Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?
Er is geen enkele opmerking.
(De notulen worden goedgekeurd)
   De heer Van Orden heeft het woord voor een motie van orde.

Van Orden
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag uw aandacht vestigen op de voortdurend verslechterende situatie in Zimbabwe. Afgelopen vrijdag hadden Zimbabwaanse ministers een bijeenkomst met vertegenwoordigers van de Europese Unie. Hun is gevraagd vóór morgen per brief of anderszins verslag uit te brengen over verbeteringen in de situatie in Zimbabwe. In feite is de toestand de afgelopen week nog verder verslechterd. Het is uitermate belangrijk dat de internationale gemeenschap, door het regime-Mugabe in Zimbabwe aan te pakken, laat zien dat het haar ernst is. Wij moeten nu voorbereidingen treffen voor doelgerichte sancties.
Ik verzoek u dringend ervoor te zorgen dat de Raad en de Commissie een eensgezinde en strakke gedragslijn aannemen ten aanzien van Zimbabwe, voordat het te laat is. Op 9 maart vinden daar presidentsverkiezingen plaats en de tijd dringt.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Van Orden. Wij nemen nota van uw opmerking en zullen die aan het presidium doorgeven.
Ik geef nu het woord aan de heer MacCormick, die eveneens een motie van orde heeft.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nog even terugkomen op een punt dat mevrouw McKenna gisteren ter sprake heeft gebracht. Het betreft de geheime stemming door middel van het elektronisch stemsysteem. Op dit moment laat deze manier van stemmen te wensen over. Zelfs wanneer men de kunstgreep toepast die mevrouw Jackson gisteren noemde en men het scherm bedekt met een vel papier, kunnen nabij gezeten collega' s gemakkelijk zien hoe men gestemd heeft. Op momenten dat het van belang is geheim te stemmen, mogen afgevaardigden niet onder druk staan van hun collega' s.
Ik verzoek u daarom het Bureau te laten onderzoeken of het elektronisch stemsysteem verbeterd kan worden, zodat het geheime karakter van de stemming werkelijk gewaarborgd wordt en afgevaardigden niet meer blootstaan aan de druk waartegen zij juist beschermd dienen te worden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer MacCormick. Ik hoef dit verzoek niet aan het Bureau door te geven, omdat het gisteren zelf, en geheel uit eigen beweging, een onderzoek heeft opgestart. Er zijn andere mogelijkheden. Het gaat er niet om dat uw opmerking irrelevant is. Wij begrijpen uw politiek belang volledig, maar de diensten zijn nu op zoek naar een oplossing voor de problemen van gisteren. Dat was immers de eerste keer dat wij dit systeem hebben toegepast. Op dit moment ben ik verantwoordelijk - de leden van het Bureau moeten nog gekozen worden en ik ben nog steeds verantwoordelijk voor de procedurele gang van zaken - en gisteren werd mij reeds een voorstel daaromtrent gedaan.
Ik verwacht derhalve dat het Bureau dit probleem snel zal kunnen oplossen, samen met de quaestoren.
Ik geef het woord aan de heer Sumberg voor een motie van orde. Ik wil u verzoeken de moties van orde niet te veel uit te laten lopen.

Sumberg
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Gisteren is hier in dit Parlement gestemd over een voorstel voor een volledig onderzoek naar mond- en klauwzeer in het Verenigd Koninkrijk. Dit voorstel is aangenomen, omdat de Britse Labour-regering mijn kiezers een onderzoek naar die vreselijke ziekte geweigerd heeft. In dit Parlement hebben de Britse socialisten gisteren ...
(De Voorzitter ontneemt de spreker het woord)

De Voorzitter
Mijnheer Sumberg, dat is geen motie van orde. Ik weet dat u het recht heeft om zoveel mogelijk van de reglementaire mogelijkheden gebruik te maken, maar dit was geen motie van orde. Dank u.

Toekomst van het gemeenschappelijk visserijbeleid
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0470/2001) van mevrouw Miguélez Ramos, namens de Commissie visserij, over het Groenboek van de Commissie over de toekomst van het gemeenschappelijk visserijbeleid (COM(2001) 135 - C5-0261/2001 - 2001/2115(COS)).
Geachte afgevaardigden, ik moet u helaas mededelen dat de heer Fischler ziek is. Hij is de commissaris die verantwoordelijk is voor de onderwerpen van de drie verslagen die vanmorgen aan de orde zijn. Hij was gisteren in Straatsburg, waar hij nog steeds verblijft, maar hij zal niet deel kunnen nemen aan de debatten. Ik hoop dat u begrip heeft voor zijn afwezigheid. Wij kunnen het debat mijns inziens niet opschorten, maar moeten verdergaan. De Commissie zal vertegenwoordigd worden door hoge functionarissen met verantwoordelijkheden op dit terrein en niet door de commissaris zelf, die dus niet zal kunnen spreken. De Raad is evenmin aanwezig, maar die heeft daar geen reden voor opgegeven. Wij moeten mijns inziens toch verdergaan met de agenda.
Namens het Parlement wens ik de heer Fischler van harte beterschap. Ik hoop op zijn spoedig herstel.
Ik geef het woord aan de heer Varela Suanzes-Carpegna, voorzitter van de Commissie visserij.

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik zeggen dat de heer Fischler mij inderdaad heeft gezegd dat hij ziek is, zoals u al aangaf, en daarom vandaag niet aanwezig kan zijn.
De heer Fischler heeft alle andere debatten bijgewoond, maar nu is hij ziek en dat is een kwestie van overmacht. Er rest ons derhalve niets anders dan hem van harte beterschap te wensen, zoals de Voorzitter al heeft gedaan.
Mijns inziens moet dit debat gewoon doorgaan, omdat het ons reeds veel tijd heeft gekost de verslagen voor vandaag uitgewerkt te krijgen, met name het verslag-Miguélez Ramos. De verslagen betreffen zeer belangrijke onderwerpen en het is ons gelukt ze in de vergaderperiode van januari op de agenda te zetten. Dat was al lastig genoeg vanwege de verkiezingen. Bovendien behandelen wij deze verslagen op donderdag, wat niet gebruikelijk is voor onderwerpen die met visserij te maken hebben. Donderdagmorgen zal er over de verslagen gestemd worden.
Derhalve wil ik als voorzitter van de Commissie visserij verzoeken dit debat voort te zetten, ondanks de afwezigheid van de commissaris. Uiteraard hopen wij op zijn spoedig herstel.

Meijer
Voorzitter, voorafgaand aan het visserijdebat waaraan ik ook zal deelnemen, vraag ik uw aandacht voor het feit dat er op de agenda van vanmiddag het verslag-Stauner staat over het communautair actieprogramma Leonardo da Vinci. Ik begrijp dat er nog nader onderzoek plaatsvindt waardoor het wellicht niet verstandig zou zijn om er vandaag om vijf uur over te stemmen. Ik zou u willen verzoeken in overleg met rapporteur Stauner te bekijken of dit onderwerp vandaag besluitrijp zal zijn. Naar mijn indruk is het dat niet.

De Voorzitter
Mijnheer Meijer, uw motie van orde is zeker uitvoerbaar. Als het debat is gesloten gaan wij vanmiddag over tot de stemming. Als wij het debat over het verslag-Stauner waarnaar u verwijst hebben afgesloten, gaan wij overeenkomstig de agenda om 17.00 uur over tot de stemming daarover.
Ik zou u willen verzoeken het debat niet nog meer te vertragen.
De heer Vitorino heeft ons gemeld dat hij nu op weg is naar Straatsburg, maar dat hij naar alle waarschijnlijk niet voor de stemming hier kan zijn. Indien u dat noodzakelijk acht, mijnheer Varela Suanzes-Carpegna, kan de heer Vitorino voor de stemming het standpunt van de Commissie, dat wij schriftelijk hebben ontvangen, toelichten.

Miguélez Ramos
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het verslag waarover wij vandaag gaan stemmen is vanzelfsprekend niet het verslag-Miguélez Ramos. De redenen daarvoor zijn duidelijk: de Commissie visserij heeft een groot deel van de amendementen op mijn verslag goedgekeurd en ik heb met een aantal parlementsleden tot overeenstemming kunnen komen over bepaalde punten in hun amendementen. Dat heeft ertoe geleid dat wij aanzienlijke wijzigingen in de oorspronkelijke tekst hebben aangebracht.
Dit verslag is derhalve een synthese van de verscheidene standpunten binnen het Parlement met betrekking tot de hervorming van het GVB. Als erover geoordeeld moet worden, zullen enkelen zeggen dat het glas half leeg is en anderen dat het glas half vol is. Het verslag bevat mijns inziens in ieder geval voldoende positieve punten wat betreft het huidige GVB en ik wil het Parlement derhalve verzoeken het goed te keuren.
Ik moet zeggen dat er binnen de Commissie visserij vaker overeenstemming was over de gebreken van het huidige GVB dan over concrete voorstellen voor de hervorming daarvan. Desalniettemin zijn er naar mijn mening voldoende positieve elementen die de basis kunnen vormen voor een toekomstig GVB.
De grootste moeilijkheid was het met elkaar in overeenstemming brengen van de verschillende belangen. Er moest rekening gehouden worden met de overlevingsmogelijkheden voor het bedrijfsleven, met het behoud van de bestanden en met de sociaal-economische maatregelen die de achtergestelde en de perifere regio' s en de doelstelling 1-regio' s moeten ondersteunen. De Europese Commissie moet door middel van een verstandig beleid deze drie aspecten met elkaar kunnen verbinden. Als het op een van deze drie gebieden misgaat, worden de andere twee daarin meegesleurd.
Wij maken ons zorgen over de tegenstrijdigheid tussen de overwegend kritische analyse van de Commissie van het huidige GVB, die het Europees Parlement onderschrijft, en de daaropvolgende hervormingsvoorstellen in het Groenboek, die niet bepaald vernieuwend zijn. Het Groenboek biedt slechts meer van hetzelfde en biedt geen aanknopingspunten voor vernieuwingen. Daar is niemand blij mee.
Mijn verslag is duidelijk over de definitie van de fundamentele doelstelling van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Wij moeten het voortbestaan van een economische sector die van strategisch belang is voor de Unie - omdat ze bijdraagt aan de voedselvoorziening en van grote betekenis is voor de werkgelegenheid en de sociale en economische samenhang van de perifere regio' s van de Unie - in evenwicht zien te brengen met het belang van het behoud van duurzame mariene ecosystemen.
De Commissie visserij eist dat voor het behoud en het beheer van de bestanden de TAC' s worden vastgesteld volgens verstandige en transparante methoden. Dit vereist een integratie van de wetenschappelijke rapporten en verslagen van deskundigen in deze sector, temeer daar de TAC' s multispecifiek van aard zijn en voor meerdere jaren worden vastgelegd. De Commissie wil dat er een einde wordt gemaakt aan de incoherentie tussen het huidige GVB en de gemeenschappelijke markt. Ze eist dat de zones waar de visserij wordt beperkt - door sluiting, vaststelling van een "box" of beperking van de toegang tot plaatselijke zeeën - worden vastgesteld op basis van wetenschappelijke gegevens inzake bescherming van de bestanden. In feite wordt met het huidige GVB een uitzondering gemaakt op het beginsel van gelijke toegang, zoals eveneens in het verslag staat. De Raad heeft nog geen besluit genomen en derhalve zal deze uitzondering op 31 december 2002 komen te vervallen. Het GVB moet de grondrechten van het Verdrag eerbiedigen en dus ook, dames en heren, het beginsel van gelijke behandeling.
In het verslag staat dat er op grond van de relatieve stabiliteit een nieuwe analyse nodig is van de gemeenschappen die grotendeels afhankelijk zijn van de visserij, waarin de ontwikkelingen van de Gemeenschap in de afgelopen 25 jaar worden weerspiegeld. Deze analyse is onontbeerlijk voor de hervorming van het GVB.
De Commissie visserij heeft eveneens de uitbreiding van de exclusieve benutting van de 6-12 mijlszone verworpen.
Met betrekking tot de vloot is het verslag duidelijk over de meerjarige oriëntatieprogramma' s (MOP), die niet het gewenste resultaat hebben opgeleverd. Dat lag grotendeels aan een aantal lidstaten die de MOP niet op de juiste wijze wilden toepassen. De afname van de vloot vergt sociaal-economische offers. De visserijsector zal dit slechts begrijpen en aanvaarden indien alle lidstaten daar in dezelfde mate toe bijdragen. Bovendien moet er ook voldoende communautaire financiële steun voor worden uitgetrokken. De Gemeenschap moet met structurele middelen een bijdrage blijven leveren aan de modernisering van de vloot. Daarbij moeten de veiligheid en de leefomstandigheden aan boord worden verbeterd zonder dat dit leidt tot een toename van de visserijactiviteiten. Derhalve moet de structurele steun worden voortgezet.
Op grond van inspecties en controles weten wij dat de mechanismen voor bewaking en toezicht ontoereikend zijn. Wij zijn van mening dat alle inspanningen om de bestanden te behouden zinloos zijn zonder een geharmoniseerd Europees systeem dat gebaseerd is op een grote mate van conformiteit in de sector. De bevoegdheden van de communautaire inspecteurs moeten worden uitgebreid en er moet een uniforme sanctieprocedure worden opgezet.
De Gemeenschap moet vastbesloten de internationale betrekkingen onderhouden en deze verbinden aan het buitenlands beleid van de Europese Unie. De internationale betrekkingen van de Unie moeten wat betreft de visserij goed doordacht zijn en met name worden gericht op de commerciële belangen ten behoeve van de vangstmogelijkheden van onze vloot. De visserijovereenkomsten zijn en blijven een belangrijk onderdeel van het GVB. Daarom moet er een uniforme strategie gevolgd worden bij de totstandkoming van internationale akkoorden die aan alle belanghebbenden dezelfde voorwaarden opleggen wat betreft de vangstmogelijkheden, het betalen van tol, vergunningen en de benutting van quotaoverschotten.
De commerciële betrekkingen en het marktbeleid van de Europese Unie moeten de eerbiediging van het beginsel van de communautaire voorkeur verenigen met een vermindering van de douanetarieven. Deze vermindering moet worden gekoppeld aan het opstellen van een lijst van gevoelige producten, zodat de verwerkende sector gemakkelijker toegang krijgt tot grondstoffen.
De sociale aspecten ontbreken volledig in het Groenboek. Wij verzoeken de Commissie de noodzakelijke economische en sociale maatregelen volledig te integreren om sociale en economische cohesie te bewerkstelligen in de regio' s die afhankelijk zijn van de visserij. De visserijsector wordt gekenmerkt door moeilijke arbeidsomstandigheden en door het ontbreken van collectieve arbeidsovereenkomsten. We moeten daarom een sociale dialoog opstarten.
Tot slot wil ik in de tijd die mijn fractie mij heeft toebedeeld nog mijn teleurstelling uitspreken over de dingen die verloren zijn gegaan tijdens de maandenlange procedures in het Parlement. Ik doel met name op twee kwesties: ten eerste op een communautaire vloot die onder één vlag en één orgaan van communautaire inspecteurs opereert. Ik merk dat het Europees Parlement in dit geval niet de vernieuwende en beschermende rol kan spelen die de afgevaardigden zouden wensen. Ten tweede loopt Europa decennia achter in de visserij. Maar wij hebben nu euro' s in de portemonnee en het Europese luchtruim wordt bewaakt door Eurocontrol, dus zullen onze vissers vroeg of laat ook onder een Europese vlag varen.

Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, ik ben inderdaad van plaats veranderd in de vergaderzaal.
Ik voer nu het woord namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking. Deze commissie heeft een aantal bedenkingen ten gronde geformuleerd over de samenhang tussen het visserij- en het ontwikkelingsbeleid.
In de eerste plaats merken wij op dat de Europese Unie op het vlak van visserij een van de voornaamste spelers ter wereld is, en dat is iets waar wij ons goed van bewust moeten zijn. De Europese markt is trouwens dermate groot, dat meer dan de helft van de geconsumeerde vis ofwel buiten de communautaire wateren gevangen wordt door de Europese vloot, ofwel wordt ingevoerd uit - voor het grootste deel - ontwikkelingslanden. U begrijpt dus wat voor enorme invloed het gemeenschappelijk visserijbeleid op deze landen kan hebben.
De Commissie ontwikkelingssamenwerking is van oordeel dat we het gemeenschappelijk visserijbeleid en het ontwikkelingsbeleid in de eerste plaats met elkaar in overeenstemming moeten brengen. Dat dit essentieel is, behoeft geen betoog. Het is immers niet de bedoeling dat we de problemen van de Europese visserijsector verplaatsen. En dat er problemen te over zijn, weten we allemaal: overcapaciteit van de vloot, overbevissing, daling van de werkgelegenheid en algehele aantasting van het mariene milieu. Dat we die problemen zouden gaan verplaatsen naar andere delen van de wereld kan gewoon niet door de beugel, en het zou op lange termijn ook niet verstandig zijn.
Maar visserijovereenkomsten moeten volgens ons niet alleen op dit eerste beginsel steunen. Tevens moeten namelijk de plaatselijke visstand en de weerslag van de visvangst op met name de doelsoorten op een wetenschappelijk betrouwbare manier worden geëvalueerd. Zoals de hoofdrapporteur heeft opgemerkt, zijn dergelijke evaluaties noodzakelijk. Zonder deze evaluaties - die in ontwikkelingslanden helaas maar al te vaak ontbreken - zou om overbevissing te voorkomen toepassing van het voorzorgsprincipe op zijn plaats zijn.
Tot slot moeten we zorgen dat in landen buiten de Unie de bevolking die van de kustvisvangst leeft voldoende wordt beschermd, zodat haar voedselveiligheid niet wordt aangetast en zij in haar eigen voedselbehoefte kan blijven voorzien.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid heeft, hoe kan het ook anders, bij één onthouding en een grote meerderheid voor besloten dat alleen een evenwichtig marien ecosysteem - zoals andere collega' s het noemen - de werkgelegenheid in de visserij kan garanderen en de toekomst van de sector kan veiligstellen. Zij is tevens van mening dat de vloot moet worden aangepast aan de bestanden. Zoals de rapporteur reeds zei, moeten wij proberen het falen van het huidige GVB ongedaan te maken. Iedereen die in een kustgebied woont, weet dat biologische rustperioden, minimummaaswijdte, TAC' s enzovoort niet bevorderlijk zijn voor de situatie en dat het voorstel in het Groenboek op deze punten ook geen verbetering zal brengen.
De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid is van mening dat er actie moet worden ondernomen tegen de talloze factoren die het milieu vervuilen - zoals de industrie en de enorme druk van toerisme, waar Spanje alles vanaf weet. De commissie vindt dat er wat gedaan moet worden voor de bijzondere ecosystemen in Spanje, zoals de getijrivieren, en inzake fabrieken die koolwaterstof uitstoten en andere fabrieken die ongewenste gevolgen hebben.
Er moeten sociale, economische en milieu-indicatoren komen om de maatregelen te laten slagen, evenals passende begeleidende sociale maatregelen en stimulerende maatregelen gericht op duurzame visserijpraktijken, zoals de ambachtelijke visserij aan onze eigen kusten. Wij moeten rekening houden met het voorzorgsbeginsel, dat goed wordt gedefinieerd in de gedragscode van de FAO en in het VN-akkoord.
Wij moeten het vertrouwen van de consument herstellen door middel van de traditionele visserij, maar ook door middel van de aquacultuur. Er moeten voorlichtings- en bewustmakingscampagnes gevoerd worden waar de burgers en de desbetreffende sectoren bij betrokken moeten worden, teneinde de te treffen maatregelen te laten slagen. We moeten bij dit alles ook de plaatselijke en regionale overheden betrekken. Ten slotte moet er ook controle en toezicht komen - zoals de rapporteur zei - op de maatregelen die worden aangenomen. Als dat niet gebeurt, ontstaan er ongelijke situaties in de verschillende landen.
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten ons ervan bewust zijn dat een grotere capaciteit van de vloot niet zonder meer garant staat voor werkgelegenheid. In de productiesector is in de afgelopen jaren 19% van het aantal arbeidsplaatsen verdwenen en in de verwerkende sector 10%. Wij moeten dan ook iets ondernemen tegen deze tegenstrijdigheid.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, ik wens de heer Fischler eveneens van harte beterschap en ook ik ben er tegen het debat vanmorgen te verzetten. Daarvoor is het onderwerp te belangrijk. Het heeft inderdaad veel moeite gekost dit verslag met 400 amendementen door de commissie te loodsen. Dat er zo veel amendementen zijn ingediend lag zeker niet aan mevrouw Miguélez Ramos. Zij heeft haar uiterste best gedaan en een evenwichtig verslag gepresenteerd. Daarvoor wil ik haar nogmaals danken.
Menigeen zal zich spottend afvragen waarom er dan zoveel gedoe over is. Ik kan echter niet genoeg benadrukken hoe belangrijk dit verslag is voor de toekomst van de visserij in Europa. Wij hebben nu bijna twintig jaar een gemeenschappelijk visserijbeleid met hoogte- en dieptepunten. De visserij heeft reeds vele crises gekend, maar daarvoor is niet alleen Brussel verantwoordelijk. De reden waarom het GVB niet aan alle hoge eisen heeft voldaan is met name het feit dat de lidstaten en vissers niet allemaal op een lijn staan. Wij staan dit jaar voor de keuze welke richting wij in willen slaan met het gemeenschappelijk visserijbeleid in Europa. Ik kan u verzekeren dat de aanbevelingen van het Parlement binnen de Commissie gehoor zullen vinden, want de samenwerking tussen de instellingen is in het belang van de Europese visserij en moet en zal daarom voortgezet worden. De Commissie is nu op de hoogte van de aanbevelingen in het verslag en kan op grond daarvan hervormingsvoorstellen presenteren. Wij wachten daar met spanning op en ik hoop op een grote meerderheid.
Een ding moet echter duidelijk zijn. We krijgen op onze tocht met een zware zeegang te maken, want er is nog veel werk te doen. Ik zal een aantal punten naar voren halen die mijns inziens onontbeerlijk zijn voor het toekomstige visserijbeleid in Europa. Op de eerste plaats zal er zonder vis geen visserij meer zijn. Dit is een simpele maar juiste constatering. Wij moeten ons nog intensiever gaan inzetten voor het behoud van de gezonde bestanden dan tot dusver. Alleen gezonde mariene ecosystemen zijn een garantie voor een duurzaam beheer dat toekomst heeft. Iedereen, het Parlement en de vissers, wil een levensvatbare visserijsector, niet alleen vandaag of morgen, maar ook in de komende decennia.
Op de tweede plaats weten wij te weinig van de verbanden tussen de mariene ecosystemen. Daarom moet het onderzoek worden geïntensiveerd. Op de derde plaats staat vast dat er in de Europese wateren te weinig vis zit. Daarom moeten wij daarbuiten vissen en hebben wij overeenkomsten met derde landen nodig. Deze overeenkomsten zijn nu al duur en zullen alleen maar duurder worden, waarschijnlijk al in de nabije toekomst. Wij moeten derhalve nieuwe wegen inslaan en daarin met name degenen betrekken die daar direct profijt van hebben. Dat zijn wij onze belastingbetalers verschuldigd. De tijd gaat veel te snel voorbij. Dat geldt niet alleen voor mijn betoog, maar ook voor de hervorming van het GVB. Laten wij proberen voor het einde van het jaar een adequate oplossing te vinden in het belang van de visserij in Europa!

Stihler
Mijnheer de Voorzitter, de herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid biedt ons de gelegenheid de komende tien jaar vorm te geven aan de toekomst van de visserij in de Europese Unie. Het is belangrijk dat we dit goed aanpakken. Het doel van het GVB, een duurzame visserijsector, is nog niet bereikt. Integendeel: wij zitten met uitgeputte visbestanden en vervuilde zeeën, terwijl onze vangstcapaciteit in technologisch opzicht enorm is toegenomen.
Milieuvriendelijke en economische duurzaamheid dient de hoeksteen te zijn van het nieuwe GVB. Dit kan onder meer bereikt worden door de regionale dimensie van het GVB naar waarde te schatten. Wij moeten de industrie meer betrekken bij het visserijbeheer en de instandhouding van visbestanden, zodat een betere dialoog tussen vissers en wetenschappers mogelijk wordt. Duurzaamheid houdt in dat we het milieuaspect van visserijbeheer serieus nemen. Wij moeten evenwel snel kunnen ingrijpen wanneer visbestanden bedreigd worden. Voor dergelijke noodsituaties zijn daarom duidelijke procedures nodig. Wij moeten het beginsel van relatieve duurzaamheid handhaven, maar eveneens zorgen dat de controle op naleving van de eisen van de EU effectiever en consequenter wordt uitgeoefend. Daarnaast moeten wij proberen de vele controlemaatregelen waaronder vissers gebukt gaan, te vereenvoudigen.
Zoals wij weten valt er op het gebied van inspectie en controle nog wel het een en ander te verbeteren. De inspectiestructuur en de gecoördineerde aanpak verdienen dan ook onze steun. Er moet evenwel nog eens zorgvuldig gekeken worden naar de toepassing van eenvormige sanctieprocedures.
Ook de visserijovereenkomsten, waarover de heer Lannoye al sprak, zijn aan herziening toe. Ontwikkeling, armoedebestrijding en milieueffecten vormen de belangrijkste aandachtspunten. Er zijn talloze voorbeelden van plaatselijke vissers in enkele van de armste gebieden ter wereld die niet meer kunnen vissen. Als zij niet vissen, hebben ze geen voedsel. Het is dus van essentieel belang dat het visserijbeleid herzien wordt.
Er moet veel gebeuren in zeer korte tijd, maar we mogen niet falen. Er staat teveel op het spel. Ik hoop dat er volgend jaar om deze tijd, wanneer wij terugkomen voor de eerste vergaderperiode van 2003, een hervormd GVB voor ons ligt dat aan de eisen van de toekomst voldoet.

Attwooll
Mijnheer de Voorzitter, het is zo gebruikelijk rapporteurs te feliciteren met hun werk, dat het moeilijk is de juiste woorden te vinden wanneer er echt iets uitzonderlijks wordt gepresteerd. Laat ik het dus eenvoudig houden: het is een eerbetoon aan het werk van mevrouw Miguélez Ramos dat van de meer dan 400 in de commissie ingediende amendementen er nog maar 25 over zijn nu het verslag aan het plenum wordt voorgelegd.
Voordat ik inga op de aard van de ontwerpresolutie wil ik de amendementen van mijn eigen fractie aanstippen. De amendementen 3, 4 en 5 betreffen het internationale niveau. In amendement 3 wordt gepleit voor gemeenschappelijke definities en werkwijzen ten aanzien van visserijsubsidies, vangstcapaciteit en visserij-inspanning en de onderlinge samenhang daarvan. De amendementen 4 en 5 zijn gericht op de verbetering van de controle op zowel de kosteneffectiviteit van visserijovereenkomsten met derde landen als de visserij in het kader daarvan.
Met amendement 6 wordt slechts gepoogd de formulering van overweging H iets af te zwakken. Wij betwijfelen namelijk of het GVB degenen die werkzaam zijn in de visserijsector werkelijk een levensstandaard kan bieden van hetzelfde niveau als in andere productiesectoren, al zou het daar beslist toe moeten bijdragen.
Amendement 7, tenslotte, beoogt slechts de recreatieve zeevisserij toe te voegen aan de gebieden die afzonderlijke aandacht behoeven, naast de visserij op volle zee, de kustvisserij en de aquacultuur. Wij hopen dat het Parlement deze amendementen zal steunen.
Meer in het algemeen zijn wij van mening dat in de ontwerpresolutie een prijzenswaardig evenwicht is gevonden tussen de eisen van de visserij als economische activiteit en de noodzaak van instandhouding. Het feit dat het beginsel van relatieve stabiliteit en de 6-12-mijlslimiet gehandhaafd worden, is een erkenning van de kwetsbaarheid van gemeenschappen die van de visserij afhankelijk zijn. De meerjarige aanpak en de multispecifieke quota' s waarvoor wordt gepleit bevorderen de kwaliteit van het visserijbeheer ten gunste van zowel de visserij-industrie als het milieu. In de ontwerpresolutie komen ook andere milieukwesties aan de orde, zoals het "ontvinnen" van haaien en de bijvangsten van deze dieren. Voorts wordt serieus aandacht besteed aan onze verantwoordelijkheden jegens de ontwikkelingslanden.
In de ontwerpresolutie wordt erop aangedrongen dat vissers, wetenschappers en milieubeschermers een veel grotere inbreng krijgen in de besluitvorming - een aspect dat mij na aan het hart ligt. Met enige trots zou ik hieraan willen toevoegen dat in mijn eigen kiesdistrict op dit punt baanbrekend werk is verricht: daar worden organisaties als de Federatie van Schotse Vissers, de "Shetland Oceans Alliance" en het Wereld Natuur Fonds bij de besluitvorming betrokken.
Het aantal amendementen dat tijdens de behandeling van het verslag in de commissie werd ingediend toont hoeveel verschillende en vaak conflicterende standpunten mogelijk zijn waar het visserijkwesties betreft. Het definitieve verslag laat zien hoe goed wij in dit Parlement in staat zijn onze meningsverschillen op te lossen. Ik hoop dat het verslag ook in de vorm waarin het straks wordt aangenomen iets zal zijn wat het Parlement als geheel en mevrouw Miguélez Ramos in het bijzonder, ondanks haar bescheidenheid, terecht met trots zal vervullen.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, iedereen begrijpt dat de visserij-industrie vis nodig heeft. Zonder vis geen visserij-industrie.
Een van de grootste problemen van het gemeenschappelijk visserijbeleid van de afgelopen twintig jaar was dat een aantal doelstellingen geen prioriteit heeft gekregen. Hierdoor zijn conflictsituaties ontstaan. Alleen door instandhouding bovenaan de agenda te plaatsen kunnen we ervoor zorgen dat de visserij-industrie nog enige toekomst heeft. Dit is een noodzakelijke voorwaarde voor de industrie, niet een hindernis die uit de weg geruimd moet worden. Tussenoplossingen in verband met andere doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid - economische, bijvoorbeeld - zullen altijd leiden tot verdere uitputting van visbestanden, tenzij instandhouding de allerhoogste prioriteit krijgt.
In een door ons ingediend amendement wordt als voornaamste doel gesteld dat de zeeën rijk blijven aan visbestanden en andere mariene soorten. Zowel de visserij-industrie als de Commissie visserij beweren het ermee eens te zijn dat visbestanden instandgehouden moeten worden en dat het mariene milieu beschermd dient te worden. Het feit dat vorige maand de quota' s voor diverse visbestanden in de EU zijn verlaagd geeft duidelijk aan dat wij instandhouding van visbestanden tot onze voornaamste prioriteit moeten maken.

Jové Peres
Mijnheer de Voorzitter, ik ben nu zeveneneenhalf jaar lid van het Parlement, maar dit is volgens mij de eerste keer dat ik u op strikt persoonlijke titel toespreek en niet namens mijn fractie. Binnen de Confederale Fractie Europees Unitair Links heersen verscheidene legitieme opvattingen. Ik wil u evenwel erop attenderen dat het zeer moeilijk was tot een standpunt te komen.
Allereerst wil ik in ieder geval mevrouw Miguélez Ramos danken voor haar werk. Zij heeft in eerste instantie een ontwerpverslag gepresenteerd dat volgens mij uitstekend in elkaar stak. Dat had mijns inziens moeten dienen als basis voor de afronding van het verslag dat zij ons heeft gepresenteerd met de bijdrage van alle leden van de Commissie visserij en met de inzet van mevrouw Miguélez Ramos. Er werden evenwel 400 amendementen ingediend, die mijns inziens in meerderheid voortkwamen uit puur nationale belangen. Ze leverden geen bijdrage aan de versterking van een gemeenschappelijk beleid, en we hebben al zo weinig gemeenschappelijke beleidsvormen, maar leidden juist tot het tegenovergestelde.
Mevrouw Miguélez Ramos heeft na deze 400 amendementen een bovenmenselijke inspanning gedaan om een aantal nieuwe compromissen te kunnen presenteren, maar die heb ik moeten verwerpen. Zij heeft mijns inziens behoorlijk en zelfs bewonderenswaardig werk verricht, maar dat wordt niet bepaald weerspiegeld in het resultaat vanwege de 400 amendementen en de in velerlei opzichten niet direct grootmoedige compromissen. Op een aantal punten verliezen wij ons in de details en op andere punten hebben wij niet eens de algemene kaders afgebakend. Mijns inziens is in ieder geval de volgende verklaring van belang - en dat zeg ik in alle openheid: een aantal amendementen brengt in mijn ogen fundamentele herzieningen in het Verdrag aan op een moment waarop de euro het vrije personenverkeer stimuleert. Ook wat betreft het gemeenschappelijk visserijbeleid wordt de wil aangegeven dit beleid te ontwikkelen en te stimuleren. Soms ontstaat echter de indruk dat men de controle op de communautaire wateren aan de lidstaten wil overlaten, maar tegelijkertijd de controles in wateren van derde landen naar communautair niveau wil overbrengen. En soms ontstaat de indruk - neemt u mij mijn openhartigheid niet kwalijk - dat regionalisering een voorwendsel is om over andere zaken te praten.
Ik zal mijn fractie adviseren tegen het eindresultaat te stemmen, want het doet geen recht aan het werk van mevrouw Miguélez Ramos. Ik wil haar nogmaals van mijn medewerking overtuigen en haar danken voor haar bewonderenswaardige inzet voor een evenwichtig resultaat, dat mijns inziens niet bereikt is.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het jammer dat de commissaris niet aanwezig is, maar ik heb alle begrip voor de reden daarvan. Ik wens hem beterschap.
Ik feliciteer de rapporteur, mevrouw Miguélez Ramos, met dit uiterst belangrijke verslag dat zij na uitvoerig overleg heeft opgesteld. Het in maart vorig jaar gepubliceerde Groenboek over het gemeenschappelijk visserijbeleid was bedoeld om het debat over de toekomst van het GVB te stimuleren. Dat heeft het inderdaad gedaan, vooral in mijn eigen land. De Commissie heeft opgeroepen tot een grondige en spoedige hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Als afgevaardigde van een kiesdistrict waarin velen afhankelijk zijn van de visserij-industrie, stem ik hiermee in.
Het door het Groenboek aangezwengelde debat zal worden verwerkt in het Witboek van de Commissie waarover de Raad zich dit jaar zal buigen. Ik begroet het overleg met instemming en verzeker mijn collega' s dat de autoriteiten in mijn lidstaat breed en zinvol overleg hebben gevoerd. De minister van visserij heeft een speciale studiegroep in het leven geroepen die een helder rapport moest opstellen voor alle betrokkenen. Zo hoort het ook. In het gemeenschappelijk visserijbeleid, en niet alleen daarin, bestaat de neiging beleidsbeslissingen te nemen zonder werkelijk aandacht te schenken aan de waardevolle standpunten van degenen die in de betreffende sector wonen en werken. De door de Ierse minister van visserij ingestelde nationale studiegroep voor de strategie van het GVB heeft voorstellen en aanbevelingen geschreven naar aanleiding van het Groenboek over het visserijbeleid. Ook belanghebbenden hadden zitting in deze studiegroep; het is van essentieel belang dat belanghebbenden altijd bij beleidsvorming worden betrokken. Alleen als zij daarin een belangrijke rol spelen, heeft een gemeenschappelijk visserijbeleid of welk beleid dan ook kans van slagen.
De besprekingen in de Raad zullen dit jaar ongetwijfeld moeizaam verlopen. Er moeten belangrijke beslissingen genomen worden op cruciale gebieden, vooral met betrekking tot de sociale en economische dimensie van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Naar mijn mening - en ik weet dat veel afgevaardigden die kustgebieden vertegenwoordigen het met me eens zijn - komen deze aspecten in het Groenboek niet voldoende aan bod. Er wordt nauwelijks aandacht besteed aan het belang van de visserij in kustgebieden - hetzij in Ierland, hetzij elders in de Gemeenschap - waar geen alternatieve werkgelegenheidsmogelijkheden zijn. Er moet naar het totaalbeeld gekeken worden; wat mijn land betreft moet aandacht worden geschonken aan visserijbeleid, regionaal ontwikkelingsbeleid, plattelandsontwikkelingsbeleid en doelstelling 1-gebieden.
Ik juich de openhartigheid toe waarmee de Commissie de stand van zaken in de Europese visserij beschrijft. Veel van de voorgestelde veranderingen zouden, als ze ten uitvoer werden gelegd, een aantal van de huidige problemen kunnen helpen oplossen. Er moeten nog enkele essentiële veranderingen worden doorgevoerd om het gemeenschappelijk visserijbeleid verder te versterken. Vissers en belanghebbenden hadden al lang een veel grotere inbreng moeten krijgen in de wijze van beheer. Het zal de geloofwaardigheid van ieder toekomstig beleid zeer ten goede komen wanneer vissers bij de beleidsvorming betrokken worden. De sector zal er wel bij varen als het beheer en de controle daadwerkelijk geregionaliseerd worden. Ik verzoek de Commissie dringend het decentralisatieproces te bevorderen door een Europees netwerk van regionale adviescommissies op te zetten.
Vissers zullen geen vertrouwen hebben in het visserijbeleid en het zal zonder twijfel mislukken, als er geen praktische en uitvoerbare veranderingen in het controlesysteem worden aangebracht. Mijn land heeft in de loop der jaren zeer veel profijt gehad van het lidmaatschap van de Europese Unie. De visserij-industrie heeft echter een te hoge prijs moeten betalen, doordat zij haar rijke visgronden aan de westkust van Ierland heeft moeten delen met hebzuchtige buren. Als er sprake is van uitgeputte visbestanden, ligt dat niet aan Ierse vissers, maar aan een aantal hebzuchtige EU-buurlanden.

Farage
Mijnheer de Voorzitter, in mijn land worden regeringsdocumenten dertig jaar na de discussies waarop zij betrekking hebben, vrijgegeven. Dientengevolge zijn de afgelopen twee jaar tot dan toe geheime documenten vrijgegeven over de onderhandelingen voorafgaand aan de toetreding van het Verenigd Koninkrijk tot de toenmalige gemeenschappelijke markt. Zo hebben we documenten kunnen inzien die verband hielden met de totstandkoming van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Uit deze documenten is gebleken dat er geen rechtsgrond voor het GVB bestond ten tijde van zijn aanvang. Bovendien waren de ministers hiervan op de hoogte; zij waren bereid hierover tegen het Britse volk te liegen en hebben dat ook gedaan, zelfs al waren zij zich er terdege van bewust dat het beleid een ramp zou zijn voor de visserij-industrie. Vissers werden echter als politiek onbelangrijk beschouwd. Zij werden opgeofferd om het Britse toetredingsproces op schema te houden. Inmiddels is de verwachte ramp werkelijkheid geworden: tienduizenden banen zijn verloren gegaan in de visserij en in daarmee samenhangende sectoren, de financiële verliezen bedragen bijna 1 miljard pond voor elk jaar dat het GVB bestaat en de vloot is de ondergang nabij.
Ook op technisch niveau is het GVB een ramp. In 1997 merkte de onderzoeksdienst van het Parlement in zijn verslag op dat de enige voorbeelden van succesvolle beheersystemen te vinden waren in de Falklandeilanden, IJsland, Namibië en Nieuw-Zeeland, waar de visserij binnen één rechtsmacht valt. Er bestaat geen enkel voorbeeld van een gemeenschappelijk visserijbeleid dat ooit effectief is geweest. Het GVB vertoont derhalve noodlottige gebreken juist omdat het een gemeenschappelijk beleid is.
De reactie van mijn partij en mijzelf op dit Groenboek en op het verslag van mevrouw Miguélez Ramos is dan ook dat het GVB op leugens gebaseerd is en dat het technisch gezien aan alle kanten rammelt. Het staat voor alles wat er mis is met de Europese Unie en wij zijn van mening dat het GVB, net als de EU, met onmiddellijke ingang dient te worden afgeschaft. Hervorming is geen optie.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, ik wens de heer Fischler uiteraard van harte beterschap en ik verzoek de aanwezige functionarissen onze opmerkingen met de grootste nauwkeurigheid aan hem door te geven. Nu er een nieuw gemeenschappelijk visserijbeleid in de maak is, wilde ik de aandacht van de commissaris graag vestigen op drie essentiële punten.
Ten eerste moet het nieuwe gemeenschappelijk visserijbeleid zonder meer gebaseerd blijven op het systeem van totaal toegestane vangsten (TAC) en quota' s. Dit is immers de beste manier om te zorgen voor een toereikende visstand. Ja, het moeten meerjarenquota' s worden. Dit met name om - zoals de Association du grand littoral atlantique de Commissie heeft gevraagd - wilde schommelingen van jaar tot jaar te voorkomen en vissers de minimale zichtbaarheid te verlenen die onmisbaar is voor elke menselijke en economische activiteit. Daar staat tegenover dat dergelijke quota' s onder geen beding individueel of overdraagbaar mogen worden, want dat zou leiden tot een onherroepelijke concentratie en tot het uitsterven van het leven in de zee in de meeste van onze kustgebieden. Wij hechten belang aan het huidige systeem van collectief quotabeheer door de lidstaten en de vakorganisaties van de visserij.
Ten tweede moet in het nieuwe gemeenschappelijk visserijbeleid worden afgezien van het brute, onrechtvaardige, dure en inefficiënte systeem van opgelegde inperking van de vlootcapaciteit. De Commissie stelt voor de bestaande maatregelen ten aanzien van vlootvernieuwing aan te scherpen. Daar zijn wij vierkant tegen. De Commissie mag dan eerder wel haar goedkeuring hebben gehecht aan een ongebreidelde bouw van varende visfabrieken, dat wil nog niet zeggen dat zij nu de omgekeerde fout moet maken door de uiterst noodzakelijke modernisering van onze ambachtelijke vissersvloot onmogelijk te maken. Dat deze modernisering zich opdringt, wordt pijnlijk duidelijk als we kijken naar de tragische toename van het aantal ongevallen voor onze Atlantische kust, ongevallen die te wijten zijn aan de veroudering van de vloot.
De vloot moet worden beheerd met soepele en omkeerbare beleidsinstrumenten. In dit verband moeten op termijn de moderniseringssteun en bovenal de op de jongere generatie vissers gerichte starterssteun absoluut gehandhaafd blijven.
Ten derde moet er in het nieuwe gemeenschappelijk visserijbeleid ruimte gecreëerd worden voor een duurzaam beheer, waarbij de vaardigheden, de kennis en het vakmanschap van de visserijsector bij het besluitvormingsproces worden betrokken. Uit een groot aantal recente voorbeelden blijkt dat het bijzonder gevaarlijk is zich bij beslissingen uitsluitend te verlaten op schattingen en modellen van biologen. Dit kan namelijk ernstige sociaal-economische gevolgen hebben, zie het geval van de ansjovis en de schelvis. Het inschatten van de visstand is een bijzonder complexe aangelegenheid, en het is dus zaak geen enkele bron van informatie links te laten liggen.
Deze drie bedenkingen zijn in de loop van de raadplegingsprocedure met kracht naar voren gebracht, en ik hoop dat zij als leidraad zullen fungeren bij het opstellen van de ontwerp-verordeningen die de commissaris ons binnen afzienbare tijd zal voorleggen. Voor het Groenboek is er nog veel werk aan de winkel. In essentie verzoeken wij de commissaris ons een nieuw gemeenschappelijk visserijbeleid voor te leggen dat vooruit ziet, een GVB dat een eind maakt aan het bedroevende beleid van doekjes voor het bloeden. Volgens ons is de visserij immers onmisbaar voor de ontwikkeling van de kustgebieden van onze lidstaten. Wij geloven in de toekomst van de visserij. Wij hadden graag een gemeenschappelijk visserijbeleid dat dit geloof in de toekomst deelt.

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, net als mijn collega' s wil ik mijn interventie beginnen met een woord van dank aan de rapporteur, mevrouw Miguélez Ramos. Zoals wij allemaal weten, was dit een uiterst moeilijke kwestie vanwege de uiteenlopende standpunten en belangen.
Desalniettemin ben ik niet tevreden met het eindresultaat, want dat was niet wat wij ervan konden verwachten. Daarom heb ik in de commissie tegen het verslag gestemd. Zoals u weet, naar ik aanneem, waren er 12 stemmen voor, 6 tegen en 3 onthoudingen, waaronder die van de rapporteur zelf.
Mijns inziens is dit verslag onbevredigend, omdat er nu meer dan twintig jaar aan een gemeenschappelijk visserijbeleid is gewerkt - hoewel het alleen in naam gemeenschappelijk is - en omdat twee landen, Spanje en Portugal, zeventien jaar in een overgangsfase hebben verkeerd. Er zou toch wel wat meer bereikt mogen zijn wat betreft de communautarisering van dit beleid en het verslag-Miguélez Ramos had ook verder mogen gaan. Het pleit nu slechts voor het behoud van de status quo. Daarbij baseer ik mij op twee centrale kwesties.
In de eerste plaats de verdeling van de vangstmogelijkheden in communautaire wateren tussen de lidstaten, onder handhaving van de relatieve stabiliteit, die geen beginsel maar een in alle opzichten discriminerend mechanisme is. In de tweede plaats de uitdrukkelijk negatieve houding ten opzichte van de inzet van nieuwe beheersystemen, zelfs bij wijze van proef, waarmee in de rest van de wereld uitstekende resultaten zijn geboekt, zoals in de grote vismogendheden Noorwegen en IJsland. Zij hebben overdraagbare visserijwetten die wij stelselmatig afkeuren en niet eens willen uitproberen.
Ik ben er oprecht van overtuigd dat de Europese Unie met een gemeenschappelijke markt en een gemeenschappelijke munt voor de visserij uitsluitend voordelen zal opleveren, die zijn vastgelegd in het Verdrag. De visserij is een economische sector als alle andere en zal in de toekomst een zeer belangrijke rol kunnen gaan spelen. Bovendien zijn vele regio' s, met name doelstelling 1-regio' s, ervan afhankelijk.
Het is mijn stellige overtuiging dat wij een meerderheidsconsensus kunnen en moeten bereiken zonder andere visserijgemeenschappen te benadelen -alle gemeenschappen verdienen immers ons begrip en onze bescherming. Zo kunnen wij de visserij moderniseren of op zijn minst nieuwe mogelijkheden creëren die misschien niet direct, maar geleidelijk aan wel degelijk effect kunnen sorteren. Wij moeten de komende maanden blijven praten binnen onze commissie om tot echte Europese compromissen te komen.

Katiforis
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, ik wil allereerst de rapporteur gelukwensen met het verslag over het gemeenschappelijk visserijbeleid dat zij vandaag aan de voltallige vergadering heeft voorgelegd. Mevrouw Miguélez had geen gemakkelijke taak maar ik geloof dat zij uitstekend werk heeft verricht. Het eindresultaat is weliswaar niet voor iedereen tevredenstellend, maar dat is niet de schuld van de rapporteur. Daarvoor moeten wij de hand in eigen boezem steken.
In het verleden zijn de problemen van het gemeenschappelijk visserijbeleid herhaaldelijk onderwerp van gesprek geweest in dit Parlement. De onderhavige mededeling van de Commissie is de eerste fase van een allesomvattende strategie van de Commissie voor de verbetering van het GVB met het oog op de komende hervormingen. Wij moeten derhalve in dit stadium een aantal fundamentele beginselen en prioriteiten vaststellen voor het toekomstig GVB.
Ten eerste moeten wij ervoor zorgen dat de ontwikkeling van de visserijsector tot hoofddoel van het GVB wordt uitgeroepen. Dat betekent dat de visserijactiviteiten vanuit zowel economisch als ecologisch standpunt bekeken een duurzaam karakter moeten verwerven. Een ander beleid zou absurd zijn. Ten tweede moeten wij ervoor zorgen dat er een geïntegreerd beleid, een sterker geharmoniseerd beleid op Europees vlak komt. De Commissie moet fantasievolle voorstellen op tafel leggen die echte vooruitgang kunnen bewerkstelligen bij de Europese integratie. De verwezenlijking van de interne markt in de visserijsector veronderstelt een uniform, gemeenschappelijk beheer van de hulpbronnen ten behoeve van een communautaire vloot.

Hudghton
Mijnheer de Voorzitter, dit Groenboek verschijnt op het moment dat de EU zich gesteld ziet voor slinkende visbestanden, overcapaciteit en inefficiënt en overgecentraliseerd beheer. De hervorming van het GVB biedt ons niet alleen de gelegenheid tekortkomingen te verhelpen, maar ook cruciale bepalingen te handhaven die waardevol en noodzakelijk zijn voor het voortbestaan van de kwetsbare, van de visserij afhankelijke gemeenschappen van Europa. Wij moeten ten minste de 6-12-mijlszones in stand houden. We moeten daarnaast speciale instandhoudingsgebieden als de Shetland Box handhaven en historische visserijrechten steunen door het grondbeginsel van relatieve stabiliteit.
Het in stand houden van visbestanden voor toekomstige generaties blijft de belangrijkste doelstelling van het GVB. De bevordering van een duurzame visserij en de behoeften van gemeenschappen die van de visserij afhankelijk zijn, moeten absoluut prioriteit blijven houden.
Het verslag bereidt de weg voor decentralisatie en de Commissie dient een uitgebreide vorm van zonaal beheer te ontwerpen. Dit beheer moet worden uitgevoerd door hiervoor aangewezen commissies. Ik beklemtoon het woord "beheer" . De visserij-industrie, de verwerkers, de wetenschappers en niet-gouvernementele organisaties dienen er alle actief bij te worden betrokken en er moet gebruik gemaakt worden van hun deskundigheid om te garanderen dat het GVB ...
(De Voorzitter onderbreekt de spreker)

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, dit debat over de toekomst van het gemeenschappelijk visserijbeleid bouwt voort op een belangrijk werkstuk van rapporteur Miguélez Ramos en de Visserijcommissie. Voor dat verslag is een bezoek aan Portugal georganiseerd, waar men in Lissabon gesprekken heeft gevoerd met vertegenwoordigers van de verschillende beroepsgroepen die in deze voor de Europese Unie zo belangrijke sector werkzaam zijn. Ik heb zelf de gelegenheid gehad aan die gesprekken deel te nemen.
Er is veel voorbereidend werk verricht, en ik noem in dat verband ook de voorstellen die ik zelf heb gedaan met betrekking tot deze sector. De visserij vervult een fundamentele rol bij de voedselvoorziening en is bovendien van vitaal belang voor de werkgelegenheid en de sociale en economische cohesie van de kuststreken en de ultraperifere regio' s van de Unie.
Ik wijs er eerst en vooral op dat we alle voorstellen voor het instellen van individuele quota' s verwerpen. Datzelfde geldt voor binnen de Unie verhandelbare individuele quota' s. Een dergelijk systeem zou namelijk neerkomen op de privatisering van de visreserves. Dat zou leiden tot concentratie, waarbij kleine groepen grote vangsten realiseren, met alle negatieve gevolgen van dien - niet alleen voor het milieu, maar ook op sociaal-economisch vlak. Ik hoop dat dit Parlement dat standpunt overneemt.
De Commissie is voornemens de structurele steun aan de visserijsector drastisch te verminderen. Ik wil duidelijk maken dat wij ons hiertegen verzetten. Deze sector heeft immers te kampen met ernstige sociaal-economische problemen, en als we zien hoe de steun in het verleden verdeeld is, dan wordt duidelijk dat we nu eerlijker te werk moeten gaan. Ik vermeld ook dat we een voorstel hebben aangenomen om een speciaal communautair programma op te zetten voor steun aan de kleinschalige kustvisserij. We zullen het principe van communautaire voorrang handhaven. Belangrijk is ook dat de werkomstandigheden verbeterd worden, en dat de vissers betrokken worden bij het onderhoud en beheer van het huidige systeem, dat een zes en een halve zeemijl brede zone voor exclusief gebruik reserveert. Ik zou zelf overigens gekozen hebben voor een 24-mijlszone - met voor de perifere regio' s een zone van tenminste 50 mijl. Die voorstellen hebben het helaas niet gehaald, en datzelfde lot trof de voorstellen voor compenserende vergoedingen voor de visconservenindustrie en de voorstellen voor flexibiliteit bij de jaarlijkse herziening van de meerjarige TAC' s.
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag vertoont enige tegenstrijdigheden en hier en daar wat negatieve punten, maar over het geheel is het een goed verslag. Ik dank mevrouw Miguélez Ramos voor haar inzet.

Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij concentreren op de overeenkomsten van de EU met de ontwikkelingslanden. Het verslag bevat een reeks van goede intentieverklaringen, maar aangezien de realiteit is dat deze nooit zijn verwezenlijkt, vormen de huidige visserijovereenkomsten geen doeltreffende bijdrage aan de armoedebestrijding en de ontwikkelingslanden hebben er in economisch opzicht evenmin profijt van. Een van de armste landen ter wereld, Mauritanië, heeft zojuist een visserijovereenkomst met de EU gesloten. Naar het oordeel van experts kan, als de middelen verstandig worden beheerd, alleen al de visserij op inktvis Mauritanië inkomsten ter grootte van 100 miljoen dollar per jaar opleveren, maar Mauritanië heeft geen geld om zijn eigen visserij te ontwikkelen en krijgt daardoor een veel geringere compensatie van de EU, dat met haar overbevissing bezig is het inktvisbestand uit te roeien. Daar komt bij dat alleen al het afgelopen jaar 300 Mauritaanse vissers het leven hebben verloren omdat de vangstomstandigheden gevaarlijker zijn geworden. De EU neemt van de armen en geeft aan de rijken. Dat zijn de treurige feiten.

Lisi
Mijnheer de Voorzitter, zoals andere collega' s ook al te kennen hebben gegeven, verdient collega Miguélez Ramos een pluim voor het werk dat zij verricht heeft: het was een forse, ingewikkelde en complexe taak waarvan zij zich optimaal gekweten heeft, onder meer door de opmerkingen van collega' s zoveel mogelijk ter harte te nemen.
Dit vooropgezet, hebben velen te kennen gegeven tevreden te zijn over hetgeen geboden wordt. Wijzelf kunnen echter niet helemaal tevreden zijn, maar misschien was dat ook wel onvermijdelijk. Diverse vraagstukken blijven immers nog onbeantwoord, en daar moeten wij dus in de komende maanden en jaren iets aan doen, wij tezamen met de Commissie. We weten allemaal welke vraagstukken nog op een oplossing wachten. Wat mijzelf betreft, ik wilde in dit bestek melding maken van wat ik het beste drie criteria kan noemen. Als die criteria gehanteerd worden, dan is dat een kans om redelijke oplossingen aan te dragen voor de afzonderlijke vraagstukken.
Ten eerste: het is niet de bedoeling dat wij afstraffend te werk gaan. Men heeft op een buitensporig belerende toon de vissers aan het verstand proberen te brengen dat, als er geen vis is, hun economische overleving in gevaar komt. Maar dat lag toch wel heel erg voor de hand en is gewoon een kwestie van gezond verstand. De vissers hebben zelf ook wel in de gaten dat hun eigen welvaren afhangt van het behoud van de visbestanden en wat dat betreft staan zij dus al aan onze zijde.
Ten tweede: bij het bedenken van oplossingen zou er wat meer fantasie aan de dag gelegd moeten worden. Kijk bijvoorbeeld naar de inkrimping van de visserijactiviteiten. Al jaren volgen wij een bepaalde strategie, maar wij weten dat die geen zoden aan de dijk zet: wordt het dan niet gewoon tijd om met iets anders op de proppen te komen?
Ten derde moeten wij het volgende goed beseffen. Als niet alle instellingen, de vissers en de regio' s erbij betrokken worden, dan zal het ons niet lukken om een gemeenschappelijk beleid op te zetten waar iedereen zich in kan vinden. Dat is dus het thema van de regionalisering.
Als wij deze drie criteria hanteren, dan zullen wij volgens mij redelijke oplossingen kunnen vinden voor alle vraagstukken die ter sprake zijn gebracht en die wij overigens ook goed voor ogen hebben. In dat geval kan er een evenwichtig voorstel op tafel komen waarmee een gemeenschappelijk beleid wordt opgezet dat nochtans de specifieke behoeften van elk van onze landen weet te respecteren.

Poignant
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben ons een tweeledig doel gesteld: enerzijds de continuïteit van de visserij langs onze kusten te waarborgen en anderzijds het voortbestaan van de visbestanden veilig te stellen. Dit tweeledig doel wordt door iedereen nagestreefd. Wij stonden net als de rapporteur voor de keuze: ofwel alles omgooien, met het risico alles te destabiliseren, ofwel aanpassen wat er aan te passen viel. Er is voor het tweede gekozen, en dat is ook wat ik zelf het liefste wilde. Dit houdt in dat we twee beginselen moeten huldigen: enerzijds toegang tot de visgronden - ik denk daarbij aan de 6-12-mijlszone -, en die hebben we; anderzijds een relatieve stabiliteit, en ook daarmee is rekening gehouden. Dit zijn twee fundamentele keuzes, en ik hoop dat het Parlement deze zal bekrachtigen.
Van de aanpassingen die er moeten komen, wil ik er drie aanstippen. Ik ben en blijf ervan overtuigd dat het de voorkeur verdient de totaal toegestane vangst (TAC) en de quota te behouden als centraal onderdeel van het gemeenschappelijk visserijbeleid, aangezien deze de meeste waarborgen bieden, vooral als ze zich over meerdere jaren uitstrekken. Tweede aanpassing: als de meerjarige oriëntatieprogramma's (MOP) behouden blijven - en dat zou het geval moeten zijn - moet daarin ook rekening worden gehouden met de veiligheid van zeevarenden. Ik kom uit Bretagne, in Frankrijk, en in 2001 zijn er op zee in die regio alleen al 25 doden gevallen. Ik vermoed dat de toestand in uw regio's vergelijkbaar is. Zoveel doden zijn natuurlijk eigenlijk ontoelaatbaar! Ik vind dat we iets moeten doen aan de veiligheid op zee en onze zeelieden de kans moeten geven regelmatig nieuwe schepen te bouwen. De vloot laten verouderen is niet goed, omdat dat het risico op zee vergroot. Een goede verordening is een verordening die op iedereen in gelijke mate van toepassing is. Onze vissers krijgen de indruk dat zelfs identieke overtredingen verschillend bestraft worden. Ik vind dat de Commissie extra zorg moet besteden aan deze drie aanpassingen.

Nogueira Román
Mijnheer de Voorzitter, ik ben van mening dat dit Parlement het Groenboek moet verwerpen. Dat standpunt blijkt echter niet uit het verslag dat we nu bespreken. Dit verslag heeft wat goede punten, die heel aanvaardbaar zijn, maar is al met al niet voldoende energiek geformuleerd om tegenwicht te kunnen bieden aan de standpunten van de Commissie. Waar het op neerkomt is dat de Commissie in haar Groenboek weigert de visserij als een normale economische activiteit te beschouwen, die voor de economie van bepaalde kustregio' s - zoals het door mij vertegenwoordigde Galicië - van levensgroot belang is. Het is een sector die binnen de door het Verdrag gestelde normen moet kunnen opereren. Daarbij moet bijzondere aandacht worden geschonken aan het principe van duurzame ontwikkeling.
De Commissie handhaaft de privileges die bepaalde staten genieten volgens het discriminerende beginsel van relatieve stabiliteit. Ze blijft voorts in gebreke een aanvaardbaar beleid te formuleren voor visserijovereenkomsten met derde landen en overweegt nu zelfs de structurele steun voor de vernieuwing van de vloten op middellange termijn af te schaffen.

Meijer
Voorzitter, vroeger werd de zee gezien als een onuitputtelijke bron van voedsel voor de mens. Inmiddels erkennen ook de economisch belanghebbenden het gevaar dat de wereldzeeën worden leeggevist, niet ineens maar wel op termijn omdat de jonge vis steeds minder kans krijgt om volwassen te worden en zich voort te planten.
Zoals veel politici hoopt ook de rapporteur dat het mogelijk zal zijn de voortgezette vangst te combineren met een verbeterde bescherming van het natuurlijk evenwicht. Terecht dringt zij aan op een consequentere naleving van afspraken, maar dat is alleen een oplossing voor de korte termijn. Ondanks het feit dat de vraag naar vis blijft stijgen, zal inkrimping van de vangst op zee onvermijdelijk worden. Daarom moet worden gezocht naar vervangende werkgelegenheid voor kustgebieden en bescherming van de Derde Wereld. Dat is beter dan de nadruk te leggen op verschillen tussen landen met kleine traditionele schepen die het hele jaar door uitvaren en landen met grote, van de nieuwste technische hulpmiddelen voorziene schepen die een deel van de tijd aan wal moeten blijven. Als die twee groepen elkaar de schuld blijven geven van de uitputting wordt dat vooral een rechtvaardiging om zelf onvoldoende te doen en lossen we het probleem dus niet op.

Cunha
Mijnheer de Voorzitter, het verslag over de toekomst van het gemeenschappelijk visserijbeleid moet een belangrijke bijdrage leveren aan de formulering van dit beleid na 2002. Ik zal daarom zes punten aanroeren die volgens mij prioriteit moeten krijgen. Het eerste punt betreft de continuïteit: ook in de toekomst moet er gevist kunnen worden. We kunnen dat doel bereiken door het beschermingsbeleid aan te scherpen: aanbevelingen vanuit wetenschappelijke hoek moeten serieus genomen worden, de voorgeschreven maaswijdten moeten worden gerespecteerd, jonge vis moet worden beschermd en er moet zo min mogelijk worden teruggegooid. Het tweede punt betreft het beheer van de TAC' s. Dat moet op flexibele en evenwichtige wijze geschieden, en staten die hun quota' s niet gebruiken moeten deze quota' s kunnen overdragen aan staten die ze wel nodig hebben. Om deze doelstelling te verwezenlijken moeten de meerjarige oriëntatieprogramma' s - of de instrumenten die deze programma' s gaan vervangen - nauwkeurig worden uitgevoerd, en dat betekent dat er sancties moeten worden opgelegd aan landen die de normen niet naleven. Het derde punt betreft de internationale visserijovereenkomsten. Daar moet extra aandacht aan worden besteed: de Europese Unie moet via onderhandelingen nieuwe mogelijkheden scheppen voor haar reders. Het vierde punt betreft het feit dat de visserij als een bijzondere activiteit moet worden beschouwd. Daarom dient het principe van relatieve stabiliteit te worden gehandhaafd. Als vijfde punt noem ik de sociale aspecten van het gemeenschappelijk visserijbeleid. We moeten daar ook meer aandacht aan besteden en de vissers de nodige steun geven om te overleven. Tot slot wijs ik erop dat we het structuurbeleid voor deze sector moeten voortzetten. We moeten steun blijven geven om ervoor te zorgen dat de communautaire vloot voortdurend gemoderniseerd wordt en steeds aangepast blijft aan de nieuwe omstandigheden.
Ik wil de rapporteur, mevrouw Miguélez Ramos, bedanken voor haar inzet en het werk dat ze verricht heeft. Het uiteindelijke resultaat mag niet ideaal zijn, maar ik hoop dat het voor ons voldoende zal zijn om het noodzakelijke te verwezenlijken. Tot slot wil ik de heer Fischler beterschap wensen en hem de volgende boodschap overbrengen: "elke griep kan worden genezen met een portie stokvis op Portugese wijze en een goed glas rode wijn" .

Piétrasanta
Graag wil ik benadrukken met welke aspecten absoluut rekening gehouden moet worden, wil de Middellandse Zee de plaats krijgen die haar toekomt in het gemeenschappelijk visserijbeleid.
Wat moet gebeuren is dat we een integraal beleid op poten zetten, gebaseerd op een daadwerkelijke internationale samenwerking. Daarbij moeten we ons hoeden voor laksheid, want dat brengt ons op een hellend vlak. Dit houdt in dat we de huidige wetgeving moeten herzien, met name verordening (EG) 1626/94, en dat we de regelgeving inzake minimumafmetingen, technische maatregelen en visserijwerktuigen aanpassen aan de regio.
Ook moet er serieus onderzoek gedaan worden naar het ware potentieel aan ansjovis, makreel, blauwvintonijn, enzovoort, kortom, aan de diverse soorten waarop kan worden gevist. Tot slot houdt een en ander in dat beter geluisterd moet worden naar de lekenrechters voor de beroepsgroep die zich specifiek bezighouden met de visserij op de Middellandse Zee, en dat de regionale visserijcommissie voor de Middellandse Zee opnieuw wordt opgestart en voorzien wordt van reële bevoegdheden en middelen, zodat zij doeltreffend kan optreden voor zowel de visserij op volle zee als voor de kleine visserij langs de kust.
Ik dank onze uitstekende rapporteur, mevrouw Miguélez Ramos, alsook mijn collega's mevrouw Brigitte Langenhagen en mevrouw Patricia McKenna, voor het feit dat zij de Middellandse-Zeekust bezocht hebben, met name Sète, Mèze en Port-la-Nouvelle, teneinde deze voorstellen te ondersteunen en zich ter plaatse van de toestand te vergewissen.

Nicholson
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur gelukwensen met haar welkome verslag. Ik denk dat wij allemaal wel beseffen welke buitengewone moeilijkheden het opstellen van dit verslag met zich mee moet hebben gebracht. Het bevat misschien passages waarmee niet iedereen ingenomen is. Niettemin is het, gezien de omstandigheden, waarschijnlijk het hoogst haalbare in ons streven het GVB te hervormen.
Wij moeten ons afvragen wat de Europese Unie wil bereiken met de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Het is in elk geval duidelijk dat het huidige GVB niet tot de meest geliefde beleidsvormen van de Unie behoort. Er is ook absoluut geen garantie dat wijzigingen tot een beleid zullen leiden waarmee de visserij-industrie kan instemmen - vooral gezien de onder druk staande visbestanden en de uiteenlopende opvattingen van wetenschappers en vissers.
Nu hebben wij echter de kans om het beleid te wijzigen en we moeten ons afvragen of we deze keer tot een goed resultaat kunnen komen. Kunnen we een juist evenwicht vinden? Kunnen wij aan de behoeften van de visserij-industrie tegemoetkomen en op tijd reageren? De vele problemen hebben in de visserijsector tot veel bitterheid geleid. Wij hebben vandaag gehoord dat sommige afgevaardigden het gemeenschappelijk visserijbeleid met genoegen naar de schroothoop zouden verwijzen en het beleid weer aan nationale en regionale overheden zouden willen overlaten. Dat zorgt echter niet voor meer vis in de zee en het lost ook niets op. Vissen migreren: ze blijven niet voortdurend, jaar na jaar, op dezelfde plaats.
Hoewel dit een gemakkelijke - en in de ogen van sommigen zelfs een zeer goede - oplossing lijkt, moeten wij onszelf dus een aantal vragen stellen. Zou renationalisatie meer vis opleveren? Ik denk het niet. Zou er meer financiële steun door beschikbaar komen? Ik zou willen aanvoeren dat renationalisatie zelfs tot minder financiële steun voor de visserij-industrie zou kunnen leiden en dat de markten er niet op zouden vooruitgaan. Wij moeten dus tot een aanvaardbaar standpunt zien te komen.
Ik moet het de Commissie zonder omhaal zeggen: als zij het beleid de komende vier of vijf jaar niet op orde kan krijgen, zal zij gedwongen worden het weer aan nationale overheden over te laten. Wij hebben de kans iets goeds te maken van het GVB. Als de Commissie dat werkelijk wil moet zij plaatselijke vissers, plaatselijke regio' s en de plaatselijke bevolking erbij betrekken. Ik zou daar beslist mijn steun aan geven - maar er moet hoe dan ook zinvol overleg plaatsvinden.

Sudre
Mijnheer de Voorzitter, het gemeenschappelijk visserijbeleid is een van de meer gevoelige beleidsterreinen van de Europese Unie. Dit komt tot uiting in het spanningsveld tussen enerzijds het algemeen belang - dat bestaat in het in stand houden van een met uitputting bedreigde rijkdom en het rationaliseren van de visserij als traditionele economische activiteit -, en anderzijds de ontwikkeling van ultraperifere regio's, waar de visserij als een van de weinige sectoren van economische activiteit een bron van werkgelegenheid vormt op middellange en lange termijn. Het Groenboek van de Commissie over het gemeenschappelijk visserijbeleid schetst een bijzonder somber beeld, en ik betreur het dat er in het algemeen geen aandacht in wordt besteed aan de visserij die wordt beoefend in de territoriale wateren van de ultraperifere regio's van de Europese Unie. De ideeën die erin tot uiting komen, en vooral de oplossingen die erin worden aangedragen, zijn duidelijk gericht op de problemen van de continentale visserij en passen nauwelijks bij deze ultraperifere regio's. De ultraperifere regio's hebben gevochten voor erkenning van hun specifieke aard, wat is uitgemond in artikel 299, lid 2 van het Verdrag van Amsterdam. Zij hebben ervoor gevochten dat op elk beleidsterrein van de Europese Unie rekening wordt gehouden met hun specifieke omstandigheden. Als er één beleidsvorm is waar dat noodzakelijk is, is dat wel het gemeenschappelijk visserijbeleid.
De omvang en de aard van de visserij in ultraperifere regio's en vooral haar effect op de visserij in Europa als geheel zijn niettemin van dien aard dat concrete een aangepaste maatregelen op hun plaats zouden zijn, met name op het vlak van vlootquota' s en quota' s voor de visbestanden, steun aan de kustvisserij en de viskweek, alsook op het vlak van openbare investeringsplafonds, want die zijn bepalend voor het welzijn van de sector in die streken. Bij voldoende hoge quota' s zouden zij hun vloot kunnen ontwikkelen en moderniseren en zouden de maatregelen die de Commissie voorstelt meer samenhang vertonen. De Commissie verleent immers financiële steun aan verwerkings- en handelsbedrijven die de producten van de visserij op de markt brengen, maar dit heeft natuurlijk enkel zin als deze verzekerd zijn van een regelmatige aanvoer van hoge kwaliteit.
Tot slot wil ik graag nog toevoegen dat wij voorzichtig moeten zijn bij het tekenen van internationale visserijovereenkomsten, en dat we moeten opletten dat waar nodig rekening wordt gehouden met de nabijheid van ultraperifere regio's. Vangstvergunningen die landen buiten de Unie aan communautaire schepen verlenen moeten in de eerste plaats ten goede komen aan de vloot van de dichtstbijzijnde ultraperifere regio en niet gebruikt worden als een manier om de Europese vloot te delokaliseren.
Mijn bijdrage is niet af zonder een woord van dank aan onze rapporteur, mevrouw Miguélez Ramos, die haar moeilijke taak tot een voortreffelijk einde heeft gebracht. Zij moest immers komen tot een consensus die voor iedereen aanvaardbaar was, een opdracht die zo goed als onmogelijk leek.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.

Kabeljauw- en heekbestanden
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0458/2001) van de heer Hudghton, namens de Commissie visserij, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over het herstel van de kabeljauw- en heekbestanden in de wateren van de Gemeenschap en in de daaraan grenzende wateren (COM(2001) 326 - C5-0466/2001 - 2001/2190(COS)).

Hudghton
Mijnheer de Voorzitter, omdat ik in het vorige debat maar één minuut spreektijd had, had ik niet voldoende tijd om de rapporteur, mevrouw Miguélez Ramos, te feliciteren met haar werk en werkwijze. Ook het onderhavige verslag toont aan hoe noodzakelijk is dat het gemeenschappelijk visserijbeleid hervormd wordt. Met andere woorden, als wij in de Europese Unie een succesvol visserijbeheersysteem hadden gehad, waren dit soort noodmaatregelen ter bescherming van slinkende visbestanden misschien niet nodig geweest. Maar dat zijn ze wél. Deze plannen zijn bedoeld om de kabeljauw- en heekbestanden weer op een duurzaam niveau te brengen. Zij hebben echter ook sociaal-economische implicaties, niet alleen voor degenen die op kabeljauw en heek vissen, maar ook voor vissers die in hun levensonderhoud afhankelijk zijn van samen met deze soorten gevangen vis.
In dit verslag wordt derhalve een aantal van de belangrijkste punten onderstreept: een ongedifferentieerde benadering is onaanvaardbaar; nauwkeurig wetenschappelijk advies is vereist; het effect van de industriële visserij op de visbestanden en hun voedselbestanden moet erkend worden; er moeten adequate financieringsvoorzieningen worden getroffen en er moeten toegankelijke diversificatieprogramma' s komen. De Commissie heeft zelf toegegeven dat zij niet uitsluitend is afgegaan op wetenschappelijk advies en dat er een algeheel gebrek is aan wetenschappelijk advies inzake herstelplannen voor de lange termijn. De woorden die de Commissie zelf gebruikt zijn veelzeggend. Ik blijf mijn twijfels houden of het wetenschappelijk advies gedegen genoeg is om het vertrouwen te winnen van de door deze maatregelen getroffen vissers.
Volgens de Commissie vormt de "zwarte" aanvoer van vis het voornaamste probleem. Ik twijfel er niet aan dat deze "zwarte" aanvoer de statistieken negatief beïnvloedt. Dat duidt echter op tekortkomingen die inherent zijn aan het huidige beheersysteem. Teruggooi is toch zeker een groter probleem - misschien heeft dat wel de grootste invloed. In het verslag wordt dan ook het belang onderstreept van goed gefinancierd en nauwkeurig wetenschappelijk advies. Er wordt eveneens voor gepleit dat onder meer wetenschappers als actieve waarnemers op vissersschepen meevaren. Hierdoor zou ook het vertrouwen in technische maatregelen moeten groeien.
De Commissie was er zich naar eigen zeggen van bewust dat de verlegging van visserij-inspanningen ten gevolge van de sluitingen in de Noordzee ter bescherming van kabeljauw, afgelopen voorjaar, een grotere druk op andere visbestanden zou veroorzaken. De Commissie gaat echter niet in op de vraag hoe desastreus dit effect geweest had kunnen zijn, ware het niet dat Schotse vissers, bijvoorbeeld, vrijwillig hun bedrijf op eigen kosten stillegden. Ik durf te stellen dat de Commissie de verlegging van de visserij-inspanningen niet goed doordacht heeft. Bij toekomstige sluitingen moet terdege rekening worden gehouden met een eventuele verlegging van visserij-inspanningen, waarbij de voordelen van sluiting in evenwicht moeten zijn met het schadelijke domino-effect.
Ik ben verheugd over de compensatieregelingen voor vissers die hun bedrijf hebben moeten stilleggen, waartoe de Commissie zich verbonden heeft en merk daarbij op dat zij niet alleen compensatie voor stillegging aanmoedigt, maar tevens de huidige plafonds voor financiële bijdragen wegneemt. Niettemin maak ik mij ernstig zorgen dat vissers die door dergelijke maatregelen getroffen worden niet op gelijkwaardige basis worden gecompenseerd. Als vissers bereid zijn zelf uit verantwoordelijkheidsgevoel hun bedrijf stil te leggen wanneer voortzetting van de visvangst het visbestand verder zou kunnen aantasten, dan moet er een of ander mechanisme zijn dat voorkomt dat zij daardoor failliet gaan.
Ik verzoek de geachte afgevaardigden dringend de beide amendementen vandaag tijdens de stemming te steunen. In het eerste amendement wordt de Commissie verzocht de specifieke behoeften van de gemengde visserij niet te veronachtzamen en in het tweede wordt opgeroepen tot maatregelen ter bevordering van een milieuvriendelijke en kleinschaliger visserij. Tot slot pleit ik ervoor dat paragraaf 7 geschrapt wordt. Daarin wordt namelijk niet alleen een openlijke aanval gedaan op de kleinschalige visserij, maar ook luidkeels steun betuigd aan de grootschalige industriële visserij, hetgeen ik volstrekt onaanvaardbaar vind.
Tot slot moeten wij hier de noodzakelijke inspanningen tot herstel van de visbestanden in evenwicht zien te brengen met de noodzakelijke inspanningen ter voorkoming van onevenredig zware beperkingen voor de vele verschillende soorten visserij die hierbij betrokken zijn, met alle negatieve gevolgen van dien voor degenen die voor hun levensonderhoud afhankelijk zijn van de zee. Ik roep de Commissie daarom op de aanbevelingen in dit verslag over te nemen en ervoor te zorgen dat de visserij-industrie en wetenschappers volledig bij het proces betrokken worden. In dit verband is het wellicht zinvol om op al korte termijn commissies voor zonaal beheer in te stellen en deze pro-actief in plaats van reactief herstelplannen te laten indienen. Ik hoop dat de geachte afgevaardigden dit verslag en de bijbehorende amendementen vanmiddag zullen steunen.

Nicholson
Mijnheer de Voorzitter, dit uitstekende verslag komt op het juiste moment en ik sluit mij dan ook graag aan bij de gelukwensen aan de rapporteur. In mijn eerdere interventie ben ik daar niet aan toegekomen. Ook wil ik de commissaris beterschap wensen. Het zou al te makkelijk zijn vanmorgen tegen hem van leer te trekken omdat hij afwezig is, maar als hij ziek is, wensen wij hem een spoedig herstel. In tegenstelling tot de heer Cunha heb ik geen remedie voor de commissaris die zijn herstel zou bespoedigen, maar bij griep kan een glas warme, Ierse whisky in elk geval geen kwaad.
In dit verslag worden veel van de huidige problemen in de visserijsector behandeld en het herstellen van de kabeljauw- en heekbestanden is ongetwijfeld een zeer zware opgave. We moeten onder ogen zien dat het buitengewoon moeilijk zal zijn dit doel te bereiken - als er iets is wat we de laatste tijd geleerd hebben, is het dat wel. Maar we zullen het wel moeten bereiken als we de visbestanden in onze zeeën in stand willen houden. We moeten alles doen wat de rapporteur aangeeft: de omvang van de netten vergroten, netten die deels uit vierkante mazen bestaan verplicht stellen en vooral erkennen dat we iets moeten doen aan de door teruggooi veroorzaakte problemen. Dat hebben we vooralsnog niet gedaan. Wij hebben wel gezegd dat er iets moest gebeuren, maar we zijn niet in staat gebleken het probleem daadwerkelijk op te lossen. Even belangrijk is het dat we jonge vis beschermen. Dat moet een van onze prioriteiten zijn.
Er moet betere wetenschappelijk informatie komen: een ongedifferentieerde benadering is, zoals gezegd, niet acceptabel.
Op dit ogenblik wordt in mijn district voor het derde jaar achtereen het visgebied in de Ierse Zee zes weken gesloten. Vissers zijn meer dan voorheen bereid samen te werken met de overheden en de Europese Unie om de visbestanden te herstellen. Kan de Commissie naar eer en geweten zeggen dat zij de vissers in dit gebied tegemoet is gekomen? Zij kan niet aankomen met sluitingen en stilleggingen om het herstel te bevorderen zonder dat daar compensatie tegenover staat. Dat werkt namelijk niet.
Ik zou tegen de Commissie willen zeggen dat niet ik, de rapporteur of bepaalde in de visserij geïnteresseerde afgevaardigden overtuigd moeten worden van de noodzaak van dergelijke maatregelen. Het gaat om de vissers die hun werk doen, die proberen in hun levensonderhoud te voorzien en die proberen te overleven onder uiterst moeilijke omstandigheden. Zij moeten overtuigd worden. De Commissie zal hun medewerking niet krijgen, tenzij zij de vissers de steun geeft die ze nodig hebben.

Miguélez Ramos
Mijnheer de Voorzitter, wij debatteren over een nieuw voorstel van de Commissie dat aanvullende maatregelen omvat voor het herstel van de kabeljauw- en heekbestanden. De Fractie van de Europese Sociaal-democraten ondersteunt dit voorstel maar tot op zekere hoogte, vanwege de scepsis onder de betrokkenen en vanwege het gebrek aan unanimiteit onder de deskundigen.
In feite zijn de wetenschappers het niet eens over de doeltreffendheid van deze maatregelen. Daardoor twijfelen ook wij aan de doeltreffendheid, ook al zijn wij het eens over de doelstellingen. In het rapport van het Wetenschappelijk Comité staat bijvoorbeeld dat het mogelijk is een langduriger herstelplan op te zetten dat minder nadelig is voor de vloot.
Kabeljauw en heek zijn zeer populair op de gemeenschappelijk markt, waardoor hun bestanden door overbevissing sterk zijn afgenomen. Overbevissing is evenwel niet de enige oorzaak. Door overbevissing van andere soorten blijft er immers minder voedsel over voor kabeljauw en heek, waardoor de bestanden verder afnemen.
Met de beschermende maatregelen die vandaag worden voorgesteld worden de activiteiten van de vloot teruggebracht, wat dringend noodzakelijk is, en wordt een deel aan wal gelegd. Zo wordt er vanuit de Gemeenschap een beleid gevoerd met maatregelen om de negatieve gevolgen te verzachten.

Stihler
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het Parlement bedanken voor het feit dat dit debat plaatsvindt tijdens een ochtendvergadering - gewoonlijk worden onze debatten midden in de nacht gehouden! Moge dit vooral zo blijven.
De Commissiemededeling over het herstel van kabeljauw- en heekbestanden is van cruciaal belang voor degenen die in de visserij-industrie in Schotland werken. Ik zou met name de aandacht willen vestigen op kabeljauw. De grimmige boodschap van wetenschappers luidt al vele jaren dat de biologische ondergrens van diverse visbestanden zozeer overschreden is, dat grote initiatieven dringend vereist zijn om de achteruitgang te stabiliseren. Het is dus zaak dat wij op de een of andere manier ingrijpen.
Ten eerste wordt voorgesteld de visserij-inspanning met 40 tot 50 procent te verminderen. Dit is een ambitieus voorstel dat goed doordacht dient te worden, in samenspraak met alle andere lidstaten. Inkrimping van de vloot wordt ten dele bereikt door het buiten bedrijf stellen van vaartuigen. In Schotland heeft de door Labour geleide coalitie meer dan 25 miljoen pond uitgetrokken voor een dergelijke regeling. De eerste vaartuigen zijn in feite vorige week al buiten bedrijf gesteld.
Ten tweede zijn aanvullende, technische maatregelen getroffen om de selectiviteit van het vistuig te verbeteren. Ten derde zijn nieuwe toezichtmaatregelen voorgesteld. Ook over het punt van gesloten gebieden en eventuele onmiddellijke sluitingen is nagedacht en in sommige gevallen zijn deze maatregelen ten uitvoer gelegd om de visbestanden de gelegenheid te geven zich te herstellen. Het is van het grootste belang dat wij stappen ondernemen ten behoeve van het herstel van kabeljauw, anders hebben we in de toekomst überhaupt geen kabeljauwvisserij meer. We hoeven maar naar Newfoundland en Canada te kijken om de gevolgen van overbevissing te zien. Tot op de dag van vandaag is de kabeljauw daar niet teruggekeerd.
Er spelen echter ook nog andere factoren mee, zoals de opwarming van de aarde en de daarmee samenhangende opwarming van onze oceanen. We mogen nooit het cruciale verband vergeten tussen de milieubesluiten die wij in dit Parlement nemen en de gevolgen ervan voor de duurzaamheid van onze oceanen.
Tot besluit wil ik opmerken dat alle belanghebbenden, de Europese instellingen, de regeringen van de lidstaten en de visserij-industrie betrokken moeten worden bij de totstandkoming van de maatregelen, willen deze kans van slagen hebben. Een doeltreffend herstelprogramma voor de visbestanden is van essentieel belang voor de toekomst van de kabeljauwvisserij in Schotland en het Verenigd Koninkrijk.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.

Milieubeschermingseisen in het gemeenschappelijk visserijbeleid
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0457/2001) van de heer Lavarra, namens de Commissie visserij, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de elementen van een strategie ter integratie van milieubeschermingseisen in het gemeenschappelijk visserijbeleid (COM(2001) 143 - C5-0343/2001 - 2001/2143(COS)).

Lavarra
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, ik geloof dat het van prioritair belang is een strategie op te zetten waarmee een betere integratie van milieubeschermingseisen in het gemeenschappelijk visserijbeleid gerealiseerd wordt. Vandaar dat wij het waarderen dat de Commissie met deze mededeling is gekomen.
Ik geloof echter dat wij die mededeling moeten opvatten als uitgangspunt voor een overleg waarbij vissers, onderzoekers, politieke instellingen en consumenten betrokken worden. De milieueisen dienen in het gemeenschappelijk beleid te worden opgenomen op een manier die de goedkeuring van de visserijsector kan wegdragen, zonder dat die sector als enige voor de kosten moet opdraaien: dat laatste is namelijk vooral bezwaarlijk als het gaat om kleine visserijbedrijfjes en als de visserij te maken krijgt met zeewatervervuiling die door andere bronnen veroorzaakt wordt, zoals het vervoer over zee en de kustindustrie.
Bovendien ben ik van mening dat de genoemde integratie van milieueisen op wetenschappelijke basis moet geschieden. Het is dan ook onze wens dat de Commissie ons spoedig confronteert met precieze gegevens die zij uit huidig onderzoekswerk kan halen. In afwachting daarvan is het zonder meer geboden dat wij het voorzorgsbeginsel hanteren, maar ook hier gaat het erom maatregelen te treffen die het inkomen van de kleinere visserijbedrijfjes niet aantasten en een alternatief vormen voor wat de Commissie voorstelt. Soms namelijk wijst de Commissie, als zij het heeft over de wisselwerking tussen visserij en milieu, alleen maar op de negatieve gevolgen van de visserij voor het milieu, en daarbij wordt dan voorbijgegaan aan positieve milieumaatregelen die de visserijsector de nodige ruggensteun kunnen bieden: verbetering van de kustgebieden, het creëren van kweekgebieden en beschermde gebieden voor vernieuwing van de visbestanden, ontwikkeling van visserijtoerisme en meer in het algemeen investeringen in wetenschappelijk onderzoek.
Wat bovendien het reële probleem van de overbevissing aangaat, formuleert de Commissie naar mijn bescheiden mening geen voorstellen die een alternatief vormen voor een definitieve visserijstop. Dit laatste is een paardenmiddel waarmee de vissers uit de sector worden geweerd zonder dat zij in aanmerking komen voor de nodige begeleidings- en steunmaatregelen. In het verslag dat door de Visserijcommissie van het Parlement is goedgekeurd, stellen wij de Commissie dan ook voor het onderzoek op het gebied van visserij en zeemilieu beter te coördineren, de structurele bijstand niet terug te schroeven en meer rekening te houden met het specifieke karakter van de Middellandse Zee, waar de gedifferentieerde en multispecifieke visvangst behoefte heeft aan passende wetgevingsmaatregelen.
Ik geef een voorbeeld. Wij vragen voor de Middellandse Zee geen uitzonderingen op wat momenteel verboden wordt, zoals het huidige verbod op netten voor de zwaardvisvangst. Wat wij echter wel eisen is dat via akkoorden met derde landen wordt afgesproken dat die landen dit soort verboden ook moeten respecteren of dat zij althans beperkingen krijgen opgelegd, anders krijgen alleen onze vissers het lid op de neus, zonder dat daarmee het probleem van overbevissing van die bestanden uit de wereld wordt geholpen.
Tot slot wilde ik meer aandacht vragen voor de kwestie van ecologische etikettering, onder meer om te reageren op de verhalen over dioxine in visproducten, die nogal indruk hebben gemaakt op de consument.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, de leden van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid hadden samen een betoog kunnen houden over dit verslag en het verslag-Miguélez Ramos, omdat iedereen er zeer bij betrokken is. In het onderhavige verslag wordt gesproken over de integratie van het milieu in het gemeenschappelijk visserijbeleid. Ook een deel van het Groenboek is gewijd aan het behoud van het milieu in relatie tot de visserijsector.
Er is tijdens de afgelopen Europese Raden herhaaldelijk en nadrukkelijk gewezen op de integratie van het milieubeleid in de overige beleidsvormen van de Unie - met name tijdens de Raad van Göteborg. In werkelijkheid is er van een dergelijke integratie echter nauwelijks sprake, zeker niet in bijvoorbeeld het industrieel beleid van de Unie, met inbegrip van het visserijbeleid.
Wat betreft de visserijsector is het - zoals de rapporteur zegt - ontoelaatbaar dat bijvoorbeeld een derde deel van de vangst wordt vernietigd voor het verkrijgen van vismeel en -olie. Het meel en de olie worden bovendien niet gecontroleerd en kunnen later in de voedselketen terechtkomen. En daarmee wordt de voedselveiligheid opnieuw in gevaar gebracht, een probleem waarover de Europese Unie zich zulke zorgen maakt.
Wij moeten rekening houden met de voortplantingsperiode en netten gebruiken die niet schadelijk zijn voor het mariene ecosysteem. Wij zien hoe er in onze kustgebieden voortdurend gebruik wordt gemaakt van netten die al het leven in zee vernietigen. Wij moeten de biologische verscheidenheid behouden, zoals is voorzien in het zesde milieuactieprogramma - waarover wij deze week hebben gedebatteerd en waarover wij vanmiddag gaan stemmen - ter voorkoming van vervuiling van de kustgebieden.
Mijnheer de Voorzitter, Spanje is rijk aan schitterende, rijke kustgebieden die helaas voortdurend worden blootgesteld aan de schadelijke gevolgen van de industrie en de enorme druk van het toerisme. Daardoor loopt ook de visserij gevaar. Wij moeten derhalve niet alleen de capaciteit van de vloot aanpassen aan de bestanden, maar in eerste instantie de factoren aanpakken die onze zeerijkdom bedreigen.

Stevenson
Mijnheer de Voorzitter, de heer Cunha heeft eerder vandaag gezegd dat de griep van commissaris Fischler het best bestreden kan worden met een portie Portugese kabeljauw. Ik ben het daar volkomen mee eens, mits die kabeljauw wordt weggespoeld met royale hoeveelheden Schotse whisky.
Ik kan mij vinden in de bewoordingen van het verslag van de heer Lavarra, maar ik zou dit Parlement willen vragen de twee door mijn Deense collega, de heer Busk, ingediende amendementen te steunen. De heer Busk is terecht verontrust over de tamelijk negatieve houding die de rapporteur aanneemt ten opzichte van de industriële visserij, die, zoals wij weten, een van de pijlers van de Deense visserij-industrie is. De Commissie visserij heeft onlangs een bezoek gebracht aan Denemarken en gesprekken gevoerd met sleutelfiguren uit de industriële visserij. Gisteren werd hier in Straatsburg een door de Interfractiewerkgroep duurzame ontwikkeling georganiseerde studiebijeenkomst gehouden, waarin alle argumenten vóór en tegen de industriële industrie aan bod kwamen.
Het is overduidelijk dat er veel wijdverbreide misvattingen bestaan met betrekking tot deze sector en het is van belang dat dit Parlement deze misvattingen corrigeert. In de eerste plaats is het goed erop te wijzen dat de zandspieringvisserij een 'schone' visserij is: bijvangsten komen verhoudingsgewijs zelden voor. Nu en dan zijn weliswaar gevallen in de publiciteit gekomen van Deense industriële trawlers die jonge schelvis of andere bijvangsten aanvoerden, maar die gevallen zijn juist onder onze aandacht gebracht doordat Denemarken een efficiënt inspectie- en controlesysteem heeft, waarbij uitermate streng gecontroleerd wordt en overtreders zeer streng worden gestraft.
In de tweede plaats heeft de Raad, zoals de heer Busk in zijn amendementen aangeeft, de TAC voor zandspiering dit jaar zelfs verlaagd tot 850.000 ton, ondanks wetenschappelijk bewijs waaruit bleek dat we meer dan een miljoen ton zouden kunnen vangen. Slechts 25 procent van de biomassa van de zandspiering wordt bevist. Vergelijkt u dat eens met de 75 procent van de biomassa van de kabeljauw die wij in de Noordzee exploiteren. Als er wat betreft de overbevissing dus al een schuldige valt aan te wijzen, dan is dat zeker niet de Deense zandspieringvisserij. Zij heeft ook veel geld geïnvesteerd om dioxine te verwijderen uit olie, visolie en visvoer - een product van de zandspieringvisserij. Wij moeten in dit geval de Deense visserijsector steunen en om die reden vraag ik dit Parlement de twee amendementen van de heer Busk over te nemen.

Busk
Mijnheer de Voorzitter, eerst wil ik graag de heer Lavarra dankzeggen voor zijn uitstekende verslag. Ik kan in grote lijnen de conclusies onderschrijven en ik wil er vooral op aandringen dat wij nieuwe ontwikkelingsmogelijkheden in de Europese visserijsector creëren door milieueisen te integreren in het gemeenschappelijk visserijbeleid. In de volgende herziening van het GVB moet ook de implementatie van de gemeenschappelijke besluiten in alle lidstaten in veel grotere mate worden gegarandeerd. We moeten tevens openlijk durven spreken over hetgeen vis als grondstof voor de visindustrie in die landen betekent, die een grote visserijsector hebben en ook hier het risico en het voorzorgsbeginsel afwegen tegen de regionale betekenis. We moeten in zijn algemeenheid ook de grote prestaties erkennen, die de vissers in het dagelijks leven leveren.
Dan wil ik stilstaan bij een aantal punten waarmee ik het niet eens ben. Ik wil om te beginnen de heer Stevenson dankzeggen, die uiterst helder heeft verteld wat de Commissie visserij in Denemarken heeft ervaren. Hoe men in Denemarken duidelijk de mythes over de zandspieringvisserij heeft kunnen ontkrachten en daarmee ook de vele beweringen dat de voedselketen door de industriële visserij wordt vernietigd. Derhalve zijn we genoodzaakt vast te stellen dat er op dit moment geen wetenschappelijke grondslag is voor de stelling dat de industriële visserij een negatief effect op het zeemilieu heeft. Zonder een degelijke wetenschappelijke basis is het overijld in de industriële visserij te willen snijden. Dat zal bijzonder grote gevolgen voor het aantal arbeidsplaatsen in de visserijsector hebben. Daarom moet ons streven zijn ook op dit terrein een bredere en betere wetenschappelijke basis te verkrijgen.
Ik kan evenmin punt 9, dat feitelijk onjuist is, onderschrijven daar het bijzonder onverstandig zou zijn om vismeel en visolie niet te gebruiken, hoogwaardige producten die bijzonder rijk zijn aan proteïne. Bovendien is de Europese vismeelindustrie bijzonder ver gevorderd in de ontwikkeling van een techniek voor de verwijdering van dioxine. Als we bedenken dat vismeel in de visteelt gebruikt wordt als voer, betekent dat in feite dat die vis op korte termijn veel gezonder zal worden dan vis uit de - als ik zo vrij mag zijn - normale voedselketen in zee, waar het dioxinepercentage juist nu helaas hoger is dan we zouden willen. In dat verband is het van belang op te merken dat deze dioxine niet langs natuurlijke weg in zee komt en niet van nature in vis zit. Dioxine is een verontreiniging die van het land afkomstig is. Er hebben zich maar al te veel schandalen voorgedaan op het gebied van de voedselveiligheid. Het is dan ook belangrijk te preciseren dat de visserijsector in de regel als zondebok wordt aangewezen, zonder dat later bewezen kon worden dat deze sector schuld draagt aan het betreffende schandaal of incident.
Ik wil ook opmerken dat de liberale fractie punt 14 niet kan steunen, daar wij tegen financiële steun voor de bouw van nieuwe schepen zijn. Net als de heer Stevenson dat tot mijn genoegen gedaan heeft, roep ik uiteraard wel op tot steun aan de twee amendementen die ik namens de liberale fractie heb ingediend.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, wat het verslag van mevrouw Miguélez Ramos betreft is de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie van mening dat de instandhouding van visbestanden en de bescherming van het mariene milieu van fundamenteel belang zijn voor het gemeenschappelijk visserijbeleid. Het alternatief is onvermijdelijk overbevissing en problemen voor de visserij-industrie op de lange termijn.
Gezien het belang van instandhouding schiet het onderhavige verslag ernstig tekort. In het verslag wordt bijvoorbeeld geprobeerd de visserijsector te ontslaan van haar verantwoordelijkheid voor uitgeputte visbestanden door deze toe te schrijven aan vervuiling, de vernietiging van habitats enzovoort. Deze factoren spelen weliswaar mee, maar het lijdt geen enkele twijfel dat de voornaamste oorzaak van uitgeputte visbestanden gelegen is in de buitensporige visserijactiviteit van de visvloten van de Europese Unie. Het wordt tijd dat we dit niet langer ontkennen en de werkelijkheid onder ogen zien.
Wij maken eveneens bezwaar tegen het verzoek om alternatieven voor het buitenbedrijfstellen van vissersschepen, uitgerekend de belangrijkste maatregel ter bevordering van het herstel van de visstanden. Wij moeten ook aandacht schenken aan het feit dat vaartuigen naar andere delen van de wereld worden overgebracht, waardoor het probleem eenvoudig wordt doorgeschoven. In aanmerking genomen dat het dringend noodzakelijk is het concept van milieubescherming te integreren in het visserijbeleid, schiet dit verslag ernstig tekort. De Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie kan het dan ook niet steunen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 11.45 uur onderbroken en om 12.00 uur hervat)

Stemming
De Voorzitter
Geachte collega's, dit is het moment waarop u spijt krijgt van de stemming van afgelopen dinsdag. U heeft een groentje als voorzitter. Als u een veiligheidsgordel heeft, doe die dan voor de zekerheid om. Ik zal dat zelf in elk geval doen.
Voorstellen van de Conferentie van voorzitters betreffende de benoemingen in de parlementaire commissies en de Tijdelijke Commissie mond- en klauwzeer
(Het Parlement keurt de voorstellen goed)
Verslag (A5-0454/2001) van de heer Davies, namens de delegatie van het Europees Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende ozon in de lucht (PE-CONS 3658/2001 - C5-0524/2001 - 1999/0068(COD))
(Het Parlement keurt de gemeenschappelijke ontwerptekst goed)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0456/2001) van mevrouw Myller, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van het besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het zesde milieuactieprogramma van de Europese Gemeenschap (11076/1/2001 - C5-0434/2001 - 2001/0029(COD))
(De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0437/2001) van de heer Hatzidakis, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van richtlijn 96/53/EG van de Raad van 5 juli 1996 houdende vaststelling, voor bepaalde aan het verkeer binnen de Gemeenschap deelnemende wegvoertuigen, van de in het nationale en het internationale verkeer maximaal toegestane afmetingen, en van de in het internationale verkeer maximaal toegestane gewichten (9068/1/2001 - C5-0433/2001 - 2000/0060(COD))
(De Voorzitter verklaart dat het gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0469/2001) van de heer Van Dam, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging, met het oog op de invoering van een uniform bestuurdersattest, van Verordeningen (EEG) nr. 881/92 en nr. 3118/93 van de Raad (10353/1/2001 - C5-0473/2001 - 2000/0297(COD))
(De Voorzitter verklaart dat het gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
Verslag (A5-0378/2001) van de heer Zappalà, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen, diensten en werken (COM(2000) 275 - C5-0367/2000 - 2000/0115(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Watson
Mijnheer de Voorzitter, mijn complimenten voor de zeer kalme en efficiënte wijze waarop u deze stemming heeft geleid. Dat voorspelt veel goeds voor de toekomst.
Er is echter vrijwel geen enkel parlement dat over zoveel amendementen op een verslag zou hebben gestemd. We kunnen aannemen dat maar weinig afgevaardigden in dit Parlement weten waarover ze gestemd hebben. Zij zijn overgeleverd aan hun collega' s en de fractieleden die hen tot opkomst manen. De procedure draagt nauwelijks bij aan de democratie en is weinig opbouwend en zelfs onbegrijpelijk voor burgers die onze werkzaamheden volgen.

Ik verzoek u met klem de besluitvormingsprocedures van deze Vergadering tijdens uw Voorzitterschap grondig te herzien.
(Applaus)

De Voorzitter
De heer Corbett wil hierover ongetwijfeld het zijne van zeggen.

Corbett
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het eens met de heer Watson. U kunt nu reeds bijdragen aan het bewerkstelligen van een herziening van onze procedures door mijn verslag op de agenda van de vergaderperiode van maart te plaatsen. Dan zou enige vooruitgang geboekt kunnen worden met betrekking tot een aantal punten die de heer Watson aan de orde heeft gesteld. Ik heb dan wel geen wonderoplossing, maar we zouden wel enige vorderingen maken.

Crowley
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een echte motie van orde. Kunt u uitspraak doen over de vraag of de interventie van de heer Watson in feite een motie van orde was?

Frassoni
Ik heb alleen maar het woord gevraagd, mijnheer de Voorzitter, om te zeggen dat het niet waar is dat er in andere parlementen niet zo lang gestemd wordt. Wij zijn hier bezig met het voorbereiden van een wet en als er een wet in de maak is, dan moet de hele Vergadering zich daarover uitspreken. Ik vind dat er maar eens een eind moet komen aan al die demagogie over dit soort vraagstukken. En dan nog dit: de hervorming van de heer Corbett is in orde, zolang een en ander niet ten koste gaat van het politiek initiatief van de kleinere fracties.

Verslag (A5-0379/2001) van de heer Zappalà, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening en vervoer (COM(2000) 276 - C5-0368/2000 - 2000/0117(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0430/2001) van de heer Grosch, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de opleiding van beroepschauffeurs voor goederen- en personenvervoer over de weg (COM(2001) 56 - C5-0037/2001 - 2001/0033(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Aanbeveling (A5-0412/2001) van de heer Rod, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de sluiting van de Partnerschapsovereenkomst tussen de staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten (2117/2000 - COM(2000) 324 - C5-0417/2000 - 2000/0124(AVC))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0419/2001) van mevrouw García-Orcoyen Tormo, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, inzake het Groenboek van de Commissie over het geïntegreerd productbeleid (COM(2001) 68 - C5-0259/2001 - 2001/2117(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0451/2001) van de heer Alyssandrakis, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over Europa en de ruimtevaart: Begin van een nieuw hoofdstuk (COM(2000) 597 - C5-0146/2001 - 2001/2072(COS))
Vóór de stemming:

Alyssandrakis
Mijnheer de Voorzitter, in mijn hoedanigheid van rapporteur heb ik mijn mening gegeven over de op mijn verslag ingediende amendementen. Nu wil ik het Parlement echter laten weten dat ik wanneer amendement 1 wordt aangenomen - waarmee het verslag zoals dat is aangenomen door de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie mijns inziens een volkomen ander karakter krijgt - niet achter de definitieve ontwerpresolutie kan staan en ik mij dan dus in de onaangename positie bevind dat ik tegen mijn eigen verslag moet stemmen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0470/2001) van mevrouw Miguélez Ramos, namens de Commissie visserij, over het Groenboek van de Commissie over de toekomst van het gemeenschappelijk visserijbeleid (COM(2001) 135 - C5-0261/2001 - 2001/2115(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0458/2001) van de heer Hudghton, namens de Commissie visserij, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over het herstel van de kabeljauw- en heekbestanden in de wateren van de Gemeenschap en in de daaraan grenzende wateren (COM(2001) 326 - C5-0466/2001 - 2001/2190(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0457/2001) van de heer Lavarra, namens de Commissie visserij, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de elementen van een strategie ter integratie van milieubeschermingseisen in het gemeenschappelijk visserijbeleid (COM(2001) 143 - C5-0343/2001 - 2001/2143(COS))
Vóór de stemming:

Elles
Mijnheer de Voorzitter, wij heb als Parlement voorgesteld deze instelling te hervormen. Doorgaan tot na half twee ' s middags lijkt me niet bepaald een hervorming. Laten we de vergadering op dit punt onderbreken en de overige stemmingen om vijf uur vanmiddag houden.

De Voorzitter
Mijnheer Elles, er hoeft over nog maar vier amendementen gestemd te worden, dan hebben we ze alle 443 gehad. Wij zullen de stemming voortzetten.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ik heb voor het verslag van de heer Davies over ozon in de lucht gestemd. Ik zie het al helemaal voor me: in 2030, terwijl de zetel van het Europees Parlement inmiddels van Straatsburg naar Rome is verhuisd, komen twee bejaarde afgevaardigden, de heer Fatuzzo en de heer Chris Davies, elkaar tegen. Ik zeg: "Davies, herinner jij je die tijd toen we nog medebeslissing hadden?" "Natuurlijk" , antwoordt de heer Davies, "ik had destijds een verslag over ozon in de lucht gepresenteerd. Stel je voor, met die medebeslissing en met die verordening zouden wij nu, in 2030, dus dertig jaar later, een nieuw verslag moeten indienen over een nieuw voorschrift voor ozon in de lucht. Gelukkig heeft het Europees Parlement zijn regels inmiddels gewijzigd en besluiten wij nu over alles wat wij zelf willen, zonder bemoeienis van de Raad" . Jammer dat het maar een droom was, mevrouw de Voorzitter.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Myller (A5-0456/2001)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben het zesde milieuactieprogramma aangenomen en ik heb voorgestemd. Ik moet zeggen dat ik nog een andere droom heb gehad. Er was een stad die Europolis heette, en u was daar de burgemeester van, mevrouw de Voorzitter. U was daar heel gelukkig mee en weet u waarom? Omdat het een ideale stad was, want het milieu was er prachtig: schone lucht, geen herrie, overal bloemen en groen gras, heel wat beter dan die nepbloemen die wij in ons Parlement hebben, waar de bloemen op de vloer geschilderd worden. Het was een ideale stad voor het milieu. En dat alles dankzij deze programma' s. En daarom heb ik dus voorgestemd.

De Rossa
Ik ben verheugd over de aanneming van het zesde milieuactieprogramma. Mijns inziens zal dit namelijk de milieuwetgeving van de EU aanzienlijk versterken op diverse belangrijke fronten - water- en luchtverontreiniging, geluidhinder, afvalstoffenbeheer, de uitstoot van bestrijdingsmiddelen en gevaarlijke chemische stoffen en de vermindering van broeikasgassen.
Wat Ierland betreft moet ik waarschuwen dat het gebrek aan overheidsbemoeienis van de afgelopen vijf jaar op het gebied van milieubescherming betekent dat het Ierland grote moeite zal kosten de nieuwe milieudoelstellingen van de Europese Unie te halen zoals deze vandaag door het Europees Parlement zijn aangenomen.
De Ierse regering heeft in vergelijking met andere lidstaten een bijzonder slechte reputatie waar het gaat om het naleven van bestaande milieuwetgeving. De daardoor veroorzaakte achterstand maakt het moeilijker voor Ierland om de nieuwe, voor het volgende decennium bepaalde doelstellingen te halen. De regering negeert in feite de milieuwetten van de EU waaronder zij haar handtekening heeft gezet, waardoor het Ierland niet zal meevallen de nieuwe, strengere milieudoelstellingen te halen.
Dat Ierland de milieuwetten van de EU niet naleeft is niet alleen een kwestie van het schenden van akkoorden die Ierland vrijwillig met onze Europese partners is aangegaan, maar ook een ontkenning van het recht van de Ieren op het schone en veilige milieu waarop zij als EU-burgers aanspraak kunnen maken.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Hatzidakis (A5-0437/2001)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, het verslag van de heer Hatzidakis heeft betrekking op de afmeting en het gewicht van wegvoertuigen, waaronder bussen. U weet dat in bussen vaak ouderen en gepensioneerden reizen. Die houden ervan, voor zover hun gezondheid dat toestaat, om een betere vorm van toerisme te bedrijven, om de mooie steden van Europa te bezichtigen. Ik heb een paar gepensioneerden met elkaar horen praten toen zij in zo' n bus zaten. De een zei tegen de ander: "Hoe gaat het ermee?" "Oh, goed!" "Maar wat vind je nu van die euro die ze net hebben ingevoerd?" "Och, ik heb er geen problemen mee, want ik herinner me - het waren twee Italiaanse gepensioneerden - dat wij vóór de Eerste Wereldoorlog lires en centen hadden en dus voel ik me nu gewoon teruggeworpen in de tijd. Maar ik ben wel blij dat wij tegenwoordig comfortabele bussen hebben en dat is te danken aan het verslag-Hatzidakis. Ik hoop dus dat de heer Fatuzzo voor dat verslag stemt" . Nou, ik heb dat dus allemaal aangehoord en vandaar dat ik met het grootste genoegen heb voorgestemd.

Meijer
. Bij de eerste bespreking van het toelaten van lange stijve autobussen op 3 oktober 2000 heb ik erop gewezen dat die geschikt zijn voor dunbevolkte gebieden waar de wegen breed en kaarsrecht zijn. In autoluwe stadsgebieden en op smalle kronkelige buitenwegen kunnen ze gevaar opleveren voor omringende fietsers en voetgangers. Zonder een verplichte tweede achteras kunnen ze bovendien wegen op slappe grond, zoals in de veengebieden van Nederland, kapot rijden. Het is dus alleszins verdedigbaar dat een aantal lidstaten van de EU alleen bussen tot 12 meter toestaat. Als die landen worden gedwongen om bussen van 15 meter toe te laten, moeten ze overal binnen hun land extra verbodsborden plaatsen. Dan hebben zulke bussen weliswaar toegang tot het land, maar kunnen ze in de praktijk vele plaatsen niet bereiken. Natuurlijk zijn zulke bussen goedkoper in productie en exploitatie, en gebruiken ze per passagier minder brandstof. Uiteindelijk blijkt het toch vooral te gaan om kostenbesparing, ten koste van de veiligheid. Dat was destijds voor mij een reden om de voorstellen in hoofdzaak af te wijzen en dat blijft ook vandaag zo. Het voorstel van de Raad om tot 2020 in plaats van tot 2009 bussen toe te staan die niet voldoen aan de eisen van de richtlijn heeft evenmin mijn instemming.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Van Dam (A5-0469/2001)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, zoals u weet, wordt in dit verslag geopperd om een bestuurdersattest in te voeren voor vrachtwagenchauffeurs binnen de Europese Unie. Deze verordening van het Europees Parlement bepaalt dat op het rijbewijs van vrachtwagenchauffeurs hun persoonlijk sociaal-fiscaal nummer moet komen te staan, wat dus ook gegevens over de pensioenvoorziening inhoudt. Natuurlijk keur ik als vertegenwoordiger van de Partij van de Gepensioneerden deze verordening met het grootste plezier goed. Hiermee krijgen wij immers hogere pensioenen, want werkgevers worden zodoende verplicht het sofi-nummer van de vrachtrijders op hun rijbewijs te schrijven en dezen aldus een pensioenvoorziening te bezorgen. In Europa zal er dus sprake zijn van meer werknemers met hogere pensioenen.

Meijer
. In iedere bedrijfstak die niet aan één plaats gebonden is wordt door sommige werkgevers geprobeerd om mensen uit andere staten het werk te laten doen tegen een lage beloning. Dat kan betekenen dat men de financiële administratie uitbesteedt naar India, dat warenhuizen kleding laten maken op de Filippijnen of dat vrachtwagens in het westen van Europa rijden met Bulgaarse of Litouwse chauffeurs. Vrije concurrentie verschaft bedrijven met de laagst mogelijke kosten en de hoogst mogelijke winsten grote voordelen. Zij pakken marktaandeel af van andere bedrijven, ook als dit gaat ten koste van arbeid, milieu of dierenwelzijn. Zolang de overheid daar niets tegen doet, behouden de slechtste bedrijven de beste overlevingskansen. In het vrachtvervoer leidt dit ertoe dat men buiten de eigen lidstaat een zwart betaalde chauffeur uit het oosten inzet. Niet alleen de beloning maar ook de arbeidsomstandigheden zijn onaanvaardbaar. Invoering van een bestuurdersattest met rijbewijsnummer en sociaal-fiscaal nummer van de betrokkene heeft te lang op zich laten wachten. Ik kan ermee instemmen dat dit eerst gaat gelden voor vrachtrijders van buiten de EU, maar vanaf 2004 komen hun gebieden van herkomst misschien binnen de EU te liggen. Een effectieve controle vereist dat het attest dan ook wordt ingevoerd voor de binnen de EU woonachtige vrachtrijders.
Verslag-Zappalà (A5-0378/2001)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, door de heer Zappalà heb ik de hele nacht geen oog dichtgedaan, want ik kon maar niet beslissen of ik nu voor of tegen het belangrijke amendement moest stemmen dat ingaat op de vraag of men bij procedures van openbare aanbestedingen rekening moet houden met het bereiken van belangrijke resultaten op het vlak van milieubescherming, sociale zekerheid en bijstand. Met andere woorden, het gaat erom of de overheid bij het uitbesteden van opdrachten wel of niet de voorkeur moet geven aan bedrijven die moderner zijn en zowel de burgers als hun werknemers beter beschermen op het gebied van milieubescherming, sociale voorzieningen en pensioenregelingen. Met de nodige pijn en moeite heb ik tenslotte maar voorgestemd, maar ik hoop dat in de volgende Europese richtlijnen en verordeningen de hele milieuwetgeving en het hele sociale stelsel in Europa meer en beter gereglementeerd worden, zodat onze burgers en werknemers erop vooruitgaan.

Andersson, Färm, Hulthén en Hans Karlsson
Wij Zweedse sociaal-democraten, Jan Andersson, Anneli Hulthén, Göran Färm en Hans Karlsson, hebben tegen amendement 63 gestemd. Wij vinden het namelijk belangrijk dat ook voor intellectuele diensten raamovereenkomsten mogelijk moeten zijn. De aanduiding "intellectuele diensten" zou nader omschreven moeten worden. In Zweden zijn raamovereenkomsten voor diensten van bijvoorbeeld architecten, artsen, accountants, banken en consultants heel gewoon.
Als dit amendement zou worden uitgevoerd, zou dat in Zweden bijzonder lastige consequenties hebben.
Wij Zweedse sociaal-democraten hebben onze stem uitgebracht voor amendement 16, een naar onze mening weloverwogen amendement. Het is een goede zaak dat er geen overheidsopdrachten worden gegund aan marktspelers die deel hebben uitgemaakt van een criminele organisatie of die zich schuldig hebben gemaakt aan corruptie of fraude. Wij vinden het echter wel belangrijk dat uit de overwegingen blijkt dat de lidstaten de voorwaarden vaststellen waaronder een veroordeling tot uitsluiting leidt, waarbij zij ook kijken naar de zwaarte van de straf.
Wij hebben tevens onze stem uitgebracht voor de amendementen 48, 79-83 en 86-90, maar wij willen er wel op wijzen dat een opsomming van deze verschillende strafbare feiten eigenlijk niet in een richtlijn als deze thuishoort, aangezien een dergelijke lijst nooit volledig kan zijn.

Figueiredo
Er zijn twee verslagen opgesteld over overheidsopdrachten, openbare diensten en aanbesteding van openbare werken of diensten. Het gaat hier om diensten die nog niet geheel geliberaliseerd zijn en onder de richtlijn moeten blijven vallen. Deze verslagen mogen hier en daar tegenstrijdigheden bevatten, ze betekenen toch een verbetering vergeleken met het voorstel van de Europese Commissie. Zoals bekend mag worden verondersteld, is de Commissie van plan de bestaande richtlijnen te vereenvoudigen. Daarmee hoopt ze bij te dragen aan de openstelling en liberalisering van de markten voor overheidsopdrachten. Deze doelstelling - een binnenmarkt voor overheidsopdrachten - is in Lissabon geformuleerd.
Bij de stemming in de Vergadering is echter een belangrijk deel van de goede voorstellen verworpen, waardoor het verslag wel erg dicht in de buurt komt van de standpunten en doelstellingen van de Commissie.
Wij hebben gestemd voor alle voorstellen die erop gericht zijn bij openbare aanbestedingen ook andere overwegingen te laten gelden dan alleen maar de laagste prijs. Het gaat er immers om het beste voorstel te kiezen, en daarbij moet rekening gehouden worden met het milieu, met de werkgelegenheid, met bescherming van de rechten van gehandicapten, enzovoorts. We hebben ook voor al die voorstellen gestemd die gericht waren op het voorkomen en bestrijden van corruptie.
Aangezien een aantal van deze voorstellen uiteindelijk is verworpen, rest ons geen andere keuze dan tegen de twee verslagen te stemmen.

Goebbels
Ik heb mij onthouden bij de slotstemming over de verslagen van de heer Zappalà.
Allereerst wil ik benadrukken dat ik de mening van de heer Watson deel over de noodzaak de werkmethodes van het Europees Parlement te hervormen. Het is eenvoudigweg onmogelijk in een stemronde van een uur met volledige kennis van zaken te stemmen als er honderden amendementen zijn ingediend. Zoiets is gewoon een aanfluiting van de democratie.
Wat betreft de procedure voor openbare aanbestedingen maken de amendementen van het Parlement de taak van de instanties die contracten moeten toewijzen nodeloos ingewikkeld. Dat deze amendementen voortkomen uit begrijpelijke motieven doet hier niets aan af. De openbare aanbesteding is bedacht teneinde openbare middelen zo goed mogelijk te besteden. Maar als Europa allerlei politieke doelstellingen probeert te verwezenlijken door middel van een aanbestedingsprocedure om de goedkoopste offerte aan te wijzen, eindigen we met een teveel aan bureaucratie, zowel voor de betrokken bedrijven als voor de overheid.

Krivine en Vachetta
Wij kunnen niet akkoord gaan met de aanpak van de rapporteur, noch met die van de Commissie. Onder het mom van vereenvoudiging en actualisering van de communautaire wetgeving inzake het plaatsen van overheidsopdrachten (richtlijnen van februari 1998) streven beiden naar een interne Europese markt op liberale grondslag. Voor ons is het onaanvaardbaar dat de overheid bij openbare aanbestedingen in de eerste plaats kijkt naar de laagste prijs en dat sociale en territoriale overwegingen samen met het milieu naar de achtergrond verdwijnen.
Deze aanpak zit gevangen in een liberale dogmatiek. Noch de consument, noch de werknemer krijgt wat hij wil, want de aanbesteding gebeurt ten koste van de kwaliteit, de veiligheid en de werkgelegenheid. De kwestie rond het door de Commissie voorgestelde drempelbedrag waarboven een overheidsopdracht aan de Europese regelgeving wordt onderworpen, lijkt misschien onbeduidend. Die drempel met 50% verhogen vormt geen alternatief, want het enige wat we daarmee bereiken, is dat we het moment opschuiven waarop grote bedrijven de 1000 miljard euro die overheidsopdrachten in de hele Europese Unie jaarlijks vertegenwoordigen - 14% van het bruto binnenlands product - achterover kunnen drukken. We moeten een andere manier van denken volgen, een manier van denken die draait rond openbare dienstverlening door overheidsbedrijven in handen van de burger. Daarom hebben wij tegen het verslag-Zappalà gestemd.

Manders
. Voorzitter, hierbij wil ik de rapporteur en de commissaris feliciteren met het behaalde resultaat met dit belangrijke verslag. Met de samenvoeging en vereenvoudiging van diverse richtlijnen op dit gebied is ruim 10% van het bruto Europees product gemoeid en een transparanter en eenvoudiger richtlijn hierbij is van harte welkom.
Ik betreur echter de overvloed aan amendementen en het zal nodig worden in de toekomst een ander systeem te hanteren omdat het vanwege de veelheid aan gedetailleerde amendementen voor collega's die het verslag niet van nabij inhoudelijk hebben gevolgd, niet mogelijk is te weten waarvoor men stemt.
Het Europese aanbestedingsbeleid heeft tot doel de economie tot meer dynamiek te brengen en het midden-en kleinbedrijf ook meer te betrekken bij de door overheden te vergeven opdrachten. Dit is een nobel streven en als liberaal steun ik dat uitgangspunt van harte.
Ik ben tevreden over de uitkomst van de stemming over de uitsluitingsmogelijkheid op grond van sociale en milieucriteria. Het kan en mag niet zo zijn dat het functioneren van bedrijven binnen door de opdrachtgever gestelde normen uitgangspunt is voor uitsluiting. Uiteraard dient ieder zich aan de wet te houden, maar wel de algemeen geldende wetten. Ik ben er tevreden over dat de sociale en milieucriteria die kunnen worden gesteld nu alleen betrekking hebben op de geleverde producten en/of diensten en dus niet op gedragingen van de leverende bedrijven.
Hoewel ik ten laatste om mij moverende redenen tegen verhoging van de drempels heb gestemd, ben ik uit praktische overwegingen akkoord met de 50% toename. Uiteraard blijven de bedragen die als drempels zijn overeengekomen in het WTO-verdrag van toepassing, echter niet voor opdrachten die buiten dat verdrag vallen. De opdrachten die beneden de drempels kunnen worden gegund, komen uiteraard ook aan het MKB ten goede, maar dan aan de regionale bedrijven en dat is in zekere zin het voeren van sociaal beleid binnen de regio's.
Voorzitter, na twee jaar bezig te zijn geweest met bovengenoemde richtlijn mag het resultaat er wezen, alhoewel natuurlijk niet iedereen op alle punten gecontenteerd kan worden.

Meijer
. Openbare aanbestedingen zijn lange tijd gezien als een wondermiddel. Enerzijds zijn ze een alternatief voor vriendjespolitiek, het weggeven van opdrachten door overheden aan met politici of hoge ambtenaren bevriende ondernemers, anderzijds zijn ze bedoeld om een einde te maken aan productie en dienstverlening door bedrijven die in eigendom van de overheid zelf zijn, alsook om particuliere bedrijven toegang te geven tot nieuwe markten. Met die eerste bedoeling kan ik instemmen, met de tweede niet. Die maakt overheden afhankelijk van ondernemingen. In Nederland is recent gebleken dat bouwbedrijven met elkaar afspraken maken over de prijs die een overheid moet betalen bij het verstrekken van bouwopdrachten. Zo bepalen de bedrijven onderling welk bedrijf aan de beurt is voor de eerstvolgende opdracht. In feite ontstaat er een monopolie. Ook als dit strafbaar is blijkt het in de praktijk uiterst moeilijk om een dergelijke gang van zaken te verhinderen. Positief in de voorstellen van de rapporteur vind ik dat overheden bij relatief kleine opdrachten worden bevrijd van de voor hen dure en onoverzichtelijke Europese aanbestedingsverplichtingen, dat werkgelegenheid voor benadeelde groepen kan worden veiliggesteld, dat milieucriteria een grotere rol gaan spelen en dat wegens financiële wanpraktijken veroordeelden worden uitgesloten van aanbesteding. Ik stem in met deze verbeteringen, maar niet met aanbesteding in het algemeen.

Sacrédeus
Ik heb mijn stem uitgebracht voor het voorstel van de parlementaire commissie inzake hogere drempels voor het verplicht stellen van een Europese aanbestedingsprocedure bij het plaatsen van overheidsopdrachten, niet in de laatste plaats bij overheidsopdrachten voor leveringen en diensten.
De christen-democraten in Zweden willen in hun nieuwe beginselprogramma de gemeentelijke autonomie versterken en in de grondwet verankeren. Wij vinden dat de gemeentelijke politici meer vertrouwen moeten krijgen. Hogere drempels geven de gekozen vertegenwoordigers die het dichtst bij de burgers staan meer mogelijkheden om zelf te beslissen of ze een Europese aanbesteding al dan niet als het meest geëigende alternatief zien.

Zimeray
Het grootste politieke struikelblok voor de goedkeuring van dit verslag ligt hem in de drempel waarboven de Europese regels moeten worden toegepast. Deze drempel is van het allergrootste economische belang voor bedrijven die openbare werken uitvoeren, voor het milieu, voor de overheidsfinanciën en voor de kwaliteit van de infrastructuur.
De politieke knoop die moet worden doorgehakt is duidelijk deze: vanaf welk bedrag, in miljoenen euro's, moet een overheidsopdracht onderworpen worden aan de Europese regels?
Hierover blijken twee tegenovergestelde standpunten te zijn ontstaan:
De voorstanders van een hoge drempel verklaren dat op die manier hoge administratieve onkosten en logge procedures vermeden kunnen worden voor opdrachten waarvoor sowieso geen internationale concurrentie te verwachten valt. Dergelijke overheidsopdrachten zouden dus sowieso geen grensoverschrijdende activiteit stimuleren. Tegelijkertijd zouden plaatselijke overheden de bijzonder hoge kosten moeten dragen van een openbare aanbesteding.
Ik van mijn kant ben voorstander van de drempels die de Commissie voorstelt. Het doel is voor deze sector een echte Europese interne markt te creëren. Bovendien zouden de gevraagde verhogingen de richtlijn zodanig uithollen, dat hij geen reden van bestaan meer heeft.
Wat ik geloof, is dat een dergelijke verhoging het aantal opdrachten dat openstaat voor communautaire mededinging radicaal dreigt in te perken. De meeste van dit soort opdrachten zouden volgens nationale of regionale regels worden aanbesteed.
Daarom heb ik mij bij de plenaire stemronde van stemming onthouden.
Verslag-Zappalà (A5-0379/2001)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, jammer dat de heer Zappalà juist op dit ogenblik de zaal uitloopt, maar hij zal vast en zeker te horen krijgen dat ik voor dit verslag, dat gaat over het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening en vervoer, gestemd heb. Ik hoop echter wel dat in het eerstvolgende verslag dat hierover wordt uitgebracht, onder meer bepaald zal worden dat ouderen en gepensioneerden - die veel water en energie verbruiken en dikwijls op het openbaar vervoer aangewezen zijn - in aanmerking komen voor gratis water, gratis energievoorziening in hun huizen voor verwarming en koken, en kosteloos openbaar vervoer, omdat die ouderen en gepensioneerden stellig hard gewerkt hebben in hun leven, het nodige gepresteerd hebben en dus wel een bedankje van de samenleving mogen verwachten.

Krivine en Vachetta
In het tweede verslag-Zappalà over het plaatsen van overheidsopdrachten in de sectoren watervoorziening, energievoorziening en vervoer worden dezelfde doelen nagestreefd als in het eerste verslag-Zappalà over het plaatsen van overheidsopdrachten. Onder het mom van vereenvoudiging en actualisering van de geldende communautaire wetgeving streeft de rapporteur naar een echte geliberaliseerde interne Europese markt voor de sectoren watervoorziening, energievoorziening en vervoer. Er wordt in de eerste plaats gekeken naar de prijs, dit ten koste van de sociale en territoriale cohesie, gelijkgerechtigdheid en werkgelegenheid.
De strijd rond de hoogte van de drempels alsook die om meer aandacht voor sociale en milieuaspecten is zeker belangrijk. Wij hebben dan ook voor de amendementen gestemd die in die richting gingen. Maar wij blijven gekant tegen het uitgangspunt van de rapporteur en de Commissie, namelijk dat deze sectoren geliberaliseerd moeten worden. Wij zijn hiertegen omdat dit gevaarlijk is voor de gebruiker en voor de werknemer. Sterker nog, een aantal regeringen koestert plannen om de liberalisering en privatisering van hun overheidsbedrijven terug te schroeven, en de aanpak van de rapporteur en de Commissie lijkt dan ook archaïsch en dogmatisch. Daarom hebben wij tegen dit verslag gestemd.
Verslag-Grosch (A5-0430/2001)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, met dit verslag wordt een richtlijn goedgekeurd die bepaalt dat chauffeurs, zowel voor goederen- als voor personenvervoer, een speciale opleiding moeten volgen en een examen moeten afleggen naast het examen dat tot op heden van hen wordt geëist voor het behalen van hun rijbewijs. Zoals ik al eerder uitgelegd heb, reizen veel gepensioneerden met de bus, uit noodzaak of voor hun plezier, voor zover ze daartoe nog de mogelijkheid hebben. Ik moet zeggen dat het heel belangrijk is dat chauffeurs van het openbaar vervoer zo' n examen halen, en het is dus werkelijk een goede zaak dat het wordt ingevoerd. Dan kunnen ouderen en gepensioneerden, die zo vaak de bus nemen, op zoveel mogelijk comfort rekenen en kunnen zij altijd zeggen: "Wat was dat toch een goede chauffeur die ik vandaag had!"

Bordes, Cauquil en Laguiller
Wij hebben ons van stemming over dit verslag onthouden. De enige reden waarom wij niet tegen gestemd hebben, is dat er sprake is van een "getuigschrift van vakbekwaamheid" voor beroepschauffeurs die reizigers of vracht vervoeren binnen Europa, of zij nu onderdaan zijn van een lidstaat van de Europese Unie of van een niet-lidstaat. Een dergelijk getuigschrift zou namelijk een verbetering van de verkeersveiligheid tot gevolg kunnen hebben. Niettemin blijft het verslag behoorlijk vaag over de eisen die aan dit getuigschrift verbonden zijn, alsook over wie de kosten voor de opleiding en de daarbij horende verlofdagen moet gaan dragen. Er wordt ook met geen woord gerept over de salarisaanpassing die erbij zou moeten horen. Dit is ook niet verwonderlijk; de rapporteur geeft toe dat hij geen enkele maatregel voor ogen heeft die aan de belangen van de werkgevers zou kunnen schaden.
Hoewel in dit verslag wordt gewezen op de dringende noodzaak de verkeersveiligheid te verbeteren, blijft de verantwoordelijkheid van de werkgevers buiten beschouwing. Hoewel wordt gewezen op de onaanvaardbare arbeidsomstandigheden van vrachtwagenchauffeurs, wordt er goedkeurend gesproken over het karige loon dat zij ontvangen. Als we het verslag mogen geloven, is deze stand van zaken te wijten aan het "huidige economische klimaat". Alsof dit vermeende "klimaat" zomaar uit de lucht komt vallen! Alsof we niet weten wie er als enigen van profiteren: de werkgevers uit de sector van het wegvervoer en de bedrijven die hun klanten zijn! Maar voor de rapporteur is dit geen reden om hen tot de orde te roepen, noch om hen verantwoordelijk te stellen voor de onveiligheid waartoe zij alle weggebruikers veroordelen door de beroepschauffeur mensonwaardige arbeidsomstandigheden op te leggen.

Markov
Mijn fractie is het om de volgende redenen eens met het onderhavige verslag:
1. Er worden de laatste jaren steeds meer eisen aan het beroep van chauffeur gesteld. Wij vinden het derhalve dringend noodzakelijk dat in alle lidstaten een basisberoepsopleiding verplicht wordt gesteld die wordt afgesloten met een diploma.
2. Wij verwachten dat de verkeersveiligheid aanzienlijk wordt vergroot door de verbetering van de kwaliteit van de opleiding.
3. Deze richtlijn vormt samen met de richtlijnen of voorschriften voor de tachograaf, de arbeidstijdregelingen en de sociale arbeidsvoorwaarden voor chauffeurs een nieuw onderdeel van de sociale bescherming van beroepschauffeurs.
4. De transportsector speelt in het kader van de uitbreiding van de EU een belangrijke rol. Als de kandidaat-lidstaten nu reeds zoveel mogelijk geharmoniseerde bepalingen in hun rechtssysteem opnemen, hebben ze in de toekomst minder aanpassingsproblemen bij de technische standaardisering, de sociale normen, de milieubeschermingswetten en de regels voor de verkeersveiligheid.
5. Wij zijn het ermee eens dat er in het kader van het subsidiariteitsbeginsel doelstellingen voor de opleidingsonderdelen worden opgesteld. De concrete uitwerking van de opleidingsmethode moet echter aan de nationale overheden overgelaten worden.
Uiteraard zijn er ook regelingen waar wij kritisch tegenover staan, zoals de vastlegging van het kleine aantal opleidingsuren en de opdeling daarvan in blokken.
Wat voor ons uiteindelijk de doorslag heeft gegeven, was het feit dat er in de toekomst voor de uitoefening van dit beroep meer eisen worden gesteld dan alleen het rijbewijs, zoals vakkennis op het gebied van dienstverlening, gezondheidsbescherming, veiligheid en logistiek.

Meijer
. Chauffeur is vele jaren een beroep geweest dat men met weinig opleiding kon uitoefenen. Voor zover chauffeurs wel een uitgebreide schoolopleiding hadden gevolgd werd die opleiding voor dit werk niet van belang geacht. Dat maakte hun beroep aantrekkelijk voor de velen die moeite hebben met het volgen van onderwijs en blij zijn dat ze al op jonge leeftijd in een naar verhouding zelfstandige functie een inkomen kunnen verwerven. Veel mensen die beschikken over het vereiste rijbewijs voor vrachtwagens en bussen zullen daarom misschien niet blij zijn als er aan hun functie hogere eisen gesteld gaan worden. Voor hen geldt een vrijstelling voor de basisopleiding die verhindert dat ze werkloos worden, en daarnaast alleen een verplichting tot vijfjaarlijkse bijscholing. Het nu voor te schrijven aantal uren opleiding - minimaal 210 uur en maximaal 630 uur - is lager dan in sommige lidstaten al wordt verlangd. Die lidstaten moeten nu aanvaarden dat chauffeurs van buiten met een beperktere opleiding binnenslands aan het werk gaan. De bijdrage aan verkeersveiligheid, zuinig omgaan met brandstof, een goede omgang met het publiek, talenkennis en betere arbeidsomstandigheden is dus zeer beperkt. Ik beschouw dit voorstel daarom als een eerste stap, die op langere termijn door andere gevolgd moet worden.
Verslag-Rod (A5-0412/2001)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben de akkoorden met de staten van Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan goedgekeurd. Ik heb vooral voorgestemd omdat op pagina 11 van het verslag letterlijk staat: "Evenzo beperken de bilaterale visserijovereenkomsten tussen de Europese Gemeenschap en sommige ACS-landen de lokale vissers in hun exploitatie van de territoriale wateren, waardoor de voedselvoorziening van de lokale bevolking, en daarmee hun overleven, in gevaar wordt gebracht" . Rapporteur Rod heeft dus zwart op wit gesteld wat ik altijd al in mijn stemverklaringen heb gezegd: waarom moeten wij nou gaan vissen in de territoriale wateren van die landen terwijl die het juist hard nodig hebben voor zichzelf te werken? Het is dus goed dat men probeert verandering te brengen in deze manier van visserij bedrijven die de landen van de Europese Unie er op na houden.

Ferrer
Ik heb voor het verslag-Rod gestemd, omdat ik om verschillende redenen voorstander ben van de Overeenkomst van Cotonou. In de eerste plaats bevestigt de EU met de Overeenkomst van Cotonou haar betrokkenheid bij de ACS-landen en daarmee de wil om een bijdrage te leveren aan duurzame economische en sociale ontwikkeling. In de tweede plaats geeft zij in de overeenkomst de prioriteit aan armoedebestrijding door middel van geleidelijke integratie in de wereldeconomie. In de derde plaats kan het politieke aspect van de overeenkomst er sterk toe bijdragen dat de belangrijkste oorzaken van het mislukken van de samenwerking tussen de ACS-landen en de EU worden weggenomen. Zonder democratie en vrede is het onmogelijk de economische ontwikkeling te stimuleren of de voordelen van de ontwikkeling ten goede te laten komen aan de gehele bevolking. Daarom zijn de politieke dialoog, een goed bestuur en het voorkomen van conflicten zo belangrijk in de Overeenkomst van Cotonou.
Ik ben het derhalve niet eens met een groot deel van de kanttekeningen in de toelichting van het verslag-Rod. Inderdaad is alles in de wereld voor verbetering vatbaar, maar Cotonou betekent een stap vooruit in het beleid van de EU voor ontwikkelingssamenwerking - een stap waar uiteraard nog vele andere op moeten volgen, vooral wat betreft de controle door het Parlement van het Europees Ontwikkelingsfonds. Deze overeenkomst heeft ons in ieder geval op het juiste spoor gebracht.

Fruteau
De Paritaire Parlementaire Vergadering is ontstaan uit de wens om de Europese Unie en de staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (de ACS-landen) nader tot elkaar te brengen, met als doel de economische, sociale, institutionele en culturele ontwikkeling van deze landen te bevorderen.
Op 23 juni 2000 is er in Cotonou in Benin een nieuwe overeenkomst getekend. De komende twintig jaar moet dit akkoord de samenwerkingspolitiek tussen de Europese Unie en de ACS-landen een nieuwe impuls geven: dit is vanaf nu urgent!
Deze nieuwe overeenkomst, die dit jaar van kracht moet worden, voegt met de introductie van de "good governance" een meer politieke dimensie toe aan het strikte kader van de handel en de staatssteun - dat zeker nodig maar niet voldoende is.
Maar pas op, geachte collega' s, laten we ons niet vergissen. Het is een illusie te denken dat wij het staatsmodel van onze ontwikkelde democratieën kunnen overdragen op de ontwikkelingslanden. Het is evenzeer een illusie te denken dat de armoede daarmee ten einde is: "ontwikkeling komt niet uit de lucht vallen, maar moet veroverd worden" .
Immers, ontwikkeling is en moet vóór alles van binnenuit komen, want het vooropstellen van de export impliceert een zeer gevaarlijke selectie: het benadrukt de verschillen en de spanningen doordat het de opkomst stimuleert van een ondernemerskliek die het uitsluitend om winst te doen is, ten koste van de bevolking. Daarom is het wenselijk dat deze nieuwe overeenkomst om verantwoordelijkheid draait en dat de voormalige koloniale mogendheden, wat veel lidstaten zijn, de gordiaanse knoop van het schuldenprobleem eindelijk doorhakken om resoluut een nieuw partnerschap aan te gaan met de ACS-landen. Een partnerschap dat de troeven van ieder afzonderlijk land zou moeten benadrukken, en niet de overdracht van een niet-toepasbaar Europees model in Afrika of in sommige Aziatische landen.
Aangezien ik afkomstig ben van het eiland Réunion, ben ik ongetwijfeld de Europese afgevaardigde die het dichtst bij het Afrikaanse continent staat. Ik kan u verzekeren dat wij ons moeten blijven inspannen om de onderontwikkeling van dit al te lang zo slecht bedeelde continent te beëindigen. Daarom heb ik vóór dit nieuwe akkoord gestemd.

Modrow
Mijn fractie steunt de aanbeveling betreffende de Partnerschapsovereenkomst ACS/EG. Wij juichen het toe dat de betrekkingen tussen de Unie en de ACS-landen intussen aanmerkelijk beter zijn geworden. Met betrekking tot het directe handelsverkeer zijn er in de Overeenkomst van Cotonou nieuwe mogelijkheden tot samenwerking opgenomen. Het is derhalve des te merkwaardiger dat slechts twee van de vijftien EU-lidstaten deze overeenkomst hebben geratificeerd.
Deze overeenkomst is duidelijk een verbetering ten opzichte van de vorige overeenkomsten, omdat er veel meer rekening gehouden wordt met de belangen van de ACS-landen. Er is evenwel geen sprake van daadwerkelijke gelijkheid en gelijke behandeling. De Unie verlangt enerzijds van de ACS-landen dat ze zich inzetten voor de ontwikkeling van een zelfstandige economie, maar anderzijds doet ze de aanzetten daartoe teniet door subsidiëring van de export. Dat is niet rechtvaardig.
Ook in politiek opzicht hebben de ACS-landen niet de medezeggenschap waar ze recht op hebben. De armste landen, die de meeste steun nodig hebben en waarvoor gedegen plannen voor een ontwikkelingsbeleid en samenwerking moeten worden uitgewerkt, hebben nauwelijks de mogelijkheid deel te nemen aan de parlementaire vergaderingen van de EU en de ACS-landen.
Het is mijns inziens met name te betreuren dat de Unie nog steeds een gespleten - om niet te zeggen verstoorde - verhouding met de Caribische staat Cuba heeft en zich meer op de Amerikaanse dan op de eigen belangen richt.
Het Belgische voorzitterschap heeft zich ervoor ingezet het ijs te breken en de weg voor een dialoog met Cuba te bereiden. Het is daarbij uitgegaan van drie belangrijke overwegingen:
1. de EU en haar lidstaten moeten zich intensiever bezighouden met de situatie in Cuba en zich onbevooroordeeld op de hoogte stellen van de werkelijke feiten;
2. beide partijen moeten de politieke, parlementaire en sociaal-economische verschillen erkennen en ze tot op zekere hoogte van elkaar accepteren;
3. de eisen mogen niet te hoog zijn. Aan Cuba worden bijvoorbeeld eisen gesteld waaraan meerdere EU-lidstaten niet voldoen.
In de toespraak van minister-president Aznar over de invulling van het Spaans voorzitterschap miste ik een duidelijke verklaring over de voortzetting van de dialoog die nog dit jaar tot een partnerschapsovereenkomst tussen de EU en Cuba zou moeten leiden. Ik vrees dat de tot dusver gemaakte bescheiden vorderingen tenietgedaan worden. In december vorig jaar hebben vertegenwoordigers van mijn fractie gesproken met de plaatsvervangend minister van Buitenlandse Zaken van Cuba, de heer Dalmas. Hij heeft nadrukkelijk de hoop en de wil van zijn land uitgesproken de dialoog met de EU voort te zetten en te intensiveren.
De ervaringen in de politiek wijzen uit dat het moeilijk is onderhandelingen weer op te pakken als die eenmaal onderbroken zijn. Cuba moet derhalve niet uitgesloten worden van het ACS-proces, maar op constructieve wijze betrokken worden bij de verdere ontwikkeling van de dialoog.

Souchet
Wij stemmen in met de stap van de rapporteur, de heer Rod, die een zowel kritische als constructieve benadering van het Lomé-proces uiteenzet.
Kritisch, omdat hij zonder zelfvoldaanheid de gebreken, de traagheid en soms de incoherentie van een zeer onvolmaakt systeem analyseert. Maar het feit dat het bestaan en het voortbestaan van de Conventie van Lomé op zich al een succes en een noodzaak is, verliest hij nooit uit het oog. Deze Conventie bekrachtigt immers de verbintenis van de Europese naties met de staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan. Zij bevestigt het specifieke karakter van hun banden. Zij tracht de historische betrekkingen die de verschillende landen in de loop der eeuwen hebben ontwikkeld, optimaal te benutten voor hun gemeenschappelijke belangen.
Als ontwikkelingsinstrument gebaseerd op handelspreferenties wordt het systeem van Lomé voortdurend verzwakt door het proces van de WTO. Daarom is het belangrijk eraan te herinneren dat, welke verplichtingen de EU krachtens de WTO ook is aangegaan, deze geen voorrang hebben op de juridische verplichtingen van de Europese staten jegens hun ontwikkelingspartners. Het verslag-Rod herinnert hier zeer terecht aan. Daarom zullen de afgevaardigden van de MPF in het Europees Parlement de aanbeveling van de rapporteur steunen om met deze nieuwe partnerschapsovereenkomst in te stemmen.
Verslag-García-Orcoyen Tormo (A5-0419/2001)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, de bedoeling van dit verslag is producten in de handel te brengen die veilig zijn voor het milieu en voor de consumenten. Wat een goede intentie, wat een goede voornemens, wat een belangrijk verslag van de Commissie! Daar moet men toch wel voor zijn! Maar is het niet eerst zaak, mevrouw de Voorzitter - en ik ga hier echt geen doekjes om winden - om te zorgen voor de gezondheid van degenen die deze producten vervaardigen en pas daarna voor de gezondheid van de burgers die de betreffende producten consumeren? Als de consumptie van die producten gevaarlijk kan zijn, dan kun je nagaan hoe gevaarlijk het is wanneer die producten vervaardigd worden in een gesloten vertrek, in fabriekshallen of zo. Ik hoop dus dat er gauw een verslag wordt ingediend dat zich bekommert over de gezondheid van de mensen die dat soort producten moeten vervaardigen.

Patrie
. (FR) De ontwikkeling van een markt voor milieuvriendelijkere producten is natuurlijk een prijzenswaardig doel van het milieubeleid. In dit opzicht kan ik de aanpak die de Europese Commissie in haar Groenboek over het geïntegreerd productbeleid uiteenzet, slechts steunen. Een milieubeleid dat volledig losstaat van alle economische en sociale overwegingen is echter ondenkbaar. Wat dit betreft, stem ik in met het verbeteren van een "Europees milieulabel" dat elk product opwaardeert dat aan de ecologische eisen voldoet, volgens nauwkeurig bepaalde criteria die overigens nog vastgesteld moeten worden: het lijkt mij namelijk verstandiger om prikkels te verkiezen boven sancties. Maar welk instrument ook wordt gekozen, het lijkt me van wezenlijk belang om ervoor te zorgen dat de kleine en middelgrote ondernemingen of de ambachtslieden die traditionele productiemethodes hanteren, niet worden benadeeld. Om de aanpassing van deze structuren te steunen, zullen er maatregelen van financiële bijstand en fiscale prikkels moeten worden overwogen.
Een prijsmechanisme waarin de milieukosten in de reële kosten van de producten worden doorberekend is ook een interessant model, mits deze maatregel niet tot gevolg heeft dat in feite de armste consumenten, of in elk geval de sociaal gezien meest kwetsbare consumenten, worden buitengesloten.
Onder dit voorbehoud heb ik voor het rapport van mevrouw García-Orcoyen Tormo gestemd.
Verslag-Alyssandrakis (A5-0451/2001)

Alyssandrakis
. (EL) Het komt niet vaak voor dat een rapporteur tegen zijn eigen verslag stemt. Ik had echter geen andere keuze. De geest van het verslag zoals dat in de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie was goedgekeurd, werd dusdanig veranderd dat het geheel onverenigbaar was geworden met mijn politieke principes.
De Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie heeft met meerderheid gesteld dat ruimtevaartactiviteiten uitsluitend vreedzame doeleinden moeten dienen. Dat is mijns inziens zeer belangrijk. Nog belangrijker is echter dat de voltallige vergadering van het Europees Parlement dit standpunt in wezen heeft bekrachtigd. Er is echter een amendement aangenomen met een toevoeging op de tekst, waarin stond dat in de doelstellingen eventueel ook militaire toepassingen in het kader van vredesoperaties kunnen worden opgenomen. Het aanvankelijk pacifistisch standpunt is daardoor volledig onderuit gehaald. Het Europees Parlement heeft aldus het hek van de dam genomen voor welke militaire activiteit in de ruimte dan ook, als deze maar onder de dekmantel van "vredesoperaties" plaatsvindt. De hoofdverantwoordelijke daarvoor is de Europese Volkspartij, waar dit amendement van afkomstig was, en de medeplichtige de socialistische fractie die haar steun hieraan heeft gegeven.
Hoe degenen die in de EU het heft in handen hebben "vredesoperaties" opvatten, zien wij steeds vaker. Het begon in Joegoslavië en de Balkan gezien, en nu zien we het in Afghanistan, en binnenkort ook elders ter wereld. Agressiviteit zit, onder welke dekmantel dan ook, in het hart van het imperialisme. Het is overduidelijk dat men nu ook de ruimte gaat gebruiken voor het misdadig beleid tegen de volkeren. Men zal de ruimte gebruiken voor inlichtingeninzameling en spionage, voor de nog betere voorbereiding van de bedrijven op het "Europees Veiligheids- en Defensiebeleid" , voor de heksenjacht op terroristen, enzovoort. Sommigen flirten met het idee om met de VS bij de totstandbrenging van het "antiraketschild" samen te werken. Misschien zal men zelfs de ruimte gaan opvatten als een ideale plek om wapens te stationeren.
Het feit dat het Europees Parlement de voorkeur heeft gegeven aan een militaristische resolutie in plaats van een pacifistische, verbaast ons allesbehalve. Het is trouwens niet de eerste keer dat zoiets gebeurt. Maar wat verwachten wij eigenlijk van een door de burgers voor eigenbescherming in het leven geroepen instelling? De uitslag van de stemming betekent voor de volksbeweging echter allerminst dat de teerling is geworpen. In heel de wereld neemt het verzet tegen de imperialistische politiek toe, in welke vorm dan ook: economische onderwerping of militaire interventie. Wij twijfelen allerminst aan het eindresultaat van de volkerenstrijd. Het eindresultaat zal een andere wereld zijn, een vredelievende samenleving van mensen voor mensen.

Bordes, Cauquil en Laguiller
Het doel van dit verslag, zoals herhaaldelijk genoemd, is bij te dragen aan "de benutting van de voordelen voor de markten" en de industrie van de ontwikkelingen van de Europese ruimtevaartpolitiek. Daarom vereist het de "openbare financiering van de infrastructuren" op dit gebied en stelt het verslag het beleid dat bestaat uit het subsidiëren van privé-winsten uit openbare financiering, op geen enkele wijze ter discussie. Dit is een constante van zowel de Europese instellingen als de Europese staten.
Wij verwerpen dit beleid en dat wat eruit voortvloeit, zowel op ruimtevaartgebied als op andere gebieden, want het dient alleen de belangen van de kapitalisten ten koste van die van de arbeiders. Daarom hebben wij tegen dit verslag gestemd.

Figueiredo
Ik wil de rapporteur graag gelukwensen met zijn verslag, dat precies op het juiste moment komt. We moeten immers ondubbelzinnig duidelijk maken dat de ruimte alleen gebruikt mag worden voor vreedzame doeleinden en zulks uitsluitend in het belang van de mensheid. Het internationaal recht moet daarbij gerespecteerd worden. Het is van groot belang dat nu te zeggen, aangezien de Verenigde Staten hebben aangegeven dat ze van plan zijn het ABM-Verdrag op te zeggen en een nationaal antiraket-defensiesysteem (NMD) te ontwikkelen.
Ik betreur het dat dit verslag is afgezwakt door een wijzigingsvoorstel van de Europese Volkspartij. Zo probeert men in naam van een nogal twijfelachtige opvatting van "vrede" de weg te banen voor het gebruik van de ruimte voor militaire doeleinden. Daarom bevestig ik nogmaals dat we tegen dit voorstel zijn en de wijze waarop dit amendement het verslag aantast. We hebben dus tegen gestemd.
Elk beleid voor het gebruik en de exploitatie van de ruimte moet gebaseerd zijn op openheid en non-proliferatie, om te verhinderen dat er zich een wapenwedloop in de ruimte gaat ontwikkelen.
Daarnaast zijn wij van mening dat het Europees Ruimteagentschap niet in de EU moet worden opgenomen, gezien het bijzondere karakter van dit agentschap, dat is opgezet voor de Europese samenwerking in de ruimte.

Meijer
. Vijftig jaar geleden werd de ruimtevaart als een belangrijke stap vooruit gezien. Niet alleen voor de lezers van boeken over veronderstelde mensachtige bewoners van andere planeten, maar vooral voor de concurrentiestrijd tussen de twee machtigste landen op aarde. Inmiddels rest er van die ruimtevaart alleen nog een museum in Moskou vol ruimteraketten en kunstmanen, en daarnaast wat filmbeelden van Amerikanen die in 1969 over de maan liepen. Reizen naar de maan worden al sinds lang niet meer gemaakt en verdere ontdekkingen van de ruimte kunnen dankzij steeds betere telescopen ook vanaf de aarde plaatsvinden. Het enige grote ruimteproject dat Europa in voorbereiding heeft is een stelsel van satellieten voor verkeersnavigatie dat een reeds op wereldschaal functionerend Amerikaans systeem moet gaan beconcurreren. Dat ik dit peperdure project nogal overbodig vind, heb ik al uitgelegd bij de stemming over het rapport Langenhagen op 3 oktober 2001. Ik heb er alle begrip voor dat mijn fractiegenoot Alyssandrakis zulke projecten, die passen bij zijn wetenschappelijke kennis op dit terrein, interessant vindt. Ik beschouw het echter vooral als een duur prestigeproject, waarvan de meeste mensen in Europa en ons leefmilieu geen profijt hebben. Het heeft hoogstens militair belang, zeker als de anti-militaristische overwegingen in het verslag worden weggestemd. Daarom wijs ik dit voorstel af.

Souchet
De verdienste van het verslag-Alyssandrakis is dat het de opmerkelijke efficiëntie van het Europees Ruimteagentschap erkent en onderstreept; dit intergouvernementele orgaan is wereldleider op het gebied van ruimtevaartonderzoek en -toepassingen. Dankzij het ESA blijft er niet veel over van het ideologisch waanbeeld van degenen die beweren dat de intergouvernementele samenwerking slechts kan uitlopen op inefficiëntie en blokkeringen. Integendeel, het ESA kondigt het Europa van morgen aan, het Europa dat op alle terreinen in de benodigde wilskracht en deskundigheid zal kunnen voorzien.
Onze eerste plicht is dan ook om tot elke prijs de aldus ontstane samenwerkingsdynamiek in stand te houden tussen een bepaald aantal staten die zich bewust zijn van het kapitale belang van de ruimtevaartsector voor de onafhankelijkheid van Europa. Het ESA heeft het geluk dat het aan de bureaucratische logheid van verlammende procedures ontsnapt. Laten we er dus goed voor zorgen dat het geen communautaire aangelegenheid wordt, wat overigens niet verhindert dat er allerlei gedachtes, samenwerkingsvormen en doorgangen mogelijk zijn. Laten we vooral niet proberen om een Europees instituut van het ESA te maken. Dat zou overigens geen enkele zin hebben aangezien sommige van zijn leden, en niet de minste, geen lid zijn van de Unie. Onze tweede plicht is, zoals de rapporteur het onderstreept, het handhaven van het hoge technologische deskundigheidsniveau dat we hebben bereikt met het verlenen van "een aanzienlijke steun en ondersteuning door de overheid aan de ontwikkelingen op ruimtevaartgebied op de verschillende manieren die bij onze concurrenten bekend zijn, in het bijzonder duale programma' s en uitgebreide steun aan onderzoekwerkzaamheden" .
De absurde blokkering van Galileo, die ons op het fundamentele gebied van de satellietnavigatie afhankelijk houdt van de buitenwereld, toont juist aan tot welke tragische impasses de communautaire methode kan leiden: het vermogen om enkele meer smeedbare schakels te blokkeren volstaat om een project dat essentieel is voor de onafhankelijkheid van Europa te verlammen.
Verslag-Miguélez Ramos (A5-0470/2001)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, wat het verslag-Ramos over de visserij aangaat, ook daar heb ik over gedroomd. Ik zag een meer en het weer was niet best: het was een meer in Palestina, in de tijd van Jezus. Ik zag Jezus in een bootje, hij zat te vissen samen met de heilige Petrus, maar de heilige Petrus had het gezicht van de heer Varela. Hij deed wel zijn best maar er spartelden geen vissen in zijn net. Verwonderd vroeg hij op een gegeven moment aan Jezus: "Hoe kan dat nou, is er geen vis?" "Natuurlijk wel" , luidde het antwoord. "Maar we zitten nu in het jaar 2002, niet meer in onze tijd! Nu zijn er gelijke rechten voor man en vrouw. Dat betekent dat alleen als een vrouw uit vissen gaat er opnieuw veel vis in het net terecht zal komen. Dus Fatuzzo, aangezien jij mij in jouw droom ziet, knoop dit goed in je oren: aangezien dit een verslag van een vrouw is, Rosa Miguélez Ramos, is dit de juiste weg om een goede vangst met het Europees beleid te maken. Stem dus voor en je zult eens zien hoeveel vis er in Europa gevangen wordt" .

Marques
Ik wil mevrouw Miguélez Ramos gelukwensen met haar verslag, dat een positieve bijdrage levert aan de discussie over de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Ik wil echter wel twee punten belichten, waarover ik een andere mening aanhoud dan de rapporteur. Het gaat om twee kwesties die voor dit debat van buitengewoon belang zijn.
De rapporteur geeft in haar verslag aan dat we het begrip "regio die in hoge mate van de visvangst afhankelijk is" opnieuw moeten definiëren. In die nieuwe definitie zou het beginsel van relatieve stabiliteit moeten worden opgenomen. De verdeling van de beschikbare hulpmiddelen moet dan gebaseerd worden op de mate waarin men werkelijk van de visvangst afhankelijk is. Ik geloof daarentegen dat de verdeelsleutels gehandhaafd moeten worden. Er kunnen mechanismen worden ingebouwd om die verdeelsleutels waar nodig te corrigeren. We mogen niet vergeten dat er regio' s zijn die in sociaal-economisch opzicht in sterke mate afhankelijk zijn van de visvangst - dat is bijvoorbeeld het geval in de ultraperifere regio' s. Voor dit soort regio' s moet op basis van artikel 299 van het Verdrag het systeem van beperkte toegang binnen een 50-mijlszone gehandhaafd blijven.
Noch de Commissie, noch de rapporteur hebben aandacht willen besteden aan een kwestie die steeds belangrijker wordt - de sportvisserij. Voor dit type visserij bestaat nog steeds geen regeling, wat betekent dat de sportvisserij buiten het visserijbeleid valt.

Stihler
Aangezien de behandeling van het oorspronkelijke verslag in de commissie zeer moeizaam verliep en er tegenstrijdige nationale belangen op het spel staan, hebben de Britse socialisten alles in het werk gesteld om zoveel mogelijk aan te sluiten bij de door de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten voorgestelde lijn. Nu en dan weken zij in hun stemgedrag evenwel af van deze lijn om de onderhandelingspositie van de Britse regering inzake de toekomst van het gemeenschappelijk visserijbeleid niet te ondermijnen.
De Britse socialisten wijken op de volgende punten af van de lijn van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten: overweging B, de amendementen 6, 24, 17 en 16, de paragrafen 20, 12, 26 van de oorspronkelijke tekst, 45-47, 60, 64, 67, 68, 72, 73, 82, 84 en 91, amendement 5, paragraaf 2 (deel 2), amendement 3 en de paragrafen 119 en 120.
Verslag-Hudghton (A5-0458/2001)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, zoals ik al verscheidene keren gezegd heb, mijn naam is Fatuzzo, dus kan ik niet mijn mond houden als het over heek en kabeljauw gaat. Dit verslag is bedoeld om heek- en kabeljauwbestanden, die vanwege de zeeverontreiniging elk jaar kleiner worden, van een zekere ondergang te redden. Ik wilde u een suggestie aan de hand doen, mevrouw de Voorzitter, maar niet nadat ik eerst gezegd heb dat ik heb voorgestemd en het eens ben met hetgeen in dit document staat: is het niet op de een of andere manier mogelijk heek en kabeljauw te klonen? Aangezien het klonen van mensen nogal problematisch ligt, kunnen wij het dan in ieder geval niet proberen met vissen? Zodoende zouden wij werkelijk een oplossing vinden voor het probleem van de vernieuwing van onze visbestanden: dan hebben wij genoeg kabeljauw, heek in overvloed en kunnen wij volop genieten van deze voortreffelijke visserijproducten!

Souchet
Door het plan dat de Commissie heeft gepresenteerd worden de vissers voor wie de kabeljauw een nevenvangst blijft, onterecht benadeeld. De Commissie verwijt de visserij dat de sector zelf de oorzaak is van de verminderde voorraden van de twee soorten waarvan sprake is, maar zij heeft het effect van de industriële zandspieringvisserij op de kabeljauwpopulatie duidelijk niet goed in aanmerking genomen. De zandspiering dient immers als voedsel voor de kabeljauw en het verminderde aantal van de eerste, ten gevolge van een buitensporige maar niettemin volledig door de Commissie getolereerde vangst, is de oorzaak van het verstoorde evenwicht in de kabeljauwpopulatie.
Wat de schelvis betreft, schijnt de situatie niet meer zo "rampzalig" te zijn als de Commissie een half jaar geleden inschatte, wat bevestigd wordt door de TAC voor 2002. Deze is immers duidelijk hoger dan ons in 2001 werd aangekondigd. Dit is dan ook een geschikt moment om de biologen wier opvattingen het huidige GVB beheersen, op te roepen zich bescheiden op te stellen.
De evaluaties van de ICES lijken nodeloos verontrustend, vooral wat de schelvis betreft, waarvan de populaties overduidelijk weer zijn gaan toenemen. De voorgestelde maatregelen zijn dus niet de juiste. De Commissie geeft overigens zelf toe dat zij verder gaat dan de wetenschappelijke adviezen. Bovendien constateren we, nu de Commissie in haar Groenboek verklaart aan "good governance" te willen doen, een totaal gebrek aan overleg met de beroepssector. Wat een verschil tussen de theorie en de praktijk!
Verslag-Lavarra (A5-0457/2001)

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, dit is mijn laatste stemverklaring en zoals gebruikelijk wens ik al degenen die het geduld hebben opgebracht om in deze zaal te blijven zitten totdat ik heb uitgelegd waarom ik heb voorgestemd voor dit verslag van de heer Lavarra over visserijbeleid, een smakelijk eten. Als je een uitstekend bereide vis op tafel hebt staan, dan kun je toch niet anders dan je disgenoten smakelijk eten toewensen! Dit zijn namelijk de laatste verslagen over visserij, en dan krijg je vanzelfsprekend trek in een lekker bord gebraden vis. Ook in dit verslag van de heer Lavarra wordt ernaar gestreefd een zo groot mogelijke visvangst te verkrijgen. De rapporteur is van mening dat dit gerealiseerd kan worden als de vissen in een schoon milieu leven. Ik weet dat veel vissen zich aan het organiseren zijn om een groene partij van de vissen op te zetten, omdat zij natuurlijk net zo goed als wij recht hebben op een schoon milieu. Deze vissen zullen zodoende het genoegen smaken in groten getale in een pan gebraden te worden, tot grote tevredenheid van onder meer de leden van het Europees Parlement, ook al gaan die wellicht door toedoen van de heer Fatuzzo ietwat laat aan tafel. Smakelijk eten!

Korakas
In het verslag worden onbetwistbare gegevens op een hoop gegooid met louter veronderstellingen. De conclusies die daaruit worden getrokken doen op zijn minst vragen rijzen over de intenties van de rapporteur. Zo wordt bijvoorbeeld terecht vastgesteld dat de mariene ecosystemen, en dus de vissen, vervuild zijn met dioxines en deze dioxines in de voedselketen terecht kunnen komen. Ook wordt gezegd dat derde landen gebruik maken van genetisch gemodificeerde vissen. Er worden echter geen nauwkeurige gegevens verschaft om de conclusie te staven dat overbevissing plaatsvindt en de visbestanden gevaar lopen.
In het verslag wordt helaas de belangrijkste oorzaak van de bovengenoemde problemen niet uitdrukkelijk genoemd. De oorzaak is namelijk het grootkapitaal in de visserij en de aanverwante industrietak. Het grootkapitaal is verantwoordelijk voor de vervuiling van de zee met dioxines en andere stoffen, en schuwt geen enkele productiemethode om de winst op te drijven. Daarbij maakt het zich absoluut niet druk over de gevolgen voor het milieu. Dezelfde logica wordt ook gevolgd bij de productie en introductie in het milieu van genetisch gemodificeerde organismen, vissen, enzovoort. Het grootkapitaal van de visindustrie - dat beschikt over niet alleen visserijvloten met een groot aantal vaartuigen van groot tonnage, met sterke motoren en grote vangstcapaciteit, maar ook over grote fabrieken voor de verwerking van vis tot diervoerder, enzovoort - is verantwoordelijk voor de zeeverontreiniging en de overbevissing, waar deze zich ook maar voordoet.
Noch in het voorstel van de Commissie, noch in het verslag wordt gewag gemaakt van de tragische gevolgen van deze activiteiten van het kapitaal, en worden evenmin de verantwoordelijken aangewezen. In feite stelt het verslag voor de visserijactiviteiten te bevriezen, gebieden vast te stellen voor "biologische braaklegging" en maatregelen te treffen voor de verdere ontwikkeling van de aquacultuur, ofschoon daar elders in het verslag vraagtekens bij worden gezet. De veralgemening van een dergelijk beleid zal economisch verval veroorzaken in grote gebieden van de EU die van de visvangst leven, en de belangen van de kleine en middelgrote visbedrijven schaden, ofschoon zij part noch deel hebben aan de biochemische vervuiling en de overbevissing. Veeleer krijgt het kapitaal in het verslag nog eens een hart onder de riem gestoken met allerlei stimulansen voor de vervanging van vissersvaartuigen en de bevordering van de aquacultuur. Men dringt er immers op aan dat het kapitaal het over een andere boeg gooit in zijn activiteiten.
Om deze redenen kunnen wij niet voor het verslag stemmen. Aangezien hierin echter terecht bepaalde problemen aan de orde worden gesteld en een aantal juiste vaststellingen voorkomt, zullen wij ook niet tegen stemmen.
(De vergadering wordt om 13.55 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Stihler
Mevrouw de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Ik zou de aandacht van het Parlement willen vestigen op de handelwijze van Levi Strauss, de spijkerbroekenfabrikant, die vandaag twee van zijn Schotse fabrieken sluit. Hierdoor dreigen 650 Schotten, voornamelijk vrouwen, vanavond hun baan en hun inkomen te verliezen. Plaatselijke politici en vakbonden willen hierover het gesprek aangaan met het bedrijf. Het gebrek aan informatie en overleg van de kant van dit bedrijf is schandalig en laat eens te meer zien hoe belangrijk het is dat informatie en overleg voordat een dergelijke beslissing wordt aangekondigd, behoorlijk bij de wet geregeld zijn.
Ik vraag het Parlement zich solidair te tonen en zijn steun te betuigen aan de werknemers in Dundee en Bellshil en de gezinnen die vandaag door dit besluit getroffen worden. Ik verzoek de Voorzitter van het Parlement Levi Strauss middels een brief te vragen waarom het zoveel Europese banen verloren laat gaan en waarom het niet behoorlijk overlegd heeft met zijn personeel.

Wederzijdse erkenning op geldelijke sancties
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0444/2001) van mevrouw Cerdeira Morterero, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over een initiatief van het Verenigd Koninkrijk, de Franse Republiek en het Koninkrijk Zweden voor de aanneming door de Raad van een ontwerpkaderbesluit inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties (11178/2001 - C5-0443/2001 - 2001/0825(CNS)).

Cerdeira Morterero
Mevrouw de Voorzitter, allereerst sluit ik mij aan bij uw woorden en spreek ik mijn voldoening uit over het initiatief van het Verenigd Koninkrijk, de Franse Republiek en het Koninkrijk Zweden dat wij vandaag behandelen.
De Europese Unie en het bestaan van een Europese ruimte voor vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid impliceren de oprichting van een ruimte zonder interne grenzen waarin het vrije verkeer van personen, goederen, diensten en geld moet worden gegarandeerd binnen het grondgebied van de EU-lidstaten. Dat is vastgelegd in artikel 14 van het Oprichtingsverdrag van de Europese Gemeenschap. De wetgeving van de Europese Unie moet ongehinderd kunnen worden toegepast.
Sinds de Top van Tampere wordt eraan gewerkt om het beginsel van de wederzijdse erkenning de hoeksteen te laten vormen van juridische samenwerking op civiel en strafrechtelijk gebied binnen de Europese Unie. Het wederzijds vertrouwen van de lidstaten in hun juridische beslissingen en de juiste toepassing daarvan is dan wel een minimumvereiste.
Dienovereenkomstig moeten de lidstaten zich meer inzetten om een minimumniveau te bereiken in de harmonisering van de nationale strafwetgeving. Tot dusver werd de tenuitvoerlegging van strafrechtelijke sancties door twee Europese overeenkomsten geregeld: de Overeenkomst van Den Haag uit 1970 en het Verdrag nopens de tenuitvoerlegging van in het buitenland gewezen scheidsrechterlijke uitspraken uit 1991. Ik wil u erop wijzen dat de eerste overeenkomst weliswaar in werking is getreden, maar slechts door vijf lidstaten is geratificeerd. De tweede overeenkomst uit 1991 is nog niet eens in werking getreden. Dit geeft duidelijk aan dat er hoognodig initiatieven moeten worden genomen op dit gebied om de creatie van een Europese ruimte van rechtvaardigheid, waartoe wij in Tampere hebben besloten, daadwerkelijk te versnellen en te bevorderen.
Op het gebied van het burgerlijk recht bestaan reeds rechtshandelingen, maar dat is op het gebied van het strafrecht - dat veel gevoeliger ligt - niet het geval. Tot dusver omvat het beginsel van de wederzijdse erkenning slechts het besluit inzake de tenuitvoerlegging van beslissingen tot bevriezing van vermogensbestanddelen en bewijsstukken, gebaseerd op het beginsel van wederzijdse erkenning. Wij hebben derhalve nog een lange weg te gaan en de Raad moet een grotere wil tentoonspreiden om aan het mandaat van de Top van Tampere te voldoen met het werk dat door de Commissie is voorbereid. Vaak stuit de Commissie immers op hindernissen en een gebrek aan samenwerking van de kant van de Raad.
Dit initiatief is een belangrijke stap in het wegnemen van deze hindernissen. De wederzijdse erkenning is ongetwijfeld van doorslaggevende betekenis voor de oprichting van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Daarom ben ik blij met de keuze van het juridisch instrument, het kaderbesluit, dat moeizame en langdurige ratificatieprocessen voorkomt.
Ik wil ook onderstrepen dat het beginsel van de dubbele strafbaarheid van kracht is, net als in de genoemde overeenkomsten. Derhalve is het ontbreken daarvan een reden voor niet-tenuitvoerlegging. Het mechanisme dat wij in dit initiatief voorstellen is een certificaat dat bedoeld is voor de desbetreffende instantie als garantie voor de rechtmatigheid van de materiële beslissing. Het vervangt dus de inhoudelijke controle.
Voor de lastige kwestie hoe de verkregen gelden tussen de deelnemende lidstaten moeten worden verdeeld biedt artikel 10 de oplossing. Schadevergoedingen of beslissingen tot betaling van gerechtskosten vallen toe aan de beslissingsstaat, en in de overige gevallen vallen de gelden toe aan de tenuitvoerleggingsstaat. Derhalve juich ik dit initiatief toe en kan ik het grotendeels steunen.
Ik ben van mening dat strafrechtelijke beslissingen op onbureaucratische wijze moeten worden omgezet en ten uitvoer worden gelegd, wil er een ruimte van rechtvaardigheid tot stand worden gebracht als bedoeld in Tampere, en dat dit initiatief een eerste stap is in de richting van een brede toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning. Ik ben met name voorstander van de bepalingen betreffende de toepasselijke wet, de vervangende vrijheidsstraf, alsmede gratie of vermindering van de sanctie.
Ik ben er ook voor dat de tenuitvoerleggingsstaat het bedrag van de ten uitvoer te leggen sanctie eventueel kan verminderen, zoals is vastgelegd in artikel 5. Toch wil ik een bodembedrag vaststellen, dat in overeenstemming met de Uitvoeringsovereenkomst van het Schengen-akkoord van 14 juli 1985 op 40 euro dient te worden gesteld. Het is in dit verband duidelijk dat alleen in uitzonderlijke gevallen de opgelegde bedragen omgerekend zullen moeten worden, omdat de valuta in de regel zowel in de beslissings- als de tenuitvoerleggingsstaat de euro is. Ik wil hierbij opmerken dat ik persoonlijk 40 euro te weinig vind, maar ik heb dit bedrag voorgesteld omdat het ook in het Verdrag van Schengen genoemd wordt. En daar wil ik niet van afwijken.
Ik wil de nadruk leggen op beide kwesties en ik wil de Raad - die vandaag overigens niet aanwezig is - verzoeken rekening te houden met deze gevoelige materie en met de voorstellen van het Parlement. De Raad moet met name rekening houden met de voorstellen van de Commissie vrijheden, en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken. Ik vind dat het initiatief in het kaderbesluit het volgende moet weergeven:
Een Europese ruimte van rechtvaardigheid moet gebaseerd zijn op het beginsel van wederzijdse erkenning. Derhalve is een eenvoudige harmonisering van de rechtstelsels van de lidstaten niet voldoende.
In het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn nu voor het eerst in de geschiedenis van de Unie, in een afzonderlijke tekst, alle burgerrechten, alle politieke, economische en sociale rechten van de Europese burgers, alsmede van alle op het grondgebied van de Unie levende personen, vastgelegd. Aan dit handvest moeten voortaan alle besluiten van de Europese Unie worden getoetst.
In de derde plaats moeten de te overleggen stukken in alle officiële talen van de tenuitvoerleggingsstaat worden vertaald. Een burger die een boete moet betalen of een vervangende vrijheidssanctie krijgt opgelegd maar slechts een van meerdere officiële talen van de tenuitvoerleggingsstaat beheerst, zou het stuk dat hem aangaat anders niet kunnen lezen, hetgeen een schending van zijn rechten inhoudt.
Tot slot is het van belang dat er alleen contact wordt opgenomen met de contactpunten van het Europees justitieel netwerk en dat er geen nieuwe centrale contactpunten moeten worden opgericht als de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat niet bekend is.
Het grootste deel van de amendementen is derhalve tot stand gekomen met als enige doel het oorspronkelijke voorstel te verbeteren en het mandaat van Tampere te kunnen vervullen. En zodoende wordt er nog een extra element toegevoegd aan de oprichting van een echte ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.

Buitenweg
Voorzitter, het is goed om u daar te zien in de voorzitterstoel. Laat ik in deze volle zaal beginnen met te verklaren dat mijn fractie het een goede ontwikkeling vindt dat grenzeloosheid niet leidt tot straffeloosheid. Een niet-ingezetene mag zijn status niet kunnen misbruiken om zich te onttrekken aan wetten of bijvoorbeeld verkeersregels, daar zullen we het met zijn allen snel over eens zijn. Het probleem van mijn fractie is dat dit initiatief van enkele lidstaten en het daaruit voortvloeiend verslag zich niet beperkt tot administratieve boetes. Het gaat over veel meer. Het gaat ook over beslissingen waardoor veroordeelden een strafblad kunnen krijgen. Het kan dan ook zelfs gaan om serieuze beschuldigingen aangezien in sommige landen, dankzij het dagboetestelsel, vrijheidsstraffen kunnen worden afgekocht met boetes. Het gaat dan dus om het erkennen van beslissingen op het gebied van het strafrecht.
Terecht wordt opgemerkt in amendement 1 van het verslag, en ik citeer " daarvoor is kennis van de rechtsorde van andere lidstaten en wederzijds vertrouwen in het functioneren van het rechtsstelsel noodzakelijk" en dat is juist. Maar hoe bevorder je nu dat vertrouwen, hoe ga je na of het terecht is, en hoe garandeer je burgers dan een minimum aan bescherming in heel Europa, bijvoorbeeld ten aanzien van het onderzoek dat aan de veroordeling vooraf is gegaan? Nou, dan kom ik weer op mijn grijsgedraaide grammofoon over het opstellen van minimumnormen op het gebied van straf en strafprocesrecht. Dat is nu belangrijk en dat wordt niet minder belangrijk op het moment dat de uitbreiding een feit is. Mijn fractie steunt die bestuursadministratieve boetes en het principe van de strafrechterlijke boetes van harte, maar pas nadat we de basis voor het vertrouwen formeel hebben vastgelegd door middel van die minimumnormen. Daarom stelt mijn fractie voor dit besluit te beperken tot die bestuursadministratieve boetes.

Blokland
Mevrouw de voorzitter, het strafrecht is nauw verbonden met de nationale identiteit van de lidstaten. Nationale historie en cultuur hebben de strafwetgevingen op uiteenlopende wijzen ingekleurd. Juist daarom zien we dan ook grote verschillen tussen de strafwetgevingen in de Europese Unie.
Door de open Europese ruimte en de groeiende internationale criminaliteit is duidelijk geworden dat samenwerking op dit gebied noodzakelijk is om de Unie een ruimte van veiligheid en rechtvaardigheid te laten blijven. De Europese Raad van Tampere heeft het beginsel van wederzijdse erkenning binnen de Europese Unie voor strafzaken niet voor niets onderschreven.
Met het onderhavige voorstel wordt een begin gemaakt met de uitvoering van het beginsel van wederzijdse erkenning. Ik vind het een goed initiatief van het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Zweden om juist op dit redelijk heldere terrein te beginnen met wederzijdse erkenning in strafzaken. Het voorstel is vrij simpel in opzet. In principe geldt het beginsel van de dubbele strafbaarheid, dus voor de verzoekende lidstaat en de tenuitvoerleggende lidstaat. Het ontbreken daarvan is een reden voor niet-tenuitvoerlegging van de sanctie door de tenuitvoerleggende lidstaat. Juist door de eenvoud van het voorstel zou het wel eens veel beter kunnen werken dan de internationale verdragen tot nu toe gedaan hebben.
Velen in dit parlement willen liever een voorstel tot harmonisatie van strafwetgeving. Zij denken dat harmonisatie op Europees niveau leidt tot meer vertrouwen in de strafwetgeving van andere lidstaten en in de toepassing daarvan. Ik betwijfel of dit juist is. Vertrouwen kan niet van bovenaf opgelegd worden door harmonisatie van wetgeving. Juist daar waar diversiteit mag blijven bestaan en zelfs als meerwaarde wordt gezien, kan onderling vertrouwen ontstaan. En praktijkervaring is vaak de beste methode om wel of niet tot vertrouwen te komen. Daarom is deze wederzijdse erkenning juist een heel goed middel om samen te werken op dit gevoelige terrein. En inderdaad zal de onderlinge samenwerking op het gebied van strafrecht op andere onderdelen door de noodzaak van wederzijdse erkenning juist langzaam lopen. Maar als het langzaam loopt, betekent dit ook dat het vertrouwen kennelijk nog onvoldoende aanwezig is. Dit te willen forceren door opgelegde harmonisatie kon wel eens een averechts effect hebben.
De amendementen van het verslag Cerdeira Monterero vormen grotendeels praktische verbeteringen. Met name het voorstel van de rapporteur om gebruik te maken van de contactpunten van het Europees justitieel netwerk en geen nieuwe contactpunten op te richten, ondersteun ik. Dit zou immers de Europese juridische samenwerking nodeloos gecompliceerd maken. Oneens ben ik het met amendement 3. Hierin wordt het Handvest van de grondrechten van de EU als toetsingskader toegevoegd voor besluiten van de Unie. Het Handvest heeft echter de status van een politieke verklaring en niet van een juridisch toetsingskader. Het EVRM daarentegen, dat door alle EU-staten en toekomstige lidstaten ondertekend is, is juist wel juridisch afdwingbaar. De suggestie die wordt gewekt dat de teksten op hetzelfde niveau staan is onterecht.

Ludford
Mevrouw de Voorzitter, wij begroeten dit initiatief met instemming. De vervulling van het mandaat van Tampere om het beginsel van wederzijdse erkenning tot hoeksteen van justitiële samenwerking te maken komt door dit initiatief opnieuw een stapje dichterbij. In een zich ontwikkelend gebied van vrijheid, veiligheid en gerechtigheid behoren de lidstaten de fundamenten te leggen voor vertrouwen in elkaars rechtssystemen.
Er is een EU-wetgevingsinitiatief nodig om efficiënte grensoverschrijdende samenwerking te vergemakkelijken en verbeteringen aan te brengen in eerdere internationale juridische instrumenten, die vaak omslachtig en bureaucratisch zijn. Sterker nog, het in 1991 gesloten Verdrag tussen de lidstaten van de Europese gemeenschappen inzake de tenuitvoerlegging van in het buitenland gewezen uitspraken - dat hier anders van toepassing zou zijn - is tien jaar nadat het werd ondertekend nog altijd niet van kracht.
Het is goed dat de EU samenwerking baseert op de tenuitvoerlegging van het besluit van de tenuitvoerleggende lidstaat en niet op de vraag of een lidstaat al dan niet zijn medewerking moet verlenen wanneer daarom gevraagd wordt. Het andere grote internationale Verdrag - het Haagse Verdrag van 18 maart 1970 over de bewijsopname in het buitenland - bevat dertien gronden voor het afwijzen van een verzoek tot medewerking. Het is dus niet moeilijk te zien waarom het systeem op dit moment niet werkt.
Velen in dit Parlement willen echter voorkomen dat het beginsel van wederzijdse erkenning de rechten van het individu ondermijnt. Op dit terrein is het van essentieel belang dat de juridische waarborgen in acht worden genomen die niet alleen zijn opgenomen in het Europese Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, maar ook, zoals ik tegen de heer Blokland zou willen zeggen, in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - dat naar mijn mening juridisch afdwingbaar zou moeten zijn.
Mijn fractie is het volkomen eens met mevrouw Cerdeira Morterero dat we gebruik moeten maken van de bestaande contactpunten van het Europees justitieel netwerk. Het heeft immers geen zin het wiel steeds opnieuw uit te vinden met diverse systemen van contactpunten voor verschillende initiatieven.
Niettemin stuiten wij hier op een cruciaal probleem: mensen die burgerlijke vrijheden belangrijk vinden - en daar reken ik ook mijzelf toe - worden onder druk gezet om in te stemmen met maatregelen in het kader van wederzijdse erkenning, zonder dat een uitgebreid programma beschikbaar is voor het verbeteren van de eerbiediging van individuele rechten. Mijn fractie is de mening toegedaan dat dit vraagstuk een alomvattende aanpak vereist en wij zien vol verwachting uit naar het Witboek van de Commissie over dit onderwerp.
Mij is verweten dat ik heb ingestemd met het Europees arrestatiebevel, terwijl ik juist een zo fervent pleitbezorger van individuele rechten ben. Wij staan allen voor de uitdaging - het Parlement, de Commissie en de Raad - om die waarborgen tot stand te brengen, aangezien het moeilijk is met het Europees arrestatiebevel in te blijven stemmen als deze achterwege blijven. De eurosceptici binnen onze fractie maken bezwaar tegen iedere vorm van samenwerking op dit gebied. Mijn fractie vindt echter dat diegenen van ons die daar niet toe behoren en zich bekommeren om burgerlijke vrijheden, met deze maatregelen zou moeten instemmen. Vervolgens dienen zij dan wel de Commissie en de Raad onder druk te zetten om deze waarborgen voor de burgers te verwezenlijken.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil allereerst mevrouw Cederschiöld hartelijk gelukwensen met haar verkiezing als ondervoorzitter van dit Parlement. De Commissie is buitengewoon ingenomen met het initiatief van het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Zweden. Dit initiatief, dat we nu bespreken, gaat over de wederzijdse erkenning van geldelijk sancties. Ik wijs erop dat dit onderwerp voor het eerst aan de orde is gesteld in een mededeling van de Commissie over de wederzijdse erkenning van definitieve uitspraken in strafzaken - we hebben er in juli 2000 in dit Parlement een debat aan gewijd. Er moeten maatregelen worden uitgevaardigd voor de toepassing het principe van wederzijdse erkenning van strafrechtelijke vonnissen, en voor dat doel is in november 2000 door de Raad en de Commissie een programma opgesteld. Bij die gelegenheid is vastgesteld dat er behoefte bestond aan dit specifieke instrument. Ik wil mevrouw Morterero bedanken voor haar uitstekende verslag.
Zoals u al heeft aangegeven, is er op dit moment tussen de lidstaten geen enkel internationaal instrument van kracht voor geldelijke sancties in strafzaken. Het is zoals mevrouw Morterero zegt: er bestaan weliswaar twee instrumenten, maar het één is nooit van kracht geworden, en het andere is door slechts vijf lidstaten geratificeerd. Dat betekent dat we nu te maken hebben met het eerste instrument van de Europese Unie op dit gebied, en daarom moeten we volgens mij ambitieus zijn. Met dit instrument passen wij het beginsel van wederzijdse erkenning toe op grensoverschrijdende geldelijke sancties. Er zullen dan binnen de Unie geen vrijplaatsen overblijven voor diegenen die zich willen onttrekken aan de betaling van door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten opgelegde geldelijke sancties. Daarmee boeken we opnieuw voortgang bij de tenuitvoerlegging van het beginsel van wederzijdse erkenning, zoals dat door de Raad op voorstel van de Commissie is aanvaard met betrekking tot het Europees aanhoudingsbevel.
Zoals mevrouw Ludford al heeft opgemerkt, werkt de Commissie op dit moment aan een initiatief om vast te leggen welke grondbeginselen en criteria moeten worden gehanteerd bij de bescherming van de grondrechten van de burgers op strafrechtelijk gebied. We moeten ons er dan wel van bewust zijn dat we daarbij niet helemaal bij het begin hoeven te beginnen: we werken hier immers binnen een reeds bestaand juridisch kader. En ik overdrijf niet als ik zeg dat dit kader reeds geconsolideerd is. Alle lidstaten hebben het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens ondertekend, en in alle lidstaten geldt een wettelijk stelsel voor strafrechtelijke vervolging. Die staan alle onder toezicht van het Hof voor de Mensenrechten in Straatsburg. Bovendien hebben de lidstaten gezamenlijk een Handvest voor de grondrechten van de Europese Unie uitgebracht - en dan hebben we het niet over een juridisch, maar een politiek instrument. Deze juridische en politieke instrumenten stellen ons in staat een referentiekader aan te leggen voor de toepassing van het principe van wederzijdse erkenning van definitieve uitspraken in strafrechtszaken.
De Commissie is het in het algemeen eens met de gevolgde aanpak en de door de rapporteur voorgestelde amendementen. We begrijpen de motieven voor het voorstel om een ondergrens van 40 euro aan te houden bij de toepassing van het beginsel. Bedraagt de geldelijke sanctie minder dan 40 euro, dan zouden in bepaalde gevallen de overdrachtskosten de uitvoering van de beslissing niet rechtvaardigen. Ik begrijp dit criterium - dat eigenlijk "overgenomen" is uit het Schengen-akkoord - heel goed. Ik wil alleen maar aangeven dat de formulering ervan heel voorzichtig dient te geschieden. We moeten niet de indruk wekken dat we aanvaarden dat men zich door het overschrijden van een grens aan het strafrecht kan onttrekken, zelfs als die strafrechtelijke aansprakelijkheid in termen van geld heel beperkt is.
Tot slot wil ik mevrouw Morterero opnieuw bedanken voor het positieve en innovatieve karakter van haar verslag. Ik hoop dat dit verslag door het Parlement wordt aangenomen.

De Voorzitter
 Hartelijk dank, commissaris Vitorino.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.00 uur plaats.

Opleiding en rekrutering van zeevarenden
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0450/2001) van mevrouw Kauppi, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over de mededeling van de Commissie inzake de opleiding en rekrutering van zeevarenden (COM(2001) 188 - C5-0468/2001 - 2001/2188(COS)).

Kauppi
Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil u gelukwensen met uw nieuwe opdracht, waarmee u vandaag bent aangevangen. Vanuit Fins oogpunt ben ik zeer verheugd Scandinavische kleuren in het Bureau te zien.
Mevrouw de Voorzitter, al vanaf het begin van de geschiedenis zijn Europeanen zeevaarders. Niet alleen de Europese integratie, maar ook de gemeenschappelijke ontwikkeling van Europa vindt haar oorsprong in de zeereizen die kooplieden en ontdekkingsreizigers in de oudheid van de oostkust van het Middellandse-Zeegebied naar de Noord-Atlantische Oceaan en de Britse eilanden voerden. De globalisering, het steeds meer samengroeien van onze wereld, is echter begonnen met de zeereizen die contact mogelijk maakten tussen mensen op verschillende continenten.
In de hele Europese geschiedenis heeft de maritieme sector een beslissende rol gespeeld in de politieke, economische, sociale en wetenschappelijke ontwikkeling van onze staten. De zeevaart en de scheepsbouw zijn nog altijd van cruciaal belang in de huidige Europese Unie. De commerciële scheepvaartsector is bijvoorbeeld van strategisch belang voor de economische welvaart van de Europese Unie.
De afgelopen twintig jaar is het aantal Europese zeevarenden helaas drastisch afgenomen. De oorzaak hiervan is in hoofdzaak tweeledig. Ten eerste is er bij Europese reders om financiële redenen minder vraag naar zeevarenden uit de EU. In plaats daarvan worden zeevarenden uit derde landen in dienst genomen, die niet altijd even hoog opgeleid en ervaren zijn als hun Europese collega' s. Ten tweede daalt het aanbod van goed gekwalificeerde EU-zeevarenden omdat steeds minder jonge Europeanen voor een loopbaan op zee kiezen.
Dit laatste heeft een aantal duidelijk aanwijsbare oorzaken. De toepassing van de communautaire en internationale wetgeving betreffende leef- en arbeidsomstandigheden op commerciële schepen van de EU laat te wensen over. Er wordt te weinig gebruik gemaakt van moderne technologieën om de leef- en arbeidsomstandigheden aan boord te verbeteren. De nationale overheden en de sociale partners zullen er beter op moeten toezien dat de bestaande wetgeving volledig wordt toegepast.
De opleiding van zeevarenden dient verder ontwikkeld te worden. Een kwalitatief hoogstaand maritiem onderwijs- en opleidingenstelsel is van vitaal belang voor de Europese zeevaart. Ik pleit daarom voor de opbouw van netwerken tussen de onderwijs- en opleidingsinstituten voor zeevarenden. Ook moeten voornoemde instituten en bedrijven in deze sector meer samenwerken. Het delen van voorzieningen en specialisatie kan de instituten bijvoorbeeld in staat stellen hoogst belangrijke uitrusting te kopen en opleidingen voor nieuwe doelgroepen aan te bieden.
De Gemeenschap biedt financiële steun voor opleiding en ontwikkeling van de personele middelen en daar dient dan ook zoveel mogelijk gebruik van te worden gemaakt. Ik verzoek de lidstaten en de sociale partners met klem alle mogelijkheden tot financiering ten volle te benutten, zoals het Europees Sociaal Fonds en de programma's Socrates en Leonardo da Vinci. De bestaande communautaire fondsen moeten worden gebruikt om de bestaande financiering uit nationale en regionale budgetten voor maritiem onderwijs en opleiding aan te vullen.
De mededeling van de Commissie biedt een uitstekend overzicht van de huidige toestand. Het Parlement vraagt de Commissie daarom haar waardevolle analyses verder uit te werken. De werkgelegenheid en de opleiding van zeevarenden hangen nauw samen met de marktsituatie in de sector van het zeevervoer. Ik verzoek de Commissie derhalve eveneens om een analyse van de onderliggende economische variabelen met betrekking tot het zeevervoer - in het bijzonder wat de concurrentiepositie van de EU-vloot betreft. De scheepvaartindustrie dient in overleg met de maritieme instituten en de sociale partners nog meer inspanningen te verrichten om loopbaantrajecten, beroepsopleidingtrajecten en taakinhouden te ontwikkelen die rekening houden met de mogelijkheden die na de baan op zee beschikbaar zijn in de ruimere maritieme sector.
Samenvattend zou ik willen zeggen dat het wijdverbreide tekort aan goed opgeleide EU-zeevarenden wel eens negatieve gevolgen zou kunnen hebben voor de veiligheid van de navigatie, het aantal ongevallen en de vervuiling van de zee. De meeste ongevallen zijn immers aan menselijke fouten te wijten. Er bestaat een duidelijke noodzaak de werkgelegenheid voor EU-zeevarenden op zee en aan de wal te blijven waarborgen, de maritieme knowhow in de Gemeenschap te behouden, maritieme vaardigheden te ontwikkelen en de veiligheid van het zeevervoer te verbeteren. Dit vereist kwalitatief hoogwaardige opleidingsmogelijkheden, evenals voldoende werkgelegenheid en loopbaanvooruitzichten. De verantwoordelijkheid voor de noodzakelijke maatregelen wordt gedeeld door de industrie, de sociale partners en de overheden van de lidstaten. Het is echter duidelijk dat u beseft dat ook de Commissie op dit gebied een belangrijke rol heeft.

Fatuzzo
Mevrouw de Voorzitter, ook ik wens u veel succes met uw werk. Het is mij een genoegen het woord te mogen voeren namens de Fractie van de Europese Volkspartij en ook namens de Partij van de Gepensioneerden, welke mij naar deze mooie stad Straatsburg heeft gezonden om u eraan te herinneren dat zij er ook zijn.
Qua inhoud sta ik vierkant achter dit verslag van mevrouw Kauppi. Als ik zo de voorstellen bezie en lees in wat voor hachelijke situatie de zeevarenden verkeren, dan denk ik onwillekeurig terug aan vroeger, toen ik zo oud was als mevrouw Kauppi nu. Ik zetelde toen niet in een parlement, maar werkte op schepen die Amerikaanse toeristen van New York naar de Bahama' s brachten en weer terug. Ik heb heel wat mensen leren kennen die op zee werkten, omdat ik dus zelf bemanningslid was. In die tijd waren zeevarenden geluksvogels, ze verdienden heel goed, je bofte dus als het lukte gerekruteerd te worden, zowel voor passagiersschepen als vrachtschepen, en zelfs voor olietankers. Maar nu, vijfendertig jaar later, heb ik vrienden teruggezien die destijds met mij gewerkt hebben. Zij hebben mij verteld dat het nu allemaal anders is. Tegenwoordig bestaat de bemanning van de schepen die de zeeën van Europa bevaren, uit Indonesiërs, Colombianen, mensen uit alle arme landen van de wereld. Zij verdienen niet meer dan 100 à 150 euro per maand, dat wil zeggen minder dan 10 procent van wat Europeanen verdienen. Ik ben dan ook van mening dat wij ons best moeten doen om ervoor te zorgen dat degenen die werken op de schepen die Europese zeeën bevaren, welke vlag die schepen ook voeren, hetzelfde salaris krijgen als de mensen aan de wal. De Europese schepen mogen geen oorden van uitbuiting van zeevarenden zijn, alleen maar omdat die uit de arme landen van de wereld komen.

Damião
Mevrouw de Voorzitter, ik kom uit het zuiden en ik ben geen "zeevarende" - die sector is voor vrouwen helaas goeddeels gesloten -, maar ik wil toch van deze gelegenheid gebruik maken om u geluk te wensen met uw nieuwe taak.
Ik wil bovendien de Commissie en de rapporteur gelukwensen. Er wordt hier gewezen op een aantal strategische punten. We hebben onlangs wetgevende maatregelen getroffen met betrekking tot de veiligheid op zee. Als we die nieuwe mechanismen binnen de Unie willen invoeren, hebben we behoefte aan zeelieden met een hoog professioneel niveau. Voor het toezicht in onze havens zullen nieuwe bevoegdheidregels gelden. Dat betekent dat zeelui binnen de exclusieve zone van de Unie met een nieuwe werkelijkheid te maken zullen krijgen.
Al deze zaken vallen eerst en vooral onder de bevoegdheden van de lidstaten. Duidelijk is intussen wel dat veiligheid op zee alleen bereikt kan worden als we een strategie ontwikkelen. Het is bekend dat 80% van de ongevallen kan worden toegeschreven aan fouten van de bemanning. Dat is onaanvaardbaar. Het heeft allemaal te maken met het feit dat de reders - of eigenlijk de hele sector - voortdurend moeten concurreren. Alleen zo kunnen ze overleven. Daarom moeten we het transport over zee reguleren, niet alleen binnen de Gemeenschap, maar ook binnen het kader van internationale instellingen, of dat nu de Internationale Arbeidsorganisatie of de Internationale Maritieme Organisatie is.
De lidstaten hebben op dit gebied geen degelijke strategie ontwikkeld - integendeel. Het aantal banen in deze sector is met 40% afgenomen, en de salarissen zijn nog sterker teruggevallen. De plaats van ervaren beroepslui die voor de scheepvaart langs de Europese kusten een onvervangbare rol vervullen wordt daarom steeds vaker ingenomen door burgers uit derde landen die de landstalen niet machtig zijn en dus niet goed kunnen communiceren.
Daarom, mevrouw de Voorzitter, dringen we erop aan dat de Commissie regels opstelt. Ze moet niet alleen de opleidingen harmoniseren, maar ook gemeenschappelijke normen ontwikkelen voor de betaling van salarissen aan boord, het leven aan boord en de veiligheid van de bemanning. De Commissie moet voor dat doel onderhandelen met andere economische blokken. Er zijn er die de markt op unilaterale wijze hebben opengesteld, wat tot piraterij leidt, en er zijn er die kiezen voor protectionisme, zoals de Verenigde Staten.
Wij geloven dat de Commissie op alles voorbereid is en dat we op de goede weg zijn. Het gaat erom dat de lidstaten goed opgeleide zeevarenden kunnen blijven afleveren. Zo doen we recht aan ons verleden, terwijl we tegelijkertijd de toekomst zeker stellen.

Villiers
Mevrouw de Voorzitter, ik feliciteer mevrouw Kauppi met dit verslag. Ik moet bekennen dat in mijn kiesdistrict, Londen, niet bijster veel vissers wonen. Ik zal echter met genoegen enige opmerkingen plaatsen namens mevrouw Scallon, die hier vandaag helaas niet aanwezig kan zijn vanwege dringende verplichtingen elders. Zij heeft dit dossier zeer aandachtig gevolgd in verband met de grote visserij-industrie in haar kiesdistrict in Ierland. Ik wil de Commissie haar en mijn dank overbrengen voor de aandacht die zij besteedt aan dit belangrijke onderwerp.
In haar gesprekken met belanghebbenden in de visserij-industrie merkte mevrouw Scallon dat zij zeer verontrust waren over het uitvlaggen - een van de belangrijkste oorzaken van de sterke afname van EU-zeevaarders en van het toenemend gebruik van gewone bemanningsleden en juniorofficieren uit derde landen. EU-bemanningsleden ondervinden in ernstige mate concurrentienadeel. Op passagiersschepen werken zij voor een volledig salaris steeds één week wel en één week niet, waardoor zij zeer moeilijk kunnen concurreren met bemanningsleden uit derde landen die negen maanden achtereen werken en vervolgens een maand vrij zijn zonder dat zij doorbetaald worden. Dientengevolge zijn slechts weinig opleidingsplaatsen beschikbaar voor juniorofficieren en gewone bemanningsleden uit de EU en worden velen in deze industrie in de EU helaas gedwongen ontslagen.
In overeenstemming met veel van de in het verslag benadrukte punten vernam mevrouw Scallon dat er bezorgdheid bestond over het lagere opleidingsniveau in de EU en over het mogelijke gevaar voor de openbare veiligheid als gevolg van taalproblemen tussen bemanningsleden die verschillende talen spreken, terwijl geen vertaling beschikbaar is. Mevrouw Scallon en ik zijn beiden van mening dat er beslist meer opleidingsplaatsen moeten komen om deze daling van het aantal zeevarenden tegen te gaan. Ervaren zeevarenden zijn ook uiterst geschikt voor ander, tijdelijk werk aan de wal, buiten het seizoen. Ik denk daarbij aan terreinen als rekrutering, opleiding, expeditie, verzekeringen en arbitrage. Wij moeten eveneens bekijken of in het kader van de voorgestelde bewustmakingscampagne geld kan worden uitgetrokken om op middelbare scholen reclame te maken voor de zeevaart.
Mevrouw Scallon merkte tot besluit op dat het triest was dat zeevaart, roeien en zeilen zelfs in de vissersdorpen in haar eigen land geen belangrijke vakken waren in het onderwijsprogramma. Dat is iets wat wij beiden betreuren.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, de mededeling aangaande de opleiding en rekrutering van zeevarenden die we nu bespreken vertegenwoordigt voor de Commissie een uiterst belangrijk document. We proberen op deze wijze de aanzet te geven tot een debat op Europees niveau. Er zijn namelijk steeds minder zeevarenden van communautaire komaf, en die situatie baart ons zorgen.
De Commissie is ervan overtuigd dat de Europese Unie en de Europese scheepvaart het niet kunnen stellen zonder goed opgeleide, gemotiveerde en efficiënte zeelieden. 90% van de externe, en 35% van de interne handel wordt over water vervoerd. Het is dus een uiterst belangrijke sector voor de economie van de Unie. In de mededeling wordt uitgelegd dat de Gemeenschap zich het verlies van deze geaccumuleerde ervaring niet kan veroorloven. Dat verlies kan schadelijke gevolgen hebben, niet alleen voor het milieu en de veiligheid, maar ook voor het concurrentievermogen van het zeevervoer en al de sectoren die er verband mee houden.
Het voorspelde tekort aan zeelieden zal er op de lange termijn ook toe leiden dat er in de Europese Unie onvoldoende mensen aan de wal beschikbaar zullen zijn voor de met het zeevervoer verband houdende activiteiten. We moeten de kennis en ervaring die zeevarenden uit de Gemeenschap tijdens hun jaren op zee hebben vergaard, zien te bewaren. Anders brengen we de scheepsindustrie als geheel schade toe. In de mededeling wordt daarom een aantal aanbevelingen gedaan. Al deze voorstellen zijn gebaseerd op het gegeven dat een loopbaan op zee gekwalificeerde mensen niet zal aanspreken, zolang dat werk in sociaal en financieel opzicht zo weinig aantrekkelijk is in vergelijking met werk aan land. En zonder gekwalificeerd personeel bestaat er geen garantie voor een efficiënte scheepvaart en een goed onderhoud van de schepen. We zullen er zo ook niet in slagen het aantal ongelukken en de vervuiling van de zee terug te dringen, terwijl dat in deze sector juist zo' n dringende prioriteiten zijn. Zeker nu: de recente terroristische aanslagen hebben duidelijk gemaakt dat we meer aandacht moeten besteden aan menselijke factoren - ook in de scheepvaart.
Ik ben blij dat het Europees Parlement deze gedachtegang aanvaardt en het merendeel van onze aanbevelingen steunt. Het Parlement heeft bovendien een aantal constructieve voorstellen gedaan. Daarom, mevrouw de Voorzitter, wil ik allereerst de rapporteur, mevrouw Piia-Noora Kauppi bedanken, en verder het gehele Europees Parlement, voor de ontvangst die onze mededeling ten deel is gevallen.
Het verslag dat het Parlement vandaag zal aannemen levert een belangrijke bijdrage aan de politieke discussie over dit onderwerp. Ik hoop nu dat de lidstaten zich snel over deze materie zullen buigen. Het merendeel van de door de Commissie voorgestelde acties - die hopelijk de steun van het Parlement zullen krijgen - zullen immers door de lidstaten, de instellingen voor de scheepvaart, de scheepvaartsector en de sociale partners moeten worden uitgevoerd. We hopen dat dit mechanisme spoedig op gang zal komen. Wij roepen al deze entiteiten nu op iets te ondernemen. De Commissie zal daar dankbaar voor zijn. Ze zal zelf haar onderzoek naar werkgelegenheid, opleiding en training van zeevarenden voortzetten. De Commissie zal bovendien een analyse uitvoeren van de verschillende economieën waarop de scheepvaart gebaseerd is. Daar wordt in het verslag van mevrouw Piia-Noora Kauppi om gevraagd.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Vitorino.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.00 uur plaats.

Communautair actieprogramma Leonardo da Vinci (1995-1999)
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0449/2001) van mevrouw Stauner, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over het eindverslag van de Commissie over de tenuitvoerlegging van de eerste fase van het communautaire actieprogramma Leonardo da Vinci (1995-1999) (COM(2000) 863 - 2001/2069(INI)).

Stauner
Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil u graag gelukwensen met uw nieuwe functie. Het doet mij goed dat er nog een vrouw ondervoorzitter is geworden. Ik had nu eigenlijk mijn verslag over de tenuitvoerlegging van de eerste fase van het communautaire actieprogramma Leonardo da Vinci willen bespreken, maar vanmorgen is mij een bericht ter ore gekomen waardoor ik het anders moet gaan aanpakken. Volgens deze informatie, waarover geen enkele twijfel bestaat, beschikt de Commissie reeds sinds 31 augustus 2001 over een verslag waarin wordt gewezen op, ik citeer: "possible irregularities and possible professional wrongdoing within the Commission" bij de tenuitvoerlegging van Leonardo I.
Zowel het Europees Bureau voor fraudebestrijding OLAF als de Commissie moeten dienovereenkomstig een onderzoek opstarten of het reeds in 1999/2000 gedane onderzoek heropenen. Een vertegenwoordiger van de Commissie heeft mij een paar uur geleden telefonisch bevestigd dat er inderdaad een dergelijk verslag bestaat met deze inhoud. De activiteiten van OLAF kon ik niet verifiëren, omdat de directeur voor mij niet bereikbaar was. Er is dus informatie over gebreken aan dit programma die verder gaan dan de gebreken die reeds zijn vastgesteld. Dat betekent dat de basis voor mijn verslag om het zo maar te zeggen is weggevallen.
Derhalve verzoek ik namens de Fractie van de Europese Volkspartij het debat en de stemming vandaag uit te stellen en het verslag naar de desbetreffende commissie terug te verwijzen. Zodoende kan ik mij verder informeren en een verslag presenteren waarin alle informatie en documenten die er daaromtrent daadwerkelijk zijn, in aanmerking worden genomen.
Ik wil de aanwezige commissaris verzoeken het Parlement uit te leggen waarom de Commissie mij en mijn collega' s niet heeft geïnformeerd over dit verslag, hoewel ik gisteren nog een gesprek heb gehad met een vertegenwoordiger van de Commissie. Ik wil u erop wijzen dat het achterhouden van informatie en dergelijke belangrijke verslagen niet in overeenstemming is met het beginsel van een op vertrouwen gebaseerde samenwerking tussen Parlement en Commissie. Persoonlijk ben ik zeer teleurgesteld over deze gang van zaken!

(Het Parlement besluit tot terugverwijzing naar de bevoegde commissie)

Koukiadis
Mevrouw de Voorzitter, ik had gevraagd de commissaris het woord te laten voeren, voordat wij een beslissing nemen. Mevrouw Stauner heeft namelijk een belangrijke vraag gesteld en de commissaris heeft daarop niet geantwoord. Hoe zit dat nu? Klopt dat, ja of nee? Laten wij daarna een beslissing nemen. Hoe kunnen wij nu een beslissing nemen als wij geen antwoord hebben van de commissaris? Bovendien zie ik dat de commissaris het woord heeft gevraagd.

De Voorzitter
Ik begrijp dat, maar ik moet de hand houden aan artikel 144 van het Reglement van het Parlement. Daarom moeten wij op deze wijze te werk gaan.

Pronk
Ter ondersteuning van de heer Koukiadis: ik dacht dat het zo was dat ergens in het Reglement staat - ik heb het zo snel niet kunnen opzoeken - dat de Commissie bij elk punt dat aan de orde komt gevraagd kan worden commentaar te geven. Ik vind het dan ook wel goed dat dat in dit geval gebeurt en ik krijg de indruk dat de Commissie daartoe ook bereid is.
Ik dacht dat het een algemene regel in dit Huis was dat als de Commissie zich over iets wil uitspreken dat dan ook gebeurt. Zoiets komt niet zo vaak voor omdat het meestal niet zo plotseling in het nieuws komt, maar in dit geval denk ik toch dat we een precedent moeten scheppen en dat de Commissie, als zij dat wil, in een dergelijk geval even een verklaring kan afleggen, vooral omdat het haar eigen rol betreft en er anders grote onduidelijkheid zou kunnen ontstaan in de pers.
Voorzitter, ik wil daar toch sterk op aandringen en het hoeft, denk ik, ook niet zo lang te duren.

De Voorzitter
Ik deel in principe de opvatting van de heer Pronk. Helaas staat het Reglement deze werkwijze niet toe, maar we kunnen het vraagstuk wel behandelen in samenhang met de huidige revisie van de bepalingen in het Reglement. Ik meen me eigenlijk te herinneren dat een dergelijke algemene mogelijkheid zou worden ingevoerd, en dat zou ook een goede zaak zijn.
Aangezien we deze zaak nu naar de bevoegde commissie hebben terugverwezen, moet ik de formele regels volgen. Wel kunnen we de commissaris het woord geven zodat hij zijn standpunten naar voren kan brengen, ondanks het feit dat we reeds een besluit hebben genomen. Daarentegen kunnen we een reeds genomen besluit natuurlijk niet herzien.

Vitorino
Mevrouw de Voorzitter, ik heb het woord gevraagd, maar het was niet mijn bedoeling het Reglement te schenden. Toen u voorstelde één voorstander en één tegenstander van uitstel van de behandeling van het verslag van mevrouw Stauner aan het woord te laten, wilde ik niet spreken omdat ik geacht word hierover geen standpunt in te nemen.
Niettemin wil ik benadrukken dat de Commissie het Parlement diverse malen meegedeeld heeft dat zowel ons Directoraat-generaal Personeelszaken en administratie als OLAF, het Europees Bureau voor fraudebestrijding, momenteel een uitvoerig verslag bestuderen over de bewering van een personeelslid van de Commissie dat zich ten aanzien van verscheidene zaken mogelijk onregelmatigheden voordoen binnen de Commissie. Zoals ik gezegd heb wordt het verslag op dit ogenblik bestudeerd door OLAF en het Directoraat-generaal. Zij hebben nog geen antwoord op de vraag of het verslag nieuwe elementen bevat met betrekking tot het actieprogramma Leonardo da Vinci die nader onderzoek vereisen. Mijn direct verantwoordelijke collega' s hebben mij gezegd dat zij binnenkort tot een conclusie zullen komen.

Stauner
Mevrouw de Voorzitter, ik wil nog kort iets zeggen, zodat er geen misverstanden ontstaan. Mijnheer de commissaris, ik ben u dankbaar voor uw uitleg. Ik was er absoluut niet van op de hoogte dat u deze ambtenaar van de Commissie de opdracht had gegeven voor 31 augustus een eindrapport op te stellen. Uiteindelijk ben ik daar toch achter gekomen, hoewel ik dat niet van de Commissie maar uit andere bronnen vernomen heb. Maar vindt u het niet getuigen van een op vertrouwen gebaseerde samenwerking of van behoorlijk bestuur om in ieder geval de rapporteur te informeren over een verslag dat een beoordeling van een bepaalde fase in een stimuleringsprogramma afsluit? Juist met betrekking tot Leonardo worden in dit verslag nieuwe voorstellen gedaan. Ik kan haast niet anders dan aannemen dat u een bewijs van onschuld van het Parlement wilde hebben en dan een half jaar later nog met eventuele andere schandalen naar buiten zou treden. Dan had u makkelijk kunnen zeggen dat het Parlement uw handelwijze goedgekeurd had!
Houdt u zich alstublieft aan de regels. Als er een algemeen rapport wordt gepubliceerd kan ik immers niet ruiken dat er misschien nog iets over Leonardo in staat!

De Voorzitter
Aangezien de zaak naar de bevoegde commissie is terugverwezen, zal het debat dus niet nu plaatsvinden.

Bazel II
De Voorzitter
Aan de orde is de mondelinge vraag (B5-0001/2002) van de leden Karas, Radwan en Villiers, namens de PPE-DE-Fractie, aan de Commissie, over Bazel II - eigen middelen kredietinstellingen.

Karas
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, allereerst wil ik zeggen dat ik vandaag tot mijn genoegen onder uw Voorzitterschap het woord mag voeren. Ik ben verheugd dat u deel uitmaakt van het nieuwe presidium van het Parlement.
De PPE-DE-Fractie heeft deze vraag aan de Commissie gesteld, omdat ze na het verslag-Villiers nog voor de presentatie van het derde raadplegingsdocument en voor de uitwerking van de ontwerprichtlijn door de Commissie, een duidelijk signaal willen afgeven ten behoeve van de publieke opinie en de betrokken ondernemingen. Wij willen aangeven dat wij bij de uitwerking van de richtlijn de advocaat van de betrokkenen zijn en dat wij ons nadrukkelijker in het discussieproces willen mengen. Dat geldt voor de begeleiding van het Comité van Basel en voor de voorbereiding van de richtlijn.
Het is naar onze mening een zeer goed idee om overeenkomstig het basisidee van Bazel II het eigen vermogen van banken aan te passen aan de feitelijke risico' s. Het is echter van nog groter belang in welke vorm dat gebeurt. De financiële sector en daarmee ook een zeer belangrijk onderdeel van de economie en het bedrijfsleven, met name het midden- en kleinbedrijf, kunnen immers alleen daadwerkelijk worden versterkt door een omzetting die verenigbaar is met onze economische structuur.
De voorstellen die het Comité van Basel voor het bankentoezicht tot dusverre heeft gedaan, zijn in onze ogen nog niet voldoende. Wij zijn van mening dat ze op veel punten nog herzien moeten worden.
De reden van de voorliggende vraag ligt in onze economische structuur. In Europa nemen 18 miljoen kleine en middelgrote ondernemingen 75% van de arbeidsplaatsen in Europa en 80% van de belastingopbrengsten voor hun rekening. De vermogenskosten van deze ondernemingen vormen derhalve een wezenlijke basis voor hun concurrentievermogen en voor het voortbestaan van de structuur van het midden- en kleinbedrijf.
Mijnheer de commissaris, de Commissie moet naar onze mening - en wij willen graag van u weten wat u van plan bent te gaan doen - de zes EU-lidstaten vertegenwoordigen die geen lid zijn van het Comité van Basel, samen met de negen EU-lidstaten die daarin wel vertegenwoordigd zijn. Wij moeten er alles aan doen dat alle vijftien lidstaten worden vertegenwoordigd door die negen. Alleen onder die voorwaarde kan ik mij voorstellen dat het resultaat van Bazel volledig in de ontwerprichtlijn kan worden opgenomen, zoals de heer Bolkestein zei. Als dit niet gebeurt, zullen al die verschillende meningen in de discussie over de richtlijn een rol gaan spelen en hebben Parlement, Commissie en Raad veel minder in te brengen.
Om die reden hebben de heer Radwan, mevrouw Villiers en ik u een aantal vragen gesteld waarop wij dringend antwoord willen hebben bij het opstellen van de richtlijn. Deze vragen hebben te maken met de gevolgkosten voor kleine en middelgrote ondernemingen en met het vraagstuk van de flexibiliteit, bij de handhaving van de richtlijn, ten opzichte van het midden- en kleinbedrijf en de banken. Verder willen wij graag weten wanneer de richtlijn in werking treedt en wat de taak is van de Commissie bij de coördinatie tussen de negen lidstaten die zijn vertegenwoordigd in het Comité van Basel en de zes lidstaten die niet zijn vertegenwoordigd. Met deze vragen willen wij opkomen voor het midden- en kleinbedrijf in Europa en zijn vragen vertolken, alsmede die van de banken. Wij verwachten van u concrete antwoorden op deze vragen.

Vitorino
Mevrouw de Voorzitter, namens mijn collega wil ik graag beginnen met de opmerking dat de herziening van de communautaire regel inzake kapitaaltoereikendheid een buitengewoon belangrijk onderdeel vormt van het actieprogramma van de Commissie voor financiële diensten. Zoals aangegeven is het doel daarvan de bestaande kapitaalvereisten voor banken en beleggingsmaatschappijen bij de tijd te brengen. Dit zal aanzienlijke voordelen opleveren voor de Europese markten voor financiële dienstverlening. Aan de ene kant zal het leiden tot een verhoogde efficiëntie en scherpere concurrentie. Aan de andere kant wordt de financiële stabiliteit verbeterd door de eisen met het oog op het voorzichtigheidsbeleid, die enerzijds uitgebreider zijn en anderzijds beter aansluiten bij de risico' s waarmee deze instellingen te maken hebben.
De Europese herziening voltrekt zich parallel aan de door het Comité van Basel voor het bankentoezicht uitgevoerde herziening van de kapitaalvereisten voor internationaal opererende banken. Voordat ik inga op specifieke vragen wil ik graag melden dat er uitstekende vorderingen zijn gemaakt, maar dat de herziening nog niet voltooid is. U dient mijn antwoorden op uw vragen dan ook in dat licht te zien.
Over interne kredietrisicobeoordelingen met betrekking tot kleinere banken kan ik het volgende zeggen. Het kader zoals dit waarschijnlijk zal worden voorgesteld is gebaseerd op een evolutionaire en flexibele benadering. Afhankelijk van de graad van verfijning die zij wensen toe te passen - hun risicobeheer enzovoort - zullen instellingen voor verschillende benaderingen kiezen. Het belang van de interne kredietrisicobeoordeling is reeds benadrukt in de resolutie van het Parlement van 17 november 2000 over de beoordeling van Richtlijn 89/299/EEG betreffende het eigen vermogen van kredietinstellingen. De op interne kredietbeoordelingen gebaseerde aanpak moet zorgvuldig worden ontwikkeld, maar zó, dat kleinere en minder complexe instellingen niet onterecht worden uitgesloten. Dit is vanaf het begin het streven van de Commissie geweest, zowel bij het opstellen van haar voorstel als tijdens haar deelname aan het proces van Basel.
Om tegemoet te komen aan de behoeften van kleinere en minder complexe instellingen week de Commissie in haar tweede raadplegingsdocument van februari 2001 op bepaalde punten af van het raadplegingsdocument van het Comité van Basel. Dit gold in het bijzonder voor de door het Comité gestelde minimumvereisten; deze werden beter afgestemd op de context van de Europese Unie. In haar raadplegingsdocument stelde de Commissie bijvoorbeeld voor te eisen dat instellingen interne kredietrisicobeoordelingen toepassen op alle materiële categorieën die zijn blootgesteld aan renterisico. Dit biedt de instellingen de gelegenheid deze beoordelingen niet op immateriële portefeuilles toe te passen. Dat betekent een gedeeltelijke toepassing van interne kredietbeoordeling. De Commissie meent dat een dergelijke flexibiliteit in de context van de EU een juist evenwicht bewerkstelligt.
De Commissie stelde eveneens voor toe te staan dat banken gebruik maken van samengevoegde gegevens bij het inschatten van het risico van wanbetaling door debiteuren. Kleinere instellingen, die afzonderlijk wellicht over te weinig gegevens beschikken om statistisch zinvolle uitspraken te doen, kunnen dan waar van toepassing gebruik maken van een intern kredietrisicobeoordelingssysteem dat door een bankiersvereniging is ontwikkeld.
Voorts is er de kwestie van het mogelijke effect van de nieuwe regels op de kosten van kredietverstrekking aan het MKB. Wat dit betreft hebben zowel de Commissie als het Comité van Basel zeer nadrukkelijk gesteld dat de richtlijn kapitaaltoereikendheid moet leiden tot een rechtvaardige kredietverstrekking aan kleine en middelgrote ondernemingen. In 2001 is op dit punt aanzienlijke vooruitgang geboekt en de Commissie zet zich ervoor in dit doel te bereiken.
Er is een aangepaste risicoweging voor bedrijfsrisico' s ontwikkeld, waardoor de vermogenseisen voor veel kredietnemers in het MKB waarschijnlijk verlaagd worden ten opzichte van de voorstellen in het tweede raadplegingsdocument. In de op interne kredietrisicobeoordeling gebaseerde benadering zullen waarschijnlijk meer zakelijke zekerheden worden erkend. Ik zal hier zo dadelijk nader op ingaan.
Er wordt nog steeds gewerkt aan de ontwikkeling van voorstellen voor risicoweging met betrekking tot kredietverstrekking aan de kleinhandel. In de voorstellen die uitgaan van interne kredietrisicobeoordeling is sprake van een lager krediet dan in het geval van grote ondernemingen. Kredietverstrekking aan particulieren zal waarschijnlijk zó gedefinieerd worden dat leningen aan kleine ondernemingen die door een bank als leningen aan particulieren worden behandeld en die aan de andere relevante criteria voldoen, binnen de risicoweging voor de kleinhandel vallen. Dit zal een gunstig effect hebben op de kosten van leningen aan kleine bedrijven waarop dit van toepassing is, terwijl de prudentiële normen van bedrijfseconomische soliditeit gehandhaafd blijven.
In 2001 is aanzienlijke aandacht besteed aan de vraag of meer zakelijke zekerheden erkend dienden te worden. Dit is met name van belang in het kader van kredietverstrekking aan KMO' s. Er ontstaat inmiddels een steeds groter draagvlak voor een ruimere erkenning van zakelijke zekerheden dan voorheen werd voorgesteld.
Naar verwacht zal geen opsomming gegeven worden van nauwkeurig omschreven, materiële soorten zekerheid die in aanmerking komen. In plaats daarvan zullen ontvankelijkheidscriteria worden vastgesteld waarmee een bepaalde duurzame waarde van de zekerheid kan worden gegarandeerd wanneer de kredietnemer in gebreke blijft. Er wordt ook overwogen leningen te erkennen die gedekt worden door te ontvangen posten, evenals de risicomitigerende aspecten van financiële lease-overeenkomsten.
Het is, zoals u weet, mogelijk een levensverzekeringspolis in onderpand te geven aan de kredietverlenende instelling. Er wordt bekeken of deze praktijk eveneens erkend kan worden.
Ik kom nu op de vijfde vraag in verband met de tenuitvoerlegging van het nieuwe akkoord van Basel, over de eenvormigheid en flexibiliteit in de toepassing van het akkoord, en over het tijdstip van inwerkingtreding. Wat het eerste betreft is het belangrijk nogmaals te benadrukken dat het nieuwe kader gebaseerd zal zijn op een evolutionaire benadering. Het is de bedoeling dat dit kader verschillend wordt gebruikt door instellingen van verschillende grootte en complexiteit.
De Commissie spant er zich met name voor in dat in dit nieuwe stelsel over de hele linie rekening wordt gehouden met de specifieke kenmerken van de Europese situatie, met inbegrip van de grotere verscheidenheid aan instellingen waarop het stelsel van toepassing zal zijn.
Omwille van de concurrentieneutraliteit is het EU-wetgevingskader voor banken en beleggingsondernemingen gebaseerd op het beginsel van gelijke behandeling van concurrerende instellingen - tenminste, wat bepaalde activiteiten en marktsegmenten betreft. Het is daarom niet wenselijk dat een zo vernieuwend stelsel voor kapitaaltoereikendheid slechts voor één categorie instellingen wordt ingevoerd. Met het oog op billijkheid met betrekking tot de internationale concurrentie, is het van groot belang dat de EU-instellingen het nieuwe kader aannemen binnen hetzelfde tijdschema waarbinnen instellingen van andere rechtsmachten, zoals de Verenigde Staten, dat doen. Het streven is het kader in 2005 ten uitvoer te leggen.
De Commissie is voornemens kort nadat in Basel definitieve overeenstemming is bereikt het voorstel voor een richtlijn aan te nemen. Complementair aan de herziening door het Comité van Basel vindt het volledige en grondige raadplegingsproces plaats, dat moet leiden tot een kwalitatief hoogstaand voorstel. De Commissie zal hierdoor optimaal kunnen bevorderen dat het wetgevingsvoorstel ruim vóór de overeengekomen invoeringsdatum wordt aangenomen.
Het Parlement heeft het belang van een snelle tenuitvoerlegging van het nieuwe kader erkend in zijn resolutie van november 2000 over de beoordeling van richtlijn 89/299/EEG betreffende het eigen vermogen van kredietinstellingen.
Op de zesde vraag kan ik antwoorden dat de Commissie zich ervan bewust is dat sommige partijen, waaronder een aantal lidstaten, vrezen dat de in het tweede raadplegingsdocument voorgestelde hantering van de looptijd concurrentienadelen zou kunnen scheppen voor banken die geregeld langetermijnleningen verstrekken. Deze kwestie is nog in beraad in Basel.
Met betrekking tot de zevende vraag, over het plafond voor leningen aan particulieren, kan ik het volgende zeggen. De Commissie is van mening dat de grens tussen leningen aan ondernemingen en leningen aan particulieren zodanig dient te zijn, dat bepaalde soorten leningen aan KMO' s behandeld kunnen worden als waren zij leningen aan particulieren. Waar precies de grens ligt tussen de twee soorten leningen is nog onderwerp van discussie. In de momenteel voorgestelde definitie zijn criteria opgenomen aan de hand waarvan bepaald kan worden of een lening beschouwd kan worden als particuliere lening. Dit is het geval wanneer de instelling de betreffende lening in haar risicobeheersystemen en de waardebepalingen op dezelfde wijze behandelt als andere particuliere leningen. Daarnaast moet de lening aan de andere relevante criteria voldoen, onder meer die met betrekking tot waarde. De Commissie vindt dit een nuttige en effectieve benadering.
De Commissie erkent dat er speciale risicokenmerken verbonden zijn aan woningfinanciering. Zij is zich er eveneens van bewust dat de Europese woninghypotheekmarkten verschillen van andere hypotheekmarkten in de wereld en dat zij van uitzonderlijk belang zijn voor het Europese bankstelsel. Er wordt gewerkt aan een geschikte behandeling van dit soort leningen.
Tot slot wil ik ingaan op de achtste vraag, over de coördinatie tussen de negen EU-lidstaten die zitting hebben in het Comité van Basel en de andere EU-lidstaten. De Europese Unie is inderdaad sterk vertegenwoordigd in het Comité van Basel. Vorig jaar is Spanje toegetreden, waardoor nu negen van de dertien EU-landen lid zijn van het Comité. De Commissie maakt, evenals de Europese Centrale Bank, als waarnemer deel uit van het Comité. Als gevolg daarvan konden de standpunten van de Europese Unie als geheel kenbaar gemaakt worden, hetgeen zichtbaar is in de recente ontwikkeling van de voorstellen van het Comité van Basel, de herziening van de vermogenseisen ten aanzien van leningen aan KMO' s en de ruimere erkenning van zakelijke zekerheden.
In dit verband is het werk van het Raadgevend Comité voor het bankwezen van groot belang. Dit Comité, dat de taak heeft de Commissie te adviseren, bestaat uit toezichthouders op het bankwezen en regelgevende instanties. De voor het bedrijfseconomisch toezicht op beleggingsmaatschappijen verantwoordelijke instanties zijn uitgenodigd deel te nemen aan besprekingen inzake de herziening van de solvabiliteitsvereisten.
Er is een adequate werkstructuur opgezet om de ontwikkeling te bevorderen van concrete voorstellen inzake de zorg van de EU over, met name, de toepassing van de vermogensrichtlijn op een grotere verscheidenheid aan instellingen, zoals kleinere banken en beleggingsmaatschappijen.
Al met al is de Commissie van mening dat er zeer grote vorderingen zijn gemaakt. Er dient uiteraard nog meer belangrijk werk verricht te worden voordat het derde raadplegingsdocument later dit jaar wordt gepubliceerd. De Commissie ziet ernaar uit dit project af te ronden en een wetsvoorstel aan te nemen, zodat het nieuwe stelsel tijdig kan worden ingevoerd.
Tot besluit: de Commissie acht het voor het proces van belang dat zij het Parlement op de hoogte houdt van de ontwikkeling van haar gedachten omtrent het mogelijke voorstel voor een nieuw stelsel. Deze week nog heeft commissaris Bolkestein de voorzitter van de Economische en Monetaire Commissie geschreven dat het wellicht nuttig is om een bijeenkomst te organiseren waarop deskundigen van de Commissie leden van de commissie uitvoeriger kunnen informeren over de gedachten die de Commissie ontwikkelt ten aanzien van de herziening van de solvabiliteitsvereisten.

Villiers
Ik dank de commissaris voor zijn zeer uitvoerige en informatieve uiteenzetting. Ik ben zeer ingenomen met uw opmerkingen inzake de flexibele en evolutionaire benadering van de interne kredietrisicobeoordeling. Het is van essentieel belang dat dit kader, dat is afgestemd op de kredietrisico' s van de ondernemingen waarop het van toepassing is, in principe kan worden toegepast op allerlei kredietinstellingen, zowel grote als kleine.
Het gebruik van samengevoegde gegevens heeft eveneens mijn instemming. Dit stelt kleinere instellingen in staat profijt te trekken van het nieuwe kader voor risicobeoordeling door gegevens te bundelen met vergelijkbare, kleinere instellingen.
Voorts ben ik verheugd over uw woorden over een aangepaste risicoweging, leningen aan particulieren en zakelijke zekerheden. Al deze zaken zijn van cruciaal belang om het nieuwe kader geschikt te maken voor de vele grote en kleine kredietinstellingen en beleggingsondernemingen in de Europese Unie.
Ik juich een kader toe waarin rekening wordt gehouden met het risicoprofiel van de diverse instellingen. Een meer verfijnd en scherper afgestemd kader hoeft niet noodzakelijk bureaucratischer en duurder te zijn. Wij willen koste wat kost een eerlijke balans voor KMO' s. Een 'gevoelig' kader hoeft het afsluiten van leningen voor KMO' s niet duurder te maken. Ik heb er alle vertrouwen in dat wij, wanneer de Commissie en het Parlement hun werk naar behoren doen, een oplossing en een nieuw akkoord kunnen bedenken, waarin rekening wordt gehouden met risicoprofielen, spaarders beschermd worden, systeemstabiliteit gestimuleerd wordt en ervoor gezorgd wordt dat kleine ondernemingen toegang tot financiering blijven houden. Ik heb de hoop dat dit in veel gevallen de kosten van leningen voor kleine ondernemingen zelfs omlaag kan brengen. Het is van vitaal belang dat we dit goed regelen. Ik zie uit naar de voorgestelde nadere uitwisseling van ideeën. Er moet nog veel meer gebeuren, maar ik ben bemoedigd door het antwoord dat ik tot nu toe gekregen heb op de vraag die ik samen met de heren Karas en Radwan heb ingediend.

Katiforis
Mevrouw de Voorzitter, uit eerbied voor het feit dat de commissaris in het Engels heeft gesproken, zal ook ik niet in mijn eigen taal spreken, maar in de gemeenschappelijke taal van onze tijd - het Engels.
Alle lof voor de uitstekende wijze waarop u niet alleen de Engelse taal hanteerde - wat geen probleem voor u is - maar ook de specialistische terminologie van de financiële markten. Deze bezorgde u waarschijnlijk meer keelpijn dan de taal op zich.
U heeft uw waardering uitgesproken voor de inspanningen in het kader van het programma voor financiële diensten om deze diensten te moderniseren. Het is inderdaad een opmerkelijk programma. Als wij willen dat Europa één geïntegreerde kapitaalmarkt krijgt - wat een groot concurrentievoordeel is voor een economie - zal dit programma moeten slagen.
Het woord "moderniseren" kan echter tegelijkertijd een buitengewoon misleidend woord zijn. Er kan van alles worden verpakt in modernisme. In dit geval is er een positieve kant, voor zover de integratie van de kapitaalmarkten bevorderd wordt. Aan de andere kant heeft de toenemende kredietspeculatie van onder meer financiële instellingen nu al geleid tot diverse risico' s en dit zal in de toekomst niet anders zijn. De controle op de risicobeheermodellen die banken gebruiken om de risico' s te beteugelen, moet op de een of andere wijze versterkt worden. Dergelijke modellen zijn uiterst kostbaar en moeilijk te controleren. Wanneer ik "controleren" zeg, bedoel ik dat niet in de ouderwetse, bureaucratische betekenis. Er moeten nieuwe methoden voor het toetsen van deze modellen worden uitgedacht, zodat ze op een zodanige wijze functioneren dat banken wellicht meer met krediet kunnen speculeren, terwijl zij tegelijkertijd in toom worden gehouden. Wanneer dat laatste niet gebeurt kunnen de risico' s zeer aanzienlijk toenemen.
Het andere gevaar op dit gebied is dat wij een kloof scheppen tussen grote banken en financiële instellingen enerzijds en kleine banken anderzijds. De eerstgenoemde zullen alle middelen tot hun beschikking hebben om zich bezig te houden met modern risicobeheer. Kleine banken zullen ondertussen in dit opzicht steeds meer gemarginaliseerd raken en in toenemende mate kosten moeten dragen waarvan de grotere instellingen zich hebben weten te ontdoen.
Als de uitweg uit deze situatie gezocht wordt in het gedeeltelijk gebruik maken van kleine banken, verergert dat het gebrek aan transparantie in het hele gebied misschien alleen maar. De recente ondergang van Enron geeft een ontnuchterend beeld van waar een gebrek aan transparantie toe kan leiden.
Wij adviseren dan ook dat de controle wat minder enthousiast wordt overgedragen aan de markten en dat de officiële controle wat meer wordt versterkt en op een moderne wijze, gebruikmakend van moderne methoden, wordt toegepast. Op de korte termijn beperken deze methoden misschien de rentabiliteit, maar als zij ons op de lange termijn een aantal rampen besparen zoals die zich bij Enron hebben voltrokken, zal dat ruimschoots opwegen tegen eventuele verlaging van de winst op de korte termijn.

Radwan
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik wil u eveneens allereerst danken voor uw uitvoerige antwoord. Ik ben het met u eens dat er in het discussieproces rond Basel II tot dusver aanzienlijke vooruitgang is geboekt. De heer Karas en mevrouw Villiers hebben op een aantal fundamentele problemen gewezen, met name op de uiteenlopende financieringsstructuren binnen Europa, en er zijn nog meer onopgeloste problemen. U heeft terecht het probleem van de interne en externe ratings aangekaart, waarbij wij vooruitgang hebben geboekt. U heeft zelf echter gezegd dat er in Basel nog gediscussieerd zal worden over de erkenning van zekerheden en de afloop van kredieten, waarbij langlopende kredieten als een aanzienlijk groter risico worden beschouwd.
Ik vond het belangrijk vandaag het antwoord te vernemen op de vraag van de heer Karas en mevrouw Villiers - derhalve verzoek ik u nogmaals uitleg te geven. Twee kwesties zijn nog niet opgelost. De eerste vraag is hoe de Commissie invloed wil uitoefenen in Basel - ik heb in ieder geval begrepen dat zij dezelfde mening is toegedaan over de problemen als wij. U heeft zich weliswaar tot de lidstaten gericht - ook tot Spanje als nieuw lid - maar wij zijn uiteindelijk de wetgever. U moet duidelijk aangeven hoe u zich de omzetting voorstelt. Daarop zou ik van u graag concrete antwoorden willen hebben.
De tweede vraag is wat er gebeurt als wij de problemen in Basel niet op kunnen lossen. Wij hebben in het Parlement immers allemaal met deze problemen te maken, maar wij kunnen niet allemaal samen meewerken aan een oplossing. Voor Oostenrijk en Duitsland is het bijvoorbeeld van wezenlijk belang hoe de langlopende kredieten worden beoordeeld als dit probleem niet wordt opgelost. Dan vraag ik mij af in hoeverre een volledige omzetting dringend noodzakelijk is, zoals de heer Bolkestein heeft gezegd. Dit leidt tot een zekere beperking van onze bewegingsvrijheid in Basel. Hoe had de Commissie zich voorgesteld hier enige flexibiliteit in aan te brengen?
Tegelijkertijd zou ik graag van u willen weten hoe u het omzettingsproces ziet. Als Basel II wordt goedgekeurd - u heeft zelf 2005 als doel gesteld - moet alles zeer snel gaan. Tot dusver heeft de Commissie steeds gezegd dat er een kaderrichtlijn zal komen, aangevuld met bijlagen waarin de technische details worden geregeld, zoals dat zo mooi heet. Tegelijkertijd worden daarin evenwel ook kwesties geregeld die met het toezicht te maken hebben. Het hele proces zal razendsnel verlopen en ik zou het zeer op prijs stellen als de werkgroep van Parlement en Commissie zeer snel van start zou kunnen gaan. Op die manier - en wij drie van de PPE-DE-Fractie zetten ons hier zeer sterk voor in - kunnen de afgevaardigden in het Parlement op tijd bij het proces worden betrokken, zodat wij eventuele vertragingen kunnen vermijden.

Vitorino
Mevrouw de Voorzitter, ik zal het kort houden, aangezien ik in mijn eerste toespraak te lang aan het woord ben geweest. Ik wil graag beklemtonen dat ik namens commissaris Bolkestein gesproken heb, die verantwoordelijk is voor deze zaken.
Ik wil drie dingen zeggen. Ten eerste een opmerking over de invloed van de Europese Unie in het Comité van Basel. Ik heb het mondiale kader reeds genoemd. Negen van de dertien leden van het Comité van Basel behoren tot de Europese Unie. De Commissie en de Europese Centrale Bank nemen deel aan de discussies van het Comité. Wij kunnen de standpunten van de Europese Unie overbrengen tijdens de discussies en in het algemene kader van het Comité van Basel. Dankzij het feit dat wij onze standpunten hebben gecoördineerd, hebben wij invloed kunnen uitoefenen in het Comité van Basel. Voorbeelden daarvan zijn de herziening van de solvabiliteitsvereisten in verband met het afsluiten van leningen aan KMO' s en het bredere vraagstuk inzake de erkenning van zakelijke zekerheid. Dit zijn twee kwesties waarbij onze voorstellen daadwerkelijk een belangrijke rol hebben gespeeld in de discussies in het Comité van Basel.
Ten tweede is het van essentieel belang voor de geloofwaardigheid van het totale systeem dat het zowel flexibel als transparant is. Niet alleen moet de relatie worden vastgelegd tussen de gestelde minimum vermogenseisen en de risico' s die een instelling neemt. Het is eveneens noodzakelijk dat de door de toezichthoudende organen van de lidstaten gehanteerde criteria transparant zijn. In het actieprogramma voor de financiële diensten wordt dan ook gestreefd naar een zekere mate van convergentie van het toezicht, teneinde te garanderen dat flexibiliteit in de toepassing van het systeem niet ten koste zal gaan van de noodzakelijke transparantie en de controle van buitenaf op het functioneren van elk afzonderlijk systeem.
Tot besluit zou ik u willen verzoeken uw meer gedetailleerde en technische vragen te bewaren voor mijn collega, de heer Bolkestein. Hij zal ongetwijfeld bereid zijn uw vragen volledig en uitgebreid te beantwoorden. Zelf waag ik mij niet verder op dit terrein. Leibnitz was immers het laatste universeel genie en hij is al enige jaren dood!

De Voorzitter
 Hartelijk dank, commissaris Vitorino.
Het debat is gesloten.
Ik wil ook u dankzeggen voor alle gelukwensen naar aanleiding van het eerste Zweedse Voorzitterschap in deze zetel.

Stemming
Fatuzzo
Ik heb voorgestemd, mijnheer de Voorzitter. Ik ben het eens met wederzijdse erkenning van geldelijke sancties, omdat het nu eenmaal niet lukt een overeenkomst te bereiken over één Europees wetboek van strafrecht. Waar ik me echter tegen verzet, is dat deze noodgreep een definitieve oplossing wordt. Ik ben van mening dat Europa langzaam maar zeker de richting uit moet van harmonisatie van de verschillende wetgevingen. Wederzijdse erkenning mag dan alleen geaccepteerd worden als het niet lukt een echt akkoord in de wacht te slepen. Ik hoop dus dat onze volgende stemming niet gaat over wederzijdse erkenning van geldelijke sancties, maar over een wetboek van geldelijke sancties dat voor heel Europa geldt.
Verslag-Kauppi (A5-0450/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, natuurlijk voel ik me gevleid omdat ik zie dat, elke keer als ik van wal steek, steeds meer afgevaardigden die op de gang stonden, de zaal weer binnenlopen, zoals ook nu weer het geval is.
Naar aanleiding van dit verslag wilde ik zeggen dat de meest gehoorde klacht onder zeevarenden is dat zij geen vaste baan hebben. Wanneer zij voet aan wal zetten - en het is bekend dat de meesten na een dag al weer het liefst aan boord zouden gaan - moeten ze soms maanden, soms zelfs jaren wachten voordat ze zich weer kunnen inschepen. Ik geloof dat het een goed idee zou zijn om een contract voor zeevarenden op te stellen dat hun voor elk jaar een bepaalde inschepingstijd biedt, acht maanden, negen, of ook zes, maar met de zekerheid dat dit hun hele leven geldt.

Korakas
In het verslag wordt erkend dat het aantal zeelieden in de EU aanzienlijk is gekrompen en er een gebrek is aan goed geschoold personeel en officiers. Het aantal zeelieden in de EU bedraagt nu 120.000, in tegenstelling tot 320.000 in 1978. Wij kunnen dus spreken van een regelrechte vernietiging van het potentieel aan zeelieden in de lidstaten van de EU. In het verslag worden weliswaar allerlei redenen genoemd voor deze situatie, maar men vermijdt de wortel van het kwaad te noemen. De oorzaak is namelijk het scheepvaartbeleid van de EU, dat is afgestemd op het alombekende mededingingsvermogen van de vloot van de scheepvaartondernemingen. Het grootkapitaal in de rederij vaart daar weliswaar wel bij, maar de familie van de zeelieden moet daarvoor het gelag betalen. In naam van dit mededingingsvermogen werden dankzij het gemeenschappelijk scheepvaartbeleid van de EU reeds sedert de tweede helft van de jaren 80 goedkope vlaggen erkend. Dat leidde tot ingrijpende en voor de zeelieden nefaste veranderingen en tot woekerwinsten voor het grootkapitaal. Dankzij de huidige wetgeving en voorstellen van de EU kan het grootkapitaal in de rederij het werk uitbuiten van zowel de zeelieden uit derde landen als de zeelieden van de EU-lidstaten door lage lonen te betalen en slechte sociale voorzieningen te bieden. Op die manier worden de fundamentele verworvenheden van de werknemers ondermijnd (collectieve arbeidsovereenkomsten, 7-urige werkdag, ononderbroken werk- en rustperioden gedurende het jaar, enzovoort).
De achteruitgang in de opleiding en scholing van zeelieden en de vernietiging van de rijke knowhow zijn het gevolg van het beleid van de EU. Daarmee zijn diploma' s veranderd in bekwaamheidscertificaten voor het uitoefenen van het zeemansberoep en is het diploma losgekoppeld van het beroep. In het verslag wordt geen gewag gemaakt van deze enorme problemen, maar worden alleen algemene vaststellingen en vrome wensen herkauwd en wordt, wat nog erger is, voorgesteld de bekende programma' s toe te passen. Op die manier krijgt men echter een slechte, versplinterde en aan de behoeften van de rederij aangepaste beroepsopleiding en worden de onderwijsinstituten gekoppeld aan de ondernemingen.
Dergelijke opvattingen en voorstellen zorgen ervoor dat enerzijds de publieke opinie wordt gesust en haar aandacht wordt afgeleid van het enorme sociale probleem van de werkloosheid, van de scheepvaartongelukken (de zeelieden spreken over scheepvaartmisdrijven) en de milieuvernietiging en anderzijds de verantwoordelijkheden van de reders en hun politieke spreekbuizen worden verhuld.
Volgens ons moet de strijd van de zeelieden op nationaal en internationaal vlak worden versterkt. Zij moeten hun krachten bundelen met de zeelieden van de derde landen, opdat een einde wordt gemaakt aan dit beleid en "gelijk loon voor gelijke arbeid" wordt geboden, de aangeworven zeelieden hun arbeidsrechten en sociale voorzieningen gegarandeerd krijgen, collectieve arbeidsovereenkomsten worden gesloten, verplichte overheidsverzekering wordt toegekend, en tot slot de opleiding en scholing voor het zeevaartberoep door de overheid wordt verzorgd (waarbij aan de openbare scheepvaartscholen een universitaire status moeten worden toegekend). Pas dan kan op efficiënte wijze worden bijgedragen aan de oplossing van het werkgelegenheidsprobleem en de opleiding voor het zeemansberoep worden verbeterd. Dat is het enige beleid waarmee aan de behoeften van een moderne zeeliedenfamilie kan worden voldaan en tegelijkertijd de veiligheid van het menselijk leven op zee en de milieubescherming kunnen worden gegarandeerd.
Om die redenen hebben de Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland tegen het verslag gestemd.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 17.10 uur gesloten)

