en bij andere gelegenheden al van zich laten horen. Het stelt de globalisering in haar huidige vorm aan de kaak, tezamen met de krachten die die globalisering domineren. Desondanks geloof ik niet dat we mogen spreken van een beweging die in meerderheid antiglobalistisch is. Integendeel, we zien hier een beweging die streeft naar een ander soort globalisering, een beweging die een globalisering van solidariteit begint uit te bouwen en die een globalisering van rechten begint te eisen.
Ten tweede is dit een beweging die uit uiteenlopende componenten bestaat, en zoals al door iemand is gezegd, kunnen we ironisch doen over haar heterogeniteit. Dat is ook met andere sociale bewegingen gebeurd. Maar uiteindelijk is zij zo divers omdat de wereldwijde samenleving zo divers is, en dat is misschien juist wat haar zo interessant maakt ten opzichte van Davos, waar de aanpak nogal eenzijdig lijkt. Ondanks haar diversiteit groepeert deze beweging zich meer en meer rond een aantal gemeenschappelijke aspiraties: bescherming van het milieu tegen een blinde vernieling van natuurlijke rijkdommen, de biosfeer en de biodiversiteit; solidariteit tussen Noord en Zuid tegen een verdere verscherping van de ongelijkheid in de ontwikkeling; sociale bescherming tegen de onderwerping van het volledige economische en sociale leven aan de logica van de beurs en de financiële wereld, en een streven naar democratie en naar transparantie van de internationale instellingen die van toenemend belang zijn bij de regulering van het internationale verkeer. Europa moet voortbouwen op dit maatschappelijk middenveld in wording, op deze beweging, om zijn gedachtegoed te doen gelden.
Na 11 september werd ons gezegd dat niets meer hetzelfde zou zijn, en wij dachten dat de overtuiging post zou vatten dat er evenveel energie en kracht gestoken moest worden in de strijd tegen de ontwikkelingsongelijkheid in de wereld van vandaag als in de strijd tegen terroristische groeperingen.
Helaas, zoals u ons heeft gezegd zullen in Monterrey heel wat geïndustrialiseerde landen met lege handen staan, de mond vol van beloftes om hun engagementen eindelijk na te komen, maar zonder nieuwe instrumenten. Daarom geloof ik dat we veel aandacht moeten besteden aan nieuwe voorstellen.
Laten we bijvoorbeeld eens de heffing op internationale financiële transacties onder de loep nemen: de heer Span, hoogleraar aan de Universiteit van Frankfurt, oud-consulent van het Internationaal Monetair Fonds, heeft een studie voor de Duitse regering gemaakt. Ik geloof dat de commissie die zijn werk heeft bestudeerd moest bekijken in hoeverre een heffing à la Tobin volgens deze expert een herverdeling mogelijk zou maken, met andere woorden een begin zou kunnen maken met het op internationale schaal financieren van toegang voor de hele wereld tot maatschappelijk welzijn, recht op water, recht op schone energie voor iedereen, recht op onderwijs en het recht op een toekomst. Ik vind dat we deze gedachte aan een wereldwijd cohesiefonds moeten ondersteunen, dat we hetzelfde moeten doen als binnen de Unie, wanneer we een land in ons midden opnemen dat een ontwikkelingsachterstand heeft. We zeggen zulke landen immers ook niet zomaar: "Doe mee aan onze grote markt", maar we zeggen: "Doe mee aan een gezamenlijk project". Onze visie kan niet op concurrentie alleen zijn gebouwd; er moet ook een idee zijn van "samenleven", van solidariteit tussen rijke en armere regio's, en van toegang voor allen tot een aantal grondrechten.
Dat en een multipolaire wereld is waar de Europese Unie achter zou moeten staan: Mercosur helpen een democratisch geheel te worden en zich autonomer op te stellen ten opzichte van de Verenigde Staten; de sturende rol van de burger helpen ontwikkelen om te voorkomen dat zijn maatschappelijke organisaties worden platgewalst door de alleenheerschappij van de markt en het kapitaal.

Pronk (PPE-DE).
Voorzitter, hoewel we een heel interessant debat gehad hebben, denk ik toch dat het wat eenzijdig is. Er is veel verwezen naar zowel New-York als naar Porto Alegre. Ik denk dat beide fora eenzijdig zijn. Als je alleen naar New-York luistert dan schenk je teveel aandacht aan de Enron van deze wereld en vergeet je de armen. Als je teveel naar Porto Alegre luistert dan komt de economie snel tot stilstand, want dan vergeet je dat er ook nog handel gedreven moet worden en dat je niet alles met Tobin-taxen en dat soort wonderformule's kunt regelen. Dat is nu eenmaal onmogelijk. De meerderheid van dit Huis heeft dan ook herhaalde malen die Tobin tax afgewezen. Vandaar dat we ook tevreden zijn met de conclusies van de Commissie op dit punt.
Zijn er dan geen problemen? Ja, die zijn er Voorzitter, maar men mag niet uit het oog verliezen dat governance, governance in de landen zelf een van de belangrijkste problemen is. Wij hebben twee voorbeelden op dit ogenblik. Het ene is Afghanistan, waar we gezien hebben dat de Taliban nu niet bepaald tot de ontwikkeling van dat land hebben bijgedragen en evenmin tot de ontwikkeling van hun omgeving. Maar we hebben ook op dit ogenblik de verkiezingen in Zimbabwe waar de heer Mugabe ook niet bijdraagt tot de ontwikkeling van het land. Men kan natuurlijk van de internationale gemeenschap niet verwachten dat zij de fouten van Taliban en Mugabe allemaal in een klap recht zet. Dat is een groot probleem. De regeerders in deze wereld zijn helaas toch nog grotendeels dictators of semi-dictators en ik vind het een beetje treurig dat dat wel eens uit het oog wordt verloren.
Dus als de lokale overheid niet deugt, als de rechtsorde in een bepaald land niet gerespecteerd wordt, dan kan men eenvoudig geen economische ontwikkeling verwachten. Dat is absoluut onmogelijk en iedereen die dat denkt, gelooft volgens mij in sprookjes. Wat dat betreft zijn er hier toch wel wat sprookjes te berde gebracht, niet door iedereen natuurlijk, maar toch wel door sommigen. Welnu, als je dat aanneemt, dan zie je ook de beperkingen die nu eenmaal bestaan bij internationale governance.
De nationale governance moet in orde zijn, ook onze eigen nationale governance moet in orde zijn en ook onze Europese governance moet in orde zijn. Vandaar dat Barcelona zo verschrikkelijk belangrijk is. Als we daar goede resultaten bereiken, dan verbeteren we onze bijdrage. Dat betekent daarom nog niet dat het automatisch beter gaat met de wereld, maar het betekent wèl dat wij in ieder geval onze bijdrage kunnen leveren. Zò zouden we dat moeten zien en wondermiddelen als Tobin taxen, zullen niet werken, Voorzitter, omdat we dan automatisch aan de Mugabe's van deze wereld geld geven en dat is volstrekt onaanvaardbaar, dat is een verspilling van het geld van de belastingbetalers.

Solbes
. (ES) Mijnheer de Voorzitter, ik zou alle sprekers van de huidige namiddag voor hun bijdrage willen bedanken. Ik zal proberen hierop algemeen in te gaan, omdat er helaas niet genoeg tijd is voor een gedetailleerd antwoord.
Ten eerste geloof ik dat wij het er allen over eens zijn dat het huidig model tot het ontstaan van geheel onaanvaardbare unilaterale modellen leidt. Dit mag niet buiten acht worden gelaten. De mondialisering heeft regels die absoluut dienen te worden gerespecteerd. Gebeurt dit niet, dan is ieder mondialiseringsproces al bij voorbaat tot mislukking gedoemd en zullen de unilaterale bewegingen grote problemen hebben om de vruchten van de globalisering te plukken.
Ten tweede - en ook op dit punt zijn wij het volgens mij met elkaar eens - heeft de globalisering gunstige gevolgen gehad voor de economische ontwikkeling. Het probleem is dat zij niet alleen positieve kanten heeft, en derhalve bestaat onze taak erin - of zou erin moeten bestaan - niet de globalisering op zich aan te vallen, maar een bepaald globaliseringsmodel of de negatieve aspecten van een bepaald globaliseringsmodel.
Bij de analyse van deze vraagstukken is de Commissie tot de conclusie gekomen dat het globaliseringsconcept ten minste dient uit te gaan van het bestaan van een efficiënt internationaal financieel stelsel, systemen voor ontwikkelingshulp en elementen betreffende het milieu en duurzame ontwikkeling, en dit is de reden waarom ik uw drie verslagen gezamenlijk heb behandeld.
Naar aanleiding van uw opmerkingen zal ik op alle drie de vraagstukken ingaan. Ten eerste de ontwikkelingshulp. Wij zijn het erover eens dat armoedebestrijding centraal moet staan in de ontwikkelingshulp en dat deze hulp niet alleen met een kwantitatief, maar ook met een kwalitatief probleem te kampen heeft. In dit opzicht ben ik absoluut voorstander van de ideeën voor een verbetering van het bestuur in sommige landen, aangezien een en ander een bepalende factor is voor een beter functioneren van de ontwikkelingshulp.
De verbetering van de kwaliteit van de ontwikkelingshulp mag ons echter niet doen vergeten dat ook de kwantiteit hiervan veel te wensen overlaat. Het risico bestaat uiteraard dat ons vrij pragmatische voorstel om voor het jaar 2006 het doel van 0,33% voor de lidstaten van de Europese Unie te bereiken, niet wordt aanvaard. Andere derde landen zijn het sowieso niet met dit voorstel eens.
Ten aanzien van het toekomstige ontwikkelingsproces verliezen wij één ding uit het oog: de rechtstreekse investeringen. Deze investeringen spelen een fundamentele rol in ieder ontwikkelingsproces, net als elementen als goed bestuur en, zoals sommigen van u hebben gezegd, een betere technologietransfer en andere maatregelen die een adequatere ontwikkeling van de ontwikkelingslanden mogelijk maken.
Ik wil heel concreet ingaan op het vraagstuk van de schulden: het is een feit dat de Europese Unie ten aanzien van de kwijtschelding van de schulden van de ACS-landen wezenlijke inspanningen heeft ondernomen. Momenteel gaat het hier om een bedrag van meer dan 1 miljard euro, hetgeen betekent dat met betrekking tot het oorspronkelijke doel al een flink stuk is afgelegd.
Is dit echter voldoende? Misschien niet. Wellicht moeten wij ambitieuzere doelstellingen nastreven. In ons verslag over de globalisering hebben wij een toelichting gegeven op de potentiële stelsels om meer middelen voor ontwikkeling te verkrijgen. Ik stem uiteraard geheel overeen met degenen onder u die gezegd hebben dat wij geen simplistische oplossingen mogen kiezen. Helaas hebben wij die ene oplossing voor alle problemen niet gevonden.
De Commissie is van mening dat wij met betrekking tot de aspecten die verband houden met de globalisering, de ontwikkelingshulp en het milieu tegelijkertijd en gezamenlijk moeten optreden zonder een fundamenteel beginsel uit het oog te verliezen: de consequenties van de toezeggingen van Doha. De handel speelt voor de ontwikkelingssamenwerking een even belangrijke rol als de rechtstreekse investeringen en dient in de toekomst evenwichtiger te worden. Aangaande de onderhandelingen die voortvloeien uit Doha is het niet alleen van belang dat wij als Europese Unie onze standpunten verdedigen, maar ook dat de ontwikkelingslanden dit doen.
Derhalve heeft de Commissie naast het 'everything but arms?-initiatief maatregelen inzake technische steun aan deze landen voorgesteld zodat deze hun belangen beter kunnen behartigen en er uiteindelijk een veel rechtvaardiger stelsel tot stand wordt gebracht.
Al deze elementen bij elkaar stellen ons in staat om verbeteringen te verwezenlijken, maar wij zullen het nog enkele jaren over de uitdagingen van de globalisering hebben. Wij moeten de weg inslaan naar een rechtvaardiger maatschappij, ook al kan dit doel pas op de lange termijn worden bereikt.

De Voorzitter.
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.

De Voorzitter.
Aan de orde is het debat over het verslag (A5-0051/2002) van de heer Andreasen, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over een nieuw kader voor praktische samenwerking in verband met het voorlichtings- en communicatiebeleid van de Europese Unie.

Andreasen (ELDR)
. (DA) Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie staat de komende jaren voor grote uitdagingen, uitdagingen die alle een grotere betrokkenheid van de zijde van het publiek vereisen. Daarom moet de EU naar haar burgers toe een nieuwe informatie- en communicatiestrategie ontwikkelen, met als doel de vergroting van de kennis omtrent en het begrip voor datgene waarvoor de EU eigenlijk staat en voor wat zij doet. De doelstelling van een nieuw voorlichtings- en communicatiebeleid moet zijn voorlichting en communicatie te bezien vanuit het oogpunt van de burger, en daarbij moet met twee omstandigheden rekening worden gehouden. Ten eerste maakt de burger algemeen gesproken geen onderscheid tussen de instellingen van de EU, tussen Raad, Commissie en Parlement. Voor hem is het allemaal "Brussel". Ten tweede wil de burger zijn informatie uit de bronnen halen die zich het dichtst bij hem in de buurt bevinden, ook fysiek. Daarom zijn coördinatie en decentralisatie de kerngedachten achter dit verslag.
Coördinatie tussen de instellingen onderling in de voorlichting aan en de communicatie met de burgers van de EU, en een zo ver mogelijk doorgevoerde decentralisatie van alle communicatie- en voorlichtingsactiviteiten van de Europese instellingen. Het is bijzonder verheugend dat de Commissie en het Parlement hun samenwerking in de Interinstitutionele Groep voor Voorlichting weer opgenomen en versterkt hebben, en bovendien stemt het tot tevredenheid dat, wanneer deze groep morgen bijeenkomt, de Raad voor het eerst aan deze belangrijke coördinatie van de werkzaamheden deelneemt.
Voor wat betreft decentralisatie is het belangrijk dat de lidstaten een actievere bijdrage aan de werkzaamheden leveren. Onder decentralisatie moet worden verstaan het bij de vertegenwoordigers in de lidstaten onderbrengen van voorlichtingstaken, verantwoordelijkheden en noodzakelijke middelen, zodat de problemen zo dicht mogelijk bij de burgers worden opgelost, en wel op een manier die de burgers in het land, de regio of de plaatselijke gemeenschap wensen. Tegenwoordig wordt er te veel informatie over de EU in algemene vorm verstrekt, waarbij bijvoorbeeld dezelfde brochures telkens in elf talen worden vertaald. Maar burgers in Lapland en op Sicilië hebben niet noodzakelijkerwijze dezelfde wensen, noch ten aanzien van de inhoud van de informatie, noch van de wijze waarop ze deze krijgen.
Onder coördinatie wordt verstaan overkoepelende planning op hoog niveau, dat wil zeggen het niveau van de Interinstitutionele Groep voor Voorlichting. In het verslag verlangt het Europees Parlement dat de Commissie jaarlijks een rapport uitwerkt over de algehele activiteiten, met inbegrip van de activiteiten die in de respectieve directoraten-generaal plaatsvinden, want er is blijkbaar niemand die een totaaloverzicht heeft over wat er hier gebeurt.
Dit verslag betreft het kader voor voorlichting en communicatie. De Commissie komt over enige maanden met nog een mededeling over de inhoudelijke aspecten. Over het kader, het instrumentarium, weten we dat meer dan 60% van de burgers informatie via de televisie wenst. We moeten dus in overweging nemen of we een tv-kanaal van de Europese Unie moeten introduceren, waar informatie wordt verstrekt over de diverse beleidsvormen van Europese Unie. Het "C-SPAN"programma uit de Verenigde Staten, "BBC Parliament" in Engeland en het Duitse parlementaire tv-kanaal "Phoenix" en DK4 in Denemarken zouden wat dat betreft op het niveau van de Europese Unie als model kunnen fungeren. De Commissie en het Parlement hebben de handen ineengeslagen bij het opzetten van een service met de naam "Europa Direct", waar de burger via het internet of de telefoon bijzonder snel antwoord kan krijgen op de vraag tot wie hij of zij zich moet wenden om de gewenste informatie te krijgen, een service die al zeer goed door de Europese burgers is ontvangen. Dat is een mooi initiatief.
Ook bij de inhoudelijke aspecten van dit beleid moeten de wensen van de burgers ons uitgangspunt zijn, en de burgers wensen informatie over de zaken die hun dagelijks leven betreffen, zoals bijvoorbeeld voedselveiligheid, werkgelegenheid, milieu, verkeer, menselijke genetica, e.d. We moeten erop gespitst zijn propaganda van de zijde van de instellingen van de Europese Unie te vermijden. De voorlichting moet zo betrouwbaar, objectief, verantwoord en pluralistisch mogelijk zijn. Pluralisme betekent bijvoorbeeld dat men ook verwijst naar andere standpunten dan die van de instellingen zelf door op de websites van de instellingen op het internet links te maken naar de sites van sceptici, NGO's en anderen.
Het verwezenlijken van dit verslag kost geld. Wij willen graag van de Commissie weten hoeveel. Aan de andere kant is deze taak ongelofelijk belangrijk voor de democratie, en tegenwoordig bedraagt de begroting voor voorlichting in de EU ongeveer een kwart euro per burger per jaar. Dat is een gering bedrag in verhouding tot deze taak, niet in de laatste plaats in vergelijking met de bedragen die in de lidstaten aan de informatievoorziening door nationale en plaatselijke overheden gespendeerd worden.
Er zijn veel mensen die ik voor de hulp bij dit verslag dank ben verschuldigd, ambtenaren bij de Commissie, het Parlement en de Raad, talloze deskundigen en een groot aantal NGO's, maar in de eerste plaats natuurlijk mijn collega's in de Interinstitutionele Groep voor Voorlichting en in de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport. Hartelijk dank.

Ferber (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, de Begrotingscommissie volgt al jaren zeer nauwgezet de werkzaamheden van de Commissie op het vlak van de public relations, en ik denk dat wij met behulp van de verschillende instrumenten waarover wij dankzij het begrotingsrecht beschikken, erin zijn geslaagd het voorlichtingsbeleid van de Commissie en van alle Europese instellingen aanmerkelijk te verbeteren. Voor de Begrotingscommissie is dat een teken dat wij met het voorlichtingsbeleid van de Commissie absoluut op de goede weg zijn.
Desalniettemin is er ook een aantal kritische kanttekeningen te plaatsen. De invoering van de euro heeft een grote informatiebehoefte gekweekt bij de Europese burgers, en om hieraan tegemoet te komen heeft de Europese Unie enorme bedragen gespendeerd aan informatievoorziening over dit onderwerp. Toch wijzen enquêtes zelfs nu nog uit dat vele burgers vinden slecht, helemaal niet of onvoldoende te zijn geïnformeerd. Dit doet twijfels rijzen over de effectiviteit van ons voorlichtingsbeleid. Wij zullen ons de komende maanden en jaren gesteld zien voor een grote gemeenschappelijke taak. Onze burgers moeten worden voorbereid op een uitbreiding van de Europese Unie met meer lidstaten, die samen voor nieuwe uitdagingen komen te staan. Ook de Begrotingscommissie zal een zeer grote rol spelen in dit voorbereidingsproces. Daarom verzoek ik namens de Begrotingscommissie - en ik weet dat wij bij collega Andreasen en de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport in goede handen zijn - de strategiewijziging, waartoe wij vele jaren geleden gezamenlijk hebben besloten, ook gezamenlijk voort te zetten, opdat het voorlichtingsbeleid van de Europese Unie volledig berekend zal zijn op de taak om de burgers objectief op de hoogte te houden over actuele problemen en ontwikkelingen in Europa. Overigens bieden ook de fracties en de individuele afgevaardigden voldoende mogelijkheden op dit gebied, en als die benut zouden worden, zou dat goed zijn voor de pluraliteit van Europa. Ik denk niet dat hier een taak ligt voor de Commissie.

Cashman (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, allereerst ga ik ervan uit dat informatie gelijk is aan macht, en om eerlijk te zijn, geloof ik dat we onze burgers macht moeten geven. Ook wil ik de heer Andreasen feliciteren met zijn uitstekende, innovatieve verslag. Daarin worden de problemen onderzocht en naar mijn mening frisse nieuwe oplossingen aangedragen. Ik wil hem bedanken voor zijn steun en tevens wil ik de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken bedanken, omdat zij mijn advies unaniem heeft goedgekeurd. Het is jammer dat ik binnen de Commissie cultuur van mijn eigen fractie niet dezelfde steun heb gekregen. Hiervoor zijn diverse redenen te noemen die, naar ik hoop, op enigerlei moment in het debat aan de orde zullen komen.
Over het verslag van de heer Andreasen wil ik het volgende opmerken. De tenuitvoerlegging van het huidige beleid en de toekomstige ontwikkeling van de Europese Unie moeten gebaseerd zijn op actieve en bewuste participatie van de burgers. Ik onderschrijf met name de initiatieven om de voorlichtingsactiviteiten van de instellingen te coördineren en de informatie zo veel mogelijk te verstrekken via één enkel adres, zodat de burger de institutionele structuur van de Europese Unie niet hoeft te begrijpen om de informatie te krijgen die hij nodig heeft.
Een volgende essentieel aspect van het voorlichtingsbeleid van de instellingen van de EU is de toegang tot documenten. Zoals ik reeds herhaaldelijk heb opgemerkt in verband met de aanneming van verordening 1049/2001 over de algemene toegankelijkheid van de documenten van de instellingen, kunnen documenten - en ik zeg dit met nadruk - niet los worden gezien van de daarin vervatte informatie. Hieruit volgt dat het voorlichtings- en communicatiebeleid van de instellingen moet worden gecoördineerd met de activiteiten ter uitvoering van de bovengenoemde verordening. Het valt daarom te betreuren dat we niet de politieke buitenkans aangrijpen om de in artikel 15 van verordening 1049/2001 vermelde activiteiten op te nemen in het takenpakket van de Interinstitutionele Groep voor Voorlichting, die verantwoordelijk is voor de samenwerking met betrekking tot voorlichtingsactiviteiten. Ik hoop dat we dit zullen heroverwegen en deze geweldige gelegenheid om voorlichtingsbeleid, transparantie en toegang tot documenten met elkaar te combineren, zullen benutten.

Perry (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, de PPE-DE-Fractie staat volledig achter de inhoud van het verslag van de rapporteur, de heer Andreasen, dat we het predikaat 'uitstekend' verlenen. In de mededeling van de Commissie wordt opgeroepen tot samenwerking en dat is het sleutelwoord: op het gebied van communicatie is samenwerking noodzakelijk. Wij zullen een heel klein amendement indienen en voorstellen het Comité van de regio's en het Economisch en Sociaal Comité als waarnemers toe te laten tot de beoogde Institutionele Groep. 
We weten allemaal hoe droevig het op dit moment gesteld is met de kennis die de burgers hebben van de organisatie en het beleid van de EU. Uit onderzoek van Eurobarometer blijkt dat slechts 6% van de EU-burgers dacht dat zij veel van de EU af wisten. 83% zei dat ze weinig of zelfs heel weinig wisten. Dit verklaart mede de lage opkomst bij de verkiezingen voor het Europees Parlement. We bevinden ons in een neergaande spiraal die resulteerde in een opkomst van 49% bij de vorige verkiezingen. Het is een probleem waar democratieën in de gehele wereld mee te kampen hebben en niet in de laatste plaats de Verenigde Staten van Amerika. Ook voor de EU is dit echter een reëel probleem.
Toen de bevolking van Ierland in het onlangs gehouden referendum 'nee' zei tegen het Verdrag van Nice, was de meest veelzeggende leuze: 'Als je het niet weet, stem dan tegen'. Dat was precies wat de mensen deden. Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat mijn eigen land, het Verenigd Koninkrijk, waarschijnlijk een van de slechtste voorbeelden is. Opnieuw volgens Eurobarometer staan wij wat kennis betreft onder aan de lijst, maar bovenaan als het gaat om reserves en bezwaren tegen de EU, wat niet verrassend is.
De heer Andreasen heeft absoluut gelijk wanneer hij zegt dat de EU zich op feitelijke informatie moet concentreren. Het informatieaanbod moet gevarieerd, uitgebalanceerd en vrij van propaganda zijn. De bevolking van alle landen schreeuwt echter om informatie en uitleg over wat de EU doet. Volgens Eurobarometer wenst 66% - dat is twee op de drie burgers - meer informatie. De kosten hiervan mogen niet te hoog worden, maar zoals eerder is gezegd besteden we hieraan momenteel slechts 25 cent per jaar; voor de Engelsen onder ons 15 pence per burger per jaar. De burgers zullen ons ook meer beoordelen op wat we doen dan op wat we zeggen. In dit verslag wordt de Raad van ministers opgeroepen in zijn besluitvorming meer openheid te betrachten. De geheimzinnigheid daaromtrent bewijst Europa een slechte dienst.
Als parlementsleden moeten wij ons afvragen of we waar voor ons geld krijgen. We vinden het altijd prachtig als mensen een bezoek aan dit Parlement brengen, maar 43% van onze begroting gaat naar de bezoekersdienst. Krijgen we echt waar voor ons geld? We moeten ons beslist richten op de media en de nieuwsmakers. We moeten positiever over Euronews zijn. Laten we ook niet vergeten dat de radio een goede manier is om informatie te verkrijgen. IT krijgt in het verslag die aandacht die ze verdient.
Ik wil alleen maar zeggen dat de EU heeft gezorgd voor een stabiel en welvarend continent. Half Europa staat in de rij om toe te treden en toch vraagt 48% van de huidige burgers zich af of het lidmaatschap van de EU een goede zaak is. Dit verslag komt zeker niet te vroeg. Laten we voorkomen dat het ongebruikt in een bureaula verdwijnt.

Vidal-Quadras Roca (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste zou ik de heer Andreasen willen bedanken voor zijn verslag. Dit verslag is niet alleen noodzakelijk en zinvol, maar het is ook van uitstekende kwaliteit, en wij zijn daar allen van onder de indruk.
Dit verslag is een aanvulling, een versterking en, in positieve zin, een tegenwicht tegen de mededelingen die wij van de Commissie hebben ontvangen sinds commissaris Vitorino het roer heeft overgenomen. Ik ben ervan overtuigd dat de commissaris net als ik van mening is dat het verslag-Andreasen op het juiste moment komt om als bijdrage te fungeren tot de mededeling die de Commissie in juni zal voorleggen.
Ik wil niet te optimistisch lijken, maar ik geloof dat het informatie- en communicatieraderwerk van de Europese instellingen momenteel soepel functioneert, dat de tekortkomingen in kaart zijn gebracht en de instrumenten zijn verfijnd. Wat wij moeten doen is de richtsnoeren volgen die zijn aangegeven in de documenten van de Commissie en die thans door het verslag-Andreasen zijn geperfectioneerd.
Ik zou echter een aspect willen noemen, mijnheer de commissaris, dat mij net als de rapporteur tot bezorgdheid stemt, namelijk dat de begrotingsvooruitzichten voor dit gebied voor de komende jaren een dalende lijn vertonen. Het staat buiten kijf dat de eurocampagne met succes is afgerond en dat de invoering hiervan buitengewoon goed verloopt, maar er zijn nog andere belangrijke uitdagingen, zoals de institutionele hervorming en de uitbreiding, die de komende jaren nog aanzienlijke inspanningen vereisen. Derhalve ben ik van mening dat zowel de Commissie, die de ontwerpbegroting dient op te stellen, als het Parlement in zijn hoedanigheid van begrotingsautoriteit, zich terdege van deze vereisten bewust moeten zijn.
Mijnheer de Voorzitter, informatie en communicatie zijn van cruciaal belang voor het welslagen van het Europese integratieproject en ik geloof dat wij de idee ingang moeten doen vinden dat de Unie een gemeenschap van waarden, een juridische en politieke eenheid is die in de geschiedenis zijn weerga niet kent en die een nieuw begrip van transnationaal burgerschap voor alle huidige en toekomstige lidstaten van de Unie definieert. Dit is de boodschap die wij moeten uitdragen en als wij erin slagen deze te laten horen, zullen wij van Europa een van de belangrijkste en meest gerespecteerde actoren op het wereldtoneel maken. Het verslag van de heer Andreasen draagt hiertoe ongetwijfeld een belangrijk steentje bij.

Vitorino
. (FR) Mijnheer de Voorzitter, geachte leden van het Parlement, allereerst wil ik de heer Andreasen complimenteren met zijn uitstekende verslag. Het noopt ons tot nadenken over de ontwikkeling van ons nieuwe voorlichtingsbeleid. Het verslag waarover u zojuist heeft gedebatteerd, sluit naadloos aan bij het werk van de Commissie. Ook de Commissie wil alle instellingen samen aanzetten een overkoepelend voorlichtingsbeleid voor de Europese Unie uit te werken. De Commissie vat dit verslag op als een steunbetuiging aan haar inspanningen op dit vlak, en prijst zich daar gelukkig mee.
In reactie op het verslag Andreasen en op het debat dat zojuist heeft plaatsgevonden, wil ik graag de hoofddoelstellingen van onze strategie uit de doeken doen. Vervolgens wil ik de uitvoering op een aantal punten toelichten.
Los van het interinstitutioneel samenwerkingskader dat in de mededeling van 27 juni 2001 staat omschreven, bekijkt de Commissie momenteel welke doelen met een volwaardig voorlichtings- en communicatiebeleid van de Europese Unie zouden moeten worden nagestreefd. Zoals het verslag-Andreasen zeer goed aangeeft, is interinstitutionele samenwerking geen doel op zich. Interinstitutionele samenwerking moet ons in hoofdzaak in staat stellen een beter beeld op de burger over te brengen van de Europese Unie als zodanig, haar bestaan en haar rol. Hiervoor is het verspreiden van feitelijke informatie alleen niet voldoende. Het doel moet volgens mij zijn een volwaardige communicatie tot stand te brengen die leidt tot een dialoog met de publieke opinie op nationaal niveau. Ik vraag me zelfs af of een volwaardig overkoepelend voorlichtings- en communicatiebeleid van de Europese Unie ook niet moet leiden tot een intensievere deelname van de burger aan het Europese debat.
Zoals uit deze vragen blijkt, moeten wij beseffen dat de Europese Unie haar imago onder handen moet nemen. Dit houdt in dat zij een reeks eigen boodschappen uit moet werken. Deze boodschappen moeten aanpasbaar zijn aan prioritaire of gerichte voorlichtingscampagnes. Zoals de rapporteur opmerkt, moet de boodschap worden afgestemd op de plaatselijke omstandigheden en de concrete bekommernissen van de burger. We moeten met andere woorden een boodschap brengen die dicht bij de mensen staat, want die is het meest geloofwaardig.
De Commissie deelt de uitgangspunten van de heer Andreasen volkomen. Allereerst decentralisatie, niet alleen voor de uitvoering van de strategie, maar ook voor het afstemmen van de boodschap op de behoeften van verschillende soorten publiek, of het nu gaat om een aanpassing aan de omstandigheden in elk van de vijftien lidstaten, of om het afstemmen op de verschillende doelgroepen van het voorlichtings- en communicatiebeleid. Dit vereist echter ook een betere coördinatie tussen onze instellingen en betere sturingsmogelijkheden. In dit verband sta ik volledig achter het idee van uw rapporteur om de coördinerende en sturende rol van de interinstitutionele voorlichtingsgroep, die namens het Parlement wordt voorgezeten door ondervoorzitter Vidal-Quadras, te versterken. Ik dank de heer Vidal-Quadras overigens voor het feit dat hij gewezen heeft op de samenwerking met de Commissie.
Ten tweede is er de interinstitutionele samenwerking. Deze zou op termijn haar concrete weerslag moeten krijgen in een meerjarig actieplan dat betere vooruitzichten biedt aan onze inspanningen op het vlak van voorlichting en communicatie en die inspanningen beter tot hun recht laat komen. De Commissie is buitengewoon verheugd over uw voorstel een jaarlijks terugkerend plenair debat te organiseren over het voorlichtings- en communicatiebeleid, een debat waar ook de Raad aan zou deelnemen. Ook verheugt het mij dat de Raad besloten heeft deel te nemen aan de vergaderingen van de Interinstitutionele Groep voor Voorlichting. Ik hoop dat ook andere organen zich in de hoedanigheid van waarnemers bij die groep zullen kunnen aansluiten.
Ten derde is er het partnerschap met het maatschappelijk middenveld. Zoals u terecht opmerkt, moeten het netwerk en de centra die we op nationaal, regionaal en lokaal niveau met de lidstaten hebben uitgebouwd beter worden gerationaliseerd, willen we dit partnerschap verstevigen. Zoals u ziet is het nuttig en noodzakelijk om na te denken over de strategie zelf, maar tegelijkertijd moeten ook de beschikbare actiemiddelen beter ingezet worden. Daarom is de Commissie in kaart aan het brengen welke werktuigen ons daadwerkelijk ter beschikking staan.
Het spreekt voor zich dat we een coherente boodschap alleen kunnen uitdragen als we onze mogelijkheden tot actie beter op elkaar afstemmen. De rapporteur benadrukt dat er Huizen van de Europese Unie tot stand moeten komen in zowel de kandidaat-lidstaten als in alle bestaande lidstaten. Zoals u weet is dit precies het beleid van de Commissie. Uw idee om in elk land één enkel loket voor de burger te creëren sluit naadloos aan bij wat wij als Commissie nastreven. De Commissie kijkt dan ook vol verwachting uit naar de betere coördinatie die u zegt te wensen tussen de instellingen en de lidstaten. Die betere coördinatie zou ertoe moeten leiden dat de inspanningen van de verschillende partijen beter op elkaar aansluiten.
In dezelfde zin wil de Commissie de netwerken en centra beter laten samenwerken met de bureaus en vertegenwoordigen van onze instellingen, die u Huizen van de Europese Unie noemt. Een dergelijke coördinatie bestaat volgens mij overigens al op het terrein. Bovendien - aansluitend op uw bedenking dat deze gemeenschappelijke Huizen voldoende zichtbaarheid moeten krijgen - denkt de Commissie na over hoe zij informatie over de Europese Unie herkenbaarder kan maken voor het doelpubliek. Los van de gezamenlijke thema's en boodschappen die de Europese Unie moet definiëren, valt er misschien na te denken over een eigen identiteit rond een logo of een eenvormige presentatie van de verschillende kanalen, een soort branding.
Waar u tenslotte gelijk in heeft, is dat het audiovisueel beleid meer overkoepelend en systematischer gevoerd moet worden. Het moet het voornaamste voorlichtings- en communicatiekanaal worden van de Europese Unie. Hierbij wil ik wel opmerken dat dit grotendeels de verantwoordelijkheid van de lidstaten is. De Raad heeft dit zelf ook bevestigd.
Dit neemt niet weg dat de Commissie hier grondig over zal nadenken teneinde een systematisch partnerschap tot stand te brengen met niet alleen de nationale, maar ook de regionale en lokale audiovisuele media.
Europe by Satellite heeft de Commissie altijd als het instrument voor interinstitutionele informatie-uitwisseling bij uitstek beschouwd. Zij streeft ernaar dit kanaal tot ontwikkeling te brengen naargelang de begrotingsmiddelen die haar ter beschikking worden gesteld.
Wat betreft de begroting wijs ik u erop dat we de campagne rond de euro aan het afronden zijn, wat betekent dat er enige financiële ruimte vrijkomt. Voor de toekomst geloof ik dat we het eens moeten worden over de prioriteiten voor de komende jaren: de toekomst van Europa, allicht, en van de globalisering, maar ook een voortzetting van de uitbreidingscampagne. Ik hoop dat ik zal kunnen rekenen op de steun van het Europees Parlement bij het bepalen van de begrotingsprioriteiten met het oog op de nieuwe taken van het voorlichtings- en communicatiebeleid van de Europese Unie.
Overigens heeft de Commissie akte genomen van uw wens na te denken over een Europese openbare omroep om het publiek op een continue basis van relevante informatie te voorzien over de initiatieven en de manier van werken van de Europese Unie. De Commissie zal haar best doen u voor het einde van dit jaar een eerste haalbaarheidsanalyse voor dit project te presenteren.
Kortom, mijnheer de Voorzitter, leden van het Parlement, de taak die wij gezamenlijk op ons nemen is weliswaar zeer uitgebreid, maar ook inspirerend. De Commissie is verheugd over de politieke wil van onze instellingen en het bewustzijn dat bij hen post vat. Deze gedeelde politieke wil stelt ons in staat een coherent en overkoepelend voorlichtings- en communicatiebeleid voor de Europese Unie tot stand te brengen ten bate van onze burgers.
Ik ben verheugd over de uitstekende samenwerkingsgeest die rond de uitwerking van ons nieuwe voorlichtingsbeleid heerst. Over dat beleid zal de Commissie tegen eind juni een nieuwe mededeling goedkeuren. In vervolg op de brainstormsessie die we morgen binnen de interinstitutionele groep zullen houden over de prioriteiten van het voorlichtings- en communicatiebeleid, zal ik u tijdens de plenaire vergadering van juli met genoegen onze conclusies komen toelichten.

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0070/2002) van Lord Inglewood, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de toepassing van internationale standaarden voor jaarrekeningen (COM(2001) 80 - C5-0061/2001 - 2001/0044(COD)).

Inglewood (PPE-DE)
. (EN) Mijnheer de Voorzitter, in de nasleep van het Enron-schandaal is het verleidelijk simpelweg te zeggen dat deze voorstellen voor de invoering van internationale standaarden voor jaarrekeningen in de Gemeenschap precies op het juiste moment komen. Dat is echter onjuist, er speelt namelijk meer. Als Europa zich economisch gezien met de Verenigde Staten wil meten, moeten we één kapitaalmarkt tot stand brengen; anders wordt lenen hier ook duurder, wat onvermijdelijk gunstig uitpakt voor de Verenigde Staten. Europa moet op de wereldmarkt gaan concurreren. Dit is een van de belangrijkste eisen die we aan de Europese economie dienen te stellen en daarvoor is deze verandering onontbeerlijk.
De Commissie juridische zaken heeft deze voorstellen bestudeerd en op veel fronten geherformuleerd. Naar ik begrepen heb, is de aangepaste tekst aanvaardbaar voor zowel de Commissie als de Raad en tevens wordt recht gedaan aan de punten die de commissie van belang acht. Daarom hoop ik dat als het Parlement daarmee instemt, we dit voorstel in één lezing kunnen behandelen, hetgeen aan de gehele wereld een krachtig signaal zal afgeven. Met name zijn enkele belangrijke elementen geïntroduceerd, waarvan enkele vermeld moeten worden.
Ten eerste: na de verklaring van voorzitter Prodi aan het Parlement vorige maand over de comitologie-aspecten van het Lamfalussy-voorstel is de Commissie overeengekomen dat de relevante en passende beginselen daarin op dit moment gelijktijdig worden toegepast. Derhalve zou ik de commissaris uitermate dankbaar zijn als hij dit nu in dit Parlement kan bevestigen, aangezien het voor de Parlementsleden een belangrijk en cruciaal punt is.
Ten tweede: in het speciale geval dat bedrijven uit de Europese Gemeenschap hun rekeningen op een gereglementeerde wisselmarkt in een derde land aan de hand van de in de VS algemeen aanvaarde boekhoudkundige beginselen indienen, kunnen zij de toepassing van de relevante bepalingen van deze verordening uitstellen tot 2007 in plaats van tot 2005.
Ten derde: er is duidelijk vermeld dat de internationaal overeengekomen standaarden voor jaarrekeningen in hun juridisch bindende vorm in alle officiële talen in het Publicatieblad worden bekendgemaakt.
Ten vierde: in dit voorstel wordt uitdrukkelijk aangegeven dat de internationale standaarden voor jaarrekeningen niet op KMO's hoeven te worden toegepast. Uiteraard staat het de lidstaten vrij deze op nationaal niveau toe te passen, maar dat is hun zaak, niet de onze. Hoe het ook zij, ik heb begrepen dat naar aanleiding van een communautair initiatief de International Accounting Standards Council het vraagstuk van de jaarrekeningen en KMO's in zijn totaliteit zal bestuderen. Dit staat natuurlijk volledig buiten wat wij nu aan het bespreken zijn.
Het is ook belangrijk aan dit Parlement uit te leggen dat deze verordening in elk geval tot de parameters van de bestaande boekhoudwetgeving van de Europese Gemeenschap behoort en dat de standaarden zelf slechts door het International Accounting Standards Committee kunnen worden goedgekeurd na een strak geleid en transparant proces, zoals genoemd wordt in de eigen, naar behoren vastgestelde en rechtsgeldige statuten van het IASC. Ook moet duidelijk worden gemaakt dat de Commissie - net als de opstellers van standaarden in de lidstaten - een belangrijke rol speelt in de formulering van de standaarden overeenkomstig de voorgeschreven procedures van het IASC. Daarnaast heeft een groot aantal betrokken sectoren in Europa wat dit betreft een formele relatie met de Commissie via EFRAG, de European Financial Reporting Advisory Group, die hiertoe is opgericht.
Zoals ik aan het begin opmerkte, komt dit voorstel in de nasleep van de ondergang van Enron in de Verenigde Staten op het juiste moment. Het is namelijk hoogst onwaarschijnlijk dat een dergelijk debacle had kunnen plaatsvinden wanneer de in het voorstel beschreven benadering van standaarden voor jaarrekeningen was gehanteerd, een benadering die doelgericht of teleologisch is en niet prescriptief. Uiteraard is dat op zichzelf niet voldoende om fraude en machtsmisbruik te voorkomen. Net als bij alle wetgeving is ook hier adequate handhaving van essentieel belang; de instrumenten waarmee dat kan worden bereikt, zijn andere dan die worden gebruikt voor het opstellen van standaarden, maar er is duidelijk wel een onderling verband. In een wereld waar standaarden voor jaarrekeningen doorgaans laag scoren als het gaat om de politieke nieuwswaarde, staan deze nu veel meer in de belangstelling dan gebruikelijk. Wanneer Europa deze wetgeving aanneemt en internationale standaarden voor jaarrekeningen gaat toepassen, zou dat een belangrijke stap voorwaarts betekenen in de opstelling van een wereldwijde reeks voorschriften voor jaarrekeningen. Wat meer is, Europa zou in sterke mate bij de vaststelling van die voorschriften zijn betrokken. Mijnheer de Voorzitter, dit is de prijs die we kunnen winnen, een prijs die volgens mij nu binnen ons handbereik ligt. Als wij als Parlement dit voorstel steunen, zullen we worden gezien als een orgaan dat de handel en het bedrijfsleven serieus neemt. De wereld zal weten dat het Europa menens is, en dat is nu juist het doel van het Actieplan financiële diensten.

Thyssen (PPE-DE)
. Voorzitter, als de collega's in de plenaire vergadering onze stemming in de Economische Commissie en de Juridische Commissie volgen en dit verslag ook vrijwel unaniem goedkeuren en ook alle anderen hun afspraken nakomen, dan denk ik dat we dit voorstel met één lezing zullen kunnen afronden en dat mag dan toch wel een klein wonder heten. Er waren vele knelpunten maar voor de meeste daarvan hebben we gelukkig een oplossing gevonden. Zo zijn we erin geslaagd te bekomen dat de goedgekeurde normen in elk van de officiële talen zullen vertaald en ook gepubliceerd worden. Het voorstel was op dat vlak absoluut onaanvaardbaar. Als we het kunnen corrigeren, dan is dat een heel grote vooruitgang. We zijn er door verschillende andere amendementen ook in geslaagd om de toepassing van de comitologie af te bakenen en beter te conditioneren. Collega Inglewood heeft daar al naar verwezen. Bij gebrek aan tijd, Voorzitter, kan ik niet dieper ingaan op andere verbeteringen, maar sluit ik me aan bij wat de rapporteur van de Juridische Commissie hier heeft gezegd. Zelf wil ik me ertoe beperken aan de Commissie nog het volgende te vragen. De kleine en middelgrote ondernemingen weten nog niet of en wanneer hun nationale overheden de toepassing van deze verordening ook naar hen zullen uitbreiden. Ze voelen zich een beetje verweesd achterblijven. Maar ik denk dat het zeker niet overbodig is om onmiddellijk na de goedkeuring door de Raad op een georganiseerde manier aandacht te schenken aan de consequenties van de uiteenlopende opties die de lidstaten met toepassing van artikel 5 kunnen nemen en een poging te doen tot coördinatie.
Bij gebrek aan harmonisatie van de belastingwetgeving, lijkt het me ook niet overbodig om overleg te plegen over de in meerdere lidstaten uit te werken nieuwe relatie tussen jaarrekeningenrecht, vennootschapsrecht en fiscaal recht en om na te gaan of ook op dat vlak een en ander niet Europees zou kunnen worden gecoördineerd.
Mag ik van de Commissie weten of zij van plan is om met het oog op die problematiek een MKB-overleg op gang te brengen, een debat op gang te brengen om te zien of er Europese initiatieven moeten komen? In de tweede plaats zou ik ook willen vragen of de Commissie er toch alstublieft wil voor zorgen dat, als boekhoudwetgeving moet aangepast worden, dit zò gebeurt dat de belangen van het MKB op een passende wijze ter harte genomen worden.

Lehne (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil in de eerste plaats mijn grote dank betuigen aan beide rapporteurs voor de manier waarop zij zich bij dit onderwerp van hun taak hebben gekweten en voor hun bereidheid om compromissen te sluiten. Het gaat hier om een onderwerp dat in het Parlement de nodige problemen heeft opgeworpen. Het oorspronkelijke voorstel van de Commissie was er min of meer op gericht alle bevoegdheden en de besluitvorming inzake de regels van de IAS in de vorm van een algemene machtiging over te dragen aan externe instellingen, aan private international bodies. Een groot aantal afgevaardigden heeft daar ernstige bedenkingen bij gehad. Ik ben dan ook uitermate verheugd dat wij erin geslaagd zijn om, inhakend op de voorstellen die in het verslag-von Wogau werden gedaan voor de Lamfalussy-verslagen, tot een oplossing en een echt compromis te komen, waarbij enerzijds de mogelijkheden van de IAS worden benut en anderzijds gegarandeerd wordt dat de rechten van het Parlement gehandhaafd blijven. Ik kan alleen maar zeggen dat ik hier zeer mee ingenomen ben.
Verder wens ik de commissaris veel geluk voor zijn reis naar Amerika waar hij met de Securities and Exchange Commission overleg zal voeren over de manier waarop de Amerikanen omgaan met IAS. Het zou een grote vooruitgang betekenen als Amerika zou meedoen met IAS; het zou het voor onze ondernemingen in ieder geval een stuk gemakkelijker maken. De gebeurtenissen rondom Flow Tech, Holzmann of recent in Amerika met Enron hebben echter op pregnante wijze een aantal dingen duidelijk gemaakt, en daarom wil ik de Commissie de volgende boodschap meegeven. Ook als de IAS in deze vorm wordt goedgekeurd, is er in verband met de controle op de jaarrekening nog een berg werk te verzetten. Ik denk niet dat het goed is als grote accountantsfirma's in ondernemingen een dubbele rol vervullen, die van controleur en adviseur.
Ik ben van mening - en dat is een van de leringen die de regering-Bush in Amerika heeft getrokken - dat er behoefte is aan verdere wetgeving waarin wordt bepaald dat een persoon die in een onderneming een adviserende functie vervult geen controlerende functie mag uitoefenen in diezelfde onderneming, en vice versa. Ik verzoek de Commissie hierover na te denken en spoedig met concrete voorstellen op tafel te komen die erop gericht zijn de financiële markten veiliger en transparanter te maken.

Medina Ortega (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, uit de uiteenzettingen van de rapporteur, de rapporteur voor advies en de heer Lehne, die namens de Europese Volkspartij heeft gesproken, valt op te maken dat er een zekere unanimiteit bestaat die door de socialistische fractie wordt gedeeld.
Wij zijn van mening dat het voorstel van de Commissie adequaat is en dat het verslag van de heer Inglewood een aantal aspecten nader toelicht. Dit betreft in het bijzonder de verwijzing naar de comitologieprocedure en de expliciete referentie aan de door de Commissievoorzitter in februari gedane toezeggingen betreffende participatie van het Parlement in de ontwikkeling van de standaarden voor de financiële markten.
Ten tweede heeft de goedkeuring van internationale standaarden voor jaarrekeningen door de Gemeenschap, zoals de heer Lehne al zei, nog een tweede kant, namelijk de onderhandelingen met de verantwoordelijke autoriteiten van de Verenigde Staten - niet met de Amerikaanse regering, maar met de Securities and Exchanges Commission - over standaarden om te voorkomen dat de Europese ondernemingen op de Europese en de Noord-Amerikaanse markt aan uiteenlopende vereisten inzake de jaarrekeningen dienen te voldoen.
De heer Inglewood heeft een aantal amendementen voorgesteld die ons inziens tot een verbetering van de tekst van de richtlijn zullen leiden in de bestaande geest van samenwerking tussen Parlement en Commissie. Wij hopen net als de heer Inglewood dat er binnenkort overeenstemming zal worden bereikt tussen Commissie, Raad en Parlement en de richtlijn snel kan worden goedgekeurd zonder dat de bemiddelingsprocedure behoeft te worden toegepast.
De socialistische fractie zal derhalve in beginsel vóór het pakket van amendementen stemmen. Wij hebben enkele problemen met bepaalde amendementen en zullen moeten nagaan of zij nog compatibel zijn met ons standpunt. Wij wachten echter af welk standpunt de Commissie ten aanzien van bepaalde aspecten hiervan zal innemen.

Wallis (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur en de rapporteur voor advies feliciteren met de consensus die ze samen hebben bereikt. Toen dit verslag verscheen, leek het om een kleine technische kwestie te gaan, maar het betreft wel een kleine technische kwestie die een enorm verschil kan maken. Zoals reeds gezegd is het van groot belang voor het Actieplan financiële diensten en voor een betere werking van de interne markt.
Zoals Lord Inglewood reeds heeft gezegd, gaat het om een voorstel dat uit politiek oogpunt op het juiste moment komt. Door de ondergang van een bedrijfsgigant als Enron en de weerslag daarvan op werknemers, kleine investeerders en gepensioneerden zijn wij ervan overtuigd geraakt dat we indien mogelijk ertoe moeten bijdragen dat onze burgers een dergelijke ellende bespaard blijft. Dat spreekt eigenlijk voor zich. Deze internationale standaarden voor jaarrekeningen lijken heel veelbelovend, zowel binnen als buiten de Europese Unie. Ik hoop dat ze dat ook daadwerkelijk zijn.
Net als andere sprekers hoop ik ook dat het systeem, dat een regelgevend comité, en wel een binnen onze instellingen opgezet technisch comité, omvat, zal leiden tot de openheid en, het allerbelangrijkste, tot de democratische verantwoording die door dit Parlement wordt verlangd. Voor onze samenleving en onze burgers is het van eminent belang dat onze grote bedrijven goed presteren en gezond zijn. Het is absoluut onze plicht ervoor te zorgen dat de standaarden die daarvoor gelden, voldoen aan de hoogste eisen van ondernemingsbestuur. Dit verslag is een belangrijke stap in de goede richting en ik kan de rapporteur verzekeren dat hij de volledige steun van de ELDR-Fractie in dit Parlement krijgt.

Bolkestein
. (EN) Mijnheer de Voorzitter, dank u wel dat u mij in de gelegenheid stelt iets te zeggen over dit onderwerp, dat van het grootste belang is, hoewel het misschien niet zoveel publieke aandacht krijgt als het verdient. Ik wil beginnen met het Parlement te bedanken voor de interesse die het in dit verslag heeft getoond en met name de Commissie juridische zaken en interne markt en haar rapporteur, Lord Inglewood, en ook mevrouw Thyssen, voor het uitstekende werk dat zij hebben verricht.
Er zijn snelle vorder ingen gemaakt en ik hoop dat dit voorstel in één lezing kan worden goedgekeurd - verscheidene leden hebben die mogelijkheid reeds genoemd - en de Commissie hoopt dat dat inderdaad zal gebeuren. Als we daarin slagen, zal dat een krachtig politiek signaal betekenen. Het zal dan duidelijk zijn dat de Europese Unie niet alleen ernst maakt met de totstandbrenging van een geïntegreerde kapitaalmarkt in het jaar 2005, een wens die twee jaar geleden door de Europese Raad van Lissabon is geuit, maar ook dat wij voorop willen lopen in de ontwikkeling van internationale standaarden voor jaarrekeningen. Vergelijkbare, transparante financiële verslaglegging is van essentieel belang voor de verwezenlijking van geïntegreerde, concurrerende en aantrekkelijke EU-kapitaalmarkten ter aanvulling van de eenheidsmunt en dus ter versterking van de Europese economie. Tevens wordt daardoor zichtbaar, met name in onze relatie met de Verenigde Staten, dat we precies weten welke richting we in de toekomst willen opgaan. Een gevolg hiervan zou moeten zijn dat de Verenigde Staten internationale standaarden voor jaarrekeningen aanvaarden met het oog op beursnoteringen. Ik zal daar zeker op aandringen tijdens mijn bezoek aan Washington half mei.
Na de ondergang van Enron is de zorg over de kwaliteit van de financiële verslaglegging door beursgenoteerde bedrijven, zeker in de Verenigde Staten maar ook in Europa, toegenomen. Natuurlijk moeten we een domino-effect vermijden dat ertoe kan leiden dat investeerders, aandeelhouders en andere belanghebbenden, waaronder werknemers, minder vertrouwen in het functioneren van onze kapitaalmarkten krijgen. Lang voordat Enron de aandacht van de pers trok, koos Europa reeds voor hoogwaardige internationale standaarden voor jaarrekeningen die de mogelijkheid in zich droegen werkelijk mondiale standaarden te worden. Hoogwaardige standaarden voor jaarrekeningen vormen het fundament van goede financiële verslaglegging en dankzij de op beginselen gebaseerde benadering van de IAS zullen de rekeningen de economische realiteit weergeven, met als gevolg dat de investeerders er weer op gaan vertrouwen dat de dingen werkelijk zijn zoals ze lijken te zijn. De International Accounting Standards Board (IASB) heeft als doel de hoeveelheid gedetailleerde regels en vrijstellingen zo veel mogelijk terug te dringen, zodat er een einde komt aan een cultuur van 'waar staat dat het niet voor mij is??, een houding die gecultiveerd is door de vele duizenden bladzijden met op regels gebaseerde standaarden van de in de VS algemeen aanvaarde boekhoudkundige beginselen.
De IAS verschaffen ook de relevante en betrouwbare informatie die investeerders en andere belanghebbenden nodig hebben om in de gehele Europese Unie betekenisvolle grens- en sectoroverschrijdende vergelijkingen te maken. Beursgenoteerde Europese bedrijven hebben lang gewacht op het signaal dat dit Parlement nu afgeeft en voor EU-bedrijven betekent dit duidelijk dat het nu menens wordt en dat zij zich zonder tijd te verspillen moeten beginnen voor te bereiden op een omschakeling op internationale standaarden voor jaarrekeningen. Deze grote prestatie laat ook zien dat onze instellingen nauw kunnen samenwerken wanneer de tijd daar is, en ik juich dat ten zeerste toe. Wat dit betreft, en in antwoord op de opmerkingen van Lord Inglewood en mevrouw Thyssen en ook, naar ik meen, van de heer Lehne, wil ik onderstrepen dat de toezeggingen die de Commissie op 5 februari 2002 bij monde van haar voorzitter, Romano Prodi, in een verklaring over de tenuitvoerlegging van de wetgeving inzake financiële diensten heeft gedaan, eveneens volledig op deze voorstellen van toepassing zijn, en dat zal ook zo blijven.
Deze toezeggingen hebben eveneens betrekking op dit voorstel, hetgeen duidelijk blijkt uit amendement nr. 4 dat op 26 februari 2002 door de Commissie juridische zaken en interne markt is goedgekeurd. De Commissie kan instemmen met alle amendementen die unaniem door de Commissie juridische zaken zijn goedgekeurd, ondanks de intrekking van amendement nr. 6, dat min of meer een herhaling vormt van wat in een van de overwegingen staat.
Voordat ik afsluit, wil ik graag reageren op drie punten die vanavond aan de orde zijn gesteld. Ten eerste, wat betreft talen, is het inderdaad belangrijk dat de door de Europese Unie goedgekeurde IAS in alle officiële talen beschikbaar komen - momenteel zijn dat er 11, maar binnenkort 19 - en vervolgens in het Gemeenschapsrecht worden opgenomen.
Ten tweede, wat betreft KMO's, waar met name mevrouw Thyssen over heeft gesproken, gaat de Commissie in het kader van de modernisering van de jaarrekeningenrichtlijnen deelnemen aan een discussie over de eisen betreffende jaarrekeningen voor kleine en middelgrote ondernemingen. Vóór de zomer zal de Commissie met het oog daarop officieel een voorstel indienen.
Als laatste wil ik het hebben over de vraag wat de consequenties van het Enron-debacle zijn. Ik ben van plan deel te nemen aan een discussie over de gevolgen van dat debacle voor de accountantscontrole en op dit moment zijn wij met de lidstaten een document aan het bespreken over de onafhankelijkheid van accountants, dat de heer Lehne ongetwijfeld graag zal willen lezen. Zodra het gereed is, zullen we het aan de leden van dit Parlement ter beschikking stellen.
Kortom, mijnheer de Voorzitter, een krachtige ondersteuning van dit voorstel zou in belangrijke mate bijdragen tot een internationale en Europese harmonisatie op het gebied van jaarrekeningen. Daarmee zou het gebruik van één enkele reeks standaarden op dit gebied worden bevorderd, namelijk van de IAS. Wanneer Europa de IAS aanneemt, zouden investeerders en aandeelhouders financiële informatie beter kunnen vergelijken en tevens zou dit helpen weer vertrouwen te krijgen in de doelmatigheid en doeltreffendheid van onze financiële markten. Het is een mogelijkheid tot Europees leiderschap, een mogelijkheid die het Parlement net als de Commissie en de Raad zal willen aangrijpen, daar ben ik zeker van.

De Voorzitter.
 Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag om 12.00 plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0058/2002), namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 97/67/EG met betrekking tot de verdere openstelling van de postmarkt in de Gemeenschap voor mededinging (14091/1/2001 - C5-0642/2001 - 2000/0139(COD)) (rapporteur: de heer Ferber).

Ferber (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, wederom - en iets minder laat dan anders in het Europees Parlement - mogen wij debatteren over de verdere ontwikkeling van de postdiensten in de Europese Unie. Wij zijn er de laatste jaren - wij mogen bijna zeggen decennia als ik terugdenk aan het moment waarop de Commissie het eerste Groenboek indiende over de verdere ontwikkeling van de postdiensten - in geslaagd een gefaseerde openstelling van de markt voor postdiensten te realiseren in de Europese Unie.
De weg die wij in het verleden gezamenlijk bewandeld hebben, is niet alleen zeer vruchtbaar gebleken voor de burgers als gebruikers van postdiensten, maar ook voor de postbedrijven die zich verder konden ontwikkelen tot concurrerende ondernemingen.
Vandaag moeten wij debatteren en een besluit nemen over het gemeenschappelijk standpunt dat de Raad in oktober vorig jaar heeft ingenomen. Wij hebben in eerste lezing zeer intensief overleg gevoerd over het voorstel van de Commissie inzake de ontwikkeling van de postdiensten, en wij hebben op een aanzienlijk aantal punten de Raad ervan kunnen overtuigen dat onze argumenten juist waren. Ik zou er alleen op willen wijzen dat de door de Raad overgenomen schrapping van de door de Commissie voorgestelde definitie van speciale diensten, met inbegrip van exprespost, oorspronkelijk een idee was van het Parlement. Dat de handhaving van de gewichts- en prijsmaxima voor uitgaande grensoverschrijdende post op verzoek van het Parlement in de tekst van de Raad is blijven staan, is voor ons een groot succes. Dat wij met betrekking tot speciale tarieven en subsidies grotendeels hebben vastgehouden aan het verdere tijdschema zie ik als een wapenfeit dat op de palmares van het Europees Parlement kan worden bijgeschreven.
Er is de laatste weken en maanden vooral onenigheid geweest over de vaststelling van de gewichts- en prijsmaxima. Ik denk dat de Raad een eerlijk compromis gevonden heeft tussen het voorstel van de Commissie en het resultaat van de eerste lezing van het Europees Parlement. De Commissie stelde een maximum voor van 50 gr., het Parlement stelde 150 gr. voor. De Raad heeft gekozen voor het gemiddelde, dus voor 100 gr. Ik vind dat een eerlijk compromis voor de verdere openstelling van de postdiensten.
Wij hebben in de commissie zeer intensief overleg gevoerd over het gemeenschappelijk standpunt van de Raad. Ik denk dat wij tot een goed resultaat zijn gekomen die de grenzen tussen de fracties overstijgt. Dat resultaat luidt: er is geen vertraging bij de verdere liberalisering van de postdiensten. Zoals de zaken er nu voor liggen - en ik hoop dat mijn voorstel, zoals dit werd goedgekeurd door de commissie, ongeschonden door de plenaire vergadering van woensdag zal komen - zal er geen bemiddelingsprocedure zijn en dat betekent duidelijkheid voor alle markten en voor de nationale wetgevers in de omzetting van de Europese bepalingen.
Ik wil vanaf deze plaats mijn uitdrukkelijke dank uitspreken aan het Belgisch voorzitterschap, tijdens welke onder een compromis tot stand is gekomen, alsmede aan het Spaans voorzitterschap dat zeer constructief met mij heeft samengewerkt aan een oplossing die een bemiddelingsprocedure overbodig zou maken, en natuurlijk ook aan de Commissie en aan u, commissaris Bolkestein. Ik denk dat wij tijdens de zeer intensieve besprekingen die wij de afgelopen weken en maanden hebben gevoerd, erin geslaagd zijn de gerechtvaardigde verlangens van het Parlement via de Commissie te verzoenen met de politieke mogelijkheden in de Raad. Verder acht ik het zinvol dat wij, net als bij de telecommunicatie, om de twee jaar een verslag ontvangen waarin informatie is opgenomen over de ontwikkelingen in de postsector.
Het was een grote wens van de collega's - en die wens heb ik als rapporteur zeer ter harte genomen - dat wij nauwgezet controleren wat zich in deze sector afspeelt. Het gaat namelijk om een sector die een belangrijke rol speelt in het leven van alledag. Per slot van rekening loopt het gros van de mensen dagelijks naar de brievenbus in de hoop naast vervelende acceptgiro's ook leuke post aan te treffen.
Belangrijk is dat de dienstverlening op peil blijft in alle gebieden van de Europese Unie, dus ook in de afgelegen regio's en op het platteland. Het is niet de bedoeling dat de marktdeelnemers alleen de krenten uit de cake pikken. De dienstverlening in de postsector moet voor alle burgers permanent en volledig toegankelijk zijn. Dat moeten wij steeds voor ogen houden en daarom willen wij de Commissie verplichten het Parlement om de twee jaar een verslag dienaangaande te presenteren.
Verder willen wij - en ik hecht daar grote waarde aan - betrokken worden bij de verdere ontwikkeling van de postdiensten. De Commissie zal in 2006 een studie verrichten. Het is ons streven - en zo zal het ook in de richtlijn komen te staan - dat het Europees Parlement zo nauw mogelijk wordt betrokken bij de voorbereiding en uitwerking van de vraagstukken en onderwerpen die in kaart gebracht en bestudeerd moeten worden. Ook wat dit aangaat wil ik lof toezwaaien aan de Commissie voor haar bereidheid om deze weg gezamenlijk met het Parlement te bewandelen. Ik ben van mening dat wij op de goede weg zijn en ik hoop dat aan het einde van dit decennium de doelstelling met betrekking tot de postdiensten zal zijn gerealiseerd, namelijk dat er sprake zal zijn van concurrerende ondernemingen die hun diensten verlenen ten behoeve van de burgers in Europa.

Hatzidakis (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil collega Ferber van harte gelukwensen met zijn inderdaad uitstekend werk, en met zijn geduld en bereidheid tot samenwerking met alle politieke krachten in het Europees Parlement, met de Raad en de Commissie.
Dankzij het werk van de heer Ferber hebben wij uiteindelijk een mijns inziens uitstekend resultaat bereikt voor een vraagstuk dat aanvankelijk uitermate moeilijk leek te zijn. Aan het begin van de behandeling en tijdens de eerste lezing waren er enorme problemen en grote meningsverschillen tussen de fracties van het Europees Parlement. De stemming die enkele dagen geleden in onze commissie heeft plaatsgevonden heeft aangetoond dat waarschijnlijk een grote meerderheid van het Europees Parlement zich achter de zojuist door de rapporteur naar voren gebrachte standpunten zal scharen.
Wij moesten, mijnheer de Voorzitter, twee vereisten met elkaar verzoenen: enerzijds moesten wij universele dienstverlening waarborgen in de insulaire, bergachtige en verafgelegen gebieden van de Europese Unie, en anderzijds moesten wij zorgen voor een vrije markt, voor mededinging en een interne markt ook in deze sector, evenals voor meer keuzemogelijkheden voor de consument. Mijns inziens zijn wij er uiteindelijk in geslaagd deze twee vereisten op creatieve wijze met elkaar te verzoenen. Er is een goed resultaat uit de bus gekomen zowel voor degenen die vreesden dat aan de universele dienstverlening zou worden getornd als voor degenen die de interne markt wilden bevorderen en de consument meer keuzemogelijkheden wilden bieden. Aldus hebben wij uitvoering gegeven aan de besluiten van vroegere Europese Raden, zoals de Raad van Lissabon, waarin werd aangedrongen op meer markt in de postsector.
Onze commissie heeft drie amendementen ingediend die mijns inziens een verbetering behelzen en zowel voor de Commissie als voor de Raad aanvaardbaar zouden moeten zijn.

Simpson (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst de rapporteur, de heer Ferber, graag bedanken voor al zijn werk. Ook wil ik trouwens graag de commissaris bedanken voor wat hij heeft gedaan. Een aantal van u zal dat wellicht enigszins verrassend vinden, aangezien het bekend is dat commissaris Bolkestein en ik het in deze kwestie niet altijd met elkaar eens zijn geweest. Wat wij hier echter van de Raad voor ons hebben liggen is, alles bij elkaar genomen, het resultaat van goed werk.
Ik wil graag duidelijk maken waar we als Parlement in eerste lezing om hebben gevraagd en wat we in feite hebben gekregen. We hebben gevraagd om een gecontroleerde, geleidelijke liberalisering. Kon de Raad zich daarin vinden? Jazeker. We hebben gevraagd om medebeslissingsrecht voor het Europees Parlement met betrekking tot de toekomstige stappen op de weg naar volledige liberalisering. Hebben we die medebeslissingsrol gekregen? Jazeker. We hebben gevraagd de speciale diensten uit de richtlijn te schrappen. Was men het daarmee eens? Jazeker. We hebben ook gevraagd om de universele dienstverlening te waarborgen. Heeft men ons die garantie gegeven? Jazeker.
Het enige wat men ons niet heeft gegeven was de 150 gram als uitgangspunt voor de gecontroleerde, geleidelijke liberalisering. Zoals de rapporteur al heeft gezegd, kwam men met een compromis van 100 en vervolgens 50 gram. Het is geen slecht resultaat voor een Europees Parlement om vijf eisen bij de Raad in te dienen en vervolgens vier daarvan helemaal en een ervan half gehonoreerd te zien. Ik wil dan ook degenen die aan het 150-gramsniveau vast willen houden erop wijzen waartoe hun acties zullen leiden als ze daarop aandringen.
Als we aan de 150 gram vasthouden, zal de overeenkomst op een mislukking uitdraaien. Het gemeenschappelijk standpunt van de Raad zal uit elkaar vallen. Al hetgeen wij hebben bereikt, met inbegrip van het medebeslissingsrecht bij de toekomstige stappen, zal teloor gaan. De Commissie zal vervolgens handelen op grond van artikel 80 - en volgens mij wil zij niets liever dan dat - en de liberalisering in een ijltempo voltooien.
Als er ooit een klassiek voorbeeld was van een actie waarbij men zijn eigen glazen ingooit, dan is het wel de actie van degenen die voorstander blijven van de 150 gram.
Tot slot wil ik via het Parlement een dringend beroep doen op Postcomm, de Britse instantie die toezicht houdt op de posterijen. U hebt nu, via deze richtlijn, een kans om de door u zelf uitgeroepen oorlog tegen de Britse Posterijen en het Britse volk te beëindigen. Wij waren allen zeer onder de indruk van uw macho-imago, een imago dat duidelijk het resultaat was van te veel kijken naar wedstrijden van de wereldbond worstelen. Europa heeft u echter laten zien hoe men de posterijen levensvatbaar kan houden en ervoor kan zorgen dat zij een universele dienstverlening bieden van uitstekende kwaliteit tegen een redelijke prijs. Dus Postcomm, stelt u zich in godsnaam niet zo oorlogszuchtig op en wees verstandig!

Sterckx (ELDR).
Ik zou de rapporteur willen bedanken, ook omdat hij verwezen heeft naar het Belgisch voorzitterschap. Ik ben fier dat iemand van mijn partij, Rik Daems, met zijn onderhandelingstalent er destijds in geslaagd is om dat gemeenschappelijk standpunt, dat toch niet zo eenvoudig was, op papier te krijgen. Ik denk dat het een heel evenwichtig standpunt is. Collega Simpson heeft er ook al op gewezen. Er zijn misschien nog mensen die vinden dat de post een nationaal overheidsmonopolie moet blijven; ik hoor daar niet bij. Er zijn misschien mensen die vinden dat je niks moet zeggen over openbare diensten; ik hoor daar zeker ook niet bij. Het gemeenschappelijk standpunt zit daartussen in. Het houdt rekening met de wensen van de klanten, van de mensen die de post gebruiken, en ik denk dat dat onze eerste opdracht moet zijn. We moeten ervoor zorgen dat de postbedrijven dat kunnen en moeten doen. We hebben het akkoord van vijftien lidstaten, we hebben het akkoord van vijftien postbedrijven. Dat is zeer belangrijk. Dat betekent dat we zeer snel kunnen gaan in het moderniseren van dat soort dienstverlening en dat we er kunnen voor zorgen dat het echt goede bedrijven worden, zo ze dat al niet zijn. Er zijn ook mensen die sneller willen gaan dan het gemeenschappelijk standpunt, mensen die trager willen gaan, meer grammen willen hebben, enz... Ik denk dat dat niet verstandig is. Collega Simpson heeft het al gezegd: als we nu de draad lostrekken dan valt het hele pakket uit mekaar en dan hebben we een slecht resultaat. We moeten ervoor zorgen dat dat zeker niet gebeurt. Onze fractie zal dus de drie amendementen van de rapporteur goedkeuren, de andere niet.
Het voorstel dat we nu hebben geeft postbedrijven een kans om binnen een realistische termijn, uiterlijk 2009, moderne bedrijven te worden met een duidelijk takenpakket, met duidelijke rekeningen, bedrijven die niet met zichzelf, maar in de eerste plaats met hun klanten rekening houden, en geeft hun tegelijkertijd een sociale opdracht. Een taak in dun bevolkte gebieden, in afgelegen gebieden, een taak ten opzichte van zwakkeren in onze samenleving, zaken die volgens mij essentieel zijn. En we zorgen voor een richtlijn waarin elke lidstaat, elk postbedrijf zich van die taak kan kwijten. Ik denk, mijnheer de voorzitter, dat, als we de rapporteur volgen en als we erin slagen om - en ik denk dat dat het geval is - ook het akkoord van de Raad en van de Commissie te krijgen, we met zijn allen iets hebben verwezenlijkt dat de moeite waard is en waarop we fier mogen zijn.

Flautre (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, de nieuwe richtlijn voor de posterijen is ons inziens onhoudbaar, onhoudbaar vanuit het oogpunt van het algemeen belang van de Europese burger. Het zou politiek onverantwoordelijk zijn om vandaag de richtlijn in deze vorm aan te nemen. Waarom onverantwoordelijk? Omdat wij allemaal weten hoe belangrijk de post is voor de sociale samenhang in de achtergebleven stadsgebieden en in de afgelegen plattelands- en randgebieden, en omdat wij weten en heel goed begrijpen - zelfs een kind kan dat begrijpen - dat door de beperking van het toepassingsgebied van de voorbehouden diensten de exploitanten minder mogelijkheden hebben om de financiële lasten evenwichtig te verdelen, ofschoon juist daarin de basis van solidariteit is gelegen, van een solidariteit die ook de moderniseringen mogelijk maakt die noodzakelijk zijn om iedereen kwaliteitsdiensten te kunnen leveren. Vertellen wij morgen de belastingbetaler dat hij voortaan moet dokken om de universele dienst te financieren, zoals in Nederland? Gaan wij nu deze richtlijn aannemen en vervolgens steun betuigen aan de ontslagen postbodes en degenen die zich tegen de sluiting van postkantoren verzetten? Gaan wij straks meedoen met die steunbetuigingen maar nu dit standpunt goedkeuren? Nee, zeker niet, wij kunnen vandaag onmogelijk een gemeenschappelijk standpunt aanvaarden dat nog veel te veel lijkt op dat van de eerste lezing. Er is niets nieuws in dit debat. Ik heb niemand horen zeggen dat de prijs van de postzegel in Zweden omlaag gaat. Ik heb niemand horen zeggen dat de exploitanten hebben gezorgd voor compensatie van de banen die bij de traditionele postbedrijven verloren zijn gegaan. Ik heb niemand horen zeggen dat de nieuwe exploitanten een eenheidsprijs voor de Europese postzegel overwegen. Nee, in het geheel niets nieuws. Wij wachten al sinds 1997 op de evaluaties van de Commissie waar het Parlement met twee resoluties en het verslag van de heer Ferber om heeft gevraagd.
Ik nodig de Parlementsleden uit...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Ainardi (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, na de openstelling van de postmarkt voor de mededinging, die in 1997 is begonnen, heeft de Commissie in 2000 nieuwe voorstellen gedaan met als doel tot 2003 deregulering en tot 2009 volledige liberalisering te bewerkstelligen.
De Commissie - ik herhaal het nog even - deed met name voorstellen voor de beperking van de gewichts- en prijslimieten, van 350 naar 50 gram en van vijf keer het basistarief naar tweeëneenhalf keer, voor de instelling van voor mededinging openstaande speciale diensten met hoge toegevoegde waarde, voor een geleidelijke liberalisering van de uitgaande grensoverschrijdende post en direct mail, en voor de vaststelling van een nauwkeurig tijdschema voor de volledige liberalisering.
Tijdens de eerste lezing kon het Europees Parlement nog het been stijf houden en weigerde met grote meerderheid alles van de Commissie over te nemen. Het Parlement heeft voorgesteld om het gewicht te beperken tot 150 gram en de prijs tot vier keer het basistarief. Het heeft liberalisering van niet alleen de grensoverschrijdende direct mail maar ook de speciale diensten verworpen en het tijdstip van de laatste fase van liberalisering uitgesteld. Ten slotte drong het aan op een grondige impactstudie.
Het standpunt van de Raad wijkt - wat een aantal collega's hier ook over zeggen - aanzienlijk af van dat meerderheidscompromis van het Europees Parlement. Weliswaar ziet de Raad ook af van de instelling van speciale diensten - waar ik erg blij mee ben - maar zij komt voor wat betreft de drempelverlaging weer met de oorspronkelijke voorstellen van de Commissie op de proppen. Ondanks meer geleidelijkheid, overeenkomstig een uit verschillende etappes bestaand tijdschema, wordt mijns inziens met deze richtlijn de volledige liberalisering van de sector feitelijk bekrachtigd. Ik begrijp dan ook niet waarom datgene wat wij gisteren nog negatief vonden, nu op eens wel positief zou zijn.
De Raad en de Commissie hebben geen rekening gehouden met de mening van het Parlement. Zij leggen een nieuwe belangrijke fase op in de richting van de liberalisering van de postsector. Welnu, het door de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme goedgekeurd verslag van de heer Ferber - waarvoor ook ik hem bedank - is aangepast aan het standpunt van de Raad. Het is natuurlijk wel aangevuld met enkele amendementen maar die gaan naar mijn mening lang niet ver genoeg en behoeven dan ook geen instemming.
Zoals blijkt uit het minderheidsstandpunt van de GUE-, groene en EDD-leden van de parlementaire commissie, wordt geen enkele garantie gegeven met betrekking tot de sociale en economische gevolgen en de gevolgen op het gebied van de sociale samenhang. Er is geen enkel serieus, doorzichtig en pluralistisch onderzoek gedaan, hetgeen indruist tegen de geest en de letter van het verslag-Langen.
Belangrijke kwesties als de voorwaarden voor toegang tot de netwerken van de nieuwe exploitanten of de voorwaarden voor financiering van de universele dienstverlening worden in het vage gelaten. Deze voorstellen - dat moet mij beslist hart - baren mij net als mevrouw Flautre grote zorgen wat betreft de gevolgen voor de arbeidsomstandigheden, de werkgelegenheid en de kwaliteit van de voor alle bevolkingsgroepen toegankelijke diensten, met andere woorden voor de toekomst van de openbare diensten in het algemeen.
Mijn fractie dringt dan ook aan op verwerping van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad en verzoekt om een hoofdelijke stemming. Bovendien dringen wij met een speciaal amendement aan op een evaluatie.

Saint-Josse (EDD).
Geachte collega's, wij spreken ons deze week uit over het voorstel van de Raad voor de verdere liberalisering van de postsector, waarin is voorzien in een forse inkrimping van het monopolie vanaf 2003.
Inhakend op een petitie van de Franse postbeambten willen wij er graag op wijzen dat het monopolie op de postbezorging in Frankrijk heeft geleid tot een alom gewaardeerde openbare kwaliteitsdienst met een zeer dicht netwerk van 90.000 postboden en 17.000 postkantoren, tegen prijzen die dankzij de hantering van gelijke tarieven zeer laag zijn. Overal in Europa zien we dat de liberalisering van de publieke postdiensten dezelfde gevolgen hebben: sluiting volgend jaar van 400 postkantoren in België en de helft van de 1600 kantoren in Nederland, verlies van 30.000 arbeidsplaatsen in Engeland, en verhoging van de tarieven voor particulieren in Zweden. In Frankrijk beginnen we de gevolgen van de liberalisering ook te voelen: de kwaliteit van de diensten gaat achteruit en afwezige beambten worden niet meer vervangen. Deze zomer werd een groot aantal kantoren gesloten en waren er 4000 werknemers in tijdelijke dienst tegen een lager salaris dan de vaste werknemers met een ambtenarenstatus. In 2002 gaan naar verwachting 12.800 werknemers met pensioen terwijl er ongeveer 2000 nieuwe werknemers worden aangenomen. Dit betekent een verlies van 10.000 arbeidsplaatsen.
Deze ideologisch ingegeven planning komt overeen met een economische interpretatie van de interne markt op de korte termijn. Steeds vaker blijken alternatieve stelsels op een mislukking uit te lopen: lagere kwaliteit, hogere tarieven en zelfs diensten die volledig verdwijnen. De schade voor de gebruikers is dan ook veel groter dan die u in de staatsmonopolies meent waar te nemen. Wij weigeren een marktmodel te laten verdwijnen waarin sociale en regionale samenhang op basis van gelijke rechten voor alle burgers wordt gerealiseerd, ook als daarin best nog het een en ander kan worden verbeterd.
Wij weigeren een kwaliteitsdienst op te offeren ten behoeve van de openstelling van de markt voor het kapitaal, waarvan we overigens niet eens weten of het Europees is. Een snelle reactie is geboden en het doet mij dan ook deugd hier en daar geluiden te horen van collega's die de van bovenaf opgelegde consignes van zich af willen schudden en het niet meer nodig vinden deze strikt op te volgen. 
Geachte collega's, wij moeten tegen het gemeenschappelijk standpunt stemmen. Voor de een wil dat zeggen de moed hebben om zijn of haar verplichtingen na te komen; voor de ander betekent dat accepteren dat er verschillen bestaan en een stelsel dat in de praktijk behoorlijk blijkt te werken moet worden gehandhaafd.
Tot slot nog twee punten aan het adres van degenen die naar hun zeggen vrezen dat de Commissie opnieuw haar toevlucht zal nemen tot artikel 86 indien het gemeenschappelijk standpunt zou worden verworpen. Dit artikel maakt het ambtenaren vreemd genoeg mogelijk rechtstreeks wetgeving uit te vaardigen. Is de Commissie nadat zijzelf gefaald heeft wel in staat om over anderen te oordelen? Want ondanks herhaalde beloften zijn de verrichte impactstudies nog steeds officieus, partijdig en onvolledig. Zelfs het Hof van Justitie zou hiertegen bezwaar kunnen maken, en als het zich ondanks alles op glas ijs zou wagen, zou het de taak van de Conventie worden met kennis van zaken de doelstellingen van Europa opnieuw definiëren.
Met deze vaststelling vragen wij u dit voorstel voor een richtlijn die de openbare diensten in versneld tempo achteruit doet gaan, te verwerpen.

Berthu (NI).
Mijnheer de Voorzitter het gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 15 oktober jongstleden over de openstelling van de postmarkt van de lidstaten voor mededinging, is volgens onze rapporteur - en trouwens ook volgens de regeringen, inclusief de socialistische regering van Frankrijk - een mooi compromis. Zij roepen ons allemaal op het standpunt goed te keuren. Toch lijkt het voorstel gebaseerd op een reeks ambiguïteiten die wel eens vrij gevaarlijk zouden kunnen zijn.
Op de eerste plaats zal volgens de heer Piret, de Franse staatssecretaris onder wie het dossier valt, in 2009 minder dan 10% van de postomzet voor mededinging zijn vrijgegeven, terwijl commissaris Bolkestein van zijn kant beweert dat 50% van de Europese markt in 2006 vrijgegeven zal zijn. Wie heeft er gelijk? Weliswaar spreekt de eerste over Frankrijk en de tweede over de hele Unie, maar toch zou dit enorme verschil er wel eens op kunnen wijzen dat er verschil van mening bestaat of dat er iets wordt achtergehouden.
Tweede ambiguïteit: wij krijgen te horen dat de nieuwe richtlijn een geleidelijke en gecontroleerde openstelling mogelijk maakt. Maar als je de voorgestelde voorwaarden nader bekijkt, kun je vraagtekens zetten bij de kwaliteit van die controle. Zo is er voor 1 januari 2006 een tussenstap voorzien waarbij de gewichtsklasse die buiten mededinging blijft, met maar liefst de helft wordt verlaagd: van 100 naar 50 gram. Maar die tussenstap verloopt automatisch. Hiertoe wordt nu al besloten zonder dat de gevolgen werkelijk en serieus zijn onderzocht.
Onder die voorwaarden zou de conclusie van het onderzoek dat vanaf 2006 moet gaan plaatsvinden, wel eens kunnen zijn dat de belangrijkste besluiten al zijn genomen, dat die al achter ons liggen, dat wij in het duister tasten en ons opnieuw in een onderneming hebben begeven zonder precies te weten op welk moment en onder welke voorwaarden wij de belangrijkste seinen op groen hebben gezet. Het zou een nieuw voorbeeld zijn van de Monnet-methode, maar dan op kleinere schaal.
Tot slot zijn wij vóór een openstelling die de postdiensten zou kunnen aansporen, maar wij willen het kind niet met het badwater weggooien. Wij willen niet het risico lopen dat met een slecht gecontroleerde openstelling de universele dienstverlening verloren gaat. Voor de gebruiker, zeker in een land als Frankrijk met zijn omvangrijke plattelandsgebieden, zou dat rampzalig zijn. Juist daar zouden de postdiensten namelijk wel eens flink kunnen afkalven. Daarom denken wij dat de stap in 2006 niet automatisch mag worden gezet maar moet worden voorafgegaan door een serieuze impactstudie en onder afweging van alle voors en tegens. Daarnaast dienen aan alle exploitanten duidelijke verplichtingen ten aanzien van de openbare dienstverlening te worden opgelegd. Nog liever zouden wij echter zien vastgelegd, mijnheer de Voorzitter, dat openbare diensten in hun geheel vallen onder de bevoegdheid van elke lidstaat en deze zelf kan blijven bepalen hoe het zijn postdiensten uiteindelijk organiseert.

Lisi (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten de rapporteur gelukwensen met het uitstekende werk dat hij heeft verricht voor deze tweede lezing en vooral gedurende de eerste lezing. Maar meer in het algemeen dienen wij ook de Europese instellingen te feliciteren met het feit dat zij er deze keer in geslaagd zijn goed werk te leveren.
Wij herinneren ons allemaal dat in het begin de standpunten van het Parlement, de Raad en de Commissie zeer ver uit elkaar lagen en in enkele gevallen zelfs tegenover elkaar stonden. Uiteindelijk zijn wij erin geslaagd tot een compromis tussen de instellingen te komen dat volgens ons zowel oog heeft voor de meest radicale eisen, die hier vanavond ook door een aantal collega's verwoord zijn, als voor de onontkoombare noodzaak de openbare diensten te liberaliseren teneinde de consument en de burgers te beschermen. Wij zijn van die noodzaak overtuigd en daarom staan wij achter dit liberaliseringsproces, want het betreft hier geen modegril om zo maar alles te liberaliseren.
Wanneer men wil liberaliseren, dan doet men dat om de kwaliteit van de aan de consument en de gebruiker aangeboden diensten te verhogen. Het is duidelijk dat er voor bepaalde diensten speciale aandacht nodig is. Hier is één van die diensten in het geding, waar wij dan ook speciale aandacht aan hebben geschonken. Er is meer geleidelijkheid ingebouwd, er zijn volgende stappen voorzien; kortom wij hebben echt een prijzenswaardig resultaat bereikt. Wij zijn ervan overtuigd dat deze tekst een duidelijk referentiepunt, zonder dubbelzinnigheden, vormt voor wetgeving en wij hopen dan ook dat er voor dit voorstel geen bemiddelingsprocedure nodig is. De inhoudelijke kant van het voorstel is duidelijk en mocht de letter van het voorstel wel tot dubbelzinnige uitleg kunnen leiden, dan geldt dat niet voor de inhoud, mijnheer de commissaris. Wij vragen de Commissie om ten aanzien van de inhoud haar werk te doen, hetgeen wij trouwens ook van de Commissie verwachten. Wij hopen eveneens dat de neuzen van de andere DG's en van uw andere collega's dezelfde kant op wijzen. Dat geldt met name voor de collega's die zich met mededinging bezighouden. Ik hoop dat uw collega's ook de nog hangende geschillen, waaronder enkele problemen die wij al lange tijd met ons meeslepen, in het licht van de besluiten van vandaag zullen bekijken. Het parcours is nu uitgezet en wij verwachten dat u het allemaal met de nodige oplettendheid en inzet zult volgen.

Mastorakis (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, in de eerste alinea van de preambule van het onderhavig gemeenschappelijk standpunt staat wat het hoofddoel is van het communautair beleid voor postdiensten: men wil de geleidelijke, gestuurde liberalisatie van de postmarkt combineren met gewaarborgde universele dienstverlening. Ik kom uit een land met een groot aantal kleine eilanden en berggebieden op het vasteland, en maak mij dan ook - terecht zou ik zeggen - ongerust over de gevolgen die de openstelling van de markt zal hebben op de kwaliteit van de universele dienstverlening.
Eigenlijk had deze ongerustheid al de wereld uit moeten zijn na de optimistische resultaten van de in opdracht van de Commissie verrichte studie. Gelden die optimistische gegevens echter voor elk van de 'moeilijke landen?, waartoe ook mijn land behoort? In plaats van de situatie op voorhand in goede banen te leiden, heeft men besloten deze achteraf te herzien, nadat de eerste stappen op de weg van de geplande liberalisatie al zijn gezet. Dan zullen tenminste de volgende stappen worden vastgesteld.
Laten wij daarom de ontwikkelingen goed in de gaten houden. Deze zijn volgens ons, tenminste in deze fase, onontkoombaar gezien artikel 80 van het Verdrag. Wij mogen echter onszelf niet tegenspreken en moeten voor ogen houden dat de te wijzigen richtlijn 96/67 de Europese burgers en ondernemingen, op zowel nationaal als Europees vlak, kwalitatief goede, universele dienstverlening garandeert, zonder onderscheid.
Bovendien kunnen wij niet enerzijds hemel en aarde bewegen om het cohesiebeleid efficiënt te houden en anderzijds een postkantoor in een dorp, waar het een bron van leven is, in gevaar brengen.

Bordes (GUE/NGL).
Onder de benaming "Een volgende fase in de liberalisering van de postdiensten" probeert de Raad het Europees Parlement een richtlijn in de maag te splitsen die de uitverkoop van de openbare postdiensten weer een stap dichterbij brengt. De nationale regeringen en de Europese instellingen voeren een reactionair beleid dat schadelijk is voor zowel de gebruikers als de werknemers in deze sector waar veel banen verloren dreigen te gaan.
Wij verwerpen het voorstel van de Raad dat alleen de belangen van particuliere ondernemingen dient. Deze verdelen de winstgevende sectoren van de postmarkt onder elkaar en laten aan de overheidssector de restjes over waar behoorlijk inspelen op de sociale behoeften onmogelijk is. Wij verwerpen eveneens de compromisamendementen die moeten verhullen hoe hypocriet de richtlijn is en hoe men zwicht voor particuliere belangen.
Wij willen nogmaals tot uitdrukking brengen dat de postdiensten openbaar moeten blijven zodat deze voor iedereen op dezelfde wijze toegankelijk blijven, ongeacht waar iemand zich bevindt en ongeacht zijn of haar sociale omstandigheden.
Geen tweedeling binnen de post, geen particuliere winsten over de ruggen van de gebruikers en opschorting van alle openstellingen van postdiensten aan particuliere dienstverleners.
Van Dam (EDD).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het postdossier betreft een langlopend en gevoelig onderwerp. Velen streven naar vrijere marktomstandigheden, anderen waren zeer beducht voor de afbraak van de sociale dienstverlening door de postbedrijven. Deze tegenstelling was dermate sterk dat het niet lukte tot een voor beide partijen acceptabel compromis te komen.
Postdiensten zijn evenals andere diensten ontstaan omdat ze voorzien in een maatschappelijke behoefte. Onder de invloed van allerlei ontwikkelingen, met name de techniek, veranderen deze behoeften. De opkomst van nieuwe communicatiediensten betekende een forse concurrentie voor de traditionele postbedrijven. De gevolgen van deze ontwikkelingen doen zich zowel gevoelen in de ondernemingen als geheel als onder het personeel daarvan. Ik meen dat de ondernemingen met een gezonde dosis ondernemerschap deze klappen wel kunnen opvangen, met name de mechanisering en de automatisering van de postafhandeling is daar een voorbeeld van. Voor het personeel van de postbedrijven liggen de zaken minder gemakkelijk. Niemand kan ontkennen dat beide ontwikkelingen, concurrentie en technische wijzigingen, een neerwaartse invloed hebben op de werkgelegenheid. Dit gegeven moeten we erkennen. Echter, steeds binnen het perspectief van de kern van de zaak: maatschappelijk gewenste diensten produceren.
Het gemeenschappelijk standpunt geeft mijns inziens een goede richting aan om marktgerichte diensten te blijven produceren, ook in gebieden waar het minder voor de hand ligt. We moeten ons wel blijven realiseren dat de verantwoordelijkheid daarvoor - en de voorwaarden waaronder dit gebeurt - bij de lidstaten ligt. Dat is ook een goede zaak. Immers, de situatie in de diverse lidstaten verschilt onderling aanzienlijk. Om een voor iedere lidstaat en regio adequate dienstverlening te garanderen, is het zinvol dat lidstaten een vergunningensysteem, met daarin de mogelijkheid van prestatiecriteria, toepassen.
Of het voorliggende gemeenschappelijk standpunt dat adequate dienstverleningsniveau in alle regio's kan garanderen, moet blijken. Een grondige, brede evaluatie zal daarover uitsluitsel moeten geven. Op basis van die evaluatie zal deze discussie in een later stadium een vervolg moeten krijgen.
Mijnheer de Voorzitter, samenvattend ben ik van mening dat het voorliggende gemeenschappelijk standpunt, inclusief de amendering vanuit de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme als een evenwichtig standpunt inzake de marktontwikkeling van de postdiensten is te betitelen. Onze delegatie zal er dan ook haar steun aan geven.

Sudre (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, de grootste politieke fracties in het Parlement hebben in de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme een compromis bereikt over het gemeenschappelijk standpunt van de Raad met betrekking tot de liberalisering van de postdiensten binnen de Unie. Ik feliciteer de heer Ferber met dit resultaat.
De post is een dienst van algemeen belang maar tegelijkertijd een economische activiteit. Postdiensten dragen hun steentje bij aan de nationale economie en aan bepaalde sectoren, met name het bank- en verzekeringswezen of de verkoop op afstand. Nu wij met één munt de laatste hand leggen aan de interne markt voor financiële diensten en proberen een gunstig kader te scheppen voor e-commerce in Europa, kunnen wij niet doof blijven voor de behoefte van deze sectoren aan betere dienstverlening en lagere kosten van de postdiensten. Enige mate van concurrentie, vergezeld van scherpere eisen omtrent de kwaliteit van de diensten, leidt tot meer inzicht in de kosten en draagt door het ontsluiten van nieuwe afzetgebieden bij aan uitbreiding van het aanbod van postdiensten voor de consument of gebruiker. Ik blijf niettemin fel gekant tegen elke vorm van algehele liberalisering, omdat diensten van algemeen economisch belang een rol spelen in de economische, sociale en regionale samenhang binnen de Unie. Het Europees handvest van de grondrechten erkent het grondbeginsel van toegang tot economische diensten van algemeen belang, zoals dit is vastgelegd in de wetgeving en gebruikelijk is in de diverse landen. Wat de toegang tot postdiensten betreft betekent dit in een land met 17.000 postkantoren iets anders dan in een land met nog geen duizend kantoren. Er moet dan ook een garantie zijn dat openstelling van de markt geen negatieve gevolgen heeft voor de toegang tot postdiensten in de meest geïsoleerde en meest afgelegen gebieden.
Met andere woorden, de modernisering van de postdiensten onder invloed van de concurrentieprikkel lijkt mij op dit moment noodzakelijk voor de ontwikkeling van deze diensten en voor de concurrentiepositie van ons bedrijfsleven in het algemeen. Maar die liberalisering moet geleidelijk en gecontroleerd blijven plaatsvinden zodat deze steeds kan worden aangepast en economisch levensvatbaar blijft, en de toegang tot universele dienstverlening binnen de gehele Europese Unie gewaarborgd blijft. Volgens mij voldoet het onderhavig compromis aan deze dubbele doelstelling en ik zal er morgen dan ook mijn goedkeuring aan verlenen.

Savary (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, nu er een gemeenschappelijk standpunt is kunnen wij onszelf inderdaad feliciteren met het feit dat het eerste democratische optreden van het Parlement ertoe heeft geleid dat de Commissie en de Raad enkele van zijn voorstellen hebben overgenomen. Deze betreffen onder meer de speciale diensten, de geleidelijke openstelling die in 2009 opnieuw door het Parlement wordt behandeld, alsook het handhaven van direct mail in de openbare diensten. Toch moeten wij constateren dat er op dit moment twee zaken ontbreken en wij hier te maken hebben met een van de zeldzame liberaliseringsrichtlijnen waarin iets dergelijks ontbreekt.
Ten eerste de financiering van de universele dienst. Zodra namelijk de exclusieve rechten en de voorbehouden sector vervallen en onvermijdelijk afnemen, weten wij niet meer hoe de financiering van de universele dienstverlening wordt gegarandeerd. Dat is toch niet onbelangrijk.
Ten tweede de voorwaarden voor toegang tot de netwerken. Weten wij of de netwerken van de Franse post door de Duitse post en haar grote concurrenten kunnen worden gebruikt, en omgekeerd? Dat dit ontbreekt komt ook niet zo vaak voor in een liberaliseringsrichtlijn. 
Helaas heeft de Commissie en uiteindelijk het Parlement deze debatten en deze kwesties niet verder willen uitdiepen. De Commissie zegt dat zij op alle gebieden meer transparantie wenst. Wij krijgen van haar echter geen evaluatie van de ontwikkelingen met name in Zweden en Nederland, waar een afgeroomde markt tot stijging van de prijzen voor de gemiddelde consument leidt. De Commissie geeft ons ook geen inzicht in de werkelijke kosten. Toch mag het duidelijk zijn dat toegang voor iedereen in Griekenland iets heel anders betekent dan in Nederland. Alles wel beschouwd heeft men het debat in een kwaad daglicht gesteld en het doen voorkomen alsof het bereiken van overeenstemming een slechte zaak zou zijn. Ik geloof dat we het debat hadden moeten voltooien om tot een evenwichtiger standpunt te komen.

Cocilovo (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, met betrekking tot het gemeenschappelijk standpunt zeg ik alleen maar dat ik het met alles eens ben wat de rapporteur, de heer Ferber, daarover heeft gezegd. Ook verschillende collega's hebben zich na hem in gelijke bewoordingen over dat standpunt uitgelaten. Ik denk niet dat het een ondermaats compromis is waarmee uiteindelijk iedereen ontevreden is. Nee, het gaat volgens mij om een positief compromis, vooral vanwege de zekerheden die het verschaft. Het biedt garanties voor een geleidelijk en verantwoord liberaliseringstraject, zonder daarbij in het minst de eis van universele dienstverlening op te offeren. Er zijn ook zekerheden voor een reorganisatieproces van de productie en de diensten dat vooral gericht is op het garanderen van diensten van kwaliteit voor de consument bij afnemende kosten die in ieder geval concurrerend zijn.
Ik denk echter dat het probleem nu veeleer het voorkomen van een geforceerde interpretatie en toepassing door de Commissie is. Het bestaande evenwicht zou daardoor in het geding kunnen komen en bovenal zouden de prerogatieven van het Parlement op het vlak van de besluitvorming kunnen worden geschonden. Dat risico betreft vooral de communautaire regelgeving voor de mededinging en de diensten van de Commissie die over de naleving van die regelgeving waken. De inbreukprocedures die tegen de Italiaanse staat en de Belgische posterijen gestart zijn negeren een tweetal zaken. Ten eerste gaat specifieke regelgeving voor op algemene regelgeving en ten tweede sluit de basisregel - die deze richtlijn explicieter maakt - liberalisering zonder onderscheid van de zogenaamde speciale diensten of diensten met toegevoegde waarde uit. Voor die diensten gelden wat betreft prijs en gewicht gewoon de limieten van de richtlijn. Dit heeft ook te maken met de opstelling van de Commissie ten aanzien van de toegang tot de terminal use, zoals geformuleerd in het REIMS II-akkoord.
Het komt mij veeleer voor dat de Commissie aan de late kant is met haar voorstel inzake de regelgeving voor de toegang krachtens artikel 11 van de oude richtlijn. Die achterstand moet worden ingelopen zonder het bereikte evenwicht tussen de bedrijven, dat gebaseerd is op wederkerigheid van de verplichtingen, te wijzigen. Want anders komt het erop neer dat de particuliere bedrijven kunnen profiteren van de voordelen zonder de lasten te betalen.

Piecyk (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, het zijn niet zomaar de eerste de beste diensten die de posterijen verlenen. Het gaat om een zeer delicate branche waar omzichtig mee omgesprongen moet worden. In dit opzicht vind ik dat de Commissie zich onvoldoende van haar taken heeft gekweten. Het Parlement heeft het proces weer in goede banen moeten leiden. Het gemeenschappelijk standpunt van de Raad is mijns inziens een goed compromis dat recht doet aan een groot aantal aspecten, waaronder de belangen van de burgers en het betrokken personeel.
Gezien de scepsis die heeft rondgewaard, moeten wij duidelijk stellen waarover wij deze week eigenlijk stemmen. Spannend wordt het pas vanaf 2006! Dan willen wij van de Commissie horen hoe zij de universele dienst denkt te financieren. In plaats van een blanco check krijgen wij een studie. De automatismeregeling is van de baan maar uiteindelijk willen wij haarfijn weten of mensen die woonachtig zijn in landelijke gebieden op de eilanden nog steeds verzekerd zijn van goede postdiensten. Die kwestie - waar collega Mastorakis al op heeft gewezen - is van cruciaal belang. Wij zullen echter pas in 2006 te weten komen hoe de zaak ervoor staat. Mijn dank gaat uit naar de rapporteur, de heer Markus Ferber, want ik denk dat hij de belangen in het Parlement heeft weten te verzoenen met die in de Raad. Ik geloof dan ook dat een flinke meerderheid zich deze week achter een gedegen compromis zal scharen.
Torres Marques (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, het standpunt dat het Europees Parlement heeft ingenomen tijdens de eerste lezing van de ontwerprichtlijn betreffende de openstelling van de postmarkt voor mededinging was doorslaggevend. De Raad heeft namelijk vier van de vijf door ons verdedigde fundamentele principes overgenomen. Wij hebben het doel de maximumgrens voor normale post op 150 gram vast te stellen niet gehaald. Uiteindelijk is het 100 gram geworden, maar wij mogen niet vergeten dat de Commissie 50 gram als grens had voorgesteld.
Wat is de kern van deze discussie? Volgens mij gaat het erom dat wij zekerheid verkrijgen over het recht van alle Europese burgers, onafhankelijk van hun woonplaats, op het behoud van de postdiensten als universele dienst. Het is ook van wezenlijk belang dat de postdiensten de onvervangbare sociale functie blijven vervullen die zij tot nu toe hebben gehad. Tegelijkertijd moeten de posterijen concurrerend zijn en steeds meer innovatieve diensten aanbieden. Wat staat er nu op het spel? Eind dit jaar loopt het bestaande monopolie op de postdiensten af. Als de Raad, het Parlement en de Commissie het niet met elkaar eens worden, dan kan de Commissie in 2003 op basis van een andere rechtsgrond deze materie als een zaak van mededinging op de interne markt behandelen, en dat is een exclusieve bevoegdheid van de Commissie.
Het voorstel dat wij nu bespreken is gezien de huidige omstandigheden het veiligst. Het gemeenschappelijk standpunt is redelijk en is door alle bedrijven in de lidstaten die verantwoordelijk zijn voor de posterijen aanvaard. Bovendien is volgens dit voorstel elke verdere liberalisering afhankelijk van de medebeslissing van de Raad en het Parlement. Daarom pleiten wij ervoor het verslag-Ferber, met de amendementen die wij in de Vervoerscommissie hebben goedgekeurd, aan te nemen.

Bolkestein
Mijnheer de Voorzitter, dit zeer belangrijke onderwerp is al vele jaren op vele plaatsen het onderwerp van discussie en ik ben dan ook dankbaar dat een groot aantal sprekers er hun mening over heeft gegeven.
Ik besef terdege dat ik het belang van de postdiensten voor de Europese economie en haar burgers niet nogmaals hoef te benadrukken. Wat ik echter wel wil benadrukken is de noodzaak om voortgang te boeken met de in gang gezette sociale hervorming en te werken aan de verwezenlijking van de interne markt voor de postdiensten. Daarom ben ik blij dat wij dankzij de diepgaande debatten in het Europees Parlement en de Raad nu waarschijnlijk snel passende oplossingen zullen hebben voor de alom besproken kernproblemen. Ik ben de instellingen van de Europese Unie er dankbaar voor dat zij samen een scenario hebben opgesteld voor steun aan de lopende modernisering van de postsector, met behoud van dat grote goed: de universele postdienst. Ik wil in het bijzonder de rapporteur, de heer Ferber, complimenteren, maar ook de schaduwrapporteur, de heer Simpson, die ik met name bedank voor zijn aardige woorden aan mijn adres. Ik wil de rapporteur en de schaduwrapporteur beiden bedanken voor hun steun en hun constructieve houding. Zij hebben er in hoge mate voor gezorgd dat dit alles kon plaatsvinden. Richting geven aan een dergelijk moeilijk dossier was een taak waarvan zij zich, dankzij de steun van hun collega's, met succes hebben gekweten.
Het in de Raad bereikt gemeenschappelijk standpunt geeft een duidelijke weg aan voor een geleidelijke, gecontroleerde verwezenlijking van de interne markt voor postdiensten. Het geeft alle marktspelers voldoende tijd om goed beslagen ten ijs te komen en handhaving van de universele dienst te garanderen. Het Belgisch voorzitterschap - de heer Sterckx verwees naar het voorzitterschap van het land waarvan hij burger is - heeft een goed compromis gevonden dat een succesvolle aanpak biedt van een moeilijke, drieledige taak: ten eerste onderling verdeelde lidstaten met elkaar verzoenen en hun steun verkrijgen voor een gezamenlijke aanpak, ten tweede het in grote lijnen weergeven van het standpunt van het Europees Parlement uit de eerste lezing - de heer Simpson noemde de vijf punten waarvan er, zoals hij zei, viereneenhalf door het Parlement waren gerealiseerd - en ten derde brede steun verkrijgen van de belanghebbenden uit de bedrijfssector zelf, waaronder unanieme steun van de vijftien zittende aanbieders van postdiensten.
Staat u mij toe, mijnheer de Voorzitter, te zeggen dat het Europees Parlement inderdaad trots kan zijn op de aanzienlijke invloed die het heeft gehad op het gemeenschappelijk standpunt. Ik wil graag vier punten aanstippen. Allereerst werd de definitie van speciale diensten geschrapt, zoals de heer Simpson reeds vermeldde. Ten tweede werden het tijdschema en de gewichtsmaxima aanzienlijk gewijzigd om tegemoet te komen aan de vraag naar een meer geleidelijke, gecontroleerde aanpak. Ten derde zijn er uitzonderingsbepalingen mogelijk betreffende de liberalisering van de uitgaande grensoverschrijdende post, in de mate waarin de universele dienstverlening dit vereist.
Ten vierde zal het Europees Parlement worden ingeschakeld voordat een volgende beslissende stap zal worden gezet. Het zal dan, indien nodig, het jaar 2009 moeten bevestigen als jaar waarin de interne markt moet zijn voltooid, ofwel besluiten moeten nemen tot andere maatregelen uitgaande van de resultaten van een gedegen onderzoek. Het Parlement heeft dus kennelijk aanzienlijke invloed gehad op het gemeenschappelijk standpunt, en gelukwensen daarvoor zijn dan ook op hun plaats.
Bovendien zijn de rapporteur en de schaduwrapporteur erin geslaagd dit breed gesteunde compromis overeind te houden. Zij zijn erin geslaagd het gemeenschappelijk standpunt sterker te maken via het bijwerken van de in dit standpunt vervatte toezichtsbepalingen, zodat de belanghebbenden van de juiste informatie zullen worden voorzien en volledig bij het proces zullen worden betrokken. De Commissie steunt de oproep van een meerderheid van de parlementsleden tot regelmatige verslaglegging over de toepassing van deze richtlijn. Ik stel hun verlangen om van ontwikkelingen op de hoogte gehouden te worden zeer zeker op prijs. Een soortgelijk proces is succesvol gebleken in andere sectoren, zoals de telecommunicatie- en vervoerssector, zoals de heer Sterckx reeds meldde. Dit verlangen van het Parlement is niet alleen legitiem maar ook nuttig, omdat het ervoor zorgt dat de volgende medebeslissingsprocedure net zo succesvol zal zijn als de huidige bij het streven naar brede steun van de betrokkenen voor een dergelijk belangrijk communautair beleidsonderdeel.
De Commissie heeft ook waardering voor het feit dat het Parlement het ontwerp van het gemeenschappelijk standpunt heeft aangescherpt. Daarom aanvaardt de Commissie, en geef ik mijn persoonlijke steun aan alle compromisamendementen die in deze tweede lezing zijn ingediend en het gemeenschappelijk standpunt versterken. Het betreft hier de amendementen 1, 2 en 3.
Aan de andere kant zal met het oog op dezelfde geest het geen verrassing zijn dat de Commissie geen steun zal geven aan de andere amendementen. Deze wijken af van de algemene aanvaarde benadering van het gemeenschappelijk standpunt. Het betreft hier de rest van de amendementen die op het gemeenschappelijk standpunt zijn ingediend.
Tot slot heb ik over de voorgestelde wetgevingsresolutie, waarin de Commissie wordt verzocht ''alle actoren in deze bedrijfstak, alsmede het Europees Parlement en de Raad zo nauw mogelijk te betrekken bij de voorbereiding, tenuitvoerlegging en follow-up van de verkennende studie'', al het nodige gezegd. Ik herhaal dat ik mij, als de tijd daar is, zal inspannen om aan deze wens van het Parlement tegemoet te komen en daarbij gebruik zal maken van de meest geschikte middelen met volledige eerbiediging van de van toepassing zijnde overeenkomsten tussen de Commissie en het Parlement betreffende de follow-upprocedures voor resoluties van het Europees Parlement.
Tot slot wil ik het Parlement nogmaals oprecht dank zeggen voor zijn houding met betrekking tot dit verslag. Het te verwachten resultaat is, dankzij de bijdrage van al degenen die bij de voorbereiding ervan betrokken zijn geweest, goed voor de postmarkt als geheel en ik ga ervan uit dat het een opsteker zal zijn voor de Top van Barcelona die over een paar dagen zal plaatsvinden. Daar zal men immers de vorderingen bespreken met betrekking tot onze ambitie om in het jaar 2010 de meeste concurrerende, dynamische economie ter wereld te zijn. Dit verslag laat op een duidelijke, praktische manier zien dat Europese instellingen hun woorden in daden kunnen omzetten.

De Voorzitter. -
Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0054/2002) van mevrouw Paciotti, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een beschikking van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende het statuut en de algemene voorwaarden voor de uitoefening van de functie van Europees toezichthouder voor gegevensbescherming (COM(2001) 411 - C5-0384/2001 - 2001/2150(ACI)).

Paciotti (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, dit besluit is naar ik hoop de laatste stap om een Europees toezichthouder te kunnen benoemen die een concrete garantie vormt voor de bescherming van de persoonlijke levenssfeer van de Europese burgers, ook ten opzichte van de instellingen en de andere Europese organen. Het Verdrag van Amsterdam bepaalt in artikel 226 dat er al in 1999 een Europees toezichthouder had moeten zijn. Wij lopen dus achter op dat schema en daarom moeten wij verder talmen voorkomen. Gelukkig is in de eerste lezing door intensieve samenwerking verordening 45/2001 van het Parlement en de Raad goedgekeurd, waarin de principes en de regels voor de behandeling van persoonsgegevens door de instellingen en de andere communautaire organen zijn vastgelegd. Die regels komen overeen met de communautaire richtlijnen waar de lidstaten zich aan dienen te houden
De richtlijn heeft ook een onafhankelijk controleorgaan in het leven geroepen onder de naam Europees toezichthouder voor gegevensbescherming. Deze toezichthouder moet de toepassing van de verordening controleren en wordt bijgestaan door een adjunct. De verordening beschrijft de taken en de functies - onderzoek, advisering, regelgeving en het oplossen van conflicten - en de procedures voor de benoeming. Nu moeten wij nog slechts twee zaken regelen die niet in de verordening staan: de bezoldiging van de toezichthouder en zijn adjunct en de vestigingsplaats van het orgaan.
Dit orgaan heeft de garantie volledig onafhankelijk te zijn en oefent controletaken uit ten opzichte van alle instellingen en communautaire organen. Daarom stelt de verordening volgens mij zeer terecht voor de toezichthouder dezelfde bezoldiging te geven als de Ombudsman en de rechters van het Hof van Justitie, terwijl zijn adjunct de dezelfde bezoldiging als de griffier van het Hof van Justitie zou moeten ontvangen. De procedure voor de benoeming van de adjunct en diens ambtstermijn volgen de regels die gelden voor de toezichthouder. Als de toezichthouder verhinderd is, heeft de adjunct de taak hem te vervangen.
De meeste diensten van de instellingen en de communautaire organen die zich bezighouden met de behandeling van persoonsgegevens bevinden zich in Brussel en daarom wordt terecht voorgesteld de toezichthouder in Brussel te vestigen.
Op basis van het debat in de commissie zijn enkele amendementen goedgekeurd waar ik niet achtersta. Het gaat onder meer om voorstellen die vraagtekens zetten bij de financiële dekking. Door de goedkeuring van de begroting zijn die amendementen inmiddels achterhaald. Daarentegen zijn er ook amendementen die verwijzen naar de goedkeuring van een andere belangrijke verordening, 1049/2001, inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie.
Voor zover die amendementen nieuwe overwegingen voorstellen lijken zij mij aanvaardbaar. Nieuwe bepalingen in het dispositief van de verordening zouden daarentegen onacceptabel zijn, aangezien daarvoor de rechtsgrond ontbreekt. De goedkeuring in de loop van hetzelfde jaar van deze twee belangrijke verordeningen bevestigt dat in Europa de bescherming van de persoonsgegevens en een transparant bestuur hand in hand kunnen gaan en niet tegenover elkaar staan. Beide staan daarentegen tegenover de autoritaire en bureaucratische cultuur, die aan de ene kant de persoonlijke levenssfeer van de burgers niet respecteert en aan de andere kant de procedures en de bestuursactiviteiten van de overheidsorganen niet openbaar maakt.
Ik denk dat de goedkeuring van deze beschikking een essentieel onderdeel vormt van het systeem voor de bescherming van het grondrecht van de Europese burgers op vertrouwelijke behandeling van hun persoonsgegevens. Dit recht staat tegenwoordig in artikel 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

Buitenweg (Verts/ALE)
We zitten een beetje in een rare situatie. Officieel gaan we hier het statuut van de Europese toezichthouder voor gegevensbescherming beoordelen, en daar valt wel één en ander over te zeggen, en dat ga ik zo ook doen. Maar eigenlijk willen velen van ons de inhoud en de werkwijze van de toezichthouder bespreken, maar dat besluit is, zoals gezegd, al gevallen en ik ben bang dat we toen collectief gewoon niet hebben opgelet. Nu zitten we met een orgaan dat aan vijftien personen werk biedt en dat bovendien wordt geassisteerd door nog eens twintig personen die intern in de verschillende instellingen werkzaam zijn. En dat voor een orgaan dat alleen maar toezicht houdt op de gegevens van de Europese Unie, die de Europese Unie tot zijn beschikking heeft voor de eerste pijler. Want juist de gevoelige gebieden waarvoor veel werk te verwachten zou zijn, zoals Europol en Schengen, die vallen niet binnen het takenpakket van deze toezichthouder. Ik vraag me dus ernstig af wat al die mensen, vijfendertig in totaal, de hele dag gaan zitten doen en of het scheppen van deze bureaucratische werkgelegenheid, de transparantie en de openheid naar burgerschap bevorderen en ook hoe de samenwerking zal zijn met de ombudsman. Ik vind het risico reëel dat er een soort concurrentie ontstaat tussen de ombudsman en deze toezichthouder, omdat de taken elkaar overlappen. Wat is nu bovendien het nut van het opzetten met belastinggeld van een nieuwe aparte instelling voor zo'n beperkt takenpakket? Maar zoals gezegd kunnen we het vandaag alleen hebben over het statuut van de toezichthouder en zijn adjunct, en ook daar zet ik mijn vraagtekens bij. Ik vind het nog tot daar aan toe dat een toezichthouder dezelfde status krijgt als de ombudsman, maar het lijkt me geldverslindend en eigenlijk onverkoopbaar om zijn assistent een zelfde speciale status te geven. De assistent hoort gewoon in het organigram. De Commissie heeft telkens de analogie met de ombudsman benadrukt. Maar de ombudsman heeft geen adjunct en hij heeft geen enkele andere ambtenaar die zo goed betaald gaat worden als de adjunct van deze toezichthouder. Terwijl de ombudsman en de toezichthouder nadien natuurlijk onafhankelijk moeten zijn, dienen de ambtelijke posten gewoon onder de verantwoordelijkheid van de begrotingsautoriteiten te vallen en dus niet te worden vastgelegd in een statuut. En ik hoop dat we dit in ieder geval juist kunnen regelen.

Harbour (PPE-DE)
Namens de Juridische Commissie kan ik slechts onderschrijven wat mijn collega, mevrouw Buitenweg, heeft gezegd. Ik moet zeggen dat het nogal teleurstellend is dat de twee adviezen van de medeadviserende commissies in de Commissie vrijheden en rechten van de burger grotendeels zijn genegeerd. Het is belangrijk om hier op deze plek te laten weten dat, hoezeer wij het ook eens zijn met de beginselen die aan de gegevensbescherming ten grondslag liggen en hoe graag wij ook verder willen, plus het feit dat alles snel moet gebeuren, wij ons niet mogen onttrekken aan onze plicht om dit voorstel fatsoenlijk te bestuderen. Normaal gesproken kan ik mij zeer goed vinden in wat de heer Bolkestein doet - en dat weet hij - maar in dit geval heb ik het gevoel dat de Commissie ons op geen enkele manier heeft kunnen overtuigen van de rechtmatigheid van de bezoldiging en het statuut van de werknemers die zij voor de uitvoering van deze taak denkt in te schakelen. Ik ben het dan ook in veel opzichten eens met wat mevrouw Buitenweg heeft gezegd.
Als het voorstel voor het uitvoeren van de hier gedefinieerde taak doorgaat, benoemen we iemand die een aanzienlijk hogere status zal hebben en beter betaald zal worden dan iemand die leiding geeft aan een belangrijke communautaire instelling als het Bureau voor de Bescherming van Handelsmerken in Alicante, een belangrijke autonome instelling. Zoals mevrouw Buitenweg al zei, weten we nog niet hoeveel werknemers dit proces zal vergen. Ik heb de Commissie gevraagd om meer details over de inrichting en de organisatie, en over de verantwoordelijkheden en met name de rol van de adjunct. Desondanks stelt de Commissie voor een adjunct te benoemen op basis van iemand die in het Europees Hof van Justitie leiding geeft aan 1000 werknemers. Welnu dat snijdt geen hout.
Ook indien dit plan morgen doorgaat, mijnheer Bolkestein - en ik hoop dat we de kans zullen krijgen om er meer in detail over te discussiëren en een aantal amendementen die u overneemt onder de loep te nemen - moet mij eerlijk gezegd van het hart dat het feit dat wij pas tegen het einde van het proces hierbij werden betrokken het voor degenen onder ons die verandering willen, heel moeilijk heeft gemaakt om aanvaardbare amendementen in te dienen. Als het plan doorgaat, komt u er tamelijk makkelijk van af, en ik hoop dan dat u ons een aantal garanties wilt geven, allereerst dat u ons zult overtuigen van de rechtmatigheid van deze status en positie, en ten tweede is het zo dat we iedere stap die u bij de tenuitvoerlegging van het plan zult zetten nauwlettend zullen volgen, om er zeker van te zijn dat de tenuitvoerlegging volgens plan verloopt.

Kirkhope (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst graag zeggen dat ik mij zeer kan vinden in de opmerkingen van de heer Harbour van zojuist. Hij heeft zich in duidelijke bewoordingen uitgedrukt en ik ben ervan overtuigd dat commissaris Bolkestein goed geluisterd heeft naar wat hij te zeggen had.
Ik bekijk het echter vanuit een lichtelijk ander perspectief. De positie van de toezichthouder voor gegevensbescherming is van enorm belang. Het Handvest van de grondrechten, dat ik mee heb helpen opstellen, zegt dat iedereen het recht heeft op de bescherming van zijn of haar persoonlijke gegevens. In het Verdrag van Amsterdam werd bovendien gevraagd om de aanstelling van een onafhankelijk toezichthouder per 1 januari 1999. Deze uiterste termijn is natuurlijk allang verstreken en het is dan ook onze voornaamste prioriteit om dit ambt zo snel mogelijk te realiseren. De dringendheid van deze kwestie mag echter op zichzelf geen excuus zijn om het onderwerp erdoor te jagen zonder fatsoenlijke discussie. De bezoldiging van zowel de toezichthouder voor gegevensbescherming als dienst adjunct is binnen onze commissies trouwens talloze malen onderwerp van discussie geweest.
Velen, onder wie ikzelf, waren niet gelukkig met de onredelijk hoge bezoldiging van de toezichthouder, die uiteraard vergelijkbaar zal zijn met die van de ombudsman. Ik vergelijk echter deze discussie met het soort dat men zou kunnen voeren in een nationaal parlement, en ik vind eerlijk gezegd dat het onderwerp zo uitermate belangrijk is voor het creëren van dit ambt dat de discussie daarover wellicht niet in deze specifieke plenaire vergadering maar elders thuishoort. Wij zijn niet zo flexibel als ik wel zou willen. De meeste zaken die betrekking hebben op dit ambt zijn al vastgelegd in Verordening (EG) nr. 45/2001 en gepubliceerd in het Publicatieblad. Ik weet dat het secretariaat ook een aantal van de amendementen om verschillende redenen ongepast heeft bevonden en dit heeft onder veel collega's tot ongerustheid geleid. De interne politiek heeft ook een rol gespeeld in dit debat.
Het is jammer dat er geen gemeenschappelijk instrument voor gegevensbescherming voor alle pijlers is. Als lid van de Conventie die zich gaat buigen over de toekomst van Europa, hoop ik - en durf ik zelfs te voorspellen - dat er in de afrondende fase van het werk dat wij zullen gaan verrichten met betrekking tot de bescherming van de particuliere burger en diens belangen, zowel wat betreft het werk van de ombudsman - die ik zeer hoog acht en respecteer - maar ook wat de kwesties van gegevensbescherming betreft, heel duidelijk gezegd zal worden dat deze bescherming in de toekomst nog wel wat verdere uitwerking behoeft. Ik hoop dan ook dat wij, wat wij ook besluiten - en ik hoop dat wij besluiten deze functie doorgang te laten vinden, wanneer het deze week tot stemming daarover komt -, deze kwestie opnieuw zullen oppakken en op een geschikt moment, wellicht tijdens de bespreking van het volgende Verdrag of daarvoor, manieren zullen onderzoeken om de positie van de burgers te bekrachtigen en ervoor te zorgen dat hun relatie met de instellingen in Europa een evenwichtige is.

Ceyhun (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, als politicus die zich bezighoudt met het binnenlands beleid stel ik vast dat de toezichthouder voor gegevensbescherming een buitengewoon belangrijke rol speelt bij de verwezenlijking van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Hij schept vertrouwen bij de burgers in de instellingen van de Europese Unie. Aangezien het merendeel van de organen zich bevindt in Brussel, is het van belang de toezichthouder daar te vestigen. Als de toezichthouder ergens anders wordt gevestigd, wekt dat de indruk als zou zijn ambt slechts van ondergeschikt belang zijn. Wanneer bij de burgers eenmaal de indruk is gewekt dat de toezichthouder voor gegevensbescherming slechts een papieren tijger is, zal dat ten koste gaan van het vertrouwen in de Europese Unie. Als de burgers geen vertrouwen hebben in de bescherming van hun gegevens zal ons intern beleid nooit op hun steun kunnen rekenen, steun die evenwel nodig is om ons streven naar meer vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te verwezenlijken.
Wij willen het intern beleid een Europese meerwaarde geven en dat is alleen mogelijk als de burgers ons hun vertrouwen schenken. Daarom moet het Parlement, maar vooral ook de Commissie, laten zien dat onze bijdrage aan gegevensbescherming meer is dan een symbolisch gebaar.

Thors (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, het debat van vandaag betreft eigenlijk een strijd tussen openbaarheid en geslotenheid. Wij verbazen ons over de omvang van de voor dit terrein voorgestelde middelen, in vergelijking met hetgeen de Commissie in het verwezenlijken van de verordening inzake openbaarheid heeft geïnvesteerd. Het is deze onevenwichtigheid die ons verbaast.
Uiteraard verbaast ons ook de praktijk die de Commissie bij de interpretatie van de verordening inzake openbaarheid volgt. Het Parlement en de Commissie zijn het immers met elkaar oneens in het geval-Bavarian Lager en de wijze waarop de Commissie daar het begrip data protection heeft geïnterpreteerd. Dat maakt deze kwestie zo lastig. Als Scandinavisch burger ben ik ook uiterst teleurgesteld over het feit dat de Commissie nooit verwijst naar de aanvullende zin die op Zweeds initiatief werd opgenomen in richtlijn 95/46/EG, waarin staat dat men bij het gebruik van persoonsgegevens altijd rekening moet houden met de openbaarheid.
Ik wil een aantal van de deelnemende leden er tevens op wijzen dat er in Zweden krachten zijn die vinden dat de wet betreffende persoonsgegevens zou moeten worden ingetrokken. Zelf heb ik ook de ervaring opgedaan dat de Commissie informatie weigerde onder verwijzing naar juist de wet betreffende persoonsgegevens. Dat was toen ik wilde weten wie bij de Commissie een klacht over mijn land heeft ingediend.
Ik wil ook citeren wat onze juridisch dienst heeft gezegd over de redenen waarom men misschien niet de lijst met assistenten, juridisch adviseurs en de Juridische Commissie op het net kan publiceren. De motivering luidde aldus:
(Spreekster vervolgt in het Frans)
Er is een verordening, nr. 45/2001, betreffende de bescherming van persoonsgegevens. Het lijdt geen twijfel dat men voor het gerecht gedaagd kan worden door de Europese toezichthouder voor persoonsgegevens, aan wie zeer ruime bevoegdheden zijn toegekend die zelfs boven die van de Europese ombudsman uitgaan.
(Spreekster vervolgt in het Zweeds)
Dit zijn feiten. Ik hoop dat wij de openheid zullen steunen en op zijn minst hier in het Parlement hoorzittingen zullen krijgen met de personen die voor bepaalde ambten worden voorgedragen.

von Boetticher (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik zeggen dat ik niet zo dol ben op toezichthouders. Ik vind nog altijd dat eerst wij, als gekozen afgevaardigden van het Parlement, de rol van toezichthouder moeten vervullen voor de bevolking. Waarom hebben wij een toezichthouder voor gegevensbescherming nodig? Mijn gewaardeerde collega, Timothy Kirkhope, heeft de aanstelling aangeprezen met het argument dat de gegevensbescherming een belangrijke plaats inneemt in het Handvest van de grondrechten. Ik vind dat geen overtuigend argument, want op basis daarvan zou je evengoed een toezichthouder kunnen benoemen voor gezinnen, vrouwen of kinderen. Ook die spelen immers een belangrijke rol in het Handvest van de grondrechten.
In de deelstaat waar ik vandaan kom, Sleeswijk-Holstein, is de volstrekt ridicule functie ontwikkeld van toezichthouder voor het fietsverkeer! Wie denkt dat de fietsers daar wel bij varen, komt bedrogen uit. Maar goed, de gegevensbescherming is inderdaad een belangrijke kwestie. Zo is ons controlewerk bijvoorbeeld niet altijd even makkelijk, met name als het gaat om de controle over wat zich allemaal in de Commissie afspeelt. Daarom kunnen wij op dit gebied wel enige hulp gebruiken. De toezichthouder moet uiteraard wel - daarin geef ik mijn collega Ceyhun groot gelijk - in Brussel gevestigd zijn, op de plek waar de controles moeten worden uitgevoerd.
Dan komen wij nu op de bezoldiging. Ik kan niet begrijpen dat een toezichthouder die zich louter bezighoudt met het controleren van gegevens, hoe belangrijk die taak ook moge zijn, wordt gelijkgesteld met een rechter bij het Hof van Justitie wat zijn bezoldiging betreft. Daar begrijp ik helemaal niets van. De functie die een rechter bij het Hof van Justitie bekleedt ligt op een aanzienlijk hoger en belangrijker niveau. De rechters zijn per slot van rekening de hoeders van onze verdragen. Waarom zou de bezoldiging van een toezichthouder voor gegevensbescherming dan even hoog moeten zijn als die van een rechter bij het Hof van Justitie? Ik denk dat ook wij de afgelopen jaren qua salariëring een beetje te ver zijn doorgeschoten. Enige matiging zou hier beslist op zijn plaats zijn. Wij moeten daarom eerst maar eens gaan nadenken over hoe de bezoldiging van de Europese Ombudsman tot aanvaardbare hoogte teruggeschroefd kan worden in plaats van dat wij opnieuw een veel te hoog bezoldiging vaststellen voor de nieuwe functie. Dat zou in ieder geval getuigen van meer gevoel voor de realiteit.

Cashman (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie stelt dat het recht op toegang tot documenten en het recht op privacy beide legitieme rechten zijn, en dat er een evenwicht moet worden gevonden als beide zich doen gelden. Het idee van het zoeken naar een evenwicht tussen die twee per geval, telkens als er een naam wordt genoemd, doet geen recht aan zowel de omgang met de openheid in de publieke sector als het recht op privacy. Het beginsel openheid wil zeggen dat openbare organen beslissingen zo openlijk mogelijk dienen te nemen. Dit beginsel staat momenteel beschreven in de verordening betreffende de toegang van het publiek tot documenten. Deze verordening voorziet in uitzonderingen op de toegang. Waar het bij deze uitzondering om gaat is dat een openbare instantie, bij de uitvoering van haar openbare taken, in het bezit kan komen van informatie over het privé- en gezinsleven van natuurlijke personen. In artikel 286 van het EG-Verdrag of in de richtlijn inzake gegevensbescherming is er niets dat erop wijst dat gegevensbeschermingsregels bij overheidsdiensten moeten worden toegepast als algemeen beginsel van vertrouwelijke informatie, met als gevolg dat er, telkens als er in een document een naam wordt genoemd, een publiek evenwicht moet worden gevonden. Een dergelijke verregaande interpretatie zou niet alleen het recht op toegang van het publiek tot documenten schade toebrengen, maar ook het werkelijke doel van de gegevensbescherming en de uitvoering van de taken van de toezichthouder voor gegevensbescherming schaden.

Cederschiöld (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik juich het toe dat de Unie bezig is haar eigen toezicht op gegevensbescherming te regelen. Als er geen efficiënte, onafhankelijke controle is op de wijze waarop wetgeving geformuleerd en toegepast wordt, lopen de burgers het risico dat hun mensenrechten worden geschonden voor wat betreft de artikelen 7 en 8 in het Handvest van de grondrechten: het recht op gezinsleven en privé-leven alsmede bescherming van persoonsgegevens.
Steeds meer mensen verwerken steeds grotere hoeveelheden gevoelige persoonsinformatie. De hoeveelheid van dergelijke informatie zal nog verder in omvang uitdijen, niet in de laatste plaats wanneer Schengen geheel in de wetgeving van de Gemeenschap zal zijn geïntegreerd. Op de lange termijn kan men ook steeds meer andere gevoelige taken verwachten.
Het land dat binnen de Unie het eerst een efficiënte gegevensbescherming heeft geïntroduceerd is interessant genoeg hetzelfde land dat de meest vergaande regels heeft als het om openbaarheid en transparantie gaat.
Om een sterk en algemeen openbaarheidsprincipe te kunnen invoeren moet men inzien dat men in deze beide opzichten sterk dient te staan. De rechten houden elkaar in evenwicht. De basis voor een wetgeving inzake openbaarheid hebben we al. Deze dient ook gerespecteerd en op de geplande wijze gestalte gegeven te worden en niet te worden ingeperkt door andere methoden.
Met het toezicht op gegevensbescherming laat de Unie tegelijkertijd zien dat zij het garanderen van de grondrechten van haar burgers serieus meent. Het recht op toegang tot documenten en informatie alsmede het verdedigen van grondrechten zijn beide legitieme rechten. De een staat niet boven de andere; ze houden elkaar in evenwicht, ook in het Handvest van de grondrechten waar deze vergadering achterstaat. Dit standpunt moet dan ook logisch herkenbaar zijn in het statuut van de toezichthouder voor gegevensbescherming.

Coelho (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, wij dienen te benadrukken dat de bescherming van persoonsgegevens essentieel is voor het garanderen van de grondrechten en de basisvrijheden van alle burgers in de Europese Gemeenschap, met name het recht op de bescherming van de persoonlijke levenssfeer.
Dit voorstel beoogt een antwoord te geven op twee essentiële zaken: de arbeidsvoorwaarden, of om het anders te formuleren de bezoldiging van de Europees toezichthouder en zijn adjunct, die verantwoordelijk zijn voor de bescherming van de persoonsgegevens, en de vestigingsplaats. Die arbeidsvoorwaarden moeten nog worden geregeld in verordening 45/2001. Ik ben het met de collega's eens die gesteld hebben dat het geen zin heeft een andere vestigingsplaats aan te wijzen dan Brussel. Ik herhaal dan ook niet de redenen die zij daarvoor hebben aangevoerd. Er is echter nog een aantal andere problemen die een oplossing behoeven. Zo moeten er in het voorstel nog bepalingen komen voor procedures en de manier waarop de toezichthouder zijn onderzoeksbevoegdheden kan uitoefenen. Het is misschien aan het zeer technische en abstracte karakter van de verordening te wijten dat die zaken nog niet geregeld zijn.
Aan de andere kant valt het te betreuren dat er geen enkel instrument bestaat voor de bescherming van persoonsgegevens dat van toepassing is op alle pijlers. De functies van deze toezichthouder zullen zich beperken tot de eerste pijler. Daar er in 2000 een gemeenschappelijk secretariaat voor Europol en Schengen is gecreëerd, vallen deze twee organen niet onder de werkingssfeer van dit voorstel. Ten aanzien van Europol en Schengen denkt men ook aan instrumenten voor de bescherming van persoonsgegevens. Dat betekent dat er maar een geringe hoeveelheid zeer gevoelige gegevens onder het mandaat van deze Europees toezichthouder zullen vallen. Dat wettigt dan weer de kritiek van degenen die stellen dat in het licht van deze zeer beperkte functies de bezoldiging waarschijnlijk aan de overdreven kant is.
Ik hoop oprecht dat in een niet te verre toekomst de structuur en de organisatie van deze toezichthouder aangepast kunnen worden. Ook de toezichthouders voor de controle van persoonsgegevens die uit hoofde van Titel V en VI van het Verdrag in het leven zijn geroepen, moeten dan onder de verantwoordelijkheid van die ene Europese toezichthouder vallen. Zo kan onnodige overlapping van functies en middelen worden vermeden. Teneinde het gebruik van de communautaire middelen te optimaliseren dienen wij voorts de kans op overlapping van een aantal functies tussen deze toezichthouder en de Ombudsman te vermijden.

Bolkestein
Mijnheer de Voorzitter, het doel van deze ontwerpbeschikking is te zorgen voor de volledige tenuitvoerlegging van artikel 286 van het Verdrag van Amsterdam en van Verordening (EG) nr. 45/2001 betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonlijke gegevens door de communautaire instellingen en organen, die werd aangenomen op 18 december 2000 volgens de medebeslissingsprocedure. Voordat ik verder ga, wil ik graag benadrukken dat de verordening waarover wij momenteel debatteren door dit Parlement in de medebeslissingprocedure in één enkele lezing werd aangenomen, en dus komen sommige leden van het Parlement een beetje te laat met hun klachten over de inhoud van deze verordening, bijvoorbeeld waar melding wordt gemaakt van het feit dat er op dit gebied een adjunct-toezichthouder moet komen. Het is een beetje laat om daar nu over te gaan klagen. Vandaag hebben we het echter over andere zaken, en ik wil dan ook mijn bijdrage aan dit debat vervolgen met de opmerking dat het gaat om de plaats van de gegevensbescherming met betrekking tot het recht van de burger op een transparant bestuur.
Enkele leden die hier vanavond het woord hebben gevoerd, hebben uiting gegeven aan hun bezorgdheid over het gegeven dat dit initiatief een sta-in-de-weg zou kunnen zijn voor de aanzienlijke vooruitgang die is geboekt op weg naar een zo transparant mogelijk communautair bestuur, en deze vooruitgang zelfs zou kunnen terugdraaien. Ik wil deze Parlementsleden verzekeren dat het beginsel van de transparantie, en met name het beginsel van de openbare toegang tot documenten, zoals vervat in het Verdrag van Amsterdam, in Verordening (EG) nr. 1049/2001 en in het Handvest van de grondrechten, van toepassing is op de communautaire instellingen en organen en met name op de Europese toezichthouder voor gegevensbescherming.
Aan de andere kant is geen van deze twee beginselen - gegevensbescherming enerzijds en openbare toegang tot documenten anderzijds - absoluut, of heeft het ene beginsel prioriteit boven het andere. Het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, zoals dit in de jurisprudentie van het Hof van Straatsburg wordt geïnterpreteerd, en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie vereisen dat er in specifieke gevallen gezocht wordt naar een evenwicht om harmonie te creëren tussen de verschillende op het spel staande belangen. Elke poging om daarin verandering te brengen via een kunstmatig beperkte interpretatie bij de toepassing van de grondrechten inzake gegevensbescherming, of door de vertegenwoordigers van het nieuw op te richten orgaan de institutionele status te onthouden die zij nodig hebben om hun onafhankelijkheid te doen gelden, heeft een wankele basis. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens hier in Straatsburg heeft een jurisprudentiearchief opgebouwd over de interpretatie van de reikwijdte van de bescherming van het privé- en gezinsleven, dat door deze beslissing niet in twijfel kan en mag worden getrokken.
Overeenkomstig deze jurisprudentie valt het beroepsleven van natuurlijke personen - en dat geldt voor werknemers en werkgevers - niet buiten het gebied waarop de gegevensbescherming van toepassing is. Amendement 1 zou wat dat betreft een onaanvaardbare dubbelzinnigheid introduceren. Het statuut van de Europees toezichthouder voor gegevensbescherming en zijn adjunct, die samen een soort minicommissie vormen, moet bovenal hun onafhankelijkheid in de communautaire institutionele context garanderen, een onafhankelijkheid die verder gaat dan de louter begrotingsmatige aspecten. Op communautair niveau is de vergelijking met de ombudsman een goede vergelijking, gezien de rol die hij speelt bij het toezicht op administratieve procedures. Op nationaal niveau - en dat wil ik met name zeggen tegen de heer Harbour maar ook tegen anderen - wordt vaak de vergelijking gemaakt met een rechter of soms zelfs een opperrechter. In het ontwerpbesluit wordt rekening gehouden met beide referentiekaders. Elke aantasting van het statuut van de adjunct zou een verlies van onafhankelijkheid betekenen zonder dat dit besparingen in de begroting oplevert.
De amendementen 10, 11, 13 en 14 zijn niet precies genoeg om het bezoldigingsniveau van de toezichthouder en diens adjunct vast te stellen. De amendementen 12 en 16 bevatten uitstekende ideeën, maar de in het huidige besluit aanwezige rechtsgrond van artikel 43 van verordening 45/2001 biedt daarvoor niet voldoende draagvlak.
De amendementen 9 en 15 hebben slechts betrekking op onderdelen van het feitenmateriaal en moeten opnieuw worden geformuleerd ten einde meer evenwicht te creëren. Het Parlement en de andere betrokken instellingen hebben een grote verantwoordelijkheid tegenover de burgers van Europa. Zij moeten ervoor zorgen dat het stelsel voor gegevensbescherming, met inbegrip van het toezicht waar het Verdrag al heel lang geleden, in 1999, in voorzag, zo snel mogelijk in werking treedt. Vanuit die optiek is de Commissie van plan om grote flexibiliteit te betrachten met betrekking tot de amendementen die tijdens de trialoog in de Commissie vrijheden en rechten van de burger zijn goedgekeurd. Het is de bedoeling een definitieve tekst voor de beschikking op te stellen via een akkoord tussen de drie instellingen. Zij hoopt ook dat de Raad, die al van zijn instemming met het Commissievoorstel blijk heeft gegeven, in staat zal zijn hetzelfde te doen.

Cashman (PSE).
Ik moet een motie van orde indienen met betrekking tot hetgeen de commissaris zojuist heeft gezegd. Hij verwees naar een aantal teksten over de definitie van het begrip privacy en hij verwees naar artikel 8 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, waarin de bescherming van de privacy en het gezinsleven worden gewaarborgd. Als rapporteur van het verslag over de verordening betreffende de toegang tot documenten acht ik het niet meer dan juist erop te wijzen dat in de uitspraak van 16 februari 2000 het Europees Hof voor de Rechten van de Mens zijn eerdere jurisprudentie bevestigde, namelijk dat gegevens met betrekking tot het privé-leven van een natuurlijk persoon binnen het bestek van artikel 8 vallen.
Uit de preambule van het Verdrag inzake gegevensbescherming en uit de overwegingen in de richtlijn inzake gegevensbescherming blijkt eveneens dat het doel is het grondrecht van de privacy te beschermen, en niet om de informatie over openbare activiteiten die de burger ter beschikking staat, te beperken. Als de Commissie voortgaat op de weg die zij vanavond is ingeslagen, stevent zij af op een aanvaring met het Parlement.
De Voorzitter.
Mijnheer Cashman, over de vraag of het hier enkel en alleen om een motie van orde gaat, wil ik op dit moment geen uitspraak doen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0046/2002) van mevrouw Malmström, namens de Commissie constitutionele zaken, over het wetgevings- en werkprogramma van de Europese Commissie (wijziging van artikel 57 van het Reglement) (2001/2110(REG)).

Malmström (ELDR)
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het jaarlijks wetgevings- en werkprogramma is een ongelofelijk belangrijk instrument voor de besluitvorming en de planning hier in het Parlement. Wij nemen dit als uitgangspunt bij de planning van onze werkzaamheden, werkzaamheden die consequenties voor ons, voor de parlementen van onze lidstaten en voor onze burgers hebben. Wij weten hoe belangrijk het is dat het besluitvormingsproces in de Europese instellingen volgbaar is. Dat is ook het doel van de hervormingswerkzaamheden in ons Parlement. Dit punt staat op de agenda van de Voorzitter, de heer Cox, en deze ambitie vormt de basis voor het verdienstelijke werk dat de heer Corbett verricht voor de hervorming van de werkstructuren.
Grotere openbaarheid en toegankelijkheid zijn ook de basisgedachten achter de werkzaamheden die de Commissie verricht met het Witboek over Europees openbaar bestuur. Helaas zijn de werkzaamheden voor het jaarprogramma niet altijd even goed verlopen. Bij verschillende gelegenheden heeft het Parlement de procedures bekritiseerd: late beschikbaarheid van het programma, onduidelijke prioriteiten, voor verbetering vatbare follow-up en talrijke 'gerecycleerde? voorstellen. Ook was de rol van het Parlement bij de uitwerking onbevredigend, ondanks het feit dat in het kaderakkoord glashelder staat aangegeven dat de Commissie zo veel mogelijk rekening dient te houden met de door het Parlement voorgestelde koers. Het Parlement heeft echter gereageerd met enorm lange "boodschappenlijsten", die misschien niet altijd realistisch waren. Vlak voor Kerst, toen het voorstel van de Commissie gepresenteerd werd, koos het Parlement er immers voor dit niet als een wetgevingsprogramma te beschouwen, omdat het een tekst met uitsluitend algemene doelstellingen was.
Het groeiend aantal medebeslissingsprocedures maakt het noodzakelijk dat het Parlement, net als de Raad overigens, een grotere rol gaat spelen bij de voorbereiding van het programma, ook al heeft uiteraard de Commissie, zoals in de Verdragen staat, het initiatiefrecht. De Raad neemt echter ook steeds meer wetgevingsinitiatieven. Soms kan het Parlement het nog maar met moeite bijbenen en dan krijgen wij de schuld van de vertraging in de wetgevingsprocedure. Daarom is het belangrijk dat de Raad en de twee voorzitterschappen bij de planning van het jaarprogramma worden betrokken, zodat dit beter gesynchroniseerd kan worden.
Nu zijn we het na negen maanden onderhandelen en ongelofelijk veel vergaderingen eens geworden over de manier waarop de procedures kunnen worden verbeterd. Ik denk dat wij een bijzonder grote stap voorwaarts hebben gezet, een stap die in ons eigen belang maar ook in dat van onze instellingen en onze burgers is. Dit akkoord impliceert een tamelijk langdurig, door samenwerking en hecht partnerschap gekenmerkt proces, een proces met vaste punten, een geregelde dialoog en controlepunten. Het jaar wordt ingeleid met een soort Staat van de Unie-debat voor het komend jaar, met daarbij alle betrokken instellingen inclusief de Raad. Dit moet gebaseerd zijn op een conceptwerkprogramma dat door de Commissie wordt uitgewerkt, en in het voorjaar moeten er vervolgens gesprekken tussen de Commissie en de betrokken parlementaire commissies plaatsvinden om gezamenlijk de prioriteiten op de respectievelijke gebieden te bespreken. Wij in de parlementaire commissies, die dagelijks met de betreffende kwesties werken, voelen immers op natuurlijke wijze aan welke kwesties actueel zijn en welke aanvullende wetgeving en welke gemeenschappelijke standpunten nodig zijn. Doordat de commissies er in een vroeg stadium bij worden betrokken, is men beter voorbereid op het moment waarop het wetgevingsvoorstel daadwerkelijk op tafel komt en dan kunnen de werkzaamheden soepel en zonder fricties verlopen.
In het akkoord inbegrepen is ook een tussentijdse balans van het lopende wetgevingsprogramma, en ik denk dat het bijzonder goed is om te voorkomen dat voorstellen gerecycleerd worden. Vervolgens vindt er met de Conferentie van voorzitters een inventarisatie van het komende programma plaats. De voorstellen van de Commissie worden dan in november in de plenaire vergadering gepresenteerd. Dit staat allemaal in de bijlage bij het voorstel waarover wij morgen zullen stemmen.
Het jaarlijkse wetgevingsprogramma moet gepresenteerd worden onder verwijzing naar een tijdschema, naar de rechtsgrondslag en de eventuele budgettaire gevolgen. Men dient daarbij de prioriteiten niet uit het oog te verliezen en erop te letten dat het subsidiariteitsbeginsel in hoge mate wordt geëffectueerd.
Dit zijn taken voor de Commissie, maar een en ander is ook gebaseerd op het feit dat het Parlement zijn verantwoordelijkheid neemt en zelfdiscipline toont als het gaat om het aantal voorstellen dat we de Commissie vragen in behandeling te nemen. We kunnen geen lange lijsten opstellen, maar we moeten laten zien dat we prioriteiten kunnen stellen. Bovendien moeten we beter worden in het snel benoemen van rapporteurs. We hebben alleen maar iets te winnen door een goed klimaat voor samenwerking met de Commissie te scheppen.
Om het de kiezers, onszelf en de massamedia het volgen van de wetgevingswerkzaamheden gemakkelijker te maken, dient er een gemeenschappelijke database ingericht te worden waaruit blijkt wie er voor het voorstel in de Commissie en in het Parlement verantwoordelijk is. In deze database moet tevens informatie over tijdschema, budgettaire gevolgen en rechtsgrond zijn vermeld. Deze database dient openbaar te zijn. Ik denk dat deze zeer nuttig zou kunnen zijn voor onze collega's in de nationale parlementen.
Mijnheer de voorzitter, ik hoop dat de commissarissen heel binnenkort, zo mogelijk reeds de komende dagen, beginnen met het brengen van bezoeken aan de parlementaire commissies, en zo spoedig mogelijk gevolg kan worden gegeven aan het overeengekomen tijdschema en de afgesproken werkmethode. Door de procedures op deze wijze te wijzigen, denk ik dat wij onze werkwijze en onze wetgevingscyclus efficiënter, transparanter en begrijpelijker kunnen maken. Dat kan het Europees bestuur aanzienlijk ten goede komen.
Tot slot wil ik mevrouw Palacio bedanken, die zich echt ingespannen heeft voor een akkoord. Je kunt merken dat u parlementariër bent geweest en de problemen en de onrust van het Parlement begrijpt. Ik wil ook de andere fracties dankzeggen voor de samenwerking bij het tot stand brengen van dit eindresultaat.

Wuermeling (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Malmström, namens de Fractie van de Europese Volkspartij wil ik u hartelijk bedanken voor de wijze waarop u zich deze ingewikkelde materie hebt eigen gemaakt en voor uw soms gedecideerde, dan weer omzichtige en tegelijkertijd zo beschaafde opstelling tijdens de onderhandelingen met de Commissie. Ik denk dat het resultaat de Commissie en de andere instellingen rust zal brengen in de procedures die in het verleden regelmatig aanleiding waren tot onnodige conflicten.
Dit biedt ons de mogelijkheid om meer politieke inhoud te geven aan het debat over het jaarlijks programma van de Commissie en om af te raken van al die cijfermatige opsommingen van afzonderlijke projecten. Daarnaast biedt het ons de mogelijkheid aan het begin van het jaar aan te geven wat voor ons de belangrijkste projecten van de Europese Unie in het komende jaar zullen zijn.
Deze procedure en de voorbereiding leiden ertoe dat het jaarlijks programma als het ware in een interactieve vorm wordt gegoten. Ik denk dat dit een flinke vooruitgang is met het oog op de betrouwbaarheid en planbaarheid van de processen waar wij ons over buigen.
Mevrouw Malmström heeft evenwel terecht benadrukt dat het ook eisen aan onszelf stelt, want wij moeten echt ophouden steeds maar weer te herhalen wat wij sowieso altijd hebben gewild. Welbeschouwd dienen wij ons in plaats daarvan te beperken tot de marge van een jaar. Daarnaast is het noodzakelijk dat wij ons meer gaan bezighouden met de concrete planning van de halfjaarlijkse voorzitterschappen, ook als hierdoor de eigen prioriteiten in het gedrang komen.
Het is voor ons uiteraard van belang dat wij deelnemen aan de voorbereiding van het wetgevingsprogramma, omdat wij tot op heden niet beschikken over een initiatiefrecht op het vlak van de Europese wetgevingsprocedures.
Persoonlijk ben ik van oordeel dat wij ons onwillekeurig terughoudend opstellen als het monopolie van de Commissie op het nemen van initiatieven ter discussie wordt gesteld. Met name de Commissie zet in dit geval, begrijpelijkerwijs, de hakken in het zand. Desalniettemin zullen wij, mede in het kader van het overleg in de Conventie, ons moeten herbezinnen op de huidige structuur, want het feit blijft dat het rechtsbestand van de Europese Unie met circa 10.000 besluiten alleen op voorstel van de Commissie kan worden gewijzigd. Of dat strookt met democratische beginselen waag ik te betwijfelen. In die zin fungeert het besluit dat wij vandaag nemen ook als een sleutel voor meer deelname van het Parlement aan initiatieven.

Corbett (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie zal de voorstellen van mevrouw Malmström steunen, en ik wil haar ook graag, mede namens mijn fractie, complimenteren met het feit dat zij meer dan negen maanden hard heeft gewerkt en intensief met de Commissie heeft onderhandeld.
Het Parlement en de Commissie zijn er al geruime tijd van overtuigd dat de planning van de wetgevende werkzaamheden een zaak van gemeenschappelijk belang is. De Commissie heeft het initiatiefrecht. Mijn fractie wil daar niets in veranderen. Wij hebben het recht een beroep te doen op de Commissie en haar te vragen voorstellen te doen voor reeds in het Verdrag aangegeven onderwerpen. Zij heeft het initiatiefrecht. Wij zijn een parlement dat de baas is over zijn eigen tijdschema, in tegenstelling tot een aantal nationale parlementen. Wij hebben er dan ook beide belang bij om het eens te worden over het wetgevingsprogramma van een bepaald jaar, zodat wij ons werk kunnen plannen, van gedachten kunnen wisselen over prioriteiten en zo veel mogelijk tot overeenstemming kunnen komen. Dit is al lange tijd het geval, maar de feitelijke procedures die wij daarbij hanteerden, hebben niet altijd naar tevredenheid gefunctioneerd. Ik ben het dan ook van harte eens met dit voorstel voor modernisering en vergroting van de efficiëntie.
Gezien het aantal malen dat we ons in de verschillende fora die door het jaar heen zullen plaatsvinden, zullen buigen over het programma van het volgend jaar, is mijn enige angst dat wij bij een gebrek aan zelfdiscipline enorm veel tijd zullen spenderen aan iets wat zich pas ruim een jaar daarna zal voordoen, zonder erg concreet te worden. We moeten streng voor onszelf zijn en ervoor zorgen dat dit probleem zich niet voordoet.
In dit geheel blijft één partij echter onvermeld, namelijk de Raad, en de rol van het voorzitterschap van de Raad. De voorzitterschappen van de Raad leggen het Parlement vaak een programma voor alsof zij de uitvoerende macht zelve zijn. De voorzitters van de Raad moeten onthouden dat zij niet de uitvoerende macht overnemen als zij voorzitter van de Raad worden. Ze zijn uitsluitend voorzitter van de instantie die samen met het Parlement het wetgevende orgaan vormt, en wel gedurende een korte periode van zes maanden, met een agenda die men van het vorige voorzitterschap overneemt. Wij moeten ervoor zorgen dat deze planning van de wetgevende werkzaamheden werkt zonder dat het hele stelsel uit evenwicht wordt gebracht doordat er op de verkeerde manier gestalte aan wordt gegeven.

Inglewood (PPE-DE).
Ook ik wil graag allereerst mevrouw Malmström gelukwensen met dit verslag. Het is een belangrijk voorstel omdat daarmee een meer formele structuur wordt gegeven aan de procedure die het Parlement hanteert bij zijn nauwgezet onderzoek van het wetgevingsprogramma van de Commissie, en dat is per slot van rekening een zeer essentieel aspect van een van onze belangrijkste taken: het toezicht houden op de Commissie en deze ter verantwoording roepen.
Nagaan waar de Commissie mee bezig is, is altijd enigszins moeilijk, tenzij men echt volledig op de hoogte is van het reilen en zeilen van het Europese politieke systeem. De meeste mensen zijn dat niet en dus is de invoering van een meer formele structuur in deze procedure volgens mij een zeer wenselijke ontwikkeling. Daarmee wordt namelijk voor degenen die niet tot de kring van ingewijden behoren een aantal bakens uitgezet in de activiteitencyclus van een bepaald jaar.
Onbekendheid met de manier waarop de Europese Unie werkt, en het feit dat de nationale parlementen niet in voldoende mate toezicht houden op Europese zaken en deze niet nauwkeurig genoeg doorlichten, zijn twee uiterst zwakke plekken in de Europese politieke structuur zoals die is ontstaan. De nationale parlementen mogen uiteraard zelf hun agenda opstellen, maar toch heb ik als lid van de Britse Tweede Kamer en als lid van dit Parlement het idee dat de formele structuur die wordt aangebracht in de manier waarop het Europees Parlement de handel en wandel van de Commissie doorlicht, heel goed door de nationale parlementen als mal zou kunnen worden overgenomen, niet alleen voor eigen doorlichtingsdoeleinden maar ook voor het verspreiden van accuraat feitenmateriaal over wat er op Europees niveau speelt, zodat al onze burgers er hun voordeel mee kunnen doen.

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik dank u van harte voor de gelegenheid die u mij biedt om bij te dragen tot het debat over de hervorming van het Reglement van het Parlement en met name over het voorstel tot herziening van artikel 57 dat betrekking heeft op het tussen het Parlement en de Commissie bereikt akkoord over de manier waarop ons wetgevings- en werkprogramma dient te worden gepresenteerd.
De contacten van de afgelopen maanden hebben ons in staat gesteld een oplossing te bereiken voor een gestructureerde en constructieve dialoog, hetgeen van groot belang is. De tekst die op voorstel van de Commissie constitutionele zaken in een bijlage bij het Reglement van het Europees Parlement zal worden opgenomen, eerbiedigt de institutionele rol van de Commissie en het Parlement, evenals onze wederzijdse toezeggingen van de afgelopen tweeëneenhalf jaar.
Ten eerste zou ik de rapporteur, mevrouw Malmström, de gehele equipe van het Parlement en de vertegenwoordigers van de verschillende politieke fracties willen bedanken voor hun inzet en constructieve bijdrage tot de debatten en discussies. Het was niet altijd even makkelijk maar ik geloof dat het resultaat de moeite waard is. Mijns inziens hebben wij een voorstel uitgewerkt dat een gunstige weerslag zal hebben op de werking van de Europese instellingen.
De leden van de Commissie hebben herhaaldelijk diepgaand van gedachten gewisseld over deze aangelegenheid en benadrukt dat het initiatiefrecht van de Commissie, dat in de Verdragen is verankerd, in de huidige vorm moet worden gehandhaafd, mét de collegiale verantwoordelijkheid van de Commissie. Tevens echter dient het Parlement tijdig te worden geïnformeerd, en wel dusdanig dat het in staat is met zijn ideeën en suggesties bij te dragen tot een betere uitwerking van het communautair beleid. Ik ben van mening dat het akkoord - dat ik niet nader zal toelichten omdat mevrouw Malmström dit al op uitstekende wijze heeft gedaan - een perfecte procedure bevat die al deze elementen bestrijkt.
De heer Corbett heeft natuurlijk gelijk met zijn opmerking dat wij moeten nagaan hoe de deelname van de Raad aan dit proces kan worden verwoord. Wij moeten een formule vinden die uiteraard de goedkeuring van de Raad moet kunnen wegdragen.
In ieder geval hoopt de Commissie dat, zoals mevrouw Malmström al zei, wij ons op basis van deze gestructureerde dialoog zullen kunnen concentreren op de politieke en strategische aspecten van de grote actielijnen. Hierbij is, zoals de nieuwe Voorzitter van het Europees Parlement, de heer Cox, te zijner tijd heeft gezegd, realisme op zijn plaats.
De Commissie Prodi staat volkomen achter dit streven. Wij willen voorkomen dat dit proces verwatert tot een puur bureaucratische plichtpleging. Dit neemt niet weg dat de regels moeten worden geëerbiedigd en dat de debatten gebaseerd moeten zijn op algemene richtsnoeren en politieke standpunten die, zoals reeds werd gezegd, moeten worden omgezet in concrete politieke voorstellen en richtsnoeren.
Ik hoop dat wij in het kader van deze dialoog over onze politieke prioriteiten voor het jaar 2003 zullen discussiëren teneinde concrete actielijnen voor de uitgebreide Unie vast te kunnen leggen. De Commissie zal in ieder geval - overeenkomstig de aanpak die zij sedert 1999 volgt toen zij begin maakte met haar werkzaamheden - de met het Parlement gemaakte afspraken nakomen. Wij hopen dat dankzij het vertrouwen en de samenwerking tussen de Commissie en het Parlement de werking van de instellingen kan worden verbeterd en op een gegeven moment ook een formule zal worden gevonden voor de betrokkenheid van de Raad.
Mevrouw Malmström, ik zou u nogmaals willen feliciteren! Ik ben van mening dat de discussies lang hebben geduurd maar dat het eindresultaat de moeite waard is. Dat zullen wij binnenkort ook kunnen vaststellen als over een paar maanden in de vakcommissies een eerste ronde van discussies op gang wordt gebracht met de deelname van alle leden van de Commissie over onze plannen voor het komende jaar.

De Voorzitter.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
Ik verklaar de zitting 2001-2002 van het Europees Parlement te zijn gesloten.
(De vergadering wordt om 9.15 uur gesloten)

