Przedstawienie rocznego sprawozdania Trybunału Obrachunkowego - rok 2008 (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest przedstawienie rocznego sprawozdania Trybunału Obrachunkowego.
Vítor Manuel da Silva Caldeira
prezes Trybunału Obrachunkowego. - Panie przewodniczący, szanowni państwo, panie i panowie! To dla mnie zaszczyt, że dana mi jest możliwość wzięcia udziału w dzisiejszej debacie nad rocznym sprawozdaniem Europejskiego Trybunału Obrachunkowego dotyczącym wykonania budżetu w roku budżetowym 2008 Sprawozdanie to przedstawiłem już panu przewodniczącemu i Komisji Kontroli Budżetowej w dniu 10 listopada.
Nasze tegoroczne sprawozdanie zawiera cztery przesłania o kluczowym znaczeniu.
Po pierwsze, Trybunał wydaje opinię bez zastrzeżeń w odniesieniu do sprawozdania finansowego za drugi rok z rzędu. Stwierdza w niej, że sprawozdanie finansowe rzetelnie przedstawia - we wszystkich istotnych aspektach - sytuację finansową, wyniki i przepływy środków pieniężnych Unii Europejskiej na koniec roku. Innymi słowy, końcowe sprawozdanie finansowe za rok 2008 przedstawia obraz rzetelny i prawdziwy, chociaż należy zwrócić uwagę na wyeliminowanie niedoskonałości w systemach kilku dyrekcji generalnych Komisji.
Jeżeli chodzi o legalność i prawidłowość podstawowych transakcji, drugim kluczowym przesłaniem jest to, że w ostatnich latach nastąpił ogólny spadek poziomu nieprawidłowości. Jednakże w niektórych obszarach poziom nieprawidłowości nadal pozostaje zbyt wysoki.
Podobnie jak w latach poprzednich, Trybunał wydaje opinię bez zastrzeżeń w odniesieniu do "Przychodów” i do zobowiązań w roku 2008. Obraz płatności nadal jest jednak zróżnicowany.
Podobnie jak w latach poprzednich, Trybunał wydaje opinię bez zastrzeżeń w odniesieniu do obszaru "Wydatki administracyjne i inne”. Trybunał wydaje także opinię bez zastrzeżeń w odniesieniu do obszaru "Edukacja i obywatelstwo”, szacując, że wskaźnik błędu spadł poniżej 2 %. Rezultat ten jest głównie wynikiem wysokiego odsetka płatności zaliczkowych w roku 2008, które obarczone są niższym ryzykiem błędu niż płatności okresowe i płatności salda końcowego. W tym obszarze jednak systemy nadal ocenia się jako zaledwie częściowo skuteczne.
Jeżeli chodzi o obszar "Rolnictwo i zasoby naturalne”, Trybunał stwierdza, że z wyjątkiem dziedziny rozwoju obszarów wiejskich, płatności były - we wszystkich istotnych aspektach - zgodne z przepisami i prawidłowe. Po raz pierwszy Trybunał wydaje opinię bez zastrzeżeń, a nie opinię niekorzystną. W przypadku tej polityki ogólny wskaźnik błędu kształtuje się poniżej 2 %, co oznacza spadek w porównaniu z latami poprzednimi. Mankamenty występujące w systemach nadzoru i kontroli związanych z rozwojem obszarów wiejskich znacząco przyczyniły się do sformułowanej przez Trybunał ogólnej oceny tych systemów jako jedynie częściowo skutecznych.
Trybunał wydaje także opinię z zastrzeżeniami w odniesieniu do obszaru polityki "Sprawy gospodarcze i finansowe”, ze względu na błędy stwierdzone w transakcjach związanych z szóstym programem ramowym na rzecz badań i rozwoju technologicznego.
W zakresie polityki dotyczącej "Spójności”, "Badań, energii i transportu” oraz "Pomocy zewnętrznej, rozwoju i rozszerzenia”, Trybunał nadal wydaje niekorzystne opinie, w których stwierdza, że te obszary polityki dotknięte są istotnym błędem, jakkolwiek w różnym stopniu.
Polityka spójności pozostaje obszarem o najwyższym poziomie błędu. Trybunał ocenia, że co najmniej 11 % łącznej kwoty 24,8 miliarda euro wypłaconej w roku 2008 w odniesieniu do okresu programowania 2000-2006 nie powinno było zostać wypłacone.
Komisja utrzymuje, że mechanizmy korygujące i naprawcze łagodzą skutki błędów. Trybunał uważa jednak, że na poparcie tego twierdzenia państwa członkowskie nie zapewniają wystarczająco kompleksowych i wiarygodnych informacji na temat korekt finansowych. Natomiast Trybunał stwierdził przypadki zastępowania przez państwa członkowskie niekwalifikowalnych wydatków odrzuconych przez Komisję - nowymi wydatkami, które również były niekwalifikowalne.
Co do okresu programowania 2007-2013, prawie wszystkie płatności to płatności w ramach prefinansowania, w przypadku którego obowiązuje stosunkowo niewiele warunków. Dlatego jest jeszcze zbyt wcześnie, aby stwierdzić, czy zmiany zasad lub systemów obniżyły poziom błędów. Jednakże opóźnienia w zatwierdzaniu przedkładanych przez państwa członkowskie opisów systemów, ocen zgodności oraz strategii audytu spowolniły wykonanie budżetu i mogą zwiększać ryzyko, że w początkowej fazie systemy kontroli nie zapobiegną powstaniu błędów lub że ich nie wykryją.
Mimo że w obszarze badań, energii i transportu w dalszym ciągu występuje istotny poziom błędów, środki zaradcze podjęte przez Komisję przyczyniły się do jego obniżenia. Niemniej jednak nadal istnieją złożone wymogi prawne, a systemy kontroli wciąż są jedynie częściowo skuteczne.
Płatności na rzecz "Pomocy zewnętrznej, rozwoju i rozszerzenia” nadal są w istotnym stopniu obciążone błędami, przy niedoskonałości systemu pomocy zewnętrznej oraz systemu pomocy rozwojowej, głównie na poziomie instytucji wdrażających i delegacji.
Ogólnie rzecz biorąc wygląda na to, że wskaźniki błędów spadają, lecz ramy prawne nadal są skomplikowane i w niektórych systemach kontroli problemy pozostają. Obniżenie poziomu nieprawidłowych płatności nadal będzie więc wymagało ciągłego usprawniania systemów nadzoru i kontroli, a w stosownych przypadkach - uproszczenia zasad i przepisów.
Trzecim kluczowym przesłaniem zawartym w sprawozdaniu rocznym jest to, że zalecenia Trybunału z lat poprzednich w sprawie poprawy systemu nadzoru i kontroli nadal są ważne, ponieważ odnośne środki stanowią część trwającego procesu i upłynie trochę czasu, zanim będą mogły zostać uznane za skuteczne.
Priorytetem pozostaje kwestia zajęcia się konkretnymi słabymi punktami, stwierdzonymi przez Trybunał w obszarach, w których wykryto większość problemów - wiele z nich przed chwilą przedstawiłem.
Szczególną uwagę należy poświęcać również kwestii doskonalenia korygujących i naprawczych mechanizmów finansowych w perspektywie zamknięcia okresu programowania 2000-2006.
Ponadto Komisja powinna nadal monitorować skuteczność systemów i określić, gdzie można byłoby więcej uzyskać z obecnych kontroli wydatków lub gdzie byłoby wskazane rozważenie zmiany odnośnych programów lub systemów.
W kontekście tego rodzaju zmian, organy ustawodawcze i Komisja powinny rozważyć podjęcie próby wyznaczenia poziomu ryzyka rezydualnego nieprawidłowości, jaki dany system powinien osiągnąć, to znaczy dopuszczalnego ryzyka błędu, a nie - jak to ma miejsce obecnie - wskazywanie liczby inspekcji, jaka ma być podejmowana.
Istnieje jednak granica obniżania poziomu nieprawidłowości, którą można osiągnąć poprzez podnoszenie skuteczności systemów nadzoru i kontroli.
Mogę teraz przejść do czwartego i ostatniego kluczowego przesłania zawartego w omawianym sprawozdaniu rocznym. Uproszczenie pozostaje sprawą priorytetową, jeżeli mamy uzyskać dalsze znaczące i trwałe obniżenie poziomu nieprawidłowych płatności. Obszarami, w których Trybunał stwierdza zbyt wysoki poziom błędów, są te obszary, gdzie występują skomplikowane i niejasne wymogi prawne, np. zasady dotyczące kwalifikowalności. Przykładem już dokonanych poważnych wysiłków na rzecz uproszczenia systemów wydatków jest obszar rolnictwa - główny obszar usprawnień stwierdzonych przez Trybunał.
Trybunał nadal reprezentuje też pogląd, że dobrze opracowane zasady i przepisy, które są jasne z punktu widzenia interpretacji i proste do stosowania, nie tylko zmniejszają ryzyko błędu, lecz także mogą obniżyć koszty kontroli.
Jednakże uproszczenie należy stosować rozważnie, aby osiągnąć właściwą równowagę pomiędzy uproszczeniami i ustanawianiem celów polityki, a jednocześnie, aby uniknąć takich niezamierzonych skutków ubocznych, jak mniejsza koncentracja wydatków.
Ponadto - jak Trybunał również podkreślił - dokonując zmian czy reformując ustalenia dotyczące wydatków Unii Europejskiej, uproszczenia należy stosować równolegle z zasadami jasności celów, realizmu, przejrzystości i odpowiedzialności. W okresie kadencji nowej Komisji nadarzy się ku temu sposobność w postaci zamierzonych propozycji zmian rozporządzenia finansowego, nowych ram finansowych oraz zreformowanego budżetu.
Wejście w życie traktatu lizbońskiego także przyniesie zmiany w systemie zarządzania środkami finansowymi Unii Europejskiej oraz spowoduje dokładną kontrolę ich wykorzystania, przy wzmocnieniu roli Parlamentu. Zmiany te będą miały ważne konsekwencje dla pracy Trybunału i powinny służyć zwiększeniu odpowiedzialności i przejrzystości, a tym samym przyczynić się do budowania zaufania obywateli do instytucji Unii Europejskiej.
Panie przewodniczący, szanowni państwo! To ważny moment odnowy dla Unii Europejskiej, zamierzone reformy stanowią zaś doskonałą okazję dla dalszego doskonalenia zarządzania finansami Unii Europejskiej. W czasach odnowy i reformy należy jednak również pamiętać o doświadczeniach z przeszłości. Uważam, że w takiej sytuacji Trybunał odgrywa ważną rolę przedkładając sprawozdania i opinie, w których nie tylko określa istniejące problemy, lecz również przedstawia zalecenia na przyszłość. Dlatego Trybunał oczekuje kontynuacji współpracy z instytucjami partnerskimi w celu najpełniejszego wykorzystania obecnych możliwości dla dalszego doskonalenia zarządzania finansami Unii Europejskiej.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Komisja przyjmuje z zadowoleniem sprawozdanie roczne Trybunału za rok 2008. Miałem już okazję podziękować Trybunałowi za bardzo dobrą współpracę, która ponownie była naszym udziałem w roku bieżącym. Prowadziliśmy niezmiernie owocny dialog i omawiane sprawozdanie jest bardzo konstruktywne.
Jak można było usłyszeć przed chwilą w wypowiedzi pana prezesa Caldeiry, ogólnie biorąc w ostatnich latach poziom nieprawidłowości uległ obniżeniu. Tak naprawdę stan spraw zaczął się poprawiać pięć lat temu, a od 2004 roku o połowę zmniejszyła się "czerwona strefa”, w której Trybunał stwierdza najwięcej błędów i której daje "czerwoną kartkę”.
W odniesieniu do roku 2008 sprawozdanie zawiera całkowicie "czystą” opinię na temat sprawozdania finansowego za drugi rok z rzędu, która wynika z poważnych osiągnięć będących efektem gruntownych reform oraz przejścia do rachunkowości memoriałowej.
Po drugie, rolnictwo jako całość po raz pierwszy stało się teraz "czyste i zielone”. Z pewnością można to przypisywać znacznym wysiłkom na rzecz uproszczeń podejmowanym w ostatnich latach. Po trzecie, obszar polityki "Edukacja i obywatelstwo” stał się także "zielony”.
Jeżeli chodzi generalnie o badania naukowe, sytuacja się poprawia, a Trybunał zwraca uwagę, że nieprawidłowości są przede wszystkim związane z szóstym programem ramowym, co pozwala żywić nadzieję, że udoskonalone i uproszczone zasady obowiązujące w siódmym programie ramowym przyniosą lepszy rezultat.
Podobnie jak w ubiegłym roku, Trybunał nie stwierdził konieczności zapalania czerwonego światła dla systemów zarządzania i kontroli. Co więcej, wszystkie roczne sprawozdania z działalności służb Komisji są uznane przez Trybunał za dające uzasadnioną pewność - z zastrzeżeniami lub bez - że systemy kontroli wewnętrznej zapewniają legalność i prawidłowość podstawowych transakcji. Niezależnie od tego omawiane sprawozdanie wytycza też wyraźnie zakres prac, które jeszcze należy wykonać.
"Czerwona strefa" stanowi obecnie około 30 %, co odpowiada wydatkom na rzecz polityki spójności, czyli właśnie tym obszarem, w którym Trybunał jeszcze nie stwierdził znacznego postępu, jeżeli chodzi o poziom nieprawidłowości. To chyba było do przewidzenia zważywszy, że w 2008 roku Trybunał nie kontrolował płatności dokonanych w ramach udoskonalonych systemów, które utworzono dla nowego okresu programowania 2007-2013. W związku z tym Komisja stwierdza, że ustalenia Trybunału w sprawie polityki spójności w dużej mierze pokrywają się z naszą ogólną oceną.
Jeżeli chodzi o fundusze strukturalne, w 2008 roku Komisja miała zastrzeżenia z powodu wadliwości systemów kontroli w przypadku Belgii, Niemiec, Włoch, Hiszpanii, Bułgarii, Wielkiej Brytanii, Francji, Polski i Luksemburga. Komisja nie obawia się przejrzystości, jeżeli chodzi o ustalenie źródeł problemów systemowych. Nazwy wymienionych państw członkowskich zostały opublikowane już w czerwcu w sprawozdaniu podsumowującym Komisji.
Trybunał przypomina nam również o istotnej roli kompletnych i wiarygodnych informacji ze wszystkich państw członkowskich na temat korekt finansowych. Jest to nam potrzebne do udowodnienia, że wieloletnie systemy kontroli działają i że łagodzą skutki wykrywanych błędów.
Trybunał zaleca ponadto, aby Komisja nadal starała się o uzyskanie pewności w wyniku rocznych podsumowań prezentowanych przez wszystkie państwa członkowskie, jak również w wyniku dobrowolnych inicjatyw niektórych państw członkowskich, w formie deklaracji krajowych lub złożonych przez najwyższe organy kontroli.
Komisja przyznaje, że oczywiście powinniśmy być w stanie liczyć na bardzo wartościowy wkład ze strony państw członkowskich. Widzimy postęp, natomiast rozważamy również wzmocnienie podstawy prawnej w celu przyspieszenia tego procesu.
Wreszcie, Trybunał podkreśla znaczenie jasno określonych celów, przejrzystych i łatwych do zrozumienia zasad oraz skutecznego nadzoru. Zmniejsza to ryzyko wystąpienia błędu oraz obniża koszty kontroli. Nie jest to jednak coś, co można osiągnąć z dnia na dzień i oczywiście nie należy przegapić możliwości, które niosą ze sobą takie elementy, jak zbliżające się przeglądy budżetu, ramy finansowe i rozporządzenie finansowe.
Dążąc do szerszego zakresu uproszczeń powinniśmy obecnie podążać w kierunku ulepszenia gwarancji uzyskiwanych od państw członkowskich w odniesieniu do funduszy strukturalnych, co w coraz większym stopniu wymagać będzie zmian przepisów, którym podlegają różne programy. Zmiana rozporządzenia finansowego jest obecnie w trakcie konsultacji, a Komisja przedstawi swoje propozycje na wiosnę 2010 roku. Musimy również wspólnie określić akceptowalny stosunek kosztów i ryzyka - tzw. "dopuszczalne ryzyko błędu”.
W przeszłości Parlament Europejski zdecydowanie poparł wysiłki Komisji zmierzające do osiągnięcia pozytywnego poświadczenia wiarygodności. Mam nadzieję, że obecnie, gdy nasze wysiłki stają się wymierne, mogę liczyć na jego stałe poparcie, by móc iść do przodu.
Procedura udzielenia absolutorium za rok 2008 rozpoczyna się w ostatnich dniach kadencji obecnej Komisji i oczekuje się, że zostanie zakończona w pierwszych miesiącach kadencji nowej Komisji. Nawet jeżeli te czynności dotyczą budżetu ubiegłorocznego, uczyńmy z nich procedurę skierowaną ku przyszłości.
Ingeborg Gräßle
Panie przewodniczący, panie prezesie Trybunału Obrachunkowego, panie komisarzu! Dzisiejszy dzień to pomyślny dzień dla Trybunału Obrachunkowego, lecz także dla Komisji Kontroli Budżetowej, dla Komisji, a przede wszystkim dla pana Siima Kallasa. Ma pan na swoim koncie liczne osiągnięcia, a nie wszyscy pańscy koledzy mogą to o sobie powiedzieć.
W ostatnich latach widać wyraźną poprawę w zakresie zarządzania budżetem i finansami, a poprawa ta wynika z porad i usług doradczych świadczonych przez Trybunał Obrachunkowy. Z tego względu chciałabym bardzo gorąco podziękować i pogratulować Trybunałowi Obrachunkowemu za przygotowywanie sprawozdań, które są coraz łatwiejsze do przyswojenia. System "sygnalizacji świetlnej” to dobre rozwiązanie, ponieważ jest on źródłem jednoznacznych komunikatów. Udało nam się podnieść aspiracje wszystkich podmiotów zaangażowanych w wykorzystanie tego systemu. Chciałabym również podziękować odpowiednim jednostkom organizacyjnym Komisji, ponieważ dobrze wykonują swoją pracę i zdają sobie sprawę, że w tych dziedzinach coś należy zrobić. Jednakże w 31 % budżet nadal jest zaznaczony na czerwono. Z pewnością w najbliższych latach na tym będziemy skupiać swoją uwagę.
Zgodnie z klasyfikacją Trybunału Obrachunkowego, są pewne obszary, jak na przykład pomoc zewnętrzna, w których sytuacja jest lepsza. Jednakże oczywiście wiemy też, iż w obszarze pomocy zewnętrznej tylko z tego względu jest lepsza sytuacja, że kontrolowanie pomocy budżetowej nie jest możliwe oraz że korzystanie z funduszy, na przykład za pośrednictwem Organizacji Narodów Zjednoczonych, "zasługuje” na skargi ze strony odpowiedniego dyrektora generalnego, natomiast nie zasługuje nawet na rezerwę w jego sprawozdaniu rocznym. Skoncentrujemy się na zbliżającej się procedurze udzielania absolutorium za rok 2008 w zakresie funduszy strukturalnych i pomocy zewnętrznej. W części dotyczącej delegacji występuje ponad 5 tysięcy pozycji dotyczących pomocy zewnętrznej, a ponad 2 tysięce - w części dotyczącej Dyrekcji Generalnej ds. Stosunków Zewnętrznych oraz departamentu pomocy rozwojowej w Brukseli. Jest to sprawa, którą dobrze byłoby omówić z nową komisarz ds. stosunków zewnętrznych.
W przypadku funduszy strukturalnych osiągnęliśmy spory postęp wskazując i zawstydzając wszystkich, którzy z tym byli związani, lecz na pewno nie osiągnęliśmy jeszcze naszego celu. Problemy w tym obszarze musimy rozwiązać u źródła. Wymienił pan kilka państw członkowskich i uważam, że Komisja musi w sposób znaczący zwiększyć wysiłki w odniesieniu do dwóch naszych najnowszych członków, Rumunii i Bułgarii, bowiem w przeciwnym razie będziemy tam mieć stale problemy. Brak strategii Komisji w odniesieniu do tych dwóch krajów powoduje znaczne obawy. Wymienione kraje potrzebują większego wsparcia, w przeciwnym razie UE, jako wspólnota oparta na zasadzie prawa, naraża się na niebezpieczeństwo, że przestanie istnieć.
Chciałabym panu pogratulować i powiedzieć, że może pan liczyć na solidarność i wysoce konstruktywną współpracę grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) w procedurze absolutorium z wykonania budżetu.
(Oklaski)
Bogusław Liberadzki
w imieniu grupy S&D. - Panie przewodniczący! Niech mi wolno będzie zacząć w sposób bardzo podobny do pani Gräßle - mianowicie duże słowa uznania dla pana, panie wiceprzewodniczący Kallas, dla Trybunału Obrachunkowego za tę współpracę dotychczasową, która powoduje, że z roku na rok, jak obserwujemy zestawienia w ciągu statystycznym, widać wyraźnie poprawę funkcjonowania w części budżetowej, raportowania, sprawozdania, oceny, a także widać wysiłki, które są podejmowane dla tego, żeby nasze procedury budżetowe były z jednej strony poprawne pod każdym względem, po drugie w uzgodnieniu obszarów, które wymagały i które podlegały poprawie począwszy od procedur poprzez sposób zarządzania, monitoringu, nadzoru, aż po formę sprawozdania.
Bardzo nas niepokoją te obszary, w których nie odnotowano istotnej poprawy i te obszary pan przewodniczący Caldeira w swoim wystąpieniu wymienił. Niech mi wolno będzie powtórzyć dwa spośród nich, które wydają się szczególnie istotne. Pierwszy, to są właśnie środki spójności i środki związane z polityką regionalną. Z naszego punktu widzenia rzeczą ze wszech miar ważną jest udzielenie odpowiedzi na pytania, dlaczego planowane, deklarowane przez Komisję programy po pierwsze odzyskania kiedyś nieprawidłowo wydanych środków lub wyjaśnienia nie osiągnęły postępu. Drugi - deklarowano, że rok 2008 będzie rokiem zdecydowanie lepszym. Rok 2008 był taki sam jak rok 2007, czyli te deklaracje nie znalazły odzwierciedlenia w realizacji.
Będzie pytanie z naszej strony, które w trakcie wysłuchań komisarzy będziemy zadawać: czy środki przewidziane były nieprawidłowo przewidziane, czy deklaracje złożone były deklaracjami nieprawidłowymi, czy one nadal są ważne?
Z zadowoleniem witamy wszelkiego rodzaju uproszczenia, aczkolwiek nie prymitywizację przepisów. Z zadowoleniem witamy formułę wypłaty zaliczkowej, bo to ułatwia państwom beneficjentom korzystanie z tych środków. Przecież cel generalnie był zasadniczy - doprowadzić środki do użytkownika, osiągnąć zamierzoną sumę korzyści, osiągnąć ją w porę. Natomiast część środków wydaje się, że być może, zwłaszcza w ciągu ostatnich dwu lat, państwom beneficjentom posłużyła do poprawy wyniku bieżącego po stronie budżetu, natomiast nie do implementacji zgodnie z obszarem przewidzianym do finansowania.
Wyrażając zatem wysoką ocenę co do kierunku, w którym zmierzamy, pewne zastrzeżenia co do wybranych obszarów, będziemy z dużą satysfakcją prowadzić wysłuchania komisarzy.
Luigi de Magistris
Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym powitać serdecznie pana prezesa Trybunału Obrachunkowego i podziękować ma za owocną współpracę, jaka była naszym udziałem w tym okresie.
Jako przewodniczący Komisji Kontroli Budżetowej zawsze utrzymywałem, że rola Trybunału Obrachunkowego ma znaczenie zasadnicze. Ma taki charakter, ponieważ Trybunał działa w bardzo delikatnej sferze, którą w całej Unii Europejskiej ludzie obserwują z ogromnym zainteresowaniem i której krytycznie się przyglądają, gdy chodzi o przejrzystość, rzetelność i legalność wydatków oraz o gospodarowanie publicznymi środkami finansowymi.
Uważam, że należy powtórzyć, iż Trybunał powinien zawsze mieć zagwarantowaną niezawisłość i autonomię przy wykonywaniu swojej pracy, ponieważ jest to kwestia o znaczeniu zasadniczym, jeżeli mamy być w stanie dokonywać właściwych ocen i podejmować dobre decyzje. Analogicznie, zwracamy się z prośbą do Trybunału, aby stworzył taką sytuację dla Parlamentu i Komisji Kontroli Budżetowej, w której będą oni mogli wykonywać swoją pracę w sposób możliwie efektywny.
Musimy znaleźć właściwą równowagę, która pozwala na efektywne i skuteczne wydawanie środków publicznych, ponieważ środki te są przeznaczone na tak ważne cele, jak rozwój gospodarczy i tworzenie miejsc pracy. Jednocześnie muszą być surowe kary za poważne nieprawidłowości i błędy, które Trybunał również stwierdził w ostatnim roku budżetowym, a jednocześnie należy podjąć działanie na rzecz uniknięcia zbędnych formalności i biurokracji. Jak już mówił pan komisarz Kallas, Parlament musi dążyć do znalezienia stanu równowagi dopuszczalnego ryzyka błędu.
Sprawozdanie, które czytaliśmy z wielkim zainteresowaniem, zawiera pewne spostrzeżenia, ale również zawiera wiele szarych stref. Musimy dążyć do osiągnięcia jak najlepszych wyników w odniesieniu do tych szarych stref.
Jak już moi koledzy wspominali, główne problemy dotyczą w pierwszym rzędzie funduszy strukturalnych i funduszu spójności. To prawda, że wykonując swoje zadanie Trybunał wskazuje błędy i nieprawidłowości w zakresie tych funduszy. Ci jednak, którzy są w stanie spojrzeć w głąb i dokonać analizy materii, mogą zobaczyć, że za wskazanymi błędami stoją kwestie jeszcze poważniejsze, jak to w ostatnich latach pokazały sprawy sądowe w kilku krajach. Może chodzić o nadużycia, może to być oszustwo. Mam tutaj na myśli konkretnie jeden lub dwa ujawnione błędy takie jak naruszenie przepisów dotyczących zamówień publicznych, zawyżone fakturowanie i tym podobne. Musimy dążyć do poprawy w tej dziedzinie.
Uważam, że Komisja powinna wspierać państwa członkowskie, które postępują w sposób rzetelny, a karać państwa członkowskie, które nie stosują się do przepisów. Ponadto uważam za bardzo istotne, aby OLAF wykorzystywał sugestie Trybunału Obrachunkowego jako punkt wyjścia i aby następnie doskonalił swoją pracę, ponieważ leży to w interesie wszystkich. Sądzę, że wyłącznie dzięki współpracy między różnymi instytucjami, tj. Parlamentem, Trybunałem Obrachunkowym i OLAFem, uda nam się chronić interesy finansowe wszystkich obywateli UE.
Bart Staes
Z całą pewnością można dzisiaj powiedzieć wiele pozytywnych rzeczy. Po raz drugi z rzędu możemy mówić o opinii bez zastrzeżeń w odniesieniu do sprawozdania finansowego. Poziom nieprawidłowości obniża się. System sygnalizacji świetlnej, w której wszystkie światła zwykle miały kolor czerwony, stopniowo coraz częściej zmieniają się na bursztynowe, żółte, a zwłaszcza na zielone. Są to wszystkie elementy pozytywne.
Inny pozytywny obraz związany jest z rolnictwem, które w przeszłości było prawdziwym źródłem niepokoju. Przez wiele lat uważaliśmy IACS - system zapewniający wspólne zarządzanie wydatkami na rolnictwo - za system dobry. Były państwa członkowskie, takie jak Grecja, które w nim nie uczestniczyły. Wszystkie te rzeczy oczywiście idą w dobrym kierunku.
Tak czy inaczej, źródła obaw istnieją. Należą do nich: spójność, badania i rozwój, energia, transport i cały rozdział na pomoc zewnętrzną, rozwój i rozszerzenie. Dlatego moim zdaniem musimy wybrać kilka zagadnień związanych z omawianym dzisiaj absolutorium i im poświęcić uwagę. Jedną z tego rodzaju kwestii będzie polityka spójności. Chciałbym przypomnieć Izbie o głośnej uwadze w akapicie 6.17, że tak naprawdę nie powinno być wydatkowane do 11 % środków w ramach funduszy strukturalnych, Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Europejskiego Funduszu Społecznego. W mojej ocenie musimy zadać właściwym komisarzom liczne pytania na ten temat i przyjrzeć się dokładnie, jaki jest stan rzeczy.
Następnie mamy pomoc zewnętrzną, rozwój i rozszerzenie - cały pakiet funduszy, które kierujemy do Narodów Zjednoczonych. I znowu czytam w sprawozdaniu rocznym Trybunału Obrachunkowego, że - podobnie jak inne organizacje - Trybunał ma niewystarczający dostęp lub nie ma w ogóle dostępu do sprawozdań finansowych Narodów Zjednoczonych, co oznacza, że duże kwoty funduszy europejskich kierowanych do tej organizacji w rzeczywistości nie mogą być odpowiednio kontrolowane.
Trzecia kwestia wymagająca rozwiązania to cały system zarządzania dzielonego. Jako wskazał główny sprawozdawca, 80 % wszystkich funduszy europejskich jest faktycznie wydawane przez państwa członkowskie i Komisję w ramach zarządzania dzielonego. Po raz kolejny musimy teraz wywrzeć presję na ministrów finansów państw członkowskich, w szczególności mającą na celu spowodowanie przyjęcia przez nich odpowiedzialności i skłonienia ich do wydania oświadczenia stwierdzającego, że wykonali swoje zadania należycie, że ich administracje wydatkowały fundusze w sposób prawidłowy oraz że działania te zostały poddane kontroli.
Osobiście odpowiadam za środki własne w ramach Komisji Kontroli Budżetowej. Cała dokumentacja dotycząca podatku VAT nadal powoduje moje obawy. Opublikowaliśmy różne sprawozdania na ten temat, w tym w poprzedniej kadencji Parlamentu. Według szacunków, łącznie nadużycia w zakresie podatku VAT w całej Europie wynoszą 80-100 miliardów euro. Trybunał Obrachunkowy również poczynił szereg uwag na ten temat. Dlatego pragnę zwrócić szczególną uwagę na tę kwestię w procedurze udzielania absolutorium.
Na koniec pragnę odnieść się do absolutorium dla innych instytucji. Jestem sprawozdawcą w sprawie absolutorium dla Parlamentu. Moim zdaniem, kluczowe kwestie w tym zakresie powinny obejmować procedury zamówień publicznych, gdzie problemy są oczywiste. Wreszcie, jeżeli chodzi o udzielenie absolutorium Radzie, udzieliliśmy go na początku tego tygodnia. W omawianym sprawozdaniu Trybunału Obrachunkowego podnosi się także pewne bardzo negatywne kwestie dotyczące Rady. Według mnie musimy stale wywierać presję na Radę, aby udzielała dostępu do swoich sprawozdań finansowych w celu umożliwienia Parlamentowi właściwej kontroli tego rodzaju... (Mówca odsunął się od mikrofonu) również.
Ryszard Czarnecki
Panie przewodniczący! Dzisiejsza debata jest jedną z najważniejszych debat w Parlamencie Europejskim, ponieważ naszych wyborców, podatników, obywateli krajów członkowskich Unii Europejskiej bardzo interesuje przejrzystość funkcjonowania instytucji europejskich, w tym szczególnie Komisji Europejskiej. Z jednej strony jest to argument dla eurosceptyków, z drugiej strony sami wiemy, że w tej sprawie było w ostatnich latach wiele nieprawidłowości. Przypomnę sytuację z przełomu dwóch lat 1999-2000, gdy Trybunał Obrachunkowy dokonywał miażdżącej krytyki Komisji Europejskiej i była to wówczas krytyka absolutnie słuszna. Dzisiaj widzimy w tym zakresie wyraźny postęp, ale zwracam uwagę na wagę tej debaty, ponieważ jeżeli szukamy źródeł zwiększenia autorytetu Unii Europejskiej i instytucji unijnych, to właśnie te zasady przejrzystości są niebywale istotne. Jeżeli w zeszłym tygodniu ten autorytet został nadszarpnięty poprzez tryb wyboru najwyższych władz Unii Europejskiej, to odzyskuje ona ten autorytet właśnie przez takie debaty jak ta dzisiejsza.
Chciałbym podkreślić, że z całą pewnością byłoby dobrze, gdyby pan przewodniczący Trybunału trochę poszerzył tę informację, mówił bowiem o 6 krajach, które w sposób niewłaściwy przekazują dane, wymieniając dwa duże kraje: Polskę i Wielką Brytanię. Byłoby rzeczą bardzo zasadną, abyśmy usłyszeli szczegóły o tych nieprawidłowościach.
Chciałbym podkreślić, że wypłaty zaliczkowe to rzecz bardzo pozytywna, ale mająca też pewien minus, ponieważ tak naprawdę często rządy używają tych pieniędzy na cele wyborcze.
Søren Bo Søndergaard
Panie przewodniczący! Chciałbym na początku wyrazić zadowolenie z tego, że - jak się wydaje - osiągnięto postęp w kwestii nieprawidłowych płatności realizowanych z budżetu UE. Oczywiście, jest to zjawisko pozytywne. Jednakże w tym samym czasie zaobserwowano również ogromne problemy, jeżeli chodzi o politykę spójności - a spójność jest drugim co do wielkości obszarem w budżecie, obejmującym w 2008 roku łącznie 36,6 miliarda euro. Fakt, iż nie powinno w ogóle dojść do wypłacenia co najmniej 11 % całkowitej zatwierdzonej kwoty, to ogromny problem dla zwykłych podatników w UE. To olbrzymi problem. Jak mamy wytłumaczyć, że rok po roku - a naprawdę w tym obszarze tak jest - miliardy koron wypłaca się z naruszeniem przepisów lub nawet wprost w sposób oszukańczy?
W swoich zaleceniach Trybunał Obrachunkowy koncentruje się na doskonaleniu mechanizmów kontroli oraz na uproszczeniu przepisów i jest to pozytywne. Pytanie brzmi jednak, czy tego rodzaju marnotrawstwo na masową skalę rzeczywiście można ograniczyć wyłącznie poprzez monitorowanie i uproszczenie przepisów, czy też mamy do czynienia z zasadniczymi słabościami strukturalnymi. Nasza grupa wierzy w solidarność. Popieramy redystrybucję pieniędzy od najbogatszych do najbiedniejszych regionów i krajów, zarówno wewnątrz UE, jak i poza nią, ale gdy czyta się omawiane sprawozdanie, powstaje pytanie, czy UE znalazła odpowiedni sposób na realizację tego celu. Czy dla każdego kraju jest to skuteczny sposób działania, aby płacić w systemie, który następnie udziela dotacji do najbardziej oddalonych części poszczególnych krajów, łącznie z tym, że dotacje te pokrywane są przez najbogatszych? Każdy wie, że im dłuższy proces, tym większe ryzyko powstania strat gdzieś po drodze. Dlatego konieczne jest, abyśmy przeprowadzili merytoryczną debatę nad całością problematyki przepływów pieniężnych w UE.
Marta Andreasen
w imieniu grupy EFD. - Panie przewodniczący! Przykro mi, że mam odmienne zdanie, lecz jako doświadczona księgowa nie podzielam optymizmu moich kolegów co do opinii audytorów.
Sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdań finansowych za rok 2008 nie jest ilustracją znaczących zmian na lepsze. Po dziesięciu latach od rezygnacji Komisji kierowanej przez pana Jacquesa Santera i po licznych obietnicach dotyczących reformy, fundusze UE nadal pozostają poza kontrolą. Audytorzy stwierdzają, że sprawozdania finansowe są rzetelne, lecz nie mówią, że odpowiadają one prawdzie i rzeczywiście trudno jest powiedzieć, że są one prawdziwe w przypadku, gdy następnie audytorzy wyrażają obawy co do jakości informacji finansowych.
Omawiane sprawozdanie ujawnia, że 10 lat po rozpoczęciu reformy administracyjnej, w Komisji Europejskiej nie funkcjonuje zintegrowany system rachunkowości i że dyrekcje wprowadzają transakcje do systemów lokalnych, przy czym niektóre z tych systemów nie zostały nawet zaaprobowane przez głównego księgowego Komisji Europejskiej. Ponadto w zakresie legalności i prawidłowości wydatków UE audytorzy sprawdzili tylko 9 % wydatków za rok 2008 - poziom zbliżony do odsetka w przeszłości. W odniesieniu do 43 % budżetu ich opinia jest negatywna, a jest to część, która odnosi się do funduszu spójności, badań naukowych, energii i transportu, pomocy zewnętrznej, rozwoju i rozszerzenia. Dla pozostałych 48% dają opinię bez zastrzeżeń.
Podobne sprawozdanie byłoby powodem wniosku o odwołanie zarządu audytorów jakiejkolwiek spółki i następnie jej likwidacji, natomiast tutaj nikogo to nie martwi. Audytorzy wskazali nawet kwotę 1,5 miliarda euro, która - jak sami to określili - nie powinna była zostać wypłacona.
Pierwszy argument, jaki się usłyszy, będzie polegał na tym, że audytorzy nie mówią, iż jest to wynik nadużyć, lecz jedynie błędów. Powiedzą, że nadużycie wymaga zamiaru przestępczego i że musimy to udowodnić, a następnie musimy wezwać policję.
Drugi argument, jaki się usłyszy, będzie wywodzony z nadmiernej złożoności przepisów. Mówi się o tym od lat, lecz przepisy nie ulegają zmianom, a więc czy należy zatem winić Komisję Europejską za utrzymywanie złożonych przepisów, które sprzyjają powstawaniu błędów?
Argument trzeci to wskazanie na państwa członkowskie, które należy obciążać winą za błędy. Otóż traktaty wyraźnie określają, że Komisja Europejska jest odpowiedzialna za zarządzanie funduszami Unii Europejskiej i w rzeczywistości jest jedynym organem uprawnionym do wstrzymywania płatności w przypadku, gdy nie otrzymuje wystarczających dowodów, że fundusze są wykorzystywane w sposób właściwy.
Faktem jest, że błędy te oznaczają, iż pieniądze podatników były wykorzystywane w sposób nieprawidłowy. Ale szczerze mówiąc, nikt o to nie dba. Zajmujemy się tylko pieniędzmi podatników. Są to tylko pieniądze osób, które obecnie mają trudności ze spłatą kredytów hipotecznych i z pokryciem kosztów kształcenia swoich dzieci. Ale na tym nie koniec. Poza płatnościami o wartości 116 miliardów euro w roku 2008, które były przedmiotem audytu Trybunału Obrachunkowego, kolejne 40 miliardów euro wypłynęło z kasy Unii Europejskiej. Trzydzieści pięć procent budżetu jest obecnie ukryte w zestawieniu bilansowym pod nazwą "prefinansowanie” i w tym przypadku audytorzy nie mogą powiedzieć podatnikom europejskim, czy pieniądze te wydatkowano w sposób właściwy.
Omawiane dodatkowe płatności zaliczkowe zrealizowano dokładnie w obszarach, w których Trybunał Obrachunkowy stwierdził największą liczbę błędów. Jak długo jeszcze Parlament zamierza pozwalać na niewłaściwe wykorzystywanie pieniędzy podatników?
Daniël van der Stoep
(NL) Panie przewodniczący! W imieniu holenderskiej partii Wolności pragnę podziękować prezesowi Trybunału Obrachunkowego za sprawozdanie roczne tej instytucji dotyczące roku 2008.
Ostatecznie sprawozdanie to uświadomiło nam, że około 11 % Funduszu Spójności w 2008 roku nigdy nie powinno zostać wydane. Stanowi to 4 miliardy euro, które zostały "zamiecione pod dywan”. Rada, Komisja i - z nielicznymi wyjątkami - także Parlament Europejski, pragną zachować milczenie w tej sprawie. Moja partia uważa to za brudne interesy.
Pragnę usłyszeć, co Komisja w tej sprawie zamierza zrobić. W jaki sposób upewni się, że te 4 miliardy euro zostaną zwrócone? Czy na przykład jest gotowa wystąpić do krajów, które nigdy tych pieniędzy nie powinny były wydać, aby je wpłaciły z powrotem? Jeżeli nie, to dlaczego?
Pragnę usłyszeć również od Europejskiego Trybunału Obrachunkowego odpowiedź na pytanie, czy dla dobra przejrzystości w zakresie wydatków Komisji, Trybunał bada także wszystkie deklaracje złożone przez członków Komisji Europejskiej. Jeżeli tak, to czy Trybunał kieruje wspomniane deklaracje do Parlamentu, a jeżeli nie, to dlaczego? Pragnę usłyszeć od Europejskiego Trybunału Obrachunkowego odpowiedź na to pytanie.
Jan Olbrycht
(PL) Panie przewodniczący! Debata na temat absolutorium staje się co roku coraz ciekawsza, ponieważ posłowie Parlamentu wnikają coraz bardziej w szczegóły. Przy tej debacie ważne jest po pierwsze stwierdzenie faktów, po drugie wyjaśnienie przyczyn, po trzecie wyciągnięcie wniosków.
Jeżeli chodzi o fakty, to dla nas jako posłów jest bardzo interesujące, jaka jest metodologia Trybunału Obrachunkowego, a jeszcze bardziej interesujące jest to, że w części wyników Komisja Europejska nie zgadza się z diagnozą wystawioną przez Trybunał Obrachunkowy. Jesteśmy zainteresowani, żeby w czasie debaty wyjaśnić różnice zdań między Komisją Europejską a Trybunałem Obrachunkowym. Po drugie ważne jest stwierdzenie, czy mamy do czynienia z błędami, czy mamy do czynienia z nieprawidłowościami, czy mamy do czynienia z przestępstwami. Wrzucenie tego do jednego worka powoduje zaciemnienie obrazu i dyskusje na temat tego czy mają wchodzić w grę poprawy błędów, czy wzywanie policji.
Jeżeli chodzi o wyjaśnienie przyczyn, to zwracam państwu uwagę na to, że z dokumentu, który mamy, wynika, że mamy bardzo poważne nieprawidłowości w systemie zamówień publicznych. W związku z czym problemem jest nie tylko kwestia przepływów finansowych, ale wyjaśnienie i uproszczenie spraw związanych z zamówieniami publicznymi.
I ostatnia rzecz - wnioski. Wnioski mogą być bardzo różne. Po pierwsze, wnioski dotyczące sposobu kontroli, wnioski dotyczące odpowiedzialności, ale również wnioski dotyczące przyszłej polityki. I te są najłatwiejsze. Bardzo łatwo jest wyciągnąć wnioski, że skoro pieniądze są źle wydane, a co do tego mamy jeszcze wątpliwości, to w takim razie najlepiej będzie częściowo tę politykę zredukować. Bardzo ostrzegałbym przed takimi wnioskami, bo czym innym jest kontrola finansowa, czym innym jest kontrola efektywności polityki, a czym innym jest decyzja dotycząca dalszych kierunków działań Unii Europejskiej. .
Inés Ayala Sender
(ES) Panie przewodniczący! Najpierw chciałabym przekazać podziękowania dla pana da Silvy Caldeiry, w szczególności za przedstawienie omawianego sprawozdania Trybunału Obrachunkowego, które ewoluowało i zamiast stać się okazją do skandalu i eurofobicznych nawoływań, stało się zadaniem naprawdę konstruktywnym, o jednoznacznych przesłaniach motywacyjnych dotyczących potencjału usprawnień zarówno w instytucjach europejskich, jak i w państwach członkowskich, ze wskazaniem instrumentów koniecznych dla wprowadzenia tych ulepszeń.
Wszystko to miało miejsce bez rezygnacji z coraz większego rygoryzmu i profesjonalizmu Trybunału Obrachunkowego, który ponadto jest pierwszą instytucją stosującą wobec siebie wszystkie zasady przedstawione przez pana prezesa da Silvę Caldeirę. Tak się zdarzyło, że w krytycznym okresie byłam członkinią Komisji Kontroli Budżetowej i dziękuję panu za zmiany, jakich pan dokonał, ponieważ są one bardzo pomocne.
Oczywiście chciałabym również podziękować panu komisarzowi Kallasowi, ponieważ uważnie wysłuchał wymagań Parlamentu Europejskiego wyrażonych w Komisji Kontroli Budżetowej, a nie było to łatwe zadanie. W zakresie systemu zarządzania kontrolą następuje poprawa i mamy jedynie nadzieję, że postęp ten będzie poszerzony i pogłębiony.
Podtrzymuję deklarację złożoną nie tak dawno temu, że jest to najlepsze poświadczenie wiarygodności, jakie kiedykolwiek uzyskano, lecz chociaż jest to osiągnięcie trzech instytucji tutaj reprezentowanych - Trybunału Obrachunkowego, Komisji i Parlamentu - nadal pozostaje długa droga do przebycia.
Na przykład, w omawianym sprawozdaniu budzą jeszcze nasze obawy ewidentne sprzeczności między Trybunałem Obrachunkowym a Komisją w ważnym obszarze wsparcia i dostosowania budżetowego do planów reform krajowych.
W bieżącym roku również bardzo niepokoi kwestia kontroli trzeciego filaru Europejskiego Funduszu Rozwoju, wspólnego zarządzania z organizacjami. Rozmawiali już o tym koledzy z ONZ, Unii Afrykańskiej i innych organizacji. Reprezentuje to od 6 do 7 % EFR i oczywiście należy stosować lub znaleźć skuteczne formuły, aby skończyć z tym nieznośnym brakiem przejrzystości.
Jeśli chodzi o obsadę etatów, po raz kolejny fluktuacja pracowników jest zbyt wysoka i jest zbyt wielu pracowników tymczasowych, co oznacza, że traci się poczucie ciągłości tak istotne dla tego typu programu. Brakuje również usystematyzowania kontroli realizowanych podczas delegacji. Ponadto, jak utrzymuje Trybunał Obrachunkowy, istnieją znaczące błędy i wysoka częstotliwość występowania błędów niewymiernych, co należy skorygować.
Jesteśmy jednak zbudowani widząc drogę, jaką Komisja i Trybunał Obrachunkowy zaczęli wspólnie podążać w celu uzyskania definicji dopuszczalnego marginesu błędu i sądzimy, że obrany kierunek jest prawidłowy.
Jorgo Chatzimarkakis
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu Kallas, panie prezesie Caldeira! W sprawozdaniu rocznym w sprawie budżetu UE przedstawionym przez Trybunał Obrachunkowy dostrzegam zarówno rzeczy dobre, jak i złe. Najpierw chciałbym podziękować Trybunałowi Obrachunkowemu za jaśniejsze, odważniejsze i bardziej polityczne sprawozdanie, które jest nam łatwiej zrozumieć.
Do obszarów pozytywnych zaliczam zarządzanie budżetem jako całością. W przeciwieństwie do ostatnich lat w tym zakresie nastąpiła poprawa. Jest to przede wszystkim rezultatem lepszego zarządzania środkami w dziedzinie rolnictwa i zasobów naturalnych, która pozostawała naszym największym utrapieniem w ciągu ostatnich kilku lat.
Panie prezesie Caldeira! Po raz pierwszy w sprawozdaniu pańskim nie znalazła się opinia negatywna i jest to dobra wiadomość. W sprawozdaniu podkreśla się fakt, że zawsze w przypadku, gdy UE sama kontroluje środki finansowe i nimi zarządza, mamy do czynienia z właściwym zarządzaniem budżetem. Inna kwestia, czy jest to efektywne. Chciałbym w tym miejscu gorąco pogratulować panu komisarzowi Kallasowi. Tak widoczna poprawa miała miejsce dzięki pana zasługom i podczas pańskiej kadencji. Gratuluję!
Teraz jednak odpowiedzialność leży po stronie państw członkowskich, w szczególności, gdy chodzi o doskonalenie ich systemów kontroli. Jeżeli nadal istnieją powody do krytyki zarządzania budżetem w UE, nie dotyczy to szczebla UE - jak teraz się przekonaliśmy - lecz leży na poziomie państw członkowskich. To właśnie tam występują problemy. Na przykład głównym problemowym obszarem jest polityka spójności realizowana przez państwa członkowskie i otrzymująca około jedną trzecią omawianych środków finansowych. Mówi pan, że 11 % to przypadki nieprawidłowości, a poseł niezrzeszony powiedział, że kwota ta wynosi 4 miliardy euro. To nie jest prawidłowe. Chodzi o kwotę 2,5 miliarda euro podaną przez pana jako sumę pieniędzy podatników, która nie powinna być wydatkowana. Musimy to bardzo wyraźnie powiedzieć i musimy wprowadzić pełną kontrolę.
W konsekwencji jednak Komisja Europejska musi nadal wywierać nacisk na państwa członkowskie i w tym względzie, panie komisarzu Kallas, będziemy ją wspierać. Musimy realizować politykę wskazywania i zawstydzania winnych. Musimy publicznie zawstydzać rozrzutne państwa członkowskie - zjawisko to bowiem nadal istnieje - oraz tworzyć jasny obraz sytuacji.
W sumie dochodzi pan do wniosku, że należy uprościć przepisy. Chcielibyśmy pana w tym wspierać oraz chcielibyśmy dodać jeszcze jedną prośbę. W celu zapewnienia prawidłowego wydatkowania pieniędzy podatników uwaga powinna być skoncentrowana nie tylko na nieprawidłowościach, lecz także na skuteczności.
Reinhard Bütikofer
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym odnieść się do rozdziału 7 w sprawozdaniu Trybunału Obrachunkowego - rozdziału, który dotyczy badań naukowych, energii i transportu.
Przede wszystkim chciałbym wyrazić moją ogromną wdzięczność Trybunałowi Obrachunkowemu za jego staranną pracę. Z wyżej wymienionego rozdziału wynika jednak, że w swoim sprawozdaniu rocznym Trybunał Obrachunkowy nie jest w stanie pozytywnie ocenić tego obszaru. Jest to obszar, w którym wydatki sięgają ponad 9 miliardów euro. W ocenie Trybunału Obrachunkowego wskaźnik błędu mieści się w przedziale 2-5%. Innymi słowy, z wyliczeń tych wynika, że od 180 do 450 milionów wydatkowano w sposób nieprawidłowy. Trybunał Obrachunkowy formułuje wniosek, że jest to "częściowo efektywne”, co w kategoriach ocen szkolnych postrzegam co najwyżej jako dwójkę z minusem. Moim zdaniem dziwi fakt, że Komisja nie uważa za stosowne wydać opinii na ten temat. Według mnie milczenie Komisji wydaje się być wielce wymowne.
W swoim zaleceniu Trybunał Obrachunkowy stwierdza, że Komisja powinna kontynuować prace nad uproszczeniem rozporządzeń finansowych. Zgadzam się z tym. Właściwa komisja prowadzi rozmowy w ten sam sposób. Natomiast nie zgadzam się na to, aby Komisja, wyrażając swoją opinię dotyczącą zalecenia Trybunału Obrachunkowego, stawiała to zalecenie na głowie. Trybunał Obrachunkowy mówi, że cel upraszczania rozporządzeń musi być powiązany z celem sprawowania efektywnej kosztowo kontroli, która będzie wystarczająca dla zapewnienia prawidłowego sposobu wydatkowania pieniędzy. Komisja - przeciwnie - mówi, że chce efektywnej kosztowo kontroli i sugeruje, że istnieje dopuszczalne ryzyko błędu, które musi być brane pod uwagę od samego początku. Nie jest to racjonalny sposób postępowania z pieniędzmi podatników. Komisja powinna ponownie przemyśleć to, co powiedziała, a Parlament powinien wspierać Trybunał Obrachunkowy w jego działalności o decydującym znaczeniu.
Kay Swinburne
Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjęłam sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego, jak też przedstawiony po raz pierwszy w przypadku UE "czysty” zbiór sprawozdań finansowych, bez negatywnego sprawozdania w sprawie tych dokumentów, zwłaszcza po tak wielu latach konfliktów w tym ważnym procesie oraz działań, które w przypadku firmy prywatnej oznaczałyby naruszenie kilku dyrektyw UE.
Chciałabym się jednak skupić na obszarze trwałych poważnych słabości, tj. na obszarze funduszy strukturalnych i funduszu spójności. Podczas gdy Komisja może uznawać za osiągnięcie to, że tylko 11% największej części budżetu - wydatków na politykę spójności - zawierało błędy, osobiście uważam za skandaliczny fakt to, że prawie 5 miliardów euro z budżetu w wysokości 46 miliardów euro nigdy nie powinno być wydatkowane, jak to przedstawił Trybunał Obrachunkowy.
Muszę powiedzieć, że reprezentowany przeze mnie region - Walia - już korzystający z wspomnianej puli 46 miliardów euro, mógłby ochoczo wydać wspomniane dodatkowe 5 miliardów euro i się rozliczyć z ich wydatkowania. Walia nie musi zwracać żadnych środków finansowych z powodu niewłaściwego ich wydatkowania, chociaż Wielka Brytania jako całość nie otrzymuje oceny pozytywnej.
Wygląda na to, że błędy występują na poziomie instytucji wykonawczych i dlatego proszę, aby Parlament Europejski i Komisja wezwały poszczególne państwa członkowskie do przedstawienia starannego audytu w odniesieniu do otrzymanych środków. W Walii, za pośrednictwem różnych instytucji, rząd Walii zarządza funduszami strukturalnymi i funduszem spójności UE i dlatego przeprowadzenie formalnego audytu nie może być zbyt uciążliwe.
Jednakże obecnie projekty, które siedem lat temu były finansowane przez UE, dopiero teraz są teraz poddawane audytowi finansowemu przez Trybunał Obrachunkowy. Nie jestem pewna, jaki jest tego cel. Konieczne jest stałe bieżące aprobowanie, które może wykazać błędy i zapewnić zgodność z najwyższymi standardami.
W przypadku, gdy pieniądze podatników są zagrożone, tak jak to jest w całej UE w przypadku budżetu regionalnego, standardy odpowiedzialności nigdy nie mogą być zbyt wysokie.
Cornelis de Jong
(NL) Pragnę powiedzieć kilka słów na temat wydatków Komisji Europejskiej w ramach stosunków zewnętrznych. Według Trybunału Obrachunkowego w tym obszarze popełniono więcej błędów w roku 2008 niż w roku 2007; a błędy te stwierdzono we wszystkich dziedzinach polityki zewnętrznej.
Uważam to za skandaliczne, że wiele błędów występuje w zakresie udzielania zamówień związanych z projektami. Komisja patrzy czujnym okiem na procedury udzielania zamówień i w związku z tym od organów samorządowych miast i prowincji dochodzą do mnie systematyczne wołania o pomoc, spowodowane skomplikowanymi i niejasnymi procedurami.
Obawa, że w rozumieniu Komisji postępuje się źle, jest ogromna. Kim jednak jest Komisja, aby monitorować nasze władze lokalne, jeżeli sama raz po raz popełnia błędy przy udzielaniu zamówień związanych z własnymi projektami? Jakie zdanie na ten temat ma pan komisarz osobiście?
Komisja lubi siebie przedstawiać jako dwudziestego ósmego ofiarodawcę. Zadaję sobie pytanie, na ile jest to skuteczne i stwierdzam, iż pożałowania godne jest już samo to, że skądinąd bardzo udane sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego nie zawiera szczegółowych informacji na temat skuteczności i że temat ten jest podnoszony jedynie sporadycznie w oddzielnych sprawozdaniach. Czy w przyszłości można byłoby uwzględnić informacje dotyczące skuteczności polityki?
Dla przykładu - jeżeli chodzi o wsparcie budżetowe czytam w omawianym sprawozdaniu, że kontrole zgodności z warunkami płatności są niewystarczające. Innymi słowy Komisja przekazywała krajom worek pieniędzy nie stosując dostatecznej kontroli. Jakie warunki jednak Komisja faktycznie nakłada? A także, w jakim stopniu ocenia, czy wsparcie budżetowe rzeczywiście pomaga w rozwoju tych krajów? W samej rzeczy, w omawianym sprawozdaniu nie znajduję nic na ten temat, ani też nie ma tam nic, co odnosiłoby się do zastosowanego sposobu podejścia.
Uwaga natury ogólniejszej - kiedy czytam, jak nierozważnie Komisja wydaje środki finansowe jej przydzielone, naprawdę zastanawiam się, czy nie byłoby może lepiej zostawić sprawy rozwoju w gestii samych państw członkowskich. To oczywiste, że Komisja zwraca niewielką uwagę na zalecenia Trybunału Obrachunkowego i dlatego chcę zapytać prezesa Trybunału, czy nie jest to zniechęcające, gdy rok za rokiem stwierdza, że Komisja nie doprowadziła do porządku swojego podwórka w tym zakresie.
Bastiaan Belder
(NL) Co do roku budżetowego 2008, Europejski Trybunał Obrachunkowy stwierdził wiele błędów dotyczących funduszy strukturalnych, rozwoju regionalnego i programu badawczego. Wynika to ze zbyt licznych i zbyt skomplikowanych przepisów dotyczących dotacji.
Europejski Trybunał Obrachunkowy słusznie podkreśla znaczenie uproszczenia przepisów. W październiku władze czterech państw członkowskich przedłożyły przewodniczącemu Komisji Europejskiej opinię w sprawie ograniczenia presji przepisów UE. Władze te zaleciły ustanowienie zewnętrznej, niezależnej komisji ds. zmniejszenia liczby przepisów na poziomie UE. W kontekście strategii lepszego stanowienia prawa stanowi to krok w dobrym kierunku. Jakie jest stanowisko Komisji Europejskiej w tej sprawie?
Dążenia na rzecz poprawy zarządzania finansami nie wolno ograniczać jednak do uproszczenia przepisów. Potrzebne jest również wzmocnienie nadzoru i kontroli. W tym celu Komisja Europejska i państwa członkowskie muszą sporządzić plan działania. Trzeba rozpocząć od krajowych deklaracji w sprawie zarządzania, które muszą następnie doprowadzić do pozytywnego poświadczenia wiarygodności w Europie. Czy Europejski Trybunał Obrachunkowy uważa, że taki plan działań może być użytecznym narzędziem służącym poprawie zarządzania finansami? Moim zdaniem, tego rodzaju plan działania pomógłby w potraktowaniu sprawy zarządzania finansami jako priorytetu politycznego, który w tym przypadku jest tak konieczny. Panie przewodniczący! Panie i panowie! Doprowadźmy w końcu do tego, aby wydatki UE trafiały we właściwe miejsce we właściwym czasie.
Philip Claeys
(NL) Najnowsze roczne sprawozdanie Europejskiego Trybunału Obrachunkowego ponownie daje wgląd w zadziwiający sposób, w jaki Unia Europejska obchodzi się z pieniędzmi europejskich podatników. Na podstawie realistycznych prób losowych Trybunał Obrachunkowy ustalił, że w latach 2000-2006 około 11 % łącznej kwoty 36,6 miliardów euro w ramach Funduszu Spójności nie powinno było zostać wydatkowane. Oznacza to, że ponad 4 miliardów euro dotacji zostało obecnie wydane w sposób opaczny.
Przyglądając się sytuacji w Belgii, Trybunał Obrachunkowy również twierdzi, że dużą część środków finansowych wydatkowanych w Walonii - zwłaszcza w Hainaut - roztrwoniono. To faktycznie potwierdza słowa jednego z kolegów posłów wypowiedziane w tej Izbie na kilka miesięcy przed niedawnymi wyborami do Parlamentu Europejskiego, gdy mówił on, że w Walonii dotacje europejskie nie dały pożądanych efektów, w szczególności w porównaniu z innymi regionami europejskimi i że odpowiedzialna za ostateczne zatwierdzenie tych projektów jest nie tylko sama Walonia, ale również Unia Europejska.
Obecnie większość środków pieniężnych jest przekazywana w sposób bardzo okrężny, przechodząc przez wiele pośrednich ogniw. Rozwiązanie tej sprawy powinno być traktowane priorytetowo i jednocześnie konieczne jest oczywiście doskonalenie istniejących mechanizmów kontroli.
Jean-Pierre Audy
(FR) Panie przewodniczący, panie prezesie Trybunału Obrachunkowego, panie wiceprzewodniczący Komisji! Dziękuję panu prezesowi Caldeirze za bardzo wysokiej jakości sprawozdanie, o którym mowa, dziękuję panu komisarzowi Kallasowi za cała wykonaną przez niego pracę oraz gratuluję panu ponownego mianowania do Komisji Europejskiej. Przyjmujemy to z zadowoleniem.
Jeżeli chodzi o roczne sprawozdania finansowe, Trybunał wydał - podobnie jak w roku ubiegłym - bezwarunkowe pozytywne poświadczenie wiarygodności. Chciałbym pogratulować księgowemu, panu Taverne'owi, oraz jego poprzednikowi, panu Brianowi Grayowi, jednocześnie ponownie zgłaszając moje wątpliwości co do ujemnego kapitału własnego w wysokości 47 miliardów euro, który wynika głównie z faktu, że nie rozliczamy roszczeń, jakie mamy wobec państw członkowskich na podstawie zobowiązań w zakresie emerytur pracowników. Chciałbym przypomnieć, że łączna kwota tych zobowiązań według stanu na dzień 31 grudnia 2008 r. wynosi 38 miliardów euro, co oznacza wzrost o 4 miliardy euro w ciągu roku.
Panie prezesie Caldeira! Czy w zakresie podstawowych transakcji zechciałby pan wyjaśnić Parlamentowi, czy Trybunał wydaje pozytywne, czy też negatywne poświadczenie wiarygodności? Opinię Trybunału podzielono na pięć ustępów, w których zawarte są opinie grupy politycznej i mam trudności w odróżnieniu oceny od poświadczenia wiarygodności, przewidzianego w art. 248 Traktatu, gdzie stwierdza się także, że Trybunał może dokonywać szczególnych ocen w odniesieniu do każdego ważnego obszaru działalności Wspólnoty.
Jeśli chodzi o treść - oprócz wydatków na rzecz spójności - spostrzeżenia są pozytywne. W przypadku wydatków na rzecz spójności istnieje zbyt wiele błędów. Chciałbym również zapytać, czy sądzi pan, że liczba badań - na przykład 49 w przypadku Funduszu Społecznego, w którym dochodzi do tysięcy transakcji - jest dla pana wystarczająca do sformułowania opinii? Główny problem wciąż jednak leży w obszarze zarządzania dzielonego z państwami członkowskimi i na tym, że zbyt wiele błędów wynika ze złożonego sposobu, w jaki nasze europejskie finanse funkcjonują.
Na koniec chciałbym powiedzieć o zarządzaniu dzielonym i o łańcuchu kontroli oraz ponowić mój wniosek w sprawie szerszego włączania krajowych trybunałów obrachunkowych w ten proces, gdyż zgodnie z decyzją Rady, nigdy nie otrzymamy krajowych oświadczeń od rządów. Panie prezesie Caldeira! Art. 287 ust. 3 traktatu z Lizbony daje uprawnienie umożliwiające występowanie w tej sprawie do krajowych trybunałów obrachunkowych. Chciałbym ponowić ten wniosek.
Jens Geier
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu Kallas, panie prezesie Caldeira, panie i panowie! Chciałbym najpierw podziękować panu prezesowi Caldeirze za wprowadzenie do dyskusji i zarazem chciałbym podziękować panu i członkom Trybunału Obrachunkowego za sprawozdanie. Parlament starannie zbada dostarczone informacje i w najbliższych miesiącach na ich podstawie podejmie stosowne działania. Byłem zadowolony z obniżenia się uprzedniego niedopuszczalnego wskaźnika błędu w obszarze wspólnej polityki rolnej. Jednakże po przeczytaniu sprawozdania Trybunału Obrachunkowego odnoszę wrażenie, że jedno państwo członkowskie, a mianowicie Rumunia, jest odpowiedzialne za większość pozostałych nieprawidłowości. Wydaje się, że w przyszłości trzeba położyć większy nacisk na szkolenia pracowników i na prawidłowe wdrażanie systemów kontroli w nowych państwach członkowskich - jeśli to możliwe - przed ich przystąpieniem.
Europejskie Fundusze Strukturalne, o których wielu z moich kolegów już wspominało, stanowią kolejny powód do niepokoju. Prawdą jest, że liczba nieprawidłowych płatności spadła w porównaniu z poprzednim rokiem, ale nadal istnieją duże problemy z zapewnieniem takiej obsługi finansowania pomocy, aby nie dochodziło do nieprawidłowości. Chciałbym powiedzieć eurosceptycznym grupom w tej Izbie, że mówimy o około 11 % łącznych płatności, a nie o 11 % budżetu. Oznacza to kwotę 2,7 miliarda euro, a nie 5 miliardów euro. Przyznaję, że wciąż jest to o 2,7 miliarda euro za dużo, lecz w imię uczciwości musimy być precyzyjni.
Nieprawidłowości te dotyczą przede wszystkim nadmiernych płatności i nieprawidłowego wykorzystania środków. Na przykład, jeżeli pieniądze Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) są wykorzystywane na wypłaty wynagrodzenia administratora publicznego lub jeżeli pieniądze Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) wykorzystywane są na zakup działki budowlanej, wówczas osoby zainteresowane oczywiście nie mają wystarczających informacji na temat prawidłowego wykorzystania finansowania pomocy ani też państwa członkowskie nie mają woli lub umiejętności, aby prawidłowo zarządzać finansowaniem, a być może chodzi o to wszystko naraz.
Kiedy będziemy dokonywać zmian w procedurze składania wniosków musimy wprowadzać jasne, przejrzyste zasady, które łatwiej zrozumieć. Państwa członkowskie muszą zapewnić dokładniejsze monitorowanie wniosków na poziomie krajowym.
Jest rzeczą oczywistą, że w przypadku pieniędzy podatników europejskich wszelkie marnotrawstwo i wszelkie nieprawidłowości należy uznać za nadmierne. Jednak każdy, kto ma bezstronne spojrzenie na UE i na omawiane sprawozdanie Europejskiego Trybunału Obrachunkowego znajdzie znikomy powód do oskarżeń. Sprawozdanie zawiera kilka punktów wyjścia dla naszej pracy, która polega na tym, by każdego dnia przyczyniać się do tworzenia lepszej i bardziej efektywnej Europy. Na tej podstawie będziemy realizować procedurę udzielania absolutorium Komisji Europejskiej.
Gerben-Jan Gerbrandy
(NL) Pragnę podziękować Trybunałowi Obrachunkowemu za bardzo przejrzyste sprawozdanie roczne i pragnę skierować szczególne słowa podziękowania do pana komisarza Kallasa za wysiłek, jaki włożył w ciągu ostatnich lat. Moim zdaniem, może słusznie twierdzić, że w tym czasie poczyniono znaczne postępy.
Pragnę podkreślić trzy aspekty omawianego sprawozdania rocznego. Pierwszy to fakt, iż największe problemy nadal leżą po stronie państw członkowskich. Wielu spośród państwa podało już przykład polityki regionalnej - mogę tylko to potwierdzić. Dlatego pragnę postawić Komisji następujące pytanie w odniesieniu do deklaracji krajowych: czy mogłaby ewentualnie wystąpić z konkretnym wnioskiem w sprawie nadania im charakteru obligatoryjnego w przypadku wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej?
Jeżeli chodzi o aspekt drugi, pragnę zwrócić szczególną uwagę na objętość i złożoność europejskich przepisów: to kolejna kwestia, która już została poruszona przez wielu kolegów posłów. Czy nie można byłoby zainicjować zasadniczej debaty nad sposobem, w jaki chcemy wydatkować nasze środki finansowe oraz nad przepisami regulującymi tę sferę? W mojej ocenie, obecnie wszystko to oparte jest na podejrzeniach, a w zbyt małym stopniu na zaufaniu i w ostatecznym rozrachunku rodzi to właśnie więcej nieprawidłowości.
Ostatnim elementem jest rolnictwo. To oczywiście doskonale, że po raz pierwszy cały sektor rolny otrzymał zielone światło, ale nie powinniśmy zbyt mocno sobie gratulować. Rozwój obszarów wiejskich to sfera, w której leży główny problem, i pozwólmy, aby właśnie był to ten obszar polityki w rolnictwie, w którym upatrujemy znaczący wzrost w najbliższych latach. Ponadto ważna jest nie tylko zgodność z prawem, lecz także efektywność, ponieważ - w przypadku funduszy rolnych - osiągamy wciąż bardzo niską skuteczność w realizacji naszych celów w zakresie ochrony środowiska i przyrody.
Vicky Ford
Panie przewodniczący! Europejskie finanse powodują duże zaniepokojenie wśród moich wyborców i w ogóle wśród ludzi w Wielkiej Brytanii. Wielka Brytania jest w końcu drugim co do wielkości płatnikiem netto do budżetu UE, więc inne państwa członkowskie mogłyby pamiętać podczas debat nad tymi pieniędzmi, że ich spora część pochodzi z kieszeni brytyjskich podatników.
Jeśli istnieje jeden problem, który wbija klin między Brytyjczyków i Brukselę, to jest nim przekonanie, że ich pieniądze mogą być w UE lekko traktowane. Tak samo jest również w innych krajach. Nie jest to debata na temat zbioru sprawozdań finansowych, ale na temat zasadniczego załamania zaufania między reprezentowanymi tu instytucjami i reprezentowanymi przez nas ludźmi w krajach ojczystych.
Musimy wziąć pod uwagę omawianą opinię audytorów. Tak, jest lepiej niż w latach poprzednich, ale właśnie tak jak biznesmen, który się dwa razy zastanowi, zanim zacznie handlować z firmą, która pod jakimkolwiek względem budzi w nim zastrzeżenia, ludzie mieszkający w naszych krajach będą się dwa razy zastanawiać nad swoimi relacjami z UE tak długo, jak długo zastrzeżenia pozostaną.
Nie możemy udawać, że jest to wina audytorów. Audytorzy nie wydają pieniędzy: robi to biurokracja i robią to rządy, zarówno tutaj, jak i w naszym krajach ojczystych. Musimy te działania doprowadzić do porządku.
Jednak nawet "czysta” opinia audytora sama w sobie nie jest wystarczająca. Odkąd ukończyłam 18 lat, otrzymuję miesięczny wyciąg z banku. Liczby się zgadzają. Opinia audytora będzie "czysta”. Wiem jednak, że nie zawsze mądrze wydaję swoje pieniądze.
Jeśli chcemy, by zasłużyć choćby na odrobinę szacunku podatników w naszych krajach ojczystych, to w tych okropnych czasach dla gospodarki musimy traktować ich pieniądze z szacunkiem. Moje przesłanie dla polityków zarówno w naszym kraju pochodzenia w całej UE, jak i w tej niepotrzebnej, kosztownej drugiej izbie w Strasburgu, jest następujące: musimy przestać trwonić pieniądze podatników.
Hans-Peter Martin
(DE) Potrzebujemy rewolucji w demokracji! Panie przewodniczący, panie komisarzu! Witam w nowym świecie traktatu lizbońskiego. To dla was okazja. Od jedenastu lat śledzę w tej Izbie wasze sprawozdania - a jeszcze wcześniej jako dziennikarz - i gdy do tego dochodzi, wszystkie są bardzo podobne. Teraz jednak macie panowie okazję spojrzeć w przyszłość. Wykorzystajcie profesjonalne kompetencje tej Izby - nie przypadkiem zgromadziliśmy się tu dzisiaj, widzę pana posła Søndergaarda oraz panów posłów Chatzimarkakisa, Staesa, a po naszej stronie pana posła Ehrenhausera - i zrestrukturyzujcie prace Trybunału Obrachunkowego. Przyjrzyjcie się temu, co działa gdzie indziej, np. w Niemczech, gdzie jest możliwe oszacowanie opłacalności i sensowności wydatków, oraz w Austrii, i opracujcie koncepcję, być może jako część sprawozdania z inicjatywy Parlamentu - sprawozdania, w którym znajdzie się opis, w jaki sposób to, co robicie, może być zrobione lepiej, tak aby wypełnianie obowiązków przez was było naprawdę możliwe.
Tamás Deutsch
(HU) Panie przewodniczący, panie i panowie! Moim zdaniem, jako posłowie do Parlamentu Europejskiego winni jesteśmy każdemu płacącemu podatki obywatelowi europejskiemu monitorowanie z należytą starannością właściwego, uzasadnionego i legalnego wykorzystywania ich podatków w Unii Europejskiej. Jesteśmy to winni każdemu płacącemu podatki obywatelowi europejskiemu, niezależnie od narodowości.
Szanowni państwo! Uważam, że Europejski Trybunał Obrachunkowy wykonał rzetelną, profesjonalna pracę sporządzając sprawozdanie dotyczące roku 2008. Dlatego chciałbym podziękować panu prezesowi Caldeirze i wszystkim członkom Trybunału Obrachunkowego. Sądzę również, że nawiązała się odpowiednia współpraca techniczna między Europejskim Trybunałem Obrachunkowym i parlamentarną Komisją Kontroli Budżetowej, gwarantując tym samym wykonywanie w sposób właściwy przez Parlament jego zadania w zakresie monitorowania. Uznanie należy się także panu komisarzowi Kallasowi za zdecydowane postępy, które w ciągu ostatnich lat można odnotować w obszarze działań Komisji Europejskiej w zakresie zarządzania finansami.
Jednocześnie zgadzam się z moimi kolegami, którzy mówią, że sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego zawiera nie tylko elementy pozytywne, ale również wręcz przerażające i niepokojące. Do elementów, o których zdecydowanie musimy wspomnieć, należy fakt, iż Trybunał Obrachunkowy musiał stwierdzić, że wskaźnik błędu w wykorzystaniu funduszy spójności wyniósł 11%. Z całą pewnością - moim zdaniem - w celu naprawienia błędu musimy ustalić dokładnie, kto, gdzie i kiedy odpowiada za jakie zaniedbania, tak aby następnym razem można było zagwarantować naprawienie tych błędów.
Edit Herczog
Panie przewodniczący! Gdy spotykam się z wyborcami często opisuję tę instytucję jako komputer, w którym państwa członkowskie dostarczają sprzęt, Komisja zapewnia oprogramowanie, Parlament jest prawdopodobnie klawiaturą służącą do tego, aby wchodzić w interakcje; idąc tym tokiem rozumowania - kontrola Trybunału Obrachunkowego to z pewnością panel sterowania komputera. Nie dokonujemy nigdy zakupu komputera na podstawie oględzin panelu sterowania, natomiast żaden z naszych komputerów nie może pracować przez dłuższy czas bez odpowiedniego wewnętrznego panelu sterowania.
Chciałabym pogratulować Trybunałowi Obrachunkowemu za to, że jest właściwym panelem sterowania tej instytucji oraz za doskonalenie swojej pracy z każdym rokiem, ale także za przypominanie nam o konieczności odrobienia pracy domowej związanej z usprawnieniami.
Po sześciu latach mojej obecności w Parlamencie ze sprawozdań Trybunału Obrachunkowego dowiaduję się, że często popełniamy błędy i że musimy przypominać naszym kolegom w państwach członkowskich, co muszą robić. Ale dla mnie najważniejszym przesłaniem jest to, że gdy traktat lizboński wejdzie w życie, musimy obniżyć poziom złożoności, zapewnić lepsze warunki dla naszych wydatków na poziomie lokalnym i na czas zdobyć pieniądze dla tych, którzy o nie występują, czy są to małe i średnie przedsiębiorstwa, naukowcy czy też rolnicy w naszych krajach.
Przesłaniem dla nas jest to, że musimy doskonalić umiejętności na poziomie lokalnym. Musimy dalej obniżać stopień złożoności na poziomie europejskim. W przyszłości musimy zmierzać do lepszej współpracy pomiędzy systemami audytu w państwach członkowskich i musimy pracować razem.
Dziękuję za minione pięć lat współpracy.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon.)
Olle Schmidt
(SV) Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować Trybunałowi Obrachunkowemu za wykonanie świetnej pracy, a także panu komisarzowi Kallasowi - to dobrze, że pan kontynuuje swoją pracę. Gdy się słucha słów krytyki formułowanych przez posłów brytyjskich wszystko to brzmi pięknie, ale z tego co widziałem w prasie, wielu brytyjskich polityków było mniej niż uczciwych w przypadku swoich pieniędzy. Oczywiście to nie oznacza, że nie możemy doskonalić naszego działania, ale okaże się jeszcze, czy naprawdę sytuacja w państwach członkowskich jest o tyle lepsza niż w UE.
W dziedzinach, w których UE jest bezpośrednio odpowiedzialna za budżet, błędy są niewielkie. Niedociągnięcia występują w państwach członkowskich. Kwota 2,7 miliarda euro jest oczywiście kwotą bardzo wysoką. Jest zbyt wysoka i całkowicie nie do przyjęcia. Stanowi to dużą część budżetu UE i w tym zakresie państwa członkowskie ponoszą jednoznaczną odpowiedzialność. Podobnie jak już kilka osób powiedziało, sądzę, że Komisja powinna doprowadzić do tego, aby te kraje, które odmawiają ujawnienia sprawozdań finansowych i przedłożenia sprawozdań z audytu, faktycznie to uczyniły. Jako komisarz lub przedstawiciel Komisji - oczywiście nie wie pan, jakie obowiązki będzie pan miał w przyszłości - powinien pan spowodować rzeczywistą zmianę na lepsze w przypadku tych krajów, tak aby możliwe było zebranie informacji i monitorowanie nadzoru. Żądają tego podatnicy europejscy. Istnieje również konieczność lepszego i sprawniejszego systemu monitorowania, przy pomocy którego możliwe jest wyeksponowanie przykładów dobrych praktyk.
Pod koniec swojej wypowiedzi pan Søndergaard zaproponował coś, co niemniej jednak może być krokiem naprzód, a mianowicie, aby wystąpić z projektem całkowicie nowego systemu budżetowego, który daje państwom członkowskim większą kontrolę nad przepływami środków pieniężnych.
(Oklaski)
Esther de Lange
(NL) Panie przewodniczący! Zapewne zna pan film "Dzień świstaka”, o człowieku, który w kółko budzi się w tym samym dniu? Chociaż to dopiero mój trzeci rok w roli posłanki do Parlamentu Europejskiego, już teraz czuję się jak bohater tego filmu. Niestety, rokrocznie przedstawiciel Trybunału Obrachunkowego pojawia się tutaj, by nam powiedzieć, że nie jest w stanie wydać nam poświadczenia wiarygodności i rokrocznie Komisja Europejska dokłada wszelkich starań, by uwydatnić każdy promyk nadziei.
Prawdą jest, że poczyniono postępy - na przykład w dziedzinie rolnictwa - ale podstawowe problemy pozostały. Oczywiście, można zwiększyć dopuszczalny wskaźnik błędu, jak to proponuje Komisja Europejska, ale to wygląda na przesuwanie słupków bramki. Jeśli graczom nie udaje się uzyskać punktu, ich trener nie wkracza i nie poszerza bramki, lecz dba o to, by grali lepiej. Wymaga to pracy zespołowej. Rzeczywiście, pozytywne poświadczenie można uzyskać tylko dzięki pracy zespołowej - między audytorami europejskimi i krajowymi - oraz za pomocą krajowych deklaracji w sprawie zarządzania, jak to już zostało powiedziane.
Niestety faktem jest, że niektóre kraje wciąż trochę swobodniej poczynają sobie z pieniędzmi europejskimi niż z własnymi krajowymi środkami finansowymi; łatwiej jest pójść na zakupy z cudzą kartą kredytową niż z własną. Panie komisarzu! Jednak to panu zostanie przedstawiony rachunek. Jeżeli pan i pana następca nie zdołacie prawidłowo prowadzić czynności kontrolnych, okaże się to złe nie tylko dla kontroli budżetowej w Unii Europejskiej i dla was - Komisji Europejskiej - lecz także dla legalności nas wszystkich i naszej pracy.
Panie komisarzu! Dlatego może być pan pewien, że Parlament będzie bardzo dokładnie pod tym kątem obserwował pana i pana następcę.
Barbara Weiler
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie prezesie Caldeira, panie i panowie! Chciałabym rozpocząć od podziękowań dla pana prezesa Caldeiry i jego zespołu. Przedstawione sprawozdanie będzie dla nas bardzo przydatne w rozważaniach, które prowadzą do udzielenia absolutorium.
Mam poczucie déjà vu, ponieważ z tego, co widzę, nieobecność Rady rzuca się w oczy, dokładnie tak jak w roku ubiegłym. Jestem bardzo krytyczna, ponieważ Rada jako jedna z naszych głównych instytucji wspólnotowych nie może i nie powinna pozostawać poza tą debatą.
Słusznie oczekujemy od wszystkich państw członkowskich, aby zapewniały kontrolę i przejrzystość, ale oczekujemy również tego od własnych instytucji, a Rada jest współodpowiedzialna za to, co się dzieje lub co się nie dzieje w państwach członkowskich.
Oczywiście, że nieprawidłowości w budżetach nie wpływają na budżet Rady w równie poważnym stopniu jak na sektor rolnictwa, tym niemniej będziemy mieli również pytania dotyczące zamówień publicznych, opóźnionych płatności i powtarzającego się zawyżania szacunków. Będziemy to omawiać z Radą w ciągu kilku najbliższych tygodni.
Prawdą jest, że błędy nie są równoznaczne z oszustwami i że odzyskiwanie płatności jest instrumentem użytecznym. Innym dobrym narzędziem jest metoda wskazywania i zawstydzania winnych w dziedzinie polityki rolnej, która to metoda sprawdziła się w Bawarii i w pozostałej części Niemiec. Uważam, że powinniśmy w dalszym ciągu stosować tę metodę, ponieważ stało się jasne, że wywołuje ona odpowiednią reakcję w państwach członkowskich i w przedsiębiorstwach.
Oczekujemy, że prezydencja szwedzka będzie gotowa do dyskusji na ten temat w ciągu kilku następnych dni, a także...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon.)
Anneli Jäätteenmäki
(FI) Panie przewodniczący, panie prezesie Caldeira, panie komisarzu! Chcę podziękować Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu za jego godną podziwu pracę dla dobra podatników europejskich.
W sprawozdaniach finansowych dopuszczalny jest 2 % margines błędu. Powiedziałabym, że w szczególności należy się dokładniej zająć płacami i innymi kosztami administracyjnymi. Nie możemy pozwalać na żadne niewiadome w tym zakresie.
Są jednak inne grupy kosztów, w których osiągnięcie 2 % marginesu błędu wydaje się być trudne lub nawet niemożliwe. Według Trybunału Obrachunkowego aż 11 % kwot ogółem wydatkowanych na cele polityki spójności to kwoty, które nie powinny być w ogóle wydane. W dwóch poprzednich latach sytuacja była również taka sama.
Skoro mamy do czynienia z sytuacją, w której osiągnięcie 2 % progu nie jest możliwe, chciałabym zapytać, czy w Komisji lub Trybunale Obrachunkowym rozważano konieczność ewentualnej zmiany tej wielkości (2 %), tak abyśmy nie musieli rokrocznie mówić, że w danym roku nie możemy w żaden sposób osiągnąć wymaganego progu i że w kolejnym roku również tego nie uzyskamy. W przyszłości będziemy musieli być ostrożniejsi i funkcjonować w sposób bardziej efektywny kosztowo niż jest to obecnie, a procedura składania wniosków będzie musiała zostać uproszczona.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Panie przewodniczący! Analizując raport roczny Trybunału Obrachunkowego z wykonania budżetu w 2008 roku dochodzimy do wniosku, że sytuacja wygląda lepiej niż w latach ubiegłych. Cieszy szczególnie fakt, że udało się znacznie zwiększyć poprawność zarządzania budżetem. Wyjątkowo wyraźną poprawę zaobserwowaliśmy w przypadku wydatków na rolnictwo i rozwój wsi, które stanowią ponad 40% unijnego budżetu. Jest to przełomowa zmiana w porównaniu do wcześniejszych raportów. To wynik reformy i uproszczenia WPR. Wypłacamy środki wg. prostszych wymogów technicznych.
Z drugiej strony Trybunał wskazuje na spory, bo 11% odsetek błędów we wnioskach o zapłatę wnoszonych przez kraje członkowskie w obszarze polityki spójności; podkreślam - we wnioskach. Wielu mogłoby się wydawać, że te niekorzystne dane są rezultatem niegospodarności Komisji czy państw członkowskich. Zapewne jest w tym może i trochę racji, lecz ja uważam, że problem leży gdzie indziej. Głównym powodem dużej liczby niedociągnięć finansowych w obszarze polityki spójności i rozwoju regionalnego są zbyt złożone i zawiłe regulacje prawne, co zresztą przyznał Trybunał w swoim raporcie.
Zachęcam Trybunał Obrachunkowy do dalszej intensyfikacji współpracy z waszymi odpowiednikami w krajach członkowskich. Wreszcie chciałbym powiedzieć, iż więcej uwagi musimy poświęcić problemowi edukacji i lepszemu informowaniu beneficjentów polityk unijnych i instytucji wdrażających i zarządzających poszczególnymi programami.
Kończąc, moim zdaniem, Komisja powinna dołożyć starań przede wszystkim na rzecz uproszczenia regulacji finansowych z jednoczesnym zachowaniem podstawowych mechanizmów kontroli zapobiegającym nadużyciu. Tymczasem bardzo często beneficjenci poszczególnych funduszy europejskich zmagają się z gąszczem przepisów nie do końca w pełni jasnych, które praktycznie uniemożliwiają takie rozliczenie, aby w pełni zadowolony był Trybunał. Należy to zmienić; podkreślam: upraszczać, informować, ale i kontrolować.
Georgios Stavrakakis
(EL) Panie przewodniczący! Ja także pragnę pogratulować Trybunałowi Obrachunkowemu doskonałej pracy - jak również Komisji Europejskiej - i powiedzieć, że jestem zadowolony, ponieważ widzę poprawę ogólnej sytuacji. W szczególności pragnę podkreślić, że po raz pierwszy wydatki na rolnictwo nie są zaznaczone na czerwono. Sprawy idą na ogół w dobrym kierunku, lecz wciąż są problemy w zakresie wydatków na politykę spójności, do której odniosło się już kilku szanownych kolegów. Co do przyszłości jestem jednak umiarkowanym optymistą.
Powinniśmy także zwrócić uwagę na dobre wiadomości. System odzyskiwania funduszy UE działa: w roku 2008 odzyskano 1,6 miliarda euro, a dalsze czynności w tym zakresie są w toku, co dowodzi, że system działa prawidłowo. Odsetek ujawnionych nadużyć jest bardzo niski i stwierdzono je tylko w nielicznych odosobnionych przypadkach. Problemy występują zaledwie w kilku państwach członkowskich i jest to dowód, że cały system działa dobrze i że cele polityki spójności są osiągane.
W dłuższej perspektywie należy zweryfikować system wspólnego zarządzania oraz przekazać państwom członkowskim większą część ostatecznej odpowiedzialności i tym samym wspomóc uproszczenie przepisów. Traktat lizboński przewiduje to w art. 310, na podstawie którego dopuszcza się współpracę w trakcie realizacji budżetu między Unią Europejską i państwami członkowskimi, w przeciwieństwie do dotychczasowej wyłącznej kompetencji Komisji w tym zakresie.
Na koniec pragnę wskazać, że przesłanie ze strony Trybunału Obrachunkowego w sprawie konieczności uproszczenia przepisów dotarło do Rady i Komisji i mam szczerą nadzieję, że zmiany...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon.)
Lambert van Nistelrooij
(NL) Sprawozdanie dotyczące roku 2008 po raz kolejny daje powód do wnikliwej analizy i działania, w tym w Parlamencie Europejskim. Dziękuję za to sprawozdanie. Takie podejście - ta współpraca - w ostatnich latach doprowadziło do znaczącej poprawy.
Niemniej jednak - jako koordynator grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) - chcę zgłosić kilka uwag, w szczególności na temat polityki regionalnej. Czy to prawda, że 11% wskaźnik błędu w polityce regionalnej wynika z sytuacji w wymienionych trzech państwach członkowskich oraz jak to się ma w stosunku do prognoz? Czy to prawda, że większość niedociągnięć stwierdzono w procedurach zamówień publicznych? Czy to prawda, że było za wcześnie, aby sprawozdanie mogło odzwierciedlić poprawę w zakresie wydatków w ramach nowych, aktualnych regulacji 2007-2013? Jak wiadomo wiele ulepszeń w tym zakresie dokonano w ciągu ostatniego roku. Jeżeli tak jest i jeżeli weźmiemy pod uwagę omawiane zmiany - postęp osiągnięty w zakresie obowiązujących przepisów - możemy kontynuować prace w duchu tendencji wzrostowej w okresie do roku 2013 roku.
Ważne jest również, aby wspomniana usprawnienia w zakresie transpozycji prawodawstwa europejskiego wdrażane były w sposób bardziej zdecydowany w sferze przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych, aby następowała poprawa w zakresie kompetencji służących przezwyciężaniu przeszkód oraz w egzekwowaniu prawa, w szczególności w państwach członkowskich. Istnieją tutaj przecież silne tarcia w relacjach między szczeblem europejskim i krajowym. Dlatego musimy wskazać kraje, których to dotyczy.
Wymieniona wielkość 11 % będzie wówczas zmieniać swój kolor z czerwonego - który jest niedopuszczalny -na żółty i w końcu na zielony. Dlatego właśnie obywatele nas wybrali, aby uzyskać więcej efektów i większą klarowność w tej dziedzinie. Cieszę się również z uwzględnienia w sprawozdaniu sugestii dotyczących uproszczeń.
Christel Schaldemose
(DA) Panie przewodniczący! Kieruję do Trybunału Obrachunkowego szczere podziękowania za logiczne i bardzo przydatne sprawozdanie. Gdy słucham dzisiejszej debaty przychodzi mi na myśl duńskie powiedzenie o szklance: czy jest ona w połowie pełna, czy w połowie pusta. Innymi słowy, chodzi tutaj o kwestię, czy jest się optymistą czy pesymistą. Wydaje mi się, że dzisiaj jest tutaj zbyt wiele osób, które reprezentują nadmierny optymizm. Pan komisarz również wykazuje zbytni optymizm. Po prostu nie sądzę, by to wystarczyło. Gdyby duński minister finansów był odpowiedzialny za budżet, w którym mniej niż połowa może być uznana za wolną od błędów oraz w którym mniej niż połowa - 47 % - ma barwę zieloną, taki minister rzeczywiście straciłby pracę.
Uważam za godne ogromnego ubolewania to, że istnieje jeszcze tak wiele rzeczy, które zrobić należy i uważam za godne ubolewania to, że sprawy idą aż tak wolno. Zdaję sobie sprawę, że jest to trudne i zdaję sobie sprawę, że przepisy mogą być bardzo skomplikowane. Zdaję sobie też sprawę, że osiągnięto postęp, ale to nie wystarczy. Patrząc na tempo, w jakim osiągamy poprawę w "zielonej” części budżetu, można stwierdzić, że sprawy idą zbyt wolno. Apeluję do Komisji, aby wzięła na siebie część odpowiedzialności. Macie instrumenty. Musicie reagować szybciej.
Monika Hohlmeier
(DE) Panie przewodniczący! Panie i panowie! Do tej pory koncentrowaliśmy się na Funduszu Spójności i jest to z pewnością uzasadnione ze względu na wielkość tego budżetu. Teraz jednak chciałabym zwrócić uwagę na obszar, w którym w zeszłym roku wydano zaledwie 2,7 miliarda euro, lecz jest to obszar, który powoduje poważne problemy.
Europejski Trybunał Obrachunkowy - któremu w tym miejscu chciałabym gorąco podziękować - przedstawił małe arcydzieło, ponieważ udało mu się wprowadzić przejrzystość w sferze administracji rozproszonej w obszarze pomocy na rzecz rozwoju oraz w kwestiach identyfikowania problemów, które nadal występują. Nie chciałabym posunąć się aż tak daleko, by powiedzieć, że w obszarze tym brak jest uniwersalnych zasad i przejrzystych struktur, ma on jednak poważne problemy.
Osiągnięto pewien postęp, pojawiła się pewna poprawa, na przykład w zakresie płatności na rzecz projektów, niemniej jednak nadal jest tak, że nie można przeprowadzić audytów w odniesieniu do niektórych projektów, ponieważ brak jest pokwitowań, nie mówiąc już o tym, że niektóre pokwitowania nie są w ogóle przedkładane, czy o tym, że nie ma możliwości dokonywania audytów pokontrolnych. Temat pomocy z budżetu po raz kolejny powoduje szczególne problemy, ponieważ nie ma możliwości śledzenia lub zlokalizowania pieniędzy i ich rzeczywistego przeznaczenia. Moim zdaniem, powinniśmy wreszcie dokładnie rozważyć włączenie Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) do budżetu ogólnego, ze względu na zachowanie przejrzystości, identyfikowalność i łatwość zarządzania. To pozwoli nam na połączenie i skoordynowanie EFR z innymi dziedzinami, takimi jak pomoc na rzecz rozwoju, polityka zagraniczna, polityka sąsiedzka i inne sfery polityki w tej samej dziedzinie tak abyśmy mogli uzyskać pełny i przejrzysty obraz całości. To jest moja propozycja.
Andrea Cozzolino
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jak już powiedziano, sprawozdanie Europejskiego Trybunału Obrachunkowego za rok 2008 jest dla nas przede wszystkim źródłem kilku korzystnych wiadomości: odsetek wydatków UE, o wysokim poziomie nieprawidłowości, zmniejszył się z 60 % w roku 2005 do 31% w roku 2008. Jest to wynik znaczący; sygnalizuje on podejście pozytywne, które musimy dalej stosować.
Jeśli chodzi o fundusze strukturalne, a w szczególności o politykę spójności, nadal istnieją problemy i trudności. Uważam, że w nadchodzących miesiącach i latach powinniśmy skupić naszą uwagę na tych obszarach.
Co do funduszy strukturalnych - w porównaniu z analizą Trybunału dotyczącą okresu 2000-2006, systemy zarządzania i monitorowania na lata 2007-2013 stają się źródłem bardziej restrykcyjnych przepisów oraz większej niezawodności i przejrzystości w odniesieniu do wydatków, jak również większej odpowiedzialności po stronie państw członkowskich.
Trybunał Obrachunkowy mocno podkreśla konieczność większych uproszczeń. Dlatego konieczne są poważne prace nad dalszym upraszczaniem przepisów.
Jakość wzrostu gospodarczego i przejrzystość wykorzystania środków wspólnotowych to dwa cele tej samej bitwy, którą musimy toczyć. Uważam, że musimy to zrobić także sprawiając, że debaty dotyczące nas samych - a przede wszystkim dotyczące obywateli - staną się bardziej publiczne.
Polityka spójności, fundusze strukturalne i polityka regionalna są i pozostaną kluczowym elementem integracji europejskiej. Utrwalają podstawowe wartości Unii Europejskiej. W najbliższych latach musimy wspólnie działać razem na rzecz zagwarantowania skuteczności i przejrzystości.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Dziękuję Trybunałowi Obrachunkowemu w szczególności za przedstawienie dzisiaj rano, w bardzo klarowny sposób, treści potężnego sprawozdania, w którym są blaski i cienie - i na szczęście nie są one złowróżbne, ponieważ w pewnym stopniu uporządkowaliśmy najgorsze elementy naszych praktyk księgowych.
W szczególności chcę się skupić na rolnictwie, które -skoro wystawiono mu stosunkowo dobre świadectwo -praktycznie zostało pominięte w tej debacie. Robię to, ponieważ chcę przestrzec, że możemy zmierzać z "powrotem do przyszłości”.
Podczas dzisiejszego porannego posiedzenia warto pamiętać, że w rolnictwie nastąpiła poprawa ze względu na rozdzielenie - w dużej mierze - płatności od produkcji. Płatności kierowane są przez nas bezpośrednio do rolników, czynnych producentów i dlatego możliwość występowania błędów uległa znacznemu ograniczeniu.
Jednakże stosując modulację bierzemy teraz te pieniądze i wykorzystujemy je w dziedzinie rozwoju obszarów wiejskich, co do której wyrażane są poważne obawy, stąd moje uwagi na temat naszego ewentualnego "powrotu do przyszłości”.
Niepokoi mnie również sposób, w jaki możemy wyjaśniać takie kwestie, jak gospodarka wodna, zmiana klimatu i bioróżnorodność. Należy myśleć o złożoności przepisów, które będą tworzone wokół wszystkich tych spraw - i zupełnie słusznie - jeżeli pieniądze publiczne są wydawane na ten cel oraz o trudnościach i kosztach związanych z przestrzeganiem tych konkretnych przepisów.
Przyglądamy się ocenie budżetu Unii Europejskiej dzięki brytyjskiemu premierowi Tony'emu Blairowi, którego rząd nie ma szczególnie czystego konta, jeżeli chodzi o jego własny pakiet sprawozdań finansowych.
I znowu - dokonując omawianego przeglądu - przyjrzymy wydawaniu pieniędzy w obszarach, co do których Trybunał Obrachunkowy żywi wyraźne obawy, zwłaszcza w dziedzinie badań naukowych i innowacji. Dlatego bądźmy bardzo ostrożni, by efekty naszych pozytywnych działań nie zostały zniweczone przez to, co jeszcze pozostaje do zrobienia.
Peter Jahr
(DE) Panie przewodniczący! Panie i panowie! W czasie, gdy byłem w szkole, nauczyciele często mówili: zaufanie jest dobre, kontrola jest lepsza.
(Mówca zgadza się na udzielenie odpowiedzi na pytanie innego posła zgodnie z art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Ingeborg Gräßle
(DE) Panie przewodniczący! Chciałabym zapytać, czy zauważył pan w toku obecnej ważnej debaty pana posła Martina, który udzielił nam licznych rad, wszedł do Izby o godzinie 10.00, wypowiedział się o godzinie 10.09 i o godzinie 10.12 opuścił Izbę?
Peter Jahr
(DE) Przypominają mi się dwie podstawowe zasady z czasów mojego dzieciństwa. Powiedziano mi kiedyś: "Gdy ktoś do ciebie mówi, pozwól mu skończyć. Jeśli zadajesz pytanie, wówczas przynajmniej czekaj na odpowiedź”. Zgodnie z tą zasadą, byłoby miło z jego strony, gdyby pozostał na sali, tak aby mógł śledzić debatę w Parlamencie. Takie jest moje zdanie.
Kontrole i ulepszenia proponowane przez Trybunał Obrachunkowy w znaczący sposób przyczyniają się do skuteczniejszego i oszczędniejszego wykorzystania środków UE. Jak poseł zainteresowany sprawami rolnictwa, szczególnie się cieszę, że wykorzystanie środków w dziedzinie rolnictwa otrzymało pozytywną ocenę i że średnio biorąc nie stwierdzono istotnych nieprawidłowości. Jest to jednak ocena "uśredniona” i właśnie w tym leży cały problem. W rolnictwie istnieje takie powiedzenie, że średnia głębokość jeziora wynosiła pół metra, ale jednak krowa utonęła. Innymi słowy, kiedy średnio biorąc wszystko jest w porządku i kiedy zdecydowana większość krajów jest w stanie stosować przepisy administracyjnie w sposób właściwy, wówczas w szczególności musimy zajmować się krajami, które się nie podporządkują, czyli "czarnymi charakterami”. Ważne jest wymienienie ich "z nazwiska” w tym kontekście. Panie przewodniczący! Proszę się nie poddawać. Może pan wyrażać się jaśniej, a Parlament udzieli panu wsparcia.
Jeżeli chodzi o wskaźnik błędów w rozwoju obszarów wiejskich sytuacja jest trochę inna. Chociaż wskaźnik błędu jest niższy niż w roku poprzednim, jest jednocześnie znacznie wyższy niż w przypadku wydatków na rolnictwo. Na tym etapie muszę jednak powiedzieć, że większość stwierdzonych problemów wynika z niewłaściwego stosowania i braku zrozumienia skomplikowanych regulacji UE. Nie musi to oznaczać, że pieniądze są trwonione. Musimy wszyscy działać razem w celu modyfikowania i ulepszania regulacji UE, tak aby państwa członkowskie mogły je łatwiej stosować.
Sophie Briard Auconie
(FR) Pani przewodnicząca! Panie i panowie! W sprawozdaniu Trybunału Obrachunkowego dotyczącym roku 2008 stwierdza się, że nastąpiła ogólna poprawa w zakresie legalności i prawidłowości transakcji budżetowych Unii Europejskiej. Niemniej jednak mówi się w nim, że wydatki związane z polityką spójności są nadal problematyczne, ponieważ zawierają najwięcej błędów.
Środki finansowe dostępne na rzecz polityki spójności stanowią blisko jedną trzecią budżetu europejskiego. Jest to jedna z najbardziej podstawowych, a także z najbardziej symbolicznych sfer polityki w ramach integracji europejskiej, wypływająca z zasady solidarności, która leży u jej podstaw.
Z tej racji musimy stawiać wymagania i zapewniać prawidłowe stosowanie procedur. Musimy jednak brać pod uwagę specyfikę polityki spójności, która jest znacznie zdecentralizowana, a zatem zarządzana przez władze regionalne w państwach członkowskich. Błędy zauważone przez Trybunał Obrachunkowy nie są wynikiem prób wyłudzenia ze strony organizatorów projektów, lecz wynikiem złożoności warunków kwalifikowalności.
Dlatego - moim zdaniem - rozwiązanie nie polega na tym, aby procedury stały się bardziej kłopotliwe, ale na ich uproszczeniu, zarówno na szczeblu wspólnotowym, jak i w państwach członkowskich. Na szczeblu wspólnotowym środki służące uproszczeniu są obecnie przedmiotem dyskusji w Radzie i w Parlamencie. Na poziomie krajowym osobiście pracuję nad uproszczeniem procedur francuskich, w ścisłej współpracy z wybranymi przedstawicielami decydentów krajowych i lokalnych.
W obecnym okresie spowolnienia gospodarczego, byłoby to szczególnie niefortunne, gdyby liczni jeszcze propagatorzy projektów mieli trudności w dostępie do istniejącego finansowania europejskiego.
Ville Itälä
(FI) Pani przewodnicząca! Zajmujemy się sprawą ważną i chcę najpierw powiedzieć, że zarządzanie budżetem znacznie się poprawiło. Problemy jednak są i pragnę wymienić niektóre z nich.
Pierwszy - to kwestia polityki instytucji w odniesieniu do budynków i nieruchomości. Podczas prac nad projektem budżetu na rok 2008 dla Parlamentu i innych instytucji zauważyłem, że w tym obszarze sprawy naprawdę nie układają się właściwie. Mam nadzieję, że możemy uruchomić drobiazgowe dochodzenie, dlaczego kwota zapłacona za nieruchomości i budynki jest wyższa niż średnia cena rynkowa. Po zakończeniu tego badania będziemy wiedzieli, czy jest w tym coś podejrzanego, czy też ewentualnie wszystko jest w porządku.
Drugie zagadnienie, na które pragnę zwrócić uwagę, to sytuacja związana z Rumunią i Bułgarią, czyli temat już tutaj poruszany. Wiemy, na czym polegają problemy i musimy znaleźć sposób, aby pomóc Bułgarii i Rumunii, tak aby wszystkie sprawy można było uporządkować. Jest to także problem polityczny. Jaki jest w końcu sens rozszerzenia, jeśli jako członków akceptujemy kraje, które nie mogą zorganizować zarządzania swoimi budżetami w sposób należyty?
Sprawa trzecia dotyczy zwłaszcza działań zewnętrznych związanych z ONZ - bądź co bądź musimy mieć możliwość przeprowadzania kontroli, dzięki którym społeczeństwo będzie wiedziało, że wszystko jest w porządku.
Nade wszystko jednak musimy zdawać sobie sprawę, że wzrosła liczba obszarów wolnych od błędu i za to muszę podziękować panu komisarzowi Kallasowi i Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu. Wykonali wspaniałą pracę.
(Oklaski)
Seán Kelly
Pani przewodnicząca! Jedno proste pytanie. Powiedziano, że wiele naruszeń przepisów jest wynikiem braku zrozumienia procedur i regulacji.
Czy wierzy pani, że tak właśnie jest? A jeżeli tak, jaki odsetek naruszeń będzie wynikiem tych niefortunnych okoliczności, a nie skutkiem zamierzonego naruszania przepisów?
Ivaylo Kalfin
(BG) I ja ze swej strony również chciałbym przede wszystkim pogratulować przedstawicielom Europejskiego Trybunału Obrachunkowego sprawozdania, które zaprezentowali oraz panu komisarzowi Kallasowi wyraźnie wzmożonego starania ze strony Komisji Europejskiej związanego z wydatkami z funduszy europejskich. Jako przedstawiciel Bułgarii, mogę stwierdzić z własnego doświadczenia, że Komisja jest bardzo wymagająca, jeżeli chodzi o wydatkowanie środków, a jej działania na pewno odnoszą skutek. Chciałbym podnieść jedną kwestię związaną z faktem, iż jest to ostatnie sprawozdanie Europejskiego Trybunału Obrachunkowego w okresie obowiązywania aktualnych traktatów. Kolejne sprawozdanie w następnym roku będzie teraz oparte na traktacie lizbońskim. Wiąże się to z szeregiem pytań, które padły i na które jeszcze nie udzielono należycie uzasadnionej odpowiedzi, łącznie z pytaniem dotyczącym ustalania budżetu oraz procedur odnośnie do wydatkowania środków z budżetu. Uważam, że wszystkie instytucje, w tym Parlament Europejski wraz z Radą i Komisją Europejską - nie wspominając oczywiście o aktywnym zaangażowaniu Europejskiego Trybunału Obrachunkowego - powinny dołożyć wszelkich starań, aby znaleźć rozwiązanie tych problemów, tak abyśmy je pojmowali w ten sam sposób.
Jean-Pierre Audy
(FR) Pani przewodnicząca! Nie zabieram głosu w ramach procedury przyciągania uwagi do swojej osoby; po prostu pragnę wyrazić żal z tego powodu, że fotele Rady są tak rozpaczliwie puste. Rada jest organem budżetowym i widzimy też liczne problemy w państwach członkowskich. Pani przewodnicząca! Chciałem wyrazić ubolewanie z tego powodu.
Bart Staes
(NL) Byłem obecny podczas całej debaty. Jedno z najważniejszych pytań, jakie usłyszałem - i chciałbym prosić pana prezesa Caldeirę, aby zechciał to jednoznacznie i dokładnie wyjaśnić - brzmi: jak wygląda sytuacja w przypadku tych 11 % środków w ramach polityki spójności, które nie powinny być wypłacone? Podczas obecnej debaty udzielano różnych wyjaśnień w tym zakresie. Jedni mówili o 4 miliardach euro, inni - o 2 miliardach euro i tak dalej. Sądzę, że wyjątkowo ważną sprawą w momencie rozpoczynania procedury udzielania absolutorium jest wyjaśnienie nam, w sposób wyraźny i jednoznaczny, o co tutaj naprawdę chodzi. Pragnę także skierować moje specjalne podziękowania do pana komisarza Kallasa za pracę wykonaną w ciągu ostatnich kilku lat. Jestem zdania, że Komisja Kontroli Budżetowej zawsze uważała współpracę z panem za bardzo konstruktywną. Nie zawsze się zgadzaliśmy, lecz prawdopodobnie otrzyma pan na kolejną kadencję nowe stanowisko w nowej Komisji i życzę panu wszystkiego najlepszego w tej nowej roli.
Przewodnicząca
Chciałabym powiedzieć panu posłowi Martinowi, że widziałam, iż prosił o głos w sprawie osobistej i że udzielę mu głosu w sprawie osobistej, lecz zgodnie z regulaminem - uczynię to pod koniec debaty i po wystąpieniu Komisji.
Edit Herczog
(HU) Pani przewodnicząca! Całkowicie zgadzam się z panem Audym. Nieobecność Rady bardzo rzuca się w oczy, podobnie jak nieobecność liderów partii politycznych. Będąc sama wiceprzewodniczącą grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim odniosłam wrażenie, że przewodniczący pozostałych grup też nie sądzą, aby dzisiejsza debata była ważna. Jednak najbardziej rzuca się w oczy nieobecność Rady.
Vítor Manuel da Silva Caldeira
Pani przewodnicząca! Przede wszystkim chciałbym podziękować wszystkim posłom do Parlamentu Europejskiego, którzy zabierali głos. Z całą pewnością ich uwagi zostaną należycie docenione przez wszystkie osoby, które pracują w Trybunale Obrachunkowym i które przygotowały przedstawione dzisiaj sprawozdanie.
W czasie, który mi przydzielono w toku tak intensywnej i ciekawej debaty, trochę trudno odpowiedzieć na wszystkie pytania, jakie zostały skierowane bezpośrednio do mnie. Chciałbym najpierw zająć się pytaniem pana de Jonga, który zapytał mnie, czy jestem zniechęcony faktem, że jako prezes Trybunału Obrachunkowego nie jestem w stanie wydać pozytywnego Potwierdzenia Wiarygodności Rozliczeń (DAS). Odpowiem na to, że jako audytor z wielkim zadowoleniem wydałbym taką opinię w odpowiednim czasie, praca audytorów nie polega jednak na tym, aby cieszyli się z powodu opinii, jakie wydają. Wydając opinie audytorzy muszą opierać się na solidnych podstawach pochodzących z materiału dowodowego.
Jeżeli mam być szczery, jako audytor wolę wydać taką opinię, jaką wydaliśmy w roku bieżącym. Nie powiem panu posłowi Audy'emu, czy jest ona pozytywna czy negatywna, natomiast jest to opinia realistyczna wskazująca punkty, w których osiągnięto postęp. Zauważyliśmy, że nastąpił ostry spadek, jeżeli chodzi o szereg błędów w niektórych obszarach, lecz występują także obszary, które wymagają większej uwagi. Dlatego jako audytor wolę raczej być realistą, a nie optymistą czy pesymistą.
Sądzę, że jest to sposób, aby nasze przesłanie było rozumiane w kontekście perspektyw na przyszłość. Kilku posłów Parlamentu Europejskiego zapytało, co można zrobić, aby rozwiązać omawiane problemy. Trybunał Obrachunkowy wniósł swój wkład w przygotowanie omawianego sprawozdania oraz sprawozdań poprzednich wskazując, że jego zalecenia dotyczące poprawy systemu nadzoru i kontroli w państwach członkowskich są nadal ważne, jak też wskazując - w odniesieniu do Komisji - że równie ważne jest uproszczenie ram regulacyjnych, co oznacza, że nie należy czynić rzeczy bardziej skomplikowanymi niż być muszą. Nie możemy przejść od etapu, w którym chcemy robić wszystko i wszystko kontrolować - co wymaga nadmiernych kontroli - do etapu, w którym w ogóle nie ma kontroli. W przeciwnym razie nie będziemy w stanie znaleźć odpowiedniej równowagi, która nam umożliwi osiągnięcie celów polityki.
Parę osób powiedziało, że w omawianym sprawozdaniu nie mówi się o tym, na ile efektywnie wykorzystywane są fundusze. Czy kilka stwierdzonych błędów lub nieprawidłowości uniemożliwia zakończenie projektów? Oczywiście, Trybunał Obrachunkowy ma wydać opinię w swoich sprawozdaniach dotyczących sprawozdań finansowych i ma to być opinia czysto pozytywna; to samo dotyczy transakcji wchodzących w zakres tych sprawozdań. Chodzi tutaj o stwierdzenie, czy transakcje są zgodne z zasadami, które w ich przypadku mają być przestrzegane.
Jednakże Trybunał Obrachunkowy dostarcza także Parlamentowi, a w szczególności właściwym komisjom parlamentarnym, Komisji Kontroli Budżetowej, wszystkie sprawozdania odnoszące się do efektywności polityki oraz do kwestii prawidłowego wykorzystywania funduszy w różnych obszarach. Mam nadzieję, że w sprawozdaniach tych znajdziecie państwo ważne informacje na temat rzeczy, które można byłoby robić lepiej w danym obszarze polityki. Jak stwierdzamy jednak w sprawozdaniu - i podkreśliłem to podczas swojego wystąpienia - ważne jest wykorzystanie okazji, jakie na przyszłość stwarzają nam reforma rozporządzenia finansowego i nowe ramy perspektywy finansowej oraz sposobności, jaką nam daje reforma budżetowa, oraz istotne jest rozważenie niektórych kwestii o znaczeniu zasadniczym.
Pani przewodnicząca! Niech mi będzie wolno na koniec powiedzieć, że nasza metodologia jest zgodna z międzynarodowymi standardami audytu. Uważamy, że wykorzystywane przez nas próby losowe są odpowiednie do tego, aby formułować wnioski. Pan poseł Audy zadał następujące pytanie: czy wielkość prób losowych jest wystarczająca? Odpowiedź brzmi: tak. Oczywiście, gdybyśmy dysponowali większymi zasobami, przypuszczalnie moglibyśmy zrobić więcej, lecz nasze zasoby są ograniczone i mamy skrupulatnie nimi gospodarować.
I na koniec jedno zdanie na temat roli Trybunału Obrachunkowego oraz audytorów w państwach członkowskich, jaką mogą te podmioty odgrywać w przyszłości. Zawsze pracujemy z trybunałami audytorów w państwach członkowskich oraz z audytorami krajowymi współpracując ze sobą i sobie ufając. Takie podejście przewidziane jest w traktacie - oraz potwierdzone w traktacie lizbońskim - i w ślad za tym staramy się ze wszystkich sił, abyśmy w sumie mogli stworzyć wartość dodaną w obszarze wykonywania audytu w Unii Europejskiej.
Pani przewodnicząca! Takie są moje końcowe uwagi, które przedstawiłem w dużym skrócie, ponieważ nie chcę zabierać państwu zbyt wiele czasu.
(Oklaski)
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Pani przewodnicząca! Dziękuję za dzisiejszą debatę i za miłe słowa skierowane pod adresem Komisji. Chciałbym powiedzieć dwie rzeczy odnoszące się do przeszłości - roku 2008 i ostatnich lat. Po pierwsze, podkreślono bardzo ważną sprawę: kwestię przejrzystości. Chcę przypomnieć, że wspólnie dokonaliśmy ogromnego przełomu. Wszelkie informacje dotyczące beneficjentów funduszy UE są obecnie jawne i to również było jedną z ważnych zmian w omawianym okresie.
Drugi fakt, który miał miejsce w przeszłości, dotyczy naszych dyskusji na temat, między innymi, kwot utraconych pieniędzy oraz kwot pieniędzy, które należy odzyskać. Chciałbym to przedstawić na przykładzie jednej liczby z dokumentu o bardzo skomplikowanym tytule. Znajduje się to w załączniku VI do naszego sprawozdania podsumowującego: chodzi o "zestawienie odstąpień od odzyskiwania wierzytelności”, co tak naprawdę oznacza kwotę pieniędzy, która jest całkowicie i bezpowrotnie stracona. W sprawozdaniu podsumowującym za rok 2008 była to kwota 18 380 363,22 euro, czyli poniżej 0,01 % budżetu UE. To jest stracone. Prowadziliśmy dyskusję na temat tych wszystkich miliardów euro, którymi nie gospodarowano w sposób właściwy w ramach funduszy strukturalnych, lecz w końcu coś zostało odzyskane. Proces ten nie jest doskonały i musimy usilnie nad nim pracować, a niekiedy błędy zostają skorygowane. To długi proces i musimy bardzo poważnie do niego podchodzić.
Teraz kilka uwag dotyczących przyszłości. W niedalekiej przyszłości rozpoczniemy dyskusję na temat nowego rozporządzenia finansowego i nowych perspektyw budżetowych. Z procesem tym związane jest bardzo wiele rzeczy. Deklaracje krajowe i udział państw członkowskich wymagają mocniejszej podstawy prawnej. Oczywiście możemy iść dalej, jeżeli chodzi o uproszczenia, o których tutaj wielokrotnie tak dużo mówiono. Jak już powiedział pan prezes Caldeira, cele są określone w ramach ponad 500 programów przyjętych przez Komisję, Parlament i Radę. Każdy program funkcjonuje w oparciu o własną podstawę prawną, własne cele i wszystko musi być dokładnie wyliczone, łącznie z pieniędzmi, które wydatkowano stosownie do tych celów. To kwestia kluczowa.
Na ostatniej sesji plenarnej, podczas dyskusji na temat absolutorium za 2007 rok, pojawiła się koncepcja ograniczania liczby programów i projektów oraz posiadania większych projektów i większych programów, które są dużo łatwiejsze do nadzorowania. Jest to kluczowy problem i jak powiedział jeden z posłów w odniesieniu do rozwoju obszarów wiejskich, nie da się ilościowo określić celów - szczególnie w kontekście działań zewnętrznych, gdzie ma się do czynienia z bardzo politycznymi celami - i mówić, że cele te są osiągane. To problem kluczowy, lecz wchodzący w zakres przyszłych dyskusji na temat regulacji finansowych.
Jeżeli chodzi o dialog, którego znaczenie tutaj podkreślano, muszę powiedzieć, że staraliśmy się robić, co w naszej mocy, aby prowadzić pozytywny dialog z Parlamentem, Komisją Kontroli Budżetowej i z Trybunałem Obrachunkowym. Osobiście lubię prowadzić debatę z ludźmi reprezentującymi różne poglądy, inne nastawienie i odmienne oceny. To samo życie. Nie podoba mi się jednak posługiwanie się przez niektóre osoby - z rozmysłem i ustawicznie - nieścisłymi danymi. Nie można prowadzić dialogu wówczas, gdy nie odnosimy się do faktów. Możemy mieć odmienne oceny, różne interpretacje i różne poglądy, ale musimy trzymać się faktów. Zdecydowanie chciałbym, aby w naszym przyszłym dialogu zasada ta była także przestrzegana.
(Oklaski)
Przewodnicząca
Panie pośle Martin! Czy na zakończenie dzisiejszej debaty chciałby pan zabrać głos?
Hans-Peter Martin
(DE) Pani przewodnicząca! Przykro mi, że muszę korzystać z możliwości przedstawienia osobistej uwagi, na wygłoszenie której dano mi trzy minuty, zgodnie z porządkiem dziennym. Nie potrzebuję jednak trzech minut.
W swojej wypowiedzi przedstawiłem bardzo konstruktywne podejście, a podczas debaty wskazałem w sposób bardzo konstruktywny, co można teraz zrobić w sprawie omawianej nowej podstawy. Aby móc wyrobić sobie takie zdanie, dzisiaj rano śledziłem debatę bardzo dokładnie. Byłem w Izbie znacznie wcześniej, wyszedłem później niż powiedziała pani poseł i teraz jestem tutaj znowu. Uważam, że to wielka szkoda, że pani poseł Gräßle oczywiście uważa, że należy stosować ataki personalne, które są naprawdę poniżej pasa. Chciałbym, aby wykazywała bardziej konstruktywną postawę i chciałbym widzieć mniej nieprawdziwych opowieści jej autorstwa w niemieckiej gazecie codziennej "Bild Zeitung”. Wolałbym usłyszeć jej konstruktywne propozycje dotyczące sposobu ratowania sytuacji oraz ewentualnego przyznania Trybunałowi Obrachunkowemu uprawnień, aby mógł to zrobić. Ponadto wielka szkoda, że pani poseł Gräßle - w szczególności - jest osobą, która niepotrzebnie dodatkowo utrudnia pracę posłom niezrzeszonym, dyskryminuje nas, uniemożliwia nam dostęp do informacji, nie daje nam możliwości pracy z osobami zatrudnionymi, a następnie uważa, że warto nas atakować na podstawie nieścisłych informacji. Pani poseł Gräßle! Powinna się pani uczyć demokracji.
Przewodnicząca
Na tym zakończymy. Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Elisabeth Köstinger  
To prawda, że nadal w niektórych obszarach są znaczne nieprawidłowości, w szczególności w przypadku polityki spójności, ale spadek wskaźnika błędu w obszarze rolnictwa i zasobów naturalnych do poziomu poniżej 2 % daje mi powód do optymistycznego spoglądania w przyszłość. Jeżeli się zwłaszcza zważy, że ten obszar stanowi większość wydatków Unii Europejskiej, to stosunkowo niski wskaźnik błędów na poziomie 2 % można uznać za zadowalający. W przyszłości należy skoncentrować wszystkie nasze wysiłki na dwóch obszarach. Pierwszym z nich jest współpraca między Komisją i państwami członkowskimi. Celem jest tutaj zidentyfikowanie nieścisłych i niepoprawnych danych we wszystkich obszarach różnych wydatków i skorygowanie błędów. Drugi obszar obejmuje poprawę unijnych metod wypłacania pieniędzy na rzecz państw członkowskich i odzyskiwania od nich tych pieniędzy.
Véronique Mathieu  
Chciałabym pogratulować Trybunałowi Obrachunkowemu za jego sprawozdanie roczne dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2008. Chciałabym zwrócić uwagę na akapit dotyczący agencji Unii Europejskiej, w którym Trybunał Obrachunkowy stwierdza, że w odniesieniu do wszystkich badanych agencji wydał opinię z zastrzeżeniami; wyjątek stanowi Europejskie Kolegium Policyjne.
Na tym etapie ważne jest, aby sobie uświadomić, że z podobną sytuacją mieliśmy do czynienia w przypadku absolutorium za rok 2007. Trybunał Obrachunkowy opublikował sprawozdanie zawierające poświadczenie wiarygodności z zastrzeżeniami dotyczącymi sprawozdania finansowego i leżących u jego podstaw transakcji CEPOLu, w szczególności wskazując, że środki wykorzystano na sfinansowanie wydatków prywatnych. Sprawozdawca, wspierany przez Komisję Kontroli Budżetowej, domagał się przesunięcia w czasie absolutorium dla CEPOLu. Jednakże w głosowaniu podczas posiedzenia plenarnego w dniu 23 kwietnia wniosek ten odrzucono 230 głosami przeciwko i 226 głosami za, przy masowej mobilizacji grupy Socjalistów w Parlamencie Europejskim oraz grupy Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie.
Biorąc pod uwagę, że dzisiaj Trybunał Obrachunkowy podniósł dalsze problemy dotyczące CEPOLu, musimy przyznać, że w kwietniu - w wyniku głosowania wbrew opinii sprawozdawcy i odpowiedzialnej komisji - popełniono oczywisty błąd.
