Goedkeuring van de notulen
Janssen van Raay
Mevrouw de Voorzitter, de reden dat ik over de notulen wat zeggen wil, is mijn brief als aangekondigd aan de Voorzitter gisteren. Ik wil alle quaestoren hartelijk bedanken voor het feit dat zij mijn verzoek hebben ingewilligd om de legaliteit, niet de opportuniteit, maar de legaliteit van het systeem van stemdwang, financiële discipline en de fiscale consequenties daarvan voor te leggen aan de juridisch adviseur, in wie ik een groot vertrouwen heb. Hartelijk dank, quaestoren, en ook een woord van dank aan onze collega Falconer die alles in beweging heeft gezet namens de backbenchers van dit Huis. Mijnheer Falconer en de quaestoren, hartelijk dank.

Rübig
Mevrouw de Voorzitter, ik heb tijdens het vragenuur voor vragen aan de Commissie mijn vraag ingetrokken, maar dit wordt in de notulen niet vermeld.

De Voorzitter
We zullen dit uiteraard rechtzetten. Zijn er verder nog bezwaren?

Hardstaff
Mevrouw de Voorzitter, ik zie in de bijlage dat bij de eerste twee stemmingen waarbij ik aanwezig was, mijn stem niet is opgetekend, terwijl ik dacht dat mijn machine wel had gefunctioneerd. Zowel bij de eerste als bij de tweede stemming heb ik "tegen" gestemd.

De Voorzitter
We zullen dit corrigeren.
(De notulen worden goedgekeurd)

De Voorzitter
Het woord is aan mevrouw González Álvarez over het Reglement.

González Álvarez
Mevrouw de Voorzitter, ik zou het voorzitterschap het volgende verzoek willen doen. In de vorige vergadering hebben wij een resolutie aangenomen waarin wij de situatie van de gevangenen en de terdoodveroordeelden in Equatoriaal-Guinea aanklaagden.
Eergisteren is de Bubi-leider Martín Puye overleden. Hij werd in mensonwaardige omstandigheden vastgehouden in een van de Equatoriaal-Guinese gevangenissen. Hij mocht met niemand spreken, kreeg slechts een beperkte hoeveelheid water en levensmiddelen toebedeeld en zat opgesloten in een cel van 1, 50 m bij 1, 50 m.
Aangezien we niet over voldoende tijd beschikken om een urgente resolutie in te dienen zouden wij het voorzitterschap dan ook willen verzoeken de autoriteiten van Malabo te gelasten een onderzoek in te stellen en zelf de nodige maatregelen te treffen om te vermijden dat dergelijke gebeurtenissen zich in de toekomst opnieuw voordoen, vermits op dit moment nog verschillende andere gevangenen zich in de situatie van de Bubi-leider bevinden. Wij moeten van hieruit al het mogelijke in het werk stellen om te beletten dat deze geschiedenis zich herhaalt. Deze man was 58 jaar oud. Het is toch verschrikkelijk dat hij op deze manier om het leven is gekomen. De andere gevangenen zijn weliswaar niet ter dood veroordeeld, maar gelet op de omstandigheden waarin zij in de gevangenis verkeren, zullen zij op dezelfde manier sterven.

De Voorzitter
Geachte collega, het is natuurlijk moeilijk om van hieruit in te grijpen. We moeten er eens goed over nadenken in welke vorm protesten onzerzijds misschien toch in de toekomst hulp kunnen bieden. Ik denk dat ik dit aan de bevoegde commissie of eigenlijk eerst maar aan het Bureau moet voorleggen.
Het woord is aan de heer Morris.

Morris
Mevrouw de Voorzitter, even een motie van orde. Gisteravond zijn wij tijdens het vragenuur niet toegekomen aan de vraag die ik aan de Raad had willen stellen en die vraag was erg belangrijk.
Er zitten momenteel in Saudi-Arabië vijf mensen gevangen die worden beschuldigd van geloofsafvalligheid en hen wacht de doodstraf door onthoofding. Twee ervan zijn Europeanen en omdat zeven lidstaten een daartoe strekkend verzoek hebben ingediend, is het zeer waarschijnlijk dat voor hen de doodstraf in een andere straf, mogelijk een gevangenisstraf, zal worden omgezet. Drie van de vijf zijn Filippino's en net als in het verleden ziet het er alleszins naar uit dat de Filippino's - met andere woorden de niet-Europeanen die in Saudi-Arabië worden beschuldigd van geloofsafvalligheid - daadwerkelijk met het zwaard zullen worden onthoofd.
Ik dring er met klem op aan bij de Voorzitter en het Parlement en zeker bij de Raad dat wij een dringend beroep doen op de autoriteiten in Saudi-Arabië opdat zij vergevensgezindheid en clementie betonen jegens alle vijf betrokkenen. Daarmee zouden wij in feite een pleidooi houden voor de fundamentele vrijheid van geloofsbelijdenis in Saudi-Arabië. Namens deze vijf mensen zou ik dringend willen verzoeken dat er in deze onmiddellijk actie wordt ondernomen.

De Voorzitter
Mijnheer Morris, het voorzitterschap is aanwezig. Ik weet niet of de heren dit genoteerd hebben, anders stel ik voor dat we uw vraag nog een keer schriftelijk aan hen voorleggen, zodat zij dit protest kenbaar kunnen maken.
Het woord is aan mevrouw Ferrer.

Ferrer
Mevrouw de Voorzitter, ik ben het volkomen eens met de woorden van mevrouw González. Het gaat er niet enkel om dat wij vandaag jammer genoeg reeds een dode moeten betreuren - de leider van de Bubi's - maar daar komt nog bij dat ook het leven van tien of elf andere personen op het spel staat. Ik ben dan ook van mening dat dit Parlement, dat klaar en duidelijk zijn afwijzende houding ten aanzien van de doodstraf in het algemeen en de terdoodveroordeling van bepaalde gevangenen in Equatoriaal-Guinea in het bijzonder, te kennen heeft gegeven, op zijn minst maatregelen zou moeten treffen op het niveau van het voorzitterschap van de Raad. Ik stel voor dat wij deze boodschap naar de Raad uitdragen en erop aandringen dat deze stappen onderneemt bij de autoriteiten van Equatoriaal-Guinea of deze er althans toe brengt in te stemmen met een bezoek van een afvaardiging van de Europese Unie, die dan de situatie van deze gevangenen kan controleren en dit volk rechtvaardigheid kan garanderen.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Ferrer, wij hebben er nota van genomen en zullen aldus te werk gaan.
Het woord is aan de heer Smith.

Smith
Mevrouw de Voorzitter, ik heb wat kort commentaar en hoop dat het voorzitterschap hiervan nota zal nemen.
Ik heb gehoord dat de regering van Zuid-Korea wegens de in dat land heersende arbeidsonrust arrestatiebevelen heeft uitgevaardigd voor 55 vakbondsleiders. Ik verzoek het voorzitterschap absoluut duidelijk te maken dat wij het hier niet mee eens zijn en een dergelijk optreden tot in de grond veroordelen.

Beraadslagingen van de Commissie verzoekschriften(1997-1998) - Wijziging van artikel 156, lid 3, van hetReglement van het Europees Parlement -Wijziging van artikel 156 van het Reglement vanhet Europees Parlement
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0250/98 van de heer Fontana, namens de Commissie verzoekschriften, over de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften in het parlementaire jaar 1997-1998; -A4-0209/98 van de heer Evans, namens de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten, tot wijziging van artikel 156, lid 3 van het Reglement van het Europees Parlement betreffende het petitierecht; -A4-0158/98 van de heer Wibe, namens de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten, tot wijziging van artikel 156 van het Reglement van het Europees Parlement (Petitierecht).
Fontana
. (IT) Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, de vergaderperiode van juli biedt de Commissie verzoekschriften als gewoonlijk de gelegenheid haar jaarverslag te presenteren, terwijl de leden van de Vergadering de kans kunnen aangrijpen om te discussiëren over het instituut van het verzoekschrift, waarvoor het begrip soms omgekeerd evenredig lijkt aan het belang ervan.
Het verzoekschrift biedt de Europese burger de mogelijkheid zich met zijn vragen tot de communautaire instellingen te wenden en geeft de instellingen de gelegenheid kennis te nemen van de bezorgdheid en de behoeften van de burgers, met name in de gevallen waarin de vervlechting van het communautaire stelsel met het nationale leidt tot het schenden van het recht van het individu. Tal van verzoekschriften, te veel zou ik zeggen, tonen inderdaad aan dat de lidstaten de normen waaraan ze zelf op Europees niveau hun goedkeuring hebben gehecht, niet volgen of verkeerd toepassen. Of het nu gaat om meer algemene gevallen van discriminatie tussen communautaire en nationale burgers, of meer specifieke zoals de dreigende uitzetting van communautaire burgers uitsluitend omdat ze werkloos zijn geworden, of het geval van de beroepsbeoefenaar wiens diploma niet erkend wordt, het is een ellenlange lijst van gevallen van extreem belang die door de communautaire burger aan het Europees Parlement via een verzoekschrift worden voorgelegd.
Het gaat om menselijke, soms schrijnende gevallen, waaruit wij altijd veel lering kunnen trekken, en die wij binnen de beperkte grenzen van onze middelen, hulpbronnen en bevoegdheden trachten op te lossen. Dat dit mogelijk is, danken wij ook aan de bijdrage van de Commissie en haar diensten die, ik moge dit benadrukken, in tegenstelling tot de Raad en de nationale staten een constante en bijna dagelijkse dialoog met onze commissie onderhoudt.
De talrijke gevallen die zijn behandeld en opgelost, zijn even zovele tekenen aan de wand en moeten ons aanzetten tot het opeisen van een meer beslissende en rechtstreekse wetgevende rol van het Europees Parlement - wat ook een gunstig onthaal bij de publieke opinie zou vinden - en het bevorderen van betere informatie over het Parlement zelf en het instituut van het verzoekschrift.
Mede in het licht van de uitbreiding is een grondige bezinning geboden; er moeten nieuwe instrumenten en procedures voor een doeltreffende behandeling van de verzoekschriften komen. De nationale autoriteiten en instellingen - en met name de Raad - die maar al te vaak niet reageren op onze verzoeken tot informatie en optreden, dienen meer bij dergelijke procedures betrokken te worden.
In het verslag drukken wij eveneens onze voldoening uit over het feit dat de betrekkingen met de Europese ombudsman vruchtbaar en constructief zijn, in het belang van de Europese burger en de transparantie van het communautaire optreden. Wij zijn bovendien voor een intensiever gebruik van de nieuwe informatietechnologieën en uiteraard dient het Parlement hiertoe over passende instrumenten te kunnen beschikken.
Ook al moeten de kwantitatieve gegevens nooit prevaleren boven de kwalitatieve, toch zijn deze veelzeggend. Ik herinner u eraan dat er in deze tijdsspanne 1312 verzoekschriften zijn ingediend, waarvan er 582 ontvankelijk en 529 niet ontvankelijk waren. Ik memoreer echter ook dat er nog 959 verzoekschriften in onderzoek zijn, waaronder ook verzoekschriften die, zoals het recente over de jacht, van meer dan 1.800.000 handtekeningen zijn voorzien, waaruit blijkt hoeveel belang talloze burgers aan dit instrument hechten.
Mevrouw de Voorzitter, ik sluit af met een vraag. Wij zijn ons bewust van het feit dat het instituut van het verzoekschrift een uiterst belangrijk en verfijnd middel is geworden dat de burgers nader tot de Europese Unie kan brengen en tevens het Parlement in staat kan stellen kennis te nemen van de reële behoeften van de burgers. Kortom, in een Parlement dat helaas nog geen wetgevende bevoegdheid bezit, vormt het verzoekschrift vandaag de dag een onvervangbaar instrument voor de volledige bevestiging van het Europese burgerschap, waarmee het ideaal van de verlichte Europese denkers verwezenlijkt kan worden, een ideaal dat reeds door Voltaire werd verwoord toen hij, in 1700, stelde dat Europa één enkel continent moet worden waarin een Italiaanse of Duitse burger die zich in Frankrijk bevindt, zich nooit een banneling mag voelen.
Mevrouw de Voorzitter, als dit waar is, zijn dan onze middelen, de instrumenten waarmee wij zijn toegerust, in staat onze ambities en de hooggespannen verwachtingen van de Europese burgers waar te maken?

Ford
Mevrouw de Voorzitter, ik bied u de excuses van de heer Evans aan, die hier om dringende redenen vanochtend niet aanwezig kon zijn, maar omstreeks het middaguur terug hoopt te zijn wanneer over deze zaak wordt gestemd.
Het verslag-Evans beoogt te bewerkstelligen dat verzoekschriften bij het Europees Parlement mogen worden ingediend in andere talen dan de elf officiële. De zogenaamde niet-officiële talen kunnen in twee groepen worden verdeeld. In de eerste plaats zijn er de regionale talen van de Europese Unie. Zo hebben we bijvoorbeeld voor mijn eigen land het Welsh of het Gaelisch. In de tweede plaats zijn er dan de immigratietalen in de Europese Unie waaronder voor mijn land bijvoorbeeld talen als Gujarátí, Urdu, Bengaals enzovoort.
Het voorstel van de heer Evans strekt ertoe de mensen in staat te stellen het Europees Parlement te petitioneren in één van die groepen talen, mits het verzoekschrift vergezeld gaat van de nodige officiële vertaling. Hierbij zullen vele miljoenen mensen gebaat zijn die weliswaar in de Europese Unie gevestigd zijn en daarvan onderdaan zijn, maar wier eerste taal niet één van de elf officiële talen is.
Ik hoop dat dit Huis het verslag zal willen steunen. Het amendement van de heer Evans regelt dit punt. Er zijn nog een aantal andere amendementen waarmee wij helaas niet kunnen instemmen, omdat hierbij meestal onderscheid wordt gemaakt tussen officieel erkende talen en talen die niet officieel zijn erkend. Wij vinden dat alle in de Europese Unie ingeburgerde talen moeten worden toegestaan, mits er een officiële vertaling wordt overgelegd. In elk geval zijn één of twee amendementen nogal onzinnig, want één ervan impliceert dat wij personeel moeten gaan aantrekken dat bijvoorbeeld in staat is om verzoekschriften in het Welsh te behandelen. Wij vinden het prachtig als er verzoekschriften in het Welsh mogen worden ingediend, maar zijn het niet eens met de amendementen die de mogelijkheid willen creëren om ze zonder vertaling in te dienen.
Ik verzoek u dringend het amendement-Evans te steunen, maar uw steun te onthouden aan de andere amendementen. Ik hoop dat u deze kleine, maar wezenlijke verandering ten behoeve van de mensen in Europa mogelijk zult willen maken wanneer we om 12.00 uur vanmiddag stemmen.

Wibe
Mevrouw de Voorzitter, mijn verslag vloeit voort uit een voorstel van collega Dell'Alba om artikel 156 enigszins te wijzigen, zodat het mogelijk wordt verzoekschriften via elektronische post in te dienen. De kern van mijn voorstel is dat wij de wijziging van collega Dell'Alba aannemen en hiermee toestaan dat verzoekschriften ook elektronisch ingediend kunnen worden. Verder bevat mijn verslag een tweede voorstel, namelijk dat deze verzoekschriften worden opgenomen in een openbaar register, zodat ze toegankelijk zijn voor het publiek.
Er is veel over mijn verslag gesproken. Het meest waardevolle standpunt is mijns inziens dat het niet uitmaakt op welke manier de verzoekschriften worden ingediend. Het mag geen rol spelen of ze per fax, per gewone brief of per elektronische post worden ingediend. Ik wil er tevens op wijzen dat het bij veel vergelijkbare organen binnen de nationale parlementen en ook bij onze eigen ombudsman toegestaan is verzoekschriften elektronisch in te dienen.
Er blijven in hoofdlijnen drie bezwaren over. Het eerste bezwaar is dat het in zekere zin onrechtvaardig is omdat niet iedereen een computer heeft. Het zijn in de eerste plaats vooral mannen en in de tweede plaats hoog opgeleide mensen die een computer bezitten. Het is uiteraard een terecht bezwaar dat dit de mogelijkheden vergroot van de mensen met een computer, maar niet van de mensen zonder computer. Tegelijkertijd moet echter gezegd worden dat toen de schrijfmachine 50 of 100 jaar geleden werd uitgevonden, deze evenmin in bezit was van iedereen, maar voorbehouden was aan de meer welgestelde laag in de samenleving. Het zou echter onjuist zijn te verbieden verzoekschriften per elektronische post in te dienen enkel omdat slechts een speciale groep mensen van deze mogelijkheid gebruik kan maken.
Het tweede bezwaar betreft de mogelijkheid tot vervalsing, dat wil zeggen dat als een verzoekschrift elektronisch ingediend wordt, er met een valse naam ondertekend kan worden. Het is juist dat dit zou kunnen gebeuren. Ik wil er echter op wijzen dat in het huidige Reglement nergens staat dat de handtekening van een binnengekomen brief gecontroleerd moet worden. Volgens mij is dit een kwestie voor de administratie. Als de administratie een handtekening wil controleren, dan kan dat, of deze nu elektronisch of per gewone brief is verstuurd.
Het derde punt van kritiek is dat een en ander zal leiden tot een groei van het aantal verzoekschriften en dat er dus meer personeel moet komen, wat op zich ook waar is. Ik geloof echter dat het werk efficiënter uitgevoerd kan worden door het gebruik van elektronische middelen. Het belangrijkste standpunt in deze samenhang is dat de democratie nu eenmaal geld moet mogen kosten. Het kan zijn dat wij hierdoor meer personeel nodig hebben bij de Commissie verzoekschriften, maar de democratie kost geld, en wij moeten zo nodig ook bereid zijn die geringe prijs te betalen.
Behalve de zojuist genoemde hoofdkwesties wordt in het verslag ook een voorstel gedaan om de verzoekschriften op te slaan in een openbaar register, voor zover de indiener niet vindt dat zijn verzoekschrift vertrouwelijk behandeld moet worden. Dat is ook een redelijke eis met het oog op de openheid.
Ik wil afsluiten met te zeggen dat de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten tot mijn genoegen eensgezind is over het verslag. Het zijn weliswaar ontzettend kleine stapjes vooruit - het is bijna een futiliteit - maar het zijn toch kleine stapjes in de richting van meer transparantie. Iedere lange reis begint nu eenmaal met een kleine stap voorwaarts.

Thors
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie verzoekschriften verwelkomt dit initiatief en zou graag zien dat het zo snel mogelijk wordt uitgevoerd. Wij zijn van mening dat een snelle hervorming noodzakelijk is. Tevens wil ik, net als de rapporteur, de Ombudsman gelukwensen met de door hem geopende homepage, waar men een formulier voor het indienen van een klacht kan vinden. Dit is een goed model, ook voor ons, als wij daadwerkelijk de voorgestelde wijziging van het Reglement willen invoeren.
Het is waar dat de huidige regels voorschrijven dat de identiteit van de indiener gecontroleerd moet worden. Wij moeten proberen dat te bespoedigen en tegelijkertijd ook de nieuwe wetgevingsvoorstellen voor elektronische handtekeningen benutten.
Wij delen het standpunt van de rapporteur dat wij ons meer moeten inzetten voor de ontwikkeling van databanken, zodat iedereen kan zien welke verzoekschriften er zijn ingediend. Verder zijn wij het ermee eens dat verzoekschriften, ongeacht de wijze van indienen, op dezelfde manier behandeld moeten worden.
Ik zie ook met vreugde het voorstel tot wijziging van het Reglement tegemoet waardoor verzoekschriften openbaar worden, behalve in die gevallen waarin de indiener verzocht heeft zijn verzoekschrift vertrouwelijk te behandelen. Het interessante is nu dat deze wijziging van het Reglement botst met artikel 2, lid 3, van de regels over toegang tot een document dat het Bureau van het Parlement heeft aangenomen. Deze regels hebben een andere invalshoek, dat wil zeggen dat wie toegang wil krijgen tot een document dat bij het Parlement is ingediend, zich niet tot het Parlement moet wenden maar tot degene die het document heeft opgesteld. Dit is een interessant conflict, maar wij hebben in dit verslag voor de meest juiste lijn gekozen, dat wil zeggen dat ze beschouwd moeten worden als documenten van het Parlement.
Tot slot wil ik zeggen dat het van belang is dat wij in de toekomst ook mogelijkheden krijgen om op grote schaal verzoekschriften in te dienen. Tevens is het onze verantwoordelijkheid als parlementariër, bij onze prioriteitenstelling te letten op de aard van de zaak en niet op het aantal verzoekschriften.

Schmidbauer
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de drie rapporteurs feliciteren, want op grond van wat ik van de andere commissie gehoord heb, begrijp ik dat de verslagen alle drie met algemene stemmen zijn goedgekeurd. Als parlementariërs die direct door de Europese burgers gekozen zijn, hebben wij de taak de belangen van deze burgers te behartigen en hun zorgen ter harte te nemen. Geen enkele instelling en geen enkel bestuurslichaam is onfeilbaar. Europese voorschriften kunnen in de praktijk tekortkomingen blijken te hebben. Datzelfde geldt voor de omzetting van Europees recht in nationaal recht, al heeft men daar nog zo zijn best op gedaan. We weten allemaal dat bestuursorganen ertoe neigen bureaucratisch te handelen, waardoor ze ver van de burgers afstaan.
Betrokkenheid van de burgers is een van de favoriete kreten in de redevoeringen van ons parlementariërs. De Commissie verzoekschriften staat met zijn praktische werk borg voor betrokkenheid van de burgers in de praktijk. Deze commissie zet zich ervoor in gebreken in en inbreuken op het Gemeenschapsrecht uit de wereld te helpen en de rechten van de burger te beschermen. Het is verheugend dat de burgers steeds vaker van hun recht gebruik maken en het aantal klachten en verzoekschriften is de laatste jaren dan ook weer toegenomen. Helaas is met de toename van de hoeveelheid werk in de commissie niet automatisch ook de personeelscapaciteit van het secretariaat vergroot, maar wij doen ons best de behandeling van de verzoekschriften door wijziging en betere stroomlijning van onze werkwijze en ons werksysteem te versnellen. Wij hopen bovendien dat het verslag-Wibe tot wijziging van het Reglement wordt goedgekeurd, zodat we meer mogelijkheden zullen hebben, want dan kunnen verzoekschriften ook via het Internet worden ingediend en zal de behandeling en verwerking ervan veel sneller gaan.
Het is niet alleen vervelend als het soms zelfs jaren duurt voordat de behandeling van een verzoekschrift afgesloten kan worden, maar het geeft ook geen positief beeld van Europa. Dat de behandeling vaak zeer lang duurt, heeft verschillende redenen. In de eerste plaats kost het tijd om de documenten te vertalen en een samenvatting in de elf talen te maken. In de tweede plaats wordt in de meeste gevallen de Commissie om informatie gevraagd en het antwoord van de Commissie moet ook weer in alle talen vertaald zijn voordat de verzoekschriften in de commissie behandeld kunnen worden.
Maar het grootste probleem zijn de lidstaten, die bij de beantwoording van klachten, vooral indien deze klaarblijkelijk terecht zijn ingediend, ontwijkend, langzaam of helemaal niet reageren en pas tot handelen overgaan als de zaak bij het Hof van Justitie aanhangig gemaakt dreigt te worden. Dat er, zoals in het verslag van de Commissie over dit EU-recht te lezen is, in 1997 op initiatief van het Parlement 17 procedures zijn gestart in verband met schending van het Verdrag, is het resultaat van ons werk in de Commissie verzoekschriften. Maar ondanks alle problemen is het toch verheugend dat de behandeling van een groot aantal verzoekschriften met een positief resultaat afgerond kon worden.
In het jaarverslag worden ter illustratie enkele gevallen beschreven en op één daarvan wil ik hier ingaan. Een Duitse werknemer had ook een deel van zijn leven in België en Frankrijk gewerkt. Hij vroeg terecht in alle drie de lidstaten een pensioen aan. Het Franse pensioenfonds bevestigde weliswaar dat hij hier recht op had, maar betaalde hem slechts de helft, met als verklaring dat hij het volledige bedrag pas kreeg nadat hij de pensioenbesluiten uit Duitsland en België had overgelegd. Omdat hij op dat moment ook problemen had met het Duitse pensioenfonds en deze kwestie daar al bij de rechtbank in behandeling was, had hij wel heel lang op zijn Franse pensioen kunnen wachten.
Op initiatief c.q. na interventie van de Commissie werd het Franse pensioenbesluit veranderd en werd het volledige pensioen uitbetaald, want het Franse pensioenfonds was uitgegaan van een oud voorschrift. Een geval dus waarin nationale instanties een fout hebben gemaakt maar het ingrijpen van de Commissie verzoekschriften succes had en een burger recht verschaft kon worden.
Niet bij alle petities kan de behandeling zo succesvol worden afgesloten. We stoten ook steeds weer op de grenzen van de bevoegdheden die het Verdrag ons stelt. Het is evenwel belangrijk dat de Europese burgers geïnformeerd zijn en weten dat ze zich om hun recht te halen, kunnen wenden tot de Commissie verzoekschriften en wij zullen alles doen wat in onze macht ligt, om hun recht te verschaffen.

Perry
Mevrouw de Voorzitter, tijdens het debat over het verslag-Anastassopoulos eerder deze week, heeft een groot aantal leden gezegd dat wij alles in het werk moeten stellen om dit Parlement dichter bij de mensen van Europa te brengen. Dat is een belangrijke doelstelling. De mogelijkheid het Parlement te petitioneren en het werk van de Commissie verzoekschriften zijn in feite de meest doeltreffende middelen waarover wij beschikken om individuele burgers in staat te stellen het Parlement op een duidelijke en rechtstreekse manier in te schakelen bij het oplossen van hun individuele problemen.
Ik wens de heer Fontana geluk met zijn duidelijke verslag en ook met de vastberadenheid waarmee hij zich als voorzitter van de Commissie verzoekschriften heeft ingezet voor de behoeften van de Europese burgers. Hij kan beschikken over competent en nauwgezet personeel en daarnaast zijn ook de verslagen die wij van de Europese Commissie ontvangen zonder uitzondering grondig en goed onderbouwd. Soms zou men alleen kunnen wensen dat de verslagen van de Commissie wat sneller bij de Commissie verzoekschriften zouden arriveren.
Dat onze commissie doelbewust wordt geboycot door vertegenwoordigers van de Raad is helaas nog een grote tekortkoming. Ik zie dat er hier niemand van de Raad aanwezig is om naar dit debat te luisteren. Wij zijn er niet in geslaagd om het Britse voorzitterschap zover te krijgen dat het de behoeften van individuele burgers serieus nam. Ik hoop dat het Oostenrijkse voorzitterschap hier iets aan zal doen en ervoor zal zorgen dat het normaal wordt dat een vertegenwoordiger van de Raad iedere vergadering van de Commissie verzoekschriften bijwoont. De Raad zou daar ook veel meer opsteken over hoe Europa eigenlijk werkt dan op al die ontelbare besloten Raadsvergaderingen.
Verder wil ik mij ook aansluiten bij wat er door andere leden is gezegd over de noodzaak om moderne methoden - e-mail en Internet - te gebruiken voor het indienen van de verzoekschriften. Terwijl ik zeker achter het verslag van de heer Evans sta, gaat het er in de eerste plaats om dat de verzoekschriften snel in behandeling worden genomen en dat is wat de leden werkelijk wensen te zien.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Perry, het voorzitterschap van de Raad is aanwezig, dat wilde ik u even mededelen. De vertegenwoordigers zitten hier vooraan en maken ijverig aantekeningen.

Vallvé
Mevrouw de Voorzitter, ik geloof dat de wijziging van het recht op indiening van een verzoekschrift aan het Europees Parlement, die erop is gericht de talen te erkennen die als officiële taal gelden in een gedeelte van het grondgebied van de lidstaten een stap voorwaarts betekent. In verband hiermee dient eraan herinnerd dat dit Parlement in december 1990 het door de Luxemburgse afgevaardigde, mevrouw Reding, voorgelegde verslag heeft aangenomen waarin het belang van de minderheidstalen in het kader van de Europese Unie werd onderstreept, alsmede de noodzaak te vermijden dat de burgers van de verschillende Europese volkeren de Europese Unie beschouwen als een vreemd lichaam dat losstaat van hun eigen identiteit.
Dit wil echter niet zeggen dat er meer werktalen of officiële talen worden erkend. De wijziging houdt enkel in dat deze burgers de aan het Europees Parlement gerichte verzoekschriften, de instelling die alle burgers van Europa vertegenwoordigt, in hun eigen taal mogen opstellen op voorwaarde dat deze in de desbetreffende lidstaat een officieel statuut geniet.
In dit opzicht dient erop gewezen dat vele van deze talen nog niet zo lang geleden verboden waren in de lidstaten die een dictatuur hebben gekend. De komst van de democratie betekende hun redding en zorgde voor officiële erkenning.
Bovendien mogen wij niet vergeten dat deze burgers ook in het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen en in andere rechtsorganen het recht hebben hun moedertaal te gebruiken. Wij zijn er derhalve van overtuigd dat de erkenning door het Europees Parlement van het gebruik van de moedertaal met betrekking tot het petitierecht een kwestie van rechtvaardigheid is en dat deze handelwijze een voorbeeld zou zijn met het oog op de toekomstige uitbreiding van de Unie met de landen uit Centraal- en Oost-Europa, waar binnen de nationale grenzen ook minderheidsgroepen met een eigen taal bestaan. Op die manier zouden deze groepen zich ervan kunnen gewissen dat deze Europese instelling openstaat voor de verscheidenheid van alle Europese volkeren.

Hyland
Mevrouw de Voorzitter, het wordt steeds duidelijker dat één van de meer significante vernieuwingen die het Verdrag van Maastricht heeft gebracht, de verankering van het petitierecht is geweest. Dit is een grondrecht dat aan iedere burger van de Europese Unie wordt toegekend. In de verslagperiode ontving de Commissie verzoekschriften 1.300 verzoekschriften. De meeste daarvan betroffen voornamelijk vier gebieden, te weten de niet-erkenning van diploma's, problemen in verband met het vrije verkeer in de lidstaten, het milieu en de volksgezondheid. Dit zijn reële vraagstukken die door de Europese burgers zelf aan de orde worden gesteld en als wij ze negeren dan doen wij dit op eigen risico. Het petitierecht helpt belemmeringen af te breken en vormt een onmisbare schakel tussen de werking van de instellingen van de EU en onze burgers. Als gevolg van door burgers in de EU ingediende verzoekschriften, kunnen lidstaten schuldig worden bevonden aan inbreuken op het Gemeenschapsrecht.
Ik wil in het kort iets zeggen over Sellafield. Die kerninstallatie aan de westkust van Groot-Brittannië, ver van het zelfgenoegzame centrum van de macht in Londen, is en blijft een bron van ernstige bezorgdheid voor de Ierse burgers. Het enige veilige Sellafield is een dicht Sellafield. De Commissie kan niet blijven negeren wat de burgers zeggen. Het gaat hier niet om subsidiariteit: grensoverschrijdende verontreiniging is een zaak die ons allen aangaat en heeft tot een groot aantal verzoekschriften geleid.
Sellafield heeft een erbarmelijke reputatie: de installatie biedt een grote kans op ongevallen, verontreinigt de lucht en onze zee. Er is een eindeloze litanie van incidenten en geschillen. Waarom was British Nuclear Fuels niet bereid om voldoende informatie te verstrekken aan het Ierse Instituut voor stralingsbescherming, opdat dit de veiligheid van de opslag van kernmaterialen in Sellafield kon evalueren? In een door de Ierse Algemene Raad van provincieraden in juni gepubliceerd rapport, werd ervoor gewaarschuwd dat een kernongeval in Sellafield kon leiden tot een catastrofe die 10 à 100 maal zo ernstig was als die van Tsjernobyl. Zelfs een kleine aardbeving in de regio Cumbria zou een breuk in de opslagtanks kunnen veroorzaken. Dit rapport van de directeur van het in de Verenigde Staten gevestigde Instituut voor onderzoek en veiligheidsstudies beschuldigt de inspecteurs van de kerninstallaties in het Verenigd Koninkrijk ervan een ernstig ongeval in Sellafield niet serieus genoeg te nemen en niet te beschikken over een rampenplan. Het is tijd dat de Commissie de nucleaire ambities van British Nuclear Fuels kortwiekt, nu deze organisatie bezig is haar rijk naar de Verenigde Staten uit te breiden.
Wat tenslotte het verzoekschrift van de heer Peter Downs in Ierland over de veiligheid van ruiterhelmen betreft, verzoek ik de Commissie dringend om een voortgangsverslag uit te brengen over de daarin genoemde punten. De voorgestelde EN 1384norm is een compromis dat niet zorgt voor de best mogelijke bescherming, zoals vereist bij de richtlijn persoonlijke beschermingsmiddelen. Slechts één van de 17 ruiterfederaties in Europa werd hierover geraadpleegd. Waarom worden ons veiligere normen ontzegd wanneer die bestaan? Zo bieden de Amerikaanse normen bijvoorbeeld een betere bescherming. Moge er dus spoedig een voortgangsverslag komen, want er staan levens op het spel.

Gutiérrez Díaz
Mevrouw de Voorzitter, de in het verslag van de heer Evans voorgestelde wijziging van lid 3 van artikel 156 houdt geen verandering van de taalregeling in, die onder de bevoegdheid van de Raad valt. Zij geeft enkel uiting aan onze wil om de burgers de mogelijkheid te verlenen de aan het Europees Parlement gerichte klachten of verzoekschriften in hun eigen taal op te stellen.
De heer Evans heeft hiertoe weliswaar een belangrijke bijdrage geleverd door te voorzien in de mogelijkheid een originele versie in de eigen taal en een vertaling in te dienen, maar toch is dit geen bevredigend voorstel. Het is een vormelijke oplossing, maar geen reële oplossing. Mevrouw de Voorzitter, dit geldt dan in het bijzonder voor de talen die slechts in een lidstaat als officiële taal worden gebezigd. In dat geval menen wij dat de burgers hun klachten en verzoekschriften in hun eigen taal zouden moeten kunnen opstellen.

Tamino
Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat het niemand ontgaat dat de verzoekschriften, tezamen met de mogelijkheid zich tot de ombudsman te richten, een belangrijk aspect van het burgerschapsrecht van de Europese burger vormen en ik denk dan ook dat wij in deze zin de democratische activiteiten en het recht op informatie van de burgers moeten stimuleren.
De verzoekschriften zijn voor de burgers een middel om de Europese instellingen te leren kennen en betekenen voor ons, afgevaardigden, en voor de Europese instellingen even zovele mogelijkheden om ons rekenschap te geven van de meest relevante problemen die onder de burgers leven en zodoende te weten waar onze activiteiten op te richten.
We moeten verder bedenken dat niet alleen het aantal verzoekschriften toeneemt - meer dan 1.300 vorig jaar - maar dat ook het aantal burgers dat de verzoekschriften ondertekent, stijgt - er zijn verzoekschriften met meer dan 30.000 handtekeningen - wat wil zeggen dat elk jaar honderdduizenden burgers gebruik maken van dit belangrijke democratische middel. Dat betekent dat de organisatie van het werk van de Commissie verzoekschriften verbeterd moet worden en dat het de burgers tevens gemakkelijker gemaakt moet worden om dit instrument te benutten. Wij zijn dan ook zowel voor het gebruik van nieuwe instrumenten, zoals Internet, als voor het gebruik van andere dan de officiële talen, mits er een samenvatting en vertaling in een van de officiële talen voorhanden is.
We mogen vervolgens niet vergeten dat bijna de helft van de verzoekschriften niet ontvankelijk is, hetgeen betekent dat er geen adequate informatie aan de Europese burgers is gegeven over wat ze kunnen vragen en hoe de verzoekschriften moeten worden ingediend.
Een ander belangrijk aspect is de samenwerking met de structuren van de Europese Unie; met name zou de samenwerking met de Europese ombudsman voor de belangrijkste verzoekschriften, maar ook met de Commissie, ook al is die tot nu toe goed geweest, nog verbeterd kunnen worden wat snelheid en kwaliteit van de antwoorden betreft.
Het zou ook wenselijk zijn dat de samenwerking tussen de Commissie verzoekschriften en de andere commissies van het Europees Parlement verbeterd werd; bovendien moeten, als reeds gezegd, de betrekkingen met de lidstaten verbeterd worden, daar de antwoorden die we tot nu toe van hen hebben ontvangen niet bevredigend waren en bovendien erg lang op zich lieten wachten.
Sta mij toe dat ik als vertegenwoordiger van de groenen opmerk dat wij zeer voldaan zijn over het feit dat de Europese burgers het instrument van de verzoekschriften heel belangrijk achten voor het ons signaleren van plaatselijke milieuproblemen.

Novo Belenguer
Mevrouw de voorzitter, allereerst zou ik de drie rapporteurs willen feliciteren, ook al spitst mijn betoog zich voornamelijk toe op het verslag van de heer Evans, dat verregaande gevolgen heeft voor de talen en culturen van de Europese Unie. Dit verslag houdt in dat met betrekking tot het recht op het indienen van een verzoekschrift aan het Europees Parlement aan alle talen die officieel erkend worden in een of meerdere lidstaten vanaf dit moment dezelfde rechten worden toegekend als aan elk van de elf officiële werktalen van de Europese Unie, hetgeen de ontwikkeling van de verschillende culturen van de Europese volkeren ten goede komt.
Welnu, mevrouw de Voorzitter, ons amendement ligt in dezelfde lijn. Wij zijn er voorstander van dat de Europese burgers in hun betrekkingen met de communautaire instellingen, in dit geval met het Europees Parlement, zoveel mogelijk hun eigen taal kunnen gebruiken, uitdrukking gevend aan hun eigen cultuur en karakter.
Uiteindelijk dragen wij met deze maatregel bij aan de versterking en de ontwikkeling van het Europees bewustzijn van alle volkeren van Europa, aangezien wij ervoor willen zorgen dat in voorkomend geval een burger uit het autonome gebied van Valencia bijvoorbeeld zich zowel in het Spaans als in het Valenciaans tot het Europees Parlement kan richten, daar het Valenciaans als officiële taal erkend wordt in ons statuut betreffende de regionale autonomie.
Dit is een uitstekende gelegenheid om inhoud te geven aan de talrijke inspanningen die de Commissie de laatste jaren namens de Europese Unie heeft geleverd ten behoeve van de bevordering en de ontwikkeling van de minderheidstalen van de Unie, met name dankzij het ARIANE-programma, waarvoor in 1997 meer dan 3.700.000 ecu werd uitgetrokken, en de werkzaamheden van het Europees Bureau voor minderheidstalen.
Om te eindigen, mevrouw de Voorzitter, zou ik mijn hoop willen uitspreken dat deze Vergadering ervoor kiest een verslag aan te nemen waarvan de amendementen erop gericht zijn de bereidheid tot integratie van de verschillende volkeren en culturen te vergroten en te versterken.

Striby
Mevrouw de Voorzitter, de verslagen van de heren Evans en Wibe beogen een uitbreiding van het petitierecht dat is vastgesteld in artikel 156 van het Reglement. Maar in dezelfde verslagen staan bepalingen waarin de moeilijkheden besproken worden die kunnen voortvloeien uit deze wijzigingen, zodat deze in feite de status-quo handhaven.
Net wanneer de vertaaldiensten van de Europese Commissie met het oog op de uitbreiding, die het aantal officiële talen zal brengen op zestien, vragen om een hiërarchie tussen de documenten om te kunnen bepalen welke documenten volledig vertaald moeten worden, stelt de heer Evans voor het Reglement zodanig te wijzigen dat iedereen een verzoekschrift kan indienen in een andere taal dan de elf officiële talen van de Unie. Voor degenen die een minderheidstaal spreken is dat een mooi voorstel. Maar waar blijft dan de tijdwinst, als de indiener een vertaling of samenvatting in een van de officiële talen van de Europese Unie moet bijvoegen? Wat een hypocriet en bedrieglijk voorstel, dat voor de eenvoud het Parlement aanspoort om documenten in ontvangst te nemen die, zoals we allemaal maar al te goed weten, tot niets dienen!
De heer Wibe stelt van zijn kant voor de procedure voor de indiening van verzoekschriften te vereenvoudigen met behulp van elektronische middelen, maar hij voegt daaraan toe dat na de ontvangst van het elektronisch verzoekschrift een bevestigingsbrief moet gestuurd worden naar de indiener waarin deze wordt verzocht de indiening van zijn elektronisch verzoekschrift te bevestigen. Ook hier kan men zich afvragen waar de beloofde vereenvoudiging blijft. In zijn verslag stelt de voorzitter van de Commissie verzoekschriften, de heer Fontana, een stijging van het aantal verzoekschriften vast, met steeds meer vertragingen en problemen bij de behandeling als logisch gevolg. Wat zal er, in het licht van deze omstandigheden, gebeuren met de efficiëntie en de geloofwaardigheid van de Commissie verzoekschriften, als het Parlement nog meer verzoekschriften te verwerken krijgt, zoals wordt voorgesteld in de verslagen die vanochtend ter discussie staan?
Tot besluit: wij zullen tegen deze verslagen stemmen, mevrouw de Voorzitter, niet omdat het slechte verslagen zijn, maar omdat ze geen oplossing bieden voor de problemen die aan de orde zijn, want de Commissie verzoekschriften is overbelast, maar wat de rapporteurs voorstellen is nog meer bureaucratie.

Amadeo
Mevrouw de Voorzitter, een van de belangrijkste resultaten van het Verdrag van Maastricht is zeker de instelling van het Europese burgerschap geweest waarmee elke burger van een lidstaat tot burger van de Unie is geworden, hetgeen impliciet betere waarborgen voor zijn rechten in het kader van de opbouw van de Gemeenschap biedt.
Zowel de bij het Verdrag ingestelde figuur van de ombudsman, als het eveneens bij het Verdrag bekrachtigde petitierecht dragen bij tot het verbeteren van de vaak nog gebrekkige democratie waaronder de communautaire burger nog lijdt. Het petitierecht is dan ook van wezenlijk belang niet alleen voor de burgers maar ook voor de instellingen van de Unie, daar de verzoekschriften het de instellingen mogelijk maken zich op de hoogte te stellen van de werkelijke behoeften van de burger.
Wij willen hoe dan ook het feit benadrukken dat een doeltreffend onderzoek van de verzoekschriften altijd afhangt van een adequate beschikbaarheid van personele middelen en verantwoordelijke diensten. Wij dringen erop aan dat er met meer geëigende middelen frequente publiciteitscampagnes over het petitierecht onder de Europese burgers worden georganiseerd en nog meer over de toegangsmogelijkheden tot het Europees Parlement waar de verzoekschriften binnenkomen. Tenslotte moet er groot belang gehecht worden aan de ontvankelijkheid van de verzoekschriften.
De voorzitter van de commissie, en wij met hem, hopen op een verbetering van de activiteiten van de lidstaten in de gevallen waarin overtredingen worden gesignaleerd en wij onderstrepen de noodzaak dat de lidstaten zelf volledig en tijdig reageren op de verzoeken tot informatie en optreden die zij van de zijde van de Europese Commissie ontvangen en dat zij tevens hun plicht nakomen het de Gemeenschap zo gemakkelijk mogelijk te maken bij het vervullen van haar taken, zoals bepaald in artikel 5 van het Verdrag. Dit alles is helaas op dit moment nog niet het geval.
De heer Fontana, die ik hier bedank voor zijn uitstekende werk als voorzitter van de parlementaire Commissie verzoekschriften, vraagt terecht aandacht voor de reële bevoegdheden van het Europees Parlement dat momenteel alleen beschikt over medebeslissingsbevoegdheid, zonder reële wetgevende macht die het de kiezers daadwerkelijk mogelijk zou maken via hun gekozen vertegenwoordigers op democratische wijze controle uit te oefenen op genomen maatregelen.
Het feit toegang te hebben tot het instituut van de verzoekschriften waarin de verwachtingen en behoeften van de burger zijn vervat en waaruit tevens blijkt welke Europese voorschriften door hem als onrechtvaardig worden bestempeld, is van cruciaal belang voor ons democratisch bestel. Dankzij de verschillende bij het Europees Parlement ingediende verzoekschriften zijn wij erin geslaagd de noodzakelijke correcties op reeds vigerende voorschriften aan te brengen waardoor de Europese integratie, die niet meer kan worden uitgesteld, beter kan worden gewaarborgd.
Een laatste opmerking over de te langdurige procedures: ik weet niet hoe maar we moeten een manier vinden om sneller en tijdiger te handelen.

Smith
Mevrouw de Voorzitter, het is erg leerzaam een actief lid van de Commissie verzoekschriften te zijn. De Commissie verzoekschriften vormt een voortdurende bron van informatie, kennis - en soms enige verbijstering - wanneer we ons buigen over de diverse complicaties van de wetgeving, die de aanleiding zijn tot klachten van onze burgers.
Maar het is daar, in rechtstreeks contact met de burgers van de Europese Unie dat we de leemten en beperkingen van de wetgeving van de Europese Unie constateren. Wat het milieu betreft, constateren we bijvoorbeeld dat milieu-effectrapportage niet van toepassing is op projecten die al waren gepland voordat de wetgeving ten uitvoer werd gelegd. Zodoende kan een plan van 20 jaar geleden uit de kast worden gehaald, wat worden opgefrist en worden goedgekeurd zonder dat er een milieueffectrapportage nodig is. Wat de wederzijdse erkenning van diploma's betreft, heeft de Europese Unie nog een lange weg te gaan. Ten aanzien van de toegang tot uitkeringen van de sociale zekerheid, zweren de regeringen onderling samen om de burgers hun rechten te ontzeggen.
Dit alles tezamen vormt een belemmering voor het vrije verkeer van de burgers en de Commissie verzoekschriften heeft de aandacht hier voortdurend op gevestigd.
Graag wil ik hier mijn waardering uitspreken voor de Europese Commissie en haar danken voor de samenwerking in de tijd dat ik in de commissie heb gezeten. Maar die waardering is aan enig voorbehoud onderhevig. De Commissie zou van tijd tot tijd meer het voortouw kunnen nemen. Zaken die bij de Commissie verzoekschriften aanhangig worden gemaakt, hadden door de Commissie al wat verder kunnen zijn uitgewerkt, alvorens aan onze commissie te worden voorgelegd.
Maar evenals de heer Perry, bewaar ik mijn kritiek voor de Raad. Deze werkt maar heel zelden met ons samen en die samenwerking is nu juist het belangrijkste element om tot een oplossing te komen bij heel veel klachten van burgers. Helaas is de Raad niet erg tegemoetkomend.
Met dit voorbehoud ben ik dan ook bereid om deze verslagen te steunen. Ik dank de rapporteurs voor hun inspanningen. De heer Wibe heeft mij gevraagd hier te memoreren dat zijn verslag een werk van historische betekenis is. Ik wil dit hier wel zeggen voor de notulen, maar ik laat het oordeel aan uzelf.

De Voorzitter
Tot nu toe heeft geen van de sprekers zich tijdens dit debat aan de spreektijd gehouden. Als we zo doorgaan, beginnen we vanmiddag weer een half uur te laat met de stemming. Ik wil u allen dan ook verzoeken een beetje op de tijd te letten.

Donnelly, Brendan
Mevrouw de Voorzitter, ik voer hier het woord namens de Fractie van de Europese Volkspartij over de verslagen-Evans en -Wibe. Het verslag-Wibe betekent een kleine stap voorwaarts voor de mens, maar een gigantische sprong voorwaarts voor het Europees Parlement. Wij weten dat de heer Wibe, met zijn Scandinavische achtergrond, speciaal geïnteresseerd is in de informatietechnologie. Het gaat hier om een nieuw inzicht, een nieuw aspect van ons werk dat door het werk van hem en zijn Scandinavische collega's speciaal is belicht en geaccentueerd. Wij juichen dit toe en het is dan ook goed dat hij ons in dit opzicht langzaam de 21ste eeuw binnenvoert.
Ook wat betreft het verslag-Evans, spreek ik hier namens de PPE-Fractie. Ik wil erop wijzen dat amendement 3 is ingetrokken. Dit is geen amendement dat door de PPE-Fractie was ingediend. Een soortgelijk amendement is ingediend door mevrouw Ferrer, tezamen met 28 andere amendementen en daar zal over worden gestemd.
Na deze inleidende opmerking, moet ik zeggen dat de PPE-Fractie het verslag-Evans steunt. Het lijkt ons een zeer werkbaar en nuttig compromis tussen twee doelstellingen, namelijk enerzijds de eerbiediging van de Verdragen en de vigerende regelgeving en anderzijds de erkenning van het feit dat het rechtmatig en wenselijk is dat de mensen hun verzoekschriften aan het Europees Parlement zoveel mogelijk in hun moedertaal kunnen indienen.
Het verslag-Evans lijkt aan beide doelstellingen te voldoen. Enerzijds is het in overeenstemming met de juridische vereisten van het Verdrag en de regelgeving, en anderzijds zal het er in belangrijke mate toe bijdragen dat sprekers van minderheidstalen of de talen van Catalonië, Wales, Ierland, Sardinië enzovoort zich in hun eigen taal tot het Europees Parlement kunnen richten. Ook immigrantengroepen zijn hierbij gebaat.
Het zou jammer zijn indien het Europees Parlement te veel betrokken zou raken bij aangelegenheden van talenregelingen waarover beter in nationaal verband kan worden besloten. Wij hebben onze officiële talen. Wij moeten de status van deze talen in de Commissie reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten eerbiedigen. Ik beveel de verslagen-Evans en -Wibe aan bij het Huis.

Ephremidis
Mevrouw de Voorzitter, de meest eenvoudige, rechtstreekse en levendige schakel tussen het Europees Parlement en de Europese burger, zowel in individueel als in collectief opzicht, is de Commissie verzoekschriften. Dit wordt ook duidelijk onderstreept in de drie verslagen waar ik mijn instemming mee betuig en met name in het verslag van de heer Fontana. Ook daar ben ik het roerend mee eens. Desalniettemin moet ik opmerken dat in dit verslag weliswaar een balans wordt opgemaakt en onder meer wordt gezegd hoeveel verzoekschriften konden worden afgesloten, maar met geen woord wordt gerept over het gevolg dat hieraan werd gegeven. Heeft de burger die een verzoekschrift heeft ingediend, voldoening gekregen, ja of nee? Dat interesseert ons in eerste instantie. En als hij geen voldoening heeft gekregen, wie heeft daar dan schuld aan? De Raad, de Commissie of de lidstaat? En wat doet men daartegen? Worden hier soms ellenlange discussies gevoerd zonder enig concreet resultaat?
Derhalve moet mijns inziens in dit verslag worden vermeld of de indieners na sluiting van hun verzoekschriften voldoening hebben gekregen en, zo nee, wie daar verantwoordelijk voor is. Ook wil ik voorstellen deze commissie en haar werkwijze juridisch en institutioneel te versterken, opdat bij niet inwilliging van gerechtvaardigde eisen de mogelijkheid tot sancties bestaat. Verder moeten wij ons niet beperken tot een enkel debat per jaar. Eigenlijk zouden wij hier, als wij respect hadden voor het petitierecht van de burgers, een vast punt van moeten maken voor elke voltallige vergadering. Een debat per halfjaar lijkt mij echter het minimum te zijn. Niet alleen blijft het Europees Parlement dan op de hoogte, maar het kan ook toezicht uitoefenen en deze Commissie helpen bij haar werk.

Kuhn
Mevrouw de Voorzitter, ik zou de bijdrage die ik de voorgaande jaren aan het debat heb geleverd, bijna woordelijk kunnen herhalen. We ontvangen ieder jaar meer verzoekschriften, ondanks het feit dat een groot deel van de bevolking van de Europese Unie helemaal niet op de hoogte is van het recht over kwesties die de Gemeenschap betreffen, een verzoekschrift in te dienen bij het Europees Parlement. Niet alleen brochures maar ook het gebruik van nieuwe media zou ertoe kunnen bijdragen de burgers attent te maken op hun democratische rechten.
De behandeling van de verzoekschriften tot het moment waarop zij definitief beantwoord worden, duurt tot ongenoegen van de rekwestranten te lang. De Commissie verzoekschriften heeft haar werkwijze geoptimaliseerd. De samenwerking met de ambtenaren van de Commissie is naar mijn mening aanzienlijk verbeterd. Het probleem ligt - ook dat is vandaag al naar voren gebracht - meestal bij de Raad, dat wil zeggen bij de lidstaat die om informatie gevraagd moet worden. Om een antwoord te krijgen, is er echt geduld nodig. Vaak duurt het maanden, vaak komt er helemaal geen antwoord, en soms kan de druk die de Commissie uitoefent door met een procedure te dreigen, de lidstaten tot een antwoord bewegen.
Je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat sommige lidstaten het recht van de rekwestranten in strijd met de in het Verdrag van Maastricht verankerde verplichting niet helemaal serieus nemen. Persoonlijk vind ik het verheugend dat het aantal verzoekschriften dat betrekking heeft op het niet omzetten of het niet toepassen van Europees milieurecht, in de verslagperiode aanzienlijk is gedaald. Je zou daaruit kunnen afleiden dat de lidstaten milieuvoorschriften inmiddels serieuzer nemen.
De verzoekschriften hebben grotendeels betrekking op sociale zaken en in het bijzonder op migrerende werknemers. Coördinatieverordening 1408 is weliswaar positief, maar is vaak niet afdoende om onrechtvaardigheden uit de wereld te helpen. Wat dit betreft is het vooral van belang dat de Raad meer inzicht toont, zodat het vrije verkeer geen nadelen met zich meebrengt. Ik moge hier verwijzen naar het verslag van mevrouw Weiler, waarover we vanmiddag zullen stemmen.

Ferrer
Mevrouw de Voorzitter, een Europese Unie die optreedt en zichzelf definieert als een gemeenschap die gebaseerd is op de naleving van de mensenrechten en die het respect voor de culturele verscheidenheid van Europa hoog in het vaandel voert, kan een volk toch onmogelijk het recht op erkenning en eerbiediging van zijn identiteitssymbolen ontzeggen. Precies daarom heeft dit Parlement, in zijn hoedanigheid van vertegenwoordiger van de volkeren die deel uitmaken van de Europese Unie, meer dan eens maatregelen gesteund die bijdroegen aan het behoud van deze identiteit, die zeer duidelijk tot uiting komt in de taal. Denken wij bijvoorbeeld alleen al maar aan het verslag-Reding over de situatie van het Catalaans of het verslag-Killilea over de minderheidstalen.
Welnu, vandaag heeft het Parlement de kans om een van de in het verslag-Killilea vervatte akkoorden in de praktijk te brengen en op die manier zijn engagement met betrekking tot de verdediging van de talen, die een onderdeel vormen van het rijke cultureel erfgoed van Europa, kracht bij te zetten.
Daarom wil ik deze Vergadering verzoeken het door diverse fracties en verschillende afgevaardigden ingediende amendement op het verslag-Evans aan te nemen dat pleit voor de ontvankelijkheid van verzoekschriften die zijn opgesteld in de officiële taal van een deel van het grondgebied van een lidstaat. Ik doe dit omwille van de coherentie van onze eigen standpunten en beslissingen en om aan te tonen dat dit Parlement streeft naar de opbouw van een Europa waarin de verscheidenheid van de volkeren en culturen die er deel van uitmaken en een van zijn grootste rijkdommen vormen een belangrijke plaats inneemt.
Het ligt niet in onze bedoeling het aantal officiële talen en werktalen te vergroten; wij willen er enkel voor zorgen dat de burgers die een door het rechtsstelsel van de desbetreffende lidstaat erkende eigen taal spreken hun verzoekschriften in hun moedertaal kunnen opstellen, omdat deze taal een onderdeel van de culturele rijkdom van Europa is, omdat deze burgers het recht hebben hun taal te gebruiken en omdat wij op die manier vele burgers voor de Europese zaak zullen winnen.

Palacio Vallelersundi
Mevrouw de Voorzitter, de collectieve rechten van de minderheden en de culturele verscheidenheid zijn verworvenheden die wij moeten beschermen en de Europese instellingen hebben steeds alles in het werk gesteld om dat ook daadwerkelijk te doen. Het petitierecht hoort echter niet thuis onder de rechten der volkeren, integendeel. Het betreft een individueel recht dat onlosmakelijk verbonden is met de verdediging van de mensenrechten en dat het Verdrag niet enkel toekent aan de burgers van de Unie, maar aan om het even welke persoon, aan om het even welke mens die zich in de Europese Unie bevindt. Er is bijgevolg niets zo strijdig met deze houding als het maken van een onderscheid tussen burgers met een minderheidstaal die om territoriale redenen officieel erkend is en andere burgers, die in de regel de meeste hulp behoeven, wier taal geen officiële erkenning geniet, hoewel het eveneens een minderheidstaal betreft.
Mevrouw de Voorzitter, het amendement van mevrouw Ferrer is onverenigbaar met de Verdragen en druist in tegen een van de basisbeginselen van de Europese Unie: de reële bescherming van de mensenrechten. Het is niet zozeer de Europese burger die deel uitmaakt van een historische minderheid met een officieel erkende taal die behoefte heeft aan de mogelijkheid een verzoekschrift in zijn eigen taal op te stellen.
Laten we dan ook consequent zijn. Indien wij deze mogelijkheid erkennen, mogen wij haar geen beperkingen opleggen. Daarom ben ik van mening dat het amendement van de heer Evans een aanvaardbare oplossing biedt voor dit bijzonder complexe probleem.

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, ik gebruik mijn spreektijd van anderhalve minuut om het Parlement nogmaals zeer in het kort te informeren over mijn werk als bemiddelaar van de Voorzitter voor naar het buitenland ontvoerde kinderen. Het was mij een eer deze functie op verzoek van de Commissie verzoekschriften op mij te nemen. Zodra wij melding ontvangen van een verzoekschrift met betrekking tot de ontvoering van een kind, over het algemeen door een ouder, nemen wij telefonisch contact op met de betrokken partijen zodat zij onmiddellijk weten dat iemand in het Parlement zich met hun probleem bezighoudt.
Hiermee worden de moeilijkheden omzeild waarvan een groot aantal sprekers gewag hebben gemaakt in verband met de vertragingen bij de verzoekschriften, hoewel ik moet toegeven dat de situatie aanzienlijk is verbeterd sedert de commissie onlangs werd gereorganiseerd.
Bij de behandeling van een groot aantal verzoekschriften, speciaal wanneer die betrekking hebben op de ontvoering van kinderen, acht ik spoed essentieel. Wij leggen rechtstreeks contact met de betrokken ouders, de rechters en de nationale instanties. Dit wordt door degenen waarmee wij contact leggen bijzonder geapprecieerd. Toch zijn wij nog sterk in het nadeel omdat veel landen van de Europese Unie voortdurend in gebreke lijken te blijven bij de tenuitvoerlegging van het Verdrag van Den Haag.

Oreja Aguirre
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik schaar mij volledig achter het uitstekende verslag-Fontana dat het belang van het petitierecht onderstreept. Dankzij de verzoekschriften leren de instellingen de reële moeilijkheden en problemen van de burgers kennen. Vandaar dat het petitierecht de basis vormt voor de vertrouwensrelatie tussen de burger en de instellingen, die onontbeerlijk is voor de goede werking van de Unie.
Door een verzoekschrift aan het Parlement te richten klaagt de burger niet alleen een onjuiste toepassing van de communautaire wetgeving aan, maar geeft hij tezelfdertijd ook uiting aan zijn vertrouwen in het Parlement en het geheel der instellingen in de hoop dat de fout zal worden rechtgezet.
Daarom verheugt het mij dat de samenwerking tussen het Parlement en de Commissie ervoor heeft gezorgd dat ook dit jaar - zoals het verslag-Fontana terecht opmerkt - in een groot aantal gevallen oplossingen zijn gevonden en concrete verbeteringen zijn aangebracht.
Ik wil u er tevens attent op maken dat de Commissie, die alles in het werk stelt om Europa dichter bij de burger te brengen, het standpunt van de Commissie verzoekschriften deelt betreffende de procedures wegens schending van het Gemeenschapsrecht en de werkzaamheden van het Parlement terzake enorm waardeert.
Wij zijn ervan overtuigd dat een van onze fundamentele taken erin bestaat de naleving van de communautaire wetgeving in al haar aspecten te garanderen en de onvolkomenheden van deze wetgeving op te sporen en te verbeteren opdat zij beter in de behoeften van de burgers zou kunnen voorzien.
Gezien het streven om de ons voorgelegde verzoekschriften zo snel en zo nauwgezet mogelijk te behandelen, zou ik nog even een opmerking willen maken bij het verslag-Evans. Het is inderdaad zo dat het probleem van de talen waarin de verzoekschriften worden gesteld voornamelijk onder de verantwoordelijkheid van het Parlement valt. Maar anderzijds mag men ook niet vergeten dat de totstandbrenging van een samenwerking - die ik als creatief zou durven bestempelen - tussen de Commissie verzoekschriften en de diensten van de Commissie zou toelaten een groot aantal verzoekschriften te behandelen. Tot hier mijn betoog. Om te eindigen zou ik de rapporteur en de overige leden van de Commissie verzoekschriften nogmaals willen feliciteren met het uitmuntende werk dat zij hebben geleverd.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Jaarverslag van de Europese ombudsman over 1997 -Toegang van het publiek tot documenten (speciaal verslag vande Europese ombudsman) -Wijziging van artikel 161 van het Reglement vanhet Europees Parlement
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0258/98 van de heer Newman, namens de Commissie verzoekschriften, over het Jaarverslag van de activiteiten van de Europese ombudsman in 1997 (C4-0270/98); -A4-0265/98 van mevrouw Thors, namens de Commissie verzoekschriften, over het Speciaal Verslag van de Europese Ombudsman aan het Europees Parlement naar aanleiding van zijn initiatiefonderzoek betreffende de toegang van het publiek tot documenten (C4-0157/98); -A4-0416/97 van de heer Crowley, namens de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten, tot wijziging van artikel 161 van het Reglement van het Europees Parlement.
Söderman
Mijnheer de Voorzitter, het is inmiddels een vaste gewoonte geworden dat het Europees Parlement de beste tradities van de lidstaten volgt en de ombudsman uitnodigt om persoonlijk zijn jaarverslag te komen presenteren. Inmiddels moeten exemplaren van het jaarverslag over 1997 aan alle leden van het Europees Parlement zijn toegezonden. Het verslag is tevens beschikbaar op de Internet website van de ombudsman. Deze website kreeg onlangs een nieuwe opzet om de nieuwe technologie voor communicatie met de burgers ten volle te kunnen benutten. Vanaf het begin van deze maand zijn wij begonnen met de geregelde publicatie op de website van alle besluiten die naar aanleiding van een onderzoek worden genomen. De website bevat tevens het nieuwe standaardformulier voor het indienen van klachten. Dit formulier kan worden gebruikt door het steeds grotere aantal burgers dat verkiest een klacht per e-mail in te zenden.
Het voorwoord bij het jaarverslag over 1997 bevat al een volledige inleiding op de voornaamste onderwerpen die in het verslag aan de orde komen. Ik zal mij hier dan ook beperken tot drie vragen die ik ten aanzien van de toekomst wil stellen.
De eerste vraag is: wat moet er nog worden gedaan voordat het bureau van de Europese ombudsman volledig operationeel is en in staat is om de klachten van de burgers op een doeltreffende manier te behandelen?
De tweede vraag is: wat is de beste manier om de kwaliteit van het Europese bestuur vanuit het oogpunt van de burger te helpen verbeteren?
De derde vraag is: wat kan er worden gedaan om de vele klagers te helpen die grieven hebben over de toepassing van het Gemeenschapsrecht in de lidstaten, speciaal wanneer zij hun rechten op het stuk van het vrije verkeer proberen uit te oefenen?
Wat de eerste vraag betreft, moet ik erop wijzen dat 1996 het eerste volle werkjaar voor de Europese ombudsman was. Tussen 1996 en 1997 steeg het aantal klachten met 40 %. In de eerste helft van 1998 steeg dit aantal nog verder met ongeveer 15 %. Zoals ik ook in nationaal verband heb meegemaakt, valt er een gestage stijging waar te nemen van het aantal ontvankelijke klachten, maar stijgt het aantal niet-ontvankelijke klachten nog meer. De burger met een gefundeerde klacht die niet ontvankelijk is, wordt echter gewoonlijk niet met lege handen weggestuurd. Speciaal waar het gaat om rechten die in het Gemeenschapsrecht zijn vastgelegd, tracht de Europese ombudsman de klager altijd te laten weten welk bevoegd en effectief orgaan de klacht in behandeling kan nemen. Wij zijn nu in staat om 70 % van de niet-ontvankelijke klachten op die manier te verwerken.
Gedurende 1997 heeft het bureau van de ombudsman in totaal 1.412 gevallen behandeld. In 1.181 gevallen ging het om nieuwe klachten die in 1997 werden ontvangen. Er werden gedurende het jaar vier initiatiefonderzoeken op de rails gezet en 101 onderzoeken mondden uit in een met redenen omkleed besluit. In 40 % van deze gevallen kwam er of een regeling door de instelling, dan wel een minnelijke schikking of werd het geval afgesloten met een kritische opmerking. In 59 % van de gevallen werd geen wanbestuur geconstateerd. Wanneer er geen wanbestuur wordt geconstateerd, is dat niet altijd negatief voor de burger. Het proces van klacht en onderzoek geeft de instelling de gelegenheid om het publiek uit te leggen wat zij heeft gedaan en waarom. In bepaalde gevallen slaagt de instelling er zelfs in de klager ervan te overtuigen dat zij correct heeft gehandeld.
Wij stellen ons ten doel binnen één maand te besluiten over de ontvankelijkheid van een klacht en een geval dat aanleiding heeft gegeven tot een onderzoek binnen één jaar af te ronden. Dit eerste doel hebben wij ruimschoots gehaald: slechts een paar gevallen zijn langer dan een maand hangende. Wat het tweede doel betreft, zijn wij erin geslaagd om in steeds meer gevallen tot een oplossing te komen, maar er is nog een steeds groeiende achterstand.
Ik ben niet erg snel geweest met het aanvragen van de nodige middelen om het bureau op te zetten. Met het opzetten van een bureau, de selectie en de opleiding van personeel en het invoeren van de correcte werkmethoden is enige tijd gemoeid en ik sta er steeds op dat de behandeling van de klachten van de burgers prioriteit krijgt. Het is echter duidelijk dat wij nu dringend meer middelen behoeven om op een doeltreffende en behoorlijke manier de lopende klachten af te handelen en ons voor te bereiden op het nieuwe werk dat het Verdrag van Amsterdam zal meebrengen wanneer de derde pijler, waaronder Europol, volledig onder de verantwoordelijkheid van de ombudsman wordt gebracht.
In haar opmerkingen over het jaarverslag over 1996 heeft de Commissie verzoekschriften aangedrongen op een duidelijker omlijnde definitie van de term "wanbeheer" . Ik heb deze taak op mij genomen en in het jaarverslag over 1997 een definitie opgenomen die door de heer Newman in zijn verslag werd verwelkomd. Het verslag-Thors over het initiatief-onderzoek van de ombudsman betreffende de toegang van het publiek tot documenten toont ook aan hoe het werk van de ombudsman en dat van het Europees Parlement, speciaal van de Commissie verzoekschriften, tot kruisbestuiving kunnen leiden, een en ander in het voordeel van de Europese burgers.
In dit verband wil ik er de nadruk op leggen dat de beste manier om de kwaliteit van de bestuurlijke activiteiten van de communautaire instellingen en organen aanzienlijk te verbeteren, het vaststellen is van een gedragscode voor goed bestuur, net zoals er door de communautaire instellingen en organen regels zijn vastgesteld met betrekking tot de toegang van het publiek tot documenten. In mijn jaarverslag heb ik twee belangrijke initiatieven op dit gebied genoemd. In de eerste plaats het verslag-Perry met betrekking tot de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften in 1996-1997. In de tweede plaats het initiatief van de secretaris-generaal van de Commissie, de heer Carlo Trojan, die mij in oktober 1997 mededeelde dat er begonnen was met het ontwerp van een gedragscode voor goed bestuur voor de ambtenaren van de Commissie.
Ik hoop werkelijk dat wij dit jaar de eerste code in communautair verband kunnen vaststellen. Van de vaststelling en publicatie van zo'n code gaat duidelijk het signaal uit dat wij ons sterk maken om ten opzichte van de burger een meer op dienstverlening gerichte bestuurlijke cultuur te creëren. Het betekent ook dat zowel ambtenaren als burgers bekend zijn met de normen op dit gebied en weten wat er van een bestuursinstantie mag worden verwacht.
De laatste vraag die ik hier wil stellen, betreft het voortdurende grote aantal klachten van Europese burgers met betrekking tot de handhaving van het Gemeenschapsrecht door overheidsinstanties in de lidstaten. Wij hebben deze klachten steeds meer doorverwezen of voorgesteld dat zij hetzij worden afgehandeld als verzoekschriften aan het Europees Parlement - wanneer het om een principiële kwestie gaat, voor de oplossing waarvan politieke ervaring of druk noodzakelijk is - hetzij door de nationale ombudsmannen of soortgelijke organen worden behandeld. De Commissie en speciaal haar Euro-Jus juridische adviseurs, die burgers bijstaan in de vertegenwoordigingen van de Commissie in de lidstaten, spelen eveneens een rol op dit gebied.
Mijns inziens moeten wij ons realiseren dat veel van deze klachten gemakkelijk en snel in nationaal verband kunnen worden opgelost. Ons doel is een effectief netwerk op te zetten voor het redresseren van deze grieven in samenwerking met de nationale ombudsmannen en soortgelijke instanties, meestal commissies voor verzoekschriften van de nationale parlementen. In het jaarverslag heb ik een overzicht gegeven van de activiteiten die tot dusverre op dit gebied zijn verricht.
Graag wil ik deze gelegenheid te baat nemen om alle communautaire instellingen en organen te danken voor wederom een jaar van constructieve samenwerking. Ik zou mij hier speciaal willen richten tot de Commissie en de verantwoordelijke commissaris, mevrouw Anita Gradin, en haar bij deze danken voor de manier waarop zij zich steeds zo krachtig heeft ingezet voor een open bestuur dat verantwoording schuldig is.
Ook zou ik de Voorzitter van het Europees Parlement, de heer Gil-Robles, evenals zijn ambtgenoten willen danken voor hun bemoedigende en begrijpende houding tegenover het werk van de ombudsman. Mijn dank gaat ook uit naar de voorzitter van de Commissie verzoekschriften, de heer Fontana, en naar alle leden van die commissie voor de interesse en medewerking die zij zo duidelijk hebben betoond bij hun contacten met het bureau van de ombudsman. Daarnaast betuig ik mijn speciale dank aan de heer Newman en mevrouw Thors voor de volledige en uitvoerige verslagen van hun hand die nu voor u liggen.
Ik dank u voor uw aandacht.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de ombudsman. Zoals u kunt horen, zijn wij zeer tevreden met de manier waarop u uw belangrijke taak als ombudsman voor het Parlement heeft aangevat. Wij gaan nu over naar het debat en ik geef om te beginnen het woord aan de heer Newman, als rapporteur van een van de verslagen.

Newman
Mijnheer de Voorzitter, gedurende 1997 is de Europese ombudsman doorgegaan met zijn onderzoek naar mogelijk wanbeheer bij de instellingen en organen van de Europese Gemeenschap. Hij heeft dit op een grondige en allesomvattende manier gedaan en in mijn verslag wordt het Parlement verzocht dit te erkennen. De democratisch gekozen leden van het Europees Parlement die zitting hebben in de Commissie verzoekschriften moeten toezicht houden op het werk van de Europese ombudsman. Wij zijn van mening dat Jacob Söderman een doeltreffend voorvechter is van de rechten van de burgers. Zijn werk houdt een essentiële garantie in, omdat zonder een doeltreffende ombudsman de individuele burger gemakkelijk het weerloze slachtoffer zou kunnen worden van het wanbeheer van een machtige Europese bureaucratie die soms geen voeling meer heeft met de realiteit.
In het laatste jaarverslag over de werkzaamheden van de Europese ombudsman, heeft het Parlement hem verzocht met een duidelijke definitie van de term "wanbeheer" te komen. Op deze uitdaging heeft hij geantwoord met een afdoende formulering, namelijk dat er sprake is van wanbeheer als een openbaar orgaan niet overeenkomstig voor hem bindende regels of beginselen handelt. En wat nog significanter is, hij brengt ons in zijn verslag eveneens de voorbeelden van wanbeheer in herinnering die hij in zijn eerste jaarverslag heeft gegeven. Hieronder vallen bestuurlijke onregelmatigheden of verzuimen, machtsmisbruik, veronachtzaming, onrechtmatige procedures, onbillijkheid, ondeugdelijk functioneren of incompetentie, discriminatie, onnodige vertraging en het gebrek aan of het weigeren van informatie. De ombudsman merkt natuurlijk terecht op dat deze voorbeelden niet uitputtend zijn en dat hij niet kan ingaan op klachten met betrekking tot politieke of gerechtelijke besluiten of klachten die een waardeoordeel over wetgevingsbesluiten impliceren.
De Commissie verzoekschriften heeft zich al eerder uitgesproken voor een gemeenschappelijke gedragscode voor een goed bestuur voor de instellingen en organen van de Europese Unie en het verheugt ons te vernemen dat ook de ombudsman een dergelijke code heeft voorgesteld. Zoals hij in zijn verslag opmerkt, zou dit er zeker toe bijdragen dat de kwaliteit van de bestuurlijke praktijken van de instellingen wordt verbeterd en de betrekkingen van de instellingen met de Europese burgers worden versterkt. Het bestuurlijk gedrag van het bureau van de ombudsman zelf is misschien een nuttig voorbeeld van de soort praktijken die in een gedragscode moeten worden opgenomen. Wanneer de ombudsman een klacht ontvangt, ontvangt de klager een ontvangstbevestiging waarin zowel de procedure voor de behandeling van de klacht wordt uitgelegd als, en dit is zeer belangrijk, naam en telefoonnummer worden verstrekt van de ambtenaar die zich daadwerkelijk met de klacht bezighoudt. Dergelijke bestuurlijke procedures maken van de anonieme eurocraat een persoon van vlees en bloed die door de klager kan worden gesitueerd en ik hoop dat de Commissie dit ter harte zal nemen.
De ombudsman heeft de bestuurlijke praktijken van de Europese Commissie onder de loep genomen in de gevallen waarin zij gebruik heeft gemaakt van de procedure van artikel 169 om inbreuken op het Europese Verdrag bij het Hof van Justitie aanhangig te maken. Dit is een punt van onbehagen voor een groot aantal van onze burgers die, terecht of onterecht, van oordeel zijn dat de Commissie te snel toegeeft aan druk van de lidstaten wanneer het bijvoorbeeld gaat om mogelijke inbreuken op milieubeschermingsrichtlijnen. De Commissie is er ook van beschuldigd dat zij klagers in het ongewisse houdt over het verdere verloop van dergelijke klachten.
Het is waar dat de ombudsman zijn onderzoek naar de door de Commissie bij de inbreukprocedure gevolgde praktijken kon afsluiten zonder kritische opmerkingen te formuleren. Maar op grond van ons onderzoek van een groot aantal terzake dienende verzoekschriften, is de Commissie verzoekschriften tot de conclusie gekomen dat er veel onopgeloste problemen zijn in verband met de toepassing van de inbreukprocedure en wij dringen er bij de ombudsman op aan dat hij het bestuurlijk gedrag van de Commissie steeds blijft volgen wanneer zij gebruik maakt van de procedure. Misschien kan de gedragscode voor een goed bestuur hier een handje helpen.
Ik verwelkom het feit dat de ombudsman zich ertoe heeft verbonden zijn onderzoek normaal binnen een jaar na ontvangst van de klacht af te ronden en de klager binnen die termijn te informeren. Om de ombudsman te helpen deze verbintenis na te komen, moet het Parlement er in de begrotingsprocedure voor zorgen dat zijn bureau het nodige extra personeel krijgt.
Tenslotte ben ik het eens met het besluit van de ombudsman om zijn meest recente publiekscampagne te richten op de burgers en de organisaties die te maken hebben met de instellingen en organen van de Europese Gemeenschappen, aangezien zijn bevoegdheden beperkt zijn tot het onderzoek naar wanbeheer door dergelijke communautaire instellingen en organen. Andere klachten die te maken hebben met de Europese Unie kunnen in overweging worden genomen door het petitioneren van het Europees Parlement.
De Commissie verzoekschriften en de Europese ombudsman hebben verschillende functies die elkaar echter aanvullen. Een van de functies van de Commissie verzoekschriften is te rapporteren over de algemene werkzaamheden van de ombudsman en wij kunnen u vandaag rapporteren dat hij zijn taken naar onze volle tevredenheid heeft vervuld.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, er wordt nu serieus gewerkt aan het vergroten van de openbaarheid in de EU. Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg over de documenten van de Raad, de bepalingen in het Verdrag van Amsterdam en nieuwe methoden voor het werk van de Raad zijn hier allemaal voorbeelden van. De ombudsman heeft met een speciaal verslag, waarover wij zullen debatteren, en met een aantal andere initiatieven een bijzonder grote bijdrage geleverd aan het vergroten van de openbaarheid.
Ik wil in de eerste plaats constateren dat dit speciaal verslag een historisch verslag is. Het is voor het eerst dat wij tijdens een plenaire vergadering van het Parlement ons standpunt moeten bepalen over een dergelijk verslag. De wijze waarop wij dit speciaal verslag behandelen kan in zekere zin een voorbeeld vormen voor de toekomst.
Het juridisch belangrijke aspect van het verslag is de opvatting van de Commissie verzoekschriften en het daarmee samenhangende voorstel, dat het binnen het mandaat van de ombudsman valt op eigen initiatief onderzoek te doen. Aan de andere kant delen wij het standpunt van de ombudsman dat er geen redenen zijn voor formele aanbevelingen, gezien de juridische betekenis van aanbevelingen overeenkomstig de voorschriften van de ombudsman.
Daarentegen geeft het speciaal verslag, zoals de ombudsman ook voorstelt, aanleiding tot politieke initiatieven van de kant van het Parlement. In deze fase is het dan ook belangrijk dat wij op politiek niveau signaleren wat wij van de Commissie verwachten in het voorstel voor transparantie dat de Commissie moet indienen, op basis van artikel 191 A van het Verdrag van Amsterdam over het recht op toegang tot documenten.
Wat wij van de Commissie verwachten is onder andere het volgende, zoals ook in ons verslag staat omschreven.
Wij betreuren het dat de aan te nemen nieuwe regel voor transparantie op basis van het Verdrag van Amsterdam formeel alleen geldt voor de Commissie, de Raad en het Parlement. Deze beperking was voor velen van ons een teleurstelling. Wij zouden echter willen stellen dat het nieuwe artikel A in het Verdrag ook verplicht is voor de andere organen, dat wil zeggen dat de besluitvorming zo open en zo dicht bij de burgers dient te zijn als maar mogelijk is.
Wij hebben vandaag op grond van de toespraak van ombudsman Söderman en het verslag-Newman flink gediscussieerd over de kwestie van een code of good administrative praxis , een code voor goed bestuur en de betekenis daarvan. Met een dergelijke code stellen wij minimumnormen voor goed bestuur vast. Goed bestuur betekent snelle service, maar ook toegang tot documenten. Dit betekent dat de code van belang kan zijn voor de andere instellingen, die formeel misschien niet door artikel 191 A zijn gebonden.
Wij willen in ons verslag tevens benadrukken dat openbaarheid van documenten niet veel waarde heeft als niet iedereen kan zien welke documenten er zijn en vervolgens een aantal daarvan op kan vragen. Als er geen register of overzicht van de aanwezige documenten is, ontstaat er een zogenaamde insider-openbaarheid. Het verslag gaat er dan ook van uit dat de bepalingen voor het aanleggen van een register een geïntegreerd deel zal vormen van de wetgevingsvoorstellen, die de Commissie zo snel mogelijk dient voor te leggen.
Tijdens de discussie na de IGC is beweerd dat de aan te nemen regels over openbaarheid uitsluitend kunnen gelden voor documenten die via de instellingen binnenkomen. Hierbij werd verwezen naar de desbetreffende verklaring, die aan het Verdrag is toegevoegd. Op goede gronden kan echter het tegenovergestelde beweerd worden. De verklaring die is toegevoegd aan het Verdrag, betreft uitdrukkelijk de correspondentie van de lidstaten. Het is mogelijk, en dat doen wij, dit zo te interpreteren dat bepaalde binnenkomende correspondentie openbaar is. Alleen de correspondentie waarvan de lidstaten verlangen dat deze geheim is, zal dat ook zijn. Verder wil ik alle lidstaten die beweren dat zij voor transparantie zijn, dringend verzoeken het aantal documenten dat zij als vertrouwelijk wensen te beschouwen, zo laag mogelijk te houden. Wij moeten er ook op toezien dat een en ander daadwerkelijk op deze manier zal functioneren.
Ik wil de ombudsman dank zeggen voor zijn initiatief. Wij mogen constateren dat dit ertoe geleid heeft dat bijna alle instellingen en organen regels hebben gekregen inzake openbaarheid. Het Hof is in dezen een betreurenswaardige uitzondering. Wij kunnen tevens constateren dat na de totstandkoming van het verslag en tijdens de behandeling ervan hier in het Parlement, ook de openbaarmaking van de regels is verbeterd. Bijna alle instellingen beschikken over regels inzake toegang tot documenten in alle talen. Zij hebben de regels inzake toegang tot documenten gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen of op hun websites. Zelfs het Comité van de regio's heeft dat gedaan; dat gebeurde bij wijze van toevoeging nadat het verslag in onze commissie was voltooid.
Ik wil nog iets opmerken over onze stemmingsprocedure. Ik denk dat de Voorzitter zal voorstellen overweging D van het verslag als overbodig te kenmerken. Dat zou verkeerd zijn. Ik hoop dat de Voorzitter hierover een standpunt zal innemen bij de stemming.
Willen wij verder kunnen gaan met de openbaarheid, dan is het van belang dat wij in de toekomst nauwkeuriger regels voor alle instellingen krijgen, waarbij afwijkingen van het openbaarheidsbeginsel zo exact en zo klein mogelijk zijn.

Crowley
Mijnheer de Voorzitter, ik heet hierbij de ombudsman welkom in dit Huis. Ook heet ik de commissaris welkom. Deze was de drijvende kracht achter enkele voorstellen die hier vandaag worden besproken.
Om te beginnen zou ik de leden erop willen attenderen dat mijn verslag veranderingen in het Reglement beoogt om onder andere de ombudsman beter te laten functioneren. In dat verband wil ik mijn dank betuigen aan het secretariaat van de Commissie reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten voor haar hulp bij het opstellen van dit verslag, een proces dat, toen het onder het vorige Parlement van start ging, met veel moeilijkheden gepaard ging.
Het is voor ons als Parlement essentieel dat wij de onafhankelijkheid van het bureau van de ombudsman garanderen. In zekere zin is het zo dat, terwijl wij in het Parlement de vertegenwoordigers zijn van de Europese burgers en de Commissie en de Raad hun eigen onderscheiden rol hebben, de ombudsman de persoon is die op een neutrale en objectieve manier tussen al deze verschillende instellingen kan optreden; die hetzij in gunstige, hetzij in ongunstige zin, commentaar kan geven en besluiten kan nemen op basis van de rechten van de burgers en ter ondersteuning van die rechten. Daarom is het voor ons als Parlement van essentieel belang dat ons Reglement wordt veranderd om die onafhankelijkheid te garanderen en ook om de koppeling tussen het Parlement - via zijn commissies - en de ombudsman te onderstrepen.
Uit dat standpunt bezien, zijn ombudsman en Parlement de twee centrale toegangspoorten voor de Europese burgers: wij omdat wij zijn gekozen en de ombudsman omdat die er is om hun rechten te beschermen indien er sprake is van wanbeheer of ondeugdelijk functioneren bij de Europese instellingen.
Oorspronkelijk had in ons eigen Reglement artikel 161 een zodanige vorm dat het kon worden geïnterpreteerd als niet de onafhankelijkheid van de ombudsman te garanderen, speciaal in aangelegenheden als: het tijdstip waarop de ombudsman voor het Parlement moest verschijnen, of hij voor het Parlement kon worden geroepen wegens verzoeken om inlichtingen en/of een parlementaire commissie hem om dezelfde reden voor zich kon laten verschijnen. Op grond van de Verdragen heeft de ombudsman het recht om zijn eigen uitvoeringsbepalingen en regels te formuleren. Dit gebeurde op voorlopige basis toen het bureau werd opgezet en definitief in januari van dit jaar toen het bureau volledig operationeel werd. Helaas komen wij in het Parlement nu pas toe aan het amenderen van ons Reglement om rekening te houden met die regels met betrekking tot de ombudsman.
Daartoe hebben wij een paar wijzigingen aangebracht in artikel 161. Het is van belang dat de leden zich realiseren dat ons eigen Reglement onze leidraad is voor de werking van dit Parlement. Ik weet dat veel leden het Reglement erg technisch, saai en soms een beetje pietepeuterig vinden. Maar we hebben dat Reglement om ervoor te zorgen dat het Parlement behoorlijk werkt en dat daarnaast de betrekkingen tussen het Parlement en de andere instellingen een correcte structuur hebben.
Het is daarom dat artikel 161 wordt gewijzigd. De voornaamste wijziging in het Reglement moet ervoor zorgen dat de ombudsman het initiatief heeft met betrekking tot het informeren van het Parlement en de parlementaire commissies. De enige verplichting van het bureau van de ombudsman is dat er een jaarverslag moet worden ingediend. Dat jaarverslag voorziet in de mogelijkheid dat er een debat plaatsvindt in dit Parlement en dit hebben wij op dit ogenblik. Afgezien daarvan garandeert het Parlement de ombudsman zijn medewerking, hetzij door hem toegang te geven tot documenten dan wel informatie te geven, hetzij via de Commissie verzoekschriften, zodat aan verzoeken om inlichtingen gegarandeerd gevolg wordt gegeven.
Wat wij hier vandaag met het wijzigen van het Reglement doen, is in de eerste plaats de onafhankelijkheid van de ombudsman te garanderen. Dit is een heel duidelijke boodschap die wij vandaag vanuit het Parlement aan de Europese burgers kunnen sturen om te laten zien dat niettegenstaande personeelswisselingen binnen het Parlement, veranderingen bij de Commissie en ondanks het feit dat het voorzitterschap van de Raad om de zes maanden wisselt, het enige permanente, vaste punt het bureau van de ombudsman is: waar de bescherming van rechten en fundamentele vrijheden in het geding is, fungeert dit bureau als ultieme toevlucht en staat het borg voor het behoorlijk bestuur van alle Europese instellingen.
Ik beveel dit verslag aan bij het Huis. Ook zou ik de Commissie verzoekschriften willen danken voor haar advies, als gegeven door de heer Gutiérrez Díaz, die zeer dicht bij mijn eigen standpunt staat.

Gutiérrez Díaz
Mijnheer de Voorzitter, het door de heer Brian Crowley gepresenteerde voorstel tot wijziging van artikel 161 van het Reglement van het Europees Parlement is het resultaat van een productieve uitwisseling van gedachten en opmerkingen waaraan de Commissie verzoekschriften als volwaardige partner actief heeft deelgenomen. Dankzij het uitstekende werk van de heer Brian Crowley beschikken wij nu over een uiterst bevredigend wijzigingsvoorstel dat bovendien volledig aansluit bij het eerder door het Europees Parlement verstrekte advies.
Het voorstel van de rapporteur legt expliciet de volledige onafhankelijkheid van de ombudsman van het Europese volk vast, alsmede het feit dat de betrekkingen tussen de ombudsman en het Europees Parlement in normale omstandigheden via de Commissie verzoekschriften verlopen. Deze betrekkingen worden overigens duidelijk omschreven in het voorstel tot wijziging waarover wij onze stem moeten uitbrengen.
Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de heer Brian Crowley dan ook met zijn verslag en ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn collega's uit te nodigen het voorstel tot wijziging van het Reglement te steunen.

Ullmann
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de ombudsman, mevrouw de commissaris, wat wordt er in het Verdrag van Maastricht bedoeld met de eis dat het beleid en de resoluties van de Unie zo dicht mogelijk bij de burger moeten staan? Er wordt daarmee heel veel bedoeld. Maar er wordt beslist ook datgene mee bedoeld wat de ombudsman in zijn Speciaal Verslag aansnijdt, namelijk de toegang van de burgers van de Unie tot de documenten van de Unie. Ik heb daarom de eer en het genoegen, mijnheer de ombudsman, u namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger ervoor te bedanken dat u daarmee niet alleen in de zin van de rechtsgrondslag van uw werk een initiatief heeft genomen, maar dat u ook de burgers van de Unie een grote dienst heeft bewezen door op te komen voor hun rechten.
U heeft daarmee vanzelfsprekend ook de organen en instellingen van de Europese Unie de plicht opgelegd de praktische uitvoering van hun taken aan een onderzoek te onderwerpen. Zo moet de Raad zich bijvoorbeeld afvragen of deze zelf het recht heeft erover te oordelen wat wetgeving is en wat niet. Ook ons Parlement moet zich afvragen of zijn regels over de toegang tot documenten wel in overeenstemming met het Reglement tot stand zijn gekomen.
Het ter tafel liggende speciaal verslag is wat dit betreft een belangrijke stap op weg naar de verwezenlijking van het nieuwe artikel 191 A, dat weliswaar alleen voorziet in regels voor de toegang tot documenten voor de Raad, het Parlement en de Commissie, maar in het licht van de nieuwe redactie van artikel A, lid 2, toch gezien dient te worden als een criterium voor alle organen en instellingen van de Europese Unie.
Ik sluit af met een speciaal woord van dank aan de rapporteur, die niet alleen de betekenis van het Speciaal Verslag van de heer Söderman duidelijk heeft gemaakt, maar door haar samenwerking met de Commissie juridische zaken en rechten van de burger ook heeft laten zien hoe het kan maar in dit Huis beslist niet altijd gebeurt.
Hartelijk dank, mevrouw de rapporteur.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de ombudsman, geachte leden van het Parlement, ik wil eerst de ombudsman en de geachte afgevaardigden Newman, Thors en Crowley danken voor hun uitstekende verslagen. Deze bevatten een behandeling van het jaarverslag van de ombudsman over 1997, van het speciaal verslag van de ombudsman over de toegang van het publiek tot documenten, en van een wijziging van het interne Reglement van het Parlement, die specifiek over de ombudsman gaat. Ik heb alle verslagen met zeer grote belangstelling gelezen. Het is immers zo dat de Europese burgers dankzij de ombudsman de mogelijkheid hebben gekregen om te weten te komen hoe ons bestuur functioneert.
In het jaarverslag van de ombudsman voor 1997 gold, net als voor 1996, dat de meeste door de ombudsman behandelde klachten gingen over de Commissie. Dat is normaal, gezien het feit dat de Commissie de instelling is die de meeste beslissingen neemt met onmiddellijke gevolgen voor de burger.
Het verslag-Newman over het jaarverslag van de ombudsman gaat vooral over vier punten, waarop ik kort commentaar wil geven. Ten eerste juich ik het net als de heer Newman toe dat de inhoud van het begrip "wanbeheer" nu duidelijk is gedefinieerd. Dat verduidelijkt het mandaat van de ombudsman. Daardoor wordt het voor ons en de ombudsman gemakkelijker om te bepalen hoe wij de desbetreffende misstanden moeten aanpakken.
Als tweede punt wil ik wijzen op het belang van informatie aan de burgers over hun recht om verzoekschriften in te dienen bij de ombudsman. Ik deel het standpunt dat wij binnen de EU-instellingen moeten doorgaan met het werken aan de informatievoorziening. De informatie over het petitierecht bij de Commissie verzoekschriften moet verbeterd worden.
Het derde punt betreft de inspanningen van de ombudsman ter verbetering van de procedure voor het aanhangig maken volgens artikel 169 van inbreuken op het Gemeenschapsrecht door de lidstaten. Het gaat er specifiek om het vertrouwen van de burgers in deze procedure te vergroten. De Commissie heeft de taak op zich genomen de klager in te lichten in het geval wij een klacht niet ontvankelijk zullen verklaren. Ook de gevallen terzake waarvan de Commissie besluit dat er geen sprake is van inbreuk op het Gemeenschapsrecht moeten wij met redenen omkleden.
Tot slot kaart collega Newman de kwestie aan van het opstellen van een gedragscode voor goed bestuur binnen de instellingen en organen van de Unie. Het Parlement heeft deze kwestie ter sprake gebracht in verband met het verslag-Perry over door de Commissie verzoekschriften behandelde verzoeken in 1996-1997. De kwestie is ook door de ombudsman zelf aangekaart. Van de kant van de Commissie steunen wij dit voorstel, en wij hebben een eerste ontwerp voor een gedragscode voor goed bestuur uitgewerkt. Dit is naar de ombudsman gegaan, die ons verschillende constructieve adviezen heeft gegeven. Momenteel werken wij aan een nieuw voorstel en herzien wij het concept-ontwerp met grote eensgezindheid. Ik ben ervan overtuigd dat zo'n gedragscode voor goed bestuur ertoe zal leiden dat wij een betere manier van besturen krijgen en dat wij de relaties tussen de diensten van de Commissie en de burgers kunnen verbeteren.
In 1997 heeft de ombudsman ook een speciaal verslag gepresenteerd over de toegang van het publiek tot documenten. Dit verslag is ook behandeld in het verslag van mevrouw Thors. De Commissie deelt het standpunt van dat verslag, dat als wij de transparantie van de Unie willen vergroten, de toegang tot documenten van wezenlijk belang is. Het is tevens een basisvoorwaarde, willen de burgers deel kunnen nemen aan het openbare debat. Door het vergroten van de transparantie dragen wij bij aan een betere besluitvormingsprocedure en daarmee ook aan het vergroten van het vertrouwen van de burgers in de instellingen van de Unie. Transparantie is een goede manier om machtsmisbruik en corruptie te voorkomen. Ik juich het, net als de ombudsman, dan ook toe dat de instellingen en organen van de EU bezig zijn regels in te voeren voor de toegang van het publiek tot documenten. Ik ben het ook eens met de eis van mevrouw Thors dat als de toegang tot een document wordt geweigerd, dit dient te gebeuren met een verklaring waarom de desbetreffende uitzondering gemaakt wordt.
De kwestie van de toegang tot documenten hangt ook nauw samen met de aanwezigheid van een goed functionerend documentenregister bij de instellingen. Dit beschouw ik als een zeer belangrijk instrument, zowel voor onze dagelijkse werkzaamheden als voor het bewerkstelligen van meer transparantie.
Mevrouw Thors stelt in haar verslag ook voor dat er speciale personen komen tot wie het publiek zich kan wenden voor inlichtingen. Ter informatie kan ik meedelen dat de Commissie contactpersonen heeft benoemd binnen de gezamenlijke Directoraten-Generaal. Verder heeft het Secretariaat-Generaal een dienst die centraal zorg draagt voor kwesties die de transparantie betreffen en die aangeeft welke toegang er tot documenten is.
Tot slot ben ik verheugd over het verslag van de heer Crowley over een wijziging van artikel 161 in het Reglement van het Parlement. Deze wijzigingen zullen de goede verhoudingen tussen de Commissie verzoekschriften en de ombudsman verder verbeteren.
Mijnheer de Voorzitter, in het Verdrag van Amsterdam is vastgesteld dat transparante besluitvorming een van de grondslagen van de Unie dient te zijn. De Commissie werkt inmiddels aan de voorbereiding van het voorstel over de toegang van het publiek tot documenten bij de drie instellingen, dat in de Raad en het Parlement behandeld zal worden. Wij hopen dat het eerste concept al komende herfst klaar zal zijn.
Afsluitend wil ik de ombudsman, de heer Söderman, danken voor de goede samenwerking met ons in de Commissie.

Fayot
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de ombudsman, gelukkig kunnen we de uitstekende verslagen over de Europese ombudsman van de heer Newman en mevrouw Thors bespreken op een tijdstip dat er veel aanwezigen zijn, want het onderwerp verdient alle aandacht. Het gaat immers om de rechten van de burger ten aanzien van het bestuur en de transparantie daarvan.
Mijnheer de Voorzitter, de ombudsman heeft een moeilijke taak omdat hij een samenhangend geheel van regels en procedures moet bedenken en dit is een werk van lange adem. Hij moet een systeem uitbouwen voor de behandeling van klachten dat theoretisch gefundeerd is en doeltreffend in de praktijk. Ik heb de werkzaamheden van de heer Söderman gevolgd en ik kan beamen dat hij zich met veel energie en in een geest van continuïteit heeft gekweten van zijn taak en daarvoor wens ik hem te feliciteren namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten.
De heer Söderman heeft met name een verduidelijking gegeven van het begrip wanbeheer, dat in het Verdrag vermeld wordt, maar niet gedefinieerd. De pogingen van de ombudsman om dit concept te verduidelijken gaan in de goede richting, al zouden ze moeten preciseren wat de respectieve taken zijn van de Commissie verzoekschriften en de ombudsman. Deze horen elkaar niet te bestrijden, maar moeten elkaar aanvullen. Beide zijn instrumenten waarmee de parlementaire democratie controle uitoefent op het bestuur.
In dit opzicht is het van essentieel belang dat het Parlement zelf duidelijke procedures vaststelt voor de betrekkingen met de ombudsman. De transparantie is een doeltreffend wapen tegen de uitwassen van de bureaucratie. Daarom is het nuttig om regels op te stellen aangaande het optreden van de ombudsman in het Parlement, zodat hij dit wapen in de plenaire vergadering kan gebruiken, en ik kan u meedelen dat de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten daar volop mee bezig is.
Aan de andere kant laten de concrete gevallen die in het verslag van de ombudsman besproken worden en heel interessant zijn om te lezen duidelijk zien dat de behandeling van klachten ons in staat stelt de kwestie objectief te beschouwen. Het gebeurt al te vaak dat burgers waarvan een verzoek wordt afgewezen de nationale of Europese overheid beschuldigen van discriminatie, en in dit opzicht hebben de door de ombudsman uitgevoerde onderzoeken een pedagogische waarde, omdat de burgers hierdoor meer te weten komen over de werking van de Gemeenschap.
Dit neemt niet weg dat er nog een hele weg te gaan is, als we in ogenschouw nemen dat in 1997 slechts 1.181 nieuwe klachten werden ontvangen op een bevolking van 370 miljoen en dat van al deze klachten slechts 27 % onder het mandaat viel van de ombudsman.
Ik zou nog iets willen zeggen in verband met het speciaal verslag over de toegang van het publiek tot documenten. Het gaat hier om een essentieel beginsel inzake transparantie, dat door het Verdrag van Amsterdam wordt bevestigd, en de ombudsman roept alle instellingen op om op dit gebied regels vast te stellen. Het Europees Parlement heeft dit gedaan in 1997, maar deze regels zijn mijns inziens zeer restrictief, te vormelijk en, wat nog erger is, er is geen democratisch debat over gevoerd in dit Parlement. Ik sluit mij aan bij al degenen die, zoals mevrouw Thors, betreuren dat een kwestie waarover het Parlement hoort te beslissen, geregeld wordt door het Bureau, dat niet bevoegd is, en als de eerste zaak aanhangig wordt gemaakt voor het Hof van Justitie zal moeten blijken of deze regels degelijk zijn, bijvoorbeeld wanneer een burger de toegang geweigerd wordt tot documenten aangaande het vastgoedbeheer van het Parlement.
Tot besluit, mijnheer de Voorzitter, zou ik mijn spijt willen betuigen over het feit dat slechts zeventien klachten werden overgebracht door leden van het Europees Parlement. Dat is bijzonder weinig en het bewijst dat de leden, wijzelf, een persoonlijke inspanning moeten doen om de burgers in te lichten over hun recht om een beroep te doen op de ombudsman.

Chanterie
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de ombudsman, mevrouw de commissaris, waarde collega's, ik wil namens de EVP-Fractie stilstaan bij het verslag-Newman en ik wil allereerst de rapporteur, mijnheer Newman, feliciteren met zijn verslag. Ik wil in de tweede plaats en meer speciaal wat het werk van de ombudsman betreft, bijzondere waardering uitdrukken van de EVP-Fractie voor het werk dat de ombudsman en zijn ploeg hebben gepresteerd en voor het jaarverslag 1997. Het jaarverslag 1997 dat een bijzonder heldere structuur bevat en dat onder meer zeer speciaal ingaat op elementen die inderdaad van groot belang zijn. Overigens, collega Fayot heeft erop gezinspeeld, de grote zorg voor de juridische context waarbinnen de Europese ombudsman moet functioneren. Wat is het bij Verdrag vastgelegde mandaat van de ombudsman? Hoe bakent men het begrip administratief wanbeheer af? En omgekeerd, proberen te komen tot het vastleggen van regels voor behoorlijk bestuur. Ik geloof dat het elementen zijn die ook vanuit onze fractie reeds in 1996 werden gevraagd en wij verheugen ons over het werk dat terzake is verricht in het jaarverslag dat nu voorligt.
We willen de ombudsman en zijn diensten ook feliciteren voor de openheid en de snelheid waarmee zij rekenschap afleggen van hun activiteiten. Zowel naar de Unie toe als direct naar de burgers en de verenigingen in de lidstaten. Ik geloof dat het een goed voorbeeld is voor andere Europese instellingen, ook voor wat het gebruik betreft van nieuwe communicatietechnologieën. Er staan veel interessante cijfers in het jaarverslag maar ik blijf stilstaan bij twee ervan. Ten eerste, dat slechts 27 % van de klachten vallen binnen het mandaat van de ombudsman, 27 % van de ingebrachte klachten waarvan ongeveer tweederde ontvankelijk verklaard zijn. Het gaat over 1.000 nieuwe klachten. Uiteindelijk zijn er slechts een zeer beperkt aantal die in het activiteitsmandaat van de ombudsman vallen. Slechts 3 % van alle ontvankelijke klachten hebben geleid tot een kritische bemerking vanwege de ombudsman of tot een vergelijk met de betrokken instellingen.
Wij als fractie trekken er drie conclusies uit. Ten eerste, de burger heeft te weinig weet van de specifieke opdracht van de ombudsman en van de rol van de Commissie verzoekschriften van het Parlement.
Ten tweede, zowel Commissie, Parlement als de ombudsman hebben hier een gezamenlijke verantwoordelijkheid van communicatie maar ook voor wat het Parlement betreft, het ter beschikking stellen van meer financiële middelen.
Ten derde, er is behoefte aan een meer positieve benadering door het Europees Parlement van de burgers, van wie we weten dat ze met veel vragen zitten ten opzichte van de instellingen. Mijnheer de Voorzitter, ik heb een vraag aan u. We hebben duizenden bezoekers per week hier. Waarom bezorgen we aan de bezoekers geen boekje, geen brochure over de taak van de ombudsman en wat het Parlement ter zake doet?

De Clercq
Mijnheer de Voorzitter, er zijn twee redenen waarom het ambt van de Europese ombudsman belangrijk is. Ten eerste, het recht zich tot hem te wenden is één van de Europese burgerrechten dat toekomt aan alle natuurlijke en rechtspersonen die legaal in de Europese Unie verblijven. Dit betekent dat dit recht een politiek recht en een politiek project vertegenwoordigt.
Ten tweede, het groot aantal klachten toont aan hoe noodzakelijk dit ambt is en dat zeker alles niet in de Europese instellingen op wieltjes loopt. Mag ik even verwijzen naar de conclusies uit mijn verslag "Burgerschap van de Unie" in verband met de werking van de Europese ombudsman?
Ten eerste, het is van essentieel belang dat de burger beter wordt geïnformeerd over de rol van de ombudsman. Het is vooral de taak van het Parlement om ervoor te zorgen dat de burger zijn Europese rechten kent, weet hoe, waar en wanneer hij deze kan uitoefenen.
Ten tweede, de instellingen moeten lering trekken uit de dossiers die over hen bij de ombudsman zijn beland. De ingediende klachten geven een goed beeld wat bij de burger leeft en wat deze fout vindt in de Europese administratie. Elke instelling moet dan ook haar handelwijze bijstellen om zo dicht mogelijk bij de burger te staan.
Ten derde, de werkzaamheden van de ombudsman kunnen worden verbeterd door de oprichting van nationale instanties in de lidstaten. Dit zal de rol van de ombudsman versterken en deze instanties kunnen een doorverwijsfunctie hebben voor zaken waarvoor de eigen ombudsdiensten van de lidstaten bevoegd zijn en vice versa.
Kortom, als Europees Parlement moeten wij ervoor zorgen dat ook de ombudsman zijn bijdrage levert om Europa dichter bij de burger te brengen. In de huidige ombudsman, de heer Söderman, hebben wij daarvoor volle vertrouwen.

Ojala
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de drie rapporteurs feliciteren met hun uitstekende werk. Ik zou vooral mijn dank willen betuigen aan ombudsman Söderman voor zijn uitstekende, daadkrachtige werk ter vergroting van de openheid, openbaarheid en geloofwaardigheid van de Europese Unie. Zijn inzet is van centraal belang geweest, en in de korte tijd dat hij in functie is, zo kan men nu al vaststellen, heeft de ombudsman zijn positie in de Europese Unie versterkt.
Belangrijk is ook dat hij zijn eerste speciaal verslag heeft gemaakt over de openbaarheid van documenten. Ik kan mij volledig vinden in de conclusies die mevrouw Thors in haar eigen verslag naar voren heeft gebracht. Helaas blijft veelal het gevoel hangen dat het werk op het punt van de openheid gal en alsem is bij sommige instellingen, maar ik geloof zeker dat we hierin nog vooruitgang zullen boeken.
Een tweede belangrijk punt is dat de ombudsman een definitie van "wanbeheer" heeft gegeven. Maar het is beslist niet voldoende dat we weten wat slecht bestuur is. We dienen procedurevoorschriften aangaande een juiste bestuurswijze te realiseren, zoals de ombudsman die heeft voorgesteld. Ik hoop ook dat dit Parlement het vraagstuk van extra personeel zodanig zal behandelen dat de ombudsman meer middelen tot zijn beschikking krijgt, wat noodzakelijk is.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, wanneer we nader beschouwen welke instellingen op dit moment voor openheid zorgen in de Europese Unie, dan moeten we met dankbaarheid het grondige werk van de ombudsman noemen. De groenen willen hem hiervoor van harte bedanken. Het is aan dit werk te danken dat bijna alle instellingen van de Unie regels hebben waaraan ze zich moeten houden wanneer burgers documenten bij ze opvragen. Het is nu ook de zaak van de burger om te onderzoeken en te ondervinden hoe goed deze regels hem dienen, en, indien nodig, om de mogelijkheden te gebruiken om zijn rechten te laten gelden bij beslissingen waarin hem documenten geweigerd worden. Met zijn besluit en zijn werk heeft de ombudsman eveneens de Raad en de Commissie gedwongen om steeds preciezer te motiveren om welke reden de instellingen niet altijd documenten hebben afgestaan aan burgers. En de Raad kan evenmin schuilen achter diverse pilaarconstructies; de burgers dienen daarentegen over een brede linie het recht te hebben om documenten van de instellingen van de Europese Unie in te zien.
We zullen echter nog een lange weg moeten gaan voordat we een situatie hebben waarin het weigeren van documenten met zorg wordt gemotiveerd en zelden voorkomt. Het is daarbij belangrijk dat het Europees Parlement zijn verantwoordelijkheid draagt bij het opstellen van de verordening aangaande openbaarheid. Het was verheugend om van de commissaris te horen dat een dergelijk werkdocument wellicht in de herfst al te verwachten is. De verordening dient voor alle instellingen te gelden, precies zoals in het verslag van Astrid Thors wordt voorgesteld, omdat een goede bestuurswijze dient te worden aangehouden. Het is van zeer groot belang dat uitzonderingen op de openbaarheid van documenten nauwgezet worden beperkt. Maar al te vaak worden begrippen als algemene veiligheid en internationale betrekkingen gebruikt als reden voor het weigeren van documenten. Onze fractie hoopt dat de ombudsman zal kunnen helpen om deze begrippen nader te definiëren.

Leperre-Verrier
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de ombudsman willen feliciteren met dit tweede verslag van zijn activiteiten, dat een nieuw licht werpt op de werkzaamheden die hij verricht ten dienste van de Europese burgers nu zijn verschillende diensten en instellingen operationeel zijn en de contacten gelegd zijn met de lidstaten en de nationale ombudsmannen. De diensten van de ombudsman hebben 1.200 klachten ontvangen en deze ook kunnen behandelen, wat bewijst dat deze instelling bekendheid begint te krijgen, maar dat is zeker nog niet voldoende.
Ik ben het dus eens met het standpunt van de heer Newman in zijn uitstekende verslag. We verwelkomen de initiatieven die de ombudsman, afgezien van het onderzoeken van klachten, onderneemt, met name inzake de definitie van het begrip wanbeheer, dat niet altijd even duidelijk is.
Zo zou het mogelijk moeten zijn om een duidelijker onderscheid te maken tussen de bevoegdheden van de Commissie verzoekschriften en die van de ombudsman. Dit kan natuurlijk alleen maar als beide instellingen ook intensiever samenwerken en ze beschikken over de nodige middelen, ook op financieel gebied, om hun respectieve taken uit te voeren. Wat deze eisen betreft, kan u rekenen op de steun van mijn fractie, mijnheer de ombudsman.
Tenslotte is het ook belangrijk om de burgers te voorzien van kwaliteitsvolle informatie, waarbij met name nieuwe communicatiemiddelen als Internet van pas komen, met het oog op de transparantie waar alle Europese burgers recht op hebben.

Striby
Mijnheer de Voorzitter, deze drie verslagen zitten vol goede bedoelingen, net zoals de drie voorgaande. Het is een feit dat het verslag van de heer Crowley inspeelt op de voor de hand liggende nood aan juridische opheldering van het gebrek aan overeenstemming tussen het Reglement van het Parlement enerzijds en het statuut van de ombudsman anderzijds. Deze opheldering draait uit in het voordeel van de laatste, want de respectieve rechten en plichten worden in het verslag duidelijk omschreven, wat overigens een van de voorwaarden is voor de goede werking van de betrokken instanties.
Het verslag-Newman, dat het verslag van de ombudsman behandelt, gaat daarentegen voor de zoveelste keer in op de noodzakelijke samenwerking tussen de Commissie verzoekschriften en de ombudsman. Hoe vaak hebben we deze klacht al niet gehoord? Toch noopt de lezing van het verslag ons tot de volgende conclusie: ofwel wordt er echt niets aan gedaan, ofwel maakt de rapporteur zich ervan af met enkele intentieverklaringen waar hij zelf niet in gelooft. Ook hier geldt dat om te komen tot een succesvolle samenwerking het nodig is dat partnerschappen goed functioneren.
Aan weerskanten is er een enorme achterstand. 959 verzoekschriften die wachten op behandeling in het Parlement en 227 zaken die aanhangig zijn bij de ombudsman worden van jaar tot jaar vooruitgeschoven. Het Hof van Justitie wijst er van zijn kant op dat om te komen tot goed bestuur de communautaire instellingen eerst moeten zorgen voor een goede interne werking.
Het verslag van mevrouw Thors is een afspiegeling van het speciaal verslag van de ombudsman, omdat het een grotere toegang van het publiek eist tot de documenten van de communautaire instellingen.
We kunnen deze eis alleen maar onderschrijven. We verheugen ons over dit voorstel, want de Europese eenmaking heeft altijd te ver van de burgers gestaan, om niet te zeggen dat deze opzettelijk in het ongewisse zijn gehouden. Maar in haar toelichting benadrukt mevrouw Thors ook dat transparantie niet het enige aspect van de noodzakelijke hervorming mag zijn en dat nog andere structurele hervormingen moeten plaatsvinden in alle communautaire instellingen, zodat deze nog efficiënter en doorzichtiger worden.

Schmidbauer
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de heer Söderman feliciteren met zijn uitstekende verslag, maar in de tweede plaats ook de rapporteurs die hun mening hebben gegeven over het jaarverslag van de ombudsman en over de doorzichtigheid van dit verslag. Het verheugt mij dat wij over deze verslagen, de verslagen over het Reglement en het jaarverslag van de Commissie verzoekschriften op één ochtend kunnen debatteren.
Deze onderwerpen horen bij elkaar, want de Commissie verzoekschriften is niet alleen de commissie die met de ombudsman samenwerkt, maar we stellen ook keer op keer vast dat hun werkzaamheden elkaar aanvullen en in de loop van het afgelopen jaar is er tussen de leden van de Commissie verzoekschriften en de ombudsman, de heer Söderman, een stabiele vertrouwensbasis ontstaan, die de burgers ten goede kan komen.
De verslagen van de heer Söderman bewijzen dat klachten over de instellingen terecht en oplossingen van de problemen mogelijk zijn. Wat het initiatief met betrekking tot de doorzichtigheid van de instellingen betreft, kan ik alleen maar zeggen: alle waardering! De heer Söderman heeft zonder zich ergens aan te storen een heet hangijzer aangevat, en met succes. Juist omdat de Europese instellingen het image hebben bureaucratisch te zijn, is het voor de burgers goed en nuttig om te weten dat er hier een instantie is die licht brengt in het donker van de bureaucratie en hun zo de mogelijkheid biedt hun klachten met succes te uiten.
Maar ook de ombudsman stuit bij zijn werk op de grenzen die het Verdrag hem heeft gesteld, en veel klachten hebben geen betrekking op wanbeheer bij de Europese instellingen maar eerder bij de nationale. Een tweede grens is de personeelscapaciteit van zijn bureau en gezien het toenemende aantal klachten en onze wens de betrokkenheid van de burgers in de praktijk te brengen, ondersteunen wij het verzoek om personeelsuitbreiding, zodat alles opgelost kan worden.

Camisón Asensio
Mijnheer de Voorzitter, met de rapporteur, mevrouw Thors, zijn wij van mening dat het initiatief van de ombudsman, dat naar een grotere openheid van alle communautaire werkzaamheden streeft, moet worden gesteund en dat alle instellingen ertoe moeten worden aangezet de burgers en rechtspersonen wier woon- of verblijfplaats zich in een van de lidstaten bevindt de informatie te verstrekken waarom zij vragen in verband met het werkgebied van een bepaald orgaan. Wij geloven namelijk dat deze manier van werken het democratisch karakter van de instellingen versterkt en wij menen dan ook dat vooral de Commissie en de Raad ertoe moeten worden aangespoord vorderingen in deze richting te maken.
Dit is het moment om u eraan te herinneren dat er reeds positieve stappen in deze richting zijn ondernomen. Zo heeft het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen onlangs bepaald een beslissing van de Raad, waarbij de toegang tot bepaalde documenten werd ontzegd, wegens gebrek aan motivatie van deze weigering op te heffen. De desbetreffende documenten waren opgevraagd door de Zweedse vereniging van journalisten, die van de Raad slechts 4 van de 20 documenten ter inzage kreeg voorgelegd, terwijl dezelfde vereniging via de Zweedse autoriteiten 18 van de 20 documenten wist te bemachtigen.
Een ander lichtpunt betreft het feit dat het Hof van Justitie van de Gemeenschappen zich zopas voor de eerste maal heeft uitgesproken over een richtlijn betreffende de vrije toegang tot milieugegevens.
Om al deze redenen verlenen wij onze steun aan dit verslag en delen wij de mening dat de documenten moeten kunnen worden ingekeken, ook al dienen daarbij een aantal spelregels te worden gerespecteerd.
Waarde collega's, wij steunen dit verslag en wij feliciteren zowel de rapporteur als de ombudsman.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, het verheugde mij zeer dat de voorzitter van de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten het eens was met de in het verslag naar voren gebrachte opvatting inzake de toegang tot documenten, dat wil zeggen dat het verkeerd is dat het Bureau regels heeft ingesteld inzake onze eigen openbaarheid en dat die regels gebrekkig zijn. Ik hoop dat wij samen met andere parlementaire commissies kunnen komen tot een snelle correctie in dezen, omdat dit een schande voor het Parlement is.
Ook ben ik verheugd over de mededeling van de commissaris dat de Commissie bereid is tot het invoeren van een systematiek voor het aanleggen van documentenregisters. Ik mis echter nog een antwoord op de vraag of inkomende documenten daar ook zullen worden geregistreerd.
Verder deel ik mee dat onze fractie geen steun kan geven aan overweging G uit het verslag. Daarin wordt namelijk de nadruk gelegd op vertrouwelijkheid, wat strijdig is met de rest van het verslag. De ELDR-Fractie zal ook stemmen tegen paragraaf 22, die ronduit onjuist is.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, het is duidelijk dat de ombudsman alleen al door zijn werk een zeer positieve rol heeft gespeeld bij het bevorderen van de transparantie in de EU. Ik zou van de gelegenheid gebruik willen maken mijn waardering voor het werk van ombudsman Söderman uit te spreken.
De in het verslag-Thors gestelde eisen inzake toekomstige regels voor openheid zijn uitstekend, maar ik zou willen wijzen op twee punten die mijns inziens ontbreken. Dat is ten eerste het feit dat verscheidene belangrijke rechtszaken bij het Europese Hof van Justitie, bijvoorbeeld de Guardian-zaak en de journalist-zaak, de zaak van de openheid hebben bevorderd. De procedure bij het Hof vertoont echter ook verschillende zwakke plekken. Het kost veel geld om een zaak bij het Hof aanhangig te maken en de behandeling vraagt zeer veel tijd. De nieuwe regels moeten de mogelijkheid gaan bieden snel en kosteloos in beroep te gaan.
Ten tweede moeten het recht van de EU-werknemers met massamedia te praten worden versterkt door de invoering van vrijheid van informatieverschaffing. Ik zal in verband hiermee dan ook tegen overweging G van het verslag stemmen.

Papakyriazis
Mijnheer de Voorzitter, het is geen toeval dat wij vandaag een dergelijk lang debat wijden aan het vraagstuk van de verzoekschriften en aan dat van de ombudsman. Ik vind het volkomen terecht dat deze twee punten samen worden behandeld. Het recht van de burger om een verzoekschrift te richten tot het Europees Parlement en zijn recht om met klachten aan te kloppen bij de ombudsman zijn twee fundamentele rechten voor de Europese Unie. Daar zijn twee verschillende functies mee verbonden die volledige onafhankelijkheid van de Europese ombudsman garanderen. De klachtschriften en verzoekschriften zijn in feite een instrument waarmee, dankzij de actieve deelname van de Europese burger, de werking van de Europese Unie dagelijks aan de praktijk wordt getoetst. Zij zijn in feite een doorlopende opiniepeiling. Daarom is dit een belangrijk politiek instrument, een aanknopingspunt in de ontwikkeling van de Europese Unie.
Precies een jaar geleden was ik rapporteur voor het jaarverslag van de ombudsman. Ik heb toen het standpunt van de Commissie verzoekschriften naar voren gebracht. Vandaag moet ik tot mijn voldoening vaststellen dat in het afgelopen jaar aanzienlijke vooruitgang is geboekt. Uit het verslag van de ombudsman blijkt dat de functie van ombudsman evolueert en wortel schiet. De rapporteur van de Commissie verzoekschriften, de heer Newman, heeft het verslag van de ombudsman en zijn werkzaamheden aan een diepgaand onderzoek onderworpen. Ik wil hier slechts kort aan toevoegen dat mijns inziens het Europees Parlement met de ombudsman een juiste keuze heeft gemaakt. De Europese Unie wordt op waardige wijze vertegenwoordigd door haar ombudsman, de heer Söderman. De heer Söderman zet zich met al zijn krachten in voor de opbouw van deze instelling en daar ben ik hem dankbaar voor.
Er werd zojuist gezegd dat wij onszelf herhalen in dit debat over de verzoekschriften en de klachtschriften. Dit is echter geen gewoon jaar. De komende verkiezingen staan voor de deur en daarom moeten wij de burgers een duidelijke boodschap geven en hen aanmoedigen deel te nemen aan het wel en wee van de Europese Unie.

Matikainen-Kallström
Mevrouw de Voorzitter, voor de burgers van de Unie is de mogelijkheid om een verzoekschrift te richten aan de ombudsman een van de belangrijkste rechten. De ombudsman is voor een effectief functioneren in grote mate afhankelijk van de aan hem beschikbaar gestelde middelen. Het bureau van de Europese ombudsman wordt benaderd met een permanent groeiend aantal verzoeken tot opheldering. Dit duidt erop dat de burgers het optreden van een ombudsman noodzakelijk vinden bij correctie van misstanden die in het bestuur van de Europese Unie zijn opgetreden. Het is de taak van het Europees Parlement en de Europese ombudsman om samen de rechten van de burgers en het internationale functioneren van de Unie veilig te stellen.
De burgers van de Unie hebben het recht om te eisen dat het bureau van de Europese ombudsman dat hun bezwaarschriften behandelt, voldoende juridisch personeel heeft, dat minstens evenveel gerechtelijke ervaring heeft, van vergelijkbaar niveau bovendien, als de communautaire instellingen die het doelwit zijn van onderzoek. Het probleem voor de ombudsman, die met een steeds groeiende werkdruk kampt, is zowel de hoeveelheid functies als het niveau daarvan. Deze onvolkomenheid dient in de toekomst weggenomen te worden. Zo niet, dan scheppen we een situatie waarin de ombudsman bij het bepleiten van zaken voor de burgers van de Unie een inefficiënt en onderbezet apparaat tot zijn beschikking heeft.
Ik hoop dat we allemaal de Europese ombudsman kunnen steunen in zijn belangrijke taak om een soepel, effectief en met voldoende middelen uitgerust bureau op te zetten. Want alleen op die manier kunnen we de burgers van de Unie een hoogwaardige en snelle afhandeling van hun zaken op het bureau van de ombudsman bieden.

Banotti
Mevrouw de Voorzitter, ik sluit mij aan bij het koor van loftuitingen aan het adres van onze ombudsman. Hij heeft schitterend werk verricht en dit wordt terecht door het Parlement erkend.
Zijn werk heeft op velerlei manieren de burgers van Europa dichter bij ons gebracht, een wens die wij hier in dit Parlement voortdurend tot uiting brengen. Ook heeft hij voor een groot aantal landen die niet de traditie van een ombudsman hebben, dit ambt dichter bij de mensen gebracht en de betekenis ervan duidelijk gemaakt - hetgeen heel belangrijk was. In zijn eerste verslag heeft hij aangegeven hoeveel mensen verzoekschriften hadden ingediend en welke verzoekschriften niet ontvankelijk waren. Zoals ik eerder in dit debat al opmerkte, heeft hij ook al degenen die het Parlement hebben gepetitioneerd snel van antwoord gediend. Dit is erg belangrijk omdat veel mensen bij het schrijven het gevoel hebben dat hun brieven in een bodemloze put verdwijnen en nooit meer door iemand worden gevonden. Dat is dus heel belangrijk.
En terwijl ik mijn grote waardering uitspreek voor het werk van onze ombudsman, zou ik van deze gelegenheid gebruik willen maken om ook de noodzaak van een speciale ombudsman voor kinderen in Europa aan de orde te stellen. Mijn werk met kinderen en kinderrechten wijst duidelijk uit dat dit een belangrijk en essentieel verlengstuk is van de rol die de heer Söderman zo prachtig heeft vervuld. Ik hoop dat wij ons in het volgende Parlement over deze kwestie zullen buigen en zullen besluiten tot de benoeming van een speciale ombudsman voor kinderen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.

Galeote Quecedo
Mevrouw de Voorzitter, de minister van Binnenlandse Zaken van uw land heeft verklaard dat de in Baskenland gepleegde moorden op democratisch gekozen vertegenwoordigers - ik citeer - "onacceptabel zijn voor de hele Europese Unie omdat zij een aanslag plegen op de essentie van de democratie" . En aangezien dit hier toch het Huis van de democratie van Europa is, de ultieme verpersoonlijking van de vrede en de vrijheid die het overgrote deel van de Europeanen te beurt vallen, zou ik u willen verzoeken, mevrouw de Voorzitter, een groep Baskische gemeenteraadsleden te verwelkomen die op grond van hun opvattingen met de dood worden bedreigd en die ons hier vandaag tijdens onze debatten vergezellen.

De Voorzitter
Mijnheer Galeote Quecedo, ik heet de bezoekers van harte welkom en ik sluit me graag aan bij de door u uitgebrachte welkomstwoorden.

Stemming
Wibe
Ik zou alleen even aan de notulen toegevoegd willen zien dat er een probleempje is met de Duitse, Spaanse en Franse vertaling, waaruit niet duidelijk blijkt dat verzoeken ook in de toekomst schriftelijk moeten worden ingediend, en dus niet telefonisch mogen worden ingediend.
Dit heeft verder uiteraard geen invloed op mijn verslag. Ik zou dit alleen graag aan de notulen toegevoegd willen zien voordat er gestemd wordt.
(Het Parlement neemt het besluit aan)

Manzella
. (IT) Mevrouw de Voorzitter, ik zou alleen maar de aandacht van de Vergadering willen vestigen op het negatieve impact van dit amendement, waarmee men altijd en hoe dan ook de tweede lezing wil invoeren. Het doel van het amendement is datgene te verwerpen wat wij moeizaam hebben bereikt met het Verdrag van Amsterdam. Als dit amendement wordt aangenomen, zou het verslag een volledig andere strekking krijgen en geen hervorming maar juist het tegenovergestelde daarvan zijn.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Frischenschlager
Mevrouw de Voorzitter, beste collega's, ik denk dat ik u voordat we over de paragrafen 10, 11 en 12 gaan stemmen, de volgende informatie moet geven: deze drie paragrafen samen zijn een compromis dat in de Commissie institutionele zaken tot stand is gekomen. De oorspronkelijke tekst hield een veel duidelijkere afwijzing in van de bepaling dat er enerzijds een nauwere samenwerking van een meerderheid mogelijk moet zijn, maar dat tegelijkertijd iedere lidstaat die niet meedoet, over deze nauwere samenwerking van de meerderheid zijn veto kan uitspreken.
Tot dit compromis behoort daarom ook paragraaf 12, waarin de Commissie wordt verzocht in het kader van de herziening van het Verdrag van Amsterdam een paragraaf op te nemen waarin dit nationale veto weer geschrapt wordt. Dit compromis werd met grote meerderheid goedgekeurd en ik adviseer het plenum dan ook dit compromis te handhaven, niet in de laatste plaats omdat het Europees Parlement zich er altijd heel duidelijk voor heeft uitgesproken de unanimiteitsprocedure behalve bij constitutionele kwesties te vervangen door de gekwalificeerde meerderheid. Ik zou het onjuist vinden als nu bij een concreet punt waarbij het gaat om stemmenweging bij meerderheid, opnieuw het nationale veto niet geschrapt zou worden, en daarom verzoek ik u het compromis te handhaven.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Killilea
Mevrouw de Voorzitter, even een motie van orde. Het is toch zeker terecht dat wij nu doorgaan? Gisteren zijn wij bijna 30 minuten te laat gestart. Vandaag zijn wij bijna 20 minuten te laat begonnen. Het is dan ook volkomen juist om door te gaan. Er moet eigenlijk iets worden gedaan om ervoor te zorgen dat wanneer u zegt dat de stemming om 12.00 uur wordt gehouden, deze ook inderdaad om 12.00 uur plaatsvindt!

(De Voorzitter besluit de stemmingen ondanks het tijdstip voort te zetten na te hebben vastgesteld dat de meerderheid van de leden hier voorstander van is)

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, ik heb tegen het verslag-Evans gestemd, omdat ik vind dat het Parlement hier een verkeerde beslissing heeft genomen. Wij eisen dat alles en iedereen de rechten van minderheden en regionale talen erkent. In het verslag Maij-Weggen/Dury eisen we dat van de Raad, we eisen het van de geassocieerde staten, maar we eisen het niet van onszelf. We hebben in ons Reglement niet de consequentie getrokken uit datgene wat we van anderen eisen. Het verslagEvans is slecht, enerzijds omdat het geen onderscheid maakt tussen erkende regionale talen en welke willekeurige andere taal dan ook en anderzijds omdat ik niet begrijp wat nu eigenlijk het nut is van de vertaalde samenvatting, want dat kan immers alleen maar betekenen dat het verzoekschrift in de oorspronkelijke taal niet wordt gelezen. Maar als dat niet gelezen wordt, dan is het ook zinloos de mogelijkheid te bieden het in te dienen.
Ik heb het gevoel dat het hier de bedoeling is te misleiden en daarom wil ik heel duidelijk zeggen dat ik van mening ben dat we bij onze officiële talen moeten blijven, dat we evenwel tussen de officiële talen en een onbekend aantal willekeurige andere talen de regionale talen hebben, die we zonder meer moeten beschermen.

Palacio Vallelersundi
Ik heb voor het door de Commissie voorgestelde amendement op het Reglement gestemd, volgens hetwelk ook de verzoekschriften die niet in een officiële taal van de Europese Unie zijn gesteld ontvankelijk worden verklaard. Voor de behandeling van deze verzoekschriften dient een vertaling of een samenvatting in een van de officiële talen te worden toegevoegd. De rest van de procedure, met inbegrip van de briefwisseling tussen het Parlement en de indiener, zal in de gekozen officiële taal verlopen.
Zoals ik tijdens mijn bijdrage aan het debat heb onderstreept, respecteert dit amendement ten volle de essentie van het petitierecht. Dit is van nature uit een individueel recht dat het Verdrag toekent aan elke man of vrouw uit ons midden, zonder discriminatie van welke aard dan ook, en meer bepaald, zonder een onderscheid te maken tussen burgers en niet-burgers.
Deze complementaire en bijgevolg ondergeschikte regel is een procedureregel die niet strijdig is met de Verdragen: de algemeen geldende norm is dat voor de procedures van de Europese instellingen een van de officiële talen moet worden gebezigd.
De ingediende en verworpen amendementen die in naam van het volkenrecht een onderscheid maken tussen individuen bij het stellen van een verzoekschrift - omdat hun moedertaal geen territoriale erkenning geniet - druisen in tegen de essentie van het petitierecht.

Titley
Ik ben blij dit verslag te kunnen steunen dat beoogt het petitiestelsel in het Europees Parlement meer toegankelijk te maken voor onze burgers.
Het verslag van mijn Labour-collega, de heer Evans, draagt een welkome hervorming aan in die zin dat het de mensen die zich gemakkelijker in een niet-EU-taal uitdrukken, in staat moet stellen hun moedertaal te gebruiken wanneer zij ons een verzoekschrift sturen. Om administratieve redenen hebben wij natuurlijk nog steeds een samenvatting nodig in een officiële communautaire taal, zodat het verzoekschrift kan worden behandeld. Aangezien wij minderheidstalen in de EU accepteren als zij hun oorsprong vinden in de lidstaten, is er geen reden waarom bijvoorbeeld Urdu of Hindi ook niet zou worden erkend.
Burgers in de EU die tot etnische minderheden behoren, worden vaak geconfronteerd met problemen van racisme en de meerderheid onder ons moet zich hiervan bewust zijn zodat deze problemen kunnen worden aangepakt. Alles wat ertoe bijdraagt dat deze problemen gemakkelijker aan de orde worden gesteld, dient te worden gesteund - en dit is waarom de nietcommunautaire talen evenveel recht moeten hebben om in verzoekschriften van burgers te worden gebruikt als de andere.
Verslag-Hautala (A4-0253/98)
Pinel
Mijnheer de Voorzitter, het is bijzonder jammer dat noch in de oorspronkelijke versie van het verslagHautala, noch in de amendementen, bepaald wordt dat het gaat om voertuigen die bestemd zijn voor transport over een bepaalde afstand.
We willen net zo graag als de rapporteur dat dieren gespaard blijven van stress, koude, hitte, schokken en andere ongemakken, en we zouden voor de meeste amendementen hebben gestemd en voor de tekst in het algemeen, als de opstellers zo goed waren geweest om te denken aan de kleine veehouders die twee of drie beesten naar de markt van het naburige stadje brengen, kleine veehouders die natuurlijk geen vrachtwagen met airconditioning nodig hebben en bovenal niet beschikken over de nodige koopkracht voor een dergelijke investering.
Bij gebrek aan deze bepalingen, zijn het alweer de kleine veehouders die bestraft worden, om niet te zeggen geëlimineerd, en dat kunnen we absoluut niet aanvaarden.

Carlsson en Virgin
Wij kiezen ervoor te stemmen tegen bepaalde voorstellen van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, aangezien die overbodige detailregels bevatten en deels strijdig zijn met het subsidiariteitsbeginsel. Wij gaan er echter van uit dat de technische experts van de Commissie tot een juiste beoordeling zijn gekomen van de eisen die aan een goed dierenvervoer moeten worden gesteld. Niettemin hopen wij dat de lidstaten met aanvullende regels komen, waarin rekening wordt gehouden met plaatselijke omstandigheden, met het oog op een maximaal welbevinden van de dieren.

Holm en Schörling
Bij dierentransporten in de EU gaat het om een groot aantal dieren. Ieder jaar worden circa 14 miljoen stuks rundvee, varkens, schapen enzovoort tussen de lidstaten vervoerd. De meeste hiervan zijn bestemd voor de slacht, een gedeelte wordt geëxporteerd, terwijl de EU daarnaast ook een groot aantal dieren importeert, circa 2, 3 miljoen.
De laatste jaren hebben wij keer op keer beelden gezien waaruit blijkt op wat voor wrede en onwaardige wijze deze transporten geschieden. Het voorstel van de Commissie tot verbetering van de geldende richtlijn voor de inrichting van de hiervoor gebruikte motorvoertuigen en aanhangwagens vormt een goed uitgangspunt, maar is niet toereikend. Wij steunen het verslag-Hautala, waarin wordt gepoogd het voorstel van de Commissie te verbeteren met aangescherpte eisen. Die betreffen onder andere de vorm van de laadbruggen en verbetering van de ventilatie in de aanhangwagens. Het amendement betreffende een permanente inspectie van de voertuigen om te zien of deze aan de eisen voldoen, is van het grootste belang; anders heeft de richtlijn immers geen zin.
Dit zijn stappen in de goede richting, op weg naar de afschaffing van de weerzinwekkende dierentransporten die vandaag de dag in de EU plaatsvinden.

Lindqvist
Het voorstel van de Commissie inzake gemeenschappelijke regels voor motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan voor het vervoer van bepaalde dieren ondergaat een wezenlijke verbetering door het uitstekende verslag-Hautala, dat voorstellen bevat over minder steile laadbruggen, elektrische liftinstallaties, betere ventilatie, temperatuurbeheersing en een voortdurende controle daarop. Dat is allemaal uitstekend.
Ik heb om deze redenen voor het verslag gestemd. Het is echter überhaupt van belang het aantal dierentransporten te verminderen. Dat kan het beste gebeuren door geen subsidie te verstrekken voor vervoer van dieren in de EU. Dit standpunt heb ik ook gesteund bij stemmingen, onder andere in verband met de begroting.

Nicholson
De bezorgdheid voor de veiligheid van boerderijdieren tijdens het vervoer wordt door mijn fractie gedeeld, maar wij vragen ons af of de voorstellen van de Commissie wel tot het gewenste resultaat zullen leiden. Aangezien de plannen 14 miljoen dieren betreffen, dient er ook aandacht te worden besteed aan hun eigenaren, die moeten betalen voor alle veranderingen in de vervoersspecificaties.
Er zijn drie belangrijke aandachtspunten die verder moeten worden geëvalueerd alvorens wij onze volledige steun kunnen geven. In de eerste plaats mag volgens het Wetenschappelijk Veterinair Comité de helling van laadbruggen niet meer dan 20- bedragen (1992). In dit verslag mag deze helling met nogmaals 5- worden vergroot. In de tweede plaats leidt het aanbrengen van een tussenruimte bij licht metalen wanden tot twee potentiële problemen. Wanneer er een gat in ontstaat, kan het aantal bacteriën toenemen, en daarnaast doet een dergelijke voorziening de kosten van de vervoerders toenemen. Dit lijkt een minder doeltreffende maatregel dan mogelijke alternatieven, als de kwestie van het desinfecteren van de laadruimte ook nog een probleem gaat vormen (ECOSOC, advies december 1997, CES 13788/97). In de derde plaats zijn veranderingen in de dakstructuur met het doel de dieren tegen temperatuurschommelingen en weersomstandigheden te beschermen, reeds voorzien in de vorm van luchtregelingssystemen.
Omdat er duidelijk problemen zijn als we gaan sleutelen aan de veiligheidssuggesties van het Veterinair Comité en ook de toenemende kosten voor de vervoerder een vraagstuk vormen, kan dit verslag door mijn fractie niet volledig worden ondersteund. Er moet worden afgewogen of de veiligheid van de dieren door dergelijke veranderingen aanzienlijk zou worden verhoogd of dat hierdoor alleen de kosten van het vervoer zouden stijgen. Wij moeten nagaan of er niet beter andere veiligheidsvoorzieningen kunnen worden doorgevoerd.

Rübig
We weten dat het vervoer van dieren een bijzonder belangrijk onderwerp is en dat er absoluut gestreefd moet worden naar politieke richtsnoeren en oplossingen op dit gebied. De dierenbescherming heeft bij de burgers van Europa een hoge prioriteit. Onderzoek dat aantoont dat slachtdieren tijdens het vervoer en bij het in- en uitladen blootstaan aan ernstige stress, moet daarom ook buitengewoon serieus worden genomen en op beleidsniveau besproken worden.
Politieke richtsnoeren zijn één zaak, de uitvoering in onderdelen en de technische realisatie ervan een andere. Juist de laatste tijd hebben we in verband met het voorstel voor een richtlijn betreffende busconstructies heel vaak gedebatteerd over een nieuwe benadering van de technische wetgeving - zowel in de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid als in de plenaire vergadering. Ook dit verslag biedt de mogelijkheid na te denken over de voordelen van de "new approach" .
Deze procedure stelt ons in staat overeenkomstig de bedoelde rolverdeling op te treden en beslissingen te nemen. Het is de taak van het Europees Parlement als orgaan dat de burgers van Europa vertegenwoordigt, het ontstaan van bezorgdheid en angst te voorkomen en politieke basisprogramma's te ontwikkelen om de veiligheid en de gezondheid van mens en dier doelmatig te waarborgen. De technische deskundigen, de mensen uit de praktijk die dagelijks op dit gebied werkzaam zijn, zorgen daarentegen voor invulling op basis van de politieke richtsnoeren. Daarbij dienen vertegenwoordigers van alle belangengroepen - de fabrikanten, de consumenten en de overige betrokkenen - gehoord en bij het geheel betrokken te worden.
Zo kunnen we er zeker van zijn dat we geen abstracte, overdreven omvangrijke wetgeving tot stand brengen die ver afstaat van de praktijk, maar bevorderen dat er slanke, efficiënte en moderne regelingen komen en zodoende uiteindelijk ook bijdragen tot de voltooiing van de interne markt.

Souchet
Onze hele fractie steunt in principe maatregelen die bevorderlijk zijn voor het welzijn van dieren. Toch kan men zich terecht afvragen of het juist is uniforme normen vast te stellen inzake de constructie van voertuigen bestemd voor het vervoer van dieren, als geen rekening wordt gehouden met hun uitvoerbaarheid en de omstandigheden waarin ze moeten worden toegepast.
Waarom zou men bijvoorbeeld de installatie van een systeem voor airconditioning verplicht stellen voor het vervoer van dieren in Finland en Zweden? Waarom zouden inzake het vervoer van dieren dezelfde normen moeten gelden voor korte als voor lange ritten? Dit zijn enkele van de concrete vragen waar men absoluut rekening mee moet houden. Wat is het uiteindelijke doel? De uniformisering of het opstellen van nuttige en bruikbare voorschriften?
Een andere vraag: hoe kunnen we ervoor zorgen dat de Europese voorschriften inzake de invoer van levende dieren uit derde landen worden toegepast? Als we onszelf niet willen benadelen, is het onontbeerlijk om onze eigen voorschriften toe te passen op alle importproducten, en wel vanaf de eerste fase in het productieproces, dus niet pas vanaf het moment dat deze producten de grenzen overschrijden van de Europese Economische Ruimte.
In plaats van enkel regels op te stellen op Europees niveau, zouden we ervoor moeten zorgen dat dit soort voorschriften op wereldschaal wordt vastgelegd in het kader van de internationale onderhandelingen van de WHO. We zullen op dit punt, en ook op andere punten, heel aandachtig in het oog houden of de Commissie al dan niet voor de Europese belangen opkomt, met name wat betreft de wederkerigheid van overheidsbepalingen.
Tenslotte moeten we oppassen dat we in naam van een lofwaardig doel als het welzijn van dieren geen ondraaglijke lasten opleggen aan onze landbouwers en in dit geval aan onze veehouders. We staan aan de vooravond van de wijziging van verschillende WHO-overeenkomsten en we zijn bijzonder ongerust over de voorstellen voor verordeningen van de Commissie. Als ze worden aangenomen, betekent dit dat het inkomen van boeren fors zal dalen. Als de diensten van de Commissie naast deze voorstellen nog meer draconische normen zullen vaststellen in alle sectoren, dan bestraft en ontmoedigt de Commissie niet alleen de hele landbouwsector, maar ook het hele platteland.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, hoewel ik mij verheug over het feit dat de Britse voorschriften al voldoen aan de normen voor het ontwerp van voertuigen voor het vervoer van dieren zoals die in dit verslag zijn neergelegd, is dit één geval waarin ik gaarne zou zien dat geheel Europa verplicht wordt zich aan gecentraliseerde voorschriften in EUverband te houden, dit in het belang van de 14 miljoen dieren die elk jaar over de Europese wegen worden vervoerd.
Als zij konden stemmen, dan denk ik zeker dat de dieren er de voorkeur aan zouden geven om in vrachtwagens of aanhangwagens te reizen met behoorlijke ventilatie, voldoende ruimte voor elk dier, behoorlijke verlichting en afdoende installaties voor laden en lossen. Speciaal dit laatste aspect vergt passende minimumnormen, aangezien de deskundigen en ook het gezond verstand - suggereren dat het laden en lossen van dieren in en uit voertuigen bijzonder stresserend is.
Ook deel ik het standpunt van de rapporteur dat er meer moet worden gedaan om controle op de ventilatie en een deugdelijke inspectie van de voertuigen te garanderen, zodat ervoor wordt gezorgd dat deze in feite naar letter en geest voldoen aan de EU-regels. Ik hoop dat veel landen verder zullen willen gaan dan de EU-regels voorschrijven, net als wij in Groot-Brittannië hebben gedaan, maar we hebben behoorlijke minimumnormen nodig voor het vervoer van dieren voor de hele EU.
Er wordt wel gezegd dat een samenleving kan worden getoetst aan de manier waarop zij haar zwakste leden behandelt. Enkele van Europa's zwakste inwoners zijn dieren, waarvan wij afhankelijk zijn voor ons voedsel en het minste wat we voor hen kunnen doen, is ze op een beschaafde manier te vervoeren.

Wibe
De rapporteur heeft verscheidene zeer goede voorstellen gedaan inzake wijzigingen van de ontwerprichtlijnen van de Commissie. Ik wil echter één bezwaar naar voren brengen, dat ik steeds aan de orde stel bij de behandeling van dit soort verslagen.
Ik vraag mij af of dit Parlement zich wel met dit soort technische kwesties moet bezighouden. Is dit Parlement competent om gedetailleerde besluiten te nemen over de interne hoogte van ieder niveau en over het exact aantal millimeters voor het vervoer van respectievelijk biggen en lammeren enzovoort?
In plaats hiervan zou het Parlement kaders moeten opstellen en doelen moeten formuleren, bijvoorbeeld hoe dierentransport op een voor dieren optimale wijze kan plaatsvinden. Daarna mogen ambtenaren dan bepalen hoe de door de politici gestelde doelen moeten worden uitgewerkt.
Verslag-Rothley
Cot
Ik verheug me over de aanneming in eerste lezing van het verslag van de heer Rothley. Dit voorstel voor een richtlijn bepaalt principieel dat het slachtoffer een rechtstreekse vordering kan instellen tegen de verzekeraar van de persoon die het ongeluk veroorzaakt heeft. Het verplicht de verzekeraar een schaderegeling voor te stellen binnen een vastgestelde termijn en koppelt een financiële sanctie aan deze verplichting. Deze verschillende maatregelen, die noodzakelijk zijn, zullen de situatie van slachtoffers van verkeersongelukken in de Europese Unie verbeteren.
De uitbreiding van de draagwijdte van deze richtlijn tot derde landen zorgt voor moeilijke problemen. Ik ben niet zeker dat deze richtlijn hiervoor het juiste instrument is. We zullen hier zeker op terug moeten komen in tweede lezing.

Deprez
Het verslag van de heer Rothley is een van die verslagen waar men met plezier voor stemt.
Ten eerste, omdat het een echte institutionele primeur is. Het is de eerste keer dat dit Parlement zich moet uitspreken over een voorstel voor een richtlijn dat ontstaan is uit het initiatiefrecht dat het Parlement heeft op grond van artikel 138 B van het Verdrag.
Ten tweede, omdat het gaat om een voorstel voor een richtlijn die, als zij eenmaal van toepassing is, een praktisch en efficiënt hulpmiddel zal zijn voor een heleboel Europese burgers. Het aantal verkeersongelukken waar Europese burgers het slachtoffer van zijn buiten hun land van woonplaats wordt geschat op meer dan 500.000. De rapporteur merkt naar aanleiding hiervan op dat de regeling van schadegevallen in het buitenland minstens vijftien keer duurder is dan in het land van woonplaats en over het algemeen tot acht jaar duurt! Dat volstaat om te stellen dat dit initiatief zowel noodzakelijk als urgent is.
De door de Commissie voorgestelde en door het Parlement geamendeerde regeling bevat vier essentiële maatregelen, die eenvoudig en gemakkelijk kunnen worden ingevoerd in iedere lidstaat: 1. invoering van het recht van het slachtoffer om een rechtstreekse vordering in te stellen; 2. benoeming door de verzekeraar van een gemachtigde die verantwoordelijk is voor de regeling van schadegevallen; 3. oprichting van een voorlichtingscentrum; 4. oprichting van een orgaan dat het slachtoffer schadevergoeding garandeert ingeval de verzekeraar in gebreke blijft.
Ik hoop dat deze maatregelen zo vlug mogelijk van toepassing zullen zijn en dat alle instellingen van de Unie daar het nodige voor zullen doen.

Malone
Deze richtlijn is een groot goed voor mensen die betrokken raken bij verkeersongevallen wanneer zij op vakantie zijn in andere Europese landen.
Tienduizenden Ieren reizen jaarlijks per auto naar Groot-Brittannië en het continent. Als je in Frankrijk betrokken raakt bij een ongeluk met een Nederlandse toerist, kan het bijzonder moeilijk zijn om naderhand schadevergoeding te krijgen.
Afgezien van mogelijk persoonlijk letsel, kunnen er enorme problemen ontstaan met het administratieve werk, verschillen in procedures en eindeloze vertragingen. Ik word geregeld gecontacteerd door mensen wier vakantie daardoor is vergald.
Ofschoon deze richtlijn niet al hun problemen zal oplossen, wordt daarmee toch bereikt dat het instellen van een vordering tegen iemand in een ander land wegens een ongeval dat in een derde land heeft plaatsgevonden, niet meer zo moeilijk zal zijn als thans.
Ook juich ik het feit toe dat de Commissie gevolg heeft gegeven aan het door het Europees Parlement in 1995 genomen initiatief om dit probleem voor het voetlicht te brengen. De Commissie moet het uitsluitend recht behouden het initiatief te nemen tot wetgeving opdat ervoor wordt gezorgd dat de wetgeving van de EU de belangen van alle lidstaten weerspiegelt. Maar het is correct dat het Parlement het recht heeft om wetgeving voor te stellen voor problemen die de Commissie zijn ontgaan en waar een aanpak op Europese schaal de beste oplossing biedt.

Titley
Het verheugt mij dit verslag vandaag te kunnen steunen, aangezien ik mij bezig heb moeten houden met verschillende gevallen, waarin leden van mijn kiesdistrict geconfronteerd waren met autoverzekeringsproblemen, nadat zij ook reeds alle stress hadden moeten ondergaan die een ongeval bij het reizen in een ander land van de EU met zich meebrengt.
Om het instellen van vorderingen zo gemakkelijk en vlot te laten verlopen als in dergelijke stresserende omstandigheden maar mogelijk is, steun ik de praktische suggesties in dit verslag - voor een systeem van rechtstreekse vorderingen tegen de verzekeraar van de automobilist die het ongeval heeft veroorzaakt, voor een regeling waarbij iedere verzekeraar een speciale vertegenwoordiger moet aanstellen in de landen van de EU om de afwikkeling van vorderingen te helpen bespoedigen en voor de instelling van nieuwe schadevergoedingsorganen, zodat er meer geschillen buiten de rechter om kunnen worden beslecht met alle tijdsbesparing van dien voor de gelaedeerde.
Buitenlandse autoreizen in de EU roepen vaak het beeld op van een zorgeloze zomervakantie zoals dit bij de vakantieprogramma's op het televisiescherm verschijnt. Maar wanneer er in werkelijkheid ongevallen gebeuren, dan moeten wij kunnen beschikken over een verzekeringssysteem dat snel over de grenzen heen werkt. Ik hoop dat de bedrijfstak en de Commissie gevolg zullen geven aan onze suggesties, zodat iedereen die onfortuinlijk genoeg is geweest om in een ander EUland bij een auto-ongeluk betrokken te zijn geraakt, wordt geholpen. Of het bij dat auto-ongeluk nu gaat om een krasje op de auto of om een tragedie waarin dierbaren gewond raken of omkomen, de stress van dit alles mag niet worden vergroot of langer duren dan nodig is door de administratieve rompslomp bij grensoverschrijdende verzekeringsclaims.
Situatie in Kosovo
Posselt
Mevrouw de Voorzitter, ik ben buitengewoon gelukkig dat we erin geslaagd zijn met een zo grote meerderheid tot een duidelijk standpunt over Kosovo te komen. Wel moet ik zeggen dat we hiermee helaas twee of drie jaar te laat zijn. Als we dit standpunt destijds hadden ingenomen, hadden we inderdaad een internationaal gegarandeerde, nagenoeg complete oplossing van het autonomieprobleem kunnen realiseren, zoals die nu vereist is. We hebben het vreedzame beleid van de heer Rugova verloochend door jarenlang niets te doen en nu is het logisch dat de Kosovaarse Albaniërs proberen het vege lijf te redden. Dat, en niets anders, is wat daar gebeurt. We hebben gewoon te laat gehandeld. Maar ik ben blij dat er met het Oostenrijkse voorzitterschap een ommekeer gekomen lijkt te zijn. De heer Schüssel is de eerste Raadsvoorzitter die over Kosovo duidelijke taal heeft gesproken waaruit blijkt dat hij vooruitkijkt. We hebben jarenlang aangedrongen op een EU-vertegenwoordiging in Pristina. Er werd ons steeds gezegd dat dat niet mogelijk was. De heer Schüssel heeft binnen enkele dagen een vertegenwoordiging van het voorzitterschap van de Raad ingericht en ik ben blij dat we nu in Kosovo het Europa van de heer Schüssel kunnen presenteren.

Eriksson, Ojala en Sjöstedt
Wij hebben voor het eerste amendement van de V-fractie gestemd, inhoudende dat de Verenigde Naties een duidelijk signaal voor een eventuele militaire actie moeten afgeven, om volkerenmoord op de Albanese inwoners van Kosovo te voorkomen. De tekst van de ontwerpresolutie is onduidelijk op dit punt, en kan zo worden uitgelegd dat de NAVO of de WEU kan optreden zonder VN-mandaat. Voor ons is een VN-mandaat noodzakelijk, wil men een eventuele militaire actie kunnen uitvoeren.
Het hoofdbeleid in de kwestie-Kosovo moet echter bestaan uit vreedzame internationale druk en bemiddeling om tot een politieke oplossing van het conflict in Kosovo te komen.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen voor de resolutie die de schending van de fundamentele mensenrechten in Kosovo en het geweld van de Servische veiligheidstroepen, eenheden van het Joegoslavische leger en paramilitaire troepen jegens de bevolking in Kosovo veroordeelt. Wij steunen echter het amendement dat een besluit van de VN-Veiligheidsraad vereist alvorens militair kan worden ingegrepen.

Souchet
Nauwelijks een maand nadat we onze laatste resolutie over Kosovo hebben aangenomen, heeft ons Parlement nu opnieuw gestemd over een resolutie over hetzelfde thema. Was dit echt wel nodig? Zeker, de verslechtering van de toestand is zorgwekkend, maar wat is nu het nut van een breedsprakige tekst die zich in wezen beperkt tot de zoveelste veroordeling van de begane misdaden en de daders? Men mag algemene, moraliserende uitspraken niet verwarren met standpunten of acties inzake buitenlands beleid die een werkelijke draagwijdte hebben.
We moeten de zaak trouwens niet uit de hand laten lopen. We hebben in deze zaal al verschillende onverantwoordelijke uitlatingen gehoord van sprekers die het vredesproces volledig laten afhangen van de erkenning van de onafhankelijkheid van een zogenaamde Kosovaarse natie. Als we deze weg volgen en in de voetstappen treden van de autoriteiten in Tirana, die de onafhankelijkheid van Kosovo al erkend hebben, dan zou dat de beste manier zijn om een verzoening in het huidige conflict voorgoed uit te sluiten. Laten we niet vergeten dat ondanks het feit dat 90 % van de bevolking van Albanese origine is, Kosovo de historische en spirituele bakermat is van de Servische natie, en dat de eerste Albanese kolonisten zich er gevestigd hebben op initiatief van het Ottomaanse imperium. Na de onderdrukking van naties door het communistische systeem moeten we nu niet vervallen in een ongebreideld separatisme en de ontmanteling zover doordrijven dat er kunstmatige staten in het leven worden geroepen, die op lange termijn voor enorme problemen zullen zorgen.
Het ter discussie stellen van het autonoom statuut van Kosovo in 1998 was de eerste stap in de destabilisatie van Joegoslavië. De contactgroep stelt alles in het werk om dit statuut te herstellen, te midden van de grootste moeilijkheden, veroorzaakt door de gewelddaden van het Milosevic-regime en de chaotische toestand van het Kosovaars bevrijdingsleger, dat een mozaïek is van verzetsgroepen zonder vertegenwoordigers die kunnen fungeren als volwaardige gesprekspartners. De contactgroep, die gevormd wordt door de actieve kant van de Europese Unie, tracht met de juiste combinatie van dreigementen en positieve signalen een radicalisering en uitbreiding van het conflict te vermijden.
De diplomatieke acties van nationale regeringen kunnen een belangrijke rol spelen ter ondersteuning van de contactgroep. Ook de OVSE, thans voorgezeten door Polen, kan een positieve bijdrage leveren, en de plannen die het Oostenrijks voorzitterschap heeft aangekondigd en die in dezelfde richting gaan, kunnen eveneens nuttig zijn.
Verslag-Fourçans
Berthu
Mevrouw de Voorzitter, het jaarverslag van het Europees Monetair Instituut, dat het laatste verslag is van die instelling voor ze op 1 juli laatstleden werd omgezet in de Europese Centrale Bank, wordt, zoals de rapporteur van dit Parlement het zo mooi uitdrukt, gekenmerkt door de beslissing om zich voortdurend tot algemeenheden te beperken.
Maar toch begint het verslag met op de eerste bladzijde een foto van de voltallige Raad van het EMI die veel meer zegt dan de rest van het verslag. We zien hoe de presidenten van de nationale banken keurig in het gelid staan op de tweede rij, terwijl op het voorplan vijf personages comfortabel op fauteuils zitten: de president van het EMI, nu president van de ECB, de heer Duisenberg, samen met zijn vice-president, wat normaal is; ze worden geflankeerd door de twee vrouwelijke presidenten van centrale banken, wat zich ook laat verklaren. Het vijfde personage is Hans Tietmeyer, voorzitter van de Bundesbank, die naar mijn weten niet tot de laatste twee categorieën behoort. Zijn aanwezigheid dient ongetwijfeld ter illustratie van de beroemde uitspraak van de heer Duisenberg, ik citeer: "De euro heeft een Duits accent, en daar zijn we bijzonder tevreden over."
Wij hadden erop gerekend dat dit rapport van het EMI, zes maanden voor de inwerkingtreding van de eenheidsmunt, toch wat meer uitleg zou verschaffen over hoe men een eenvormig monetair beleid kan voeren in een gebied dat economisch, sociaal en politiek zo heterogeen is. Op basis van welke criteria zullen bijvoorbeeld de uniforme rentevoeten worden vastgelegd? Hoe zal men erin slagen om iedereen tezelfdertijd tevreden te stellen, en vooral, om een economisch resultaat te behalen dat globaal genomen niet onderdoet voor wat de nationale economieën zouden kunnen presteren onder een beleid dat is afgestemd op de toestand van ieder land afzonderlijk?
Maar al deze kwesties, die nochtans levensbelangrijk zijn en ook heel dringend gezien de fase waarin wij ons nu bevinden, laat het verslag volkomen in het vage, wat niet wegneemt dat er voor de zoveelste keer in wordt verklaard dat het noodzakelijk is dat het ESCB de transparantie van zijn doelstellingen en beleidskeuzen garandeert opdat deze door de financiële gemeenschap en het publiek worden ondersteund.
Aan de andere kant is het verslag van het EMI, zowel in het hoofddeel van de tekst als in het door de president gesigneerde voorwoord, niet spaarzaam met details over, jawel, het te voeren begrotingsbeleid. De heer Duisenberg legt in simpele bewoordingen uit dat de overheidstekorten vlugger moeten worden teruggeschroefd als men de ECB niet wil verplichten tot het voeren van een restrictief monetair beleid. Hij heeft dezelfde uitspraak trouwens herhaald ter gelegenheid van de laatste Raad over de euro. Het houdt allemaal steek, daar niet van, maar er zijn grenzen, vooral voor een persoon die zo volkomen boven iedere democratische controle staat.

Blot
Dit verslag nodigt uit tot een noodzakelijke bezinning over het internationaal monetair stelsel.
Zoals de rapporteur aangeeft, is het verslag van het EMI nogal vaag. De basis van ons internationaal monetair stelsel is hoe dan ook verkeerd, omdat dit stelsel gefundeerd is op de muntstandaard van de dollar: dit geeft de Verenigde Staten het buitensporige voorrecht om de internationale munt in omloop te brengen en aldus gedeeltelijk te ontsnappen aan de monetaire discipline die andere landen moeten opbrengen.
De invoering van de euro zal niets veranderen aan dit discutabele systeem. Door de feitelijke indexering van de euro aan de Duitse mark ontstaat bovendien het risico van deflatie in Europa en komt de werkgelegenheidssituatie van de minst concurrerende landen van Europa in gevaar.
Als we willen dat alle staten weer controle over hun munt krijgen in een stelsel dat iedereen verplicht tot monetaire discipline, zouden we opnieuw een goudstandaard moeten instellen of op zijn minst een goudwisselstandaard. Zo zouden inflatoire excessen kunnen worden tegengegaan, zonder dat hiervoor een buitensporige macht hoeft te worden verleend aan de Verenigde Staten of aan een toekomstige Europese Centrale Bank.
Deze laatste zal, zoals de rapporteur in punt 13 van zijn verslag duidelijk erkent, onverschillig staan tegenover de situatie in iedere lidstaat afzonderlijk. We nemen enorme risico's door de muntuitgifte te centraliseren in een meervoudig Europa met heel verscheiden economische kenmerken.
Het is vaak gevaarlijk om op monetair gebied te veel vertrouwen te hebben in regeringen. Maar dat geldt ook voor een buitensporig vertrouwen in een centrale bank. Een systeem dat automatisch gekoppeld is aan het goud, zoals dat voor 1914 bestond in Europa, zou de stabiliteit enorm versterken en willekeur tot een minimum beperken. Het is jammer dat deze mogelijkheid niet ernstig onderzocht is, omwille van het vooroordeel ten gunste van een supranationale emissie-instelling.

Caudron
De behandeling van het jaarverslag is een steeds terugkerend ritueel. Ook dit jaarverslag laat zijn beperkingen zien, en ik steun de terughoudendheid van onze collega André Fourçans met betrekking tot een aantal aspecten van de relatie tussen het EMI en het Europees Parlement.
Het is in feite nadelig dat de geleverde instrumenten en analyses niet verder onderzocht worden. Zouden we beschikken over een duidelijker overzicht van de Europese economie, dan zouden we ons daar een realistisch beeld van kunnen vormen en er op meer constructieve wijze over kunnen beraadslagen.
Het zou dan ook betreurenswaardig zijn als de toekomstige betrekkingen tussen ons Parlement en de ECB dezelfde kant zouden opgaan als de relatie tussen dit Parlement en het EMI. We mogen toch meer verwachten van de ECB. Ik zou hieraan willen toevoegen dat een aantal collega's zich nog recentelijk hierover heeft uitgelaten tijdens de gesprekken over de ECB. Het schijnt dat er afspraken zijn gemaakt. Ik hoop dat deze afspraken nagekomen zullen worden.
Bovendien, als we onze bedenkingen mogen uitspreken over de kern van de zaak, dan mogen we ook vraagtekens zetten bij de economische beleidslijnen die aan het verslag ten grondslag liggen.
De onafhankelijkheid van de ECB hoeft niet ter discussie te worden gesteld. Ik zou echter wel in herinnering willen brengen dat de dialoog tussen het Europees Parlement en de ECB ook inhoudt dat beide partijen naar elkaar luisteren. In deze zware en ingewikkelde tijden zijn zekerheden moeilijk te vinden, denk maar aan de Aziatische crisis en de "voorspellingen" van onze economische goeroes van weleer!
De politici moeten weliswaar rekening houden met de analyses van de economen, maar het lijkt me tevens van belang dat deze economen ook de opmerkingen van de politici in overweging nemen. In ieder geval zullen alleen de afgevaardigden zich moeten verantwoorden voor de burgers!

Holm en Schörling
Het verslag over het jaarverslag van het EMI gaat eigenlijk over de invoering van de euro in 1999. Wat dat betreft is het verslag zeer 'onthullend' in het licht van het debat in Zweden over de EMU, en speciaal over de vraag wat de EMU zal betekenen. Onder andere staat er te lezen:
dat het uniform monetair beleid een wijziging tot gevolg zal hebben van het economisch beleid van de lidstaten die de euro hebben aanvaard (overweging A); -dat het niettemin noodzakelijk is om op het niveau van de Europese Unie een echt economisch beleid te ontwikkelen door middel van een effectievere coördinatie van en toezicht op het economisch beleid van de lidstaten (overweging G); -dat er een geleidelijke hervorming van de arbeidsmarkt nodig is (paragraaf 5); -dat men het betreurt dat het EMI niet ingaat op het algemene vraagstuk van de coördinatie van het budgettaire en fiscale beleid van de EU-lidstaten, dat één van de voorspelbare resultaten van de totstandbrenging van de Economische en Monetaire Unie zal zijn (paragraaf 7).Uit deze voorbeelden uit het verslag blijkt de duidelijke opvatting van het Europees Parlement dat de EU zich in verband met de start van de EMU in 1999 in ruimere mate dan thans moet bemoeien met het economisch beleid van de lidstaten.
" Geleidelijke hervorming van de arbeidsmarkt" klinkt mooi, maar komt gewoonlijk neer op slechtere aanstellingsregels en grotere salarisverschillen, iets waar wij ons niet achter kunnen scharen.
Zweden heeft besloten niet vanaf de start in 1999 tot de eurozone te behoren. Wij vinden dat een goed besluit, omdat wij van mening zijn dat het economisch beleid door de lidstaten moet worden gevoerd en niet door de EU.
Er staat natuurlijk ook een aantal goede eisen in het verslag, onder andere de eisen inzake transparantie van de activiteiten van het huidige EMI en zijn opvolger, de ECB. Deze eisen steunen wij uiteraard.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen voor het verslag-Fourçans. Wij zijn het met de rapporteur eens dat het EMI ver gevorderd is met de voorbereidingen van de vereiste instrumenten en procedures voor de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk monetair beleid in de derde fase. Wij vinden ook dat het aantal openbare en privé-investeringen moet toenemen om de interne vraag te stimuleren, dat het verslag van het EMI over EMS II ontoereikend is en dat er met betrekking tot de landen in Centraalen Oost-Europa perspectieven en een geassocieerd EMS II-lidmaatschap in het kader van de toetredingsstrategie ontbreken.
Wij maken echter voorbehoud bij het standpunt van de rapporteur over de noodzaak een echt economisch beleid op niveau van de Unie te ontwikkelen. Wij zijn voorstander van coördinatie van het economisch beleid van de lidstaten, vooral om de werkgelegenheid te bevorderen.
Wij vinden het niet erg dat het jaarverslag zich niet uitspreekt over het probleem van de coördinatie van het fiscaal beleid in de EU. Het is niet aan het EMI om in zijn jaarverslag de coördinatie van dit beleid te verlangen.

Trizza
. (IT) Het jaarverslag van het Europees Monetair Instituut, het laatste voor zijn opheffing en de instelling van de Europese Centrale Bank, is een gereduceerde uitgave als gevolg van de verwijdering van een uitgebreid hoofdstuk dat tot nu toe het belangrijkste deel ervan uitmaakte: de analyse met betrekking tot de voortgang van de convergentie in de verschillenden lidstaten.
Aan dit verslag, dat is opgesteld in de bijzondere historische fase die tot de euro heeft geleid, ontbreekt een gedetailleerde analyse van de volgende punten:
een diepgaande studie over de voortgang van het harmonisatieproces van de afzonderlijke Europese fiscale beleidslijnen. Indien de huidige problematiek van en ongelijkheid in de afzonderlijke nationale fiscale stelsels niet door een onafhankelijke groep van experts in kaart worden gebracht en geanalyseerd, zouden zij de inspanningen voor het bereiken van de Economische en Monetaire Unie wel eens teniet kunnen doen en daarmee de voordelen en potentiële mogelijkheden die de interne markt biedt in termen van economische ontwikkeling en progressieve afname van de bestaande structurele werkloosheid; -er wordt bovendien absoluut niet gesproken over de landen die kandidaat zijn voor de uitbreiding, terwijl het van groot belang is op de hoogte te zijn van hun inspanningen inzake hun economisch, monetair en financieel beleid en de daadwerkelijke ontwikkelingen op dit gebied.Tenslotte meen ik dat het mijn plicht is te wijzen op de structurele zwakte van de Italiaanse economie, die tezamen met die van de Franse en de Duitse onderwerp van analyse van het verslag is. Wij moeten dit opvatten als een alarmsignaal; er moeten passende oplossingen worden gevonden zowel via horizontale Europese acties als via strategieën van de afzonderlijke nationale regeringen. Het probleem van de structurele werkloosheid vraagt om snelle en gerichte oplossingen. Ook al heeft de centrale Bank in dit kader een belangrijke rol te vervullen, toch kan zij hoe dan ook niet in de plaats treden van de interne moderniseringsacties van de afzonderlijke arbeidsmarkten. Er is dus dringend behoefte aan een werkgelegenheidsstrategie die, om het hoofd te kunnen bieden aan de Europese demografische evolutie, de rigide beleidslijnen laat varen die - wellicht te goeder trouw - slechts tijdelijke en illusoire sociale zekerheden bieden, zodat nieuwe, meer flexibele vormen van dienstbetrekkingen kunnen worden doorgevoerd, die beter passen bij de nieuwe markteisen. Om al deze redenen verklaar ik uit naam van Alleanza nazionale dat wij ons, ook al waarderen wij de inspanning van de rapporteur, van stemming over dit verslag zullen onthouden.
Verslag-Manzella
Féret
Mevrouw de Voorzitter, de heer Manzella brengt ons goed nieuws met zijn boodschap over het versnellen en vereenvoudigen van de wetgevingsprocedures binnen ons Parlement.
Is hiermee het democratisch tekort, waar onze Europese instellingen zo duidelijk onder lijden, aangevuld? Het is overduidelijk dat het antwoord hierop "nee" is. Met snellere en eenvoudigere wetgevingsprocedures raken we niet de kern van de zaak. Het enorme gewicht waarmee de twee grote fracties ons Parlement domineren neemt hierdoor niet af. Nog altijd bestaat het risico dat ons Parlement opnieuw te maken krijgt met een socialistisch voorzitterschap dat de rechterhelft van zijn gezichtsvermogen mist, aangezien het vrijwel stelselmatig de Niet-ingeschrevenen buitensluit. Men wil deze fractie immers uitsluitend laten meedoen voor spek en bonen.
Het is een mooi voornemen om de contacten met de nationale parlementen aan te halen. Soms echter blijkt dit nutteloos te zijn. We weten bijvoorbeeld dat de Belgische verkiezingen voor zowel het nationale parlement als het Europees Parlement overduidelijk schijnverkiezingen zijn, die gemanipuleerd worden door de gesubsidieerde media, het geld van de belastingbetalers of het smeergeld dat afkomstig is uit het politiek-financiële gekonkel.
Dit alles speelde zich dus al voor ons parlementair onderzoek af. Vervolgens kunnen we ons afvragen waarom we wetten zouden opstellen als België opnieuw weigert zich aan de richtlijnen te onderwerpen waaraan het zich ergert, zoals het stemrecht bij de gemeenteraadsverkiezingen voor de onderdanen van de Europese Unie.

Bébéar
Dankzij "Maastricht" hebben we onze bevoegdheden en verantwoordelijkheden zien toenemen. Na "Amsterdam" worden de huidige, te zware procedures gewijzigd en wordt er gestreefd naar vereenvoudiging.
Dagelijks proberen we in woord en daad de Europese Unie en haar burgers dichter tot elkaar te brengen. Vandaag biedt het verslag-Manzella ons een nieuwe gelegenheid om onze inspanningen te tonen en vooral deze inspanningen om te zetten in daden.
Gezien de enorme hoeveelheid teksten die wij in parlementaire commissies en plenaire vergaderingen bestuderen, zien we ons voor twee uitdagingen geplaatst: enerzijds moet het wetgevend proces definitief vereenvoudigd worden en anderzijds moeten de taken van het Europees Parlement, de Europese Commissie en de Raad met elkaar in evenwicht worden gebracht.
Het vereenvoudigen, rationaliseren en versnellen van onze wetgevende werkzaamheden is voortaan juridisch gezien mogelijk. Wij moeten nu de voorzitters van de betrokken commissies aanmoedigen deze koers te gaan volgen. We kunnen vanaf heden een nieuwe, gestructureerde dialoog aangaan. Het merendeel van onze lidstaten wordt gekenmerkt door een tweekamerstelsel, waarvan de doelmatigheid niet meer hoeft te worden aangetoond. Het is mogelijk dit stelsel op Europees niveau in te voeren. Het enige wat in eerste instantie hiervoor nodig is, zijn nieuwe regels waarin het functioneren van het Europees Parlement en de betrekkingen van het Parlement met de verschillende instellingen staan omschreven.
Als ons Parlement, de Europese Commissie en de Raad op informele wijze met elkaar van gedachten wisselen en goed samenwerken, kunnen ze in veel gevallen al in eerste lezing tot overeenstemming komen zonder dat de doorzichtigheid van het mechanisme hierdoor in gevaar komt. Ook kan er zo meer informatie uitgewisseld worden.
Ik schaar mij dus achter dit verslag, aangezien de heer Manzella zich inspant voor verbetering van de kwaliteit van de juridische teksten van het Europees Parlement in eerste lezing, in tweede lezing en in geval van bemiddeling. Ook streeft hij naar een betere planning van het jaarlijks wetgevingsprogramma, zodat er meer aandacht komt voor onze belangrijkste doelstellingen.

Berthu
Het verslag-Manzella dat het Europees Parlement zojuist heeft aangenomen, stelt een aantal technische hervormingen voor met betrekking tot de latere stadia van de medebeslissingsprocedure waarin artikel 251 van het EGV voorziet en dat door het Verdrag van Amsterdam gewijzigd is.
Uiteraard mag ons Parlement beginnen na te denken over de gevolgen van het Verdrag van Amsterdam, maar het moet niet te ver vooruitdenken. Dit heeft het Parlement wel gedaan door in de aangenomen resolutie te verwijzen naar dit Verdrag alsof het reeds een vaststaand feit is dat door alle lidstaten geratificeerd is. Maar zover is het nog niet, zeker niet in Frankrijk. In dit nieuwe Europa moeten we de goedkeuring door de volkeren niet te veel beschouwen als een formaliteit die automatisch wordt vervuld.
Op dit gebied twijfelen we des te meer aan de geloofwaardigheid van het Europees Parlement aangezien de medebeslissingsprocedure, waarin Maastricht voorziet en die door Amsterdam is aangevuld, volgens ons nauwelijks toereikend is. Ik wil hierbij overigens opmerken dat de Franse Staatsraad, in zijn beschikking van 31 december 1997, voor de eerste keer heeft bevestigd dat de medebeslissingsprocedure zoals die op een aantal gebieden wordt toegepast, in strijd is met de belangrijkste voorwaarden voor het uitoefenen van de nationale soevereine rechten.
Dankzij deze procedure kan het Europees Parlement, waar de Franse afgevaardigden slechts 13 % van de stemmen hebben, het laatste woord hebben over vraagstukken die van vitaal belang zijn voor ons land. Hiermee duid ik met name op het internationale personenverkeer. Er zijn zelfs gevallen mogelijk waarbij het Europees Parlement, dankzij de medebeslissingsprocedure, zich kan verzetten tegen een besluit dat door alle regeringen en nationale parlementen is goedgekeurd. Deze vorm van supranationaliteit is zeer gevaarlijk, aangezien het Europees Parlement zich beroept op een Europese bevolking die in werkelijkheid niet bestaat en zich gesteund ziet door eurocraten, waar er helaas al veel te veel van zijn.
Deze situatie wordt door het Verdrag van Amsterdam alleen maar verslechterd. Onder het voorwendsel dat het de procedure vereenvoudigt, versterkt het de positie van het Europees Parlement. Dankzij dit Verdrag wordt het Parlement een medewetgever die op gelijke voet staat met de Raad en zo een situatie van evenwicht creëert. Het verslag-Manzella ontdekt hierin met genoegen "kenmerken van het tweekamerstelsel" . Tegelijkertijd neemt het aantal toepassingen van deze procedure ingevolge de uitbreiding met 25 nieuwe gebieden sterk toe. Dankzij deze combinatie van ontwikkelingen kan het Europees Parlement meer gewicht in de schaal leggen. Dit is een van de belangrijkste successen van het federalisme waarin het Verdrag van Amsterdam voorziet.
Alvorens in alle haast de nieuwe procedure toe te passen en met het oog op het debat over de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam, dat binnenkort in Frankrijk zal worden gevoerd, willen we dan ook de volgende fundamentele vraag stellen: nemen we de juiste stap met de versterking van de medebeslissingsprocedure en is deze procedure zelf wel de meest geschikte? Ons antwoord hierop is nee, aangezien de medebeslissingsprocedure het Europees Parlement de rol van het hoogste beslissingsbevoegd orgaan toekent, terwijl het Parlement eigenlijk een secundaire rol op dit gebied behoort te spelen. Door deze medebeslissingsprocedure verliezen de volkeren de zeggenschap over hun toekomst, zonder dat de Europese Unie het democratische gehalte en de nabijheid die de nationale parlementen bieden, kan evenaren. Voor de toekomst zie ik twee mogelijkheden: de medebeslissingsprocedure moet aan kracht inboeten - in eerste instantie bijvoorbeeld door afwijzing van het Verdrag van Amsterdam - of het evenwicht moet hersteld worden door de nationale parlementen van een vetorecht te voorzien.

Caudron
Het verslag dat onze collega Andrea Manzella ons heeft voorgelegd is van groot belang, aangezien het beoogt de vorderingen die met het Verdrag van Amsterdam geboekt zijn, in feiten om te zetten. Als voorstander van een daadwerkelijke en erkende macht voor het Europees Parlement steun ik de maatregelen die ons vandaag worden voorgesteld.
Deze herziening van de medebeslissingsprocedure betekent voor onze instelling uiteraard een belangrijke stap voorwaarts; daarover zijn we het hier allemaal eens. Afgezien daarvan is het belangrijk dat we ons unaniem achter deze herziening scharen aangezien onze inspanningen op deze wijze aan betekenis winnen.
Deze feitelijke situatie vertaalt zich niet alleen in onze betrekkingen met de Commissie, maar ook, en dat is zeker zo belangrijk, in ons verlangen een vruchtbare dialoog aan te gaan met de ECB. In beide gevallen wordt ons Parlement zich ervan bewust dat zijn wetgevende rol erkend moet worden.
De legitimiteit van dit verlangen komt ook voort uit de wens van de ruime meerderheid van onze collega's om Europa dichter bij de burger te brengen. Sommige zwartkijkers, wier aantal overigens snel afneemt, beweren dat sommige maatregelen op een aantal gebieden niet ver genoeg gaan. We moeten echter kijken naar het geheel van bepalingen om hetgeen we hebben bereikt te kunnen beoordelen.
Ja, ik ben er innig van overtuigd dat we vooruitgang in dezen moeten blijven boeken. Het moment van politieke besluitvorming schijnt te zijn aangebroken en het is van zeer groot belang dat de wetgevende macht van het Europees Parlement ten volle van deze besluitvorming gebruik maakt. Ik hoop dat de komende maanden een vruchtbaar politiek debat zullen opleveren waarbij de vuilspuiterij en de volksmennerij aan de xenofoben en racisten wordt overgelaten. Dit kan onze rol alleen maar versterken en onze geloofwaardigheid vergroten.

Deprez
Vaak denk ik dat het euroscepticisme, dat we helaas bij al te veel van onze medeburgers kunnen waarnemen, gevoed wordt door onze eigen teleurstellingen. Hoeveel Europese EP-leden hebben immers niet meer tijd besteed aan het opsommen van de zwakke punten van het Verdrag van Amsterdam dan aan het benadrukken van de soms zeer belangrijke sterke punten ervan?
Daarom wil ik in eerste instantie onze rapporteur, de heer Manzella, danken voor het positieve en beargumenteerde karakter van zijn verslag over de veranderingen die het Verdrag van Amsterdam heeft aangebracht in de nieuwe medebeslissingsprocedure.
Samen met hem verwelkom ik het feit dat in het Verdrag de werking van de medebeslissingsprocedure niet alleen wordt uitgebreid, maar ook wordt herzien, zodat de procedure nu eenvoudiger is en het Europees Parlement op wetgevend gebied nu op gelijkere voet staat met de Raad.
Ik ben tevens van mening dat de rapporteur geheel terecht wijst op de grote veranderingen die het Verdrag van Amsterdam al in de zogenaamde "eerste lezing" toestaat. Dankzij het Verdrag kan deze eerste fase tevens de laatste zijn - en dus leiden tot een "wet" van de Unie - als de Raad een voorstel van de Commissie goedkeurt dat niet door het Parlement gewijzigd is of als de Raad alle amendementen overneemt die door het Parlement zijn aangenomen.
Ik deel geheel het advies van de rapporteur die in deze mogelijkheid belangrijke voordelen ziet in termen van versnelling, rationalisatie en vereenvoudiging van het wetgevingsproces.
Ik ben tenslotte van mening dat de rapporteur terecht de nadruk legt op het feit dat het Parlement van deze gelegenheid gebruik moet maken om belangrijke veranderingen aan te brengen in de rol die het in eerste lezing speelt: de juridische kwaliteit van de teksten te verbeteren, zich te concentreren op de belangrijkste prioriteiten en nieuwe interinstitutionele betrekkingen in het leven te roepen. Goed werk, mijnheer Manzella. Ik sta vrijwel geheel achter uw verslag.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslag-Manzella, omdat het de verbeterde medebeslissingsprocedure, die met het Verdrag van Amsterdam werd ingevoerd, grondig doorlicht. Wij steunen uiteraard de verbeterde rol van het Europees Parlement. Op vele beleidsterreinen hebben wij nu dezelfde inspraak gekregen als de Raad. De Deense sociaal-democraten stemmen echter tegen het punt dat een schriftelijke toelichting vereist bij alle wetgevingsamendementen die het Europees Parlement indient. Wij zijn tegen dit punt in het verslag gekant, omdat het de procedure te veel zal bureaucratiseren en vertragen. Dit kan immers niet de bedoeling zijn van een vereenvoudiging van de medebeslissingsprocedure.

Wibe
Ik onthoud mij van stemming over dit verslag, omdat ik principieel van mening ben dat het Europees Parlement geen medebeslissingsprocedure met de Raad dient te hebben. Ik vind dat de EU-samenwerking gebaseerd moet zijn op een samenwerking tussen de parlementen van de lidstaten. Het politieke debat in de lidstaten is vandaag de dag gebaseerd op verkiezingen voor de nationale parlementen. Ter wille van de democratie zou de macht van het Europees Parlement moeten worden verminderd.
Verslag-Frischenschlager
Ahlqvist en Theorin
De discussie over samenwerking en verschillende snelheden wordt al heel lang gevoerd binnen de EU. De rapporteur heeft een ambitieuze poging gedaan dit vraagstuk te belichten. Er staan echter drie specifieke paragrafen in het verslag die wij niet kunnen steunen, namelijk de paragrafen 10, 12 en 21. Wij staan echter ook aarzelend tegenover paragraaf 11.
Samenwerking is een voorwaarde voor alle internationale inspanningen en speciaal voor de EU. Het doel dat men wenst te bereiken door samenwerking valt echter nooit te bereiken door andere lidstaten te dwingen tot iets wat zij niet willen. Samenwerking moet volstrekt vrijwillig zijn, anders is ze zinloos. Om deze reden kunnen wij de paragrafen 10, 11, 12 en 21 niet steunen.

Andersson, Hulthén, Lööw en Waidelich
Wij vinden dat hetgeen is besloten in het Verdrag van Amsterdam, om democratische redenen van kracht moet blijven totdat een eventuele nieuwe Intergouvernementele Conferentie dit Verdrag wijzigt. Dat bevordert ook de duidelijkheid en de mogelijkheid tot toezicht op de EU-wetgeving voor de kandidaat-landen.

Berthu
De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten heeft gestemd tegen het verslag van de heer Frischenschlager over de tenuitvoerlegging van nauwere samenwerking waarin het Verdrag van Amsterdam voorziet. Onze fractie heeft haar minderheidsstandpunt kenbaar gemaakt en de Commissie institutionele zaken heeft dit standpunt als bijlage bij haar verslag gevoegd.
Terwijl er momenteel sprake is van vrijwillige samenwerking tussen de Europese lidstaten (uiteraard met uitzondering van hetgeen in de communautaire teksten is vastgelegd), wil het Verdrag van Amsterdam alles in het communautair mechanisme opnemen en bijzondere vormen van samenwerking binnen de Verdragen verankeren. Het uiteindelijke doel is dus de diversiteit van de verschillende vormen van samenwerking in Europa te verminderen door deze op te nemen in een institutioneel kader, dat gericht is op de totstandkoming van een superstaat.
Deze koers lijkt ons ongewenst: nu het Sovjetregime is ingestort, is voor de Europeanen de mogelijkheid ontstaan een continent te creëren dat vrij is van totalitaire dwang en eindelijk zijn idealen van eerbiediging van het individu en van de volkeren kan verwezenlijken. Een superstaat met alle unificerende maatregelen van dien, draagt hier op geen enkele wijze toe bij. Sterker nog, een dergelijke ontwikkeling druist in tegen het veelvormige Europa en zou het derhalve verzwakken, in plaats van versterken.
Voorts lijken de bijzondere vormen van samenwerking, die dankzij het Verdrag van Amsterdam tegelijkertijd in het communautair mechanisme kunnen worden opgenomen, ons technisch gezien discutabel. Deze vormen zullen immers complex en weinig doeltreffend zijn. Het beheer ervan zal onbedoeld uitermate ingewikkeld worden, zoals zal blijken uit de nieuwe samenwerking die uit "Schengen" voortvloeit. Verder zullen door het grote aantal prealabele voorwaarden en door het recht van toezicht van de lidstaten van de Europese Unie op de afzonderlijke akkoorden, de kandidaat-landen ontmoedigd worden en zal de totstandkoming van bepaalde vormen van samenwerking, die anders positief hadden kunnen uitpakken, afgeremd worden.
De debatten die gisteravond in dit Parlement gevoerd werden toonden overigens aan dat zelfs de federalisten er niet meer wijs uit worden en zich onzeker tonen over de gegrondheid van de nieuwe bepalingen. Onze collega Ole Krarup heeft terecht benadrukt dat als onze burgers kennis zouden nemen van dergelijke complexe bepalingen, ze ofwel de slappe lach zouden krijgen, ofwel ontsteld zouden zijn.
De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten denkt dat de verschillende vormen van samenwerking in Europa zeer vrij moeten worden gelaten en onder controle van de nationale parlementen moeten blijven. Ze moeten pas in het kader van de Europese Unie worden opgenomen wanneer deze bewezen heeft in het betreffende geval doeltreffender te zijn. Op deze wijze moet er een dynamiek van samenwerking in vrijheid worden geschapen.

Delcroix
De Europese samenwerking heeft een zeer belangrijke rol gespeeld bij de ontwikkeling van de communautaire verworvenheden. Dankzij een vrijwillig gedeelde soevereiniteit zijn er successen binnengehaald. Nu de verdieping en uitbreiding van de Unie zich echter doorzet, zal de samenwerking binnen de Europese Unie verbeterd moeten worden.
Deze nauwere samenwerking tussen de lidstaten moet ervoor zorgen dat blokkeringen, die door de soms zeer verschillende verwachtingen van de lidstaten tot stand komen, teniet kunnen worden gedaan. In veel gevallen kan de eenstemmigheidsregel bij de besluitvorming hieraan bijdragen. Niemand hoopt echter dat de mechanismen die bijdragen aan nauwere samenwerking in werking moeten worden gesteld. Dit zou door de burgers immers geïnterpreteerd worden als een mislukking.
Er bestaat overigens een soort rivaliteit tussen enerzijds de verwachte institutionele hervormingen die moeten leiden tot de uitbreiding en de verdieping van Europa, en anderzijds de nauwere samenwerking die de druk achter de opbouw van Europa moet opvoeren, in het geval dat de intergouvernementele procedures nogmaals zouden vastlopen. Het is dus duidelijk dat we de voorkeur moeten geven aan de institutionele hervormingen en hier al onze inspanningen aan moeten wijden. Het is kennelijk op dit moment een illusie dat nauwere samenwerking een passend antwoord biedt op de belangrijkste uitdagingen waar de Europese Unie zich voor gesteld ziet. Europa moet de juiste middelen kiezen om zich aan te kunnen passen.
We moeten echter op het ergste voorbereid zijn en alles op alles zetten om te voorkomen dat de Europese Unie uiteenvalt. We kunnen een "Europa à la carte" niet toestaan. Mochten nauwere vormen van samenwerking nodig blijken, dan moeten deze aan een aantal criteria voldoen:
1.de communautaire verworvenheden en de goede werking van de binnenmarkt mogen niet opnieuw ter discussie worden gesteld; 2. de eenheid van het institutioneel bestel moet worden gehandhaafd; 3. iedere vorm van nauwere samenwerking moet overeenkomen met de doelen van de Europese Unie die door alle lidstaten gedeeld worden; 4. nauwere samenwerking moet als laatste redmiddel gelden en aan landen die nog geen lid zijn van de Unie toereikende mogelijkheden bieden om in een later stadium tot de EU toe te kunnen treden; 5. de Commissie moet een sleutelrol toebedeeld krijgen in de toepassing van de criteria en de regels die met name op communautair gebied gelden.Deze voorwaarden staan vermeld in het memorandum van de Benelux-landen van 8 maart 1996.
Ik verwelkom punt 7 in de ontwerpresolutie. Hierin wordt het buitengewone en beperkende karakter van de nauwere samenwerking onderstreept. Ook wil ik punt 20 verwelkomen, waarin vermeld staat dat het illusoir is te geloven dat de nauwere samenwerking het adequate institutionele kader kan vormen.
Ik zou willen verwijzen naar de conclusie van de werkgroep die belast is met de voorbereidingen van de intergouvernementele conferentie. De nauwere samenwerking is wellicht in opmars, maar zou er ook toe kunnen leiden dat communautaire verworvenheden opnieuw ter discussie worden gesteld. Volgens sommigen moeten de meest ambitieuze landen vooruitgang kunnen boeken. Anderen leggen echter de nadruk op het feit dat landen niet verplicht moeten worden mee te doen aan communautaire projecten. Aan twee bedreigingen moet dus het hoofd geboden worden: het uiteenvallen van de Unie en de verlamming ervan.

Deprez
Het uitstekende verslag van onze collega Friedhelm Frischenschlager getuigt van intellectuele durf. Hij behandelt immers op genuanceerde wijze een van de meest controversiële voorzieningen die het Verdrag van Amsterdam heeft ingesteld, namelijk de nauwere samenwerking.
De nauwere samenwerking biedt aan een meerderheid van de lidstaten de mogelijkheid verder te integreren, zonder dat deze landen worden opgehouden door lidstaten die het voorgestelde ritme niet kunnen of willen volgen. Volgens de bedenkers van deze nauwere samenwerking kunnen hiermee blokkeringen door de Raad omzeild worden.
Als dit inderdaad de gedachte achter de nauwere samenwerking is, moeten dan alle lidstaten een "quasi-vetorecht" krijgen zodat ze zich kunnen beroepen op "overwegingen van nationaal politiek belang" , waardoor de Europese Raad zich gedwongen ziet met eenparigheid van stemmen een besluit te nemen?
Als dat inderdaad de bedoeling is, moeten we er dan ook niet voor zorgen dat een even groot aantal garanties wordt geboden, niet alleen met betrekking tot de kern - waar deze garanties geheel gerechtvaardigd zijn - maar ook met betrekking tot de procedures, waar deze garanties zwaar wegen en dubbelzinnig zijn? (Wat is in het bijzonder de definitie van het begrip "laatste instantie" ?)
Net als de rapporteur kan ik me niet van de indruk ontdoen dat de nauwere samenwerking vooral een virtueel effect zal hebben: men zal er nauwelijks gebruik van maken, maar men hoopt dat alleen al de mogelijkheid om ze te gebruiken de kans op een blokkering zal verkleinen.
Als dat het enige doel is, zou de nauwere samenwerking al heel nuttig kunnen zijn. Met deze gedachte in het achterhoofd heb ik mij achter het verslag van de heer Frischenschlager geschaard.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslag-Frischenschlager, omdat het de doelstellingen van het Verdrag van Amsterdam verder uitwerkt. Wij stemmen echter tegen de paragrafen 10 en 12 van het verslag, omdat wij een andere mening hebben over de mogelijkheid een vetorecht te gebruiken. In tegenstelling tot de rapporteur vinden wij het bestaan van een noodrem in de samenwerking een goede zaak. Het moet mogelijk zijn het vetorecht in te roepen, indien er zwaarwegende nationale belangen op het spel staan. Wij vinden natuurlijk niet dat deze mogelijkheid moet worden gebruikt telkens wanneer onenigheid bestaat, maar wij zijn van mening dat de geest van het Compromis van Luxemburg van 1966 behouden moet worden. Met andere woorden: wanneer in het geval van besluiten die met meerderheid van stemmen kunnen worden genomen op voorstel van de Commissie, zeer gewichtige belangen van een of meer lidstaten op het spel staan, zullen de leden van de Raad binnen een redelijke termijn tot oplossingen trachten te komen die door alle leden van de Raad kunnen worden aanvaard onder eerbiediging van hun wederzijdse belangen en die van de Gemeenschap overeenkomstig artikel 2 van het Verdrag.

Lindqvist
Een "nauwere samenwerking" tussen bepaalde landen op een bepaald gebied leidt tot een verdeling van de EU in een A- en een B-groep. Het Verdrag van Amsterdam biedt nu een dergelijke mogelijkheid onder strikte voorwaarden en met de garantie dat de afzonderlijke landen in laatste instantie het vetorecht houden om dergelijke voorstellen tegen te houden. Het Parlement kan en mag geen voorgestelde verdragsteksten wijzigen, ook al is het Verdrag nog niet door alle lidstaten geratificeerd.
Vervanging van besluitvorming volgens het unanimiteitsbeginsel door besluitvorming volgens het beginsel van gekwalificeerde meerderheid heeft, zoals bekend, in werkelijkheid hetzelfde effect als dat het vetorecht verdwijnt, namelijk dat een land dat een "nauwere samenwerking" van andere landen wil verhinderen, dat niet langer kan. Unanimiteit en veto zouden vanzelfsprekend moeten zijn in de samenwerking tussen zelfstandige staten. Ik heb dan ook tegen het verslag gestemd.

Spaak
Het Verdrag van Amsterdam voorziet niet in de institutionele hervormingen die in het kader van de uitbreiding met de LMOE's evenwel onvermijdelijk zijn.
Het uitbreiding van het systeem van weging van stemmen bij gekwalificeerde meerderheid binnen de Raad is ongetwijfeld de belangrijkste institutionele hervorming die doorgevoerd moet worden als we een institutionele blokkering binnen de Europese Unie willen voorkomen.
Al snel bleek dat de lidstaten hier nog niet klaar voor waren.
Intussen is er een nieuw politiek begrip ontstaan: "flexibiliteit" . Dit begrip, dat door de werkgroep aan de vooravond van de IGC in het leven werd geroepen, leek aanvankelijk het wondermiddel dat ons uit de dreigende impasse moest halen.
Helaas heeft Amsterdam ons laten zien dat van een wondermiddel geen sprake is en dat de "nauwere samenwerking" , zoals die in het Verdrag verwoord staat, in de praktijk weinig om het lijf heeft (en zich beperkt tot de derde pijler) en waarschijnlijk onuitvoerbaar is.
De Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij is teleurgesteld dat het Verdrag van Amsterdam dat iedere lidstaat de mogelijkheid biedt zich "om overwegingen van nationaal belang" - een definitie van deze overwegingen wordt niet gegeven - te verzetten tegen de tenuitvoerlegging, met gekwalificeerde meerderheid van stemmen, van de bepalingen inzake de nauwere samenwerking.
De ELDR-Fractie beschouwt het vetorecht niet als een geschikt middel om een aantal blokkeringen uit de weg te helpen ruimen. Ook vindt ze het vetorecht een te zwaar middel in verhouding tot de omvang van de denkbare toepassingen ervan.
Wij zijn overigens van mening dat een lidstaat zich nooit op dergelijke "overwegingen van nationaal belang" mag beroepen en wij kunnen daarom uiteraard niet onze steun verlenen aan een verslag waarin deze mogelijkheid wordt aanbevolen en dat uiteindelijk de vormen van nauwere samenwerking ondoeltreffend en nutteloos maakt.
Wij hopen dat zij die vandaag voor dit verslag zullen stemmen het volgende ter harte willen nemen: als de verschillende "vormen van nauwere samenwerking" , zoals ze in het Verdrag van Amsterdam gedefinieerd en vastgesteld zijn, al bij het van start gaan van de EMU hadden bestaan, dan zou de euro waarschijnlijk nooit van de grond gekomen zijn.

Souchet
Al voordat onze volkeren, of hun vertegenwoordigers, het Verdrag van Amsterdam geratificeerd hebben, maakt het Parlement zich meester van een bepaling van het Verdrag en biedt het de geïnteresseerde lidstaten de mogelijkheid onderling nauwer samen te werken op een aantal terreinen.
De reactie van het Parlement laat zien welke ideologie hier heerst: het beschouwt deze bepaling als een bedreiging van een federaal Europa dat het Parlement zo graag wil verwezenlijken. Het Parlement wil deze bepaling dan ook zoveel mogelijk afzwakken.
De vrijwillige samenwerking tussen de lidstaten heeft als Europese werkwijze tot op heden echter uiterst positieve resultaten opgeleverd, van Ariane tot Airbus.
Hetzelfde geldt op het gebied van de internationale betrekkingen. Het Europees Parlement klaagt onophoudelijk over de ondoelmatigheid van het GBVB, maar wil niet inzien dat deze stagnatie structureel is. Europa wil met alle geweld het gemeenschappelijk optreden van de Unie naar buiten toe in het keurslijf van een gemeenschappelijk buitenlands beleid dwingen. Zou het daarentegen de initiatieven van een aantal van haar lidstaten die beschikken over de meeste expertise, steunen en aanmoedigen en deze initiatieven van een Europese dimensie voorzien, als ze de belangen van heel Europa dienen, dan zou dit optreden naar buiten toe realistisch en begrijpelijk zijn en gewaardeerd worden. De Unie neemt zichzelf de beste troeven uit handen als ze het belang en de doelmatigheid van de nationale diplomatie van de afzonderlijke lidstaten opzettelijk negeert. Als de Unie er een ideologische visie van het GBVB op nahoudt, veroordeelt ze zichzelf tot machteloosheid.
Zolang ons Parlement vasthoudt aan zijn verouderde en monolithische beeld van een Europa dat een geheel vormt en een uniform beleid voert, zal het blind blijven voor de rijke mogelijkheden die een Europa, gebaseerd op vrijwillige samenwerking tussen soevereine staten, kan bieden.

Wibe
Zoals gewoonlijk bij de behandeling van institutionele vraagstukken, gaat het Europees Parlement verder dan het resultaat van de Intergouvernementele Conferentie. In dit verslag komt dit heel duidelijk tot uiting in de paragrafen 10, 12 en 21.
Ik geloof niet in het scheppen van een federaal Europa en stem daarom tegen de paragrafen 10, 12 en 21.
Verslag-Weiler
Caudron
Ik ben onze collega Barbara Weiler zeer erkentelijk, haar verslag zit kwalitatief gezien goed in elkaar. Zonder de minste twijfel onderschrijf ik haar aanbevelingen. Reeds sinds enige jaren zie ik regelmatig verslagen de revue passeren die in mindere of meerdere mate met dit vraagstuk verbonden zijn.
Helaas moeten we telkens opnieuw constateren dat we maar langzaam vooruitgang boeken op dit gebied. Burgers die in een andere lidstaat willen of moeten werken, krijgen te maken met allerlei administratieve problemen, hetgeen schril afsteekt bij alle mooie woorden die we hebben gehoord over flexibiliteit, mobiliteit en ga zo maar door.
U moet toegeven dat het vreemd is dat we enerzijds met een ontstellend gemak miljoenen ecu's de wereld rond kunnen sturen terwijl iemand die 50 kilometer verderop wil gaan werken, geconfronteerd wordt met een scala van problemen enkel en alleen omdat hij een grens over moet. Gezien de huidige mondialisering is dit een vreemde paradox!
Ja, ik ben geërgerd door de brieven van de Europese burgers waarin ze mij hun problemen op het gebied van belastingen, verblijf, enzovoort uitleggen. In veel gevallen moet er een administratieve marathon gelopen worden voor een doorgaans onzeker resultaat.
Ja, het Europa van de burger, het Europa van alledag, moet nog tot stand komen. Ik verbaas me er dan ook over dat een aantal van onze collega's zich tegen eenvoudige en logische resoluties verzet; ik weet niet welke hersenschimmen ze najagen. Het zijn uiteindelijk altijd dezelfde collega's die iedere vorm van verdergaande Europese samenwerking afwijzen...
Het is van groot belang dat we vooruitgang boeken in deze kwesties. Naast de individuele problemen die ze veroorzaken is immers ook de opbouw van Europa als geheel in het geding.
We mogen onze medeburgers niet teleurstellen met betrekking tot de belangrijkste politieke keuzes; we kunnen het ons simpelweg niet permitteren de dagelijkse zorgen van de Europeanen te vergeten!

Eriksson en Sjöstedt
Wij onthouden ons van stemming bij de eindstemming over het verslag-Weiler.
Er staan vele zaken in dit verslag waarmee wij sympathiseren, en het is uiterst belangrijk dat de problematiek van grensarbeiders wordt opgelost. Wij vinden echter niet dat belasting-, pensioen- en socialezekerheidsstelsels moeten worden geharmoniseerd. Wij vinden niet dat het vrije verkeer van werknemers een wezenlijke factor is voor groei en verdere welvaart.

Jensen, Lis
Het verslag-Weiler verdient lof, omdat het geen onderscheid maakt tussen mensen die uit een EU-land afkomstig zijn en mensen die van buiten de EU komen. Ondanks dit sympathieke uitgangspunt kan ik het verslag niet steunen.
Onderwijssystemen, socialezekerheidsstelsels, fiscale regels enzovoort willen harmoniseren met het oog op het vrije verkeer van werknemers is met een kanon op een mug willen schieten. Het probleem is minimaal. Voor degenen die in het buitenland willen werken, moet de basisregel zijn dat ze vanaf de eerste werkdag dezelfde voorwaarden genieten als de andere werknemers in het betreffende land. De nationale autoriteiten moeten erop toezien dat dit inderdaad zo is. Zoals gezegd, is het vrije verkeer van werknemers over de nationale grenzen heen een vrij kleinschalig fenomeen. Slechts 0, 2 % van het totaal aantal werknemers in de EU maakt van deze mogelijkheid gebruik. Zelfs indien de EU het Amerikaanse niveau van 0, 5 % zou bereiken, wat met de taalkundige en culturele verschillen weinig waarschijnlijk is, zal de veel te hoge werkloosheid vermoedelijk niet dalen, zoals de heer Weiler zelf ook opmerkt.
Ik kan een versoepeling van verordening 1408/71 absoluut niet steunen. Ik vind het goed dat de Raad dit blokkeert en hoop dat de Deense onderhandelaars in de Raad dan ook voet bij stuk houden. Het idee van een EU-statuut voor "Europese leerlingen" stuit bij de Deense vakvereniging op sterke weerstand. De EU hoeft niet te zeggen hoe de vakopleidingen of gelijk welke andere vorm van opleiding eruit moeten zien. Onderwijs en opleiding blijven zuiver nationale aangelegenheden.
Onder andere om deze redenen kan ik het verslag-Weiler niet steunen.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen voor een verbetering van het vrije verkeer van werknemers in de EU. Een van de fundamentele ideeën achter de Europese samenwerking is het vrije verkeer van personen - naast het vrije verkeer van goederen, kapitaal en diensten. Europa mag niet alleen een gemeenschap voor ondernemingen zijn. Het moet een Europa van de burgers zijn.
Daarom steunen wij de oproep om de vele belemmeringen voor het vrije verkeer af te schaffen. Slechts 0, 2 % van de EUburgers werkt in een andere lidstaat. Een van de redenen hiervoor is dat het niet zo gemakkelijk is naar een andere lidstaat te verhuizen. Daarom moeten wij duidelijke en gemakkelijk te begrijpen regels opstellen voor bijvoorbeeld sociale zekerheid en pensioenen. Voor de burgers die hun geluk in een andere lidstaat willen beproeven, moet de bureaucratie verminderd worden.
De rapporteur betreurt de uitzondering die Denemarken op het gebied van juridische samenwerking heeft bedongen. Wij wijzen erop dat dit een Deense aangelegenheid is, die alleen via een referendum in Denemarken gewijzigd kan worden.

Lindqvist (ELDR), Holm en Schörling (V)
Wij nemen onder andere afstand van de passages over Schengen in het verslag, en ook van de paragrafen inzake de afschaffing van de unanimiteitseis.
Wij hebben niettemin voor het verslag gestemd, om de rechten van burgers in derde landen te steunen.

Lulling
Het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken over de mededeling van de Commissie "Een actieplan voor het vrij verkeer van werknemers" is weer eens door een meerderheid van deze commissie met linkse tendensen misbruikt en overladen met ideologische ballast met betrekking tot het immigratiebeleid en de rechten van burgers uit derde landen.
Wij hebben deze week niet voor het verslag over het voorstel voor een akte van de Raad betreffende de regels voor toelating van onderdanen van derde landen tot de lidstaten gestemd, omdat dit verslag door een meerderheid van dezelfde politieke signatuur gelardeerd was met eisen die onze arbeidsmarkt, die nu al meer dan 18 miljoen werklozen telt, overspoeld zouden hebben met nog eens honderdduizenden werkzoekenden, voornamelijk goedkope arbeidskrachten.
Wat er in dit verslag staat over gezinshereniging voor personen uit derde landen, gaat veel verder dan acceptabel is en in ieder geval verder dan wat we toetredende landen tot nu toe in de overgangsperiode hebben toegestaan en nieuwe lidstaten met onmiddellijke ingang kunnen toestaan. Uitbreiding van de mogelijkheid om gezinsleden te laten overkomen, tot partners van hetzelfde geslacht, tot gezinsleden onafhankelijk van hun nationaliteit, tot gezinsleden die niet bij de migrerende werknemer wonen of tot meer dan één huwelijks- of levenspartner, zou leiden tot een golf van migranten die in ieder geval voor mijn kleine land, waarin al meer dan 37 % niet-Luxemburgers wonen, een belasting zou zijn die het gewoonweg niet aankan.
Het verslag bevat ook verzoeken met betrekking tot het opleggen van belasting aan migrerende werknemers waarover niet goed is nagedacht, en de volkomen uit de lucht gegrepen bewering dat grensarbeiders het gevaar lopen aanzienlijke inkomensverliezen te lijden als gevolg van de verschillende regelingen op het gebied van de belastingen en de sociale zekerheid.
Dat geldt beslist niet voor de bijna 70.000 grensarbeiders die in Luxemburg werkzaam zijn.
Ik kan ook niet instemmen met het verzoek de visumplicht in het interne verkeer voor burgers van derde landen af te schaffen.
Talleyrand heeft ooit gezegd dat alles wat overdreven is, onbelangrijk is. Maar de overdrijvingen in dit verslag - als ze serieus genomen zouden worden - zijn beslist niet onbelangrijk, afgezien van het feit dat ze koren zijn op de molen van extremisten die Europa afwijzen.
Ik heb daarom niet voor dit verslag kunnen stemmen.

Theonas
Allereerst moeten wij wijzen op de enorme achterstand die men bij het regelen van het vrije verkeer van personen heeft opgelopen. Dit is in krasse tegenstelling tot het vrije verkeer van goederen, diensten en kapitaal dat volledig is geliberaliseerd. Men name moeten wij de enorme problemen aan de kaak stellen die migrerende werknemers ontmoeten bij de wettelijke regeling van hun rechten inzake sociale voorzieningen en arbeidsvoorwaarden.
Vooral onderdanen uit derde landen die legaal op het grondgebied van een lidstaat verblijven, ondervinden moeilijkheden bij het vrije verkeer in de Europese Unie. Wij verzetten ons echter resoluut tegen elke poging om de vraagstukken betreffende het vrije verkeer te koppelen aan de overeenkomst van Schengen. Het is immers niet de bedoeling van deze overeenkomst het vrije verkeer van personen in de Europese Unie te vergemakkelijken. Integendeel, hiermee worden miljoenen burgers elektronisch geschaduwd en worden over hen persoonsdossiers aangelegd. Aldus wordt de Europese Unie geleidelijk aan veranderd in een onneembare burcht voor onderdanen uit derde landen, zoals ook blijkt uit de recente voorstellen inzake het inreis- en verblijfsrecht.
Voor ons zijn migrerende werknemers geen tweederangsburgers en daarom willen wij voor hen gelijke behandeling op economisch, sociaal en fiscaal gebied. Ook moeten de leemtes worden opgevuld die voorkomen in de regelingen betreffende het verblijfsrecht van werkzoekenden en gepensioneerden die permanent in een andere lidstaat verblijven.
De Raad moet eindelijk een besluit nemen over de voorstellen tot wijziging van de verordening betreffende de coördinatie van de sociale zekerheidsstelsels voor migrerende werknemers en tot uitbreiding van de werkingssfeer van deze verordening tot onderdanen uit derde landen die vallen onder het sociale zekerheidsstelsel van een lidstaat. Ook moet er een regeling komen voor gelijke behandeling van migrerende werknemers en voor behoud van rechten - inzake aanvullend pensioen en loopbaanonderbreking - bij verplaatsing naar een andere lidstaat. Ook willen wij wijzen op de problemen die rijzen door de verschillende definities van arbeidsongeschiktheid, de ongelijke beoordeling van de mate van arbeidsongeschiktheid en de verschillende methodes voor de berekening van de verzekerde tijd.
Verslag-Hulthén
Deprez
In de diverse lidstaten betwist vrijwel niemand meer dat economische ontwikkeling en respect voor het milieu hand in hand moeten gaan zodat de toekomstige generaties niet teveel met milieuproblemen opgezadeld worden. In grote lijnen is men het erover eens dat het scheppen van werkgelegenheid een blijvend aandachtspunt moet zijn voor alle politieke besluitvormers.
In het Verdrag van Amsterdam worden daarom begrippen als "economische en sociale vooruitgang" , "hoog werkgelegenheidsniveau" en "evenwichtige en duurzame ontwikkeling" gepresenteerd als onderdeel van de belangrijkste doeleinden van de Unie.
Het integreren van de milieudoelstellingen in alle vormen van beleid van de Unie en de lidstaten moet een van de belangrijkste taken van de Europese instellingen worden. Dit moet ook gelden voor het werkgelegenheidsbeleid.
Een goed overdacht milieubeleid zal zeker geen rem te zetten op de investeringen en de groei, maar zal leiden tot een groter concurrentievermogen van onze bedrijven, nieuwe meerwaarden creëren en bijdragen aan vergroting van de werkgelegenheid op alle opleidingsniveaus. Dit is waar het in de mededeling van de Commissie om draait en wat momenteel al onze aandacht trekt.
Ik schaar mij achter de werkwijze en de algemene principes die door de Commissie geformuleerd zijn en hoop dat een aantal vraagstukken - zoals dat van het voorstel voor een richtlijn van de Commissie inzake de invoering van een heffing op de uitstoot van kooldioxide en op energie - zo snel mogelijk opgelost wordt.
In deze context verleen ik mijn steun aan de resolutie die ons is voorgesteld.

Souchet
De vereiste milieubescherming brengt in onze lidstaten belangrijke verplichtingen met zich mee. Er wordt echter niet voldoende benadrukt welke nieuwe perspectieven voor de werkgelegenheid dit biedt. Op Europees niveau bedraagt het aantal banen in de milieusector momenteel iets meer dan 3, 5 miljoen (bron: Eurostat). De OESO raamt de jaarlijkse groei van de werkgelegenheid in de milieusector op 5, 5 % voor de komende jaren.
Het instellen en op grote schaal invoeren van milieuheffingen betekent dat de sectoren en bedrijven die niet investeren in milieuvriendelijke productieprocessen onvermijdelijk hun concurrentievermogen zullen zien afnemen en zelfs in hun voortbestaan bedreigd zullen worden.
Als men een groei wil bewerkstelligen waarbij rekening wordt gehouden met de milieuproblematiek, dan zal het hoofd moeten worden geboden aan zowel het probleem van de schaarse hulpbronnen als dat van de relatie tussen werkgelegenheid en milieu.
Dit veronderstelt dat de economie van onze lidstaten geen buitensporig gebruik maakt van de natuurlijke hulpbronnen en zo optimaal mogelijk de menselijke hulpbronnen benut. Het is zaak dat het gebruik van natuurlijke en menselijke hulpbronnen zo goed mogelijk op elkaar afgestemd worden. Deze ontwikkeling kan gestimuleerd worden door de belastingdruk op arbeid te verlagen en dit tenminste gedeeltelijk te compenseren door milieuheffingen in te voeren. We moeten dus de overstap van oude, vervuilende technologieën en "end-of pipe" -maatregelen naar nieuwe en schone technologieën bespoedigen.
Gezien de internationalisering van onze economieën is het van essentieel belang dat de milieuparameters worden geïntegreerd in de internationale handelsvoorschriften. Deze strijd moet op het niveau van de WHO gestreden en gewonnen worden. De amendementen die de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten heeft ingediend hebben hierop betrekking. De gebreken van de huidige bepalingen zijn immers erg groot. Het is relatief eenvoudig milieubelasting te heffen op verpakkingsafval van producten die uit derde landen ingevoerd worden. In het kader van de huidige internationale overeenkomsten is het echter onmogelijk de gevolgen van het productieproces voor de vervuiling van water en lucht te belasten, en dus de dumping in het milieu te compenseren.
Het is van groot belang bijzondere beroepskwalificaties te ontwikkelen die passen bij het profiel van de nieuwe banen in de milieusectoren. We moeten hierbij echter niet vergeten dat de milieugerichte benadering ingepast moet worden in het spectrum van technische, economische en juridische opleidingen.
(De vergadering wordt om 13.30 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, dank u wel dat u mij het woord geeft naar aanleiding van de orde. Wij gaan nu weer het actualiteitendebat in en ik moet mij toch wel enigszins beklagen, wellicht ook namens een aantal van mijn collegae. De agenda van vandaag voorziet van 15.00 uur tot 18.00 uur in de actuele problematieken en dan zien wij staan: Nigeria, WitRusland, rechten van de mens, enzovoort, en daarna een aantal getallen, een soort codeschrift waaruit absoluut niemand kan opmaken van wie de resoluties zijn of waarom deze actualiteiten worden behandeld. Het actualiteitendebat is al in een dieptepunt gekomen. Wij weten dat. Daarom wordt er ook dezer dagen over gesproken om dat te reorganiseren. Maar ik vind niet juist wat hier gebeurt, namelijk dat niet wordt aangegeven wie, welke fractie, welke personen zich inzetten voor WitRusland of voor Nigeria, enzovoort; dit alles terwijl al sinds jaar en dag in de persoverzichten nauwelijks meer enige aandacht wordt gewijd aan het actualiteitendebat omdat het personeel kennelijk al met de trein van 15.00 uur naar huis moet. Mijnheer de Voorzitter, ik ben zeer teleurgesteld. U weet, of u weet niet, dat ik al sinds negen jaar probeer hier nog iets van het actualiteitendebat te maken, niet zo maar, maar met hart en ziel.

De Voorzitter
Mijnheer Bertens, ik heb uw opmerking ter harte genomen en zal deze doorspelen naar de juiste persoon.

Actualiteitendebat
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0723/98 van de heer Bertens en anderen, namens de ELDR-Fractie, over de situatie in Nigeria; -B4-0739/98 van de leden Pasty en Andrews, namens de UPE-Fractie, over de situatie in Nigeria; -B4-0741/98 van mevrouw Maij-Weggen en anderen, namens de PPE-Fractie, over de situatie in Nigeria; -B4-0749/98 van de leden Hory en Macartney, namens de ARE-Fractie, over de situatie in Nigeria; -B4-0752/98 van de heer Telkämper en anderen, namens de V-Fractie, over de situatie in Nigeria; -B4-0767/98 van de leden Vecchi en Kinnock, namens de PSE-Fractie, over de situatie in Nigeria; -B4-0769/98 van de heer Marset Campos en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de situatie in Nigeria.
Fassa
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de onverwachte en in bepaalde opzichten mysterieuze dood van generaal Abacha heeft een nieuwe periode in de geschiedenis van het zo geteisterde Nigeria ingeluid. De Europese Unie moet wel nota nemen van het feit dat diens voorlopige opvolger, generaal Abubakar, de vrijlating van enkele politieke gevangenen heeft gelast, maar zij moet tegelijkertijd constateren dat niet alle politieke gevangenen zijn vrijgelaten en dat er geen garanties zijn dat het democratisch proces in Nigeria spoedig op gang zal worden gebracht.
Het Europees Parlement is dan ook verplicht de Raad en de Commissie te verzoeken de politieke situatie in dit land op de voet te blijven volgen en de president met kracht aan te moedigen zich in deze zo onstabiele overgangsperiode volledig in te zetten voor het herstel van de democratie in het land.

Maij-Weggen
Voorzitter, de politieke situatie in Nigeria is in enkele weken tijd dramatisch gewijzigd. Eerst de onverwachte dood van generaal Abacha, daarna de benoeming van een nieuwe machthebber, generaal Abubakar, en vervolgens de al even onverwachte dood van de gevangen oppositieleider, de gekozen president Abiola. Van deze gebeurtenissen heeft vooral de dood van Moshood Abiola de wereld het meest geschokt. Weliswaar is er sprake geweest van een hartaanval, maar iedereen weet hoe slecht politieke gevangenen in Nigeria worden behandeld. Algemeen bekend was dat Abiola, die al lange tijd hartklachten had, niet de noodzakelijke behandeling en medicatie in de gevangenis ontving. Je zou eigenlijk kunnen spreken van dood door verwaarlozing.
Intussen zijn er, begrijpelijk, onlusten uitgebroken in Nigeria en dat heeft geleid tot gewelddadige incidenten tussen politie, militairen en demonstranten die namens de oppositie optraden met als gevolg tientallen doden. Er is sprake van een escalatie van de gebeurtenissen en van een toenemende destabilisatie in Nigeria.
Voorzitter, wat doet de Europese Unie, waar heel veel vluchtelingen uit Nigeria verblijven, om de democratische oppositie te helpen. Al in februari hebben we in dit Parlement via mondelinge vragen met debat aandacht gevraagd voor de verslechterende situatie in Nigeria. Het Britse voorzitterschap had toen wel begrip voor onze vragen, maar veel is er niet gebeurd. Nu is de situatie verder geëscaleerd met een dramatische wending. Wij, als fractie van de EVP, vinden dat de Unie meer druk moet uitoefenen op Nigeria en op de nieuwe president Abubakar om te komen tot een onmiddellijke stop van de mensenrechtenschendingen, tot vrijlating van alle politieke gevangenen en tot herstel van de democratie door democratische verkiezingen.
Maar de Unie moet ook niet schromen om zo nodig acties tegen Nigeria te verscherpen om zo de druk op te voeren. Ik heb al vier keer via resoluties om economische sancties gevraagd. Maar de belangrijkste oproep is: bepaal als Europese Unie samen één lijn, treed het nieuwe Nigeriaanse bewind vastberaden tegemoet en eis herstel van democratie en mensenrechten. De kans dat er dan iets ten goede keert in Nigeria is op dit moment eigenlijk groter dan ooit. Dus Commissie en Raad: doe iets!

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, graag wil ik eerst hulde brengen aan het leven van chef Moshood Abiola. Het is een oude Afrikaanse traditie dat er wordt gewacht totdat iemand is begraven en naar behoren is gehuldigd, voordat er weer tot de orde van de dag wordt overgegaan. Helaas heeft Nigeria ons niet de luxe toegestaan dit te doen, maar wij mogen dit moment niet voorbij laten gaan zonder eer te betonen aan die man, een man die vier jaar geleden de verkiezingen heeft gewonnen tegen alle waarschijnlijkheid in en die Noord en Zuid, de Yoruba's en de mohammedaanse bevolkingsgroepen heeft verenigd. Wat hij tot stand heeft gebracht werd natuurlijk weggevaagd door het wrede optreden van wijlen generaal Sani Abacha. Nigeria - de grote reus van Afrika - betaalt daar nu de prijs voor.
Mijn bezorgdheid voor deze Afrikaanse reus gaat uit naar de mensen - het zijn niet de regeringen van Nigeria die het land tot die reus hebben gemaakt, maar de mensen. In deze resolutie dringen wij in de paragrafen 1 en 2 terecht aan op een snelle teruggave van de macht aan de mensen van Nigeria, zodat zij hun rechtmatige plaats als leider in Afrika weer kunnen innemen.

Aelvoet
Mijnheer de Voorzitter, het is normaal dat men zich nooit verheugt over de dood van een mens. In het geval van bepaalde dictators moet ik eerlijk zeggen, collega's, dat ik daar een uitzondering op maak en het overlijden van dictator Abacha heeft er wel toe geleid dat de politieke evolutie in Nigeria tenminste voor een stuk gedeblokkeerd is. Vanwege zijn opvolger Abubakar zijn er enkele kleine signalen gekomen die in de goede richting wijzen maar er blijft nog ontzettend veel te doen. Het is bijzonder pijnlijk dat uitgerekend op dit moment chef Moshood Abiola is overleden en zoals door anderen al is gezegd, wel degelijk ten gevolge van verwaarlozing, het niet-recht hebben op adequate gezondheidszorg, enzovoort.
Ik denk dus dat inderdaad de druk nú op de Nigeriaanse autoriteiten moet worden opgevoerd om alle repressiemaatregelen op te heffen, de rechtsstaat in ere te herstellen en alle dertig politieke gevangenen die er nog zijn vrij te laten. Dan pas kan eventueel gedacht worden aan een mogelijk uitzicht op hervatting van de hulp van Lomé zodra een civiele regering is gevormd.

Vecchi
Mijnheer de Voorzitter, er bestaan geen alibi's meer die het jarenlange voortduren van de situatie, die helaas Nigeria kenmerkt, rechtvaardigen.
Sinds het moment waarop in 1993 het indertijd op gang gekomen democratische proces wreed werd onderbroken door een militaire coupe, is Nigeria het toneel van allerlei soorten misbruik en schending van de meest elementaire mensenrechten en heeft er zich een regime gevestigd dat, gesteund door de coterie van militairen en gewetenloze zakenlieden de dienst uitmaakt, met als resultaat corruptie alom en de meest blinde gewelddadigheden.
Ons Parlement heeft zich meerdere malen over de situatie in Nigeria uitgesproken, zoals ook de Paritaire Vergadering ACSEU op significante wijze heeft gedaan.
Het overlijden, de vorige maand, van de dictator generaal Abacha had de hoop op een mogelijke verandering weer een beetje doen opleven. De onverwachte dood van ex-president en oppositieleider Abiola, kort voor zijn bevrijding, heeft daarentegen een heel harde slag toegebracht aan een mogelijk democratisch proces. Met hem is immers een sleutelfiguur van het toneel verdwenen voor het in gang zetten van een democratische overgang, een figuur die onder het volk veel steun en bijval genoot.
De nieuw uitgeroepen president, generaal Abubakar, is overgegaan tot het vrijlaten van enkele politieke gevangenen, maar het is nog niet duidelijk wat zijn werkelijke bedoelingen zijn en of hij ook echt van plan is een nieuw tijdperk in de geschiedenis van Nigeria in te luiden.
Om deze redenen verzoeken wij de autoriteiten van Lagos onmiddellijk een daadwerkelijk democratisch proces in gang te zetten dat met name gebaseerd is op het aangaan van een politieke dialoog met alle oppositiepartijen, de onmiddellijke vrijlating van alle politieke gevangenen, het einde van de politieke en etnische onderdrukking en de aanzet tot een proces dat tot vrije verkiezingen leidt.
Wij denken dat voor de internationale gemeenschap, en met name voor de communautaire instellingen en de regeringen van de lidstaten van de Unie, het moment is aangebroken de optredens ten aanzien van en de politieke druk op het Nigeriaanse regime te coördineren - te beginnen bij het volledig eerbiedigen van de huidige sancties - om op deze wijze de veranderingen af te dwingen waarop wij al zo lang hopen, maar die tot nu toe nog zijn uitgebleven.

Carnero González
Mijnheer de Voorzitter, dictator Abacha is weliswaar dood, maar de dictatuur blijft voortbestaan, zij het dan in de persoon van een andere militair: Abubakar. Er zijn een aantal politieke gevangenen vrijgelaten, maar dat neemt niet weg dat de autoritaire structuren behouden blijven. Vele andere politieke gevangenen en andersdenkenden zitten nog steeds gevangen en voorlopig zijn de enige tekenen van democratisering niet meer dan vage beloften en vluchtige woorden.
Daarom acht ik het bijzonder belangrijk dat de Europese Unie in deze omstandigheden krachtdadig optreedt en eisen stelt aan de autoriteiten van Lagos en dat zij in elk geval de gedane beloften niet zonder meer voor waar aanneemt, integendeel. In dit opzicht maak ik mij ernstige zorgen over de uitlatingen van de regeringsleiders van bepaalde lidstaten van de Europese Unie, zoals bijvoorbeeld president Chirac, die er blijkbaar op staat de Europeanen te overtuigen van de geloofwaardigheid van de beloften van de nieuwe dictator Abubakar.
Gezien de situatie lijdt het geen twijfel dat de huidige sancties moeten worden aangehouden, dat zij bovendien nog moeten worden versterkt en dat ervoor dient te worden gezorgd dat de Europese Unie, en niet alleen de Europese Unie, een doelmatig beleid ten uitvoer legt, zodat een burgerregering tot stand kan komen, een regering die met de politieke oppositie en de democratische krachten van Nigeria samenwerkt en die de basis kan leggen voor vrije verkiezingen. Maar het allereerste vereiste daarvoor is dat alle politieke gevangenen worden vrijgelaten en dat de fundamentele basisvrijheden worden hersteld.
Wij betreuren ten zeerste dat een paar dagen na Abacha de gekozen president Abiola is overleden - waarschijnlijk door gebrek aan medische zorgen - en dat dit bovendien in de gevangenis is gebeurd.

Bertens
Voorzitter, het overlijden van Abacha, het is gezegd, schept jammer genoeg maar God zij dank nieuwe mogelijkheden. Ondanks alle tegenstrijdige berichten is de nieuwe machthebber Abubakar meer bereid tot democratisering. Daarbij speelt dus het overlijden van Abiola dat de situatie in het land uiterst gespannen heeft gemaakt. De Unie moet nu duidelijkheid uitstralen en eensgezindheid - dat is vragen om sneeuw in de zomer, moet ik eerlijk zeggen - maar goed, de Raad en de Commissie moeten zich aansluiten bij de wens tot snelle overdracht van de macht aan een burgerovergangsregering. Dat is de enige manier om dergelijke democratische verkiezingen te kunnen laten plaatsvinden. De sancties, hoe simpel dan ook, mogen pas worden opgeheven wanneer werkelijke democratie wordt hersteld. Dialoog, daarin moet de Unie haar assistentie aanbieden en de overgang zo succesvol mogelijk laten verlopen.
Pogingen tot uitbuiten van etnische tegenstellingen moeten worden aangepakt. Dat risico mag echter geen reden zijn om democratisering tegen te gaan. Democratie, mijnheer de Voorzitter, respect voor mensenrechten, opbouw van de rechtsstaat zijn nog steeds de beste garanties voor stabiliteit en vooruitgang. Maar laten wij, de Unie, blijken aan de Nigerianen dat het niet gaat alleen maar om gebaren maar echt om medewerking, samenwerking.

Moorhouse
Mijnheer de Voorzitter, Nigeria is het tafereel geweest van een eindeloze aaneenschakeling van onrust en wreedheid en het uitzicht op democratie en mensenrechten blijft bijzonder onzeker. De plotselinge dood van generaal Abacha kan misschien het pad effenen voor een hoopvollere toekomst, maar dat is geenszins zeker.
In onze resolutie worden de Raad en de Commissie opgeroepen om hun druk op de Nigeriaanse autoriteiten op te voeren, maar helaas hebben niet alle lidstaten hun onverdeelde steun gegeven aan eerdere sancties. Het valt te hopen dat sommige van deze landen de verleiding zullen weerstaan om deze kwestie voor hun persoonlijk gewin uit de weg te gaan.
Graag zou ik willen weten of de Commissie probeert hoogte te krijgen van de situatie ten aanzien van de sancties.

Brittan, Sir Leon
Mijnheer de Voorzitter, na een lange periode van steeds verslechterende politieke en economische omstandigheden en ernstige schendingen van de mensenrechten in Nigeria, lijkt er nu enig uitzicht - hoe precair ook - te bestaan dat de dingen zich iets ten goede zullen keren.
Het nieuwe staatshoofd, generaal Abubakar, heeft een aantal politieke gevangenen vrijgelaten en duidelijk te kennen gegeven dat hij het land in de richting van een burgerregering wil leiden. Die ontwikkeling is welkom. Het politieke momentum dat hiermee in gang is gezet, moet nu worden aangemoedigd en ook worden gebruikt om aan te dringen op verdere maatregelen in de richting van democratie en volledige eerbiediging van de mensenrechten. Ik verwelkom de verklaringen die in dit debat zijn afgelegd en die ons daartoe aansporen.
Ik memoreer dat de Raad op 13 juli generaal Abubakar dringend heeft verzocht om alle overblijvende gevangenen vrij te laten en zijn plannen voor de toekomstige verkiezingen toe te lichten. Wij zijn voorstander van een meer intensieve dialoog met de Nigeriaanse autoriteiten om de overgang naar de democratie te bevorderen en zo mogelijk te helpen bewerkstelligen. De Europese Unie heeft de eerste stappen naar zo'n dialoog reeds genomen via een recent bezoek van minister Lloyd als vertegenwoordiger van het voorzitterschap van de EU. Deze inspanningen moeten worden voortgezet en het is van belang dat andere internationale organen zoals de VN en de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid (OAU) actief samenwerken in die richting.
De Commissie betreurt natuurlijk de plotselinge en tragische dood van chef Abiola op 7 juli ten zeerste. De EU had herhaaldelijk aangedrongen op zijn vrijlating. Zijn dood werpt nog meer onzekere schaduwen over het Nigeriaanse politieke landschap en heeft geleid tot een nog groter klimaat van wantrouwen en tot onrust en geweld. Dit heeft de noodzaak aan het licht gebracht van meer vertrouwen scheppende maatregelen van de zijde van degenen die nu aan de macht zijn tegenover de Nigeriaanse samenleving als zodanig.
Ik kan de heer Moorhouse ervan verzekeren dat de Commissie de gebeurtenissen in Nigeria op de voet zal volgen en in de komende maanden zal de Europese Unie haar beleid tegenover Nigeria constant blijven bijstellen; daaronder valt ook de kwestie van de sancties. Ons beleid zal erop gericht zijn het volledig herstel van de democratie en de volledige eerbiediging van de mensenrechten te ondersteunen en af te dwingen. Dit vereist een proces van nationale verzoening op basis van een geloofwaardig plan voor de overgang naar een burgerregering en de vrijlating van alle politieke gevangenen. Ik kan het Huis verzekeren dat wij ons daarvoor krachtig zullen inzetten.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0728/98 van de heer Bertens, namens de ELDR-Fractie, over de situatie in Wit-Rusland; -B4-0732/98 van de heer Saint-Pierre, namens de ARE-Fractie, over de situatie in Wit-Rusland; -B4-0756/98 van mevrouw Schroedter, namens de V-Fractie, over de situatie in Wit-Rusland; -B4-0758/98 van de leden Man, Hoff en Botz, namens de PSE-Fractie, over de situatie in Wit-Rusland; -B4-0770/98 van de leden Carnero González en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de situatie in Wit-Rusland; -B4-0784/98 van de leden Habsburg-Lothringen, Ferri en Oomen-Ruijten, namens de PPE-Fractie, over de situatie in WitRusland.
Bertens
Mijnheer de Voorzitter, de liberalen zijn verheugd over de eensgezinde opstelling in dit geval van Raad, Commissie en Parlement en een groot aantal derde landen ten aanzien van het regime in Minsk, Wit-Rusland. Het zogenaamde ambassade-incident toont tegelijkertijd de grootheidswaanzin en de wereldvreemdheid van president Loekasjenko. Het gemak waarmee hij de internationale conventies schendt, geeft weinig hoop op goede samenwerking. De reactie van Loekasjenko dat hij hoopt dat common sense en realisme en niet de emoties het Europees beleid zullen bepalen, is een klap in ons gezicht.
Zijn internationaal beleid is echter maar een schim van zijn autoritaire binnenlandse beleid. De tijden van, misschien mag ik dat zeggen, stalinisme lijken te zijn teruggekeerd. Hiertegenover moet een eensgezind internationaal front duidelijk stelling nemen. De inzet van de OVSE om democratie te promoten, verdient waardering evenals het TACIS-democratieprogramma, als de Wit-Russische regering dit tenminste niet blokkeert.
De Unie moet bereid zijn tot dialoog. Allereerst moet Loekasjenko daarvoor de voorwaarden vervullen. Hij kent de democratie- en mensenrechtenclausules van het externe akkoordenbeleid van de Europese Unie. Het is zijn schuld dat WitRusland de paria van Europa is.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, ik denk dat we hier te maken hebben met een tweezijdig probleem, een psychisch probleem - waaraan we uiteraard heel weinig kunnen doen - en een politiek probleem.
Een zwaluw maakt nog geen zomer en ik denk dat we de Raad mogen feliciteren met zijn ferme standpunt inzake WitRusland. We gaan echter niet ver genoeg. Aangezien Rusland, gedeeltelijk dankzij de Europese Unie, een lening heeft toegezegd gekregen van zo'n 20 miljard dollar, zouden we van dit land mogen verwachten dat het zich wat meer inzet om aan het hardnekkige communisme en Stalinisme in de LMOE een einde te maken. De suggestie van de heer Bertens dat het om terugkeer van deze stroming zou gaan is overigens onjuist. Er bestaan redenen om druk uit te oefenen op Rusland. Ook door de Raad van Europa moeten maatregelen opgelegd worden. Ik denk dat de 15 lidstaten zich ervoor moeten inspannen om de deelname van Wit-Rusland aan de Raad van Europa op te schorten. Dit geldt voor de OVSE en andere instellingen. Ik denk dat we ons heel hard moeten opstellen en de weg moeten blijven volgen die de Raad is ingeslagen.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, de zelfgekozen isolatie van Wit-Rusland wordt door president Loekasjenko tot in het uiterste doorgedreven. Na de parlementariërs van het ontbonden parlement, de onafhankelijke media en de jongeren heeft Loekasjenko nu de westerse ambassadeurs tot persoonlijke vijand gebombardeerd en hen getreiterd. De internationale gemeenschap reageerde pas, toen de eigen mensen getroffen werden. Pas heel laat heeft zij begrepen dat Loekasjenko niet bereid is zich aan de internationale regels in Europa te houden en dat het steunen van de oppositie de enige hoop voor dit land is om terug te keren naar de democratie, want de oppositie biedt nog hoop.
De visaweigering was de enige consequente stap die de Raad heeft gezet. Hiervoor was het echter ook de hoogste tijd. Het effect is verbluffend. Stelt u zich voor, de bevolking heeft nu begrepen wie er schuldig is aan hun situatie. Dat zijn ze niet zelf, dat is ook niet het westen, maar dat zijn de verantwoordelijken in de regering. Een klein instrument met een verbazingwekkend effect! Nu komt het erop aan dat we consequent verdergaan, dat wil zeggen dat er van Loekasjenko geëist moet worden dat hij samenwerkt met de OVSE-monitoring group . Er moet van hem geëist worden dat hij groen licht geeft voor het TACIS-programma, dat de burgerbevolking eindelijk niet meer hoeft te lijden. Er moet geëist worden dat hij accepteert dat zijn zittingsperiode volgend jaar afgelopen is en dat er vrije en eerlijke verkiezingen worden voorbereid.
In dit verband vraag ik u, mijnheer Leon Brittan: hoe is het gesteld met de bereidwilligheid van de Commissie en welke voorwaarden voor opheffing van het visaverbod zal zij de Raad voorstellen?

Mann, Erika
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's. Sir Leon Brittan, het verheugt me dat u aanwezig bent. In onze betrekkingen met Wit-Rusland zijn we op een kritiek punt beland en ik hoop vurig dat dit de laatste resolutie is waarover we debatteren, en dat we daarna eindelijk een positieve weg kunnen inslaan.
Met de laatste besluiten van de regering van Wit-Rusland wordt ernstige inbreuk gemaakt op het Verdrag van Wenen inzake diplomatiek verkeer. De resoluties van de Raad verdienen onze volle steun. Inmiddels schijnen er wel nieuwe onderhandelingen op stapel te staan en schijnt ernaar gestreefd te worden het conflict bij te leggen. De regering van WitRusland heeft aangegeven dat zij serieus geïnteresseerd is in een positieve oplossing. Dat juichen wij natuurlijk uitdrukkelijk toe. Maar we moeten dit conflict wel aangrijpen om ons er bewust van te worden hoe dun het ijs is waarop we ons al met al bewegen. Het is de hoogste tijd voor een ommekeer in de betrekkingen.
Wit-Rusland hoort thuis in de Europese familie. Isolatie is ongewenst. Wit-Rusland zal binnenkort een direct buurland van ons zijn. Ik ondersteun de formulering van de Raad daarom uitdrukkelijk en zou willen voorstellen dat wij aan paragraaf 1 nog de volgende woorden toevoegen: - ik stel voor dat we de Engelse tekst nemen, maar ik heb het origineel daarvan hier niet voor mij, daarom alleen de Duitse versie, die daarmee indirect overeenstemt - " en ondersteunt ten volle de wens van de Raad, tot uitdrukking gebracht in het gemeenschappelijk standpunt van 13 juli, een constructievere relatie met Wit-Rusland te ontwikkelen."
Daartoe behoort natuurlijk ook dat er positieve signalen uit Wit-Rusland moeten komen. Voorbijgaande aan alle fractiegrenzen heeft het Europees Parlement laten zien hoe serieus wij geïnteresseerd zijn in een verbetering van de betrekkingen. Maar natuurlijk betekent dat ook dat de democratische spelregels nageleefd moeten worden. Dat is een voorwaarde waaraan we hier beslist vasthouden en dat zullen we uiteraard ook blijven doen.
Onze delegatie heeft de bijeenkomst over Wit-Rusland in Brussel als buitengewoon positief ervaren. Ambassadeur Wick heeft duidelijk en zeer pragmatisch uiteengezet welke weg hij van plan is te bewandelen om een verbetering van de betrekkingen op gang te brengen. We zijn van plan in november in Wit-Rusland een volgende bijeenkomst te houden en ik hoop dat alle collega's die nu aanwezig zijn, de mogelijkheid zullen hebben dan mee te gaan en verder te werken aan een verbetering van de betrekkingen.

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ook ik zeggen dat ik blij ben dat we vandaag uit Wit-Rusland weer bepaalde geluiden hebben gehoord waaruit we misschien kunnen afleiden dat de op de spits gedreven situatie van de laatste dagen zich weer iets aan het normaliseren is. Ons is door vertegenwoordigers uit Wit-Rusland vaak verweten dat we, met name ook op het gebied van de mensenrechten, vaak met twee maten meten. Ik kon in die gevallen altijd maar één antwoord bedenken, namelijk dat we onze directe buurlanden waarvan we ervan uitgaan dat ze ooit tot onze Gemeenschap willen behoren en waarmee we nauwe culturele betrekking hebben, zoals dat bij Wit-Rusland inderdaad het geval is, natuurlijk met argusogen bekijken.
We meten niet met twee maten, maar misschien observeren we sommige landen soms iets nauwkeuriger dan andere, omdat we met die landen gewoonweg nauwe betrekkingen zouden moeten en willen hebben. Daarom kijken we ook soms buitengewoon kritisch naar Wit-Rusland en naar wat er daar nu in feite gebeurt. Dan moeten we nu eenmaal ook zeggen dat bepaalde dingen daar gewoon onaanvaardbaar zijn, zoals in dit geval. Natuurlijk is het voor ons absoluut onaanvaardbaar dat ambassades als het ware geblokkeerd worden en onze reactie daarop is naar mijn mening een zeer adequate reactie. Natuurlijk is het voor ons ook niet aanvaardbaar dat verschillende NGO's geweigerd is het land in te reizen en hun werk te doen. Ook in dit opzicht is er weer het een en ander gebeurd en er zijn bepaalde tendensen in de goede richting, maar zeker nog niet in een mate die voor ons acceptabel is.
Natuurlijk is de noodzaak dat de OVSE daar in alle vrijheid werkzaam kan zijn en haar taak, haar mandaat, kan vervullen, ook voor ons van bijzonder groot belang. Wij zullen ook dit land op zijn daden beoordelen en niet alleen op de woorden die we daarvandaan steeds weer te horen krijgen. Dat is voor ons van bijzonder groot belang, opdat dit Europese land een niveau bereikt dat in overeenstemming is met onze verwachtingen en die van de bevolking van Wit-Rusland, opdat wij behoorlijke besprekingen kunnen voeren en een goede basis hebben.

Féret
Mijnheer de Voorzitter, de ontwerpresolutie over de situatie in Wit-Rusland is een meesterstuk, een meesterstuk van verdraaiing van informatie die tussen de wereldwonderen geplaatst kan worden, naast de medialeugen van Timisoara of de Golfoorlog, die de term "chirurgische oorlogsvoering" heeft geïntroduceerd maar in feite een verschrikkelijke slachtpartij was.
De Wit-Russische autoriteiten hebben besloten de meer dan 50 jaar oude waterleidingen te repareren. Dit is een doodnormaal besluit. Wij krijgen hier evenwel te horen dat er ambassadeurs zijn uitgezet, en dat het Verdrag van Wenen en de mensenrechten ernstig geschonden zijn.
Ik ken het Wit-Russische volk en zijn president Loekasjenko heel goed. Het Wit-Russische volk heeft geleden en lijdt nog steeds onder de gevolgen van de ramp van Tsjernobyl, terwijl wij hier in het Westen onverschillig blijven over wat er is gebeurd. Dat is schandalig. Ik zou in herinnering willen brengen dat president Loekasjenko op democratische wijze door een enthousiaste bevolking gekozen is. Hij heeft deze bevolking beloofd de corruptie te bestrijden en dat heeft hij gedaan. Een politicus die zich aan dergelijke verkiezingsbeloften houdt, zou als voorbeeld moeten dienen voor de oude, corrupte partijen zoals we die in Frankrijk, België en Italië kennen; de oude partijen die de smet dragen van gekonkel en afrekeningen in het criminele circuit, waarbij de daders vaak geheel ongestraft blijven.
Wie zijn wij om Wit-Rusland de les te leren over de democratische grondbeginselen, terwijl bij ons de verkiezingen door de slavenpers en het smeergeld beïnvloed worden? Wordt er in dit Parlement niet veel gepraat en gelogen? In dit Parlement kregen we te horen dat er in Wit-Rusland geen vrije pers bestaat. Welnu, ik ben er heengegaan om te kijken en elke kiosk bood twee regeringsgezinde en twee oppositiedagbladen te koop aan. We kennen allemaal de uitdrukking dat het gemakkelijker is de splinter in iemand anders oog te zien dan de balk in het eigen. Ik denk dat we daar maar eens lang over moeten nadenken.
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik heb hier de kopieën van twee brieven die op 11 juli naar de voorzitter van de Raad zijn gestuurd. Een brief is afkomstig van president Loekasjenko zelf, de andere van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van Wit-Rusland. Beiden willen aan de verlangens van de in Minsk benoemde ambassadeurs voldoen. De Raad heeft de ambassadeur van Duitsland reeds aangewezen om zich over twee of drie dagen naar Minsk te begeven om de overeenkomst af te sluiten. Ik denk dat het betreurenswaardig zou zijn als een resolutie van het Europees Parlement de lopende en al bijna afgesloten onderhandelingen in gevaar zou brengen.

Brittan, Sir Leon
Mijnheer de Voorzitter, de resolutie van het Parlement zal geen van de zojuist genoemde gevaarlijke gevolgen hebben - integendeel. De Commissie juicht de voorstellen van het Parlement voor een resolutie over Wit-Rusland toe. Over het algemeen is het debat hierover buitengewoon evenwichtig geweest, want er is enerzijds terecht kritiek geuit op hetgeen er in Wit-Rusland is gebeurd, terwijl anderzijds de wens te kennen is gegeven Wit-Rusland niet te isoleren, maar het te helpen zijn eigen weg te volgen.
In antwoord op de laatste spreker, moet ik zeggen dat het feit dat een regering democratisch is gekozen haar niet ontslaat van de verplichting om zich te voegen naar internationale normen en de mensenrechten na te leven. Het is helaas heel goed mogelijk voor een democratische regering om dit niet te doen en wanneer dat gebeurt is het terecht en inderdaad noodzakelijk dat de internationale gemeenschap haar stem verheft en passende maatregelen neemt.
De Commissie staat dan ook achter de ontwerpresoluties van het Parlement, omdat hieruit de diepe bezorgdheid van alle instellingen van de Europese Unie blijkt over bijvoorbeeld de herhaaldelijke schendingen van het Verdrag van Wenen inzake consulaire betrekkingen. Daarnaast geven de voorstellen te zien dat er solidariteit tussen de instellingen bestaat over het - als nogal onverzettelijk aangemerkte - gemeenschappelijk standpunt van de Europese Unie inzake Wit-Rusland.
Desalniettemin hoopt de Commissie ook dat de recente beloften van Wit-Rusland om aan een oplossing van de diplomatieke crisis te werken, spoedig tot constructieve maatregelen zullen leiden. Dan zou er geen verder optreden nodig zijn, want dit zou zowel ongewenst zijn voor Wit-Rusland als uiteraard ook voor de Europese Unie.
Een van de sprekers heeft Rusland genoemd. Op 24 juni verklaarde de minister van Buitenlandse Zaken Primakov tegenover de ministeriële trojka van de Europese Unie dat Rusland de bezorgdheid van de Unie over Wit-Rusland deelde en zou trachten te bemiddelen. Wanneer er een officiële bilaterale vergadering is, dringt de Commissie er herhaaldelijk bij Rusland op aan om te interveniëren om Wit-Rusland weer op het juiste spoor te brengen. De Commissie heeft al veel gedaan, nog afgezien van het opschorten van het grootste deel van het TACIS-programma. Tot nu toe heeft het geen verdere besprekingen met de nationale coördinator gevoerd over het TACIS-programma voor de ontwikkeling van de burgermaatschappij, maar wij hopen dat de huidige moeilijkheden in de betrekkingen met Wit-Rusland de hervatting van een constructieve dialoog met WitRusland en de andere partners in dit programma niet in de weg zullen staan. Het programma wordt gesteund door de delegatie van de OVSE in Minsk, omdat het volledig aansluit bij de doelstellingen van de OVSE zelf.
Ik hoop dus dat het beleid dat we kunnen volgen - met de door ons bijzonder geapprecieerde steun van het Parlement - evenwichtig zal blijven doordat we enerzijds proberen zeer vastberaden te blijven en zulke harde maatregelen te treffen als nodig kan zijn tegenover alle schendingen van internationale normen door de regering van Wit-Rusland en we anderzijds ook de hand van de vriendschap blijven uitsteken en bereidheid tonen om met de Wit-Russische regering samen te werken, indien deze haar belofte gestand doet om te werken aan een oplossing van de crisis en te handelen op een manier die aanvaardbaar is voor degenen die hun bezorgdheid in dit Huis en elders tot uitdrukking hebben gebracht over hetgeen in het verleden is voorgevallen.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, ik had de commissaris een vraag gesteld maar hij heeft die niet beantwoord. Ik verzoek hem mijn vraag alsnog te beantwoorden.

Brittan, Sir Leon
Mijnheer de Voorzitter, zoals ik de vraag heb begrepen, wil de geachte afgevaardigde weten wat voor verdere actie wij zullen ondernemen. Het antwoord is dat we de situatie observeren en het lijkt mij niet dienstig om een reeks specifieke dreigementen te uiten. In antwoord op het debat heb ik echter gezegd dat wij het nemen van verdere sancties tegen Wit-Rusland willen vermijden, hetgeen echter wel betekent dat wij ons het recht daartoe ten volle voorbehouden, indien er geen vooruitgang wordt geboekt.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, mijn vraag was: onder welke voorwaarden wordt het visaverbod weer opgeheven?

Brittan, Sir Leon
Ik ben niet in de positie dat ik specifieke voorwaarden kan noemen. Het gemeenschappelijk standpunt spreekt voor zich en het lijkt mij ongepast als ik hier vandaag nog iets aan toe probeer te voegen.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende resoluties:
Togo -B4-0725/98 van mevrouw André-Léonard en anderen, namens de ELDR-Fractie, over de presidentsverkiezingen in Togo; -B4-0744/98 van mevrouw Günther en anderen, namens de PPE-Fractie, over de situatie in Togo; -B4-0754/98 van mevrouw Aelvoet en anderen, namens de V-Fractie, over de presidentsverkiezingen in Togo; -B4-0761/98 van de heer Vecchi, namens de PSE-Fractie, over de presidentsverkiezingen in Togo; -B4-0773/98 van de heer Wurtz en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de presidentsverkiezingen in Togo;
Guinee-Bissau -B4-0740/98 van de heer Pasty en anderen, namens de UPE-Fractie, over de situatie in Guinee-Bissau; -B4-0743/98 van de heer De Melo en anderen, namens de PPE-Fractie, over de situatie in Guinee-Bissau; -B4-0748/98 van de heer Hory en anderen, namens de ARE-Fractie, over de situatie in Guinee-Bissau; -B4-0753/98 van de leden Aelvoet en Telkämper, namens de V-Fractie, over de humanitaire situatie in Guinee-Bissau; -B4-0759/98 van de heer Barros Moura en anderen, namens de PSE-Fractie, over de situatie in Guinee-Bissau; -B4-0772/98 van de heer Miranda en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de situatie in Guinee-Bissau; 
Birma -B4-0731/98 van de heer Bertens, namens de ELDR-Fractie, over de situatie in Myanmar; -B4-0733/98 van de leden Dupuis en anderen, namens de ARE-Fractie, over de situatie van de Karen-volkeren en hun vervolging door de Birmaanse autoriteiten; -B4-0742/98 van mevrouw Maij-Weggen en anderen, namens de PPE-Fractie, over de situatie in Myanmar; -B4-0760/98 van de heer Harrison, Kinnock en Junker, namens de PSE-Fractie, over de situatie in de Unie van Myanmar; -B4-0778/98 van de heer Telkämper, namens de V-Fractie, over de situatie in Myanmar; 
Soedan -B4-0724/98 van de leden Bertens en Fassa, namens de ELDR-Fractie, over de situatie in Soedan; -B4-0745/98 van mevrouw Maij-Weggen, namens de PPE-Fractie, over de situatie in Soedan; 
Situatie in Georgië en Abchazië-B4-0729/98 van de heer La Malfa, namens de ELDR-Fractie, over de situatie in Georgië; -B4-0735/98 van de leden Dupuis en Hory, namens de ARE-Fractie, en mevrouw Carrère d'Encausse, namens de UPEFractie, over de situatie in Georgië en Abchazië; -B4-0762/98 van mevrouw Jöns en anderen, namens de PSE-Fractie, over de situatie in Georgië; -B4-0774/98 van de heer Alavanos en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de situatie in Georgië; 
Vietnam -B4-0736/98 van de leden Dupuis en anderen, namens de ARE-Fractie, over de situatie in Vietnam en de lotgevallen van de heren Doàn Viêt Hoat, Nguyen Dan Que en Thick Khonh Tanh.
Togo
André-Léonard
Mijnheer de Voorzitter, tijdens de ACS-EU-Vergadering in Togo van afgelopen oktober heb ik de schending van de mensenrechten, de willekeurige strafoplegging, de beperking van de vrijheid van meningsuiting en de beperkte persvrijheid in dat land aan de kaak gesteld. Dit geldt ook voor het dictatoriale regime van president Eyadema die al meer dan 30 jaar aan de macht is. Dit was niet tot genoegen van dit regime dat er alles aan heeft gedaan om aan te tonen dat ik ongelijk had.
Ik zou in herinnering willen brengen dat aan de samenwerking tussen de Unie en Togo in 1992 een einde kwam en dat deze samenwerking slechts hervat zou worden als Togo de democratische grondbeginselen zou naleven en de verkiezingen van juni 1998 op transparante wijze zou organiseren. We moeten echter vaststellen dat de Togolese autoriteiten de belangrijkste democratische grondbeginselen, die moesten leiden tot geldige verkiezingen, niet hebben nageleefd. De nationale verkiezingscommissie heeft uiteindelijk op 23 juni jongstleden zelfs ontslag genomen. De oppositie kon zich niet vrij uitdrukken, de pers werd gemuilkorfd en de verkiezingsoverwinning van president Eyadema werd aangekondigd terwijl nog niet alle stembussen geleegd waren.
Het is duidelijk dat de Unie onder deze omstandigheden haar sancties jegens Togo moet handhaven en de samenwerking niet moet hervatten zolang de verkiezingen niet transparant verlopen. Togo moet zich ervan bewust zijn dat democratie een prijs heeft en dat de huidige situatie niet ongestraft kan blijven.

Günther
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, Togo is eigenlijk een symbool van de samenwerking tussen Europa en Afrika. De Overeenkomst van Lomé werd altijd beschouwd en wordt nog steeds beschouwd als een mijlpaal in een dergelijke samenwerking. Des te pijnlijker is het voor ons allen dat we er destijds grote problemen mee hadden de voorlaatste bijeenkomst van de Paritaire Vergadering ACS-EU in Togo te houden c.q. de uitnodiging van Togo te accepteren. Een aantal collega's hadden er grote problemen mee naar dit land te gaan.
Wij kunnen uit datgene wat er nu in Togo is gebeurd, de lering trekken dat je loze beloftes niet zonder meer moet geloven, want de zeer pijnlijke persoonlijkheidscultus tijdens de destijds gehouden bijeenkomst van de ACS-Vergadering maakte al duidelijk in welke richting de ontwikkeling daar ging. Men was weliswaar enerzijds bereid verkiezingen te houden, maar had anderzijds al gezocht naar mogelijkheden om als de uitslag in een richting ging die de machthebbers niet beviel, aan een soort noodrem te trekken.
We hebben er in onze resolutie tevens op gewezen - collega André-Léonard heeft het al vermeld - dat ook de media in ernstige mate gemanipuleerd werden. Ik wil er evenwel aan herinneren dat dit dichter bij huis in Europa ook voorkomt, want je hoeft alleen maar te kijken wat er in zogenaamde verkiezingscampagnes in Servië en elders aan mediamanipulatie op de kiezers is losgelaten.
Ik ben blij dat de samenwerking met Togo niet is hervat. Ik ben van mening dat de meest recente gebeurtenissen ook duidelijk maken dat het beter is de hervatting van deze samenwerking niet te overhaasten.
Er zijn enkele amendementen op deze tekst ingediend. Ik zou daarover alleen willen zeggen dat ik de amendementen 4 en 5 aanvaardbaar vind, amendement 4 omdat het verwijst naar artikel 366 A, het besluit van Mauritius. Amendement 5 is eigenlijk overbodig, want ik vind het vanzelfsprekend dat we een dergelijk verslag krijgen.

Schörling
Mijnheer de Voorzitter, het is werkelijk tragisch voor Togo's democratische ontwikkeling dat de presidentsverkiezingen nu geheel ontspoord lijken te zijn. Dat is niet omdat de bevolking geen interesse heeft getoond; integendeel, de opkomst was geweldig hoog en de verkiezingen verliepen ook zeer vreedzaam. Nee, het komt doordat de regering en de autoriteiten door hun optreden alle geloofwaardigheid van de verkiezingsprocedure hebben ondermijnd, zodat democratische controle en toezicht en alle andere aspecten van democratische verkiezingen niet langer kunnen worden gegarandeerd. Ondanks beloften, gedaan tijdens onze gemeenschappelijke Raad met de ACS-landen in Lomé, ondanks het feit dat Togo van de EU alle hulp heeft gekregen waarom het had gevraagd, ondanks het feit dat NGO's en andere organisaties voor mensenrechten zich geweldig hebben ingespannen bij de verkiezingen, en ondanks het verantwoordelijkheidsbesef van de Togolese bevolking, beschaamt men ieders vertrouwen en houdt men zich niet aan alle verzekeringen dat democratische beginselen zullen worden gerespecteerd.
Ik moet zeggen dat de Commissie, de EU en de ACS-Raad werkelijk alert moeten zijn en de verdere politieke ontwikkeling in Togo goed in de gaten moeten houden.

Vecchi
Mijnheer de Voorzitter, Togo is een land dat wij waarschijnlijk beter hebben leren kennen dan welk ander land in Afrika ook. Zoals enkele collega's reeds zeiden, zijn wij tijdens de Paritaire Vergadering ACS-EU van oktober jongstleden na overleg met de Togolese autoriteiten en de oppositieleiders erin geslaagd de verzekering te verkrijgen dat zij alles in het werk zouden stellen om vrije en eerlijke verkiezingen te garanderen.
Op grond van deze verzekeringen beloofde toen de Commissie - volkomen terecht - steun en onder andere ook financiële steun te verlenen aan de organisatie van deze verkiezingen.
Wij hebben helaas moeten vaststellen dat de eerste verkiezingsronde van 24 juni jongstleden allesbehalve aan de verwachtingen heeft voldaan en dat de beloftes geen gestand zijn gedaan. Wel zijn wij voldaan over de opkomst. De burgers hebben in groten getale en op correcte wijze hun stem uitgebracht en dus laten zien dat zij wel degelijk rijp zijn voor democratische participatie.
Er zijn echter talrijke onregelmatigheden begaan bij de organisatie van de verkiezingen en bij het tellen van de stemmen. De stembureaus in met name de hoofdstad Lomé werden heel laat geopend, de telling van de stemmen werd op een gegeven ogenblik gewoon gestaakt, maar de uitslag werd wel bekend gemaakt. Verder heeft de verkiezingscommissie zijn ontslag ingediend.
Dat laat ongetwijfeld zien dat generaal Eyadema onder geen enkel beding bereid is de macht af te staan, wat de mening van de burgers van zijn land ook moge zijn. Daarom is de uitslag van de eerste verkiezingsronde ongeloofwaardig. Heel de internationale gemeenschap is van oordeel dat deze ongeloofwaardig is en men derhalve druk moet blijven uitoefenen op de Togolese autoriteiten. Wij hopen dat de lidstaten een consequente houding zullen aannemen - hetgeen in het verleden niet altijd het geval is geweest - en het democratiseringsproces in dit land onbeperkt kan worden hervat. Mijns inziens is daarvoor aan alle voorwaarden voldaan.

Robles Piquer
Mijnheer de Voorzitter, terwijl Nigeria - waarover wij zonet hebben gedebatteerd - naar aanleiding van de tragische en onverwachte dood van generaal Abacha en chef Abiola het toneel voor een door een moderne Sophocles geschreven tragedie zou kunnen vormen, heeft de situatie in Togo meer weg van een vaudeville. Dat zou men inderdaad zo kunnen stellen ware het niet dat men daarmee de bevolking van Togo, die tijdens deze eerste ronde van de presidentsverkiezingen werkelijk blijk heeft gegeven van enthousiasme en democratische roeping, onrecht deed.
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens vertolkt de resolutie die wij samen met andere fracties hebben voorbereid een bijzonder gematigd en redelijk standpunt. Anderzijds handhaaft zij het oordeel van de leden die zich reeds voordat zij de voorlaatste vergadering van de Paritaire Vergadering bijwoonden de vraag stelden of het wel gepast was een dergelijk gebeuren in dat land te laten plaatsvinden.
Nu kunnen wij alleen maar hopen dat generaal Eyadema, die reeds meer dan 30 jaar aan de macht is, inziet dat het geen zin heeft zich te blijven voordoen als een soort tweede Mobutu en dat hij er beter aan zou doen de weg vrij te maken voor een democratische oplossing in het kader waarvan de bevolking van Togo zich, in tegenstelling tot wat nu het geval is, in alle vrijheid kan uiten. Zoals de zaken er nu voorstaan, lijdt het geen twijfel dat wij de bestaande beperkingen met betrekking tot de Europese steun aan dit land strikt moeten blijven handhaven.

Nordmann
Mijnheer de Voorzitter, de liberale fractie staat niet unaniem achter dit standpunt. Ik ben van mening dat de resolutie beter uitgesteld had kunnen worden tot het moment waarop we over het verslag van de commissie konden beschikken. Op die wijze hadden we ons duidelijker en met meer kennis van zaken kunnen uitdrukken. Ik heb gisteren dan ook tegen de resolutie gestemd.
Verwijzend naar de gewaagde formulering van een van de vorige sprekers, denk ik niet, mijnheer de Voorzitter, dat het vaak voorkomt dat een politiek leider op democratische wijze en naar het genoegen van de verschillende bevolkingsgroepen, gekozen wordt. Dit geldt met name voor Afrika. Ik denk dat we er goed aan hadden gedaan de tekst van de resoluties beter af te wegen, temeer daar de twistpunten zich uitsluitend lijken te concentreren op het vraagstuk van de overdracht van sommige verkiezingsuitslagen.
Het schijnt onmogelijk te zijn hier een debat te voeren over bijvoorbeeld Angola, waar president Dos Santos weigert over te gaan tot de tweede stemronde waarmee hij zijn presidentschap zou kunnen legitimeren. We hebben voor Angola dus geen beleid ontwikkeld, maar voor Togo echter nadrukkelijk wel. Ons Parlement meet met betrekking tot Afrika met twee maten en dat lijkt me geen gezonde zaak.

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, een aantal fracties uit ons Parlement heeft besloten vraagtekens te zetten bij de presidentsverkiezingen in Togo. Natuurlijk is geen van de ondertekenaars van de resolutie zelf in Togo geweest. Ik was zelf wel in Togo aanwezig. Mijn fractie had mij er als waarnemer heen gestuurd en ik kan bevestigen dat de verkiezingen in Lomé op bevredigende wijze zijn verlopen in de 617 stembureaus, waarvan ik een groot aantal bezocht heb, met inbegrip van die in de wijk Bé.
Ik heb hier beschikking E 05/98 van 8 juli jongstleden van het Constitutioneel Hof van Togo. Deze beschikking bevestigt datgene wat ikzelf al op 22 juni in een communiqué geconstateerd en uitgelegd heb. Volgens deze beschikking, ik citeer: "hebben verschillende onregelmatigheden hun oorzaak in het feit dat de wettelijke openings- of sluitingstijden niet zijn nageleefd" . In een stembureau dat om 23.00 uur sloot, heb ik zelf gevraagd of ze de stemmen niet wilden gaan verwerken voordat de laatst aanwezige persoon gestemd had. Maar officieel sloten de stembureaus om 18.00 uur.
Het Constitutioneel Hof heeft tevens naar voren gebracht dat in drie arrondissementen van Lomé de stemmen niet in het stembureau verwerkt konden worden, maar alleen in het centralisatiekantoor. In deze stembureaus heeft de vertrekkende president evenwel minder dan 10 % van de stemmen gekregen. Mocht er dus sprake zijn van fraude, dan heeft deze fraude zeker niet in zijn voordeel gewerkt. Tenslotte heeft het Constitutioneel Hof alle bewijsstukken bij zijn beschikking gevoegd, te beginnen met de resultaten van de telling van de stemmen.
Daarom stel ik in alle openheid vragen bij de rol die ERIS en Verslaggevers zonder Grenzen hebben gespeeld, en ik vraag me af wie ze gekozen heeft. Hoe is het mogelijk dat er twee miljoen ecu is uitgegeven terwijl het eindverslag nog altijd niet tot stand gekomen is, vanwege een hardnekkig verschil van mening tussen de waarnemers, die pretenderen namens dit Parlement te spreken? Het Constitutioneel Hof van Togo, de Afrikaanse waarnemers van de OAE, de afgevaardigden van de Francofonie, de Amerikanen van het Center for Contemporary Diplomacy en de voorzitter van het nationale parlement van Mali, de heer Diello, krijgen van mij veel meer krediet dan de kleine ploeg die het DG VIII heeft aangesteld. Ik hoop dat de Rekenkamer zich zal buigen over de besteding van de financiële middelen, want ik ben bang dat dit geld verspild is aan de ideologische doelen en vooringenomenheid van de leden van deze ploeg.

Scarbonchi
Mijnheer de Voorzitter, ik was in Togo als vertegenwoordiger van de linkse radicale beweging en ik maakte deel uit van een groep van enkele parlementsleden ter plekke. Ik was, samen met voornamelijk Amerikaanse en Engelse juristen, waarnemer voor 50 stembureaus.
Ik heb mogen aanschouwen dat de verkiezingen zich zonder geweld afspeelden. Er waren enkele onregelmatigheden met betrekking tot de stemkaarten en de kieslijsten, maar over het geheel genomen verliep de stemmingsprocedure voorbeeldig, zeker als men deze verkiezingen vergelijkt met andere verkiezingen op ditzelfde continent.
Daarentegen hebben zich wel onregelmatigheden voorgedaan bij de centrale verzameling en de verwerking van de resultaten. De belangrijkste onregelmatigheid was natuurlijk dat de verkiezingscommissie ontslag nam en de verwerking van de resultaten in handen van de Ministerie van Binnenlandse Zaken kwam te liggen.
Graag zou ik willen zeggen dat het, gezien de voorschriften van ons Parlement en de aard van deze verkiezingen, niet normaal is dat dit Parlement geen parlementaire delegatie van waarnemers heeft gestuurd die bij deze verkiezingen kon assisteren. Dit debat had er in dat geval wel eens heel anders uitgezien kunnen hebben. Via het DG VIII hebben we daarentegen wel technische bijstand op dit continent geleverd, die voor presidentsverkiezingen behoorlijk uniek en uitzonderlijk te noemen is.
Het is evenmin normaal dat instellingen, die door de Europese Unie en de Commissie belast zijn met de organisatie van de technische bijstand, deze taak aan studenten toevertrouwen. Hierbij wil ik overigens geen uitspraak doen over de kwaliteit van de werkzaamheden die deze studenten leveren.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen toelichten dat ik met het door mij ingediende amendement 6 niet beoog artikel 4 te vervangen, maar het slechts probeer aan te vullen. Waarom? Omdat wij in herinnering willen brengen dat de Commissie zich tot de Togolese autoriteiten gewend heeft en dat wij daarom uiteraard ook resultaten van haar mogen verwachten.
Tenslotte zou ik willen zeggen, mijnheer de Voorzitter, dat niet de heer Eyadema, maar het Togolese volk het slachtoffer is in deze zaak.

Fassa
Mijnheer de Voorzitter, het staat buiten kijf dat wanneer verkiezingen plaatsvinden in een Afrikaans land en met name in een land waar sedert lang geen verkiezingen meer hebben plaatsgevonden, men niet moet denken dat deze verkiezingen net zo correct en nauwgezet plaatsvinden als in Westerse landen, in Europa of in landen met een lange democratische traditie. Het lijdt echter anderzijds ook geen twijfel dat de wijze waarop in Togo de verkiezingen hebben plaatsgevonden, terecht bij ons de ergste verdenkingen doet rijzen. Het is moeilijk precies te weten te komen hoe alles in zijn werk is gegaan. Wij mogen echter niet vergeten dat toen wij besloten in Lomé de Paritaire Vergadering te houden wij het herstel van een echte en niet slechts formele democratie als voorwaarde hadden gesteld. Mijns inziens moet dit het kernpunt zijn van de overwegingen in alle communautaire instellingen.
Guinee-Bissau

Girão Pereira
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, volgens de jongste schattingen zijn bij de recente crisis in Guinee-Bissau al honderden doden gevallen en zo'n 400.000 mensen op de vlucht geslagen. In de hoofdstad Bissau alleen al is het bevolkingscijfer teruggevallen van 300.000 naar zo'n 25.000 inwoners. De voedselsituatie en vooral de medische hulpverlening worden stilaan dramatisch.
Wij moeten de Commissie prijzen omdat zij zo snel omvangrijke humanitaire hulp verleend heeft. In dit verband zij erop gewezen dat ook Portugal een aanzienlijke inspanning geleverd heeft. Het is evenwel onbegrijpelijk dat men er tot op heden niet in geslaagd is Senegal ervan te overtuigen humanitaire corridors toe te laten vanuit Dakar, zodat hulp kan worden geboden aan de ontheemden.
Wij verdedigen het herstel van het grondwettelijk gezag, maar wij weten dat de crisis te wijten is aan politieke en sociale aftakeling op binnenlands vlak. Wij moeten ons ervan bewust zijn dat de aanwezigheid van buitenlandse troepen, met name van Senegalese soldaten, regionaal gezien bijzonder gevoelig ligt, zeker niet bijdraagt aan het herstel van het grondwettelijk gezag en het land veeleer in een nieuwe fase van een guerrillaoorlog dreigt te storten waarvan de gevolgen en de duur niet te voorzien zijn. Ook op dit vlak kan en moet de Europese Unie een belangrijke rol spelen.
Naar aanleiding van het conflict in Guinee-Bissau is het misschien nuttig na te denken over wat aan de Afrikaanse westkust gebeurt, die voortdurend met problemen kampt, in het bijzonder in de nieuwe corridors voor aardolie en grondstoffen. De geïndustrialiseerde landen uit Europa of andere delen van de wereld mogen niet voor het verdedigen van belangen pleiten, want dat leidt vaak tot conflicten, maar moeten Afrika helpen om de weg naar ontwikkeling, democratie en respect voor de mensenrechten te vinden.
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik wil tevens van de gelegenheid gebruik maken om het even over Angola te hebben. Er wordt almaar meer aardolie in dit land gevonden, maar er zijn almaar meer aanwijzingen van een terugval van het vredesproces, inlijving van jongeren in het leger, verplaatsingen van troepen en materieel, het artificieel creëren van oorlogsscenario's en standrechtelijke executies. Het is dan ook onbegrijpelijk dat de Verenigde Naties geen bemiddelaar aanduiden ter vervanging van de overleden Maître Beye. Mijns inziens kunnen de Commissie en de internationale gemeenschap een belangrijke rol spelen om deze achteruitgang van het vredesproces een halt toe te roepen.

Cunha
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de situatie die nu al bijna anderhalve maand aansleept in de republiek Guinee-Bissau neemt stilaan zorgwekkende en tragische afmetingen voor de toekomst van het land aan. Er zijn al heel wat doden gevallen, de fundamentele rechten van de bevolking worden geschonden en belangrijke fysieke en economische infrastructuurwerken zijn vernield.
Ik zou terzake drie kwesties willen onderstrepen, die overigens in de lijn liggen van de door mijn fractie ingediende ontwerpresolutie.
Ten eerste is het in alle opzichten jammer dat de inspanningen die tal van internationale organisaties, waaronder een Portugees-Angolese delegatie, tot nu toe geleverd hebben, niet tot een definitief staakt-het-vuren en een politieke oplossing voor het probleem geleid hebben, en wel omdat de bereidheid hiertoe ontbreekt bij de partijen. We dienen tevens de hindernissen te betreuren die buurlanden opwerpen voor de noodhulp aan de door de oorlog getroffen bevolking.
Ten tweede wil ik zeggen dat de directe of indirecte inmenging van buitenlandse troepen in een intern conflict van een soeverein land in alle opzichten te betreuren is. Deze troepen moeten zich dringend uit Guinee-Bissau terugtrekken zodat het conflict kan worden opgelost en de vrede zich kan herstellen.
Ten derde wil ik beklemtonen dat het van essentieel belang is via politieke weg een vreedzame oplossing voor het conflict te vinden, zodat de fundamentele rechten van de burgers gerespecteerd worden, hun gemeenschappelijke toekomst zeker gesteld wordt en de democratische verkozen instellingen gerespecteerd worden.
Met die hoop steun ik de oproep aan de VN-Veiligheidsraad, de OAE en de Europese Unie om actief te ijveren voor een politieke oplossing die een einde kan maken aan deze betreurenswaardige broedermoord.

Schörling
Mijnheer de Voorzitter, uiteraard mag de internationale samenleving geen enkele moeite sparen de strijdende partijen aan de onderhandelingstafel te krijgen en te trachten tot een politiek duurzame oplossing te komen, die vrede kan brengen in de hele regio, en die ook kan garanderen dat de grenzen van Guinee-Bissau worden gerespecteerd, evenals de mensenrechten.
Maar zoals bekend zijn de verslagen die wij hebben ontvangen, helaas verontrustend. Er zijn onder andere problemen met het verkrijgen van humanitaire hulp, bijvoorbeeld medicijnen, drinkwater en levensmiddelen. Wat dat betreft, hoop ik werkelijk dat de Commissie druk uitoefent om een corridor voor humanitaire hulp tot stand te brengen.
Het is ook verontrustend dat mensen gevangen worden gehouden en worden gegijzeld. Zij worden volgens een rapport van Amnesty International zeer slecht behandeld. Er heerst bovendien angst onder veel van de journalisten en degenen die strijden voor de mensenrechten. Daarom steun ik van harte paragraaf 11 van deze resolutie, waarin wordt voorgesteld een delegatie van de gemeenschappelijke vergadering van de ACS-landen en de EU naar het land te sturen om uit te zoeken hoe men enerzijds snel hulp kan verlenen en anderzijds kan helpen bij een oplossing van het conflict.

Scarbonchi
Mijnheer de Voorzitter, ik zal u ditmaal een plezier doen door het zeer kort te houden. Zo kan de opgelopen vertraging van zojuist ingehaald worden.
Onze fractie wil niet dat paragraaf 9 in de resolutie wordt opgenomen. In deze paragraaf wordt immers geëist dat alle buitenlandse troepen afzien van interventies en zich terugtrekken. Wij zijn echter van mening dat de Senegalese troepen nog altijd nodig zijn om de rebellen te bestrijden en de situatie in het land te stabiliseren.
Heel eenvoudig gezegd willen we dus dat paragraaf 9 geen deel uitmaakt van deze resolutie. Dat is de wens van de Fractie Europese Radicale Alliantie.

Apolinário
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, eigenlijk zou mijn collega Barros Moura het woord voeren, maar hij kon op het laatste moment niet aanwezig zijn. Ik heb echter zelf ook de resolutie ondertekend, en ik wil hier dan ook in eigen naam en namens de heer Barros Moura drie of vier zaken onderstrepen.
Om te beginnen kan er alleen vrede heersen of voor vrede bemiddeld worden als de strijdende partijen dat wensen. Ten tweede wensen wij klaar en duidelijk te zeggen dat de buitenlandse troepen zich moeten terugtrekken en dat er een einde moet komen aan de geleidelijke internationalisering van het conflict. Ten derde is het in dit verband belangrijk dat eventueel troepen onder auspiciën van de Verenigde Naties of de OAE kunnen worden ingezet om de strijdende partijen te scheiden als die het hiermee eens zijn.
Daarnaast baart de humanitaire situatie van de bevolking van Guinee-Bissau ons zorgen. Als gevolg van de hindernissen voor de aanvoer van humanitaire hulp, die met name het Senegalese leger opwerpt, zal de situatie verergeren. Als we niet snel en doeltreffend optreden, zal de situatie op humanitair vlak van dag tot dag verslechteren. Zoals we dat al eerder gedaan hebben, veroordeelt dit Parlement tevens de militaire staatsgreep en verdedigt het het herstel van het grondwettelijk gezag. Zo moeten niet alleen de instellingen, met name het verkozen parlement, maar ook de mensenrechten gerespecteerd worden (zie in dit verband ook de verzoeken van de NGO's en Amnesty International).
Tenslotte moet er onmiddellijk een staakt-het-vuren afgekondigd worden, zodat mensenlevens gespaard worden en het land opnieuw kan functioneren, terwijl gezocht wordt naar een politieke en vreedzame oplossing die de onafhankelijkheid en de integriteit van het grondgebied van Guinee-Bissau waarborgt.

Ribeiro
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wij volgen de ontwikkeling van de situatie in Guinee-Bissau met grote bezorgdheid. Wij kennen het land (wij hebben onlangs een bezoek gebracht aan het land) en wij hebben vanaf het uitbreken van het conflict op 7 juni de kant gekozen van degenen die klaar en duidelijk voor onderhandelingen en een politieke oplossing pleiten om een einde te maken aan de oorlog en vooral aan het lijden van de bevolking.
Ondanks tal van bemiddelingspogingen sleept het gewapende conflict nog altijd aan en zijn buitenlandse troepen nog altijd rechtstreeks bij het conflict betrokken - hetgeen zeker niet heeft bijgedragen aan de onderhandelingen en de politieke oplossing die wij voorstaan. De verschrikkelijke humanitaire gevolgen worden almaar erger, er zijn vele doden gevallen, de materiële schade is enorm en honderdduizenden mensen zijn op de vlucht.
De dramatische situatie houdt aan en er moet dringend een einde komen aan dit conflict in een land dat al een van de armste landen ter wereld was. Dit conflict baart ons des te meer zorgen omdat het de toekomst en de echte onafhankelijkheid van de republiek Guinee-Bissau in het gedrang brengt, die het land veroverd heeft na een heldhaftige strijd van de PAIGC en Amílcar Cabral, een man van enorm belang op politiek en menselijk vlak.
Wij blijven pleiten voor een politieke oplossing die voor vrede zorgt en respect voor de integriteit van het grondgebied en de cultuur van Guinee-Bissau verzekert. Er moet een einde komen aan de militaire internationalisering van het conflict en de buitenlandse troepen moeten zich terugtrekken. Intussen moet dringend en daadwerkelijk humanitaire hulp geboden worden aan de bevolking, moeten corridors gecreëerd worden zodat de hulp bij de hulpbehoevenden terechtkomt en moeten alle mogelijke belemmeringen weggewerkt worden. Als EP-leden en Portugezen kunnen wij enkel pleiten voor de bevestiging en concretisering van een actieve en belangeloze solidariteit op politiek vlak en van de humanitaire hulp.

Mendes Bota
Mevrouw de Voorzitter, 350.000 ontheemden, van wie er 100.000 met de hongerdood bedreigd worden, honderden gedode burgers en soldaten, wreedheden tegen vrouwen en kinderen, angst onder de intellectuelen van de binnenlandse politieke oppositie, gebrek aan voedsel, geneesmiddelen en drinkwater: dit zijn de ingrediënten van deze ramp.
Militaire troepen mogen niet langer verhinderen dat de humanitaire hulp de noodlijdende bevolking bereikt. De bemiddelingsinspanningen volgen elkaar zonder veel succes op. Er wordt over gesproken nu ook Mozambique of de gehele CPLP bij de Portugees-Angolese bemiddelingspogingen te betrekken, of een troepenmacht van de OAE of de Economische Gemeenschap van de landen van West-Afrika te zenden om de partijen te scheiden. Een onmiddellijk staakt-het-vuren is het sleutelwoord voor de oplossing van dit conflict, dat de gevaarlijke neiging vertoont te blijven aanslepen en zich uit te breiden. Het grondwettelijk gezag moet worden hersteld. Het mandaat van de regering liep op 4 juni af. Nino Vieira heeft als verkozen president dan ook de wettelijke bevoegdheid - maar ook de enorme verantwoordelijkheid - om een staakt-het-vuren, de dialoog en onderhandelingen te bevorderen. Pas dan zullen de voorwaarden vervuld zijn om een politiek proces op gang te brengen met een regering die voor de wederopbouw van het land zorgt, en om parlements- en presidentsverkiezingen te houden, zodat Guinee-Bissau in 1999 een nieuwe fase van zijn geschiedenis kan ingaan.

Fassa
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, de situatie in Guinee-Bissau is slechts een speciaal geval in een groter geheel. Dit land maakt deel uit van een gebied in Afrika dat voortdurend gebukt gaat onder politieke destabilisatie en wel dusdanig dat ternauwernood nog sprake kan zijn van politieke autoriteiten en concrete garanties voor de bevolking.
Het is duidelijk dat de Europese Unie niet veel kan doen, maar zij moet zich wel inzetten voor twee dingen. Ten eerste moet zij, op korte termijn, ervoor zorgen dat snel humanitaire hulp wordt verstrekt aan de bevolking in de vorm van levensmiddelen en medicijnen en ten tweede moet zij op langere termijn bijdragen aan het vredesproces. Dit is een moeilijke en zelfs gevaarlijke taak, maar zonder vrede krijgt dit gebied nooit een kans op ontwikkeling.
Birma

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, de liberale fractie is verheugd dat er een scherpe tekst ligt over Birma. Ik hoop ook dat deze resolutie de ogen zal openen van het Nederlandse bedrijf IHC Calland voor de harde onacceptabele realiteit in Birma. Hoewel er nog geen officiële economische boycot is omdat Frankrijk weer eens een keer de handelsbelangen van Total beschermt, is het een schande dat dit Nederlands bedrijf tegen de vrijwel complete consensus voor desinvesteringen en tegen nieuwe investeringen ingaat. Ik vind het bijzonder jammer om commissaris Sir Leon Brittan de reprimande te moeten geven maar toch mijn verbazing te uiten over zijn veroordeling van het boycotbeleid van de staat Massachusetts. De Europese Unie moet de oproep van president Clinton van mei van dit jaar - vinden wij, liberalen - steunen. Zijn oproep tot een verbod tot nieuwe investeringen zou een voorbeeld voor ons moeten zijn, mijnheer de commissaris. De Unie moet bereid zijn op VNsancties vooruit te lopen.
Tot slot, mevrouw de Voorzitter, de Birmaanse autoriteiten moeten onder zware druk gezet worden en er moet een einde komen aan de stelselmatige vernietiging van de minderheden in dat land.

Maij-Weggen
Voorzitter, de situatie in Birma verslechtert op dit moment snel. Dat geldt zowel voor de economische situatie als voor de politieke situatie. Economisch staat Birma aan de rand van de afgrond, het militaire regime wat toch al dreef op drugshandel en voor een deel ook nog op gedwongen staatsarbeid is al maanden niet meer in staat om de neergang van de economie te stuiten en de bevolking lijkt steeds meer te lijden. Politiek neemt de repressie de laatste maanden ook toe. Dat geldt zowel ten aanzien van de oppositie als ten aanzien van minderheidsgroepen. De Karen-bevolking, de Shan, ze hebben te lijden evenals de Naga, de Mon, de Karenni en de mensen van Kachin. De stelselmatige moordpartijen en de etnische zuiveringen leiden tot tal van vluchtelingen in de buurlanden met name in Thailand, India en Maleisië. Ze zijn de laatste tijd weer dramatisch toegenomen. Evenals de aanvallen op de vluchtelingenkampen zijn moorden en ontvoeringen aan de orde van de dag. Ook de oppositie heeft te lijden. Mevrouw Aung San Suu Kyi werd opgepakt omdat ze naar het noorden wilde reizen en kreeg opnieuw verzwaard huisarrest met de dreiging dat ze in de gevangenis zou worden geplaatst. De verschillende leden van de oppositie worden bedreigd of zijn al gevangen gezet en dat in een land waar toch al veel politieke gevangenen bestaan. Het is bekend dat de militaire regering vreest dat de situatie tegen 8 augustus verder escaleert omdat dan de herdenking plaatsvindt van de studentenopstanden een aantal jaren geleden, die zoveel levens hebben gekost. Bovendien is het regime bang voor het overslaan van de situatie in Indonesië naar Birma. Intussen neemt ook de kritiek binnen de ASEAN-regio op Birma toe. Want Birma was toegelaten onder de belofte dat er iets positief zou gebeuren ten aanzien van mensenrechten en democratie. Dat is gewoon niet gebeurd.
Voorzitter, we hebben in dit Parlement al vaker gevraagd om Europese investeringsstops. Er is een nood aan een economische boycot. Tegen die achtergrond is het onbegrijpelijk - zeg ik tegen Sir Leon Brittan - dat hij Massachusetts heeft gekapitteld omdat die daar eenvoudig mee zijn begonnen. Misschien bent u juridisch wel correct, maar moreel gesproken is dat in elk geval niet zo. Wat wij van de Commissie en de Raad verlangen, is juist om in het verlengde van de Verenigde Staten over te gaan tot investeringsstops en het bewind daar verder onder druk te zetten. Dat moet gebeuren, Voorzitter, en dat is iets wat de Commissie wel degelijk kan.

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen zou ik opnieuw willen aangeven dat onze zeer gewaardeerde collega de heer Avgerinos afwezig is. Zoals iedereen weet is de heer Avgerinos belast met de hervorming van de urgentieprocedure. We hebben hem de afgelopen maanden niet meer gezien en ik denk dat het van belang is erop te wijzen dat hij ook vandaag weer afwezig is. Misschien vindt hij het interessanter om her en der informatie in te winnen in de wandelgangen van dit Parlement. Dit zou overigens de eerste voorstellen die hij ons heeft voorgelegd kunnen verklaren.
Inzake Birma denk ik dat er weinig toe te voegen is aan hetgeen de heer Bertens en mevrouw Maij-Weggen gezegd hebben: de Europese Unie moet niet bij de Verenigde Staten achterblijven. Er is al druk uitgeoefend. Deze druk heeft niet tot de gewenste resultaten geleid. Het afschaffen van de preferentiële tarieven heeft de Birmaanse autoriteiten niet op andere gedachten gebracht. Ik denk dat we nu verder moeten gaan en op resolute wijze een boycot moeten instellen. Nu de Amerikanen voor de verandering een heel duidelijk standpunt in dezen innemen, zou de Europese Unie er verstandig aan doen zich achter de Verenigde Staten te scharen en proberen een einde te maken aan dit absurde bewind.

Harrison
Mevrouw de Voorzitter, Birma is een puinhoop en het wordt nu een onverkwikkelijke puinhoop bovendien. Vijftig gekozen vertegenwoordigers zijn gevangen gezet terwijl andere leden van het parlement de vernedering moeten ondergaan dat zij zich op bevel van de regering twee maal per dag moeten melden bij de plaatselijke politiebureaus. Driehonderdduizend ontheemde leden van de inheemse Karen-bevolking zijn op de vlucht voor het Birmaanse leger. De systematische vernietiging van Karen-dorpen gaat hand in hand met de verkrachting van vrouwen uit Birmaanse minderheden. De vernietiging van voedselvoorraden gaat vooraf aan massamoorden en etnische zuiveringen van de Naga-, Shan-, Mon-, Karen- en Kachin-bevolkingen. En nu veroorzaken de groeiende aantallen Karen- en Shan-vluchtelingen in Thailand weer nieuwe problemen voor de ASEAN-landen.
De Europese Unie moet stelling nemen. Geheel terecht heeft de gemeenschappelijke commissie EU-ASEAN geen vergadering belegd omdat vergaderen zou betekenen dat Birma ten volle wordt vertegenwoordigd. Maar we kunnen meer doen. We kunnen de hoge commissaris voor de Mensenrechten van de VN, mevrouw Mary Robinson, aanmoedigen om permanente waarnemers in Birma te vestigen om de mensenrechtensituatie te volgen. Wij kunnen er bij de Commissie op aandringen om volledige economische sancties tegen Birma ten uitvoer te leggen en investeringen in Rangoon te verbieden totdat de mensenrechten naar behoren worden gerespecteerd.
De VN-Veiligheidsraad moet ook de toepassing van mondiale economische sancties tegen de meedogenloze dictators in Birma stimuleren. Ook de Thaise regering zou kunnen helpen. Een betere bescherming langs de Thais-Birmaanse grens kan vertrouwen geven aan vluchtelingen die op de vlucht zijn voor het ondemocratische en despotische regime in Birma.
Wij dringen er bij de Birmaanse regering op aan om de bijzondere rapporteur van de VN voor Birma toe te staan het land vrijelijk te bezoeken en hem in staat te stellen zijn mandaat ten uitvoer te leggen door hem een volledige toegang te garanderen tot de door de Karen-bevolking bewoonde gebieden. Voorts vragen wij dat buitenlandse bedrijven die in Birma investeren, zoals Total en Premier Oil, hun investeringen onmiddellijk bevriezen. Wij erkennen en steunen het recht van ASEAN om haar eigen leden te kiezen, maar naarmate de dagen en maanden voorbijgaan, wordt het steeds duidelijker dat ASEAN een onwelkome indringer heeft genood, waardoor de organisatie haar kansen verspeelt om moderne democratieën te ontwikkelen en de mensenrechten te respecteren, terwijl zij werkt aan de economische ontwikkeling om in de noden van haar volkeren te voorzien.
Nu is het moment aangebroken waarop de EU kleur moet bekennen.

McKenna
De speciale rapporteur van de VN voor de mensenrechtensituatie in Birma heeft zijn diepe bezorgdheid uitgesproken over de recente berichten dat leden van de NLD nog steeds het slachtoffer zijn van willekeurige arrestaties en verschillende restrictieve maatregelen. De NLD heeft het Parlement bijeen geroepen voor 21 augustus en heeft ook herhaaldelijk een beroep gedaan op de militaire leiders om een dialoog aan te gaan. Maar zoals de heer Harrison hier zojuist heeft verklaard, heeft de regering hierop gereageerd door alle gekozen leden die niet al gevangen zitten of in ballingschap verkeren, te verordonneren zich twee maal per dag bij de plaatselijke autoriteiten te melden, voornamelijk om hen ervan te weerhouden zelf bijeen te komen.
Het is hoog tijd dat de EU een moreel standpunt inneemt ten aanzien van de situatie in Birma. De Commissie en de Raad moeten volledige economische sancties tegen Birma ten uitvoer leggen en iedere investering verbieden totdat de situatie op het stuk van de schendingen van de mensenrechten is genormaliseerd. Zoals de heer Harrison heeft gezegd, zou de hoge commissaris van de VN, mevrouw Mary Robinson, een permanente waarnemer moeten kunnen sturen om een onderzoek in te stellen naar de situatie op het gebied van de mensenrechten en naar de gruweldaden die door de Birmaanse autoriteiten zijn begaan in de gebieden die door onderdrukte minderheden worden bewoond. Deze situatie sleept zich al veel te lang voort en we moeten er iets aan doen.
Soedan

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, vandaag hebben de kranten de blijde mededeling gedaan dat de partijen in Zuiden Noord-Soedan een staakt-het-vuren overeengekomen zijn. Ik hoop dat enige honderdduizenden mensen in Zuid-Soedan nu van de hongersnood kunnen worden gered. Maar wij hebben onze les geleerd in Soedan.
Deze ontwikkeling is inderdaad een eerste stap in het kader van een actief Europees beleid en hopelijk kan nu ook op basis daarvan een begin worden gemaakt met het voorbereiden van een referendum over de onafhankelijkheid van Zuid-Soedan. Hiertoe hadden beide partijen zich reeds verplicht, maar nu moet dat bewaarheid worden. Internationaal toezicht zal hoogst noodzakelijk zijn om dit referendum een eerlijk verloop te doen hebben. Beide partijen moeten bovendien bij de organisatie van het referendum worden betrokken. Onderwijl zal de regering in Khartoem haar geloofwaardigheid als partner te bewijzen hebben door democratie, respect voor de mensenrechten, het vrijlaten van politieke gevangenen en ontwikkeling van de rechtsstaat centraal te stellen.

Schiedermeier
Mevrouw de Voorzitter, ik kan me op vele punten aansluiten bij collega Bertens, want wat zich in Soedan afspeelt, is inderdaad een treurige en eindeloze geschiedenis. Ik weet dat als rapporteur bij de ACS-Vergadering. Sinds vele jaren is het probleem steeds weer hetzelfde. We krijgen het eenvoudigweg niet van tafel. De partijen zijn niet bereid vrede met elkaar te sluiten. Het gevaar bestaat dat het een dertigjarige oorlog wordt.
Ik ben van mening dat de Raad er gelijk in heeft de IGAD te steunen en te proberen het toch nog voor elkaar te krijgen dat er enkele ministers worden afgevaardigd naar Khartoem en Nairobi en dat er een staakt-het-vuren komt. De SPLA heeft, zoals collega Bertens juist opmerkte, verklaard bereid te zijn de gevechten drie maanden lang te staken. Ik hoop dat dit gebeurt, want het is de enige kans om nu eerst de mensen eens te helpen. Vanwege de grote droogte is het daarvoor toch al erg laat.
Vervolgens moeten we ervoor zorgen dat er zo snel mogelijk vrede komt. Als het ons eerst maar lukt het voor elkaar te krijgen dat er vrede wordt gesloten, kunnen we alle maatregelen die nodig zijn om de mensen daar te helpen, met een gerust hart uitvoeren. Ik ben van mening dat het zelfs als er vrede wordt gesloten, niet bepaald eenvoudig zal zijn de problemen daar op te lossen, want de schade die er is aangebracht, de structuren die vernietigd zijn, zullen niet van de ene dag op de andere opnieuw opgebouwd kunnen worden. Ik ben bang dat we ook dan, als de voorwaarden eindelijk in orde zijn, nog heel wat werk zullen moeten verzetten tot de gezinnen die uit elkaar zijn gerukt, weer herenigd zijn en alles gedaan is wat daarbij hoort. Laten we doen wat we kunnen om die voorwaarden eindelijk te scheppen! Dan kunnen we beginnen met het opbouwwerk. Dat zou de eerste stap zijn.

Vecchi
Mevrouw de Voorzitter, helaas gaat de reeds ernstige situatie in de Hoorn van Afrika en in de aangrenzende gebieden momenteel snel bergaf. Het lijdt dan ook geen twijfel dat hetgeen in Soedan plaatsvindt, een van de meest zorgwekkende factoren van destabilisatie is.
Ook de laatste weken weer werd onze aandacht gevestigd op de ernstige situatie in dit land. Wij hebben allen de beelden gezien van de dramatische gevolgen van het conflict en de hongersnood in met name de zuidelijke gebieden van Soedan.
Wij weten dat zelfs tijdens de ernstigste hongersnood er altijd problemen waren bij het sturen van internationale hulp aan de getroffen bevolking. De in het conflict verwikkelde partijen en met name de autoriteiten in Khartoem hebben hier altijd een stokje voor proberen te steken.
Nu moeten wij politieke activiteiten ontplooien. Wij moeten vastberaden en tegelijkertijd verstandig handelen en geen gelegenheid voorbij laten gaan om een definitieve ommezwaai in de situatie teweeg te brengen. Wij hebben altijd gevraagd om een staakt-het-vuren en uit de berichten die wij binnenkrijgen, blijkt dit nu eventueel mogelijk te zijn.
Tegelijkertijd moet men met de noodzakelijke politieke wil zorgen voor onmiddellijke en omvangrijke humanitaire hulp. Deze is absoluut noodzakelijk daar de door hongersnood getroffen bevolking het zwaar te verduren heeft. Anderzijds moet men echter ook zorgen voor consequente politieke activiteiten met deelneming van met name de lokale machthebbers en de IGAD, maar ook de Europese Unie, opdat een vreedzame en zo mogelijk definitieve oplossing wordt gevonden voor het conflict in Soedan.

Van Bladel
Voorzitter, om de humanitaire situatie in Soedan te verbeteren heeft dit Parlement de afgelopen tien maanden vijf resoluties van dezelfde strekking aangenomen. Gisteren heeft de Oostenrijkse voorzitter vragen van collega's beantwoord, afdoende naar mijn idee. Ik kan daaraan niets toevoegen.
Daarom acht ik het zinvol de aandacht van het Parlement te vragen voor een land waar het conflict op het punt staat uit te breken. Een land dat in 2000 één miljoen vaten olie kan leveren en waarvan de bevolking 60 % onder het bestaansminimum leeft. Waar de regering op dit moment jongeren in de stad ronselt en mobiliseert voor de strijd, waar de elite corrupt is, waar generaals tot zakenlieden zijn verworden en waar het lot van mensenrechtenactivist Sahandu Neto onduidelijk is. Waar presidenten Kabila, Dos Santos en Nujoma hebben afgesproken het Angolese leger, want over dat land heb ik het, op hun grondgebied een operatie te laten uitvoeren. Hoe serieus de dreiging is, blijkt uit het feit dat de Portugezen een legergroep hebben samengesteld om hun burgers uit Angola te evacueren.
Ik vraag de commissaris via onze missie in Luanda een signaal uit te geven dat dit conflict niet mag uitbreken, op te roepen tot de tweede verkiezingsronde en vooral te zeggen dat de oliewinsten niet besteed moeten worden aan wapenaankoop maar aan de Angolezen.

González Álvarez
Mevrouw de Voorzitter, de afgelopen dagen hebben wij in de media kunnen zien wat er gebeurt als een burgeroorlog gepaard gaat met repressie, schending van de mensenrechten en droogte: honderdduizenden mensen worden met hongersnood bedreigd. Daarom hebben de Verenigde Naties de Commissie en de lidstaten verzocht zoveel mogelijk humanitaire hulp ter beschikking te stellen. Wij moeten van de Soedanese autoriteiten eisen dat zij toestemming verlenen om deze hulp te verdelen onder de ontheemde burgerbevolking. Zo niet, dan zal de geschiedenis, gelet op de ons aller bekende oorzaken, zich eens temeer herhalen.
Wij moeten hoe dan ook het vredesproces steunen. In verband hiermee zouden wij er goed aan doen het verslag van de Verenigde Naties over de menselijke ontwikkeling ter hand te nemen, waarin klaar en duidelijk te lezen staat dat dit land en nog andere landen in absolute armoede zullen blijven leven zolang de rijkdom niet rechtvaardiger verdeeld wordt en de meest fundamentele mensenrechten niet beter worden nageleefd: het recht op leven, voedsel, onderwijs en gezondheid.

Castagnède
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, nogmaals voelt het Parlement zich genoodzaakt zich uit te spreken over de situatie in Soedan, zonder dat we er zeker van zijn dat onze voorgaande activiteiten doelmatig waren of dat de informatie waarover we beschikken actueel en volledig is. In de gezamenlijke ontwerpresolutie waarover wij ons hier buigen staat dan ook niets vermeld over het aantal gevallen waarin de toegankelijkheid van de door hongersnood getroffen gebieden, met toestemming van de Soedanese autoriteiten, verbeterd is. Verder staat er niets vermeld over het staakthet-vuren dat de zuidelijke militie onder leiding van John Garang heeft aangekondigd. Bovendien gaat de ontwerpresolutie niet in op de relatieve vooruitgang die bij de institutionalisering van het democratiseringsproces geboekt wordt en die door de aanneming van de Soedanese grondwet zijn beslag krijgt. Tenslotte maakt de ontwerpresolutie geen gewag van de vorderingen die bij de onderhandelingen tussen de belangrijkste partijen in het conflict geboekt worden.
In het algemeen lijkt het alsof de ontwerpresolutie niet gebaseerd is op een diepgaande analyse van de belangrijkste oorzaken van het conflict in Soedan, op voldoende kennis van zaken van de situatie ter plekke of op het in overweging nemen van de interventies van derden in een gebied dat op vrijwel alle fronten gekenmerkt wordt door politieke instabiliteit.
Natuurlijk is het goed dat Europa zich inzet voor het herstel van de vrede en democratie in Soedan. We zijn evenwel van mening dat de wijze waarop we deze doelstellingen kunnen verwezenlijken, aangepast moet worden. In deze aangepaste methode staat een betere informatievoorziening centraal. Ook moet er een missie naar Soedan gestuurd worden of moeten er gesprekken georganiseerd worden met de vertegenwoordigers van de verschillende partijen in het conflict. In deze benadering wordt de stelselmatige en soms onevenwichtige veroordeling omgezet in een stelselmatige aanmoediging van iedere vooruitgang die door de partijen in het conflict geboekt wordt en die mogelijkheden biedt voor een dialoog en voor vrede en institutionalisering van de democratie.
Situatie in Georgië en Abchazië

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, het conflict in Abchazië, Kaukasus, is weer opgelaaid. Vele honderden mensen zijn al gedood, duizenden zijn op de vlucht. Het staakt-het-vuren van 25 mei heeft niet lang mogen duren. De inspanningen van de Verenigde Naties en de OVSE ten spijt, is de situatie nog steeds gespannen, om een ander statement te gebruiken.
Alles moet in het werk worden gesteld om de vernietigende kracht van dat conflict te beperken. Beide partijen in het conflict moeten overtuigd worden, dat geweld natuurlijk niet de oplossing is. Juist nu democratisering in Georgië de goede kant op gaat en juist nu met behulp van onze eigen Unie de opbouw van het land enige vooruitgang heeft geboekt, moet te allen tijde worden voorkomen, dat dit proces van de rails loopt.
Wij moeten onze inspanningen verdubbelen om de duurzame vrede en ontwikkeling in die regio te bevorderen. Ik ben daarom ook verheugd, mijnheer de commissaris, dat uw collega Van den Broek vorige maand aan de regio een bezoek heeft gebracht en dat met de extra hulp die hij heeft toegezegd, de civil society iets vooruit komt.

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, hier wordt ons opnieuw een loer gedraaid. Een vraagstuk met een uitsluitend politiek karakter wordt hier gepresenteerd als een mensenrechtenkwestie, vanwege het feit dat Georgië te kampen heeft met natuurrampen. Ik wil u eraan herinneren dat dergelijke natuurrampen niet eens meer tot de prioriteiten van ons Parlement behoren. Maar goed!
De kwestie die zich in Georgië afspeelt is van politieke aard en ook daar steken we enigszins onze kop in het zand, want we gaan straks over een prachtige ontwerpresolutie stemmen die op geen enkele wijze bijdraagt tot de oplossing van het probleem. Wat we zouden moeten doen, is Georgië in staat stellen snel tot de Europese Unie toe te treden en niet dezelfde fouten maken als die we in ons beleid ten aanzien van Joegoslavië hebben gemaakt. De Commissie en de Raad hebben met betrekking tot dit land jarenlang de situatie zien verergeren. We moeten de Georgische autoriteiten onmiddellijk voorstellen snel toe te treden tot de Europese Unie. Dat is overigens ook hun grootste wens.
Georgië is voor de Europese Unie een strategische regio. Het land vertegenwoordigt niet alleen de toegang tot Centraal-Azië, maar ook de beroemde zijderoute van Marco Polo en de olievoorraden van Azerbeidzjan waar Frankrijk, Italië en andere landen van de Europese Unie al vaste voet aan de grond hebben. De enige manier om stabiliteit in de regio te creëren, is Georgië toestaan tot de Europese Unie toe te treden. De heer Gerenek zei het hier gisteren nog: "Je komt niet als Europeaan ter wereld, je wordt het" . De Georgiërs hebben dit aangetoond. Ze zijn geheel op eigen houtje begonnen hun wetgeving aan die van de Unie aan te passen. Ze moeten dus aangemoedigd worden. Dat is wat ze willen.
Met behulp van een Georgisch lidmaatschap van de Unie kan ook het vraagstuk van Abchazië op constructieve wijze worden aangepakt. We weten immers dat zolang er geen duidelijk zicht op toetreding bestaat, deze regio altijd aan de wil van de Russen onderworpen zal blijven. Rusland heeft er immers alle belang bij om een zekere mate van invloed in deze regio te blijven uitoefenen.

Hoff
Mevrouw de Voorzitter, in de gezamenlijke resolutie worden de recente gewelddaden tegen de Georgische bevolking door ons nadrukkelijk veroordeeld. Wij maken met deze resolutie ook kenbaar dat we de president van Georgië, die het proces van politieke en economische hervormingen op gang heeft gebracht, onze volle steun geven.
Tot dit proces behoort ook het vergroten van de binnenlandse stabiliteit, waarmee in het verleden vooruitgang is geboekt, en alleen als de crisis in Abchazië vreedzaam wordt opgelost, kan het consolidatieproces verder worden voortgezet en de stabiliteit in dit land worden vergroot. Wij betreuren het dat er in mei in dit gebied weer gevechten hebben plaatsgevonden waarbij doden vielen en tienduizenden mensen op de vlucht sloegen.
Om het hervormingsbeleid in Georgië voort te kunnen zetten, moeten er nieuwe politieke en vreedzame oplossingen voor het conflict in Abchazië worden gevonden. Wij adviseren de partijen daarom dringend actief aan het vredesproces van de VN deel te nemen en brengen dat ook nog eens tot uitdrukking in paragraaf 2 van de resolutie, waarin wij erop aandringen dat de Overeenkomst van Moskou uit 1994 inzake een staakt-het-vuren en een scheiding van de strijdmachten en de in 1998 ondertekende overeenkomst inzake het staakt-het-vuren, alsmede de verplichting zich in ieder geval te onthouden van geweld, worden nageleefd. Dat verlangen we van beide partijen en ik hoop zeer dat deze resolutie in deze vorm met eenparigheid van stemmen wordt goedgekeurd.

von Habsburg
Mevrouw de Voorzitter, als ik deze resolutie lees en deze leg naast de feiten van de afgelopen 48 uur, moet ik zeggen dat deze toch met elkaar op gespannen voet staan. Want uiteindelijk werd nog eergisteren een Poolse vrouw van de Verenigde Naties, Maria Magdalena Wewiorska, 31 jaar oud, in Georgië neergeschoten, waarschijnlijk door Georgische misdadigers.
Ik wil dit alleen even naar voren brengen omdat hiermee weer eens wordt aangetoond dat bepaalde mooie verklaringen over landen waarvan we weinig weten, helemaal geen zin hebben en dat we eindelijk eens moeten inzien dat de toestand daar ernstig is. We mogen dit niet bagatelliseren en we moeten ons met name serieus afvragen of het echt zinvol is om Europeanen ter ondersteuning van het Russische leger naar Georgië te sturen, omdat dat officieel zo verklaard is.

Schroedter
Mevrouw de Voorzitter, het conflict in Abchazië is een van de conflicten die ons steeds weer zorgen baren, omdat de bevolking na de gevechten tussen de strijdkrachten zo van haat vervuld is dat zij hierdoor onderling verdeeld raakt en de pogingen om vrede te stichten vrijwel geen effect hebben.
De terugkeer van gezinnen naar Gali gaf goede hoop dat het eindelijk zou lukken snel tot een oplossing van het conflict te komen. De gevechten hebben deze hoop weer de grond in geboord. Maar wat doet de EU om de mogelijkheden om terug te keren naar de vrede, te vergroten? Soms moeten er kleine stapjes worden gezet. Zo werden door de Raad van Europa maatregelen genomen die tot doel hadden vertrouwen te wekken, zoals het hulpprogramma Radio Omroep Ertoba. Tot nu toe heeft geen enkele lidstaat zich bereid verklaard dit hulpprogramma te ondersteunen.
Het zijn een paar kleine projecten die de goede verstandhouding onder de bevolking moeten herstellen. Daarom dringen wij er bij de Raad op aan maatregelen te financieren die het de mensen daar mogelijk maakt elkaar weer te gaan vertrouwen en bovendien dringen we erop aan hieraan veel meer aandacht te besteden.
Vietnam

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, over Vietnam valt niet veel te zeggen, behalve dat het de eerste keer is dat dit Parlement op het punt staat om zich uit te spreken over een kwestie die jammer genoeg nog steeds taboe is voor een heleboel leden van dit Parlement. Ik bedank mijn collega's van de christen-democratische fractie en de liberale fractie voor het steunen van deze resolutie.
Jammer genoeg steunen de socialistische fractie en de fractie van Europees unitair links deze resolutie niet. Ik zou ze er misschien aan kunnen herinneren dat ze hetzelfde standpunt hebben ingenomen over Noord-Korea, China, Mongolië, OostToerkestan, en u begrijpt meteen wat de gemene deler is bij deze houding van de socialistische fractie en de fractie van Europees unitair links.
Als het gaat om de kameraden van weleer is alles toegestaan, zelfs als iedereen weet dat er niets verandert zoals in het geval van Vietnam. Er is natuurlijk geen Pinochet, maar de toestand van de mensenrechten wordt er niet beter op. Het is een dictatuur, weliswaar een rode dictatuur, wat gemakkelijker aanvaard wordt, maar het blijft een dictatuur en ik vind het belangrijk dat het Parlement dit in herinnering brengt.

Habsburg-Lothringen
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, eigenlijk staat in deze resolutie alles wat betrekking heeft op de mensenrechten, en het Europees Parlement heeft hierover altijd een heel duidelijk standpunt ingenomen. Mijns inziens moet men de toestand van de mensenrechten in een land tot op zekere hoogte in verband brengen met de historische context van dat land. Als we de hele geschiedenis van Vietnam bekijken, zien we dat in een deel van het land de mensenrechten altijd systematisch geschonden zijn en dat dit voor ons een vanzelfsprekendheid geworden is, terwijl dit in een ander deel - dat zeggen wij althans - tenminste tot de jaren '70 niet in dezelfde mate gebeurde.
Sedertdien en sinds het grote conflict in Vietnam hebben we dit land min of meer uit onze gedachten verdreven en uit ons geweten verbannen, en het wordt tijd dat we dit geweten opnieuw wakker schudden en ons opnieuw bewust worden van wat er daar gebeurt en ook in het Europees Parlement erop wijzen dat we niet kunnen blijven zwijgen als er daadwerkelijk zulke misdaden gebeuren.
Daarom is deze resolutie heel belangrijk en het is goed dat dit Parlement deze resolutie op tafel legt en eindelijk eens probeert de situatie aan het licht te brengen en betrekkingen tussen de Europese Unie en Vietnam in de toekomst mogelijk te maken.

Brittan, Sir Leon
Mevrouw de Voorzitter, met betrekking tot Togo het volgende. De omstandigheden waaronder de verkiezingen in dat land plaatsvonden, op 21 juni jongstleden, was aanleiding voor de EU op 26 juni een verklaring aan te nemen waarin we onze grote bezorgdheid uiten over de gang van zaken tijdens de verkiezingen en onze twijfel uitspreken over de geloofwaardigheid van de uitslag zoals die door de minister van Binnenlandse Zaken werd aangekondigd. Volgens deze uitslag heeft de zittende president Eyadema al meteen in de eerste ronde gewonnen.
Op voorstel van de Commissie heeft de Europese Unie de Togolese regering uitgenodigd voor overleg in overeenstemming met de procedure die in artikel 366a van de Overeenkomst van Lomé staat omschreven. Tijdens de eerste onderhandelingsfase wordt de Togolese regering in de gelegenheid gesteld een verklaring te geven voor de onregelmatigheden die tijdens het proces zijn waargenomen, en aan te geven welke compenserende maatregelen er zijn of zullen worden genomen. Indien deze voorafgaande fase niet tot een voor beide partijen bevredigend resultaat leidt, zou ons samenwerkingsverband in gevaar gebracht kunnen worden.
Door deze procedure te activeren laten we zien hoeveel waarde we hechten aan deze verkiezingen. Het doel van de procedure is een dialoog te openen die kan bijdragen tot herstel van de rechtsstaat en het respect voor democratische grondbeginselen en daarmee tot normalisering van de betrekkingen, met inbegrip van de door de EU gefinancierde samenwerkingsprogramma's.
Inzake de kwestie-Guinee-Bissau stemt de Commissie in met de opmerkingen in de voorgestelde resolutie die aan het parlement ter aanneming is voorgelegd. We hebben de ontwikkelingen in Guinee-Bissau scherp in het oog gehouden en betreuren het te moeten constateren dat het interne gewapende conflict de afgelopen maand heeft voortgeduurd en recentelijk zelfs in intensiteit en gewelddadigheid is toegenomen. We doen een beroep op de strijdende partijen tot een vreedzame oplossing te komen om zo de vrede te kunnen garanderen.
We zijn ons bewust van de moeilijkheden waar de burgerbevolking momenteel mee te kampen heeft, met name door het gebrek aan voedsel, medicijnen en water. De Commissie heeft daarom via ECHO een miljoen ecu beschikbaar gesteld voor humanitaire hulp met betrekking tot het transport van voedsel, water en medicijnen naar de mensen die naar het binnenland zijn verdreven.
De Commissie steunt de bemiddelingsinspanningen van een aantal regionale leiders en lidstaten, waaronder die van Angola en Portugal, en doet een beroep op alle partijen in het conflict om aan de onderhandelingstafel tot een definitief staakt-hetvuren te komen.
Met betrekking tot Birma betreurt de Commissie de grootschalige schending van de mensenrechten in dat land, die zich uit in executies, de willekeurige vasthouding van politieke gevangenen en vluchtelingen, de gedwongen verhuizing van Shandorpelingen in combinatie met de systematische vernietiging van de Karen-, Shan- en Karennidorpen en hun voedselvoorraden door het Birmese leger. We laten geen enkele gelegenheid onbenut om de regering aan te sporen vredesonderhandelingen te openen en een daadwerkelijke dialoog aan te gaan met de oppositie, aangevoerd door Aung San Suu Kyi, en de etnische minderheden. Aangezien Birma nu ook lid is van de ASEAN dringen we er in het bijzonder ook bij onze ASEAN-partners op aan gebruik te maken van hun invloed op het jongste lid van deze organisatie.
De Commissie heeft dit Huis al verschillende keren duidelijk gemaakt dat ze niet de bevoegdheid heeft om sancties op te leggen of het bedrijfsleven op te roepen niet langer in Birma te investeren. De verschillende instellingen van de Raad beslissen over dit vraagstuk, en vooralsnog hebben zij niet voor deze aanpak gekozen.
Voor wat betreft de Verenigde Staten zou ik willen zeggen dat het, ongeacht het standpunt van de Amerikaanse regering, ongepast is wanneer een afzonderlijke staat - in dit geval Massachusetts - het bedrijfsleven in de Europese Unie probeert te dwingen op een bepaalde manier te handelen. Dit is onverenigbaar met het internationaal recht en we hebben hier dan ook terecht fel tegen geprotesteerd. Dat betekent geenszins dat we de gebeurtenissen in Birma zouden ondersteunen; integendeel, we hebben onze kritiek niet onder stoelen of banken geschoven. Maar een afzonderlijke staat in een bevriend land maakt op zijn zachtst gezegd een grote vergissing als ze een eigen buitenlands beleid probeert te voeren door op onacceptabele wijze druk uit te oefenen op het zakenleven in de Europese Unie. We bieden door middel van onze begrotingslijn voor mensenrechten en democratie actieve steun aan de democratische beweging in Birma. We zijn medefinanciers van een project van de Friedrich-Ebert-Stiftung , een organisatie die in Brussel een Euro-Birma-kantoor heeft geopend met als doel Birma nadrukkelijker op te agenda te plaatsen en juiste informatie te verspreiden over de werkelijke situatie in dat land. Daarnaast worden in het kader van dit initiatief leden van de Birmese oppositie en de toekomstige leiders van het land opgeleid in de grondbeginselen van democratisch bestuur.
Over Soedan het volgende. De Europese Commissie onderschrijft de algemene opvatting dat het conflict alleen op vreedzame wijze kan worden opgelost door middel van een duurzaam akkoord dat op basis van een omvattend politiek proces tot stand zou moeten komen waarin alle betrokkenen vertegenwoordigd zijn. De EU dient zich daarom op beide partijen in het conflict te richten wanneer ze haar bezorgdheid over de situatie uit. We zullen alle bemiddelingspogingen en inspanningen voor vrede blijven steunen, met name de inspanningen van de Intergouvernementele Ontwikkelingsautoriteit, wier diplomatieke werk onze volledige steun geniet. We hebben vele malen contact gehad met diegenen die de besprekingen leiden en hebben onze opvattingen bij verschillende gelegenheden kenbaar gemaakt. De Europese Unie heeft er bij de partijen in het conflict ook herhaaldelijk op aangedrongen om door middel van de vredesbesprekingen binnen de IGAD tot een oplossing te komen. Tijdens de laatste bijeenkomst van het Comité van het Forum van Partners, de afgelopen maand in Den Haag, hebben we opnieuw onze steun voor die besprekingen bevestigd. Gezien de huidige ernstige humanitaire crisis hebben de IGAD-partners besloten een ministeriële missie naar Khartoem en Nairobi te sturen om te onderzoeken of er mogelijkheden zijn de gevechten te beëindigen. Ik hoop van harte dat de recente berichten over een staakt-het-vuren juist blijken te zijn. We bekijken momenteel wat de beste manier is om een wapenstilstand af te sluiten of veilige zones te creëren om de humanitaire hulp zo effectief mogelijk en op een voor alle betrokkenen acceptabele wijze te laten plaatsvinden.
Op basis van hun contacten met vertegenwoordigers van de Soedanese regering en het SPLA hebben de IGAD-partners er eveneens op gewezen dat de bij het conflict betrokken partijen hebben toegezegd in augustus 1998 te beginnen met de derde ronde in de vredesonderhandelingen. We financieren in samenwerking met andere partners en instituten verscheidene voorbereidende initiatieven met betrekking tot grondwettelijk bestuur en onderhandelingsvaardigheden.
In de tussentijd zullen we ons huidige standpunt inzake de opschorting van de formele ontwikkelingssamenwerking niet wijzigen. Wel zullen we humanitaire hulp blijven verlenen aan de behoeftige bevolking, zowel in het zuiden als in het noorden van het land.
Inzake Georgië en Abchazië onderschrijft de Commissie de verklaring die het voorzitterschap op 2 juni heeft gepubliceerd ten volle, en is zij vol lof over de terughoudendheid die door president Sjevardnadze wordt betracht, die zich daarmee een waar staatsman toont. Met zijn optreden heeft hij een verdere escalatie van het geweld weten te voorkomen. Het is nu aan alle betrokken partijen om hun beloften in te lossen, waaronder die van een staakt-het-vuren vanuit het protocol dat ze op 25 mei hebben ondertekend.
De Commissie deelt het verdriet en is ontzet over het tragische lot van de hulpverlener die onlangs kwam te overlijden tijdens zijn werk om de noden van het volk te verlichten. Zoals de heer von Habsburg al terecht heeft aangegeven maken dit soort incidenten het buitengewoon moeilijk mensen te vragen naar een gevaarlijk gebied te gaan. Via het ECHO-programma hebben we desalniettemin 200.000 ecu beschikbaar gesteld. Daarnaast heeft de Commissie de vorige week besloten nog eens 1, 5 miljoen ecu vrij te maken voor de levering van schoon drinkwater, waterzuiveringsapparatuur en medische hulp. Daarnaast zijn er middelen beschikbaar gesteld uit de tegenwaardefondsen die in 1995/1996 door de Commissie zijn ingesteld voor de leverantie van essentiële apparatuur en drinkwater. Het ECHO-programma voorziet in eventuele verdere maatregelen als er epidemieën zouden uitbreken of als de situatie tegen het invallen van de winter niet is verbeterd.
Tenslotte de kwestie-Vietnam. De Vietnamese regering heeft aangekondigd op 2 september dit jaar algemene amnestie te verlenen. Er zijn sterke aanwijzingen dat er bij die gelegenheid een groot aantal politieke gevangen zou kunnen worden vrijgelaten. In dat geval wordt het de meest belangwekkende amnestie in Vietnam van de afgelopen jaren.
We moeten druk blijven uitoefenen op de Vietnamese autoriteiten om hun respect voor de mensenrechten te vergroten, vooral voor wat betreft de vrijheid van godsdienst. Daarnaast moeten we de regering aanmoedigen en ondersteunen waar ze stappen in de goede richting heeft gezet, zoals de aankondiging van de algemene amnestie in september. Het is zaak ervoor te zorgen dat de Vietnamese leiders niet van hun voornemen worden afgebracht bij die gelegenheid grote aantallen gevangenen vrij te laten en we vertrouwen erop dat ze die stap inderdaad zullen nemen. Daarnaast is het van groot belang dat onze inspanningen, en die van andere donors, voor verbetering van de dialoog met Vietnam inzake het behoorlijk bestuur worden voortgezet en niet als gevolg van bredere politieke ontwikkelingen in twijfel worden getrokken.
De Vietnamese regering heef tijdens de tussentijdse evaluatiebijeenkomst van de contactgroep in Hue, op 15 en 16 juni jongstleden, een heldere boodschap ontvangen van het hoofd van de delegatie in Hanoi. Bij die gelegenheid werd duidelijk gemaakt dat de EU het thema van behoorlijk bestuur beschouwt als een belangrijk onderdeel van de politieke dimensie in de betrekkingen tussen de twee partijen.
De Commissie hoopt dat het Europees Parlement de huidige resolutie zal aangrijpen als positief signaal aan de Vietnamese autoriteiten dat de amnestie van aanstaande september hun een unieke gelegenheid biedt om aan de verwachtingen van de internationale gemeenschap tegemoet te komen, en vraagt met name aandacht voor bepaalde individuele gevallen waarover de Europese Unie haar grote bezorgdheid al heeft geuit.
Bij de komende gemengde commissie EU-Vietnam in oktober zullen we de precieze omvang van de amnestie van september kunnen beoordelen en bekijken in hoeverre er aandacht is geschonken aan de EU-lijst van politieke gevangenen.

Maij-Weggen
Voorzitter, mag ik nog even terugkomen op Birma want op één van de punten die ik heb genoemd, heeft de commissaris niet gereageerd. Hij heeft gesteld dat er in de Raad een investeringsstop tot nog toe niet is doorgevoerd in het verlengde van de Verenigde Staten. Maar mijn vraag is: heeft de Commissie een dergelijk voorstel voorgelegd aan de Raad? Het Parlement heeft er al meerdere keren om gevraagd, maar heeft de Commissie een dergelijk voorstel voorgelegd want voordat de Raad tot een besluit komt moet hij wel eerst een voorstel voor een besluit op tafel hebben. Ik vind dat je Massachusetts niets kunt verwijten als wij zelf te slap zijn om het Amerikaanse Congres op dit vlak te volgen, zeker omdat dit hele Parlement die mening is toegedaan.

Brittan, Sir Leon
Mijnheer de Voorzitter, Massachusetts kan wel degelijk iets worden verweten. Massachusetts heeft als afzonderlijke staat binnen de Verenigde Staten niet de bevoegdheid een specifiek buitenlands beleid te gaan voeren met als doel bedrijven uit de Europese Unie onder druk te zetten. We kunnen onmogelijk bezwaar aantekenen tegen de Helms-Burtonwet of de Ilsterwet en tegelijkertijd het optreden van Massachusetts goedkeuren. Dat druist in tegen de rechtsstaatprincipes en ik wil er met klem op wijzen dat zoiets onacceptabel is.
Wat eventuele sancties betreft kan ik u zeggen dat daar geen draagvlak voor bestaat. Het is daarom zinloos de Raad hierom te verzoeken, iets waar mevrouw Maij-Weggen zich met haar ervaring natuurlijk heel goed van bewust is. We kunnen in zo'n geval niet zomaar een resolutie presenteren. We zouden eerst peilingen moeten houden om vast te stellen of er überhaupt wel steun voor bestaat.

Van Bladel
Mevrouw de Voorzitter, ik heb de commissaris gevraagd of de EU-missie in Luanda een signaal uit wil geven ter voorkoming van een nieuwe oorlog in dat land. Dat is belangrijk. Dat is urgent. Geeft u mij alstublieft een indicatie. Misschien kunt u nu niet positief antwoorden, maar wilt u het bespreken met uw collega's om dat signaal af te geven? Dat is mijn vraag.

Brittan, Sir Leon
Ik verzeker u dat u hier een reactie op krijgt.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vanmiddag om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
Aardbeving op de Azoren -B4-0727/98 van de heer Miranda en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de aardbeving op het eiland Faial (Azoren); -B4-0746/98 van de heer Costa Neves en anderen, namens de PPE-Fractie, over de Azoren; -B4-0747/98 van de heer Rosado Fernandes en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de aardbeving op de Azoren; -B4/0768/98 van de heer Marinho en anderen, namens de PSE-Fractie, over de aardbeving op de Azoren;
Aardbeving in Turkije -B4-0764/98 van de heer Papakyriazis en anderen, namens de PSE-Fractie, over de aardbeving in Adana (Turkije); -B4-0777/98 van de heer Alavanos en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de aardbeving in Adana in Turkije; -B4-0782/98 van de heer McMillan-Scott en anderen, namens de PPE-Fractie, over de jongste aardbeving in Turkije; 
Bosbranden in Griekenland -B4-0776/98 van de heer Ephremidis en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de bosbranden in Griekenland; 
Aardbeving op de Azoren
Novo
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, er zijn andermaal doden, gewonden, daklozen gevallen. Andermaal zijn gebouwen en infrastructuur vernield en bedraagt de schade meer dan 12 miljard escudo's. Deze keer zijn de eilanden Faial, Pico en São Jorge door een aardbeving getroffen. Nadat de Azoren nog maar enkele maanden ook al door noodweer getroffen werden, wordt de al beproefde bevolking opnieuw door een ramp getroffen, vallen opnieuw doden en gewonden te betreuren en is opnieuw heel wat schade aangericht.
Wij betuigen opnieuw onze deelneming met de bevolking van de Azoren en spreken opnieuw ons medeleven en ons verdriet uit naar aanleiding van deze ramp, die misschien nog erger is omdat de rampen elkaar blijven opvolgen. Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, meer leed en meer schade vergen ook meer en grotere solidariteit - niet alleen van het Europees Parlement, maar ook van de Commissie en de Raad. Communautaire initiatieven als REGIS II moeten dan ook geherprogrammeerd en versterkt worden. De Commissie en de Raad moeten bovendien besluiten om buitengewone noodhulp te verlenen. Het Europees Parlement staat volledig achter deze besluiten, die niet alleen onmiddellijk genomen moeten worden, maar ook door de volledige communautaire bevolking geëist worden.

Girão Pereira
Mevrouw de Voorzitter, ik zal het heel kort houden aangezien collega Novo het probleem al duidelijk uiteengezet heeft. Ik wil enkel zeggen dat de Azoren, nadat ze slechts enkele maanden geleden ook al door overstromingen en grondverschuivingen getroffen werden, waarbij verschillende doden vielen, nu door een nieuwe ramp getroffen zijn.
Ik wil de volledige steun van mijn fractie voor deze ontwerpresolutie uitspreken en ik wil eraan toevoegen dat ik ervan overtuigd ben dat de Commissie de Portugese regering en de regionale regering van de Azoren zal helpen om de hier al vermelde maatregelen te nemen en met name het REGIS-programma, het operationele programma voor de Azoren, zal versterken teneinde onze solidariteit met deze zo zwaar beproefde bevolking te betuigen. Mijns inziens zal er zonder deze blijken van solidariteit geen echte geest van de Europese eenmaking bestaan.

Apolinário
Mevrouw de Voorzitter, als een van de ondertekenaars van de ontwerpresolutie wil ik drie opmerkingen maken.
Om te beginnen weten wij dat er in de communautaire begroting geen financiële middelen uitgetrokken zijn voor rampen. Wij vragen dan ook dat de communautaire middelen voor het operationele programma voor de Azoren en voor het REGIS II-initiatief verhoogd worden zodat de nationale solidariteit van de Portugese regering met de Azoren niet vastloopt in de bureaucratie in Brussel. Ten tweede blijkt uit de herhaling van deze verschijnselen duidelijk de specificiteit van de ultraperifere gebieden. De Commissie moet dan ook de nodige initiatieven nemen om vorm te geven aan wat terzake in het Verdrag van Amsterdam vervat ligt. Tenslotte rechtvaardigen stadsvernieuwing en het opnieuw huisvesten van mensen - bij natuurrampen - dat deze maatregelen in het kader van het EFRO in aanmerking komen voor investeringssteun op het vlak van huisvesting. De huidige hervorming van de verordeningen van de fondsen is een goede gelegenheid om hiervoor te zorgen.

Costa Neves
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, mijnheer de commissaris, de aardbeving van 9 juli, die vooral Faial, Pico en São Jorge getroffen heeft, had rampzalige gevolgen: meer dan 2000 mensen zijn dakloos en wonen nu in tenten en er is enorme schade aan de openbare infrastructuur aangericht.
Gezien de omvang van de ramp kunnen de door de aardbeving getroffen gezinnen de normale gang van zaken niet op eigen kracht hervatten. Bovendien beschikken de Azoren niet over de middelen om hun de nodige hulp te bieden. Wij moeten dan ook op solidariteit van buitenaf rekenen. Niemand kan onverschillig blijven voor de situatie van mensen die in 20 seconden tijd alles verloren hebben, alles waarvoor zij een leven lang gewerkt hadden.
Ik heb een bezoek gebracht aan de dakloze gezinnen. Zij kijken naar ons met een mengeling van breekbaarheid en kracht, van onmacht en verwachting; zij hopen op steun, maar durven niet te geloven dat die er ook echt zal komen. Wij kunnen hen niet aan hun lot overlaten. In het bijzonder op momenten als deze mag solidariteit geen loos begrip zijn. Nu zullen we zien op wie we echt kunnen rekenen.
Wij doen ons best op de Azoren, maar de steun van Portugal en van de Europese Unie is onontbeerlijk voor de wederopbouw. Wij moeten ervoor zorgen dat wij over de nodige middelen beschikken om de honderden slachtoffers van de ramp mettertijd behoorlijke levensomstandigheden te bieden, maar dit mag niet ten koste gaan van de inspanningen die wij leveren om de gemiddelde ontwikkelingsparameters van de Europese Unie te benaderen.
De tijd dringt. De Europese Unie beschikt hiervoor over de nodige middelen. Er is alleen nog geen besluit genomen, maar ik ben er zeker van dat, gezien de omstandigheden, dit besluit genomen zal worden. Wij moeten toch een aantal opvattingen verduidelijken. Ik heb het niet alleen over humanitaire noodhulp: die is ook nodig, maar gewoonlijk verschillen het Europees Parlement en de Commissie op onbegrijpelijke wijze zo sterk van mening over het gebruik van deze middelen dat ik hier niet al te zeer op reken. Ik hoop echter wel, en dat lijkt mij redelijk, dat de voor de Azoren bestemde middelen in het vierde communautair bestek en uit hoofde van het communautaire REGIS II-initiatief versterkt worden. Dat lijkt mij redelijk, zeker wanneer we bedenken dat de tot nu toe vastgestelde schade minstens 90 miljoen ecu (18 miljard escudo's) bedraagt.
Alleen op die manier kan worden gewaarborgd dat niet alleen de geplande, onontbeerlijke en dringende investeringen worden voortgezet, maar dat ook werk gemaakt wordt van de wederopbouw, die nog onontbeerlijker en dringender is. Als we de zaken niet op deze manier aanpakken, zullen ofwel onze inspanningen om de gemiddelde ontwikkelingsparameters van Portugal en de Europese Unie te halen een onherstelbare achterstand oplopen, ofwel de werkzaamheden voor de wederopbouw niet uitgevoerd worden. Beide hypothesen zijn onaanvaardbaar: wanneer de nood het hoogst is, vergeven we het minst de tekortkomingen van degenen op wie we rekenen; wanneer de nood het hoogst is, waarderen we het meest de solidariteit van degenen op wie wij rekenen.

Correia
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, 9 juli 1998 zal worden toegevoegd aan de lijst van tragische datums die de bevolking van de Azoren jammer genoeg moet herdenken. De bevolking van Faial, Pico en São Jorge werd de ochtend van 9 juli namelijk gewekt door een zware aardbeving, die acht doden, een honderdtal gewonden en meer dan 1500 mensen dakloos gemaakt heeft. De materiële schade wordt op zo'n 20 miljard escudo's geraamd.
We bevestigen hier andermaal het belang van de opneming in het Verdrag van Amsterdam van een artikel dat de ultraperifere gebieden een specifieke, eigen benadering geeft. Wij hebben hier ook al gezegd dat, aangezien deze situaties zich vaker voordoen, het REGIS-initiatief in de toekomst een onderdeel moet bevatten waarmee we het hoofd kunnen bieden aan de gevolgen van natuurrampen. In die omstandigheden zijn, naast jammerklachten en de altijd welkome blijken van medeleven en woorden van solidariteit, concrete acties nodig in de vorm van directe en onmiddellijke steun voor de regeringen en de burgers, zodat niet alleen de openbare infrastructuur hersteld wordt, maar ook de woningen van ouderen die zelf niet over de nodige financiële middelen beschikken, herbouwd kunnen worden.
Wij zijn ons ervan bewust dat op de communautaire begroting geen middelen uitgetrokken worden om iets te doen aan de gevolgen van rampen. Nadat Portugal ook al zijn nationale solidariteit betoond had via de versterking van het specifieke ontwikkelingsprogramma voor de autonome regio van de Azoren, hebben wij de Commissie dan ook voorgesteld het communautaire initiatief REGIS te versterken met de middelen van andere communautaire initiatieven die niet gebruikt zullen worden voor 1999. Dankzij deze Europese solidariteit zullen deze burgers, die ook Europeanen zijn, merken dat het, ondanks al wat zij meegemaakt hebben, de moeite loont te blijven geloven in het Europese ideaal.
Aardbeving in Turkije

Papakyriazis
Mevrouw de Voorzitter, op zondag 28 juni jongstleden werd de wereld geschokt door een verschrikkelijke aardbevingsramp in de Turkse stad Adana. Alle landen van de Europese Unie, waaronder ook mijn land als buurland, snelden toe om hulp te bieden aan de zwaar getroffen bevolking in dit gebied van Turkije.
Mijns inziens moet het Europees Parlement zich serieus bezighouden met dergelijke rampen waardoor honderden mensen het leven verliezen, duizenden gewond raken en enorme schade wordt aangericht.
Zoals ook in de gezamenlijke ontwerpresolutie staat, vragen wij het Europees Parlement zijn medeleven en solidariteit te betuigen met de slachtoffers en hun gezinnen. Wij vragen eveneens de Commissie te onderzoeken welke mogelijkheden de Europese Unie heeft om financiële hulp te bieden bij het herstel van de ongelooflijke schade.
Nu wij toch over aardbevingen spreken, wil ik de Europese Unie uitnodigen eindelijk iets te ondernemen om een internationale samenwerking tot stand te brengen voor onderzoek naar mogelijkheden om aardbevingen te voorspellen. Nu Turkije door een dergelijke rampzalige aardbeving is getroffen, moet de Europese Unie, los van de problemen die dit land heeft met de Unie, daadwerkelijke steun betuigen.

Papayannakis
Mevrouw de Voorzitter, ik deel de gevoelens van medeleven en solidariteit met de slachtoffers van de rampzalige aardbeving in de Turkse stad Adana. Ook mijns inziens moet de Europese Unie alles in het werk stellen om financiële en technische hulp te verlenen.
Ellende kan echter ook een gelegenheid zijn tot goede initiatieven. In het gebied dat zich uitstrekt van Italië, Griekenland, Turkije tot het Midden-Oosten doen zich regelmatig aardbevingen voor. Deze hebben alle gelijksoortige kenmerken en helaas ook gelijksoortige gevolgen. Zoals ook nu weer is gebleken bij de aardbeving in Adana, laten preventie, aardbevingsbestendigheid van gebouwen en rampenbeheer heel wat te wensen over. Daarom is radicale modernisering een eerste vereiste. Ook zou een goede coördinatie tijdens de verschillende fasen van hulpverlening kunnen bijdragen aan de beperking van de gevolgen van dergelijke rampen. Daar kan mijns inziens de Europese Unie een rol van doorslaggevend belang spelen. Ik zou derhalve de Commissie willen vragen of zij nu al enige ideeën heeft over de aanpak van dergelijke vraagstukken.

Langen
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, bij de aardbeving in Turkije gaat het inderdaad om een grotere natuurramp - 150 doden, 1.500 zwaargewonden, duizenden beschadigde gebouwen - en wat nu gedaan moet worden en dringend noodzakelijk is, is dat we niet alleen met woorden onze solidariteit betuigen, maar ook met daden, met concrete hulp. Want deze aardbeving heeft plaatsgevonden in het zuiden van Turkije, in een regio die bijzonder afhankelijk is van toerisme. Slechts enkele weken na deze verwoestende aardbeving wijzen de eerste berichten reeds op een drastische daling van de boekingen in de toeristische sector. Turkije meldt een daling van meer dan 40 %, in een van de belangrijkste landen van de Europese toeristische sector met jaarlijks bijna vijf miljoen Europese toeristen.
Het is dus een ramp die het leed van personen en families overstijgt. Deze ramp overstijgt de directe schade ter plaatse. Enkele miljoenen Turken worden door deze ramp in hun bestaansbasis getroffen, en daarom is het nodig dat we snel en met concrete middelen hulp geven. Het is in ieder geval noodzakelijk dat de Europese Unie niet enkel haar solidariteit uitspreekt zoals in dit Parlement - en het verheugt me dat mijn Griekse collega's dat daarnet ook gedaan hebben - maar dat we eindelijk onze verplichtingen nakomen die voortvloeien uit de overeenkomst inzake de douane-unie met Turkije.
Het zijn wij - niet het Europees Parlement, maar de Europese Unie - die de betalingen aan Turkije in aanzienlijke mate geblokkeerd hebben. We zijn onze verdragsverplichtingen niet nagekomen, en ik zou van de gelegenheid gebruik willen maken om niet alleen mijn solidariteit met de betrokkenen uit te spreken, maar ook de Commissie op te roepen om gemeenschappelijk met het nieuwe Oostenrijkse voorzitterschap eindelijk de blokkade van de financiële middelen voor Turkije op te heffen, zodat we echt concrete hulp kunnen bieden.
In dit licht is het natuurlijk ook nodig om voorzorgsmaatregelen te treffen, en ik ben het helemaal eens met mijn beide collega's die dit tot taak gesteld hebben.

Schörling
Mevrouw de Voorzitter, Turkije ligt zoals bekend op een seismische verschuiving die van oost naar west loopt. Daardoor zijn aardbevingen in Turkije helaas heel gewoon. Wij kunnen niet verhinderen dat er aardbevingen plaatsvinden, maar wij kunnen natuurlijk de gevolgen ervan verzachten door huizen technisch stabieler te bouwen en waarschuwingssystemen te ontwikkelen.
Deze aardbeving was zeer krachtig: 6, 3 op de schaal van Richter. Afgezien van het ongelooflijk trieste verlies aan mensenlevens was er ook grote materiële schade, onder andere aan het elektriciteitsnet en aan de oliereservoirs in de stad Adana.
Turkije is vertrouwd met aardbevingen. Het is dan ook onbegrijpelijk dat de Turkse regering thans op slechts 100 kilometer afstand van het bewuste gebied de bouw plant van een kerncentrale, de eerste in Turkije.
Ik wil de commissaris vragen wat de Commissie denkt te doen om Turkije dringend te verzoeken geen kerncentrale in een zo aardbevingsgevoelig gebied te bouwen. Het is al erg genoeg dat men een kerncentrale bouwt, maar wij moeten verhinderen dat er een ramp kan gebeuren met een kerncentrale in juist dit gebied.
Bosbranden in Griekenland

Ephremidis
Mevrouw de Voorzitter, ik zou de commissaris willen vragen zich niet te beperken tot vrome wensen en uitingen van solidariteit en steun aan de slachtoffers van de enorme bosbranden die de laatste twee maanden in Griekenland hebben gewoed. Ik zou graag een verantwoorde verklaring van hem willen dat onmiddellijk hulp zal worden geboden voor herstel van de schade. Duizenden hectares landbouwgrond, talrijke veeteeltbedrijven en huizen en belangrijke infrastructuur zijn door brand verwoest en er waren doden en gewonden. Daarom verzoek ik hem nogmaals ons te verklaren dat onmiddellijk hulp zal worden geboden. Ook zou ik hem willen vragen heel zijn gewicht in de schaal te leggen om ervoor te zorgen dat de Griekse regeringen, de huidige en de hierop volgende, eindelijk een kadaster van bosgebieden aanleggen. Ook moet de Griekse wetgeving inzake aan- en verkoop van grond en bebouwing worden verscherpt. Deze is veel te soepel en het is voor de brandstichtersmaffia en hun medeplichtigen, de grote belangen in het bouwwezen, een koud kunstje om daar een gaatje in te vinden. Daarom hebben wij al die verschrikkelijke branden in Griekenland.
Bij deze gelegenheid wil ik ook wijzen op het gebrek aan een efficiënt en preventief bosbouwbeleid. Er is geen coördinatie, er is niet voldoende geld voor de aanschaf van moderne brandbestrijdingsmiddelen. Europa loopt het risico een grote woestijn te worden door al die bosbranden, want bosbranden doen zich niet alleen in Griekenland voor.

Papakyriazis
Mevrouw de Voorzitter, Griekenland heeft een triest record: telkens als er ergens bij ons een brand uitbreekt, is het meteen de ergste en grootste in heel Europa.
Griekenland heeft echter niet het monopolie van bosbranden. De meeste gebieden in Zuid-Europa hebben dergelijke geofysische en klimatologische omstandigheden dat zij gemakkelijk "vlam vatten" . Op dit moment woeden bijvoorbeeld enorme branden in Zuid-Griekenland, op de Peloponnesos. Ik vraag het Europees Parlement zijn medeleven en solidariteit te betuigen met mijn landgenoten. Er zijn zelfs doden gevallen tijdens de laatste bosbranden in Griekenland. Mijns inziens moet de Europese Commissie onmiddellijke financiële en technische steun verlenen aan deze gebieden. Ook ik wil er op wijzen dat de Europese Unie dit vraagstuk op stelselmatige wijze moet aanpakken in samenwerking met alle nationale overheden. Er moet eindelijk een initiatief worden genomen voor preventie van bosbranden en herstel van de aangerichte schade.
Tot slot wil ik een ding duidelijk maken: men moet absoluut voorkomen dat van de afgebrande gebieden bouwgrond wordt gemaakt. Dat wil zeggen dat stimulansen moeten worden geboden voor herbebossing van deze gebieden.
Namens mijn collega's van de Panhelleense Socialistische Beweging verklaar ik dat wij onvoorwaardelijke steun geven aan de ingediende resolutie.

Trakatellis
Mevrouw de Voorzitter, elk jaar weer worden Griekenland en andere landen in het MiddellandseZeegebied geteisterd door zware bosbranden. Het lijdt geen twijfel dat een aantal van deze bosbranden het criminele werk is van brandstichters die uit zijn op economisch gewin. De meeste branden zijn echter het gevolg van klimatologische omstandigheden. Een feit is evenwel dat door gebrek aan administratieve infrastructuur en coördinatie de door bosbranden aangerichte verwoestingen extra groot zijn. Bovendien worden preventie en toezicht bemoeilijkt door het ontbreken van een nationaal kadaster. Men is bezig met de opstelling daarvan, maar dit werk is nog niet afgesloten. Ook is er geen nationaal actieplan in het kader van verordening 308/97 van de Gemeenschap betreffende de brandbescherming van communautaire bossen. Ik wil u, mijnheer de commissaris, vragen ons ten eerste mede te delen of u in 1997 van de Griekse regering een actieplan hebt ontvangen en hoeveel geld van de communautaire begroting daarvoor ter beschikking is gesteld en ten tweede zou ik graag willen weten hoe het is gesteld met de uitwerking van ons nationaal kadaster waarvoor met het tweede communautaire bestek geld ter beschikking is gesteld. De Griekse regering wilde een gedeelte van de hiervoor bestemde middelen overhevelen naar andere projecten.
Reeds vorig jaar heb ik naar aanleiding van de grote bosbrand in Thessaloniki gevraagd om een algemene strategie voor preventie en om de oprichting van een Europees centrum voor brandbescherming. Er moet stelselmatig studie worden gemaakt van de mogelijkheden om bosbranden te voorkomen in met name gebieden waar de biodiversiteit groot is en waarvoor de Europese Unie een speciale overeenkomst heeft ondertekend. Deze kostbare gebieden en bossen moeten op efficiënte wijze worden beschermd.

Daskalaki
Mevrouw de Voorzitter, ik zal geen beschrijving geven van de verwoestingen. Dat hebben mijn collega's reeds op voortreffelijke wijze gedaan. Ik wilde slechts enkele korte opmerkingen maken. Ten eerste bestaat er in het Parlement een algemeen probleem voor het hoofdstuk natuurrampen. Wij hebben zelf de begrotingslijn voor natuurrampen afgeschaft en wat kunnen wij dan nu nog doen? Wat het thema van de bosbranden in Griekenland betreft, wil ik eerst mijn instemming betuigen met de opmerkingen van mijn collega's en de Commissie vragen of zij van plan is - zoals haar plicht is - druk uit te oefenen op de Griekse regering opdat dit kadaster er eindelijk komt. Het ontbreken van dit kadaster is een van de redenen waarom Griekenland elk jaar weer wordt getroffen door felle branden. Ook moet de Commissie druk uitoefenen om te voorkomen dat de afgebrande bossen worden gebruikt voor illegale bebouwing. Dan wil ik tot slot nogmaals terugkomen op mijn eerste opmerking. Wij moeten nagaan of wij toch niet op de een of andere manier hulp kunnen bieden. De omvang van de schade is enorm en nu wij de begrotingslijn nodig hebben, is hij er niet meer omdat wij hem hebben afgeschaft.

Papayannakis
Mevrouw de Voorzitter, klaarblijkelijk bestaan er niet veel mogelijkheden om materiële steun te bieden. Toch kan de Commissie met haar bevoegdheden en haar taken op lange termijn een heel belangrijke rol vervullen bij de preventie van bosbranden.
Natuurlijk zijn veel bosbranden toe te schrijven aan de grillen van de natuur. Het ontbreken van een kadaster is echter olie op het vuur. Daardoor bestaat immers altijd hoop dat iemand een stuk grond bemachtigt door het eerst illegaal te bebouwen. Door de illegale bouw en het ontbreken van infrastructuur is de toegang tot deze gebieden gebrekkig hetgeen de bestrijding van bosbranden bemoeilijkt. Tot slot wil ik met name aan het adres van de Commissie nog duidelijk maken dat er duizenden illegale en ongecontroleerde vuilnisbelten zijn. Deze worden onvoldoende bewaakt en ontberen zelfs de meest elementaire infrastructuur. Dit zijn ideale brandhaarden.
De Commissie kan wel degelijk helpen. Ten eerste kan zij druk uitoefenen om de voltooiing van het kadaster, waar zij zelf geld voor geeft, te versnellen. Ten tweede kan zij weigeren geld ter beschikking te stellen voor projecten waarmee direct of indirect de illegale bouw wordt gestimuleerd. Ten derde kan zij veel meer druk uitoefenen op de lokale en regionale overheden om hen te dwingen moderne en beschermde afvalplaatsen te creëren. Zij kan zelfs dreigen met een beroep op het Hof van Justitie of financiële hulp opschorten. Op die manier kan de Commissie een belangrijke bijdrage leveren aan de indamming van de met branden gepaard gaande risico's in Griekenland.

Brittan, Sir Leon
Mevrouw de Voorzitter, om met de situatie in de Azoren en Griekenland te beginnen wil ik erop wijzen dat de Commissie uiteraard meeleeft met de slachtoffers van de bosbranden in Griekenland en de aardbeving in de Azoren. Ten eerste wil ik dan ook onze condoleances overbrengen aan de familieleden van de overledenen. Ik zal niet in staat zijn alle vragen afzonderlijk te beantwoorden. Ik zal u echter wel alle informatie geven waarover ik beschik.
Voor wat betreft de slachtoffers van deze catastrofes moet ik u zeggen dat er binnen de begroting van de Commissie voor 1998 geen kredieten voor noodhulp binnen de Europese Gemeenschap beschikbaar zijn, maar de getroffen gebieden ontvangen steun uit de structuurfondsen als regio's van doelstelling 1. In het kader van de beschikbare kredieten kunnen de autoriteiten hun uitgaven herschikken om in de nieuw ontstane behoeften te kunnen voorzien.
Met betrekking tot de aardbeving in de Azoren in het bijzonder heeft de Commissie inmiddels contact gelegd met de regionale en nationale overheden om de mogelijkheden te onderzoeken die er binnen het communautair bestek voor bijstand voor Portugal bestaan om de noodzakelijke wederopbouwactiviteiten te ontplooien.
De Commissie heeft vernomen dat de betrokken regionale overheden een officieel verzoek zouden kunnen indienen bij het comité van toezicht van het communautair bestek, dat overigens vandaag in Lissabon bijeenkomt. Als dat gebeurt zal de Commissie dit verzoek uiteraard genereus benaderen.
Met betrekking tot Griekenland zijn er operationele programma's die het herstel van het bosgebied en het natuurlijk erfgoed zouden kunnen medefinancieren als onderdeel van de structuurfondsen. Bovendien kan het specifieke programma ter voorkoming van bosbranden een bijdrage leveren aan de verbetering van de preventiesystemen. Wel wil ik erop wijzen dat de kredieten voor dit programma zijn teruggebracht van 23 miljoen ecu in 1997 tot 17 miljoen ecu in 1998. Tot slot wil ik benadrukken dat de Commissie bereid is eventuele concrete verzoeken van de bevoegde autoriteiten in deze twee landen snel in behandeling te nemen. Ik weet overigens niet of dergelijke verzoeken ook inderdaad worden ingediend.
Daarnaast kan ik bevestigen dat de Commissie alle formele besluiten zal nemen die, met betrekking tot eventuele amendementen op de bestaande programma's, nodig zijn om de maatregelen die ik hierboven heb geschetst, te kunnen verwezenlijken.
Me betrekking tot Turkije is inmiddels al verwezen naar de zeer ernstige aardbeving die daar op 27 juni heeft plaatsgevonden en waarbij vele doden en gewonden zijn gevallen. Opnieuw zou ik ons diepe medeleven willen betuigen met de gezinnen en anderen die het slachtoffer zijn geworden van deze tragische gebeurtenis. Volgens de laatste berichten van de Federatie van het Rode Kruis en de Rode Halve Maan worden er momenteel zo'n 300.000 mensen gehuisvest in tenten terwijl de schade verder wordt opgenomen.
De Turkse Rode Halve Maan, Kizie Ay, heeft acute noodhulp geboden in de vorm van tenten, dekens, voedsel en verplaatsbare keukens. Daarnaast zijn er meer dan 1000 bloeddonaties geleverd. De Internationale Federatie van het Rode Kruis en de Rode Halve Maan heeft een verzoek ingediend voor middelen waarmee ze noodhulpgoederen kan aanschaffen. Volgens een beoordelingsmissie van de Verenigde Naties, die op 1 en 2 juli heeft plaatsgevonden, hebben de landelijke en plaatselijke autoriteiten de situatie onder controle en hebben ze geen behoefte aan internationale bijstand, en evenmin daartoe een verzoek ingediend. De situatie is sindsdien niet veranderd.
Het VN-Bureau voor de Coördinatie van Humanitaire Zaken heeft regelmatig verslag uitgebracht over de situatie en heeft de verschillende bijdragen verzameld. Het was de bedoeling dat al deze bijdragen zouden worden aangewend in overleg met de betreffende VN-organisaties. Binnen het kader van het ECHO-programma is besloten 500.000 ecu vrij te maken als reactie op het verzoek van de IFRC voor de financiering van noodhulpgoederen. Hieronder vallen bijvoorbeeld dekens, tenten, verplaatsbare keukens en generatoren.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0763/98 van de leden Colajanni en Augias, namens de PSE-Fractie, over de teruggave van de bezittingen van de slachtoffers van de holocaust; -B4-0775/98 van de heer Puerta en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de teruggave van de bezittingen van de slachtoffers van de holocaust; -B4-0780/98 van mevrouw Roth en anderen, namens de V-Fractie, over de teruggave van de bezittingen van de slachtoffers van de holocaust; -B4-0781/98 van mevrouw Muscardini en anderen, namens de NI-Fractie, over de teruggave van de bezittingen van de slachtoffers van de holocaust; -B4-783/98 van de heer Dimitrakopoulos en anderen, namens de PPE-Fractie, over de teruggave van de bezittingen van de slachtoffers van de holocaust.
De Giovanni
Mevrouw de Voorzitter, ik wil kort de inhoud van deze resolutie toelichten. Daarin vragen wij de Raad en de Commissie van de Europese Unie de nagedachtenis te respecteren van de miljoen slachtoffers van de holocaust, wier fundamentele mensenrechten zijn geschonden. Ook willen wij dat alle noodzakelijke druk wordt uitgeoefend op de betrokken regeringen, opdat ten eerste bekend wordt gemaakt wat is gestolen, buitgemaakt bij plunderingen en eventueel ligt opgeslagen in geheime banken en opdat ten tweede deze bezittingen worden teruggegeven aan de oorspronkelijk eigenaars of hun rechthebbenden. De teruggave van deze bezittingen was en is een vraagstuk waar de publieke opinie zeer gevoelig voor is.
Dit is de inhoud van onze resolutie en ik wil daar kort een heel eenvoudig commentaar op leveren, waarbij ik wil herinneren aan de verantwoordelijkheden van Europa in de holocaust. Europa is een synthese van tolerantie en geweld. Het is niet waar dat de holocaust uit een andere wereld kwam. Helaas is de holocaust van binnenuit de Europese geschiedenis gekomen. Daarom raakt dit vraagstuk ons van dichtbij. Daarom vloeien daar voor ons nieuwe, historische en culturele verantwoordelijkheden uit voort. Ik wil iedereen dan ook uitnodigen zijn gedachten eens te laten gaan over de korte metten die het geschiedkundig revisionisme met het verleden maakt. Men wist het verleden gewoon uit en maakt daardoor een constructief heden en toekomst onmogelijk. Daarom behoeft het voor mij geen betoog dat de Europese beschaving vooral gefundeerd moet zijn op veroordeling van de holocaust, op veroordeling van geweld en op aanvaarding van diversiteit. Daar draait het om!
Wij doen in de resolutie een duidelijk verzoek voor een concreet vraagstuk waar heel de publieke opinie gevoelig is en waardoor met name onder de Amerikaanse publieke opinie grote opschudding is ontstaan. Wij vragen de Raad en de Commissie hierop in te gaan.

Ephremidis
Mevrouw de Voorzitter, wij zijn vierkant voor de resolutie en willen dat alle hierin voorkomende eisen worden ingewilligd. Wij vragen de Commissie zich van haar taak te kwijten. Het zou onaanvaardbaar zijn indien zij bij dergelijke vraagstukken als Pontius Pilatus de handen in onschuld zou wassen.
Bij deze gelegenheid wil ik echter duidelijk maken dat ook in andere landen holocausten zijn geweest, zij het dan in geringere omvang en met andere gevolgen. Ik denk bijvoorbeeld aan Griekenland. De Duitse autoriteiten hebben tot nu steevast geweigerd de in de miljarden dollar lopende schade goed te maken. Zij weigeren eveneens de lening terug te betalen die zij tijdens de bezetting hebben ondertekend en na de oorlog zouden terugbetalen, ongeacht de afloop van de oorlog. Telkens weer vinden zij nieuwe uitvluchten. Nu echter de twee Duitse staten zijn herenigd is er geen uitvlucht meer. Daarom wil ik de commissaris vragen commentaar te leveren op dit vraagstuk betreffende de gevolgen van de holocaust voor de Europese bevolking en met name ook op de onaanvaardbare houding van een lidstaat van de Gemeenschap die bovendien nog de grote en rijke boss uithangt.

Ullmann
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, omdat het hier gaat om een heel delicate kwestie zou het mijns inziens verstandig zijn om in de tekst van de resolutie open te laten op welke manier de Raad en de Commissie druk moeten uitoefenen op de betrokken instellingen en regeringen om te zorgen dat de bezittingen van slachtoffers van de holocaust terechtkomen bij degenen die een wettige aanspraak daarop hebben. Maar juist daarom, juist omdat deze zaak in de openbaarheid moest komen, wil ik nu nog eens nadrukkelijk onderstrepen wat de heer De Giovanni reeds gezegd heeft.
Er bestaat een morele en juridische noodzaak tot handelen. De morele noodzaak bestaat erin dat de holocaust een voorbeeld is van de uitschakeling van de menselijke waardigheid en de mensenrechten. Dit moeten we blijven veroordelen! En we moeten hier ook naar handelen. Er is een juridische verplichting omdat iedere rechtsorde regels stelt over hoe benadeelden schadeloosstelling of teruggave van het gestolen goed kunnen verkrijgen.
Ik wil tot besluit echter wijzen op een historische noodzaak tot handelen van de Europese Unie. Ik hoop dat in de komende zittingsperiode Auschwitz door de uitbreiding tot het gebied van de Unie zal behoren. Daarom is het nu reeds nodig dat de Europese Unie duidelijk maakt wat dat voor haar betekent.

Van Bladel
Mevrouw de Voorzitter, 50 jaar na de grootste tragedie van deze eeuw is geen recht gedaan aan de slachtoffers en zijn bezittingen en goederen nog niet aan de erfgenamen teruggegeven. Nu de feiten op tafel liggen over de werkelijke rol van de Zwitserse banken hierin, is het dan ook het juiste moment voor dit Parlement om terecht Zwitserland op te roepen recht te doen aan de slachtoffers van de holocaust. Mijn fractie heeft hier niets aan toe te voegen en staat hier volledig achter.

Dimitrakopoulos
Mijnheer de Voorzitter, iedereen in deze zaal is het ermee eens dat de holocaust als dusdanig ten strengste dient te worden veroordeeld. Wij mogen echter ook de gevolgen van de holocaust en de begane nalatigheden niet door de vingers zien.
Het lijdt geen twijfel dat de vraagstukken met betrekking tot de teruggave van de bezittingen van de slachtoffers van de holocaust op een zo billijk mogelijke wijze moeten worden geregeld. Dit moet deel uitmaken van de algemene pogingen om de slachtoffers van deze verschrikkelijke politiek uit het verleden recht te doen wedervaren. Zwitserland was het eerste land waar dit vraagstuk van de bezittingen van de slachtoffers van de holocaust ter sprake werd gebracht. Onder druk van de internationale gemeenschap besloot Zwitserland uiteindelijk bepaalde maatregelen te treffen. Het lijdt echter geen twijfel dat meer vergoeding nodig is. Tenminste in dit land moet men daadwerkelijke resultaten kunnen boeken. Ook andere landen die bij dit vraagstuk betrokken zijn, moeten vergoedingsmaatregelen treffen. Ik hoop dan ook dat de onderhavige resolutie van het Europees Parlement een impuls in de goede richting zal geven.

Newman
Mijnheer de Voorzitter, vandaag de dag, 53 jaar na de militaire nederlaag van het nazi-regime, is het beschamend dat er nog altijd een beroep moet worden gedaan op regeringen en banken om de bezittingen die tijdens de holocaust van de joodse burgers zijn gestolen, terug te geven aan de overlevenden en hun erfgenamen. Het spreekt voor zich dat de meesten die de holocaust hebben overleefd inmiddels bejaard zijn. Velen van hen verkeren in slechte gezondheid en slijten hun laatste jaren in armoede.
Familieleden, de erfgenamen van de slachtoffers die destijds werden vermoord, hebben geen compensatie gekregen om de absurde reden dat de nazi-monsters destijds geen overlijdensakten hebben uitgegeven en ze netjes hebben verstuurd naar hen die zijn ontkomen aan de gaskamers en de kampen des doods waar de nazi's uiteindelijk het hele joodse volk in hadden willen drijven.
De gestolen bezittingen van slachtoffers van de holocaust van wie is vastgesteld dat er geen erfgenamen meer in leven zijn, zouden moeten worden gebruikt ter financiering van materiële hulp aan de vele inmiddels bejaarde en behoeftige overlevenden die het ook vroeger nooit breed hebben gehad. Ik geef alle steun aan deze resolutie van het Europees Parlement, waarin de teruggave van de gestolen bezittingen wordt geëist. Ik vertrouw er ook op dat de Commissie en de Raad alles zullen doen wat in hun vermogen ligt om op dat gebied resultaat te boeken.
Desalniettemin kan niets de Shoah, de massamoord op zes miljoen joodse kinderen, vrouwen en mannen in Europa, compenseren. We moeten de zes miljoen joodse martelaren, hun levens en emoties, hun cultuur en potentieel, blijven gedenken. Daarnaast is het van het grootste belang dat de verachtelijke racistische en antisemitische ideeën, media en uitingen van hedendaagse fascisten en neonazi's in Europa met alle mogelijke middelen worden bestreden en in de kiem worden gesmoord.

Nordmann
Mijnheer de Voorzitter, in navolging van andere collega's heeft de heer Newman zojuist alles gezegd wat er te zeggen valt en de liberale fractie deelt met betrekking tot de kern van de zaak uiteraard de gevoelens en standpunten die hier zijn uitgedrukt.
We hebben echter de gemeenschappelijke tekst niet ondertekend omdat we van mening zijn dat paragraaf 1 zeer slecht is opgesteld en deze tekst zou kunnen degraderen tot hulpmiddel voor goedkope lobbydoeleinden.
In navolging van de heer Newman, en in dezelfde bewoordingen als die hij in zijn betoog gebruikte, zou ik hier een mondeling amendement willen indienen om "alle mogelijke druk uit te oefenen op de betrokken regeringen" te vervangen door "alles wat in hun vermogen ligt in het werk te stellen" . Ik zal dit in een later stadium herhalen.
Ik hoop dat dit mondeling amendement, dat ik zo nodig later opnieuw zal herhalen, door al onze collega's geaccepteerd kan worden.
(Levendig applaus)

Ojala
Mijnheer de Voorzitter, ik kan me volledig vinden in de gedachten die de heer Newman hier heeft uiteengezet. Hij heeft naar mijn mening laten zien dat we vandaag de dag immer nog moeten strijden tegen het fascisme.
In deze resolutie is met name gesproken over de joden; zij zijn toch de groep die het ergst heeft moeten lijden onder de misdaden van het nazi-bewind. Ik wil er desondanks aan herinneren dat behalve de joden ook vele andere groeperingen dergelijke onderdrukking en verschrikkingen hebben moeten ondergaan. Ik denk dan met name aan zigeuners en homoseksuelen. Ook zij moeten het respect krijgen dat ze verdienen. De laatste tijd zijn onder andere in Zwitserland en Duitsland stichtingen opgericht die joden, zigeuners en seksuele minderheden schadevergoeding kunnen bieden. Deze schadeloosstelling is helaas in de eerste plaats symbolisch, maar ze geven wel aan dat erkenning ook vandaag de dag op zijn plaats is. Ik hoop dat de Commissie en de Raad wat de teruggave van eigendommen betreft naast de joden ook de zigeuners en homoseksuelen in aanmerking zullen nemen.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, Alleanza Nazionale steunt de gezamenlijke resolutie van het Europees Parlement over de teruggave van de bezittingen van de slachtoffers van de holocaust. Het verheugt ons ten zeerste dat in dit debat ook een ontwerpresolutie aan de orde is die van ons afkomstig is en door de leden Muscardini, Pasty en de voorzitter van Alleanza Nazionale, de heer Fini, is ondertekend.
De delegatie van Alleanza Nazionale is uiterst voldaan over dit besluit van de voltallige vergadering. Dit is het resultaat van een parlementaire procedure waartoe wij de aanzet hebben gegeven met twee politieke initiatieven: een schriftelijke verklaring van 14 januari 1998 en een daarop volgende ontwerpresolutie van 20 mei 1998. In beide initiatieven vroegen wij om teruggave van de bezittingen van de slachtoffers van de holocaust.
Zoals u wel zult begrijpen, staan wij volledig achter de verzoeken in de gezamenlijke ontwerpresolutie en achter de inhoud daarvan. Zo dadelijk zullen wij daarover gaan stemmen. Als wij kijken naar de verschrikkelijke misdaden van het nazigeboefte tegen de joden, naar de schandalige collaboratie met de nazi's in de verschillende landen, bij vervolging, bespionering en razzia's en met name ook naar de afschuwelijk rassenwetgeving van het fascistisch regime in Italië, komt de confiscatie van de bezittingen van de slachtoffers van de holocaust en het verdonkermanen van hun kapitaal ons voor als een laaghartige, op geen enkele wijze te rechtvaardigende streek. Dit verdonkermanen is voor ons niets anders dan onrechtmatige toe-eigening, diefstal, want het is duidelijk dat de betrokken banken en kredietinstellingen wel degelijk op de hoogte zijn, en waren, van de eigenaars van de betrokken rekeningen.
Als het onmogelijk mocht blijken de rechtmatige eigenaars, of erfgenamen, van deze bezittingen en dit kapitaal op te sporen, stelt Alleanza Nazionale voor deze op te nemen in een fonds en dit fonds te laten beheren door het Internationaal Hebreeuws Congres of een andere, door deze organisatie formeel met deze taken belaste instantie.

Brittan, Sir Leon
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat ik niet hoef te zeggen hoezeer ik de gevoelens en opvattingen respecteer die tijdens dit debat door zovelen aan alle zijden van dit Huis zijn geuit. Ik heb niet alleen respect voor deze gevoelens en opvattingen, maar kan u ook verzekeren dat ik de meeste ervan deel.
Aan de andere kant moet ik het standpunt van de Commissie aangeven en hoewel ik niet geloof dat er onder mijn collega's iemand is die de opvatting die ik zojuist heb geuit, niet zou onderschrijven, moeten we het feit onderkennen dat het vraagstuk van het nazi-goud buiten de bevoegdheid van de Commissie valt. Alles wat de Commissie daarom in haar contacten met de Zwitserse autoriteiten kan doen is hen erop wijzen dat het, mijns inziens in ieder geval, zeker in het belang van de Zwitsers zelf is dat ze doen wat ze kunnen om dit probleem op een bevredigende wijze tot een oplossing te brengen, zodanig dat ook diegenen die hier in dit Huis hebben gesproken tevreden gesteld zullen worden.
Hoewel het dus een feit is dat de Commissie op dit terrein niet bevoegd is, kan ik wel zeggen dat het me persoonlijk deugd doet dat dit debat in dit Huis heeft plaatsgevonden en dat we onze opvattingen over dit vraagstuk hebben geuit. Ik twijfel er niet aan dat temidden van de talloze activiteiten die op dit gebied door representatieve of andere organisaties en particulieren worden ondernomen, de opvattingen die in dit Huis met zoveel overtuiging en bijval zijn geuit wel degelijk van invloed zullen blijken te zijn. Ik hoop in ieder geval dat ze het effect zullen hebben waar de sprekers die we zojuist hebben gehoord, op wachten.

De Voorzitter
Wij gaan nu over tot stemming.
Over de resoluties inzake de bezittingen van de slachtoffers van de holocaust

De Voorzitter
Mijnheer Nordmann, ik heb uw verzoek voor een mondeling amendement reeds genoteerd. Als u het goed vindt zal ik het zelf oplezen. Voordat wij gaan stemmen, deel ik u mede dat ik een verzoek heb ontvangen voor twee mondelinge amendementen. Een daarvan is afkomstig van de liberale fractie en beoogt de vervanging van de eerste woorden in paragraaf 1, waar staat: "verzoekt de Raad en de Commissie van de Europese Unie, uit respect voor de nagedachtenis" , door de volgende woorden: "nodigt de lidstaten uit al het mogelijke in het werk te stellen om de nagedachtenis van.. te respecteren" . De rest blijft ongewijzigd.
Heb ik dat goed, mijnheer Nordmann?

Nordmann
Mijnheer de Voorzitter, we vragen niet of de oproep aan de Raad en de Commissie achterwege gelaten kan worden, maar we willen daar "en de lidstaten" aan toevoegen, en we zouden "alle mogelijke druk uit te oefenen op de betrokken regeringen" willen vervangen door "al het mogelijke in het werk te stellen" . In zijn betoog rechtvaardigt commissaris Brittan deze bewoordingen, voor zover dit nodig is. Verder baseer ik me ook op de woorden die de heer Newman zelf gebruikt heeft.

De Voorzitter
Mijnheer Nordmann, waarschijnlijk is er ergens bij het overbrengen van het verzoek van de liberale fractie iets misgegaan. Tijdens uw spreekbeurt was het inderdaad allemaal glashelder. Nu weten echter alle collega's waar het om gaat. Ik moet wel eerst de voltallige vergadering vragen of er bezwaren zijn tegen dit mondeling amendement.

Aelvoet
Voorzitter, wij vinden dat de bestaande tekst beter is dan het voorgestelde mondelinge amendement en wij hebben dus bezwaar tegen het stemmen over het mondelinge amendement.

De Voorzitter
Zoals u weet, staat in het Reglement dat men niet kan stemmen over een mondeling amendement, indien tenminste 12 leden in de zaal daar bezwaar tegen hebben. Uw verklaring volstaat niet, waarde collega. Ik verzoek de leden die bezwaar hebben, te gaan staan.
(Twaalf afgevaardigden staan op) De heer Dimitrakopoulos vraagt in paragraaf 2 de woorden "Het Joodse Wereldcongres" te vervangen door de woorden "de regering van Israël, de Knesset, alsmede de organisaties die het joodse volk in de wereld vertegenwoordigen" .
(Het Parlement neemt de resolutie aan) Dan zijn wij hiermee aan het eind van de stemming over de urgenties gekomen.

Stemming
Bourlanges
Mijnheer de Voorzitter, ik zou een opmerking willen maken over de vorige stemming. Ik moet zeggen dat de wijze waarop het mondeling amendement buiten de stemming is gehouden mij enorm geërgerd heeft. De reden die hiervoor werd aangevoerd is niet toereikend.
De procedure die wordt toegepast om een amendement te verwerpen heeft als zeer legitiem doel de EP-leden te beschermen tegen het gevaar dat een amendement niet juist geïnterpreteerd wordt. Hier krijgen we te horen dat het amendement buiten de stemming wordt gehouden omdat er bij de twee versies een voorkeur bestond voor de andere versie. Het is echter aan het Parlement om dat te beslissen.
U had geen keus, mijnheer de Voorzitter. U heeft zeer goed gehandeld, maar ik ben van mening dat onze collega's misbruik hebben gemaakt van de procedure. Twaalf personen hebben immers aan het Parlement, dat in ruime meerderheid achter een andere tekst stond, de tekst van de minderheid opgelegd.

De Voorzitter
Mijnheer Bourlanges, dit is een delicaat thema waar wij allen zeer gevoelig voor zijn. Daarom heb ik u de gelegenheid geboden commentaar te leveren. Laten wij zeggen dat dit een soort stemverklaring is. U kunt natuurlijk commentaar leveren op de beweegredenen van mevrouw Aelvoet, maar ik moet mij aan het Reglement houden. Daarom heb ik verder ook geen aandacht geschonken aan de beweegredenen van mevrouw Aelvoet en alleen vastgesteld dat 12 leden waren gaan staan.

Aelvoet
Mijnheer de Voorzitter, het Reglement is het Reglement en het Reglement zegt niet welk soort motivering er gebruikt moet worden. Dus is de opmerking van onze collega totaal niet terecht. Hij kan een ander oordeel hebben, dat is voor mij geen probleem, maar het Reglement zegt niets over het type van motivatie dat nodig is.

Deprez
Het petitierecht is een van de oudste rechten waarover eenvoudige burgers beschikken. Het is dus heel normaal dat de burgers van de Europese Unie ook de mogelijkheid hebben in beroep te gaan. Het Verdrag van Maastricht voorziet immers in deze mogelijkheid.
De indieners van de verzoekschriften zijn van mening dat het openbaar gezag hun legitieme rechten kan schenden. Daarom moet voorkomen worden dat deze mensen ook nog eens de indruk krijgen dat het Parlement, waartoe ze zich wenden, hun verzoek onverschillig en traag behandelt. Het is dus van belang dat de Commissie verzoekschriften over de benodigde materiële en personele middelen beschikt, zodat ze doelmatig en voortvarend de talrijke verzoekschriften die jaarlijks tot haar worden gericht, kan behandelen.
Het is overigens betreurenswaardig dat in tegenstelling tot de Commissie, die graag haar medewerking lijkt te verlenen aan de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften, de Raad blijk geeft van een veel mindere bereidheid tot samenwerking. Het Parlement mag van de functionarissen van de Raad verwachten dat ook zij hun bijdrage leveren aan de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften.
De schade die de houding van de Raad en het gebrek aan middelen veroorzaken is nog groter als men bedenkt dat een nauwkeurige bestudering van de verzoekschriften de instellingen tevens een uitstekend middel biedt te evalueren in welke mate het communautair recht in de verschillende lidstaten effectief wordt toegepast en nageleefd.
Door te stemmen voor de resolutie die hier ter tafel ligt, wil ik dus in het bijzonder benadrukken dat een nauwe samenwerking tussen de instellingen, ook in het kader van de Commissie verzoekschriften, in het belang kan zijn van alle Europese burgers.
Verslag-Newman (A4-0258/98)
Deprez
Samen met de Commissie verzoekschriften vormt de Europese Ombudsman de pijler onder het petitierecht. Dit recht biedt de Europese burgers en buitenlandse ingezetenen van de Unie de mogelijkheid persoonlijk en direct bij te dragen aan de opbouw van een Unie die haar eigen principes en wetten naleeft.
In navolging van de rapporteur mogen we ons er zeker over verheugen dat de Ombudsman de aanbeveling van het Europees Parlement heeft opgevolgd en een definitie heeft gegeven van wat onder "wanbeheer" kan worden verstaan. Tegelijkertijd kunnen we verder met even groot genoegen constateren dat de Ombudsman positief stond jegens ons voorstel een gemeenschappelijke set van algemene bestuurlijke regels op te stellen voor alle instellingen en organen van de Europese Unie in de vorm van een gedragscode voor een goed bestuur. In deze code moet natuurlijk vermeld worden welke straffen worden toegepast wanneer een overtreding geconstateerd wordt.
Deze balans, die over het geheel genomen positief uitpakt, kan echter niet verhullen dat slechts 3 % van de 1412 geïnventariseerde klachten over wanbeheer van het afgelopen jaar resulteerde in een opmerking, een regeling of een minnelijke schikking. Ik kan op dit punt niet anders dan de scepsis van de rapporteur delen met betrekking tot het beeld van de realiteit dat die cijfers schetsen.
De grondige bestudering van de klachten aan het adres van de Ombudsman moet tevens bijdragen aan een verbetering in het functioneren van de communautaire instellingen en organen en hun geloofwaardigheid vergroten. In dit licht blijkt het nodig de samenwerking tussen de Ombudsman en de Commissie verzoekschriften te verbeteren en uit te breiden. Het is verder wenselijk dat de Commissie beschikt over voldoende controlemiddelen om na te gaan of de communautaire wetgeving in iedere lidstaat juist wordt toegepast.
Iedere zichzelf respecterende rechtsstaat kan het gebruik van de Ombudsman alleen maar zien als een hulpmiddel ter verbetering van het beleid van de instellingen. Het kan echter in geen geval het belangrijkste instrument worden.
In dit licht steun ik de resolutie die ons hier wordt voorgelegd.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek mij met genoegen uit ten voordele van dit verslag. Het kantoor van de Ombudsman is een belangrijke nieuwe EU-instelling.
Met de instelling van de Ombudsman dichten we een hiaat in onze werkwijze. We geven de burgers de gelegenheid een klacht in te dienen wanneer ze zich benadeeld voelen door wanbestuur van een EU-instelling.
Het is plezierig te kunnen constateren dat er in meer dan de helft van de gevallen die het afgelopen jaar zijn afgehandeld, geen sprake van wanbestuur bleek te zijn. Desalniettemin is de Ombudsman de burgers wel degelijk van nut geweest, door de Commissie te verzoeken de rechten van de burgers in de voorfase van klachtenprocedures te verbeteren. De Commissie heft dit verzoek inmiddels ingewilligd.
Het wekt nauwelijks verwondering dat mensen met klachten over de Europese Commissie zich in de positie van David voelen die zich tegenover de Brusselse Goliath geplaatst ziet. Nu kunnen de burgers er echter van op aan dat ze in geval van gegronde klachten een machtige bondgenoot zullen hebben in de Ombudsman, die David zal bijstaan in de strijd tegen Goliath.
Verslag-Thors (A4-0265/98)
Lindqvist (ELDR), Eriksson, Seppänen en Sjöstedt (GUE/NGL), Holm en Schörling (V), Bonde, Lis Jensen, Krarup en Sandbæk (I-EDN)
De ondertekenaars van deze stemverklaring steunen de initiatieven van de Europese Ombudsman betreffende de toegang van het publiek tot documenten en dus ook het verslag-Thors. Het is hoog tijd dat de EU haar mooie woorden en intentieverklaringen over openheid, die ook in het Verdrag zijn vastgelegd, in daden omzet. Openheid en transparantie zijn beslissende criteria voor een democratisch systeem, zodat degenen die beslissingen nemen ter verantwoording kunnen worden geroepen.
Er kan veel meer worden gedaan om de openheid in de EU te verbeteren en daarom heeft de Europese Ombudsman dit onderzoek ook gedaan. Om de toegang van het publiek tot documenten en de behandeling van zaken in dit verband te vergemakkelijken moeten voor alle instellingen en organen van de EU dezelfde algemene, duidelijke en gemakkelijk te begrijpen bepalingen gelden.
Het onderzoek van de Ombudsman en zijn aanbevelingen aan de instellingen en organen van de EU inzake meer openheid zijn een stap in de goede richting. Wij hopen dat de EU-instellingen hierop zullen ingaan en bereid zullen zijn betere regels betreffende de toegang van het publiek tot documenten in te voeren. Het recht op inzage van documenten moet naar onze mening in de EU de regel zijn en niet de uitzondering.

Ryynänen
Het eerste speciale verslag dat de door het Parlement benoemde Ombudsman aan het Parlement voorlegt, is op zichzelf al een duidelijk bewijs van de grote betekenis van het instituut Ombudsman. Bij de opbouw van een Europese Gemeenschap van burgers en de ontwikkeling van een Unie die dichtbij de burger staat is een wetgevende actor nodig die de gewone burger, de zogeheten kleine man, verdedigt tegen de verdrukking door het bureaucratische apparaat. De Ombudsman is wat de doelstellingen van het Parlement betreft als instelling en persoon van centraal belang.
Het onderwerp van het speciale verslag van de Ombudsman, het verwezenlijken van het openbaarheidsprincipe in de praktijk, is ongelooflijk belangrijk als instrument om de Unie dichter bij de burgers te brengen. Het onderzoek, dat door de Ombudsman op eigen initiatief is uitgevoerd, heeft op zichzelf al de openbaarheid van documenten bevorderd; men is begonnen vroegere bepalingen op een geheel andere wijze uit te voeren.
Er is desondanks nog veel werk te verzetten op basis van de gedane aanbevelingen. Openheid dient een leidend beginsel te worden, op basis waarvan taken, beperkingen of uitzonderingen apart gemotiveerd dienen te worden. In veel gevallen moet de hele bestuurscultuur veranderd worden; ze moet openbaar gemaakt worden en het transparantiebeginsel dient in de praktijk gebracht te worden.
Het is zeker nodig om met deze basis de gezamenlijke bestuurlijke bepalingen voor de instellingen en instituten van de Unie verder te ontwikkelen. De burgers hebben er recht op gegevens, raad en aanwijzingen te ontvangen over alle vraagstukken die te maken hebben met het functioneren van de instellingen en instituten van de Unie. Verzoeken dienen zo snel mogelijk beantwoord te worden, en wel aan de hand van het zogenaamde éénluiksprincipe, wat inhoudt dat de vraagsteller waar dat nodig is naar de juiste instelling wordt verwezen. Als deze principes niet vertaald worden naar de praktijk, kunnen we niet spreken van een toenadering van de Unie tot de burger.
Wat betreft het beginsel van toegang van het publiek tot documenten moeten we verdergaan dan de interne bepalingen van de instellingen. Er moeten gemeenschappelijke regels inzake de transparantie en de toegang van het publiek tot documenten in het Gemeenschapsrecht worden opgenomen, die kunnen zorgen dat er in de praktijk meer volgens deze beginselen te werk wordt gegaan.

Compensatie bij instapweigering in het luchtvervoer
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0240/98) van de heer González Triviño, namens de Commissie vervoer en toerisme, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende wijziging van verordening (EEG) nr. 295/91 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor compensatie bij instapweigering in het geregeld luchtvervoer (COM(98)0041 - C4-0106/98-98/0022(SYN)).

González Triviño
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het onderwerp van dit debat is bijzonder belangrijk voor de Europese burgers. Het tijdens de jongste jaren gevoerde liberaliseringsbeleid op het gebied van het luchtvervoer heeft zowel geleid tot een aanzienlijke kostenvermindering van de meeste vluchten als tot een aanzienlijke groei van het aantal passagiers. Het heeft echter ook een aantal minder gunstige gevolgen teweeggebracht zoals de toename van het aantal gevallen waarin aan passagiers met een geldig vervoerbewijs het instappen wordt geweigerd omdat het aantal verkochte tickets hoger ligt dan het aantal beschikbare plaatsen. Voor de slachtoffers van deze situatie, die doorgaans met de term overboeking wordt aangeduid, is het een bijzonder onaangename ervaring.
De Europese Commissie heeft besloten de momenteel van toepassing zijnde wetgeving, die dateert uit het jaar 1991, te herzien, en dit met een tweevoudige bedoeling. Enerzijds wil zij ervoor zorgen dat de burgers in kennis worden gesteld van hun rechten terzake en anderzijds wil zij de verleende schadeloosstelling aanpassen aan de door de overboeking veroorzaakte materiële schade en ongemakken.
Het voorstel dat in deze Vergadering wordt besproken is het resultaat van een diepgaand overleg met alle betrokken partijen: gebruikers, consumenten, vakbewegingen, luchtvaartmaatschappijen, enz.
Het voorstel dat wij hier voor ons hebben liggen, streeft voornamelijk de volgende doelstellingen na. Het wil een einde maken aan de opsplitsing in geregelde en niet-geregelde vluchten, daar dit onderscheid ten gevolge van de liberalisering van de luchtvaartsector en het ontstaan van nieuwe luchtvaartmaatschappijen volkomen achterhaald is; ervoor zorgen dat de passagiers naar behoren geïnformeerd worden wanneer hun de toegang tot het vliegtuig wordt ontzegd hoewel zij in het bezit van een geldig ticket zijn; de financiële compensatie aanpassen aan de huidige economische situatie; vermijden dat de passagiers wier vluchten om commerciële redenen worden geannuleerd weerloos zijn en op geen enkele vorm van schadevergoeding aanspraak kunnen maken.
Wij gaan akkoord met het voorstel van de Commissie om de regelgeving in verband met het recht op schadevergoeding wegens overboeking in duidelijke en begrijpelijke taal te stellen en deze vervolgens via de Commissie aan de belangrijkste consumentenorganisaties van de Europese Unie kenbaar te maken. Wij eisen eveneens dat de rechten van de passagiers voor het publiek beschikbaar zijn bij de incheckbalie in de vorm van een informatieve mededeling in het Engels en in de plaatselijke taal of talen in letters van ten minste 1 centimeter hoog.
Verder wensen wij dat de tickets waarmee de luchtvaartmaatschappijen hun vaste klanten belonen ook aan deze regelgeving onderhevig zijn, zelfs indien zij kosteloos worden afgegeven.
Tot slot zou ik nog willen opmerken dat de voorgestelde amendementen over het geheel genomen een verbetering van de tekst van de Commissie inhouden. Alle amendementen zijn aanvaardbaar ook al zou ik amendement 10, waarin wordt verzocht de desbetreffende tekst op de vervoerbewijzen zelf aan te brengen, enigszins willen nuanceren. Het nadeel van dit voorstel is namelijk in de eerste plaats dat de tekst van de biljetten beantwoordt aan universeel geldende regels en de voorgestelde optie derhalve niet uitvoerbaar is en door de luchtvaartmaatschappijen als excuus kan worden gebruikt. Ten tweede dient rekening te worden gehouden met het feit dat vele luchtvaartmaatschappijen in plaats van tickets uit te geven het gesloten akkoord met een fax bezegelen. Ik zou "voorkomen op het ticket" dan ook door "worden afgegeven met het ticket" willen vervangen. Ik geloof dat dit nuanceverschil de tenuitvoerlegging van dit voorstel kan vergemakkelijken.
Amendement 23 van mevrouw Van Dijk, die ik overigens zou willen feliciteren, geniet mijn volledige steun. In dit geval werkt de toegevoegde tekst verhelderend en er wordt tevens voor gezorgd dat in de jaarlijkse studie van de Commissie melding wordt gemaakt van de luchtvaartmaatschappijen die zich het vaakst aan overboeking schuldig maken. Ik zou haar daarom nogmaals willen feliciteren. Er dient ook op gewezen dat dit amendement extra aandacht besteedt aan de informatie naar de gebruiker toe en dat het de rechten van de passagier veiligstelt. Bovendien eist het dat de regelgeving voor de bedrijven bindend is.
En nu maak ik met uw welnemen van deze gelegenheid gebruik om mevrouw Van Dijk, in mijn hoedanigheid van Europees burger en afgevaardigde, te bedanken voor haar toewijding en inzet voor dit Parlement en haar evenveel succes toe te wensen in haar nieuwe functie. Aan volharding en werklust ontbreekt het haar alleszins niet. Wij verliezen een voortreffelijke collega, een harde werkster en een formidabele vrouw. Veel succes en hartelijk dank voor uw bijdrage aan de Europese Unie.

Aparicio Sánchez
Mijnheer de Voorzitter, het uiterst volledige en ronduit voortreffelijke verslag van de heer González Triviño draagt de goedkeuring van de socialistische fractie weg. Het debat in de Commissie vervoer en toerisme heeft geleid tot een reeks gematigde en verrijkende amendementen die de belangen van de consumenten behartigen.
Ik zou de Commissie willen feliciteren aangezien haar voorstel tot wijziging van deze verordening een nieuwe stap voorwaarts betekent in haar beleid voor de bescherming van de consument, dat langzaam maar zeker vaste vorm begint aan te nemen. In dit geval betreft het een zeer belangrijke en specifieke consumentengroep, met name die van de luchtvaartpassagiers.
In deze sector staat en valt alles met een enkele premisse waarin men kan geloven of niet. Wij geloven erin. Al wie een luchtvaartmaatschappij bezit of uitbaat, moet zich ervan bewust zijn dat hij niet zomaar een bedrijf in handen heeft en niet enkel uit winstbejag kan handelen, of het nu om een staatsbedrijf of een privé-onderneming gaat, maar dat zijn bedrijf het algemeen belang dient en derhalve twee eigenschappen vertoont die andere bedrijven vreemd zijn. Enerzijds moet de consument die deze diensten koopt als het ware meer bescherming genieten dan de koper die minder noodzakelijke diensten aanschaft. En ten tweede mogen het winstoogmerk en de bedrijfsresultaten niet de ultieme maatstaf zijn, ook al is het nastreven van deze doelstellingen natuurlijk volkomen gerechtvaardigd, maar moeten zij gepaard gaan met een uitzonderlijke dosis openheid, eerlijkheid en commerciële zekerheid naar de klant toe.
Ik heb de volgende bedenking bij de inhoud, mijnheer de Voorzitter: zowel het voorstel van de Commissie als het verslag bevatten weliswaar aanzienlijke verbeteringen die de klant ten goede komen, maar in geen van beide gevallen wordt de overboeking zelf ter discussie gesteld. Er is nochtans voldoende tijd verstreken om eens stil te staan bij de vraag of het wel rechtvaardig is het toegestane aantal overboekte plaatsen te handhaven. En ik zet dan geen vraagtekens bij de overboeking - hoewel dit te zijner tijd ook zal moeten gebeuren - maar wel bij het toegestane aantal plaatsen. Wij beschikken over voldoende gegevens om een statistische studie te maken die zou kunnen bijdragen aan de verlaging van dit aantal en dit zelfs nagenoeg tot nul zou kunnen terugschroeven. Omdat op het moment dat dit aantal werd goedgekeurd, alle biljetten recht op annulering inhielden kan men stellen dat het een rechtvaardige regeling was. Nu is er echter een groot aantal reizigers - meer dan de heft van de passagiers - dat geen recht op annulering heeft, zodat dit soort diensten steeds meer weg heeft van een gewone handelstransactie.
Hoe het ook zij, de herziening van de onderhavige verordening is een goede zaak omdat overboeking in de luchtvaartsector de vaakst voorkomende en de meest schadelijke vorm van plichtsverzuim naar de reiziger toe is. Dit Parlement, dat enkele maanden geleden op eigen initiatief een verslag heeft aangenomen waarover ik mij met het grootste genoegen heb ontfermd, achtte het noodzakelijk de passagiers beter te informeren, vooral met betrekking tot hun rechtspositie, het compensatiebedrag op te trekken, het systeem van de chartervluchten uit te breiden, de tegenhanger van de overboeking aan regels te onderwerpen, met name het geval waarin de luchtvaartmaatschappijen vluchten annuleren wegens gebrek aan passagiers en deze annulering camoufleren door dubbelzinnige en soms zelfs valse rechtvaardigingen aan te voeren. Kortom, nagenoeg al deze aspecten worden behandeld in de door de Commissie voorgestelde verordening en zij worden nog verder uitgediept in het verslag van González Triviño en de Commissie vervoer en toerisme dat wij morgen zullen aannemen. De socialistische fractie van deze Vergadering zal alleszins voor het verslag stemmen.

Jarzembowski
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, we vergaderen alweer op een laat uur, wat er voor ons jammer genoeg bij hoort. Ik geloof dat we heel tevreden kunnen zijn met het voorstel van de Commissie voor compensatie bij instapweigering. Wij, de Fractie van de Europese Volkspartij, steunen de meeste amendementen van de Commissie vervoer en toerisme. We vinden het vooral terecht dat de passagiers met een geldig en bevestigd ticket die wegens overboekingen niet in het vliegtuig kunnen stappen vanaf volgend jaar - ik neem aan dat deze regeling in het komende jaar in werking treedt - een hogere schadevergoeding krijgen, en wel voor een bedrag van 185 ecu bij vluchten tot 3.500 km en 379 ecu bij vluchten van meer dan 3.500 km.
Ik vind het ook een goede zaak dat men hierbij het onderscheid tussen charter- en lijnvluchten heeft opgeheven, al is het nog niet helemaal opgeheven. Bij chartervluchten geldt deze regeling alleen wanneer een zitplaats geboekt werd, niet wanneer het om een all-in reis gaat. In zoverre blijft voor de passagiers van all-in reizen die een heel pakket geboekt hebben de oude regeling gelden en wordt er niets veranderd. Maar als in de plaats van een chartervlucht bijvoorbeeld een ticket voor een enkele vlucht verkocht wordt, zouden toch dezelfde regels moeten gelden en een compensatie betaald worden.
Ik vind het ook belangrijk dat we de burgers over hun rechten informeren. Er zijn heel goede luchtvaartmaatschappijen - en dat zijn de meeste - die bij overboeking zelf aanbieden om een schadevergoeding te betalen. Maar er zouden ook vliegtuigmaatschappijen bestaan die bij overboeking de passagier niet erop attent maken dat hij recht heeft op compensatie. De nieuwe regels die we gemeenschappelijk met de Commissie voorstellen en die bepalen dat de passagiers hierover moeten worden ingelicht door informatieve mededelingen op de incheckbalie zijn daarom heel gepast.
Op dit punt is de christen-democratische fractie het evenwel oneens met enkele voorstellen van de Commissie vervoer en toerisme. We vinden niet dat de grootte van de letters van de informatieve mededelingen bepaald moet worden door communautair recht. Ten eerste is er het subsidiariteitsbeginsel en ten tweede zijn er nu eenmaal verschillen. Sommige landen hebben maar een taal, andere hebben meerdere talen, en als we nu voor alle landen van Finland tot Portugal op de centimeter af moeten bepalen hoe groot de informatieve mededelingen moeten zijn, dan gaat dit volgens mij toch te ver. We moeten ons als Parlement kunnen bedwingen; mijn fractie zal in ieder geval voorstellen om dat amendement morgen niet aan te nemen.
We wensen er ook op te wijzen - en wat dat betreft heb ik toch een iets andere mening dan de rapporteur - dat het nodig is om deze informatie ook op de vliegtickets te drukken.
Er zullen internationale onderhandelingen moeten worden gevoerd om over een en ander duidelijkheid te scheppen. De passagier die zijn secretaresse via het reisbureau een vlucht laat boeken en die een bevestiging ontvangt van zijn boeking heeft geen informatie nodig over de uitbetaling van de schadevergoeding. De gemiddelde burger daarentegen die een vliegticket bestelt, zou op het vliegticket moeten kunnen lezen wat zijn rechten zijn.
We verwerpen ook de eis van de meerderheid in de Commissie vervoer en toerisme dat deze compensatieregeling ook moet gelden bij vluchten uit derde landen. We kunnen geen recht met twee maten toepassen. De communautaire ondernemingen zouden dan compensaties moeten betalen en de Amerikaanse of andere luchtvaartmaatschappijen niet. Dit moeten we op wereldschaal regelen, want het kan niet dat onze Europese luchtvaartmaatschappijen worden benadeeld ten opzichte van Amerikaanse en andere maatschappijen.
Ik denk dat dit een fair compromis is tussen de belangen van de passagiers en de luchtvaartmaatschappijen, en daarom zouden we het verslag in de grond allemaal moeten aannemen.

Elmalan
Mijnheer de Voorzitter, veel consumenten- en reizigersorganisaties hebben zich ontwikkeld tot een uitlaatklep voor passagiers die het slachtoffer zijn geworden van overboekingen. Als we kijken naar het totaal aantal passagiers dat in Europa vervoerd wordt, dan zien we dat slechts een klein percentage getroffen wordt door dit probleem. Toch lijken zowel de ernst als de frequentie van deze praktijken steeds verder toe te nemen. Sommige luchtvaartmaatschappijen deinzen er overigens niet voor terug deze praktijken te verheffen tot de kern van hun commerciële beleidsvoering. Onder deze omstandigheden wordt het steeds belangrijker de communautaire verordening betreffende het compensatiesysteem bij instapweigering te herzien. Door af te zien van legalisatie van deze verfoeilijke commerciële praktijken, kunnen we de rechten van de consumenten beschermen en de maatschappijen ontmoedigen om dergelijke methodes te gebruiken.
Ik sta achter de amendementen die onze collega González Triviño in zijn verslag heeft opgenomen. Deze amendementen beogen de maatschappijen strengere regels op te leggen via een completere en toegankelijkere informatievoorziening en een beter compensatiesysteem ten gunste van de gebruikers. De overboekingen zijn door de deregulering van het luchtvaartverkeer en de strenge concurrentie tussen de luchtvaartmaatschappijen een steeds belangrijker verschijnsel geworden. De toename van het aantal vluchten en de verwoede strijd die is ontstaan om deze vliegtuigen te vullen, hebben ertoe geleid dat een aantal maatschappijen misbruik is gaan maken van deze praktijken. Hierdoor wordt het steeds noodzakelijker de sociale en economische gevolgen van de liberalisering van het luchtvervoer in kaart te brengen. Ook moeten we in toenemende mate de lessen uit deze gevolgen kunnen trekken, in het bijzonder om opnieuw criteria voor, en algemene functies van, het luchtvervoer in te voeren; criteria en functies die gebaseerd zijn op een grotere participatie van gebruikers die beschikken over nieuwe rechten met betrekking tot medezeggenschap en compensatie.

Van Dijk
Voorzitter, ik wil om te beginnen de heer González Triviño feliciteren met zijn verslag. Het is een goed verslag en ik wil hem ook hartelijk danken voor de vriendelijke woorden die hij tot mij sprak, want het is inderdaad het laatste debat waaraan ik zal deelnemen in dit Parlement.
Ik wil toch nog wat inhoudelijke zaken naar voren brengen. Het is waar dat ik namens mijn fractie een amendement heb ingediend om toch wat meer inzicht te krijgen, en dan met name voor de consumentenorganisaties, welke luchtvaartmaatschappijen zich nu het meest aan overboekingen en dus aan het laten staan van passagiers schuldig maken. Als je dat namelijk openbaar maakt dan zal een luchtvaartmaatschappij dat misschien niet prettig vinden, maar het is wel een buitengewoon effectieve maatregel om het publiek erop te wijzen dat het misschien beter is om om te kijken naar een andere luchtvaartmaatschappij waar die overboekingen niet schering en inslag zijn. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat je passagiers die geboekt hebben, uiteindelijk laat staan.
Ik wil nog een andere opmerking maken. Ik vind het goed dat dit voorstel van de Commissie er ligt en ik ben het eens met de amendementen van de heer González Triviño. Maar ik zou het ook zo prettig vinden als er in de andere vervoersmodaliteiten ook eens gekeken werd naar de bescherming van consumenten. Als je met de trein door Europa reist, dan blijkt al heel snel dat daar reisvoorwaarden bestaan die eigenlijk uit de vorige eeuw zijn en volstrekt achterhaald. Ik heb nog nooit een voorstel van de Commissie gezien om de consumenten die met de trein reizen, te beschermen. Ik zou dat eigenlijk buitengewoon goed vinden, ook om ervoor te zorgen dat we niet alleen de reizigers door de lucht in de watten leggen maar ook die andere reizigers die de meer milieuvriendelijke vormen van vervoer kiezen, eens in de watten te leggen. Dat lijkt mij een buitengewoon goed idee en ik zou de commissaris willen vragen om daar eens over na te denken.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, per tienduizend reizigers die zich met een geldig ticket melden op de luchthavens van de Europese Unie wordt volgens de rapporteur aan drie tot twaalf mensen de toegang tot het vliegtuig geweigerd. Instapweigering komt dus procentueel niet vaak voor. Gezien het enorme aantal vluchten treft het toch nog zo'n tienduizend personen per jaar.
De Commissie en de meerderheid van de vervoerscommissie willen terecht een redelijke schadeloosstelling. Dit kan via aanpassing van Verordening 295/91.
Het is van groot belang dat de informatie aan de reiziger verbetert. Doordat deze nu zijn rechtspositie onvoldoende kent, loopt hij schadevergoeding mis. Het voorstel van de Commissie, aangescherpt door amendementen van de rapporteur, brengt verbetering in deze situatie.
Over de detaillering van het voorstel is veel gezegd. Moeten besluiten over de lettergrootte van de tekst bij de incheckbalie op Europees niveau vallen? Wij zijn voor strikte toepassing van het subsidiariteitsbeginsel. Wat lidstaten zelf kunnen, moeten ze blijven regelen. Maar toch is er in dit geval geen bezwaar tegen detaillering van het voorstel. Het betreft namelijk een verordening die direct van kracht wordt in de lidstaten. Vermelding van details is niet alleen onvermijdelijk, maar het garandeert de vliegmaatschappijen in de Unie ook een level-playing field .
Het voorstel zal belangrijk verbeteren door aanvaarding van amendement 20. Dit schrapt het door de Commissie voorgestelde comité met als taak het compensatiebedrag aan te passen aan de economische ontwikkelingen. Met de rapporteur ben ik van mening dat alweer een nieuw comité een onnodig grote bureaucratie met zich meebrengt.
Tot slot wil ik de rapporteur graag feliciteren met zijn heldere verslag.

Linser
Mijnheer de Voorzitter, de verordening die aan de orde is bereikte in haar oorspronkelijke vorm niet op elk punt het beoogde doel, omdat enkele luchtvaartmaatschappijen de benadeelden de nodige informatie onthielden. Maar een beschermingsmaatregel is pas zinvol als degenen die beschermd moeten worden hun rechten ook kennen. We moeten verhinderen dat luchtvaartmaatschappijen zich onttrekken aan hun verplichtingen door bewust informatie achter te houden of te verdraaien. Daarom kan met name het voorstel om informatieve mededelingen aan te brengen op de incheckbalies ten zeerste worden toegejuicht. Met het oog op een volledige en klantgerichte informatie lijkt het me evenwel zinvol om de passagiers meteen ook op de hoogte te stellen van de hogere compensatiebetaling, want dat zou de informatie nog aanzienlijk beter maken.
Ik steun volledig het amendement op grond waarvan de luchtvaartmaatschappijen verplicht worden om iedere passagier die dit vraagt meteen een formulier over de desbetreffende bepalingen te overhandigen.

Camisón Asensio
Mijnheer de Voorzitter, wij zouden vandaag al wat wij gisteren tijdens het vragenuur aan de Raad hebben aangevoerd kunnen herhalen, met name wat betreft de verplichting van de luchtvaartmaatschappijen om het recht op schadevergoeding ten gevolge van overboeking kenbaar te maken en op die manier het huidige gebrek aan informatie te verhelpen alsmede de noodzaak een regelgeving vast te stellen die erop gericht is de schade te dekken die veroorzaakt wordt door het mislopen van aansluitende vluchten.
Over het geheel genomen gaan wij akkoord met het verslag van de heer González Triviño. Wij willen hem dan ook feliciteren, vooral omdat de bestaande verordening inderdaad dringend aan herziening toe is - zij dateert van 1991 - en ook omdat het verslag beoogt de regelgeving aan te passen aan de wijzigingen die de vervoersector heeft ondergaan, daarbij rekening houdende met de noodzaak de passagiers beter in te lichten en het compensatiebedrag op te trekken.
Het voorstel dat de passagier zich ten minste dertig minuten voor de aangekondigde vertrektijd moet aanmelden bij de incheckbalie verdient ook speciale aandacht. Wij mogen in dit opzicht namelijk niet uit het oog verliezen dat volgens recente Amerikaanse gegevens de niet-aanmelding bij deze balie is teruggelopen van 10 % naar 8 % als gevolg van een betere informatieverlening.
Het gebruik van de plaatselijke taal of de lettergrootte van de informatieve mededeling daarentegen zijn echter van minder belang, zoals de heer Jarzembowski terecht heeft opgemerkt.
Hoe het ook zij, wij zullen dit verslag in elk geval steunen.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur van harte gelukwensen. Wat hij zei, was uiterst interessant.
Wij leven in een tijd waarin ten gevolge van globalisering en technologische vooruitgang het vliegtuig steeds goedkoper wordt en uiteindelijk niet veel duurder meer zal zijn dan de bus. Dat betekent dus lagere prijzen voor de consument, maar ook minder bescherming. De consument zal heel moeilijk kunnen bewijzen dat hij recht had op een bepaalde plaats en hij zal waarschijnlijk ook veel minder verhaalmogelijkheden hebben, vooral als hij zich in een ander land bevindt en zijn protest in een andere taal moet laten horen. De voorstellen van de rapporteur gaan volgens mij absoluut de juiste richting uit. Wel moeten wij deze versterken. Ik denk met name aan bepaalde maatschappijen. Het zal voor derden steeds gemakkelijker zijn om luchtvaartverbindingen binnen Europa te verzorgen en daarom zal de Unie veel strenger moeten optreden. Als in de nieuwe structuur geen sprake is van schadevergoeding, moet voorzien worden in de mogelijkheid tot intrekking van vergunningen. Ook moeten wij hoe dan ook communautaire maatschappijen uit derde landen opnemen. Daar gebeuren de grootste schandalen. Wij kennen die allemaal en ik weet ook wat in mijn land gebeurt. Natuurlijk moet, zoals terecht werd opgemerkt, de schadevergoeding ter plekke worden uitgekeerd en wel in contanten, ook indien het voor de maatschappijen moeilijk is op stel en sprong uit te betalen.
Verder lijkt het mij een uitstekend idee om een zwarte lijst te maken van maatschappijen die stelselmatig overboeken. De Commissie zou misschien eens na kunnen denken over hoe zij dit in praktijk kan brengen.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, het onderhavig voorstel beoogt wijziging van de bestaande wetgeving inzake compensatie bij instapweigering in het luchtvervoer, verbetering van de aanpak van de problemen met betrekking tot overboeking en dus bescherming van de burger tegen elke mogelijke vorm van misbruik door luchtvaartmaatschappijen. Instapweigering kan namelijk de oorzaak zijn van veel ongerief voor de reiziger.
Als men naar de statistieken kijkt en de daarin voorkomende cijfers ziet, zou men de indruk kunnen krijgen dat dit een weinig betekenisvolle zaak is. Als men echter rekening houdt met de omvang van het vervoer via de grootste Europese luchthavens - met elk meer dan 5 miljoen passagiers per jaar - zien wij dat het aantal gevallen van instapweigering niet gering is. De statistieken spreken over 5 à 10.000 gevallen per jaar.
Daar kunnen natuurlijk verschillende oorzaken voor zijn. Een van de belangrijkste oorzaken is dat er geen plaats meer is in het vliegtuig. Overboeking vindt plaats omdat de passagiers vaak wel reserveren maar uiteindelijk niet komen opdagen bij het inchecken, omdat zij weten dat zij bij betaling van het volledig tarief enige soepelheid hebben. Met het volledig tarief kan de passagier naar believen reserveringen annuleren of veranderen zonder dat hij daarvoor boetes moet betalen, hetgeen natuurlijk ten koste gaat van de passagiers die tickets met restricties hebben.
Bovendien moet men verwachten dat dit verschijnsel zich in de toekomst zal toespitsen met de groei van het luchtverkeer ten gevolge van de liberalisatie in de luchtvaartsector en de toelating van nieuwe maatschappijen tot de markt. De Commissie vervoer en toerisme heeft zich derhalve geschaard achter de nieuwe voorstellen van de Commissie om de jaarlijks duizenden passagiers die ondanks tijdige reservering niet mogen instappen, beter te kunnen beschermen. Ook wil de Commissie duidelijkheid scheppen voor degenen die recht hebben op terugbetaling bij annulering van vluchten en niet weten waar zij aan toe zijn, omdat alles zo vaag is.
Wij zijn blij met dit voorstel omdat hiermee eindelijk het recht van de burgers-consumenten op goede dienstverlening in het luchtvervoer wordt beschermd.

Stenmarck
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik graag zeggen dat ik het onderhavige onderwerp geen onderwerp vind voor de EU of het Europees Parlement. Bij onze inspanningen voor een interne markt moeten wij volgens mij heel voorzichtig zijn met deze tot in details te reguleren. Dat wil tevens zeggen dat ik principieel van mening ben dat dit door de luchtvaartmaatschappijen zelf kan worden geregeld en ook feitelijk moet worden geregeld. Het moet mogelijk zijn voor een luchtvaartmaatschappij om te laten zien dat ze beter is dan een andere.
Het betalen van compensatie bij overboeking is in feite een concurrentiemiddel, net als alle andere concurrentiemiddelen. Er is altijd wel iemand die zegt dat concurrentie niet werkt als het om vliegen gaat. Ik besef dat de concurrentie op dit gebied in verschillende opzichten gebreken vertoont. De beste manier voor luchtvaartmaatschappijen om hun passagiers juist te behandelen is echter ervoor te zorgen dat de concurrentie op meer routes verbetert ten opzichte van de huidige situatie. Dan kiest men een andere maatschappij als men niet tevreden is. Zo werkt het systeem in alle andere verbanden ook.
Dit vooronderstelt dat de Commissie tijd en energie steekt in wezenlijke zaken, bijvoorbeeld in het uitwerken van een voorstel over verdeling van slots . Het zou interessant zijn om hierop vandaag een reactie van de verantwoordelijke commissaris te krijgen.
Ik moet erkennen dat ik het bijzonder pijnlijk vind dat wij ons als Europees Parlement moeten uitspreken over een voorstel van de Commissie, waarin wordt gesteld dat de informatie op de vliegvelden moet worden verstrekt met een tekst "waarvan de letters een hoogte van ten minste twee centimeter hebben" . Helaas betekent het slechts een marginale verbetering dat de commissaris zegt dat een centimeter genoeg is. Blijkbaar vindt zowel de Commissie als de rapporteur dat personen buiten dit huis niet zelf kunnen bedenken hoe zij hun passagiers kunnen inlichten. Als de commissaris inderdaad geen grap met ons heeft willen uithalen, zou het het beste zijn dit artikel in de eerste de beste prullenbak te gooien. Er zijn belangrijke en wezenlijke vraagstukken die wij moeten behandelen, niet in de laatste plaats de luchtvaart en de transportsector. Laten wij ons daarop concentreren!
Kinnock, Neil, lid van de Commissie. (EN) Mijnheer de Voorzitter, we mogen ons gelukkig prijzen dat er in dit of in andere parlementen geen boeteregeling bestaat voor mensen die meer spreektijd gebruiken dan hen gegund is. Het zou ons allen een aardige duit gaan kosten.
Voordat ik mijn reactie geef op het debat over het verslag van de heer González Triviño zou ik eerst even willen zeggen hoe zeer ik het betreur dat mevrouw van Dijk dit Huis gaat verlaten. Ik weet dat het haar eigen keus is en het is voor politici natuurlijk veel aangenamer uit vrije wil te vertrekken dan door de kiezers naar huis gestuurd te worden. Ik hoop dat ze haar nieuwe rol met plezier zal vervullen. Ik zou graag willen zeggen dat ik haar in de drie jaar waarin ik met haar heb mogen samenwerken, ben gaan bewonderen als een uitstekend parlementslid en een betrouwbaar en vooruitstrevend collega. Ik hoop dat de toekomst haar veel geluk en voldoening zal brengen.
Daarnaast zou ik de Commissie vervoer en toerisme en in het bijzonder de rapporteur, de heer González Triviño, willen danken voor het uitstekende verslag over compensatie bij instapweigering in het luchtvervoer. Ik heb begrepen dat de heer Stenmarck het een pijnlijk verslag vindt. Het zou voor hem echter nog heel wat pijnlijker zijn als hij niet adequaat zou worden ingelicht over zijn rechten als consument; het zou zelfs volkomen ondraaglijk worden als hij zijn stoel zonder pardon aan een ander zou moeten afstaan en geen beroep zou kunnen doen op een systeem van regelgeving dat zijn rechten als consument in dit soort omstandigheden afdoende zou beschermen.
Het is tegelijkertijd een feit dat, hoe miniem de details over de eigenlijke grootte van de aankondiging ook mogen zijn, er in geval van grote verschillen binnen de interne markt zonder enige twijfel consumenten zouden zijn die zich benadeeld zouden voelen en naar de rechter zouden stappen. Dit is een tijdrovende en dure zaak die echter evenmin de bescherming van hun rechten als consument kan garanderen. Dus hoewel verlichte en verfijnde geesten als de heer Stenmarck zich met dit soort onbeduidende zaken niet zullen bezighouden ben ik, en zijn vele anderen met mij, blij dat we onze rechten ook daadwerkelijk kunnen uitoefenen.
In de praktijk van de luchtvaart is enige mate van overboeking helaas onvermijdelijk. Het is echter onze plicht ervoor te zorgen dat de reizigers die worden teruggestuurd hoewel ze een geldig en bevestigd ticket of gelijkwaardig plaatsbewijs kunnen overleggen, worden gecompenseerd voor het in bepaalde gevallen buitengewoon ernstige ongemak.
De in de verordening inzake de instapweigering in het luchtvaartverkeer van 1991 neergelegde bepalingen hebben hun doel gediend in de bescherming van de passagiersbelangen. Als gevolg van nieuwe ontwikkelingen in deze branche en het feit dat te veel luchtvaartmaatschappijen de regels niet juist toepassen is er echter alle reden een aantal verbeteringen door te voeren. Met dit voorstel wordt de bestaande regelgeving aangescherpt en geactualiseerd. Het voorziet in verbeterde informatievoorziening ten behoeve van de passagiers en in verhoging van het compensatieniveau op basis van economische trends sinds 1991. Daarnaast houdt het voorstel rekening met relatief recente ontwikkelingen in de burgerluchtvaart, zoals vluchtcode-deling, vliegen zonder biljetuitgifte en het afnemende onderscheid tussen geregelde en niet-geregelde vluchten.
Dit alles is van belang als we de reizigers willen laten zien dat het communautair kader voor de luchtvaart tastbare resultaten oplevert, niet alleen in de vorm van lagere tarieven en verbreding van het aanbod, waar inmiddels op vele routes sprake van is, maar ook met betrekking tot de kwaliteit van de dienstverlening en bescherming van de consument. De leden van dit Huis, met inbegrip van de heer Stenmarck, kunnen er zeker van zijn dat we geen enkel aspect ongemoeid zullen laten en ons zeker niet uitsluitend op de tarieven zullen richten. Ook de andere aspecten waar in dit debat naar verwezen is, zoals programmering en inachtneming van de vluchtschema's, zijn een voortdurende bron van zorg waar wij ons, samen met veel andere parlementsleden, mee bezig houden. We hopen dat de vooruitgang die ook op deze terreinen is geboekt, zal doorzetten. We laten ons door de wetgeving die vandaag in dit Huis behandeld wordt geenszins afleiden van al die andere belangrijke activiteiten.
Het doet me deugd te kunnen constateren dat de Commissie vervoer en toerisme de mening van de Commissie blijkt te delen, nu veel van de amendementen die ze heeft ingediend onze aanpak in grote lijnen blijken te ondersteunen. Ik ben daarom blij u te kunnen mededelen dat de Commissie de amendementen 4, 7, 11, 12, 18, 21, 22 en 23 kan goedkeuren. In principe is de Commissie ook bereid de amendementen 3 en 8, eerste lid goed te keuren, op voorwaarde dat de bewoordingen hier en daar wat worden aangepast. Deze laatste amendementen bieden een toelichting op het feit dat er eventueel capaciteitsbeperkingen kunnen worden ingevoerd in verband met volkomen gerechtvaardigde veiligheidsoverwegingen.
Ook de amendementen 5 en 19, die het toepassingsbereik van de verordening uitbreiden naar communautaire luchtvaartmaatschappijen die terugkeren uit derde landen, zijn in principe acceptabel, evenals amendement 6. Dit laatste amendement geeft namelijk een precieze definitie van de verantwoordelijkheid van de luchtvaartmaatschappij om reizigers te signaleren die nog in de rij staan op het moment dat het inchecken wordt afgesloten. Amendement 13 is acceptabel aangezien het onderstreept dat zelfs de vervoerder binnen deze context als luchtvaartmaatschappij zou worden aangemerkt. De amendementen 15 en 20 vereenvoudigen de procedures door in plaats van een nieuwe commissie in te stellen, een reeds bestaande te gebruiken. Ook dat vinden we acceptabel, evenals amendement 17, dat voorziet in alternatieve methoden van uitbetaling. De Commissie kan zich ook deels vinden in amendement 9, dat een basis biedt voor verbeterde consumenteninformatie.
Enkele amendementen kunnen we echter niet goedkeuren. Ik zal ze snel bespreken en kort aangeven waarom we ze hebben afgewezen. Ten eerste amendement 1. Naar onze overtuiging wordt de situatie er alleen maar overzichtelijker op als de verordening een inchecktijd van 30 minuten voorschrijft. Amendement 2, over het verschaffen van een afschrift van de regels aan de passagiers, is niet acceptabel aangezien de huidige verordening reeds in deze verplichting voorziet. Het derde lid van amendement 8 is niet acceptabel omdat zelfs wanneer passagiers akkoord gaan met een stoel in een lagere klasse, ze nog altijd geweigerd worden in de klasse waar ze op grond van hun vliegticket recht op hebben. Zelfs als ze akkoord gaan hebben de passagiers dus recht op een gepaste compensatie.
Amendement 10, tweede en derde lid, zou leiden tot onnodige bureaucratie en zou de mededeling moeilijk leesbaar maken, met name voor mensen zoals ikzelf, die iedere keer hun bril zouden moeten opzetten. Bovendien stelt dit amendement voor dat de tekst ook op het biljet zelf zou moeten worden gedrukt, hetgeen volgens de Commissie niet haalbaar is. Tenslotte acht ik de amendementen 14 en 16 niet acceptabel, aangezien ze luchtvaartmaatschappijen in bepaalde gevallen zouden verplichten een hogere compensatie uit te keren dan het bedrag dat de passagier oorspronkelijk voor het ticket heeft betaald - de zogenaamde bingoregeling. Dergelijke wetgeving lijkt me niet erg zinnig.
Tot slot zou ik echter willen zeggen dat ik blij ben de meeste amendementen te kunnen goedkeuren. Ze stellen de Commissie in staat de voorgestelde verordening te verstevigen. Ook zou ik opnieuw de heer González Triviño en de Commissie vervoer en toerisme willen danken voor hun constructieve en verlichte verslag. Het zal zonder enige twijfel een positieve bijdrage leveren aan de besprekingen die over dit onderwerp in de Transportraad gevoerd zullen gaan worden.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Structuurfondsenprogramma tot eind 1999
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0214/98) van de heer Howitt, namens de Commissie regionaal beleid, over de richtsnoeren van de Commissie voor de prioriteiten voor de aanpassing van de structuurfondsprogramma's in de resterende looptijd tot eind 1999 (C4-0640/97).

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, mijn verslag over de richtsnoeren voor aanpassing van de structuurfondsprogramma's lijkt op het eerste gezicht wellicht een droog en technisch document. Waar het in dit debat vanavond echter in werkelijkheid om gaat is de wijze waarop we ervoor kunnen zorgen dat de Europese financieringsprogramma's die zijn ingesteld om werkgelegenheid en welvaart te creëren, deze doelen ook daadwerkelijk kunnen verwezenlijken; waarom, en in welke zin, ze als Europese programma's afwijken van de regionale steunprogramma's die in de afzonderlijke lidstaten al zijn aangenomen; hoe er een daadwerkelijke dialoog kan worden opgezet tussen de bewoners van verschillende regio's van Europa, zodat ervaring over de beste praktijken kan worden uitgewisseld en de kwaliteit over de hele linie verbetert, en, wellicht als belangrijkste punt, hoe het besluitvormingsmechanisme kan worden geolied om het systeem op alle niveaus zo gebruiksvriendelijk te maken als maar mogelijk is.
Zoals in het verslag duidelijk wordt gesteld was de eerste poging om richtsnoeren voor de structuurfondsen in te voeren weliswaar in beginsel juist en goedbedoeld, maar vallen er wel verschillende lessen uit te leren. De richtsnoeren werden in Merseyside en in andere regio's pas vier jaar na de streefdatum gepubliceerd, nadat de veranderingen waar ze invloed op hadden moeten uitoefenen, inmiddels doorgevoerd waren; ze waren slecht en onduidelijk geformuleerd; er werden maar liefst 27 verschillende prioriteitsgebieden in onderscheiden - veel meer dan serieus in overweging genomen kunnen worden - en ze werden uitsluitend verspreid via de regeringen van de lidstaten en in bepaalde gevallen, naar het schijnt, niet eens door hen. Als gevolg van dit alles bleek uit een onderzoek dat ik heb uitgevoerd onder 11 Europese lokale en regionale organisaties dat 40 % van hen nooit zelfs maar van deze richtsnoeren gehoord had, en dat niet een van deze organisaties een voorbeeld kon geven van een positieve verandering die door deze richtsnoeren teweeg is gebracht.
Ik wil er in alle ernst op wijzen dat dit koren op de molen is van de eurosceptici. Op dit punt valt er in Europa nog heel wat te verbeteren. Dit is precies wat er met de praktische voorstellen die vanavond ter tafel worden gebracht, wordt beoogd en waarmee u, mijnheer de commissaris, naar ik verwacht zult kunnen instemmen.
Laat ik me concentreren op drie vraagstukken die ons voor een stevige uitdaging plaatsen. Ten eerste de juridische status van hetgeen de Commissie voorstelt. Volgens plaatselijke en regionale overheden is dit een grijs gebied en is de Commissie erop uit voordeel te trekken uit deze vage situatie. Uit het juridisch advies dat de juridische dienst van het Parlement voor ons heeft opgesteld, blijkt dat de Commissie in artikel 9, lid 4 van de ontwerpstructuurfondsverordening pogingen doet richtsnoeren in te voeren die een bindend effect hebben op basis van de uitspraak van het Europese Hof van Justitie van mei 1970 inzake essentiële regelgeving en andere jurisprudentie. De Commissie probeert dus gewoon via de achterdeur regelgeving voor de Europese structuurfondsverordeningen vast te leggen, zonder zich te verzekeren van de vereiste instemming van de nationale regeringen van de lidstaten door middel van de Raad en zonder zich volledig aan de controle van het Europees Parlement te onderwerpen.
Vanavond verzoeken we u een duidelijk signaal te geven dat u bereid bent een en ander te heroverwegen en advies geeft als u om advies wordt gevraagd, geen aanvullende en overbodige regelgeving die in de praktijk alleen maar moeilijkheden oplevert.
Ten tweede biedt dit debat ons de gelegenheid de cultuur van vertraging te doorbreken die bij de tenuitvoerlegging van deze programma's blijkt te zijn ontstaan: vertraging bij de goedkeuring van het programma, vertraging bij de instemming met de programmeringsdocumenten per lidstaat, vertraging bij de oproep tot het indienen van verzoeken, uiterst krappe deadlines, vertraging bij de kennisgeving van goedkeuring en zelfs vertraging bij het uitkeren van de middelen - te vaak komt het geld te laat binnen bij diegenen die het nodig hebben, maar voor ons is het nooit te vroeg om passende maatregelen te nemen.
Om deze reden doen we vanavond een beroep op de Europese Commissie om de nieuwe richtsnoeren die ze heeft voorgesteld, kenbaar te maken, negen maanden - en bij voorkeur minimaal zes maanden - voorafgaande aan het moment waarop de programma's moeten worden ingediend. Dat betekent voor het volgende structuurfondsprogramma op uiterlijk 31 december 1998. Als de Commissie dit nalaat kan dat programma niet meer op tijd van start gaan. Dat is onaanvaardbaar. Ik hoop dat de commissaris ons op dit punt een duidelijke toezegging doet.
Ten derde, hoe kunnen we een debat voeren over bijstellingen tot en met het moment van de afsluiting van de programma's zonder ons rekenschap te geven van de gebreken op dit punt? Bij de onderhandelingen over het komende structuurfondsenregime dat vanaf 1999 zal worden ingevoerd, zijn er in het Verenigd Koninkrijk en in Frankrijk nog altijd respectievelijk 51 en 58 programma's uit de vorige structuurfondsperiode, tot en met 1993, die nog niet zijn afgerond. Regio's in het Verenigd Koninkrijk hebben nog altijd een totaalbedrag van 120 miljoen pond (150 miljoen ecu) tegoed voor projecten in het kader van het Europees Regionaal Ontwikkelingsfonds die in 1994, 1995 en 1996 al waren voltooid. Juist deze week raakt in mijn eigen regio in het oosten het geld op dat voor deze claims beschikbaar was. Projecten in het noordoosten hebben slechts 45 % van de totale kosten ontvangen; in het zuidwesten hebben projecten in de publieke sector slechts een derde van de kosten vergoed gekregen. Ook uit andere landen van de Europese Unie komen soortgelijke berichten.
Vanavond zal het Parlement opnieuw de toezegging doen deze weifelende benadering van de Europese regionale steunprogramma's te beëindigen, waar mogelijk de continuïteit te waarborgen en in de andere gevallen zorg te dragen voor een geleidelijke overgang. Dit kan uitsluitend worden bereikt op basis van een zorgvuldig geplande aanpak. We doen daarom een beroep op de Commissie de nieuwe richtsnoeren juist daarop af te stemmen.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats zou ik onze steun willen betuigen aan het verslag van de rapporteur van de Commissie regionaal beleid, de heer Howitt. Ik zou echter vooral willen benadrukken dat de richtsnoeren van de Commissie voor de prioriteiten betreffende de structuurfondsen helder, bondig en begrijpelijk moeten zijn. Het is ook belangrijk dat zij, indien mogelijk, in een enkel document worden opgenomen dat op grote schaal wordt verspreid. De heer Howitt heeft immers in zijn verslag op basis van een rondvraag in de verschillende regio's van de Europese Unie aangetoond dat de richtsnoeren verward overkomen, de desbetreffende regio's met vertraging bereiken en in sommige gevallen helemaal geen invloed uitoefenen op het verloop van de opgestarte projecten. Ik ben dan ook van mening dat dit een prioritair probleem is.
Met de rapporteur ben ik van mening dat speciale aandacht moet worden besteed aan drie horizontale thema's: werkgelegenheid, milieu en gelijke kansen. In het Verdrag van Amsterdam werden deze drie dimensies uitdrukkelijk in verband gebracht met de andere beleidsterreinen van de Europese Unie.
De Commissie sociale zaken en werkgelegenheid formuleert een reeks voorstellen en zij betreurt het vooral dat zij niet over de resultaten van de herziening van de fondsen op middellange termijn beschikt, dat zij weinig informatie in handen heeft over de daadwerkelijke toepassing van doelstelling 4, dat er geen statistische gegevens bestaan over de weerslag van de fondsen op de gelijke kansen en de integratie van gehandicapten noch over het effect ervan op de nieuwe bronnen van werkgelegenheid. Gisteren nog stond hier het verslag van mevrouw Hulthén ter discussie en konden wij vaststellen dat het milieu op het gebied van de werkgelegenheid een belangrijke plaats inneemt. Volgens de OESO zal het aantal banen in de milieusector de komende jaren waarschijnlijk met 5, 5 % toenemen. Gezien de beperkte groei of de terugval van de werkgelegenheid in andere sectoren is dat een fundamenteel gegeven.
Wij eisen tevens openheid en samenwerking en wij staan erop dat steeds aandacht wordt besteed aan de gelijkheid van kansen en de milieu-initiatieven. Wij wensen ook dat er een evenwicht tot stand komt tussen de projecten die erop gericht zijn meer werkgelegenheid te scheppen en de economische beleidslijnen die het tegenovergestelde beogen. Het is niet de eerste keer dat aan regio's zoals de mijne - ik woon in Asturië - middelen uit hoofde van doelstelling 1 of eventuele andere doelstellingen of communautaire initiatieven worden toegekend, terwijl het een regio in afbouw betreft, waar beslissingen worden getroffen inzake economische beleidslijnen die erop gericht zijn het aantal arbeidsplaatsen in te krimpen.
Er moet eveneens gezocht worden naar een evenwicht tussen het budget bestemd voor de aanleg van infrastructuur, dat over het algemeen slechts tijdelijke werkgelegenheid oplevert, en de steun aan de kleine en middelgrote ondernemingen, de nieuwe bronnen van duurzame werkgelegenheid, de plaatselijke initiatieven voor ontwikkeling en werkgelegenheid, enz., die voor stabiele arbeidsplaatsen zorgt.
Er moeten middelen worden vrijgemaakt voor hulpverlening aan kinderen en ouderen, met name voor projecten die onrechtstreeks de gelijke kansen tussen mannen en vrouwen bij het zoeken naar een baan bevorderen.
Mijnheer de Voorzitter, tot slot zou ik nog willen opmerken dat er dringend meer financiële middelen moeten worden uitgetrokken voor het milieubeleid - slechts 5, 2 % gaat naar doelstelling 2 - en dat de plaatselijke en regionale overheden hun medewerking moeten verlenen aan milieuprojecten. Zij moeten er immers voor zorgen dat de beginselen inzake milieu worden gerespecteerd.

Botz
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de rapporteur heeft een zeer waardevolle bijdrage geleverd aan dit debat - hoewel hij dat formeel gezien natuurlijk niet hoefde te doen - ook wat de hervorming van de structuurfondsen aangaat. Als deze richtsnoeren daadwerkelijk de doelstellingen en de Europese dimensie van het structuurfondsenbeleid zouden moeten weergeven, als ze dus ook werkelijk prioriteiten zouden moeten stellen voor de programmering, dan mogen er natuurlijk niet te veel van dit soort richtsnoeren zijn. Richtsnoeren moeten geen verwarring gaan zaaien.
In paragraaf 7 van de ontwerpresolutie wordt de indruk gewekt dat deze richtsnoeren herleid worden tot heel specifieke kwantitatieve indicatoren, dus tot concrete getallen en quota's. Ik zou daar toch tegen willen waarschuwen, want ik geloof dat men Europese richtsnoeren ook kan vervullen als bepaalde streefcijfers op het nippertje niet gehaald worden. We weten natuurlijk allemaal dat daar het probleem van dit voorstel van de Commissie zit, namelijk de reserve van 10 %. Want men kan zich heel duidelijk afvragen op welke basis de Commissie - als we bijvoorbeeld volgend jaar een beslissing nemen in deze lijn - in de toekomst zal bepalen of een lidstaat zo'n mindering wordt toegerekend en hoe deze middelen dan over andere regio's verdeeld worden. Dit zou alleen maar het geval mogen zijn als de richtsnoeren echt niet worden nageleefd en niet als enkele cijfers niet worden gehaald. Het moet dan echt om de niet-naleving van enkele belangrijke Europese richtsnoeren gaan.
Als de lidstaten in de toekomst - wat toch de bedoeling is en wat we in dit Parlement beogen - daadwerkelijk de mogelijkheid moeten krijgen om meer speelruimte te hebben in de tenuitvoerlegging op nationaal niveau van de Europese programmering, dan mogen deze richtsnoeren ook niet te gedetailleerd en te talrijk zijn. Anders geven we de lidstaten misschien formeel gezien meer speelruimte, maar niet wat de details aangaat.
Tot besluit zou ik de heer Howitt uitdrukkelijk willen bedanken voor het werk dat hij verricht heeft, ook al is de vergaderzaal op dit moment heel erg verlaten. Wie dit verslag namelijk nauwkeurig leest - en dat kan ik onze collega's van harte aanbevelen - zal vaststellen dat hij zich niet beperkt heeft tot enkele formele gedachten, maar hij echt met iedereen gesproken heeft, van topfunctionarissen bij de Commissie tot projectleiders in verschillende lidstaten, en heel veel suggesties heeft opgeschreven, en ik zou iedereen die betrokken is bij de komende debatten willen aanraden deze suggesties heel aandachtig te lezen.

Bianco
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de structuurfondsen vormen een belangrijk hoofdstuk in het communautaire beleid en hebben ongetwijfeld in belangrijke mate bijgedragen aan de economische heropleving in een aantal gebieden waar zich om allerlei redenen, en onder meer historische redenen, regelmatig crises voordoen.
Dit is een overgangsjaar en het risico bestaat dat, als wij onbuigzame richtsnoeren vaststellen, wij in plaats van een heropleving een soort verlamming veroorzaken. Ook mijns inziens staan in het verslag van de heer Howitt belangrijke opmerkingen. Hierin wordt een weg aangegeven die ongetwijfeld zeer nuttig is. Ik vraag mij echter af welke band zal worden gelegd tussen enerzijds de oriëntaties die tot het einde van het programma in 1999 moeten worden gevolgd en anderzijds de richtsnoeren voor het nieuwe programma van 2000 tot 2006.
Daar moeten wij van meet af aan duidelijke criteria voor vaststellen. Juist omdat de regio's en ook de lidstaten zulk een belangrijke rol hebben vervuld, ontkomt men niet aan een dialoog met de achterban. Het is een prima idee om richtsnoeren uit te werken. Daarmee kunnen gemeenschappelijke oriëntaties voor de bewerkstelliging van gemeenschappelijke doelstellingen in de Europese Unie worden vastgesteld. Men moet echter de vitaliteit van de regio's niet onderschatten. Het zijn namelijk de regio's en de lidstaten die moeten aangeven welke problemen moeten worden opgelost en welke programma's moeten worden uitgewerkt.
Wat de sociale vraagstukken betreft kent het Verdrag de hoofdrol toe aan de lidstaten en de regio's. Deze geven blijk van een aanzienlijke vitaliteit en dit aspect mag absoluut niet uit het oog worden verloren.
In het verslag staan mijns inziens nog meer belangrijke suggesties voor onder anderen duidelijkheid, snelheid, informatie, eenvoud en de noodzaak zoveel mogelijk aspecten in zo beknopt mogelijke vorm op te nemen. Het lijdt geen twijfel dat deze richtsnoeren nuttig zijn, maar zij moeten wel rekening houden met de zojuist genoemde vereisten.

Ryynänen
Mijnheer de Voorzitter, de doelstelling van de Commissie om met behulp van gemeenschappelijke richtsnoeren het brede regionaal beleid van Europa te bevorderen, verdient natuurlijk alleen maar steun. Maar, zoals ook de heer Howitt dat doet in zijn uitstekende verslag, is er toch reden om je af te vragen waarvoor de richtsnoeren echt gebruikt worden, en of deze doelstellingen op de voorgestelde wijze verwezenlijkt kunnen worden. Er is immers sprake van een gemeenschappelijk referentiekader voor de hervorming van programma's.
Het is naar mijn mening van groot belang dat de richtsnoeren met name gebruikt worden om de aard van het regionaal beleid te ontwikkelen. Op zijn best vormen ze een raadgevend instrument, met behulp waarvan ervaringen kunnen worden uitgewisseld over de beste vormen van gebruik, om zo de effectiviteit van de programma's te vergroten. Maar dit vereist wel verbeteringen in de praktijk, met name vanuit het oogpunt van de regionale actoren.
De huidige situatie en de grote hoeveelheid verschillende richtsnoeren zijn zonder twijfel zeer verwarrend. De Commissie dient in één document duidelijk aan te geven welke doelstellingen de prioriteit hebben. Tegelijkertijd moeten de controleeisen van de Commissie worden losgelaten, want die worden in een zo laat stadium voorgesteld, dat alleen vertragingen en frustraties er het gevolg van zijn. De richtsnoeren dienen op tijd gepubliceerd te worden indien men wil dat deze werkelijk invloed kunnen uitoefenen op het ontwerp van de programma's. Wat de komende programmeringsperiode betreft, betekent dit dat tegen het einde van het jaar een overeenkomst moet zijn bereikt. Bovendien moet er op regionaal niveau meer informatie en scholing komen, wanneer men de doeltreffendheid van de richtsnoeren wil opvoeren.
Precies zoals de rapporteur al heeft voorgesteld, zou tot de belangrijkste doelstellingen ook moeten behoren: een strategie voor het voortzetten van steun, van maatregelen voor de overgangsperiode, of voor het beëindigen van een programma in een bepaalde regio. Een fatsoenlijke strategie voor een overgangsperiode zou veel problemen als vertragingen, het gebrek aan verantwoordelijkheid voor het resultaat en de verspilling van gelden kunnen voorkomen, wat vandaag de dag helaas de realiteit is.
Omdat de omstandigheden in de lidstaten en regio's zeer verschillend zijn, dient ook in deze gemeenschappelijke richtsnoeren en doelstellingen een zekere flexibiliteit te blijven bestaan. Desondanks zouden voorrangsgebieden als werkloosheid, milieu en gelijke kansen vast en zeker baat hebben bij duidelijke gemeenschappelijke indicatoren.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, ik bedank de heer Howitt voor zijn verslag. Meer zat er immers niet in, nadat het Parlement zo laat werd geraadpleegd. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik zeer teleurgesteld ben dat mevrouw Wulf-Mathies hier niet is. Wil zij zich misschien onttrekken aan dit debat?
Het punt dat ter discussie staat is het bindende karakter van de richtsnoeren. De nieuwe verordening brengt dit discussiepunt opnieuw aan de orde. Wat dat betreft is de probleemstelling van de rapporteur in de toelichting van het verslag bijzonder leerrijk. In de praktijk zijn de richtsnoeren papieren tijgers. Ze worden door de lidstaten genegeerd. De Commissie streeft er ook niet naar om ze te laten dienen als richtsnoeren voor de totstandkoming van Europese doelstellingen, van het Europese cohesiebeleid. Deze trend moet heel kritisch bekeken worden, als we in aanmerking nemen dat deze richtsnoeren in de toekomst de spil moeten vormen van het Europees structuurbeleid en dus ook heel centraal moeten staan in een toekomstige verordening betreffende structuurfondsen, opdat er nog sprake zou zijn van een Europees cohesiebeleid.
In de nieuwe verordening heeft de Commissie nochtans een nieuwe taakverdeling vastgesteld. Dat was een heel zinvolle beslissing, maar als zij zich beperkt tot de vaststelling van een algemeen kader en tot de controle, heeft zij de richtsnoeren nodig als ruggensteun. Als deze richtsnoeren geen centrale betekenis krijgen, zal er ook geen Europees cohesiebeleid zijn. Dit betekent dat we de belangrijkste brug die we hebben op een gevaarlijke manier aan het afbreken zijn.
Duurzame ontwikkeling, gelijke kansen en werkgelegenheid kunnen enkel bereikt worden als ze een gemeenschappelijk doel zijn. Dit gemeenschappelijke doel kan alleen met gemeenschappelijke methoden bereikt worden, ook al worden deze ter plaatse, in de regio's, op afzonderlijke manieren toegepast.
Daarom is het heel belangrijk dat we dit debat met veel inzet voortzetten. We weten dat veel lidstaten geen richtsnoeren willen. Dat is reden genoeg om ze hier als centraal instrument te ontwikkelen.

Taubira-Delannon
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik zou mijn betoog willen richten op één aspect uit het uitstekende verslag van de heer Howitt, namelijk de richtsnoeren van de Commissie die, zoals gezegd werd, een bindend karakter kunnen hebben - hoewel de rechtgrondslag waarop dit bindend recht zou rusten niet voor zich spreekt.
Allereerst zou ik in herinnering willen brengen dat dit geheel aan structuurfondsen om meerdere redenen een origineel en goed werkend hulpmiddel is: vanwege de indeling naar doelstelling waarbij rekening wordt gehouden met regionale ongelijkheden; vanwege de soms voorbeeldige wijze waarop de structuurfondsen hebben bijgedragen aan de verschillende vormen van regionaal beleid; vanwege de steun aan het bedrijfsleven, met name op het platteland en hoofdzakelijk in de sector landbouwdiversificatie en vanwege de hulp bij de opleiding en omscholing, wat de werkgelegenheid ten goede is gekomen. De wijze waarop dit instrument is uitgedacht is interessant: de overlegprocedure is gebaseerd op regionale ontwikkelingsprojecten en de verschillende programmeringsdocumenten, waarvan de duur en de periodiciteit inmiddels zijn vastgesteld en goed zijn bijgesteld.
De beginselen die aan de uitwerking van dit programma ten grondslag liggen, zijn zeker zo interessant. In de eerste plaats is er het additionaliteitsbeginsel dat hierbij van extra groot belang is, aangezien het zorgt voor synergie tussen de maatregelen van de lidstaten, van de regionale autoriteiten en die van de Europese Unie. Vervolgens hebben we het compatibiliteitsbeginsel met betrekking tot de teksten, dat wil zeggen de verdragen en verordeningen, maar ook de belangrijke beginselen van de Unie, zoals bijvoorbeeld de prioriteiten die bestaan op het gebied van het milieu, de werkgelegenheid en de gelijke kansen voor man en vrouw. Tenslotte bestaat er het subsidiariteitsbeginsel in het regionaal beleid dat op bewonderenswaardige wijze de noodzaak en doelmatigheid van de structuurfondsen aantoont.
Dan zijn we nu aangekomen bij de instrumenten en hierbij denk ik aan het communautair bestek dat zorgt voor de grote lijnen en samenhang geeft aan het programma alsook aan de operationele programma's die structuur aanbrengen in de manier waarop dit programma moet worden uitgevoerd. Het is duidelijk dat nog veel aandacht besteed moet worden aan de ontwikkeling van het programma, niet alleen wat betreft het opstellen van de verdragen, maar ook het vaststellen van de termijnen voor publicatie van deze evaluaties, zodat we ons van het nut ervan kunnen vergewissen.
Het is helemaal niet vreemd en zelfs geruststellend dat de Commissie bij ingrepen van deze aard ervoor zorgt dat de Europese Unie zich haar flexibiliteit op het gebied van de richtsnoeren over de vormen van regionaal beleid en het gebruik van structuurfondsen niet laat ontnemen. Dit leidt uiteraard tot het vraagstuk van de legitimiteit waarover ik het zojuist in verband met de rechtgrondslag had, maar ook tot het vraagstuk van de participatie en actieve bijdrage van het Europees Parlement, dat in eerste instantie een politieke instelling is en dus zijn bijdrage moet leveren aan het opstellen van deze richtsnoeren.
In ieder geval moet er een evenwicht worden gevonden tussen enerzijds het subsidiariteitsbeginsel, dat niet ter discussie kan worden gesteld, en anderzijds de doelstelling van samenhang die gecoördineerde ingrepen, ja zelfs aanpassingen, zeker nodig maakt. Dit zal niet gemakkelijk zijn.
Er staat veel op het spel, want we moeten ervoor zorgen dat de noodzaak tot coördinatie enerzijds en de behoefte aan onafhankelijkheid van de economieën van de lidstaten anderzijds met elkaar kunnen worden verenigd.

Nicholson
Mijnheer de Voorzitter, zou ik bij het verwelkomen van dit verslag de rapporteur mogen feliciteren met zijn prestaties en inspanningen om op een zo breed mogelijk terrein algemene inlichtingen in te winnen over de werking van de richtsnoeren voor de structuurfondsen?
Ik vertrouw erop dat de Commissie zich terdege rekenschap zal geven van het verslag dat de heer Howitt vanavond in dit Huis ter tafel heeft gebracht. Hij heeft namelijk niet alleen de vinger gelegd op specifieke probleemgebieden, maar ook opbouwende kritiek geleverd op basis waarvan de problemen kunnen worden aangepakt om de toepassing van de richtsnoeren nog effectiever te maken en zo bij te dragen aan vergroting van de transparantie en effectiviteit van de programma's.
Ik kan mij vinden in de opvatting dat er enige mate van flexibiliteit in acht moet worden genomen om recht te doen aan de verschillende omstandigheden binnen de afzonderlijke lidstaten. Als er te veel richtsnoeren zijn, moeten we dat probleem aanpakken zonder de lidstaten te verplichten in te stemmen met een mogelijk contraproductieve uniformiteit. Vereenvoudiging dient meer te betekenen dan een mooi en opgeruimd systeem dat in Brussel wordt bedacht maar in de lidstaten zelf niet effectief kan worden uitgevoerd.
De rapporteur heeft u verzekerd dat de huidige programma's effectief dienen te worden afgerond en dat toekomstige programma's gedetailleerd worden toegelicht. Het is onaanvaardbaar dat er regels werden uitgevaardigd die een fatsoenlijke juridische basis ontbeerden en overigens nauwelijks gelezen werden. Tot op zekere hoogte heeft de Commissie natuurlijk wel gelijk als ze aangeeft dat ze zich op onbekend terrein heeft begeven, en we moeten rekening houden met de experimentele aard van deze richtsnoeren. Dit kan echter niet dienen als rechtvaardiging tegenover de Europese burger, aan wie we uiteindelijk allemaal verantwoording schuldig zijn. De Commissie heeft zelf heel wat ervaring en kennis op vergelijkbare terreinen; we zouden haar dus niet moeten toestaan te blijven zeuren dat we moeten voortmaken met het vele werk dat er te doen is. Ik zou de Commissie willen verzoeken dit punt in overweging te nemen.

Brittan, Sir Leon
Mijnheer de Voorzitter, ik zou het Parlement en de heer Howitt in het bijzonder willen danken voor dit belangwekkende verslag en deze ontwerpresolutie. Ondanks een aantal kritische opmerkingen die we zouden willen plaatsen bij met name de planning en het formaat van de richtsnoeren van de Commissie, kunnen we op de meeste punten onze volledige instemming aan de ontwerpresolutie verlenen. Ze brengt ons bijvoorbeeld de overkoepelende doelstelling van de richtsnoeren in herinnering, namelijk het bieden van een algemeen beleids- en prioriteitenkader voor aanpassingen van de huidige programma's. Het is nooit de bedoeling geweest dat de betreffende richtsnoeren ook invloed zouden hebben op lopende projecten die naar tevredenheid worden ingevoerd.
Ondanks het feit dat de richtsnoeren het ons mogelijk maken prioriteiten te stellen voor de Unie als geheel, wordt met deze resolutie onderkend dat we bij het nemen van beslissingen over aanpassing van de programma's ook rekening moeten houden met plaatselijke omstandigheden. Deze opvatting wordt overigens door de richtsnoeren zelf bevestigd.
We geven ook onze volledige goedkeuring aan de suggestie in de resolutie dat de richtsnoeren beschouwd moeten worden als een mechanisme voor uitwisseling van de beste praktijken tussen alle partners op regionaal, nationaal en Europees vlak. Het zou zinvol zijn als dit aspect in de toekomstige richtsnoeren van de Commissie voor de komende programmeringsperiode verder zou worden versterkt.
Voor wat betreft de adviserende aard van de richtsnoeren zou ik opnieuw willen benadrukken dat de richtsnoeren nooit een andere bedoeling hebben gehad dan het bieden van een algemeen kader. Ook voor wat hun juridische status betreft heeft de Commissie keer op keer herhaald dat de richtsnoeren een adviesfunctie hebben en verder dienen ter controle van commissies en andere instellingen die bij het aanpassen van de programma's zijn betrokken. Ik wil u eraan herinneren dat de richtsnoeren werden ingevoerd nadat de lidstaten zelf de Commissie hadden verzocht beleidsoriëntaties op te stellen, in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel, teneinde de programma's halverwege hun looptijd te kunnen aanpassen. Ik hoop dat dit u ervan kan overtuigen dat de richtsnoeren niet de duistere bedoeling noch het duistere effect hebben dat hun door sommigen, uit vrees of anderszins, wordt toebedeeld.
Het is met name ook benadrukt dat wijzigingen in de programma's van doelstelling 1 en 6 uitsluitend ten doel mogen hebben de werkgelegenheid te verbeteren. Het is duidelijk dat de richtsnoeren daar ook op waren afgestemd. De Commissie kan derhalve de opvatting dat de sociale economie en nieuwe bronnen van werkgelegenheid in de richtsnoeren onvoldoende worden benadrukt, niet onderschrijven.
Een aanzienlijk deel van het document is gewijd aan de bevordering van het plaatselijke potentieel door middel van plaatselijke ontwikkelings- en werkgelegenheidsinitiatieven. Zo wordt bedrijven binnen de richtsnoeren veel ruimte geboden te profiteren van de niches voor lokale kwaliteitsproducten en -diensten. Ook wordt de potentiële betekenis van coöperatieve ondernemingen, onderlinge vennootschappen, verenigingen en stichtingen in de richtsnoeren benadrukt.
Terwijl maatregelen op het gebied van antidiscriminatiewetgeving in de meeste gevallen door het Europees Sociaal Fonds zijn gefinancierd, deelt de Commissie de opvatting van de rapporteur dat dergelijke horizontale aspecten op alle terreinen die door het fonds gefinancierd worden, in overweging genomen zouden moeten worden. Het geldt bijvoorbeeld ook voor het milieu en de bevordering van duurzame ontwikkeling. Toch is het eerder aan de lidstaten zelf om dit vraagstuk te behandelen bij de samenstelling van hun programma's, gezien het feit dat de richtsnoeren voor alle fondsen bedoeld zijn.
Veel van de overige punten van de resolutie verwijzen niet naar de richtsnoeren voor aanpassing van de bestaande programma's maar naar de voorstellen van de Commissie voor toekomstige richtsnoeren krachtens artikel 9, lid 4 van haar voorgestelde algemene verordening voor de structuurfondsen na 1999. Zoals de rapporteur al in zijn verslag heeft aangegeven is het niet zijn bedoeling om bij de behandeling van dit onderwerp de besprekingen over hervormingen die elders worden doorgevoerd bij voorbaat al te ontkrachten. Ik ben er echter van overtuigd dat de Commissie de opmerkingen inzake de behoefte aan beter geplande en meer lezersvriendelijke richtsnoeren ter harte zal nemen, hoewel de bewering dat in het onderhavige geval de tussentijdse evaluatie al bijna was voltooid toen de richtsnoeren werden gepubliceerd, mijns inziens niet strookt met de feiten.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

9.
 
Veiligheid in de elektronische communicatie
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0189/98) van de heer Ullmann, namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's: " Zorgen voor veiligheid van en vertrouwen in elektronische communicatie" - Naar een Europees kader voor digitale handtekeningen en encryptie (COM(97)0503 - C4-0648/97).

Ullmann
Mijnheer de Voorzitter, de juridische gelijkstelling van digitale en traditionele handtekeningen vormt de kern van dit verslag en moet de kern vormen van het antwoord van het Parlement op de mededeling van de Commissie over elektronische communicatie en een Europees kader voor digitale handtekeningen en encryptie.
Een juiste blik op dit centrale gezichtspunt is voldoende om meteen te beseffen welke gevolgen daarmee gepaard moeten gaan. Het gaat om regels als de juridische betrouwbaarheid van de digitale handtekening met betrekking tot de rechtsgeldigheid van contracten of de integriteit van teksten die bij elektronische communicatie worden uitgewisseld. Deze moeten als bewijsmiddel kunnen dienen in juridische processen, zodat ze ook in dit opzicht als equivalent erkend worden van het traditionele schrift.
Het kan niet de bedoeling zijn dat ik in deze presentatie van mijn verslag inga op de details, zoals hoe de authenticiteit van de handtekening, de integriteit van de tekst en de vertrouwelijkheid van de boodschap met digitale technieken kunnen worden gewaarborgd. Ik wil vooral onderstrepen dat de mededeling van de Commissie een voorbereiding en eerste deel is van een geheel van wetgevingsinitiatieven die de Commissie aan het voorbereiden is of reeds heeft uitgewerkt en die allemaal gericht zijn op de aanwending van nieuwe technologieën voor de verdere ontwikkeling van de gemeenschappelijke markt, met name op het gebied van het vrije verkeer van goederen, diensten en kapitaal.
In het verslag wordt het Parlement opgeroepen deze initiatieven nadrukkelijk aan te moedigen en te ondersteunen. Wat de digitale handtekeningen en encrypties betreft, zouden we de Commissie moeten aanmoedigen in ieder geval op twee punten de koers te volgen die zij in de mededeling heeft gevolgd. Inzake het gebruik van de certificaten die nu al verspreid worden in het elektronische handelsverkeer zou het principe van de wederzijdse erkenning op EU-niveau verkozen moeten worden boven alle pogingen die streven naar een uniforme certificering.
Even belangrijk is dat het Parlement de Commissie volgt in het standpunt dat de bescherming van de persoonlijke levenssfeer de voorrang moet krijgen boven in bepaalde lidstaten aanwezige tendensen om uit veiligheidsoverwegingen de toegang van de staat tot digitale communicatie tot regel te verheffen. Ook in de digitale post moet er een briefgeheim zijn zoals dat in de traditionele correspondentie bestaat.
Het verheugt me dat de commissies die betrokken zijn in de raadplegingsprocedure in die richting hebben gestemd. Als ik het enige amendement van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid niet kan aannemen, is dat om louter formele en niet om inhoudelijke redenen. Het behandelt het thema van de aansprakelijkheid, maar zoals ik reeds zei, valt dit buiten het bestek van dit verslag. De Commissie zal de kwestie van de aansprakelijkheid behandelen in de kaderrichtlijn over elektronisch handelsverkeer.
Tenslotte wens ik de hoop uit te spreken dat de door de Commissie aangekondigde ontwerprichtlijn over elektronische handtekeningen zo snel mogelijk en in eenzelfde geest van samenwerking behandeld en goedgekeurd kan worden, zodat de nieuwe voorschriften voor het elektronische handelsverkeer een extra stuwkracht kunnen geven aan de gemeenschappelijke markt en de Monetaire Unie.
Van de pennenstreken van middeleeuwse oorkonden tot de gelijkstelling van de digitale handtekening! Is dit geen perspectief waar we, met name in de huidige omstandigheden van de globalisering, absoluut aan moeten vasthouden?

van Velzen, W.G.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, de mededeling van de Commissie die nu voor ons ligt, is een belangrijke stap in het versterken van het vertrouwen van burgers en bedrijven in het sluiten van elektronische transacties. Graag wil ik de heer Ullmann danken voor zijn verslag en wil ik de Commissie danken voor de zeer constructieve samenwerking.
Met het oog op de tijd zal ik mij beperken tot een aantal punten. Allereerst verwelkomt de EVP-Fractie het besluit van de Europese Commissie om duidelijk een onderscheid te maken tussen enerzijds elektronische handtekeningen en anderzijds encryptie en deze duidelijk van elkaar los te koppelen. De EVP-Fractie juicht dit toe aangezien de verhitte discussies rondom toegangsregelingen voor encryptiesleutels de wetgeving inzake elektronische handel ongetwijfeld zou vertragen, terwijl wij juist in Europa moeten versnellen om gelijke tred met de Verenigde Staten te houden.
Dit neemt niet weg dat het standpunt van de EVP-Fractie ten aanzien van de introductie van wettelijke toegangsregelingen voor encryptie zeer helder is. De vraag of je uit veiligheidsoverwegingen moet overgaan tot centraal opslaan van sleutels, wordt door de EVP-Fractie met neen, dus ontkennend, beantwoord. Het belangrijkste argument tegen het opslaan van sleutels is het gebrek aan doeltreffendheid. Naast de hoge kosten die de toegangsregelingen met zich mee zullen brengen en de aantasting van de privacy bij de gebruikers is de maatregel die opsporings- en veiligheidsdiensten voor ogen hebben naïef. Immers, een brave burger zou keurig een kopie van zijn of haar sleutel inleveren, maar een crimineel natuurlijk nooit.
Kortom, het opslaan van sleutels is niet doeltreffend en kan bovendien het vertrouwen in elektronische communicatie ernstig schaden. Ik ben blij dat ook de regering van de Verenigde Staten tot deze overtuiging is gekomen. Dat neemt niet weg dat opsporingsdiensten het recht moeten hebben om verdachte personen om hun sleutel te vragen na autorisatie van justitiële autoriteiten.
Hier kom ik tot mijn tweede punt. Het is van vitaal belang om in een sluitende regeling voor aansprakelijkheid het vertrouwen van burgers en bedrijven te winnen bij het sluiten van elektronische transacties. De regeling moet juridisch erkend zijn anders staan burgers en bedrijven bij schadegevallen met lege handen. Natuurlijk is het ontwikkelen van zo'n regeling in de eerste plaats een zaak van de lidstaten. Maar het is ook belangrijk dat de Commissie vanwege grensoverschrijdende transacties en de regels van de interne markt nauwlettend een vinger aan de pols houdt en waar nodig harmoniserende maatregelen voorstelt. Ik ben ook blij dat het in de zojuist uitgekomen richtlijn door de Commissie ook zo wordt opgevat.
Ik heb deze twee punten genoemd, omdat helaas de door de economische en monetaire commissie met overweldigende meerderheid aanvaarde punten die ik zojuist heb genoemd, door de juridische commissie zijn afgewezen en ik hoop dus eerlijk gezegd dat dit Huis op dat punt zal corrigeren wat in de juridische commissie fout is gegaan.

Berger
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, dames en heren, ook ik zou om te beginnen de rapporteur hartelijk willen bedanken voor zijn verslag. Ik denk dat we het eens zijn dat de ontwikkeling van elektronische communicatiemiddelen zo razendsnel gaat dat we ook heel vlug moeten opschieten met de vaststelling van een wettelijk kader voor deze nieuwe vorm van communicatie. De aanzet van de Commissie tot een Europees beleid dat gericht is op het scheppen van een gemeenschappelijk kader voor digitale handtekeningen en encryptie moet worden toegejuicht, niet in het minst omdat de elektronische handel zoals alle andere toepassingen van de nieuwe technologieën niet door nationale grenzen beperkt wordt. In de Europese Unie kunnen we zo'n gemeenschappelijk wettelijk kader in het leven roepen.
Omdat het gaat om een heel dringende kwestie is het ook toe te juichen dat het concrete voorstel voor een richtlijn reeds op tafel ligt terwijl we vandaag nog debatteren over het voorbereidende document. De elektronische handel strekt zich uit tot ver buiten de Unie en kent nu al geen grenzen meer. Vandaar ook onze oproep tot de Commissie en de lidstaten om echt zo snel mogelijk te komen tot overeenkomsten op internationaal niveau.
Bij de behandeling van de thema's veiligheid en vertrouwen in de elektronische communicatie gaat het zoals reeds gezegd om twee fundamentele domeinen, enerzijds het aspect van de veiligheid en anderzijds de aspecten die eerder betrekking hebben op de cryptografie. Wat de veiligheid van de verzonden informatie betreft, moet enerzijds kunnen worden vastgesteld waar het bericht vandaan komt en anderzijds moet gewaarborgd worden dat het bericht bij de ontvanger aankomt, zonder onderweg te worden veranderd.
Deze kwesties zijn van essentieel belang uit het oogpunt van de consumenten en om het vertrouwen van de mensen in deze communicatiemiddelen te verzekeren. Deze ontwikkeling betekent voor de mensen en ook voor de economie een enorme omschakeling en uitdaging. Alle betrokkenen zullen alleen maar gebruik maken van deze mogelijkheden als de vertrouwelijkheid van de gegevens die ze uitwisselen verzekerd is en vooral ook als er in het elektronische betalingsverkeer voldoende rechtszekerheid is met betrekking tot de gesloten contracten en de elektronische geldtransacties.
Ik zou hier ook willen eisen dat de instellingen van de Europese Unie en ook de Commissie een voortrekkersrol gaan vervullen in het gebruik van elektronische handtekeningen, zowel in het onderling verkeer als in de communicatie met derden. Dit zou volgens mij in belangrijke mate bijdragen tot de versterking van het vertrouwen van mensen in digitale handtekeningen en in de elektronische communicatie in het algemeen.
Juist vanuit deze laatste overweging kunnen we de noodzaak afleiden van een voorschrift dat in alle lidstaten elektronische handschriften uitdrukkelijk gelijkstelt met traditionele handtekeningen. Ondanks alle steun voor een gemeenschappelijk beleid en de ontplooiing van de elektronische handel in het algemeen zijn er nog enkele problemen op te lossen en daarvoor zijn er verschillende opties die overwogen moeten worden. Het gaat vooral om het probleem van de aansprakelijkheid. Maar dit probleem zullen we volgens mij spoedig kunnen oplossen, zodat we in Europa een heleboel nieuwe arbeidsplaatsen kunnen scheppen en de economie een sterke impuls kunnen geven.

Malerba
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de Europese Commissie heeft een goed document voorgelegd dat echter nog voor verdere discussie en overpeinzing vatbaar is. Ik wilde ten eerste opmerken dat de Europese Commissie absoluut zo snel mogelijk een nieuwe impuls moet geven aan de regelgeving op dit gebied. Wij weten immers allen dat er in de wereld en ook in de lidstaten van de Europese Unie belangrijke wetgevende initiatieven gaande zijn op het gebied van elektronische handtekening.
Zoals mijn collega, de heer Van Velzen reeds opmerkte, moet een onderscheid worden gemaakt tussen legalisering en vertrouwelijkheid. Vooral voor het eerste, de elektronische handtekening, is het opschieten geblazen. Er moet een methode of een reeks methoden worden uitgewerkt voor legalisering van elektronische handtekeningen. Alleen op die manier kan men het vertrouwen van de consument winnen en de grondslag leggen voor contracten in de elektronische handel.
Dit is vooral vanuit een cultureel standpunt bekeken geen geringe uitdaging. Men moet de overheidssector en de particuliere sector heropvoeden en enkel juridische aspecten inzake administratie en contractsluiting aan herziening onderwerpen. Pas dan kan sprake zijn van equivalentie van geschreven en elektronische handtekeningen. Als wij hierin slagen, zullen wij echter als prijs een kwantitatieve en kwalitatieve productiviteitsstijging krijgen, vooral in de aan de bedrijven externe procédé's. Wij moeten deze weg wel bewandelen. Anders zullen wij immers niet in staat zijn de ontwikkelingen in de rijkdom producerende processen van onze samenleving op de voet te volgen. Bovendien zou dit een gelegenheid kunnen zijn om - het zei gezegd - ons te bevrijden van een zekere dosis inefficiënte bureaucratie.
In deze aanpassing van de handelsregels aan de elektronische ontwikkelingen moet het bedrijfsleven weliswaar het voortouw nemen, maar mag de overheid niet afwezig zijn en moet de impuls en de legitimering uitgaan van de politieke en wetgevende instanties. Mijns inziens bevat de door de elektronische handel op gang gebrachte verandering een revolutionaire kiem en ik vraag mij zelfs af of het niet tijd is om af te stappen van de traditionele wetgeving met voorschriften en verboden en over te gaan naar wetgevingen met principes en modaliteiten en dus naar soepelere wetgevingen die openstaan voor verdere ontwikkelingen en op wereldvlak aanvaardbaar zijn.
Mijns inziens strookt het initiatief van commissaris Bangemann voor de globalisering van de informatiemaatschappij en de internationale samenwerking - wat ook wel het initiatief voor een Internethandvest wordt genoemd - met deze oriëntatie. Verder geloof ik dat het nuttig zou zijn hiervoor in het Parlement een werkgroep op te richten, kris kras door alle fracties en commissies heen, waarin gebruik wordt gemaakt van de hier voorhanden vakkennis en zorg wordt gedragen voor coördinatie niet alleen tussen de parlementen van de lidstaten, maar ook met de Amerikaanse en Japanse parlementen.
Het lijdt geen twijfel dat het debat van vandaag geen afgesloten hoofdstuk is, maar slechts een etappe in een lang proces.

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, aangezien de heer Pompidou door een vergadering is opgehouden, heeft hij mij verzocht in zijn plaats een betoog te houden en u zijn excuses aan te bieden.
Het verslag-Ullmann laat ons kennismaken met de kern van de informatiemaatschappij en met een aantal van haar problemen waaraan wij, EP-leden, het hoofd moeten bieden. De veiligheid van, en het vertrouwen in de elektronische communicatie moet gewaarborgd worden, met name wat betreft de elektronische handel en de economische voorlichting.
In beide gevallen is een beroep gedaan op de zogenaamde open - dat wil zeggen voor iedereen toegankelijke - netwerken waarvan de authenticiteit, integriteit en vertrouwelijkheid gegarandeerd moeten worden. Een verslag dat door de STOA op verzoek van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken is opgesteld, behandelt de ontwikkeling van technieken inzake beleidscontrole.
Met betrekking tot de elektronische controle is het van belang dat de geldigheid van contracten en de rechtszekerheid van de burger gewaarborgd worden. Aangezien de digitale handtekening inmiddels gebaseerd is op de biometrie, moeten we iedere mogelijke aantasting van de individuele vrijheden zien te vermijden en moeten we met name voorkomen dat fysieke of zelfs psychologische kenmerken worden gebruikt om het gedrag van de consument te achterhalen. Dankzij de biometrie kan de gebruiker geïdentificeerd worden aan de hand van de eigenschappen van de iris van zijn oog of een eenvoudige digitale registrering van zijn handtekening. We weten welk belang de grafologen bij dit laatste hebben.
Ons doel is de openbare vrijheden te beschermen en deze onbesuisde vorm van marketing, die gebaseerd is op de studie van het gedrag van individuen die aldus digitaal gestigmatiseerd worden, te voorkomen. De cryptografie, de digitale codering van gegevens, biedt voordelen met betrekking tot de vertrouwelijkheid, maar biedt tevens een schuilplaats voor de georganiseerde misdaad. Het feit dat informatie, dankzij de cryptografie, te gemakkelijk kan worden verborgen betekent dat we het gebruik hiervan, in het belang van de maatschappij, moeten verbieden.
Bij het gebruik van open informatie moet iedere vorm van fysieke of mentale verplichting voor de burger, die geen kennis heeft van complexe systemen in het elektronisch informatiebeheer en daardoor in een moeilijke situatie terecht kan komen, vermeden worden.
Hetzelfde geldt voor de risico's van concurrentievervalsing, die samenhangen met de elektronische communicatie tussen ondernemingen die elkaar op internationaal niveau beconcurreren. Hun digitale vormen van communicatie kunnen gemakkelijk achterhaald worden, dat wil zeggen geanalyseerd en vervolgens samengebracht door externe waarnemers.
Ik zou naar aanleiding van deze kwestie drie vragen aan de Commissie willen stellen. Eerste vraag: welke plaats kent de Commissie toe aan de open elektronische informatievoorziening in het kader van de huidige internationale concurrentie? Tweede vraag: is de Commissie van mening dat de Europese industrie nadelen ondervindt van het feit dat er waarnemingssystemen buiten de Europese Unie bestaan, en die dus in dienst zijn van derde landen? Derde vraag: welke maatregelen wil de Commissie met name aan de leveranciers van identificatiemiddelen aanbevelen, zodat de communicatie van Europese ondernemingen en de elektronische handel ten behoeve van particulieren nog meer beveiligd kunnen worden?

Hager
Mijnheer de Voorzitter, dat elektronische handel de toekomst is, ondervindt iedere burger dagelijks meer en meer. De oplossing van de daarmee samenhangende problemen op het gebied van rechtszekerheid zal bepalen of de burgers de elektronische communicatie zullen aanvaarden, maar ook een voorwaarde zijn voor de juridische gelijkstelling van digitale en traditionele handtekeningen. De rapporteur heeft deze problemen uitvoerig behandeld en goede oplossingen aangereikt.
Het probleem van de authenticiteit lijkt me evenzo oplosbaar als dat van de integriteit. Het probleem van de vertrouwelijkheid lijkt me moeilijker op te lossen. Gezien de razendsnelle ontwikkeling van de elektronica valt te verwachten dat adequate methoden binnen afzienbare tijd beschikbaar zullen zijn. Deze moeten aangepast zijn aan de vereisten van het dagelijks gebruik en de gegevensbescherming waarborgen, maar anderzijds mag de strijd tegen de misdaad er niet lastiger door worden. Mijns inziens moet afgezien worden van wettelijke bepalingen die de toegang tot elektronische communicatie regelen.

Brittan, Sir Leon
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste zou ik de rapporteur willen danken voor zijn uitmuntende verslag en willen benadrukken hoe veel bemoediging en steun we eraan hebben ontleend.
De mededeling had ten doel het belang te onderstrepen van de vrije beschikbaarheid van cryptografische producten en diensten voor consumenten en de Europese industrie. Ik kan de heer Giansily in algemene zin zeggen dat we deze mededeling als een belangrijke bijdrage beschouwen - weliswaar slechts één bijdrage, maar een belangrijke - aan de mogelijkheden van het Europese bedrijfsleven optimaal te profiteren van de internationale ontwikkelingen die momenteel plaatsvinden.
Hoewel Europa zich momenteel nog niet in een achterstandspositie bevindt, verandert de situatie razendsnel. Het zal daarom niet lang meer duren voordat we inderdaad een achterstand oplopen, tenzij we de maatregelen nemen die deze situatie vereist, evenals aanvullende maatregelen op het vlak van de informatiemaatschappij in het algemeen, via internationale fora of onze eigen wetgeving. Op deze manier kunnen we voorkomen dat we achteropraken. Maatregelen zijn dus inderdaad nodig. Andere internationale organisaties zijn inmiddels zeer actief op dit gebied.
Ik zou me nu willen richten op het specifieke terrein van de cryptografie waar we het in dit debat over hebben. Ik onderschrijf de opvatting dat de internationale dialoog gezien het wereldwijde karakter van Internet van het grootste belang is, zoals ook in het verslag wordt gezegd. Er zijn binnen de EU verschillende lidstaten die inmiddels activiteiten op dit gebied hebben ontplooid. Het lijdt geen twijfel dat eventuele afwijkende juridische en technische benaderingswijzen het vrije verkeer van goederen en diensten binnen de interne markt ernstig zouden hinderen. Er is dus dringend behoefte aan een communautair beleidskader voor cryptografie.
Het verslag onderschrijft een opvatting die we sterk hebben benadrukt, namelijk dat het belangrijk is onderscheid te maken tussen de authenticiteit en integriteit van een bericht enerzijds en de vertrouwelijkheid anderzijds. Dit wordt ook expliciet zo gesteld in ons verslag.
De richtlijn inzake elektronische handtekeningen is de eerste belangrijke stap ter waarborging van de authenticiteit en integriteit. Het voorstel is op 1 juli naar het Parlement verzonden. Uiteraard zal ook de Raad zich erover buigen. Het heeft als doel een geharmoniseerd en toepasselijk juridisch kader te vormen voor de bevordering van het gebruik van elektronische handtekeningen binnen de Gemeenschap. Het voorstel sluit aan bij de vereisten zoals die in het verslag van het Europees Parlement zijn verwoord. Het is een benadering die de nadruk legt op technologische neutraliteit. Er zal naar verwachting een hele reeks mechanismen ter waarborging van de authenticiteit van berichten worden ontwikkeld. Het toepassingsbereik van de richtlijn dient het gehele scala van elektronische handtekeningen, waaronder digitale handtekeningen, te omvatten.
Daarnaast wordt ook het belang van juridische erkenning benadrukt. De richtlijn dient een bijdrage te leveren aan de totstandkoming van een geharmoniseerd juridisch kader binnen de Gemeenschap door ervoor te zorgen dat digitale handtekeningen dezelfde juridische status krijgen als handgeschreven handtekeningen. Er wordt ook belang gehecht aan algemene vereisten voor de leveranciers van certificeringsdiensten en de certificering zelf, evenals aan de garantie van wederzijdse erkenning, de instelling van aansprakelijkheidsregels en grensoverschrijdende voorwaarden. Het voorstel komt op al deze punten overeen met hetgeen het Europees Parlement in zijn verslag aanbeveelt.
Voor wat betreft de vertrouwelijkheid hebben we het over het amendement inzake de verordening betreffende het tweeërlei gebruik; dat voorstel voor een verordening van de Raad werd op 15 mei door de Commissie goedgekeurd. De voornaamste wijziging betrof het voorstel voor kennisgevings- in plaats van vergunningsprocedures voor het intracommunautaire handelsverkeer. Momenteel wordt er geen nieuwe regelgeving verwacht. Desalniettemin zal de Commissie doorgaan met het doorlichten van de evenredigheid van de nationale restricties, om te kunnen bepalen of er gevallen zijn waarin die restricties het normale functioneren van de interne markt belemmeren.
Ik zou het Parlement graag nogmaals willen danken voor dit bemoedigende verslag. Ik hoop dat we op evenveel steun mogen rekenen bij het voorstel voor een richtlijn. Gezien het belang van initiatieven voor groei en ontwikkeling hoop ik dat het Parlement het voorstel snel zal bekrachtigen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 19.45 uur gesloten)

