Wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Wyjaśnienia ustne dotyczące sposobu głosowania
Jan Březina
(CS) Głosowałem za odrzuceniem sprawozdania pana posła Bögego w sprawie uruchomienia środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, ponieważ, w szczególności w przypadku prośby Austrii, cechuje go bardzo niesystematyczne podejście, którego odzwierciedleniem jest bezprecedensowo wysoki poziom pomocy na jedną osobę. Jeżeli musi istnieć ograniczona w czasie pomoc indywidualna, której celem jest wsparcie pracowników dotkniętych zwolnieniami spowodowanymi globalizacją, pomoc taka musi dotyczyć faktycznych indywidualnych potrzeb i rzeczywistego kontekstu gospodarczego. Jednak tak się nie dzieje; wręcz przeciwnie, procedura stosowana do ustalania tej pomocy była chaotyczna i arbitralna. W związku z tym, moim zdaniem, konieczne jest określenie wyraźnych kryteriów. Wykorzystywanie środków w taki sposób nie jest rozwiązywaniem tego problemu, ale jest marnotrawieniem pieniędzy podatników.
Syed Kamall
Panie przewodniczący! Prawdziwym powodem, dla którego moim zdaniem wielu z nas interesuje się handlem, jest sposób, w jaki pomagamy walczyć z ubóstwem ludziom w najbiedniejszych krajach. Wiemy, że jednym z najlepszych sposobów, w jaki możemy im w tym pomóc, jest wspieranie przedsiębiorców w biedniejszych krajach. Przedsiębiorcy w wielu biednych krajach błagają o pomoc i otwarcie rynków, dlatego ważne jest, abyśmy ich wspierali.
Jednak musimy patrzeć także na to, co dzieje się na naszym terytorium, aby zobaczyć, jak tworzymy bariery utrudniające handel z biedniejszymi krajami. W wielu przypadkach kraje te twierdzą, że przepisy regulujące handel działają na ich niekorzyść; dzieje się tak, kiedy patrzą na wspólną politykę rolną, dotacje na uprawę bawełny, normy sanitarne i fitosanitarne oraz taryfy na produkty o większej wartości importowane do UE. Ważne jest, abyśmy pokazali, że ten system handlu jest naprawdę otwarty i że pomagamy najbiedniejszym państwom walczyć z ubóstwem.
Nirj Deva
Panie przewodniczący! Jeżeli chcemy ograniczyć ubóstwo na świecie, musimy ożywić światowy handel. Jeżeli pójdziemy ścieżką protekcjonizmu z powodu obecnego kryzysu finansowego, jedyną rzeczą, do jakiej doprowadzimy, będzie późniejsze wyciągnięcie z biedy milionów ludzi, w wyniku czego miliony ludzi umrą. Jeżeli nie stawimy czoła temu wyzwaniu właśnie teraz i nie wykroczymy poza ten kryzys, pozostawimy po sobie dramatyczną spuściznę: miliard ludzi nie będzie w stanie przeżyć.
Mamy do czynienia z kryzysem żywnościowym, zmianami klimatycznymi, globalnym ociepleniem, powodziami, trzęsieniami ziemi i innymi katastrofami, które wymagają od nas działań, a jedynym sposobem, w jaki tak naprawdę możemy dodać wszystkim otuchy, jest ożywienie światowego handlu, dlatego bardzo cieszy mnie to, że słucha mnie osoba wyznaczona na nowego komisarza ds. handlu.
Marc Tarabella
(FR) Panie przewodniczący! Jeżeli chodzi o rezolucję w sprawie Światowej Organizacji Handlu to w odróżnieniu od mojego przedmówcy uważam, że miliarda ludzi nie ochroni przed śmiercią lub niedożywieniem handel międzynarodowy, ale produkcja rolna na własne potrzeby. Dzięki niej uda się to osiągnąć na długo przed tym, jak zagwarantowałby to handel międzynarodowy.
Miałem już okazję mówić na ten temat w trakcie tej debaty, a w związku z tym, że poprawka dotycząca usług publicznych i konieczności kontrolowania przez rządy usług publicznych związanych z takimi podstawowymi problemami, jak dostawy wody i energii, zastała odrzucona, zagłosowałem za odrzuceniem przedmiotowej rezolucji.
Wyjaśnienia pisemne dotyczące sposobu głosowania
Andrew Henry William Brons  
na piśmie. - Nie jesteśmy ultraliberalnymi kapitalistami i naprawdę wierzymy w pomoc państwa dla pracowników, którzy stracili pracę nie ze swojej winy. Chcielibyśmy, aby pomoc ta była przekazywana przez suwerenne państwa swoim obywatelom. Oczywiście nie jesteśmy nawet za członkostwem w UE. Jednak Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji istnieje i już przyznano mu środki.
Fundusz ten jest niechcianym substytutem pomocy przekazywanej przez państwa członkowskie. Gdyby zaproponowano, aby z funduszu tego środki otrzymywali brytyjscy pracownicy, oczywiście bym go poparł. Dlatego muszę niechętnie zgodzić się na to, aby środki te zostały przekazane pracownikom szwedzkim, holenderskim i austriackim. Gdybyśmy zagłosowali za jego odrzuceniem, pieniądze nie zostałyby zwrócone podatnikom. Zostałyby zatrzymane przez UE i prawdopodobnie wydane w o wiele mniej słusznej sprawie.
Diogo Feio  
Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji utworzono, aby zapewnić dodatkowe wsparcie pracownikom dotkniętym skutkami istotnych zmian w strukturze międzynarodowego handlu. Przystąpiły już do niego Portugalia, Niemcy, Hiszpania, Holandia, Szwecja, Irlandia i Austria, co pokazuje, że problem ten dotyczy państw członkowskich z różnych obszarów geograficznych i stosujących różnie modele i rozwiązania gospodarcze.
Takie sytuacje, do których dochodzi niepokojąco często, wymagają od decydentów dokładnego przeanalizowania europejskiego model gospodarczego i społecznego, jego trwałości i perspektyw na przyszłość. Oznaczają one także, że bezwzględnie kluczowe znaczenie ma promocja działań mających na celu tworzenie nowych miejsc pracy cechujących się wysoką jakością. Jeżeli działania te mają zakończyć się sukcesem, musimy zapewnić wsparcie, usunąć przeszkody i ograniczyć niepotrzebną biurokrację, aby ułatwić życie tym, którzy pomimo trudności wciąż chcą podjąć ryzyko polegające na otwieraniu nowych firm i przyłączaniu się do innowacyjnych projektów.
Niezależnie od tego, jaką pomoc zaoferujemy pracownikom, działania te będą bezwartościowe, jeżeli jedna po drugiej będą zamykane firmy i nie uda nam się zahamować odpływu inwestycji z Europy.
Omawiane tu przypadki, które popieram, dotyczą Szwecji, Austrii i Holandii i uzyskały one szerokie poparcie w odpowiednich komisjach parlamentarnych zarówno w związku ze złożeniem projektu rezolucji, jak i wydaniem opinii.
Ilda Figueiredo  
Choć podtrzymujemy nasze krytyczne stanowisko na temat Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, gdyż naszym zdaniem ważniejsze byłoby podjęcie działań mających na celu przede wszystkim przeciwdziałanie bezrobociu, głosowaliśmy za przyjęciem sprawozdania w sprawie uruchomienia tego funduszu w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami restrukturyzacji firm lub liberalizacji międzynarodowego handlu.
Ten przypadek dotyczy uruchomienia około 16 milionów euro dla Szwecji, Austrii i Holandii w celu zapewnienia wsparcia pracownikom zwolnionym w przemyśle samochodowym i budowlanym.
Fundusz ten uruchamiany jest w 2009 roku po raz piąty, co zwiększa wykorzystaną kwotę do 53 milionów euro z planowanych 500 milionów euro. Dość symptomatyczny jest fakt, że niewiele ponad 10 % planowanej kwoty zostało wykorzystane w czasie poważnego kryzysu społecznego i samo to wskazuje na konieczność przeglądu przepisów regulujących działanie tego funduszu.
Françoise Grossetête  
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pana posła Bögego w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji. Jego celem jest ochrona miejsc pracy oraz ułatwienie powrotu na rynek pracy pracownikom zwolnionym w wyniku zmian w strukturze międzynarodowego handlu oraz globalnego kryzysu finansowo-gospodarczego.
Trzy lata po jego stworzeniu w 2006 roku i w kontekście obecnego kryzysu finansowo-gospodarczego konieczne było złagodzenie przepisów regulujących wykorzystanie tego europejskiego funduszu. Dziś adresatami tych bardziej skutecznych i szybciej podejmowanych działań są Szwecja, Austria i Holandia, a ja czekam na moment, w którym większy dostęp do tych środków będą miały wszystkie państwa członkowskie UE. W związku z tym, że fundusz ten jest powiązany z ramami finansowymi 2007-2013 maksymalna roczna kwota środków dla funduszu nie może przekroczyć 500 milionów euro, jednak kluczowe znaczenie ma to, aby środki te były wykorzystywane w pełni, a w tej chwili tak nie jest.
Unia Europejska musi korzystać ze wszystkich dostępnych środków, aby walczyć ze skutkami kryzysu gospodarczego.
Jörg Leichtfried  
Głosuję za przyjęciem sprawozdania w sprawie przekazania Austrii, Szwecji i Holandii pomocy w wysokości 15,9 miliona euro. Na skutek globalnego kryzysu gospodarczego w samej Styrii w branży zajmującej się produkcją części samochodowych pracę straciło łącznie 744 pracowników. Teraz UE zatwierdziła słusznie złożony wniosek Austrii o wsparcie w wysokości 5 705 365 euro z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji.
Jest to w pełni uzasadnione, gdyż Austria szczególnie ucierpiała na skutek spadku eksportu. Na przykład eksport pojazdów drogowych i samochodów spadł odpowiednio o 51,3 % i 59,4 %. Na skutek bliskich powiązań między firmami w branży samochodowej i małej dywersyfikacji wielu dostawców, kryzys odczuwany jest w całym sektorze samochodowym.
Jean-Luc Mélenchon  
Szwedzcy, austriaccy i holenderscy pracownicy są składani w ofierze globalizacji. Jeszcze raz wyrażamy nasz zdecydowany sprzeciw wobec filozofii, na której opiera się działanie tego funduszu, według której europejscy pracownicy są po prostu "dającymi się dostosować zmiennymi” pozwalającymi na sprawne funkcjonowanie jednej z form neoliberalnej globalizacji, która nie jest nigdy kwestionowana. Interesy takich gigantów, jak amerykański Ford, będący aktualnym właścicielem Volvo Cars, który zgarnął zysk w wysokości prawie jednego miliarda dolarów za trzeci kwartał 2009 roku, czy Aviva, Axa i BlackRock, będących głównymi akcjonariuszami Heijmans NV, zajmują dziś miejsce interesu ogólnego europejskich obywateli. Fundusz ten przyczynia się do tego rabunku.
Nuno Melo  
Unia Europejska jest obszarem solidarności. W tym duchu funkcjonuje Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji. Fundusz zapewnia podstawowe wsparcie osobom bezrobotnym i ofiarom relokacji przedsiębiorstw, do której dochodzi w wyniku globalizacji. Jego istnienie ma jeszcze większe znaczenie, kiedy uświadomimy sobie, że coraz więcej firm przenosi swoją działalność, wykorzystując niższe koszty pracy w innych krajach, w szczególności w Chinach i Indiach, często kosztem pogorszenia warunków socjalnych, pracowniczych i środowiskowych.
Andreas Mölzer  
Po raz kolejny skutki globalizacji muszą być łagodzone przez uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG). Tym razem niestety mocno ucierpiała Styria. W ciągu kilku ostatnich miesięcy pracę straciło łącznie 744 pracowników z dziewięciu firm i właśnie dlatego Styria zwróciła się do UE z prośbą o pomoc. Podobnie jak w przypadku poprzednich podań wszystko zostało szczegółowo sprawdzone i cieszę się, że mieszkańcy tego regionu spełniają wszystkie wymogi. Szczególnie w czasie obecnego kryzysu finansowo-gospodarczego po raz kolejny bardzo wyraźnie przypominamy sobie negatywne skutki globalizacji.
W związku z tym jeszcze mniej zrozumiałe jest to, że Parlament przyjął dziś rezolucję zakładającą jeszcze większą liberalizację i zniesienie barier handlowych, czyli kolejny etap globalizacji. Zanim w UE dojdzie do zmiany sposobu myślenia możemy jedynie ograniczać szkody wyrządzone przez globalizację we wspomnianych krajach. W związku z powyższym bez wahania zagłosowałem za uruchomieniem środków z funduszu.
Wojciech Michał Olejniczak  
Opowiedziałem się za uruchomieniem Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, ponieważ dzisiejsza sytuacja na rynkach pracy wymaga od nas działania na rzecz pracowników. Poprzednie kryzysy charakteryzowały się tym, że dotyczyły konkretnych regionów i były skupione w jednym miejscu. Wtedy wszyscy ci, którzy stracili pracę lub borykali się z problemami finansowymi, mogli emigrować w celach zarobkowych lub pracować na kilka etatów. Dzisiaj, w związku z globalnym charakterem kryzysu finansowego, takiej możliwości nie ma.
Aktualna sytuacja na rynkach finansowych wymaga wsparcia dla wielu milionów ludzi, którzy przez ostatni rok stracili pracę. Nie chodzi tu oczywiście tylko o pomoc w poszukiwaniu pracy, ale także o wykorzystanie elastyczności rynku pracy i przekwalifikowywanie pracowników, organizowanie odpowiednich szkoleń, np. w zakresie obsługi komputera czy doradztwa zawodowego. Gros środków z EGF powinno być przeznaczone na promowanie przedsiębiorczości i pomoc w samozatrudnieniu, ponieważ w sytuacji utraty pracy szansą na utrzymanie stabilności finansowej i rozwoju jest założenie własnej firmy i wypracowywania dochodu we własnym zakresie.
Uważam, że programy takie, jak Europejski Fundusz Dostosowywania do Globalizacji, są bardzo potrzebne, ponieważ stanowią odpowiedź na konkretną sytuację i bezpośrednio wspomagają tych, którzy najbardziej ucierpieli na skutek kryzysu.
Aldo Patriciello  
Panie przewodniczący, panie i panowie! Na wstępie chciałbym pogratulować sprawozdawcy wykonania doskonałej pracy. Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji jest narzędziem, z którego Parlament Europejski coraz częściej korzysta w związku z tym, że nasz kontynent przechodzi przez trudny okres konwergencji gospodarczej.
Pokazuje to, że w obliczu kryzysu Parlament Europejski zdołał podjąć działania polityczne przynoszące korzyści reprezentowanym przez nas obywatelom poprzez synergię różnorodnych celów politycznych. W związku z tym głosowałem za uruchomieniem przedmiotowego funduszu w przekonaniu, że będzie on podstawowym narzędziem zawodowej i tym samym społecznej integracji dla pracowników, którzy zostali zwolnieni z pracy.
Marit Paulsen, Olle Schmidt i Cecilia Wikström  
Szwecja złożyła wniosek o wsparcie z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w związku ze zwolnieniami w branży samochodowej w tym kraju.
Jesteśmy przekonani, że wolny handel i gospodarka rynkowa sprzyjają rozwojowi gospodarczemu i w związku z tym zasadniczo sprzeciwiamy się przekazywaniu pomocy finansowej krajom czy regionom. Jednak ten kryzys gospodarczy okazuje się głębszy od wszystkich kryzysów, do jakich doszło w Europie od lat trzydziestych, i uderza w producentów samochodów w Szwecji, a szczególnie mocno w Volvo Cars.
Komisja uznała, że zwolnienia przeprowadzone przez Volvo Cars mają bardzo niekorzystny wpływ na lokalną i regionalną gospodarkę w zachodniej Szwecji. Volvo Cars jest w tej części Szwecji bardzo ważnym pracodawcą. Jeżeli Parlament Europejski nie podejmie działań, sytuacja ta będzie miała bardzo niekorzystny wpływ na pracowników Volvo Cars i jego dostawców. Ryzyko społecznej marginalizacji i trwałego wykluczenia jest bardzo duże, czego, jako liberałowie nie możemy zaakceptować. Bardzo współczujemy wszystkim zwolnionym osobom i bardzo chcielibyśmy, aby zapewniono im szkolenia.
Szwecja jest płatnikiem netto do kasy UE, w związku z czym ważne jest, aby pracownicy firm działających w tym kraju także otrzymywali wsparcie z UE, jeżeli padli ofiarą kryzysu gospodarczego.
Marie-Christine Vergiat  
Wstrzymałam się od głosu w trakcie głosowania nad kolejnym uruchomieniem Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji.
Głosowanie dotyczy, między innymi, wypłaty dwóch transz w wysokości prawie 24 milionów euro branży samochodowej w Szwecji i Austrii. Kolejna prośba dotyczy firmy budowlanej z Holandii.
Przemysł samochodowy jest głównym beneficjentem tego funduszu, choć stale zamyka fabryki, przenosi produkcję, zwalnia duże grupy pracowników i stawia swoich podwykonawców w trudnej sytuacji. Co więcej, uzyskał on inne formy pomocy finansowej od państw członkowskich w ramach programów naprawy gospodarczej oraz dalsze wsparcie przyznane w związku z polityką mającą na celu walkę ze zmianami klimatycznymi.
Środki te, które mają być przeznaczone na szkolenie zwolnionych osób - co jest konieczne, jeżeli mają one znaleźć nową pracę - nie są przyznawane, a w zamian za to mamy obietnicę europejskiego przemysłu samochodowego dotyczącą niezwalniania kolejnych pracowników.
Nie ma najmniejszej możliwości, abym poparła taką politykę, gdyż w rzeczywistości ułatwia ona relokację.
Ilda Figueiredo  
Budżet korygujący jednoznacznie odzwierciedla sprzeczności w budżetach Unii Europejskiej. Z jednej strony, całkowite wartości są małe w porównaniu z potrzebami polityki spójności gospodarczej i społecznej. Z drugiej strony, środki te nie zostały wydane, ponieważ kraje, które najbardziej potrzebowały pieniędzy, miały trudności z budżetowaniem wymaganego współfinansowania.
Pomimo tego odrzuciły one złożone przez nas wnioski zakładające złagodzenie wymogów dotyczących współfinansowania, szczególnie w czasie kryzysu. Takie sprzeczności i nieracjonalne rozwiązania zawarte we wspólnotowej polityce przynoszą korzyści tylko najbogatszym i najlepiej rozwiniętym krajom i prowadzą do pogłębienia nierówności społecznej i różnic między regionami. Właśnie dlatego zagłosowaliśmy za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania.
W samym sprawozdaniu można znaleźć uzasadnienie naszego stanowiska, gdyż podkreślono w nim, że "istnieją różne powody widocznego spowolnienia w przekazywaniu środków w porównaniu z przewidywanym tempem w przypadku poszczególnych państw członkowskich. Po pierwsze, w niektórych przypadkach aktualna sytuacja gospodarcza utrudniła przekazanie odpowiednich środków. Po drugie, fakt, że dynamika wdrażania programów na rzecz rozwoju obszarów wiejskich w 2009 roku jest mniejsza niż we właściwym roku poprzedniego okresu programowania wyjaśnia późne zatwierdzenie odpowiednich programów oraz, w przypadku Rumunii i Bułgarii, brak wystarczającego doświadczenia we wdrażaniu programów na rzecz rozwoju obszarów wiejskich”.
Nikolaos Chountis  
Głosowałem za odrzuceniem przedmiotowego projektu ponieważ zasadniczo popiera się w nim liberalizację rynków i systemu handlu, co jedynie szkodzi biednym i rozwijającym się krajom, oraz nie uwzględnia się w nim w wystarczającym stopniu potrzeb planety w zakresie ochrony środowiska. Moim zdaniem należy odrzucić liberalizację rynku i jej katastrofalne skutki, które doprowadziły do aktualnego kryzysu finansowego, gospodarczego, klimatycznego i żywnościowego a także do likwidacji miejsc pracy, ubóstwa i deindustrializacji. Głosowałem za odrzuceniem przedmiotowego projektu także dlatego, że nie zagwarantowano w nim pełnego poszanowania praw rządów do ochrony ich prawa do regulowania i świadczenia podstawowych usług, w szczególności na obszarze dóbr i usług publicznych, takich jak opieka medyczna, edukacja, kultura, telekomunikacja, transport, dostawy wody i energii.
Niestety poprawki złożone przez Konfederacyjną Grupę Zjednoczonej Lewicy Europejskiej / Nordycką Zieloną Lewicę zostały odrzucone. Będziemy walczyć o prawdziwą reformę systemu międzynarodowego handlu obejmującą wprowadzenie przepisów wspierających sprawiedliwy handel, zgodnych z międzynarodowymi zasadami na obszarze sprawiedliwości społecznej, szacunek dla środowiska, niezależność żywnościową i bezpieczeństwo żywnościowe, zrównoważone rolnictwo, realny wzrost i różnorodność kulturową.
Anne Delvaux  
Głosowałam za odrzuceniem wspólnego projektu rezolucji w sprawie perspektyw dauhańskiej agendy rozwoju w następstwie siódmej konferencji ministerialnej WTO. Zrobiłam tak zasadniczo dlatego, że ewidentnie brakuje w niej wizji w zakresie wspierania rozwoju i poszanowania krajów rozwijających się, ale przede wszystkim dlatego, że choć pomyślne zakończenie rundy z Dauha jest bardzo ważne, to nie można do tego dążyć za wszelką cenę. W handlu międzynarodowym należy brać pod uwagę wieloletnią europejską tradycję współpracy z najbiedniejszymi krajami. Poza tym, jeżeli chodzi o rolnictwo i liberalizację usług, nie popieram podejścia, jakie zalecane jest w przedmiotowej rezolucji, przede wszystkim dlatego, że nie przyjęto wszystkich poprawek mających na celu nadanie tekstowi bardziej neutralnego charakteru. Na przykład zgoda na przyspieszenie negocjacji w sektorze usług (w celu doprowadzenia do większej liberalizacji) jest wykluczona.
W końcu z przykrością stwierdzam, że w rezolucji wyrażono poparcie dla wzmocnienia roli dwustronnych umów o wolnym handlu. Umowy tego typu są często zdecydowanie mniej korzystne dla krajów rozwijających się. Zmuszone do samodzielnego stawiania czoła UE, mają one zdecydowanie bardziej ograniczone możliwości negocjacyjne i zwykle znajdują się w sytuacji bez wyjścia.
Diogo Feio  
Moim zdaniem runda z Dauha ma kluczowe znaczenie dla międzynarodowego handlu i może w znacznym stopniu ograniczyć ubóstwo w krajach rozwijających się oraz przyczynić się do bardziej sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z globalizacji. W związku z tym ważne jest, aby dauhańska agenda rozwoju uwzględniała tę kwestię i wnosiła rzeczywisty wkład w osiągnięcie celów millenijnych.
Członkowie WTO muszą dalej unikać podejmowania działań protekcjonistycznych, które mogłyby mieć bardzo niekorzystny wpływ na światową gospodarkę. Jestem przekonany, że niepodejmowanie działań protekcjonistycznych prowadzi do bardziej skutecznego, choć powolnego, wychodzenia z kryzysu gospodarczego, z którym mamy dziś do czynienia.
Dlatego tak ważne jest, aby członkowie WTO walczyli z protekcjonizmem w ramach dwustronnych i wielostronnych relacji określonych w przyszłych umowach.
José Manuel Fernandes  
Opowiadam się za Unią Europejską odgrywającą przewodnią rolę w odbywających się właśnie negocjacjach WTO, co pozwoli nam zakończyć rundę z Dauha uwzględniając nowe globalne wyzwania, takie jak zmiany klimatyczne, bezpieczeństwo i niezależność żywnościową. Mam nadzieję, że jej wynik doprowadzi do pojawienia się nowych możliwości rynkowych oraz skuteczniejszej realizacji zasad wielostronnego handlu, co pozwoli na wykorzystanie handlu w służbie zrównoważonego rozwoju. WTO mogłaby lepiej radzić sobie z globalizacją. Przyznaję jednak, że w kontekście obecnego kryzysu gospodarczego zasady i zobowiązania przyjęte przez WTO w dużej mierze uniemożliwiły jej członkom podjęcie restrykcyjnych działań handlowych i skłoniły ich do podjęcia działań wspierających ożywienie gospodarcze.
Członkowie WTO muszą wciąż aktywnie walczyć z protekcjonizmem. Mam nadzieję, że uda się nawiązać lepszą współpracę między WTO a innymi instytucjami i organami międzynarodowymi, takimi jak Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), Międzynarodowe Biuro Pracy (ILO), Program Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEP), Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP) oraz Konferencja Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju (UNCTAD). W związku z powyższym głosowałem za przyjęciem przedmiotowej rezolucji.
Ilda Figueiredo  
W przedmiotowej rezolucji podkreśla się neoliberalne stanowisko Parlamentu w sprawie rozpoczętej w 2001 roku rundy z Dauha oraz sporadycznie wspomina się o kwestiach społecznych i millenijnych celach rozwoju.
Jej główną ideą jest jednak nacisk na całkowitą liberalizację światowego rynku. Jej autorzy nie przyznają, że przyszedł czas na zmianę priorytetów w międzynarodowym handlu i odrzucenie wolnego handlu z powodu jego negatywnego wkładu w kryzys finansowy, gospodarczy, żywnościowy i społeczny, z którym zmaga się teraz coraz więcej ludzi tracących pracę i żyjących w ubóstwie. Wolny handel służy jedynie interesom najbogatszych krajów i największym grupom gospodarczym i finansowym.
Odrzucając zaproponowane przez nas poprawki, powiedzieli oni "nie” wielu zmianom w negocjacjach, które doprowadziłyby do priorytetowego traktowania rozwoju i awansu społecznego, tworzenia nowych miejsc pracy oraz walki z głodem i ubóstwem. Godny ubolewania jest fakt, że za najważniejszy priorytet nie uznali oni likwidacji rajów podatkowych, wspierania niezależności żywnościowej i bezpieczeństwa żywnościowego, wspierania wysokiej jakości usług publicznych oraz poszanowania prawa rządów do kontroli gospodarki i usług publicznych, w szczególności na takich obszarach, jak opieka medyczna, edukacja, kultura, telekomunikacja, dostawy wody i energii.
Bruno Gollnisch  
Nie, globalny wolny handel nie jest rozwiązaniem dla obecnego kryzysu. Wręcz przeciwnie, jest on jedną z głównych jego przyczyn. Negocjacje w ramach rundy z Dauha załamały się na samym początku i były w martwym punkcie przez rok z powodu jednego problemu, mianowicie system rozwinął się do punktu, którego nikt nie był w stanie tolerować - niezależnie od tego czy były to kraje rozwinięte, rozwijające się, czy najmniej rozwinięte, co jest instytucjonalnym żargonem stosowanym do określania państw dotkniętych ubóstwem i zmuszanych do integrowania się z ultrakonkurencyjnym globalnym rynkiem, który je pochłania. W Europie żyjemy według paradoksu utrwalanego przez pseudoelity, które nami rządzą i które chcą, abyśmy wszyscy byli jednocześnie biedni i bogaci: biedni, ponieważ musimy pobierać zaniżone wynagrodzenie, aby uczestniczyć w wojnie handlowej, w której zmuszeni jesteśmy rywalizować z państwami, w których wynagrodzenia są niższe, i bogaci, co pozwala nam konsumować tanie i często niskiej jakości importowane produkty, które zalewają nasze rynki.
Kilka dekad temu francuski zdobywca nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii doszedł do oczywistego wniosku: wolny handel jest możliwy i pożądany tyko w przypadku państw lub podmiotów będących na takim samym poziomie rozwoju. W takim przypadku uczestniczący w nim partnerzy czerpią obopólne korzyści. W innych przypadkach handel musi być regulowany niezależnie od tego, czy podoba się to prorokom i neoliberałom, czy nie.
Sylvie Guillaume  
Mam nadzieję, że dzięki dauhańskiej agendzie rozwoju doprowadzimy do nawiązania sprawiedliwych i godziwych relacji handlowych. Właśnie dlatego poparłam zaproponowane przez moją grupę polityczną poprawki, których celem jest ulepszenie przedmiotowej rezolucji, co umożliwi uwypuklenie żądań dotyczących rozwoju; żądanie, aby usługi publiczne nie były poddawane w wątpliwość w trakcie negocjacji nad usługami; w przypadku taryf przemysłowych żądanie, aby uznano konieczność uwzględniania poziomu rozwoju każdego kraju i nie otwierano nagle tych branż na konkurencję; i w końcu aby zachowano specjalny i zróżnicowany sposób traktowania niektórych rodzajów produkcji w sektorze rolnym.
Nuno Melo  
Liczne przypadki nierówności w systemie międzynarodowego handlu w sposób niesprawiedliwy pomagają podkreślić asymetrie między kontynentami. W tym przypadku każde rozwiązanie, które pomaga wyeliminować istniejące nierówności, przynosi wszystkim korzyści i z pewnością przyczynia się do stworzenia wielostronnego systemu opartego na sprawiedliwszych i bardziej godziwych zasadach. Dzięki temu doprowadzimy do powstania sprawiedliwego systemu handlu, który będzie służył wszystkim. Właśnie to jest w duchu dauhańskiej agendy rozwoju.
Willy Meyer  
Po 30 latach wolnorynkowego fundamentalizmu światowa gospodarka przeżywa największy kryzys od wielkiego kryzysu w latach trzydziestych. Neoliberalny program Światowej Organizacji Handlu (WTO) zakładający deregulację, liberalizację i prywatyzację usług sprawił, że większość ludności na świecie żyje w jeszcze większej biedzie zarówno w krajach rozwijających się i uprzemysłowionych. Moja grupa od zawsze odrzucała liberalizację handlu i jej fatalne skutki, które przyczyniają się do obecnego kryzysu finansowego, gospodarczego, klimatycznego i żywnościowego.
W związku z tym głosowałem za odrzuceniem rezolucji Parlamentu w sprawie konferencji ministrów WTO, a moja grupa zaproponowała, aby do negocjacji WTO potrzebny był nowy mandat. Mandat taki musi być dostosowany do aktualnej sytuacji na świecie. Jego celem musi być przeprowadzenie prawdziwej reformy systemu międzynarodowego handlu oraz przyjęcie przepisów w dziedzinie sprawiedliwego handlu respektujących umowy międzynarodowe i przepisy krajowe na obszarze sprawiedliwości społecznej, środowiska naturalnego, niezależności żywnościowej oraz zrównoważonego rolnictwa.
Andreas Mölzer  
Wspólny projekt rezolucji Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci), Europejskich Konserwatystów i Reformatorów oraz Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy w sprawie dauhańskiej agendy rozwoju i WTO jest kontynuacją trendu globalnej liberalizacji na wszystkich obszarach gospodarczych. Nie ma wątpliwości, że znoszenie barier handlowych i wspieranie handlu na niektórych obszarach zwiększa dobrobyt. Ponadto zaobserwowaliśmy, że wolny handel, w szczególności między krajami będącymi na podobnym poziomie rozwoju, także przynosi korzyści.
Jednak jeżeli między partnerami handlowymi są zbyt duże różnice rozwojowe, w wielu przypadkach obie strony odczuwają negatywne skutki. Całkowite otwarcie rynków krajów rozwijających się na towary eksportowane z państw uprzemysłowionych prowadziło czasami do zniszczenia lokalnej struktury gospodarczej, większego ubóstwa i w konsekwencji zwiększenia się liczby osób pragnących wyemigrować do państw zachodnich. Z drugiej strony, Europa została zalana tanimi towarami z Dalekiego Wschodu, w produkcji których w wielu przypadkach dochodzi do wyzysku pracowników. Lokalne zakłady produkcyjne zostały przeniesione lub zamknięte, co doprowadziło do bezrobocia w Europie. Dlatego z tego punktu widzenia niektóre bariery handlowe, na przykład zachowanie niezależności żywnościowej w Europie, mają sens. Nie należy zapominać o tym, że liberalizacja usług na rynkach finansowych w ogromnym stopniu przyczyniła się do obecnego kryzysu finansowo-gospodarczego. Jednak projekt rezolucji zakłada kontynuację procesu liberalizacji i doprowadzenie do tego, aby WTO odgrywała większą rolę w nowej polityce regulującej globalny porządek i w związku z tym głosowałem za jego odrzuceniem.
Evelyn Regner  
Głosowałam dziś za odrzuceniem rezolucji w sprawie dauhańskiej agendy rozwoju, ponieważ jestem przeciwna jakiejkolwiek liberalizacji usług publicznych. W szczególności mam na myśli liberalizację dostaw wody, usług zdrowotnych oraz usług w sektorze energetycznym. Spójność społeczna wymaga tego, aby wszyscy obywatele mieli dostęp do usług publicznych. Usługi te muszą być świadczone na wysokim poziomie i w oparciu o zasadę uniwersalności, a przede wszystkim muszą być przystępne cenowo. W związku z tym władze krajowe powinny mieć w tej kwestii dużo do powiedzenia i powinny mieć wiele możliwości kształtowania takich usług.
Frédérique Ries  
W dobie globalizacji skuteczny system regulacji handlu ma większe znaczenie niż kiedykolwiek wcześniej. Właśnie to jest zadaniem WTO, która zastała stworzona w 1995 roku aby zastąpić GATT. Jak podkreślono w złożonym przez Parlament wspólnym projekcie rezolucji, za przyjęciem którego dziś głosowałam, WTO odgrywa kluczową rolę w lepszym zarządzaniu globalizacją i bardziej sprawiedliwej dystrybucji korzyści z niej wynikających. Jasne jest, że osoby opowiadające się za protekcjonizmem, za tym, abyśmy się zamykali, wybierają zły cel, kiedy uznają WTO za śmiertelną broń niekontrolowanej liberalizacji. To właśnie dyrektor generalny tej agendy ONZ - Pascal Lamy - wskazał w 1999 roku ścieżkę, którą powinniśmy podążać: ścieżkę kontrolowanej globalizacji.
Chcąc podążać tą ścieżką, Parlament Europejski proponuje kilka praktycznych rozwiązań: całkowicie bezcłowy i bezkontyngentowy dostęp do rynku dla krajów najsłabiej rozwiniętych, zakończoną sukcesem krajów rozwijających się rundę z Dauha, wymagania w zakresie standardów środowiskowych i społecznych oraz kontrolowany przez Komisję mandat w kwestiach rolnych. Proponując te rozwiązania, zauważamy także, że Unia Europejska musi traktować priorytetowo swoje cele polityczne, a nie tylko skupiać się na celach handlowych.
Czesław Adam Siekierski  
Z radością przyjąłem rezolucję dotyczącą WTO, bo jest to wyjątkowo ważny problem w obecnych czasach. W interesie nas wszystkich leży jak najszybsze wyjście z kryzysu, który ma charakter globalny. Wydaje się, że jedną z form skutecznego ograniczania kryzysu jest rozszerzanie handlu światowego. Ograniczanie reformowania gospodarek do ujęcia regionalnego czy narodowego jest łatwiejsze, ale na dłuższą metę nie jest to dobra forma walki z kryzysem, który ma wymiar globalny i walka z którym, wymaga wspólnych instrumentów o charakterze światowym. Dlatego trzeba zrobić wszystko, aby przyspieszyć negocjacje w ramach Światowej Organizacji Handlu, które liberalizują wymianę. Jednocześnie musimy przyjąć rozsądne zasady konkurencyjności. W tych zasadach szczególnie ważne są standardy jakościowe produktów i warunki produkcji, w tym także w kontekście przeciwdziałania zmianom klimatycznym i zmniejszania emisji CO2 . Wyjątkowo rozsądnego podejścia wymagają towary dużej wrażliwości, jak artykuły rolno-spożywcze. Trzeba się w przyszłości zastanowić, czy równolegle z liberalizacją handlową w ramach WTO na szczeblu światowym w obszarze towarów rolnych nie trzeba wprowadzać także ujednoliceń niektórych elementów polityki rolnej w ujęciu światowym. Należy wziąć pod uwagę specyfikę sektora rolnego, jego uzależnienie od warunków klimatycznych i kwestie jakościowe związane z bezpieczeństwem żywnościowym, jak również warunki produkcji oraz problem zabezpieczenia żywnościowego świata. W negocjacjach WTO trzeba nam więcej zrozumienia wobec innych i dobrej woli!
Nikolaos Chountis  
Głosowałem za odrzuceniem przedmiotowego projektu, ponieważ opiera się on w całości na doktrynie i polityce "wojny z terroryzmem”, które są wciąż wykorzystywane do usprawiedliwiania ograniczania praw i wolności oraz legalizowania militarnych interwencji i działań prowadzonych na mocy traktatu lizbońskiego. Ponadto Parlament Europejski został ostatecznie wykluczony z procesu współtworzenia przepisów, analizy i kontroli działań związanych z prawami indywidualnymi oraz polityką antyterrorystyczną, co osłabiło jego rolę w kluczowych sprawach. Na koniec chciałbym podkreślić, że poza tym przyjęto niestety poprawkę, która zniekształca rolę organizacji pozarządowych i przekształca je w źródła informacji i narzędzie licznych "antyterrorystycznych” służb bezpieczeństwa zamiast w podmioty usprawniające działanie społeczeństw, w których działają.
Carlos Coelho  
Publiczny dostęp do dokumentów jest kluczowym czynnikiem zapewniającym demokratyczną kontrolę instytucji i ich skuteczne działanie, co zwiększa zaufanie obywateli. W ramach programu sztokholmskiego Rada po raz kolejny podkreśliła znaczenie przejrzystości i poprosiła Komisję o przeanalizowanie najlepszego sposobu zapewnienia przejrzystości w procesie podejmowania decyzji, dostępie do dokumentów i sprawowaniu rządów w kontekście nowych możliwości, jakie daje traktat lizboński. Nie mam wątpliwości, że podstawy prawne mające zastosowanie do rozporządzenia w sprawie dostępu do dokumentów muszą zostać zmienione, podobnie jak kontekst prawny, w którym powinno ono funkcjonować, w szczególności w zakresie relacji między unijnymi instytucjami i obywatelami.
Potrzebne są także poprawki merytoryczne, na przykład w kwestii, którą uznaję za kluczową, czyli zdolności Parlamentu do korzystania z prawa demokratycznej kontroli poprzez dostęp do poufnych dokumentów. Przejrzystość, niezależnie od tego czy dotyczy relacji z obywatelami, czy aspektów instytucjonalnych, jest jedną z podstawowych zasad UE. Działania i decyzje podejmowane przez unijne instytucje, organy, służby i agencje muszą w jak największym stopniu być zgodne z zasadą otwartości.
Diogo Feio  
Omawiana kwestia dotyczy traktatu lizbońskiego, a w szczególności tego, jak pogodzić art. 75 i 215 w zakresie kompetencji Parlamentu w procedurze przyjmowania środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom.
Choć wydaje się, że art. 215 wyklucza Parlament z procesu decyzyjnego, art. 75 przewiduje zwykłą procedurę legislacyjną i tym samym uczestnictwo tej Izby w procesie tworzenia i przyjmowania środków zapobiegających terroryzmowi i działalności z nim powiązanej.
W związku z tym, że uzasadnieniem środków ograniczających przewidzianych w rt.. 215 jest często właśnie walka z terroryzmem, ważne jest ustalenie, czy jest to wyjątek od art. 75, a jeżeli tak, to czy dopuszczalna jest sytuacja, w której Parlament jest systematycznie wyłączany z procedury, w której są one przyjmowane.
Moim zdaniem oczywiste jest, że ustawodawca miał zamiar powierzyć przyjmowanie takich środków wyłącznie Radzie. Podstawą do podjęcia takiej decyzji mogła być szybkość i jednomyślność w podejmowaniu decyzji. Jednak moim zdaniem w sytuacjach, w których przyjęcie takich środków nie jest pilne, konsultowanie się w tej sprawie z Parlamentem byłoby korzystne.
Ilda Figueiredo  
Walka z terroryzmem jest po raz kolejny wykorzystywana jako wymówka do przyjmowania środków ograniczających skierowanych przeciwko rządom państw trzecich, osobom fizycznym i prawnym, grupom oraz podmiotom niebędącym państwami. Jest to niedopuszczalne, ponieważ w samym sprawozdaniu przyznano, że w praktyce trudno jest rozróżnić poszczególne zagrożenia, choć podjęto w nim próby dokonania takiego rozróżnienia.
Zdajemy sobie sprawę z tego, że potrzebne są inne ramy umożliwiające dostosowanie się do prawa międzynarodowego. Nie akceptujemy polityki podwójnych standardów stosowanych wobec rządów państw trzecich, osób fizycznych i prawnych, grup oraz podmiotów niebędących państwami ocenianych pod kątem interesów USA lub najpotężniejszych państw europejskich. Przykładów jest mnóstwo. Wymienię tylko kilka z nich: są to przypadki nielegalnej okupacji Sahary Zachodniej, aresztowanie Aminatou Haidar i innych przedstawicieli ludu Sahrawi w Maroko oraz działania Turcji przeciwko Kurdom i Cyprowi.
W związku z powyższym głosowaliśmy za odrzuceniem przedmiotowego sprawozdania, choć zgadzamy się z niektórymi jego fragmentami, w szczególności tymi, które zawierają prośbę o udzielenie wyjaśnień przez Komisję.
Bruno Gollnisch  
W przedmiotowej rezolucji Parlamentu z jednej strony mówi się o konieczności podjęcia określonych środków przeciwko organizacjom terrorystycznym i państwom je popierającym, takich jak zamrożenie ich aktywów lub nałożenie sankcji dyplomatycznych i gospodarczych itp., a z drugiej strony o poszanowaniu prawa jednostek i organizacji do ochrony przed takimi oskarżeniami i sankcjami.
Wyraźnie widać, że Parlament przedkłada prawa podejrzanych nad obronę państw. Jeżeli jednak demokracje w rzeczywistości nie są w stanie walczyć z terroryzmem zaprzeczając swoim własnym wartościom, to nie mogą one także pozwolić sobie na to, aby robić wrażenie pobłażliwych lub słabych. Obawiam się, że na podstawie przedmiotowej rezolucji właśnie takie wrażenie można odnieść. Z tego powodu, abstrahując od kwestii instytucjonalnych, głosowaliśmy za jej odrzuceniem.
Sylvie Guillaume  
Głosowałam za przyjęciem przedmiotowej rezolucji, ponieważ ważne jest, abyśmy jako posłowie do PE sprawowali kontrolę parlamentarną nad decyzjami nakładającymi sankcje na osoby powiązane z Al-Kaidą i talibami oraz osobami, które stanowią zagrożenie dla rządów prawa w Zimbabwe i Somalii. Wybrana podstawa prawna jest nie do przyjęcia; prosimy, aby konsultowano się z nami w ramach zwykłej procedury legislacyjnej i abyśmy byli informowani o postępach prac Komitetu ds. Sankcji ONZ. I ostatnia sprawa. Z przykrością stwierdzam, że Rada wciąż stosuje wysoce administracyjne podejście, choć mówimy tutaj o środkach dotyczących praw indywidualnych.
Timothy Kirkhope  
na piśmie. - Grupa ECR jest największym zwolennikiem działań skierowanych przeciwko terrorystom w UE i jest przekonana, że rządy krajowe w Unii Europejskiej muszą ze sobą współpracować, aby stawić czoła zagrożeniu, jakim wciąż jest terroryzm. Pomimo tego grupa ECR postanowiła wstrzymać się od głosu w trakcie głosowania nad przedmiotową rezolucją z dwóch powodów Po pierwsze, jesteśmy przeciwni przepisom zbliżającym nas do wspólnej europejskiej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, a po drugie zamiast niej pragniemy zobaczyć lepszą i bardziej ścisłą koordynację i współpracę między UE i rządami krajowymi i jesteśmy bardzo rozczarowani, że w przedmiotowej rezolucji nie zostało to w odpowiednim stopniu uwzględnione.
Nuno Melo  
Zdrowy rozsądek stojący za zadanymi pytaniami świadczy czymś więcej niż tylko o ocenie doktryny i porównaniu deklarowanych intencji z ich interpretacją. Mamy tu także do czynienia z konsekwencją o charakterze praktycznym, która wynika ze starego powiedzenia: komu wolno więcej, temu tym bardziej wolno mniej, i dotyczy ona następującej sprawy: jaki sens ma to, aby organ posiadający kompetencje w zakresie spraw kryminalnych i przeciwdziałania terroryzmowi oraz walki z nim poprzez udział w procedurze współdecyzji był następnie a priori wykluczany, kiedy na szali są inne działania, które w związku z tym, że dotyczą praw obywatelskich, mogą być ważne także w tym kontekście?
Kluczowe znaczenie ma to, aby sposób, w jaki traktat lizboński interpretowany jest w prawodawstwie, w rzeczywistości korespondował ze wspomnianym w nim wzmocnieniem uprawnień i kompetencji Parlamentu. W końcu w niektórych przypadkach, o których wspomniano w pytaniu, powinna istnieć możliwość korzystania z dwóch podstaw prawnych, kiedy na szali są prawa obywatelskie, a zagrożona jest polityka antyterrorystyczna. W innych przypadkach, takich jak Zimbabwe i Somalia, powinny zostać przewidziane dobrowolne konsultacje, co jest w rzeczywistości zagwarantowane w deklaracji stuttgarckiej o Unii Europejskiej, która także została wspomniana w pytaniu.
Andreas Mölzer  
W ostatnich latach w imię walki z terroryzmem ograniczano coraz więcej swobód. W szczególności po przyjęciu umowy SWIFT i programu sztokholmskiego "przejrzysta osoba” w coraz większym stopniu staje się faktem. Oczywiście w dobie nowoczesnych technologii, globalizacji i pozbawionej granic UE ważne jest, aby władze ze sobą współpracowały i były odpowiednio przygotowane. Jednak państwo nie może zniżyć się do poziomu terrorystów. Wystarczy, że pomyślimy o kontrowersyjnej roli UE i pojedynczych państw członkowskich w związku z przelotami CIA i tajnymi amerykańskimi więzieniami.
Monitorowanie legalności działań jest istotną przeciwwagą, dzięki której oskarżonemu przysługują minimalne prawa zgodnie z wymogami nowoczesnej demokracji. W przedmiotowym sprawozdaniu niewystarczająco jasno przedstawiono zastosowane w nim podejście i podano zbyt mało informacji na temat wcześniejszych niepowodzeń oraz kwestii związanych z ochroną danych osobowych. W związku z tym wstrzymałem się od głosu.
