
Wuermeling
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega 's, het verheugt me u deze morgen een woord van dank te kunnen overbrengen. Afgelopen week heb ik in Praag onze collega uit het Tsjechische parlement, de heer Ivan Pilip, ontmoet. De heer Pilip was gedurende 26 dagen in Cuba gevangen gehouden wegens contacten met dissidenten. De heer Pilip is intussen weer teruggekeerd naar Tsjechië en het gaat goed met hem. Hij bedankt de Voorzitter en de leden van het Europees Parlement voor hun inzet voor zijn vrijlating. Hij zegt dat ook het Tsjechische volk verheugd is over de inspanningen van het Europees Parlement om hem vrij te krijgen. Het Parlement heeft hiermee zijn vriendschappelijke betrekkingen met de Tsjechische staat en zijn Tsjechische collega' s onderstreept. Hij is ervan overtuigd dat onze inspanningen wezenlijk tot zijn vrijlating hebben bijgedragen. Hoewel ik zelf weinig met deze zaak te maken heb gehad, ben ik blij dat ik u deze dankbetuigingen van onze collega kan doen toekomen.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Wuermeling.

Luchtaanvallen in Irak
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en van de Commissie over luchtaanvallen in Irak.

Danielsson
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik maak dankbaar gebruik van deze gelegenheid om een paar kanttekeningen te plaatsen bij een actuele en belangrijke kwestie. Zoals bekend hebben Amerikaanse en Britse gevechtsvliegtuigen op vrijdag 16 februari militaire doelen bij Bagdad aangevallen. Eveneens bekend is dat als reden voor deze aanvallen is gegeven een verheviging van het Iraakse luchtafweergeschut tegen de Britse en Amerikaanse gevechtsvliegtuigen die in de zogeheten no-fly-zones boven Noord- en Zuid-Irak patrouilleren. Van Amerikaanse en Britse zijde heeft men benadrukt dat het defensieve en routineacties waren en dat zij niet gezien moeten worden als een intensivering of wijziging van het beleid. Het is ook bekend dat verschillende landen zich kritisch hebben uitgelaten over de acties.
De VN-Veiligheidsraad heeft deze kwestie op 20 februari kort besproken tijdens informele beraadslagingen. Toen heeft men zijn standpunten uiteengezet. De secretaris-generaal van de VN heeft zich ook uitgesproken over de gebeurtenis. Hij heeft het volgende verklaard: Obviously the timing is a bit awkward for the talks I' m going to have on the 26th of February. Hiermee refereerde de secretaris-generaal aan de zojuist afgeronde gesprekken tussen hemzelf en de minister van Buitenlandse Zaken van Irak van afgelopen maandag.
Het voorzitterschap stelt vast dat er binnen de Unie verschillende opvattingen bestaan wat betreft de humanitaire rechtsgrond voor deze militaire acties, waaronder de handhaving van de zogeheten no-fly-zones. Het is bekend dat één lidstaat aan de acties heeft deelgenomen en dat andere lidstaten het voorval betreuren. Maar tegelijkertijd vereist het gemeenschappelijke buitenlands en veiligheidsbeleid een gemeenschappelijk standpunt.
Het gemeenschappelijke buitenlands en veiligheidsbeleid ontwikkelt zich geleidelijk in het tempo dat de lidstaten zijn overeengekomen. Natuurlijk is het een voordeel als de EU-landen een gemeenschappelijk standpunt hebben, maar wij moeten tegelijkertijd accepteren dat er kwesties zijn waarover verschillend gedacht wordt. Met dit in het achterhoofd zie ik de dialoog die in New York is begonnen tussen de secretaris-generaal van de VN en de Iraakse regering als een positieve zaak. Wij hopen natuurlijk dat deze gesprekken kunnen bijdragen tot het doorbreken van de impasse en dat Irak besluit samen te werken met de VN en met de wapeninspecteurs van de VN, met de betreffende resoluties van de Veiligheidsraad als uitgangspunt.
Verder wil ik vermelden dat de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Colin Powell, zich onlangs positief heeft uitgelaten over een herziening van het Amerikaanse sanctiebeleid. De heer Powell heeft verder gezegd dat hij hoopt dat de Verenigde Staten binnen een paar weken verder uitgewerkte ideeën over een dergelijke herziening kunnen presenteren.
De leefomstandigheden van de Iraakse bevolking vormen samen met duurzame veiligheid en stabiliteit in het gebied de belangrijkste kwesties voor de Raad wat betreft zijn beleid ten aanzien van Irak. De Raad onderzoekt momenteel, in het kader van bestaande resoluties voor Irak van de VN-Veiligheidsraad, de mogelijkheden van de EU voor maatregelen op het humanitaire en culturele vlak, in het bijzonder het "olie-voor-voedsel"programma. Voor de uitvoering van een dergelijk programma is de medewerking van de Iraakse regering onontbeerlijk.
Veiligheidsresolutie 1284, die op 17 december 1999 is aangenomen, biedt de mogelijkheid om de sancties op te heffen, op voorwaarde dat de Iraakse regering volledig samenwerkt met de VN-inspecteurs die verantwoordelijk zijn voor de ontwapening in Irak

Patten
Het voorzitterschap heeft zojuist de achtergronden van de recente luchtaanvallen uiteengezet. Ik wil hetgeen gezegd is niet nog eens herhalen, dus ik volsta met te zeggen dat ik het volledig eens ben met de beoordeling van de situatie die zojuist gegeven is. De heer Danielsson heeft een onderscheid gemaakt tussen de eerste pogingen een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid te creëren enerzijds en de door velen gekoesterde ambitie op dit terrein politieke eenwording te bereiken anderzijds. Ik denk dat hij dit contrast goed heeft neergezet en ik kan mij dan ook geheel vinden in zijn woorden. Tevens stem ik in met wat is gezegd over de verschillen tussen de lidstaten in deze kwestie.
Ik wil graag enkele woorden wijden aan de situatie in zijn geheel. Ook wil ik iets zeggen over de sancties en de inspanningen waarmee beoogd wordt het vreselijke lot van de Irakezen te verbeteren. We zijn het er allemaal over eens dat de impasse met betrekking tot de sancties in Irak en het hierdoor veroorzaakte leed zeer onwenselijk zijn. We moeten dan ook alles doen om te voorkomen dat deze situatie nog langer voortduurt.
Wat we echter niet mogen vergeten is het volgende: die sancties werden oorspronkelijk opgelegd met een bepaald doel. Naar aanleiding van de Golfoorlog heeft de VN-Veiligheidsraad middels een aantal resoluties bepaald dat Irak al zijn massavernietigingswapens dient te vernietigen en dat UNSCOM moet toezien op de naleving van deze resoluties. Deze speciale VN-commissie heeft twee taken: zij houdt toezicht op de ontmanteling van het Iraakse wapenarsenaal en voert een bewakingsprogramma uit teneinde de heropbouw van dit arsenaal te voorkomen. Destijds is overeengekomen dat, totdat die doelstelling zou worden bereikt, Irak aan verschillende economische sancties zou worden onderworpen. Voor essentiële humanitaire voorraden werd echter een uitzondering gemaakt. De Iraakse regering kon al in 1991 een regeling treffen met de VN, maar zij deed dit pas in 1995. Toen stemde Irak in met het "olie-voor-voedsel" -programma zoals dat was opgezet in de resolutie van de VN-Veiligheidsraad van dat jaar. Sindsdien is dat programma ieder halfjaar met verbeterde voorwaarden uitgebreid. Het is in principe ontwikkeld om essentiële humanitaire hulp te kunnen bieden zonder dat daarbij tot externe hulp de toevlucht wordt genomen. Het programmabeheer en de samenwerking met de Iraakse regering voor de uitvoering ervan verlopen echter niet effectief. Via het "olie-voor-voedsel" -programma is voor de Iraakse autoriteiten voldoende geld beschikbaar gekomen voor voedsel en medicijnen voor de bevolking. Het regime heeft echter besloten om de kans die de internationale gemeenschap Irak heeft geboden niet te benutten.
Toen UNSCOM in november 1998 de toegang tot Irak werd ontzegd werd het sanctievraagstuk natuurlijk alleen maar ingewikkelder. Het heeft een jaar geduurd voordat men het eens was over een gemeenschappelijke aanpak in deze kwestie. In december 1999 heeft de VN-Veiligheidsraad resolutie 1284 aangenomen, die voorzag in de opschorting van de sancties tegen Irak na wapeninspecties. Irak stemde echter niet in met deze resolutie. Ook weigerde het land op enigerlei wijze medewerking te verlenen aan de inspecties inzake de ontmanteling van massavernietigingswapens. Irak heeft dus geen gehoor gegeven aan de resolutie van de VN-Veiligheidsraad, iets wat naar ik mij herinner in de parlementaire resolutie van april vorig jaar al naar voren kwam.
Op dit moment hebben we in de onderhandelingen met Irak een belangrijk punt bereikt. De sancties die tien jaar lang zijn toegepast zijn duidelijk niet effectief geweest. Er wordt zelfs beweerd dat zij hebben geleid tot een verslechtering van de humanitaire omstandigheden in Irak. Het meedogenloze bewind van Sadam Hussein en zijn regime heeft geleid tot ondervoeding, een slechte volksgezondheidssituatie en een algehele aftakeling van de fysieke en sociale infrastructuur van het land. Ook de toekomstige generaties in Irak zullen geconfronteerd worden met de gevolgen van dit beleid.
Het leed in Irak heeft ons doen beseffen dat de Iraakse bevolking zich in een uitermate benarde positie bevindt. Ook is duidelijk geworden met wie we hier te maken hebben: een barbaars en immoreel regime. We zijn het allemaal eens over wat er nu moet gebeuren. Ten eerste moeten we de hele kwestie met Irak nogmaals zorgvuldig in overweging nemen. Daarna moeten we vaststellen welke stappen we het beste kunnen ondernemen. Dit is ook de benadering van Colin Powell, de nieuwe Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken.
Daarnaast mogen we de centrale doelstelling niet uit het oog verliezen. Saddam Hussein mag nooit meer de middelen in handen krijgen voor daden van agressie jegens de buurlanden of zelfs zijn eigen bevolking. De sancties blijven van kracht, maar we moeten bekijken hoe we ze met het oog op onze doelstellingen effectiever kunnen maken. De Iraakse leiders en hun wapens zijn ons doelwit, niet de inwoners van Irak en de Iraakse samenleving. De internationale gemeenschap dient te onderzoeken of het mogelijk is de huidige sancties te vervangen door zogenaamde "smart sanctions" en andere gepaste maatregelen. Intussen moet zij ook de productie van massavernietigingswapens zien te voorkomen.
De erbarmelijke toestand waarin de inwoners van Irak verkeren baart de Europese Unie grote zorgen. Sinds de Golfoorlog in 1991 heeft Europa aan Irak voor meer dan 250 miljoen euro aan humanitaire hulp geschonken, en daarmee is de Unie de grootste donor van humanitaire hulp aan Irak. De afgelopen twee jaar heeft de Europese Unie op jaarbasis tussen 8 en 10 miljoen euro aan hulp geboden. In 2001 zou dit bedrag iets hoger kunnen liggen, waarschijnlijk rond 12 miljoen euro. De hulp die middels ECHO wordt geboden is vooral gericht op schoon drinkwater en medische voorzieningen, en daarbij ligt de nadruk op instellingen voor gehandicapten en wezen alsmede op hulp aan straatkinderen. De ECHO-hulp wordt geboden via internationale niet-gouvernementele instellingen en via de betrokken VN-organisaties.
De Commissie is blij dat de dialoog tussen de VN en Irak op 26 en 27 februari in New York is hervat. Bij deze tweedaagse bijeenkomst van de secretaris-generaal van de VN en de Iraakse minister van Buitenlandse Zaken is weliswaar geen belangrijke doorbraak bereikt, maar toch is het bemoedigend dat er een afspraak is gemaakt voor verdere besprekingen. We moeten signalen afgeven aan de Iraakse regering dat het belangrijk is de onderhandelingen te continueren en met de Verenigde Naties een akkoord te bereiken dat kan leiden tot verbetering van de economische en humanitaire situatie in Irak. Tegelijkertijd moeten de verschillende VN-resoluties inzake Irak in acht worden genomen, en daarbij gaat het met name om de massavernietigingswapens.

Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, het lijkt mij niet de bedoeling dat wij hier een discussie over de gegrondheid van de militaire interventies houden en ons afvragen of er al dan niet overleg moet worden gepleegd met de bondgenoten. Het debat dat hier vandaag wordt gevoerd, heeft een ander doel. Wij moeten er namelijk voor zorgen dat de internationale gemeenschap respect voor de internationale regelgeving afdwingt - ik refereer hiermee aan de twaalf resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties - en tegelijkertijd oog heeft voor de harde beproevingen waarmee de Iraakse bevolking momenteel wordt geconfronteerd, zoals ook de heer Patten heeft onderstreept.
Het is vanuit dit perspectief dat ik het onderhavige probleem wens te benaderen, maar vooraf wil ik een en ander duidelijk maken. Er is hier terecht gesignaleerd dat niemand de Iraakse bevolking en maatschappij zoveel leed heeft aangedaan als het huidige regime. Om recht te doen moeten wij hier mijns inziens aan toevoegen dat niemand van dit leed zoveel profijt heeft getrokken als het Iraakse bewind.
Mijnheer de Voorzitter, vanuit deze optiek wil ik enkele vragen aan de Commissie en de Raad stellen. De heer Patten heeft vanmorgen een aantal suggesties voor de oplossing van het probleem gedaan. Doel is te beletten dat Irak in het bezit komt van massavernietigingswapens. Daarmee gaat mijn fractie akkoord. Mijn vraag luidt of de Raad van ministers van oordeel is dat hiertoe een embargo moet worden uitgevaardigd.
Ik geloof dat de Commissie en de Europese Unie in haar geheel zich geen verwijten hoeven te maken. De heer Patten heeft het ook al gezegd. Laten wij niet vergeten dat wij de belangrijkste donor van humanitaire hulp aan Irak zijn. Desalniettemin is het onze plicht de resultaten van het olie-voor-voedsel-programma aan een grondige analyse te onderwerpen. Vele Arabische landen zijn immers van oordeel dat de Iraakse overheden hiermee jaarlijks voor meer dan een miljard dollar frauderen.
Ik heb nog een andere vraag. Is het fungerend voorzitterschap van de Raad van oordeel dat de vervanging van het sanctiebeleid van de Verenigde Naties door de oprichting van een internationale onderzoekscommissie voor geld- en wapenstromen, zoals de heer Patten hier heeft voorgesteld, een alternatief voor het probleem van het embargo biedt? Ik ben het overigens met de fungerend voorzitter van de Raad eens dat de gemakkelijkste oplossing zou zijn dat het regime van Saddam Hussein eenvoudigweg VN-Resolutie 1284 uitvoert. Indien Irak samenwerkt met de Verenigde Naties, wordt het handelsembargo immers gedurende 120 dagen opgeschort. Na het verstrijken van deze periode kunnen opeenvolgende verlengingen worden toegekend. Het is duidelijk, mijnheer de Voorzitter, dat het bewind van Saddam Hussein wel overwonnen maar niet vernietigd is. Daarom vind ik het een beetje simplistisch deze militaire interventies te interpreteren als een actie van het imperium tegen de weerloze Iraakse bevolking. Het is evenwel de vraag of deze acties van de internationale gemeenschap en dit sanctiebeleid bijdragen tot destabilisatie of juist versterking van het bewind van Saddam Hussein. Het is immers algemeen bekend dat dit soort dictatoriale regimes zich op het argument van de buitenlandse vijand beroept om aan de macht te blijven.
(Applaus van de PPE-Fractie)

Poos
Mijnheer de Voorzitter, één ding is duidelijk: iedereen hier verwerpt het afschuwelijke bewind van Saddam Hussein. Hoe sneller hij verdwijnt, hoe beter. Democraten en democratische landen dienen evenwel een debat aan te gaan over de wijze waarop dit het beste kan gebeuren. Er zijn zeer terecht zorgen geuit over de gepastheid en zelfs wettelijkheid van de laatste bombardementen op Irak. De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties dient zich hierover duidelijk uit te spreken. De Veiligheidsraad is de enige legitieme instantie die kan besluiten of er dwangmaatregelen tegen een land getroffen mogen worden. De afzonderlijke leden ervan - zelfs de permanente leden - zijn hiertoe niet bevoegd.
De vraag is reeds gesteld of de van kracht zijnde economische sancties doelmatig zijn. We moeten constateren dat ze het regime van Saddam Hussein niet gedestabiliseerd hebben. Commissaris Patten heeft dit overigens bevestigd. De sancties hebben echter wel de Iraakse bevolking bijzonder zwaar getroffen.
Tot deze conclusie ben ik ook gekomen na een hoorzitting over Irak die onlangs binnen onze Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid is gehouden. Ik was met name onder de indruk van het betoog van de directeur van Caritas Europe, de heer Vieno. Zijn conclusie luidde: "Kortom, op humanitair gebied zijn de sancties catastrofaal gebleken, terwijl ze op politiek gebied ondoelmatig waren. In juridisch opzicht zijn ze laakbaar en in moreel opzicht ontoelaatbaar". Ik hoop dat deze gekwalificeerde vertegenwoordiger van Caritas niet in de steek zal worden gelaten door onze collega's van de Fractie van de Europese Volkspartij in het Europees Parlement, en dat de Raad van de Europese Unie op zijn niveau de benodigde maatregelen zal treffen.

Nicholson of Winterbourne
Mijnheer de Voorzitter, onlangs heb ik tijdens een bezoek aan Koeweit een man ontmoet wiens jeugdvriend tijdens de aanval van Irak op Koeweit is vermoord. Op straat zag hij het lichaam van zijn vriend liggen. Toen hij diens handen naar beneden deed, zag hij dat zijn vriend dood was. Zijn lichaam voelde aan als een vormeloze massa. De Iraakse soldaten hadden bijna ieder bot in het lichaam van die man gebroken.
Als we spreken over de Iraakse bevolking mogen we de ongeveer 750 gevangenen niet vergeten die nog steeds in gevangenissen in Irak vastzitten. We weten nog steeds niet wat er met hen is gebeurd. We moeten dan ook blijven zoeken.
Ik ben naar Iran geweest. Daar heb ik gesproken met de familieleden van gevangenen die als gevolg van de oorlog tussen Iran en Irak in de periode 1981-1988 nog steeds in Irak vastzitten. Een miljoen mensen zijn het slachtoffer geworden van Saddams aanvallen en rooftochten binnen Iran. Naar schatting verblijven nog zo' n 25.000 tot 30.000 Iraanse gevangenen in Iraakse gevangenissen. Ook die mensen mogen we niet vergeten.
Ik ben naar Koerdistan geweest en ik heb gezien wat chemische wapens kunnen aanrichten. In augustus 1988, kort nadat Saddam uit Iran was verdreven, werd Koerdistan vanuit het noorden met chemische wapens aangevallen. We mogen de half miljoen Koerdische slachtoffers van deze aanval van Bagdad niet vergeten.
Ook heb ik vele malen de moerassen in Irak bezocht. Dit waren eens de moerasgebieden ven Mesopotamië; dus het erfgoed van de oude antieke wereld. Ik heb gezien hoe deze gebieden jaar na jaar systematisch werden drooggelegd. Daarmee zijn de inkomstenbronnen en het bestaan van een half miljoen moerasarabieren, wier geslacht dateert van het begin van onze beschaving, vernietigd. Door de gebieden droog te leggen, hebben de Irakezen deze mensen van hun land beroofd. En waarom? Om ervoor te zorgen dat de tanks van Saddam Hussein dichter bij Iran en Koeweit kunnen komen, zodat hij de volgende keer deze landen makkelijker kan binnenvallen.
Dankzij de no-fly-zones zijn ten minste de levens van een aantal mensen beschermd. Deze maatregel is echter niet voldoende. Het is aan ons de moerasgebieden van Irak veilig te stellen.
Saddam Hussein is een onmens. Dat is iets wat we in gedachten moeten houden als we praten over no-fly-zones of bijkomende schade. In 1989 verdiende Saddam 15 miljard dollar aan olie en gaf hij daarvan 13 miljard uit aan wapens. In 1999 verdiende hij 16 miljard dollar, waarvan hij wettelijk gezien niets mocht besteden aan bewapening.
Ik stel voor dat we hem de voedseldistributie van het "olie-voor-voedsel" -programma uit handen nemen en dat we de dammen afbreken die het bestaan van de moerassen bedreigen. Ook moeten we werken aan een gerechtshof dat Saddam Hussein bij verstek kan veroordelen. De heer Patten omschreef het Iraakse regime als meedogenloos. Dit bewind is niet meedogenloos, het is afgrijselijk. We hebben hier te maken met een moderne Hitler.
(Applaus van het centrum en van rechts)

Lagendijk
Voorzitter, volgens mijn fractie zijn de bombardementen waarover wij hier spreken een verkeerd antwoord op een wel degelijk bestaand probleem. Laten wij beginnen bij de wettelijke basis, die op zijn zachtst gezegd buitengewoon twijfelachtig is. Mijn fractie is voor het handhaven van de no fly-zone, maar zonder een nieuwe uitspraak van de Veiligheidsraad is er geen rechtsgrond voor de huidige bombardementen. De bombardementen zijn verkeerd omdat zij contraproductief zijn: Saddam is de held van de Arabische en ook van de Palestijnse bevolking, en dat zal het vinden van een oplossing voor het Midden-Oostenprobleem alleen maar moeilijker maken.
Dat betekent niet dat er volgens mijn fractie geen probleem is of dat er niets zal moeten gebeuren. Ook volgens ons vormt Saddam nog steeds de grootste bedreiging voor de stabiliteit in het Midden-Oosten en is Irak een land waar massaal en systematisch de mensenrechten worden geschonden.
Ik ben blij dat commissaris Patten al heeft gezegd dat ook hij voorstander is van aanpassing van het huidige regime. Wij kunnen er lang en breed over praten. Het eindresultaat na tien jaar sancties is dat niet Saddam het meest geleden heeft, maar de Iraakse bevolking. Saddam heeft op buitengewoon cynische manier misbruik gemaakt van de sancties ten behoeve van zijn eigen p.r. en ten koste van zijn eigen bevolking. Ik ben dan ook blij dat een meerderheid in dit Parlement voor wijziging van de sancties lijkt te zijn.
Het embargo op wapens en strategische goederen moet blijven en moet misschien zelfs worden aangescherpt, maar het huidige regime moet vervangen worden door de zogenaamde "smart sanctions". Wel moeten wij vasthouden aan de eis dat de wapeninspecteurs worden toegelaten. Wij mogen niet toestaan dat het regime verder gaat met het ontwikkelen van biologische, chemische en zelfs nucleaire mogelijkheden. Wij mogen Haladja niet vergeten, zoals ook de vorige spreekster al zei. De internationale gemeenschap moet toegang hebben tot Irak en controle kunnen uitoefenen op wat er in dat land gebeurt op het gebied van wapenontwikkeling.
Tenslotte zou ik met betrekking tot de te ondernemen acties het Zweedse voorzitterschap willen vragen om werk te maken van de resolutie van het Europees Parlement van november van vorig jaar waarin gevraagd werd om een ad hoc internationaal tribunaal voor Irak. Op die manier zou Europa een autonome rol kunnen spelen in de wereldpolitiek door een matigende invloed uit te oefenen op de Verenigde Staten zonder toe te geven aan de eisen van Irak en Saddam. Het zal ook een matigende invloed kunnen uitoefenen op Groot-Brittannië, dat met zijn optreden een brug denkt te kunnen zijn tussen Amerika en de Europese Unie, maar dat, als het zo doorgaat, eerder een hinderpaal vormt dan een oplossing.

Wurtz
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, ook ik had verzocht om dit debat over de Amerikaans-Britse bombardementen op Bagdad vandaag in te schrijven op de agenda. Al tijdens de Conferentie van voorzitters had ik voorgesteld om de heer von Sponeck in het Parlement uit te nodigen. Dit voormalige hoofd van het "olie-voor-voedsel"programma van de VN was zo moedig zijn functie neer te leggen toen hij zag wat voor verschrikkelijke consequenties de door Washington geformuleerde strategie voor Irak hadden.
Ik ben er net als de rest van mijn fractie van overtuigd dat de Europese Unie veel te verliezen heeft als ze zich niet standvastig in dit vraagstuk opstelt. Ze moet duidelijk partij durven kiezen. De laatste luchtaanvallen op Irak hebben dit nog eens heel duidelijk gemaakt. Het gaat hier mijns inziens om de opvattingen die wij er over de internationale betrekkingen op nahouden. De luchtaanvallen die sinds de betreurenswaardige operatie "Desert Fox" van 1998 op Bagdad worden uitgevoerd - met inbegrip van de laatste aanvallen - zijn volkomen illegaal, contraproductief en bovendien ethisch niet te rechtvaardigen. Ze druisen geheel in tegen de beginselen die wij formeel verkondigen. In geen enkele resolutie van de VN wordt opgeroepen tot geweld. Dankzij de opeenvolgende bombardementen heeft Saddam zich kunnen ontdoen van iedere vorm van internationale controle op de ontwapeningsmaatregelen. De dictator krijgt het land steeds meer in zijn greep, terwijl het grootste deel van de samenleving volkomen ontwricht raakt en aan verschrikkelijke kwellingen wordt onderworpen.
Alleen al daarom dient de Unie zich veel offensiever op te stellen en zich in te spannen om deze onwaardige en dramatische neerwaartse spiraal te beëindigen. Doet ze dat niet, dan kan ze net zo goed een punt zetten achter het toch al onder druk staande Euro-mediterrane partnerschap.
Bij de hervatting van de bombardementen op Bagdad speelt verder naar mijn mening de aard van de betrekkingen tussen Europa en de Verenigde Staten van George Bush een belangrijke rol. We mogen niet vergeten dat Irak een van de zogenaamde "schurkenstaten" is die door Washington als legitimatie worden gebruikt voor haar programma voor een antiraketschild. De nieuwe Amerikaanse regering wil ongetwijfeld testen hoe kwetsbaar de Europeanen zich in dit Iraakse vraagstuk opstellen, teneinde hun weerstand tegen het onverantwoordelijke strategische programma van het Witte Huis voor een antiraketschild te breken of in ieder geval af te zwakken.
De derde belangrijke reden waarom Europa moet reageren op deze Amerikaans-Britse luchtaanval is dat de geloofwaardigheid van de Europese eenwording gehandhaafd moet worden. Het gebeurt immers maar al te vaak dat een van de belangrijkste lidstaten, een van de pijlers van wat door sommigen de avant-garde of harde kern van de toekomstige Unie wordt genoemd, met name op het gebied van veiligheid en defensie, zich direct aan de zijde van de heer Bush schaart. De oude politieke affiniteit tussen de heren Blair en Clinton kan niet meer als excuus gebruikt worden. Het gaat hier niet om de zogenaamde "derde weg", maar om een grens die overschreden wordt. Dit werd al duidelijk tijdens de behandeling van het Echelon-vraagstuk. Op een bepaald moment moeten er keuzes gemaakt worden. Wie de klok luidt kan niet in de processie meelopen. Als we achter het machtigste land aanlopen geven we de leiders van de kandidaat-landen een verkeerd signaal. We zouden ons meer moeten concentreren op de Europese eenwording en in verband daarmee op onze buren en partners. Neem nu bijvoorbeeld Polen, dat zich als een van de weinige landen achter de Verenigde Staten geschaard heeft. Is dat wat we met de komende uitbreiding willen bereiken?
Ik ben ingenomen met een aantal punten van kritiek die her en der binnen de Unie op de bombardementen worden geuit. Ik ben echter van mening, mijnheer de Voorzitter, dat Europa veel meer van zich moet laten horen in dit Iraakse vraagstuk. Zonodig dient een meerderheid van de lidstaten een vorm van nauwere samenwerking aan te gaan om de opheffing van het embargo te eisen en de democratische oppositie in Irak daadwerkelijk een hart onder de riem te steken.

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, ik kan mij vinden in het standpunt van het Parlement ten aanzien van Saddam Hussein. De Iraakse regering dient het internationaal recht na te leven. De VS en Groot-Brittannië dienen zich hier overigens ook aan te houden.
Ik bewonder de oude beschaving van de Irakezen. Ik heb er dan ook moeite mee dat de bevolking zoveel heeft moeten lijden onder de economische belangen van anderen en dat het land zowel van binnenuit als van buitenaf is aangevallen.
Eerst was er de oorlog tussen Iran en Irak, een oorlog die met name door het Westen werd gefinancierd. Irak ontving de technologie en de wapens om deze oorlog voort te zetten. De Amerikaanse president Ronald Reagan heeft ooit eens over Saddam Hussein gezegd: "Hij is een klootzak, maar wel onze klootzak" . De technologie voor chemische wapens vloeide naar Bagdad. De westerse wapenindustrie kon zich uitleven en Bagdad werd onder wapens bedolven. Koeweit rukte op naar de Iraakse olievelden. De ambassadeur van de Verenigde Staten gaf de Iraakse regering de indruk dat de VS geen bezwaar had tegen een invasie. Dat was een enorme misvatting van de Irakezen. Zij hebben de gevolgen hiervan aan den lijve ondervonden.
Het is goed dat er sancties werden opgelegd direct nadat Irak uit Koeweit werd verdreven. In hun huidige vorm dienen zij echter niet langer te worden toegepast. Naar schatting zijn na hun invoering ongeveer 1,5 miljoen doden gevallen. Madeleine Albright, de voormalige minister van Buitenlandse Zaken van de VS, vond dat 5.000 kinderslachtoffertjes per maand wel een redelijke prijs was om Saddam Hussein kwijt te raken. Hij is er nog steeds, maar die kinderen niet meer. Wat wisten zij van sancties?
Zoals al is gezegd, treffen we met dergelijke strafmaatregelen alleen de burgers. De elite van de staat waaraan de sancties zijn opgelegd, blijft ongemoeid. De islamitische wereld is woedend, en terecht, over het genocidenbeleid van Irak. In het Midden-Oosten en de islamitische landen wereldwijd ontstaat dan ook een groeiende afkeer en zelfs haat.
De VN-sancties worden op zo' n meedogenloze wijze toegepast dat de toch al wankele eendracht in het gebied scheuren begint te vertonen. Op die manier wordt Saddam Hussein juist de macht in handen gespeeld en is hij er de afgelopen 30 jaar in geslaagd onaantastbaar te blijven. Op dit moment is hij onder de Arabieren zelfs populairder dan ooit.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, waarde collega's, ik denk dat we allereerst de Amerikanen en Britten moeten danken voor het feit dat ze hun verantwoordelijkheden niet uit de weg zijn gegaan. Volgens de heer Wurtz dient iedere beslissing in dit vraagstuk door de Veiligheidsraad genomen te worden. Dat getuigt mijns inziens van erg weinig lef. Het is bekend dat twee leden van de Veiligheidsraad, de Volksrepubliek China en de Russische Federatie, momenteel Irak van wapens voorzien. Het is dus niet verantwoord om beslissingen in dit opzicht aan de Veiligheidsraad over te laten.
Hoewel we de Amerikanen dankbaar mogen zijn, dienen we na te denken over de vraag hoe de sancties opnieuw vorm gegeven kunnen worden. Van afschaffing van de sancties kan evenwel geen sprake zijn. Ze dienen echter wel doelmatig te zijn. Generaal Powell heeft dit onlangs nog bevestigd. Verder verbaast het mij dat behalve de heer Wurtz vandaag niemand over de Amerikaanse belangen gesproken heeft. De heer Wurtz heeft ons een zeer nauwgezette analyse gegeven van de Amerikaanse belangen, die een rechtvaardiging zouden vormen voor het Amerikaanse antiraketschild. Iedereen mag natuurlijk zijn eigen conclusies trekken. In andere debatten is er evenwel gefulmineerd tegen de Amerikanen, die grote economische belangen in de regio zouden hebben. Ik heb het vermoeden dat sommige Europese lidstaten - waaronder wellicht uw land, mijnheer Wurtz - dezelfde belangen hebben als de Amerikanen. Uw kritiek op de Amerikaanse belangen, mijnheer Wurtz, treft ook de belangen van uw land.
Om een enigszins constructief debat te kunnen voeren, denk ik dat alle hiermee samenhangende vraagstukken ter tafel gebracht moeten worden. We moeten hierbij net als mevrouw Nicholson terugkeren naar de basis en ons niet te veel illusies maken. Iedereen weet hoe moeilijk het is om een dergelijk regime omver te werpen en een systeem van sancties in te stellen. De sancties zijn tien jaar geleden opgelegd, dat wil zeggen in 1991. We hebben hiermee dus de nodige ervaring kunnen opdoen. Ik denk dat we onze gedachten moeten laten gaan over nieuwe sancties. Het zal moeilijk zijn om het militaire aspect geheel buiten het kader van deze sancties te laten vallen en de militaire druk dient zelfs opgevoerd te worden. Voorts dient de no-fly-zone boven Koerdistan te worden uitgebreid. De Koerdische vluchtelingen die onlangs aan de Franse kust zijn aangetroffen, hebben hun land moeten ontvluchten omdat een aantal Koerdische regio's in Koerdistan onvoldoende beschermd werd. De no-fly-zones moeten worden uitgebreid en beter worden beschermd. Hiervoor zijn helaas de militaire middelen nodig die kennelijk alleen de Britten en Amerikanen momenteel durven te gebruiken.
Voorts dient de druk op de Volksrepubliek China en Rusland te worden opgevoerd om hun militaire samenwerking met Irak te beëindigen. Er dient een nieuw type bombardementen te komen, bombardementen die dag en nacht doorgaan. We moeten het gehele land bombarderen met informatie. Deze bombardementen kunnen via satellieten verlopen, maar het uitstrooien van pamfletten vormt ook een goed middel. De burgers moeten zo op de hoogte worden gesteld van het beleid van de internationale gemeenschap, en vooral ook van de werkwijze van de heer Saddam Hussein, die een groot gedeelte van de middelen van het "olie-voor-voedsel"programma verduistert. Door middel van een dergelijk informatiebeleid moeten we de Iraakse bevolking op de hoogte stellen. Zo kan het regime van Saddam Hussein omver worden geworpen.

Belder
Mijnheer de Voorzitter, je eigen politieke geloofwaardigheid ondergraven is altijd een slechte zaak. Doe je dat ook nog eens tegenover een meedogenloze vijand, dan kan dat zelfs desastreus uitpakken. Zie hier mijn inschatting van de verdeelde Europese reacties op de recente Amerikaans/Britse militaire actie tegen het regime van Saddam Hussein in Irak. Inzake hun Irak-beleid verdienen de lidstaten van de Europese Unie op een drietal essentiële punten kritiek.
Hoe valt om te beginnen het doel van een GBVB te rijmen met het schrijnende gebrek aan eensgezindheid bij de jongste Irak-crisis? Ik deel volledig de mening van de Duitse commentator die eind vorige week noteerde: "Een Europese buitenlandse politiek? Hoe breed de kloof tussen ambitie en realisatie nog is, toont de omgang van de EU-Vijftien met het jongste Irak-bombardement: de Britten vlogen mee, de Duitsers gingen in dekking en de Fransen hebben Washington met woorden beschoten." En wie lacht als derde? Saddam Hussein, natuurlijk!
Juist deze Iraakse president blijft na twee verloren Golfoorlogen dé grote destabiliserende factor in het Midden-Oosten. Saddam gooit immers constant olie op het onheilige vuur van het Palestijns/Israëlische conflict. En passant zegt de Europese Unie te streven naar hervatting van het vredesproces in de regio. Hoe rijmen Raad en Commissie dit hooggestemde doel met de tegenstrijdige Europese signalen richting Bagdad? Want daar zweept een verklaard tegenstander van datzelfde vredesproces voortdurend de Arabische sentimenten op en dreigt zelfs met de vernietiging van de Joodse staat.
Tenslotte, mijn derde en wellicht meest fundamentele punt van kritiek op het verdeelde Europese Irak-beleid. Vanuit de Europese Unie ontvangt Saddam Hussein ruggesteun bij de uitholling van de VN-resoluties over Irak. Daarbij staat niets minder dan de risicovolle revitalisatie van het Tweestromenland op het spel. In plaats van Saddams bewind onverkort te houden aan de cruciale afspraak van VN-toezicht op de ontmanteling van zijn massavernietigingswapens, inclusief productievermogen, in ruil voor opheffing van het sanctieregime, pacteren Europeanen, Russen en Chinezen met een despoot die van zijn land extern een agressor maakte en intern een republiek van de angst.
Ik roep Raad en Commissie derhalve dringend op om in goed overleg met de regering-Bush tot een consequent Europees Irak beleid te komen.

Danielsson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een paar kanttekeningen maken bij en trachten antwoord te geven op een aantal vragen die in het begin van dit debat zijn gesteld.
De heer Salafranca Sánchez-Neyra heeft een aantal vragen aan de Raad gesteld, onder andere over de sancties. Mijns inziens is het heel belangrijk dat wij een gemeenschappelijk standpunt hebben over wat beoogd wordt met de acties van de internationale gemeenschap tegen Irak. Wij willen bereiken dat Irak zich houdt aan de voorschriften en verplichtingen in met name resolutie 687, de belangrijke basisresolutie waarin de betrekkingen tussen de internationale gemeenschap en Irak worden gereguleerd. Daarin staan onze eisen aan Irak. Er wordt bijvoorbeeld niet geëist dat Irak een nieuwe regering krijgt - dat is een zaak voor de Iraakse bevolking. Maar in resolutie 687 wordt duidelijk aangegeven wat er moet gebeuren willen de sancties tegen Irak opgeheven worden. Dit is waar de hele discussie om draait.
Vervolgens heeft de heer Salafranca Sánchez-Neyra een aantal zeer relevante vragen gesteld over de noodzaak van een embargo tegen Irak en een eventuele wijziging van het huidige sanctieregime tegen dit land. Hij heeft het over een internationale onderzoekscommissie, de geldstroom, enzovoort.
In het kader van de hervormingswerkzaamheden aangaande de VN-Veiligheidsraad is er een intensieve discussie gaande over de effectiviteit van het sanctie-instrument. De Unie neemt actief deel aan deze discussie. Het zijn gecompliceerde kwesties, zoals bijvoorbeeld de vraag of men tijdelijke sancties moet opleggen, zodat men al direct bepaalt wanneer en onder welke voorwaarden ze opgeheven moeten worden. Verder is het de vraag of men, zoals in dit debat al is gezegd, zogeheten smart sanctions moet opleggen. Dat wil zeggen dat men de sancties duidelijker tracht te richten op degene die men wil treffen, zodat de burgerbevolking er minder onder lijdt.
Mijns inziens is het van belang dat de Unie actief deelneemt aan de discussie. Verder vind ik ook dat het Parlement een bijdrage moet leveren aan deze belangrijke discussie over een betere naleving van het internationaal recht in de wereld.
De heer Lagendijk wil dat Saddam Hussein berecht wordt voor een internationaal tribunaal. Dat is op zich natuurlijk een aanlokkende gedachte, met het oog op wat deze man heeft gedaan. Maar nogmaals: ik ben van mening dat alle acties tegen Irak moeten plaatsvinden in het kader van de VN-resoluties. Alles wat hierbuiten gebeurt, zal, denk ik, al onze gezamenlijke inspanningen op termijn schaden. De bedoeling van deze inspanningen - hierover bestaat volledige eensgezindheid in het Parlement - is ervoor te zorgen dat Irak weer kan worden opgenomen in de internationale gemeenschap. Dat is met het huidige regime helaas niet mogelijk.
Ik neem de opmerkingen van de heer Lagendijk over de resoluties van het Europees Parlement van afgelopen najaar ter harte. Het zijn belangrijke opmerkingen. Zij zijn ook een belangrijke richtsnoer voor het verdere optreden van de Raad. Ik kijk uit naar een blijvende gedachtewisseling over de manier waarop wij het internationaal recht, ook wat betreft Irak, kunnen versterken.

Brok
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega 's, ik heb de indruk dat deze bombardementen op militaire doelen in Irak weer eens laten zien hoe groot de machteloosheid toch is van de Europese Unie, en dan met name van de Raad, ten aanzien van het buitenlandse en veiligheidsbeleid. Wanneer wij alleen kunnen handelen als de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties een besluit heeft genomen, krijgen we te maken met de paradoxale situatie dat in elk afzonderlijk geval ook dictaturen als China hun toestemming moeten geven voor de uitvoering en realisatie van VN-resoluties die een regime als dat van Saddam Hussein betreffen. Dit maakt ons handelingsonbekwaam ten opzichte van dictators als Hussein.
Het kan dan ook niet de bedoeling zijn dat de Veiligheidsraad in elk afzonderlijk geval een besluit neemt. Wij moeten veeleer handelen met inachtneming van het Handvest van de Verenigde Naties. Ik denk dat we hier een onderscheid moeten maken.
Wij zijn het erover eens dat Saddam Hussein een massamoordenaar is die wederom bezig is met het opzetten van een herbewapeningsprogramma voor atoomwapens en biologische en chemische wapens. Wij zijn het erover eens dat wij dit moeten voorkomen, in het belang van de veiligheid van de Europese Unie en de hele wereld. Wij zijn het erover eens dat dit in de geest van de VN-resoluties is en dat ook de bescherming van minderheden in Zuid- en Noord-Irak overeenstemt met de bedoelingen van de resoluties. Daarom moeten acties tegen militaire doeleinden zijn toegestaan, met name omdat anders inspecties per vliegtuig niet mogelijk zijn in verband met de veiligheid van de vliegtuigen zelf.
Er is in de regio echter een groot debat gaande dat ertoe kan leiden dat Saddam Hussein, de grote schender van het volkenrecht aldaar, uiteindelijk de held van de Arabische wereld wordt. Wij moeten bij onze acties rekening houden met dit gegeven. Enerzijds moeten wij ons afvragen wat er voor de burgerbevolking kan worden gedaan, voor het overleven van mensen, voor de garantie van medische verzorging en voedsel. Anderzijds moeten we de strijd met dit regime blijven aangaan. Ik juich het daarom toe dat Colin Powell nu heeft voorgesteld dat we een onderscheid moeten maken tussen verschillende soorten sancties. Ik vind dat wij op een constructieve wijze en actief aan deze idee moeten meewerken. Wij moeten alle middelen aanwenden om het regime van Saddam Hussein te destabiliseren. Daarbij moeten wij er wel rekening mee houden dat onze acties niet uitsluitend ten koste gaan van de onschuldige mensen in het land. Om die reden, om humanitaire redenen dus, moeten wij proberen de acties door te zetten. Tevens moeten we de acties aanwenden om ervoor te zorgen dat de huidige pr-strijd ook wordt gevoerd in het belang van het volkenrecht, de democratie en de mensenrechten in deze regio.
Ik denk dat ons beleid er zo moet uitzien dat de mensen in de regio die worden bedreigd door Saddam Hussein in het kamp van de vrije wereld blijven en dat Saddam Hussein niet de held van de Arabische wereld wordt. Ik geloof daarom dat harde militaire acties tegen Saddams militaire objecten en het voorkomen van herbewapeningsmaatregelen de juiste manier zijn. Wij moeten het volk daarbij echter wel de kans geven te overleven.

Dary
Mijnheer de Voorzitter, iedere keer weer moeten we constateren dat Europa verdeeld is over zijn buitenlands beleid. Nu is dit weer het geval in de kwestie-Irak. Iedereen in Europa is het er echter over eens dat het regime van Saddam Hussein veroordeeld moet worden. Een embargo of blokkade biedt nooit de oplossing, zoals de geschiedenis ons geleerd heeft. Iedere dag weer lijkt het regime in Bagdad steviger in het zadel te zitten. Voorts raken de Europeanen bij ieder bombardement weer wat meer verdeeld. De zinloosheid van deze bombardementen is inmiddels aangetoond. Terwijl de dictator in zijn handen wrijft, zinkt zijn Iraakse volk steeds dieper in de ellende weg. In de ziekenhuizen wordt niet meer verpleegd en het sterftecijfer stijgt tot alarmerende hoogte. De scholen functioneren niet meer en het analfabetisme neemt gestaag toe. Het wordt steeds meer een krachttoer om in leven te blijven. De informatievoorziening wordt volledig gecontroleerd. Kortom, iedereen is de klos behalve Saddam Hussein.
We kunnen er niet om heen: de huidige maatregelen zijn ontoereikend en de zinloze luchtaanvallen buitenmaats gezien de interne situatie van het land. Net als elders blijken deze aanvallen ook hier hun doel voorbij te schieten. Om het Iraakse volk te helpen dienen we een aantal sancties van de VN inhoudelijk te wijzigen. Ze moeten duidelijker worden. Ook moet duidelijk zijn wanneer de sancties opgeheven worden als uit controle van de VN blijkt dat het Iraakse regime zijn verplichtingen nakomt.
De humanitaire hulp moet worden uitgebreid en de culturele en handelsbetrekkingen moeten worden ontwikkeld. Het vrije verkeer van personen dient te worden hersteld. Zo zullen ook de ideeën kunnen circuleren en kan de informatievoorziening worden hersteld. Op deze manier kunnen de Irakezen hun vrijheid terugwinnen.
Momenteel houden die zich alleen maar bezig met de vraag hoe ze de onderdrukking van het Westen kunnen overleven. Ze moeten immers constateren, en krijgen veelvuldig te horen, dat het Westen schuldig is aan hun ellende. We kunnen de vrede ditmaal niet bewerkstelligen door de strijd aan te binden. Het IJzeren Gordijn en de Berlijnse muur zijn omvergeworpen door de internationale informatievoorziening en de daaruit voortvloeiende behoefte aan vrijheid. We moeten daarom niet langer blokkades opwerpen, maar juist het isolement breken. Onze beginselen van vrijheid en democratie kunnen immers eenvoudiger de grenzen overschrijden als we de voorwaarden scheppen voor een dialoog. Laten we ons daarom in deze richting bewegen en ervoor zorgen dat het Iraakse volk opnieuw de weg van de vrijheid kan inslaan.

Newton Dunn
Mijnheer de Voorzitter, we moeten de acties die vandaag ter discussie staan kunnen onderbouwen met democratische legitimiteit. Daarover zijn we het ongetwijfeld allemaal eens. Het probleem is echter hoe we dat kunnen doen.
Het huidige GBVB is een mengelmoes van nationale en Europese opvattingen. Het onderwerp van vandaag heeft natuurlijk maar betrekking op één lidstaat van de Europese Unie. Dus hoe voorzien we in die democratische legitimiteit als het gaat om acties waarbij we allemaal betrokken zijn?
Twee of drie weken geleden heeft in Stockholm een conferentie plaatsgevonden van de voorzitters van de defensiecommissies van de vijftien nationale parlementen en het Europees Parlement, juist om deze vraag te bespreken: hoe kunnen we democratische controle uitoefenen op het Europese beleid en met name het Europees buitenlands en defensiebeleid. Hoewel het niet mogelijk was om binnen één dag tot een bevredigende conclusie te komen, is een werkgroep van voorzitters opgezet en is afgesproken nogmaals bijeen te komen en bij die bijeenkomst een eindoordeel te bereiken.
In dit Parlement zijn verschillende mechanismen voorgesteld om deze democratische legitimiteit door te voeren. Zo hebben we voorgesteld een interparlementair orgaan te creëren dat bestaat uit leden van de Algemene Vergadering van de NAVO en van onze Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid. Ook is voorgesteld een gemengde parlementaire commissie te creëren waarvan leden van de nationale parlementen en leden van dit Parlement deel uitmaken.
Ik ben heel blij met de mededeling van de fungerend voorzitter dat het Parlement bij deze problematiek moet worden betrokken. Ik zou het echter zeer waarderen als het voorzitterschap ook nauwkeurig zou aangeven hoe deze doelstelling moet worden bereikt. In de verdragen van onlangs en tijdens de Europese Raden werd immers niet gezegd hoe dit doel zou kunnen worden verwezenlijkt.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, het lijdt geen twijfel dat Saddam Hussein het prototype is van een afschuwelijke dictator. Deze dictator heeft zijn machtsimperium echter kunnen opbouwen omdat hij zo' n goede bondgenoot was van Europa en de Verenigde Staten toen de revolutie in Iran uitbrak. Dat mogen wij niet vergeten, en ik zeg dit vooral omdat er zoveel schijnheiligheid bestaat.
Ook vandaag is schijnheiligheid weer troef. Er zijn verschillende collega' s die zich hier als haviken opstellen en roepen om allerlei embargo' s tegen Irak, omdat Irak tien jaar geleden een poging heeft gedaan een gedeelte van Koeweit te bezetten en na de militaire interventie van het Westen gedwongen werd de aftocht te blazen. Diezelfde collega' s zijn echter tegelijkertijd fanatieke voorstanders van de toetreding van Turkije tot de Europese Unie, van het Turkije dat 25 jaar geleden een gedeelte van de Cyprische Republiek bezette en na 25 jaar nog steeds bezet houdt!
Dat is een schande, een grote schande! Er zijn mensen die naar ons luisteren! Er zijn journalisten die naar ons luisteren! Het is een schande dat met twee maten wordt gemeten. Mijns inziens zal opschorting van het embargo, met uitzondering van de militaire vraagstukken, bijdragen aan een juiste aanpak van de kwestie-Irak.

Gawronski
Mijnheer de Voorzitter, het lijkt me dat we na het debat van vanmorgen kunnen vaststellen dat we het in dit Parlement over één ding allemaal eens zijn: de sancties in hun huidige vorm werken niet, het regime rammelt aan alle kanten. De Amerikanen zelf hebben gezegd dat het net zo vol gaten zit als Zwitserse kaas. Het regime moet dus veranderd worden, want het heeft niet de doelen bereikt waarvoor het is afgekondigd. Veranderd, maar zeker niet opgeheven. Er zijn wel redenen om de sancties op te heffen, de heer Salafranca Sánchez-Neyra heeft dat gezegd, maar als we dat nu doen, betekent dat de triomf van Saddam Hussein in zijn land en in de hele Arabische wereld, betekent dat hem tot winnaar van deze psychologische oorlog uitroepen, juist op het delicate moment van de oorlog tussen Israël en de Palestijnen. Op die manier wordt zijn dictatuur nog stabieler en nog wreder.
We moeten ons afvragen wat er gebeurt met de kinderen, met de Irakezen die lijden, wat gebeurt er met hen? Mijnheer de Voorzitter, dat zijn slachtoffers van Saddam Hussein en niet van de sancties, zoals commissaris Patten hiervoor al op diplomatiekere wijze heeft gezegd. Ik ben het helemaal eens met zijn analyse. Ze zijn slachtoffers van een despoot die opzettelijk miljoenen oliedollars inhoudt en die niet uitgeeft voor voedsel en medicijnen, zoals de heer Kofi Annan in zijn aanklacht heeft gezegd. Hij hongert zijn volk uit om medelijden en solidariteit op te wekken, zoals hier vandaag, en hij gebruikt elk kind dat sterft als een propagandamiddel. Hij exporteert voedsel uit zijn hongerende land naar buurlanden om zijn prestige te vergroten, hij financiert de Palestijnen die zijn portret meedragen in demonstraties, hij schenkt 10.000 dollar aan elke familie waarvan leden in de intifada zijn omgekomen, hij laat enorme paleizen bouwen - ik heb ze met eigen ogen gezien toen ik in Irak was - boven op de ruïnes van Babylon.
Irak is het slachtoffer van Saddam, niet van de sancties. De sancties moeten echter veranderd worden, de consensus erover neemt af en Saddam Hussein profiteert van de meningsverschillen in de westerse wereld om nog meer tweedracht te zaaien. De economische sancties moeten verlicht worden, die op wapens en technologie verscherpt, ten minste totdat Irak vrije toegang verleent aan de VN-inspecteurs. Irak is zich opnieuw aan het bewapenen met chemische, biologische en waarschijnlijk ook nucleaire wapens en wordt steeds gevaarlijker.
De laatste luchtaanval op Bagdad had zeker beter voorbereid moeten worden. We hadden de instemming van de buurlanden moeten vragen en misschien ook de westerse bondgenoten moeten raadplegen. Desalniettemin was het een nuttig signaal aan Saddam Hussein dat ook de nieuwe Amerikaanse regering waakzaam is en hopelijk nog waakzamer zal zijn dan de vorige. Ik geloof dat we al de eerste positieve resultaten van deze actie kunnen zien. Daarover wil ik een vraag stellen aan de fungerend voorzitter van de Raad: weet u of Colin Powell tijdens de lopende missie in het Midden-Oosten de instemming van Syrië heeft verkregen over toezicht van de Verenigde Naties op het gebruik van de oliepijpleiding tussen Irak en Syrië?

Menéndez del Valle
Mijnheer de Voorzitter, afgezien van het leed dat zij de burgerbevolking aandoen, lopen wij het risico dat de sancties op de lange termijn tot een schadelijk politiek instrument verworden en zich tegen ons keren. Volgens Colin Powell is de Amerikaanse regering bereid een sanctieregeling toe te passen die niet de bevolking maar het Iraakse bewind treft. De laatste dagen is er evenwel herhaaldelijk op gewezen dat vader Bush tijdens zijn presidentschap tien jaar geleden precies hetzelfde zei. Toen ging men ervan uit dat de tiran van Bagdad dankzij de sancties uiteindelijk door zijn eigen volk zou worden afgezet.
Vandaag de dag maken de Arabische landen zich, op enkele uitzonderingen na, meer zorgen om de mogelijke uitbreiding van het conflict tussen Israël en de Palestijnen dan om de toepassing van de sancties tegen Irak. Zij pleiten doorgaans voor herstel van de betrekkingen met Bagdad. Precies op dit moment besluiten het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten nieuwe bombardementen uit te voeren. Eerlijk gezegd ben ik van mening dat de voortzetting van de bombardementen op Irak de op zich reeds radicale publieke opinie in de Arabische landen en Palestina nog meer ophitst. Wij moeten tevens duidelijk voor ogen houden dat wij Saddam hiermee een dienst bewijzen. Hij komt immers ten aanzien van zijn eigen landgenoten en het merendeel van de Arabische publieke opinie zowel uit moreel als politiek oogpunt versterkt uit de strijd, althans overeenkomstig een welbepaalde opvatting van ethiek en politiek. Op die manier worden de Arabieren gesterkt in hun vermoeden dat zij op twee fronten worden belaagd: enerzijds de oorlog van de Verenigde Staten tegen Irak en anderzijds het geweld van Israël tegen de Palestijnen. Ik hoop dat de Arabische publieke opinie niet denkt dat Noord-Amerika de oorlog aan Irak heeft verklaard.
Ten slotte wil ik onderstrepen dat niet alleen de Arabische landen het Westen aansprakelijk stellen voor het aanhoudende leed van de Iraakse kinderen. Vele westerlingen houden er dezelfde mening op na. Ik ben een van hen, mijnheer de Voorzitter.

Van Orden
Mijnheer de Voorzitter, ik ben eigenlijk nogal verbaasd dat dit debat is getiteld: "Luchtaanvallen op Irak" . Een betere titel zou zijn: "Hoe kunnen we Saddam Hussein beter onder controle houden?" . Wat vreselijk dat de inwoners van Irak worden geregeerd door iemand als Saddam Hussein. Hij is immers niets anders dan een wrede dictator die de rijkdommen van zijn land uitbuit om er zelf beter van te worden. Ook heeft hij zijn eigen mensen onderdrukt. Saddam vormt echter een bedreiging voor een veel groter gebied. Niet alleen onze vrienden en vijanden in het Midden-Oosten lopen gevaar, maar misschien zelfs onze eigen burgers.
Over de mate van succes van de pogingen van Irak massavernietigingswapens en lanceersystemen te ontwikkelen lopen de schattingen uiteen. Er zijn echter maar weinig onderzoekers die twijfelen aan Saddams vastberadenheid om de benodigde kennis voor een groot en geavanceerd wapenarsenaal in handen te krijgen. Velen verwachten zelfs dat hij binnen vier jaar al enig succes op dit terrein zal kunnen boeken. Er is op dit moment dus werkelijk sprake van gevaar. Er wordt op twee manieren internationale controle uitgeoefend: door middel van economische sancties en door het vliegverbod boven ongeveer een derde van het Iraakse grondgebied. Naleving van het vliegverbod wordt door Groot-Brittannië en Amerika namens de internationale gemeenschap gecontroleerd.
Wat betreft de sancties: Saddam is erin geslaagd deze onderwerp te maken van een internationale controverse. Hij heeft sommige landen er immers van overtuigd dat het leed van de Iraakse bevolking niet het gevolg is van zijn praktijken, maar van de sancties. Die worden overigens pas opgeheven als Saddam met bepaalde voorwaarden instemt, en die betreffen in de eerste plaats de inspectie van zijn arsenaal van massavernietigingswapens.
Desalniettemin dient de sanctieregeling onder de loep te worden genomen en nader te worden gepreciseerd. Het doel van de no-fly-zone is tweeledig. Zo moet enerzijds worden voorkomen dat Saddam zijn helikoptervliegdekschepen en andere luchtmachtonderdelen tegen de Koerden in het noorden en de Shia' s in het zuiden inzet. Anderzijds moeten er verkenningen worden uitgevoerd. Op dit moment zijn er namelijk geen VN-inspectieteams in Irak aanwezig. Er wordt alleen op gronddoelen gevuurd als blijkt dat vliegtuigen van de coalitie gevaar lopen. Dit is geen bewuste bommencampagne tegen Irak.
In dit Parlement is een zekere vertekening van de feiten bespeurbaar. Wij kwamen hier achter tijdens de hoorzitting over Irak die onlangs heeft plaatsgevonden in de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid. Tussen de regels door viel ook een zeker anti-Amerikanisme te lezen. De algehele toon van het debat van vanmorgen heeft mij echter gerustgesteld. We moeten eensgezind zijn. We moeten immers voorkomen dat degenen die commercieel of politiek gewin najagen in strijd met nieuwe sanctieregelingen handelen, hoe die er ook uit komen te zien. Indien de EU-lidstaten werkelijk een grotere rol willen spelen bij het veiligheidsbeleid, moeten zij toezien op de naleving van het vliegverbod en dient de naleving van iedere sanctieregeling door hen rigoureus te worden afgedwongen.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, zoals de heer Van Orden zojuist heeft gedaan, dienen we onszelf eraan te herinneren waarom we nu eigenlijk no-fly-zones hebben uitgevaardigd. Ze dienen te verhinderen dat Saddam Hussein zijn eigen volk doodt en terroriseert. De no-fly-zones dienen ter ondersteuning van resolutie 688 van de Veiligheidsraad, waarin wordt geëist dat Saddams wrede onderdrukking wordt beëindigd. Krachtens het internationaal recht zijn deze vliegverboden een rechtsgeldige reactie ter voorkoming van een ernstige humanitaire crisis. Zonder deze maatregel zouden de Shia' s en de Koerden voortdurend worden vervolgd. Net als in 1991 zouden we opnieuw worden geconfronteerd met helikoptervliegdekschepen en vliegtuigen die worden ingezet om mensen te vermoorden, te vergassen en te verdrijven. De no-fly-zones zijn dus van fundamenteel belang om humanitaire rampen te voorkomen. Degenen die toezien op de naleving van de vliegverboden zijn echter zelf het doelwit van voortdurende aanvallen geworden. Sinds januari 1999 zijn vliegtuigen al 1200 keer aangevallen met grond-lucht-raketten of ander luchtafweergeschut. Dit jaar zijn al meer aanvallen uitgevoerd dan in het hele jaar 2000.
Krachtens de wet mogen de vliegtuigen van de coalitie uit zelfverdediging op deze aanvallen reageren. Zij hebben dit gedaan krachtens het internationaal recht, en daarbij zijn alleen die eenheden aangevallen die hen hebben bedreigd. We kunnen niet toelaten dat de piloten die trachten de menselijke waardigheid te beschermen zelf gevaar lopen. Dat zou niet alleen onverantwoord zijn, maar komt ook neer op verraad.
Ten slotte mogen we niet vergeten dat het niet de sancties zijn die het leed van de Iraakse bevolking veroorzaken. Saddam Hussein is daarvan de oorzaak, en wel vanaf de dag dat hij aan de macht kwam. Het is nu dan ook aan Saddam: komt hij tegemoet aan de VN-eisen, dan worden de sancties opgeheven.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.

Associatieovereenkomsten
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A5-0049/2001 van de heer Marset Campos, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, met een ontwerpaanbeveling van het Europees Parlement aan de Raad over het onderhandelingsmandaat voor een interregionale associatieovereenkomst met Mercosur (2001/2018(INI)), en
A5-0050/2001 van de heer Salafranca Sánchez-Neyra, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, met een ontwerpaanbeveling van het Europees Parlement aan de Raad over het onderhandelingsmandaat voor een associatieovereenkomst met Chili (2001/2017(INI)).

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde afgevaardigden, dankzij het Europese integratieproces nemen de internationale rol en invloed van de Europese Unie almaar toe. Het globaliseringsproces verdiept niet alleen de betrekkingen met de oostelijke landen, het Middellandse-Zeegebied, Noord-Amerika en Afrika; ook de banden met de regionale blokken worden aangehaald. De onlangs bereikte overeenkomst met Mexico betekent een stap in deze richting. Het akkoord werd overigens bijzonder gunstig onthaald door de minister van Buitenlandse Zaken, de heer Castañeda. Naar zijn zeggen spoort de overeenkomst Mexico ertoe aan de levensomstandigheden binnen zijn grenzen te verbeteren, temeer daar het hierbij op het advies en de steun van het Parlement en de Europese Unie kan rekenen.
Binnen Latijns-Amerika neemt de associatieovereenkomst met Mercosur een belangrijke plaats in. De overeenkomst gaat terug op het Verdrag van Rome en moet een antwoord bieden op het globaliseringsproces. Tevens moet zij de regio in de gelegenheid stellen om de betrekkingen met Noord-Amerika te verbeteren.
Dit proces dateert van 1995 en werd concreet uitgewerkt in de verklaring van de eerste Top van staatshoofden en regeringsleiders van Latijns-Amerika, het Caribisch gebied en de Europese Unie, die van 25 tot en met 29 juli 1999 in Rio de Janeiro plaatsvond. Sindsdien worden er ook regelmatig conferenties met vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld belegd. In dit verband is het betreurenswaardig dat het Europees Parlement niet betrokken wordt bij de vaststelling van het onderhandelingsmandaat voor overeenkomsten met derde landen. Ofschoon handel en economische ontwikkeling in dit kader een prioritaire rol spelen, wordt immers ook bijzondere aandacht besteed aan de bestrijding van de armoede, de samenwerking, de ontwikkeling en consolidering van de democratie, de rechtsstaat en de eerbiediging van de mensenrechten. Deze overeenkomst moet worden beschouwd als een overgang van de akkoorden van de derde generatie naar een belangrijkere, interregionale overeenkomst waarmee zowel politieke als economische doeleinden worden nagestreefd en waarmee beoogd wordt de liberalisering van de handel te bevorderen.
Daarom gaan wij in deze overeenkomst met Mercosur en Chili een unieke verplichting aan. Op 13 september 1999, na de voornoemde Top, hechtte de Raad Algemene Zaken zijn goedkeuring aan de onderhandelingsrichtsnoeren. Wij zijn evenwel van oordeel dat deze moeten worden aangepast. Het Europees Parlement vertegenwoordigt de wensen van de Europese maatschappij. Welnu, de Europese burgers hebben niet alleen commerciële en economische behoeften; zij hebben tevens interesse voor maatschappelijke problemen, rechtvaardigheid, gelijkheid, solidariteit en cultuur. Daarom wenst het Europees Parlement middels dit verslag nieuwe richtsnoeren in te voeren waarin de volgende punten expliciet aan bod komen.
In de eerste plaats moet de rechtsgrondslag van de nieuwe associatieovereenkomst berusten op artikel 310 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (voormalig artikel 238), in samenhang met artikel 300, lid 2, eerste alinea, tweede zin, en lid 3, tweede alinea. Het is belangrijk dat de nodige juridische garanties worden geboden. Bovendien moet uitdrukkelijk worden gesteld dat de gesprekspartners op een breed juridisch kader kunnen steunen.
In de tweede plaats zullen de nieuwe onderhandelingsrichtsnoeren moeten voorzien in de nodige concrete mechanismen om te garanderen dat de bepalingen van de toekomstige overeenkomst volledig verenigbaar zijn met de nagestreefde doelstellingen. Zij moeten er met name voor zorgen dat de verwezenlijking van de doeleinden van het GBVB, namelijk de internationale samenwerking, de ontwikkeling van de democratie en de rechtsstaat en de eerbiediging van de mensenrechten, stoelt op het beginsel van economische en sociale samenhang en uitbanning van de ongelijkheden.
Ten derde zal in de nieuwe onderhandelingsrichtsnoeren moeten worden uitgegaan van de bestaande internationale verdragen, met inbegrip van de verdragen inzake bescherming van etnische minderheden en inheemse volkeren die zowel in Mercosur als in de overige landen een beslissende rol spelen, en de in het kader van de Internationale Arbeidsorganisatie gesloten overeenkomsten. Er bestaat met name behoefte aan specifieke controlemechanismen ter verbetering van het functioneren van de vakbonden en de organisatie van de werknemers. De richtsnoeren moeten niet alleen leiden tot de vaststelling van gemeenschappelijke standpunten door beide partijen in het kader van de Verenigde Naties en andere internationale organisaties - hetgeen aan deze overeenkomst uiteraard meer gewicht toekent -; zij moeten er tevens voor zorgen dat in de dialoog ook het gemeenschappelijk Europees veiligheids­ en defensiebeleid aan de orde wordt gesteld, zoals het IRELA onlangs heeft gesuggereerd.
Het is tevens van fundamenteel belang dat de gestructureerde participatie van het maatschappelijk middenveld wordt versterkt en verbeterd en dat de ondertekening van deze nieuwe associatieovereenkomst niet ondergeschikt wordt gemaakt aan de Wereldhandelsorganisatie, temeer daar zowel de Europese Unie als Mercosur belangrijk genoeg zijn om zelf concrete overeenkomsten te sluiten.
Ook de banden met de overige landen moeten worden aangehaald. Ten slotte moet in het nieuwe onderhandelingsmandaat de opsplitsing van het onderhandelingsproces in twee fasen - althans voor zover hiervan nog sprake is - worden geschrapt. Dit verslag is unaniem goedgekeurd door de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid en kan in het secretariaat van de Commissie op brede steun rekenen. Het is derhalve belangrijk dat het door de plenaire vergadering wordt aangenomen.

Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, de heer Marset Campos heeft de hoofdpunten en belangrijkste eisen van het Parlement reeds uiteengezet. Die gelden voor beide verslagen. Als ik dit debat zou moeten samenvatten, mijnheer de commissaris, zou ik zeggen dat het Parlement in deze verslagen om een herziening van de onderhandelingsrichtsnoeren verzoekt. Waarom? Ten eerste omdat het onbegrijpelijk is dat in de onderhandelingsrichtsnoeren met geen woord over de rechtsgrondslag van de overeenkomst wordt gerept. Dit Parlement is van oordeel - de heer Marset Campos heeft het ook al gezegd - dat alleen artikel 310, Associatieovereenkomsten, als rechtsgrondslag in aanmerking komt. Het Parlement erkent dat de aard van het onderwerp een gemengde aanpak vereist, in die zin dat bepaalde bevoegdheden door de lidstaten en de Gemeenschap worden gedeeld. Wij vinden de opsplitsing van de onderhandelingen in twee fasen evenwel discriminerend. Ik herinner u eraan dat de eerste, reeds ingeluide fase betrekking heeft op algemene handelsvraagstukken terwijl het tweede luik over tarieven en diensten op 1 juli van start zal gaan. Deze formule dient te worden gecorrigeerd, ofschoon ik besef dat het, gezien de nabijheid van deze datum, vanuit praktisch oogpunt niet veel zin heeft uitsluitend om deze reden op een wijziging van de richtsnoeren aan te dringen.
Mijnheer de Voorzitter, ik maak mij veel meer zorgen om de opname van de clausule volgens welke de ondertekening van deze overeenkomsten ondergeschikt wordt gemaakt aan de voltooiing van een nieuwe ronde in het kader van de Wereldhandelsorganisatie. Wij weten immers niet of die er ooit zal komen en mocht er toch een nieuwe ronde plaatsvinden, dan weten we niet wanneer die zal worden afgerond. Deze voorwaarde werd aan geen enkel ander land of groep van landen opgelegd. Daarom zijn wij als Parlement van oordeel, mijnheer de commissaris, dat dit obstakel uit de weg moet worden geruimd. Wij stellen derhalve voor de huidige onderhandelingsrichtsnoeren te herzien en deze onaanvaardbare clausule te schrappen.
Graag vernam ik het standpunt van de Commissie terzake. Hoe ziet zij het verband tussen de ondertekening van deze overeenkomsten en de voltooiing van de nieuwe handelsronde in het kader van de Wereldhandelsorganisatie?
Mijnheer Patten, allereerst wil ik onderstrepen dat de samenwerking met de diensten van het Directoraat Latijns-Amerika en de Afdeling Mercosur en Chili tijdens de opstelling van het verslag uitstekend is verlopen. Bij de bespreking van het verslag is ons evenwel ter ore gekomen dat een van uw collega's, de heer Lamy, commissaris voor Handel, niet erg uit is op een wijziging van de onderhandelingsrichtsnoeren, tenzij wij hiervoor op de voorafgaande toestemming van de Raad kunnen rekenen. Het gaat om een overeenkomst inzake economisch partnerschap, politieke coördinatie en samenwerking die op de lange termijn weliswaar de liberalisering van het handelsverkeer tot doel heeft, maar waarin de politieke wil toch een prioritaire plaats moet innemen en dat mijns inziens ook doet. Daarom zou ik graag het standpunt kennen van de commissaris die aan deze onderhandelingen een politieke impuls moet geven.
Ik wil hier nog aan toe voegen, mijnheer de commissaris, dat de geloofwaardigheid van deze dimensie van de politieke dialoog staat of valt met de vervulling van een fundamentele eis: het discours moet worden afgestemd op de realiteit van de samenwerking en woorden moeten worden omgezet in daden. Mooie beloften leiden nergens toe. Latijns-Amerika heeft geen behoefte aan aalmoezen, maar aan solidariteit en aan kansen. Op het gebied van de handelsbetrekkingen biedt zich een unieke gelegenheid aan om onze politieke wil in de praktijk te brengen.
Ik hoop, mijnheer de Voorzitter, dat de huidige onderhandelingen met Chili en de Mercosur-landen tegen de eerstkomende top van staatshoofden en regeringsleiders van de Europese Unie en Latijns-Amerika zo niet afgerond dan toch reeds ver gevorderd zullen zijn. Ik weet dat het om twee verschillende gevallen gaat. Derhalve herhaal ik hier voor de plenaire vergadering het verzoek dat ook vervat is in de verslagen waarover vanochtend gestemd zal worden. Wij eisen dat het onderhandelingstempo wordt afgestemd op de specifieke omstandigheden van onze gesprekspartners, maar wij verlangen ook dat de gesprekken in beide gevallen bijna volledig of geheel zullen zijn afgerond bij de aanvang van de top die het komende halfjaar inhoudelijk moet vullen.
Het Europees Parlement is van oordeel - wij hebben dat overigens meermaals onderstreept - dat zowel de tijdens de Top van Madrid aangegane verplichtingen als deze overeenkomsten een dringende noodzaak zijn en de geloofwaardigheid van de Europese Unie ten overstaan van Latijns-Amerika versterken. Mijnheer de Voorzitter, de commentaar die ik hier zojuist op de handelsbetrekkingen heb geleverd, is ook van toepassing op de samenwerking. Ofschoon de inspanningen ten behoeve van de regio in absolute cijfers aanzienlijke proporties aannemen, stellen wij vast dat het subcontinent in verhouding tot en in vergelijking met andere geografische gebieden in zekere zin en zonder enige reden wordt gediscrimineerd. Mijns inziens schieten de bestaande middelen tekort om de nieuwe prioriteiten te financieren: de in deze overeenkomsten vastgestelde prioriteiten, de hernieuwing van de overeenkomsten met het Andespact en Midden-Amerika en de uit de Top van Rio voortvloeiende aandachtspunten. Ik begrijp dat onze financiën aan de vooravond van de invoering van de euro sterk onder druk staan. Desalniettemin zou ik de bevoegde commissaris in deze periode voorafgaande aan de opstelling en indiening van de begroting willen verzoeken een signaal af te geven, een inspanning te doen en, in tegenstelling tot vorig jaar, in het voorontwerp van begroting een hoopvol teken aan deze regio te geven teneinde de aanstaande Top van Madrid te verrijken.
Mijnheer de Voorzitter, ook het Parlement, een van de takken van de begrotingsautoriteit, is zich er ten volle van bewust dat ons een lastig begrotingsjaar te wachten staat. In de jongste begrotingsdebatten hebben wij evenwel aangetoond dat het Europees Parlement met deze regio solidair blijft. Daarom acht ik het essentieel dat in het kader van deze overeenkomsten aanzienlijke vooruitgang wordt geboekt.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, wil ik de diensten van de heer Patten en de collega's van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid bedanken voor hun uitstekende samenwerking. De heer Marset Campos heeft het ook al gezegd. Mijn dank ook aan de diensten van het Parlement voor de verstrekte hulp.

Linkohr
Mijnheer de Voorzitter, de beide rapporteurs hebben het belangrijkste eigenlijk al gezegd. Ik wil hen beiden hartelijk danken voor de uitvoerige uiteenzetting voor dit Parlement en in hun verslagen. De associatieovereenkomsten met Chili en natuurlijk ook met Mercosur hebben voor de Europese Unie een hoge prioriteit. Wij ondersteunen de Commissie daarom bij haar onderhandelingen, maar betreuren tegelijkertijd dat het Europees Parlement nog niet formeel deelneemt aan de vastlegging van het onderhandelingsmandaat. Met betrekking tot de aangelegenheid zelf, en ik spreek hier nu namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, zijn wij van mening dat de vrijhandelszone die wij gezamenlijk met Chili en Mercosur willen creëren, in overeenstemming moet zijn met de regels van de WTO. Ten tweede willen wij dat de regionale economische en handelsrelaties tussen Chili en zijn buurlanden hiervan geen schade ondervinden, maar juist worden bevorderd.
Verder ben ik van mening dat wij de zaak niet moeten vertragen. Dat heeft ook de heer Salafranca Sánchez-Neyra gezegd. Wij willen niet wachten tot de WTO-onderhandelingsronde is afgesloten. Ik wil er overigens aan herinneren dat de nieuwe Amerikaanse regering-Bush al heeft aangekondigd in haar externe betrekkingen het accent te leggen op de Amerikaanse vrijhandelszone ALCA. Daardoor rijst onmiddellijk de vraag of wij Latijns-Amerika aan de VS willen overlaten, zogezegd als een soort arbeidsverdeling - de VS bekommert zich om Latijns-Amerika, Europa bekommert zich dan om Oost-Europa - of dat wij in Latijns-Amerika present willen zijn? Ik denk dat het niet in ons belang of dat van de Latijns-Amerikanen is, als de wereld op deze manier in tweeën zou worden gedeeld.
Ik denk dat wij moeten streven naar een regeling die de integratie van het Latijns-Amerikaanse continent bevordert en die ook rekening houdt met de historisch gegroeide betrekkingen tussen Europa en Latijns-Amerika. Heel algemeen wil ik over ons beleid ten aanzien van Latijns-Amerika nog kwijt dat ik vind dat de Commissie, de Raad, maar ook wij, het Parlement in onze debatten meer voorrang moeten geven aan de externe betrekkingen met Latijns-Amerika.
Helaas hebben wij, dat wil ik hier graag nog een keer kwijt, niet meer de beschikking over een belangrijk instrument, te weten IRELA, het instituut voor de betrekkingen tussen Europa en Latijns-Amerika. Dit instituut was in het verleden een grote hulp, soms ook bij delicate kwesties. Het is helaas een vroege dood gestorven.
Welke betekenis dit instituut trouwens in Latijns-Amerika heeft gehad, wil ik verduidelijken aan de hand van een voorbeeld. Kortgeleden is een lid van de raad van toezicht van IRELA, Celso Lafer, minister van Buitenlandse Zaken in Brazilië geworden. Daaruit blijkt het grote belang dat wij vroeger hechtten aan onze betrekkingen met Latijns-Amerika.
Ik roep de Commissie daarom op samen met het Parlement een oplossing te zoeken voor een geschikte opvolger van de huidige regeling, zodat wij over een instrument beschikken dat een goede afspiegeling vormt van onze geïntensiveerde en waardevolle betrekkingen met Latijns-Amerika.

Valdivielso de Cué
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik u erop attenderen dat in het door mij opgestelde advies van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie een kleine fout is geslopen. Punt 2 moet eindigen op de afkorting GATT. De zin die op dit woord volgt, hoort niet in de slotversie van het verslag thuis. Hij werd geschrapt tijdens de overhaaste opstelling van de tekst, die binnen de 24 uur moest voorliggen.
Wat de inhoud van het verslag betreft zou ik nader willen ingaan op de handelsaspecten van de associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Mercosur, die bijna 600 miljoen consumenten oftewel 10% van de wereldbevolking samenbrengt. Het jaarlijkse handelsvolume bedroeg in 1998 - het enige jaar waarvoor we over statistieken beschikken - 42 miljard euro. Tijdens de laatste acht jaar werd een groei van 125% vastgesteld. Het overschot op de handelsbalans van de Europese Unie beloopt 6,4 miljard euro.
In ditzelfde verband moet worden onderstreept dat Europa nog steeds de belangrijkste handelspartner van Mercosur is - het verschil met de Verenigde Staten bedraagt 5% - en tevens de belangrijkste leverancier. Ook in het verleden was de aanwezigheid van de Europese landen in deze regio sterk voelbaar, meer dan waar ook in Latijns-Amerika, hetgeen ongetwijfeld is toe te schrijven aan de bijzondere historische en culturele banden.
Kortom, het gaat om een bijzonder belangrijke overeenkomst die nergens ter wereld haar weerga heeft. Zij zorgt ervoor dat de enige twee subregio's die een gemeenschappelijke markt hebben verwezenlijkt een samenwerkingsverband met commerciële doeleinden tot stand brengen.
Tot besluit spreek ik mijn steun uit aan deze interregionale associatieovereenkomst, in de hoop dat zij een mijlpaal in de geschiedenis van de wereldhandel wordt.

Díez González
Mijnheer de Voorzitter, in de op 14 december 2000 door het Europees Parlement aangenomen resolutie over de berechting van generaal Pinochet en de consolidering van de democratie in Chili hebben wij uitdrukkelijk onderstreept dat de beste manier om de consolidering van het Chileense democratiseringsproces te steunen erin bestaat een ambitieuze overeenkomst inzake economisch partnerschap, politieke coördinatie en samenwerking te sluiten, waarbij bijzondere aandacht aan de mensenrechtenclausule dient te worden besteed.
Ik geloof dat wij tevreden mogen zijn over de spoed, de coherentie en de brede consensus waarmee het Parlement, en met name de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, dit verzoek heeft ingewilligd. De rapporteurs hebben de hoofdpunten van beide verslagen reeds uiteengezet. Daarom zal ik mij tot de volgende twee kwesties beperken. Ten eerste - het is al gezegd - wil ik onderstrepen dat de Commissie buitenlandse zaken uitzonderlijk belang hecht aan de juridische grondslag van de nieuwe associatieovereenkomst. Zij eist dat hiervoor artikel 310 van het Verdrag in aanmerking wordt genomen, onder meer omdat het Parlement op grond van deze rechtsgrondslag bevoegd is om advies uit te brengen.
Ten tweede dringen wij er vanuit de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid op aan dat de afronding van de onderhandelingen over deze overeenkomst niet ondergeschikt wordt gemaakt aan de voltooiing van een nieuwe onderhandelingsronde in het kader van de Wereldhandelsorganisatie. Voor wat dit tweede punt betreft kan commissaris Patten ons misschien vertellen welke oplossingen hij voorstelt om de bestaande verschillen op landbouwgebied weg te werken, met name in het geval van Mercosur.
De aanbevelingen vertonen nog een ander aspect dat ik hier wil benadrukken. De Commissie buitenlandse zaken is er - mogelijkerwijs dankzij haar transversale karakter - in geslaagd aan beide initiatieven een sterke politieke impuls te geven, inzonderheid op het vlak van het buitenlands en samenwerkingsbeleid. Deze aanpak vormt een tegengewicht voor de tendens om het zeker niet minder relevante, maar toch ook niet exclusieve belang van de economische en handelsbetrekkingen ten top te drijven.
Het ontgaat ons niet dat wij door middel van de verdieping van de politieke dimensie van onze betrekkingen met Mercosur en de versterking van het integratieproces in Chili een verhoogde interesse voor Europa kunnen wekken, ongeacht het tempo van de onderhandelingen. Op die manier kan de aantrekkingskracht die op commercieel, economisch en politiek gebied van de Verenigde Staten uitgaat enigszins worden gecompenseerd, vooral nu het voorstel tot oprichting van een vrijhandelsassociatie van de Amerika's weer ter tafel ligt. Het is derhalve raadzaam de stappen die de nieuwe Noord-Amerikaanse regering in dit verband onderneemt op de voet te volgen.
Ik feliciteer de heer Patten en de Commissie omdat zij hebben voortgebouwd op het door de voormalige commissaris op gang gebrachte initiatief. Zij zijn trouw en met een uitgesproken zin voor verantwoordelijkheid - ik zou zeggen politieke verantwoordelijkheid - in de voetsporen van voorganger Marín getreden.
Ten slotte heb ik nog een vraag voor de heer Patten, ofschoon ik vrees dat hij de zaal net heeft verlaten. Hij is zich er wellicht van bewust dat het toekomstige parlementaire samenwerkingsmodel tussen Chili, Mercosur en het Europees Parlement voor de institutionele ontwikkeling van de overeenkomsten van fundamenteel belang zal zijn. Ik wil hier van meet af aan onderstrepen dat ik, zoals vele andere leden van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, de voorkeur geef aan het model dat aan de Europese overeenkomsten ten grondslag ligt. Dat is immers gebaseerd op gemengde parlementaire commissies en houdt derhalve ten aanzien van het huidige systeem van delegaties een aanzienlijke verbetering in. Graag had ik het standpunt van de Commissie en de heer Patten terzake vernomen.

De Voorzitter
Ik verzoek de medewerkers van de heer Patten de vragen van mevrouw Díez González aan de commissaris mee te delen.

Di Pietro
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij staat volledig achter de verslagen van de collega' s Marset Campos en Salafranca Sánchez-Neyra van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid van het Europees Parlement over de associatieovereenkomst met Chili en de interregionale associatieovereenkomst met Mercosur. De twee nieuwe overeenkomsten met Chili en Mercosur hebben, zoals de twee rapporteurs in hun toelichting zeggen, de hoogste prioriteit in het buitenlands beleid van de Unie inzake Latijns-Amerika. De omvang van de economische betrekkingen tussen de Europese Unie en deze landen, de noodzaak om de politieke rol van de Europese Unie als zelfstandige en gezaghebbende speler op het internationale vlak tegenover de hegemonie van de Verenigde Staten te vergroten en de concrete steun van de Unie aan alle initiatieven om de democratie, de rechtsstaat en de eerbiediging van de mensenrechten in Zuid-Amerika te versterken, maken dat we niet langer kunnen wachten met het omzetten van de tijdelijke kaderovereenkomst, die voor Mercosur uit 1995 stamt en voor Chili uit 1999.
Het Europees Parlement kan zich als enige democratisch gekozen instelling niet beperken tot het geven van een mening. Bij de volgende institutionele hervorming moet onze Vergadering een belangrijkere rol zien te verkrijgen door de toepassing van de instemmingsprocedure. Dit is dus een belangrijk moment, mijnheer de Voorzitter, een kans die we niet voorbij mogen laten gaan. Als voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met Zuid-Amerika en Mercosur kan ik niet anders dan erop aandringen dat Europa en Zuid-Amerika zich blijven inspannen voor een oplossing, ongeacht de conclusies van de multilaterale onderhandelingen van de Wereldhandelsorganisatie.
Nu heeft Europa nog de mogelijkheid een geprivilegieerde relatie met de Mercosur-landen en met Chili op te bouwen, een relatie die een nieuwe fase van de betrekkingen met dit gebied inluidt. Het gebied staat om allerlei redenen dicht bij ons continent, het is een gebied waar we nog een vooraanstaande rol kunnen spelen. We moeten daarom een nieuwe impuls geven aan deze globale associatieovereenkomsten en ze zonder verder verlies van kostbare tijd afsluiten. Het is belangrijk te onderstrepen dat ze niet alleen maar mogen draaien om economische en handelsaspecten, hoewel die van groot belang zijn, maar ook politieke aspecten en ontwikkelingssamenwerking moeten omvatten. Dat zijn de speerpunten van Europa, dat is ons erfgoed, waarop we trots zijn en dat we niet kunnen en niet mogen opgeven.

Knörr Borràs
Mijnheer de Voorzitter, aangezien de heer Patten ondertussen alweer is binnengekomen, gaat het niet op te beweren dat zijn geringe aanwezigheid hier in het Parlement een maatstaf is voor de toewijding waarmee de Commissie deze vraagstukken aanpakt. Hoe het ook zij, degenen die onlangs een bezoek aan de regio hebben gebracht - de afgevaardigde die hier voor u staat, is net terug uit Argentinië en Chili - kunnen getuigen van de grote scepsis waarmee het idee van de zogenaamde verdieping van de betrekkingen tussen de Europese Unie en Latijns-Amerika ontvangen is. De betrokkenheid van Europa wordt als volkomen ontoereikend ervaren. Dit scepticisme bereikt zijn hoogtepunt onder de vertegenwoordigers van het sociaal-economische netwerk van kleine bedrijven en vakbewegingen waarmee wij deze week in Argentinië en Chili van gedachten hebben kunnen wisselen.
Ik ga akkoord met de grote lijnen van het verslag dat wij hier vandaag bespreken - hoe kan het ook anders! - en meer in het algemeen met alle initiatieven die de economische en handelsbetrekkingen met de landen in deze regio versterken. Ook de deelname van het maatschappelijk middenveld aan deze en andere aspecten van de associatieovereenkomsten draagt mijn goedkeuring weg.
Onze steun gaat evenwel gepaard met kritiek, want ofschoon er gewag wordt gemaakt van de internationale verdragen inzake bescherming van etnische minderheden - de heer Marset Campos heeft dit punt overigens ook in zijn toespraak genoemd - zijn wij van oordeel dat zowel op dit vlak als op andere terreinen onvoldoende rekening is gehouden met de amendementen van onze fractie. Op het gebied van de arbeidsrechten is er dankzij de verwijzing naar de in het kader van de Internationale Arbeidsorganisatie gesloten verdragen vooruitgang geboekt. Helaas wordt er met geen woord gerept over de binnen de OESO opgestelde aansprakelijkheidscode voor multinationale ondernemingen. Het argument luidt dat het hier niet om Europa gaat, terwijl de ondernemingen die zich in de betrokken landen vestigen wel degelijk van Europese herkomst zijn. Bovendien zijn er geen milieumaatregelen genomen en ondanks ons verzoek bevat het nieuwe onderhandelingsmandaat evenmin specifieke referenties naar de gestructureerde participatie van het maatschappelijk middenveld in de nieuwe politieke dialoog.
Daarom verlenen wij onze steun aan de algemene lijnen die hier vandaag in het kader van de associatieovereenkomsten worden behandeld, maar nemen wij eens temeer een kritische houding aan ten overstaan van andere, onzes inziens fundamentele aspecten.

Queiró
Mijnheer de Voorzitter, beste collega' s, ik wil allereerst onze collega' s Salafranca Sánchez-Neyra en Marset Campos gelukwensen met de uitmuntende verslagen die ze hebben afgeleverd. Dankzij hun verslagen kunnen we vandaag spreken over het onderhandelingsmandaat voor twee overeenkomsten. Ze zijn beide reeds genoemd: de eerste overeenkomst is die tussen de Europese Unie en Mercosur; de andere heeft betrekking op Chili. Ik wijs er nog eens op dat de overeenkomst met Mercosur wel eens de eerste overeenkomst kan gaan worden tussen twee douane-unies. Het belang van deze overeenkomst moet ook in dit Parlement benadrukt worden, niet alleen omdat hiermee de betrekkingen tussen de Europese Unie, haar lidstaten en de meest zuidelijke landen van het Zuid-Amerikaanse continent versterkt worden, maar ook omdat deze overeenkomsten een evenwichtiger ontwikkeling van de samenwerkingsverbanden met Latijns-Amerika in de hand zullen werken. Ze kunnen namelijk een tegenwicht vormen voor de steeds sterkere invloed die het vrijhandelsgebied NAFTA in die regio uitoefent. Het zijn in dat opzicht dus strategisch belangrijke overeenkomsten, wat betekent dat we ze ook politiek moeten steunen.
Twee extra opmerkingen, mijnheer de Voorzitter. Ik wil allereerst aangeven dat ik het net als de rapporteurs niet eens ben met het besluit van de Raad om de ondertekening van deze overeenkomsten ondergeschikt te maken aan de afronding van de onderhandelingen in het kader van de Wereldhandelsorganisatie. We hebben daarom met tevredenheid vastgesteld dat Portugal en Spanje op de onlangs in Sintra gehouden Portugees-Spaanse top besloten hebben om samen te proberen deze overeenkomsten gescheiden te houden van de afronding van de onderhandelingsronde bij de Wereldhandelsorganisatie.
De tweede opmerking is bedoeld om aan te geven dat in dit onderhandelingsmandaat zowel de politieke aspecten als het samenwerkingsaspect aan de orde komen - naast, uiteraard, de handelsaspecten. Het zou me dan ook niet verbazen - en we zouden ons er ook niet tegen verzetten - als deze overeenkomsten de vorm zouden krijgen van een associatieovereenkomst. Mogelijk is ook dat de Raad in dit mandaat precies aangeeft wat de rechtsgrond is die voor deze overeenkomsten zou moeten gelden. Dat is geen onbelangrijk detail. Het heeft - de rapporteurs hebben het al aangegeven - ook gevolgen voor de mate waarin dit Parlement kan meebeslissen over de uiteindelijke inhoud van deze overeenkomsten.
Het is altijd van belang in herinnering te houden dat dit soort overeenkomsten hoe dan ook door de lidstaten moet worden geratificeerd. Dat is wat ze de nodige democratische rechtvaardiging verschaft. Bovendien meen ik te weten dat er tussen de Europese Unie en derde landen nog nooit een overeenkomst niet tot stand gekomen is enkel en alleen omdat het toegepaste juridisch kader niet adequaat zou zijn. Het is dus beter geen nieuwe hindernissen te creëren waar deze er niet zijn. Wat van belang is, is dat er zinvolle overeenkomsten worden afgesloten, en dat die voor alle betrokken partijen voordelen opleveren: voor de Unie, voor de staten en lidstaten, en voor de bevolkingen van die gebieden.

Sichrovsky
Geachte mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteurs feliciteren met deze interessante en belangrijke verslagen en ze onze steun toezeggen, met name ten aanzien van de eis voor het vergroten van de rechtstreekse medewerking van het Europees Parlement aan de onderhandelingen. Aangezien de Amerikaanse regering meermaals heeft laten doorschemeren dat een van de speerpunten in haar buitenlandse beleid de betrekkingen met Zuid-Amerika zullen zijn, is de verbetering van de samenwerking tussen de EU en de landen van Latijns-Amerika een economische, maar ook internationale noodzaak voor ons geworden. De hier genoemde aanbevelingen omvatten daarom terecht niet alleen de voorwaarden voor het verbeteren van de economische samenwerking, maar behelzen ook een poging de kwestie als een mondiaal project voor de EU te definiëren.
Daarom zijn de in punt 2 genoemde aanbevelingen, zoals het bevorderen van de ontwikkeling en consolidering van de democratie en de rechtsstaat alsmede het eerbiedigen van de mensenrechten en het verkleinen van de verschillen tussen de sociale sectoren en regio's, even belangrijk als het uitbreiden van de handel. Het terrein van de zogenaamde politieke dialoog zouden we wellicht preciezer moeten definiëren, omdat anders mogelijk grote delen van de bevolking van deze dialoog blijven uitgesloten in de nog sterk hiërarchisch gestructureerde maatschappijen van Zuid-Amerika.
Samenvattend kunnen we zeggen dat de EU in Zuid-Amerika een grote kans heeft. Misschien in directe concurrentie met de VS, maar dan wel zonder de fouten van de Amerikanen te herhalen. Die heeft men de afgelopen decennia vaak terecht verweten dat ze in hun betrekkingen met de landen in Zuid-Amerika te vaak alleen hun machtspolitieke belangen hebben verdedigd, zonder rekening te houden met de democratische ontwikkelingen aldaar.

Martínez Martínez
Mijnheer de Voorzitter, de overeenkomsten die wij hier bespreken moeten in de toekomst de ruggengraat vormen van de samenwerking tussen de Europese Unie en Mercosur. Zij moeten uitgroeien tot een homogeen geheel van uitzonderlijk belang. Zowel deze akkoorden als de met Mexico gesloten overeenkomst hebben tot doel de banden tussen de Europese Unie en de betrokken landen te moderniseren en te verdiepen en met het oog op de toekomst nieuwe perspectieven te openen. Het gaat uiteindelijk om een groep landen die in Latijns-Amerika op economisch en politiek gebied een essentiële rol spelen.
Deze initiatieven hebben verregaande gevolgen voor de economie en de handel. Onze gesprekspartner bekleedt in dit opzicht niet voor niets de vierde plaats op de wereldranglijst, om nog maar te zwijgen van het enorme groeipotentieel dat in dit gebied schuilgaat. Desalniettemin vind ik het minstens even belangrijk dat deze gelegenheid wordt aangegrepen om de politieke samenwerking en coördinatie in goede banen te leiden. Spanje heeft er steeds naar gestreefd nauwe politieke betrekkingen met Latijns-Amerika te onderhouden. Ik geloof evenwel dat iedere Europeaan duidelijk inziet dat dit continent om culturele en historische redenen en ook vanwege zijn huidige ontwikkeling het dichtst bij het wezen van Europa, en met name de verwezenlijking van de Europese Unie, staat. Net zoals wij dragen de Latijns-Amerikanen de democratische waarden en streefdoelen hoog in het vaandel. Net zoals wij pleiten zij voor maatschappelijke rechtvaardigheid en nationale waardigheid en hechten zij reeds gedurende vele decennia uitzonderlijk belang aan de totstandkoming van supranationale integratieprocessen en een verantwoorde en gecoördineerde participatie in de internationale gemeenschap.
De onderhavige overeenkomsten openen de deur naar een almaar nauwere samenwerking - ook vanuit politiek oogpunt - tussen Europa en Latijns-Amerika. Hopelijk stelt deze toenadering ons in de gelegenheid om in de toekomst zelf ons lot te bepalen en ons te onttrekken aan de invloedssfeer van onze gemeenschappelijke oom die zich, al naargelang het perspectief, ten noorden van de rio Grande of aan de overzijde van de Atlantische Oceaan bevindt.
De samenwerking tussen Europa en Latijns-Amerika moet ons helpen om een democratische en solidaire wereldorde tot stand te brengen die de basis voor het broodnodige herstel van de wereldvrede moet vormen. In het tijdperk van de mondialisering is dat immers de enige manier om de democratie, de rechtsstaat en de maatschappelijke vooruitgang die wij voor onze respectieve volkeren willen bewerkstelligen te handhaven en te consolideren.
Deze benadering van de betrekkingen tussen Europa en Latijns-Amerika is geheel in lijn met het standpunt dat de EU en 77 ACS-landen in het kader van de onlangs ondertekende Overeenkomst van Cotonou hebben ingenomen.
Mijnheer de Voorzitter, hiermee begint een fundamenteel hoofdstuk van wat het gemeenschappelijk buitenlands en samenwerkingsbeleid van de Europese Unie moet worden langzamerhand vaste vorm te krijgen.

Fava
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de vertegenwoordiger van de Raad, geachte collega' s, de overeenkomsten met Mercosur en met Chili zouden aanleiding kunnen geven tot enkele gevaarlijke denkbeelden die we moeten vermijden, maar ze bieden ook mogelijkheden en verantwoordelijkheden die de Europese Unie op zich kan nemen. We moeten voorkomen dat deze overeenkomst gezien wordt als niet meer dan een vrijhandelsovereenkomst, een bijna natuurlijke reflex voor een organisatie die eens alleen maar een economische unie was. Dat zou beperkt zijn en op een gevaarlijke manier alleen de elite ten goede komen, niet de volkeren. Die willen we een globale associatieovereenkomst voorstellen, dat wil zeggen een overeenkomst met een politiek gewicht die het mogelijk maakt het samenwerkingsproces aan te zwengelen.
Latijns-Amerika, de landen van Mercosur en Chili zijn niet alleen het vierde handelsblok; ze vormen ook een continent waarin de grote prioriteiten van het buitenlands beleid van de Europese Unie vorm krijgen, en dan denk ik aan de bestrijding van armoede, de versterking van de democratie en de strijd voor de mensenrechten en de rechten van werkenden. Deze associatieovereenkomst kan door haar globale karakter en haar politieke gewicht een waardevolle bijdrage zijn. Daarom betreuren we het dat in het mandaat van de Raad aan de Commissie de rechtsgrondslag van onze associatieovereenkomst niet wordt genoemd. Wij vinden dit een fundamentele overeenkomst, niet alleen om het buitenlands beleid van de Europese Unie herkenbaar, autonoom en verantwoordelijk te maken, maar vooral ook om onze achterstand tegenover Latijns-Amerika in vergelijking met de Verenigde Staten goed te maken, om te laten zien dat we politieke initiatieven kunnen nemen en dat we een herkenbaar buitenlands beleid kunnen voeren inzake Latijns-Amerika.
Een laatste punt: we moeten de deelname van de burgermaatschappij aanmoedigen en versterken. De burgermaatschappij is geen nutteloos ornament, geen aanhangsel of uiterlijk vertoon - ze is een echte en authentieke bron op het vlak van de democratie. Daaraan wil ons Parlement een bijdrage leveren.

Patten
Voor ik van wal steek, wil ik de rapporteurs bedanken voor hun uitstekende en verhelderende verslagen.
Op dit moment is duidelijk een cruciale fase aangebroken in de onderhandelingen voor de associatieovereenkomsten met Chili en Mercosur. We zijn met deze onderhandelingen al flink op weg. Immers, we hebben inmiddels al drie onderhandelingsronden afgerond, waarvan ik de laatste zelf gedeeltelijk heb bijgewoond. Deze ronde was een groot succes. Voor de vierde onderhandelingsronde in de tweede helft van maart zijn de voorbereidingen op dit moment al in volle gang. Na anderhalf jaar naderen we nu eigenlijk pas echt de kritieke fase. De politieke dialoog, de onderlinge samenwerking en de handelskwesties staan hoog op de agenda van de volgende zitting. De onderhandelingsteksten zijn uitgewisseld. De voorbereidingen voor de onderhandelingen op het gebied van tarieven en diensten, waaronder ook de landbouw, zijn inmiddels begonnen. Deze onderhandelingen gaan in juli van start.
Dit alles is te danken aan onze inzet. Niemand twijfelt er nog aan dat de Commissie er alles aan doet om de banden met Mercosur en Chili te verstevigen.
In de loop van dit jaar wil ik meer vaart zetten achter de onderhandelingen. Op het gebied van politiek en samenwerking is al veel bereikt, maar dit is nog niet het geval op handelsterrein. Ik hoop dat we in maart wat betreft de niet-tarifaire belemmeringen en de steun aan bedrijven een hele stap verder zijn gekomen. We verwachten in juli over betere onderhandelingsvoorstellen op het gebied van tarieven en diensten te beschikken.
Zoals al is gezegd vindt de tweede Top tussen de Europese Unie en Latijns-Amerika volgende lente in Madrid plaats. Het is nog te vroeg om te zeggen welke concrete vooruitgang we rond die periode mogen verwachten. Het is echter wel duidelijk dat rond het tijdstip van de Top de onderhandelingen in een vergevorderd stadium moeten zijn beland. Op bepaalde gebieden moeten we de discussie al kunnen afronden. Ook op andere gebieden moeten de onderhandelingen daarna zo snel mogelijk kunnen worden afgerond.
Het is onze doelstelling zowel op politiek gebied als op handelsterrein een hoogwaardige en ambitieuze interactie met Mercosur en Chili te bereiken. Het Parlement weet dat alle sectoren bij die onderhandelingen zijn inbegrepen. Onze voornaamste richtsnoeren zijn een strategisch en politiek partnerschap, een nauwere samenwerking en een uitgebreidere WTO-handelsovereenkomst.
Hiet is bekend dat Chili volledig instemt met die brede benadering. Mercosur heeft echter een wat beperktere doelstelling en wil zich voornamelijk richten op een grotere toegang tot de landbouwmarkt. We moeten blijven aandringen op een brede, veelomvattende en evenwichtige overeenkomst waarmee zowel een goede politieke samenwerkingsrelatie kan worden bewerkstelligd als een brede en verstrekkende liberalisering van de handel.
De twee verslagen die op dit moment aan de orde zijn, zijn niet alleen breed van opzet, maar ook zeer bruikbaar. Zij bevatten een aantal goede aanbevelingen, waarvan de meeste zijn gebaseerd op de mogelijkheid om het huidige onderhandelingsmandaat van de Raad te herzien. Dat kan op zeker moment in het komende jaar wenselijk zijn, maar op dit moment zijn we natuurlijk vooral bezig met de onderhandelingsronden van maart en juli. We hebben liever dat deze een succes worden dan dat we de onderhandelingen moeten afbreken en samen met de Raad terug moeten naar de tekentafel. Twee of drie weken terug hebben we hierover een uitgebreid intern debat gehouden. De Commissie staat nu klaar om aan de slag te gaan en haar taak uit te voeren.
Dan nu een aantal concrete opmerkingen bij de afzonderlijke aanbevelingen. Eerst een opmerking over de rechtsgrondslag. De uiteindelijke overeenkomst is een associatieovereenkomst en dus veel meer dan enkel een handelsakkoord. Onze toekomstige strategische samenwerking behelst immers veel meer dan alleen de handel. Volgens onze juridisch adviseurs kan de precieze inhoud van de artikelen voor de rechtsgrondslag echter pas aan het eind van de onderhandelingen worden bepaald. Ik ben het hiermee eens. Voorlopig beschikken we alleen nog maar over de hoofdlijnen van de overeenkomst. Voordat we naar onze eigen rechtsgrondslag kijken, moeten we wachten op het uiteindelijke resultaat van de onderhandelingen. Bij andere, vergelijkbare besprekingen hebben we die lijn ook gevolgd.
Dan is er nog het vraagstuk van de democratie, van de rechtsstaat, van het respect voor de mensenrechten en goed bestuur. Deze onderwerpen zijn allemaal fundamenten van onze onderhandelingspositie en ze vormen de hoeksteen van de overeenkomst die wij voor ogen hebben. Ze zijn al aan de orde geweest tijdens de derde onderhandelingsronde in Brazilië en Santiago. Met Mercosur en Chili is over deze punten al een consensus bereikt. Ik zie het als mijn persoonlijke taak ervoor te zorgen dat deze essentiële elementen ten grondslag liggen aan onze toekomstige associatieovereenkomsten met Mercosur en Chili.
Dan een opmerking over de rechten van werknemers: deze vormen ook een wezenlijk onderdeel van de onderhandelingen. Op dit moment worden zij met het oog op de vierde onderhandelingsronde van maart besproken. De vooruitgang op het gebied van de rechten van werknemers dient met een grotere welvaart gepaard te gaan. Meer welvaart moet leiden tot meer democratie, en dus meer respect voor de fundamentele rechten, inclusief de rechten van arbeiders natuurlijk. Bij het opstellen van de associatieovereenkomsten zijn wij dan ook voorstander van een aanpak waarin door samenwerking en bevordering van de relevante IAO-verdragen de rechten van werknemers worden gegarandeerd.
Wat betreft grotere politieke samenwerking, onder andere op het gebied van veiligheid: hierover is al gesproken tijdens de derde onderhandelingsronde in Brazilië en Santiago. Op basis van onze eigen interne regels en procedures zullen we werken aan de bevordering van vrede en internationale veiligheid.
In de verslagen en door een aantal sprekers hier is de burgermaatschappij aan de orde gesteld. Transparantie en verantwoordelijkheid naar de burger toe zijn van essentieel belang. Dit onderwerp dient ook in de overeenkomst te worden opgenomen. Tijdens de derde onderhandelingsronde zijn we het hierover al eens geworden: de burgermaatschappij moet deel uitmaken van het institutionele kader van de overeenkomst. Daarnaast heeft de Commissie in oktober vorig jaar in samenwerking met de burgermaatschappij een succesvolle conferentie georganiseerd ter bevordering van de discussie over de onderhandelingen. Tevens hebben we in augustus een website gecreëerd waarop de onderhandelingen op heldere wijze worden uiteengezet voor het grote publiek. We doen dus echt ons best om het proces inzichtelijker te maken.
Door een aantal parlementsleden en in de verslagen zelf is gesuggereerd de link met de voorgestelde nieuwe WTO-onderhandelingsronde te verbreken. Ik sluit niet uit dat dit zal gebeuren, maar het hangt natuurlijk wel af van de vraag of er inderdaad nieuwe WTO-onderhandelingen komen. We hopen natuurlijk dat die er komen, hoe eerder hoe beter. Vooralsnog zijn we er echter niet in geslaagd het voorstel daartoe op tafel te krijgen. Het hangt ook af van de voortgang die we kunnen bereiken in de aanstaande onderhandelingsronden met Mercosur en Chili. Indien hierbij voldoende en substantiële voortgang wordt bereikt, zouden we deze optie in overweging kunnen nemen. Tevens is voorgesteld de onderhandelingsaanpak in twee fasen te schrappen. Het Parlement weet net zo goed als ik dat deze aanpak het resultaat is van een compromis tussen de ministers tijdens de Raad Algemene Zaken van 1999 in Luxemburg. Dit compromis maakte een eind aan de impasse in de Raad en opende de deur naar de goedkeuring van de onderhandelingsrichtsnoeren.
Natuurlijk waardeer ik de steun van het Parlement in deze kwestie ten zeerste, maar het gaat hier eerder om een principekwestie dan om een werkwijze. Ik ben bang dat het proces inmiddels te ver is gevorderd. We kunnen nu niet meer terug. We hebben nog maar vier maanden en één onderhandelingsronde te gaan voordat in juli de tweede onderhandelingsfase begint. We moeten dus snel aan de slag en vanaf juli beginnen met de voorbereiding van wezenlijke, alomvattende onderhandelingen.
Ik benadruk nogmaals dat de Commissie zich volledig inzet om de onderhandelingen met Mercosur en Chili succesvol te laten verlopen. We zijn vastberaden om flink aan het werk te gaan en zoveel mogelijk vooruitgang te boeken. De onderhandelingen zijn in volle gang. De voorbereidingen voor de volgende ronde verlopen naar wens. De Commissie doet er alles aan om met de onderhandelingen zo snel mogelijk resultaat te boeken, met of zonder wijzigingen in het mandaat. Ik hoop dat ik op dit punt op de steun van het Parlement kan rekenen.
Ten slotte wil ik even antwoorden op twee vragen die me tijdens het debat zijn gesteld. De eerste vraag is van mevrouw Díez González. Tijdens haar betoog ben ik ongeveer een minuut buiten de vergaderzaal geweest. Ik zal niet precies zeggen waarom, maar als ik het Parlement vertel dat ik de hele ochtend aanwezig ben geweest, begrijpt mevrouw Díez González misschien waarom ik de zaal een minuutje moest verlaten. Ik kan overigens wel een zeer positieve reactie geven op haar opmerking. Ze heeft gevraagd of er een gemengde parlementaire commissie komt. De Commissie is een groot voorstander van een dergelijke commissie. We zullen zeker op haar verzoek ingaan en het mechanisme dat we binnenkort gaan gebruiken voor Mercosur en Chili nader bespreken. Op dat belangrijke voorstel kunnen we dus heel positief reageren.
De tweede vraag die me gesteld is kwam van de heer Knörr Borràs en betrof de OESO-code. We kunnen landen die geen OESO-lid zijn niet dwingen de OESO-code te hanteren. Ik begrijp waarom de heer Knörr Borràs dit punt ter sprake brengt, maar ik herhaal: we kunnen niet-OESO-leden niet verplichten de OESO-code te hanteren. Ik spreek nogmaals de hoop uit dat ook in de komende weken en maanden het Parlement achter ons zal staan. Gezien uw betrokkenheid bij dit debat ben ik ervan overtuigd dat de Commissie op uw steun kan rekenen.

De Voorzitter
Mijnheer Patten, aangezien het bijna tijd is om tot de stemming over te gaan, is het onvermijdelijk dat uw toespraak door geroezemoes wordt onderbroken. Ik heb evenwel kunnen vaststellen dat de afgevaardigden uw betoog met aandacht hebben gevolgd. U geniet mijn steun en ik verklaar bij dezen dat u altijd op de vergaderingen aanwezig bent.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 11.00 uur onderbroken)

STEMMING
Verslag zonder debat (A5-0056/2001) van de heer Lehne, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over de ontwerpverordening van de Raad tot vaststelling van de lijst van de derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van deze plicht zijn vrijgesteld (14191/2000 - C5-0714/2000 - 2000/0030(CNS))

(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
  
Verslag (A5-0064/2001) van mevrouw Haug, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 1/2001 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2001 (6073/2001 - C5-0049/2001 - 2001/2025(BUD))
Betreffende amendement 1
Haug (PSE), rapporteur. (DE) Mijnheer de Voorzitter, het gaat om dit amendement en dadelijk in de resolutie om de amendementen 4 en 5. Als algemeen rapporteur moet ik u mededelen dat de amendementen al aan de parlementaire commissie zijn voorgelegd en dat ze daar met staking van de stemmen zijn verworpen. Aan de manier waarop ik dit zeg, kunt u mijn persoonlijke mening al aflezen. Ik wil het hier echter alleen aan het Parlement hebben medegedeeld.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

 Verslag (A5-0061/2001) van de heer Brunetta, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en van de Raad inzake toegang tot en interconnectie van elektronische communicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten (COM(2000) 384 - C5-0433/2000 - 2000/0186(COD))

Rovsing
Vanwege financiële belangen zal ik niet aan deze stemming noch aan de volgende twee stemmingen deelnemen. In totaal onttrek ik mij vanwege financiële belangen dus aan de stemming over drie verslagen.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Verslag (A5-0053/2001) van de heer Paasilinna, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische communicatienetwerken en -diensten (COM(2000) 393 - C5-0428/2000 - 2000/0184(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

  Verslag (A5-0062/2001) van mevrouw Niebler, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de machtiging voor elektronische communicatienetwerken en -diensten (COM(2000) 386 - C5-0440/2000 - 2000/0188(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

 Verslag (A5-0047/2001) van de heer Varela Suanzes-Carpegna, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van controlemaatregelen voor de visserij op bepaalde bestanden van over grote afstanden trekkende vissoorten (COM(2000) 619 - C5-0585/2000 - 2000/0253(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
 
Verslag (A5-0046/2001) van de heer Varela Suanzes-Carpegna, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende een financiële bijdrage van de Gemeenschap in sommige uitgaven voor de tenuitvoerlegging van bepaalde beheersmaatregelen met betrekking tot over grote afstanden trekkende visbestanden (COM(2000) 651 - C5-0556/2000 - 2000/0268(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
 
Verslag (A5-0051/2001) van de heer Piétrasanta, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van technische maatregelen voor de instandhouding van bepaalde over grote afstanden trekkende visbestanden (COM(2000) 353 - C5-0344/2000 - 2000/0149(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
 
Verslag (A5-0044/2001) van de heer Gallagher, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sluiting van het Protocol tot vaststelling van de voor de periode van 1 juli 2000 tot en met 30 juni 2001 geldende vangstmogelijkheden en financiële compensatie, bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Regering van de Republiek Equatoriaal-Guinea inzake de visserij voor de kust van Equatoriaal-Guinea (COM(2000) 690- C5-0712/2000 - 2000/0287(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
 
Verslag (A5-0058/2001) van mevrouw Avilés Perea, namens de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen, over de gevolgen van de globalisering voor de vrouwelijke immigranten uit de mediterrane landen (2000/2251(INI))
(Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie)

 Verslag (A5-0059/2001) van de heer Gemelli, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over het ontwikkelingsbeleid van de Europese Gemeenschap (COM(2000) 212 - C5-0264/2000 - 2000/2141(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

 
Verslag (A5-0049/2001) van de heer Marset Campos, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, met een ontwerpaanbeveling van het Europees Parlement aan de Raad over het onderhandelingsmandaat voor een interregionale associatieovereenkomst met Mercosur (2001/2018(INI))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
 
Verslag (A5-0050/2001) van de heer Salafranca Sánchez-Neyra, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, met een ontwerpaanbeveling van het Europees Parlement aan de Raad over het onderhandelingsmandaat voor een associatieovereenkomst met Chili (2000/2017(INI))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)De Voorzitter. Hiermee is de stemming beëindigd.

 

Cushnahan
Ik wil voor het vragenuur van volgende week graag een kwestie ter sprake brengen. Tijdens de vorige vergadering heb ik binnen de daarvoor gestelde tijd en geheel volgens de regels een vraag gesteld aan de Raad. De Raad weigerde echter mijn vraag te beantwoorden omdat op dat moment nog niet alle vertalingen waren binnengekomen. Ik begrijp niet helemaal waarom ik gestraft moet worden als alle vertalingen nog niet beschikbaar zijn. Ik wil u dan ook verzoeken om vandaag of op een later tijdstip te bepalen dat parlementsleden, indien zij een vraag stellen overeenkomstig de regels, hierop op het juiste tijdstip een antwoord dienen te krijgen.

De Voorzitter
Ik wil u bedanken voor uw opmerking. Ik was hier nog niet van op de hoogte, maar zal ik zal deze kwestie aan de Voorzitter voorleggen. Tevens zal ik voorstellen dat zij opkomt voor de rechten van parlementsleden om vragen te stellen.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe een punt van orde aan te halen. Het gaat over het weigeren van foto's uit Kazakstan, uit het gebied waar kernproeven werden genomen. Wij hebben gisteravond moeten vaststellen dat het Parlement zelf een paar van die foto's geweigerd heeft in die tentoonstelling omdat ze shockerend zouden zijn. Helaas geven die foto's de werkelijkheid weer en die werkelijkheid mag dan shockerend zijn, als parlementsleden moeten wij niet betutteld worden en hebben wij het recht en zelfs de plicht van deze werkelijkheid kennis te nemen. Ik wil dus in naam van mijn fractie en namens vele mensen die gisteren de tentoonstelling over Kazakstan hebben bijgewoond hiertegen protesteren.
Een tweede reden voor ontevredenheid is het feit dat gisteren een bezoeker werd geweigerd, de heer Tsamaraint Nauchap van het Shuarvolk in Ecuador. Deze Indiaan uit Ecuador kwam hier als gezondene van zijn volk, bekleed met de tekenen van zijn waardigheid, namelijk een kleine houten speer van minder dan twee meter. De man mocht het Huis niet binnen. Wij mochten niet met hem spreken, zogenaamd omdat hij gewapend was. Ik vond het bijzonder vernederend dat deze man werd gevraagd zijn tekenen van zijn waardigheid, die voor hem sacraal zijn, af te leggen. Derhalve heeft hij ons niet kunnen bezoeken en de parlementsleden die hem wilden ontvangen hebben dat buiten onze zaal en buiten het gebouw van het Parlement moeten doen. Ik vind dit hoogst beschamend, temeer daar bevestigd wordt dat dit een normale gedragsregel is. Ik vraag om herziening van die gedragsregel.

De Voorzitter
Het is spijtig dat deze incidenten hebben plaatsgevonden. Ik stel voor dat u de kwestie aan het College van quaestoren voorlegt, zodat de quaestoren deze zaak kunnen bespreken.
Wat betreft het tweede incident, ik heb ook eens iets dergelijks meegemaakt, maar dan wel binnen een compleet andere context. Volgens de nationale klederdracht van mijn volk, de Schotten, moet in de sok een dolk worden gedragen. Als de diensten van tevoren op de hoogte zijn gesteld van het feit dat dit tot de nationale klederdracht behoort, moet het niet echt meer een probleem zijn om het gebouw binnen te komen. Ik denk dat in het geval van de indiaan uit Equador het probleem is ontstaan doordat de veiligheidsdiensten plotseling werden geconfronteerd met een man met een speer. Waarschijnlijk waren ze vooraf niet van dit bezoek op de hoogte gesteld. Desalniettemin denk ik toch dat u deze kwestie moet voorleggen aan het College van quaestoren.

STEMVERKLARINGEN

Berthu
Overeenkomstig artikel 62, lid 2 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap heeft de Raad het Parlement in het kader van de raadplegingprocedure een gevoelige ontwerpverordening voorgelegd tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen die de Unie binnenkomen in het bezit moeten zijn van een visum, en van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen vrijgesteld zijn van deze plicht gedurende een verblijf van maximaal drie maanden.
Roemenië vormt in dit opzicht een twijfelgeval. Het land zou op de tweede lijst van derde landen moeten staan, aangezien het een kandidaat-land is waarmee onderhandelingen over de toetreding gevoerd worden. Wij dienen ons helaas echter terughoudend op te stellen jegens Roemenië, aangezien veel Europese landen kampen met clandestiene immigranten uit dit land. De Raad heeft een elegante oplossing gevonden. In de ontwerpverordening stelt de Raad voor om Roemenië op de lijst te plaatsen van landen waarvan de onderdanen zijn vrijgesteld van de visumplicht. In artikel 8 geeft de Raad echter aan dat deze bepaling pas in werking mag treden als het betrokken land heeft aangegeven "tot welke verbintenissen het bereid is op het gebied van illegale immigratie en verblijf, met inbegrip van de repatriëring van uit dat land afkomstige illegaal verblijvende personen".
Dit lijkt mij een zeer belangrijke voorwaarde. In de amendementen die het Parlement zojuist heeft aangenomen, is dit punt evenwel geschrapt. Als het Parlement dat nu uit genegenheid voor Roemenië had gedaan, zouden wij voor dit besluit nog enig begrip hebben kunnen opbrengen. Het Parlement wil echter zijn stokpaardje - het vrije, ongecontroleerde verkeer van goederen en diensten - niet loslaten. Vanuit dit oogpunt is ook een aantal andere, minder belangrijke amendementen aangenomen, die ik evenmin kan accepteren.
Ik heb derhalve geweigerd om voor dit verslag van het Europees Parlement te stemmen. Mijn steun gaat uit naar het oorspronkelijke standpunt van de Raad.

Malmström, Paulsen en Olle Schmidt
Het strikte visumbeleid van de EU vormt een groot obstakel voor mensen om naar Europa te komen. De aanscherping van de visumplicht van de laatste jaren heeft onvermijdelijk geleid tot een toename van de mensensmokkel en de zogeheten illegale immigratie naar de lidstaten van de EU. Mensen die worden gesmokkeld of op een andere manier naar Europa zijn gekomen, hebben onderweg vaak veel ontberingen doorstaan. Eenmaal aangekomen in de EU zijn zij volkomen rechteloos en hebben zij geen recht op sociale voorzieningen.
De lijst van landen met een visumplicht voor de EU bestaat uit 130 landen. Slechts 50 landen zijn gevrijwaard van de visumplicht. Deze praktijk, dat visumplicht eerder regel is dan uitzondering, is een democratisch Europa onwaardig. Het uitgangspunt moet zijn dat mensen het recht hebben om vrij te reizen in de EU, en niet andersom.
Europa moet zijn houding ten opzichte van immigratie wijzigen. Over enkele jaren zal het personeelstekort in de EU een acuut probleem zijn. Daarom is het van belang dat wij mensen die een betere toekomst in de EU-landen zoeken accepteren en welkom heten. Een ruimhartiger visumbeleid is ook noodzakelijk voor het voeren van een gemeenschappelijk humaan vluchtelingen- en asielbeleid. Met een beleid dat immigratie erkent, kunnen wij het hoofd bieden aan de georganiseerde misdaad en de menselijke tragedies waar de mensensmokkelaars verantwoordelijk voor zijn.
Verslag-Haug (A5-0064/2001)

Nogueira Román
Mijnheer de Voorzitter, ik heb het woord gevraagd om iets te zeggen over de gewijzigde begrotingstoewijzingen. Ik wil hier aangeven dat ik het niet eens ben met het idee dat we de aanvullende begroting kunnen gebruiken voor de oplossing van de door de BSE-crisis veroorzaakte problemen, zonder tegelijk iets te doen aan de door Agenda 2000 opgelegde beperkingen. We hebben hier te maken met een uitzonderlijke situatie. Daarvoor hebben we bijzondere kredieten nodig, en die moeten dan ook toereikend zijn. Zelfs als in de toekomst de middelen voor de nieuwe landbouw uit de hervorming van het landbouwbeleid zelf kunnen worden vrijgemaakt.
Ik wil hoe dan ook protest aantekenen tegen het feit dat Parlement ook nu weer, bij het zoeken naar oplossingen voor de gekkekoeiencrisis, nauwelijks geraadpleegd is, en dat de Raad en de lidstaten onmachtig zijn gebleken een adequate oplossing te vinden voor dit probleem, dat ze gedurende het grootste deel van de jaren negentig nauwelijks hebben willen onderkennen en waaraan ze nooit voldoende aandacht hebben geschonken.

Berthu
Ik heb zojuist mijn stem uitgebracht ten gunste van dit eerste ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting van de Europese Unie voor het jaar 2001. Belangrijkste punt in dit ontwerp van GAB is het vrijmaken van een aanvullende 971 miljoen euro voor de bekostiging van de gevolgen van de BSE-crisis. Ik wil benadrukken dat dit bedrag, dat door de Commissie in januari is vastgesteld, gezien de gebeurtenissen volkomen is achterhaald. Met name sinds maandag jongstleden is er sprake van een bijzonder paradoxale situatie. De Europese Unie kan of wil de extra kosten van de Franse veehouders niet op zich nemen en laat Frankrijk zijn eigen boontjes doppen. Ze staat dit land immers toe buitengewone steunmaatregelen te treffen ten behoeve van zijn veehouders. Juist nu de crisis hard toeslaat en we behoefte hebben aan solidariteit op Europees niveau, laat de Unie het afweten.
Ik ben fel gekant tegen iedere toename van de Europese begroting als geheel. Europa kost ons al genoeg. We moeten de financiële vooruitzichten 2000-2006, die door de Raad van Berlijn in 1999 zijn vastgelegd, respecteren. Dit betekent echter niet dat we nu niets meer kunnen doen. Overeenkomstig de financiële vooruitzichten voor 2001 kan er op de landbouwrubrieken per direct 506 miljoen euro worden vrijgemaakt. Waarom zouden we op korte en middellange termijn niet van deze mogelijkheid gebruik maken, ook al zijn de landbouwkredieten al volledig gespendeerd? Er is nog een andere oplossing. In plaats van het verhogen van de algemene begroting van de Unie kan een deel van de middelen die op de rubriek van de structuurfondsen staan ingeschreven worden overgeheveld naar de landbouwrubriek. De afgelopen jaren zijn de structuurfondsen immers nooit geheel gebruikt. Bovendien zijn de behoeften aan middelen uit de structuurfondsen nooit erg urgent (met uitzondering van de steun aan de kandidaat-landen uiteraard). Deze handelwijze kan overigens niet beschouwd worden als een onttrekking van middelen aan de structuurfondsen, aangezien deze fondsen als doel hebben de bedrijvigheid op het gehele grondgebied van de Unie te waarborgen. De bestrijding van de verwoestende gevolgen van de BSE-crisis valt zeker onder deze doelstelling. Gezien het huidige drama lijkt me een dergelijke ongebruikelijke operatie niet ongerechtvaardigd.
Het moge voor iedereen duidelijk zijn dat de gevolgen van het GLB, dat in de jaren 60 ongetwijfeld zijn diensten heeft bewezen bij de ontwikkeling van onze landbouw, op langere termijn - dat wil zeggen nu - nadelig zijn: financiële bijstand, bureaucratie, stijgende kosten, voor de gezondheid schadelijke intensivering, enzovoort. Een ingrijpende hervorming is dus onvermijdelijk geworden. Al jaren pleiten wij voor strengere regels ten gunste van het milieu en de volkgezondheid. De belastingbetaler moet echter niet voor de kosten hoeven op te draaien. De consument is uiteraard de aangewezen persoon om het verschil te betalen: hij moet het product maar tegen de daadwerkelijke prijs kopen, dat wil zeggen de prijs die in de buurt komt van de reële kosten. Voorts moeten wij ter waarborging van onze onafhankelijkheid op voedselgebied enerzijds dezelfde veiligheidseisen aan importproducten stellen als aan onze eigen producten en anderzijds in bepaalde gevallen heffingen instellen tot behoud van de productie in de landen van Europa.

Färm
Ondanks het feit dat de overige Zweedse sociaal-democraten tegen stemmen, heb ik besloten om vandaag voor het verslag van het Parlement te stemmen, het verslag-Haug, over het ontwerp van de gewijzigde en aanvullende begroting nr. 1/2001 van de Raad, naar aanleiding van onder meer de BSE-crisis.
Dit betekent niet dat wij een verschillende houding ten opzichte van het landbouwbeleid hebben. Integendeel, wij zijn het volledig eens over de noodzaak van een radicale hervorming, inclusief op termijn een grotere verantwoordelijkheid van de lidstaten voor de kosten als gevolg van de BSE-crisis en andere crises. Deze opvatting komt eveneens naar voren in het verslag.
De reden van ons verschillende stemgedrag is mijn deelname aan de behandeling van de kwestie in de Begrotingscommissie. Ik denk niet dat het landbouwbeleid beïnvloed kan worden door vandaag tegen te stemmen. De aanvullende begroting zorgt er evenmin voor dat de begroting overschreden wordt, maar leidt er alleen toe dat de marges onder het begrotingsmaximum kleiner worden.
Verder heeft het Parlement over dit besluit geen medezeggenschapsrecht, wat op zichzelf discutabel is en waarbij in het verslag vraagtekens worden gezet. Als er vandaag tegen het verslag wordt gestemd, leidt dat niet tot een reële verandering, maar slechts tot uitstel. Als er tegen wordt gestemd, wordt de ontwikkeling vertraagd van de middelen die nodig zijn voor tests en vernietiging in verband met de BSE-crisis. Die vertraging treft eveneens het tweede deel van deze gewijzigde en aanvullende begroting, dat betrekking heeft op de uitbreiding van het mandaat van het Europees Bureau voor wederopbouw in Kosovo/Servië met Montenegro.
Het Parlement stelt in zijn verslag bepaalde eisen aan een herziening van het landbouwbeleid. Dit komt volledig overeen met wat ik afgelopen woensdag samen met andere sociaal-democratische afgevaardigden en met EU-afgevaardigden van de Fractie van de Europese Volkspartij naar voren heb gebracht in een artikel in Göteborgs-Posten. Het Parlement maakt zich nu hard voor deze eis, wat alle Zweedse sociaal-democraten van harte toejuichen.
Wij hebben geen verschillende visie op het landbouwbeleid. Ik heb daarentegen juist veel sympathie voor de opstelling van mijn Zweedse sociaal-democratische collega's. Uit ons stemgedrag blijkt alleen dat wij een verschillende kijk hebben op wat er bereikt kan worden.

Figueiredo
Deze gewijzigde begroting volstaat niet en vertegenwoordigt niet meer dan een tijdelijke maatregel. Ze komt echter tegemoet aan de dringende noodzaak om de kosten van de BSE-crisis te dragen. Daarom hebben wij voor gestemd. Er zij echter op gewezen dat de crisis volgens niemand anders dan commissaris Fischler "weleens ernstiger zou kunnen zijn dan we denken" . Volgens de landbouworganisaties bedragen de kosten drie miljard euro, en dat geeft wel aan dat de gevolgen van de BSE-crisis ook binnen de begrotingscontext onderschat worden.
Wij vinden niet dat de landbouwers moeten betalen voor een crisis die niet hun schuld is, maar die van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Budgettaire beperkingen kunnen dus niet gebruikt worden als excuus om de hoognodige maatregelen voor de bestrijding van de BSE-crisis en de bescherming van de landbouwers niet te nemen. Dat betekent dat we de financiële vooruitzichten moeten herzien.
Wij hebben al zo vaak aangegeven dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid dringend aan herziening toe is. Die herziening mag niet gericht zijn op het realiseren van besparingen. Ze moet gericht zijn op de bescherming van de producten van de landbouw, met veilig voedsel. Ze moet gericht zijn op de verdediging van dat voedsel, en dus ook de productie van specifiek regionale voedingsmiddelen stimuleren. Ze moet de economische en sociale cohesie versterken en de landbouwers een inkomensgarantie verstrekken. Dat kan, als we bereid zijn een rechtvaardige prijs te betalen voor kwaliteitsproducten die dan ook nog eens veilig zijn voor de consument.
We stemmen overigens wel tegen het amendement dat de kwestie van cofinanciering weer op de agenda beoogt te plaatsen. Daarmee wil men de kosten voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid renationaliseren. Wij zijn het daar niet mee eens.

Grossetête
 - (FR) Ik heb mijn stem uitgebracht voor deze ontwerpresolutie.
Het is een feit dat de publieke en technocratische instellingen tijdens de BSE-crisis tekort zijn geschoten.
De afgevaardigden die het land intrekken om de landbouwers te ontmoeten zijn op de hoogte van de verwachtingen van deze bevolkingsgroep en van de problemen waaraan ze het hoofd moeten bieden.
Om die reden moet het Europees Parlement zijn stem laten horen en de instellingen op de hoogte brengen van de wensen en voorstellen uit de landbouwsector.
Ik hoop dan ook dat het Europees Parlement in de toekomst daadkrachtiger zal optreden. Het is hierbij met name van belang dat de marktuitgaven onder de medebeslissingsprocedure komen te vallen.
Al jarenlang zet ik mij in voor een volledige hervorming van het GLB. Wij hebben te lang gewacht en de crises die zich momenteel voordoen maken opnieuw duidelijk wat al jarenlang de tekortkomingen van dit beleid zijn.
Tot op heden heeft de Commissie zich bijzonder terughoudend opgesteld in haar voorstellen. Ik betreur dat ten zeerste.
We moeten de landbouwers ditmaal niet helpen hun productie te verhogen, maar te verbeteren. De consumenten hebben het vertrouwen verloren. Alleen als we een duurzame vorm van landbouw gaan bedrijven, kan dit vertrouwen terugkeren.
Binnen het GLB dient de volksgezondheid een centrale plaats in te nemen. Dit is niet alleen de wens van de consumenten, maar ook die van alle landbouwers.

Hyland
De Fianna Fail-afgevaardigden in het Europees Parlement hebben voor de aanvullende begroting gestemd ter financiering van de bestrijding van BSE, evenals voor de bijbehorende ontwerpresolutie, maar niet zonder ernstige bedenkingen.
We zijn heel blij dat het amendement om de financiële participatie van de Europese Unie tot 50% te beperken door een grote meerderheid is verworpen. Dit zou onacceptabel zijn geweest voor ons, voor de Ierse regering en voor de boerenbevolking.
Al vanaf het begin hebben we BSE beschouwd als een communautair probleem dat daarom ook volledig door de Gemeenschap dient te worden gefinancierd. De in het verslag-Haug aanvankelijk voorgestelde verhouding van 70% participatie door de Gemeenschap en 30% door de nationale overheden is door een zeer grote meerderheid aangenomen. De parlementaire afgevaardigden van Fianna Fail hebben schoorvoetend met dit voorstel ingestemd. Op dit moment laat de communautaire regelgeving geen grotere participatie van de Gemeenschap toe. Onze keuze was daarom beperkt, hoe spijtig ook.
De Fianna Fail-delegatie heeft verzocht om een hoofdelijke stemming over de laatste alinea van de ontwerpresolutie. In die alinea wordt verwezen naar de medebeslissingsprocedure voor het GLB. We hebben tegen deze alinea gestemd. Het Europees Parlement heeft niet de bevoegdheid om zelf vast te stellen wanneer de medebeslissingsprocedure mag worden toegepast. Dit is enkel en alleen een zaak voor de staatshoofden en regeringsleiders. Het staat echter nog niet op hun agenda.
Bovendien zal volgens de Verdragen de eventuele herziening van het GLB pas in 2003-2004 plaatsvinden.
Ten slotte is dit alleen een budgettaire kwestie. Iedere discussie over de hervormingen van het GLB zal op het juiste moment plaatsvinden. Dat moment is niet nu.
Om alle hierboven genoemde redenen hebben de parlementaire afgevaardigden van Fianna Fail de aanbevelingen van de Begrotingscommissie in het verslag-Haug goedgekeurd.

Lang
Namens de Franse afgevaardigden van het Front National wil ik benadrukken dat de 971 miljoen euro waarin het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting van 2001 voorziet ter bestrijding van de BSE-crisis, veel te laag is. Dit ontwerp mag dan ook niet als zodanig worden aangenomen. Maar dat is nog niet eens het belangrijkste punt. Vandaag wordt ons de overlijdensakte van het GLB voorgelegd. Sommige verheugen zich hierover, maar wij niet!
Er was al langer reden om aan te nemen dat Europa zijn plicht zou verzaken. Tijdens de WTO-conferentie in Seattle van vorig jaar hebben de Verenigde Staten en de Cairns-groep reeds alles in het werk gesteld om het GLB te ontmantelen. Zo verdwenen de exportrestituties en de interne steun, terwijl de Amerikanen nog nooit zoveel subsidies voor hun landbouw hebben uitgetrokken als nu: 23 miljard dollar alleen al voor het jaar 2001.
Het lijkt erop dat de BSE-crisis, die is veroorzaakt door de wereldwijde vrijhandel en het ontbreken van controles aan de grenzen, het GLB de doodsteek heeft toegebracht. Duitsland, de belangrijkste grootmacht in Europa sinds de Top van Nice, weigert immers de noodlijdende veehouders de helpende hand toe te steken. Deze veehouders mogen niet verantwoordelijk gehouden worden voor de industriële landbouw, want ze zijn daar zelf het slachtoffer van. Wat dit vraagstuk betreft vormen José Bové en consorten objectief gezien de bondgenoten van de Amerikanen. Ze willen immers het GLB om zeep helpen, zodat de Amerikanen onze markten kunnen heroveren. Sommigen willen het GLB beëindigen in naam van de klassenstrijd en omwille van de Derde Wereld. De Amerikanen zullen gebruik maken van onze verdeeldheid om hun enige serieuze concurrent op de wereldmarkt te verdringen en weer meester te worden van het voedselwapen.
Ik wil u in herinnering brengen, waarde collega's, dat het GLB aanvankelijk gebaseerd was op het beginsel van communautaire preferentie en financiële solidariteit. Hierdoor werd Europa niet alleen zelfvoorzienend, maar kon het ook een belangrijke exporteur van kwalitatief hoogstaande agro-alimentaire producten worden.
Er wordt nu in het kader van de landbouw opnieuw gesproken over cofinanciering, renationalisatie en medebeslissing. Sinds de Top van Berlijn van 1999 werden deze termen niet meer gebezigd. De veranderde situatie toont aan dat Frankrijk zijn autoriteit binnen Europa heeft verloren en niet meer voor zijn belangen op wil komen, zoals de heren Chirac en Jospin in Nice hebben laten zien.

Sacrédeus en Wijkman
Het verslag bespreekt de gevolgen voor de begroting van de BSE-crisis. Tests, interventies op de markt alsmede opkoop- en vernietigingsregelingen voor niet-getest rundvee dat ouder is dan 30 maanden moeten gezamenlijk gefinancierd worden door de EU en de lidstaten.
In het verslag wordt op verdienstelijke wijze het belang onderstreept van hervormingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid "in de richting van een ecologisch, economisch en sociaal duurzame landbouw in de zin van Agenda 21". Bovendien wordt de verantwoordelijkheid van de lidstaten voor de BSE-problematiek benadrukt en wordt erop gewezen dat er nagedacht moet worden over alternatieve financieringsmethoden bij het uitbreken van dierziekten.
Het is hoog tijd om af te stappen van een landbouwproductie die alleen maar streeft naar een zo hoog mogelijk rendement en zich onvoldoende bezighoudt met kwaliteit en de belangen van de consument.
De Zweedse landbouw is tot dusver niet getroffen door de BSE-crisis, wat duidelijk verklaard kan worden door een gezonde veeteelt en voedering.
Wij zijn van mening dat de lidstaten een grotere verantwoordelijkheid moeten nemen voor dit probleem, dat in hoge mate heeft kunnen ontstaan door tekortkomingen in de nationale wetgeving. Wij pleiten daarom voor amendement 4 en 5 van de heer Mulder, die behelzen dat de financiering van de compensatie voor agrariërs voor de gevolgen van de BSE-crisis naar evenredigheid (50-50) wordt verdeeld tussen de EU en de lidstaten. Wij steunen ook amendement 1-3 van de heer Graefe zu Baringdorf, waarin de behoefte aan landbouwhervormingen alsmede de steeds grotere verantwoordelijkheid van de afzonderlijke lidstaten voor de cofinanciering duidelijk naar voren worden gebracht.
Met deze restricties steunen wij het verslag.
Verslag-Brunetta (A5-0061/2001)

Ortuondo Larrea
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens zijn de telecommunicatienetwerken in wezen niets anders dan autosnelwegen voor sociale communicatie, net zoals de luchtcorridors, de spoorwegen en de autowegen. Laten we deze laatste netwerken eens van dichtbij bekijken. Zij zijn gebaseerd op een model dat het beginsel van gelijke kansen eerbiedigt. Bovendien maken de vervoersmaatschappijen, ondanks de onderlinge concurrentie, gezamenlijk gebruik van voornamelijk met overheidsmiddelen aangelegde en onderhouden netwerken, waardoor de gevolgen van deze infrastructuurwerken voor het milieu aanzienlijk worden beperkt. Ik vraag mij dan ook af of het niet verstandig zou zijn met het oog op de ontwikkeling van de telecommunicatienetwerken een soortgelijk model te hanteren. Mijns inziens is het belangrijk dat er niet wordt geconcurreerd om de aanleg van elkaar overlappende infrastructuurnetwerken, maar om een doelmatige en goedkope dienstverlening naar de gebruiker toe.
In de jaren tachtig ben ik als burgemeester van Bilbao getuige geweest van een strijd tussen bedrijven om de meeste en beste netwerken. Elk bedrijf wilde zijn eigen lijnen en eigen privé-antennes installeren teneinde in alle straten van de stad over een eigen net en een exclusief bereik te beschikken. Ik heb me daartegen verzet, in de overtuiging dat alle telecommunicatiediensten van alle privé-exploitanten probleemloos via één enkele lijn, bedrading, net en openbare antenne kunnen worden geleverd, net zoals autobussen en vrachtwagens van verschillende ondernemingen een en hetzelfde wegennet gebruiken in plaats van elk hun eigen wegen aan te leggen.
Mijnheer de Voorzitter, ik heb er niets op tegen dat de netwerken in privé-handen blijven, maar het lijkt mij wenselijk dat de functies van eigenaar en beheerder van deze netwerken bij wet gescheiden worden van die van gebruiker en leverancier van telematische diensten.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, het is me een waar genoegen mee te delen dat ik, namens de Partij van de Gepensioneerden die ik in dit Europees Parlement vertegenwoordig, voor het verslag-Brunetta over de toegang tot elektronische communicatienetwerken en elektronische communicatie heb gestemd. Waarom heb ik voor gestemd? Ik heb voor gestemd, en met enthousiasme, mijnheer de Voorzitter, omdat ik ervan overtuigd ben dat de elektronische communicatie grenzeloos is. De vijftien lidstaten van de Europese Unie hadden ooit grenzen; ze hebben nog grenzen, die worden steeds vager, steeds minder duidelijk, maar voor elektromagnetische golven bestaan er geen grenzen. Europa is en wordt ook gebouwd met televisie zonder grenzen.

Karas
Ik steun het volledige pakket met maatregelen voor de telecommunicatiemarkt, omdat er sterke punten in staan. De voortdurend stijgende vraag naar frequenties door communicatie, radio, verkeer, politie, leger en wetenschap maakt een gecoördineerde aanpak in Europa inzake de internationale concurrentie noodzakelijk. In principe helpt de harmonisatie op EU-niveau bij het creëren van een continentale markt die zich ook qua omvang zeer wel kan meten met de concurrenten in de VS. Verder wil ik wijzen op de aanzienlijke verkleining van de administratie - van twintig besluiten zijn acht besluiten gemaakt. Een zeer positieve ontwikkeling!
Mededingingsregels zullen het belangrijkste instrument zijn voor het reguleren van de markt voor elektronische communicatie. Voordat er echter van echte concurrentie op de markt sprake kan zijn, hebben wij duidelijke criteria nodig om in te kunnen grijpen en om exacte grenzen en voorwaarden te kunnen stellen voor het opleggen van de verplichting toegang te bieden tot elektronische communicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten. Ik juich het verslag daarom van harte toe: de heer Brunetta stelt adequate verplichtingen voor de exploitanten voor en benadrukt dat de ex-ante-regels afgeschaft moeten worden zodra de gestelde doeleinden door marktmechanismen zijn bereikt.
Dergelijke ingrepen zullen nodig zijn zolang de voormalige monopoliehouders nog bestaan die nog altijd de meeste verbindingen verzorgen. De weinige faciliteiten die door een of slechts een paar exploitanten worden gecontroleerd, zoals de plaatselijke telefoonaansluitingen, vormen momenteel nog een belemmering voor de concurrentie.

Lulling
Ik kan mij vinden in de strekking van het verslag over toegang tot en interconnectie van elektronische communicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten, omdat er een richtlijn moet komen ter stimulering van een daadwerkelijke concurrentie op de Europese markt voor telecommunicatie.
We moeten vermijden dat er een situatie ontstaat waarin specifieke technische aspecten de totstandkoming van een daadwerkelijke binnenmarkt zonder concurrentievervalsing kunnen verhinderen. Ik denk hierbij in het bijzonder aan de sector van de mobiele telefonie. Om die reden heb ik een amendement ingediend om bedrijven die een verzoek om toegang of interconnectie krijgen, te verplichten om te onderhandelen met andere bedrijven die hetzelfde soort toegang of interconnectie op het netwerk kunnen aanbieden.
Ik ben van mening dat dergelijke verzoeken alleen op basis van objectieve criteria mogen worden afgewezen en dat in geval van weigering van de toegang de benadeelde partij de zaak aanhangig moet kunnen maken bij de nationale regelgevende instanties.
Het doet mij daarom genoegen dat er is ingestemd met deze onderhandelingsverplichting met betrekking tot het verlenen van toegang, en dat er overeenkomsten tegen "commerciële voorwaarden" dienen te worden aangegaan die economisch haalbaar zijn voor nieuwkomers.
Alleen als onderhandelingen over verzoeken niet langer geweigerd mogen worden, kunnen we ervoor zorgen dat er zich een daadwerkelijk concurrerende markt kan ontwikkelen, waarop producten met de beste prijs-kwaliteitverhouding aangeboden kunnen worden en de belangen van de Europese burgers optimaal kunnen worden behartigd.
Om die redenen heb ik voor het verslag van de heer Brunetta gestemd.

Thors
Het verslag-Brunetta bevat veel positieve aspecten. Het is met name van belang dat er veel steun gegeven wordt aan een spoedige goedkeuring door de Commissie van een gemeenschappelijke norm voor de digitale televisieontvangst en de set-top-boxen.
Een grote meerderheid van het Parlement wilde ook uniforme regels opstellen voor de aanvullende diensten die in de toekomst worden toegevoegd aan de televisiediensten. Applicatieprogramma-interfaces en software die de consumenten binden aan een bepaalde dienstverlener mogen niet worden toegepast.
Daarentegen was het niet zo geslaagd om de autoriteiten erop toe te laten zien dat de prijzen voor roaming en het afleveren van gesprekken op kosten gebaseerd moeten zijn en dat de prijs per minuut van een gesprek op het scherm van de handset vermeld moet worden. Het laatste is een veel te gedetailleerd voorschrift.
Verslag-Paasilinna (A5-0053/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ook bij de stemming over het verslag-Paasilinna over het gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische communicatienetwerken en -diensten heb ik voor gestemd. Ik zal het nog sterker vertellen, mijnheer de Voorzitter: zonder de liberalisering van de televisie zou ik hier vandaag niet staan. Alles goed en wel, denkt u waarschijnlijk, het is bijna tijd voor de middagpauze, maar staat u mij toe dat ik het daar niet mee eens ben. Hic manebimus optime, ik voel me hier in het Europees Parlement uitstekend thuis en ik ben hier dankzij de televisie. Sinds die geliberaliseerd is ben ik, Fatuzzo, met mijn ideeën over de verdediging van ouderen en gepensioneerden namelijk bij heel veel Italiaanse burgers bekend geworden; daardoor hebben voldoende kiezers op mij gestemd en heb ik een zetel in deze Hémicycle veroverd. Hoe zou ik dus tegen dit verslag kunnen stemmen?

Caudron
Ik wil de heer Paasilinna van harte feliciteren met het werk dat hij met betrekking tot dit vraagstuk heeft verzet. Vanwege de bijzonder ingewikkelde aard van dit vraagstuk is er immers binnen de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie een groot aantal amendementen ingediend.
Ik wil hier in herinnering brengen dat in de voorgestelde richtlijn, die op 1 januari 2003 in werking moet treden, rekening moet worden gehouden met enerzijds de ontwikkeling van het oude "pakket telecommunicatie van 1998" en anderzijds de technologische ontwikkelingen op deze markt. De nationale regelgevende instanties (NRI) worden tot mijn grote genoegen steeds flexibeler, waardoor ze hun marktposities zelf kunnen evalueren en zelf kunnen beslissen hoe en wanneer een bepaalde markt gereguleerd moet worden.
Net als de heer Paasilinna ben ik van mening dat de kaderrichtlijn in de nieuwe benadering een zeer belangrijke rol zal spelen bij het vaststellen van de algemene mededingingsregels. Deze regels moeten de samenhang binnen de Gemeenschap waarborgen.
Deze sector is constant in beweging en het probleem is dan ook om het juiste evenwicht te vinden tussen de specifieke regels en de communautaire mededingingswetgeving. Wij moeten voorkomen dat er een vorm van ongebreidelde concurrentie ontstaat die ten koste gaat van de burgers. De innovatiedrang op de markt moet evenwel behouden blijven. De NRI spelen in dit verband een belangrijke rol.
Onze debatten hebben zich toegespitst op het idee van een "onderneming met een aanzienlijke marktmacht". Er is zelfs besloten om een openbare hoorzitting over dit vraagstuk te organiseren. De Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie heeft ten slotte een amendement aangenomen ter verduidelijking van de terminologie. Ik denk dat het in dit stadium moeilijk was om een duidelijkere definitie te formuleren. Ik ben derhalve ingenomen met de aanneming van dit amendement.

Figueiredo
Dit verslag onderschrijft op wezenlijke punten het Commissiestandpunt, en dat standpunt behelst een liberalisering van de sector, net als dat het geval was bij andere sectoren van elektronische communicatie. Hier en daar zijn verordeningen tot stand gekomen waarmee men tegemoet wil komen aan de rechten van de gebruiker en de artistieke schepper. Hier en daar komen die maatregelen zelfs tegemoet aan de fundamentele vrijheden, zoals het recht op verschillende informatie en de culturele en linguïstische diversiteit. Daarmee erkent men dat de genoemde groepen en vrijheden in dit hele proces in het geding kunnen komen.
Men probeert de regulerende rol van de lidstaten over te nemen. Daarmee wordt de invloed van de Commissie sterker. De nationale regelgevende autoriteiten worden dus steeds afhankelijker van de Commissie. De bedoeling is daarbij om op EU-niveau een regelgevend kader te scheppen, met een betere coördinatie. Er kan dan gekomen worden tot harmonisering van de voor de commercie geldende regels, en dat zal gunstig zijn de multinationale ondernemingen in de sector. De concentratie van die ondernemingen zal op die wijze dus alleen maar toenemen.
Er zij op gewezen dat dit hele proces in de doelstellingen van de Top van Lissabon is opgenomen, en dan vooral als het gaat om de versnelde liberalisering van deze sectoren. Op de Lentetop wil men proberen de balans op te maken van dit proces. In wezen gaat het hier om de ontmanteling van de openbare sector en de degradatie van de diensten van algemeen belang.

Malmström en Paulsen
Wij hebben besloten om tegen amendement 23, 25 en 53 te stemmen. Wij staan positief tegenover de Europese Unie. Als Zweedse liberalen zien wij de Europese integratie als een mogelijkheid oplossingen te vinden voor grensoverschrijdende kwesties, zoals elektronische communicatienetwerken en -diensten. Wij geloven tegelijkertijd echter in het subsidiariteitsbeginsel, dat inhoudt dat een besluit op het laagst mogelijke niveau genomen moet worden.
Naar onze mening gaat het te ver om de lidstaten te verplichten hun verschillende nationale controleorganen samen te voegen en van deze landen te eisen dat zij een loket openstellen ten behoeve van het publiek. Het is onzes inziens niet liberaal om de lidstaten te dwingen erop toe te zien dat bepaalde ondernemingen andere exploitanten op verzoek doorgangsrechten verlenen. Omdat deze kwesties volgens ons beter op nationaal niveau behandeld kunnen worden, hebben wij tegen de drie voornoemde amendementen gestemd.
Verslag-Niebler (A5-0062/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, dit is het derde verslag over de liberalisering en reglementering van de Europese televisie. Staat u mij toe dat ik het zo noem, ook al bestaat de Europese televisie nog niet, maar er wordt wel aan gewerkt. Ik wil aan mijn stem voor dit verslag het verzoek toevoegen, een dringend en overtuigd verzoek, dat Europese ouderen en gepensioneerden gratis toegang krijgen tot televisienetwerken, publieke en commerciële, zonder te betalen als ze weinig geld hebben. Televisie is immers een vorm van cultuur, vorming en ook gezelschap voor ouderen. Aangezien in dit document van mevrouw Niebler ook machtigingen worden gereglementeerd en de manier waarop zenders toegang krijgen tot de netwerken, kan heel goed de voorwaarde worden opgenomen dat er gratis kanalen voor gepensioneerden komen.

Thors
Het was niet verstandig om in de richtlijn betreffende de machtiging voor elektronische communicatienetwerken en -diensten nog meer kwalificaties op te nemen om aan te geven wanneer de lidstaten zogeheten gebruikersheffingen voor het gebruik van radiofrequenties kunnen opleggen. Deze extra kwalificaties brengen het risico met zich mee dat de mogelijkheden beperkt worden voor het voeren van een verstandig radiobeleid door de lidstaten. Om die reden heb ik tegen amendement 21 gestemd.
Het was eveneens onverstandig om, door amendement 27 goed te keuren, vast te leggen dat de administratieve licentiebedragen niet gebaseerd mogen zijn op de aangeboden diensten of op het territoriaal bereik van de dienstverlener. Deze beperking kan zeer negatieve gevolgen hebben voor kleinere bedrijven.
Verslagen-Varela Suanzes-Carpegna (A5-0047/2001 en A5-0046/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik ben verheugd dat ik zowel het verslag over de controlemaatregelen als het verslag over de beheersmaatregelen van de visbestanden kan behandelen.
In het eerste verslag gaat het om een verordening betreffende de controle van de visvangst. Ik ben ervan overtuigd dat mevrouw Jackson, voorzitter van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, jaloers is op de heer Varela Suanzes-Carpegna, voorzitter van de Commissie visserij. Waarom is zij jaloers op hem? Omdat mevrouw Jackson er ondanks al haar enthousiasme niet in is geslaagd een richtlijn inzake controlemaatregelen voor het milieu te doen aannemen. Dat is een aanbeveling gebleven. De heer Varela daarentegen heeft er maar liefst een verordening betreffende de tenuitvoerlegging van controlemaatregelen voor de visserij uit gesleept. Een grote verdienste dus: alle lof, alle respect en mijn complimenten voor de heer Varela Suanzes-Carpegna, maar ook hevige jaloezie, denk ik, van de kant van de andere commissievoorzitters.
Na het lezen van het andere verslag-Varela Suanzes-Carpegna, eveneens over controlemaatregelen voor de visserij, vraag ik me af waarom de controleurs die toezicht moeten houden op de Europese visserijregels nationale controleurs moeten zijn en in dienst moeten komen van de lidstaten, als ze betaald worden met fondsen uit de begroting van de Europese Unie. Waarom geen controleurs die onder de Europese instellingen vallen? Controles zijn een delicate en belangrijke zaak. Als wij de controles betalen, moeten we ook de controleurs kiezen. Wie van ons zou een bioscoopkaartje betalen voor iemand anders? Een paar gulle zielen, maar niet veel. Daarom zeg ik en hoop ik: controles zijn een goede zaak, maar de controles en de controleurs moeten door de Europese Unie worden gekozen!
Verslag-Piétrasanta (A5-0051/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer Piétrasanta gaat over de controle van de tonijnvangst. Vandaag moet ik dus de jeugdige tonijnen verdedigen. Dit is een serieuze stemverklaring, want uit het verslag blijkt dat tussen 1996 en 1999 55% van de tonijn die door de vissers van de Europese Unie is gevangen zeer jong was, net geboren, en minder dan 3,2 kg woog, terwijl het tonijn van 30/35 kg had moeten zijn. Ik zal moeten afzien van spaghetti met tonijnsaus, een lievelingsgerecht van mij, maar ik nodig mezelf en de gepensioneerden die naar me luisteren uit voor enige tijd geen tonijn meer te eten, totdat er een technische maatregel is gevonden om te voorkomen dat samen met de volwassen vis ook jonge, pasgeboren tonijnen worden gevangen, want ook zij hebben recht op leven.
Verslag-Gallagher (A5-0044/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag is het vervolg op het voorafgaande verslag, en ook deze keer heb ik voor gestemd. Het gaat nog steeds over tonijn. Op pagina 9 van het verslag van de heer Gallagher lezen we dat de bepalingen van de overeenkomst inzake de controle van en het toezicht op de tonijnvangst te beknopt en te zwak zijn. Inderdaad lijkt het erop dat geen enkele autoriteit in Equatoriaal-Guinea toezicht houdt of controles uitvoert. Het komt erop neer dat in dit document over de toegang van onze vissersschepen tot Equatoriaal-Guinea wordt erkend dat er geen enkele controle is op de visserij. Ik hoop dus dat deze controles op de vangst van tonijn daadwerkelijk worden uitgevoerd. Het is al erg genoeg dat in andere delen van de Atlantische Oceaan jonge tonijn wordt gevangen, maar in Equatoriaal-Guinea is zelfs geen sprake van controle.

Bonde, Krarup en Sandbæk
We hebben tegen het gehele verslag gestemd, omdat we van mening zijn dat de overeenkomst met de Republiek Equatoriaal-Guinea een economische uitbuiting van dat land met zich meebrengt. Er valt bijvoorbeeld te denken aan het grote verschil tussen de uitgaven en de handelsprijzen per ton tonijn. In plaats daarvan zou de Europese Unie Equatoriaal-Guinea moeten helpen, zodat het land in de toekomst zelf in staat is zijn visserijmogelijkheden te benutten.
Verslag-Avilés Perea (A5-0058/2001)

Speroni
Mijnheer de Voorzitter, ik heb tegen dit verslag gestemd en ik ben tevreden dat het Parlement het niet heeft aangenomen. Ik zou stomverbaasd zijn geweest als dat wel was gebeurd, want onder het voorwendsel van de bescherming van vrouwelijke migranten wilde het verslag in werkelijkheid een beginsel dat ongecontroleerde, ongedisciplineerde immigratie bevordert door het Parlement loodsen. Wij zijn niet tegen immigranten, maar wij denken dat een eerlijke, serieuze samenleving streng gedisciplineerd en gereguleerd moet zijn.
Als tijdelijke migrant in Brussel maak ik van de gelegenheid gebruik om te zeggen dat ik diep beledigd ben door de woorden van vice-premier Michel aan het adres van mijn partij, aan het adres van de vertegenwoordigers van het Italiaanse volk, die hij ervan heeft beschuldigd niet democratisch te zijn. De Belgen mogen wat mij betreft zelf weten wie ze tot vice-premier willen kiezen, maar ik neem het niet dat hij de Italianen, de bewoners van de Povlakte en hun vertegenwoordigers beledigt!

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ook ik heb tegen het verslag-Avilés Perea gestemd, om redenen die ten dele overeenkomen met de redenen die hiervoor door de heer Speroni zijn uiteengezet. Ik had liever gezien dat de toegang tot de Europese Unie voor vrouwen uit het Middellandse-Zeegebied, geliefd bij gepensioneerden, wat beter werd gereguleerd. Gepensioneerde bejaarden die niet meer zelfstandig kunnen wonen, hebben assistentie nodig, eventueel van personen van buiten de Europese Unie. Wij weten dat vrouwen door hun aard bijzonder geschikt zijn om zieken en bejaarden bij te staan. Het zou een goed idee zijn als deze activiteiten zouden worden gereguleerd en als de lidstaten, regio' s, gemeenten en de overheid de salarissen zouden betalen van deze vrouwen van buiten de Europese Unie, die bejaarden en gepensioneerden bijstaan. Zij moeten dan ook het toezicht op deze activiteiten uitoefenen.

Lulling
Ik heb niet gestemd voor het verslag dat mevrouw Avilés Perea namens de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen heeft gepresenteerd over de gevolgen van de globalisering voor de vrouwelijke immigranten uit de mediterrane landen. In een aantal amendementen wordt klaarblijkelijk vergeten dat we geen ijzer met handen kunnen breken.
Een kleine meerderheid van de leden van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen heeft de tekst van een te zware lading voorzien, waardoor de belangrijkste doelstelling van dit verslag verloren dreigt te gaan. In dit aanvankelijke verslag, dat ik in hoofdlijnen kan onderschrijven, wordt immers voorgesteld om de genderproblematiek ofwel de gender mainstreaming op te nemen in het Euro-mediterrane beleid van de Unie, waarbij met name de gevolgen van de globalisering voor de vrouwelijke immigranten benadrukt dienen te worden.
Ik begrijp echter niet wat de eis inzake de totstandbrenging van een zogenaamd Euro-mediterraan burgerschap met dit verslag te maken heeft. Momenteel kennen onze lidstaten en de Unie ieder een vorm van burgerschap. Ik vraag me af of men op de hoogte is van de daadwerkelijke betekenis en de juridische reikwijdte van de term "burgerschap". Ik begrijp niet hoe men bij het idee van een Euro-mediterraan burgerschap komt. De invoering van dit burgerschap zou betekenen dat de burgers van de mediterrane lidstaten een derde burgerschap zouden krijgen, terwijl de niet-mediterrane lidstaten slechts twee burgerschappen hebben. Waarom wordt er niet ook gepleit voor een Euro-baltisch of Euro-scandinavisch burgerschap of wat al niet meer?
En wat te denken van de landen ten zuiden van de Middellandse Zee die geen enkele behoefte hebben om tot de Unie toe te treden? Sommige verklaringen en eisen met betrekking tot het immigratiebeleid zijn al even absurd, ja zelfs overbodig, omdat hiermee open deuren worden ingetrapt en wordt voorbijgegaan aan de werkelijkheid. Anderen verwarren het Euro-mediterrane beleid met het op samenwerking gebaseerde beleid inzake de ACS-landen. Deze twee zaken verschillen echter wezenlijk van elkaar. Verder vind ik de aanklacht tegen de werkgevers, die ervan beschuldigd worden vrouwelijke immigranten uit te buiten, ontoelaatbaar.
Ik ben van mening dat het geluk en de kwaliteit van het leven van de vrouwen rondom de Middellandse Zee niet in grote mate afhangen van hun eventuele verhuizing naar de Unie. We moeten de migratie naar de lidstaten van de Unie niet stimuleren met een steeds lakser visumbeleid en een steeds laksere houding jegens illegalen.
De bewering dat er een verband zou bestaan tussen een verantwoorde immigratiewetgeving en de mensenhandel is voor mij even absurd als de eis om quota's vast te stellen voor migratiestromen naar Europa. Ons beleid moet er eerder op gericht zijn de migratiestromen beheersbaar en acceptabel te houden voor de burgers van de lidstaten van de Unie. Ons ontwikkelingsbeleid en de partnerschappen dienen ervoor te zorgen dat de mannen en vrouwen van de betreffende landen in hun land van oorsprong blijven, door hun levensstandaard en sociale zekerheid tot het niveau van de Unie te verhogen en ervoor te zorgen dat er net als bij ons sprake is van gelijke rechten en kansen.
We mogen in deze context niet vergeten dat sommige landen rondom de Middellandse Zee geen lid zijn van de Unie en dat ook nooit zullen worden, en dat de natuurlijke rijkdommen van deze landen groter zijn dan die van ons, maar dat de dictatoriale en corrupte regimes van die landen hun bevolking, en dan vooral de vrouwelijke bevolking, onthouden van hun meest elementaire humanitaire, sociale en economische rechten.
Wij kunnen deze landen van dienst zijn door partnerschappen met ze aan te gaan en bij te dragen aan verandering van hun interne beleid. Het heeft echter geen zin om hun bevolking aan te sporen tot immigratie. Dit geldt in het bijzonder voor de vrouwen en kinderen. In sommige culturen en religies vormen zij het eerste slachtoffer. Onder het voorwendsel dat ze beschermd moeten worden, worden deze mensen de meest elementaire rechten ontzegd.

Sanders-ten Holte
Namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij wil ik ons standpunt over het verslag van mevrouw Avilés Perea kenbaar maken en verklaren waarom wij besloten hebben ons van stemming te onthouden.
Wij zijn van mening dat als een parlementaire commissie besluit een initiatiefverslag goed te keuren, dit verslag betrekking dient te hebben op een onderwerp dat nog niet door andere commissies is behandeld. Verder vinden wij dat er over dit verslag een brede consensus dient te bestaan binnen de commissie zelf. Dat was hier niet het geval.
Thema's als immigratie en mensensmokkel dienen uitvoerig behandeld te worden en dus niet zo summier als hier het geval is. De Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken zal zich binnenkort over deze vraagstukken buigen naar aanleiding van een mededeling van de Commissie over immigratie in de Europese Unie.
Het vraagstuk van de globalisering is hier onbehandeld gebleven, terwijl het juist centraal had moeten staan in dit verslag.
Politiek gezien zijn wij voorstander van toenadering tussen de Europese Unie en haar mediterrane buurlanden. Wij denken echter dat het idee van een Euro-mediterraan burgerschap, dat geen enkele rechtgrondslag heeft, juridisch gezien kan leiden tot verwarring.
Ondanks het standpunt dat wij hier innemen, voelen wij ons betrokken bij het vraagstuk van de vrouwelijke migranten en hun levensomstandigheden binnen de Europese Unie. Wij hadden echter liever gezien dat er anders met dit vraagstuk werd omgesprongen.
Verslag-Gemelli (A5-0059/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, hoe kan ik tegen een mededeling van de Commissie stemmen die uitnodigt de steun voor en de samenwerking met ontwikkelingslanden te ontwikkelen? Ik heb met plezier voor gestemd, maar ik wil tegenover u, mijnheer de Voorzitter, en iedereen die nu naar mijn stemverklaring luistert, die de hele wereld over gaat, benadrukken dat de Italiaanse ouderen en gepensioneerden, vooral degenen die lid zijn van de Partij van de Gepensioneerden, graag bereid zijn om, wanneer zij met werken zijn gestopt, met steun, begeleiding en hulp van de Europese Unie de wereld door te reizen en de ontwikkelingslanden te helpen, zonder daarvoor een cent te krijgen, afgezien dan van een vergoeding voor de reis- en verblijfkosten. Nadat ze zo lang hebben gewerkt en eindelijk een pensioen hebben gekregen, zouden velen zich graag nuttig maken in de wereld, vooral voor de ontwikkelingslanden.

Fruteau
De recente cijfers zijn niet erg bemoedigend: van de 6 miljard mensen op deze aarde moeten er 1,5 miljard rondkomen van een inkomen van minder dan 1 dollar per dag. Wat mij echter nog meer zorgen baart is het feit dat de wereldbevolking tussen nu en 2020 met ongeveer 50% zal toenemen. Bijna 90% van deze toename zal naar verwachting in de ontwikkelingslanden plaatsvinden. Er moet daarom gevreesd worden dat de huidige situatie de komende jaren zal verslechteren.
De Europese Unie blijft zich solidair noemen met de minst bedeelde landen van deze planeet en trekt miljarden voor ze uit. Enige toekomstvisie voor deze landen lijkt de Unie er echter niet op na te houden.
Er moet een einde komen aan dit ad-hocbeleid. We moeten ontwikkeling voortaan beschouwen als een probleem dat vele dimensies kent. Laten we ophouden met dagdromen en de armoede daadwerkelijk te lijf gaan!
Ontwikkelingshulp is niet alleen een vorm van paternalistische vrijgevigheid. Veel van onze Europese landen zijn oude koloniale grootmachten die grote verplichtingen jegens hun voormalige koloniën hebben. Deze verplichtingen dienen te worden nageleefd.
Om deze verplichtingen in het voordeel van de volkeren van de ontwikkelingslanden te laten uitpakken, dienen we onze hulp te rationaliseren, onze diensten te reorganiseren en de lokale actoren in grotere mate te steunen. Ik denk dat met name de NGO's hierin een rol te vervullen hebben.
De Commissie ontwikkelingssamenwerking heeft zich door deze ideeën laten inspireren en daarom heb ik voor het verslag van de heer Gemelli gestemd.
Verslag-Marset Campos (A5-0049/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, op 26 maart 1991 is bij het Verdrag van Asunción Mercosur opgericht, de gemeenschappelijke markt van Argentinië, Brazilië, Paraguay en Uruguay. De Europese Unie heeft daarvoor altijd als voorbeeld gediend. Dat verheugt me, en dat geldt denk ik voor ons allemaal. Ik heb dus voor gestemd, hoewel ik hoop dat er in deze samenwerkingsovereenkomst speciale aandacht zal zijn voor de uitwisseling van het goed "pensioen" . Ik hoop dus dat bij deze overeenkomsten en bij de concrete tenuitvoerlegging ervan de betaling van pensioenen aan de gepensioneerden van Mercosur gecontroleerd, bewaakt, gesuggereerd en vereenvoudigd wordt en dat ervan overgenomen wordt wat nuttig kan zijn voor de Europese gepensioneerden.

Ortuondo Larrea
Na het verstrijken van het vorige akkoord van de zogenaamde derde generatie sloot de Europese Unie eind 1995 een interregionale associatieovereenkomst met de Mercosur-landen. Dit model, dat ondertussen nog steeds van kracht is, had al lang plaats moeten maken voor een algemene politieke en economische associatieovereenkomst die de liberalisering van de handel beoogt en ook op Chili van toepassing is. Het door de staatshoofden en regeringsleiders van beide partijen eind juni 1999 op de Top van Rio geformuleerde verzoek is met andere woorden nog steeds niet ingewilligd. Deze nieuwe associatieovereenkomst wordt almaar uitgesteld vanwege de eindeloze deelonderhandelingen en het vereiste dat eerst een compromis in het kader van de Wereldhandelsorganisatie moet worden bereikt. Anderzijds zijn sommigen van oordeel dat het nieuwe akkoord uitsluitend moet worden opgevat als een instrument om het vrije handelsverkeer tussen twee landengroepen te bevorderen. Ofschoon het belang van een vruchtbare samenwerking tussen Mercosur en de Europese Unie op economisch en handelsgebied niet kan worden ontkend, hecht ik uitzonderlijke waarde aan de politieke, maatschappelijke en culturele aspecten die in de nieuwe associatieovereenkomst zijn vervat. Deze overeenkomst moet als de topprioriteit van het buitenlands beleid van de Unie worden beschouwd. Wij mogen de geschiedenis van Latijns-Amerika en de eeuwenoude banden met de verschillende Europese landen niet uit het oog verliezen. De ontdekkers van wat toentertijd de "nieuwe wereld" werd genoemd, hebben er mede voor gezorgd dat het Latijns-Amerikaanse gedeelte van de aardbol doordrenkt is van dezelfde culturele en religieuze tradities en dezelfde identiteit als het Europa dat wij aan het opbouwen zijn. Sterker nog, Latijns-Amerika behoort samen met ons tot de grote familie van waarden en gewoonten die als het "Westen" bekendstaat. Daarom moeten wij de dialoog tussen beide partijen op alle niveaus verdiepen, zowel op institutioneel, economisch, burgerlijk en maatschappelijk vlak als op parlementair, intergouvernementeel en executief gebied, teneinde de nieuwe algemene associatieovereenkomsten met Mercosur en Chili zo spoedig mogelijk in de praktijk te brengen.
Verslag-Salafranca Sánchez-Neyra (A5-0050/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, dit is een samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en Chili. Ik heb voor gestemd en ik moet in deze stemverklaring wel benadrukken - als deskundige op het terrein van de pensioenen en gelet op de problemen die Italië en de vijftien lidstaten van de Europese Unie hebben bij het uitbetalen van de pensioenen - dat ik hoop dat we in Europa, net als in Chili, over zullen gaan van het omslagstelsel op het kapitaaldekkingsstelsel. U weet natuurlijk, mijnheer de Voorzitter, dat er in Chili een pensioenrevolutie heeft plaatsgevonden. Vroeger waren de miserabele pensioenen niet genoeg om van te leven, maar nu de premies in pensioenfondsen worden geïnvesteerd die door de staat worden gereguleerd en gecontroleerd, zijn de pensioenen van de ouderen veel hoger geworden. Waarom nemen wij dus geen voorbeeld aan Chili?

De Voorzitter
Hiermee zijn de stemverklaringen beëindigd.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 12.15 uur gesloten)

