Debat over de toekomst van Europa(debat) 
De Voorzitter
Dames en heren,
¡Bienvenido al Parlamento Europeo, señor Rodríguez Zapatero! Es un gran placer contar con su presencia.
Ik wil u oprecht bedanken dat u de uitnodiging van het Europees Parlement om dit debat over de toekomst van Europa bij te wonen, hebt aangenomen. Dit debat is heel belangrijk voor dit Huis. Verschillende minister-presidenten uit de Europese Unie, zoals Guy Verhofstadt, Romano Prodi en Jan Peter Balkenende, hebben ons al een bezoek gebracht en onderwerpen met ons besproken die voor de toekomst van de Unie van belang zijn. We hebben de gelegenheid gehad hun mening te horen en met hen te debatteren, zelfs toen er grote onzekerheid heerste over de toekomstige koers van de Europese Unie. Vandaag zijn we hier om naar u te luisteren. Naar aanleiding van een besluit van de Conferentie van voorzitters - de voorzitters van de fracties - zal deze discussievorm afgesloten worden door een toespraak van de Zweedse minister-president Fredrik Reinfeldt.
Minister-president, ik vind het belangrijk te vermelden dat Spanje in 2005 het eerste land was dat een referendum hield over het toenmalige ontwerpverdrag tot vaststelling van een grondwet en dat 77 procent van de Spanjaarden voor dit ontwerpverdrag stemden.
(Applaus)
Daarom is het extra plezierig dat we u hier vandaag welkom kunnen heten, minister-president, kort voor de ondertekening van het Verdrag van Lissabon; een ondertekening die komt na een lange periode van reflectie en, zelfs, crisis; een Verdrag waarin de kern van het grondwettelijk verdrag kon worden geïncorporeerd.
Spanje is een belangrijk land binnen de Europese Unie en heeft al lange tijd een waardevolle bijdrage aan de Unie geleverd, niet alleen sinds zijn toetreding in 1986, maar ook al lang voor die tijd. Spanje heeft altijd laten zien - en dat geldt voor alle belangrijke partijen - dat het een land is met diepgewortelde Europese opvattingen, een land dat initiatieven neemt en bereid is zich actief in te zetten voor de gezamenlijke toekomst van ons werelddeel.
Aan de orde is het debat over de toekomst van Europa, met deelneming van de Spaanse minister-president, lid van de Europese Raad.
José Luis Rodríguez Zapatero
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren,
als betrokken en actief pro-Europeaan en als minister-president van een zeer pro-Europees land, vervult het mij met grote trots dat ik vandaag voor dit Parlement, het meest representatieve Huis van Europa, mag verschijnen.
De rijkdom aan verscheidenheid van onze naties komt hier samen. Hier tonen we onze identiteit en daarbij gaan we van verscheidenheid naar wat ons verbindt. Als er één instelling is die nadrukkelijk de belichaming is van ons project, dan is het wel dit Huis, want hier wordt geluisterd naar de wensen van onze Europese burgers.
Dit Huis is steeds steviger geworden en steeds beter ingericht en het is nu een gerieflijke woning voor de uitgebreide Europese familie. Het is echter ook sterker geworden en veeleisender, want tegelijk met zijn representativiteit zijn zijn mogelijkheden gegroeid - eerst om ons te begeleiden bij ons beleid en onze activiteiten, daarna om ze te controleren.
Daarom, dames en heren, zijn we hier precies op de goede plaats om te discussiëren over het Europa dat we willen en het Europa dat we nodig hebben. Ik dank u voor de gelegenheid die u mij geeft om mijn ideeën en voorstellen over het heden en de toekomst van de Unie uiteen te zetten.
Europa is voor ons, Spanjaarden, verbonden met ons verlangen naar vrede, vrijheid, democratie en welvaart.
Onze beste tradities sluiten aan bij de waarden waarmee we de Europese culturele en politieke ruimte identificeren.
Vele jaren lang koesterden we de hoop dat we ons zouden kunnen aansluiten bij dit proces, dat meer dan vijftig jaar geleden begon.
Het succes van Spanje in de afgelopen twintig jaar komt voor een groot deel voort uit de sociale dynamiek die ontstond als gevolg van ons lidmaatschap van de Unie, en uit het effectieve gebruik dat we gemaakt hebben van de middelen die de eerdere deelnemers aan dit project ons in hun solidariteit ter beschikking hebben gesteld.
Wij Spanjaarden hebben heel veel aan Europa te danken. Toen we ons aansloten bij dit project, deden we dat in diepe dankbaarheid, en ik wil deze dankbaarheid vandaag opnieuw uitspreken ten overstaan van het Europees Parlement.
Het zal dan ook niemand verbazen dat het grondwettelijk verdrag in een referendum goedgekeurd werd. Ook zal het niemand verbazen dat wij al onze goodwill en flexibiliteit benut hebben om uit de institutionele crisis te geraken en dat we volhardend, samenhangend en vasthoudend getracht hebben de wezenlijke inhoud van het verdrag te behouden, omdat zonder die inhoud het project zelf minder waard zou zijn geworden.
Het gevaar is geweken, maar er ligt nog een zware taak voor ons, namelijk de opbouw van het Europa dat we nodig hebben en dat de wereld in de eenentwintigste eeuw nodig heeft.
Wij willen een Europa van waarden. De Europese identiteit is gesmeed gedurende een lange periode die verduisterd werd door tragedies, maar ook verlicht door de edelste scheppingen van de mensheid, door het licht van de rede, de warmte en creativiteit van onze kunstenaars, de diepgevoelde overtuigingen van onze staatslieden en de moed van onze burgers.
Vrijheid, de rechtsstaat, mensenrechten, verdraagzaamheid, gelijkheid van man en vrouw, solidariteit, daaruit bestaat de morele code van Europa. Daarin, in het vasthouden aan die waarden - en niet alleen maar aan een geografisch gebied - schuilt het wezen van onze Unie.
(Applaus)
Ons Europa moet een werkelijke politieke inhoud hebben. Alleen dan kunnen we een Unie opbouwen die past bij onze ambities.
Als we dit Europa willen opbouwen, moet het wel effectief zijn. De Unie moet in staat zijn het hoofd te bieden aan de opgaven die deze tijd stelt.
De mensen in Europa vormen het bestaansrecht en de uiteindelijke bestemming van de Unie. In de hele wereld zijn de Europeanen diegenen die de meeste rechten en de beste bescherming genieten. We vormen echter geen eiland en het is niet zo dat wij ons er niets van kunnen aantrekken dat die rechten in andere delen van de wereld niet bestaan of geschonden worden. Wij hebben de morele plicht ervoor te zorgen dat iedereen deze rechten heeft. Het is deze morele plicht waardoor Europa een missie te vervullen heeft in de wereld.
Dit Europa van waarden en werkelijke politieke inhoud, dat gesteund wordt door zijn burgers, is ook het Europa dat we nodig hebben. In een veranderende en steeds ingewikkelder wereld moeten we naar integratie streven. Als we toegeven aan isolationisme, een bekrompen kijk op onze grenzen en het vooropstellen van nationale belangen, is het onvermijdelijk dat we machteloos en onbetekenend worden.
Het is nu tijd om de handen ineen te slaan en het vuur van het enthousiasme weer te ontsteken. We hoorden steeds vaker dat Europa in een crisis verkeerde, dat het aan zichzelf twijfelde, dat de burgers zich niet betrokken voelden bij het project en dat de uitbreiding de vastbeslotenheid van de politieke unie zou aantasten.
Ik heb deze pessimistische mening nooit gedeeld. We hebben wel vaker moeilijke situaties meegemaakt en we zijn er altijd sterker uitgekomen. Jean Monnet heeft eens gezegd dat mensen alleen veranderingen accepteren als daar een noodzaak toe is en die noodzaak pas zien in geval van een crisis. Door de nood gedwongen hebben we veranderingen doorgevoerd die heel lonend zullen zijn.
Ik heb veel waardering voor het proces dat geleid heeft tot de goedkeuring van het nieuwe Verdrag. Het is niet gemakkelijk geweest. We zijn bezig met de ontwikkeling van een compleet nieuw model in de geschiedenis van de politieke beschaving en we boeken langzamerhand vooruitgang met de concretisering van de realiteit waar Schuman over sprak. Het is niet meer dan logisch dat we zo nu en dan meer tijd nodig hebben om beslissingen te nemen. Toch zien we al de vruchten die ons werk afgeworpen heeft.
Het is niet meer dan redelijk om de uitzonderlijke bijdrage die dit Parlement daaraan geleverd heeft, te erkennen. Voor Spanje, dat gestreden heeft voor het behoud van de pro-Europese strekking en het evenwicht van het Verdrag, is de steun van dit Huis bemoedigend en beslissend geweest.
Tijdens de onderhandelingen is Europa voorwaarts blijven gaan. Binnenkort zullen we de beschikking hebben over de nieuwe instrumenten die het Verdrag ons biedt, samen met de belangrijke uitbreiding van het scala aan onderwerpen waarover met een gekwalificeerde meerderheid een beslissing genomen kan worden, zodat we oplossingen kunnen vinden voor de zorgen van onze burgers.
Meer dan ooit moet Europa een baken van vooruitgang en voorspoed zijn. We kunnen niet langer wachten met het openstellen en moderniseren van onze economie. We moeten proberen de doelstellingen van de Lissabonstrategie te verwezenlijken. Dit moet ons belangrijkste en onmiddellijke referentiepunt zijn als we zowel de interne als de externe aspecten van de globalisering in de hand willen houden.
We moeten ambitieus zijn. De ervaring heeft ons geleerd dat we het dan meestal goed doen. De uitzonderlijke invloed die de introductie van de euro gehad heeft en nu ook zal hebben op de nieuwe lidstaten, toont duidelijk aan welke mogelijkheden er zijn als we integratie blijven bevorderen. We moeten de ontwikkeling van de interne markt in goederen, diensten en netwerken afsluiten en de instellingen die verantwoordelijk zijn voor het concurrentietoezicht versterken, zodat zij goed kunnen functioneren.
Een extern aspect is dat Europa een leidersrol moet spelen bij de ontwikkeling van eerlijke regels voor globalisering. We moeten onze markten transparanter en opener maken en onder eerlijke concurrentievoorwaarden de markten van onze partners buiten de Gemeenschap steunen. We moeten de Doha-ontwikkelingsronde vaart geven. We moeten een voorbeeldfunctie vervullen bij de bevordering van de internationale handel.
De geglobaliseerde wereld vraagt van ons dat wij ons bijzonder inspannen voor technische innovatie en onderzoek, dat we zo veel mogelijk gebruik maken van het uitzonderlijke potentieel aan wetenschappers en universiteiten en dat we uitmuntendheid koppelen aan territoriale cohesie. Ons model van doeltreffende integratie betekent dat alle lidstaten toegang zouden moeten hebben tot nieuwe technologieën.
We willen het maatschappelijk welzijn bevorderen. Wij hebben een sociaal Europa, een Europa met sociale rechten.
(Applaus)
Ons economisch model is niet denkbaar zonder rechtvaardigheid en rechtvaardigheid kan niet bereikt worden zonder bescherming. Ons succes moet afgemeten worden aan ons vermogen te blijven groeien en tegelijkertijd solidariteit en cohesie te waarborgen.
We moeten zorgen voor stabiele werkgelegenheid en waardig werk, onze werkende burgers helpen zich aan te passen aan veranderingen in het productiestelsel en we moeten voorvechters zijn van een beleid van maatschappelijke integratie, gelijke kansen, veiligheid op het werk en gezondheidsgaranties voor onze burgers.
Dit nieuwe, steeds groter wordende Europa kan alleen slagen als we de solidariteit tussen alle lidstaten versterken. Cohesie is een basisprincipe, voornamelijk vanwege de verplichting die we allen zijn aangegaan en vanwege de noodzaak tot het smeden van sterke banden ter wille van de politieke integratie van de Unie.
Spanje heeft sterk geprofiteerd van de Gemeenschapssolidariteit en is er voorstander van dat de nieuwe lidstaten er ook van profiteren. Spanje is bereid zijn ervaringen met hen te delen, zodat zij goed gebruik kunnen maken van deze solidariteit.
Europa is nu volop bezig met een proces van groot strategisch belang, inhoudende de schepping van een gemeenschappelijke ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, de ontwikkeling van het Schengengebied en de ontwikkeling van het stelsel van buitengrenzen. Ons wederzijds vertrouwen kan niet beter geïllustreerd worden dan aan de hand van de bundeling van veiligheidsmaatregelen waarvoor de lidstaten met buitengrenzen in het bijzonder verantwoordelijkheid hebben genomen. Spanje heeft met dit soort initiatieven altijd het voortouw genomen en het zal ze met uiterste vastberadenheid blijven steunen.
Ik wil het belang onderstrepen van een steviger Europees immigratiebeleid. Immigratie is een realiteit en heeft al grote invloed gehad op de Europese agenda. Deze invloed zal nog groter worden, want immigratie heeft te maken met verschillende, heel gevoelige aspecten van ons project.
We moeten eerst ondubbelzinnig de positieve aspecten van immigratie erkennen. Deze lopen uiteen van bevordering van de bevolkingsgroei tot het stimuleren van culturele verscheidenheid en - niet te vergeten - het oppeppen van de economie, wat in Spanje heel duidelijk het geval is geweest.
We moeten een integratiebeleid kiezen waarbij rechten gerespecteerd en eisen gesteld worden. Als Europa voor dit soort integratie zorgt, wordt het waardiger, vrijer en veiliger.
Tegelijkertijd moeten we iets doen aan de oorzaken van migratie. Dat moeten we doen door middel van dialoog en doeltreffende samenwerking met de landen van oorsprong en de doorvoerlanden.
We moeten de solidariteit tussen de lidstaten versterken en zorgen dat we beschikken over de noodzakelijke hulpmiddelen om de buitengrenzen doeltreffend te bewaken. Spanje heeft maatregelen uitgedacht en met succes toegepast, maar er is nog veel te doen. We moeten het Europese agentschap voor grensbewaking versterken, de samenwerking ter plaatse verbeteren en onderwereldfiguren, die munt proberen te slaan uit het diepe en vurige verlangen van deze mannen en vrouwen om aan hun ellende en armoede te ontsnappen, uitschakelen.
(Applaus)
We worden geconfronteerd met de enorme taak terrorisme en georganiseerde misdaad te voorkomen en te bestrijden. De samenwerking op het terrein van politie en justitie moet op een hoger plan getild worden. Spanje heeft pijnlijke ervaringen opgedaan en het weet dus heel goed hoe belangrijk gezamenlijk optreden is. Het zal altijd een voortrekkersrol vervullen bij dit beleid.
Door het nemen van initiatieven en door het goede voorbeeld te geven moet Europa streven naar de ontwikkeling van multilaterale oplossingen voor wereldwijde problemen. We doen dat al in de strijd tegen klimaatverandering, door onze toezegging dat we voor 2020 de uitstoot van broeikasgassen met twintig procent zullen verminderen. We kunnen en moeten het voortouw nemen, Europa als leidraad laten dienen en ons best doen voor een nieuwe consensus bij de onderhandelingen die in december op Bali beginnen.
Er ligt op het gebied van het energiebeleid een reusachtige taak op ons te wachten. Spanje is voorstander van een fatsoenlijk energiebeleid met een doorzichtige gemeenschappelijke markt en gegarandeerde levering tegen de laagste milieukosten. Wij vinden dat er alleen een geloofwaardig Europees energiebeleid kan zijn als we een duidelijk systeem van onderlinge verbindingen hebben tussen de lidstaten.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren,
Wij zijn een mondiale speler, want dit project is niet alleen voor Europeanen. We bereiken onze doelen niet volledig als we alleen onze eigen belangen verdedigen. We bereiken deze doelen alleen als we ons project op het internationale toneel projecteren en als we onze Unie tot een gebied van vrede, stabiliteit en solidariteit maken.
Of onze integratie een succes is zal in hoge mate afgemeten worden aan wat we voor anderen betekenen, aan de betekenis die onze woorden hebben voor de hele wereld. De toekomst heeft Europa meer dan ooit nodig. We moeten er niet naar streven dat de wereld naar onze grote geschiedenis kijkt, maar naar onze open toekomst.
Ons nieuwe Verdrag reikt ons effectieve hulpmiddelen aan voor onze gemeenschappelijke buitenlandse politiek. De functies van voorzitter van de Raad en Hoge Vertegenwoordiger voor buitenlands beleid en de herverdeling van bevoegdheden en middelen geven het buitenlandse beleid meer nadruk en continuïteit.
We kunnen ook de ervaringen van de afgelopen jaren gebruiken, waarin we geleerd hebben zowel civiele als militaire crises te beheersen en we met succes troepen ingezet hebben in uiterst moeilijke gebieden als de Congo of Bosnië.
Wij zijn de voornaamste schenker van ontwikkeling en humanitaire hulp, niet alleen vanwege onze ideeën over waardigheid, humanistische wortels of rechtsgevoel, maar ook uit eigenbelang. Alleen door gezamenlijke ontwikkeling en door rechtvaardigheid in de wereld kan de veiligheid in deze tijd van uitdagingen gewaarborgd worden.
In deze tijd van diepgaande veranderingen in de internationale situatie moet Europa aantonen dat het een gebied is van integratie en democratie en moet het zijn vermogen om op het internationale vlak consensus te bereiken, ontwikkelen.
Het nieuwe Europa mag niet gezien worden als een gebied dat geïsoleerd is van zijn ooster- en zuiderburen. Onze welvaart moet hand in hand gaan met die van hen. We moeten onze stem laten horen en ook naar hen luisteren om een vruchtbare dialoog te kunnen voeren.
Onze relaties met de landen langs de zuidkant van de Middellandse Zee zijn heel belangrijk voor ons. Deze relaties moeten het echte Europa opnieuw bevestigen, dat wil zeggen het Europa dat geïnteresseerd is in alles wat anderen te bieden hebben, dat verschillen respecteert, dat zijn waarden aanbiedt zonder ze op te dringen en dat partnerschappen aanbiedt binnen het kader van het nieuwe nabuurschapsbeleid.
In de hele wereld zijn de inkomensverschillen nergens zo groot als tussen de landen aan de noordelijke en zuidelijke stranden van de Middellandse Zee en in dat gebied bestaan nog steeds diepgewortelde conflicten. Maar het is ook zo dat de samenleving in de landen van Noord-Afrika jong en dynamisch is en dat hun politieke systemen langzamerhand minder gesloten worden en meer vrijheid toestaan. De relaties met de moslimwereld, waarin Europa de weg van dialoog en partnerschap moet volgen, zullen beoordeeld worden aan de hand van het beeld dat wij in dat gebied schetsen.
We moeten ons voordeel doen met de komende EU-Afrika-top en antwoorden proberen te vinden op de dringende behoeften van dit lijdende werelddeel, dat zo dicht bij ons ligt maar toch zo ver weg, en dat op onze deur bonst. We moeten iets doen om de bewoners van die landen in hun eigen land te houden en ze steunen bij hun streven daar in welvaart te leven.
We hebben ook een Europese benadering in de aanbieding van de belangrijkste problemen op het internationale toneel, zoals het vredesproces in het Midden-Oosten en de betrekking met de islamitische wereld, de strijd tegen het internationale terrorisme, het tegengaan van de verspreiding van kernwapens, de strategische relatie met Rusland en de voornaamste Aziatische landen, de eerbieding van de mensenrechten en de verspreiding van de democratie, de strijd tegen honger en armoede, de wereldwijde toegang tot onderwijs en gezondheidszorg en de sociale cohesie.
We moeten onze actieve aanwezigheid in alle geografische gebieden van de planeet vergroten door andere integratieprocessen te stimuleren. Om een voorbeeld te geven wil ik op dit punt graag het belang benadrukken van de uitbreiding van onze relaties met Latijns-Amerika en de bevordering van onderhandelingen over associatieovereenkomsten tussen de Unie en de verschillende Latijns-Amerikaanse regionale groepen.
We moeten vastbesloten kiezen voor multilateralisme en de centrale rol van de Verenigde Naties bij de bemiddeling in en de bijdrage aan conflictoplossing benadrukken. Het is eveneens van groot belang dat de Unie vooruitgang boekt bij de bepaling van een gemeenschappelijk defensiebeleid. Daardoor zal de Unie actief en zelfstandig kunnen bijdragen aan het bewaren van de vrede en veiligheid in de wereld, onder het mandaat van de Verenigde Naties.
Door de ontwikkeling van de noodzakelijke civiele en militaire capaciteit, EU-gevechtsgroepen, initiatieven van de snelle reactiemacht en programma's van het Europees Defensieagentschap wordt aanzienlijke vooruitgang geboekt, maar nog steeds niet voldoende.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren,
Ik heb met u enige fundamentele aspecten gedeeld van mijn visie op Europa en van de doelen die we naar mijn mening zouden moeten nastreven met het oog op de toekomst. Ik heb geprobeerd vanuit een Spaans gezichtspunt over Europa te praten. Ik zou nu graag kort vanuit een Europees gezichtspunt over Spanje willen praten.
Mijn regering heeft de afgelopen jaren een beleid gevoerd dat hetzelfde stempel draagt als de Europese prioriteiten.
We gaan door een periode van economische groei, waarbij er elke dag meer mogelijkheden zijn en hervormingen in het kader van de Lissabonstrategie geïntroduceerd worden. In 2007 hebben we al een van de twee belangrijkste doeleinden van ons nationaal hervormingsprogramma behaald, namelijk een werkgelegenheidspercentage van 66 procent, en vóór 2010, het oorspronkelijk geplande jaartal, zullen we het tweede doel bereiken, namelijk dat ons inkomen per hoofd van de bevolking volledig samenvalt met dat van Europa.
We hebben ons sterk toegelegd op opleidingen, daarvoor de infrastructuur geleverd en geïnvesteerd in communicatietechnologie. Op die manier leveren we er een bijdrage aan dat de Europese economie rust op kennis waarmee Europa voldoende concurrerend kan zijn in de informatiemaatschappij.
Ons sociaal model is rijker en sterker geworden. Onze openbare financiën zijn gezond. We hebben een overschot van ongeveer twee procent van het bruto binnenlands product, zodat de staatsschuld kleiner is geworden en we een sterker socialezekerheidsstelsel hebben gekregen.
De werkgelegenheid in Spanje is spectaculair gegroeid - drie miljoen nieuwe banen in de afgelopen vier jaar - en de banen zijn stabieler geworden. Door middel van overeenkomsten met de vakbonden boeken we vooruitgang en de arbeidsverhoudingen zijn sinds het begin van onze democratie nog nooit zo harmonieus geweest als nu.
We hebben een sociaal beleid ingevoerd waarbij mensen het recht hebben mantelzorg te verlenen aan gehandicapten en anderen die afhankelijk zijn van zorg. Dat is voortaan een nieuwe pijler van de welvaartsstaat.
Duurzaamheid is een essentieel onderdeel van ons groeimodel geworden. In 2006 zijn we er voor het eerst in geslaagd de uitstoot van broeikasgassen te beperken, ondanks de enorme economische groei. Wij houden ons zowel aan de Bali-afspraken als aan de Kyoto-afspraken.
De Spaanse burgers hebben nu meer rechten, bijvoorbeeld meer maatschappelijke invloed, gelijkheid tussen mannen en vrouwen - die nu volledig ontwikkeld is en wettelijk vastgelegd - en, heel belangrijk, huwelijken tussen mensen van hetzelfde geslacht. Die huwelijken zijn gelijkgesteld aan alle andere huwelijken en verrijken de maatschappij.
Spanje steunt het multilateralisme en zal dat blijven doen. Spanje steunt de Europese Unie en de Europese instellingen en zal dat blijven doen.
Net als in de afgelopen jaren zullen we meer geld uitgeven aan ontwikkelingssamenwerking, zodat we behoren tot de tien landen in de wereld met het hoogste percentage van het bruto binnenlands product dat aan ontwikkelingshulp besteed wordt. We zullen dit percentage blijven verhogen, zodat binnen vier jaar 0,7 procent van ons bruto binnenlandse product aan ontwikkelingshulp besteed zal worden, aan het brengen van solidariteit en waardigheid aan miljoenen mensen in de hele wereld.
Mijnheer de Voorzitter,
lange tijd konden we alleen maar zeggen dat Spanje vooruit zou gaan als Europa dat ook deed. Vandaag denk ik dat ik kan zeggen, zowel met trots als met nederigheid, dat Europa vooruitgang zal blijven boeken als Spanje dat ook blijft doen.
Ik ben er volledig van overtuigd dat Europa onze verwachtingen zal overtreffen. We kunnen bouwen op de uitzonderlijke vermogens van al haar instellingen, vooral het Parlement. In heel moeilijke tijden, dames en heren, heeft het Europees Parlement altijd bewezen een wapen tegen pessimisme te zijn en een moedige en onvermoeibare voorvechter van Europese integratie. Vandaag wil ik u daarvoor speciaal danken. Uw voorstellen en debatten hebben al deze jaren invloed gehad op de belangrijke hervormingen van de Unie.
In dit Huis, in uw midden, is Europa duidelijker te voelen dan waar ook ter wereld. Europa leeft hier met meer hoop en meer vertrouwen.
Daarom wil ik aan het eind van mijn toespraak de erkenning van Spanje en van mijzelf uitspreken voor het prestige en het werk van dit Huis en voor de arbeid van de mannen en vrouwen, van allerlei ideologieën en uit allerlei landen, die ons, via de verschillende wetgevende lichamen, vanaf deze banken in staat hebben gesteld het Europa van vandaag te bereiken en ons voor te bereiden op het Europa van morgen.
We hebben met succes het recente gevaar afgewend. Nu moeten we de vele andere uitdagingen die op ons wachten, aangaan. We moeten ons oog vast op de toekomst gericht houden en samenwerken om het Europa dat we nodig hebben en, vooral, het Europa dat de wereld nodig heeft, snel tot stand te brengen.
Hartelijk dank.
(Staande ovatie)
Jaime Mayor Oreja
namens de PPE-DE-Fractie. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, geachte minister-president, dames en heren, namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten dank ik de minister-president van Spanje voor zijn bespiegelingen over de toekomst van de Europese Unie.
Weliswaar hadden we liever gehad dat hij zijn toespraak en zijn gedachten over Europa een andere keer had uitgesproken, namelijk voor en niet na de Lissabontop, en meer in het bijzonder niet 72 uur na zijn benoeming tot minister-president, omdat dat soort omstandigheden nooit gunstig zijn voor het bereiken van het werkelijke doel van zo'n bijeenkomst, maar, dames en heren, het zou toch niet redelijk zijn - en mijn fractie zou dat niet willen - als ik de minister-president niet zou bedanken voor zijn bijdrage, of als ik die bijdrage niet zou waarderen, want zij is ongetwijfeld zeer nuttig voor de weg die Europa in de toekomst moet inslaan.
Het is voor mij niet gemakkelijk namens de PPE-DE-Fractie over vrijheid en de Europese Unie te spreken, voornamelijk vanwege persoonlijke ervaringen in mijn fractie, die zo typerend zijn voor het opkomen voor de vrijheid en die pas zo kortgeleden gebeurd zijn dat ik het moeilijk vind de juiste woorden te vinden om uit te leggen welke diepe betekenis de Europese Unie voor onze fractie heeft.
Onze fractie is opgetogen over de duidelijke vooruitgang die tijdens de top in Lissabon geboekt is, maar we zouden liegen als we niet ook zouden zeggen dat onze fractie van mening is dat we nog steeds onvoldoende politieke stootkracht en ambitie hebben om de Europese Unie van vandaag om te vormen in de Europese Unie die de Europeanen in de toekomst nodig hebben. We kunnen het Europa dat we nodig hebben, niet bereiken als we niet in onszelf geloven. We kunnen de Europese Unie niet voltooien zonder wilskracht of met mooie woorden; het gaat niet vanzelf. Woorden als samenhang en authenticiteit zijn bijvoorbeeld niet voldoende om Europese richtlijnen om te zetten of om aan het Protocol van Kyoto te voldoen.
Minister-president, wat ontbreekt is ongetwijfeld vastbeslotenheid, verdediging van onze waarden en inspanning. Die elementen zullen ons in staat stellen de morele kracht van de Unie te vergroten en daarmee uiteindelijk haar culturele eigenheid, want daarover gaat het in wezen bij dit project. We moeten de Europese burgers helpen zich bewust te worden van deze ontbrekende elementen. We moeten hen erover vertellen en hen een duidelijke uitleg geven. We moeten deze politieke behoefte aan inspanningen met ze delen en ze de waarheid durven te vertellen over wat er nog ontbreekt. Ze zullen daardoor niet ontmoedigd raken, maar ons juist hun hoop, dromen en nabijheid aanbieden, die we zo hard nodig hebben. We moeten ze duidelijker vertellen wat de problemen zijn. Die onderwerpen moeten de voorrang krijgen en we moeten een manier vinden om bevoegdheden te verdelen tussen de Europese Unie en de Europese landen, zonder te generaliseren, maar juist door de dringendste resterende problemen vast te stellen en er voorrang aan te geven.
Minister-president, afspraken, consensus en een geleidelijke aanpak zijn altijd de traditionele Europese methodes geweest; consensus is namelijk eerder een methode dan een waarde. Dat betekent dat we deze consensus moeten preciseren en organiseren en tegelijkertijd macht moeten geven aan de Europese politieke fracties, want zonder Europese politieke partijen kan er geen Europese Unie zijn. Het betekent ook dat we naar dit Huis geen nationale verschillen van mening of ruzies moeten meebrengen (die zeker hevig zijn), zoals een paar maanden geleden vanuit Spanje gebeurd is - zoals u weet.
Minister-president, er zijn problemen waarvoor een Europese oplossing nodig is. Daardoor wordt de Europese Unie ongetwijfeld sterker, maar onze fractie is van mening dat daardoor ook de Europese naties sterker worden. Het is niet zo dat de Unie sterker wordt en de lidstaten zwakker, maar juist het tegenovergestelde is het geval: om de Europese Unie te vervolmaken is het nodig dat haar lidstaten sterk zijn en dit project kan niet afgerond worden als de aangesloten landen verzwakt zijn. Dat zou namelijk de territoriale integriteit van de Unie aantasten.
Vrijheid is wat ons verbindt. Vrijheid is de ultieme waarde en deze en andere waarden zijn neergelegd in het Handvest van de grondrechten dat op 12 december in Straatsburg ondertekend zal worden. Dit is geen illusie; het is een hernieuwde keuze voor vrijheid, niet alleen binnen het territorium van de Unie, maar vooral ook in het territorium van de vrienden met wie we traditioneel onze cultuur delen, zoals landen in Zuid-Amerika en in Oost-Europa. In dit landen moeten we ook proberen ons raamwerk van principes en waarden te verstevigen.
Nog één ander ding: samenhang is belangrijker dan woorden. De geschiedenis bewijst dat onze cultuur een gunstig effect op de wereld gehad heeft. Laten we die cultuur doorgeven, maar ons daarbij niet beperken tot onze eigen Europese Unie.
Martin Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, met groot genoegen heten we minister-president Rodríguez Zapatero welkom in het Europees Parlement. We zijn ook blij dat u hier komt na de top van Lissabon en dat u hier slechts 72 uur na uw nominatie als kandidaat komt. Het zou ons zelfs nog meer plezier gedaan hebben als de PPE-DE-Fractie zich vandaag ten minste had laten vertegenwoordigen door haar fractievoorzitter.
Ik kan u één ding vertellen: de heer Daul is vanmiddag een goede toespraak van de Spaanse minister-president misgelopen. Hij is ook een minder overtuigende toespraak van de heer Mayor Oreja misgelopen, dus misschien was het wel goed dat hij er niet was. Omdat de lege stoelen aan de rechterkant van dit Huis boekdelen spreken, kan ik u vertellen dat de sociaal-democratische fractie in even groten getale aanwezig zal zijn als vandaag bij het bezoek van de Zweedse minister-president Reinfeldt, die tot de politieke gezindheid van rechts behoort, want hoffelijkheid heb je nu eenmaal of je hebt haar niet! En u hebt haar niet!
(Applaus)
Spanje en de Spanjaarden, die vertegenwoordigd worden door de minister-president van hun land, hebben recht op respect, ook van de politieke families in dit Huis. Wij betonen het Spaanse volk respect. U, mijnheer Zapatero, hebt dit Huis bedankt en u hebt de Europese Unie bedankt. Dat was een groots gebaar van de regeringsleider van Spanje - een land dat veertig jaar geleden heeft onder een meedogenloze, brute dictatuur en dat zijn vrijheid en democratische verscheidenheid heeft veroverd door zijn integratie in Europa. Het siert de Spaanse minister-president dat hij hier de Europese Unie bedankt heeft. Wij zijn u echter ook dank verschuldigd voor het feit dat Spanje zijn inspanningen met succes heeft weten te bekronen. Wij danken het Spaanse volk en de Spaanse democraten, mannen en vrouwen, daarvoor. Hun bijdrage aan Europa is een bijdrage aan de democratie, verscheidenheid, culturele vooruitgang en sociale stabiliteit. Dank daarvoor aan de Spaanse regering!
(Applaus)
Spanje is een voorbeeld voor Europa, net als het Iberische gebied als geheel. Hetzelfde geldt trouwens voor Griekenland en al die andere landen die een fascistische dictatuur te boven moesten komen en in het begin en het midden van de jaren tachtig hun weg vonden in de Europese Unie. Wij, West-Europeanen, hadden in die tijd de vrijheid in die landen rond te reizen en we kunnen de situatie toen en nu dus met elkaar vergelijken. Spanje is een land met een bloeiende economie. Het is een land met een grote toekomst, vol hoop, een land waarvan de bewoners een enorme bijdrage hebben geleverd aan de vrede in de wereld, een land dat het economisch goed gaat en dat vanwege zijn economische kracht terecht op de deur klopt van de G8-landen. Wie had twintig jaar geleden gedacht dat dat mogelijk zou zijn? En waarom zeg ik dat Spanje een voorbeeld is? Zoals u zelf al zei, mijnheer de minister-president, als het structurele en regionale beleid van de Europese Unie dezelfde economische effecten heeft in de landen die op 1 mei 2004 tot de Unie toegetreden zijn als in Spanje, kan Europa als geheel een heel mooie toekomst tegemoet zien. Daarom is Spanje een voorbeeld voor Europa.
(Applaus)
Minister-president Zapatero, Spanje heeft gewonnen doordat het in Europa geïntegreerd is. Dat hebt u heel goed gezegd. Net als vele andere landen in de Europese Unie heeft Spanje een deel van zijn soevereiniteit opgegeven toen het de euro invoerde. Opgeven van soevereiniteit over de muntsoort betekent het opgeven van een deel van de nationale soevereiniteit. Maar laten we eens kijken wat er gebeurd zou kunnen zijn als Spanje nog steeds de peseta had en stel je voor dat de regering Zapatero als eerste regeringsdaad gezegd had: "We trekken onze troepen terug uit Irak”. De Amerikaanse dollar had spelletjes kunnen spelen met de peseta. Welke economische effecten zou dat gehad kunnen hebben? Juist het opgeven van de soevereiniteit over de muntsoort bracht een zekere mate van onafhankelijkheid en zelfbeschikking voor Spanje met zich mee. Dat is nog een reden waarom Spanje een goed voorbeeld is, want het laat zien hoe Europese integratie versterkt, en niet verzwakt.
(Applaus)
De heer Zapatero heeft vele onderwerpen aangesneden . Ik wil namens de mannen, maar vooral de vrouwen in mijn fractie graag iets zeggen over de gelijkheid van mannen en vrouwen. Er zijn maar weinig regeringsleiders in Europa geweest die meer gedaan hebben dan u voor de bevordering van de rechten van vrouwen, mijnheer Zapatero, en het Europees Parlement is u ook voor uw inspanningen op dat gebied dank verschuldigd.
(Applaus)
ES) Mijnheer Zapatero, wij vragen u door te gaan met uw uitstekende, moderne en progressieve beleid. Dat is goed voor Spanje, en wat goed is voor Spanje, is ook goed voor Europa. Ga zo voort, mijnheer de minister-president.
(Staand applaus van zijn fractie)
Graham Watson
(EN) Mijnheer de Voorzitter, zodra de lidstaten het Hervormingsverdrag ratificeren - iets waarvan wij stellig hopen en denken dat zij dat inderdaad doen zullen - kunnen we dan eindelijk eens de blik vooruit richten. Een toekomstgerichte blik met een Europese Unie voorzien van een nieuw elan, dat in staat is nieuwe uitdagingen aan te gaan, voorzien van de nederigheid om naar de burger te luisteren, en ook vol politieke wil om daadkrachtig op te treden. De ratificatie van het Verdrag komt geen moment te vroeg, en mijn fractie wil u, mijnheer Zapatero, heel erg bedanken voor uw inspanningen om het proces te versnellen.
Mijn fractie denkt niet dat er een groep van wijze mensen nodig is om te gaan zitten delibereren over de Europese toekomst. Dat is al eens gebeurd, we hebben dat reeds achter de rug, en er zijn zelfs T-shirts als bewijs daarvan. Dat heette de "denkpauze”, en die is reeds verleden tijd. We zijn al over de helft van de Lissabonstrategie, en beginnen nu pas vooruitgang te boeken op het gebied van groei en werkgelegenheid. We leggen nu de laatste hand aan de gemeenschappelijke markt, waardoor de Europese ondernemers en het volledige potentieel ervan zullen kunnen waarmaken. We stellen legale migratiekanalen open voor zowel ontwikkelende als ontwikkelde economieën.
Het is nu niet het juiste moment om terug te gaan naar een Frans tekenbord, of om de weg in te slaan van een nieuw Brits plan voor een door hen o zo aanbeden vrijhandelszone. Dit zijn niet meer dan marginale ideeën die worden gepresenteerd als de mening van een meerderheid, maar dat zijn ze niet. De meerderheid van onze burgers wil dat de Europese Unie zorgt voor een sterker groeiende economie. Ze willen een veel intensiever bij allerlei kwesties betrokken EU, of het nu gaat om de bestrijding van terrorisme, meer samenwerking op het gebied van veiligheid en defensie, of om sterker optreden op milieugebied. Dan, alleen dan, zal Europa kunnen uitgroeien tot een wereldwijde speler die het in zich heeft duurzaam veranderingen teweeg te brengen.
Want hoe kunnen we nu zorgen voor groei en banen als Europa zich verschuilt achter protectionisme? Hoe is het mogelijk iets te doen tegen de klimaatverandering als we niet samenwerken? Hoe kunnen we nu zorgen voor meer vrijheden, welvaart en gerechtigheid in de wereld als Europa aan de zijlijn blijft staan? Daarom heeft Europa meer politici nodig die bereid zijn het veld te leiden en te kiezen voor een algehele Europese benadering.
Mijnheer Zapatero, door de achttien vrienden van de Grondwet in Madrid bijeen te brengen, heeft u aangetoond dat uw visie van een open, geïntegreerd en concurrentiekrachtig Europa door vele anderen gedeeld wordt. Dit is ook de visie van Europa die de progressieve krachten in alle partijen in dit Parlement graag tot volle wasdom zouden zien komen. De ALDE-Fractie zal eendrachtig samenwerken met al degenen die deze visie delen en ernaar handelen, of dat nu ter rechterzijde, ter linkerzijde of in het midden van dit parlement is, om zo ervoor te zorgen dat Europa vooruit kan. We zullen echter niet tolereren dat er mensen zijn die een dergelijke visie verkondigen zonder er naar te handelen.
Geachte premier, Spanje wordt vaak terecht geprezen om de sociale en economische transformatie die het doorgemaakt heeft sinds het land tot de EU is toegetreden. Het is nu nodig dat anderen uw voorbeeld volgen en dat zij zich aansluiten bij uw ambitie van een welvarend en open Europa.
(Applaus van het centrum en links)
Brian Crowley
namens de UEN-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou me graag aan willen sluiten bij mijn collega's in hun welkomstwoord aan de premier, maar dan op een andere manier. De premier had zich voorbereid op een debat over de toekomst van Europa, maar heeft helaas een aantal woordenwisselingen moeten aanhoren over Europa's verleden, en niet over de weg die we zouden moeten inslaan voor de toekomst.
Ik denk dat als we kijken naar datgene Europa in de 21e eeuw nodig heeft, wij allemaal al weten waar het om gaat. En in analogie daarmee weten we allemaal dat de ideologieën van het verleden elk voor zichzelf niet de oplossingen zijn geweest voor deze behoeften. Slechts door deze verschillende methoden en idealen te combineren en coördineren is het mogelijk geweest vooruitgang te boeken. Of het nu gaat om vraagstukken als gelijkheid of justitie, economische ontwikkeling of om vraagstukken van gezondheid en veiligheid, telkens weer moesten er zich specifieke momenten aanbieden om te kunnen putten uit de succesvolle methodes van het verleden.
Namens mijn fractie zou ik de premier willen bedanken voor het respect dat hij dit Parlement betoond heeft met zijn dankwoord aan de Europese Unie en het Europees Parlement in het bijzonder, als vertegenwoordiger van het volk van de Europese Unie. Wij zien onszelf - van tijd tot tijd - als dé ware spreekbuis. We zitten er soms misschien wel eens naast, maar niemand kan betwisten dat wij democratisch rekenschap afleggen en dat we een democratisch mandaat hebben om te spreken namens het volk.
Maar al te vaak worden bij discussies op intergouvernementeel niveau de denkbeelden en meningen van het Europees Parlement terzijde geschoven. Tijdens de denkpauze over het Verdrag, nu enige tijd geleden, die nu echt helemaal voorbij is - over en uit - besloot de premier tot mijn grote genoegen om de "vrienden van de communautaire methode” opnieuw bijeen te roepen, ditmaal onder de naam van "vrienden van de constitutionele methode”. Dat was een poging van zijn kant om een groep bijeen te brengen om de zaak vlot te trekken. Hij zag dat het succes van deze zet hem in de regering allerlei mogelijkheden en kansen opleverde op het moment dat hij steun nodig had bij de hele immigratiekwestie en andere ontwikkelingen.
Als ik nu vandaag een oproep zou mogen doen aan de premier wat betreft de toekomst van Europa, dan zou ik hem willen vragen om zijn invloed verder aan te wenden, en dat niet alleen in de Europese Unie, maar met name in Latijns-Amerika. Want daar worden als gevolg van allerlei zogeheten democratische bewegingen kwesties als vrijheid, democratie en naleving van de mensenrechten steeds prangender.
Tot slot heeft een aantal onder ons een visie van een Europa dat getooid is met een stralende sterrenhemel, met schitterende kansen en bovenal met respect voor de fundamentele verschillen en kwaliteiten binnen de Europese Unie. We moeten zover zien te komen dat we niet langer meer proberen om alles in één enkele mal of vorm te gieten, maar dat wij begrijpen dat door al deze verschillen te tooien met waardigheid, wij inderdaad een beter, kleurrijker en ongetwijfeld krachtiger Europa zullen kunnen bewerkstelligen.
(Applaus)
Monica Frassoni
namens de Verts/ALE-Fractie. - (ES) Minister-president, de Verts/ALE-Fractie waardeert uw pro-Europese standpunt zeer, evenals uw moedige besluit een referendum te houden over het Grondwettelijk Verdrag en het door uw regering getoonde vermogen om, kalm en zonder godsdienststrijd, wetgeving en andere maatregelen betreffende gelijkheid, persoonlijke rechten en vrijheden door te voeren die een voorbeeld zijn voor vele andere landen in Europa, al zie ik vandaag niet veel vrouwen in uw gevolg.
We hebben ook waardering voor uw uitspraken over immigratie - hoewel niet altijd voor de genomen maatregelen - en voor de nadruk die gelegd is op de positieve aspecten van immigratie, en dus niet alleen op de onwettigheid ervan, zoals uw voorganger misschien deed.
Daarom wil ik tegen u zeggen, minister-president, dat we u in de afgelopen twee jaar en in de afgelopen maanden gemist hebben tijdens de institutionele crisis die, zonder veel passie of glorie, uitgelopen is op het miniverdrag van Lissabon. De agenda van de Intergouvernementele Conferentie werd gedicteerd door de vijanden van de Europese grondwet, terwijl de vrienden ervan, zoals u, veel te bescheiden bleken om die fameuze bijeenkomst van de achttien bij te wonen.
In Europa zijn er nu verschillende benaderingen: het tweesnelhedensysteem van Sarkozy, het Atlantisch nationalisme van Gordon Brown en het nogal formele, maar heel oprechte pro-Europeanisme van Romano Prodi. Wat vindt u? Wie zijn uw medestanders?
Minister-president, u had het kort over het onderwerp klimaatverandering, maar de gedachte van uw nieuwe contract tussen de mensheid - inclusief de vrouwen, neem ik aan - en de planeet is oud nieuws. U sprak ook uw grote dankbaarheid uit voor de Europese hulp. Ik moet u zeggen dat het al een hele tijd duidelijk is dat deze Europese fondsen ook gebruikt worden om Spanje tot het land te maken met de meeste kilometers asfalt per inwoner en tot de plek waar beton, met behulp van Europese fondsen, geleid heeft tot ernstige speculatie en corruptie, zodat Spanje, net als mijn eigen land - Italië - en Denemarken - Spanje is alleen een beetje erger - bij lange na niet voldoet aan de Kyoto-doelstellingen.
Als ik het goed begrijp, heeft Spanje de Eurovignetrichtlijn niet omgezet en heeft het land nog steeds een zeer omvangrijk infrastructuurbeleid. Wij hopen dat Spanje op basis van de verkiezingsbeloften die u over klimaatverandering gedaan hebt - en er steekt geen kwaad in een beetje campagne voeren, zelfs hier - duidelijk van richting zal veranderen. Ook hopen we dat uw fantastische minister van Milieu veel meer bewegingsruimte krijgt in uw regering dan ze nu heeft.
(Applaus)
Minister-president, tot slot moet ik zeggen dat wij hier in het Europees Parlement uw woorden zeer waarderen en u er dankbaar voor zijn, maar dat we bondgenoten in de regeringen van de lidstaten nodig hebben. We kunnen niet op onze lauweren rusten, want we hebben mensen nodig die Europa willen en een visie op Europa hebben.
(Applaus)
Francis Wurtz
Mijnheer de Voorzitter, minister-president, u hebt een mooie toespraak gehouden. Het was in vele opzichten een humanistische toespraak, die ik graag aanvaard als een ideaal voor het Europa van de toekomst. We moeten echter toegeven dat er nog veel moet veranderen aan de procedures en structuren van de Europese Unie om de huidige realiteit van Europeanen gelijk te maken aan de visie die u zojuist ontvouwd hebt.
U zegt dat ons Europa een sociaal Europa is. Bravo! Maar het is niet te pessimistisch als ik zeg dat dit sociale Europa voor het grootste deel nog gebouwd moet worden. Het huidige raamwerk van het Europese sociaal beleid is, volgens de Verdragen, een open markteconomie met vrije concurrentie. Dat is een raamwerk dat van nature concurrentie tussen sociale modellen stimuleert en van nature, uit naam van de concurrentiekracht, op onze rechten beknibbelt. Het is een raamwerk waarin van nature op de arbeidskosten bespaard wordt, baanonzekerheid bevorderd wordt en sociale rechten ondermijnd worden.
Het sociale aspect is ongetwijfeld de voornaamste reden waarom burgers de Europese instellingen wantrouwen. De president van de Europese Centrale Bank heeft dat bijvoorbeeld zelf kunnen vaststellen toen hij onlangs sprak tijdens de conferentie van het Europees Verbond van Vakverenigingen en zijn theorie, de officiële EU-theorie, over loonmatiging uiteenzette, uit naam van concurrerende prijzen. Het verzet tegen hem was unaniem. Ik heb al gezegd dat de Duitse minister van Financiën gewag gemaakt heeft van het risico van een legitimiteitscrisis in het Europese sociale en economische model. Laten we die aspecten daarom eens bekijken, juist om uw visie op de toekomst enige geloofwaardigheid te verlenen.
U noemde ook de relaties met Afrika en de noodzaak een antwoord te geven op hun oproepen tot gerechtigheid. U hebt gelijk. Maar dan moeten we bijvoorbeeld terugkomen op het concept van de economische partnerschapsovereenkomst die al onze Afrikaanse partners verworpen hebben, omdat ze er zeker van zijn - naar mijn mening terecht - dat ontwikkeling van menselijke vaardigheden en vrije handel niet goed samengaan.
Tot slot, minister-president, wil ik u ervoor danken dat u ons herinnerd hebt aan wat naar mijn mening de uiteindelijke doeleinden zijn van Europa. Als we het dan nog niet eens zijn over het heden, laten we het dan ten minste eens zijn over de vooruitzichten voor de toekomst.
Graham Booth
namens de IND/DEM-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het is een genoegen om de premier hier te mogen ontmoeten in Brussel. Hij is een lichtend voorbeeld voor andere Europese regeringsleiders, een man die zijn eigen volk de kans heeft gegeven om te beslissen of het de Grondwet wel of niet wenst. Daar dient hij ons volste respect voor. Spanje heeft overigens met overweldigende steun de plannen goedgekeurd.
Ik zou eigenlijk graag willen weten waarom hij niet van plan is om dit nog eens keertje over te doen. Want hij kan er toch op vertrouwen opnieuw een soortgelijk resultaat tegemoet te zien? Is het, zoals de premier zei, omdat in het Hervormingsverdrag eigenlijk alle substantiële onderdelen van het Grondwettelijk Verdrag zijn overgenomen? Als dat zo is, dan is het niet meer dan logisch dat hij ervan uitgaat dat het niet nodig is zijn volk nog een keer dezelfde vraag te stellen. Of is, zoals tegen het Britse volk wordt gezegd, het Hervormingsverdrag zodanig anders dat het helemaal los staat van die Grondwet, en is het zodanig gecompliceerd dat het volk het eigenlijk niet begrijpen kan?
Dit is natuurlijk van cruciaal belang voor onze toekomst. Ofwel kan het de politieke elite allemaal niets schelen wat het volk wil, zoals in het geval van de heer Sarkozy en de heer Brown, ofwel hebben zij het idee dat het volk te stom is om een beslissing te nemen van een hoger gehalte dan de keuze welke hamburger te nemen bij McDonald's. Het lijkt me zo toe dat de Europese Unie hard op weg is om de eerste postdemocratische staat in de wereld te worden. Ik kan de premier dit zeggen: als de Europese elite het volk niet in staat stelt zijn stem te laten horen, dan zal het uiteindelijk andere manieren vinden om gehoord te worden.
Frank Vanhecke
(NL) Geachte Voorzitter, beste collega's, de grootste uitdagingen in mijn ogen waar de Europese Unie op dit ogenblik voor staat, is het totale gebrek aan democratische inspraak bij de besluitvorming. De Europese instellingen worden hoe langer hoe meer - in mijn ogen terecht trouwens - gewantrouwd door onze burgers die eigenlijk niet aanvaarden dat heel veel belangrijke beslissingen die hun leven direct beïnvloeden worden genomen in cenakels die eigenlijk door niets of niemand meer worden gecontroleerd. Beslissingen bovendien, waarvoor geen democratisch draagvlak bestaat. Ik geef twee voorbeelden.
Eerste voorbeeld: de tekst voor de nieuwe Europese verdragen die binnenkort in Lissabon worden ondertekend. Iedereen weet dat het gaat over een nauwelijks aangepaste versie van de Europese grondwet. Mijnheer Zapatero zelf heeft daarover gezegd: er is niet één wezenlijk onderdeel veranderd. Welnu, die tekst werkt in democratische volksraadplegingen, in Frankrijk én in Nederland, weggestemd en dat wordt nu allemaal maar weggelachen. In het beste geval, trouwens, mogen we misschien hier en daar nog eens opnieuw gaan stemmen tot de eurocraten tevreden zijn, maar eigenlijk worden democratische uitspraken via referenda gewoon bij het huisvuil gezet. Op die wijze vrees ik dat Europa hoe langer hoe meer evolueert in de richting van een zeer klein clubje dat als een soort superstaat regeert die geen inspraak duldt en bijgevolg eigenlijk geen democratie meer kan worden genoemd. Hetzelfde geldt trouwens voor de manier waarop wordt omgesprongen met de potentiële toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Die wordt niet door onze burgers gewenst, integendeel, want Turkije is geen Europees land - niet cultureel, niet geografisch, niet godsdienstig, op geen enkele wijze - en nochtans trekken Commissie en Raad zich geen moer aan van de mening daarover van de meerderheid van onze burgers. In plaats van een debat over de toekomst van de Unie, zouden we eigenlijk een debat moeten houden over het herstel van de democratie in de instellingen van deze Europese Unie.
José Luis Rodríguez Zapatero
premier van Spanje. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik alle sprekers bedanken voor hun commentaar en voor de toon daarvan. Ik kan u ook zeggen dat ik verrukt ben over hoe levendig dit debat is geweest. Dat was precies wat ik hoopte. Ik ben ook heel blij dat ik heb kunnen bijdragen aan een dergelijk levendig en intensief debat. Daarbij denk ik vooral aan een paar van de toespraken. Ik dank u daarvoor vanuit het diepst van mijn hart.
Spanje is dankbaar voor de Europese Unie, voor de oprichters ervan en voor grote landen als Frankrijk, Duitsland en Italië, die ons geholpen hebben de democratie in ons land te vestigen, die ons in Europa verwelkomd hebben en die ons vervolgens middelen ter beschikking hebben gesteld voor de ontwikkeling van ons land. We zijn ook andere openbare figuren en staatslieden dankbaar die ik vandaag nog niet genoemd heb, zoals Helmut Kohl, de heer Mitterand en de heer Palme, die zo veel bijgedragen hebben aan de democratie en de toekomst van Spanje. We zijn er heel trots op te kunnen bijdragen aan dit gezamenlijke doel.
Deze dankbaarheid gaat vergezeld van de gedachte aan wat Spanje in de afgelopen 25 jaar heeft kunnen bereiken. In de afgelopen 25 jaar is er waarschijnlijk geen enkele andere samenleving in de wereld die zo'n grote politieke en economische transformatie heeft ondergaan en zoveel vooruitgang heeft geboekt op het terrein van rechten, vrijheden en sociale omstandigheden als de Spaanse.
Spanje is altijd zeer toegewijd geweest aan Europa en is altijd heel erg pro-Europees geweest. Vertegenwoordigers van alle partijen, culturen en politieke richtingen, vaak van een groot politiek gewicht, hebben functies bekleed in de Europese instellingen, in de Commissie en in dit Parlement, waarvoor we drie Voorzitters hebben geleverd. Allemaal hebben ze hun ambt heel goed bekleed en ik wil hier graag hulde brengen aan diegenen die Spanje vertegenwoordigd hebben bij de Europese instellingen. Ze zijn erin geslaagd een gemeenschappelijke, pro-Europese cultuur tot stand te brengen in de vorm van een politieke organisatie die, zoals wel blijkt uit de toespraken die we zojuist gehoord hebben, zonder weerga is.
De politieke unie die we kennen onder de naam Europese Unie kan nergens anders mee worden vergeleken, omdat zij niet past binnen welke andere politieke categorie ook. Daarin ligt de grootheid van de Europese Unie, en ook haar onvoorspelbaarheid, gezien het noodzakelijke proces om tot een gemeenschappelijke wil te komen - een wil die gedeeld wordt door 27 landen, 27 vlaggen, 27 staten, 27 naties, 20 talen en een overvloed aan ideologieën, die hier allemaal in het Europees Parlement vertegenwoordigd zijn.
Daardoor heeft geen enkele vooruitgang die we met het Europese proces geboekt hebben maar één kleur gehad, of was zij afkomstig van maar één land of ideologie. Niets heeft maar één kleur, één ideologische kleuring of één vlag gehad. In feite is iedere ontwikkeling de som geweest van alle delen; iedere ontwikkeling had haar eigen vlag en haar eigen kleur, namelijk die van co-existentie en eenheid. Als er iets is dat de Europese ziel symboliseert, dan is het wel een unie van democraten. Dat is Europa: een unie van democratie, wat betekent dat er vooruitgang geboekt wordt op basis van een zo groot mogelijke consensus, waarbij iedereen gerespecteerd en betrokken wordt en aan iedereen dezelfde kansen geboden worden, ook aan diegenen die het volkomen oneens zijn met datgene waar de Europese Unie voor staat. De grootheid van de Europese Unie ligt hierin dat het een club is waarbij dezelfde kansen geboden worden aan diegenen die voor Europa zijn en aan diegenen die niet willen dat Europa zich ontwikkelt. Dat is de grootheid van de Europese club; in het kort, dat is de grootheid van een unie van democraten.
Er was hier iemand die het had over een "miniverdrag”. Het toekomstperspectief dat we kiezen kan altijd tegenvallen als we onze doelen niet bereiken, maar als dit nieuwe Verdrag door iedereen geratificeerd wordt en als het werkt, wordt een groots Verdrag, en geen miniverdrag. Ik vind tenminste dat we van dat standpunt moeten uitgaan. We moeten er de tijd voor nemen om te zien wat de mogelijkheden zijn die het biedt wanneer het van kracht geworden is en wanneer het gebruikt is om de uitdagingen aan te gaan die voor ons liggen.
Iemand had het ook over de ratificering van het Verdrag. Dat was nodig, omdat Spanje een van de landen is die een raadplegend referendum over het Grondwettelijk Verdrag gehouden heeft. Sindsdien is er een proces van heronderhandelingen over de aard van het verdrag gevoerd, in de meest klassieke betekenis van datgene wat de Europese gedachte symboliseert.
Men heeft mij gevraagd - en ik wil geen enkele vraag ontwijken - waarom we daar geen referendum over gehouden hebben. Daarvoor zijn twee heel duidelijke redenen. De eerste is dat het Spaanse volk zich vóór het Grondwettelijk Verdrag heeft uitgesproken. Het Verdrag dat we nu, hangende de ratificatie, hebben goedgekeurd en dat we kennen als het Verdrag van Lissabon, bevat veel elementen van het eerdere Grondwettelijk Verdrag. De tweede, heel belangrijke reden is dat er brede overeenstemming in ons land bestaat over de parlementaire ratificering van dit Verdrag, zowel onder diegenen onder ons die zich kunnen vinden in het Verdrag als ook onder de minderheden die dat niet doen.
Toch moet ik een onderwerp aansnijden dat naar mijn mening voor de toekomst belangrijk is. Ik weet niet of we er iets aan kunnen doen, maar het is duidelijk een probleem in de Europese Unie: we hebben een ratificatiesysteem dat imperfect is en waarover nooit een diepgaand debat is gevoerd. Naar mijn mening moet ratificering gemeenschappelijk door alle landen gebeuren, zo mogelijk bij wijze van één akte en één document. Uiteraard is dat op het moment moeilijk, maar het is wel wenselijk, en ik hoop dat we te zijner tijd dit type ratificering krijgen.
Een paar sprekers hebben het onderwerp aangesneden van de relatie tussen de Europese Unie en de natie. Dit onderwerp speelt al vanaf het begin, sinds de oprichting van de Unie in haar eerste samenstelling als de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal en daarna de Europese Economische Gemeenschap. Vaak zijn vraagtekens gezet bij de democratische gezondheid van de Europese Unie, omdat veel beslissingen natuurlijk genomen worden door middel van een intergouvernementele procedure.
Ik zal in het kort mijn opvattingen hierover geven.
In de eerste plaats is de natiestaat een politieke organisatievorm die, historisch gezien, probeert gebieden met elkaar te verenigen, overheidsmaatregelen te verklaren en vervolgens de weg naar democratisch systemen te banen. De natiestaat heeft dus een voorname historische taak vervuld.
De Europese Unie is een politieke organisatievorm die gebaseerd is op de ervaringen van de natiestaat. Zij vormt een hoger niveau van de natiestaat. De Unie doet niets af aan de natiestaat, maar voegt er eerder iets aan toe, ook aan de traditionele gedaante ervan. Dat is zo omdat "verenigen” meestal betekent "toevoegen”, zoals blijkt uit de geschiedenis van politieke co-existentie, politieke beschaving en politieke gemeenschap. Daar gaat het om bij de Europese Unie: verenigen en delen. Het gaat er niet om iets af te doen aan of te verzwakken wat de traditionele idee van de natiestaat symboliseert. In feite is het zo dat hoe sterker de Europese Unie is, hoe sterker onze natiestaten zijn. Dat is mijn opvatting.
Dat betekent ook dat de Europese Unie capabeler zal zijn, namelijk doordat haar instellingen legitimiteit en voortdurende legitimering nodig hebben van de politici en regeringen van die landen ... Ik verwerp vooral de theorie die in de Europese Unie de ronde doet, dat Brussel verantwoordelijk is voor veel van de problemen in ons leven: economisch, privé of maatschappelijk. Die houding is slecht voor de integratie in de Europese Unie en voor onze burgers en is bovendien in de meeste gevallen onjuist.
Ik ben van mening dat de geschiedenis ons kan laten zien en dat het heden ons kan leren dat de neiging om anderen de schuld te geven voor wat we niet bereikt hebben, alleen maar resulteert in melancholie en een negatieve houding.
Sommige sprekers noemden concrete doelstellingen en mooie woorden. Ik ben het ermee eens dat er geen actie kan zijn zonder woorden en geen woorden zonder actie, politiek gezien. Ik vind daarom dat alles wat een optie voor de toekomst betekent prioriteiten moet hebben - politieke prioriteiten die geloofwaardig zijn en die duidelijk waarneembaar zijn in genomen maatregelen en besluiten. Daar wordt over gesproken. Ik vat de drie die volgens mij voor de toekomst van de Europese Unie het belangrijkst zijn, samen.
Ik wil daar wel graag bij zeggen dat die prioriteiten niets te maken hebben met verdragen of werkwijzen of structuren of herziening van wetgeving of vermindering van wetgeving, hoewel dat laatste wel prettig zou zijn. Ze hebben te maken met de politieke doelstellingen van het tijdperk waarin we leven. Ik ben het eens met de spreker die zei dat de Europese Unie de vrucht is van de interactie tussen vele ideologieën en waarden. De Europese Unie kan echter alleen maar een regionale macht zijn die een leidende rol speelt in de wereld waar het gaat om waarden en maatregelen, als zij eerst nauwkeurig de prioriteiten vaststelt van de historische tijden waarin wij, aan het begin van de eenentwintigste eeuw, leven.
De eerste prioriteit is kijken naar wat Europa weet, omdat de beste ervaringen van dit werelddeel een kostbare les vormen. Wetenschap, creativiteit en vernieuwing hebben onze economie sterk gemaakt en onze landen maatschappelijk geïntegreerd. De opgave waar de wetenschap ons nu voor stelt, wat zowel een uitdaging als een kans is, is het omgaan met klimaatverandering en energiebronnen. Ik moet iets onderstrepen wat in een aantal van de toespraken is gezegd, omdat het niet iets is wat erg bekend is en ik het niet erg duidelijk gemaakt heb in mijn toespraak. Het is waar dat Spanje bij lange na nog niet voldaan heeft aan de vereisten van het Protocol van Kyoto. Dat is waar, maar het is ook waar dat in 2006, dus een jaar nadat mijn regering aan de macht kwam, de uitstoot van broeikasgassen daalde met vier procent, terwijl de economie met vier procent steeg. Wij zijn dus ingrijpende maatregelen aan het nemen en gaan daarmee door, in de eerste plaats door gebruik te maken van alternatieve en hernieuwbare energie en in de tweede plaats door energie efficiënter te gebruiken en erop te besparen.
Ongeveer twintig jaar geleden ging het hele debat over hoe innovatie in Europa doorgevoerd moest worden alleen maar over de ontwikkeling van de nieuwe economie, de economie van de informatietechnologie. Ik ben er zeker van dat dit Parlement daar talloze keren over heeft gedebatteerd. De nieuwe economie die de toekomst van de productiecapaciteit, en daardoor de welvaart, zal waarborgen, is nu de economie die zo spoedig mogelijk onze afhankelijkheid van steenkool kan beperken en kan voorzien in een alternatieve energiebron die steeds krachtiger wordt. Dat is naar mijn mening de eerste uitdaging, maar ook een grote kans. Het brengt namelijk veel kennis met zich mee, waardoor er banen en andere activiteiten geschapen kunnen worden met een grote toegevoegde waarde. Dat zal maatschappelijk van grote betekenis zijn.
In de tweede plaats moet Europa zich sociaal ontwikkelen. Het is juist als ik zeg dat Europa alleen sociaal vooruitgang kan boeken als we tegelijkertijd vastbesloten en resoluut vooruitgang boeken met ontwikkelingssamenwerking en ontwikkelingshulp. Ik denk daarbij aan Afrika, Latijns-Amerika en een gedeelte van Azië.
Dat is zo omdat ik niet weet, en vergeef me dat ik dit in het openbaar zeg, wat de bewoners en regeringen van veel landen in Afrika zouden kunnen denken wanneer ze de Europese Unie soms zien debatteren over wat ze beschouwt als een diepe crisis. Ik weet niet wat ze precies denken. Ik zeg alleen maar hoe ik het zie. Ik ben van mening dat wij, gelukkig, dankzij vooral ons werk aan de democratie, ons vermogen tot vernieuwing en de welvaartsstaat, die in dit werelddeel geboren is, dus dankzij deze drie waarden (werk, democratie en de welvaartsstaat), dat wij het werelddeel en de Unie zijn met de beste sociale bescherming en het hoogste inkomens- en welvaartsniveau.
Voor mij blijft de vergroting van maatschappelijk welzijn een basisdoelstelling. Een open economie en een sociale staat met sociale rechten voor zijn inwoners zijn niet onverenigbaar met elkaar. Ze zijn in feite complementair. Sociaal beleid slokt de welvaart niet op. Het kan meehelpen welvaart te creëren, omstandigheden te scheppen waarin iedereen kan meedoen, door gelijke kansen op onderwijs, door het combineren van werk en gezinsleven (waarvoor een sociaal beleid nodig is) en door een stabiele werkgelegenheid, die de beste prikkel vormt voor de productiviteit die nodig is om welvaart te creëren. Sociaal beleid gekoppeld aan productiviteit en mensgerichte doeleinden is een model dat mogelijkheden biedt. Het model dat leidt tot de grootste veranderingen is natuurlijk het model van volledige integratie en volledige gelijkheid voor vrouwen op het werk en in de hele maatschappij.
Spanje is heel erg veranderd, gedeeltelijk als gevolg van de democratie gedurende de afgelopen dertig jaar. Wat Spanje het meest heeft veranderd is echter de integratie van vrouwen in het werk, het sociale leven en het maatschappelijke middenveld van het land. Dat is wat ons het meest heeft veranderd en ons ten goede heeft veranderd, absoluut, want daarbij waren waarden als solidariteit en vooruitgang in het geding. Ik wil u eraan herinneren dat mijn regering uit evenveel mannen als vrouwen bestaat; de mensen die hier zijn behoren niet tot de regering.
Ten slotte wil ik onze derde doelstelling noemen, die samen met de andere doelstellingen - de uitdaging van de klimaatverandering, de uitbreiding van het maatschappelijk welzijn en de bekrachtiging van de sociale rechten - ontwikkeld moet worden als handelsmerk van Europa. Deze doelstelling heeft ons gebracht waar we nu zijn en ervoor gezorgd dat we een referentiepunt zijn voor andere landen. De derde hoofddoelstelling is dat we op een heel bijzondere manier de co-existentie garanderen en versterken, met in het achterhoofd dat we in een werelddeel wonen waarin de afgelopen twintig of dertig jaar grote demografische veranderingen hebben plaatsgevonden.
Met die co-existentie bedoel ik integratie en een absolute en volledige onverdraagzaamheid tegenover tekenen van racisme en vreemdelingenangst. Dat is wat co-existentie betekent. Europa mag geen van haar waarden verloochenen, en als er één wezenlijke waarde in het democratische Europa bestaat, dan is dat wel respect voor culturele en godsdienstige verscheidenheid, en dus de absolute verwerping van tekenen van vreemdelingenangst of racisme. We zouden als Europeanen falen als we aan die verleiding zouden toegeven.
Deze co-existentie moet gepaard gaan met grote verdraagzaamheid. De bevordering van individuele en collectieve rechten is niet alleen de beste uiting van vrijheid, maar ook nóg een waarde waarmee Europa zich, naar mijn mening, moet identificeren. Want welke betere vrijheid kan er zijn dan respect voor de godsdienstige, culturele en politieke opvattingen of de seksuele geaardheid van iedereen bij het aangaan van een partnerschap of het sluiten van een huwelijk? Welke betere uiting van vrijheid is er?
Als Europa de unie van democraten is, zoals ik hiervoor zei, dan kan het niet alleen om vrijheid gaan; Europa moet draaien om vrijheid en gelijkheid.
(Applaus)
De Voorzitter
Hartelijk dank, minister-president. U gaat niet nog een toespraak houden, maar u blijft hier wel om naar de andere sprekers te luisteren.
Er is straks een vergadering van het Bureau, dus ik wil u graag voor ik wegga, bedanken voor uw bezoek aan ons en voor uw toespraak. Ik wil graag u en Spanje - alle regeringen die in een vrij Spanje Europese zaken behandeld hebben - danken voor uw bijdrage aan Europa. In de afgelopen twintig jaar hebben we ervaren dat we erop kunnen vertrouwen dat Spanje altijd trouw blijft aan zijn Europese roeping, welke regering het in de toekomst ook mag hebben.
In die geest wil ik u nogmaals hartelijk danken voor uw bezoek.
Jacques Toubon
(FR) Minister-president, ik zal mij beperken tot het onderwerp immigratie. Dat is een belangrijk probleem voor de toekomst van Europa en u hebt er wat verzoenende voorstellen over gedaan.
Weliswaar heeft niemand de wijsheid in pacht met betrekking tot zo'n moeilijk onderwerp, maar er is ook niemand die zich kan onttrekken aan de solidariteit die nodig is in onze gemeenschappelijke ruimte. Uit opiniepeilingen blijkt dat sommige landen een meer economische aanpak hebben en andere een meer culturele.
Bij landen waar de economische belangen vooropstaan, past het natuurlijk dat ze zorgen voor noodzakelijke werkkrachten en daarom de wetgeving aanpassen. Vandaar ook het algemeen pardon dat sommige landen verleend hebben, zonder zich veel aan te trekken van de onrust die dat veroorzaakt. De andere lidstaten proberen de migratiestromen in te perken.
Laten we eens kijken naar hoe uw regering een algemeen pardon verleende aan honderdduizenden illegale immigranten. Frankrijk heeft daar zijn misnoegen en afkeuring over uitgesproken. Onze president is daar heel duidelijk over geweest. In de toekomst mag dit niet weer gebeuren, al was het alleen maar omdat Spanje terecht EU-geld krijgt om het hoofd te bieden aan de dramatische gebeurtenissen aan de grens met Afrika.
De PPE is voorstander van een beleid dat gebaseerd is op de individuele verwerking van aanvragen voor een verblijfsvergunning en wil daarom geen massale legalisering van grote groepen illegale immigranten, omdat daardoor alleen maar meer onrust ontstaat. Om dezelfde reden zal tijdens het Franse voorzitterschap een voorstel voor een Europees immigratiepact gedaan worden Bovendien zal het Verdrag van Lissabon ons in de komende jaren in de gelegenheid stellen eendrachtig te handelen en niet solistisch op te treden. Op de lange termijn is dat in het belang van de Europese Unie, Spanje en alle lidstaten.
Enrique Barón Crespo
(ES) Mijnheer de Voorzitter, minister-president, vicevoorzitter van de Commissie, dames en heren, namens de Spaanse socialisten wil ik de minister-president danken voor zijn komst hier vandaag.
Er is gezegd dat hij een ideale toespraak heeft gehouden. Er is ook gezegd dat hij een heel ambitieuze agenda heeft. Allereerst wil ik tegen de minister-president zeggen dat zijn aanpak zich in de praktijk bewezen heeft, met andere woorden, hij heeft een aantal economische, politieke en sociale gegevens verstrekt die het pro-Europeanisme niet alleen in het algemeen rechtvaardigen, maar ook feitelijk. Ik wil graag kort terugkomen op iets dat hier vandaag gezegd is, namelijk over het algemeen pardon. Op dit moment kopiëren Frankrijk en Duitsland het systeem van legalisering
(Applaus)
dat Spanje ingesteld heeft en dat individuele legalisering en participatie van werkgevers en vakbonden inhoudt. Vertelt u ons eens, mijnheer Toubon, wat er in uw land gebeurt.
Ten tweede wil ik u, minister-president, persoonlijk bedanken voor wat u zei over bepaalde veteranen en over dit werk, dat wij hier al vele jaren doen. Ik wil daarover één ding opmerken: naast wat wij hebben ontvangen - waarvoor we natuurlijk dankbaar zijn - hebben we ook dingen gegeven. Op het Europa van de burgers, het sociale Europa, de cohesie en het Handvest van de grondrechten heeft Spanje niet het auteursrecht, maar Spanje heeft er wel een groot stempel op gezet en daar kunnen we met recht trots op zijn.
Wat de ratificering betreft ben ik het eens met wat de minister-president gezegd heeft. Het is toch opvallend dat mensen die in hun eigen land niets gedaan hebben en geen enkele maatregel genomen hebben om de Grondwet te ratificeren of het Verdrag goed te keuren, proberen de mensen die hun werk gedaan hebben de les te lezen.
(Applaus)
Ik moet nu een heel specifiek punt aansnijden. In dit ratificatieproces moet opgeroepen worden tot solidariteit en wederzijdse loyaliteit; het gaat niet aan dat sommigen hun werk doen terwijl anderen proberen opnieuw te onderhandelen. Daar moet in Europa eens en voor altijd een eind aan gemaakt worden.
Tot slot, Mijnheer de Voorzitter, de heer Mayor Oreja heeft zich versproken, want hij heeft de heer Zapatero een paar maanden voor de volgende verkiezingen al tot minister-president herverkozen. De heer Zapatero is op dit moment alleen nog maar kandidaat-premier. Het zou interessant zijn als de politieke fracties, voorop de PPE-DE-Fractie, met het oog op de verkiezingen van de volgende voorzitter van de Commissie de kandidaat een afschrift van de toespraak van de heer Zapatero zouden geven.
(Applaus)
Ignasi Guardans Cambó
(ES) Minister-president, welkom in dit Huis.
Gelukkig heeft de toewijding aan de bouw van Europa de meeste politieke krachten in Spanje verenigd, ook die in Catalonië. Deze eenheid, die begon in 1986, zette zich voort bij de invoering van de euro en trad weer op bij de discussie over de Europese Grondwet. Daardoor hebben vorige kabinetten en ook uw eigen regering de campagne voor een politiek en ambitieus Europa kunnen leiden. Uw toespraak van vandaag heeft die toewijding bevestigd. Daar feliciteer ik u mee.
Maar, minister-president, uw verantwoordelijkheid houdt niet op bij enthousiaste toespraken vol hartstocht voor Europa. Wat Europa nodig heeft zijn leiders die zich voor het project inzetten bij hun dagelijkse werk, en niet alleen bij plechtige, officiële gelegenheden. Die inzet zien we niet altijd in het dagelijkse werk van uw regering, met als gevolg soms onproductieve confrontaties met de Europese Commissie. We zien die inzet ook niet bij die mensen die schijnen te wachten op initiatieven van anderen voordat ze hun eigen standpunt bepalen.
Het is in ieder geval tijd voor de politieke leiders een Europa te bouwen dat de inwoners hoop geeft voor dit gezamenlijke project. Dat is zo omdat Europa, mijnheer Zapatero, meer is dan alleen de som van de binnenlandse successen van haar regeringen, die van uw land inbegrepen.
Goedkeuring van het Verdrag van Lissabon betekent het eind van een periode, maar het werk is dan pas begonnen. Het zal tijd worden dat we doorgaan met het bouwen van een ruimte voor vrijheid, veiligheid en recht, tijd voor het opbouwen van een werkelijk Europees immigratiebeleid, tijd voor de verbetering van het concurrentievermogen van onze bedrijven en de mogelijkheden tot voorspoed van onze burgers, en ook tijd om in de wereld de stem van Europa te laten horen en de betrekkingen met onze buren te verbeteren, bijvoorbeeld de buren in het Middellandse Zeegebied, waar Spanje zo veel hulp kan geven.
Zonder dat het zijn uitzonderlijke nationale en taalkundige diversiteit hoeft te verloochenen of te veronachtzamen, kan Spanje daardoor veel bijdragen aan de realisatie van dit grootse gemeenschappelijke ideaal, en als de verkiezingsuitslagen u weer het vertrouwen geven te regeren - alleen of in het gezelschap van anderen - dan zult u zich persoonlijk volledig moeten inzetten voor het bereiken van deze doeleinden.
Guntars Krasts
(LV) Dank u, Mijnheer de Voorzitter. Minister-president, door het in december goedgekeurde Verdrag van Lissabon worden niet alleen maar de institutionele randvoorwaarden voor de toekomst van Europa vormgegeven. In mijn ogen zijn er drie opvattingen over de resultaten van Lissabon waar iedereen die de toekomst van Europa belangrijk vindt, het mee eens kan zijn. Dat geldt zowel voor hen die de uitkomsten van Lissabon toejuichen als voor hen die ze afkeuren. Sinds de in Lissabon bereikte overeenkomst is er reden voor een zeker optimisme over de toekomst van de Europese Unie, in de eerste plaats over het vermogen van de lidstaten om het met elkaar eens te worden. In de tweede plaats is men voorzichtig bij het beoordelen van de bereikte overeenkomst, omdat de werkelijke effecten van het Verdrag pas verscheidene jaren na de inwerkingtreding duidelijk zullen worden. In de derde plaats is men er negatief over dat het Grondwettelijk Verdrag, na de uitkomsten van de referenda in Nederland en Frankrijk, gedeeltelijk tot stand is gekomen doordat men niet naar de publieke opinie geluisterd heeft. De paradox daarvan is dat het Grondwettelijk Verdrag het verdrag juist begrijpelijker en aanvaardbaarder had moeten maken voor de Europese samenleving. Als lid van de Europese conventie maak ik bezwaar tegen het gebruik en de geest van het woord "grondwet” voor het nieuwe verdrag. De Lissabonresultaten volgen een benadering waar ik achter sta, maar ik vind niet dat de redenen voor de veranderingen goed zijn voor de toekomst van Europa. Dank u.
David Hammerstein
(ES) Mijnheer Zapatero, ik ben echt heel blij dat u hier vandaag bent en dat u zo de nadruk hebt gelegd op het probleem van de klimaatverandering en op de noodzaak nu maatregelen te nemen. Welkom bij de club!
Maar het is wel zo dat woorden vergezeld moeten gaan van duidelijke politieke besluiten, en het kan niet ontkend worden dat Spanje nog steeds het zwarte schaap is als het gaat om klimaatveranderingen. De Spaanse cijfers liggen ver achter bij de Kyoto-doelstellingen. Daarom moeten er geen halve maatregelen genomen worden op het gebied van hernieuwbare energiebronnen; er is een belastingbeleid nodig. Ik ben heel blij met het voorstel over de extra cent op benzine, ondanks het feit dat het bedrieglijk is, maar ik zou graag willen dat Spanje een voorstel deed voor een Europese milieubelasting, zodat de vloed van buitenlandse producten en importen van vervuilende producten een halt toegeroepen wordt.
We zouden opgetogen zijn als de enorme Europese én Spaanse subsidies op steenkool afgeschaft zouden kunnen worden, als de belastingmaatregelen ter vermindering van het idioot hoge Spaanse energieverbruik serieus genomen zouden kunnen worden en als de investeringen in de infrastructuur verlegd zouden kunnen worden van het wegvervoer naar de spoorwegen en andere vormen van openbaar vervoer.
Een positief punt is dat Spanje afstand heeft genomen van kernenergie. Daarmee wil ik u oprecht feliciteren. Deze geleidelijke afschaffing van het gebruik van kernenergie is heel belangrijk en ik zou de andere Europese leiders willen vragen daar notie van te nemen, want kernenergie is zeer kostbaar en zeer gevaarlijk en de opwekking ervan kost veel tijd. Kernenergie is niet het antwoord op klimaatverandering.
Willy Meyer Pleite
(ES) Welkom, minister-president. Zoals u weet behoor ik tot een minderheid die het Verdrag van Lissabon had willen onderwerpen aan een referendum, zowel in Spanje als in de andere lidstaten.
Ik heb goed naar u geluisterd en wil u zeggen dat u nog steeds de tijd hebt om hierin het voortouw te nemen. Europa heeft nog steeds de tijd om in alle lidstaten op dezelfde dag een referendum te houden, zodat rekening gehouden kan worden met het enige wat telt in onze geschiedenis: de mensen. Wij zijn hier niet voor de sier; onze positie is fundamenteel democratisch. We kunnen namelijk geen Europees project opzetten of beëindigen zonder rechtstreekse deelname van de mensen.
Ik vind dat u wel erg optimistisch bent als u zegt dat we klaar zijn met de opbouw van ons sociale Europa. We moeten in dit Huis heel vaak meewerken aan wetgeving die een directe aanval inhoudt op de Europese verzorgingsstaat met betrekking tot werk en baanzekerheid. Op dit moment hebben we een debat over flexizekerheid. Ik vind dus dat we op dit moment een discussie hebben over het voortbestaan van de verzorgingsstaat.
Ten slotte wil ik u graag een verzoek doen, minister-president. Binnenkort vindt de EU-Afrika-top plaats. Vergeet u daarbij de bezette gebieden in de Westelijke Sahara niet? Spanje en de Europese Unie hebben voor dit gebied een fundamentele verantwoordelijkheid. De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties heeft gevraagd om zelfbeschikking voor dat gebied en wij, de Europese Unie, moeten dat verzoek concreet invullen en het zo mogelijk tot werkelijkheid maken op de EU-Afrika-topbijeenkomst.
Irena Belohorská
(SK) Minister-president, u hebt het Parlement respect betuigd en ik wil mijn respect aan u betuigen en, via u, aan Spanje. De toekomst van Europa betekent voor het Europees Parlement een enorme opgave. In het kader van de goedkeuring van wetgeving is het medebeslissingsrecht uitgebreid tot 68 thema's. Dat zijn onder andere energie, klimaatverandering, structuurfondsen, strafrechtelijke samenwerking en intellectuele eigendom. Het Europees Parlement wordt medewetgever voor 95 procent van de Europese wetgeving. Daarmee gaat het Parlement dus beslissen over twee keer zo veel wetgeving als nu. Bovendien gaat het Europees Parlement de voorzitter van de Europese Commissie kiezen. Die moet verslag uitbrengen aan het Europees Parlement over al zijn discussies in de Europese Raad.
In 2009 zal het Europees Parlement dus het sterkste parlement in zijn bestaan zijn sinds de eerste zitting in 1968. Het zal gelijkwaardig zijn aan de andere Europese instellingen. Daarom moeten we zorgen voor een grotere opkomst bij de verkiezingen voor dit sterke Europese orgaan in 2009. Bij de laatste verkiezingen voor het Parlement was de opkomst lager dan ooit, namelijk 47 procent, en in Slowakije, dat ik hier vertegenwoordig, was het percentage niet hoger dan 11. Er ligt nog veel werk op ons te wachten.
Manfred Weber
(DE) Mijnheer de Voorzitter, minister-president, geachte collega's, ik wil eigenlijk collega Schulz feliciteren. Hij heeft zich verzekerd van een klopje op de schouder van zijn socialistische vrienden met zijn saaie - ik kan zelfs wel zeggen: domme - polemische opmerkingen in de richting van de PPE-DE-Fractie. Nadat hij zijn toespraak beëindigd had, waren er net zo veel lege stoelen aan de kant van de socialisten als aan deze kant. Ik zou kunnen stellen dat de socialisten alleen maar graag naar hun grote leiders luisteren en zich niet voor het debat interesseren, maar ik zal dat niet doen, omdat we elkaar met respect moeten bejegenen. Ik vind dat de heer Schulz zijn excuses moet aanbieden.
Om wat meer leven in het debat te brengen, vraag ik u: wat hebben we vandaag eigenlijk geleerd? Nou, we hebben ontdekt dat Spanje een Europees volk is. Volgens mij waren de Spanjaarden hetzelfde Europese volk toen minister-president Aznar ons toesprak. Maar, aan de andere kant, hebben we ook een toespraak gehoord die zich richtte op de landelijke verkiezingen.
Ik vind niet dat het de taak is van het Europees Parlement daarmee akkoord te gaan. Toen Angela Merkel en president Sarkozy hier waren, hebben ze zich ook niet op de binnenlandse politiek gericht; hun toespraken gingen over Europa. Dit soort debatten is alleen zinvol als we op concrete details ingaan. Wat dat betreft heeft mijn collega Dupont natuurlijk volkomen gelijk. President Sarkozy heeft vorige week, hier in het Europees Parlement, in niet mis te verstane bewoordingen de legalisering door Spanje van 700 000 immigranten veroordeeld. Het zou interessant geweest zijn als wij vandaag gehoord hadden waarom over dit onderwerp in de Europese Raad blijkbaar geschillen heersen. Het zou interessant geweest zijn te horen hoe we de immigratie werkelijk aanpakken. We weten dat de illegale immigratie enorm is en we weten dat er duidelijke voorstellen zijn voor Europese richtlijnen over het terugsturen van illegale asielzoekers, maar dat die richtlijnen in de Europese Raad geblokkeerd worden en niet opschieten.
Ik vraag me af hoe we onze burgers kunnen uitleggen waarom we hier over de grote en edele Europese waarden praten en in het werk van alledag in de Europese Raad - waarvan u ook deel uitmaakt, minister-president - niet vooruitkomen, helaas.
Daarom zeg ik: Europese toespraken zijn belangrijk, praten over de fundamentele Europese waarden is belangrijk, maar Europees handelen is belangrijker.
Bernard Poignant
(FR) Minister-president, wanneer we het over de toekomst van Europa hebben, is het verleden nooit ver weg. Toen de Berlijnse muur er nog was, was het voor onze medeburgers heel eenvoudig. Ze wisten waar de dreiging vandaan kwam, want die had een vaste plaats en een gezicht. Wij waren de voorhoede van de vrijheid, zelfs met Franco in de buurt, en het was ook niet nodig over grenzen te praten, want het IJzeren Gordijn fungeerde als zodanig. Daardoor werd Europa doeltreffend in twee blokken verdeeld.
Tegenwoordig ligt nar mijn mening de toekomst van Europa in haar ligging. We hoeven alleen maar naar onze omgeving te kijken. We liggen vlakbij het slagveld van de wereld, van Gaza tot Kaboel. We moeten daar wat Europese verzoeningsgeest heenbrengen. We zitten ook vlakbij het armoedegebied - het land van de pandemieën, Afrika, waar u het ook over had. Wij moeten daar wat aan delen doen, want hier kunnen we de migratiestromen beheersen.
We liggen ook in de nabijheid van een streek waar de laatste jaren het religieus fanatisme de kop heeft opgestoken, al is dat natuurlijk niet bij iedereen daar het geval. Daar moeten we oproepen tot een gesprek tussen de verschillende culturen en niet tot een botsing tussen culturen. We hebben ook olie- en gasreserves in onze buurt. Die hebben we nodig. Dat betekent dat veilige voorraden en onafhankelijkheid op het gebied van energie binnen onze gezichtskring vallen.
Ziehier enige aspecten die we ter uitleg aan onze burgers kunnen voorleggen, want zij zijn de weg wat kwijt. Europa ligt in het centrum van hedendaagse subcontinenten. Tegenwoordig zijn er geen wereldrijken meer. Spanje was er een, en Frankrijk ook. Kleine beetjes zijn er hier en daar van overgebleven Er zijn ook geen blokken meer. Europa moet een nieuwe betekenis krijgen, maar dat gebeurt niet door nieuwe richtlijnen uit te vaardigen. We moeten brede vergezichten ontvouwen om te proberen weer een soort Europese droom op te bouwen. Dat is mijn visie, een deel ervan in ieder geval, op de toekomst van Europa.
Tot slot, minister-president, wil ik u vragen enige clementie te betonen voor het feit dat het volgend jaar tweehonderd jaar geleden is dat Napoleon Spanje binnentrok. Omdat wij elkaar een beetje kennen en Frankrijk volgende jaar het voorzitterschap bekleedt, vraag ik u om lankmoedigheid
Andrew Duff
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag de premier willen bedanken voor zijn zeer verfrissende toespraak over politieke eenheid. Ik zou hem zeer erkentelijk zijn als hij een gaatje in zijn agenda zou kunnen vinden om naar Londen te komen en daar dit alles nog eens tegen Gordon Brown te zeggen, evenals hij sociaaldemocratisch premier. Hij zou daarbij zeker niet de onderdelen van zijn toespraak weg mogen laten waarin hij het had over het belang van de sociale dimensie van de gemeenschappelijke markt, en het belang van solidariteit en cohesie voor de Europese Unie dat zich voor wereldwijde uitdagingen gesteld ziet.
Over twee weken zal de premier bij de Europese Raad van december aanwezig zijn, en zal hij daar spreken met president Sarkozy over diens voorstel om een Comité van Wijzen op te richten. Ik zou hem zeer erkentelijk zijn indien hij president Sarkozy duidelijk zou kunnen maken dat wij de kans op ratificatie van het Verdrag te grabbel te gooien als wij weer allerlei twisten over procedures en machtsevenwichten gaan zitten oprakelen. Tevens zou ik willen vragen of hij hem zou kunnen zeggen dat het niet erg verstandig is om te proberen de geografische grenzen van Europa vast te leggen. De manier waarop en de voorwaarden waaronder uitbreiding plaatsvindt, zijn duidelijk vastgelegd. Europa zal vanzelf uitkristalliseren tot het moment dat landen die nog buiten de EU liggen er niet meer toe willen toetreden.
Mirosław Mariusz Piotrowski
(PL) Mijnheer de Voorzitter, geografisch gezien heeft Europa vastomlijnde grenzen, maar politiek gezien is Europa synoniem geworden met de zich uitbreidende Europese Unie. Aan de ene kant is het zo dat niet alle Europese landen tot de Unie behoren, aan de andere kant zijn de meeste leden van het Europees Parlement voorstander voor toelating van niet-Europese landen als Turkije.
Als we de toekomst van Europa bespreken, is het belangrijk naar haar wortels en fundamentele waarden te kijken. Er zijn duizenden geschriften over Europese waarden, al zijn die waarden niet altijd even duidelijk gedefinieerd, zelfs niet in het Handvest van de grondrechten dat we hier vandaag besproken hebben. Al met al is het zo dat de Europese waarden christelijke waarden zijn, die al lang geleden omschreven zijn. Als men voortdurend probeert het vanzelfsprekende te definiëren, verliest men de proporties uit het oog. Dan wordt het ook moeilijk goed te reageren op de werkelijke problemen van dit oude continent, zoals de onrustbarende vergrijzing van de bevolking, migratie, de agressieve concurrentie van Aziatische landen, terrorisme, epidemieën, nieuwe ziektes en ook energiezekerheid.
Raül Romeva i Rueda
(ES) Minister-president, het is niet meer dan terecht dat we erkennen dat u, na een periode van wurgende onzekerheid, een van de leiders bent geweest die de Europese trans-Atlantische relaties weer nieuw leven hebben ingeblazen, en daar moet ik u mee feliciteren.
Diegenen onder ons die zichzelf als verstokte Europeanen zien, zien echter met lede ogen aan dat deze trans-Atlantische relatie nog steeds belast is met de twee stukken ballast waardoor het schip de vorige keer schipbreuk geleden heeft, namelijk te veel mercantilisme en te veel intergouvernementalisme. Het valt ons bovendien op dat het schip weliswaar goed vaart, maar dat de gekozen richting - oftewel de koers, om in scheepstermen te blijven - bepaald wordt door het kompas van mevrouw Merkel en de heer Sarkozy. Daardoor maakt het schip duidelijk slagzij naar conservatief rechts.
Nu is de vraag hoeveel manoeuvreerruimte u hebt, minister-president, om het schip recht te trekken en op de juiste koers te krijgen? Hoe denkt u dat u die mensen kunt overtuigen die zich wel Europeaan voelen, maar niet aan boord van het Europese schip willen gaan omdat ze het niet als veilig beschouwen of niet weten waar het heengaat, of omdat ze geen sociaal Europa zien of geen milieuvriendelijk Europa of geen transparant, democratisch Europa van de burgers waar we zo vaak over gesproken hebben? Denkt u dat u leiding kunt geven aan de sprong van een markt-Europa naar een politiek Europa? En hoe?
En vindt u ook niet, nu u dit Huis zo veel complimenten hebt uitgedeeld, dat het tijd wordt dat het Parlement de voornaamste Europese wetgever wordt?
En nu we het toch over dit onderwerp hebben, is de Spaanse regering van plan, gezien de nieuwe informatie over het gebruik van Spaanse bases voor het transport van gevangenen naar Guantanamo, haar betrekkingen met de VS, via de Veiligheidsraad van de VN, te herzien?
Ik zeg dit, minister-president, omdat dit allemaal met Europa te maken heeft, in het bijzonder met de Europese geloofwaardigheid.
Sylvia-Yvonne Kaufmann
(DE) Mijnheer de Voorzitter, minister-president, morgen beslist het Parlement of het Handvest van de grondrechten in de toekomst juridisch bindend zal zijn. Ik ben lid geweest van de Conventie die het concept van het Handvest van de grondrechten moest opstellen en die stemming is voor mij dus heel belangrijk, niet alleen omdat ik de eer had aan dit modernste Europese geschrift over grondrechten te werken en ook niet alleen omdat ik, met vele anderen, er zeven jaar voor gestreden heb dat het Handvest rechtskracht zou krijgen.
Het Handvest van de grondrechten is gebaseerd op de ondeelbaarheid van burgerlijke, politieke en sociale rechten. Voor mij, als links lid van dit Huis, afkomstig uit Berlijn en in de DDR wonende tot de vreedzame revolutie van 1989, is dit van fundamenteel belang. Voor mij is het krachtige "ja” op het Handvest het logische gevolg van onze kritische houding tegenover onze eigen geschiedenis: een houding die noodzakelijk was en zich richtte op de grootschalige schending van grondrechten en mensenrechten die plaatsvond onder het Realsozialismus.
Uw land speelt een belangrijke rol in de EU, minister-president. Door bij het referendum te stemmen voor het toenmalige Grondwettelijk Verdrag hebben de Spanjaarden er een belangrijke bijdrage aan geleverd dat het Handvest niet op de plank is blijven liggen. Daar kunt en moet u op voortbouwen. Iedereen heeft grote verwachtingen van Europa. De mensen verwachten dat Europa zich iets aantrekt van hun dagelijkse besognes en zorgen. Ze willen dat Europa aan de inhoud werkt en niet alleen maar de melodie neuriet - zoals Jean-Claude Juncker zei - zodat er een Europa van de arbeiders komt, een werkelijk solidair Europa. Daarom moet in de Europese Unie met kracht gestreden worden tegen beknotting van de sociale zekerheid en tegen goedkope arbeidskrachten uit het buitenland. Een minimumloon voor iedereen, zodat mensen bestaanszekerheid hebben: dat hebben we nodig. Het klopt: bij de toekomst van Europa draait het om de sociale kwestie.
Roger Helmer
(EN) Mijnheer de Voorzitter, geachte premier, het Verdrag van Lissabon, of eerder de herdoopte Grondwet, vertegenwoordigt uw kijk op de toekomst van Europa. Dit is gewoonweg de Grondwet die zo stellig door zowel de Franse als Nederlandse kiezers in 2005 naar de prullenmand verwezen is, en die we nu dus proberen er doorheen te drukken zonder toestemming van het volk.
Uit opiniepeilingen in alle 27 lidstaten blijkt dat de meerderheid van de bevolking een referendum wenst over het Verdrag. Dat geldt eveneens voor het Verenigd Koninkrijk waar 80 procent van de mensen een referendum wil en waar dan tweederde tegenstemmen zou. Maar wat doet onze regering? Zij ontzegt ons het recht op de toch zo plechtig in het verkiezingsprogramma beloofde mogelijkheid om ons over Verdrag uit te spreken.
Premier, u spreekt van een democratisch Europa, maar ditzelfde Europa treedt de publieke opinie met voeten. De minachting die wij voor de publieke opinie tonen, maakt onze bewering een "Unie van waarden” te zijn tot een gotspe. Ik krijg telkens maar weer van mijn kiezers te horen dat zij in 1975 voor een vrijhandelszone gestemd hebben, en niet voor een politieke unie. Het is de hoogste tijd om de supranationale politieke structuur van de EU te ontmantelen en terug te keren tot de eenvoudige handelszone die het Britse volk in 1972 beloofd was.
Marianne Thyssen
(NL) Voorzitter, dat we vandaag de Spaanse premier in onze vergadering verwelkomen, kan verkeerdelijk de indruk wekken dat we ons nog steeds in de reflectieperiode over de grondwet bevinden, want daarvoor was eigenlijk deze reeks met eerste ministers opgezet. Maar gelukkig is die periode achter de rug en is er inmiddels een akkoord over een goed hervormingsverdrag. Natuurlijk bent u hier welkom, mijnheer de eerste minister, want ook nu is het nog de moeite waard om over de toekomst van Europa te praten. Meer dan ooit zelf, want het Verdrag is geen eindpunt, maar het is een nieuw begin.
Het is evenmin een doel op zich; het is een instrument dat we effectief moeten benutten en dat ons perspectief biedt op een beter bestuur, op meer democratie, op de realisatie van waarden als vrijheid, veiligheid, welvaart en een verdere uitbouw van onze sociale markteconomie in een open geglobaliseerde wereld. En neemt u het van mij aan, Voorzitter en collega's, het zijn dezelfde doelstellingen die door vele mensen in België nagestreefd worden in het verlangen naar een staatshervorming. Ook die is louter instrumenteel, ook die is gericht op de realisatie van de doelstellingen die we hier met heel velen delen.
Adrian Severin
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag de premier willen complimenteren met het feit dat hij een van de slechts weinige premiers is die hier in Brussel dezelfde taal spreekt als in hun eigen hoofdstad. Ik zou graag mijn erkentelijkheid willen uitspreken voor het feit dat hij niet voor zijn eigen volk verbergt waar Europa eigenlijk voor staat en wat het zou moeten zijn. Dat is dan ook de reden waarom zijn volk hem steunt en zo volmondig "ja” gezegd heeft tegen de Europese grondwet.
Ik zou tevens de gelegenheid te baat willen nemen om de premier geluk te wensen met het feit dat Spanje vanaf 2009 opnieuw met een correct aantal zetels vertegenwoordigd zal zijn in dit Parlement.
Ik denk dat de boodschap van Spanje duidelijk is voor ons, en wij staan achter deze boodschap: namelijk dat Europa ofwel sociaal zijn zal of helemaal niet, Europa ofwel een wereldwijde speler zijn zal of helemaal niet, Europa ofwel in staat zal zijn om solidariteit met subsidiariteit te verenigen, of mislukken zal, Europa ofwel in staat zal zijn een model voor duurzame groei te bieden of verdwijnen zal, Europa ofwel in staat zal zijn een oplossing aan te reiken voor sociale inclusie, gendergelijkheid en een grotere betrokkenheid van de bevolking, of uit elkaar valt, Europa ofwel in staat zijn zal om multiculturalisme te combineren met maatschappelijke cohesie, concurrentie met grootmoedigheid, doeltreffendheid met rechtvaardigheid en flexibiliteit met de zekerheid, of volledig betekenisloos zijn zal.
Tevens ben ik het met de premier eens dat veiligheid ondeelbaar is en dat het individueel, sociaal, nationaal en internationaal moet zijn voor iedereen. Ook ben ik het met hem eens wat betreft immigratie. Want het juiste antwoord op het vraagstuk van immigratie is inderdaad integratie en niet uitzetting; integratie en niet marginalisatie. Het juiste antwoord dient te zijn gericht op het aanpakken van de oorzaken en niet op het bestrijden van de symptomen.
Ik begrijp zeer goed waarom de premier niet een nieuw referendum nodig heeft voor dit nieuwe Verdrag. Hij heeft namelijk al een "maximandaat” en daarom kan hij eenvoudigweg zelf overgaan tot goedkeuring van een dergelijk miniverdrag. We moeten snel overgaan tot ratificatie van het Verdrag en dan ons opnieuw richten op een verder geïntegreerd Europa.
(Applaus)
Bogdan Pęk
(PL) Mijnheer de Voorzitter, als ik deze discussie volg, krijg ik de indruk dat alles prima gaat en zelfs nog beter zal worden, al is de situatie al zo goed dat het bijna niet beter kan. Er zijn echter wat problemen waarover de grote leiders van Europese Unie als met één mond spreken, maar waarin ze zich vergissen.
We hebben tegenwoordig te maken met een nieuwe quasi-religie, het zogenaamde broeikaseffect. Het broeikaseffect wordt zo voorgesteld dat het lijkt alsof het nodig is dat er heel veel vermindering van emissies nodig is. Daarom worden Europese landen gedwongen te concurreren met landen die niet zulke strenge eisen stellen aan de uitstoot van broeikasgassen, terwijl alle serieuze wetenschappers tegenwoordig van mening zijn dat het broeikaseffect een natuurlijk verschijnsel is. Het is een cyclisch fenomeen en de totale menselijke inspanningen maken volgens wetenschappers niet meer dan een paar procentpunten verschil.
Dames en heren, ik dring er bij u op aan u niet over te geven aan wishful thinking. U kunt zich beter wijden aan een verstandig energiebeleid, nu de olie USD 100 kost en misschien binnenkort nog duurder wordt. De vraag is natuurlijk: waarom is dit het geval en wie profiteert van de situatie?
Gerardo Galeote
(ES) Minister-president, ik herhaal de welkomstwoorden die in een sfeer van respect en parlementaire hoffelijkheid gesproken zijn door al mijn fractiegenoten. Die hoffelijkheid en dat respect heeft de PSE-Fractie naar mijn mening niet betoond.
Minister-president, wij, de Spaanse Parlementsleden, zouden ook gevleid moeten zijn omdat u hier gekomen bent voordat u verslag uitgebracht hebt aan het Spaanse parlement over de uitkomsten van de Europese Raad van Lissabon. U gaat dat ongetwijfeld nog doen voordat het Spaanse parlement ontbonden wordt, want u moet het met mij eens zijn dat het Spaanse volk uitleg verdient. Zoals u al zei, waren zij immers de eersten die een referendum gehouden hebben over een Grondwet die nog steeds niet bestaat.
Minister-president, de uit uw toespraak blijkende toewijding aan Europa wordt door de overgrote meerderheid van dit Huis volledig gedeeld. Daarom kan ik mij voorstellen dat u nu onze bezorgdheid deelt over het feit dat Spanje het Europese land is dat het slechtst Gemeenschapsrichtlijnen in nationale wetgeving heeft omgezet en toch vooraanstaat als het gaat om rechtszaken over schendingen van EU-wetgeving. Verder moet ik zeggen dat uw betrokkenheid vandaag bij het milieu, die alleen maar lof verdient, in scherp contrast staat met de harde realiteit. Net vandaag hebben we immers gehoord over een verslag van de Europese commissie waarin staat dat ons land het verst af staat van de doelstellingen die in het Protocol van Kyoto neergelegd zijn.
Minister-president, ik kan u geen geluk wensen bij de verkiezingen in maart. Het is waar dat uw toespraak meer op een verkiezingstoespraak leek dan op iets anders, maar toch wil ik dat u, en daar gaat het om, uw uiterste best doet de eensgezindheid tussen de Spaanse politieke krachten binnen de Europese instellingen te herstellen. Die eensgezindheid is verdwenen, minister-president, niet als gevolg van initiatieven van deze kant van de ...
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
José Luis Rodríguez Zapatero
Mijnheer de Voorzitter, ik zal heel kort reageren op de punten die het vaakst genoemd zijn, namelijk het immigratiebeleid en de legalisering van asielzoekers in Spanje.
Ik ben een voorstander van een gemeenschappelijk immigratiebeleid van de Europese Unie, met grenstoezicht, integratie en wetgeving voor de gemeenschappelijke regulering daarvan. Zover zijn we nog lang niet, maar ik kan de twee parlementariërs die dit onderwerp te berde brachten het volgende verzekeren: toen ik minister-president werd, ontdekt ik dat er in mijn land 700 000 illegale immigranten waren die uitgebuit werden, die geen belastingen of premies betaalden en in de informele of illegale economie werkten.
Onze Europese waarden zijn rechten, wettigheid, transparantie en de rechtsstaat. Daarom wil ik er altijd voor zorgen dat niemand in mijn land illegaal werkt, uitgebuit wordt, dat niemand zijn of haar rechten ontzegd worden en dat iedereen bijdraagt aan de last die een democratisch land draagt. Nooit.
(Applaus)
Ik weet niet hoe veel van die 700 000 mensen Spanje via Frankrijk binnengekomen zijn. Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat Frankrijk en Spanje nu, na een lange dialoog vanwege de meningsverschillen, een gezamenlijke filosofie en een gezamenlijke politieke aanpak hebben. Hetzelfde geldt voor de Duitse regering. De verschillende landen hebben heel verschillende ervaringen en omstandigheden door het ontbreken van een gemeenschappelijk immigratiebeleid. Als er geen gezamenlijk immigratiebeleid is, hebben wij de neiging Frankrijk de schuld te geven van onze problemen, geeft Frankrijk Spanje de schuld, of geeft Duitsland Italië de schuld, of Italië Duitsland. Dat heeft totaal geen zin en is ook schadelijk voor de opbouw van Europa.
Als wij een beleid hebben van gemeenschappelijke buitengrenzen, waar alle landen samen toezicht op houden, en een beleid van integratie en gemeenschappelijke status, worden we niet verleid tot kritiek op een land dat een probleem van 700 000 illegale arbeiders aanpakt, zodat ze legaal kunnen worden.
Wat de klimaatverandering betreft: ik besteed er zo veel mogelijk aandacht aan, maar ik wil niet terugkijken op één bepaalde regering, want er zijn in mijn land regeringen geweest van alle mogelijke kleuren ... Het lijdt geen twijfel dat de economische groei in Spanje enorm geweest is. Ik weet alleen maar dat mijn regering de enige is geweest die de groei van de uitstoot van broeikasgassen heeft gestopt, namelijk in 2006, en de enige die begonnen is met de vermindering van die uitstoot terwijl de economische groei met vier procent toenam. Bovendien was 2006 het eerste jaar waarin de primaire consumptie van elektriciteit in Spanje afnam. Wij zijn op dat gebied uitzonderlijk vastbesloten, net als op andere gebieden waar we niet geaarzeld hebben radicale wetten over rechten aan te nemen of krachtige beslissingen op het buitenlands beleid te nemen als we bepaalde acties afkeurden. In de internationale arena zullen we ons stevig en vastberaden opstellen bij de aanpak van wat ik een enorme uitdaging en een enorme kans heb genoemd. Ik kan u verzekeren dat Spanje niet de slechtste is en dat in de komende jaren ook niet zal zijn, want we zullen ons nationaal enorm inspannen om de uitstoot van broeikasgassen drastisch te verminderen, in alternatieve, duurzame energiebronnen te investeren en een energiedoelmatig en energiebesparend beleid te voeren.
Ik sluit af met nogmaals mijn grote dank aan het Europees Parlement uit te spreken. Ik heb me hier tevreden gevoeld, en ook Europees, zeer Europees, en ik zal me nog meer Europeaan voelen als ik dit gezamenlijke Huis van het Europese volk verlaat. Ik had hier heel graag eerder willen komen.
(Applaus)
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Katalin Lévai  
Mijnheer de Voorzitter, Europa heeft in deze tijd vooral economische ontwikkeling en banen nodig. Er moeten meer banen geschapen worden door middel van economische ontwikkeling. Er moeten plannen gemaakt worden voor een langere periode dan een of twee jaar en de solidariteitsfondsen moeten flexibeler gebruikt worden.
We moeten de dreiging van de klimaatverandering onder ogen zien en zorgen voor een gegarandeerde, duurzame energietoevoer. De bescherming van het milieu en de introductie van milieuvriendelijke technologieën zijn onderwerpen die wereldwijd spelen en de hele samenleving beïnvloeden.
Door de Lissabonstrategie te volgen en zo nodig te verbeteren moeten we de Unie maken tot een gebied waarin voorspoed, solidariteit, veiligheid en vrijheid heersen en dat streeft naar nieuwe partnerschappen met de hele wereld, maar vooral met de directe buren: Azië en Afrika.
Europa moet een leidende rol spelen in de globalisering! Daarvoor is het belangrijk een op kennis gebaseerde samenleving op te bouwen, waarin de mensen door middel van opleiding en scholing flexibele, overdraagbare kennis kunnen opdoen die ze in hun dagelijks leven kunnen gebruiken. Levenslang leren is de basis voor mobiliteit van werknemers. In arbeidssituaties is het noodzakelijk dat er volledig gelijke kansen zijn, dat sociale uitsluiting bestreden wordt en dat achterblijvers steun krijgen, zowel mensen in achterstandssituaties als diegenen die naar de rand van de maatschappij gedrongen zijn. Er moet vooral ruime aandacht besteed worden aan het midden- en kleinbedrijf, omdat dat een symbool kan zijn van de welvaartsmaatschappij en van voldoende werkgelegenheid.
De opwekking van energie moet een stevige basis hebben, de consumptie moet omlaag en de hoeveelheid afval kan verminderd worden door het gebruik van energiebesparende technieken. Er moeten meer alternatieve energiebronnen gebruikt worden en minder fossiele brandstoffen.
