Umowa UE-Kamerun dotycząca prawa leśnego - Umowa UE-Republika Konga dotycząca prawa leśnego - Dobrowolne umowy partnerskie w zakresie egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (FLEGT) (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem obrad jest połączona debata - prawo leśne (Kamerun, Republika Konga)
Umowa dotycząca prawa leśnego UE-Kamerun
Zalecenie Yannicka Jadota, w imieniu Komisji Handlu Międzynarodowego
Zalecenie w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską i Republiką Kamerunu dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT)
[12796/2010 - C7-0339/2010 - 2010/0217(NLE)]
Umowa UE-Republika Konga w sprawie prawa leśnego
Zalecenie Yannicka Jadota, w imieniu Komisji Handlu Międzynarodowego
Zalecenie w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską i Republiką Konga dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT)
[10028/2010 - C7-0170/2010 - 2010/0062(NLE)]
Pytanie ustne do Komisji w sprawie dobrowolnych umów partnerskich w zakresie egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (FLEGT), skierowane przez posłów Yannicka Jadota, Catherine Bearder, Davida Martina, Joe Higginsa, Daniela Caspary'ego - B7-0802/2010) w imieniu
Grupy Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego
Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy
Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim
Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordyckiej Zielonej Lewicy
Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów).
Yannick Jadot
sprawozdawca - (FR) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu, Szanowni Państwo! Chciałbym na samym początku wyrazić swoje podziękowania dla wszystkich moich kolegów i koleżanek posłów za pracę, którą wspólnie wykonaliśmy w tym zakresie, a która umożliwiła wszystkim grupom politycznym tego Parlamentu przyjęcie wspólnego stanowiska i przedłożenie pytania ustnego oraz przygotowanie rezolucji, która towarzyszy omawianym tu dobrowolnym umowom o partnerstwie.
To ważny temat. Jak wszyscy Państwo wiedzą, powierzchnia lasów kurczy się. Co dwie sekundy na świecie znikają lasy o powierzchni równej boisku piłkarskiemu; rocznie wylesianiu ulega powierzchnia odpowiadająca terytorium Grecji. Faktycznie sytuacja jest tragiczna. Jest tragiczna z punktu widzenia różnorodności: zagrożonych jest kilka tysięcy gatunków roślin i zwierząt, a najbardziej zagrożone lasy - lasy tropikalne - zawierają połowę różnorodności biologicznej świata. Sytuacja jest również tragiczna z punktu widzenia zmian klimatu: wylesianie jest przyczyną 20 % emisji gazów cieplarnianych. Wreszcie, wylesianie zagraża setkom milionów ludzi - ludzi, którzy żyją w lasach, albo dla których las stanowi źródło utrzymania.
Wśród głównych przyczyn wylesiania znajdują się eksploatacja lasów i branża leśnictwa, szczególnie na obszarze, na którym skupia się nasza dzisiejsza debata, czyli w dorzeczu rzeki Kongo. Szacuje się, że 20-40 % drewna pozyskiwanego i trafiającego na światowy rynek to drewno nielegalne. Dlatego kwestia, na której się dziś skupiamy, jest kwestią o zasadniczym znaczeniu.
Przedmiotowe dobrowolne umowy o partnerstwie zostały zatwierdzone w związku z procedurą ich zatwierdzenia w Komisji Handlu Międzynarodowego. Dzięki Traktatowi z Lizbony procedura ta umożliwia Parlamentowi Europejskiemu wyrażanie jego zdania. Jednocześnie jednak Parlament może powiedzieć tylko "tak” albo "nie”. W związku z tym debata ta jest niezwykle ważna, ponieważ umożliwia nam bardziej dogłębną analizę i pozwala Panu, Panie Komisarzu, jako przedstawicielowi Komisji, odpowiedzieć na pytania, które kieruje do Pana Parlament.
Umowy te są ważne; pozwalają nam zapewnić identyfikowalność drewna. Wprowadzają również niezależne procedury weryfikacji i uzupełniają politykę oraz gospodarkę leśną zainteresowanych krajów. Dziś rozmawiamy o Republice Konga i Kamerunie.
Chciałbym jednak podzielić się z Państwem pewną uwagą wstępną, zanim przejdę do przedmiotowych umów i parlamentarnych pytań: koniecznie musimy dokonać rozróżnienia między drewnem legalnym a drewnem pozyskiwanym w sposób zrównoważony. Oczywiście w tym przypadku zajmujemy się legalnością drewna, ale pozyskiwanie drewna w sposób zgodny z prawem niekoniecznie musi oznaczać to samo co zrównoważona eksploatacja lasu.
Dlatego pierwsze ogólne pytanie, jakie zadałbym Komisji brzmi: co Komisja uczyni, by zapewnić ogólną konsekwencję działań w kwestii lasów - rok 2011 jest Międzynarodowym Rokiem Lasów - uwzględniając jednocześnie uzgodnienia z Nagoi i decyzje z Cancún, w szczególności w sprawie mechanizmu REDD+, i mając również na uwadze wynegocjowane umowy handlowe, które często prowadzą do wylesiania, ponieważ przewidują liberalizację handlu drewnem?
Ponadto nadal czekamy na odpowiedź Komisji Europejskiej na temat biopaliw i pośrednich oraz bezpośrednich zmian w użytkowaniu terenu. Jak Panu wiadomo, Parlament zwrócił się do Pana o włączenie tych kwestii do kryteriów oceny ekologiczności biopaliw.
Ściślej rzecz biorąc, co się tyczy dobrowolnych umów o partnerstwie, istnieje wiele pozytywnych elementów: doceniliśmy wysiłki poczynione w trakcie negocjacji, a w szczególności uczestnictwo przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego z Kamerunu i Republiki Konga. Wiemy, że to niełatwe, i z tego punktu widzenia przedmiotowe dobrowolne umowy o partnerstwie zdają się być sukcesem.
Jak jednak wspomniałem przed chwilą, pozostaje wiele pytań i wniosków. Panie Komisarzu! Czy jest Pan gotów przychodzić do Parlamentu, dajmy na to, co sześć miesięcy, czy też sześć miesięcy po podpisaniu umowy, by zdać nam sprawę z realizacji jej postanowień? Zadaję to pytanie, ponieważ jasne jest, że negocjacje a realizacja umowy to dwie różne rzeczy. Dlatego chcielibyśmy, by przyszedł Pan do Parlamentu i powiedział nam, czy zainteresowane strony, w szczególności przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego, uczestniczą w realizacji umowy. Czy w krajach, w których nadal trudno jest zgłaszać skargi, szczególnie w związku z korupcją, zapewniono mechanizmy skargi - najlepiej niezależne - tak by przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego mogli skarżyć się na nieprawidłowości we wdrażaniu umowy i zgłaszać, że ich interwencje pozostają bez odpowiedzi? Podobnie, chcielibyśmy, by regularnie zdawał Pan sprawę ze skutków realizacji tych umów, tak byśmy mogli od Pana usłyszeć, co udało nam się dzięki nim osiągnąć, zarówno pod względem ogólnej konsekwencji działań Komisji w sprawie lasów, jak i pod względem ich egzekwowania w zakresie legalności drewna.
Wreszcie, ostatnia kwestia: twierdzi Pan, że w umowach tych nie określono budżetu. A przecież, rzecz jasna, będziemy potrzebowali budżetów, by wspierać tę politykę, tak więc, czy może doprecyzować Pan kwestię budżetu na potrzeby tych dobrowolnych umów o partnerstwie?
Catherine Bearder
autorka - Pani Przewodnicząca! Tropikalne lasy deszczowe Kamerunu i Konga są bezcenne, dlatego nie pozostaje nam nic innego jak cieszyć się z przyjęcia tej dobrowolnej umowy, mającej na celu zapewnienie zrównoważonego gospodarowania drewnem, które można pozyskiwać z tych lasów.
Lasy nie należą tylko do mieszkańców tych krajów, ale są częścią ekosystemu naszej planety, mają zasadnicze znaczenie dla życiodajnych systemów, pochłaniają miliardy ton dwutlenku węgla.
Powstrzymanie wylesiania jest jednym ze sposobów, który umożliwi nam zaradzenie zmianom klimatu. Rządy na całym świecie starają się to czynić od lat. Należy pogratulować tym dwóm krajom odwagi i dalekowzroczności, jakie okazały, podpisując te umowy dobrowolne z UE.
Jednakże uregulowanie i egzekwowanie tych umów okaże się wyzwaniem. Przecież zapewnienie zrównoważonego gospodarowania zasobami naszego kontynentu jest już i tak wystarczająco trudne. Istnieje jednak dobra wola i powinniśmy się z tego bardzo cieszyć. Uważne zarządzanie może pomóc w ograniczeniu ilości drewna pozyskanego niezgodnie z prawem i w sposób niezrównoważony.
Obecnie ilość drewna, które pochodzi z nielegalnego wyrębu i jest przywożona do UE niezgodnie z prawem odpowiada niemal jednej piątej wszystkich produktów z drewna na naszych rynkach, mimo że Parlament i inni starają się temu zaradzić. Egzekwowanie postanowień umowy będzie łatwiejsze, jeżeli będzie w nim uczestniczyć miejscowa ludność i społeczeństwo obywatelskie, i musimy zapewnić ochronę ich prawa do bycia wysłuchanymi. Przecież to oni stracą najwięcej, jeżeli ich lasy znikną.
Prowadzony na szeroką skalę wyrąb lasów tropikalnych jest napędzany niezaspokojonym apetytem na produkty, które zdobią nasze domy. Powinniśmy bardziej cenić lasy tropikalne i bardziej o nie dbać, nie tylko dlatego, że są one siedliskiem niezliczonych gatunków roślin i zwierząt, ale również dlatego, że rosną powoli i potrzeba wielu lat, by osiągnęły dojrzałość.
Musimy zadbać o to, byśmy nie podkopywali własnych wysiłków na rzecz walki z wylesianiem i zmianami klimatu, stwarzając przy okazji tej walki największy rynek nielegalnych produktów z drewna na świecie.
W wyniku wejścia tych umów w życie może się okazać, że wzrośnie cena tropikalnego drewna, i nie powinniśmy się temu sprzeciwiać. Nie dość że zasoby tropikalnego drewna są ograniczone, to jeszcze są one jedyną rzeczą, jaką miejscowa ludność może sprzedać. Miejscowi znają prawdziwą wartość ich bogactw naturalnych, a dzięki tej umowie poznamy ją również my.
Ci ludzie są naszymi oczami i uszami w lesie i potrzebujemy ich pomocy w egzekwowaniu umów. Potrzebują naszej pomocy, byśmy zapewnili im możliwość wyrażania wszelkich obaw. Przedmiotowe umowy oznaczają proces dwukierunkowy i liczymy, że będzie Pan w stanie, Panie Komisarzu, egzekwować jego prawidłowy przebieg.
VPA (Voluntary Partnership Agreements - dobrowolne umowy o partnerstwie) są dobre dla planety, dobre dla naszych krajów partnerskich i dobre dla UE. Musimy zapewnić, by te umowy funkcjonowały prawidłowo i by wszelkie naruszenia były monitorowane i rozwiązywane. Musimy ponadto zabiegać, by również inne kraje Afryki, Azji i Ameryki Południowej jak najprędzej podpisały podobne umowy - i liczę na owocną współpracę z Panem i Komisją na rzecz osiągnięcia tego celu.
David Martin
autor - Pani Przewodnicząca! Pozwolę sobie rozpocząć od podziękowania Yannickowi Jadotowi za jego przykładną współpracę z kontrsprawozdawcami. Wszyscy wykonaliśmy dobrą robotę nad tym sprawozdaniem i gorąco cieszę się z tego, że - jak powiedział pan poseł - udało nam się osiągnąć szeroki konsensus.
Umowy z Kongiem i Kamerunem, jak również umowa z Ghaną, oznaczają, że część najbardziej zagrożonych lasów jest teraz objęta dobrowolnymi umowami o partnerstwie. Należy cieszyć się z przyjęcia tych umów - mówiło już o tym oboje przedmówców. Umowy zapewniają mechanizm walki z masowym nielegalnym handlem drewnem. Są one szansą na lepsze zarządzanie ważnym bogactwem naturalnym, i miejmy nadzieję, że przyniosą większą przejrzystość i pomogą nam poradzić sobie z korupcją w sektorze leśnictwa, która niestety jest obecnie powszechna w Afryce.
Chociaż jednak popieram te umowy, podzielam wiele obaw wyrażonych przez sprawozdawcę. Dzisiejszego wieczora chciałbym się podzielić z Państwem tylko trzema spostrzeżeniami.
Po pierwsze i najważniejsze, niebezpieczeństwo - nie jest to celowe zamierzenie, ale istnieje takie ryzyko - wynikające z uzgodnienia takich ram polega na tym, że mogą być one postrzegane jako ramy eksploatacji lasów na dużą skalę, które mogą przynieść skutki odwrotne od celu umowy, a mianowicie mogą spowodować jeszcze większą degradację i dalsze wylesianie, przyczyniając się tym samym do wyniszczania globalnego środowiska, a tego przecież staramy się uniknąć. Chcemy umowy, która przyczyni się do ochrony zrównoważonego zarządzania naszymi zasobami bioróżnorodności. Zgadzam się ze sprawozdawcą, że oznacza to, iż Komisja musi ciągle monitorować sytuację i sporządzać sprawozdania z realizacji umowy.
Po drugie, na umowie tej powinna skorzystać ludność rdzenna, która tak często pada ofiarą eksploatacji środowiska naturalnego. Zawarta w dobrowolnej umowie o partnerstwie obietnica kongijskich władz, że będą one promowały ustawę zapewniającą wspieranie i poszanowanie praw ludności rdzennej, musi zostać zrealizowana. Raz jeszcze nalegam, by Komisja w swych kontaktach z kongijskim rządem nieustannie naciskała na spełnienie tej obietnicy, aż ustawa ta zostanie uchwalona w Kongo.
Po trzecie musimy sprawić - i zgadzam się z panią poseł Catherine Bearder, która o tym wspomniała - że do właściwego zrealizowania tej umowy konieczne są odpowiednie środki. Niezależnie od tego, jak dobra może być umowa na papierze, bez środków umożliwiających jej realizację w praktyce, będzie ona tylko świstkiem papieru. Jak wspomniano, samej umowie nie towarzyszą żadne pakiety finansowe. To od nas zależy - zarówno od Komisji, która może złożyć odpowiedni wniosek, jak i od Parlamentu oraz Rady, które mogą wpisać do budżetu odpowiednie instrumenty budżetowe - czy ta umowa będzie funkcjonowała. Oznacza to, że potrzebujemy pieniędzy, by sprawdzać legalność drewna przywożonego do Unii Europejskiej, potrzebujemy pieniędzy, by szkolić, wyposażać i dzielić się wiedzą techniczną z osobami działającymi w tych afrykańskich krajach, z którymi podpisaliśmy VPA, i potrzebujemy również środków, by prowadzić monitoring, o którym już wspomniałem.
Tak więc w nadchodzących miesiącach musimy się upewnić, że stworzymy odpowiednie ramy finansowe, które sprawią, że umowy te okażą się sukcesem. Powtarzam, że to dobre umowy, ale jak wszystkie umowy, będą one zależały od dobrej woli i czujności zaangażowanych podmiotów - organizacji pozarządowych, państw członkowskich, rządów Konga i Kamerunu - potrzebnych, by wywiązały się ze swoich obietnic i sprawiły, że umowy te okażą się skuteczne w praktyce. Powinny one prowadzić do lepszego gospodarowania naszymi lasami i lepszego zarządzania najważniejszymi zasobami na świecie, ale jeżeli będą niewłaściwie realizowane, mogą zaprowadzić nas w przeciwnym kierunku. Oczekujemy, że Komisja będzie bacznie śledziła czynione postępy.
Joe Higgins
autor - Pani Przewodnicząca! Zgadzamy się z ogólnym podejściem pana posła Jadota do tego problemu. Cieszy mnie każda umowa gwarantująca ochronę lasów tropikalnych naszej planety, o ile umowa ta wzmacnia jednocześnie ochronę rdzennych mieszkańców lasów i poprawia jakość życia większości mieszkańców zainteresowanych krajów.
Na początek należy powiedzieć, że zarówno Republika Konga, jak i Kamerun mają bardzo represyjne rządy. Kamerun znajduje się bardzo wysoko w rankingu najbardziej skorumpowanych krajów prowadzonym przez Transparency International, a w Republice Konga dochodzi do potwornego wyzysku niektórych mieszkańców, głównie pigmejów, choć wprowadzono właśnie nową ustawę i Kongijczycy dopiero się przekonają, jak pomoże ona chronić rdzennych mieszkańców.
W sektorze leśnictwa tych krajów panują korupcja i wyzysk pracowników, a wylesianie jest ogromnym zagrożeniem wobec możliwości przeżycia ludności rdzennej. Dlatego też w pierwotnej rezolucji Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej zaapelowano, by przekazać branżę wyrębu lasów w publiczne ręce i objąć ją demokratyczną kontrolą, angażując w znacznym stopniu pracowników branży i ludność rdzenną zamieszkującą lasy, w których odbywa się wyrąb.
W rezolucji Lewicy wskazano również, że nielegalny wyrąb ma związek z poziomem ubóstwa w zainteresowanych krajach. Może być on źródłem dochodów dla pojedynczych ludzi i ich rodzin, które w przeciwnym razie głodowałyby, w związku z czym powstrzymywanie nielegalnego wyrębu jest również powiązane z likwidacją ubóstwa i deprywacji wielu społeczności z tych krajów.
Nie uczynią tego skorumpowane miejscowe elity, ani też europejskie wielonarodowe korporacje, których główną motywacją jest prywatny zysk, lecz sami leśnicy i rdzenni mieszkańcy, sprawujący w sposób demokratyczny kontrolę nad własnymi zasobami. W tym sensie mieszkańcy Afryki subsaharyjskiej mogą czerpać inspirację z przykładu swoich braci i sióstr z Tunezji, którzy w ostatnich tygodniach heroicznie walczą ze skorumpowaną dyktaturą.
Daniel Caspary
Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Kilka krajów eksportujących twarde drewna tropikalne zaczęło podpisywać dobrowolne umowy o partnerstwie z UE w ramach unijnego planu działań w zakresie egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (FLEGT). Unia Europejska zapewni wsparcie dla reform w zakresie zarządzania lasami i budowania potencjału, w szczególności w zakresie identyfikowalności i systemów weryfikowania legalności produktów z drewna.
Jest coś, co uznaję za szczególnie ważne: jeżeli pomoże to poprawić przejrzystość i zapobiegać szkodom środowiskowym wynikającym z działalności w dziedzinie leśnictwa, wówczas zaangażowanie na rzecz zmiany i poprawy obecnych przepisów prawnych stanie się dla naszych partnerów korzystne. Bardzo cieszy mnie również to, że Unia Europejska zobowiązała się zapewnić wsparcie na rzecz budowania potencjału w krajach produkujących drewno, szczególnie w związku z wprowadzeniem systemów znakowania i weryfikowania legalności drewna i produktów z drewna.
Chciałbym jeszcze wspomnieć o dwóch punktach. Celem dobrowolnych umów o partnerstwie jest powstrzymanie handlu nielegalnie pozyskiwanym drewnem i produktami wykonanymi z tego drewna oraz przyczynienie się do powstrzymania wylesiania, degradacji lasów i skutków tych zjawisk w postaci emisji CO2 i utraty bioróżnorodności w wymiarze światowym.
Dalsza eksploatacja lasów tropikalnych i innych lasów obfitujących w gatunki mające wysoką zdolność do pochłaniania dwutlenku węgla jest nieodpowiedzialna i może doprowadzić do dalszej deforestacji i degradacji lasów, co przyniesie zgubne następstwa dla środowiska na całym świecie.
Umowy te są zatem małym, ale dobrym krokiem we właściwym kierunku. Całkowicie zgadzam się ze stwierdzeniami mojego przedmówcy. Chciałbym podziękować sprawozdawcy za doskonałą współpracę i byłbym bardzo zadowolony, gdyby udało nam się dokonać realnych postępów w realizacji postanowień tych umów.
Andris Piebalgs
komisarz - Pani Przewodnicząca! Chciałbym rozpocząć, dziękując sprawozdawcy, panu posłowi Jadotowi, za jego poparcie dla dobrowolnych umów o partnerstwie dotyczących egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa z Kongiem i z Kamerunem. Mam nadzieję, że ten Parlament zachowa się zgodnie z omawianym tu zaleceniem i wyrazi zgodę na zawarcie tych dwóch umów. Zachęci to również parlamenty Kamerunu i Konga do podjęcia ostatecznych decyzji.
Ważne jest, by zarówno Unia Europejska, jak i nasze kraje partnerskie poparły te dobrowolne umowy o partnerstwie, jako że nielegalny wyrąb lasów jest problemem nas wszystkich. Wiem, że nielegalny wyrąb lasów jest tylko wierzchołkiem góry lodowej. Nasza dyskusja sprowadza się tak naprawdę do tego, że powinniśmy zacząć wspólną pracę na rzecz zrównoważonego zarządzania zasobami leśnymi. I żeby od razu odpowiedzieć na propozycję sprawozdawcy, mogę oświadczyć, że zaiste jestem gotów stawiać się tu co sześć miesięcy, jeżeli wezwie mnie Parlament, by zdawać sprawę z monitorowania realizacji tych umów.
To prawda, że to jest zobowiązanie. Są pewne zagrożenia, ale moim zdaniem to jedyny sposób na zapewnienie prawdziwie zrównoważonego zarządzania tym bogactwem, jeżeli bowiem tego nie uczynimy, to nasze deklaracje na niewiele się zdadzą.
Jeżeli chodzi o nasze kraje partnerskie, istnieje z ich strony ogromne zainteresowanie, ale uważam, że ważnym czynnikiem jest strata, jaka wynika z nielegalnego wyrębu. Każdego roku straty dochodów sięgają 10-15 miliardów dolarów. Nielegalny wyrąb lasu ma również skrajnie negatywne następstwa dla ludności rdzennej, dla bioróżnorodności i pod względem zmian klimatu.
Jednocześnie ważne jest, by podkreślić, że UE jest jednym z największych rynków tropikalnego drewna. Oznacza to, że nasze podejście jest niezwykle ważne z punktu widzenia załatwienia tej sprawy. 20 % drewna trafiającego do UE pochodzi ze źródeł nielegalnych, tak więc mamy obowiązek zapewnienie, by trafiało do nas tylko drewno legalne.
Kolejnym zmartwieniem dla nas wszystkich jest problem zmian klimatycznych, a ochrona lasów musi się przecież gdzieś zaczynać. Bardzo łatwo jest powiedzieć, że musimy płacić, by chronić lasy; to prosta formuła, ale jej stosowanie wymaga znacznego zaangażowania obu stron.
Postaram się odpowiedzieć na kilka spośród zadanych mi pytań. Jeżeli chodzi o egzekwowanie zapisów umowy i wcielanie ich w życie, przedmiotowa umowa VPA przewiduje powołanie komitetu monitorującego jej realizację. Umowa przewiduje również niezależną kontrolę, w ramach której badany będzie system zapewniania legalności drewna i jego skuteczność oraz sprawność. Przewidziano również mechanizm sprawozdań rocznych, które będą publikowane i z pewnością udostępniane Parlamentowi Europejskiemu.
Ponadto, przygotowując umowy VPA zaangażowaliśmy społeczeństwo obywatelskie i ludność rdzenną. Dotychczas byli oni całkowicie pomijani w tym procesie, tak więc uzgodniliśmy w ramach nowych umów powołanie komitetów, w których zasiadać będzie wiele zainteresowanych stron i które zajmować się będą monitorowaniem procesu realizacji umowy z udziałem ludności rdzennej, czy też kierowaniem nim.
Ponadto umowy VPA przewidują mechanizm zgłaszania skarg, a niezależny audytor będzie miał dostęp do informacji pochodzących z różnorakich źródeł, wśród których znajdą się społeczeństwo obywatelskie i społeczności lokalne - i będzie mógł się oprzeć na tych informacjach.
Jeżeli chodzi o środki, to koszt jest znany. W latach 2002-2008 UE przekazała ogółem 544 miliony euro na gospodarkę leśną, z czego część przeznaczono na działania w ramach FLEGT w poszczególnych krajach. Komisja wydała dotychczas dodatkowe 35 milionów euro na bardziej ogólne wsparcie na rzecz FLEGT, a w latach 2011-2013 wydamy kolejne 35 milionów euro. Pragnę również podkreślić, że państwa członkowskie przekazują wpływy z podatków.
Ponadto oddelegowaliśmy pracowników do pracy nad wdrożeniem umów FLEGT. Sprawą tą zajmuje się siedmiu moich urzędników, którzy ściśle współpracują z Europejskim Instytutem Leśnym i krajowymi organami leśnictwa.
Dołożono dodatkowych starań w postaci rozporządzenia w sprawie nielegalnie pozyskiwanego drewna, które zostało przyjęte w 2010 roku jako element planu działań FLEGT, którego uzupełnieniem są umowy VPA. Będzie to zniechęcać do nieuregulowanej, niezrównoważonej eksploatacji lasów.
Niedawne porozumienie z Cancún w sprawie działań na rzecz zmniejszenia emisji wynikających z wylesiania i degradacji lasów (zwane porozumieniem "REDD”) ułatwi dalsze działania Komisji wspierające kraje rozwijające się. Wsparciem dla naszych przyszłych działań w zakresie zarządzania lasami za pomocą VPA będzie to, że REDD przewiduje zarządzanie lasami i zagwarantowanie praw ludności rdzennej i członków społeczności lokalnych.
Zdaję sobie sprawę z sytuacji pod względem praw człowieka w krajach partnerskich. Zgadzam się z tym, co stwierdzono w projekcie rezolucji, że Komisja powinna w dalszym ciągu skupiać się na tych kwestiach. Mogę Państwa zapewnić, że kwestie praw człowieka znajdują się w centrum naszego zainteresowania w trakcie dialogu politycznego z krajami partnerskimi, i że jedną z kwestii, którymi się zajmujemy w naszych rozmowach z krajami partnerskimi jest walka z korupcją.
Pragnę jednak podkreślić jedną szczególną rzecz, która zachęca do kontynuowania całego procesu: partnerzy czują się zaangażowani. Zważywszy na wszystkie słabości na szczeblu administracyjnym, bez autentycznego zaangażowania ze strony krajów partnerskich nie będziemy mogli chronić lasów w bardziej skuteczny sposób.
Wiem, że to dopiero początek procesu, ale jest to początek po obu stronach, i zawsze jestem gotów przyjść do Parlamentu i zdać sprawę z realizacji postanowień umowy. Jednak FLEGT zdecydowanie nie jest krokiem w niewłaściwym kierunku. To krok we właściwym kierunku: nie zwiększamy ryzyka. Być może nie proponujemy rozwiązań stuprocentowo skutecznych, ale przynajmniej jest to przyzwoity krok, z którego możemy być dumni.
