
De Voorzitter
Ik moet helaas beginnen met een vervelende mededeling. U zult zelf ook wel gemerkt hebben dat de presentielijsten nog niet bij de ingang van de zaal hangen. Er zijn technische problemen met de computer die de lijsten moet printen. Ik moet u daarom helaas verzoeken om de presentielijst iets later - bijvoorbeeld bij de stemming vanmiddag - te tekenen. Het is helaas niet anders.
(Interruptie van de heer Ferber: Dat is allemaal de schuld van de ondervoorzitter!)
Geachte collega Ferber, in dergelijke gevallen ligt de schuld altijd automatisch bij ambtenaar Rømer hier naast me!

Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vorige vergadering zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Sacrédeus
Mijnheer de Voorzitter, ik wil hierbij meedelen dat ik gisteren aanwezig was. Om 18.00 uur was ik in het Parlement, maar omdat ik het te druk had, heb ik de presentielijst helaas niet getekend.

De Voorzitter
Mijnheer Sacrédeus, onze diensten zullen uitzoeken wat we daarmee aan moeten.

Van den Berg
Voorzitter, gisteren heb ik namens onze fractie over de doodstraf gesproken en ik heb toen ook gezegd dat er in onze ogen een botsing is tussen het waardesysteem van Europa en het waardesysteem dat op dit moment ten aanzien van dit onderwerp in Amerika wordt aangekleefd. Ik heb ook gezegd dat dit van groot belang is met name in verband met de reis van de heer Bush deze week naar Europa. Die twee elementen, de botsing tussen de twee waardesystemen en de positie van president Bush en de reis deze week in Europa, worden bij dat punt in de notulen niet vermeld. Ik zou die graag opgenomen zien.

De Voorzitter
Ook daarvan nemen wij nota.

Posselt
 Mijnheer de Voorzitter, ik heb gisteren de kwestie van het vragenuur aan de orde gesteld. De Voorzitter - en zo staat het ook in de notulen - gaf als antwoord dat er aan twee commissarissen te weinig vragen waren gesteld, zodat deze van de sprekerslijst zijn afgevoerd. Ik heb dat gecontroleerd. Er was slechts één vraag voor de heer Kinnock. Hij staat echter nog steeds op de lijst. Ik had zelf een vraag voor mevrouw Schreyer, maar zij staat niet meer op de lijst, hoewel andere collega's ook vragen aan mevrouw Schreyer hadden gesteld, zoals bijvoorbeeld de heer Trakatellis. Ergens klopt er iets niet in dit hele verhaal. Ik verzoek u dan ook om dit te onderzoeken, zodat u mij morgen een duidelijk antwoord kunt geven waarom het vragenuur ingekort werd.

De Voorzitter
Dat zullen we gaan uitzoeken, mijnheer Posselt.
(De notulen worden goedgekeurd)

Stemming over de verzoeken om urgentverklaring
Graefe zu Baringdorf
 Mijnheer de Voorzitter, de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling heeft gisteravond met meerderheid van stemmen voor de urgentie gestemd. Met de goedkeuring van het verslag hebben wij dus gisteravond de voorwaarden geschapen - indien de plenaire vergadering ook instemt met het verzoek om toepassing van de urgentieprocedure - om het nog deze week in stemming te kunnen brengen.
(Het Parlement willigt het verzoek om urgentverklaring in)   
Voorstel voor een besluit van de Raad betreffende aanvullende uitzonderlijke financiële bijstand aan Kosovo (COM(2001) 81 - C5-0138/2001 - 2001/0045(CNS))

Brok
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie en de Raad hebben om een urgentieprocedure verzocht. Dit is een dringende kwestie omdat we daar snel de gepaste hulp moeten kunnen bieden. De Commissie buitenlandse zaken heeft gisteren al over het verslag gestemd, zodat we de urgentieprocedure kunnen aanbevelen.
(Het Parlement willigt het verzoek om urgentverklaring in)   
Voorstel voor een besluit van de Raad tot toekenning van macro-financiële bijstand aan de Federale Republiek Joegoslavië (COM(2001) 277 - C5-0231/2001 - 2001/0112(CNS))

Brok
 Mijnheer de Voorzitter, de Commissie buitenlandse zaken beveelt verwerping van het verzoek aan; ik geloof dat dat ook in overeenstemming is met de medeadviserende commissies, de Begrotingscommissie en de Commissie industrie. We zijn hier niet op tijd over geïnformeerd. De teksten zijn er pas sinds vrijdag. Dit is de eerste keer dat hiervoor goedkeuring wordt gevraagd en het is niet helemaal duidelijk uit welke andere sectoren de gelden hiervoor ten dele moeten komen. Daarom moet over dit onderwerp een adequate politieke afweging worden gemaakt. Wij willen echter tegelijkertijd benadrukken, dat wij alles in het werk zullen stellen om in de plenaire vergadering in juli een besluit te nemen en wij zullen daartoe alvast de nodige voorbereidingen treffen. In die zin bevelen wij een verwerping van het verzoek aan.
(Het Parlement verwerpt het verzoek om urgentverklaring)

Europese Voedselautoriteit
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0198/2001) van de heer Whitehead, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de algemene beginselen en vereisten van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Voedselautoriteit en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (COM(2000) 716 - C5-0655/2000 - 2000/0286(COD)).

Whitehead
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn hier op een punt aangekomen dat in het licht van de consumentenbescherming in de Europese Unie niet bepaald van belang is gespeend. De instellingen van de Unie zijn bijeengekomen om de uitgangspunten van de levensmiddelenwetgeving vast te leggen, en wel in de vorm van een nieuwe Autoriteit die kan instaan voor de veiligheid van ons voedsel en van de wijze waarop het wordt geproduceerd. Veiligheid in het productieproces is immers essentieel voor de voedselveiligheid.
Diegenen die vinden dat we overhaast te werk zijn gegaan en dat de Commissie of de Raad ons tijdens dit voorzitterschap te veel opjaagt, kan ik alleen maar zeggen dat we de achterstand moeten inhalen die jaren van verwaarlozing hebben veroorzaakt, en die in onze levensmiddelenindustrie, juist vanwege haar veelzijdigheid en onafhankelijkheid, tot ernstige rampen heeft geleid, van BSE tot dioxine en enkele andere plagen van nu.
Het is de speciale taak van dit Parlement om het voorstel van de Commissie te verfijnen en nader uit te werken, met andere woorden, om zowel burgers als belanghebbenden precies te vertellen wat we van plan zijn te doen om alle schakels in de voedselketen veilig te stellen, van primaire producent tot eindverbruiker. Als het gaat om het soort voedsel dat in Europa circuleert en de wijze waarop het wordt geproduceerd, bereid en uiteindelijk wordt gecontroleerd, zijn wij allemaal belanghebbenden.
Deze Autoriteit gaat zich hoofdzakelijk bezighouden met de voedselveiligheid. Onze commissie was dan ook groot voorstander van de naamsverandering. Die is nodig omdat er voor deze Autoriteit niet alleen heldere, maar ook afgebakende en gerichte doelstellingen moeten worden geformuleerd. Die moeten verband houden met haar mandaat en budget, en niet met al die andere doelstellingen waarmee de Autoriteit overstelpt zou kunnen worden door diegenen die haar een veelheid van uiteenlopende taken willen toebedelen.
Dit is het juiste perspectief. Enkele van mijn collega' s in de commissie die verschillende amendementen hebben ingediend teneinde de naam van deze Autoriteit verder aan te passen, zou ik willen zeggen dat de prioriteiten in het geamendeerde verslag zijn uiteengezet. Wie prijs stelt op een echte verwijzing naar hygiëne, voedingswaarde, kwaliteit of onze gehechtheid aan traditionele voedingsmiddelen, raad ik aan het verslag te lezen, want daar treft u al die verwijzingen in de juiste proporties aan. Ze komen echter niet terug in de naam, want ze vormen op zichzelf niet de primaire functie van deze nieuwe Autoriteit.
Ik ben mijn collega' s van alle partijen in de commissie veel verschuldigd. Het verslag werd in de Milieucommissie aangenomen bij 40 tegen 0 stemmen en 2 onthoudingen. Het grote aantal amendementen dat we vandaag in blokken indienen weerspiegelt de mate van consensus die we zelf hebben bereikt. Op dit punt ben ik ook dank verschuldigd aan de Commissie voor haar assistentie, alsmede aan het Zweedse voorzitterschap, dat dit vraagstuk zo voortvarend heeft aangepakt, en nog het meest van allemaal aan mijn eigen parlementaire assistent, Michele Smyth, die zich onvermoeibaar voor dit verslag heeft ingezet.
Ik wil verwijzen naar enkele van de meer in het oog springende punten waar we nog niet over zijn uitgediscussieerd en waar verschillende amendementen betrekking op hebben. Dient de nieuwe Autoriteit te worden benoemd op basis van bekwaamheid en verdienste, via een volwaardig en kritisch onderzoek, of langs de conventionele weg van geruisloze benoemingen? We kiezen steeds opnieuw voor verdienste. We streven naar openheid en transparantie. De lidstaten krijgen via het continuüm van het adviesforum een volwaardige rol toebedeeld, en hoeven dus niet hun deel te claimen van de zetels rond de bestuurstafel van de nieuwe Autoriteit.
Wij vinden niet dat de Autoriteit verantwoordelijkheid moet gaan dragen voor het systeem voor snelle waarschuwingen. De eindverantwoordelijkheid daarvoor zou in onze optiek bij de Commissie moeten liggen.
De Autoriteit dient geheel uit de begroting te worden gefinancierd, waar dit Parlement over kan meebeslissen. De beoogde 44 miljoen euro is een tamelijk klein bedrag vergeleken met de begrotingen van andere Europese agentschappen, en beloopt bijvoorbeeld slechts een derde van de eerste begroting van de Britse Food Standards Agency destijds. In sommige amendementen, waaronder enkele van de Begrotingscommissie, wordt voorgesteld dat we de precieze financiering van dit agentschap zelf ter hand nemen. Daar kan ik mee instemmen.
Tenslotte wil ik wat zeggen over de vestigingsplaats van deze nieuwe Autoriteit. Sommigen willen de beslissing daarover onderwerpen aan de medebeslissingsbevoegdheid van dit Parlement. Anderen vinden dat die beslissing uiteindelijk door de Raad moet worden genomen, op basis van een voorstel van de Commissie waar dit Parlement zijn goedkeuring aan heeft gehecht. Zelf vind ik dat we hier vrijelijk over moeten kunnen stemmen, aangezien de voorstanders in dit Parlement van de medebeslissingsoptie mijns inziens het recht hebben daarvoor te stemmen. Ik blijf echter wel sceptisch en vind dat we de traditionele weg moeten volgen, in ieder geval in deze specifieke kwestie.
Ik zou dit verslag aan het Parlement willen aanbevelen. Het komt niet alleen op het juiste moment aan de orde, maar treft in ons ook zijn beste pleitbezorgers. Ik hoop dan ook dat het Parlement dit verslag in de stemming zal steunen.

Gebhardt
 Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de Europese Voedselautoriteit is voor de mensen in onze Gemeenschap van essentieel belang. Dat bevestigen we elkaar al maandenlang over en weer. Om dat nog eens extra te benadrukken, voegen wij er dan aan toe dat de burgers na de vele schandalen in het verleden eindelijk weer eens vertrouwen in hun dagelijks brood moeten kunnen hebben, ongeacht hoe het op tafel komt. Elke dag dat deze nieuwe Autoriteit ten behoeve van de voedselveiligheid nog niet functioneert, is een verloren dag voor de mensen in de Europese Unie. Daarom moeten we haast maken met de voorbereidingen. Wij moeten ervoor zorgen dat de Voedselautoriteit begin volgend jaar operationeel is.
De noodzakelijke spoed mag echter niet ten koste gaan van de kwaliteit van de wetgevende voorbereidingen. De Europese Voedselautoriteit heeft een fundament nodig dat uit juridisch oogpunt stabiel is, zodat deze instantie niet al in de oprichtingsfase een speelbal van bepaalde belangen gaat worden. Daarom verzoek ik u ook, geachte collega's, om bij de stemming de aanbevelingen van de Commissie juridische zaken en interne markt over te nemen, zodat de verordening volledig onderworpen blijft aan de medebeslissingsprocedure. Het idee om het Europees Parlement alleen maar te raadplegen over de vestigingsplaats is methodologisch niet goed. Bovendien ontstaat daardoor de mogelijkheid van een gesjacher tussen belanghebbende partijen met zeer verschillende motieven en dat kan alleen maar nadelig zijn voor onze Voedselautoriteit.
Zet dus alstublieft een streep door de rekening van Commissievoorzitter Prodi, die ons al via de media heeft laten weten dat hij de Voedselautoriteit als compensatie voor andere Europese standplaatsen aan Luxemburg toe wil wijzen. Ik verzoek u dan ook om amendement 215 te steunen, dat voor een eenvormige rechtsgrondslag zorgt en dat niet terzake doende hebzucht buiten de deur houdt.

Kuckelkorn
 Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de Begrotingscommissie heeft een amendement aan de plenaire vergadering voorgelegd, waarin vastgesteld wordt dat de oprichting van de Voedselautoriteit een onvoorziene uitgave is. Bovendien concluderen wij dat de financiering niet haalbaar is zonder een herziening van de financiële vooruitzichten of een vermindering van andere uitgaven in rubriek 3. Dit amendement is een initiatief van de Begrotingscommissie. Het is belangrijk voor ons dat wij een signaal afgeven dat onze activiteiten ook financieel haalbaar moeten zijn.
Helaas heeft de Commissie milieubeheer geen rekening gehouden met een aantal amendementen van de Begrotingscommissie. Dat geldt bijvoorbeeld voor het traditionele amendement dat altijd door de Begrotingscommissie wordt voorgesteld over het opnemen van een overweging waarin duidelijk wordt gemaakt dat er met name gelet moet worden op transparantie en controle en op de begrotingsprocedure die van kracht is. Hiervoor is bij veel instanties nog te weinig aandacht.
Daarnaast heeft de Commissie milieubeheer besloten dat de Voedselautoriteit uitsluitend uit de algemene begroting gefinancierd moet worden om de onafhankelijkheid ervan te garanderen. De motivering mag dan nobel zijn, maar zij is niet reëel. Wij beschikken namelijk ook over instanties, zoals de bureaus voor geneesmiddelenbeoordeling en harmonisatie, die met bijdragen gefinancierd worden en daarvan kan toch niet beweerd worden dat zij geïnfiltreerd zouden zijn.
In de Begrotingscommissie vonden wij het voorstel om na drie jaar te onderzoeken of heffingen mogelijk en aanbevelingswaardig zijn, erg zinvol. Daarmee wordt toch niet meteen besloten dat er dan ook heffingen ingevoerd moeten worden. Ook weggevallen is het voorstel om de bijdragen aan de pensioenregeling van medewerkers rechtstreeks op te nemen in de staat van ontvangsten van de begroting van de Commissie.
Het amendement waarin een financiële bijdrage van de lidstaten of een participatie aan de percelen is voorzien, is eveneens niet overgenomen. De Voedselautoriteit dient overigens elk jaar een begrotingsontwerp over te leggen.

Ayuso González
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, ten eerste feliciteer ik de rapporteur, de heer Whitehead, van harte met dit allerminst eenvoudige verslag. Mijn felicitaties ook aan de heer Bowis, die tijdens de voorbereiding van het verslag over het Witboek uitstekend werk heeft geleverd.
Het verslag was geen gemakkelijke klus. Er werden niet alleen talloze amendementen ingediend, maar bovendien suggereert het Commissievoorstel mijns inziens niet steeds de juiste aanpak en zit het vol tegenstrijdigheden ofschoon het een degelijk uitgangsdocument is dat op goede intenties berust.
In artikel 5 bijvoorbeeld is het belangrijk dat de doelstellingen van de levensmiddelenwetgeving duidelijk worden vastgesteld. Zij zouden moeten worden beperkt tot de bescherming van de volksgezondheid en de consumenten en het waarborgen van de voedselveiligheid in heel de voedselketen, zonder afbreuk te doen aan het vrije verkeer van landbouwproducten en levensmiddelen in de Gemeenschap. Bovendien moet de concurrentiepositie van de Europese landbouw- en voedingsindustrie op de internationale markten worden versterkt.
De overige doelstellingen, zoals milieubehoud en bescherming en welzijn van dieren en planten, zijn weliswaar lovenswaardig, mijnheer de commissaris, maar als zij niet rechtstreeks in verband staan met de voedselveiligheid zijn er andere wetgevingen die zich over deze problemen ontfermen of kunnen ontfermen. Het feit dat wij bijvoorbeeld net over het welzijn van varkens hebben gestemd, heeft alleen maar tot doel het aantal wetgevingsinitiatieven van het Zweedse voorzitterschap te verhogen.
De Voedselautoriteit heeft een dubbele taak: zij moet de risico's evalueren en wetenschappelijk advies verstrekken, hetgeen overigens geen gemakkelijke opdracht is.
Mijnheer de commissaris, u heeft meermaals gezegd dat het nieuwe netwerk voor snelle waarschuwingen een onderdeel van de crisisbeheersing vormt en onder de bevoegdheid van de Commissie valt. In haar voorstel draagt de Commissie deze verantwoordelijkheid evenwel op aan de Voedselautoriteit, meer bepaald in overweging 35, in artikel 21, lid 2, in artikel 22, sub h, in artikel 34 en in artikel 49.
Het is belangrijk dat het wetenschappelijke en onafhankelijke karakter van het risicomanagement wordt gevrijwaard. Daarin bestaat immers de eigenlijke taak van de toekomstige Voedselautoriteit. Het verheugt mij derhalve dat amendement 123 prioriteit verleent aan het wetenschappelijk advies van de Autoriteit.
De risicocommunicatie dient aan deskundigen te worden overgelaten. Het is immers niet uitgesloten dat een verkeerde informatieve aanpak paniek zaait onder de bevolking - dat hebben wij overigens reeds ondervonden -, belangrijke verliezen teweegbrengt en een economische ramp veroorzaakt voor de landbouw- en voedingssectoren van heel de Europese Unie.
Tot slot hoop ik dat de toekomstige beslissing over de vestigingsplaats van de Voedselautoriteit door een ernstig debat tussen onze instellingen vooraf zal worden gegaan en uiteindelijk via de medebeslissingsprocedure tot stand zal komen.

Folias
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, het debat over het voorstel van de Commissie voor een verordening biedt ons de gelegenheid duidelijk te maken dat er voor de derde keer in de afgelopen jaren een bom is ontploft onder de fundamenten van de interne markt. Voor de derde keer werd het vertrouwen van de consument in de voedselveiligheid weggevaagd. Dit is dan ook een heel actueel debat en terecht wordt besloten onmiddellijk een Europese Voedselautoriteit op te richten.
Wij hebben tijdens deze drie, zeer ernstige crises echter niet alleen kunnen vaststellen dat het vertrouwen van de consument verloren ging, maar ook het verbruikspatroon van de consumenten veranderde. Talrijke bedrijven gingen ten onder omdat ze plotseling, zonder enige waarschuwing vooraf, van de markt moesten verdwijnen; duizenden mensen verloren hun arbeidsplaatsen ofschoon zij part noch deel hadden aan deze crises. Het gaat hier dus niet alleen om een economische ramp voor de begrotingen, die het gelag moesten betalen voor de vernietiging van producten en dieren, maar eveneens om grote sociale kosten, en daar moeten wij zo snel en serieus mogelijk het hoofd aan bieden.
Bij deze gelegenheid wil ik nog onderstrepen dat in de levensmiddelenwetgeving rekening moet worden gehouden met de specifieke kenmerken van de traditionele producten uit bepaalde gebieden en streken van Europa, producten die een onderdeel zijn van onze cultuur. Tot slot is het absoluut noodzakelijk de rol van het midden- en kleinbedrijf te erkennen, en deze erkenning officieel haar beslag te doen vinden. Het zijn immers de kleine en middelgrote bedrijven die kwalitatief hoogwaardige goederen produceren en arbeidsplaatsen creëren.

Pesälä
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de onderhavige levensmiddelenwetgeving is van zeer groot belang voor de landbouwsector. Ze bepaalt in grote mate de koers die door de landbouwers en op die manier door de hele landbouw moet worden gevolgd. Namens onze fractie bedank ik de heer Whitehead van harte, want hij leidde het voorbereidingsproces op een zodanige wijze dat wij, de andere rapporteurs, aan het proces konden deelnemen. En een speciale dank aan u voor het feit dat u rekening heeft gehouden met de amendementen van de Landbouwcommissie. U deed dat in alle volledigheid en met grote kennis van zaken en u heeft een deel van de formuleringen van de amendementen zelfs nog beter gemaakt. U heeft goed werk verricht.
Ik wil nog wel speciaal de aandacht richten op één aspect. U stelt voor de Raad van bestuur van de nieuwe Voedselautoriteit uit twaalf vertegenwoordigers te laten bestaan, met inbegrip van twee vertegenwoordigers uit de levensmiddelenindustrie. Overeenkomstig de wens van de Landbouwcommissie stel ik voor om die formulering zodanig te wijzigen dat een van die twee vertegenwoordigers uit de productiesector moet komen. Ik denk hier aan amendement 208.
Zonder verder in te gaan op het vele, wellicht wat meer technische cijfermateriaal, dat onze fractie heeft voorgesteld, bedank ik u, mijnheer Whitehead. Ik hoop ook dat dit voorstel voor een verordening snel wordt aangenomen en uitgevoerd. Een onderdeel daarvan is het beginnen met de activiteiten van de Voedselautoriteit. Daarmee kunnen wij niet langer wachten en op de Top van Göteborg moet in de ogen van de burgers, mede vanwege de geloofwaardigheid van de Unie, snel een besluit over de oprichting van de Autoriteit worden genomen.

Hudghton
Mijnheer de Voorzitter, ik zou namens de Commissie visserij willen zeggen hoe verheugd wij zijn over het voorstel. Daarbij wil ik wel benadrukken dat de specifieke kenmerken van de visserij- en aquicultuursector absoluut in aanmerking moeten worden genomen. Deze sectoren stellen ons namelijk voor heel andere vragen dan de levensmiddelenindustrie in het algemeen. De uitdagingen die recente problemen in de visserij met zich hebben meegebracht, waaronder infectieuze zalmanemie, amnestische schaaldiervergiftiging en dioxinevergiftiging, vereisen sectorspecifieke maatregelen. Bovendien mogen we de specifieke behoeften van de perifere gemeenschappen niet uit het oog verliezen, zoals die in Schotland en andere visserijnaties die het van de visserij moeten hebben.
Daarom heeft de Commissie visserij haar steun uitgesproken voor het amendement waarin ik pleit voor opname van een nieuwe overweging over de traceerbaarheid. De visserijsector heeft naar zijn aard gevolgen voor de traceerbaarheid. Er zijn talrijke potentiële problemen die de Commissie zal moeten ondervangen, daarbij rekening houdend met de verschillende vangstmethoden, de visgebieden en de plekken waar de vis aan land wordt gebracht. Ook het probleem van de zwarte vangst moet hier worden genoemd.
Verder was het naar mijn mening essentieel dat in de samenstelling van de Raad van bestuur de benodigde deskundigheid evenwichtig zou zijn vertegenwoordigd, en wel vanuit alle relevante sectoren in de productie en distributie van levensmiddelen en diervoeders, en in het bijzonder de visserijsector. Het is betreurenswaardig dat de verantwoordelijke commissie het niet nodig heeft gevonden deze prioriteiten over te nemen. Ik dring er bij de commissaris op aan dat wel te doen. Begrijpt u mij niet verkeerd: ik ben er niet op uit veranderingen te bewerkstelligen in de omvang van het bestuur of de wijze waarop het wordt benoemd, maar pleit er alleen voor dat in dat bestuur de benodigde deskundigheid is vertegenwoordigd.
Ik verwelkom amendementen die aansluiten bij de algemene strekking van mijn advies, zoals amendementen 43 en 44, waarin nieuwe definities worden gegeven van voedsel dat niet geschikt is voor menselijke consumptie en van besmet voedsel. De nieuwe definities sluiten beter aan bij het beleid dat de Commissie sinds de uitbraak van infectieuze zalmanemie volgt.
De Commissie visserij steunt verder nog amendementen 35 en 51, waarin speciale aandacht wordt geschonken aan de duidelijke behoeften van de aquicultuursectoren, en kan in het bijzonder de amendementen onderschrijven over de zorgen die er bestaan omtrent de ontwikkeling van genetisch gemodificeerde vis en die proberen te voorkomen dat dergelijke vis via invoer uit derde landen als het ware door de achterdeur in de voedselketen terecht komt. Ik dring er bij het Parlement dan ook op aan deze amendementen te steunen.

Bowis
Mijnheer de Voorzitter, er zijn twee hoofdredenen voor maatregelen op dit terrein. Ten eerste zijn wij allen van elkaar afhankelijk wat betreft de veiligheid van hetgeen wij eten en drinken. De levensmiddelenindustrie is onderdeel van de interne markt en de voedselveiligheid is een volksgezondheidsvraagstuk. Ieder afzonderlijk land kan er natuurlijk niet zijn voedsel- en landbouwpolitie op uit sturen om in alle andere landen het koren te testen, het vlees voor te kauwen of de wijnstokken te inspecteren. We vertrouwen op gemeenschappelijke normen en zien toe op de naleving daarvan door middel van consistente controle-, beoordelings- en handhavingsactiviteiten.
Ten tweede hebben de burgers hun vertrouwen verloren in de oude nationale en Europese systemen voor de voedselveiligheid. Dat wekt ook geen verbazing na de vele schandalen en de vele malen dat er alarm is geslagen over olijfolie, wijn, mineraalwater, rundvlees, eieren, gevogelte, melk, E-coli, listeria, salmonella, dioxines, hormonen, genetisch gemodificeerde voedingsmiddelen en ga zo maar door. De burgers willen ervan op aan kunnen dat de lange weg van zaad of stal naar de markt, supermarkt, verwerkingsfabriek, oven, koelkast en keukentafel zo veilig is als redelijkerwijs verwacht mag worden. Zij willen dat die veiligheid noch achter de gesloten deuren van de Commissie wordt beoordeeld, noch wordt ondermijnd door de belangen van producentenverenigingen of pressiegroepen.
In mijn verslag destijds, in het Witboek-stadium, werd een systeem geëist dat op wetenschappelijk onderzoek is gebaseerd en geheel is gericht op de voedselveiligheid. Precies als toen klinkt het ook nu weer in alle gelederen van dit Parlement: houd de Voedselautoriteit gestroomlijnd, transparant en onafhankelijk en zorg ervoor dat ze zich geheel wijdt aan het beoordelen van risico' s voor de voedselveiligheid en aan het opstellen van aanbevelingen inzake eventuele gewenste maatregelen. Laat de Autoriteit zich niet verliezen in adviezen over gezonde voedingsgewoonten of de voordelen van bepaalde diëten, hoe belangrijk die in het kader van de gezondheidsbevordering ook mogen zijn. Houd het woord 'veiligheid' in de naam van de Autoriteit, als heldere indicatie van haar bedoeling en methodologie. Wees en toon uzelf onafhankelijk van welke afzonderlijke lidstaat dan ook, alsmede van de Commissie, en stel dus geen bestuur samen waarin iedere lidstaat een zetel heeft. Beperk het aantal zetels tot twaalf. Zorg ervoor dat de EAV niet wordt gevestigd in een gebouw of op een plek waarmee de instellingen van de Europese Unie nauwe banden hebben. Benoem de voorzitter van het bestuur na een open algemeen vergelijkend onderzoek en een hoorzitting in dit Parlement. Zorg voor een jaarlijkse rapportage aan het Parlement inzake de wijze waarop de Autoriteit zich kwijt van haar mandaat. Zorg ervoor dat de conclusies en eventuele minderheidsconclusies van het bestuur over ieder beoordeeld risico onverwijld worden gepubliceerd, en houd de bestuursvergaderingen in het openbaar. Koppel de voedselveiligheidsbureaus van de lidstaten aan de Autoriteit door middel van een adviescommissie die door de nationale directeuren van die bureaus wordt gevormd.
Ik kan u dit verslag aanbevelen, en dank de rapporteur voor het uitstekende werk dat hij heeft verricht, niet in de laatste plaats vanwege de intense samenwerking en discussie tussen alle partijen en lidstaten, die het hele proces hebben gekenmerkt. Gevolg daarvan is dat de amendementen in de commissie, die te zijner tijd grotendeels zullen worden samengevoegd, vrijwel allemaal kunnen worden overgenomen. Ik zou de Commissie en de Raad willen vragen zich goed rekenschap te geven van de grote eensgezindheid van dit Parlement over deze cruciale kwesties. Als u met ons als ware partners samenwerkt zullen de Europese consumenten in alle lidstaten daarvan de vruchten kunnen plukken.

Olsson
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Whitehead gelukwensen met het uitstekende werk dat hij heeft verricht. Bovendien wil ik graag de eensgezindheid in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid onderstrepen.
Het is bekend dat de levensmiddelencrises in de EU tot gevolg hebben gehad dat mensen wantrouwend zijn geworden ten opzichte van voedsel. Tegelijkertijd heeft dit geleid tot meer aandacht voor het levensmiddelen- en landbouwbeleid. Nu is het van belang om vaart te zetten achter dit nieuwe stelsel - dat is enorm belangrijk. Als de grenzen open zijn - en dat gaat in de Unie gebeuren - en er een vrij verkeer van goederen is, moet er natuurlijk ook een vrij verkeer van levensmiddelen mogelijk zijn. Dat mag echter niet betekenen dat ziektes zich ook vrij kunnen bewegen. Een gemeenschappelijk stelsel mag natuurlijk niet betekenen dat regionaal geproduceerd voedsel niet toegelaten wordt.
Onder de reeks maatregelen die genomen moeten worden, vallen wetenschappelijk advies, risicobeoordeling, risicomanagement, controle, waaronder controle van de inspecteurs in de lidstaten. Wellicht zijn er in de toekomst eveneens sancties nodig. De nieuwe Autoriteit zal dit niet allemaal kunnen uitvoeren, maar zij is met name van betekenis wat betreft het wetenschappelijk advies en de risicobeoordeling. De Food and Veterinary Office in Dublin bestaat reeds en speelt een belangrijke rol in het risicomanagement en de controle. Het is nu van belang om een samenwerking tot stand te brengen tussen deze twee autoriteiten. Uiteindelijk ontkomt de Europese Unie er niet aan en moet er een sanctiesysteem op EU-niveau komen. De enige die zich hier echter mee bezig kan houden, is de Commissie. Om nog effectiever te werk te kunnen gaan, is het belangrijk dat wij verdergaan met de werkzaamheden.
Dit is een buitengewoon belangrijke stap die wij snel moeten nemen op weg naar veiligere levensmiddelen. Vervolgens mogen wij de kwestie niet uit het oog verliezen en moeten wij het systeem in de toekomst verder verbeteren.

Staes
Voorzitter, commissaris, collega's, dit verslag vormt een belangrijke fase in het wetgevend proces dat een antwoord moet bieden op de vele crisissen die de consumenten de jongste decennia moesten trotseren. Phillip Whitehead slaagde erin op een magistrale manier de vele meningen die in ons Parlement leven over de oprichting van een Voedselautoriteit in een evenwichtig verslag te bundelen. Ik dank hem daarvoor, ik dank hem voor zijn luisterbereidheid en zijn constructieve opstelling.
Het verslag is opgebouwd rond een hele reeks sleutelwoorden. Ten eerste, veiligheid. De titel wordt aangescherpt van Europese Voedselautoriteit tot Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid. Daarmee wordt meteen aangegeven wat de kernopdracht van deze nieuwe instelling wordt. Ten tweede, kwaliteit. Er wordt nadruk gelegd op een meer kwalitatieve voedselproductie. Niet de kwantiteit, maar de kwaliteit wordt voortaan centraal gesteld. Ten derde, behoud van de culturele diversiteit van voedsel in de Europese Unie. De streekeigen en traditionele productie mag niet het slachtoffer worden van de Europese wetgeving. Ten vierde, traceerbaarheid, transparantie van producten en toenemende aansprakelijkheid van producenten. Ten vijfde, onafhankelijkheid. Dat betekent dat de financiering van de Europese Autoriteit enkel mag gebeuren met communautaire middelen. Ten zesde, het voorzorgsbeginsel moet gelden voor elk waarneembaar risico. Collega's, de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid wordt geen mastodont maar brengt ons straks hopelijk degelijk en betrouwbaar wetenschappelijk advies. Inzake de Raad van bestuur dringt mijn fractie er echter op aan dat een kleine uitbreiding van 12 naar 16 leden mogelijk wordt gemaakt. Wij vinden immers dat de primaire producenten, landbouwers en vissers, beter in de Raad van bestuur vertegenwoordigd moeten zijn. Mijn fractie steunt tenslotte ook de visie om de uiteindelijke verantwoordelijkheid van het snelle waarschuwingssysteem bij de Commissie te leggen. Politieke verantwoordelijkheden kunnen immers nooit afgewenteld worden en dat is in de jongste jaren helaas al te vaak gebeurd, zowel in de EU als in de lidstaten.

Fiebiger
 Mijnheer de Voorzitter, het is toe te juichen dat de berichtgeving over BSE en MKZ de laatste tijd in de publieke discussie met name op basis van wetenschappelijke resultaten en feiten plaatsvindt. Met name door de BSE-kwestie is duidelijk geworden hoe belangrijk het is om uit te gaan van onafhankelijk bronnenonderzoek dat gericht is op gegevensverzameling over een lange termijn. Ondanks de grote complexiteit van het voorstel over de oprichting van een Voedselautoriteit, zijn juist op dat gebied de meeste ideeën ontstaan. Ik ben ervan overtuigd dat de keuze tussen de vele goede voorstellen over de taken van de Voedselautoriteit alleen maar gemaakt kan worden als dit op basis van de actuele onderzoeksresultaten van nationale instellingen gebeurt.
De huidige levensmiddelenwetgeving is al ingewikkeld en zal er zeker niet beter op worden als deze uitsluitend door juristen uitgewerkt wordt. Daarom ben ik er voorstander van dat de noodzakelijke middelen op basis van een wetenschappelijke planning in de begroting worden opgenomen.
Er bestaat een goede uitgangspositie voor het voorstel om een Voedselautoriteit in het leven te roepen, omdat de agrarische beroepsgroepen en hun vertegenwoordigers in de levensmiddelenindustrie daar begrip voor kunnen opbrengen. Zij steunen de oprichting van een Voedselautoriteit en dat is zonder twijfel een goed begin.
Degenen die te maken hebben met landbouwhuisdieren en de daaruit vervaardigde levensmiddelen, hebben een lobby nodig die inspelend op de verdere mondialisering van de voedselmarkten de productie succesvol kan vormgeven en met name kan voorkomen dat er fouten worden gemaakt. Het voldoen aan de hoge maatschappelijke verwachtingen is dan ook een doorslaggevende factor voor het al dan niet slagen van dit initiatief.
De consumptie van vlees en vleesproducten neemt langzaam toe en de prijsontwikkeling is in lijn met de kosten. De consumenten verlangen uitgebreide informatie over de verwerking van vlees en vleesproducten en over de gevolgen daarvan voor de gezondheid. Ook ik ben van mening dat er op dit gebied nog veel moet gebeuren, omdat veel mensen nog steeds geen vlees kopen omdat ze vinden dat ze te veel geld voor die producten moeten betalen..
Vlees zal in de toekomst een grote rol spelen. Dat vind ik een goede zaak. Door de traditionele maaltijdbereiding in de keuken op basis van de boodschappentas met fruit, groente en vlees krijgt men meer gezonde bouwstoffen binnen dan via functioneel gefabriceerde levensmiddelen.
Maar wat mogen gezonde levensmiddelen kosten? Hippocrates formuleerde zijn eisen 2000 jaar geleden als volgt: De voeding dient uw medicijn te zijn en het medicijn dient uw voeding te zijn! Ik vind dat dat vandaag de dag ook nog geldt en ik beantwoord deze vraag met de prijs-kwaliteitseis.
Bij de productie van levensmiddelen spelen ecologische en ethische aspecten een steeds grotere rol. Over deze aspecten dient in het verlengde van de organisatie van de taken van de Voedselautoriteit volledige duidelijkheid gecreëerd te worden.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, dit Parlement is in verband met BSE, dioxines en zorgen over de veiligheid van genetisch gemodificeerde levensmiddelen altijd waakzaam geweest en heeft altijd alert gereageerd op bezorgdheid van de consumenten. Op dit punt is een compliment aan commissaris Byrne - die verantwoordelijk is voor dit specifieke terrein - en commissaris Fischler op zijn plaats. Ik wil ook de heer Whitehead complimenteren met zijn bijzonder gedegen verslag.
Met de publicatie van een Witboek van de Commissie over de voedselveiligheid en de voorgenomen oprichting van een Europese Voedselautoriteit wordt een nieuw tijdperk ingeluid in de levensmiddelenproductie. Vanaf nu wordt iedere schakel in de voedselketen onderdeel van een geïntegreerd productieproces. Als het goed is hoeven we straks dus niet meer te twijfelen aan de kwaliteit en veiligheid van alle levensmiddelen, en kunnen we de consument de garanties bieden waar die al zolang om vraagt en ook recht op heeft. De Europese levensmiddelenindustrie groeit snel. Het proces waarin primaire landbouwproducten van toegevoegde waarde worden voorzien leidt ook tot een uitgebreide keuze aan hoogwaardige levensmiddelen voor de consument. Nieuw onderzoek op dit terrein zal aanzienlijk bijdragen aan de verdere ontwikkeling van dergelijke producten in de toekomst.
De werkgelegenheid in de verwerkingsindustrie blijft toenemen. Deze welkome ontwikkeling staat in schril contrast met de ernstige achteruitgang van familiebedrijven in de landbouw en het gebrek aan jongeren die een carrière in de landbouwsector ambiëren. Misschien denkt u dat dit met het huidige debat niets te maken heeft, maar ik zeg u dat we de normen die we nastreven nooit zullen bereiken als we de aanpassing, levensvatbaarheid en winstgevendheid van de productiebedrijven aan de basis van de Europese levensmiddelenindustrie niet zeker kunnen stellen. In dit verband wordt de unieke rol van landbouwers als de hoeders van de veiligheid en kwaliteit van ons voedsel veel te vaak als vanzelfsprekend beschouwd. De voorstellen van de Commissie over de ontwikkeling van levensmiddelenwetgeving en de voedselveiligheid zijn positief. Ons voedsel kan pas veilig zijn als de gehele voedselketen op orde is en aan de hand van een veelomvattend systeem voor toezicht wordt gecontroleerd. Ik ben het er volkomen mee eens dat levensmiddelen traceerbaar moeten zijn in alle schakels van de voedselketen, vanaf de boerderij tot op de keukentafel.
Ter afsluiting moeten we er bij al onze inspanningen om de belangen van de consument veilig te stellen - onze voornaamste doelstelling - ook voor zorgen dat de landbouw de mogelijkheden krijgt om te profiteren van de vooruitgang in de moderne technologie.

Blokland
Voorzitter, voedsel uit de Europese Unie behoort tot het veiligste van de wereld. Recente voedselcrisissen hebben er echter toe geleid dat de Europese consument zijn vertrouwen in het voedsel verliest. De oprichting van de Europese Voedselautoriteit is vooral bedoeld om het vertrouwen terug te winnen. In Nederland wordt op dit moment bijna evenveel vlees geconsumeerd als vóór de genoemde crisissen, terwijl Duitsland en Frankrijk nog steeds met een veel lagere vleesconsumptie kampen. Enerzijds is hiermee duidelijk dat er geen Europese consument bestaat. Anderzijds kunnen we hieruit concluderen dat het vertrouwen van een consument meer afhankelijk is van de volksaard dan van de oprichting van een Europese Voedselautoriteit. Het gevecht over de vestigingsplaats, die verschillende lidstaten graag zouden willen verkrijgen, doet mij vermoeden dat het vooral om prestige gaat. In dezen is mij niet duidelijk welke betekenis het criterium "traditie op het gebied van de voedselveiligheid" zal hebben.
Het gevaar is niet denkbeeldig dat de Voedselautoriteit een zoethoudertje wordt voor de consumenten, terwijl er geen wetenschappelijke meerwaarde is ten opzichte van de nationale voedselveiligheidsinstanties. Daarom is het van eminent belang dat er een relatie wordt gelegd tussen de voedselproductie en de voedselveiligheid. Het probleem ligt bij de voedselproductie, dus daar moeten we ook de oplossing zoeken. De consequentie zal zijn dat het Europees landbouwbeleid op zijn kop moet. Er moet een landbouwbeleid komen waarbij diervoeding dichtbij het vleesvee verbouwd wordt, zodat diervoeding en dieren niet over lange afstanden getransporteerd worden. Tevens wordt hiermee het besmettingsrisico gereduceerd. Een dergelijk beleid komt overeen met het preventiebeginsel en het nabijheidsbeginsel. Bovendien is er sprake van integratie, aangezien dit beleid onder andere bevorderlijk is voor de toestand van het milieu en het dierenwelzijn.
Een aanverwant probleem dat onze aandacht verdient is de export van voedsel tegen lagere normen dan in de Europese Unie gelden. In de praktijk is het in landen buiten de Europese Unie vaak zo dat men zich niet de luxe kan permitteren om te streven naar het meest veilige voedsel. Uiteraard dienen we niet zomaar voedsel dat niet aan onze veiligheidsnormen voldoet naar deze landen te exporteren. In de gevallen dat export de voedselveiligheid in deze landen verhoogt, dient deze export echter wel toegestaan te worden. Het beste is natuurlijk dat zowel in de Europese Unie als in de derde landen de voedselvoorziening op eigen grondgebied plaatsvindt. Alleen in de gevallen dat dit echt niet mogelijk is, zou dan aanvullende handel kunnen plaatsvinden.
In het geschetste beleid zullen geen grote partijen vernietigd hoeven te worden, aangezien zonder internationaal vervoer het besmettingsrisico veel kleiner is. In dit kader kan het gebruik van eigen diervoeder op het bedrijf toegestaan worden. Een verbod zou namelijk vernietiging van veel bruikbaar voedsel betekenen, terwijl er niet of nauwelijks sprake is van een risicoverlaging.
Ik ben het eens met het voorstel van de Milieucommissie dat de risicobeoordeling een taak is van de Voedselautoriteit. De politieke vertaling naar risicobeheersing hoort bij de Europese instellingen thuis. De lidstaten dienen er voor te zorgen dat het rapid-alert-system goed werkt en de Europese Commissie tijdig geïnformeerd wordt. Onder deze condities is het dan ook niet nodig dat alle lidstaten in de Raad van bestuur van de Voedselautoriteit zitting nemen.
Er wordt niet alleen een Voedselautoriteit ingesteld maar er worden ook zeer drastische maatregelen in wetgeving vastgelegd. Mijns inziens is het maken van nieuwe wetgeving geen goede reactie op het niet-naleven van bestaande wetgeving. Het opzetten van onafhankelijke inspectiediensten in de lidstaten die ter plaatse de wet handhaven dient daarom prioriteit te hebben. En op basis van een betrouwbare overheid kunnen alle consumenten vertrouwen krijgen in het Europese voedsel.

Cappato
Mijnheer de Voorzitter, hoewel ik moet zeggen dat de rapporteur goed werk heeft gedaan, heb ik toch twijfels over de methode die elke keer wordt voorgesteld wanneer er een probleem opduikt: de oprichting van een agentschap, een organisme om het probleem te onderzoeken of op te lossen. Dat is helaas dé manier om de bureaucratie te vermeerderen. We hopen natuurlijk dat dat bij deze Autoriteit voor Voedselveiligheid niet het geval is, maar daarvoor moeten we alle noodzakelijke voorzorgsmaatregelen nemen, want dit is precies het mechanisme dat zich binnen de Europese Unie gewoonlijk voordoet. We weten dat er in de Unie enorme politieke problemen zijn met betrekking tot de voedselveiligheid, problemen die we allemaal hebben kunnen zien, vooral tijdens de voedselcrisis als gevolg van de gekkekoeienziekte, maar niet alleen toen; politieke problemen die vragen om politieke antwoorden, om ingrijpen, om verdeling van de bevoegdheden tussen de Unie en de lidstaten. Deze politieke antwoorden worden niet overbodig door een agentschap.
Afgezien daarvan betekent de beslissing die we gaan nemen dat de Autoriteit in elk geval goed kan functioneren. Daarvoor moet ze een duidelijk en welomschreven doel hebben - dat hebben andere collega' s al gezegd: voedselveiligheid. Het lijkt mij geen goed idee om, zoals enkele collega' s suggereren, het werkterrein en de doelstellingen van de Autoriteit uit te breiden naar milieuzaken en voedseltradities. Dat zijn thema' s die de markt en de lidstaten serieus moeten nemen. Ik ben van mening dat deze Autoriteit zich in de eerste plaats bezig moet houden met de voedselveiligheid, met de wetenschappelijke adviezen daarover. Niet om tegenstrijdige wetenschappelijke adviezen te vermijden, zoals in de tekst wordt gezegd, maar juist om ervoor te zorgen dat alle verschillende wetenschappelijke adviezen aan het licht komen, zodat ook democratische vergaderingen de resultaten van de wetenschap kunnen behandelen, vergelijken en bespreken.
Het zou dan ook goed zijn om de invloed en de interventiemogelijkheden van dit Parlement te vergroten, te beginnen bij de leden van de Raad van bestuur tot de beslissingen over de Autoriteit, nu en ook later, wanneer de Autoriteit is opgericht.
Ik heb nog een opmerking over een amendement in het verslag, dat als volgt luidt: "Om de eerbiediging van het recht van de Europese Unie te stimuleren, mag de Autoriteit alleen worden gevestigd in een lidstaat die zich voor wat betreft het aantal bij het Europees Hof van Justitie aanhangige zaken wegens vermeende schendingen van het recht van de Europese Unie in de bovenste helft van de ranglijst bevindt." Dat is volgens mij een kapitale blunder, een elementaire fout in de interpretatie van de Verdragen. Er zijn regels om de inachtneming van de Europese wetgeving in de lidstaten te sanctioneren en te controleren: de vestigingsplaats van de agentschappen gebruiken als middel om de "goede" landen te belonen en de "slechte" landen, tegen wie meer zaken aanhangig zijn bij het Hof van Justitie, te bestraffen is oneigenlijk gebruik van de Verdragen en de Europese wetgeving. De vestigingsplaats van de Autoriteit moet worden gekozen op grond van criteria die inherent zijn aan de activiteiten, dus een langdurige landbouw- en voedseltraditie, en op grond van de wetenschappelijke capaciteiten op het terrein van voedsel en levensmiddelen. De vestigingsplaatsen van agentschappen beschouwen als een beloning voor de een of andere lidstaat is een gevaarlijk mechanisme dat het agentschap bindt aan de lidstaten en de onafhankelijkheid ervan vermindert. Bovendien is het een verkeerde manier om de Europese wetgeving toe te passen.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel tot oprichting van een Europese Voedselautoriteit is een rechtstreeks uitvloeisel van de ernstige tekortkomingen die aan het daglicht traden toen de Commissie met het dossier van de gekkekoeienziekte werd geconfronteerd. In het Witboek over voedselveiligheid werd toen een voorstel gedaan tot oprichting van de instantie waarover wij vandaag discussiëren. Het verslag-Whitehead legt de vinger op een aantal dubbelzinnigheden in de ontwerpverordening en dat is zijn verdienste. Helaas wordt hierin echter niet altijd aangegeven hoe deze tekortkomingen kunnen worden goedgemaakt. Terecht maakt de rapporteur duidelijk dat een nauwkeurige scheidslijn moet worden getrokken tussen enerzijds de raadgevende en adviserende rol van de Europese Autoriteit en anderzijds de bevoegdheden voor crisisbeheer. Deze laatste liggen bij de lidstaten en de Commissie. Het snelle waarschuwingssysteem mag derhalve ook niet onder toezicht komen te staan van de Europese Voedselautoriteit. Men heeft de aanvankelijke term "agentschap" veranderd in "autoriteit" en daarmee de verwarring in leven gehouden. De term "autoriteit" suggereert immers een uitvoerende rol voor deze instantie, hetgeen absoluut niet het geval mag zijn.
Eveneens wordt in het verslag terecht opgemerkt dat de Europese Voedselautoriteit moet fungeren in een netwerk met de voedselbureaus van de lidstaten. Over de manier waarop deze nauwe samenwerking moet worden verwezenlijkt, zwijgt het verslag echter in alle talen. Hoe zal het raadgevend forum moeten werken dat in feite het instrument van deze Autoriteit moet zijn? Voor dit cruciale vraagstuk wordt geen enkel specifiek voorstel gedaan. Op nationaal niveau beschikken wij immers over aanzienlijke wetenschappelijke expertise op het gebied van de voedselveiligheid. Ik denk bijvoorbeeld aan het Britse en het Franse FSA. Wij moeten ten koste van alles zien te voorkomen dat een Europese structuur wordt opgezet die in concurrentie staat tot de nationale instanties, of gewoon overbodig is. De nationale instanties moeten de Europese Autoriteit immers het benodigde beoordelingsmateriaal verschaffen voor de vervulling van haar coördinatietaken, waarbij duidelijk moge zijn dat de Europese Autoriteit in geen geval meer gezag mag hebben dan de nationale agentschappen.
Tot slot wil ik nog een opmerking maken over de noodzaak zich actief in te zetten voor coherentie tussen de voorgestelde, hoge Europese normen en de bestaande internationale normen. Dit probleem wordt echter slechts terloops in het verslag genoemd. Ik betreur trouwens eveneens dat het Parlement dit zeer belangrijke vraagstuk eigenlijk niet diepgaand genoeg heeft onderzocht om te kunnen voorkomen dat met onze initiatieven schade wordt toegebracht aan onze Europese producenten.

Oomen-Ruijten
Mijnheer de Voorzitter, de voorstellen van de Europese Commissie inzake de oprichting van een Europese Voedselautoriteit zijn een directe en langverwachte reactie op de voedselcrisissen waarmee Europa de laatste jaren te maken heeft gehad.
Het mag duidelijk zijn dat dit debat voor de Europese burger van groot belang is. Immers, het vertrouwen van de Europese consumenten in voedselveiligheid moet weer hersteld worden, en de oprichting van een Europese Voedselautoriteit is een eerste grote stap naar het herstel van dat vertrouwen.
Voorzitter, ik noem de voorstellen "langverwacht". Het is immers bijna twee jaar geleden dat Commissievoorzitter Prodi bij zijn aantreden aankondigde grote prioriteit te geven aan het herstel van het vertrouwen van de consument in de voedselveiligheid. Pas nu, in juni 2001, hebben wij als Parlement de gelegenheid om ons uit te spreken over de plannen. Ik hoop dat desalniettemin de Voedselautoriteit toch begin volgend jaar haar werkzaamheden kan starten. De plek waar de Autoriteit gevestigd moet worden moet overigens nog aangewezen worden. Ik verwacht dat het EP mijn amendement op dat punt zal herbevestigen.
Dat er tussen de wetgevende behandeling en de oorspronkelijke indiening van de voorstellen zoveel tijd ligt, ligt niet aan onze rapporteur van vandaag, de heer Whitehead, noch aan de rapporteur van toen, de heer Bowis. Zij hebben zich beiden op voortreffelijke manier van hun taak gekweten.
Dan nu een paar opmerkingen over de inhoud. De Milieucommissie heeft het voorstel aangescherpt en dit terecht. Allereerst de bevoegdheden van de Autoriteit: er moet een duidelijk onderscheid zijn tussen adviserende en regelgevende taken. De Autoriteit heeft als taak de risico's op wetenschappelijke wijze in kaart te brengen en te beoordelen. Dat betekent dus ook dat de uiteindelijke uitvoering van het systeem van snelle waarschuwingen bij de Europese Commissie moet liggen.
Voorzitter, de wetgeving en het takenpakket dat nu voor ons ligt, is slechts een eerste stap. Ik pleit voor een verdere uitbreiding in de toekomst.

Sacconi
Mijnheer de Voorzitter, met de stemming van vandaag en dankzij het uitstekende werk van onze rapporteur komen we in belangrijke mate tegemoet aan de verwachtingen en misschien de angsten van de Europese publieke opinie. Voor veel burgers is eten niet alleen maar zich voeden, het betekent veel meer: het is een bewuste keuze, verbonden met de kwaliteit van het bestaan, een daad die zijn wortels vindt in regionale culturele en culinaire tradities. Zo veilig mogelijk voedsel garanderen in de hele productie- en distributieketen is een eerste prioriteit en absolute plicht van de Unie, maar ook bescherming en promotie van typische regionale producten vallen onder haar taken, evenals correcte informatie over de levensmiddelen op de markt, zodat de consument een bewuste, kritische keuze kan maken.
Vanuit dat oogpunt lijkt het me belangrijk te benadrukken dat de amendementen die de Commissie milieubeheer heeft goedgekeurd een belangrijke verbetering van het voorstel van de Commissie vormen. Dat geldt zowel voor het deel over de algemene beginselen van de wetgeving als voor het deel over de werkzaamheden van de Europese Voedselautoriteit, waarin meer aandacht wordt geschonken aan de rol die het midden- en kleinbedrijf moet kunnen spelen bij de herwaardering van kwaliteitsproducten.
Tot slot wil ik stil blijven staan bij de vestigingsplaats van de toekomstige Autoriteit. Ieder van ons heeft een ideale vestigingsplaats voor ogen. Een serie min of meer bindende criteria zal zeker niet helpen het probleem op te lossen, net zo min als toewijzing op grond van de verdiensten op het gebied van milieubescherming. Als de onafhankelijkheid en de logistieke toegankelijkheid van de Autoriteit eenmaal gegarandeerd zijn, moet de vestigingsplaats worden gekozen op grond van een intensieve overlegronde naar het model van de keuze van de culturele hoofdstad van Europa. Met amendement 215 vragen we dus om de medebeslissingsprocedure.

Caveri
Voorzitter, collega' s, met deze keuze komt Europa tegemoet aan de zorgen van zijn burgers over de voedselveiligheid, in de ruimste zin van het woord, met name om de volksgezondheid te beschermen tegen ziekten, vergiftiging, bedrog, schandalen en nieuwe ontwikkelingen in de wetenschap. Bij de oprichting van de Autoriteit moeten echter twee voorzorgsmaatregelen in acht worden genomen: in de eerste plaats moeten bureaucratisering en centralisering worden vermeden; in de tweede plaats is Europa er al van beschuldigd de typische, traditionele producten de nek om te willen draaien met regels voor hygiëne, verwerking en conservering en zelfs de gebruiksduur die inopportuun, te strikt en overdreven zijn; regels die wel kunnen gelden voor steriele, industrieel geproduceerde standaardproducten, maar niet geschikt zijn voor regionale kwaliteitsproducten, zoals uit de Valle d' Aosta, waar ik vandaan kom, en uit de rest van de Alpen. Ik denk bijvoorbeeld aan kaassoorten en worst. Als we aan kaasmakerijen of slachterijen uit berggebieden dezelfde normen opleggen als aan grootschalige productie in de vlakte, groeit het onbegrip tegenover Europa. Ik hoop dat de Autoriteit deze waarschuwing ter harte zal nemen!

Auroi
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, volgens ons gaat het verslag van de heer Whitehead over de oprichting van een Europese Voedselautoriteit de goede kant uit, en daarmee doel ik zowel op de beschrijving van de situatie die ten grondslag ligt aan het voorstel tot oprichting van deze Autoriteit, als de taken waarmee deze Autoriteit moet worden belast en het voorstel voor een optimale werkmethode.
Wij mogen echter niet verzwijgen dat dit initiatief helaas het resultaat is van een reeks opeenvolgende voedselschandalen die verband houden met enerzijds de manier van produceren in de landbouw en anderzijds het monopolie van de grote distributie. Daardoor kon weliswaar een op gezondheid afgestemde, industriële landbouw worden ontwikkeld, maar niet worden voorkomen dat zich schandalige uitwassen voordeden, zoals de dioxinekip, de handel in allerlei veterinaire producten en vooral de fundamentele BSE-crisis.
Een van de hoofdtaken van deze Autoriteit is na te gaan hoe men dergelijke uitwassen kan voorkomen en de gezondheid en de veiligheid van de consument kan garanderen, van de "hooivork tot de vork" zoals dat heet. Deze Autoriteit moet een dubbele rol vervullen: zij moet ervoor zorgen dat ten eerste heel de voedingsketen veilig is en ten tweede elk voor de consument bestemd product een gegarandeerde kwaliteit heeft. Daarom moet zij een instantie zijn waarin de werkzaamheden van alle andere instanties kunnen samenvloeien. Elke burger heeft immers recht op gezonde en risicovrije voeding. Ook zal deze Autoriteit zich, als iedere andere beroepsinstantie, bewust moeten zijn van de daarmee verband houdende regels en kosten.
Om overeenkomstig de beginselen van transparantie en onafhankelijkheid te kunnen werken, moet de Voedselautoriteit van meet af aan, vanaf volgend jaar, een aantal principiële taken voorstellen. Het verslag geeft daarvan al op correcte wijze de grote lijnen aan. Zo zal zij in staat moeten zijn analytische gegevens te verschaffen over elk product, met inbegrip van genetisch gemodificeerde organismen, entstoffen en pesticiden die op een gegeven ogenblik in de voedingsketen kunnen terechtkomen. Gezondheid als enig criterium is een mislukking gebleken te zijn. Dat toont ons het schandaal met het dierenmeel aan. Een dergelijke Autoriteit moet de bevoegdheid hebben een lijst op te stellen van goede praktijken en labels te geven aan producten die van boerderijkwaliteit zijn en specifieke, lokale kenmerken hebben. Haar bevoegdheid mag zich niet beperken tot industriële normen, want daarmee kan men noch salmonella noch dramatische epidemieën voorkomen. Haar hoofdtaak is echter te zorgen voor coördinatie van de nationale voedselbureaus. Deze moeten alle dezelfde referenties toepassen en ervoor zorgen dat hun werkzaamheden op het gebied van de wetenschappelijke evaluatie en de risicopreventie voldoende publiciteit krijgen bij de bevolking.
Het spreekt natuurlijk vanzelf dat deze Autoriteit van alle landen van de Unie dezelfde controle- en traceerbaarheidsvoorschriften moet eisen, ongeacht het gaat om export, import of verbruik. De zetel van deze Autoriteit doet er weinig toe, als maar aan de vereisten inzake transparantie en traceerbaarheid wordt voldaan.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur heeft uitstekend werk verricht en ik wil hem graag namens mijn fractie van harte gelukwensen.
Ik heb evenwel enkele opmerkingen. Ik geloof niet dat wij voldoende beseffen hoe ingewikkeld de gebeurtenissen zijn die ten grondslag liggen aan de schandalen die nu aanleiding zijn tot de behandeling van deze nieuwe wetgeving. Wij hebben niet voldoende aandacht geschonken aan de houding die politieke, technische en technocratische topmensen, diensten op hoog niveau in de lidstaten hebben ingenomen ten aanzien van de gebeurtenissen en de ontwikkelingen. Zij hebben gezwegen, de feiten verborgen en misleidend geïnterpreteerd; zij zijn bij de pakken neer gaan zitten en hebben een zelfzuchtig beroep gedaan op de vrije handel. Zijn wij dat soms allemaal al vergeten?
Dit alles staat ook in de verslagen van het Parlement geschreven. Daartegen moeten wij optreden met krachtige politieke maatregelen, met gemeenschappelijke doelstellingen, gemeenschappelijke maatstaven en gemeenschappelijke instrumenten voor een gemeenschappelijk beleid. Met het onderhavig voorstel zetten wij echter slechts enkele stappen vooruit. Daarin wordt een aantal beginselen vastgesteld en wordt een dienst opgericht. Deze dienst is echter geen Autoriteit; dit is een soort intergouvernementele raadgevende instantie. Wij wilden een "Voedselinterpol" en krijgen slechts adviseurs. Niet dat dit verkeerd is, mijnheer de Voorzitter, maar het is zo weinig! Dit strookt natuurlijk wel met het intergouvernementeel karakter van de Unie.
Wat nu met name de internationale handel en de vrije handel betreft, is hetgeen hier aan de orde is, allesbehalve duidelijk. Bij voedselveiligheid gaat het niet alleen om wat wij exporteren; het gaat ook om wat wij importeren. Wij hebben het Verdrag inzake bioveiligheid nog niet aangenomen en wij kunnen ons dus nog niet officieel beroepen op het voorzorgsbeginsel in de controverse met de "verkondigers" van de vrije handel. Wij lopen nu constant het risico een beroep in de Wereldhandelsorganisatie aan onze broek te krijgen. Als ik het wel heb, hebben wij het de laatste tijd over vlees met hormonen uit de Verenigde Staten.
Daarom kan de rol van deze dienst slechts beperkt zijn. Toch is dit een kostbare dienst. Wij moeten er dan ook voor zorgen dat deze dienst advies, zelfstandig advies kan uitbrengen, en dit zonodig ongevraagd openbaar kan maken, zeer zeker indien meningsverschillen bestaan met degenen die verantwoordelijk zijn voor crisisbeheer. Dan zal deze dienst een nieuwe wind kunnen doen waaien in de debatten en het publiek betere voorlichting kunnen bieden. Ik denk echter dat ook degenen die het liefst zouden herhalen wat zij tijdens vorige schandalen hebben gedaan, daardoor misschien tot terughoudendheid zullen worden aangezet.
Mijn voorbehoud blijft echter overeind, mijnheer de Voorzitter. Wat kan deze dienst doen in de relatie met de nationale voedselbureaus en met het oog op eventuele actieprogramma' s bij uitbraak van een crisis, die naar ik van harte hoop nooit zal uitbreken?

Thomas-Mauro
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, bovine spongiforme encefalopathie, mond- en klauwzeer: dat zijn de plagen die zich over Europa hebben verspreid en wel in een dergelijk ijltempo dat de consumenten in de lidstaten in paniek zijn geraakt. Door de nonchalance van bepaalde landen werden de gevolgen van deze rampen in de hand gewerkt, zo niet verergerd. Hoe kan men zich nu verzetten tegen de oprichting van een Europese Voedselautoriteit, als men ziet hoezeer de ongerustheid onder de consumenten toeneemt en zelfs wordt aangewakkerd door bijna sensatiezuchtige media?
In dit voorstel is evenwel sprake van een Voedselautoriteit en daar bekruipen mij angstgevoelens. Zal dit weer zo' n Europese technocratische instantie worden, waarvan er al zoveel zijn? Zal deze Autoriteit het gezag krijgen over de nationale voedselbureaus, met alle uitwassen van dien, uitwassen die zich normaliter als olievlekken uitbreiden? Of zal de Autoriteit slechts moeten instaan voor coördinatie - hetgeen ik van ganser harte hoop - en de bevoegdheid voor het beheer van de voedselveiligheid aan de lidstaten zelf overlaten?
Men kan natuurlijk de uitslag van het Iers referendum gemakkelijk wegwuiven, maar daarin komt wel duidelijk tot uitdrukking wat de Europese volkeren verwachten. Als Europa moet blijven voortbestaan moet het worden opgebouwd met de instemming van zijn volkeren, laten wij dat niet vergeten!

Fiori
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, een sterke Autoriteit die gebruik kan maken van alle ervaring, deskundigheid en professionaliteit in Europa: als dit het unaniem geaccepteerde beginsel is inzake de Europese Voedselautoriteit, kunnen we volgens mij niet lang meer vasthouden aan het beginsel van de scheiding tussen risicobeoordeling en risicobeheer. In deze optiek is de oprichting van de Europese Voedselautoriteit een eersterangsresultaat, een eerste stap op weg naar een optimale bescherming en belangenbehartiging, maar ook naar de bestrijding van de angstgevoelens van de consument. Om dat in de praktijk te brengen, moeten de taken, de missie van de Europese Voedselautoriteit worden uitgebreid naar een grondige en reële kennis van alle factoren in de Europese Unie. Een hechte en positieve band met vergelijkbare structuren in de landen van de Unie lijkt dan ook onmisbaar en fundamenteel. Dan wordt het moeilijk de gezondheid van dieren te scheiden of los te maken van de volksgezondheid in het algemeen: de gezondheid van dieren, maar ook van planten, genetisch gemodificeerde organismen en niet in de laatste plaats etikettering.
Het Europese concept van traceerbaarheid moet door middel van de Europese Voedselautoriteit concrete inhoud krijgen. Het moet een rode draad worden waarmee een levensmiddel in alle stadia van de productie, industriële verwerking en verkoop kan worden gevolgd. Als we er niet in slagen levensmiddelen op deze manier te traceren, in het belang van de burger, verliezen we onvermijdelijk een belangrijke kans om doorzichtigheid in de praktijk te brengen en te laten zien dat wij politici aandacht hebben voor de behoeften van onze Europese medeburgers.

Myller
Mijnheer de Voorzitter, net als de anderen wil ik mijn oprechte steun aan de heer Whitehead geven voor zijn uitstekende werk. Ik wil de heer Whitehead ook steunen in zijn voorstel dat de Raad een besluit neemt over de vestigingsplaats nadat hij de Commissie en het Parlement daarin heeft gehoord. Dat besluit zou zo spoedig mogelijk, al tijdens de Top van Göteborg genomen moeten worden. Hier is menigmaal de wens geuit dat de Autoriteit direct begin volgend jaar met haar werkzaamheden moet kunnen beginnen. Als wij een Autoriteit willen die zich daadwerkelijk met de taken bezighoudt die van haar verwacht worden, moet er ook tijd worden vrijgemaakt om de oprichting van de Autoriteit voor te bereiden.
De vestigingsplaats is niet het belangrijkste voor deze Autoriteit, maar ik sympathiseer in grote mate met de gedachte van de commissie dat vooral bij deze Autoriteit speciaal moet worden gelet op waar ze wordt gevestigd. Het is ook geen slecht criterium dat de Autoriteit in een land wordt gevestigd dat bij het Europees Hof van Justitie de minste zaken aangaande de voedselveiligheid heeft lopen. Dat zijn zaken die de burgers interesseren.
Er moet voor worden gezorgd dat de Autoriteit over voldoende middelen beschikt, dat ze naast financiële middelen ook de nodige technische en wetenschappenlijke middelen krijgt. De Autoriteit moet onafhankelijk zijn en in goed contact met de wetenschap staan. Openheid en benoemingen op grond van verdiensten zijn noodzakelijk. Zij moet een Autoriteit van deskundigen zijn die hier in het Parlement wordt vertrouwd, die de burgers vertrouwen en die informeert over zowel de gevaren en risico's als de vooruitgang die op het gebied van de voedselveiligheid wordt geboekt.

Sterckx
Voorzitter, collega's, laten we zo snel mogelijk die Autoriteit installeren zoals die beschreven staat in het uitstekende verslag van collega Whitehead. Dan zullen we, hoop ik, een goede samenwerking hebben tussen de Unie en de lidstaten. Voor de risicoanalyse, wat er veilig is en wat niet, hebben we een betere wetenschappelijk grond voor oplossingen. Op de controle wordt dan toegezien door het agentschap in Dublin. Wat rest is het beleid, datgene wat wij voor ons hebben voorbehouden, het risicomanagement, waarin Europese Commissie en Parlement moeten samenwerken. Daar zijn we nog te ver van kant. We moeten duidelijke Europese normen en Europese meetmethodes hebben. De lidstaten en de Unie moeten een gezamenlijk systeem hebben dat werkt. Crisissen hebben ons getoond dat dat niet het geval is, dat de Commissie veel te weinig macht heeft op dit gebied. Ik neem aan dat we onder het Belgisch voorzitterschap de Autoriteit op de rails krijgen, maar onder dat Belgisch voorzitterschap moeten we ook een heel belangrijke stap vooruit zetten naar een echt gezamenlijk communautair Europees beleid voor voedselveiligheid.

Schnellhardt
 Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, alle lof voor de rapporteur en de schaduwrapporteur! Zij hebben op een serieuze en ambitieuze wijze een prachtig verslag gepresenteerd. Naar mijn idee hebben we daarmee het startschot gegeven voor meer voedselveiligheid in de Europese Unie.
Als rapporteur voor de specifieke hygiënebepalingen kan ik uitsluitend op heldere en eenduidige ideeën voortbouwen. Daartoe behoort ook het feit dat het Parlement nooit de rechtsgrondslag van een verordening ter discussie heeft gesteld. Ik leg daar met name de nadruk op omdat er in de Raad andere ideeën over bestaan. Daarom wil ik nog een keer benadrukken dat op deze regelingen en op de vijf andere regelingen uitsluitend de rechtsgrondslagenverordening van toepassing kan zijn. Iets anders kunnen we niet accepteren.
Uiteraard vereisen de verordeningen grote veranderingen in de levensmiddelenwetgeving van landen, maar naar mijn mening kunnen tegenstrijdigheden en lacunes alleen op deze manier worden voorkomen. De aanzet die in de verordening wordt gegeven om de verantwoordelijkheid van de producenten van levensmiddelen voor de veiligheid en de kwaliteit van hun producten te vergroten, is ongetwijfeld juist. Tegelijkertijd moeten echter de overheidsactiviteiten op het gebied van de controle in dezelfde mate toenemen. Daarbij gaat het niet alleen om de omvang en de kwantiteit van de controles, maar ook om de kwaliteit. De kennis van zaken en de deskundigheid van de controlerende instanties en personen moeten verbeterd worden. In dit verband kan er geen sprake zijn van hulpkrachten. Daarnaast moeten de bezuinigingen die de laatste tijd zijn doorgevoerd, teruggedraaid worden.
Wat de Voedselautoriteit betreft, hecht ik er bijzondere waarde aan dat de taken van deze Autoriteit heel duidelijk afgebakend worden. Het zwaartepunt moet daarbij op de voedselveiligheid liggen, maar dan wel beperkt tot de risicoanalyse. Daarom moeten we alle andere aspecten die daar bovenuit gaan - zoals kwaliteit, voedingswaarde en dergelijke - hier niet opnemen.
Er wordt heel veel over de vestigingsplaats van de Voedselautoriteit gediscussieerd. Het Parlement - of het nu medebeslist of niet - heeft heel duidelijke criteria aangegeven en die moeten ook in acht worden genomen. Ik zou er graag op willen wijzen dat we geen behoefte hebben aan een dilemma zoals in Dublin waardoor de Autoriteit straks niet kan functioneren omdat de randvoorwaarden niet kloppen.

Patrie
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, ik richt mij allereerst tot onze rapporteur om hem te bedanken en geluk te wensen met zijn belangrijk en kwalitatief hoogstaand verslag. Deze verordening tot oprichting van een Europese Voedselautoriteit zal naar ik hoop bijdragen aan het herstel van het vertrouwen van de Europese consumenten. Deze Autoriteit zal een sleutelfunctie moet vervullen in de strategie van de Unie voor de voedselveiligheid, en daarom is het volgens mij erg belangrijk dat zij zo spoedig mogelijk, in ieder geval vanaf begin volgend jaar, aan de slag kan gaan.
De rapporteur zegt terecht dat een duidelijk onderscheid moet worden gemaakt tussen enerzijds de taken en bevoegdheden van deze op te richten Autoriteit en anderzijds die van de Commissie. Daarom mag er geen twijfel over bestaan dat deze Autoriteit weliswaar moet zorgen voor het dagelijks functioneren van het snelle waarschuwingssysteem, dat een essentieel instrument is voor risico-evaluatie, maar de voor de politieke besluitvorming bevoegde instantie, dat wil zeggen de Commissie, verantwoordelijk moet zijn voor risicobeheer, dat wil zeggen voor de toepassing van de noodzakelijke maatregelen.
Eveneens moet duidelijk worden gemaakt dat deze Autoriteit zich weliswaar dient te onderscheiden door een hoog wetenschappelijk niveau en onafhankelijkheid van haar deskundigen, maar geen enkele eigen politieke legitimiteit bezit. Daarom valt het te betreuren dat men van de naam "agentschap" is afgestapt, ofschoon deze geschikter zou zijn geweest voor een structuur met zuiver technische en wetenschappelijke bevoegdheden, die in geen geval bestuursrechtelijke of uitvoerende taken mag vervullen. Daarom lijkt het mij gewenst om, zoals de Commissie voorstelt, deze Autoriteit onder het drievoudig toezicht te plaatsen van de Commissie, de Raad en het Europees Parlement.
Tot slot wil ik evenals andere collega' s onderstrepen dat zonder een heroriëntatie van onze keuzes en onze gemeenschappelijke beleidsvormen op landbouwgebied, geen enkele autoriteit, hoe goed ook, ooit een barrière kan opwerpen tegen dergelijke diepe crises als die van de laatste tijd.

Doyle
Mijnheer de Voorzitter, kwesties over voedselveiligheid en volksgezondheid halen bijna dagelijks de voorpagina' s en gelden voor ons allen in Europa als politieke topprioriteiten. Het voorstel dat we vandaag bespreken heeft ten doel duidelijkheid te verschaffen over de algemene uitgangspunten van de levensmiddelenwetgeving voor de EU als geheel. Ik wil de rapporteur, de heer Whitehead, complimenteren met zowel zijn uitstekende verslag als de consensusgerichte stijl waarmee hij zich in de Milieucommissie van zijn taken heeft gekweten. Ook wil ik commissaris Byrne welkom heten.
De Europese Voedselautoriteit zal haar integriteit ontlenen aan onafhankelijkheid en een leiderschap dat stevig is verankerd in wetenschappelijk onderzoek op het terrein van voedselveiligheid. We moeten diegenen die ons gaan adviseren kunnen vertrouwen: landbouwers, vissers, levensmiddelenproducenten, voedselverwerkers, detailhandelaren, overheden, consumentenadviesgroepen, wetenschappers en uiteindelijk ook de Voedselveiligheidautoriteit zelf. We moeten al deze partijen kunnen vertrouwen.
Het is van essentieel belang dat we gebruik kunnen maken van een wetenschappelijk forum als referentiepunt, of we nu consumenten zijn, dan wel beleidsmakers of zelfs partijen die een bijdrage leveren aan de voedselketen, en dat we weten hoe we een aanvaardbaar evenwicht kunnen scheppen tussen de preventie van risico' s en keuzevrijheid voor de goed voorgelichte consument. Het is echt een kwestie van evenwicht.
Ik wil enkele van de amendementen die ik op het voorstel van de Commissie heb ingediend even aanstippen. Ik hoop dat ze hier op steun kunnen rekenen. Het is absoluut noodzakelijk dat we in onze discussie over voedselveiligheid ook aandacht besteden aan de verantwoordelijkheid van de voedselproducenten voor de verschillende schakels in de voedselketen. De Commissie heeft in haar wetgevingstekst verzuimd de cruciale eerste schakel te noemen: de landbouwer of visser. Mijn amendement 72 heeft betrekking op artikel 40 over de verantwoordelijkheid van landbouwers voor de voedselveiligheid. Ik wil dat artikel uitbreiden met de mogelijkheid van verweer op grond van overmacht in geval van verschijnselen die landbouwers niet zelf in de hand hebben, zoals natuurrampen en ernstige milieuvervuiling. Het is echter niet mijn bedoeling af te doen aan de primaire rol van landbouwers bij het waarborgen van de veiligheid van het voedsel dat ze produceren.
Verder ben ik ervan overtuigd dat de Voedselautoriteit alleen het vertrouwen en de steun van de Europese burgers zal kunnen winnen als ze op een volkomen transparante en onafhankelijke manier handelt en communiceert. Voorlichting over risico' s wordt een van de belangrijkste taken van de Voedselautoriteit. Voor het belang daarvan hoeven we maar te kijken naar het BSE-onderzoek in het Verenigd koninkrijk en het rapport van Lord Phillips, waarin werd gesteld dat de falende risicocommunicatie de crisis daar in ernstige mate heeft verergerd. Ik heb verder op artikel 39 amendementen 147 en 148 ingediend in een poging zeker te stellen dat de Autoriteit haar wetenschappelijke risicobeoordelingen hier aan dit Parlement zal uiteenzetten, alsmede aan consumenten, bedrijven en de academische wereld. De Autoriteit dient ook regelmatig bijeenkomsten te beleggen met de Commissie en de Raad om haar risicobeoordelingen toe te lichten ten behoeve van deze twee instellingen en ze zo te helpen om met meer kennis van zaken besluiten te nemen.
Ter afsluiting wil ik in verband met het risicomanagement zeggen dat een goed afgewogen en gedoseerd gebruik van het voorzorgbeginsel een cruciaal uitgangspunt is voor het optreden van Europa in geval van een voedselalarm. Ik ben blij met de uitgebalanceerde voorstellen van de Commissie over deze kwestie.

Sornosa Martínez
Mijnheer de commissaris, waarde collega's, om te beginnen feliciteer ik de heer Whitehead met zijn uitstekende werk en zijn bijdragen aan de verordening.
Ik wil hier twee controversiële punten van de verordening aankaarten: de procedure voor de keuze van de vestigingsplaats en de criteria. In het voorstel voor een verordening wordt geen vestigingsplaats vastgesteld en worden geen kandidaten aangeduid. Artikel 63 bepaalt de criteria waaraan de vestigingsplaats moet voldoen en stelt de selectieprocedure vast. Ik ben het met de rapporteur eens dat de beslissing over de keuze van de vestigingsplaats van de Autoriteit door de Raad moet worden genomen in overleg met de Commissie en het Europees Parlement.
Ik acht het evenwel ongepast dat aan de beginselen van onafhankelijkheid en integriteit, het wetenschappelijke criterium en de behoefte aan een adequate infrastructuur en gemakkelijk toegankelijke communicatielijnen en verkeersverbindingen, wordt toegevoegd dat de keuze van de vestigingsplaats afhankelijk moet worden gesteld van het aantal bij het Europees Hof van Justitie aanhangige zaken van elke lidstaat. Mijnheer de commissaris, graag vernam ik uw standpunt ten aanzien van deze nieuwe maatstaf, die mijns inziens aanleiding geeft tot discriminatie. Op die manier kunnen de kandidaturen van Frankrijk, Italië en Barcelona eenvoudigweg niet in aanmerking worden genomen. Ik ben van oordeel dat dit nieuwe criterium geen zin heeft en onverenigbaar is met de doelstelling van de toekomstige Voedselautoriteit. Laten we niet vergeten dat in de eerste plaats de bescherming van de consument en de volksgezondheid moet worden gewaarborgd.

Korhola
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij allereerst aansluiten bij de complimenten aan collega Whitehead voor het goede werk dat hij heeft verricht. Hij heeft de verstandige lijn voortgezet die collega John Bowis al in zijn eigen verslag had gekozen. Het Europees Parlement heeft dankzij hun voorstel duidelijk zijn eigen aandeel genomen in de verantwoordelijkheid voor het terugwinnen van het vertrouwen van de Europese consument en voor het garanderen van de voedselveiligheid.
Het belangrijkste onderdeel van de onderhavige verordening heeft betrekking op de oprichting van de Voedselveiligheidsautoriteit. Ik ben vooral tevreden over het feit dat de commissie op voorstel van collega Whitehead heeft besloten de criteria over te nemen die op mijn initiatief al vorig jaar oktober bij de behandeling van het verslag-Bowis werden aangenomen. De vestigingsplaats moet een goede reputatie hebben op het gebied van de voedselveiligheid, zodat de Autoriteit het vertrouwen kan wekken van de meer dan 300 miljoen Europese consumenten. Hij mag de onafhankelijkheid en integriteit van de Autoriteit niet in gevaar brengen en moet een goede wetenschappelijke infrastructuur en faciliteiten op het gebied van de voedselveiligheid bieden. Hij moet over goede verkeersverbindingen en goede communicatiemogelijkheden beschikken. Dat is vooral belangrijk, omdat in oktober nog de sociaal-democratische fractie tegen het vastleggen van deze criteria was. Nu lijken ook zij onder leiding van de heer Whitehead te begrijpen dat het van belang is te bepalen wat wij van de Voedselautoriteit verwachten en welke criteria wij aan de vestigingsplaats stellen. Men mag in het belang van de burgers van de hele Europese Unie hopen dat die criteria ook worden gehaald als de Raad een besluit hierover neemt. Overeenkomstig de eerder in het Parlement gemaakte afspraak worden amendementen waaruit een directe voorkeur voor een bepaalde plaats blijkt, geschrapt. Die lijn moet worden voortgezet.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil tenslotte diep betreuren dat de Raad niet in staat lijkt te zijn snel genoeg een besluit in deze kwestie te nemen. Op die manier bestaat het gevaar dat de oprichting van de Autoriteit wordt uitgesteld. De oprichting van de Voedselautoriteit is een zaak waarin het vertrouwen van de burgers niet nog verder mag worden aangetast doordat er een politieke constructie wordt uitgedacht op grond van losse flodders of - nog erger - doordat de indruk wordt gewekt dat er in de Raad politieke koehandel wordt gedreven die duidelijk tot het verleden zou moeten behoren.

Corbey
Voorzitter, allereerst mijn welgemeende complimenten aan het adres van Phillip Whitehead. Het is een uitstekend verslag geworden. Voedsel moet kwaliteit hebben, maar het moet in de eerste plaats veilig zijn. De consumenten moeten erop kunnen vertrouwen dat controles adequaat zijn. Vertrouwen is tegenwoordig steeds vaker nationaal en dat is wat mij betreft een stap terug. De interne markt is een groot goed maar de interne markt kan alleen functioneren op basis van gemeenschappelijke normen en regels en daarvoor leggen we vandaag een belangrijk fundament. Traceerbaarheid, aansprakelijkheid, verantwoordelijkheid, voorzorg, het zijn essentiële beginselen. Producenten moeten verantwoordelijk zijn voor optimale kwaliteit in elke fase van de voedselketen. Maar verantwoordelijkheid moet ook duidelijk zijn. Het rapid-alert-system moet bij de politiek blijven. We moeten garanderen dat geïmporteerd voedsel uit derde landen net zo veilig is als hier geproduceerd voedsel, maar voedselveiligheid mag geen dekmantel voor protectionisme zijn. Dat vereist goede en eerlijke controles, maar ook een gezamenlijke en mondiale aanpak. Rondom voedsel lopen de emoties soms hoog op. De politiek kan en mag deze emoties niet negeren maar moet wel de feiten wegen. De Europese Voedselautoriteit moet een baken van objectiviteit zijn. De Europese Autoriteit moet samenwerken met de nationale autoriteiten, dat spreekt natuurlijk voor zich. Maar we moeten de Europese Autoriteit niet bij voorbaat vleugellam maken. We willen geen patstelling tussen de nationale en de Europese autoriteiten. Bij verschil van mening met een of meer nationale autoriteiten moet de Europese Autoriteit toch met een eenduidig advies komen en wel op wetenschappelijke gronden. Met de algemene beginselen van de levensmiddelenwetgeving leggen we de fundamenten voor kwaliteit en daar werken we de komende jaren op verder. Dierenwelzijn moet meewegen en de kwaliteit van onze productiemethode moet beter. We moeten een werkelijke hervorming van onze landbouwpolitiek aandurven. Kwaliteit en voedselveiligheid moeten daarin centraal staan.

Thyssen
Voorzitter, wij spreken ons vandaag uit over de kaderverordening die voor het eerst een definitie van levensmiddelen vastlegt, die de beginselen voor het levensmiddelenbeleid op een rijtje zet en die meteen in hetzelfde document de Autoriteit voor voedselveiligheid opricht die moet zorgen voor een degelijke wetenschappelijke onderbouw van dit beleid. In de Milieucommissie werd dit verslag unaniem goedgekeurd waarvoor mijn felicitaties aan de rapporteur want het bewijst dat hij op een overtuigende manier het verschil heeft weten te maken tussen hoofdzaken en bijzaken. Ook mijn felicitaties aan de Commissie want het betekent ook dat de Commissie ons met een heel degelijk voorstel op het juiste spoor gezet heeft. De inzet is dan ook groot. Het gaat om maximale garantie van de voedselveiligheid, om de eerlijke werking van de interne markt, de import en de export, en om het vertrouwen van de consument in - zoals de vorige spreekster terecht onderstreepte - alle producten die op de interne markt worden aangeboden. De consument is een groot stuk van zijn vertrouwen verloren. Wij zijn het de bevolking verschuldigd haar objectieve redenen te geven om dit vertrouwen terug te winnen. Een belangrijke factor zal daarbij zijn het gezag dat de Voedselautoriteit verwerft, want we kunnen ze wel autoriteit noemen, maar uiteindelijk zal zij er zelf voor moeten zorgen dat ze echt autoriteit afdwingt van de consumenten, van de producenten en ook van de nationale autoriteiten. De structuur van deze instelling, de werkwijze, de kwaliteit van haar medewerkers, de onafhankelijkheid, maar ook haar vaardigheid tot netwerkvorming, moeten hiertoe de ruimte bieden.
Ik hoop dat dit project lukt. Ik hoop dat het Belgisch voorzitterschap erin slaagt het af te ronden of dat ongeveer te doen en ik hoop dat wij in het Parlement ook de moed zullen hebben om onze amendementen de wetenschappelijke toets van deze Voedselautoriteit te laten doorstaan.

Keppelhoff-Wiechert
 Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, de Voedselautoriteit staat niet alleen vandaag in het middelpunt van de publieke belangstelling. Zij moet haar ambitieuze doelstelling ook in de nabije toekomst realiseren. Zij is niet de bevoegde instantie als het gaat om criminele kuiperijen, nalatigheden en zwarte schapen. Ik heb in de discussie vaak het gevoel alsof het wiel van de voedselveiligheid weer helemaal opnieuw wordt uitgevonden. Ik zou daar tegenin willen brengen dat wij in onze lidstaten nog in geen enkele generatie een keuze hebben kunnen maken uit een zo uitgebreid en veilig aanbod.
Voedselveiligheid is niet te controleren. Voedselveiligheid moet geproduceerd worden. Daarom ben ik voorstander van duidelijke en strenge maatregelen. Van producent tot consument, van de stal tot aan de winkel en, wat mij betreft, van de mestvork tot aan de tafelvork: In alle fasen van de productieketen van voedingsmiddelen moet een veel strengere controle plaatsvinden. Dat geldt niet alleen voor de primaire productie van de landbouw, de verwerking in de levensmiddelenindustrie en de verkoop aan de eindgebruikers, maar ook voor het aanbod in restaurants, kantines en de dergelijke. De traceerbaarheid van de levensmiddelen moet voor de gehele keten van levensmiddelen gegarandeerd worden.
Vanochtend, en misschien in de toekomst ook nog wel, voeren wij een discussie over de kwestie van de Voedselautoriteit waarbij vele vragen nog beantwoord moeten worden. Moet het een agentschap of een autoriteit worden? Wat wordt de vestigingsplaats van de Voedselautoriteit? Hoe is de afbakening van bevoegdheden ten opzichte van de nationale instanties en hoe zullen werkzaamheden in het samenwerkingsnetwerk verlopen? En niet in de laatste plaats gaat het ook om de bevoegdheden van de Voedselautoriteit.
Mijn kiezers zullen tegen mij zeggen dat dit hopelijk niet weer een papieren tijger is. Hopelijk zullen wij er daadwerkelijk in slagen om de culture diversiteit van de voedingsmiddelen te behouden met inachtneming van de veiligheids- en hygiënevoorschriften. Ik wens deze nieuwe instelling oprecht succes toe, zodat wij over zeer korte tijd bij het volgende schandaal niet opnieuw met lege handen moeten toekijken.

Lage
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, nog niet al te lang geleden vreesden Europeanen honger het meest van alles. Samen met de oorlog en de pest is honger één van de drie apocalyptische angsten die de Europese geschiedenis sinds de Middeleeuwen kenmerken. De tijden zijn veranderd - althans wat de honger betreft. Niet voor de hele wereld helaas, maar wel voor het Europa van de vijftien. Een overdaad aan levensmiddelen is binnen Europa één van de overwinningen van de moderne tijd. Ook de voedselhygiëne is veel beter dan tot voor kort het geval was. En toch zijn de kwaliteit en de veiligheid van de voeding nu opeens een bron van bezorgdheid, angst en onzekerheid voor de aan luxe gewend geraakte Europese consument. Verschrikkelijke ziekten waartegenover de geneeskunde machteloos staat, zoals bovine spongiforme encefalopathie, blijken het gevolg te zijn van een onnatuurlijke, op industriële leest geschoeide voedselproductie.
Aan die toestand moet een einde worden gemaakt, en wel via een diepgaande wijziging van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. De te volgen strategie en de in het kader van de voedselveiligheid door te voeren wetgeving zijn voor de geloofwaardigheid van de Europese Unie van doorslaggevend belang. Die strategie en wetgeving vertegenwoordigen de belangrijkste politieke en wetgevende prioriteit van de Unie. De ontwerpverordening die we nu bespreken vormt de belangrijkste pijler van een geheel aan wetgevende maatregelen dat uiteindelijk een garantie moet leveren voor een goede bescherming van de gezondheid. En dan kan ook het consumentenvertrouwen hersteld worden. Het belangrijkste element van deze wetgeving bestaat uit het opzetten van een efficiënte Europese Voedselautoriteit. Die Autoriteit moet op wetenschappelijk niveau zeer goed onderlegd zijn en bovendien in hoge mate onafhankelijk en autonoom kunnen functioneren. Om te kunnen garanderen dat ons voedsel veilig is moeten we er zeker van zijn dat elke schakel in de voedselketen veilig is, en dat risico' s in een vroeg stadium geïdentificeerd worden. Dat betekent dat er een rigoureuze controle moet worden uitgevoerd, van het landbouwbedrijf tot aan het moment waarop de producten op de tafel van de consument verschijnen. Daarom moet er een alom gerespecteerde Voedselautoriteit in het leven worden geroepen.
We moeten erkennen dat de voorstellen van de Commissie goed geformuleerd zijn. Het zijn goede, nuttige en onderbouwde voorstellen, al zullen er hier en daar, zoals gezegd, ter verduidelijking wel wat kleine wijzigingen aangebracht moeten worden. Deze voorstellen moeten nu snel aangenomen worden. Het heeft geen zin, en het zou ook onwaardig zijn, als we nu onenigheid zouden krijgen over de samenstelling van de Raad van bestuur, de naam van de Hoge Autoriteit of de plaats waar deze Autoriteit uiteindelijk gevestigd moet worden. Dit verslag van de heer Phillip Whitehead getuigt van gezond verstand en vindt overal het juiste evenwicht. Daarom steun ik dit verslag.

Bushill-Matthews
Mijnheer de Voorzitter, in zijn fraai geformuleerde inleiding verwees de rapporteur naar het belang van een specifieke focus en stelde hij opnieuw hoe belangrijk het is dat de term "veiligheid" deel blijft uitmaken van de naam van deze Autoriteit. Ik ben het daar geheel mee eens.
Ik zou echter ook met nadruk willen wijzen op een andere term in de naam, en wel "autoriteit" . Het is namelijk van essentieel belang dat dit een instelling wordt waar de rest van de EU ontzag voor heeft. Daarom ook heb ik in de commissie een amendement ingediend over de vestigingsplaats van deze nieuwe Autoriteit. Daarin wordt het volgende gesteld: "Om eerbiediging van het recht van de Europese Unie te stimuleren, mag de Autoriteit alleen worden gevestigd in een lidstaat die zich voor wat betreft de bij het Europees Hof van Justitie aanhangige zaken van vermeende schendingen van het recht van de Europese Unie in de bovenste helft van de ranglijst bevindt" . Dit is in de commissie niet op bezwaren gestuit, en ik ben dan ook verrast en enigszins teleurgesteld over het feit dat sommige collega' s nu zo moeilijk doen over dit amendement. Het punt is dat bepaalde landen stemmen voor EU-wetgeving en deze vervolgens gewoon aan hun laars lappen. Aan deze hypocrisie moet een einde komen. Door dit amendement nu aan te nemen als onderdeel van amendement 188 zou het Parlement een duidelijk signaal afgeven dat lidstaten die niet bereid zijn hun eigen verantwoordelijkheden te nemen, er niet op moeten rekenen dergelijke nieuwe agentschappen toebedeeld te krijgen.
Dit voorstel heb ik niet gedaan uit kwaadwillendheid of om wie dan ook dwars te zitten. Het is voor mij gewoon een principekwestie. De Europese agentschappen zijn er juist om ervoor te zorgen dat de Europese wetgeving wordt nageleefd en om als voorbeeld te dienen, om respect af te dwingen en vertrouwen te wekken. Die rol zou worden ondermijnd als de lidstaten de EU-wetgeving die ze zouden moeten handhaven, zelf niet serieus blijken te nemen.
We hebben nu, en morgen tijdens de stemming, de kans om een duidelijk signaal af te geven. Wat willen we duidelijk maken? Dat het niet uitmaakt of de EU-wetgeving wordt gehandhaafd? O willen we juist duidelijk maken dat het heel veel uitmaakt? Ik dring er bij het Parlement op aan een duidelijk signaal af te geven, een zeer positief signaal, door "ja" te zeggen tegen dit amendement en tijdens de stemming geen misverstand over onze bedoelingen te laten bestaan.

Byrne
Mijnheer de Voorzitter, mijn dank aan de rapporteur, de heer Phillip Whitehead, en aan de rapporteurs voor advies, de heren Pesälä, Folias, Hudghton, Kuckelkorn, Pomés Ruiz en mevrouw Gebhardt, en hun commissies voor hun verslag over het voorstel voor de algemene beginselen van de levensmiddelenwetgeving en de oprichting van een Europese Voedselautoriteit. Ik het grote waardering voor het uitstekende werk dat is verricht en wil ook alle betrokkenen, waaronder mijn eigen assistenten, danken voor de snelheid waarmee dit complexe voorstel is behandeld. Ook wil ik de leden van dit Parlement die hier vanmorgen bijeen zijn danken voor hun lovende woorden over het werk van de Commissie.
Dit voorstel vormt de hoeksteen van de Europese strategie voor voedselveiligheid. Het voorziet in de uitgangspunten, vereisten, procedures en organisatorische structuren voor de toekomstige ontwikkeling van de levensmiddelenwetgeving en in het bijzonder van de voedselveiligheid. Zoals u zult hebben gemerkt heeft de Commissie zich bij het opstellen van dit voorstel terdege rekenschap gegeven van het verslag-Bowis van het Parlement over het Witboek over de voedselveiligheid. Ondanks het grote aantal amendementen lijkt het concept-verslag van de heer Whitehead het voorstel van de Commissie in grote lijnen te steunen. Veel amendementen zijn immers van redactionele aard en laten de algehele strekking intact.
In het verslag worden de doelstellingen van de Commissie op een aantal belangrijke punten echter niet gesteund, te weten de reikwijdte van de Autoriteit, de samenstelling van de Raad van bestuur, het systeem voor snelle waarschuwingen, de procedures in geval van niet­eenduidige wetenschappelijke bevindingen, amendementen die de onderhandelingspositie van de Commissie in internationale fora zouden kunnen ondermijnen en enkele amendementen die afbreuk doen aan de horizontale aard van dit voorstel.
Gezien het grote aantal amendementen zal ik ze nu meteen met u bespreken. Van de 189 amendementen in het verslag van de Milieucommissie en de 26 die tijdens de plenaire vergadering zijn ingediend, kan de Commissie meer dan de helft ongewijzigd of in beginsel overnemen. Praktische beperkingen maken het onmogelijk hier elk amendement afzonderlijk in detail te analyseren. Daarom zal ik me toeleggen op de belangrijkste kwesties, met name diegene die tot amendementen hebben geleid die de Commissie niet kan accepteren.
De rechtsgrondslag van dit voorstel, artikel 95, waarmee de betrokkenheid van dit Parlement door middel van de medebeslissingsprocedure ondubbelzinnig wordt vastgelegd en waar ik mijzelf tijdens de debatten in dit Parlement fervent voorstander van heb getoond, heeft de volmondige steun gekregen van de juridische diensten van de Commissie en de Raad. Daarom kan de Commissie amendementen 4 en 209, waarin die rechtsgrondslag wordt gewijzigd of uitgebreid, niet aanvaarden.
Een aantal amendementen heeft betrekking op de voedselhygiëne. Gezien het brede, horizontale kader van dit voorstel, dat niet alleen de hygiëne omvat maar ook verontreinigende stoffen, additieven, materialen die in contact staan met levensmiddelen en nog veel meer, kunnen we die amendementen niet accepteren. Amendementen 59 en 72 zijn te gedetailleerd voor een horizontaal kader. Amendementen 11 en 202 over concessies voor KMO' s moeten we afwijzen omdat de bescherming van de consument ook en onverminderd moet gelden in verband met levensmiddelen die van KMO' s afkomstig zijn. Ook amendementen 26, 40, 50 en 193, waarin het toepassingsbereik van de verordening wordt uitgebreid met het begrip voedselkwaliteit, kunnen we niet aanvaarden. Dit is niet het juiste juridische instrument daarvoor en er wordt in een andere context inmiddels aan dit punt gewerkt.
Het toepassingsbereik van de verordening omvat onder meer misleidende en bedrieglijke praktijken, maar niet de financiële fraude tussen handelaars. Daarom kunnen we amendement 49 slechts gedeeltelijk overnemen. En aangezien we de voedselveiligheidsvereisten apart behandelen van andere consumentenbelangen kunnen we amendement 57 in beginsel accepteren - echter niet onder artikel 8 inzake consumentenbelangen, maar onder artikel 12 inzake de eisen van voedselveiligheid.
In amendement 214 op artikel 12 wordt geëist dat de calorische waarde en samenstelling van een levensmiddel onderdeel worden van een veiligheidsbeoordeling. Dit amendement moeten we afwijzen. Er is een hele reeks amendementen over definities die we niet kunnen accepteren, omdat ze afbreuk doen aan de horizontale aard van de tekst, of omdat de voorgestelde wijziging overbodig of onjuist is in verband met het gebruik van de betreffende term in de tekst, of al in een andere definitie is verwerkt. Het deel van amendement 38 waarin wordt gepleit voor opname van distributie kunnen we overnemen, maar niet het gedeelte over het in het verkeer brengen. Wat amendement 45 betreft zijn we het eens met de wijziging van de definitie van primaire productie, op voorwaarde dat de bewoordingen worden aangepast.
Een aantal amendementen zou de onderhandelingspositie van de Commissie in de Codex Alimentarius ondermijnen of is in strijd met internationale overeenkomsten waar de Commissie zich al aan heeft gebonden. Dit geldt met name voor de amendementen waarin wordt gepleit voor een herformulering van internationaal aanvaarde definities waar we juist zo vurig voor hebben gestreden, of voor wijzigingen die niet in overeenstemming zijn met de mededeling van de Commissie over het voorzorgbeginsel, die door de Raad en het Parlement is onderschreven. Zo wordt in amendement 53 een poging gedaan datgene te herformuleren wat in WTO-overeenkomsten is afgesproken aangaande gevallen die een volwaardige risicoanalyse rechtvaardigen. Amendement 54, dat ons ertoe zou verplichten andere internationale legitieme factoren te aanvaarden, kunnen we evenmin accepteren. Dergelijke factoren zijn er momenteel niet. Ook amendement 52 is onaanvaardbaar, vanwege de gevolgen die het zou hebben voor onze internationale verplichtingen; het is immers strijdig met rechten en plichten die in het kader van de WTO zijn overeengekomen. En hoewel we de strekking van amendement 84 kunnen aanvaarden, moet het worden ondergebracht bij artikel 5.
Amendementen 55 en 56 over het voorzorgbeginsel leiden tot soortgelijke problemen. We kunnen amendement 55 niet overnemen, want het is goed een zekere keuzevrijheid te behouden zonder tot optreden te worden verplicht. Een goed risicobeheer schrijft soms immers voor om juist geen maatregelen te nemen. Dit uitgangspunt was opgenomen in de mededeling van de Commissie zoals die door het Parlement en de Raad werd goedgekeurd. Amendement 55 is dus in strijd met standpunten die eerder door dit Parlement zijn onderschreven. Hoewel veel van de punten in amendement 56 wel met die standpunten in overeenstemming zijn, is de tekst te gedetailleerd en verwachten we problemen in een juridisch bindende verordening. Amendement 63, waarin wordt geëist dat de werkzaamheden tijdens de voedselinspecties en het controleproces vertrouwelijk blijven, moeten we afwijzen. Voorzover de noodzaak van vertrouwelijkheid bestaat wordt die geregeld in de horizontale tekst over inspecties die in de nabije toekomst zal worden voorgesteld.
Verscheidene andere amendementen over levensmiddelenwetgeving kunnen we in beginsel overnemen. Ze kunnen met wat wijzigingen in overeenstemming worden gebracht met de algemene uitgangspunten en strekking van de tekst. Van amendement 61 kunnen we alleen het eerste gedeelte overnemen, waarin de juridische verantwoordelijkheden van diervoederbedrijven nader worden gepreciseerd. Wat betreft amendement 69 kunnen we alleen de verwijzing naar vervoer onderschrijven. We kunnen het uitgangspunt van amendement 80 dat gevaarlijke levensmiddelen en diervoeders niet geëxporteerd mogen worden onderschrijven, maar ik zal de bewoordingen moeten herzien. Dit uitgangspunt komt ook terug in amendement 82, maar het gedeelte daarin over de terugname van producten door de leverancier kunnen we niet accepteren, omdat het verwarring schept over de juridische betekenis van invoer en uitvoer.
Amendementen 70 en 75 over klokkenluiders vinden we in beginsel acceptabel, maar we beraden ons nog over een meer passende tekst. Amendementen 48 en 189 kunnen we niet aanvaarden, want ze zijn ongeschikt gezien de datum waarop de verschillende onderdelen van de tekst van toepassing worden. Wat betreft amendement 185 is het niet mogelijk een verslag uit te brengen over de toepassing van de grondbeginselen van de levensmiddelenwetgeving, aangezien die pas over lange tijd effect zullen sorteren.
In beginsel kunnen we amendement 47 overnemen door de definitie van de status van productie en distributie uit te breiden die door hoofdstuk II van de verordening wordt gedekt. Ook amendementen 85 en 207 over transparantie kunnen we in beginsel overnemen, maar we moeten er wel voor zorgen dat de tekst geheel in overeenstemming wordt gebracht met het Protocol bij het Verdrag van Amsterdam over het subsidiariteits- en evenredigheidsbeginsel.
In het kader van het toepassingsbereik van de Europese Voedselautoriteit zijn amendement 87 en de daarmee verband houdende amendementen 88 en 187 niet acceptabel, aangezien die het mandaat van de Autoriteit beperken tot gebieden waarvan bekend is dat ze gevolgen hebben voor de voedselveiligheid. Het is noodzakelijk in een breder mandaat te voorzien. We hebben BSE destijds pas in een laat stadium herkend als een gezondheidsrisico voor de mens, en een dergelijke fout moeten we in de toekomst zien te vermijden. Amendement 86, waarin duidelijk wordt gesteld dat de primaire taak van de Autoriteit ligt op het gebied van de voedselveiligheid, kunnen we echter wel overnemen. Ik wil benadrukken dat toen er ten behoeve van het financieel memorandum een raming circuleerde van het werk van de Autoriteit dat niet direct of indirect verband hield met voedselveiligheid, , dit niet meer dan 5% van de totale werkzaamheden bleek te zijn. Dit brengt me bij amendement 1.
Op dit moment kunnen we de voorgestelde toevoeging van de term "veiligheid" niet goedkeuren. Gezien de uitgesproken opvattingen die hier vanmorgen over deze kwestie zijn geuit, zijn we echter wel bereid hierover in beraad te gaan en de wijziging op een later tijdstip eventueel toch te aanvaarden.
Amendement 91 moeten we om operationele redenen afwijzen. Amendement 195 is in beginsel aanvaardbaar, maar we moeten het wel aanpassen om de kwesties inzake de gezondheid van planten in verband met schadelijke organismen op te nemen in het wetenschappelijk panel over beschermingsproducten voor planten.
De Commissie is inmiddels van opvatting dat ze verantwoordelijk moet blijven voor het functioneren van het systeem voor snelle waarschuwingen. De Autoriteit treedt daarbij op als onderdeel van het netwerk. Daarom kunnen we amendementen 15, 89, 94, 158, 159, 161, 162, 163 en 169 niet accepteren. Na redactionele aanpassingen kunnen amendementen 160, 164 en 166 echter wel worden overgenomen.
De Commissie blijft bij haar oorspronkelijke voorstel over de samenstelling van de Raad van bestuur van de Autoriteit. Daarin wordt heel zorgvuldig geregeld dat de Europese instellingen evenwichtig in dat bestuur zijn vertegenwoordigd: vier vertegenwoordigers van de Commissie, vier door het Parlement benoemde vertegenwoordigers, vier van de Raad en vier vertegenwoordigers van consumenten en het bedrijfsleven. Wij willen eerst en vooral een klein en effectief bestuur garanderen met een zodanig evenwichtige zetelverdeling dat over zijn onafhankelijkheid geen twijfel kan bestaan, maar dat desalniettemin verantwoording aflegt aan de instellingen van de Gemeenschap. Daarom kunnen we amendementen 17, 18, 101, 194, 208 en 213 niet overnemen, en evenmin amendement 102, dat de mogelijkheid van plaatsvervanging van bestuursleden zou wegnemen, en amendement 143, waarin wordt geëist dat alle vergaderingen van het bestuur in de openbaarheid plaatsvinden. Dat is immers een zaak waar het bestuur zelf over moet kunnen beslissen.
Amendementen 103 en 105 over de Raad van bestuur kunnen we overnemen. Dat geldt ook voor amendement 106, dat het de voorzitter van het Wetenschappelijk Comité mogelijk maakt deel te nemen aan vergaderingen van de Raad van bestuur. Voorwaarde is wel dat we de tekst aanpassen zodat de voorzitter "deel kan nemen" , teneinde de wijze waarop de Europese Voedselautoriteit wordt bestuurd van de nodige flexibiliteit te voorzien.
Amendementen 219, 221 en 222 over de verlenging van het mandaat van de voorzitter van de Raad van bestuur en de leden van het Wetenschappelijk Comité zijn niet aanvaardbaar, want ze zijn nodeloos restrictief. Amendementen 107 en 220 over openheid en transparantie in de benoeming van de directeur door de Raad van bestuur, met een hoorzitting in het Parlement, zijn in beginsel aanvaardbaar. We moeten echter praktisch blijven en waken voor vertragingen die het parlementaire proces met zich mee zou kunnen brengen. Ook een aantal andere amendementen kunnen we in beginsel aanvaarden, nadat de formulering is aangepast en ze met andere artikelen in overeenstemming zijn gebracht. Ook het gedeelte van amendement 134 waarin wordt gepleit voor openbaarmaking van de lijst van wetenschappelijke instellingen die bevoegd zijn de Europese Voedselautoriteit bij haar werkzaamheden bij te staan kunnen we accepteren, maar dan wel zonder weg te laten dat deze instellingen door de lidstaten moeten worden aangewezen. De rest van amendement 134, over EER/EVA-landen, is in beginsel aanvaardbaar, maar moet wel worden ondergebracht bij artikel 48 over de deelname door derde landen. Amendement 113 kunnen we gedeeltelijk overnemen, maar we willen het adviesforum er niet toe verplichten zesmaal per jaar bijeen te komen. Amendement 118 is onaanvaardbaar, want het maakt het de Autoriteit onmogelijk om verzoeken om een wetenschappelijk advies af te wijzen of te wijzigen. Een dergelijke flexibiliteit is voor de werkzaamheden van de Autoriteit echter cruciaal. Amendement 13 kunnen we niet overnemen omdat verzoeken om een wetenschappelijk advies gedurende het wetgevingsproces moeten worden beperkt tot gevallen waarin dat gerechtvaardigd is - bijvoorbeeld als er nieuwe wetenschappelijke gegevens beschikbaar komen - teneinde herhaalde verzoeken over hetzelfde onderwerp te voorkomen.
Risicomanagers dienen duidelijke verantwoordelijkheden toebedeeld te krijgen voor het nemen van beslissingen, en risicobeoordelaars voor het beoordelen van de risico' s. Daarom zijn amendementen 21 en 212 niet aanvaardbaar. We kunnen amendement 92 echter wel overnemen, op voorwaarde dat het zodanig wordt gewijzigd dat de Autoriteit op verzoek van de risicomanagers aanbevelingen kan doen over de managementopties. Amendement 93 is aanvaardbaar als de zinsnede "omtrent de maatregelen die moeten worden genomen" wordt weggelaten. Amendement 98 is acceptabel voor wat betreft de eis dat de Autoriteit haar eigen conclusies en richtsnoeren "onafhankelijk" moet kunnen formuleren. De rest van amendement 98 komt al in amendement 92 aan de orde. Amendement 97 tenslotte in niet acceptabel, omdat het ertoe zou leiden dat de Autoriteit bij het risicomanagement wordt betrokken.
Amendementen 23, 153 en 157 zijn onacceptabel omdat zij het onmogelijk zouden maken voor de Autoriteit om vergoedingen te ontvangen. De Commissie wil dit punt binnen drie jaar na het van start gaan van de Autoriteit evalueren, zelfs al zijn we het er momenteel over eens dat de Autoriteit geen kosten in rekening zou moeten brengen.
Amendementen 121, 122 en 123 zijn onaanvaardbaar. Zij schrappen de procedure die wordt toegepast in geval van een verschil van wetenschappelijk inzicht tussen de Autoriteit en een nationale wetenschappelijke instantie en leiden ertoe dat de Autoriteit wetenschappelijk gezien het laatste woord zou hebben. Dit is juridisch onmogelijk. De procedure volgens artikel 29 is in ieder geval ontworpen met het oog op transparantie in het bewerkstellingen van resultaten, en het besluit is aan de risicomanager. Als lidstaten vervolgens niet handelen volgens de maatregelen die door de risicomanager of door de wetgevende instantie worden vastgesteld, zullen ze wegens schending van het Gemeenschapsrecht worden aangeklaagd. Deze procedure levert naar mijn mening de mate van duidelijkheid en zekerheid die het Parlement wenst.
Amendementen 135 tot en met 142, 144 en 206 kunnen we overnemen, daar ze de transparantie van de Autoriteit ten goede zouden komen. We kunnen om juridische redenen amendement 145 echter niet accepteren. Ook amendement 125 kan ik niet accepteren, daar het de Autoriteit de mogelijkheid zou ontnemen gegevens te verzamelen over de voedselconsumptie. Dat is echter een heel fundamenteel vereiste, dat de onderzoekers in staat stelt een schatting te maken van de mate waarin consumenten door het voedsel dat ze nuttigen worden blootgesteld aan bepaalde stoffen. Amendement 126 is in beginsel acceptabel, als het zodanig wordt gewijzigd dat alle biologische risico' s die directe of indirecte gevolgen kunnen hebben voor de voedselproductieketen worden gedekt.
Amendement 174 is niet acceptabel, aangezien de crisiseenheid geen permanente structuur zal zijn. Ook amendement 24 over de procedure in geval van noodsituaties moeten we afwijzen, aangezien een "ernstig risico" in alle bestaande communautaire wetgeving wordt genoemd als randvoorwaarde voor noodmaatregelen. Amendement 178 is in beginsel echter wel aanvaardbaar, aangezien het in aanmerking neemt dat voedselhulp reeds door de term "voedsel" wordt gedekt.
Andere amendementen kunnen we niet overnemen omdat ze niet verenigbaar zijn met bestaande communautaire procedures of belangrijke juridische aspecten, of reeds door andere bepalingen worden gedekt, hetzij in deze tekst hetzij in andere communautaire teksten. Daarom ook zijn alleen de paragrafen 6a en 6b van amendement 154 acceptabel. Amendement 155 is acceptabel in verband met "de aanbeveling van de Raad" , maar niet wat betreft de decharge die wordt verleend aan de Raad van bestuur. Amendement 19 en het gedeelte van amendement 20 met de term "geautoriseerde" zijn onacceptabel. In amendementen 172 en 173 wordt ervoor gepleit het Parlement te betrekken in de praktijk van het crisismanagement. Dat is mijns inziens echter niet verenigbaar met de institutionele rol van het Parlement als controlerende en toezichthoudende instelling.
Amendementen 175, 179, 180, 181 en 182 zijn niet verenigbaar met de comitologieprocedure en moeten daarom worden verworpen. Evenmin kunnen we amendementen 183 en 184 aannemen, althans niet in hun geheel. De evaluatie waartoe de Autoriteit opdracht geeft kan niet op de gehele verordening betrekking hebben, aangezien ze uitsluitend voor de Autoriteit zelf relevant kan zijn. Amendement 205 is onaanvaardbaar omdat het reeds duidelijk is dat de Autoriteit gerechtigd is haar eigen interne regels te wijzigen. Ik kan amendement 191 niet aannemen vanwege praktische problemen. Het zou immers tot vertraging leiden en daarmee de startdatum in gevaar kunnen brengen. Ook amendement 192 kan ik niet onderschrijven, aangezien de Voedselautoriteit het plafond voor rubriek 3 van de financiële vooruitzichten niet zal beïnvloeden. In dit verband vestig ik uw aandacht op de voorlopige ontwerpbegroting voor 2002, referentie PDB 2002, die momenteel bij het Parlement en de Raad in behandeling is.
Tenslotte wil ik het nog even hebben over de kwestie van de vestigingsplaats van de Autoriteit. Amendementen 188, 190, 216, 217, 218 en 223 zijn gedeeltelijk acceptabel. De Commissie onderschrijft en aanvaardt de opvatting dat de keuze van de vestigingsplaats afhankelijk moet worden gesteld van de volgende operationele criteria: redelijk snelle en gemakkelijke fysieke toegang, doelmatige contacten tussen de Autoriteit en de diensten van de Commissie, vooral tijdens voedselveiligheidscrises, kosteneffectiviteit en de noodzakelijke sociale infrastructuur voor de medewerkers. De andere criteria zijn onacceptabel. Ook het gedeelte van deze amendementen betreffende de procedures voor de keuze van de vestigingsplaats is onacceptabel. Amendement 215 moet worden afgewezen.
Voordat ik afsluit wil ik nog heel in het kort wat zeggen over de opmerkingen van een aantal leden van het Parlement aangaande traditionele voedingsmiddelen. Ik beschouw dit als een bijzonder belangrijk vraagstuk dat ook mijzelf aan het hart gaat. Het zal worden opgenomen in de komende regels voor de hygiëne, waarin immers specifiek wordt verwezen naar speciale behandeling in verband met traditionele voedingsmiddelen.
Afsluitend dus nogmaals mijn dank, in het bijzonder aan de heer Whitehead voor zijn uitmuntende verslag en uiteraard ook voor zijn steun. Samenvattend kan de Commissie 100 amendementen niet overnemen, te weten amendement 1, 4, 11 tot en met 13, 15, 17 tot en met 19, 21, 23, 24, 26, 28, 29, 32 tot en met 34, 36, 37, 39 tot en met 41, 43, 44, 46, 48, 50 tot en met 56, 59, 63, 68, 72, 74, 77, 78, 81, 87 tot en met 89, 91, 94, 95, 97, 99, 101, 102, 117, 118, 121 tot en met 123, 125, 133, 143, 145 tot en met 148, 153, 157 tot en met 159, 161 tot en met 163, 169, 172 tot en met 175, 179 tot en met 182, 185, 187, 189, 191 tot en met 194, 202, 205, 208 tot en met 215, 219, 221 en 222.
De Commissie kan 44 amendementen echter in hun geheel accepteren, te weten amendement 3, 6 tot en met 8, 14, 22, 25, 30, 31, 58, 64 tot en met 66, 71, 79, 86, 90, 103 tot en met 105, 109 tot en met 111, 116, 119, 124, 127 tot en met 130, 131, 135 tot en met 142, 152, 164, 176, 186 en 206. Verder kan de Commissie de volgende amendementen gedeeltelijk of in beginsel accepteren: 2, 5, 10, 16, 20, 27, 35, 38, 42, 45, 47, 49, 57, 60 tot en met 62, 67, 69, 70, 73, 75, 76, 80, 82 tot en met 85, 92, 93, 96, 98, 106, 107, 108, 112 tot en met 115, 120, 126, 132, 134, 144, 149, 150, 154 tot en met 156, 160, 161, 170, 177, 178, 183, 184, 188, 190, 195, 207, 216, 217, 218 en 220 tot en met 223.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris. U heeft ons natuurlijk nuttige gegevens verstrekt over de standpunten van de Commissie inzake de vele amendementen die zijn ingediend. Wat het laatste gedeelte betreft, zou het misschien een goed idee zijn als uw diensten de volgende keer een samenvatting van uw betoog laten drukken, zodat we die onder de leden kunnen verspreiden. Ik heb namelijk gezien dat geen van de collega' s de laatste lijst die u voorlas heeft kunnen volgen, terwijl de motiveringen die u daarvoor gaf heel nuttig waren.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.

Dierlijke bijproducten
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over twee verslagen van mevrouw Paulsen, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid:
(A5-0185/2001) over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van de richtlijnen 90/425/EEG en 92/118/EEG van de Raad met betrekking tot de gezondheidsvoorschriften voor dierlijke bijproducten (COM(2000) 573 - C5-0538/2000 - 2000/0230(COD));
(A5-0200/2001) over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en van de Raad tot vaststelling van de gezondheidsvoorschriften inzake niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten (COM(2000) 574 - C5-0539/2000 - 2000/0259(COD)).

Paulsen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, het voorstel van de Commissie over dierlijke bijproducten betekent een strikte scheiding in drie categorieën. Ik wil u erop wijzen dat categorie 1 het risicomateriaal bevat en hoofdzakelijk door de TSE-verordening wordt bestreken die het Parlement onlangs voor de derde keer heeft aangenomen. Een aantal amendementen is niet in overeenstemming met de TSE-verordening die wij recentelijk hebben aangenomen.
Categorie 1 bevat risicomateriaal. Categorie 2 bevat onder andere landbouwhuisdieren die een natuurlijke dood zijn gestorven. De derde categorie bevat materiaal dat wordt aangeduid als bijproducten van geslachte dieren die volledig zijn goedgekeurd voor de verwerking in levensmiddelen.
De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid heeft net als ik besloten om de aanpak van de Commissie te steunen en getracht de praktische regelgeving te verbeteren en vooral aan te scherpen. De beginselen in dit verslag zijn namelijk eenvoudig, maar de praktijk is beduidend moeilijker. Met name de implementering zal moeilijk worden. Daarom eisen wij een strikte scheiding van het materiaal in de drie categorieën. Er is ook een strikte scheiding nodig van de inrichtingen, transporttrajecten enzovoort. Ik kan hieraan toevoegen dat in de toekomstige wetgeving vermoedelijk dezelfde soort scheiding nodig is van voederfabrieken of trajecten van verschillende soorten voer.
Belangrijk is dat al het materiaal in categorie 1 en 2 onuitwisbaar met kleur- en geurstoffen moet worden gemerkt, zodat het uit kwaadwilligheid of abusievelijk niet in de voederproductie terecht kan komen. Natuurlijk moeten de regels die voor de binnenlandse productie gelden ook van toepassing zijn op de uitvoer, de wederuitvoer en de invoer.
Samen met de parlementaire commissie ben ik erg blij dat er een einde komt aan dit "kannibalisme". Het betekent dat varkens niet meer gevoerd worden met hun soortgenoten. Ik wil u er echter wel op wijzen dat het totaalverbod op het voeren van herkauwers met iedere vorm van dierlijk eiwit gehandhaafd blijft en wordt gereguleerd in de TSE-verordening, niet hier. Persoonlijk ben ik ook erg blij met het feit dat het vet uit categorie 2 vanaf nu alleen gebruikt mag worden als meststof of het liefst als stookolie. Het is naar mijn mening namelijk heel belangrijk dat wij op een punt een einde maken aan de opeenhoping van zware metalen, PCB' s en dioxine.
Ik hoop dat het Parlement met een grote meerderheid deze vastgestelde beginselen zal aannemen. Daarom wil ik amendement 100 van de PPE-DE-Fractie noemen. Door middel van dit voorstel, dat ingediend werd in de parlementaire commissie en werd verworpen, wil men al het vlees- en beendermeel, met uitzondering van vismeel, in alle diervoeders permanent verbieden. Ik vraag u dit in overweging te nemen. Wij weten welke ramp er ontstond toen wij van herkauwers omnivoren hadden gemaakt. Nu zien we al hoe moeilijk het is om van omnivoren vegetariërs te maken. Ik verzoek dringend respect voor de wetten van de natuur te hebben! Wij mogen niet nog een keer ingrijpen! U kunt beter stemmen voor het voorstel van de groenen, momenteel amendement 64, waarin de lidstaten opgedragen wordt om uiterlijk 1 februari 2003 een rapport te presenteren over in hoeverre zij er precies in zijn geslaagd deze nieuwe verordening uit te voeren. Daarna bespreken wij het opheffen van het huidige tijdelijke verbod op vlees- en beendermeel.
Ik zou ook graag willen dat u tegen de amendementen 22 en 23 stemt. Zij zouden de classificatie ten dele belemmeren en gecompliceerd maken. Wij hebben er geen behoefte aan om uit te zoeken of een kip die een natuurlijke dood gestorven is in categorie 2 in plaats van categorie 1 thuishoort.
Wat betreft nieuwe techniek blijf ik hardnekkig bepleiten dat wij nieuwe technieken moeten uitproberen en de ontwikkeling niet moeten tegenhouden. Daarom heb ik zelf een voorstel ingediend, dat is goedgekeurd in de parlementaire commissie, waarin gebruik van nieuwe methodes wordt toegestaan die zijn goedgekeurd door de wetenschappelijke comités. Amendement 43 opent alle mogelijkheden voor verschillende soorten nieuwe techniek als wij ze tot onze beschikking krijgen en als zij goedgekeurd zijn. Daarom wil ik dat wij stemmen tegen amendement 20, 25, 26, 35 en 43 op de onderdelen waarin een nieuwe techniek wordt genoemd, namelijk alkalische hydrolyse. Het is vast en zeker een uitstekende techniek, maar hij hoeft niet vijf keer in een regulering te worden opgenomen. Dat is op zijn zachtst gezegd legal overdoing.
Ik verzoek u ook, beste collega's, om tegen amendement 36 te stemmen, omdat dit het oorspronkelijke voorstel van de Commissie tenietdoet. Zoals de tekst nu is geformuleerd zouden ernstige zoönosen, dat wil zeggen ziektes die zowel bij mensen als dieren voorkomen, niet onder deze wetgeving vallen. Zij zou dus alleen van toepassing zijn op dierziektes. Dat zou betekenen dat ernstige, besmettelijke ziektes, zoals salmonella, listeria en tuberculose niet onder deze verordening vallen. Dat zou een grote bedreiging voor de volksgezondheid zijn.
Volgens amendement 23 behoeven schapen en geiten die een natuurlijke dood zijn gestorven niet als risicomateriaal te worden geclassificeerd. Dat is duidelijk in strijd met de TSE-verordening en in de praktijk niet mogelijk.
Ik heb besloten om de amendementen van de Fractie De Groenen te steunen over controle van huishoudelijk afval op risico's van mond- en klauwzeer en varkenspest, dat wil zeggen amendement 102 en 103. Duidelijke regels zijn goed, maar wellicht wordt de grote vraag in deze kwestie toch niet echt opgelost met deze amendementen. Het gaat namelijk om het conflict tussen kannibalisme en huishoudelijk afval.
Ter afsluiting - op tijd - wil ik de Commissie en de werkgroep van de Raad bedanken voor een zeer constructieve, creatieve en vruchtbare dialoog en mijn schaduwrapporteurs bedanken voor hun steun en hulp.

Graefe zu Baringdorf
 Mijnheer de Voorzitter, als we deze verordening al zo' n tien tot vijftien jaar geleden hadden gehad en als we in de geest daarvan hadden gehandeld en de lidstaten deze verordening ten uitvoer hadden gelegd, dan was er nu geen sprake van BSE. Dat had ons niet alleen miljarden kunnen besparen, maar dat had ook veel ellende voor mensen en dieren kunnen voorkomen.
Na deze inleidende opmerking wil ik echter ook graag wat complimenten uitdelen. In de eerste plaats gaat mijn dank uit naar mevrouw Paulsen. In mijn lange parlementaire loopbaan heb ik zelden zo' n terzake kundige en collegiale samenwerking meegemaakt. Ik ben altijd met veel plezier de discussie over deze amendementen en voorstellen voor verbeteringen aangegaan. Ik zou ook commissaris Byrne willen bedanken. De Commissie als geheel reageerde weliswaar met enige vertraging, maar u bent zelf energiek aan het werk gegaan en u heeft een goed voorstel ingediend. Ik bedank echter ook het Europees Parlement, dat in deze kwestie erg consequent is geweest, zeker bij de uitwerking in de parlementaire enquêtecommissie BSE en bij de besluiten die we hier genomen hebben. De consequente houding van het Parlement is niet in de laatste plaats gebleken uit het feit dat we in deze kwestie nu een medebeslissingsprocedure afgedwongen hebben.
Ik heb de indruk - maar daarmee wil ik geen afbreuk doen aan uw verdienste, mijnheer Byrne - dat als de medebeslissingsprocedure wordt toegepast de voorstellen van de Commissie altijd concreter en correcter zijn en beter zijn afgestemd op de wensen en de werkzaamheden van het Europees Parlement. Die procedure zou als voorbeeld moeten dienen voor het werk dat wij hier eigenlijk gezamenlijk verrichten.
Ik zou er nog op willen wijzen dat de Commissie landbouw er met name op zal letten dat ook de materialen die ingevoerd worden uit derde landen of uitgevoerd worden naar derde landen, aan dezelfde strenge veiligheidsmaatregelen voldoen. Bovendien hebben we een financieel systeem nodig dat garandeert dat alle agrarische bedrijven binnen de Europese Unie gelijk behandeld worden bij de verwijdering van risicomateriaal.

Goodwill
Mijnheer de Voorzitter, de Britse landbouwsector is de afgelopen jaren door twee rampen getroffen, namelijk BSE en mond-en-klauwzeer. In mijn eigen regio is de laatste ziekte nog altijd niet uitgewoed. Beide hebben rampzalige gevolgen gehad voor zowel individuele landbouwers als de sector in haar geheel. De burgers hebben al hun vertrouwen verloren. Onze markten zijn gedestabiliseerd en de belastingbetaler heeft vele miljoenen moeten ophoesten om landbouwers te compenseren voor geïnfecteerde of vermoedelijk geïnfecteerde dieren. Velen hebben het werk van generaties letterlijk in rook zien opgaan op de brandstapels, die nog steeds branden. En het ernstigste van alles is nog wel het feit dat BSE dodelijke slachtoffers heeft geëist - weliswaar niet zoveel als door sommige wetenschappers was voorspeld, maar de dood van een enkele jonge man of vrouw is voor het getroffen gezin al te veel. Overigens weten we nog steeds niet hoeveel dodelijke slachtoffers de CJD-variant uiteindelijk zal eisen.
Deze twee epidemieën hebben een gemeenschappelijk kenmerk: ze kunnen beide rechtstreeks in verband worden gebracht met het verwerken van dierlijk afval in diervoeders. Er bestaat nog geen consensus over de precieze wijze waarop de BSE-epidemie is begonnen. Volgens de meest recente theorie zou ze door herten zijn veroorzaakt, maar ook een mutatie kan de oorzaak zijn geweest. De epidemie is misschien al vele jaren geleden begonnen. Feit is in ieder geval dat ze zo snel om zich heen heeft gegrepen vanwege het hergebruik van afval in vlees- en beendermeel.
Onze eerste reactie in het Verenigd Koninkrijk was de introductie van een verbod op vlees- en beendermeel voor herkauwers. Dat werkte echter niet vanwege de kruisbesmetting. De diervoeders werden in de voederfabriek besmet, in het vervoerssysteem of op boerderijen met verschillende klassen vee. Daarom gingen we in het Verenigd Koninkrijk over op een volledig verbod. Mevrouw Paulsen wil het gedeeltelijke verbod nu nuanceren om ruimte te scheppen voor de niet-kannibalistische herintroductie van vlees- en beendermeel uit categorie 3-materiaal, ofwel materiaal dat geschikt is voor menselijke consumptie. Ze wil varkens kip te eten geven en kippen varkens. Ik weet dat kippen alleseters zijn, maar ook heel zeker dat varkensvlees geen deel uitmaakt van hun natuurlijke dieet.
Als de regels nageleefd zouden worden, hadden we geen enkel probleem. Ik maak mij met name zorgen om de kruisbesmetting. Sinds afgelopen januari is er al in vijftien gevallen specifiek risicomateriaal aangetroffen op runderkarkassen die in het Verenigd Koninkrijk werden ingevoerd. Het gaat om rundvlees uit Nederland, Spanje, Ierland, Italië en - in maar liefst zeven gevallen - Duitsland. Als we het rundvlees voor menselijke consumptie niet op orde krijgen, als dat de Duitsers ook niet lukt, terwijl die op dit punt toch vooraan lopen in de EU, hoe kunnen we er dan vanuit gaan dat het afval in Griekenland of Italië of Spanje wel correct wordt gescheiden? We moeten het verbod op vlees- en beendermeel daarom handhaven. Amendement 100 maakt voortzetting van dat verbod mogelijk.
Hetzelfde geldt voor mond-en-klauwzeer. In 1967 hadden we in het Verenigd Koninkrijk een epidemie die kon worden toegeschreven aan de voeding met spoeling. We hebben destijds strengere maatregelen geïntroduceerd maar die werden niet op alle boerderijen even zorgvuldig uitgevoerd, want anders zou de epidemie waar we nu mee zitten nooit tot zulke gigantische proporties zijn uitgegroeid. Het is van belang dat keuken- en etensresten in deze voorstellen worden opgenomen.
Ik heb lof voor de integrerende wijze waarop mevrouw Paulsen de andere fracties heeft benaderd op dit punt, en met name voor de praktische verbeteringen die zijn voorgesteld. Voorbeelden daarvan betreffen de afvalverbranding en toestemming voor voortzetting van het gebruik van verbrandingsovens op kleine landbouwbedrijven, toestemming voor het begraven van afval op landbouwbedrijven in afgelegen gebieden, vrijstelling voor mest die op boerderijen wordt geproduceerd, verbeteringen inzake het gebruik van vlees- en beendermeel als mest, gezien de bestaande veiligheidsmaatregelen, en inzake alternatieven voor uitsmelting, zoals alkalische hydrolyse.
We moeten waakzaam blijven, want door het hergebruik van dierlijke bijproducten als voeder lopen we het risico ook de ziektekiemen te recyclen die BSE, mond-en-klauwzeer en andere ziekten veroorzaken. De economische voordelen van deze riskante praktijken vallen in het niet vergeleken bij de gigantische schade waar ze rechtstreeks toe geleid hebben.

Whitehead
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Paulsen graag gelukwensen met de wijze waarop zij met deze complexe materie is omgesprongen en, zoals de heer Goodwill al zei, de commissie wederom tot een consensus heeft weten te bewegen. Mijn fractie is vol lof over haar benadering en zal het overgrote deel van de amendementen die binnen de Milieucommissie zijn ingediend, steunen.
Ik zou graag een paar dingen willen zeggen over de aard van de plagen waar we door worden gekweld. De heer Goodwill had het over twee rampen, maar er is nog een derde ramp die tot die andere twee heeft geleid, en dat is de onverschilligheid en soms zelfs de hebzucht van diegenen die werkeloos toekeken hoe dierlijk afval steeds vaker werd uitgesmolten en in de vorm van diervoeders weer aan dieren werd voorgezet, en daarmee de kans op een ramp steeds verder toenam.
Dit is dus niet bepaald het moment waarop we eens rustig kunnen gaan nadenken over het hergebruik van dierlijke eiwitten binnen een diersoort, of over alle andere aspecten die de risico' s in ons landbouwsysteem verder vergroten. We hebben nog veel te leren van de mond-en-klauwzeerepidemie in het Verenigd Koninkrijk. Wat de vernietiging van dierlijk afval betreft zijn we tot de ontdekking gekomen dat de poging om het ene risico te vermijden ons elders voor een nieuw risico plaatst. Of het nu gaat om verbranding, om begraving of om de gevaren die worden veroorzaakt door de 1% van de landbouwbedrijven waar de varkens nog steeds met spoeling worden gevoerd, overal zien we nieuwe risico' s opdoemen. Daarom onderschrijf ik de opvatting dat we naar alternatieven moeten zoeken waarmee we die risico' s kunnen minimaliseren. Alkalische hydrolyse is zo' n alternatief.
We moeten duidelijk kunnen maken dat we deze specifieke plaag nu eindelijk een stap voor zijn. Ons optreden in het verleden kan worden vergeleken met dat van landen die zich voorbereiden op de meest recente oorlog, in plaats van op de volgende. Het probleem van de onbekende risico' s speelt ons voortdurend parten. Dankzij de voorstellen van mevrouw Paulsen is hetgeen de Commissie heeft proberen te doen in verband met de uitbanning van TSE' s, aanzienlijk verbeterd.

Pesälä
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wij behandelen nu de richtlijn inzake het verwerken van dierlijke bijproducten. Ik bezie deze zaak vanuit de optiek van enerzijds de producenten en anderzijds de landen met kleine volumes en lange afstanden. Allereerst wil ik zeggen dat mevrouw Paulsen grondig en goed werk heeft verricht. Ik ben vooral dankbaar voor het feit dat zij ook rekening heeft gehouden met de problemen in de door mij vertegenwoordigde dunbevolkte regio's. Dat doet zij in amendement 69 waarin lokale destructie wordt toegestaan als de omstandigheden uitzonderlijk zijn.
Mijn probleem met het voorstel is waarom de voorzorgsmaatregelen in de hele Europese Unie gelijk moeten zijn, als in bepaalde regio's de risico's niet bestaan. Op die manier krijgen ook die regio's met onnodige kosten te maken. In het noorden hebben de producenten bijvoorbeeld nu al hogere kosten vanwege de natuurlijke gesteldheid.
Ik pleit er dan ook voor dat het boerenverstand een plaats krijgt naast de principes. In de enige verwerkingsinstallatie voor dierlijk afval in ons land kunnen de verschillende categorieën afval nog van elkaar worden gescheiden, maar het scheiden van afval naar de verschillende diersoorten lijkt zeer moeilijk, aangezien er sprake is van een klein volume. Daarom moet men de op zich goede doelstelling een einde te maken aan het kannibalisme, met het nodige realisme benaderen, en zich niet strikt aan de letter houden. Binnen het dierenrijk komt immers ook "natuurlijk kannibalisme" voor. Hoe gaat men in de toekomst met die dieren om? Richtlijnen houden het natuurlijke kannibalisme van dieren niet tegen. Ook al scharen wij ons nu achter het standpunt van het Parlement over de ontwerprichtlijn, dan nog moeten wij ons over deze zaken beraden. Daarmee verdedig ik niet de intensieve landbouw, maar ik wil dat er meer rekening wordt gehouden met de omstandigheden in de verschillende regio's.

Staes
Voorzitter, als de Belgische dioxinecrisis, de BSE-crisis en de mond- en klauwzeerepidemie ons iets duidelijk hebben gemaakt dan is het dat er behoefte is aan een strikte reglementering van de handel, de opslag en de verwerking van dierlijk afval. Jaarlijks moet er zo 16 miljoen ton dierlijk afval verwijderd worden.
Sinds 4 december 2000 geldt een totaalverbod op het voeren van landbouwhuisdieren met dierlijke eiwitten. Het voorstel voor een verordening dat wij vandaag bespreken omschrijft hoe voortaan moet worden omgegaan met dierlijk afval en hoe vermeden moet worden dat ongewenste producten in de voedselketen terechtkomen. Het brengt orde in de sector, waarbij er duidelijk gescheiden afvalstromen worden geschapen die onder geen beding met elkaar mogen worden vermengd.
Marit Paulsen beschreef in haar inleiding zeer duidelijk alle knelpunten. Deze verordening is van ontzettend groot belang. Als zou blijken dat de onderverdeling in drie categorieën, de verplichte scheiding van de afvalstromen en het voorkomen van kannibalisme in de sector niet of onvoldoende worden nageleefd en dat de fraude te groot is of te groot blijft, dan kunnen wij ervan uitgaan dat niet is voldaan aan de politieke randvoorwaarden om het gebruik van vlees- en beendermeel toe te laten in diervoeder voor varkens en kippen. Dan zal er terecht gepleit worden voor het handhaven van het totaalverbod.
Daarom, collega's, vraag ik uw massale steun voor amendement 64 op artikel 26, dat stelt dat het voorlopig verbod op het voederen met alle soorten dierlijke bijproducten niet moet worden verlengd tot het tijdstip waarop de voorliggende verordening in werking is getreden, zoals de Commissie dat wil, maar tot op het moment waarop deze verordening volledig in de lidstaten wordt toegepast. Wij willen dus vóór 1 februari 2003 een verslag van de lidstaten over de uniforme toepassing van deze verordening en pas na ontvangst van dit verslag kan het debat worden opgestart over de opheffing van het totaalverbod. Wij moeten zeker zijn dat de verordening werkt, dat fraude quasi uitgesloten is, dat de sector de nodige lessen heeft getrokken uit de crisis. Ik geloof, collega's, dat deze verordening de sector kansen biedt, een eerlijke kans biedt. Hopelijk grijpt de sector die kans.

Blokland
Voorzitter, evenals in het debat over het vorige agendapunt, dat over voedselveiligheid handelde, wil ik in dit debat benadrukken dat een nieuw landbouwbeleid van essentieel belang is. Een landbouwbeleid waarin dieren op verantwoorde wijze gevoed worden. Zowel om ethische als wetenschappelijke redenen dienen we af te stappen van het kannibalisme. Bovendien wil ik benadrukken dat herkauwers niet geschapen zijn om dierlijke eiwitten, maar wel om plantaardige eiwitten te eten.
Het is goed dat op dit moment een grote meerderheid voor stringente maatregelen is, maar ook bij de uitvoering zullen we de vinger aan de pols moeten houden. Willen we effect van deze maatregelen zien, dan dienen de lidstaten ook serieus op de naleving ervan toe te zien.
Tenslotte stel ik met genoegen vast dat een lacune in de wetgeving betreffende verbrandingsinstallaties wordt weggewerkt. Helaas hebben we met de recente MKZ-crisis in Engeland getuige moeten zijn van grote brandstapels van dode dieren. Een dergelijke destructiewijze is zeker geen garantie tegen besmetting en is niet bevorderlijk voor de luchtkwaliteit. Ik hoop dat deze brandstapels in de toekomst niet meer nodig zullen zijn.

Klaß
 Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte dames en heren, wat onze inspanningen betreft om openheid, duidelijkheid en transparantie omtrent diervoeding te creëren, naderen wij langzaam maar zeker de essentie van deze kwestie, namelijk de vraag: Wat mag er uiteindelijk wel in diervoeding zitten en wat is verboden?
Commissaris Byrne, in verband met de BSE-crisis heeft u duidelijk verklaard dat materiaal dat niet voor de menselijke consumptie geschikt is, ook niet voor de productie van diervoeding gebruikt mag worden. Dat is eigenlijk logisch als we de kringloop van de voedingsketen als uitgangspunt nemen. Ik dank de Commissie voor haar gedecideerde voorstel waarin de dierlijke bijproducten in drie categorieën ingedeeld worden. Het zou veel eenvoudiger zijn geweest om ze meteen allemaal te verbieden. Dat is de methode die bijvoorbeeld de Duitse regering gekozen heeft. De EU bewandelt naar mijn idee echter een zinvollere weg, hoewel dat tegelijkertijd - en daar zijn wij ons van bewust - ook de moeilijkste weg is. De materialen uit de drie categorieën moeten namelijk - aantoonbaar gescheiden - verkregen, opgeslagen, behandeld en in de handel gebracht worden. Gebaseerd op onze ervaringen kan een dergelijke procedure niet slagen zonder controles.
De rapporteur heeft in dit verslag weer de formulering uit de richtlijn inzake de levensmiddelencontrole opgenomen waar we in geen geval van af mogen wijken, namelijk dat deskundigen van de Commissie in samenwerking met nationale terzake bevoegde autoriteiten controles ter plaatse moeten kunnen uitvoeren. Het resultaat rechtvaardigt de extra inspanningen, omdat aan de ene kant waardevolle dragers van voedingsstoffen niet gewoonweg vernietigd worden, maar weer gebruikt kunnen worden - dat geldt ook voor keukenafval en etensresten - terwijl aan de andere kant zaken die niet in de voedingsketen thuishoren, worden afgekeurd en vernietigd. Een ding is duidelijk: We moeten ervoor zorgen dat dieren niet met hun eigen soortgenoten worden gevoerd, dat wil zeggen dat we tegen kannibalisme zijn. Ook daar moet via controles de hand aan worden gehouden.
Ik dank mevrouw Paulsen voor haar verslag, waarin het voorstel van de Commissie nog meer wordt geconcretiseerd. Ik hoop dat alle collega' s daaraan ook hun onvoorwaardelijke steun zullen betuigen.

Kindermann
 Mijnheer de Voorzitter, dierlijke bijproducten die in principe voor de menselijke voeding geschikt zijn, moeten na een adequate behandeling ook weer als diervoeding gebruikt kunnen worden. Ik vind het onbegrijpelijk als deze waardevolle eiwitbron duurzaam verboden zou worden. Desondanks steun ik het huidige, voorlopige verbod op het gebruik van diermeel in veevoer! Wij moeten ervoor zorgen dat de geldende regels en controles strikt toegepast worden. Als dat gegarandeerd kan worden, zou ook het gebruik van diermeel weer mogelijk moeten zijn.
Een ander specifiek punt is de verwerking van etensresten van restaurants, grootkeukens en cateringbedrijven. Sinds tientallen jaren wordt dat etensafval als hoogwaardig varkensvoer gebruikt. Dat moet ook in de toekomst mogelijk zijn. Ik steun dan ook amendement 102 van de groenen.
Tot slot nog kort aandacht voor het voorkomen van kannibalisme bij dieren. De scheiding naar diersoorten van materiaal dat tot diermeel verwerkt gaat worden, is naar mijn idee moeilijk te realiseren. Varkens, kippen en vissen en dergelijke eten hun soortgenoten zonder scrupules. Ik ben zeer verbaasd dat er nu ook voor dieren menselijke ethische normen moeten gaan gelden. Ik hoop dat we op dit gebied realistisch blijven. Ook bij de voorgestelde verplichte scheiding van bijproducten naar diersoorten kunnen we het kannibalisme bij dieren niet verhinderen.

Jeggle
 Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte dames en heren, het onderhavige verslag-Paulsen over dierlijke bijproducten die niet voor menselijke consumptie bestemd zijn, valt met het oog op BSE en MKZ ook onder de grote en belangrijke paraplu van de voedselveiligheid en de gezondheid van dieren. Met die bijproducten wordt met name diermeel bedoeld. De Commissie heeft met haar voorstel een voorwaardelijk, dat wil zeggen trapsgewijs verbod voor diermeel in veevoer en in mest opgesteld. Mevrouw Paulsen heeft dit heel goed nader uitgewerkt.
De indeling in drie categorieën is toe te juichen, evenals het feit dat de Commissie uitsluitend meel uit categorie 1 in veevoer toestaat indien dit gedurende twintig minuten op 133C en 3 bar is gesteriliseerd. Het voorstel van de Commissie, in de versie zoals gewijzigd door de Commissie milieubeheer, komt daardoor overeen met de eis van de parlementaire enquêtecommissie BSE voor een strikte scheiding tussen dierlijk afval in de categorie "afval dat op zich geschikt is voor menselijke consumptie" en afval dat van gestorven en zieke dieren afkomstig is. Slachtafval dat geschikt is voor voedingsmiddelen is een waardevolle proteïneleverancier die we niet terzijde zouden moeten schuiven. Alleseters zijn echt alleseters. Wij moeten die alleseters niet heropvoeden. Diermeel voor herkauwers is uiteraard taboe.
Wij hebben een verantwoord toegepaste en gecontroleerde techniek nodig voor de productie en verwerking van diermeel. Daarnaast is meer onderzoek noodzakelijk. Als wij deze verordening aannemen en ook in de lidstaten ten uitvoer leggen, vormt dat een goede basis om het vertrouwen in onze levensmiddelen te waarborgen en om onze consumenten op een goede manier van die producten te voorzien.

Santkin
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, allereerst wil ik mevrouw Paulsen gelukwensen met de twee uitstekende verslagen die zij ons heeft voorgelegd.
Mijnheer de Voorzitter, de fractie van de Europese Sociaal-Democraten stemt in met de inhoud en de conclusies van deze verslagen, evenals met de voorstellen zoals geamendeerd. Wij hebben allemaal nog de dioxinecrisis in ons achterhoofd die mijn land, België, in 1999 heeft getroffen. Deze besmetting van dierlijke levensmiddelen met dioxine dwong de gezondheidsautoriteiten in het geweer te komen en schokte het vertrouwen van de consument in het systeem voor de veevoercontrole. Bovendien kwam daardoor de kwaliteit van het geproduceerde vlees in een dubieus daglicht te staan. In die tijd draaide de polemiek met name om vetten en oliën. Energiek optreden was toen vereist, niet alleen om de volksgezondheid te beschermen, maar ook om het vertrouwen te herstellen, een allesbehalve onbelangrijke zaak.
In december 2000 heeft de Raad een voorlopig verbod uitgevaardigd op het voeren van dierlijke voedermiddelen aan voor menselijke consumptie bestemde dieren. Dit was een noodzakelijk verbod, maar daarmee was nog geen oplossing gevonden voor de dierlijke bijproducten. Dat volksgezondheidsdoel wil men nu bereiken met de geamendeerde ontwerpverordening waarmee versterking van de levensmiddelenveiligheid wordt beoogd.
Wij hebben het advies van het wetenschappelijk stuurcomité aandachtig onderzocht. Daarin staat dat dierlijke producten die na een gezondheidsinspectie ongeschikt zijn bevonden voor menselijke consumptie, niet in de voedselketen mogen worden gebracht. Wij scharen ons dus volledig achter de beginselen die ten grondslag liggen aan de verordening. Op grond daarvan mogen enkel bijproducten van voor menselijke consumptie geschikte karkassen als grondstof worden gebruikt voor menselijke consumptie of als veevoer.
Door te voorzien in een aparte behandeling van bijproducten, vetten en voedselresten zal men het gewenste veiligheidsdoel kunnen bereiken. Ook zal men met de classificatie van de bijproducten, de afbakening van de categorieën, het merken van de materie in de categorieën 1 en 2 en maatregelen zoals traceerbaarheid, douaneopslag in transit, controle op de verwerkende industrie en afwijkingen een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan de beoogde doelstellingen. De voorgestelde oplossingen voor vervanging, gebruik en eliminering zullen overigens de sector de gewenste verduidelijking kunnen geven.
Kortom, mijnheer de Voorzitter, de op vrijwilligheid gebaseerde aanpak waarvoor in de onderhavige verordening wordt geopteerd, gaat de door onze bevolkingen gewenste richting uit.

Byrne
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het doet mij genoegen ons voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad over dierlijke bijproducten die niet voor menselijke consumptie zijn bedoeld, hier te kunnen bespreken. Dit voorstel is het tweede belangrijke onderdeel van ons verdedigingsmechanisme tegen BSE. Het andere is natuurlijk de verordening over TSE' s, die op 1 juli van kracht wordt.
Ik kan het belang van dit voorstel niet genoeg benadrukken. We staan namelijk voor een beslissing die we onmogelijk uit de weg kunnen gaan. In de EU worden jaarlijks meer dan 16 miljoen ton aan dierlijke bijproducten geproduceerd die niet voor menselijke consumptie zijn bedoeld. Die 16 miljoen ton verdwijnen natuurlijk niet zomaar; ze moeten worden verwerkt en vernietigd. Dat kan op een veilige en zuinige, en vanuit het oogpunt van volksgezondheid en milieu doelmatige manier gebeuren, of op een willekeurige manier, met alle risico' s voor de volksgezondheid en het milieu van dien. Als we niet krachtig zouden vasthouden aan de eerstgenoemde verwerkingsmethode, zouden alle communautaire instellingen van de Gemeenschap daar collectief op aangesproken kunnen worden. Dat is dan ook precies hetgeen de Commissie in oktober 2000 heeft voorgesteld: een kader waarbinnen deze 16 miljoen ton veilig en doelmatig kunnen worden vernietigd.
Dit voorstel staat nauw in verband met de BSE-kwestie, en het is duidelijk waarom. Een aanzienlijk deel van de bijproducten waar we het hier over hebben, betreft gespecificeerd risicomateriaal. Het is van essentieel belang dat met name die producten doelmatig worden verzameld, verwerkt en vernietigd. Die doelstelling kan aan de hand van het voorstel worden verwezenlijkt.
De bijzonder constructieve wijze waarop het Parlement dit voorstel heeft benaderd, heeft me veel vertrouwen gegeven. Er heeft zich hier een gezond debat afgespeeld dat zich toespitste op verbeteringen in de tekst. Het doet me deugd dat de resulterende tekst in eerste instantie prioriteit geeft aan de noodzaak de volksgezondheid en het milieu te beschermen, en wel op een manier die in de praktijk haalbaar zal blijken. Op het moment dat deze verordening van kracht wordt hebben we een systeem dat aan alle moderne vereisten kan voldoen.
Ik zou speciaal aandacht willen besteden aan de rol die uw rapporteur, mevrouw Paulsen, heeft gespeeld. Zij heeft er zich geweldig voor ingespannen om dit voorstel hier nu reeds te kunnen behandelen. Dankzij haar en uw inspanningen kan ik vandaag de geest en uitgangspunten van verreweg de meeste van uw amendementen onderschrijven, onder voorbehoud van enkele redactionele aanpassingen. Ik zal ook het voorstel voor een richtlijn houdende wijziging van de richtlijnen 90/425 en 92/118 aanstippen. Uiteraard heb ik niet genoeg tijd om het standpunt van de Commissie over alle amendementen te bespreken. Ik zal mij daarom beperken tot de belangrijkste kwesties.
Ten eerste kunnen we amendementen over overwegingen die corresponderen met bepalingen in de tekst accepteren, alsmede amendementen waarin het accent ligt op de historische achtergrond, met inbegrip van eerdere verordeningen van het Parlement over de veiligheid van diervoeders. Ik ben het ermee eens dat de verwijzing naar toenemende productiviteit uit de overweging geschrapt moet worden, hoewel de oorspronkelijke verwijzing naar het Verdrag moet worden gehandhaafd. Wat we echter moeten afwijzen zijn amendementen waarin overwegingen worden geïntroduceerd die niet corresponderen met bepalingen in de tekst, of waarin overwegingen die naar de tekst verwijzen worden geschrapt. Dit zou namelijk indruisen tegen de correcte juridische handelwijze.
Ik kan niet accepteren dat genetisch materiaal in het toepassingsbereik van het voorstel wordt ondergebracht. Ter verheldering wil ik daaraan toevoegen dat het voorstel uitsluitend betrekking heeft op de vernietiging van genetisch materiaal wanneer dat niet langer voor voortplantingsdoeleinden bewaard hoeft te worden. Ik steun amendementen waarin wordt beoogd het verbod op hergebruik binnen een diersoort ook voor andere soorten dan alleen herkauwers te laten gelden; voor herkauwers geldt al sinds 1994 een verbod op kannibalisme. De ontwikkeling van de BSE-epidemie heeft ons geleerd dat door het hergebruik van dierlijk afval binnen de diersoort gezien de afwezigheid van de species-barrière ook de potentiële kans op besmetting wordt gerecycled.
Ik steun de introductie van aanvullende vereisten ter verbetering van de traceerbaarheid van producten. De voorgestelde eisen ten aanzien van het merken van niet­verwerkt categorie 1-materiaal zijn echter alleen acceptabel als het gaat om gespecificeerd risicomateriaal. Het voorgestelde merken van niet­verwerkt categorie 2-materiaal, met inbegrip van mest, is om dezelfde redenen niet acceptabel. Bovendien kunnen het olfactorisch merken en de denaturering alleen in beginsel worden aanvaard, aangezien we vooralsnog geen geschikte en veilige merkstoffen hebben met deze eigenschappen. Daar wil ik aan toevoegen dat de toevoeging van een olfactorische merkstof aan mest op zijn zachtst gezegd enigszins overbodig lijkt. Meer in het algemeen begrijpen wij echter uw zorg en wij zullen daar in de toekomst rekening mee houden. De Commissie zal niet aarzelen dergelijke aanvullende regels over het gebruik van merkstoffen in te voeren als dat nodig mocht zijn.
We onderschrijven de noodzaak van aanvullende en strengere eisen ter vermijding van kruisbesmetting. In haar voorstel schrijft de Commissie al voor dat dierlijk afval van de verschillende categorieën tijdens de inzameling en het vervoer volkomen gescheiden moet blijven, en dat ook de diervoederfabrieken op geen enkele wijze met elkaar in contact mogen komen. We zijn het eens met een derogatie voor het begraven en verbranden van geslachte dieren en gespecificeerde risicomaterialen in afgelegen gebieden en in geval van de uitbraak van ernstige overdraagbare ziekten, vanwege het gevaar dat de risico' s voor de gezondheid worden verspreid of vanwege een gebrek aan verwerkingscapaciteit. We zijn in het bijzonder verheugd over de voorwaarden die zijn voorgesteld ter voorkoming van misbruik van deze derogatie. Er zijn twee verschillende definities van afgelegen gebieden voorgesteld; we zouden een combinatie van die twee definities kunnen accepteren.
We onderschrijven het voorstel om eisen ten aanzien van de volksgezondheid op te stellen voor verbrandingsinstallaties die niet vallen onder het toepassingsbereik van richtlijn 2000/76 over de verbranding van afval. Ook de introductie van de juridische mogelijkheid tot herziening van de toegestane verwerkingsmethode op basis van nieuwe wetenschappelijke inzichten kunnen we accepteren. We moeten de toevoeging van een specifieke nieuwe technologie echter afwijzen, aangezien dit onnodig is en mijns inziens ook voorbarig.
We zijn het ermee eens keuken- en etensresten in het toepassingsbereik van de verordening onder te brengen, maar willen daarbij wel aangeven dat dergelijk afval uitsluitend door het voorstel wordt gedekt als het voor specifieke doeleinden is bestemd, teneinde doublures in de milieuwetgeving te vermijden. We kunnen een definitie van keuken- en etensresten accepteren op voorwaarde dat die definitie ook het afval van keukens van huishoudens dekt, ten behoeve van de aansluiting op de op handen zijnde wetgeving over de klassieke varkenspest. We accepteren dat keuken- en etensresten als categorie 3-materiaal worden aangeduid, op voorwaarde dat dergelijk afval uit internationale transportmiddelen in de hoogste risicocategorie 1 wordt ondergebracht en volgens de bestaande Gemeenschapswetgeving wordt vernietigd.
We kunnen het voorstel om het gebruik van spoeling waarin keuken- en etensresten zijn verwerkt te blijven toestaan, niet aanvaarden. Ten eerste is deze werkwijze niet verenigbaar met het verbod op hergebruik binnen de diersoort en al evenmin met de eis van volledige traceerbaarheid van de ingrediënten in diervoeders - twee zaken waar het Parlement zelf voor heeft gepleit. Ten tweede tonen de recente dioxinecrisis en de huidige mond-en-klauwzeerepidemie maar al te duidelijk aan waarom voortzetting van deze voederpraktijk niet wenselijk is.
We kunnen niet accepteren dat mest die op de boerderij wordt geproduceerd wordt uitgesloten van het toepassingsbereik van het voorstel, aangezien dit ten koste zou gaan van de gezondheidsbescherming. We kunnen het gebruik van mest niet alleen beperken in gevallen waarin de mest mogelijk een op lijst A van de IOE voorkomende ziekte verspreidt. Bepaalde lidstaten hebben reeds aanvullende maatregelen ingevoerd ter uitroeiing van ziekten die niet op die lijst voorkomen, zoals salmonellavergiftiging. We stemmen in met de nadere toelichting dat de geharmoniseerde gezondheidsverklaring voor de handel in mest via de comitologieprocedure moet worden vastgelegd. Het verzoek om deze verklaring als bijlage aan de verordening te hechten is overbodig en moet daarom worden afgewezen. We accepteren het voorstel voor een toelichting op de mogelijkheid van toestemming voor equivalente verwerkingsmethoden voor mest op basis van wetenschappelijk advies, iets wat door het voorstel van de Commissie overigens ook niet zou worden verhinderd. Het is echter voorbarig en daarom onacceptabel te verwijzen naar een concordantietabel voordat het Wetenschappelijk Comité zijn evaluatie heeft afgerond.
Het voorstel om aanvullende dierlijke bijproducten onder te brengen in categorie 1 moeten we afwijzen. Het is overdreven, onnodig en zal leiden tot verwarring over de huidige wetgeving, vooral de TSE-wetgeving, zonder daadwerkelijk bij te dragen aan de veiligheid. BSE-tests vallen terecht onder de BSE-verordening, die daar naar mijn oordeel heel goed in voorziet. Bovendien kleven er praktische bezwaren aan het testen van alle dieren op alle bekende ziekten. Het is niet reëel. Dieren die op de boerderij overlijden komen sowieso niet in de voedsel- en voederketen terecht.
Deze amendementen zouden er per saldo toe leiden dat een aanzienlijk deel van de dierlijke bijproducten niet voor de productie van biogas en compost mag worden gebruikt. Voorgesteld wordt om dierlijke bijproducten verplicht onder hoger druk te verwerken, zelfs al wordt het resulterende materiaal uiteindelijk verbrand. We kunnen omwille van de aansluiting op de TSE-verordening accepteren dat deze methode voorafgaande aan de verbranding wordt gebruikt als de bevoegde nationale instantie dat verplicht stelt. Hiermee zouden lidstaten dit proces verplicht kunnen stellen als er bijvoorbeeld een lange opslagperiode voorafgaat aan de verbranding.Wij merken daarbij op dat deze flexibiliteit in vele andere amendementen van het Parlement wordt bepleit.
We kunnen een verbod op het gebruik van gesmolten vet uit categorie 2-materiaal voor de productie van vetderivaten voor de cosmetica- en farmaceutische industrie niet accepteren. Evenmin kunnen we beperkingen accepteren op de invoer van producten van herkauwers vanwege TSE-risico' s, aangezien dergelijke beperkingen al in de TSE-verordening worden vastgelegd. Bovendien buigt het Wetenschappelijk Stuurcomité zich momenteel over de veiligheid van vetten van herkauwers.
We steunen het voorstel om de ingangsdatum van de verordening te vervroegen, en ook het voorstel dat de lidstaten verslag uitbrengen aan de Commissie over de tenuitvoerlegging van de verordening.
Ik kan niet accepteren dat dode schapen en geiten worden uitgesloten van de definitie van gespecificeerd risicomateriaal, aangezien dit indruist tegen de TSE-verordening. Evenmin kan ik accepteren dat vaste mest en compost worden uitgesloten van het verbod op het gebruik van materiaal op weidegrond, omdat mest, in welke vorm dan ook, reeds door dit verbod is uitgesloten en de uitsluiting van compost van een algemene beleidsregel inzake het gebruik van materialen op weidegronden niet kan worden gerechtvaardigd.
Het verbod op de export van categorie 1- en categorie 2- materiaal kunnen we in beginsel aanvaarden. Ook de koeling van grondstoffen in categorie 3 kunnen we in beginsel aanvaarden. We hebben er geen bezwaar tegen om producten die bij de invoercontrole niet aan de eisen voldoen, onder te brengen bij categorie 3. Om redenen van samenhang met de bijlage en bestaande communautaire wetgeving willen we daarbij toelichten dat dit geldt tenzij de producten opnieuw worden verzonden of tenzij hun invoer wordt aanvaard onder beperkingen die in de communautaire wetgeving zijn vastgelegd.
We kunnen de introductie van een permanent verbod op vlees- en beendermeel in diervoeders niet accepteren, aangezien het verbod inzake diervoeders onder de recentelijk aangenomen TSE-verordening valt. In afwachting van de aanname en tenuitvoerlegging van het onderhavige voorstel ben ik momenteel wel bezig met een voorstel voor verlenging van het huidige algehele verbod inzake diervoeders onder de bepalingen van de TSE-verordening.
Bovendien ben ik van mening dat de dierlijke eiwitten die in overeenstemming met het onderhavige voorstel worden geproduceerd, veilig kunnen worden gevoerd aan niet-herkauwers. Er bestaat geen wetenschappelijke basis voor een permanent verbod op het voeren van dierlijke eiwitten aan niet-herkauwers. Zo' n verbod zou het in de WTO dan ook zwaar te verduren krijgen en zou bovendien gigantische gevolgen hebben voor het milieu en de economie.
We kunnen een verbod op bepaalde plaatselijke voederpraktijken niet accepteren, aangezien een dergelijk verbod de bestaande nationale programma' s voor de bescherming van bedreigde soorten ernstig zou dwarsbomen. De voorwaarden die onder het voorstel worden ingevoerd voor de controle op deze voederpraktijken zijn strikter dan de huidige en in overeenstemming met de aanbeveling van de inspecteurs van de Commissie.
Ter afsluiting kan ik u zeggen dat de Commissie blij is met het verslag en met de vele nuttige en constructieve amendementen die het bevat. Mijnheer de Voorzitter, ik zou aansluitend op uw suggestie van daarstraks willen voorstellen dat de amendementen in samengevatte vorm worden verspreid.

Graefe zu Baringdorf
 Mijnheer de Voorzitter, ik wil commissaris Byrne graag feliciteren dat hij dit in zo'n korte tijd heeft kunnen vertellen, maar wij hebben er niet veel van meegekregen, omdat de tolken niet in staat waren zijn tempo bij te houden. Op een of andere manier moeten we een methode vinden waardoor de betogen van de Commissie ook voor ons te volgen zijn. Dat betekent dat wij ze ofwel moeten inkorten ofwel meer tijd daarvoor moeten reserveren. We moeten op den duur van een dergelijk werkwijze af, want die is zowel onredelijk ten opzichte van de Commissie als ten opzichte van degenen die naar die verklaringen moeten luisteren.

De Voorzitter
Mijnheer Graefe zu Baringdorf, wat u zegt komt overeen met wat ik zojuist heb voorgesteld, namelijk dat de diensten van de Commissie bij een dergelijk groot aantal amendementen beter een schriftelijke versie kunnen opstellen, die we dan onder de leden kunnen verspreiden. Zo kan de commissaris zich in zijn betoog concentreren op de inhoud en minder op de beschrijving van het standpunt van de Commissie over alle amendementen.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.

Ozon in de lucht
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0187/2001), namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende ozon in de lucht (13114/1/2000 - C5-0090/2001 - 1999/0068(COD)) (Rapporteur: de heer Davies).

Davies
Mijnheer de Voorzitter, een vriendin van mij die in het verleden werkzaam was bij een niet-gouvernementele organisatie voor natuurbehoud, heeft me eens verteld dat zij iedere morgen e-mailberichten ontving met daarin telkens dezelfde droevige boodschap: leefgebieden die verloren gaan en soorten die over de gehele wereld in toenemende mate in hun voortbestaan worden bedreigd. Dat het deprimerend is om dergelijke berichten te ontvangen, kan ik heel goed begrijpen. Ik ben daarom ook blij hier te kunnen melden dat niet ieder milieuprobleem onoplosbaar is en dat we - tenminste in sommige gevallen - de schadelijke ontwikkelingen een halt kunnen toeroepen. Dat geldt ook voor luchtverontreiniging. Onderzoek heeft aangetoond dat de lucht in bepaalde steden en plaatsen door geheel Europa op dit moment misschien wel schoner is dan sinds het begin van de industriële revolutie ooit het geval is geweest. Dat neemt niet weg dat er nog problemen zijn. Naar verluidt eist luchtverontreiniging altijd nog meer slachtoffers dan het verkeer. Toch valt er een vooruitgang te bespeuren.
Ozon aan de grond is een vervuiler die de gezondheid van veel burgers nog altijd in ernstige mate aantast. Het draagt bij aan astmaproblemen bij kinderen - naar verluidt in het Verenigd Koninkrijk alleen al een op de tien - en ademhalingsproblemen bij ouderen. Onder extreme omstandigheden komen mensen zelfs te overlijden. Uit onderzoek van de Britse overheid kan worden opgemaakt dat ozon jaarlijks tot de dood van 12.500 mensen kan leiden. We hebben allen gehoord van de problemen in bepaalde steden in Europa, zoals Athene, waar door bepaalde klimatologische omstandigheden het probleem wordt verergerd. Ook heeft de vervuiling economische consequenties: het leidt tot een vermindering in de oogstopbrengst en tot schade aan bomen.
Bij het vaststellen van strakkere normen en het terugdringen van de verontreiniging speelt de Europese wet- en regelgeving een steeds grotere rol. Dat wordt nergens zo duidelijk als in de noodzaak tot gezamenlijk optreden tegen ozonverontreiniging. Ozon ontstaat door een chemische reactie tussen zonlicht, stikstofoxiden en vluchtige organische verbindingen die grotendeels afkomstig zijn van uitlaatgassen en vrijkomen aan de benzinepomp. Vaak ontstaat het kilometers ver van de feitelijke bron van het probleem. We hebben hier dus te maken met een klassieke, grensoverschrijdende verontreinigende stof waartegen op Europees en grensoverschrijdend niveau actie moet worden ondernomen.
De richtlijn voor nationale uitworpplafonds biedt een kader voor het terugdringen van de voornaamste luchtverontreinigende stoffen. Deze richtlijn heeft betrekking op de maatregelen die de lidstaten op lokaal niveau voor de aanpak van het ozonprobleem moeten nemen. In eerste lezing was ik voorstander van de voorstellen van de Commissie waarin zij bepleit een streefwaarde vast te stellen die de lidstaten aanmoedigt de ozonrichtsnoeren van de Wereldgezondheidsorganisatie niet meer dan 20 dagen per kalenderjaar te overschrijden. De Commissie stelde tevens voor bij grote, lokale risico' s voor de gezondheid de bevolking daarover te informeren en tevens een vergelijking te maken tussen hetgeen de verschillende lidstaten tot stand hebben gebracht. Toen heb ik echter gezegd dat de voorstellen niet ver genoeg gingen. Vervolgens heeft het Parlement een aantal wijzigingen aangebracht. Van de 19 amendementen waarover we het eens zijn geworden heeft de Raad tien kleine amendementen volledig en vier amendementen gedeeltelijk aanvaard. Ook heeft de Raad besloten dat de streefwaarde voor het maximaal aantal overschrijdingen niet 20, maar 25 dagen moet zijn. Dat lijkt me geen al te slecht compromis. Misschien ben ik wat te cynisch als ik zeg dat het voor ministers wel heel gemakkelijk is om het eens te worden over harde doelstellingen die niet juridisch bindend zijn. Het Parlement moet nu stappen ondernemen zodat in de uiteindelijke wettekst stringente verplichtingen aan de lidstaten worden gesteld. Op die manier worden de doelstellingen die zij naar eigen zeggen willen bereiken ook werkelijk gerealiseerd.
Van de lidstaten moet worden geëist dat zij zich aan de doelstelling houden, behalve wanneer dat voor hen fysiek onmogelijk is. Zij moeten een streefdatum hanteren waarop aan de langetermijndoelstelling voor ozongehaltes wordt voldaan en dus de richtsnoeren van de Wereldgezondheidsorganisatie niet meer worden overschreden. Als de ozonniveaus tweemaal zo hoog zijn als die in de aanbevelingen van de Wereldgezondheidsorganisatie, moeten meteen kortetermijnprogramma' s worden geïmplementeerd. Ook dienen de lidstaten de Commissie te voorzien van informatie van een zodanig gehalte dat er een vergelijking kan worden gemaakt tussen hetgeen de verschillende lidstaten op dit gebied presteren. Op die manier kan de bevolking vaststellen welke lidstaten zich werkelijk inzetten en welke niet.
Overigens besef ik hierbij heel goed dat een land niet altijd schuldig is aan de verontreiniging waarmee het te kampen heeft en dat is wel iets waarmee we rekening moeten houden. Ook begrijp ik dat de meteorologische omstandigheden nogal kunnen wisselen. In het noordwesten van Engeland worden bijvoorbeeld misschien meer uitlaatgassen uitgestoten dan op vele andere plaatsen in Europa, maar omdat we in Engeland helaas niet al te veel zon hebben, is ozon voor ons een minder groot probleem dan in Spanje het geval is.
Ik wil dan ook met name de landen in het Middellandse-Zeegebied liever niet een te zware last op de schouders leggen. Het is nu echter wel van groot belang dat het Parlement een duidelijk standpunt inneemt, zodat uit onze uiteindelijke overeenkomst met de Raad duidelijk blijkt dat de lidstaten nu werkelijk concrete actie moeten ondernemen.
Mijn collega' s in de andere fracties hebben met mij samengewerkt om voor dit standpunt van het Parlement een grote meerderheid te verwerven. Ik wil hen daarvoor hartelijk bedanken. Tevens bedank ik de medewerkers van dit Parlement en in het bijzonder Vikki Phillips, mijn assistente, die in het afgelopen jaar aan dit proces een grote bijdrage heeft geleverd.
Dit is onze kans een bijdrage te leveren aan de vermindering van de luchtverontreiniging en aan het opschonen van de lucht die we inademen. Ik hoop dat het Parlement de voorstellen in dit verslag en de compromissen tussen de politieke partijen zal steunen en dat dat zal leiden tot een nieuwe overwinning voor het Europees Parlement.

García-Orcoyen Tormo
Mevrouw de commissaris, de ozonconcentraties in de atmosfeer veroorzaken ernstige problemen, niet alleen op milieugebied maar ook op het vlak van de gvolksgezondheid, aangezien zij gevolgen hebben voor het welzijn van de burgers. Vooral de risicobevolking, met name kinderen en oudere mensen, ondervindt er hinder van. Allergie en hart- en ademhalingsproblemen zijn vaak voorkomende verschijnselen.
De waarden van de ozonconcentraties verschillen van lidstaat tot lidstaat. Vanwege hun grensoverschrijdende karakter treffen zij in vele gevallen ook gebieden die ver van de bron verwijderd zijn.
Tot dusver hebben de lidstaten dit verschijnsel onvoldoende bestudeerd en behandeld. Zij hebben het niet op systematische en gecoördineerde wijze geëvalueerd. Daarom zijn er geen betrouwbare en vergelijkbare gegevens beschikbaar en zijn de bestaande actieplannen voor de korte en lange termijn ontoereikend. Ik acht het derhalve onontbeerlijk dat de onderhavige richtlijn wordt aangenomen. Het werk van de heer Davies draagt mijn goedkeuring weg, vooral de manier waarop hij het probleem benadert. Hij heeft terecht het belang van de onderzoeks- en controledimensie onderstreept. Zijn bereidheid om suggesties van andere fracties op te nemen heeft er mede voor gezorgd dat aan de plenaire vergadering een voorstel met bijzonder relevante compromisamendementen ter stemming wordt voorgelegd. De voorgestelde wijzigingen verrijken het Commissievoorstel, getuigen van realiteitsbesef en bieden garanties voor de haalbaarheid van de uit te voeren maatregelen.
Het eerste belangrijke resultaat van deze richtlijn is dat zij de lidstaten er eindelijk toe zal aanzetten om meer aandacht aan het probleem van de in de troposfeer aanwezige ozon te besteden. Zij bevordert het onderzoek naar dit verschijnsel en scherpt de controle aan. Ten tweede worden de lidstaten ertoe verplicht om korte- en langtermijnactieplannen op te stellen en verbeteringen aan te brengen in de systemen voor snelle waarschuwing en publieke informatieverspreiding. In dit opzicht lijkt het mij van fundamenteel belang dat de genoemde plannen stelselmatig de studie van de aan de concentraties ten grondslag liggende lokale omstandigheden bevorderen teneinde een doelmatige oplossing te vinden. Er moeten mijns inziens ook streefdata worden vastgesteld om de bestrijding van dit probleem te intensiveren.
Anderzijds moeten wij ons ten volle bewust zijn van de moeilijkheden die wij momenteel ondervinden om de ozonconcentraties in de troposfeer onder controle te krijgen. Gelet hierop is het belangrijk dat de voorgeschreven waarden en termijnen steeds strikt worden nageleefd. Daarom heeft onze fractie aangedrongen op formules die weliswaar de verplichtingen van de lidstaten aanscherpen maar tegelijkertijd realistische doelstellingen en termijnen nastreven. Zo moet de nodige flexibiliteit worden geboden wanneer de doelstellingen fysiek niet haalbaar zijn gebleken en verdienen de meteorologische en lokale omstandigheden in het kader van de vergelijkende onderzoeken bijzondere aandacht op punten waar de streefwaarden werden overschreden. Logischerwijs verwerpen wij de amendementen die een niet-wetenschappelijke benadering van het probleem voorstaan.

Lund
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen dank ik de heer Davies voor het omvangrijke en zeer degelijke werk dat hij met dit verslag heeft geleverd. Samen met het verslag van mevrouw Myller over de nationale emissiegrenswaarden, dat momenteel in het Bemiddelingscomité behandeld wordt, zal dit verslag er in belangrijke mate toe bijdragen de luchtkwaliteit te verbeteren, vooral in de grote steden van Europa. Het zal een belangrijke rol spelen voor de preventie en beperking van de schadelijke gevolgen van ozon voor het milieu en voor de gezondheid van de mensen. Ik wil de belangrijkste elementen van het verslag-Davies even bespreken. Eerst en vooral is het belangrijk dat wij ons aan de grenswaarden van de Wereldgezondheidsorganisatie op dit gebied houden en dat overschrijdingen van de vooropgestelde waarden, die gedurende een aantal jaren toegestaan zijn, zoveel mogelijk beperkt blijven, in dit geval tot 20 dagen per jaar. In het verslag wordt de wens van de Raad om langere overschrijdingsperiodes in te voeren, dan ook verworpen.
Het tweede element waarover ik het wil hebben, betreft de langetermijngrenswaarden voor de concentratie van ozon in de lucht. Er is nu een termijn bepaald voor het halen van de langetermijndoelstellingen, namelijk 2020, met het voorbehoud voor gevallen waar het fysiek onmogelijk is aan deze doelstellingen te voldoen. Zowel de Commissie als het Parlement krijgt de belangrijke taak erop toe te zien dat het compromis betreffende het fysiek onmogelijke, in werkelijkheid geen geruststelling inhoudt en niet té soepel wordt toegepast. Naar mijn mening is het ook belangrijk de algemene bevolking, maar vooral de kwetsbare bevolkingsgroepen zoals kinderen en ouderen, voor te lichten. Zowel voorlichting als actieplannen om snel te kunnen ingrijpen wanneer de ozonconcentratie te hoog wordt, moeten verplicht worden.
Tot slot wil ik nog twee gebieden noemen die de heer Davies in zijn verslag heeft opgenomen. Ten eerste de relatie met de kandidaat-landen. Ik vind het goed dat wij proberen de kandidaat-landen in een zo vroeg mogelijk stadium bij deze problematiek te betrekken, zoals de Milieucommissie overigens heeft aanbevolen. De ozonverontreiniging heeft immers een duidelijk grensoverschrijdend karakter, wat het verantwoord maakt dat wij proberen zoveel mogelijk buurlanden over te halen om dit streven vanaf het begin te volgen. Ten tweede is rapportering belangrijk, zoals de heer Davies hier vandaag in zijn toespraak duidelijk maakte. Het laat ons toe een vergelijking te maken tussen de lidstaten, niet alleen van de genomen initiatieven, maar ook van de vastgestelde overschrijdingen in de lidstaten. Ik ben van oordeel dat wij met dit verslag een heel eind verder komen en over een goede basis beschikken voor de verdere onderhandelingen met de Commissie en de Raad in het Bemiddelingscomité.

De Roo
Voorzitter, commissaris, collega's, dames en heren, collega Davies heeft een prima verslag gemaakt over zomersmog. Mijn fractie kan alle amendementen steunen. Dank ook aan collega García-Orcoyen Tormo voor het steunen van de compromisamendementen. De Raad van milieuministers wil het probleem van de zomersmog in 2010 slechts half oplossen. Verder willen zij niet gaan. Wij willen wel verder gaan. Mijn fractie en de Milieucommissie stellen voor dat zomersmog in 2020 tot de verleden tijd behoort. Dat kan door de vervuilende stof NOx helemaal uit te schakelen. Om te beginnen met de tweede generatie katalysatoren die in 2005 verplicht worden voor nieuwe auto's en in 2007 voor nieuwe vrachtauto's. Daarna door brandstofcellen voor gebouwen, woningen en voertuigen in te voeren.
Tenslotte, een hernieuwde vraag aan de commissaris. Waar blijft het voorstel voor een richtlijn voor vluchtige organische stoffen voor verven? Want ook de vluchtige organische stoffen moeten omlaag om zomersmog definitief uit de wereld te helpen.

De Voorzitter
Wij onderbreken nu het debat en zetten het om 15.00 uur voort.

von Wogau
 Mijnheer de Voorzitter, tot mijn grote verrassing heb ik vanochtend gehoord dat een groep van drie ondervoorzitters besloten heeft om de materie van de essentiële diensten van algemeen belang, toe te wijzen aan de Commissie juridische zaken en interne markt, terwijl dit toch heel duidelijk een mededingingskwestie is. Volgens het Reglement is de Economische en Monetaire Commissie voor dergelijke vraagstukken de bevoegde commissie ten principale. Het voorstel over de essentiële diensten van algemeen belang is in feite ook door de bevoegde commissaris, de heer Mario Monti, ingediend.
Onze rapporteur, de heer Langen, heeft maanden aan deze kwestie gewerkt en inmiddels een verslag overgelegd. Hij komt nu tot de verrassende ontdekking dat een andere commissie hiervoor bevoegd is. Ik wil hier heel duidelijk stellen dat een comité van drie ondervoorzitters niet bevoegd is om het Reglement te omzeilen.

Ik zou dan ook willen verzoeken om het Reglement in acht te nemen en deze kwestie voor te leggen aan de Conferentie van voorzitters. Het is helaas niet de enige kwestie die de bevoegdheid van de Commissie juridische zaken raakt; een onderwerp overigens dat elke keer weer terugkomt. Deze kwestie moet nu eindelijk eens definitief en principieel opgehelderd worden door de Conferentie van voorzitters. Zoals het nu geregeld is, wordt namelijk verhinderd dat het Parlement op een behoorlijke manier zijn werk kan verrichten!
(Applaus)

De Voorzitter
Mijnheer von Wogau, wij nemen nota van uw verzoek. Ik wil evenwel een en ander verduidelijken. Volgens de informatie waarover ik beschik, en die ik uiteraard zal verifiëren, heeft het uit drie ondervoorzitters bestaande comité dat belast is met bevoegdheidsconflicten - het orgaan waarnaar u zonet hebt verwezen - een voorstel voor een besluit genomen dat donderdag door de Conferentie van voorzitters is geratificeerd. Dat is de procedure die ons Reglement voorschrijft. Afgezien van het feit of dit voorstel voor een besluit al dan niet terecht is, kan ik alleen maar concluderen dat het met inachtneming van het Reglement tot stand is gekomen. Ik zal evenwel nagaan of mij de juiste informatie is verstrekt.

STEMMING
Verslag (A5-0206/2001) van mevrouw Karamanou, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een kaderbesluit van de Raad ter bestrijding van seksuele uitbuiting van kinderen en kinderpornografie (COM(2000) 854 - C5-0043/2001 - 2001/0025(CNS))

(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0183/2001) van mevrouw Klamt, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een kaderbesluit van de Raad inzake de bestrijding van mensenhandel (COM(2000) 854 - C5-0042/2001 - 2001/0024(CNS))
Vóór de stemming:De Voorzitter. De heer Pirker heeft het woord voor een motie van orde.
Pirker (PPE-DE). (DE) Mijnheer de Voorzitter, ik zou met betrekking tot de procedure graag een opmerking aan het adres van de Raad willen maken, die weer eens schittert door afwezigheid, terwijl het toch om het debat en het aannemen van besluiten over belangrijke onderwerpen gaat, zoals het verslag-Klamt dat een kaderbesluit voor de bestrijding van de mensenhandel betreft. Ik heb het woord gevraagd omdat het Parlement het verzoek heeft gekregen om advies te geven over dit kaderbesluit. Er is ook sprake geweest van een persoonlijke toezegging aan de rapporteur dat er gewacht zou worden op dat advies van het Parlement. Op grond van artikel 39, lid 1 van het EU-Verdrag had er sowieso op dat advies gewacht moeten worden. In dat artikel wordt namelijk bepaald dat de Raad een besluit pas mag vaststellen nadat het Europees Parlement advies heeft uitgebracht.
De Raad heeft echter al op 28 mei over deze kwestie vergaderd en een besluit genomen. Op één aspect na, bestond er op alle punten overeenstemming. Dat betekent dat de Raad over dit onderwerp in feite al een besluit heeft vastgesteld, hoewel wij nog niet in de gelegenheid zijn geweest om een debat te voeren en een gewijzigd voorstel in te dienen voorafgaand aan de vaststelling van het besluit door de Raad. Dat betekent dat het Parlement hiertegen scherp moet protesteren en dat doe ik bij deze dan ook: In de eerste plaats omdat de Raad zijn toezegging niet is nagekomen en in de tweede plaats - en dat is al vaker gebeurd - omdat hij zich niet aan artikel 39 van het EU-Verdrag heeft gehouden.
De Fractie van de Europese Volkspartij behoudt zich het recht voor om verdere stappen te ondernemen. Wij verwachten echter van de Raad een standpunt hieromtrent en een rechtvaardiging van deze absoluut onaanvaardbare werkwijze, die niet alleen van minachting voor het EU-Verdrag getuigt, maar ook van minachting voor de werkzaamheden van het Parlement!

Terrón i Cusí
Mijnheer de Voorzitter, het is duidelijk waarom onze fractie ondanks alles toch haar stem zal uitbrengen en niet akkoord gaat met de intrekking van het verslag-Klamt.
Gisteren had ik hier in deze zaal een droom: de Europese Unie bestond uit één enkel uitvoerend lichaam, de Commissie, en één enkel wetgevend lichaam, het Parlement. De laatste toespraak van de heer Vitorino riep mij evenwel tot de werkelijkheid terug door mij eraan te herinneren dat het afwezige orgaan wel degelijk bestaat. Sterker nog, het heeft het merendeel van wat wij hier bespreken reeds aangenomen.
Ik wil niet dat de Raad een excuus heeft en ervan afkomt met te zeggen dat hij het advies van het Parlement niet heeft ontvangen. Daarom zijn wij vastbesloten om over het verslag-Klamt te stemmen. Desalniettemin verwacht ik van de Raad een minimum aan loyaliteit.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw Terrón i Cusí.
Wat de afwezigheid van de Raad betreft, is het u allen bekend - ik vraag mij af of het toeval wil dat dit onder mijn Voorzitterschap gebeurt - dat de Raad bijzonder allergisch is voor debatten en stemmingen die op het thema van de vrijheden betrekking hebben. Dat is een op regelmatige tijdstippen weerkerende ziekte.
Tot slot nog een woord over het commentaar van de heer Pirker. Zijn protest lijkt mij volkomen gerechtvaardigd. Het Voorzitterschap zal zijn opmerkingen op gepaste wijze en via de voorgeschreven weg overbrengen aan de Raad.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0191/2001) van mevrouw Dybkjær, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de informatie- en communicatietechnologie in de ontwikkelingslanden (2000/2327(INI))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0122/2001) van de heer Aparicio Sánchez, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over het verslag van de Commissie over de toepassing van verordening (EEG) nr. 3911/92 van de Raad betreffende de uitvoer van cultuurgoederen en richtlijn 93/7/EEG van de Raad betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht (COM(2000) 325 - C5-0509/2000 - 2000/2246(CNS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

STEMVERKLARINGEN- Verslag-Whitehead (A5-0198/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe dat ik mijn moeder, mijn zus en mijn vrouw onder het publiek begroet. Ze hebben me eindelijk hier in Straatsburg bezocht en me op het idee gebracht voor deze eerste stemverklaring. Ze zeiden namelijk: "Hoor eens, het is tijd voor het middageten. We ruiken de geur van Italiaanse gerechten, de geur van Parmezaanse kaas, van Parmezaanse ham, van pasgeserveerde spaghetti. Er wordt gediscussieerd over de Europese Voedselautoriteit: welke vestigingsplaats is daarvoor beter geschikt dan Parma?" Daarom heb ik met genoegen voor gestemd.

Schierhuber
 Mijnheer de Voorzitter, ik zou vandaag eigenlijk mijn teleurstelling willen laten blijken over het feit dat het Parlement geen steun gegeven heeft aan het voorstel om in het kader van de algemene principes en voorwaarden op het gebied van levensmiddelen rekening te houden met de behoeften van kleine bedrijven die zich bezighouden met de primaire productie, de verwerking en het in de handel brengen. De traceerbaarheid van die primaire productie, en dus van de verwerking en het in de handel brengen, is erg belangrijk voor consumenten en boeren en ik kan dat alleen maar elke keer weer benadrukken.
Ik wil echter in overweging geven dat het beslist noodzakelijk is dat er rekening wordt gehouden met de bedrijfsgrootte. Kleine bedrijven mogen niet op dezelfde manier behandeld worden als wereldwijd opererende levensmiddelenconcerns. Bovendien vind ik het betreurenswaardig, mijnheer de Voorzitter, dat er geen uitzonderingsregelingen op deze bepalingen zijn voor die bedrijven die diervoeders uit de eigen productie voor hun dieren gebruiken.
Ik ben bijzonder blij met de uitbreiding van het voorzorgsbeginsel met betrekking tot de consumentenbescherming betreffende ingevoerde levensmiddelen en diervoeders uit derde landen.

Raschhofer
 Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de oprichting van een eigen Voedselautoriteit is een noodzakelijk signaal aan de consumenten, die het vertrouwen in de levensmiddelen in de afgelopen tijd danig zijn kwijtgeraakt. Niet alleen de Commissie, maar ook elke lidstaat moet over de individuele juridische mogelijkheid beschikken om deze Autoriteit in te schakelen. Dat is zinvol.
De Europese Voedselautoriteit moet onafhankelijk van de Commissie functioneren, zodat zij bij crises zo snel mogelijk kan ingrijpen. Wij hebben grote verwachtingen van deze Autoriteit en wij vragen om onafhankelijke deskundigen die de wetenschappelijke fundamenten bieden waarop de politiek de juiste beslissingen kan nemen, zodat het vertrouwen van de consumenten weer volledig wordt hersteld.

Berthu
Officieel wordt met het voorstel van de Commissie tot oprichting van een Europese Voedselautoriteit een betere crisispreventie beoogd, zoals die van de gekkekoeienziekte. In werkelijkheid wordt daarmee echter een goed doordacht systeem ingevoerd dat enerzijds de lidstaten moet belemmeren om in geval van volksgezondheidscrises gebruik te maken van de mogelijkheid tot het nemen van nationale beschermingsmaatregelen (zoals Frankrijk dat tot grote ergernis van de Commissie eind 1999 heeft gedaan, toen het een eenzijdig embargo afkondigde op Brits rundvlees) en anderzijds de heilige koe van het vrije goederenverkeer zoveel mogelijk moet beschermen.
Ofschoon dit nieuwe Europese bureau ogenschijnlijk alleen wetenschappelijke adviezen mag uitbrengen aan de instellingen van de Gemeenschap en de lidstaten, staat het buiten kijf dat men daarmee de nationale bureaus voor voedselveiligheid, zoals de AFSSA in Frankrijk, wil omzeilen of buiten spel wil zetten. Op die manier hebben de regeringen immers geen enkele legitimatie meer om zich op hen te beroepen.
Het nieuwe bureau wordt geleid door een Raad van bestuur bestaande uit 16 leden; vier daarvan worden aangewezen door het Europees Parlement, vier door de Raad en vier door de Commissie. De laatste vier moeten vertegenwoordigers zijn van de consumenten en het bedrijfsleven en zij worden benoemd door....de Commissie (artikel 24). De ene helft van de leden wordt dus benoemd door de Commissie en de andere helft door andere Europese instellingen. Geen enkel lid komt van de nationale voedselbureaus, ofschoon dit onontbeerlijk zou zijn om een echt netwerk te vormen. Kennelijk is dat echter niet het doel.
Om nog meer greep op de zaak te krijgen, wordt de uitvoerend directeur benoemd door de Raad van bestuur op voorstel van de.....Commissie (artikel 25) en de leden van de wetenschappelijke groepen worden door dezelfde Raad benoemd op voorstel van de .....uitvoerend directeur (artikel 27). Is er iemand die nu nog gelooft dat dit gewrocht de standpunten van de Commissie niet zal verdedigen?
In artikel 22 wordt toegelicht dat het nieuwe systeem "de best mogelijke adviezen zal uitbrengen" . Dan mag men er dus met een gerust hart van uitgaan dat alle andere adviezen in het niet zullen vallen. De centrale instantie wordt "Europese Voedselautoriteit" genoemd (afgekort "Autoriteit" , met een hoofdletter A). De naam moest eigenlijk "Agentschap" zijn, daar het in theorie alleen maar om adviezen gaat. De Commissie staat echter op de term "Autoriteit" , en men kan wel raden waarom. Men zegt ook "Voedselautoriteit" en niet "Autoriteit voor de Voedselveiligheid" . Dat doet men om de activiteiten te kunnen uitbreiden tot de in artikel 21 genoemde, grote gebieden. Ergens onderaan op de lijst staan, op een onopvallend plaatsje, ook de genetische gemodificeerde organismen. Wie twijfelt er dan nog aan dat een van de eerste "adviezen" van de "Autoriteit" een aanbeveling zal zijn om het vraagstuk van de GGO-vergunningen te hervatten?
Wij kunnen er met de pet niet bij dat de nationale staten in zulke doorzichtige valstrikken lopen. Op die manier zullen zij binnen de kortste keren hun burgers helemaal niet meer kunnen beschermen. Maar misschien is dat ook hun doel!

Figueiredo
We mogen de op te zetten Europese Voedselautoriteit niet beschouwen als een wondermiddel waarmee we in één keer een einde kunnen maken aan alle problemen op het gebied van de voedselveiligheid. We moeten elk EU-beleid dat gevolgen voor de voedselveiligheid kan hebben herzien, en dat geldt in het bijzonder voor het algemeen landbouwbeleid en het algemeen visserijbeleid. De ongeremde productie en het streven naar steeds grotere winsten hebben buitengewoon schadelijke gevolgen gehad voor de voedselveiligheid. De BSE-crisis toont aan dat de gevolgen daarvan bijzonder ernstig kunnen zijn, voor zowel dieren als mensen. Daarna kwam het dioxineschandaal en nu zitten we met mond- en klauwzeer. De EAV mag niet dienen om de publieke opinie een rad voor ogen te draaien.
Een op degelijke wetenschappelijke leest geschoeide autoriteit die de risico' s evalueert en er garant voor staat dat de voedselveiligheid serieus wordt genomen kan de Commissie echter niet vervangen als het gaat om de risicobeheersing binnen het kader van het communautaire levensmiddelenbeleid. Dat blijft onder de verantwoordelijkheden van de Commissie en de bevoegde autoriteiten van de lidstaten vallen.
Er moet toezicht worden gehouden op de gehele voedselketen. Voor de voedselveiligheid is de rol van de agro-industrie van buitengewoon belang. We zijn het ermee eens dat de bescherming van de menselijke gezondheid altijd de basis moet zijn voor de levensmiddelenwetgeving, en juist daarom is het zo belangrijk dat bij het risicobeheer het voorzorgsbeginsel moet gelden in die gevallen waarin de wetenschappelijke gegevens onvoldoende of niet doorslaggevend zijn. Voedingsproducten moeten kunnen worden getraceerd. Dat principe - "van het land tot op tafel" - is zonder meer juist, al moeten er bij de directe toepasbaarheid ervan wel wat vraagtekens worden gezet. In een land als Portugal is dat zonder overgangsperiode eigenlijk niet goed mogelijk, als je kijkt naar de structuur van de landbouw en de andere betrokken sectoren.
Intussen is het nog maar de vraag of het zinvol is om een structuur op te zetten met zulke zware administratieve en budgettaire implicaties. En dan zitten we met de vraag hoe de Raad van bestuur dient te worden samengesteld. De nationale voedselautoriteiten van de lidstaten moeten daarover meer zeggenschap krijgen.
De door dit Parlement ingediende amendementen lijken me echter essentieel. Geïmporteerde voedingsproducten moeten voldoen aan de communautaire wetgeving en die wetgeving moet ook op diervoeder van toepassing zijn.

Gahrton och Schörling
Wij hebben voor het verslag gestemd dat het voorstel van de Commissie op veel vlakken verbetert en de regelgeving aanscherpt. Wij hadden echter liever een restrictievere houding gezien ten opzichte van vlees- en beendermeel in diervoeder. Daarom hebben wij voor amendement 100 gestemd, dat helaas verworpen is. In dit amendement wordt geëist dat de lidstaten moeten garanderen dat vlees- en beendermeel, met uitzondering van vismeel, niet op de diervoedermarkt terechtkomt.

Grossetête
Ik heb voor dit verslag gestemd.
Ik ben in principe niet voor de oprichting van een agentschap. Het aantal agentschappen rijst de laatste tijd de pan uit: wij hebben een agentschap voor de maritieme veiligheid, een Europees agentschap voor de luchtverkeersveiligheid, enzovoort. Geleidelijk aan ontstaat er een nieuwe Europese bureaucratie, en dat bevalt mij niet. Er kunnen zich echter omstandigheden voordoen waaronder het nut van een dergelijke speciale autoriteit het overwegen waard is. Dat is hier het geval.
Dit verslag ontstond nadat men tot de bedroevende vaststelling was gekomen dat de Europese Commissie niet bij machte was efficiënt te reageren op de verschillende voedingscrises.
De oprichting van een speciale autoriteit voor voedselveiligheid kan een doelmatig alternatief zijn om de tekortkomingen van de Commissie goed te maken en aan de verwachtingen van de consumenten en de landbouwers te voldoen. Dan kan men ook nieuw vertrouwen bij hen wekken.
Bij de activiteiten van de Europese Voedselautoriteit moet men twee vereisten voor ogen houden: ten eerste moet zij duidelijke taken toebedeeld krijgen en ten tweede moet een onderscheid worden gemaakt tussen de wetenschappelijke en de politieke verantwoordelijkheid. De Autoriteit moet haar werk toespitsen op risico-identificatie en -evaluatie, zij moet haar activiteiten coördineren met die van de nationale voedselbureaus en alle noodzakelijke inlichtingen verschaffen. In geen geval mag echter het beheer van het snelle waarschuwingssysteem onder de bevoegdheid van de Autoriteit worden geplaatst. Dit is een instrument dat in dienst staat van de consument en de besluiten over de te nemen maatregelen moeten onder de uitsluitende bevoegdheid van de politieke instanties vallen.
Wat tot slot de zetel van deze Autoriteit betreft, heb ik voor heel amendement 188 gestemd. Frankrijk is een van de oprichters van de Unie. Het moet zijn partners aantonen dat het gehecht is aan Europa en derhalve de Europese richtlijnen zo snel mogelijk omzetten. Tot nu toe is mijn land echter een van de slechtste leerlingen.
Met mijn stem heb ik de verantwoordelijke Franse politici een duidelijk signaal willen geven. Zij moeten ervoor zorgen dat deze tendens wordt omgedraaid. Dan zal Frankrijk ook zijn prestige kunnen opvijzelen en tijdens de volgende onderhandelingen meer gewicht in de schaal kunnen leggen.

Muscardini
 - (IT) De Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid was al in september 1999 aangekondigd. Het Witboek over de voedselveiligheid dateert van januari 2000. We zijn nu halverwege het jaar 2001 en we kunnen nog steeds niet zeggen wanneer deze Autoriteit met haar werkzaamheden kan beginnen. Er moet nog een groot aantal concrete problemen worden opgelost, maar de voorstellen zijn pas laat ingediend. Wanneer de maatregelen tegen de uitbraak en verspreiding van epidemieën in werking zullen treden, weten we niet. Ik betreur deze onverantwoordelijke vertraging, want ik weiger de consumenten en de producenten bloot te stellen aan de reële risico' s en schade van bijvoorbeeld de gekkekoeienziekte. We stellen daarom opnieuw voor om een tijdelijke commissie in te stellen die de Europese burgers gerust kan stellen over de kwaliteit van levensmiddelen op de markt. Ondertussen kunnen de procedures worden afgerond en kunnen de regeringen en de Commissie overeenstemming bereiken over de voorstellen van het Parlement inzake de beoordeling en de kennisgeving van risico' s en het beheer ervan. Dat laatste moet onder de exclusieve bevoegdheid van de Commissie vallen.
Wat de vestigingsplaats van de Autoriteit betreft, is het passend dat gekozen wordt voor een traditioneel landbouwgebied, op de scheidslijn tussen het Middellandse-Zeegebied en de rest van het continent, een gebied met een lange en geconsolideerde landbouw- en voedseltraditie, met een universiteit en onderzoekscentra die gespecialiseerd zijn in landbouw. We vinden het onaanvaardbaar dat de vestigingsplaats van de Autoriteit het voorwerp wordt van koehandel tussen de Commissie en de regeringen, ten koste van de burgers en het gezond verstand.
Ik ben ervan overtuigd dat het verslag, ondanks de vertragingen, de juiste weg inslaat en stem voor de resolutie.

Titley
Ik wil mijn grote waardering uitspreken voor de poging van collega Whitehead van de Labour-delegatie om maatregelen vast te stellen tot oprichting van een Europese Voedselautoriteit die zich bezighoudt met de voedselveiligheid en de consumentenbelangen. Omdat over voedselveiligheid zoveel verontrustende verhalen de ronde doen, is het van uitermate groot belang dat we de veiligheid van de Europese burger en de normen met betrekking tot de voedselveiligheid beschermen.
Ik ben derhalve voorstander van het voorstel van de heer Whitehead om het woord "veiligheid" op te nemen in de titel van de tekst, zodat er "Europese Voedselveiligheidsautoriteit" staat. We moeten de voedselveiligheid vooropstellen en verhinderen dat schadelijke stoffen op onzichtbare wijze via de achterdeur onze voedselketen binnenkomen.
Voorts dient de taakomschrijving van de Autoriteit te worden uitgebreid naar de gezondheid en het welzijn van dieren en planten, GGO' s en de etikettering van voedsel. Natuurlijk zijn de gezondheid en het welzijn van onze burgers van het allergrootste belang. We doen een oproep voor een autoriteit met een heldere en gerichte taakomschrijving die onderzoek verricht naar voedselveiligheidskwesties en is gegrondvest op de beginselen van transparantie en meritocratie.
Als het gaat om de bescherming van de Europese consument bevinden de Labour-afgevaardigden in dit Parlement zich al lange tijd in de voorhoede. We hebben consistent onze steun uitgesproken voor alle voorstellen waarin een strenge bewaking van de voedselveiligheid binnen de Europese Unie werd bepleit. Uit het verslag van de heer Whitehead blijkt nog eens extra duidelijk dat Europa zijn wet- en regelgeving opschoont en daarbij de veiligheid van de burger vooropstelt. Alleen door middel van duidelijke principes en een specifieke missie zal de EAV erin slagen het vertrouwen te winnen van de EU-consument en de gehele EU-levensmiddelenindustrie.
Verslagen-Paulsen (A5-0185/2001 en A5-0200/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, in overleg met alle gepensioneerden van mijn partij heb ik voor de hygiënenormen van mevrouw Paulsen gestemd. Ik zeg u ook dat mijn dochter Cristina - een van de weinige leden van mijn familie die vandaag niet bij deze vergadering is - me vorige week heeft geprobeerd over te halen een snackbar binnen te gaan waar hamburgers en hotdogs werden verkocht. Ze zei: "Ruik eens! Ik heb honger. Kom mee, laten we een van die heerlijke hotdogs nemen!" Voor de ingang kwam ik echter mevrouw Paulsen tegen, die me met haar omvang de doorgang belemmerde. Ik was dus gedwongen naar haar te luisteren. Ze zei: "Wanneer jullie naar binnen gaan, controleer dan goed of er een etiket op de hotdogs zit. Controleer goed hoe ze geproduceerd zijn, onder welke hygiënenormen, en controleer wat de dieren die wij zo smakelijk vinden zelf hebben gegeten." Natuurlijk wilde ik toch naar binnen - ik zeg nooit nee als mijn dochter Cristina me iets vraagt. Toen ik eenmaal binnen was, heb ik gecontroleerd of alle hygiënenormen van de Europese Unie werden toegepast en of alle etiketten in orde waren. Ik moet zeggen dat die regels nog voor de aanneming van deze richtlijnen waren toegepast. En ik heb heerlijke hotdogs gegeten!

Muscardini
 - (IT) Vijf jaar geleden vroeg ik de Commissie of ze op de hoogte was van de ziekte van Creutzfeldt-Jakob, die in Duitsland was gesignaleerd, en of ze niet vreesde dat de rundveestapel door de ziekte getroffen zou worden als er geen adequate controles zouden worden uitgevoerd. Ik kreeg als antwoord dat de instelling daarvan op de hoogte was, maar dat alles onder controle was en we niets te vrezen hadden. Het vervolg kennen we. BSE heeft zich verspreid in Groot-Brittannië en in mindere mate ook in andere Europese landen. Er zijn menselijke slachtoffers gevallen en er is een groot, nog onbekend aantal runderen geruimd. Dat heeft de veehouders en de veehouderij in uitgestrekte gebieden enorme schade berokkend. Het is algemeen aanvaard dat veevoeder op basis van diermeel een van de oorzaken van de verspreiding van epidemieën onder het vee is. Het voorstel van de Commissie over de behandeling van dierlijke bijproducten gaat in de goede richting, maar ik ben het eens met de rapporteur, die streeft naar een versterking van de richtlijn door een duidelijk onderscheid te maken tussen de drie categorieën bijproducten, en dus de zichtbaarheid in de voedselketen te vergroten: uiterst gevaarlijke producten, zoals in gevallen van besmetting met dioxine en overdraagbare spongiforme encefalopathieën (TSE' s); producten met een risico voor andere ziekten dan TSE' s en producten van gezonde dieren. Bijproducten van de eerste en tweede categorie moeten worden gemerkt met verf- of reukstoffen en worden verboden. Alleen bijproducten van de derde categorie mogen in diervoeder worden gebruikt. Hoe strenger de controles, hoe beter het is voor de gezondheid van de consument.
Ondanks de prijzenswaardige amendementen van de rapporteur, wier inzet voor de verbetering van de voorstellen van de Commissie we waarderen, zijn veel punten in verband met dringende maatregelen bij crises nog onopgelost. Daarom heb ik me onthouden van stemming.
Verslag-Karamanou (A5-0206/2001)

Eriksson
Mijnheer de Voorzitter, de GUE/NGL-Fractie kon het verslag-Karamanou over kinderpornografie niet steunen. Wij veroordelen kinderpornografie scherp. Wij vinden het een zeer zwaar en zeer ernstig misdrijf. Met name om die reden vinden wij het voorstel van de Commissie beter dan het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt.
Een wetgeving moet duidelijke definities van kinderpornografie bevatten. Zij mogen niet zo ruim zijn dat het werk van de politie en andere gezagsuitoefening bemoeilijkt worden. Als verzorgers van kinderen bekennen dat zij kinderen - hun eigen of die van anderen - grof hebben misbruikt, moeten zij behandeld worden als misdadigers, want dat zijn ze, en geen speciale behandeling krijgen. Als er in de lidstaten geen meldingsplicht bestaat voor deze misdrijven, hopen wij dat de Commissie de totstandkoming van een dergelijke wetgeving zal stimuleren. Wij willen echter geen zogeheten morele paniek veroorzaken en vragen burgers iemand niet aan te geven zonder dat er relevante verdenkingen zijn.
Tot slot willen wij het hebben over de voorstellen van de Commissie en de parlementaire commissie over leeftijdsgrenzen. Volgens het VN-Verdrag over de rechten van het kind is iemand een kind totdat hij of zij 18 jaar is. De bedreiging, de ernst en de aard van het misbruik zijn bepalend voor de vaststelling van de straf - ongeacht de leeftijd dus.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor dit verslag gestemd waarmee de Europese Unie seksuele uitbuiting van kinderen en kinderpornografie wil bestrijden. Ik moet daaraan toevoegen dat ik als nationaal secretaris van de Italiaanse Partij van de Gepensioneerden veel contact heb met ouderen, onder wie mijn moeder. Zij ziet er heel jong uit en loopt nog goed, maar ze is toch de 65 jaar allang geleden gepasseerd. Ze heeft me gezegd: "Ik heb veel vrije tijd. Ik zou mijn kleinkinderen naar school kunnen brengen en ook mijn achterkleinkinderen als ik die had." Dat hebben heel veel ouderen tegen me gezegd, dat ze bereid zouden zijn jongeren te begeleiden. Ik hoop dus dat mevrouw Karamanou en ons Parlement in de volgende verslagen zullen voorstellen het gemakkelijker te maken om ouderen in te zetten bij de zorg voor minderjarigen.

Angelilli
 - (IT) De delegatie van de Nationale Alliantie heeft voor het verslag-Karamanou gestemd omdat de Europese instellingen eindelijk met overtuiging verschijnselen als kinderpornografie en seksuele uitbuiting van kinderen aanpakken. Deze verschijnselen worden steeds ernstiger, nemen steeds verder toe en treffen de zwakste en minst beschermde burgers van de Europese Unie, onze kinderen.
Dit is een eerste, belangrijke stap die de lidstaten herinnert aan hun verantwoordelijkheid voor een betere wetgeving waarmee deze afschuwelijke misdaad gericht wordt bestreden.
De delegatie van de Nationale Alliantie heeft er al meer dan eens op aangedrongen strenge controles en verbodsbepalingen op te leggen voor Internet, een van de belangrijkste kanalen voor de communicatie over en distributie van kinderpornografie, zowel audio als video, en de serviceproviders strafrechtelijk verantwoordelijk te stellen voor de inhoud van de diensten.
We hebben tenslotte veel waardering voor het voorstel de opbrengsten van seksuele uitbuiting in beslag te nemen en te bestemmen voor de slachtoffers en voor de NGO' s die zich inzetten voor de rechten van het kind. De Europese Unie zal dus een beslissende rol spelen bij de bestrijding van een fenomeen dat geen grenzen kent, omdat het vaak door grote, internationale criminele organisaties wordt gerund.

Arvidsson, Gunilla Carlsson, Cederschiöld, Grönfeldt Bergman en Stenmarck
De conservatieve delegatie in de PPE-DE-Fractie is van mening dat de artikelen over de strafbaarheid in het verslag over maatregelen voor de bestrijding van seksuele uitbuiting van kinderen en kinderpornografie enigszins onduidelijk zijn, waardoor het moeilijk is om een overzicht te krijgen van het strafbare gebied. Wij hebben voor het verslag gestemd, omdat wij ervan uitgaan dat er geen aanpassingen van het Handvest nodig zijn.

Bordes, Cauquil en Laguiller
Onze onthouding van stemming over dit verslag betekent absoluut niet dat het pedofilieprobleem ons niet interesseert of ons koud laat. Wij veroordelen pedofilie ten zeerste.
Onze onthouding betekent enkel dat de tekst op een aantal punten te kort schiet en op andere punten dubbelzinnig is.

Eriksson, Frahm, Sandbæk, Seppänen en Sjöstedt
De GUE/NGL-Fractie kan het verslag-Karamanou over kinderpornografie niet steunen. Wij veroordelen kinderpornografie scherp. Wij vinden het een zeer zwaar en zeer ernstig misdrijf. Met name om die reden vinden wij het voorstel van de Commissie beter dan het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt.
Een wetgeving moet duidelijke definities van kinderpornografie bevatten. Zij mogen niet zo ruim zijn dat het werk van de politie en andere gezagsuitoefening bemoeilijkt worden. Als verzorgers van kinderen bekennen dat zij kinderen - hun eigen of die van anderen - grof hebben misbruikt, moeten zij behandeld worden als misdadigers, want dat zijn ze, en geen speciale behandeling krijgen.
Als er in de lidstaten geen meldingsplicht bestaat voor deze misdrijven, hopen wij dat de Commissie de totstandkoming van een dergelijke wetgeving zal stimuleren. Wij willen echter geen zogeheten morele paniek veroorzaken en vragen burgers iemand niet aan te geven zonder dat er relevante verdenkingen zijn.
Tot slot willen wij het hebben over de voorstellen van de Commissie en de parlementaire commissie over leeftijdsgrenzen. Volgens het VN-Verdrag over de rechten van het kind is iemand een kind totdat hij of zij 18 jaar is. De bedreiging, de ernst en de aard van het misbruik zijn bepalend voor de vaststelling van de straf - ongeacht de leeftijd dus.

Figueiredo
Zoals dit verslag al aangeeft bestaan er op internationaal niveau reeds belangrijke wetteksten ter bescherming van kinderen, met name het Verdrag van de Verenigde Naties over de rechten van het kind, het Protocol aangaande de kinderhandel en kinderprostitutie en ­pornografie, en het Verdrag van de Raad van Europa over cybercriminaliteit. Gezien de ernst van de situatie is het nu aan de Europese Unie deze teksten verder uit te werken. Het is evenwel niet voldoende wettelijke kaders te scheppen. Er moeten ook beleidsmaatregelen worden genomen die rekening houden met de oorsprong van deze problematiek.
Het voorstel van de Europese Commissie is weinig diepgaand als het gaat om de analyse van de oorzaken van de seksuele uitbuiting van kinderen en de gevolgen daarvan. Bij het voorstellen van maatregelen en het definiëren van het begrip kinderpornografie is de Commissie zelfs vrij terughoudend. Bij de bespreking van dit voorstel in de Commissie rechten van de vrouw hebben we een aantal amendementen voorgesteld, en we hebben er zo toe bijgedragen dat de aanvankelijke standpunten nu scherper geformuleerd zijn. Niet al die voorstellen zijn goedgekeurd, maar dit verslag betekent toch dat het oorspronkelijke Commissievoorstel in een aantal opzichten aanzienlijk verbeterd is. Het voorstel gaat echter nog steeds niet zo ver als we wel zouden willen, vooral als het gaat om de omschrijving van het begrip kinderpornografie en de toepasbare straffen.

Krivine en Vachetta
Wij zijn het ermee eens dat er een kaderbesluit moet komen voor een krachtige en gecoördineerde bestrijding van seksuele uitbuiting van kinderen en kinderpornografie. Vooral kinderpornografie viert de laatste tijd hoogtij dankzij Internet en de nieuwe technologie.
Deze strijd moet op alle fronten worden geleverd. De gevolgen voor de kinderen zijn namelijk desastreus, en daarom is volgens ons het bezit van pornografisch materiaal op zich al een misdrijf. Het belangrijkste probleem is echter te voorkomen dat de voorstanders van ouderwetse zeden munt slaan uit deze noodzakelijke bestrijding van seksuele uitbuiting van kinderen en kinderpornografie. Dan zouden wij uiteindelijk wel eens geconfronteerd kunnen worden met uitwassen die elke vrijheid in de kiem smoren. Wij denken daarbij met name aan materiaal voor seksuele voorlichting of aan bepaalde ficties.
Men kan niet zomaar zeggen dat elke afbeelding van een kind in een "seksueel aandoende houding" verwerpelijk is. Een aantal amendementen, waarin sprake is van virtuele producties, is wat dat betreft dubbelzinnig. De zorgen die daaraan ten grondslag liggen zijn misschien wel gerechtvaardigd maar het gevaar van ontsporing is groot.
Wij zijn voor een meedogenloze strijd tegen seksuele uitbuiting van kinderen en kinderpornografie, maar door een aantal amendementen ontstaat een reëel risico dat deze gerechtvaardige strijd wordt gebruikt voor reactionaire doeleinden. Daarom onthouden wij ons.

Meijer
De misdaden van Marc Dutroux in België en soortgelijke gruwelen elders vragen al jaren om een antwoord. Mensen die hun persoonlijk genot of geld verdienen aan het genot van anderen, belangrijker vinden dan de bescherming van kinderen zijn een gevaar voor de samenleving als geheel. De samenleving moet worden beschermd tegen mensen die kinderen dwingen tot seksuele handelingen en die zelfs in staat zijn om die kinderen te vermoorden als ze niet meer voor dat doel inzetbaar zijn. Dàt deel van de voorstellen in het verslag-Karamanou kan ik van harte steunen. Helaas proef ik bij sommige andere voorstellen en in het debat daarover een negentiende-eeuwse Victoriaanse ondertoon. Ik krijg de indruk dat een aantal voorstanders van harde maatregelen eigenlijk liefst ook het homo-huwelijk, naaktstranden, pornografische afbeeldingen en geschriften, seks buiten het huwelijk en Manneke Pis zouden willen verbieden. En ook dat ze ouders willen criminaliseren waarvan men vindt dat ze hun kinderen onvoldoende preuts opvoeden. Je bent dan al in overtreding als je je kinderen seksuele voorlichting geeft, als anderen ze bloot kunnen zien of als de kinderen hun ouders bloot kunnen zien. Daarmee tref je niet de onverantwoordelijken, de profiteurs en de criminelen, maar neem je gewone goedwillende mensen hun nieuw verworven vrijheid af. Dàt deel van hun streven zal ik niet steunen.

Muscardini
 - (IT) Al meer dan zeven jaar zet de Nationale Alliantie in het Europees Parlement zich met interventies tijdens de Vergadering, vragen, ontwerpresoluties, persconferenties, rondetafels en congressen in voor de bestrijding van de infame misdaad van pedofilie en uitbuiting van minderjarigen door kinderpornografie. We hebben ook een handtekeningenactie onder de bevolking georganiseerd om de belangstelling van de Commissie, de regeringen en de politiek te wekken voor de verdediging van duizenden kinderen die twee keer slachtoffer zijn van deze misdaad: de eerste keer wanneer zij uitgebuit worden en daarna vanwege de lengte van de processen en de onverschilligheid van de instellingen.
Eindelijk komen de Raad en het Parlement in actie. Dat haalt echter weinig uit als er in de hele wereld, maar vooral in het Westen, geen respect voor minderjarigen wordt gecreëerd en niet snel strenge wetten tegen hun kwellers worden aangenomen. Zolang het Westen de distributie van kinderpornografie via Internet en de verspreiding van pornografische beelden en propaganda die is geassocieerd met de vreselijkste handel toestaat, kan het minderjarigen niet doeltreffend beschermen. De Commissie moet de bestrijding van deze ondenkbare situatie op zich nemen en met internationale organisaties en regeringen onderhandelen over de blokkering van Internet voor illegale doeleinden.

Titley
Ik wil collega Karamanou van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten feliciteren met haar verslag over de bestrijding van de seksuele uitbuiting van kinderen. In Europa dienen strengere maatregelen te worden geïntroduceerd waarmee dit beladen onderwerp moet worden aangepakt en waarmee de gelijke bestraffing van daders in de gehele Europese Unie dient te worden gewaarborgd.
Iedereen heeft wel gehoord over de vreselijke en werkelijk tragische gevallen van kinderpornografie en uitbuiting van kinderen door geheel Europa. We moeten koste wat kost voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt. Kinderen mogen nooit meer het slachtoffer worden van zulke vreselijke kwellingen. We moeten dan ook alles doen om dat te voorkomen. De samenwerking tussen de lidstaten in de Europese Unie dient te worden uitgebreid: de daders moeten op gelijke wijze worden gestraft en de politiediensten van de lidstaten moeten samenwerken.
Personen die deelnemen aan de seksuele uitbuiting van kinderen moeten zwaarder worden gestraft. Daders mogen niet de kans krijgen om ongestraft weg te komen. We moeten harder optreden tegen de uitbuiters van kinderen, alsook tegen degenen die hier financieel profijt van hebben of lid zijn van een criminele organisatie. Ouders die de deelname van hun kind aan prostitutie of pornografie goedkeuren zijn tevens schuldig aan een misdrijf.
Ik ben het volledig eens met mevrouw Karamanou dat de hulp en bescherming aan slachtoffers dienen te worden verbeterd. Het is belangrijk dat slachtoffers financiële compensatie ontvangen voor hun rehabilitatie. Dit moeten we echter niet vergeten: onschuld is niet terug te kopen. Onze kinderen zijn onze meest kwetsbare burgers van Europa. We dienen ons dan ook volledig in te zetten voor hun bescherming.
  

Carlsson, Gunilla
Ik wilde alleen vragen of de schriftelijke stemverklaringen niet eerst behandeld kunnen worden. Voorzover ik weet, moet men namelijk ook bij een schriftelijke stemverklaring aanwezig zijn. Of zijn deze regels alweer gewijzigd? Mijn delegatie is er nog, omdat wij een schriftelijke stemverklaring willen afleggen. Wij willen dat deze geregistreerd wordt en dan weggaan. Het zou makkelijker zijn als de schriftelijke stemverklaringen eerst behandeld worden.
Ik wil graag duidelijkheid: moet men in de zaal blijven als men wil dat de schriftelijke stemverklaring wordt goedgekeurd of niet?

De Voorzitter
Ik weet niet of ik u goed begrepen heb, mevrouw Carlsson, maar sinds jaar en dag volstaat het dat u aan de stemming deelneemt en nadien aan het Bureau een schriftelijke stemverklaring overlegt of meedeelt dat u deze binnen een termijn van twee uur zult indienen. U hoeft niet te wachten tot men u roept. Indien u aan de stemming hebt deelgenomen, niet wenst te wachten en een schriftelijke stemverklaring wilt indienen, volstaat het dat u ons even verwittigt en ons vóór 15.00 uur een geschreven tekst overhandigt. Is dat duidelijk?

Carlsson, Gunilla
Bedankt voor het antwoord. Ik dacht namelijk dat je bij een schriftelijke stemverklaring ook aanwezig moest zijn. Heel fijn dat ik het nu weet. Dat scheelt voortaan een hoop tijd.
  
Verslag-Klamt (A5-0183/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik weet niet waarom, misschien ligt het eraan dat de stemming altijd tegen lunchtijd wordt gehouden dat ik voor de stemverklaringen steeds weer inspiratie vind in mijn restaurantbezoeken. Om uit te leggen waarom ik voor dit document over de mensenhandel heb gestemd, moet ik vertellen dat ik in 2010 in een Chinees restaurant ben geweest. Verbaast u zich niet, mijnheer de Voorzitter, bij mij gebeurt het soms dat de toekomst verleden tijd wordt. In 2010 ben ik dus in een Chinees restaurant geweest en ik heb erg lekker gegeten, zo goed dat ik daarna een praatje heb gemaakt met de eigenaar. Ik heb hem naar zijn levensverhaal gevraagd. Hij heeft me gezegd: "Bent u geen lid van het Europees Parlement geweest? U heeft er goed aan gedaan voor het verslag tegen de mensenhandel te stemmen. Ziet u, ik had anders geen recht gehad op premies, loon of pensioen, omdat ik dan op de verkeerde manier naar Straatsburg zou zijn gekomen. Op deze manier heb ik een goed salaris gehad en een pensioen, en nu heb ik dit restaurant geopend. Dat is dus de verdienste van het Europees Parlement en zijn personeel, dat tien jaar geleden voor dit verslag heeft gestemd. Bedankt!"

Berthu
De Commissie doet ons vandaag voorstellen voor de reglementering van de strijd tegen mensenhandel en seksuele uitbuiting. Wij zijn daar natuurlijk voor, maar toch moeten wij erop wijzen dat daar minder lovenswaardig pogingen achter schuil gaan, pogingen die verband houden met het vraagstuk van de clandestiene immigratie. Vaak wordt de Commissie verweten dat zij de nieuwe initiatiefrechten die haar met het Verdrag van Amsterdam zijn toegekend, op een voor immigranten overdreven gunstige manier gebruikt. Ik noem hier met name de voorstellen voor gezinshereniging en tijdelijke bescherming. Nu probeert de Commissie zich te rehabiliteren door ook de handel in personen met het oog op de uitbuiting van hun arbeid, onder mensenhandel te laten vallen. Aldus pretendeert zij bij te dragen aan de bestrijding van illegale immigratie.
Dit is in werkelijkheid echter een alibi. Als men de tekst goed leest, stelt men vast dat de daarin gekozen aanpak in feite tot doel heeft de repressieve maatregelen terug te draaien. De overtreding "handel in mensen om hun arbeid uit te buiten" , zoals in artikel 1 beschreven staat, veronderstelt geen illegale grensoverschrijding, ofschoon dit juist het hoofdcriterium is voor illegale immigratie. De formulering van deze overtreding is dan ook bijzonder vaag en kan van toepassing zijn op talrijke gevallen, en niet alleen op clandestiene immigratie. Aan de hand van deze ruime definitie wordt iemand die onderwerp was van handel, in de toelichting van de Commissie gepresenteerd als "slachtoffer" . Opdat echter van overtreding sprake kan zijn, moet het slachtoffer onderwerp zijn geweest van dwang, hetgeen niet geldt voor clandestiene immigranten die normaliter vrijwillig komen.
Deze zogenaamde maatregelen ter bestrijding van illegale immigratie worden aldus op een hoop gegooid met maatregelen ter bestrijding van allerlei uitbuitingen, met inbegrip van kinderpornografie, en zullen geen effect kunnen sorteren. Daarmee wil men enkel zand in de ogen strooien om de aandacht af te leiden van andere teksten betreffende immigratie waarin bijna alles door de vingers wordt gezien.
Gelukkig hebben de lidstaten, en met name Frankrijk, gebruik gemaakt van het initiatiefrecht dat zij tot 1 mei 2004 hebben en andere voorstellen gedaan, voorstellen die nauwkeuriger, beter aangepast en dus efficiënter zijn. Ik noem hier het ontwerp voor een kaderbesluit inzake de versterking van het strafrechtelijk kader voor repressie van hulp bij illegale binnenkomst en verblijf; de ontwerprichtlijn waarmee een betere definitie wordt gegeven van hulp bij illegale binnenkomst, verkeer en verblijf, en de ontwerprichtlijn betreffende de verantwoordelijkheid van vervoerders van illegale immigranten. Als de lidstaten deze initiatieven niet hadden genomen en daarmee het evenwicht niet hadden hersteld, zouden de huidige teksten van de Commissie zo goed als zinloos zijn geweest, tenminste wat illegale immigratie betreft.

Bonde en Sandbæk
Wij zijn het niet eens met de rechtsgrondslag van beide verslagen.

Bordes, Cauquil en Laguiller
Mensenhandel en zogenaamde vrijwillige emigratie - "zogenaamd" omdat men in feite daartoe door miserabele levensomstandigheden gedwongen wordt - hebben een ding gemeen: beide tieren welig op de voedingsbodem van de armoede waaronder het grootste deel van de wereldbevolking gebukt gaat.
Als er geen ingrijpende sociale veranderingen plaatsvinden en er geen einde wordt gemaakt aan een systeem waarmee de werkende massa van deze planeet wordt uitgebuit om de bevoorrechte klasse rijk te maken, zal nooit een einde komen aan de zogenaamde vrijwillige emigratie, en evenmin aan mensenhandel.
Wij hebben voor deze tekst gestemd omdat wij degenen veroordelen die winst maken met dit soort handel of seksuele uitbuiting. Wij moeten echter wel vaststellen dat de pogingen die met deze futloze resolutie worden ondernomen niet eens consequent tot het einde worden doorgevoerd. In plaats van de slachtoffers een tijdelijke verblijfsvergunning te geven zou men hun, als zij dat willen, volledig recht op verblijf in de landen van de Europese Unie moeten geven.

De Rossa
Ik ben voorstander van de aanneming van de twee verslagen waarin een oproep wordt gedaan voor een nauwere samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van seksuele uitbuiting en mensenhandel, twee aan elkaar verwante gruweldaden.
De overeenkomst tussen het verslag-Klamt en het verslag-Karamanou is dat beide eenheid proberen te brengen in de definities van seksuele uitbuiting. Naast de oproep tot een algemene definitie bevat het verslag een pleidooi voor een algemene toepassing van straffen op het gebied van de pornografie in een tijdperk waarin seksuele uitbuiting door middel van het Internet een grensoverschrijdend karakter heeft gekregen.
Is het niet weerzinwekkend dat in het Europa van vandaag - waarvan wij, de inwoners, onszelf maar al te graag als verlichte geesten beschouwen - slavernij en uitbuiting nog steeds voorkomen? Het is van fundamenteel belang dat aan voorstellen waarin een sterkere bestraffing van verdachten van seksuele uitbuiting en mensenhandel wordt bepleit, ook daadwerkelijk gevolg wordt gegeven.
Ik roep de Ierse regering dan ook op duidelijk te maken wat haar standpunt is ten aanzien van deze kwesties voordat hierover door de Raad besluiten worden genomen.

Figueiredo
Dit verslag gaat over het voorstel van de Commissie waarin mensenhandel voor doeleinden van seksuele uitbuiting (prostitutie) en mensenhandel voor doeleinden van werk (migranten-werknemers) tezamen worden behandeld. Dat is niet de beste manier om iets te doen aan deze twee zeer ernstige problemen. De VN behandelt ze - terecht - als twee verschillende zaken, aangezien het gaat om twee verschillende fenomenen die elk een eigen, specifieke aanpak behoeven.
Intussen wordt het Commissievoorstel door dit verslag wel veel beter. Er worden ongeveer vijftig amendementen voorgesteld. Daarin wordt gesteld dat mensenhandel niet alleen gestraft moet worden; het moet ook worden getypeerd als ernstig misdrijf. In het verslag wordt dan ook voorgesteld dat de maximumstraffen verzwaard, terwijl ook het aanzetten tot, de medeplichtigheid aan en de hulp bij mensenhandel strafbaar moet worden gesteld.
Belangrijk is ook het voorstel om een compensatiefonds op te zetten voor de slachtoffers van mensenhandel. Dat fonds moet gefinancierd worden uit de confisqueerde goederen van de criminelen. Positief is ook dat er in het verslag aangedrongen wordt op een adequate bescherming van de slachtoffers, vooral als deze als getuigen optreden. Deze slachtoffers moeten een tijdelijke verblijfsvergunning krijgen, en wel voor de duur van het onderzoek of de rechtszaak. Ze komen dan in aanmerking voor onderdak en andere voorzieningen, waarbij het accent op reïntegratie moet komen te liggen. Tot slot moet er een gegevensbank voor vermiste personen worden opgezet.
Om al deze redenen hebben wij voor dit verslag gestemd. We betreuren het overigens wel dat commissaris Vitorino niet bereid is geweest alle voorstellen van het Europees Parlement te aanvaarden.

Krivine en Vachetta
Wij kunnen in grote lijnen instemmen met de overwegingen in het ontwerp waarin wordt gewezen op de noodzaak van vastberaden maatregelen tegen mensenhandel, evenals met de verwijzingen naar de teksten van de VN. Natuurlijk zou het begrip "arbeidsuitbuiting" verder kunnen worden uitgebreid. Hierin wordt namelijk verwezen naar de bepalingen van het Handvest van de grondrechten, die te restrictief zijn.
Het grootste gevaar wordt echter gevormd door gelijkstelling van of verwarring tussen mensenhandel en immigratie. Daarom hebben wij steun gegeven aan de amendementen waarin staat dat bestrijding van mensenhandel geen voorwendsel mag zijn voor het bestraffen van mensen zonder documenten. Ook hebben wij voor de amendementen gestemd waarin sprake is van verblijfsrecht voor alle slachtoffers, en waarin hetgeen aanvankelijk als overtreding werd beschreven, tot misdrijf wordt uitgeroepen, vanwege de uitbuiting en vernedering, het lichamelijk en psychisch geweld waar mensenhandel mee gepaard gaat.
Tot slot willen wij duidelijk tot uitdrukking brengen dat onze instemming met dit voorstel voor een kaderbesluit in geen geval gezien mag worden als een aanvaarding of legitimatie van de bestaande Europese systemen voor politiële en justitiële samenwerking.

Meijer
Armoede en welvaart worden steeds ongelijker verdeeld tussen landen en tussen groepen binnen één land. Bij een groeiende groep in de rijkste landen staat het zo veel mogelijk geld verdienen in hoger aanzien dan het bijdragen aan het welzijn van de medemens en de bescherming van het leefmilieu. Dat roept het slechtste in de mensen op. De koloniale slavernij is 140 jaar geleden afgeschaft, maar nu ontstaan in snel tempo nieuwe vormen van slavernij. Veel vrouwen en kinderen uit Oost-Europa en de Derde Wereld, op zoek naar een beter bestaan, vallen bij hun trek naar rijkere landen in handen van nieuwe slavendrijvers. Die willen geld verdienen door anderen te dwingen tot onvrijwillige seksuele dienstverlening. Niet om de slachtoffers te straffen, maar om de profiteurs de voortzetting van hun misdadige activiteiten onmogelijk te maken, zijn harde maatregelen nodig. Positief is dat het voorstel onderscheid maakt tussen humanitaire hulp aan mensen zonder de vereiste papieren en mensenhandel, dat er een compensatiefonds komt voor slachtoffers dat wordt gefinancierd uit geconfisqueerde illegale opbrengsten en dat slachtoffers en getuigen worden beschermd. De hoofdlijnen van het verslag-Klamt kan ik daarom ondersteunen, al vrees ik mèt mevrouw Sörensen dat de echte aandeelhouders van de maffia ook hiermee nog te veel buiten schot blijven.

Sacrédeus en Wijkman
Wij Zweedse christen-democraten juichen het initiatief voor het bestrijden van de mensenhandel toe. Ons inziens bestaat er een feitelijk verschil tussen de begrippen mensenhandel en mensensmokkel. Daarom is het gunstig om ze in aparte juridische instrumenten te behandelen, een opvatting die in ons stemgedrag wordt weerspiegeld.
Verder zijn wij van mening dat wanneer het kaderbesluit van toepassing is op de bestrijding van mensenhandel en het opleggen van straffen aan mensen die zich daaraan schuldig maken, kwesties zoals de behandeling van slachtoffers van mensenhandel niet gereguleerd dienen te worden in dit instrument. Daarom hebben wij besloten om ons te onthouden van stemming over deze punten.

Titley
Ik ben voorstander van dit verslag over mensenhandel. Europa dient met harde hand op te treden tegen deze praktijk.
Mensenhandel brengt geweld, bedrog en misbruik van slachtoffers met zich mee en is derhalve totaal verwerpelijk. Jaarlijks worden in Oost-Europa 120.000 vrouwen en kinderen ontvoerd en naar de Europese Unie gebracht om daar te worden uitgebuit. Dergelijke activiteiten moeten niet alleen strafbaar zijn, maar dienen als misdaad te worden beschouwd.
Ik ben er sterk van overtuigd dat algemene strafmaatregelen dienen te worden gehanteerd waarmee aan daders een gevangenisstraf van minimaal zes jaar en bij ernstigere gevallen een straf van tien jaar wordt opgelegd. Alle personen die bij mensenhandel zijn betrokken dienen zwaar te worden gestraft, of het nu gaat om politieagenten, douanebeambten of ambtenaren.
Bij dit alles mogen we de behoeften en het lijden van de slachtoffers niet uit het oog verliezen. Zij dienen betere steun te krijgen. Zo moeten de slachtoffers worden gecompenseerd met geld uit het criminele circuit dat door de autoriteiten in beslag is genomen. Door de Europese interne markt kunnen grenzen worden overschreden, maar deze mogen niet worden uitgebuit. Dat is iets wat we koste wat kost moeten zien te voorkomen. Als we werkelijk een Europa van de burgers zijn, dienen we die burgers voorop te stellen en hen tegen dergelijk misbruik te beschermen.
Verslag-Karamanou (A5-0256/2001) en verslag-Klamt (A5-0183/2001)
Verslag-Dybkjær (A5-0191/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, toen ik gisteren naar mijn hotel ging samen mijn vrouw Graziella, die eindelijk met me naar Straatsburg is gekomen, heb ik haar een deel van dit verslag-Dybkjær voorgelezen. Daarin wordt vermeld dat twee miljard mensen op de wereld, in de ontwikkelingslanden, nog nooit een telefoon hebben gebruikt, nog nooit televisie hebben gekeken, nog nooit naar de bioscoop zijn geweest, nog nooit in een vliegtuig of een auto hebben gezeten. "Oh" , zei zij, "dat zijn gelukkige mensen, zij hebben het goed, zonder telefoon, zonder televisie, zonder auto' s!" "Dat is niet waar" , heb ik haar uitgelegd. "Ik kan niet tegen dit verslag stemmen, zoals jij wilt. Ik moet voor stemmen want ze moeten deel hebben aan de vooruitgang, zij moeten ook televisie, bioscoop en telefoon hebben." Inderdaad heb ik voor gestemd. Mijnheer de Voorzitter, zij is echter zo kwaad geworden dat we ruzie hebben gemaakt en ik heb voor de tweede keer die nacht niet geslapen. Maar ik heb voor dit verslag gestemd en dat heb ik er graag voor over.

Bordes, Cauquil en Laguiller
Wij kunnen niet anders dan tegen dit samenraapsel van loze kreten stemmen. Daarin wordt reeds in de eerste overweging gezegd dat de arme landen kansen hebben "om hun economische situatie te verbeteren, armoede te bestrijden..." als zij maar gebruik weten te maken van de informatie- en communicatietechnologieën.
In vele arme landen is de meerderheid van de bevolking niet alleen verstoken van stroom, maar zelfs ondervoed. Het is veel gemakkelijker dergelijke resoluties op te stellen en aan te nemen, en her en der zelfs subsidies te verlenen om de computerbouwers van hun onverkochte voorraden af te helpen, dan de bevolking van deze landen te voeden of hun de mogelijkheid te geven zichzelf te voeden. Dat zou echter wel veel beter zijn geweest dan hen te plunderen en te dwingen de teelt van hun eigen producten op te geven en voor de westerse markten te gaan produceren.
Men moet wel heel erg gewetenloos of volslagen cynisch zijn om te kunnen beweren dat de "informatie- en communicatietechnologieën in belangrijke mate tot de rechtstreekse democratie kunnen bijdragen..." . Voor de bevolking van een aantal arme landen in met name Afrika zou het voldoende zijn indien de grote Europese mogendheden, bij wijze van "bijdrage" aan de democratie, ophielden met het geven van steun, geld en wapens aan hun dictators. Men kan echter niet van de regeringen van Europa verlangen dat zij de inheemse dictators in de steek laten. Dat zou te veel gevraagd zijn, want die beschermen immers de belangen van hun trusts.
De volkeren willen democratie? Internet is meer dan genoeg voor ze!
Verslag-Aparicio Sánchez (A5-0122/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik wens u en alle tolken en ambtenaren die het geduld hebben opgebracht om met mij in de zaal te blijven smakelijk eten. Ik heb voor dit verslag gestemd. Deze keer heeft mijn zus me op het idee gebracht voor de stemverklaring. Ze heeft me gezegd: "Wanneer krijgen we nu eindelijk eens de Mona Lisa te zien in Italië? Wanneer krijgen we in Straatsburg de Mozes van Michelangelo te zien? En wanneer krijgen we in Spanje de Van Goghs en Renoirs te zien die nog nooit in onze musea zijn geweest? Ik heb haar geantwoord: "Binnenkort, want de Europese Unie reglementeert niet alleen de roof van kunstwerken, maar zal er zeker ook voor zorgen dat deze kunstwerken vrij en probleemloos kunnen circuleren in heel Europa."
En dat is het einde van mijn stemverklaringen van vandaag.

Bordes, Cauquil en Lauguiller
Wij hebben tegen dit verslag gestemd omdat wij duidelijk wilden maken hoe schijnheilig deze tekst is. Men doet alsof men het snel toenemend verschijnsel van diefstal van en illegale handel in kunstwerken in de Europese Unie wil bestrijden.
De auteur van deze tekst vergeet er echter bij te vermelden dat niet alleen de nationale musea van de Europese landen maar ook talrijke particuliere collecties boordevol kunstwerken zitten die in de loop der eeuwen uit de mediterrane landen, het Midden-Oosten, Azië, Latijns-Amerika en Afrika zijn gestolen.
Het British Museum, het Louvre en het Pergamon-museum in Berlijn zijn gevuld met prachtige kunstwerken uit de oudheid, terwijl in Griekenland zelf niet meer dan kopieën in pleisterkalk over zijn gebleven.
In musea worden deze kunstwerken tenminste nog aan het publiek getoond, hetgeen niet gezegd kan worden van particuliere collecties.
Als men met deze tekst echt illegale handel wil voorkomen, moet men in eerste instantie ervoor zorgen dat elke aankoop als illegaal wordt beschouwd die zeer rijke mensen in staat stelt zich culturele erfgoederen toe te eigenen en voor eigen gebruik te behouden, die het eigendom zijn van heel de mensheid, en voor iedereen toegankelijk zouden moeten zijn.

De Voorzitter
Mijnheer Fatuzzo, alvorens de vergadering te onderbreken wil ik u nog even een detail meedelen dat u ongetwijfeld zal interesseren: elke seconde spreektijd kost de Europese belastingbetaler 9,65 euro.
Hiermee is de stemming beëindigd.
(De vergadering wordt om 13.20 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Ozon in de lucht (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A5­0187/2001), namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende ozon in de lucht (13114/1/2000 - C5-0090/2001 - 1999/0068(COD)) (Rapporteur: de heer Davies).

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, het verslag-Davies gaat naar mijn mening eigenlijk over de geloofwaardigheid van het milieubeleid van de EU en de vraag of wij echt de doelen trachten te bereiken die de Unie heeft gesteld.
Ozon aan de grond is een ernstige luchtverontreiniging die aanzienlijke problemen veroorzaakt voor de volksgezondheid en het milieu. De doelen die wij stellen voor het terugdringen van de verontreiniging moeten bindend zijn, anders lopen wij het risico dat de besluiten niets om het lijf hebben. Je hebt niets aan een wetgeving waarin doelstellingen alleen zoveel mogelijk bereikt kunnen worden, zoals de Raad het uitdrukt. Met het oog daarop steunen wij vanzelfsprekend het voorstel van de parlementaire commissie voor een duidelijkere formulering. Onze fractie steunt ook amendement 5 en 23, waarin wordt aangegeven dat de doelstellingen uiterlijk in 2020 volledig bereikt moeten zijn en dat zij tot 2010 met niet meer dan 20 dagen per jaar overschreden mogen worden. Zonder deze wijzigingen is de wetgeving krachteloos.
Een ander belangrijk onderdeel van het verslag-Davies vormen de strengere eisen voor informatie aan het publiek. Dit soort luchtverontreinigingen hebben een grote invloed op de volksgezondheid. Het is daarom van belang dat alle beschikbare informatie toegankelijk wordt voor het publiek en vrijwilligersorganisaties.
Er moet eensgezindheid bestaan op de verschillende gebieden van het milieubeleid van de EU. Wij hebben gezamenlijke doelen voor de luchtkwaliteit en onderhandelen momenteel met de Raad in een bemiddelingsprocedure over regels voor nationale emissiemaxima en grote verbrandingsinstallaties. Om dit beleid te handhaven, zijn er ook bindende regels nodig voor emissie van ozon. Met deze woorden wil ik de rapporteur bedanken voor zijn zeer goede werk, waarvoor wij op alle onderdelen zullen stemmen.

Fitzsimons
Mijnheer de Voorzitter, de grondgedachte van deze richtlijn is het vaststellen van doelstellingen voor de toegestane ozonniveaus in de lucht binnen de Europese Unie. Deze richtlijn is onderdeel van een maatregelenpakket dat op dit moment door de Europese Unie wordt geïmplementeerd in overeenstemming met de krachtens het Kyoto-Akkoord geschapen verplichtingen. We weten allemaal dat het Kyoto-Akkoord een tijdschema voor de terugdringing van de uitstoot van broeikasgassen bevat. De heer Bush, president van de VS, heeft al gezegd dat hij opnieuw over het Akkoord wil onderhandelen. Dat is werkelijk heel spijtig, omdat zelfs met behulp van de doelstellingen uit het Kyoto-Akkoord volgens velen niet eens een substantiële vermindering van broeikasgassen kan worden gerealiseerd. Wetenschappers hebben aangetoond dat klimaatverandering een feit is, dat deze nu aan de gang is en alleen maar erger wordt. De emissies van de ontwikkelde landen zijn de belangrijkste oorzaak voor de opwarming van het aardoppervlak. Het zijn dan ook deze landen die de eerste stap moeten nemen in het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen.
De Europese Unie is vastbesloten daarbij een rol te spelen. In de komende tien jaar moet de uitstoot van broeikasgassen met 8% worden verminderd tot onder het niveau van 1990. Deze week heeft president Bush in Göteborg een ontmoeting met de EU-leiders. Ik hoop dat hij met een concreet voorstel komt waarin staat omschreven hoe hij in de nabije toekomst de uitstoot van broeikasgassen wil terugdringen.
Wetenschappers hebben onomstotelijk aangetoond dat veel gemeenschappen schade ondervinden van het dunner worden van de ozonlaag. De uitstoot van broeikasgassen op grote schaal leidt tot aantasting van de ozonlaag, hetgeen weer een zeespiegelstijging tot gevolg heeft. Deze draagt bij aan een grotere erosie van de kust, een grotere kans op overstromingen en het verdwijnen van veel van onze eilandgemeenschappen.
We hebben de morele verplichting ervoor te zorgen dat niet alleen de kwaliteit van het leven van de huidige gemeenschappen, maar ook die van toekomstige gemeenschappen wordt beschermd. Daarom is het ook zo belangrijk dat we de terugdringing van de uitstoot van broeikasgassen in Europa, de VS en op andere plaatsen waarborgen zodat onze doelstelling op dat terrein wordt gerealiseerd.
Ik feliciteer de heer Davies met zijn uitstekende verslag.

Grossetête
Mijnheer de Voorzitter, sedert vanmorgen spreken wij over ozon en de ernstige gevolgen daarvan voor niet alleen de menselijke gezondheid maar ook de ecosystemen en heel het milieu. Ik sta in mijn departement in Frankrijk aan het hoofd van een netwerk voor toezicht op de luchtkwaliteit. Telkens wanneer het schitterend weer is, de zon hoog aan de hemel staat en er geen zuchtje wind is, ducht ik de gevolgen van het verkeer. Ik weet namelijk dat op dat moment de ozongrenswaarden geheid worden overschreden en een zogenaamde ozonpiek ontstaat.
Wat moet men in dergelijke omstandigheden doen? Wat moet men doen om het Protocol van Kyoto te eerbiedigen en het probleem van de klimaatverandering het hoofd te bieden? Wij weten dat de overschrijding van de ozongrenswaarden in onze steden te wijten is aan menselijke activiteiten, aan onze industriële activiteiten en het verkeer. Deze ozon verspreidt zich vervolgens met de wind en via dalen naar gebieden die daar eigenlijk van gevrijwaard zouden moeten zijn.
Daarom is het van fundamenteel belang dat nauwkeurige doelstellingen worden vastgesteld en goede netwerken worden opgericht voor toezicht op de luchtkwaliteit. Zodra de ozongrenswaarden worden overschreden en gevaar dreigt voor kwetsbare personen, zoals kinderen, bejaarden, hart- en longpatiënten, moeten efficiënte noodmaatregelen kunnen worden getroffen. Heel het Europees grondgebied moet worden bestreken door een informatienetwerk waarmee iedereen de noodzakelijke inlichtingen kan worden verschaft.
Wij moeten echter wel beseffen dat het in landen als Spanje, Griekenland en Italië heel moeilijk zal zijn de overschrijdingen van de grenswaarden te beperken. In de zuidelijke landen is de situatie veel moeilijker dan in de noordelijke landen. De verantwoordelijken op lokaal vlak moeten daarom zorgen voor de juiste planologische maatregelen, rekening houdend met de noodzaak van duurzame ontwikkeling en het behoud van mededingingsvermogen voor onze bedrijven. Het belangrijkste is echter dat degenen wier gedrag voor verandering vatbaar is, de juiste voorlichting krijgen. Met name moet men de regeringen zover zien te krijgen dat zij de verantwoordelijkheid op zich nemen. Onze beslissingen mogen echter niet alleen Europese beslissingen zijn: zij moeten een internationaal karakter krijgen. President Bush is in Europa gearriveerd. Hopelijk slagen wij erin hem ervan te doordringen dat ook de Verenigde Staten hier een verantwoordelijkheid dragen.

Bowe
Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met de heer Davies te feliciteren met het werk dat hij voor dit verslag heeft verricht. Het heeft geresulteerd in een document dat hopelijk een aantal interessante onderwerpen voor een debat oplevert en waarover vervolgens in overleg een besluit kan worden genomen. In het verslag wordt op uitstekende wijze uiteengezet waarom op Europees niveau een milieubeleid moet worden uitgestippeld: ozon is een Europees probleem en is volgens mij het beste voorbeeld van een vraagstuk dat op Europees niveau moet worden aangepakt.
Zo is in het Verenigd Koninkrijk, waar de omstandigheden in vele opzichten tot de meest gunstige in de Europese Unie behoren, 50% van de ozon afkomstig uit emissies buiten het Verenigd Koninkrijk. Datzelfde patroon geldt voor een groot deel van de rest van Europa. In veel delen van Europa worden de problemen met betrekking tot ozon niet noodzakelijkerwijs veroorzaakt door de activiteiten van de afzonderlijke lidstaten. Ozon is een gezamenlijk probleem dat derhalve ook gezamenlijk moet worden aangepakt.
Ik zit met één ding, namelijk dat we proberen streefwaarden vast te stellen die in bepaalde gegeven omstandigheden gedurende het jaar al per definitie onmogelijk kunnen worden gerealiseerd. Een aantal lidstaten handelt dus in strijd met de Europese wetgeving, maar kan daar zelf niets aan doen. Het is niet verstandig om wetgeving te produceren waardoor lidstaten in een dergelijke positie belanden.
Met name in het zuiden en oosten van Midden-Europa bevinden zich veel lidstaten die -ongeacht wat zij doen - voortdurend in strijd met deze wetgeving zullen handelen. Indien dat fysiek haalbaar is, zoals ook is aangegeven in de compromisamendementen, moeten deze lidstaten tot een aantal maatregelen overgaan: fabrieken moeten worden gesloten, misschien moeten zelfs delen van het bedrijfsleven worden stilgelegd en binnen de steden dienen autovrije zones te worden gecreëerd. Daarmee is het ozonprobleem echter nog steeds niet opgelost. Nog steeds handelen deze lidstaten in strijd met onze richtlijn. Als we een bemiddelingsprocedure ingaan, en ik verwacht dat dat zal gaan gebeuren omdat in het Parlement voor veel van deze amendementen zal worden gestemd, moeten we heel zorgvuldig nagaan of we deze benadering en dit type wetgeving willen blijven hanteren.

Wallström
Mijnheer de Voorzitter, de voorstellen die we vandaag bespreken vormen - samen met de richtlijnen inzake grote stookinstallaties en nationale emissiemaxima - een belangrijk onderdeel van de voortdurende pogingen van de Commissie om de lucht boven Europa op te schonen. Ten eerste wil ik rapporteur Davies bedanken voor zijn harde werken en grote inzet met betrekking tot deze belangrijke en complexe problematiek.
In het voorstel worden streefwaarden en langetermijndoelstellingen voor ozon in de lucht vastgesteld. De langetermijndoelstellingen zijn gebaseerd op de meest recente aanbeveling van de Wereldgezondheidsorganisatie. De streefwaarden zijn vastgesteld met het oog op de meest haalbare luchtkwaliteit. Daarbij is zowel met het grensoverschrijdende karakter van ozonverontreiniging als met de kosteneffectiviteit rekening gehouden.
Zoals ik al eerder heb gezegd, hangt dit voorstel nauw samen met het voorstel voor een richtlijn inzake nationale emissiemaxima. De bemiddelingsprocedure met betrekking tot die richtlijn is al in volle gang. Zolang we nog geen definitieve uitkomst hebben wordt het moeilijk om voor verwante vraagstukken zoals de streefwaarden voor ozon een oplossing te vinden: dat moeten we wel beseffen. Bij de eerste lezing in maart vorig jaar heeft het Parlement een gedegen verslag op tafel gelegd met 18 amendementen. In het gemeenschappelijk standpunt van de Raad dat in maart 2001 werd goedgekeurd werd terdege rekening gehouden met de meeste punten van bezorgdheid van het Parlement. Inmiddels zijn op de tekst van het gemeenschappelijk standpunt 32 amendementen ingediend.
De amendementen 4 en 15 en het eerste deel van amendement 23 zijn alle gericht op het omzetten van de streefwaarden in bindende grenswaarden. Omdat onze wetenschappelijke kennis over de vorming van ozon nog niet toereikend is, kan de Commissie geen van deze amendementen aanvaarden. Anderzijds kunnen we amendement 30 en 31 waarin bindende streefwaarden worden geëist in beginsel aanvaarden, behalve waar dat fysiek onmogelijk is. We mogen echter ook niet vergeten dat de streefwaarden niet kunnen worden bereikt als dat vanuit economisch oogpunt niet efficiënt is.
Met betrekking tot de streefwaarden is het voor de Commissie niet aanvaardbaar voor de bescherming van de menselijke gezondheid 20 dagen als streefwaarde te hanteren. De Commissie is akkoord gegaan met het gemeenschappelijk standpunt van de Raad over nationale emissiemaxima, hetgeen neerkomt op 25 dagen als haalbaar doel. Derhalve kan de Commissie het tweede deel van amendement 23 niet aanvaarden. Bovendien wordt in amendement 23 het jaar 2020 vastgesteld als een bindend streefjaar voor het behalen van de langgetermijndoelstellingen. De amendementen 3, 5 en 15 hebben dezelfde strekking. Omdat er nog geen wetenschappelijk bewijs voor is dat dit een haalbaar doel is, kan de Commissie deze amendementen niet aanvaarden. Zij stemt echter in met de algemene doelstelling de kloof tussen de langetermijndoelstellingen en de huidige ozonniveaus te dichten en kan derhalve amendement 2 en 6 aanvaarden.
In amendement 26 tot en met 31 wordt geëist dat de langetermijndoelstellingen worden gehaald, behalve indien dat fysiek onmogelijk is. Ook hierbij geldt dat rekening dient te worden gehouden met de economische haalbaarheid. Derhalve kunnen deze amendementen alleen in beginsel worden aanvaard. In verschillende amendementen wordt de lidstaten de verplichting opgelegd aan de bevolking en de Commissie verslag uit te brengen. De Commissie is voorstander van deze amendementen indien de hierin gestelde eisen haalbaar en bruikbaar zijn. De Commissie kan daarom instemmen met amendement 8 en het tweede deel van amendement 10 en 16. Amendement 11 is gedeeltelijk aanvaardbaar. Amendement 17 is in beginsel aanvaardbaar. Amendement 32 is een aanvaardbare aanvulling op amendement 17. Het eerste deel van amendement 10 en de amendementen 18 tot en met 20 en 25 zijn niet aanvaardbaar.
In de amendementen 12 en 14 worden de verantwoordelijkheden van de lidstaten nader omschreven door het opzetten van kortetermijnactieplannen. Deze amendementen zijn respectievelijk gedeeltelijk en in beginsel aanvaardbaar. Het laatste deel van amendement 12 en 13, waarin de rol van de leidraad voor kortetermijnmaatregelen wordt benadrukt, is acceptabel. De Commissie aanvaardt amendement 24, waarin het gebruik van een effectievere alarmdrempel voor de initiëring van kortetermijnmaatregelen wordt voorgesteld.
De tekst bevat vier amendementen met betrekking tot andere punten. Amendement 1 behoort tot de amendementen die de Commissie niet kan aanvaarden, omdat de tekst expliciet betrekking heeft op de kandidaat-lidstaten, hetgeen bij een EU-richtlijn niet dienstig is. De Commissie kan amendement 7 over het verstrakken van de normen voor handhaving van de luchtkwaliteit aanvaarden. In amendement 21 wordt geëist dat hetgeen de verschillende lidstaten in termen van verbetering van de luchtkwaliteit tot stand brengen direct kan worden vergeleken. De Commissie kan dit amendement niet aanvaarden omdat de voorgestelde vergelijking niet geschikt is, met name gezien de grensoverschrijdende aard van ozonverontreiniging. Omdat deze aspecten zijn verwerkt in amendement 33 kan dit in beginsel wel worden aanvaard. Een directe vergelijking tussen de lidstaten zou echter niet nodig hoeven te zijn. Tenslotte wordt in amendement 22 speciale aandacht gevraagd voor het effect van ozon op de menselijke gezondheid en het milieu. De Commissie aanvaardt dit amendement.
Ik vind het van essentieel belang dat deze wetgeving spoedig in werking treedt, zodat er met een gedegen bewaking kan worden gestart. De lidstaten moeten de probleemgebieden kunnen identificeren, zodat de volksgezondheid in de gehele Europese Unie in de toekomst afdoend kan worden beschermd. Hopelijk kan snel een redelijk compromis worden gevonden, afhankelijk van de uitkomst van de onderhandelingen met betrekking tot de richtlijn inzake nationale emissiemaxima.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

WTO Panel/Afdeling 211
De Voorzitter
Aan de orde is de mondelinge vraag (B5-0326/2001) van de heer Westendorp y Cabeza, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, aan de Raad, over het WTO-panel en de zaak betreffende afdeling 211.

Mann, Erika
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag een paar inleidende opmerkingen willen maken en dan misschien ook ingaan op het punt van onze mondelinge vraag.
Wij hebben namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie een mondelinge vraag ingediend. Wij hebben daarin als commissie in wezen kritiek geuit op het besluit van de Raad om in het kader van de procedure ex artikel 133 een panel in te stellen dat belast zou worden met een onderzoek naar de vraag of afdeling 211 van de Amerikaanse merkenwet in strijd is met de TRIP-overeenkomst. Wij hebben ons daarbij niet zozeer op de inhoudelijke kant van de kwestie gericht - waarover ook in de Commissie industrie sprake was van onenigheid en verhitte discussies - maar hebben ons primair beperkt tot het uiten van ons standpunt dat wij in de toekomst volledig geïnformeerd wensen te worden en ook betrokken willen worden bij de besluitvormingsprocessen van de Raad en het in artikel 133 bedoelde Comité. Dit lijkt ons met name op het gebied van de handelspolitiek absoluut noodzakelijk. Zoals u allen weet, geachte collega' s, mijnheer de commissaris en geachte vertegenwoordiger van de Raad, worden wij als parlementsleden slechts in beperkte mate betrokken bij handelskwesties. Dit vormt al vele jaren een groot punt van discussie, met name met de Raad en in iets mindere mate met de Commissie.
In het onderhavige geval ging het erom via een procedure vast te stellen of wij wel de vereiste ondersteuning konden bieden in een geschil tussen Pernod/Ricard en Bacardi, een primair Europees/Cubaanse holding en een primair Amerikaans/Europese onderneming. De Raad heeft hierover een duidelijk standpunt ingenomen ten gunste van Pernod/Ricard en heeft daarin steun gevonden bij de Commissie.
Wij hebben op dit vlak in de Commissie industrie geen standpunt ingenomen. Wij hebben slechts opgemerkt dat wij het op prijs hadden gesteld indien wij vóór de instelling van het panel naar behoren waren geïnformeerd, zodat ook van de kant van het Parlement een gemotiveerde en onderbouwde reactie gegeven had kunnen worden naar aanleiding van het besluit van de Raad en de Commissie.
Ik zou daaraan toe willen voegen dat de Commissie, en met name commissaris Lamy, ons regelmatig op de hoogte heeft gehouden. In die zin hebben wij vanuit de Commissie industrie geen kritiek op de Commissie.
Het voornaamste punt in deze kwestie is misschien wel het feit - en daarom is dit van zo groot belang voor ons - dat afdeling 211 een onderwerp vormt waarover wij sinds de Helms-Burtonwet al jaren met de Amerikanen van mening verschillen. Het gaat om de toepassing van extraterritoriale wetgeving. In zoverre bestaat er van onze kant politieke steun voor de procedurele maatregel die door de Commissie en de Raad is genomen. Zoals reeds eerder gezegd, is dit echter niet het geval waar het gaat om de informatie die in dat verband aan het Parlement en de Commissie industrie is gegeven. Die informatie was onvoldoende.
Waarom is dit nu zo belangrijk? U kunt constateren dat er aan beide kanten, aan zowel Amerikaanse als Europese kant, een toenemende tendens bestaat om aan de politiek verantwoordelijken de verplichting op te leggen regeringsbesluiten te ondersteunen. Wij vinden het van zeer, zeer groot belang hier duidelijk te maken dat wanneer u steun wilt hebben van het Parlement en van de bevoegde parlementaire commissie, u in de toekomst alleen zeker kunt zijn van die steun indien u het Parlement en de bevoegde commissie ook volledig informeert.
De noodzaak hiertoe blijkt alleen al uit de brieven - meer dan honderd, meen ik - die veel van mijn collega' s hebben geschreven aan zowel de Amerikaanse regering als aan de Raad. Daarin werd niet alleen kritiek geuit ten opzichte van de procedure van de Raad, maar ook over de inhoud zelf. Ik roep de Raad dan ook dringend op om in de toekomst alles te doen om het Parlement volledig te informeren en om die informatieplicht zodanig uit te breiden dat u bij het instellen van een nieuwe procedure naar de bevoegde parlementaire commissie of het Parlement komt en daar openheid van zaken geeft, zodat er een uitgebreide transparantie ontstaat.

Danielsson
Mijnheer de Voorzitter, namens de Raad wil ik erop wijzen dat de Raad volgens artikel 133 van het Verdrag een besluit neemt over de gemeenschappelijke handelspolitiek op basis van Commissievoorstellen. De Raad is zeer goed op de hoogte van de wensen die het Parlement al diverse keren heeft geformuleerd in verband met de besluitvorming over de gemeenschappelijke handelspolitiek. Deze wensen zijn zeer zorgvuldig onderzocht en beoordeeld. Zij zijn ook, zoals wij allemaal weten, behandeld tijdens de intergouvernementele conferentie die van 7 tot en met 9 december 2000 in Nice werd afgesloten.
De wijzigingen in de tekst van het Verdrag waarover deze intergouvernementele conferentie het eens is geworden, waren niet van toepassing op dit aspect van artikel 133. Ook moet worden opgemerkt dat de overgrote meerderheid van de lidstaten het niet nodig achtte om het artikel in dit opzicht te wijzigen.
Naast de verplichtingen in het Verdrag schrijft de Raad transparantie voor. In het bijzonder tijdens de bijeenkomsten met de voorzitter van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie brengt de Raad het Parlement regelmatig op de hoogte over kwesties die van belang zijn voor de handelspolitiek van de Gemeenschap, en overeenkomstig de zogeheten Westerterp-procedure uit 1973 informeert de Raad het Parlement over de onderhandelingen met betrekking tot handelsovereenkomsten met derde landen voordat zij beginnen, terwijl zij gaande zijn en nadat zij zijn afgesloten.
Ik wil ook opmerken dat de Zweedse minister van Handel, Leif Pagrotsky, tijdens het Zweedse voorzitterschap twee ontmoetingen zal hebben met de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie. Bovendien zijn vertegenwoordigers van het Europees Parlement uitgenodigd op de bijeenkomst van de Euromediterrane Raad op 29 mei 2001. Verder heeft de voorzitter van het Comité van artikel 133 alle leden van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie uitgenodigd voor een informele bijeenkomst op 31 mei 2001.

Schwaiger
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte vertegenwoordiger van de Raad, geachte collega' s, de WTO-procedure tussen de EU en de Verenigde Staten inzake de Havana Club, en dus inzake afdeling 211, geeft eens te meer aan hoe belangrijk het is dat de Raad het Europees Parlement inlicht over en betrekt bij belangrijke fasen van de gemeenschappelijke handelspolitiek.
De Raad heeft in tegenstelling tot de Commissie verzuimd maatregelen te treffen om het Parlement uitgebreid en onmiddellijk te informeren over de opstelling van een gemeenschappelijk standpunt. Anders had de Raad artikel 300, lid 2 en 3, laatste zin, wel naar analogie toegepast en ons over dergelijke belangrijke kwesties ingelicht. Als het zo is dat de Raad de huidige praktijk blijft volgen, blijft hij daarmee in gebreke ten aanzien van zijn verplichting tot het afleggen van politieke verantwoording jegens zowel de lidstaten als ons. Dat leidt op den duur tot een onhoudbare toestand, en wij eisen dat hierin verandering wordt gebracht!
In het onderhavige geval heeft het gebrek aan informatie door de Raad - zoals Erika Mann al heeft aangestipt - geleid tot zeer veel individuele reacties vanuit het Europees Parlement. Voorzover ik het kan zien, waren die reacties niet conform de meerderheidsopvatting binnen de Commissie buitenlandse zaken en hebben zij uiteindelijk geleid tot grote onzekerheid binnen het Europees Parlement over de positie van de Raad. De Raad heeft derhalve verzuimd het Parlement in te lichten, heeft voor grote onzekerheid gezorgd en heeft ook de partners, in casu de Verenigde Staten, een kans gegeven de positie van de Commissie misschien niet zozeer te verzwakken, maar in ieder geval minder eenduidig te doen lijken.
Ik denk dus dat wij op den duur niet om een zinvolle verandering van de procedure heen kunnen. Wij oefenen in dat opzicht slechts de parlementaire controlefunctie uit. Wij zijn verantwoordelijk voor de parlementaire controle en voor de uitvoering van de gemeenschappelijke handelspolitiek. Wij zouden die controle in de toekomst beter moeten kunnen verrichten. Als de Commissie ons continu op de hoogte houdt, is het niet voldoende dat de verantwoordelijke minister, zoals de Zweedse minister van Handel bijvoorbeeld heeft gedaan, naar ons toekomt en een algemeen debat met ons aangaat zonder ons bijvoorbeeld ook te betrekken bij de informele besprekingen tussen de ministers van Handel. Onder Portugees voorzitterschap konden wij voor dergelijke besprekingen wel uitgenodigd worden. Ik vind dat de Zweedse Raadsvoorzitter op dit gebied nog een belofte heeft in te lossen.
Als woordvoerder van de Fractie van de Europese Volkspartij wil ik hier nogmaals uitdrukkelijk herhalen dat wij de handelwijze van de Commissie ondersteunen, niet alleen voorzover het de informatievoorziening betreft, maar ook - zoals nu blijkt - met betrekking tot het behartigen van de Europese belangen ten opzichte van de Verenigde Staten. De Raad heeft echter, zoals reeds eerder gezegd, in strijd met de mededeling van de heer Pagrotsky verzuimd ons omtrent het gemeenschappelijke standpunt nader te informeren.
Ik denk dat wij praktisch gezien de volgende conclusie kunnen trekken: De Raad dient het Parlement niet slechts in woorden, maar ook in daden als gelijke te beschouwen bij kwesties op het gebied van de communautaire handelspolitiek, met name door de juiste rechtsgrondslag te hanteren bij alle uitvoeringsmaatregelen op het gebied van de communautaire handelspolitiek, in casu dus artikel 133 juncto artikel 3 en artikel 300, lid 2 en 3 (nieuwe versie), welk artikel goed naar analogie zou kunnen worden toegepast als men een beetje wil tot samenwerking heeft.
Ten tweede dient de Raad de Commissie in staat te stellen om het Parlement om advies te vragen voordat een onderhandelingsmandaat wordt verleend (zoals in de zaak van de Havana Club is gebeurd). Dan zouden wij een dialoog in gang kunnen zetten en deze ook op een voor iedereen aanvaardbare wijze tot een einde kunnen brengen. Wij zijn ook van mening dat een dienovereenkomstige interinstitutionele overeenkomst, zoals de overeenkomst die wij met de Commissie hebben gesloten, op dit terrein dienst kan doen totdat het Verdrag gewijzigd is.
Tot slot zou ik erop willen wijzen dat artikel 133 bij de eerstvolgende aanpassing van het Verdrag van Nice - naar ik hoop in Laken - zodanig zou moeten worden geformuleerd dat het Europees Parlement in de oriënteringsfase, onderhandelingsfase en afsluitende fase wordt betrokken bij alle belangrijke handelskwesties. Dit voorstel is ook terug te vinden in paragraaf 28 van het verslag-Méndez de Vigo/Seguro betreffende de conclusies uit het Verdrag van Nice. Wij staan erop dat een en ander zo spoedig mogelijk in het Verdrag wordt neergelegd.

Mann, Erika
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag nader willen ingaan op een specifiek punt dat mijn collega, de heer Konrad Schwaiger, heeft aangeroerd. Ook ik vind - en ik spreek hier namens mijn fractie - dat het noodzakelijk is om de verantwoordingsplicht van de Raad opnieuw te formuleren.
Wij realiseren ons allen dat de Raad formeel gesproken natuurlijk juist heeft gehandeld - u heeft dat ook al zo gesteld - en dat de Raad het Parlement formeel niet om advies hoefde te vragen. Ik vind echter dat wij het hier niet over formele procedures moeten hebben, maar over een goede, inhoudelijke, politieke samenwerking. En op het gebied van een goede samenwerking denk ik dat de Raad het Parlement nog wel wat verschuldigd is. Ik zou graag willen dat de Raad zich in de toekomst niet altijd achter formele standpunten verschuilt, maar een interinstitutionele procedure tot stand brengt op grond waarvan wij op het gebied van de handelspolitiek in de toekomst beter kunnen samenwerken.
Wat u ditmaal heeft gezien, zult u in de toekomst vaker zien. Maar vergist u zich niet: De handelspolitiek omvat veel meer, er is veel dat boven de handelspolitiek uitstijgt en tot onderwerp van internationaal beleid wordt. De vele handelsgeschillen met de Verenigde Staten zijn in dit opzicht een goed voorbeeld. Als u de steun van het Europees Parlement wilt hebben - en die steun gaat, zoals mijn collega Konrad Schwaiger al heeft opgemerkt, op inhoudelijk gebied uit naar de Commissie - moet u er ook voor zorgen dat wij inhoudelijk op een goede manier kunnen samenwerken. U moet ons als volwassen partner zien, ook als het Verdrag dat niet als zodanig vereist.
Naar mijn mening zijn er in het verleden altijd wel manieren gevonden om interinstitutioneel samen te werken. Ik zou graag willen dat de Raad ook een dergelijke stap zet en een nieuwe procedure ontwikkelt. Misschien zou er na een vergadering van het Comité van artikel 133 een advies- of informatieprocedure kunnen plaatsvinden. Of u zou telkens wanneer er een officiële procedure wordt ingesteld, de Commissie industrie van informatie kunnen voorzien. Dat biedt mijns inziens mogelijkheden tot samenwerking. Het zou in ieder geval veel van de scherpe kantjes van het huidige debat halen, die volgens mij volledig overbodig zijn. Inhoudelijk zijn wij het voor het grootste deel eens. Ik hoop dat veel van mijn collega' s die de brief hebben ondertekend, nu inzien dat zij ongelijk hadden. In deze zin zou ik de Raad willen oproepen om vandaag een nieuwe stap te zetten en voor een nieuwe vorm van samenwerking te pleiten.

Clegg
Mijnheer de Voorzitter, tijdens het formele en informele debat dat in de afgelopen weken en maanden over deze kwestie werd gehouden hebben zowel de Commissie als de Raad aangegeven dat het Europees Parlement zich niet met WTO-aangelegenheden dient te bemoeien. Daar ben ik het volstrekt mee eens. De Raad en de Commissie hebben tevens aangegeven dat het Europees Parlement geen inopportune verklaringen dient uit te geven over zaken die in feite bij de rechter aanhangig zijn gemaakt. Nogmaals, normaalgesproken ben ik het daarmee eens. Misschien dat de Raad en de Commissie mij echter het volgende kunnen vertellen: wat moeten we doen als we in de commissies verschillende malen hebben gevraagd waarom en hoe zij deze gevoelige kwestie bij de rechter aanhangig hebben gemaakt en vervolgens genoegen moeten nemen met een technocratisch antwoord?
Wat moeten we doen als we te horen krijgen dat dit besluit tijdens een lunch - en niet eens door de ministers, maar door een of andere duistere werkgroep van de Raad - is genomen? Er zijn niet eens notulen beschikbaar waarin het publiek of politici zoals wij kunnen lezen waarom de Europese Unie opnieuw een politiek gevoelige handelskwestie bij de rechter aanhangig heeft gemaakt.
De Commissie en de Raad moeten wel heel naïef zijn geweest om met deze uitermate politieke kwestie om te gaan alsof het niets anders is dan een technische beslissing. Het is toch totaal ondenkbaar dat de Amerikaanse regering in Washington zich nog eens stort in een handelsdispuut met de Europese Unie zonder zich er eerst van te vergewissen dat hiervoor in het Congres tenminste minimale steun aanwezig is. Het is werkelijk heel opmerkelijk dat zowel de Commissie als de Raad die stap deze keer achterwege hebben gelaten.
Er is gesuggereerd - en een aantal parlementsleden is het daarmee eens - dat het onverantwoordelijk was om deze nogal gepeperde verklaring te ondertekenen. Maar het getuigt toch zeker van nog veel minder verantwoordelijkheidsbesef om een dergelijk politiek en commercieel gevoelig handelsdispuut te ontketenen, zonder zich meer dan voor de vorm te bekommeren om de gebruikelijke normen van transparantie en politiek fatsoen. Het gaat hier niet om een herziening van artikel 133, maar alleen om het feit dat van de Raad en de Commissie mag worden verwacht dat zij bij de beleidsvoering op het stuk van de handel - en dit speciaal bij politiek gevoelige onderwerpen - meer transparantie en politieke subtiliteit aan den dag leggen.

Lucas
Mijnheer de Voorzitter, andere sprekers hebben het meer gehad over het beslechten van geschillen. Ik wil graag de bredere context van democratie en verantwoordingsplicht in het algemeen centraal stellen.
Dit specifieke geval laat nog eens zien dat bij de handelspolitiek van de EU de democratische verantwoordingsplicht ver te zoeken is. Dit is een zware aanklacht tegen het grootste handelsblok ter wereld, dat er prat op gaat die twee waarden door dik en dun te verdedigen. Het Verdrag van Nice had de aanzet kunnen geven voor meer democratie en transparantie in de EU-handelspolitiek. Eigenlijk maakt het Verdrag het allemaal nog eens erger door de Commissie wel meer macht te geven, maar dat niet te compenseren door het Parlement via de medebeslissingsprocedure meer bevoegdheden te geven.
In de tussentijd houdt op het niveau van de Raad het Comité van artikel 133 bijeenkomsten achter gesloten deuren. Als parlementariërs mogen we niet eens als waarnemer aanwezig zijn, laat staan aan deze bijeenkomsten deelnemen. Van deze vergaderingen krijgen wij geen notulen. Formeel gezien is er tussen ons geen enkele dialoog. We zijn u zeer erkentelijk voor de informele recepties - een alleraardigst initiatief - maar zij kunnen een echte dialoog niet vervangen. Bovendien worden - ondanks alle mooie woorden over een handelspolitiek die de duurzame ontwikkeling ondersteunt - de vergaderingen van het Comité van artikel 133 meestal alleen maar bijgewoond door vertegenwoordigers van de Ministeries van Handel en Financiën. Als we de internationale handel en duurzame ontwikkeling werkelijk willen integreren, moeten we er tenminste voor zorgen dat vertegenwoordigers van Sociale Zaken, Milieu en Ontwikkelingshulp bij deze vergaderingen hun stem kunnen laten horen.
Als duurzame ontwikkeling werkelijk een sleutelbegrip is voor de Europese Unie en als het Zweeds voorzitterschap werkelijk meer transparantie wil realiseren, kan het voorzitterschap ons misschien het volgende vertellen: ten eerste of het een formele dialoog tussen het Parlement en het Comité van artikel 133 voor ogen heeft en ten tweede of het bereid is de samenstelling van dat Comité te herzien. Wil de handelspolitiek op de steun van het Parlement en de bredere bevolking kunnen rekenen, dan dient het Parlement tenslotte op de lange termijn het medebeslissingsrecht te krijgen, en dit niet alleen ten aanzien van de uiteindelijk resulterende nieuwe handelsovereenkomsten, maar ook - en dat is heel belangrijk - van het onderhandelingsmandaat van de Commissie. De Europese Unie zegt vastberaden te zijn de WTO te hervormen. De eerste stap daartoe is echter een hervorming van het besluitvormingsapparaat van de Europese Unie zelf.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, in Seattle hebben wij geleerd dat de wereld aan het veranderen is. Wij moeten accepteren dat bepaalde beslissingen uit het verleden aan herziening toe zijn. Het Europees Parlement is verantwoordelijk voor het controleren van de communautaire handelspolitiek. Wij beslissen mee over de interne markt. Bij belangrijke kwesties die de internationale handel betreffen, ziet het er met de democratische transparantie echter niet zo goed uit.
Ik vind dat juist Zweden, een toonbeeld van transparantie, in het kader van het huidige voorzitterschap een stap in de goede richting zou moeten zetten. Het is absoluut noodzakelijk om een open, transparante procedure te waarborgen bij de besluitvorming op grond van artikel 133.
Wij weten dat wij in de Europese Unie met de aanstaande uitbreiding en de euro duidelijk de nummer 1 in de wereldhandel zullen worden. In de Verenigde Staten blijkt dat de samenwerking tussen regering, president en congres eigenlijk zeer goed functioneert en dat de informatiestromen goed verlopen. De huidige samenwerking tussen Raad en Commissie is ook zeer goed; daarvoor verdient de heer Lamy een pluimpje. Ik zou willen dat de Raad initiatieven op internationaal terrein ook samen met het Europees Parlement zou oppakken, want dergelijke kwesties zijn van immens belang voor onze toekomst. Als wij op een dag niet meer slechts uit vijftien lidstaten bestaan, wordt het Parlement veel belangrijker en ik denk dat een terugkoppeling naar de lidstaten een fundamentele democratische functie vervult. Als wij een mondiale markt willen opbouwen, zijn wij daar allemaal bij betrokken. Dat betekent dat wij als gelijken met elkaar aan een succesvolle toekomst moeten werken.

Danielsson
Mijnheer de Voorzitter, hierbij wil ik zeggen dat de Raad blij is met deze gelegenheid om met de geachte afgevaardigden te debatteren over het zo belangrijke punt van een niet alleen efficiënte, maar ook open en transparante tenuitvoerlegging van de handelspolitiekvan de Unie.
In de discussie in het Parlement heb ik twee tendensen kunnen waarnemen. De ene tendens, die onder andere wordt vertegenwoordigd door de heer Schwaiger, impliceert dat wij de procedure moeten wijzigen. Ik ga ervan uit dat de heer Schwaiger bedoelt dat wij de regels moeten veranderen. De heer Clegg, die de andere tendens vertegenwoordigt, zegt daarentegen dat het in eerste instantie niet over artikel 133 gaat, maar over de bereidheid tot transparantie van de Raad in het algemeen.
Ik kan echter geen andere manier bedenken om deze kwestie aan te pakken dan wat er in het Verdrag en artikel 133 staat. Omdat wij in een op het beginsel van de rechtsstaat gebaseerde gemeenschap leven, kunnen wij niets anders doen dan wat het Verdrag voorschrijft. Men kan natuurlijk van mening zijn dat dit veranderd had moeten worden. Ik heb daarom slechts weinig verslag uitgebracht over de besprekingen die over de wijzigingen van de tekst van het Verdrag van Nice zijn gevoerd, maar er zal zeker gelegenheid zijn om daarop terug te komen. Er staat een intergouvernementele conferentie op stapel die in 2004 zal plaatsvinden. De heer Schwaiger hoopt dat er in Laeken al wijzigingen doorgevoerd worden. Dat is misschien een beetje te optimistisch, maar er is zoals gezegd een intergouvernementele conferentie in 2004. Laten wij dan terugkomen op deze discussie.
Welke mogelijkheden hebben wij nog meer als wij via de formele weg niet verder komen? Heeft de Raad voldoende gedaan via de informele wegen, heeft hij het Parlement op de hoogte gehouden en het de mogelijkheid gegeven om deel te nemen aan de discussie? Transparantie en overleg kunnen natuurlijk altijd beter. Maar ik moet tot mijn spijt opmerken dat wij u tijdens het Zweedse voorzitterschap bij twee gelegenheden hebben uitgenodigd voor een dialoog over de punten die ik in de inleiding van mijn toespraak noemde en dat er niemand van het Parlement is gekomen. In het Engels bestaat de uitdrukking "It takes two to tango", en dat geldt in dit verband ook. De Raad heeft getoond dat hij een dialoog wil. Helaas vond men van de kant van het Parlement en van vertegenwoordigers van de betreffende commissies, deelname aan een dergelijke dialoog niet interessant genoeg. Dat vind ik betreurenswaardig. Dat is een reden te meer om de dialoog in stand te houden en ervoor te zorgen dat er een procedure van overleg is in overeenstemming met het Verdrag. Verder zijn wij op zoek naar informele wegen om de belangrijke dossiers van de handelspolitiek het nodige democratische fundament te geven.

Lamy
Mijnheer de Voorzitter, ik zou het liefst dit debat hebben overgelaten aan het Parlement en de Raad, en daarin niet de Commissie hebben gemengd. De Commissie heeft namelijk een absoluut gerust geweten in deze zaak. Nu echter de heer Clegg heeft gesproken en een bepaalde toon heeft aangeslagen, moet ik toch het een en ander preciseren.
Wat de procedure betreft moet ik u eraan herinneren dat de opening van een dergelijke WTO-procedure deel uitmaakt van de uitvoerende bevoegdheden van de Commissie. Wij hebben ons besluit genomen met volledige inachtneming van de Verdragsbepalingen, die zolang ze niet worden gewijzigd, zijn zoals ze zijn. U weet dat de Commissie wijziging wilde maar de Raad anders besloot, en zoals de situatie nu is, zijn het de regeringen van de lidstaten die besluiten over Verdragswijzigingen.
Wij hebben de procedures dus keurig nageleefd. Het Comité 133, dat een raadgevende instantie van de Raad is, heeft in maart steun betuigd aan de opening van deze procedure en zijn standpunt in juni 2000 bevestigd.
Zoals mevrouw Mann en de heer Schwaiger al zeiden, hebben over dit WTO-geval talrijke gedachtewisselingen plaatsgevonden tussen de Commissie en haar diensten enerzijds en de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie anderzijds. Ik heb ook zelf geantwoord op de mondelinge en schriftelijke vragen van de leden van dit Parlement, en zelfs ontmoetingen gehad met een aantal onder u om dit onderwerp rechtstreeks te bespreken.
Om heel duidelijk te zijn en u mijn mening te geven, wil ik u - voorzover dat nog nodig mocht zijn - in herinnering brengen dat van partijkiezen voor deze of gene onderneming, of voor een al dan niet legitiem, particulier belang, geen sprake is. Hier moeten wij, uitgaand van de algemene belangen van de Unie, onderzoeken in welke mate de Amerikaanse handelsmerkenwetgeving conform is met de WTO-code.
Daarom was ik van mening - en ik heb dat indertijd ook in uw Commissie industrie gezegd - dat een parallel optreden van parlementsleden in het kader van een WTO-procedure curieus, zo niet inopportuun was. Ik heb toen ook gezegd - en dat herhaal ik vandaag ten overstaan van u - dat mijns inziens een correcte, onderlinge informatie-uitwisseling herhaling van dergelijke incidenten in de toekomst zal voorkomen.

Schwaiger
Mijnheer de Voorzitter, aangezien de heer Danielsson mij rechtstreeks heeft aangesproken, wil ik graag op twee punten ingaan. Ten eerste wil ik het Zweedse voorzitterschap van harte danken voor het feit dat zijn ambassadeur in Brussel ons laatst voor een informele bespreking met het 133-Comité heeft uitgenodigd. De bijeenkomst was echter een cocktail, geen vergadering, en ik heb er toen al op gewezen, ook naar de ambassadeur toe, dat het misschien niet zo' n goed idee was om de cocktail op een donderdagavond te plannen als de afgevaardigden na de plenaire zitting naar hun kiesdistrict terugkeren. Maar dit is een punt dat gemakkelijk op te lossen is. Men zou voor de volgende keer kunnen denken aan een andere dag van de week. Dit was mijn eerste punt. Dus mijn hartelijke dank voor het initiatief van uw diplomaten!
Ten tweede: U stelt dat er dingen moeten veranderen, maar dat dat niet nu, maar pas in 2004 moet gebeuren. U moet er echter wel rekening mee houden, mijnheer Danielsson, dat er nu een WTO-ronde in Qatar wordt gehouden, dat er een conferentie van ministers plaatsvindt en dat het Amerikaanse Congres vertegenwoordigd zal zijn. Het Amerikaanse Congres heeft nog niet ingestemd met de fast track. Dit betekent dat het Amerikaanse Congres op dit moment een rechtstreekse inspraakmogelijkheid in Qatar heeft. Wij als Europees Parlement worden niet meer voldoende door u op de hoogte gehouden. Vergelijk uw houding, de houding van het Zweedse voorzitterschap, nu eens met de houding van de Amerikanen, die op dit moment bijna elke dag, in ieder geval elke week, met hun afgevaardigden in het Congres praten!
U heeft geen nationale controle meer, u heeft geen Europese controle ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken.)

Mann, Erika
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat wij dit debat voeren. Ik zou echter nog slechts twee punten willen aanstippen. Mij is het net zo vergaan als mijn collega' s: ik ben slechts geïnformeerd over die ene bijeenkomst waarvoor u ons ook heeft uitgenodigd (en waarover wij uiteraard verheugd waren). Dat was inderdaad een cocktail op donderdagmiddag, met alle problemen van dien. Toen ik arriveerde, was de deur al gesloten. Ik had daarvoor nog een bespreking en kon er niet van het begin af aan bij zijn. Het zou heel leuk zijn als u de volgende keer met een voorstel voor een betere procedure komt, zodat wij er ook inderdaad allemaal bij kunnen zijn.
Voor wat betreft de tweede samenkomst waaraan u refereerde, zou ik u zeer dankbaar zijn als u mij nogmaals zou willen vertellen welke samenkomst dat was. Ik weet daar niets van. Mijn collega, Konrad Schwaiger, heeft er niets over gezegd en ik ga er dan ook vanuit dat ook hij er niet van op de hoogte was. Misschien kunt u ons nogmaals vertellen voor welke bijeenkomst u de Commissie industrie nu precies heeft uitgenodigd.
Het is bij mij net als bij mijn collega' s - ik weet dat dit geen vraag meer is, maar een kleine opmerking -: Ik zou graag willen dat u het Parlement daadwerkelijk als politieke zwaargewicht zou zien en ook dienovereenkomstig zou behandelen. Wij begrijpen heel goed dat wij formeel nog niet de mogelijkheid en het recht hebben om als gelijkwaardige partner te worden gezien, maar politiek zou u dat naar mijn idee wel al kunnen doen.

Danielsson
Mijnheer de Voorzitter, ik heb in mijn inleidingtoespraak gezegd om welke twee informele bijeenkomsten het ging. De ene vond plaats op 29 mei en de andere op 31 mei. Het spijt mij dat de ene dag niet goed uitkwam. Tegelijkertijd wil ik opmerken dat men zich wat betreft de aanwezigheid van de Raad in de plenaire vergadering nooit afvraagt welke dag het beste schikt, maar men gaat ervan uit dat de Raad altijd aanwezig kan zijn, ongeacht het tijdstip.
Het is vanzelfsprekend in het belang van de Raad dat wij een goed functionerende informele dialoog met het Parlement over deze kwesties hebben. Ik heb getracht een aantal maatregelen te beschrijven dat het Zweedse voorzitterschap heeft genomen. Ik ben ervan overtuigd dat het komende voorzitterschap in dezelfde geest zal werken.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Danielsson.
Het debat is gesloten.

ASEM-proces
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5­0207/2001) van de heer Brok, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, , over het werkdocument van de Commissie: Perspectieven en prioriteiten voor het ASEM-proces (ontmoeting Azië-Europa) in het nieuwe decennium (COM(2000) 241 - C5-0505/2000 - 2000/2243(COS)).

Brok
 Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik ga me binnenkort aansluiten bij de handelspolitici, dan word ik tenminste ook eens voor een cocktail uitgenodigd. Voor de rest ben ik het inhoudelijk helemaal met het debat eens, omdat wij ons moeten realiseren dat juist op het gebied waar we het nu over hebben - namelijk het ASEM-proces - een grotere parlementaire betrokkenheid gewenst is. Daarom stellen wij in ons verslag ook voor om voorafgaand aan de Top ASEM IV een tweede Parlementaire bijeenkomst Azië-Europa (ASEP II) bijeen te roepen. Slimme uitvoerende machthebbers maken wanneer het om kwesties gaat op het gebied van het buitenlands of handelsbeleid altijd gebruik van de parlementen. In dat verband verzoeken wij de Raad, en met name ook de Commissie, in dit verslag dan ook - en dat is een van onze belangrijkste doelstellingen - om het Europees Parlement voortdurend over de stand van zaken op de hoogte te houden. Met name zouden zij ook informatie moeten verstrekken over de tenuitvoerlegging van de besluiten die op de betreffende topontmoetingen zijn genomen. Op die manier kan een parlementair controleproces dat op basis van dergelijke informatie gerealiseerd kan worden, de gang van zaken bespoedigen. Ik ben van mening dat hier sprake is van een gemeenschappelijk belang, omdat met name het ASEM-proces van buitengewoon grote betekenis is.
Wanneer twee stabiele bondgenootschappen als de Europese Unie en de Associatie van Zuidoost-Aziatische Landen (ASEAN) met andere landen in Azië samenwerken op belangrijke terreinen als de drie pijlers die in dat verband gedefinieerd zijn, namelijk de politieke, economische en culturele dialoog, en als dat zou leiden tot een nauwe samenwerking, dan kan dat van onverwachte betekenis zijn voor de stabiliteit in deze regio's en ook in de hele wereld. Daarom moeten we dit ASEAN-proces zo serieus mogelijk nemen en er een groot belang en een hoge prioriteit aan toekennen.
Sta mij toe om in dat verband nog enkele voorbeelden te geven. Als wij er op politiek vlak in slagen op de Top ASEM III waar we het nu over hebben enkele voorstellen te ontwikkelen - bijvoorbeeld op het gebied van preventie - kan dat naar mijn idee aanzienlijke resultaten opleveren. Wat de voorbereiding voor de Top ASEM IV betreft, geldt hetzelfde. Neem alleen maar de kwesties van de Volksrepubliek China en Taiwan of Noord- en Zuid-Korea. Ik denk dat we in een dergelijk multilateraal proces gezamenlijk belangrijke bijdragen kunnen leveren om vreedzame ontwikkelingen en besluiten te bewerkstelligen die niet alleen ten goede komen aan de mensen in de betreffende regio's, maar ook aan de vreedzame ontwikkeling wereldwijd.
Ik wijs alleen al op de kwestie van de proliferatie van wapens. Op dat gebied bestaan er toch juist politieke contacten en betrekkingen met bepaalde ASEM-leden, of wederzijdse afhankelijkheden, op basis waarvan er aanzienlijk invloed uitgeoefend kan worden om deze gevaarlijke proliferatie van massavernietigingswapens te verhinderen en zo een bijdrage te leveren aan een vreedzame ontwikkeling in de wereld.
Als het ons lukt om dit politieke proces ook intern te laten functioneren, zodat de verplichtingen op het gebied van de rechtsstaat, democratie en mensenrechten ook daar in acht worden genomen, is dat van grote betekenis. Dat geldt niet alleen voor de mensenrechten en de rechtsstaatbeginselen, maar ook voor de stabilisering van de gehele regio.
Op economisch gebied moeten deze beide groeperingen die in Azië samenwerken er ook voor zorgen dat zij hun gewicht in de schaal leggen ter bevordering van een goede ontwikkeling van de wereldeconomie. Zij kunnen dit bewerkstelligen door de WTO-onderhandelingen gezamenlijk voor te bereiden en op internationale fora en in VN-verband gezamenlijke initiatieven te ontplooien. Zij moeten op het gebied van de financiële diensten voor stabiliteit zorgdragen en er bij handelsovereenkomsten op letten dat de sociale normen stapsgewijs verhoogd worden om op die manier een bijdrage te leveren aan meer rechtvaardigheid in deze wereld.
Als wij er daarnaast in slagen om met betrekking tot de derde pijler, de culturele betrekkingen, activiteiten te ontwikkelen - mede door de mensen, de groeperingen, de cultuurscheppers erbij te betrekken - om zo mensen dichter bij elkaar te brengen, dan lijkt mij dit een belangrijke aanzet om een cruciale bijdrage te leveren aan de stabiliteit van onze wereld, omdat culturele betrekkingen immers tot verbondenheid leiden.
Wij roepen de Commissie op om in haar werkdocument over de perspectieven en prioriteiten voor het ASEM-proces in het nieuwe decennium, concrete voorstellen over te leggen voor de komende ASEM-Conferentie en hierover met ons van gedachten te wisselen. Ik ben ervan overtuigd, commissaris Patten, dat wij via een gemeenschappelijke dialoog en op basis van uw ervaring in deze regio, erin zullen slagen een bijdrage te leveren om een betere wereld tot stand te brengen.

Jarzembowski
 Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, ik ben het volledig eens met wat de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken zojuist heeft gezegd: Het ASEM-proces is een belangrijk middel voor de dialoog tussen de EU-landen en de landen in de Aziatische regio.
Wij moeten echter, eerlijk gezegd, ook toegeven dat de laatste Topontmoeting ASEM III afgelopen jaar in Seoel niet bijzonder veel heeft opgeleverd. Veel formuleringen zijn erg vaag gebleven en wanneer men bekijkt wat daarvan is uitgevoerd, moet er toch nog een hele hoop werk worden verricht. Wat dat betreft ben ik het volledig met het verzoek van de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken eens, mijnheer de commissaris - ik geloof dat we op dit gebied bondgenoten zijn - voor een verslag over de voorbereidingen van ASEM IV. Dan zouden we namelijk allebei, de Commissie en het Parlement, een beetje boter bij de vis kunnen doen, zoals we dat in Hamburg zeggen. Ik bedoel daarmee dat we de voorbereidingen van ASEM IV volgend jaar in Kopenhagen op die manier wat meer inhoud kunnen geven. Wij verzoeken u dan ook om ons bij voorkeur zo snel mogelijk te voorzien van een uitgebreid verslag zodat wij niet alleen met u, maar ook met de Raad, in debat kunnen gaan over de dingen die daadwerkelijk voor verdere behandeling in aanmerking komen.
Sta mij toe nog een opmerking te maken. Ik wil graag nog even ingaan op wat de heer Brok over conflictpreventie en conflictoplossing heeft gezegd. Wij zijn op dat vlak bezig elkaar de helpende hand toe te steken. Ik hoef alleen maar in herinnering te roepen dat de Japanners heel veel ontwikkelingshulp aan Zuidoost-Europa - bij ons dus - geven om ook uiting te geven aan hun verbondenheid op het gebied van het veiligheidsbeleid. Wij moeten er daarom ook niet voor schromen om mee te praten en mee te helpen bij conflictoplossingen en het maakt niet uit of dat nu in China, Taiwan of Noord- of Zuid-Korea is.
Eén opmerking ligt nog op het puntje van mijn tong, mijnheer de commissaris: Het gaat nu om tien Aziatische landen en vijftien Europese landen. Aan Europese kant zullen we binnenkort zelfs achttien tot twintig landen tellen. We zouden het evenwicht in het oog moeten blijven houden. Daarom vind ik het belangrijk dat wij erover nadenken in hoeverre het aantal leden aan Aziatische kant ook vergroot zou kunnen worden. Ik geloof dat een land als India bijvoorbeeld vanwege de bevolkingsomvang en de democratische structuur en ervaring een goede partner zou kunnen zijn. Misschien dat u hierover tijdens de voorbereidingen van ASEM IV al met uw Aziatische collega's kunt overleggen, zodat er weer een evenwicht ontstaat in de vertegenwoordig van de beide geografische gebieden.
Ik geloof dat we het eens zijn: Wij moeten in de politieke discussie laten blijken dat de betrekkingen tussen Azië en Europa van essentieel belang zijn en dat wij elkaar in zoverre ook wederzijds moeten steunen. Ik zou tot slot nog een keer willen herhalen wat de heer Brok aan het begin heeft gezegd. Over betrekkingen tussen landen wordt uiteraard formeel door regeringen onderhandeld. Ik zou echter tegen de regeringsleiders willen zeggen dat ambtenaren en ministers de steun van de afgevaardigden nodig hebben. Daarom is het idee van de commissie ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Wiersma
Voorzitter, laat ik beginnen met collega Brok van harte te complimenteren voor zijn voortreffelijke verslag. Naast de terechte concentratie op Europa en omgeving en op de transatlantische dialoog zouden de relaties met Azië de derde pijler van het buitenlands beleid van de EU moeten vormen. We mogen Azië niet aan de Amerikanen overlaten ook al zijn die militair veel meer present. Zo ver is het evenwel nog niet. Nog afgezien van de geografische afstand en de culturele verschillen bestaan er belangrijke politieke punten van discussie. Deze staan gelukkig in het ASEM-proces hoog op de agenda. De EU doet er goed aan de kwestie van de mensenrechten, ook waar het sociale misstanden betreft, te blijven benadrukken. We geloven niet in de universaliteit van de "Asian values" en in de regio zelf raken die ook meer en meer op de achtergrond, hetgeen blijkt uit de democratische doorbraken in het afgelopen decennium. Tegelijk zijn daarmee de oorzaken van conflicten zoals armoede en etnische en religieuze conflicten niet weggenomen. Zie Indonesië, maar zie ook de noodzaak van aanhoudende bemoeienis met de kwestie Korea. Wij juichen het toe dat de Europese Unie zich engageert. Europa moet, naast de VS, meer een mundiale rol claimen. Tegelijk moeten we niet een te grote broek aantrekken want dan zullen we in mooie woorden blijven steken. Azië is groot en de Aziaten zullen hun problemen toch vooral zelf moeten oplossen. Het ASEM-proces, bij voorkeur uitgebreid met een land als India, moet meer zijn dan een gespreksforum. We moeten de wederzijdse belangen versterken op basis van gelijkwaardigheid. Dat brengt Azië en Europa dichter bij elkaar. Die belangen liggen in de eerste plaats op het economische vlak. Daar kan Europa het meest betekenen en daar liggen grote mogelijkheden, gelet op de vervlechting van de wereldeconomie. We pleiten ook voor een veel intensievere culturele uitwisseling om te voorkomen dat het ASEM-proces een elitaire aangelegenheid blijft. Als we de banden sterker aanhalen kan Europa zijn verwachtingen ook beter inbedden in de permanente politieke dialoog. Daarbij ligt de nadruk op democratie en mensenrechten. We mogen echter de veiligheidsaspecten niet verwaarlozen. Ik denk dan bijvoorbeeld ook aan de non-proliferatie, de niet-verspreiding van kernwapens. Het ASEM-proces is evenwel geen alternatief voor goede bilaterale betrekkingen met de belangrijkste Aziatische landen. Azië kan niet vergeleken worden met de Europese Unie. Het is onduidelijk wie op termijn de leiding in de regio zal nemen. Er bestaan grote tegenstellingen. China ontwikkelt zich snel, maar is geen democratie. India is groot, maar kwetsbaar en de Japanse motor hapert. Europa kan helpen regionale perspectieven te verbeteren maar dat mag niet ten koste gaan van directe betrokkenheid van de landen van de regio. Directe kritiek op bijzondere situaties mag niet verloren gaan in multilaterale verklaringen. Met georganiseerd zwijgen is de regio niet gediend.

Maaten
Voorzitter, wij hebben vorig jaar ook al gesproken over de top in Seoel van ASEM en namens mijn fractie heb ik toen mijn teleurstelling uitgesproken over de resultaten, niet over ASEM als zodanig, en zeker ook niet over het optreden van de Commissie, van onze commissaris, dat van visie getuigde en zeer intelligent was. Teleurstelling wel over het optreden van onze Raad: de EU-ministers moesten tegenstribbelend met man en macht naar deze top gesleept worden. Je zou haast denken dat het een bijeenkomst van het Parlement was, met zoveel tegenzin gingen zij er naar toe! Er sprak geen enkele betrokkenheid uit hun aanwezigheid. Ik denk dat daarom de overeenkomst ook een stuk slapper was dan die anders zou zijn geweest.
Het is natuurlijk wel te begrijpen. Ministers hebben tegenwoordig zoveel topontmoetingen: om de andere week moeten zij naar een top toe. Maar als zij nou eens zouden beginnen met de zaken van de Europese Unie aan de Europese Commissie en het Europees Parlement over te laten, dan zou dat al heel wat tijd op hun agenda vrijmaken en misschien wel tot besluiten leiden waar de bevolking hier wat meer achter staat. Maar dat is een andere kwestie.
De voorliggende resolutie is ook niet zo erg spannend, misschien met uitzondering van het punt van het verstrekken van visa voor gezagsdragers uit Taiwan. We vinden dat een belangrijk punt. Dat een president als Chen, die toch democratisch is gekozen, zelfs op persoonlijke titel niet naar de Europese Unie kan komen, is op z'n zachtst gezegd merkwaardig. De Verenigde Staten doen dat al veel langer wel.
Sommige amendementen van de GUE-Fractie zullen wij wel steunen. Maar een aantal van hun amendementen lijken wel afkomstig te zijn van de vriendschapsvereniging China en die amendementen zullen wij niet steunen.
Wel spannend vonden wij het oorspronkelijk verslag van Dupuis. Dit verslag is werkelijk radicaal in zijn pleidooi voor een coherente strategie gericht op meer democratie en ontwikkeling van de rechtstaat, hetgeen ook belangrijk is voor de ontwikkeling van de economie. We dienen het beleid niet meer in hoofdzaak op China te richten. Er is een hele regio die voor ons van belang is en een uitbreiding met bijvoorbeeld een land als India zou erg belangrijk zijn.
Ter afronding, het ASEM-proces is voor ons van groot belang. Wij zien ook graag meer betrokkenheid van de parlementariërs. Wij kijken uit naar de discussie over ASEM IV. Wij hopen en vertrouwen er ook op dat wij daarbij nauw betrokken zullen worden door de Europese Commissie.

Gahrton
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag heeft een enigszins turbulente geschiedenis. Aanvankelijk was het verslag, zoals ik het in de parlementaire commissie aanduidde, een diplomatieke oorlogsverklaring aan de Volksrepubliek China, wat natuurlijk niet de bedoeling was. Dankzij gezamenlijke inspanningen in de parlementaire commissie is het verslag drastisch veranderd en meer in overeenstemming met de titel. Over het algemeen kan onze Fractie De Groenen het steunen, maar er zijn toch nog wat knelpunten. Het ene is paragraaf 21, waarin de Chinese bevolkingspolitiek wordt bekritiseerd, die natuurlijk veel verschillende aspecten heeft. Feit is echter dat zij bezig is drastisch te veranderen. Pas een maand geleden stond er in de New York Times - nota bene - een uitgebreide reportage die in zeer positieve bewoordingen beschreef hoe men bezig was deze éénkindpolitiek op een nogal ingrijpende en radicale manier te veranderen. Met dit in het achterhoofd acht ik het niet noodzakelijk dat het Europees Parlement op zo'n eenzijdige manier als in paragraaf 21 in de Chinese bevolkingspolitiek ingrijpt.
Het andere probleem is het visum voor de hoogste leider van Taiwan. Ik moet toegeven dat ik dit een lastige kwestie vind. Tijdens een debat in Zweden heb ik kritiek geleverd op het feit dat deze hoge Taiwanese leider geen visum kreeg. Maar ik heb ook begrepen dat dit door de Volksrepubliek China opgevat zou worden als een indirecte erkenning van de staat Taiwan, wat niet de bedoeling is. Dat is duidelijk een groot probleem. Ik zal mij onthouden van stemming over dit onderwerp.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste wil ik u erop attenderen dat de Commissie buitenlandse zaken buitengewone inspanningen heeft geleverd om een coherent verslag op te stellen dat perfect aansluit bij de in het kader van het ASEM-proces door de Europese Unie nagestreefde doelstellingen. In het licht hiervan zagen wij ons genoodzaakt om verbeteringen aan te brengen in een weinig geslaagde en agressieve proefversie en zijn wij ervan uitgegaan dat de op de derde Topconferentie van de ASEM in Seoel gesloten overeenkomsten de initiatieven uit het oorspronkelijke Commissievoorstel ruimschoots overtreffen.
Wij mogen niet vergeten dat de gunstige ontwikkeling van de betrekkingen tussen beide regio's - de Europese Unie en Azië - van fundamenteel belang is voor de wereld in het algemeen en voor de Europese Unie in het bijzonder, hoe evident dit ook moge zijn. De gevolgen hiervan zullen overal voelbaar zijn, zowel op economisch en maatschappelijk gebied als op cultureel, wetenschappelijk en politiek vlak.
Ondanks de huidige conflicten en de bestaande problemen profileert Azië zich als de meest dynamische regio van de wereld. Het herbergt drie giganten: Japan, China en India, die vanuit internationaal oogpunt almaar belangrijker worden. Daarom dient de Europese Unie behoedzaam te werk te gaan. Zij moet met deze regio gunstige betrekkingen onderhouden en aansturen op een diplomatieke en vreedzame oplossing voor de problemen die teruggaan op het recente verleden en de koude oorlog en ook op de koloniale tijd.
Wij moeten streven naar een multipolaire wereld waarin de internationale rechtsorde, de vrede, de economische en maatschappelijke ontwikkeling - die rechtvaardig en evenwichtig moet verlopen -, de eerbiediging van de mensenrechten, vakbondsrechten en sociale rechten en de democratie in het dagdagelijkse leven aan belang winnen.
Met de toetreding van China tot de Wereldhandelsorganisatie is een belangrijke stap gezet. Daarom moet de Europese Unie in dit opzicht speciale betrekkingen met China onderhouden. Wij zijn dan ook van oordeel dat op de vierde Topconferentie in Kopenhagen voor de parlementen, zowel uit Europa als Azië, als vertegenwoordigers van de volkssoevereiniteit een bijzonder belangrijke rol is weggelegd.

Belder
Mijnheer de Voorzitter, het ASEM-proces is in politiek opzicht dubbel functioneel. Het biedt de Aziatische en Europese regeringsleiders de gelegenheid elkaar om de twee jaar te consulteren over werkelijk strategische vraagstukken. En juist dit met vaste regelmaat terugkerende forum kan remmend werken op agressief unilateraal optreden van een der deelnemers aan ASEM.
Daarmee snijden wij de reële vrees aan van diverse Aziatische staten binnen het ASEM-proces voor het Chinese streven naar regionale hegemonie, inclusief territoriale eisen. Denk bijvoorbeeld aan de slepende controverse over Pekings claim van soevereiniteit over de Zuid-Chinese Zee.
Via multilaterale fora zoals het ASEM-proces hopen genoemde Aziatische landen de bestaande bilaterale betrekkingen met het Rijk van het Midden te verruimen en vooral te stabiliseren. Geen wonder derhalve dat deze kleinere Aziatische staten een groter engagement van de 15 lidstaten van de Europese Unie in het ASEM-proces voorstaan.
Twee kanttekeningen wil ik verder plaatsen bij de voorliggende resolutie. De eerste bij overweging K. Daarin valt het democratische Japan de zeer twijfelachtige eer te beurt een nooit eerder geziene naoorlogse politieke crisis te worden aangewreven, en wordt tevens een hard oordeel geveld over ´s lands politieke bestel. Naar het eergevoel van Aziaten - dus niet louter het Japanse! - komt zo´n vrij aanmatigende westerse evaluatie regelrecht neer op een klap in het gezicht. Vanuit die optiek levert het Europees Parlement allerminst een constructieve bijdrage aan het ASEM-proces.
Daar komt bij dat verschillende andere Aziatische ASEM-leden vandaag de dag waarschijnlijk met ernstiger binnenlandse problemen worstelen. Denk eens aan de spreekwoordelijke "Gordel van Smaragd", de almaar meer verscheurde Indonesische archipel.
Al met al valt overweging K door politieke onevenwichtigheid en ondiplomatiek taalgebruik volstrekt uit de toon.
Tot slot sta ik positief tegenover de paragrafen 16 en 17 van de ontwerpresolutie. Daarin wordt bij de Europese Raad en de Commissie alsmede bij de overige ASEM-leden aangedrongen op een Aziatische uitbreiding van ASEM parallel aan de komende Europese uitbreiding, namelijk de naderende aansluiting van de kandidaat-lidstaten bij de Unie. In dit verband vallen de namen van drie landen: India, Australië en Nieuw-Zeeland. Hier botsen evenwel honorabele Europese bedoelingen op Aziatische realiteiten, zeg gerust nationale gevoeligheden. In de Aziatische optiek worden Australië en Nieuw-Zeeland vooralsnog als Fremdkörper ervaren. Hun lidmaatschap van ASEM zal, kortom, nog de nodige tijd en wellicht Europese overredingskracht vergen. Wat India betreft, toont de Volksrepubliek China zich niet erg uitnodigend. En zo blijven er nationale barrières te slechten. Niet alleen - zoals momenteel zo duidelijk blijkt - bij het uitbreidingsproces van de Europese Unie, maar evengoed bij ASEM. Wanneer echter goede bedoelingen gepaard gaan met navenante politieke daden, komen we in Europa en Azië, ja zelfs gezamenlijk, absoluut vooruit.

Cushnahan
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, in oktober 2000 hebben de ASEM-leiders in Seoel toegezegd de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat vastberaden te zullen te eerbiedigen als hoeksteen van de toekomstige samenwerking tussen Azië en Europa. In de praktijk handelen ook wij echter zelden naar onze beloften. In het verleden hebben al te veel lidstaten aan de eerbiediging van de mensenrechten lippendienst bewezen, maar als er moet worden gekozen tussen de handel en de mensenrechtenbescherming, krijgen economische belangen altijd voorrang. Als het bovendien om een klein land gaat, hebben we al gauw kritiek, maar indien de overtreding door een groot land als China wordt begaan, hebben we aanzienlijk minder aan te merken. Ik ben heel blij met de opmerkingen die commissaris Patten in dat verband heeft gemaakt.
Ik ben derhalve voorstander van het voorstel in paragraaf 10 van het verslag, waarin een oproep wordt gedaan om iedere staat die de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat duidelijk niet eerbiedigt uit te sluiten van de ASEM-activiteiten. Ik ben tevens voorstander van het voorstel dat de politieke pijler van ASEM de impuls moet geven voor een brede politieke dialoog, waaronder ook die tussen China en Taiwan. Als we daarbij een rol willen spelen en als eerlijke bemiddelaars willen worden beschouwd, dienen de lidstaten gevolg te geven aan de aanbeveling van dit verslag en dienen aan de Taiwanese president en regeringsleden visa te worden verleend voor privé-bezoeken aan de Europese Unie.
Vanwege mijn recente betrokkenheid bij dit gebied als hoofd van de waarnemingsmissie bij de verkiezingen, ben ik blij dat in het verslag een oplossing voor het conflict in Sri Lanka wordt aangedragen. Sinds 1973 heeft dit conflict aan 70.000 inwoners van Sri Lanka het leven gekost. Ieder initiatief ter voorkoming van een toename van het aantal slachtoffers is daarom de moeite waard. Om mijn korte betoog af te sluiten: ik beveel het verslag-Brok aan bij dit Parlement.

Sakellariou
 Mijnheer de Voorzitter, op basis van dit verslag heeft het Europees Parlement de mogelijkheid om over het ASEM-proces te debatteren en de resultaten ervan te becommentariëren. Door dit nieuwe partnerschap tussen Europa en Azië krijgen beide kanten een grote kans om hun betrekkingen uit te breiden en te verbeteren; niet alleen op economisch gebied, maar ook op het politieke, sociale en culturele vlak.
Tijdens de Topontmoeting ASEM III in Seoel is al bereikt dat politieke aspecten zoals mensenrechten, democratie en het rechtstaatbeginsel onderwerp zijn geworden van een vruchtbare dialoog tussen de partners in het ASEM-proces. Daarnaast hebben leidende ASEM-politici ook adequate en bindende toezeggingen gedaan op dat gebied. Het zal niemand verbazen dat dit Parlement, dat deze normen al jaren als een centraal uitgangspunt voor zijn werkzaamheden beschouwt, er bijzondere waarde aan hecht dat juist deze normen door de Raad en de Commissie gerespecteerd worden en dat de Raad en de Commissie alles in het werk stellen om deze normen in het kader van het ASEM-proces als een continu element te integreren in de politieke dialoog met de Aziatische partners.
Op een tijdstip dat de Europese Unie bijna alleen nog maar over de uitbreiding praat, is het naar mijn idee erg toepasselijk om op te merken dat dit ASEM-proces - en de groep partners binnen dat proces - ook uitgebreid moet worden. Op die manier krijgen landen die dat verdienen, zoals India bijvoorbeeld, de mogelijkheid om ook aan deze dialoog deel te nemen.
Ik wil graag op twee punten ingaan die naar mijn mening ten onrechte een aanleiding voor onderhandelingen en protesten hebben gevormd van de zijde van de Chinese ambassade. Als wij van politici uit Taiwan verlangen dat zij over een visum beschikken voor een bezoek aan Europa op persoonlijke titel, is dat geen erkenning van de Republiek Taiwan of zoiets, maar is dat een consequent gevolg van het beleid dat Europa voert inzake de bewegingsvrijheid van burgers. Dat is met name van toepassing als na China ook Taiwan in de toekomst lid zou worden van de Wereldhandelsorganisatie.
Tot slot, mijnheer de commissaris, zou ik u op een oud verzoek van het Europees Parlement willen attenderen: Met betrekking tot een regio als Taiwan, waarmee Europa zeer intensieve economische betrekkingen onderhoudt, hebben wij altijd gezegd dat er daar dan ook een vertegenwoordiging, dus een voorlichtingsbureau, moet komen als wij ook in de toekomst dergelijke betrekkingen in stand willen houden.

Modrow
 Mijnheer de Voorzitter, toenadering en samenwerking hebben binnen het ASEM-proces alleen een kans van slagen als er gestreefd wordt naar wederzijds respect en partnerschap. Wij weten hoeveel moeite het Parlement gedaan heeft om dit verslag te realiseren. Ik zou graag enkele momenten in herinnering willen roepen: De gebeurtenissen in de 20e eeuw hebben in Azië diepe wonden geslagen die tot op de dag van vandaag nog niet geheeld zijn. Aan het bloedig neerslaan van de Bokseropstand in China, de bezetting van Mantsoerije, de Korea-oorlog en de agressie tegen Vietnam zijn namen verbonden van landen die tot de exclusieve Club der Grote Zeven op deze aarde behoren: de Verenigde Staten, Duitsland en Japan.
De rol en verantwoordelijkheid van landen komen in een merkwaardig daglicht te staan, indien de EU bijvoorbeeld in dit verband Japan wil zien als een soort ordehandhaver in Azië. Het is net zo merkwaardig dat de EU zich niet duidelijker van de confrontatiekoers distantieert die de Verenigde Staten bijvoorbeeld met hun spionagevluchten ten opzichte van China vaart.
Ten tweede is de toekomst in Azië in hoge mate afhankelijk van een harmonische verhouding en een belangenevenwicht tussen China, India en ook Rusland. Het lijkt mij gevaarlijk, zeker ook en met name voor Europa, om pogingen te ondernemen om deze landen tegen elkaar uit te spelen! Een toekomstbestendig Aziëbeleid moet gericht zijn op partnerschap en op een constructieve dialoog, niet in de laatste plaats met de Volksrepubliek China. Wie op dit moment kortetermijnbelangen en snelle voordelen centraal stelt, zal op de lange termijn geen politiek opbouwende rol kunnen spelen met betrekking tot vrede, samenwerking en partnerschap tussen Europa en Azië.

Souladakis
Mijnheer de Voorzitter, aan het begin van het vorig decennium is het bipolaire systeem in duigen gevallen omdat een van polen bezweek. Aan het begin van het nieuwe decennium zien wij, voor onze ogen zelfs, een nieuwe multipolaire wereld ontstaan. Voor ons, als Europese Unie, moet deze multipolaire wereld een strategische keuze zijn. Daarom is dit voorstel inhoudelijk van essentieel belang voor het komend decennium. Dit heeft strategische kenmerken. De monopolaire wereld wordt vervangen door een multipolaire wereld en daarom moeten wij als Europese Unie alle regionale initiatieven steunen die bevorderlijk zijn voor de rechtsstaat, de economische ontwikkeling, de sociale rechtvaardigheid en een vreedzame, geweldloze conflictregeling.
Nu gaat het om Azië. Azië is een continent met conflicten in verschillende gebieden: Pakistan, India, Indonesië. Deze conflicten vertonen vele facetten en hebben talrijke oorzaken. Wij moeten echter boodschappen de wereld in sturen, niet alleen aan de Europese volkeren - die sowieso een gebrek hebben aan ideologische en politieke boodschappen - maar aan heel de wereld en duidelijk maken dat wij kunnen fungeren als een vredelievende macht, als een macht van samenwerking, vooruitgang en democratie, als een macht die processen bevordert waarmee heel de mensheid, de mensen overal op de aarde, gebaat zijn, processen die niet eerst conflicten, oorlogen en krachtmetingen moeten veroorzaken om tot democratische resultaten te kunnen komen.
De heer Brok heeft namens onze commissie een belangrijk verslag opgesteld. Nog belangrijker is echter het voorstel van de Commissie dat mijns inziens getrouw, in de mate van het mogelijke, ten uitvoer zal worden gelegd en de verwachte politieke resultaten zal opleveren.

Alyssandrakis
Mijnheer de Voorzitter, niemand kan bezwaar hebben tegen de ontwikkeling van gelijkwaardige betrekkingen tussen alle landen. Daar gaat het hier echter niet om. Ondanks het feit dat het aanvankelijke verslag-Dupuis aanzienlijk geamendeerd is, neigt het verslag van de heer Brok qua geest tot onverbloemde inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van de ASEM-landen, en wel in naam van de zogenaamde rechtsstaat, de mensenrechten, enzovoort.
Kan echter iemand die aandringt op bijvoorbeeld eerbiediging van de wereldhandelsorde wel over mensenrechten spreken? Deze onverbloemde inmenging in zuiver binnenlandse aangelegenheden van de landen in dit gebied gaat zelfs zover dat het demografisch beleid van de Volksrepubliek China op de korrel wordt genomen. China is overduidelijk het mikpunt van de Europese Unie. Het is toch typisch dat nergens gewag wordt gemaakt van de gevaren voor de vrede in dit gebied, ofschoon de Amerikaanse agressiviteit jegens China sterk toeneemt. Deze agressiviteit komt tot uiting in het NMD, in het nieuwe militaire dogma van de VS, in de spionagevluchten en de bezoeken van de Dalaï Lama en de president van Taiwan. Wel wordt op twee plaatsen in het verslag aangedrongen op het verlenen van visa aan de regeringsvertegenwoordigers van Taiwan. Men aapt dus de Amerikaanse tactiek ten aanzien van dit vraagstuk na. Ik hoef hier niet aan toe te voegen dat de afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland tegen dit verslag zullen stemmen.

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, de twee wereldregio' s, de Europese Unie ofwel Europa enerzijds en Azië anderzijds hebben toenadering tot elkaar gezocht en zijn nader tot elkaar gekomen. Hoe sensationeel de eerst ASEM-ontmoeting ook was, nu worden de betrekkingen op vele terreinen heel normaal. Vooral als ik kijk naar de culturele betrekkingen en de bijzonder vruchtbare activiteiten van de Aziatisch­Europese Stichting in Singapore, dan constateer ik soms dat er meer contacten worden gelegd op het niveau van scholen, studenten, wetenschappers en ook van managers dan op politiek niveau. Daarom wil ik er hier nogmaals aan herinneren dat dit Parlement ooit heeft geëist en doorgezet dat er een top van de parlementen moet komen, in navolging van de reeds bestaande top van regeringsleiders. Ik vind het absoluut noodzakelijk dat de contacten tussen de Europese en Aziatische parlementen worden geïntensiveerd. Op zijn laatst voor de volgende ASEM-Top in Kopenhagen moet het ook daadwerkelijk komen tot een stringente begeleiding van deze belangrijke gemeenschappelijke politieke aanpak, al heeft die soms totaal verschillende uitgangspunten.
Ik acht dat werkelijk van cruciaal belang, want beide regio' s spelen een belangrijke rol in de hervorming van de Verenigde Naties en ook in de hervorming van de Wereldhandelsorganisatie. Beide regio' s hebben er groot belang bij dat er ook een grotere veiligheid van hun bevolking en van de volken in het algemeen wordt bereikt. Daarbij denk ik zowel aan de veiligheid van levensmiddelen als aan de bestrijding van de georganiseerde misdaad. Op dit terrein kennen de vormen van samenwerking ook werkelijk geen grenzen meer, en Europa moet daarin dan ook echt verdere vooruitgang boeken. Gelukkig konden wij impulsen geven aan het veiligheidsbeleid, zowel binnen de ASEAN als in heel Azië.
Wat ik verder nog belangrijk vind, is dat wij bijdragen aan de bestrijding van de mensenhandel. Inmiddels hebben wij te maken met miljoenen weggevoerde mensen, en niet alleen vrouwen en kinderen, maar inmiddels ook mannen. Ik ben van mening dat beide wereldregio' s de verantwoordelijkheid op zich moeten nemen om een eind te maken aan die vorm van vrij verkeer op deze wereld.

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, laat mij er tot slot van dit debat op wijzen dat er aan de handelwijze van de Europese Unie in deze regio hoge verwachtingen worden gesteld. Het is niet zo dat wij zonder nadelige gevolgen zomaar kunnen besluiten om toch maar af te zien van enige inzet in dit deel van Azië. Het is namelijk zo dat er daar op goede gronden heel vastomlijnde verwachtingen worden gekoesterd omtrent de inzet van Europa in dat deel van de wereld.
Die verwachtingen bestaan enerzijds door de prominente aanwezigheid van de Verenigde Staten van Amerika aldaar op veiligheids- en economisch gebied en anderzijds door de aanwezigheid van China, dat steeds meer aan invloed wint. In dit krachtenspel verwachten veel landen in Zuidoost-Azië van de Europeanen dat zij er ook over nadenken om tot een, zoals de Aziaten dat noemen, strategisch partnerschap te komen, uiteraard met als doel een stabiliserend effect te bewerkstelligen, een balans te creëren tussen de grote mogendheden die daar aanwezig zijn en om het belang van de Aziatische landen te dienen. Die hebben hun eerste ervaringen met een stormachtige economische vooruitgang opgedaan, die vervolgens door de crisis is getemperd, en nu zien ze dat ze de kans hebben deze crisis de baas te worden. Tegelijkertijd zien ze hoe groot de noodzaak is om samen met anderen aan deze crisis te ontsnappen, niet in de laatste plaats met de Europese Unie.
Daarom is het, zoals gezegd, niet alleen een kwestie van eigenbelang hoe en op welke voorwaarden we ons met Azië gaan bemoeien, maar ook een kwestie van `belofte maakt schuld' . Daarom kunnen wij ook niet zomaar zeggen: "nee, we doen of laten dit of dat" , maar zijn we verplicht om ons in dit deel van de wereld in te zetten. En dat brengt grote mogelijkheden met zich mee. Als wij daar in actie komen - niet zoals in het verleden als kolonialisten, maar als partners die bereid zijn hun eigen ervaring met een ander continent te delen - dan zal onze stem worden gehoord. Deze kans mag Europa zich onder geen beding laten ontgaan!

Patten
Allereerst wil ik graag de leden van het Parlement danken voor de aandacht die ze niet alleen schenken aan de betrekkingen tussen de Europese Unie en Azië, maar ook aan het ASEM-proces in het bijzonder. De aanzienlijke belangstelling die dit verslag wekt, toont aan hoe belangrijk Azië voor onze Unie is, iets dat een aantal sprekers al heel duidelijk naar voren heeft gebracht. Dit is een onderwerp waarover ikzelf bepaalde ideeën heb, zoals het Parlement ongetwijfeld zal begrijpen.
De Commissie is het in belangrijke mate eens met de evaluatie en deelt de bezorgdheid die in het verslag onder woorden wordt gebracht, met name wat betreft het belang van een verdere versterking van onze dialoog met de Aziatische ASEM-partners over zowel politieke als economische en maatschappelijke kwesties. We vinden ook dat ASEM zich moet richten op kwesties van mondiaal belang.
Eén ding waarop we steeds terugkomen is dat we het erg belangrijk vinden dat de drie pijlers, de politieke, de economische en de sociaal-culturele - zich in hetzelfde tempo ontwikkelen. Sommige van onze Aziatische partners zijn meer geïnteresseerd in een overwegend economische dialoog, waardoor de politieke dialoog achterblijft. De Aziatische partners vrezen inmenging in hun binnenlandse aangelegenheden en zien de verschillende ontwikkelingsniveaus als een belemmering voor het gelijkwaardige partnerschap, waar we naar streven. De Commissie deelt deze opvatting niet, evenmin als andere Europese partners. Ontwikkelingssamenwerking komt op zich natuurlijk in andere fora aan de orde, maar ASEM is een forum voor dialoog tussen gelijkwaardige partners en dat moet het ook blijven.
Een paar weken geleden woonde ik in Peking de derde ASEM-bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken bij. We hebben een grote hoeveelheid onderwerpen behandeld. We waren het niet over alles eens, maar als we over alles hetzelfde dachten, hoefden we geen dialoog te voeren. Tegelijkertijd is het overduidelijk dat het beheer van het ASEM-proces verbetering behoeft. Die overvolle agenda' s - er stonden 19 punten op de agenda voor de bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken - leiden tot een gebrek aan focus. Daarom hebben we voorgesteld om de activiteiten te bundelen en om informele, retraite-achtige bijeenkomsten te houden voor de deelnemers op het hoogste niveau, zodat zij zich kunnen concentreren op een paar hoofdonderwerpen. Deze onderwerpen zouden toegevoegde waarde moeten hebben voor ASEM. Met andere woorden: het moet zin hebben om die onderwerpen te behandelen op bi-regionaal niveau.
Er lijkt een grote mate van consensus te bestaan over de behoefte aan hervorming. We waren het erover eens dat de kant- en -klare speeches en de voorgekookte en gewoonlijk overgare voorzittersverklaringen die niemand ooit leest, beperkt moeten worden. Ik heb ernstige twijfels over de toegevoegde waarde van bijeenkomsten waarbij het grootste deel van de werkelijke dialoog van tevoren heeft plaatsgevonden tijdens discussies over de gezamenlijke verklaring die uitgebracht moet worden en waarbij net zoveel mensen aanwezig zijn als bij een van de minder belangrijke voetbalwedstrijden in mijn eigen land.
We moeten een werkelijke dialoog voeren en ons meer concentreren op de belangrijkste deelnemers en op minder onderwerpen. Er moet meer ruimte zijn voor vrije discussie en bilaterale bijeenkomsten. Ik heb bijvoorbeeld een zeer nuttige eerste gedachtewisseling gehad met de nieuwe Thaise minister van Buitenlandse Zaken en we hebben als EU-trojka ook ontmoetingen gehad met Indonesië en China.
Een andere positieve stap voorwaarts is dat onze Aziatische partners meer geneigd lijken de betrokkenheid van het maatschappelijk middenveld te verhogen. We hebben ook besproken hoe belangrijk het is dat parlementariërs betrokken worden bij het proces. Jonge parlementariërs hebben elkaar ontmoet onder auspiciën van ASEF, de Asia-Europe Foundation. Misschien is het tijd om verder te gaan en uitwisselingen tussen parlementariërs van de ASEM-landen nieuw leven in te blazen. Het voornemen om een tweede vergadering van Europese en Aziatische parlementariërs te beleggen vóór de Top van Kopenhagen in 2002 juich ik dan ook van harte toe.
Het deed me veel genoegen dat het Parlement meer betrokken wil worden bij het ASEM-proces. Dit is de derde keer dat ik de mogelijkheid heb om ASEM in het Parlement te bespreken. De eerste keer was het in kleine kring: er waren die avond twee andere parlementsleden bij me. We zaten na te tafelen na een dineetje bij kaarslicht. De tweede keer dat we ASEM bespraken, waren er drie andere parlementsleden bij me in de Vergaderzaal. Wat we vandaag hebben gezien moet beslist worden opgevat als een exponentieel toenemende belangstelling voor ASEM en ik hoop dat de Vergaderzaal, voordat mijn vijf jaar erop zitten, stampvol zit wanneer we de relatie met ASEM en met Azië in zijn geheel bespreken.
Ik neem nota van het verzoek om een nieuw werkdocument voorafgaand aan de ASEM-bijeenkomst in Kopenhagen en ik hoop dat we dan iets meer zullen kunnen zeggen over de betrekkingen tussen de EU en Azië in het algemeen. Ik verwacht dat ik binnenkort terugkom bij het Parlement om een nieuwe mededeling te bespreken die bedoeld is om het Azië-beleid van 1994 te herzien. Het is de bedoeling dat zij in juli wordt aangenomen door de Commissie en zij zal ons de gelegenheid geven om een breder debat te houden over de betrekkingen tussen de EU en Azië. Zij zal het soort punten moeten bevatten dat in dit debat ter sprake is gebracht door een aantal leden, onder meer de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken en de heer Marset Campos.
Ons recente bezoek aan het Koreaanse schiereiland toonde aan dat de Europese Unie aanzienlijke belangen heeft ver voorbij de boog van instabiliteit die de Unie omgeeft van Kaliningrad in het noorden tot de zuidelijke Kaukasus in het zuiden. Mijn eigen recente bezoek aan China toonde aan dat de Europese Unie ook daar belangrijk is. We moeten niet vergeten dat China tegenwoordig een handelsoverschot van 45 miljard euro heeft met de Europese Unie. Toen ik in China was, deed het me zeer veel genoegen dat ik leden van het Chinese parlement kon ontmoeten die zich, net als ik, verwonderden over hoe de Chinese economie zich blijft ontwikkelen.
Maar zoals de heer Cushnahan al zei: we moeten ook over andere dingen praten dan handel en handelsrelaties. We kunnen geen openhartige, politieke dialoog hebben met China zonder een even openhartige gedachtewisseling over mensenrechten te hebben. Het is niet de bedoeling dat dit superieur klinkt en we beweren niet dat Europa de wijsheid in pacht heeft waar het de mensenrechten betreft. Maar het is onze rotsvaste overtuiging dat mensenrechten universeel geldig zijn en dat een dialoog over mensenrechten een plaats heeft in al onze betrekkingen.
Ik heb nota genomen van wat de geachte afgevaardigde zei over de ontwikkeling van onze buitenlandse diensten in Azië. Ik hoop dat we op dat punt over een paar weken meer openheid kunnen geven in de mededeling die we gaan bespreken.
Ik had het kunnen hebben over Japan. Ik had het kunnen hebben over Zuidoost-Azië. Een aantal onderwerpen moeten we uitvoeriger bespreken. Er zijn vele redenen om te stellen, zoals de geachte afgevaardigde zojuist deed, dat de relatie die we met Azië hebben een buitengewoon belangrijk onderdeel is van onze buitenlandse betrekkingen in hun totaliteit. Ik hoop van harte dat we de komende weken en maanden veel gelegenheid zullen hebben om deze relatie in dit Parlement te bespreken.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Ontwikkeling van de buitenlandse dienst
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0199/2001) van de heer Galeote Quecedo, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over de mededeling van de Commissie over de ontwikkeling van de buitenlandse dienst (COM(2000) 456 - C5-0629/2000 - 2000/2292(COS)).

Galeote Quecedo
Mijnheer de Voorzitter, ondanks de ups en downs of misschien juist vanwege deze wisselvalligheden moeten de communautaire instellingen zich vanuit politiek oogpunt blijven engageren om een hechtere integratie tot stand te brengen. Het Europees Parlement heeft reeds meermaals onderstreept dat de Europese Unie op het wereldtoneel een sterke rol moet spelen en in staat moet blijken om in deze context met één stem te spreken. Daartoe voorzag de hervorming van Maastricht in de oprichting van het GBVB en worden er momenteel met het oog op 2004 diverse voorstellen geformuleerd.
Om de rol van de Europese Unie in het buitenland te consolideren moeten wij evenwel beginnen met de in het kader van het buitenlands beleid reeds beschikbare instrumenten te ordenen en te versterken, met name de buitenlandse dienst.
Wij moeten erkennen dat de momenteel met bijzonder belangrijke functies belaste buitenlandse dienst talloze tekortkomingen vertoont waarvoor tot dusver geen oplossing is gevonden, ondanks de door de Europese Commissie op gang gebrachte hervormingen. Daarom heeft dit Parlement in september vorig jaar op eigen initiatief het verslag over een gemeenschappelijke communautaire diplomatieke dienst aangenomen teneinde de doelmatigheid van de externe acties van de Unie te verhogen. Daarin stelden wij voor om drie hoofdlijnen te volgen. Ten eerste drongen wij aan op een verbetering van de opleiding van de communautaire ambtenaren die voorbestemd zijn om voor de buitenlandse dienst te gaan werken. Wij stelden voor om daartoe een communautaire diplomatenschool op te richten en een verbindingssysteem tussen de buitenlandse diensten van de Gemeenschap en van de lidstaten te ontwikkelen. Ons tweede voorstel had tot doel het juridisch kader dat de werking van de delegaties en hun betrekkingen met de instellingen regelt te verduidelijken en verder uit te werken. Tot slot drongen wij aan op een betere coördinatie tussen de delegaties en de buitenlandse diensten van de lidstaten, bijvoorbeeld door waar mogelijk - en indien gewenst - gemeenschappelijke vertegenwoordiging door de ambassades van de lidstaten en de Commissie aan te moedigen.
Commissaris Patten heeft toentertijd ten overstaan van deze plenaire vergadering de verzekering gegeven dat de Commissie met deze aanbevelingen terdege rekening zou houden en tijdens het eerste halfjaar van 2001 een mededeling over haar buitenlandse diensten zou opstellen waarnaar wij vol verwachting uitkijken.
In afwachting van ambitieuzere initiatieven moet het Parlement zich hier nu uitspreken over de recente mededeling van de Commissie over de ontwikkeling van de buitenlandse dienst. Zij heeft in hoofdzaak betrekking op het netwerk van delegaties en het delegatiepersoneel en streeft derhalve minder verheven doelstellingen na. Desalniettemin moet deze tekst worden toegejuicht aangezien hij ons in de gelegenheid stelt om over deze belangrijke kwestie een debat te openen.
In de onderhavige mededeling uit de Commissie haar voornemen om de buitenlandse hulp verder te decentraliseren en deconcentreren. Dat is uiteraard een goede zaak ofschoon de voorgestelde aanpak een verhoging van de personele middelen vergt en bijgevolg een toename van de kosten teweegbrengt. Ik ben van oordeel dat wij die extra kosten moeten helpen dragen. Er zij evenwel op gewezen dat de moeilijkheden bij het functioneren van de delegaties en het beheer van de buitenlandse bijstand niet alleen te wijten zijn aan een gebrek aan middelen. Het is tevens onontbeerlijk dat de Commissie aanvullende maatregelen neemt, onder meer inzake aanstellingsbeleid, opleidingsplannen en herziening van procedures.
Wat het netwerk van delegaties betreft, lijkt het voorstel van de Commissie om de regionalisering uit te breiden een gepaste oplossing. Desondanks moet de mogelijkheid worden overwogen om in bepaalde landen van Zuidoost-Azië, het Golfgebied en Latijns-Amerika en in Zwitserland nieuwe delegaties te openen. In verband hiermee doet het gerucht de ronde dat de Commissie erover denkt om haar delegatie in Costa Rica te sluiten, hetgeen ons ernstige zorgen baart.
Samengevat: de mededeling van de Commissie wordt door uw rapporteur gunstig onthaald. Ik geloof dat zij de goede richting uitgaat, ofschoon zij het probleem natuurlijk niet in al zijn aspecten benadert. Wij hopen derhalve dat de Commissie in de loop van de volgende weken een nieuwe, ambitieuzere mededeling zal aannemen die rekening houdt met het door dit Parlement verstrekte advies en ons eindelijk in de gelegenheid zal stellen om schoon schip te maken en de buitenlandse dienst te rationaliseren en te verbeteren. Dat is immers de enige manier om deze dienst uit te bouwen tot een doeltreffend instrument van een solide gemeenschappelijk buitenlands beleid.

Bourlanges
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn het eens met zowel de algemene oriëntatie van het door de Commissie voorgestelde beleid als de algemene lijnen van het verslag die de heer Galeote zojuist uiteen heeft gezet. Als ik zeg "wij" dan bedoel ik natuurlijk de Begrotingscommissie.
De Begrotingscommissie wil enkel de aandacht van alle betrokkenen vestigen op enkele essentiële problemen. Ten eerste moet snel worden gehandeld. Deze hervorming moet volgens ons ambitieus zijn en snel van stapel lopen. Hervorming betekent ontwikkeling van de deconcentratie via groepering van een aantal delegaties: dus minder talrijke, maar in administratief opzicht beter uitgeruste delegaties, die verlengstukken vinden in contactpunten met een minimale vertegenwoordiging.
Ten tweede betekent hervorming een grootschalige, verticale herindeling van het personeel in Brussel, dat sterker op het terrein ingezet moet worden. Wij weten heel goed dat in de diensten van de Commissie verzet tegen deze herindeling bestaat, om menselijke en sociale redenen. Wij hebben daar weliswaar begrip voor, maar dit verzet moet worden gebroken.
Ten derde moet er een horizontale herbezetting plaatsvinden. Sommige delegaties zitten tot over de oren in het werk en andere hebben bijna niets te doen. Wij hebben de indruk dat de criteria voor de verdeling van het personeel niet altijd objectief zijn.
Ten vierde moet er een beter, homogener evenwicht tot stand worden gebracht tussen de ambtenaren van de Commissie en de goedkopere, plaatselijke functionarissen die niet over het "centrale geheugen" - als ik dat zo mag zeggen - van de instelling beschikken. Er zijn zowel ambtenaren als lokale functionarissen nodig en het evenwicht tussen beide groepen moet op rationele wijze worden georganiseerd.
Wij verwachten dus van u, mijnheer de commissaris, dat u sneller handelt en verder gaat op de weg die u, naar wij weten, hebt besloten te bewandelen. Wij steunen u als u actief bent, maar bestrijden u als u toevallig bij de pakken neer mocht gaan zitten, hetgeen wij echter absoluut niet geloven.
Het tweede vraagstuk waar ik kort op wil ingaan, betreft de begrotingsaspecten. De Begrotingscommissie is voor een kwalitatieve hervorming met hogere kosten, want personeelsherindeling kost geld. Wij zijn echter tegen een kwantitatieve personeelsontwikkeling voor de externe dienst. Hogere kosten: ja; meer personeel: nee! Personeelsuitbreiding zou namelijk een blok aan het been van de personeelsherindeling zijn.

Blak
Mijnheer de Voorzitter, eerst en vooral dank ik de rapporteur. Hij heeft een zeer goed verslag gemaakt en het verheugt mij uiteraard dat hij mijn actieplan volledig heeft overgenomen. Ik vind het in het algemeen positief dat de Commissie van plan is haar delegaties meer middelen, meer personeel en meer bevoegdheden te geven, maar wij hebben al te vaak champagnedelegaties gezien die meer tijd besteedden aan contacten in diplomatieke kringen dan aan hun eigenlijke werkzaamheden. Wij kunnen hun houding vergoelijken met het excuus dat zij in het oude systeem geen bevoegdheid noch middelen hadden. Vele problemen met hulpverleningsprojecten zijn te wijten aan het feit dat ze centraal vanuit Brussel beheerd worden. In de toekomst moet dit op het terrein gebeuren.
Het nieuwe systeem staat nog niet op zijn poten, maar 24 delegaties hebben al een eigen financiële verantwoordelijkheid gekregen. Ik hoop dat wij de goede ervaringen, onder andere met Bosnië, naar de andere delegaties kunnen uitbreiden. Het idee om de delegaties meer plichten en verantwoordelijkheden te geven functioneert wel degelijk in de praktijk, maar wij hebben de laatste tijd voorbeelden gezien van fraude en onregelmatigheden bij de delegaties in de kandidaat-landen. Ik denk hierbij in het bijzonder aan Slovakije en Tsjechië. De Commissie moet controlerapporten over de delegaties aan het Parlement voorleggen. Ik vraag niet naar de rapporten zelf, omdat ik besef dat zij gevoelige informatie over personen bevatten, maar ik wil wel graag een verslag over de financiële aspecten. Dit heeft de Commissie mij reeds bij de kwijting voor 1999 beloofd en ik hoop dat de Commissie mij de gevraagde gegevens nu ook zal verstrekken.

Junker
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in naam van de Commissie ontwikkelingssamenwerking moet ik eraan herinneren dat de delegaties van de Europese Unie in eerste instantie bestonden uit gemachtigde controleurs die waren belast met de controle op de tenuitvoerlegging van de Overeenkomsten van Yaoundé respectievelijk Lomé, en wier opdracht dus strikt binnen het kader van het ontwikkelingsbeleid viel. In de loop van de jaren zijn hun taakstelling en het geografische gebied waarbinnen zij actief zijn, aanzienlijk uitgebreid. De inhoudelijke invulling heeft daarmee echter geen gelijke tred gehouden.
Inmiddels is er dringend een hervorming nodig, een eis waaraan ondanks jarenlang aandringen van de kant van het Europees Parlement ook met deze mededeling van de Commissie niet wordt voldaan. De ontwikkelingssamenwerking is weliswaar niet meer het enige taakgebied van de buitenlandse dienst van de EU, maar is nog steeds van eminent belang. Het verdwijnen van de politiek-geografische blokken en de ook in de ontwikkelingslanden veranderende beleidsprocessen hebben de politieke dimensie, zowel op het gebied van de handel als van de economie, aanzienlijk vergroot. Dat geldt met name voor het ontwikkelingspartnerschap van de ACS-landen, waarvoor de Overeenkomst van Cotonou nieuwe accenten heeft gezet.
Maar juist wat dit betreft ontbreekt het aan een gedegen opleiding van het delegatiepersoneel en aan de noodzakelijke concepten voor flexibilisering van de personele bezetting, bijvoorbeeld door plaatselijke functionarissen van academisch niveau of externe deskundigen in te zetten, eventueel met een contract voor bepaalde tijd voor de uitvoering van een specifieke taak. In de praktijk werden en worden delegaties in de ACS-landen met afslanking of zelfs opheffing bedreigd. Veel posten blijven langdurig vacant, zonder dat er ook maar voor een bepaalde tijd een beroep wordt gedaan op plaatselijke functionarissen. Dit wordt zelfs door de Europese Rekenkamer bekritiseerd. De Commissie ontwikkelingssamenwerking beschouwt het daarom als een risico dat de vorming van nieuwe regionale prioriteiten en de voorkeur voor regionale bureaus - waarvoor zonder meer goede redenen kunnen zijn - in de praktijk kunnen leiden tot een verzwakking van de delegatiestructuren in de ontwikkelingslanden. Dat regionale bureaus goedkoper zijn dan een aantal afzonderlijke bureaus ligt voor de hand. Maar dat ze ook effectiever werken, wordt niet hardgemaakt. Ook hieruit blijkt hoe conceptueel zwak de mededeling van de Commissie is.
Inhoudelijk gezien staat de Commissie nog bij ons in het krijt. Uit het verslag van collega Galeote en de besluiten van de medeadviserende commissies blijkt heel duidelijk hoe zij dat kan goedmaken.

Jarzembowski
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte rapporteur, in naam van de PPE-DE-Fractie moge ik allereerst de rapporteur bedanken. Hij heeft weer eens een voortreffelijk verslag over de ontwikkeling van de buitenlandse dienst gepresenteerd. Ik hoop, mijnheer de commissaris, dat u naar collega Galeote Quecedo en mijzelf luistert, en dat u een prachtige conclusie uit het verslag Galeote trekt en met duidelijke antwoorden komt. We zijn het er namelijk over eens dat we niet langer naar het verleden moeten kijken, maar ons moeten richten op de huidige taken van de delegatie, gebaseerd op de taken van de Unie. We hebben nu eenmaal het Verdrag van Maastricht met de tweede pijler van het buitenlands en veiligheidsbeleid en we hebben een grotere verantwoordelijkheid in het wereldwijde handelsbeleid. Daarom moeten wij ervoor zorgen dat er in alle politiek en economisch belangrijke partnerlanden delegaties worden geopend.
Vandaar, mijnheer de commissaris, dat ik nog even terugkom op de discussie van zojuist. Ik meen dat er juist in Azië meer delegaties moeten worden geopend. Het verslag van collega Galeote stelt Singapore en Taipei voor als de plaatsten waar binnenkort delegaties moeten worden geopend. Wat betreft de uiteenzetting van collega Sakellariou over Taipei: Taiwan is de op dertien na grootste handelspartner van de EU en staat er model voor hoe een samenleving in Azië zich op eigen kracht aan een autoritair regime kan ontworstelen en in een levendige democratie kan veranderen. Uit het voorbeeld Taiwan blijkt heel duidelijk dat de beginselen van de democratie, de rechtsstaat en het ontzag voor de mensenrechten in Azië functioneren en, sterker nog, door die landen zelf wenselijk worden geacht. Daarom is het hoog tijd dat wij ook in Taiwan een bureau openen.
Delegaties dus in Singapore en Taiwan, en daarnaast noemt collega Galeote nog andere streken in de wereld. Het gaat mij erom dat u in uw volgende mededeling heel duidelijk aangeeft waar en wanneer volgens u een delegatie moet worden geopend: in welk land, welk jaar en welke maand precies. En als er geen geld voor is, dan dient u te zeggen: dat geld moet er komen. Vervolgens moeten wij hier bepalen of we daarover een broedertwist met collega Bourlanges aangaan om hem over de streep te trekken. Als u duidelijk vermeldt in welke landen, in welk jaar en in welke maand een delegatie moet worden geopend, dan zullen wij u ook steunen en een deugdelijke buitenlandse dienst voor de Europese Unie helpen opbouwen.

Carrilho
Mijnheer de Voorzitter, beste collega' s, het onderwerp dat we vandaag bespreken maakt deel uit van een veel uitgebreidere problematiek. Het gaat hier niet alleen om de vertegenwoordiging van de Gemeenschap naar buiten toe. Neen, dit onderwerp heeft gevolgen voor het gehele GBVB. De wijze waarop de Unie in het buitenland wordt vertegenwoordigd is de afgelopen jaren geregeld onderwerp van kritiek geweest. We zullen ons er allemaal voor moeten inzetten dat er hier iets ondernomen wordt. Het wordt steeds duidelijker dat de verschillende aspecten van de vertegenwoordiging - handel, ontwikkelingssteun, maar ook economische, politieke en diplomatieke overwegingen - met elkaar verstrengeld zijn. Daar moeten we eerlijk in zijn. Het gaat hier niet zozeer om het aanvaarden van iets dat onvermijdelijk is. Integendeel, we moeten dit gegeven vooral zien als een mogelijkheid en een uitdaging. De Europese Unie kan de genoemde verstrengeling juist aangrijpen als gelegenheid om haar aanwezigheid op het internationale toneel extra gewicht te verlenen en daarbij een lans te breken voor de democratische beginselen en de mensenrechten. Deze interpretatie ligt ook ten grondslag aan de pogingen van de Commissie om de buitenlandse dienst beter te laten functioneren. Voor dat doel is sinds 1996 reeds een aantal mededelingen goedgekeurd. Al hetgeen men tot nu toe heeft ondernomen is evenwel weinig consistent - er moet nog veel gedaan worden. Ik moet daarom bekennen dat we met spanning wachten op de mededeling van de Commissie over de buitenlandse dienst. Commissaris Patten heeft in september vorig jaar beloofd een mededeling naar het Parlement te sturen, en daarin zou meen ik een strategische kader uiteengezet worden voor verdere ontwikkelingen. De reikwijdte van het onderwerp van vandaag mag vrij beperkt zijn, de uitbreiding en de aanpassing van het netwerk van vertegenwoordigingen zullen verreikende consequenties hebben, ook en vooral - ik heb er al op gewezen - in de politieke en diplomatieke sfeer. Wat er in dit verslag gezegd wordt over deconcentratie en decentralisatie van de buitenlandse dienst moet dan ook door ons aanvaard worden. Die herstructurering zal natuurlijk gevolgen hebben voor het budget en de toe te wijzen technische middelen. Ik wil overigens wel aangeven dat ik het niet eens ben met de - laten we zeggen - overdreven voorstellingen die sommigen blijven koesteren met betrekking tot de internationale rol van de Unie op het gebied van de ontwikkelingssteun.
Ik wil daarom drie aspecten nader toelichten. Allereerst is er het belang van de regionale samenwerking. Die moet verbeterd worden, en daarbij moet dan rekening worden gehouden met de plaatselijke politieke verhoudingen en de vraag of een bepaald land de overgang naar de democratie maakt of bezig is een democratisch bestel te consolideren. En dan moet er ook nog gekeken worden naar de verhoudingen tussen de landen onderling. De onderliggende strategie moet steeds dezelfde moet zijn, en mag dus niet langer ondergeschikt worden gemaakt aan de budgettaire mogelijkheden. Dat betekent dat de begroting moet worden herzien. We moeten politieke criteria aanleggen, waarbij vooral gekeken moet worden naar de rol die de verschillende landen spelen bij de democratisering in de regio, en wat de gevolgen daarvan zijn voor de mensenrechtensituatie. In een aantal landen worden nu vertegenwoordigingen opgeheven. Wij zouden graag zien dat dit proces werd stopgezet. Afgezet tegen het geheel zijn de kosten van het aanhouden van zulke vertegenwoordigingen eigenlijk zeer gering.
De rapporteur, de heer Galeote Quecedo, heeft met deze en andere aspecten rekening gehouden en een uitstekend verslag afgeleverd. Wij steunen daarom zijn ontwerpresoluties en we hopen nu dat de Commissie en de Raad daar op hun beurt rekening mee zullen willen houden.

Dybkjær
Mijnheer de Voorzitter, wanneer we terugdenken aan wat er onder de vorige Commissie is gebeurd, kunnen wij zeggen dat wij met dit voorstel tot decentralisatie niet veel te verliezen hebben. Het is in elk geval absoluut noodzakelijk dat er iets gebeurt. Indien de decentralisatie echter niet met de nodige kennis van zaken gebeurt, dan kan het een tweesnijdend zwaard worden. Niet alleen de delegaties moeten over de nodige bekwaamheden beschikken, ook het hoofdkantoor moet kennis van zaken hebben en in staat zijn te coördineren. Het is op dit ogenblik niet zo duidelijk of dit samenspel er wel is.
Ik ben niet zo enthousiast over diplomatenscholen, of hoe men de verschillende initiatieven in die richting nu ook noemt. Ik ben eerder gewonnen voor zakelijke en concrete thema's, bijvoorbeeld de situatie van vrouwen en informatietechnologie. Ik wil aan de hand van deze onderwerpen graag schetsen wat ik bedoel. Wij hebben immers absoluut geen garantie dat de delegaties iets afweten van de situatie van vrouwen, laat staan over de problemen van vrouwen in de ontwikkelingslanden. Misschien was dit vroeger in de Commissie evenmin het geval, maar toen had het Parlement in elk geval de mogelijkheid van dichtbij controle uit te oefenen. Deze controlefunctie verdwijnt enigszins als we over verschillende landen gaan spreiden.
We hebben evenmin enige garantie dat de delegaties voldoende afweten van informatietechnologie. Iedereen weet wel hoe je een e-mail verstuurt, maar informatie- en communicatietechnologie is zoveel meer dan mailberichten versturen. Wanneer de Commissie dan zegt dat zij een eenheid met specifieke kennis over dit gebied onder haar bevoegdheid volstrekt overbodig vindt en dat mainstreaming en algemene kennis voldoende zijn, kan men zich afvragen waar de Commissie en ook de delegaties de vereiste kennis vandaan zullen halen. Ik hoop daarom dat de Commissie in haar voorstel zal aantonen, bijvoorbeeld aan de hand van deze beide voorbeelden - vrouwen en informatietechnologie - hoe zij tewerk denkt te gaan.

Frassoni
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn het ermee eens dat de buitenlandse dienst van de Commissie versterkt moet worden en steunen de heer Galeote' s beoordeling van de Commissiemededeling. Dit verslag is in lijn met de prioriteit die de meerderheid van mijn fractie en van het Parlement stelt, namelijk het verbeteren van de aanwezigheid van de Europese Unie op het internationale toneel. Wij beschouwen de ontwikkeling van een buitenlandse dienst als een instrument om de buitenlandse politiek van de EU te versterken, hoewel we natuurlijk in sommige opzichten onze nationale diensten nog beter moeten opleiden.
Tot de gênantste dingen die ik heb meegemaakt wanneer ik als MEP buiten de Europese Unie reisde, behoorden die eigenaardige bijeenkomsten met ambassadeurs van de lidstaten, waar de afgevaardigde van de Unie nog steeds wordt gezien als een buitenstaander of op zijn best als een soort economische of handelsattaché. Wij zijn blij dat in het verslag-Galeote ons amendement is opgenomen waarin het fungerend voorzitterschap verzocht wordt na te gaan of de ambassades van lidstaten bereid zijn om samen te werken met EU-delegaties en hun rol te versterken, opdat Europa echt met één stem kan spreken.
Een verbeterde buitenlandse dienst van de Commissie zal ons het meest opleveren als we erin slagen een echt gezamenlijke buitenlandse en politieke dienst op Europees niveau op te zetten. De eerste stap in deze richting zou zijn de Hoge Vertegenwoordiger deel te laten uitmaken van de Commissie: dit is noodzakelijk als we een gemeenschappelijke stem willen hebben in de wereld.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, onze fractie onderschrijft het degelijke verslag van de heer Galeote, met uitzondering van een detail waarop ik even nader wil ingaan.
Wie de Europese Unie verlaat, wordt geconfronteerd met een flagrante contradictie aangezien het sterke imago dat de Europese Unie buiten haar grenzen heeft opgebouwd, daarbinnen ver zoek is. Het ontbreekt de Europese Unie aan de nodige coördinatie. Daarom moeten wij de buitenlandse diensten en de samenwerking versterken. In dit verband moeten wij ons ervan bewust zijn dat een armetierige begroting niet volstaat om het imago op te krikken, de coördinatie bij te stellen of de eenduidige aanwezigheid van de Unie in de VN en andere internationale organismen te garanderen. Daarom moeten de financiële vooruitzichten in deze zin worden aangepast. Ook de informatieverspreiding dient beter te worden gecoördineerd. Wij moeten immers ten koste van alles vermijden dat de lidstaten een slecht figuur slaan door uiteenlopende standpunten te verkondigen. Het is derhalve belangrijk dat wij de richting uitgaan die de heer Galeote ons aanwijst.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de heer Galeote Quecedo wijst in zijn toelichting op een essentieel punt dat in de mededeling van de Commissie over de ontwikkeling van de externe dienst echter absoluut niet aan bod komt: de afwezigheid van effectieve, functionele banden tussen de ambassades van de lidstaten en de delegaties van de Gemeenschap.
Zoals onze rapporteur terecht zegt, "schijnt de Commissie er niet bij stil te staan dat de samenwerking met de diplomatieke diensten van de lidstaten volkomen ontoereikend is" . Hij wijst erop dat het partnerschapsprogramma, dat is opgezet om diplomaten en ambtenaren van de lidstaten dienst te kunnen laten doen in delegaties, tot nu toe slechts zeer povere resultaten heeft opgeleverd: slechts zeven nationale diplomaten zijn in dit kader benoemd in delegaties van de Gemeenschap.
In plaats van aan te sturen op de ontwikkeling van een externe dienst van de Gemeenschap die totaal onafhankelijk is van die van de lidstaten - hetgeen zou leiden tot niet alleen aanzienlijk hogere opleidingskosten maar ook overbodig personeel en onvermijdelijke bevoegdheidsconflicten - zou men veeleer op communautair niveau gebruik moeten maken van de in bilaterale context verworven ervaringen, op met name het gebied van de ontwikkelingshulp. Men zou een beroep moeten doen op de in de nationale externe diensten voorhanden deskundigheid en competentie en hun ingeburgerde diplomatieke praktijken moeten volgen. Dat zou veel wijzer zijn en dan zou men de dubbelzinnigheden en de risico' s van ontsporingen kunnen voorkomen, die het concept van de ontwikkeling van een communautaire diplomatieke dienst in zich bergt. Deze communautaire dienst moet, zo wordt gezegd, ex nihilo worden opgebouwd, met ambtenaren die helemaal niets te maken hebben met de nationale diplomatieke diensten, en moet - overeenkomstig de opvattingen van sommigen die eerder een vervanging dan een aanvulling willen - parallel lopen met de nationale diensten en daarvan door waterdichte schotten gescheiden zijn.
De efficiëntie en de subsidiariteit gebieden ons echter om verder te gaan dan het - sowieso mislukte - partnerschapsprogramma. Men moet blijk geven van inventiviteit en initiatief, en ervoor zorgen dat een daadwerkelijke osmose kan ontstaan tussen de ambassades van de lidstaten en de communautaire delegaties. Dan zullen wij met onze externe partners harmonieuze betrekkingen kunnen onderhouden, betrekkingen die zo nauw mogelijk zijn en waarin de een de ander aanvult.

Van Orden
Mijnheer de Voorzitter, het lijkt me dat we in het verslag-Galeote twee ambities moeten onderscheiden, die tot op zekere hoogte in verschillende richtingen leiden. Aan de ene kant moet de efficiëntie van de Commissie bij het vervullen van haar belangrijkste taken verbeterd worden en aan de andere kant wil men een soort diplomatieke dienst van de EU creëren. De nadruk dient te liggen op het eerste en dit wordt sterk weerspiegeld in paragraaf 1 van het verslag-Galeote, datonderstreept - en ik citeer: "dat de eerste prioriteit van de buitenlandse dienst van de Commissie moet liggen bij een efficiënte toekenning en beheer van de buitenlandse steunprogramma's van de EU" .
In een tijd dat uitbreiding van de Unie prioriteit heeft - en er zijn grootschalige pretoetredingsprogramma' s ter ondersteuning van dit proces - is het van wezenlijk belang dat het juiste aantal personeelsleden met de juiste kwalificaties deze ondersteuning biedt en er toezicht op houdt. De Commissie erkent duidelijk dat de hervorming van het beheer van de buitenlandse steunprogramma' s prioriteit heeft, zoals we de laatste jaren gezien hebben. Maar volgens sommige schattingen is er een tekort van ongeveer 1254 posten in beleidssectoren die prioriteit hebben.
De Commissie heeft geen behoefte aan nog meer generalisten en diplomaten in haar delegaties. Zij heeft competente managers nodig, met name managers die deskundig zijn op het gebied van inschrijving, aanbestedingen, het sluiten van contracten en vooral projectuitvoering; personeel met ervaring in de zakenwereld misschien. Komt deze prioriteit wel tot uitdrukking in de aanwervings- en pensioneringsprocedures van de Commissie? De ontwerpverordening van de Raad inzake de vervroegde pensionering van ongeveer 600 ambtenaren is momenteel in beraad. Ik zou graag willen weten welke stappen de Commissie onderneemt om de juiste mensen aan te werven om ambtenaren te vervangen die met vervroegd pensioen zullen gaan.

Martínez Martínez
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag van de heer Galeote legt tekortkomingen bloot die ook in de mededeling van de Commissie over de noodzakelijke hervorming ter bevordering van de gemeenschappelijke buitenlandse dienst worden erkend. Bovendien bevat het een reeks voorstellen die de optimale werking van deze dienst moeten garanderen.
Het belang van dit initiatief wordt nog versterkt door twee factoren die de laatste tijd beide een sterke invloed uitoefenen. Enerzijds speelt de Unie een belangrijke rol op het wereldtoneel, hetgeen zijzelf steeds beter beseft en erkent, en anderzijds is het onze plicht om de solidariteit nieuw leven in blazen en het Noord-Zuid-evenwicht te herstellen. Deze functie komt vooral tot uiting in het kader van de nieuwe Overeenkomst van Cotonou.
Als lid van de Commissie ontwikkelingssamenwerking onderschrijf ik het advies van Karin Junker. Zij acht het van wezenlijk belang dat onze buitenlandse dienst landen die via ontwikkeling vrijheid en welvaart tot stand trachten te brengen, dichter bij hun doel brengt.
Met de in de Commissie ontwikkelingssamenwerking goedgekeurde amendementen willen wij vermijden dat de rationalisering van de buitenlandse dienst de sluiting van in de ontwikkelingslanden gevestigde delegaties tot gevolg heeft. De hervorming moet in hoofdzaak de doelmatigheid van de ten uitvoer gelegde acties verhogen; zij mag niet uitsluitend op boekhoudkundige criteria worden gebaseerd. Daarom is het belangrijk dat de Commissie ter plaatse aanwezig is. De ambtenaren moeten vertrouwd zijn met de realiteit van de onderontwikkelde landen en zij moeten persoonlijke contacten onderhouden met de ontwikkelingsverantwoordelijken en de lokale overheden. Daarbij dient de samenwerking met zowel de plaatselijke als de Europese NGO's te worden versterkt: zij moeten meer steun krijgen en wij moeten vaker hun hulp inroepen. De oprichting van regionale delegaties is geen aanvaardbaar alternatief voor de sluiting van delegaties in landen als Kaapverdië of Costa Rica.
Wij verlangen ook dat de door de Commissie aangekondigde meerjarenprogramma's voor de delegaties rekening houden met de ontwikkelingsdoelstellingen, dat plaatselijk personeel in dienst wordt genomen, dat de ambtenaren een gespecialiseerde opleiding krijgen en dat de coördinatie tussen de delegaties van de Commissie en de vertegenwoordigingen van de lidstaten wordt vergroot.
Ik acht het wenselijk dat een delegatie wordt geopend in een land als Cuba, dat een mogelijke kandidaat is voor de ondertekening van de Overeenkomst van Cotonou en door onze partners uit de ACS-gemeenschap reeds als lid is aanvaard.

Rod
Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement moet steun geven aan de decentralisering van de Commissiediensten, teneinde de Europese Unie dichter bij haar partners te brengen. Wij zijn dus voor verhoging van het aantal delegaties en, gezien hun toegenomen bevoegdheden, voor uitbreiding van hun personeel.
Ontwikkelingssamenwerking moet evenwel de prioriteit blijven voor de delegaties in de ontwikkelingslanden, en met name de planning van hulprogramma' s. Het is belangrijk dat degenen die voor de Commissie onderhandelen direct contact hebben met de realiteit ter plaatse. Daarom moeten zij betrekkingen onderhouden met de plaatselijke NGO' s en de burgermaatschappij in het algemeen, teneinde te weten komen wat de belangrijkste behoeften van de bevolking - en niet alleen van de regeringen - zijn en teneinde deze te kunnen verwerken in de indicatieve programma' s.
Overleg is echter niet het enige. Men moet ook het aantal plaatselijke functionarissen verhogen. Het is namelijk van doorslaggevend belang dat het personeel van de delegaties de plaatselijke omstandigheden goed kent en de regionale talen machtig is om een permanente band met de verschillende bevolkingsgroepen te kunnen onderhouden.
Bovendien moeten de delegaties voorstellen doen voor specifieke opleidingsprogramma' s voor plaatselijke functionarissen, opdat hun aanwerving gemakkelijker wordt.
Tot slot is het hoogst noodzakelijk dat personeel wordt aangeworven met kwalificaties op sociaal en milieugebied. Deze twee gebieden waren immers tot nu toe de stiefkinderen van de in Brussel opgezette hulp- en ontwikkelingsprogramma' s.

Zacharakis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik wil allereerst de rapporteur, de heer Galeote, van harte gelukwensen met dit goed gestructureerd en uitvoerig verslag. Niemand kan mijns inziens betwijfelen dat het hierbij gaat om een heel serieus vraagstuk. Dit houdt verband met een fundamenteel aspect van de activiteiten van de Europese Unie, namelijk met het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en dus met de actieve en efficiënte aanwezigheid van de Unie op het internationale toneel. Zonder een dergelijke aanwezigheid zal de Unie nooit in staat zijn op consequente en gecoördineerde wijze een hoofdrol te spelen en zich daarbij onafhankelijk op te stellen van andere, niet-Europese factoren.
Als dit ons doel is, moeten wij het terrein effenen met een daarvoor geschikt operationeel instrument, en dat instrument is niet anders dan een goed georganiseerde, buitenlandse diplomatieke dienst. Deze moet bestaan uit gespecialiseerde en goed opgeleide diplomaten die de vertegenwoordigingen of de ambassades van de Unie gaan bemannen en ervoor zorgen dat deze goed kunnen werken in een kader van geïnstitutionaliseerde betrekkingen met het Europees Parlement en de Raad. Pas dan zullen zij zich kunnen ontpoppen als daadwerkelijke vertegenwoordigers van het beleid en de belangen van de Unie, en van het geheel van de belangen van de lidstaten. Dit laatste veronderstelt natuurlijk coördinatie tussen de diplomatieke diensten en vertegenwoordigingen van de lidstaten en de Unie, en daartoe wordt de aanzet gegeven met het onderhavig verslag en de voorstellen voor de oprichting van een systeem van samenwerking en samensmelting van deze diensten.
Natuurlijk zijn daar aanzienlijke middelen en begrotingskredieten voor nodig. Deze moeten op doorzichtige wijze worden toegekend. Natuurlijk moet men daarbij de behoeften enerzijds en het nut en de wenselijkheid van elke uitgave anderzijds goed tegen elkaar afwegen, maar tegelijkertijd moet men duidelijk laten zien dat men oprecht van plan is de buitenlandse dienst te versterken en deze de middelen te verschaffen die voor een efficiënte vervulling van zijn taken onontbeerlijk zijn.
Tot slot moet, zoals ook in het verslag staat, bijzondere aandacht worden geschonken aan de regeling van de betrekkingen tussen de buitenlandse dienst en de vertegenwoordigingen enerzijds en het Europees Parlement anderzijds. Deze contacten moeten een stelselmatig karakter krijgen. Met andere woorden, er moeten verslagen worden uitgebracht en de hoofden van de diplomatieke vertegenwoordigingen moeten voor het Parlement en de bevoegde parlementaire commissies verschijnen. Ook zullen de vertegenwoordigingen steun moeten verlenen bij de organisatie van bezoeken en missies van afgevaardigden van het Europees Parlement aan derde landen.

Cushnahan
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met het verslag-Galeote. Het is zeer terecht dat we de buitenlandse delegaties van de Commissie hervormen en dat we onderzoeken hoe ze efficiënter kunnen functioneren. Daarbij hoop ik overigens dat ze onderdeel zullen zijn van een veel meer samenhangend gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
In dat verband zou ik een paar korte opmerkingen willen maken. Ten eerste: In Sri Lanka heb ik ervaren dat het geweldig was om het bureau van de delegatie van de Commissie als back-up te hebben. Het was ons zeer behulpzaam bij het verrichten van ons werk en bij het coördineren van de verschillende EU-ambassadeurs in dat gebied.
Bij een paar andere ervaringen die ik had met buitenlandse bureaus van de Commissie, vond ik soms dat ze geneigd waren te dicht bij de plaatselijke politieke leiding te staan en dat ze enigszins onwillig waren om een krachtig standpunt in te nemen over beleids- en politieke kwesties. Het moet absoluut duidelijk gemaakt worden dat onze delegatiebureaus er niet voor zijn om alleen maar een gezellige relatie te hebben met het plaatselijke bestuur, maar dat ze het EU-beleid in bredere zin moeten vertegenwoordigen.
Mijn derde punt - en mijn collega Georg Jarzembowski heeft dit ook al ter sprake gebracht - is de vraag of de Commissie positief zou willen reageren op ons herhaaldelijke verzoek om een delegatiebureau te vestigen in Taiwan. We hebben in deze kwestie al veel te lang op kousenvoeten gelopen. We moeten de moed hebben om voor onze overtuigingen uit te komen en ik hoop dat de commissaris positief zal reageren op het voorstel dat er zo snel mogelijk een bureau moet worden geopend in Taiwan.

Patten
Allereerst wil ik graag hulde brengen aan de hoge kwaliteit van het werk dat de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid heeft verricht. Met name de rapporteur, de heer Galeote Quecedo, heeft opnieuw uitstekend werk geleverd. We mogen daarbij de belangrijke bijdrage van de Begrotingscommissie niet vergeten, met de immer verstandige heer Bourlanges als rapporteur. De Commissie begrotingscontrole - ik heb ervan genoten deze zaken met de heer Blak te bespreken - had met haar advies eveneens een belangrijk aandeel in het geheel. Ook het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, dat is opgesteld door mevrouw Junker, verdient lof.
Al deze documenten komen ook op het juiste moment. De Commissie legt op dit moment immers de laatste hand aan haar mededeling aan het Parlement inzake de verdere ontwikkeling van de buitenlandse dienst, als vervolg op de mededeling die we afgelopen juli hebben gepresenteerd. Ik kan het Parlement verzekeren dat de Commissie de aanbevelingen die in het verslag gedaan worden buitengewoon belangrijk vindt. Ik vat ze ook op als een bemoedigend teken dat het Parlement onze ambitie deelt om de buitenlandse dienst tot een nog effectiever instrument van ons buitenlands beleid te maken. We zullen het Parlement natuurlijk regelmatig verslag blijven doen van onze vorderingen.
Laat me een paar opmerkingen maken. Ten eerste: dit Parlement benadrukt dat het meer duidelijkheid wenst over zijn verhouding met de buitenlandse delegaties. Het Parlement herinnert zich misschien dat dit punt afgelopen september al ter sprake is gebracht toen we het verslag van de heer Galeote Quecedo bespraken over een gemeenschappelijke communautaire diplomatieke dienst. Formeel gaat het om delegaties van de Commissie. Ik heb dit Parlement echter de verzekering gegeven dat we volkomen duidelijk hebben gemaakt dat delegaties zichzelf moeten beschouwen als in dienst van het Parlement, de Hoge Vertegenwoordiger en ook de andere communautaire instellingen.
Mijn antwoord op een aantal punten dat tijdens het debat naar voren is gebracht, is dat onze delegaties en de ambassades van de lidstaten hun activiteiten uiteraard veel beter moeten coördineren. Dit hebben we besproken in de Raad. De delegaties zouden in feite moeten helpen programma' s op te stellen voor bezoekende parlementaire delegaties en commissies. Ik ben het er ook mee eens dat het nuttig zou zijn als delegatiehoofden af en toe, wanneer ze terug zijn in Brussel, verslag zouden uitbrengen aan de Commissie buitenlandse zaken en andere parlementaire commissies, over recente ontwikkelingen in hun gastland en over de ontwikkeling van EU-beleid en EU-programma' s aldaar.
Een tweede, grote bron van zorg voor dit Parlement is de zogeheten deconcentratie van onze operationele activiteiten. Zoals het Parlement weet, is dit jargon voor het delegeren van bevoegdheid en verantwoordelijkheid aan de mensen in het veld, waar ze thuishoren. Het Parlement zal zich herinneren dat deze overgang naar meer deconcentratie een uitgesproken toezegging was van de Commissie in haar mededeling van mei vorig jaar over de hervorming van de buitenlandse hulp en dat deze toezegging herhaald werd in de mededeling van juli over de buitenlandse dienst.
We zitten nu midden in de eerste golf van de deconcentratie. Voor elk groot programma zijn er deconcentratieschema' s opgesteld. Voor iedere delegatie is onderzocht hoeveel personeel nodig is. Er worden ambtenaren geselecteerd en opgeleid. Niet minder belangrijk is dat boekhoud- en managementsystemen van het hoofdkantoor en de betreffende delegaties aan elkaar worden gekoppeld. Meer dan twintig delegaties zullen dit jaar versterkt worden, nog eens ongeveer dertig volgend jaar en de rest in 2003 en 2004. Later dit jaar zal ik natuurlijk uitgebreider verslag uitbrengen aan dit Parlement over de deconcentratie, maar over het algemeen ligt het werk op schema.
Er is één punt dat ik zeer sterk wil benadrukken. Deconcentratie heeft geen enkele zin als er in Brussel een stelletje moederkloeken blijft zitten. Als we gaan deconcentreren, dan houdt dit in dat de programma' s ter plekke beheerd worden. Het betekent dat er niet een heleboel mensen in Brussel achteraf nog eens kritiek kunnen gaan leveren op de mensen ter plaatse. Het probleem van double emploi, de vraag of we werkelijk gaan deconcentreren of niet, vind ik uitgesproken belangrijk. Wat mij betreft en wat het bestuur van EuropeAid betreft is het noodzakelijk ervoor te zorgen dat er een prestatie-indicator komt die aangeeft hoeveel vooruitgang er is geboekt bij het overdragen van het beheer van projecten aan de delegaties, waar het thuishoort.
We hebben het succes van deconcentratie kunnen zien in Sarajevo, zoals iemand tijdens het debat al naar voren heeft gebracht en ik wil dat dit succes zich elders herhaalt. Deconcentratie is echter niet alleen maar een kwestie van nummers en procedures. Om haar te laten slagen, moet er een echte verandering komen in de administratieve cultuur van de buitenlandse diensten van de Commissie, in het hoofdkantoor en in de delegaties. In dit opzicht komt het heel goed uit dat de rapporteur erop aandringt dat onze opleidingsprogramma' s verbeterd en ontwikkeld worden. Hoewel ik de eerste ben om toe te geven dat er op dit gebied nog ruimte voor verbetering is, zijn er serieuze inspanningen verricht en daar gaan we mee door. Ik ben in de gelegenheid geweest om het opleidingsprogramma voor ons buitenlands personeel te bekijken en ik was er zeer van onder de indruk. Het bestrijkt niet alleen beleidsterreinen als handel en GBVB, maar ook praktische, alledaagse onderwerpen en moderne managementtechnieken. Natuurlijk moet het ook alle onderwerpen omvatten die losjes beschreven worden als gender mainstreaming, waarnaar de geachte afgevaardigde verwees tijdens het debat.
Parallel hieraan heeft de Dienst voor Samenwerking EuropeAid een zeer ambitieus opleidingsprogramma opgezet, speciaal met het oog op de deconcentratie. Het Parlement is er misschien ook in geïnteresseerd te weten dat het eerste proefjaar van het European Diplomatic Programme, een gezamenlijk opleidingsprogramma voor Europese diplomaten dat gezamenlijk gesponsord wordt door de lidstaten en de Commissie, onlangs is geëvalueerd en als geslaagd wordt beschouwd. Het tweede jaar begint deze herfst. Dit initiatief is dan wel niet precies gebaseerd op het model van een communautaire diplomatenschool, dat de heer Galeote steunde in zijn verslag van afgelopen herfst, maar het is een verstandige stap voorwaarts.
Ik besef eveneens dat het Parlement verwacht dat de Commissie het volledig op de hoogte zal houden van de herindeling van het personeel, de regionalisering van het netwerk en het openen of sluiten van delegaties. Op dat laatste wil ik aan het eind van mijn opmerkingen nog even terugkomen. Aangezien het college over deze punten nog een besluit moet nemen, volsta ik hier met te zeggen dat de aanbevelingen die worden gedaan in de onderhavige verslagen, zorgvuldig zullen worden onderzocht en bestudeerd.
Laat ik tenslotte nog iets zeggen over het voorgestelde actieplan. Een aantal punten daaruit zal worden meegenomen in de follow-up van het recente kwijtingsbesluit, zoals het voorstel dat vanaf juni van dit jaar ieder delegatiehoofd een jaarlijkse verklaring ondertekent waaruit blijkt dat adequate, interne controles zijn ingesteld. Het Parlement dient zich er overigens van bewust te zijn dat de delegatiehoofden nu al het nieuwe reglement voor de gemachtigde ambtenaren moeten ondertekenen, waarin staat welke taken hun worden toevertrouwd en wat hun plichten en verantwoordelijkheden zijn.
Andere punten die het Parlement naar voren brengt, bijvoorbeeld over beleidsverklaringen, herindeling van personeel, nieuwe delegaties, toezicht en evaluatie, zullen behandeld worden in de mededeling over de verdere ontwikkeling van de buitenlandse dienst, die we binnenkort zullen uitbrengen.
Ik hoop dat de boodschap duidelijk is. We nemen de hervorming en de ontwikkeling van de buitenlandse dienst heel serieus. Vanaf mijn aantreden heb ik gezegd dat ik een moderne, effectieve en gestroomlijnde dienst wil zien ontstaan, die werkt als een integraal onderdeel van de structuren van de Commissie voor buitenlandse betrekkingen en die ten dienste staat van alle instellingen van de Unie. Dit is nog steeds mijn doel en dat van mijn collega' s en het hoger managementkader van de diensten voor buitenlandse betrekkingen van de Commissie. Maar het is een lang traject. Van fundamenteel belang zijn het vertrouwen en de motivatie van het personeel, waarvan velen in moeilijke omstandigheden werken, ver van hun collega' s op het hoofdkantoor. Het vereist zorgvuldige planning, opleiding en niet in de laatste plaats financiering. Ik vertrouw erop dat we kunnen rekenen op de steun en het begrip van het Parlement met betrekking tot het werk dat nog voor ons ligt.
Een of twee leden vroegen ons ambitieuzer te zijn in wat we doen. Ik wil het Parlement iets duidelijk maken dat erg voor de hand ligt en misschien een beetje prozaïsch is. Ambitie hangt af van twee dingen. Allereerst hangt ambitie af van het geld dat je daadwerkelijk aan de realisering van je ambities kunt besteden. Ten tweede hangt ambitie af van de politieke wil om moeilijke, politieke besluiten te nemen om je ambities te verwezenlijken. Sommigen zullen het misschien gek vinden, maar een van mijn ambities is ervoor te zorgen dat de ambities op het gebied waarvoor ik verantwoordelijk ben evenredig zijn met het geld dat we eraan kunnen besteden.
Ik vind ook dat we bereid moeten zijn om de moeilijke, politieke beslissingen te nemen die nodig zijn om onze buitenlandse dienst te moderniseren. Maar met alle respect voor het Parlement: het heeft geen zin dat het Parlement aan de ene kant tegen mij zegt dat we nooit een delegatie mogen sluiten en dat men aan de andere kant tegen ons zegt dat we nieuwe delegaties moeten openen, terwijl het hele Parlement het erover eens is dat er een limiet is aan het aantal delegaties dat we kunnen hebben. In het verleden heeft het Parlement erop aangedrongen dat er een grens werd gesteld aan het aantal delegaties. Daar ben ik niet tegen, op voorwaarde dat wij het begrip en de steun van het Parlement krijgen als we een paar delegaties moeten sluiten om andere te kunnen openen.
Maar willen we ambitieus kunnen zijn, zoals ik zou wensen, dan moet er niet alleen onderling begrip zijn tussen de Commissie en het Parlement, maar ook tussen de Commissie en de Raad. We moeten volkomen openhartig zijn over alle moeilijke besluiten die we moeten nemen. Vervolgens moeten wij allemaal samen de politieke verantwoordelijkheid voor die besluiten nemen. Laten we alstublieft niet terechtkomen in een situatie waarin iedereen ambitieus wil zijn, maar niemand werkelijk bereid is om het daarvoor benodigde geld uit te geven of om de noodzakelijke politieke besluiten te nemen. Ik zie uit naar dit debat en hoop op het begrip van het Parlement als we samen proberen een buitenlandse dienst op te zetten die de Europese Unie verdient.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.

Voorstel voor een verordening van de Raad tot instelling van een systeem van algemene tariefpreferenties voor de periode 2002-2004
De Voorzitter
Aan de orde is de mededeling van de Commissie over het voorstel voor een verordening van de Raad tot instelling van een systeem van algemene tariefpreferenties voor de periode 2001-2004.

Lamy
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft zojuist - en als ik zeg "zojuist" bedoel ik tien minuten geleden - een voorstel goedgekeurd voor een systeem van algemene tariefpreferenties voor de periode 2002-2004. Zij heeft eveneens besloten dit aan het Parlement voor te leggen. Daarom ben ik blij u een korte toelichting te mogen geven op dit voorstel. Wij plaatsen dit in een dubbel perspectief: het gemeenschappelijk handelsbeleid enerzijds en de strategie van de Europese Unie ten behoeve van duurzame ontwikkeling en armoedebestrijding anderzijds. Het communautair systeem van algemene preferenties (SAP) bevindt zich namelijk op het raakvlak tussen deze twee belangrijke beleidsvormen van de Unie.
Degenen onder u die met dit vraagstuk bekend zijn, weten dat het SAP een zuiver tarifair instrument is dat een dertigtal jaren geleden op initiatief van de Europese Gemeenschap binnen de UNCTAD in het leven werd geroepen. Het doel daarvan was de douanerechten op de export van industriële producten uit de ontwikkelingslanden te verminderen. Toen was onze belangrijkste beweegreden de industrialisering van de derde wereld te bevorderen. De hoge douanerechten waren toen namelijk de grootste handelsbarrière. De situatie heeft zich sedertdien inderdaad deels gewijzigd. Het gemiddeld douanerechtenniveau is gezakt, maar de niet-tarifaire barrières zijn daarentegen relatief belangrijker geworden. Wij proberen die situatie nu met niet-tarifaire maatregelen het hoofd te bieden. Daarbij geven wij een aantal landen financiële middelen om hun institutionele structuur te verbeteren en sluiten wij ad hoc-overeenkomsten op technisch gebied, zoals overeenkomsten inzake wederzijdse erkenning, of overeenkomsten op veterinair of fytosanitair gebied.
Wij mogen echter niet vergeten dat er ook vandaag nog belangrijke tariefbarrières zijn. Ik zal enkele voorbeelden geven. De ontwikkelingslanden hebben op textiel- en landbouwgebied soms in vergelijking met andere landen aanzienlijke voordelen. Desalniettemin handhaven wij de tarifaire bescherming. In de sector van de eerste verwerking houden wij vast aan een combinatie van nulrechten op geïmporteerde grondstoffen en hoge rechten op met deze grondstoffen verkregen verwerkte producten. Dat noemt men terecht tariefescalatie, want deze berekeningsmethode van onze tarieven heeft een ontradend effect op verwerking ter plekke, in het land van oorsprong. Verder hebben wij ook enkele tariefpieken die, ondanks een zekere nivellering waartoe wij - in sterkere mate overigens dan de Verenigde Staten - zijn overgegaan, in bepaalde gevallen nog vrij hoog blijven.
Vandaag stelt de Commissie een actualisering van het SAP voor. Daarmee beogen wij drie doelstellingen. Ten eerste willen wij compensatie bieden voor de uitholling van de preferentiemarges ten gevolge van de verlaging van de gemiddelde tariefniveaus. Ten tweede willen wij het tariefmoduleringssysteem vereenvoudigen al naar gelang de gevoeligheid van het product. Wij hebben bepaalde categorieën geschrapt: voordien hadden wij er vier en nu nog maar twee. Dat is eenvoudiger, minder ingewikkeld. Daarmee zal de taak van het bedrijfsleven en de douaneambtenaren gemakkelijker worden en zullen wij in staat zijn het effectief gebruikspercentage van het SAP te verbeteren.
Ten derde wilden wij een zekere schaalverdeling invoeren, met dien verstande dat wij in staat willen zijn landen met een hoog BNP het SAP-voordeel te ontnemen voor producten waarvoor hun mededingingsvermogen is aangetoond middels het relatieve niveau van hun marktaandeel.
Wij zijn van mening dat deze landen zich dan ook zonder het SAP voor deze producten kunnen redden. Met deze schaalverdeling kunnen wij dan andere, minder concurrentiekrachtige landen nieuwe exportperspectieven bieden en hun een potentieel voordeel geven bij hun ontwikkeling en armoedebestrijding.
Met de actualisering van het SAP wilden wij een evenwicht tot stand brengen tussen enerzijds de noodzaak de ontwikkelingslanden een nieuw, positief signaal te geven en hun te laten zien dat wij vastbesloten zijn een antwoord te geven op hun verwachtingen met betrekking tot de markttoegang - in navolging van het "Alles behalve wapens" -initiatief, waardoor wij ook op de gedachte kwamen de preferentiemarges te herstellen - en anderzijds de tactische noodzaak om voor de multilaterale onderhandelingen in het kader van de round extra mogelijkheden voor marktoegang achter de hand te hebben.
De ontwikkelingslanden erkennen algemeen - en terecht - dat een concessie die gedaan wordt in een multilateraal kader, meer waard is dan een unilaterale preferentie. De eerste is zeker en stabiel, de tweede niet.
Er zijn vier verschillende SAP-stelsels. Ik zal ze kort de revue laten passeren. Ten eerste hebben wij het algemeen stelsel dat van toepassing is op de Aziatische en Latijns-Amerikaanse landen, de enige continenten die, in tegenstelling tot de ACS-landen en de mediterrane landen, geen bilaterale tariefpreferenties hebben. Daar respecteren wij de algemene economische situatie, stellen wij preferentiemarges vast, vereenvoudigen wij de modulering en passen wij de normale schaalverdeling toe.
Ten tweede hebben wij het stelsel voor de minst ontwikkelde landen. Dat stelsel is met het initiatief "Alles behalve wapens" enorm verbeterd en maakt geen deel uit van het onderhavig voorstel.
Ten derde hebben wij het stelsel met stimulansen voor sociale en milieuvraagstukken. Daarmee worden aanvullende tariefverlagingen toegekend aan landen die de kaderovereenkomsten van de Internationale Arbeidsorganisatie daadwerkelijk ten uitvoer leggen en zich verplichten tot een duurzaam beheer van de tropische bossen. Wij hebben deze tarieven nog eens extra willen verlagen om de landen compensatie te bieden voor de nadelen die zij zullen ondervinden indien wij, overeenkomstig ons voorstel, de preferentiemarge overeenkomstig de sociale en milieuverplichtingen gaan verdubbelen.
Het vierde en laatste stelsel is het "drugs" -stelsel voor de landen van het Andespact en de landen van Midden-Amerika. Wij handhaven dit stelsel zoals dit nu is en verlengen dit voor een niet onaanzienlijke periode van drie jaar, tot 2004. Dit stelsel verdient uw bijzondere aandacht. Dit maakt namelijk deel uit van de grote ambities die de Unie jegens Latijns-Amerika koestert en van het, in zekere zin, bevoorrechte bondgenootschap tussen de Unie en dit vasteland. Bovendien is dit stelsel de belangrijkste bijdrage van de Unie aan de strijd tegen drugs, waarin deze landen zowel het toneel als de hoofdrolspelers zijn. Mijns inziens moeten wij het drugsverschijnsel in deze landen eerder zien als een symptoom dan als de oorzaak van de endemische wanontwikkeling van dit gebied.
Dit "drugs" -stelsel is heel gul, en wijkt niet veel af van het stelsel "Alles behalve wapens" . Uit hoofde daarvan wordt namelijk een nulrecht toegekend aan de belangrijkste industrie- en landbouwproducten van deze gemiddelde inkomenslanden. Als ik zeg "gemiddeld inkomen" bedoel ik een BNP per hoofd van ongeveer 1100 dollar voor Bolivia en 4600 dollar voor Venezuela. Dat is dus veel meer dan de 700 dollar per hoofd van de minst ontwikkelde landen.
Het belangrijkste doel van dit "drugs" -stelsel is niet de rechtstreekse vervanging van de clandestiene cocaïneplantages, maar de bevordering van de ontwikkeling als dusdanig, dat wil zeggen werkgelegenheid en diversificatie van industrie en landbouw. Daar lopen deze landen ver achter, en dat werkt volgens ons de uitbreiding van de drugsproductie en -handel in de hand.
Bevordering van rechtstreekse buitenlandse - en vooral Europese - investeringen, uitroeiing van corruptie en inspanningen voor sociale rechtvaardigheid: dat zijn volgens ons de juiste antwoorden voor deze landen, antwoorden die stroken met de door ons geboden bevoorrechte toegang tot de Europese markt.
Wij willen namelijk dat deze landen een beter gebruik maken van ons SAP-stelsel en efficiëntere strategieën voor de bevordering van duurzame ontwikkeling ten uitvoer leggen. Dan kunnen zij ook de economische problemen, het geweld en de drugsproblematiek bij de wortel aanpakken en het concept van duurzame ontwikkeling in praktijk brengen. Duurzame ontwikkeling betekent immers naast werkgelegenheidbevorderende groei en sociale vooruitgang - waarvoor de kaderovereenkomsten van de IAO daadwerkelijk ten uitvoer moeten worden gelegd - ook milieubescherming, en daarin is een duurzaam beheer van de tropische bossen in dit gebied een beslissende factor.
Wij zullen dus onze partners van de Andeslanden duidelijk maken dat wij hun inspanningen voor exportdiversificatie, drugsbestrijding en bevordering van de sociale en milieuaspecten op de voet zullen volgen.
Enkelen zijn nu al ongerust over de band die de Commissie legt tussen dit gulle "drugs" -stelsel en de evaluatie van de economische, sociale en milieuprestaties van onze partnerlanden. Men moet echter wel beseffen dat wij anders de grootste moeite zouden hebben om de specifieke kenmerken van dit stelsel voor Latijns-Amerika te rechtvaardigen. Wij zijn met Latijns-Amerika verbonden door middel van een politiek en economisch partnerschap dat heel ambitieus is in vergelijking met dat van andere landen van de wereld en van met name de Aziatische landen die een vergelijkbaar ontwikkelingsniveau hebben en eveneens geconfronteerd zijn met de noodzaak van drugsbestrijding, maar niet in aanmerking komen voor een dergelijk "drugs" -stelsel. Wij kunnen dit onderscheid alleen maar rechtvaardigen als wij deze buitengewone tariefpreferenties koppelen aan uitvoeringsvoorschriften en daartoe kunnen alleen landen zich verplichten die onze Europese waarden op het gebied van duurzame ontwikkeling delen.
Het "drugs" -stelsel heeft natuurlijk zijn eigen merites en geeft de aanzet tot de juiste beleidsvormen, maar de monitoring door de Commissie en de dialoog met elk daarbij betrokken land vormen in zekere zin de tegenprestatie, de manier waarop wij een stokje kunnen steken voor aanvechting van dit stelsel, en misschien zelfs voor een WTO-panel op grond van ongerechtvaardigde discriminatie tussen landen die in aanmerking komen voor het communautair SAP-stelsel.
Het gaat hierbij dus niet om een onrechtmatige of denigrerende inmenging in de interne aangelegenheden van deze landen. Deze monitoring is volgens ons veeleer een soort bliksemafleider, een bescherming tegen mogelijke klachten van andere ontwikkelingslanden bij de WTO.
Wij rekenen erop dat in Doha onze Latijns-Amerikaanse partners nauw met ons zullen samenwerken om deze liberalisatie en bilaterale normalisatie te doen vorderen. Daarmee moeten wij dit "drugs" -stelsel, dat zo bijzonder is voor de landen van het Andespact en Midden-Amerika, consolideren en niet op de helling zetten.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, na het initiatief "Alles behalve wapens" is ons voorstel voor het nieuwe SAP-stelsel, zo kort voor de ontmoeting in Doha, een bevestiging van de prioriteit die de Unie via de nieuwe round wil geven aan de integratie van de ontwikkelingslanden in de wereldeconomie, aan een billijker en duurzamer ontwikkeling in deze landen. De Commissie heeft uw steun nodig om dit ambitieus streven tot een goed einde te brengen.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, geachte dames en heren, allereerst wil ik commissaris Lamy hartelijk danken voor dit initiatief. Dit initiatief getuigt naar mijn mening van een vooruitziende blik. Er wordt mee geprobeerd moeilijkheden te voorkomen die we allemaal op ons zien afkomen. We weten allemaal dat wij alleen dan in de wereldhandel succesvol kunnen zijn als we producten en diensten aanbieden die ook werkelijk worden afgenomen. Vandaar mijn vraag: we hebben door toedoen van de handel via Internet te maken gekregen met zeer veel activiteit op het terrein van kleine zendingen. In Europa zijn er 18 miljoen ondernemers met minder dan 250 werknemers. Wat zou u ervan vinden om voor afzonderlijke kleine zendingen tot een nader te bepalen waarde in euro' s maatregelen te nemen, zodat de handel zich ook op dan kleinschalige niveau volledig vrij kan ontwikkelen, zonder barrières en al te veel bureaucratie?

Lamy
Ik zal kort reageren op hetgeen de heer Rübig zei en daarbij twee verschillende aspecten noemen. Ten eerste de aard van de importbarrières. Er zijn in feite twee categorieën van barrières: douanebarrières, dat wil zeggen tarifaire of kwantitatieve barrières, en meer technische barrières. Wat de tarifaire of kwantitatieve barrières betreft is met "Alles behalve wapens" en de voorgestelde versterking van het SAP-stelsel de markttoegang voor de ontwikkelingslanden, en met name de toegang met moderne elektronische middelen, mijns inziens tevredenstellend geregeld.
Daarnaast stelt zich het vraagstuk van de douaneprocedures, en van met name de controle op de oorsprongsregels. Aangezien wij douanevoordelen geven met een specifiek karakter, in verhouding tot een meestbegunstigingsclausule, moeten wij absoluut rekening houden met het bestaan van oorsprongsregels en dus van certificaten waarvoor douaneprocedures zijn vereist. Wij sleutelen dus aan de tarieven, maar omdat wij aan de tarieven sleutelen, hebben wij behoefte aan oorsprongsregels en dus aan douaneprocedures. Rest dus nog het gedeelte van de douaneprocedures.
Ik moet hierbij preciseren dat in het kader van deze douaneprocedures vrijstellingen worden toegepast al naar gelang van de waarde van de zendingen, waardoor een gedeelte van hetgeen elektronisch wordt uitgevoerd niet in het net wordt gevangen. Met andere woorden, zodra men beneden een bepaald aantal vrijstellingen zit, kan elektronische export geschieden zonder douaneprocedures. Mijns inziens moet echter een zeker aantal formaliteiten worden gehandhaafd, want anders wordt men geconfronteerd met serieuze en gevaarlijke problemen ten gevolge van de oorsprongsregels.

Lucas
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Lamy graag bedanken voor zijn betoog. Ik heb een paar vragen. Ik was erg blij met wat u zei over het escaleren van tarieven. Zou u iets meer kunnen zeggen over de specifieke stappen die ondernomen zullen worden binnen dit nieuwe SAP-systeem en de concrete marges die we met name in dit specifieke verband kunnen verwachten?
Een verbeterd SAP zal hopelijk een stimulans zijn voor betere prestaties op sociaal en milieugebied. Kunt u in dat verband zeggen hoe succesvol het bestaande systeem is geweest en of u denkt dat een verdubbeling genoeg zal zijn? Een verdubbeling klinkt heel goed, maar ons uitgangspunt is buitengewoon laag. Je kunt altijd zeggen dat het nooit genoeg is, maar denk u werkelijk dat er aanwijzingen zijn dat hierdoor meer mensen tot het systeem zullen worden aangetrokken dan voorheen?
Ik heb ook een vraag over de langere termijn. De waarde van het SAP wordt, zoals u zegt, voortdurend uitgehold doordat tarieven overal verlaagd worden. Welke andere maatregelen voorziet u in dit verband om de prestaties op sociaal en milieugebied in verschillende ontwikkelingslanden te verbeteren? Het SAP, of het nut ervan, heeft niet het eeuwig leven, want de tarieven gaan over de hele linie naar beneden.
Zou u tot slot iets meer kunnen zeggen over de schending van de mensenrechten in haar geheel? Het verbeterde SAP-systeem werkt klaarblijkelijk als een systeem van stimulansen. Heeft u nagedacht over de mogelijke noodzaak het SAP zodanig te hervormen, dat degenen die schendingen van mensenrechten begaan, met name Colombia, daadwerkelijk over de hele linie worden uitgesloten van het systeem?

Lamy
Ik zal antwoorden op de verschillende punten die mevrouw Lucas aan de orde stelde. Ten eerste de tariefescalatie: in dezelfde mate waarin wij de preferentiemarge vergroten, verminderen wij het verschil tengevolge van de tariefescalatie. Laat echter duidelijk zijn dat dit geen ingrijpende verandering is van het tariefescalatiesysteem. Het nulrecht voor bepaalde producten blijft. De tariefescalatie is weliswaar van toepassing, maar het effect daarvan vangen wij op met de door ons geboden preferentiemarge.
Wat het systeem van de algemene preferenties betreft en het stimulerend effect daarvan op sociaal en milieugebied, kan ik u zeggen dat de Commissie van mening was verder te kunnen gaan, dat wil zeggen de toegekende preferentie te kunnen verdubbelen, om min of meer dezelfde beweegreden als die doorklonk in uw vraag, namelijk dat het systeem momenteel niet leidt tot een groot aantal concrete acties.
Op sociaal gebied is ons voorstel in zoverre nieuw dat daarin nu wordt verwezen naar de Internationale Arbeidsorganisatie wat zogezegd de certificering van de door ons geboden voordelen betreft. Dat is nieuw en daar wil ik graag uw aandacht op vestigen. Dat heeft ook een dubbel effect: enerzijds wordt daarmee de diagnose zogezegd objectiever, en anderzijds wint de Internationale Arbeidsorganisatie aan profiel in deze internationale sociale governance, hetgeen zoals u weet eens van onze doelstellingen is.
Ook op drugsgebied innoveren wij. Wij voorzien namelijk in "drugsgerelateerde" monitoring in de landen die gebruik maken van het preferentiesysteem. Daarbij toetsen wij de sociale en milieuvoorwaarden. Op sociaal gebied kijken wij naar de naleving van de kaderovereenkomsten van de IAO, en op milieugebied gaan wij na hoe het is gesteld met het beheer van de tropische bossen in het gebied dat min of meer wordt gedekt door het betrokken land. Via deze monitoring hebben wij dus de conditionaliteit aangescherpt. Ik meen te mogen zeggen dat ik - evenals u waarschijnlijk - bij het opstellen van dit voorstel geprobeerd heb rekening te houden met enkele specifieke gevallen, waarin hetgeen op het gebied van de sociale rechten gebeurde niet altijd strookte met de geest van de door de Unie en deze landen gesloten overeenkomsten.
Dan nog een laatste vraag in verband met de preferenties, of de sociale en milieuprestaties: hebben wij nog andere middelen? Zoals u weet hebben wij in principe besloten de sociale en milieuvraagstukken niet als aanleiding te nemen om naar de kant van sancties over te hellen. Wij houden het bij stimulansen. Wij versterken deze stimulansen, wij verduidelijken deze, wij geven daar een zekere objectiviteit aan door middel van een aantal normen, maar wij hellen niet over naar sancties. Hetgeen wij op unilateraal en bilateraal vlak hebben - waar wij meer armslag hebben - moet, in een misschien wat afgezwakte vorm, zijn beslag vinden in de komende multilaterale onderhandelingen in Doha. U kent wat dat betreft ook het mandaat van de Unie. De WTO is nu eenmaal een multilaterale instelling en wij zijn dus gedwongen in de WTO compromissen te sluiten, compromissen die wij in bilaterale onderhandelingen niet per se hoeven te maken en die wij helemaal niet hoeven te maken als het om unilaterale maatregelen gaat.
Wat tenslotte de schendingen van de mensenrechten betreft, kan ik u zeggen dat wij bij de behandeling daarvan uitgaan van specifieke IAO-overeenkomsten, en met name de overeenkomst inzake dwangarbeid en slavernij. Dat was bij het vorig voorstel trouwens ook al het geval. Wij voegen daar nu nog de schending van de fundamentele sociale normen aan toe, van de normen die onderwerp zijn van de vijf basisovereenkomsten van de IAO. Wij hebben op dit gebied dus het een en ander toegevoegd aan hetgeen wij al hadden, en hetgeen zoals u weet ook in het geval van Birma is toegepast.

Kreissl-Dörfler
Mijnheer de Voorzitter, ook u, commissaris Lamy, bedankt voor uw uiteenzetting! U heeft mijn eerste vraag voor een deel al beantwoord. Ik wil nog even terugkomen op het stimuleringsmodel in het systeem van algemene tariefpreferenties, dat met het terrein van `sociale zaken en milieu' is uitgebreid. Naar wat ik heb gehoord, slaat dit naar mijn mening heel zinvolle programma in de betrokken landen nog niet erg aan. Zijn er al verklaringen voor waarom het geen groot succes is, hoewel er geen negatieve sancties aan zijn verbonden?
Mijn tweede vraag: bestaat er een prognose in hoeverre de grote vrijhandelszone van Alaska tot Vuurland, die door de Verenigde Staten wordt gewenst en waarin de douanerechten tot nul worden gereduceerd, de handel met Europa binnen het systeem van algemene tariefpreferenties negatief dan wel positief beïnvloedt, vooropgesteld dat het ooit tot een dergelijke zone komt? Heeft de Commissie daar al over nagedacht?
Nog een heel korte vraag over de WTO: de afgelopen tijd verschijnen er berichten in de pers dat men al blij zou zijn als men in Qatar tot het besluit zou komen om op diverse terreinen een nieuwe onderhandelingsronde te openen. Kunt u daarover nog iets zeggen?

Lamy
Ik zal antwoorden op de drie vragen van de heer Kreissl-Dörfler.
De eerste vraag was hoe de stimuleringsclausule op sociaal en milieugebied wordt gebruikt. Momenteel hebben wij op onze lijst vier aanvragen uit hoofde van de sociale stimuleringsclausule: Moldavië, Oekraïne, Georgië en Rusland. Een van deze vier aanvragen is reeds ingewilligd; als ik mij niet vergis gaat het om Moldavië. De andere aanvragen worden nog onderzocht. Dit is geen lange lijst. Integendeel, dit is zelfs een korte lijst, als wij zien hoeveel landen hier in theorie belang bij zouden hebben.
Waarom is deze lijst niet langer? Daar zijn mijns inziens twee redenen voor. Ten eerste is daar een principiële reden voor. Een aantal ontwikkelingslanden is er principieel tegen dat een band wordt gelegd tussen handelsvoordelen en naleving van sociale normen. Dit is echter geen unaniem standpunt. Niet elk land is even onwrikbaar wat dat betreft. Het spectrum is vrij groot, hetgeen soms ook problemen opwerpt. Wij kennen de situatie, wij weten dat deze landen soeverein zijn en het recht hebben op een eigen mening. Wij geloven alleen dat wij met de verhoging van de marge misschien enkele landen die nu nog aarzelen en twijfelen tussen economische en principiële belangen, alsnog over de streep kunnen trekken - gezien ook het belang dat de naleving van deze criteria voor hen kan hebben - en hen kunnen aanmoedigen de volgens ons juiste richting uit te gaan.
De tweede vraag betreft de Noord-Amerikaanse vrijhandelszone. Er wordt momenteel onderhandeld tussen 34 landen van het Amerikaans continent. Deze onderhandelingen duren al vijf jaar en zullen waarschijnlijk nog eens vijf jaar duren. Op korte termijn is dit geen enkel probleem; dit heeft geen enkele weerslag op het relatieve voordeel dat wij de landen in dit gebied geven uit hoofde van het "drugs" -stelsel, of het nu om Midden-Amerika, Latijns-Amerika of de landen van het Andespact gaat. Eenieder van ons levert zogezegd zijn eigen bijdrage. De Verenigde Staten dragen op verschillende manieren bij, met name met kredieten en concrete acties; wij doen daarentegen meer op handelsgebied. Eenieder heeft zijn eigen manier van doen, en mijns inziens zullen de onderhandelingen over een vrijhandelszone tussen Noord- en Zuid-Amerika in dat opzicht geen enkele verandering op korte termijn met zich meebrengen. Op middellange en lange termijn hangt alles af van het niveau van de tariefpreferenties dat zal worden afgesproken, en dat niveau kennen wij nog niet.
Mijn laatste opmerking gaat over de perspectieven van Qatar. U zult als deskundige in deze zaak zeer zeker weten dat wij onverdroten aan het werk zijn met een aantal ontwikkelingslanden. Wij proberen de manier te verbeteren waarop zij hun belang zien met betrekking tot het opstarten van een multilaterale onderhandelingsronde in Qatar. Dit werk vordert goed en onder bijzonder gunstige omstandigheden. Als ik bijvoorbeeld kijk naar de resultaten die de vorige week zijn behaald tijdens de bijeenkomst van de ministers van Handel van de APEC-landen, waaraan alle aan de Stille Zuidzee grenzende landen hebben deelgenomen, zien wij dat vooruitgang werd geboekt op dit gebied. Wij werken momenteel trouwens ook onverdroten samen met de nieuwe regering van de Verenigde Staten van Amerika en willen ervoor zorgen dat de Top van de Verenigde Staten en de Europese Unie die donderdagmorgen in Göteborg zal plaatsvinden, kort voor de Europese Raad, een signaal zal afgeven waaruit blijkt dat het schip te water is gelaten.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris. We weten allemaal dat u momenteel een buitengewoon belangrijke portefeuille beheert namens de Gemeenschap.
Het debat is gesloten.

Vragenuur (Raad)
De Voorzitter
Aan de orde is het vragenuur voor vragen aan de Raad (B5­0171/2001).

Bart Staes
Vraag nr. 1 van (H-0437/01):
Betreft: Onregelmatigheden bij de projecten SENSUS en EUROPOLIS AVENTINUS en opvolger SENSUS worden sinds 1996 gesubsidieerd door de Commissie. Beide projecten trachten een informatie-uitwisselingsprogramma te ontwikkelen voor de Europese politie- en inlichtingendiensten. De coördinatie is in handen van Stephan Bodenkamp/Christoph Klonowski van de Bundesnachrichtendienst.
Op 25 mei 1999 werd het oorspronkelijke besluit E/1791/97 van 3 september 1997 gewijzigd "zodanig dat Europol zich bij het project kon aansluiten" (E/696/99). In november 1999 vervoegt Europol effectief de rangen van de Sensuspartners Gesellschaft für multilingual Systeme mbH en de Italiaanse firma Datamat.
Ondanks de veroordeling van coördinator Stephan Bodenkamp/Christoph Klonowski wegens schriftvervalsing én de onduidelijke SENSUS - Bundesnachrichtendienst - L&H - Sail Labs-constructie heeft Europol begin 2001 een nieuw contract uitgeschreven ter waarde van 20 miljoen euro.
Zal de Raad een externe audit laten uitvoeren van de projecten AVENTINUS, SENSUS en EUROPOLIS teneinde de onregelmatigheden weg te werken en te komen tot een transparant project? Zo neen, waarom weigert de Raad een dergelijke audit?

Danielsson
 - (SV) Ik zal het zeer kort houden. De geachte afgevaardigde moet weten dat de projecten die hij in zijn vraag bedoelt alleen onder de bevoegdheid van de Europese Commissie vallen.

Staes
Voorzitter, u had zich duidelijk niet hoeven te haasten, want het antwoord van de Raad is inderdaad bijzonder kort. Ik verbaas me erover dat deze vraag uitsluitend onder de bevoegdheid van de Commissie zou vallen maar dat zij wel ontvankelijk is verklaard voor dit vragenuurtje aan de Raad. Het antwoord bewijst, geachte collega's, dat er dringend behoefte is aan een democratische controle op Europol. Ik ken inderdaad artikel 30 van het Verdrag van de Europese Unie, maar de feiten zijn er nu eenmaal in dit dossier. Wellicht gebruikt Europol gestolen informatietechnologie en dit ten nadele van een Duitse firma, die daarmee aan de rand van het bankroet werd gebracht. De Duitse inlichtingendienst is bij dit dossier betrokken en het gaat om vele tientallen miljoenen Europees overheidsgeld. Een Europol-werknemer is op dit ogenblik gearresteerd en wellicht zijn er andere arrestaties op til. Ik zou de Raad willen vragen of hij al dan niet bereid is in te stemmen met een grondige doorlichting van Europol. Zo neen, waarom weigert hij dat en waarom stemt hij er dan in toe dat de politiesamenwerking onder een zeer slecht gesternte van start gaat?

Danielsson
Ik wil onderstrepen dat ik de bezorgdheid van de heer Staes deel over de informatie over onregelmatigheden bij Europol. Pas in de krant van vandaag hebben wij kunnen lezen over incidenten en arrestaties naar aanleiding van vermeende onregelmatigheden. Het zijn grote problemen die de heer Staes aankaart.
Ik wil er echter opnieuw op wijzen dat het de verantwoordelijkheid van de Commissie is om deze kwesties aan te pakken. Ik ben er ook van overtuigd dat Europol, die onder de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken valt, regels heeft betreffende auditing en verantwoordelijkheden en dergelijke, die zo zijn opgesteld dat het soort misstappen en onregelmatigheden die de heer Staes noemt snel kan signaleren.
Ik ben dankbaar voor het feit dat hij deze belangrijke kwestie naar voren brengt en ik betreur het dat ik als voorzitter van de Raad niet meer in detail kan treden, omdat het buiten de bevoegdheid van de Raad valt. Ik hoop echter dat wij er gezamenlijk voor zullen zorgen dat dit soort incidenten voortaan tot het verleden zullen behoren.

Provan
Mijnheer de Voorzitter, de meesten van ons kunnen respect opbrengen voor de strategieën en toekomstige taken die Europol als organisatie moet uitvoeren. We weten allemaal dat het zeer noodzakelijk is dat deze organisatie bestaat. U maakte bekend dat Europol in de toekomst een nieuwe structuur krijgt. Bestaan er plannen om ervoor te zorgen dat Europol onder democratisch toezicht valt?

Danielsson
De Raad is van mening dat Europol reeds onder democratische controle staat. Ik ben niet op de hoogte van voorstellen die een wijziging van het controlesysteem beogen.

De Voorzitter


Nelly Maes
Vraag nr. 2 van (H-0439/01):
Betreft: Politieke dialoogvergaderingen met Turkije In antwoord op de schriftelijke vraag P-0054/01 meldt de Raad dat "Turkije op korte termijn werk zal maken van de afschaffing van alle wettelijke bepalingen die Turkse burgers verbieden in radio- en TV-uitzendingen hun (Koerdische, sic) moedertaal te gebruiken." Verder zal Turkije "de ontwikkeling van een brede aanpak om regionale verschillen terug te dringen, met name om de situatie in het zuidoosten te verbeteren, teneinde economische, sociale en culturele mogelijkheden voor alle burgers te verbeteren" , op poten zetten. Wat is de stand van zaken voor het realiseren van deze kortetermijndoelen? Nam Turkije een aanvang om dit te realiseren? Is Turkije begonnen met het uitdenken van de genoemde langetermijndoelen ( "waarborgen van culturele diversiteit en culturele rechten voor iedereen" )? Zal de Raad aandringen bij de Turkse overheid om de door haar aangekondigde herziening van het beleid, ten aanzien van de Kaukasus, daadwerkelijk door te voeren en de grenzen te openen met Armenië?

Danielsson
In antwoord op een vraag van afgevaardigde Frahm tijdens de vergadering in februari had ik de gelegenheid om de regels te noemen van het toetredingspartnerschap met Turkije op het gebied dat mevrouw Maes in haar vraag noemt. Zoals wij weten heeft de Raad het toetredingspartnerschap op 8 maart 2001 goedgekeurd.
Het antwoord van Turkije kwam in de vorm van een nationaal programma voor overname van het acquis, dat de Turkse regering op 19 maart heeft aangenomen. De Commissie neemt op dit moment de inhoud van het Turkse nationaal programma door. Men kijkt onder meer naar in hoeverre het overeenkomt met het toetredingspartnerschap op de punten die mevrouw Maes in haar vraag noemt. De evaluatie zal worden uitgevoerd door de Commissie in het kader van het voortgangsrapport dat in het najaar bij de Raad zal worden ingediend. De Raad heeft opgemerkt dat in de voorlopige analyse van de Commissie wordt voorgesteld dat, wat betreft de politieke criteria, er aanmerkelijk meer inspanningen nodig zullen zijn als het gaat om de afschaffing van de doodstraf en culturele rechten voor alle burgers ongeacht hun afkomst.
In dit verband is het belangrijk om te onthouden dat het niet voldoende is dat iets is opgenomen in het nationaal programma voor overname van het acquis of dat er een wetgeving is aangenomen. De Unie stelt hogere eisen dan dat. Het gaat om de uitvoering, en het is algemeen bekend dat Turkije erop toe moet zien dat wat in het programma staat ook daadwerkelijk wordt uitgevoerd. Het is daarom van belang dat de verschillende controleorganen van de associatieovereenkomst werkelijk in de gaten houden hoe de Turkse regering in de praktijk de verplichtingen nakomt die zij in het programma op zich heeft genomen.
Omdat er nog veel verbeterd kan worden, zal de Raad Turkije actief blijven aansporen en aanmoedigen om hervormingen door te voeren op de gebieden die mevrouw Maes noemt. De hier genoemde kwesties zullen daarom bovenaan de agenda blijven staan in de verbeterde politieke dialoog.
Wat betreft het Turkse beleid ten opzichte van de Zuid-Kaukasus en in het bijzonder de betrekkingen met Armenië roept de Raad Turkije op om deel te nemen aan en actief bij te dragen tot de inspanningen die de vrede en de welvaart in het gebied bevorderen. De EU-trojka, onder leiding van de Zweedse minister van Buitenlandse Zaken, heeft in februari een bezoek gebracht aan de regio. Na dit bezoek heeft de Raad Algemene Zaken conclusies goedgekeurd. Als gevolg hiervan zal er met Turkije regelmatig een dialoog op hoog niveau over de Zuid-Kaukasus plaatsvinden.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, ik ben natuurlijk niet helemaal tevreden met uw antwoord. Dat kan ook moeilijk. Ik heb wel enig begrip voor de tijd. Het is ook belangrijk dat de zaken goed nagekeken worden, maar ik ben het absoluut met u eens dat papier niet volstaat. Papier is verduldig zegt men in mijn taal en ik denk dat dat ook in andere talen wel wordt gezegd. De tenuitvoerlegging is het allerbelangrijkste en de controleorganen zouden dus van een zeer grote onafhankelijkheid moeten getuigen om deze tenuitvoerlegging daadwerkelijk te controleren. Vaak stellen wij immers vast dat de kandidaat-landen zich grote moeite getroosten om de schijn te wekken dat alles in orde is. Turkije kan dat zelfs niet op dit ogenblik nu er zulke dramatische toestanden heersen in de Turkse gevangenissen en er zich nog dagelijks mensen in doodsgevaar begeven of daartoe gedwongen worden - ik wil daar nu niet over discussiëren - omdat er geen dialoog wordt aangeknoopt. Dit schijnt mij in tegenspraak te zijn met goede maatregelen voor de minderheden. Ik hoop dan ook dat de trojka in haar conclusies streng en rechtvaardig zal zijn.

Danielsson
Ter afsluiting wil ik zeggen dat de Raad evenals mevrouw Maes vanzelfsprekend bezorgd is over de situatie in de Turkse gevangenissen. Als ik het mij goed herinner hebben de hongerstakingen in de Turkse gevangenissen tot dusver 23 dodelijke slachtoffers geëist. Deze ontwikkeling, die de Raad nauwlettend in de gaten houdt, is buitengewoon zorgwekkend. Momenteel wordt er ook een rechtszaak gevoerd tegen de Faziletpartij. Omdat er nog geen uitspraak is gedaan in deze zaak, is het te vroeg om zich uit te spreken over eventuele consequenties. In het algemeen kun je echter zeggen dat een verbod op politieke partijen geen oplossing is voor de politieke en economische problemen van Turkije.
Ik stel het op prijs om bij deze gelegenheid, evenals bij eerdere gelegenheden, samen met mevrouw Maes de aandacht te vestigen op een zeer belangrijke kwestie, namelijk de ontwikkeling van de mensenrechten in Turkije. Deze belangrijke kwestie moeten wij voortaan gezamenlijk in de gaten houden.

De Voorzitter


Guido Podestà
Vraag nr. 3 van (H-0444/01):
Betreft: Tweetaligheid in Istrië De Regionale Raad van Istrië heeft op 9 april jl. het statuut van de regio aangenomen, waarin de gelijkstelling tussen de Italiaanse en de Kroatische taal in alle regionale instellingen en bij elke procedure van de overheidsinstanties is vastgesteld.
Helaas zijn deze bepalingen op 23 april jl. door de Kroatische minister van Justitie opgeschort met het argument dat de grondwettigheid ervan moet worden nagegaan, hoewel algemeen is geconstateerd dat deze bepalingen stroken met de geest en de letter van de Kroatische grondwet (Handvest).
Er bestaat grote verbazing en bezorgdheid over de ernstige situatie die ten opzichte van de Italiaans sprekende bevolkingsgroep zou ontstaan, aangezien Italië een bevriend land en medeoprichter van de Europese Unie is en garant staat voor een volledige tweetaligheid (Italiaans/Kroatisch) in de grensstreek op Italiaans grondgebied.
Welke stappen denkt de Raad te ondernemen en op welk niveau:
opdat de Kroatische regering het onmiddellijke herstel van de opgeschorte bepalingen overweegt en het grondwettige karakter ervan zo spoedig mogelijk bevestigt;
opdat wordt voorkomen dat er met betrekking tot de toekomstige toenadering van Kroatië tot de EU een politieke "impasse" ontstaat, hetgeen het geval zou kunnen zijn indien de Europese roeping van Zagreb verzwakt zou worden door een dergelijk besluit van de Kroatische regering;
opdat de beginselen waarop de EU en de communautaire verworvenheden gebaseerd zijn, opnieuw bevestigd worden en het recht van de Italiaans sprekende minderheid op erkenning van de eigen culturele identiteit dus niet wordt bevroren of strijdig met de grondwet wordt verklaard?

Danielsson
Ik wil de geachte afgevaardigde verzekeren van het feit dat respect voor en bescherming van minderheden erg belangrijk zijn voor de Raad in het algemeen en voor het Zweedse voorzitterschap in het bijzonder.
Respect voor en bescherming van minderheden zijn voorwaarden die inherent zijn aan het beleid van de Unie ten opzichte van de landen die vallen onder het stabilisatie- en associatieproces in Zuidoost-Europa. Kroatië is, zoals wij allemaal weten, één van deze landen.
Het stabilisatie- en associatieproces, dat deze landen hopelijk dichter bij een Europese integratie brengt, wordt nauwlettend gevolgd en gecontroleerd door de Raad. De afgevaardigde kan ervan op aan dat de ontwikkeling in de regio nauwlettend in de gaten wordt gehouden, ook wat betreft de mensenrechten en respect voor en bescherming van minderheden. Laat mij refereren aan het feit dat de Raad Algemene Zaken op 11 juni een rapport heeft goedgekeurd over het stabilisatie- en associatieproces, inclusief een beoordeling van Kroatië.
In deze beoordeling juicht de Raad de vooruitgang toe die reeds is geboekt door de nieuwe Kroatische regering sinds haar aantreden vorig jaar. Er zijn op veel gebieden wezenlijke resultaten bereikt, maar wij wijzen ook op bepaalde kwesties waarvoor maatregelen nodig zijn. Eén daarvan is het aannemen van een nieuwe wet over de bescherming van minderheden. Er is al een wetsvoorstel en ik heb mij ervan verzekerd dat Kroatië het zal aannemen en de wet op een correcte manier zal toepassen. De Raad houdt een en ander dus in de gaten.
De speciale kwestie van de tweetaligheid in Istrië, waar een redelijke grote Italiaanse minderheid woont, en de situatie wat betreft het statuut van de regio dat onlangs is aangenomen door de Regionale Raad van Istrië, wordt nu door de administratieve rechtbank van Kroatië behandeld. Wij zijn benieuwd naar het advies van de rechtbank en wij zullen de zaak in onze betrekkingen met Kroatië nauwlettend in de gaten blijven houden.

Podestà
Voorzitter Danielsson, ik ben tevreden dat u ons heeft verteld wat de Raad gisteren heeft geconcludeerd. Ik wil er toch nog eens op wijzen dat het respect voor minderheden een van de grondbeginselen van de Unie is, evenals het respect voor culturele verscheidenheid. Meertaligheid is daar natuurlijk een voor de hand liggend aspect van. Het ernstige probleem is dat het statuut van de regio, dat op 9 april door de Regionale Raad van Istrië was aangenomen, is opgeschort en het Constitutioneel Hof meer dan een jaar de tijd heeft gekregen om de grondwettigheid ervan na te gaan. Aangezien dit een van de belangrijkste redenen voor het aftreden van de Kroatische minister voor integratie was, vraag ik me nu af of het gaat om een interne strijd waarvan de Italiaanstalige minderheid het slachtoffer is of dat het echt zo is dat minderheden en culturele verscheidenheid in de Kroatische grondwet niet worden beschermd. Dat laatste zou nog erger zijn. Ik vraag me af hoe de Kroatische regering zich met deze standpunten bij de Europese Unie denkt te kunnen aansluiten.

Danielsson
Ik wil het belang van het stabilisatie- en associatieproces onderstrepen voor het goed kunnen volgen van dit soort aangelegenheden.
Het is bekend dat de bescherming en de rechten van minderheden op veel plaatsen in Europa een groot probleem vormen. Ik denk dat de Unie een belangrijke inspanning levert, omdat wij met behulp van dit proces en deze overeenkomsten, ook met de landen die nog geen kandidaat zijn voor het lidmaatschap, de ontwikkeling kunnen volgen en erop kunnen wijzen als wij vinden dat de ontwikkeling de verkeerde kant op gaat.
Het rapport dat de Raad gisteren heeft goedgekeurd geeft aanleiding tot optimisme. Nu wachten wij de uitslag van het Constitutionele Hof af en blijven de kwestie nauwlettend in de gaten houden.

De Voorzitter


Josu Ortuondo Larrea
Vraag nr. 4 van (H-0446/01):
Betreft: Visserij: toename gebruik verankerde kieuwnetten en gevolgen hiervan voor de paaivisbestanden De heekvisserij heeft in de tweede helft van de jaren negentig ingrijpende veranderingen ondergaan, met name als gevolg van de introductie van verankerde kieuwnetten, die in 1994 verantwoordelijk waren voor 4 procent van de vangsten, en in 1999 voor 20 procent van de vangsten.
De intensiteit van deze visserij kan worden afgemeten aan de lengte van de netten en de frequentie waarmee zij worden uitgeworpen. Deze nieuwe vangstmethode wordt met name gebruikt voor de visserij op heek, waarvan de bestanden zich reeds sinds de negentiger jaren onder een kritische drempel bevinden.
Welke maatregelen heeft de Raad genomen om deze ongecontroleerde visserij te beperken en de schadelijke gevolgen hiervan voor het bestand van paairijpe heek binnen de grenzen te houden?
Zijn er beperkingen ingesteld op de lengte van de netten en op de frequentie waarmee zij kunnen worden uitgeworpen?

Danielsson
De Raad is op de hoogte van de kritieke situatie van het heekbestand in de Gemeenschapswateren en van de invloed op dit bestand van de toename van het gebruik van verankerde kiewnetten voor de visserij op heek.
Er bestaan echter speciale technische regels die het gebruik van verankerde kiewnetten voor de visserij op heek reguleren of die speciaal tot doel hebben om de visserij te controleren die van dit soort hulpmiddelen gebruikmaakt, zoals het beperken van het aantal netten, de lengte van de netten of de tijd die zij in het water mogen blijven.
De geachte afgevaardigde is vast en zeker op de hoogte van het feit dat het de taak van de Commissie is om te controleren of de regels van het gemeenschappelijke visserijbeleid worden nageleefd en of eventueel de noodzakelijke maatregelen getroffen worden en om met het oog hierop nieuwe wetgeving voor te stellen. In verband hiermee wil ik de afgevaardigde wijzen op de noodmaatregelen voor het herstel van het heekbestand die de Commissie momenteel in nauw overleg met de lidstaten uitwerkt.

De Voorzitter


Camilo Nogueira Román
Vraag nr. 5 van (H-0453/01):
Betreft: Debat over de hervorming van de Verdragen Welke redenen kunnen het stilzwijgen en het uitblijven van initiatieven van het Zweedse voorzitterschap met betrekking tot de hervorming van de Verdragen en de eventuele grondwet van de Europese Unie rechtvaardigen?

Danielsson
Zoals de geachte afgevaardigde weet, heeft de intergouvernementele conferentie in Nice een verklaring aangenomen die aan de slotakte is toegevoegd en waarin de maatregelen van het Zweedse en Belgische voorzitterschap duidelijk worden vastgesteld. In verband hiermee hebben het Zweedse voorzitterschap, het aanstaande Belgische voorzitterschap, de voorzitter van het Europees Parlement en de voorzitter van de Commissie een gezamenlijke verklaring afgelegd om de discussie over de komende ontwikkeling van de Europese Unie formeel in te leiden.
Men hoopt dat men vanuit verschillende forums en via een groot aantal bijdragen een discussie op gang kan brengen met een grotere reikwijdte dan voorheen. De discussie moet zich concentreren op de fundamentele problemen van de Europese Unie van de komende decennia en het indienen van voorstellen stimuleren over een rationele aanpak van deze problemen als het gaat om beleidsregels, instellingen en de planning van de werkzaamheden.
Voor het tot stand brengen van een "burgerforum" - een plaats waar alle bijdragen aan de discussie samengebracht en toegankelijk gemaakt kunnen worden - is dezelfde dag de website Future of Europe opgezet. De eerste bijdragen kwamen van de Zweedse minister-president Göran Persson, de Belgische minister-president Guy Verhofstadt en de voorzitter van de Commissie Romano Prodi - dit alles om anderen te inspireren hetzelfde te doen.
Dezelfde dag heeft de Zweedse minister-president zijn collega's in de lidstaten en de kandidaat-landen schriftelijk uitgenodigd om deel te nemen, onder andere door bijdragen te leveren aan de website. De minister-president heeft met hetzelfde doel ook het Hof van Justitie, de Rekenkamer, het Comité van de Regio's, het Economisch en Sociaal Comité, de Conferentie van de in Europese aangelegenheden gespecialiseerde organen van de parlementen van de lid-staten (COSAC) en de sociale partners aangeschreven.
Nadat wij op deze manier de discussie zijn begonnen, is in dit vroege stadium al een groot aantal initiatieven genomen in de lidstaten, de kandidaat-landen en door instellingen van de Unie en in de verschillende discussieforums. Tot nu toe was iedereen geïnteresseerd in een echt open en brede discussie over de toekomst van de Unie in de geest van de Verklaring van Nice. Ik ben er volledig van overtuigd dat de discussie de komende maanden nog meer vaart zal krijgen naarmate er meer bijdragen worden geleverd.
Het Zweedse voorzitterschap heeft bovendien een voortgangsrapport geleverd voor de Europese Raad van Göteborg, waarin feiten uiteen worden gezet over de initiatieven die genomen zijn op nationaal en Europees niveau om vergaande discussies te stimuleren met alle partijen - waaronder vertegenwoordigers van nationale parlementen, van politieke, economische en academische kringen, van het maatschappelijk middenveld, enzovoort. Wij wijzen in dit rapport ook op bepaalde tendensen die wij menen te bespeuren in de discussie over de volgende fase van de voorbereidingswerkzaamheden voor de volgende intergouvernementele conferentie.
Wat betreft het nakomen van de verplichtingen die zijn aangegaan in de verklaring over de toekomst van de Unie is het aan het Belgische voorzitterschap om verder na te denken over de initiatieven die nodig zijn voor de voortzetting van dit proces. Men is van plan om tijdens de Europese Raad van Laeken in december een verklaring aan te nemen over dit onderwerp. Daarom vind ik de opmerking van de vragensteller over het stilzwijgen en uitblijven van waardevolle initiatieven niet op zijn plaats. Daarentegen heeft het voorzitterschap geheel in overeenstemming met de Verklaring van Nice op een actieve en initiatiefrijke manier getracht een belangrijke discussie over de toekomst van de Unie te stimuleren.

Nogueira Román
Ik stel deze vraag op een moment dat het halfjaar van het Zweedse voorzitterschap bijna verstreken is en ik tot het besef ben gekomen dat het voorzitterschap van uw land niet de nodige inspanningen heeft geleverd om een antwoord te bieden op de in de door u geciteerde resolutie over het Verdrag van Nice genoemde problemen en de wensen van de Europese samenleving.
Mijns inziens beschouwt de Europese publieke opinie Nice als een totale mislukking. Ik geloof zelfs dat dit fiasco, tezamen met de onachtzaamheid van de Ierse regering, heeft bijgedragen aan de negatieve uitkomst van het Ierse referendum over het Verdrag van Nice. Het heeft evenwel ook een gunstige ontwikkeling op gang gebracht aangezien de Franse premier, de heer Jospin, en de Duitse kanselier, de heer Schröder, een voorstel hebben geformuleerd dat zij zeven of acht maanden geleden ongetwijfeld van de hand hadden gewezen. Zij hebben met name voorgesteld om in de toekomst een Europese grondwet op te stellen.
Mijns inziens heeft het Zweedse voorzitterschap in dit fundamentele debat niet aan de verwachtingen voldaan. Dit initiatief had van de Zweedse premier moeten uitgaan, niet van zijn Franse en Duitse collega. Het voorzitterschap heeft bovendien ook gefaald in het fundamentele debat over de structuurfondsen dat voor mijn land van wezenlijk belang is.

Danielsson
Ik betreur het feit dat de geachte afgevaardigde de homepage over het toekomstdebat niet heeft bekeken waaraan ik in mijn inleiding refereerde. Als hij dat wel had gedaan, had hij een bijdrage van de Zweedse minister-president kunnen lezen waarin deze het onderwerp bespreekt van de vragen die de geachte afgevaardigde stelt. Hij trekt misschien niet dezelfde conclusies als de heer Jospin en de heer Schröder, maar ik ga ervan uit dat de geachte afgevaardigde geen eensgezindheid, maar diversiteit in de discussie beoogt. En dat is te vinden op de homepage. Daar kan men bovendien het standpunt van de voorzitter van de Raad lezen.

Sjöstedt
Ik heb een aanvullende vraag voor de geachte vertegenwoordiger van de Raad. U verwijst naar het Verdrag van Nice, maar volgens het Verdrag kan het alleen worden aangenomen als alle landen het in overeenstemming met hun grondwet goedkeuren. Ierland heeft nee gezegd tegen het Verdrag van Nice. Als de EU zich aan haar eigen regels houdt, moet zij dan niet afzien van het Verdrag van Nice en inzien dat het mislukt is?

Danielsson
De geachte afgevaardigde heeft het over een ander aspect. Volgens mij refereerde ik niet aan het Verdrag van Nice op de manier die de heer Sjöstedt suggereert. Ik verwees naar de Verklaring die tijdens de top van Nice is afgelegd over het toekomstdebat. De gebeurtenissen in Ierland, die de heer Sjöstedt noemt, zijn een ander belangrijk onderwerp van de discussie die wij morgen al kunnen voeren met onder andere de Zweedse minister van Buitenlandse Zaken als zij de plannen uiteenzet voor de Top van Göteborg, waarvan het gebeurde in Ierland natuurlijk een belangrijk onderdeel zal zijn.
Ik wil toch zeggen dat het ratificatieproces voor het Verdrag van Nice nog een aantal maanden in de verschillende lidstaten zal duren, misschien wel nog een jaar. Ik neem nota van de uitspraken van de Ierse regering over de voortgang van het proces in Ierland. Ik denk dat er reden is om hierop terug te komen. Ik denk dat het veel te vroeg om te zeggen dat het Verdrag van Nice "mislukt is" zoals de heer Sjöstedt beweert.

De Voorzitter
Mijnheer Nogueira Román, ik ga er vanuit dat u het Reglement kent en dat u dus alleen het woord kunt voeren om iets te zeggen over een motie van orde.

Nogueira Román
Mijnheer de Voorzitter, ik maak van deze gelegenheid gebruik om aan te geven dat het mij hogelijk verbaasd heeft dat ik een website moet raadplegen om een idee te krijgen van wat er zich in Europa afspeelt.

De Voorzitter


Herman Schmid
Vraag nr. 6 van (H-0456/01):
Betreft: Politieoptreden tijdens de top van Göteborg EU-topconferenties plegen demonstraties met zich mee te brengen, die op hun beurt repressief politieoptreden oproepen. Dit gebeurde toen de ministers van Financiën van de EU op 21 april te Malmö bijeenkwamen, en naar verwachting zal hetzelfde weer gebeuren tijdens de Top te Göteborg in juni, waarbij ook de Amerikaanse president Bush aanwezig zal zijn. Bericht wordt dat de heer Bush een groot aantal van zijn eigen veiligheidsfunctionarissen met zich mee zal brengen. Men moet dus aannemen dat er in het kader van de voorbereiding van de Top van Göteborg sprake is geweest van overleg, coördinatie en samenwerking tussen de Amerikaanse en de Zweedse veiligheidsfunctionarissen.
Werd het politieoptreden te Malmö gepland en uitgevoerd als een generale repetitie voor Göteborg? Was Amerikaans personeel aanwezig of in enigerlei wijze betrokken bij het politieoptreden in Malmö? Wie heeft het uiteindelijk gezag en de uiteindelijke verantwoordelijkheid voor de veiligheid bij topconferenties? Berust deze uitsluitend bij de Zweedse regering, of heeft het Amerikaanse veiligheidspersoneel een autonome autoriteit met betrekking tot de veiligheid van president Bush en de hem begeleidende personen?

Danielsson
Het politieoptreden tijdens de Top van Göteborg valt niet onder de bevoegdheid van de Raad.

Schmid, Herman
Dat is wat je noemt een beknopt antwoord. Ik dacht juist dat de EU-Top een belangrijke aangelegenheid voor het voorzitterschap was. Daarom verbaast het mij dat het voorzitterschap hoegenaamd geen antwoord op mijn vraag heeft.
Als het zo goed gaat als wij hopen - de Zweedse politie in Göteborg lijkt zich voorbereid te hebben op een vreedzame top - is de kwestie waarschijnlijk niet aan de orde. Als het daarentegen fout gaat, vind ik het eigenaardig dat de voorzitter van de Raad, die bovendien deel uitmaakt van de Zweedse regering, niet geïnteresseerd is in deze kwestie en er geen verantwoordelijkheid voor neemt. Dat is opmerkelijk. Ik vraag mij af wie hier eigenlijk wel de verantwoordelijkheid voor heeft.

Danielsson
Omdat ik ervan uitga dat mijn woorden voor Herman Schmid niet vertaald hoeven te worden, wil ik met alle plezier herhalen wat ik zei. Ik zei "Het politieoptreden tijdens de Top van Göteborg valt niet onder de bevoegdheid van de Raad". De Top zelf is natuurlijk wel een zaak voor de Raad. Ik hoop dat Herman Schmid mijn opvatting deelt dat het politieoptreden een nationale kwestie moet blijven.
Ik wil toch van de gelegenheid gebruik maken en zeggen dat het voorzitterschap zeer uitgebreide werkzaamheden heeft gepland in verband met de Top van Göteborg, wat betekent dat er een dialoog zal worden gevoerd met iedereen die een standpunt heeft over de werkzaamheden van de Unie. Een groot deel van de Zweedse regering wil groepen die een standpunt hebben over de werkzaamheden van de Unie in het algemeen en de Top van Göteborg in het bijzonder ontmoeten en spreken.
Het voorzitterschap zal doen wat het moet doen, namelijk erop toezien dat de Top van Göteborg een substantiële stap vooruit betekent en ook een manier zal zijn om te laten zien dat het mogelijk is om ook de discussies tijdens de Top op gang te brengen en breder te maken dan voorheen.

De Voorzitter


Jonas Sjöstedt
Vraag nr. 7 van (H-0483/01):
Betreft: Registratie van burgers in het SIS-bestand in relatie tot de demonstraties in Malmö Naar aanleiding van de bijeenkomst van de ECOFIN-Raad in april in Malmö werd er betoogd tegen de EU en de Economische en Monetaire Unie. Bij een demonstratie greep de politie in, waarbij meer dan 250 mensen werden opgepakt en velen door de politie werden mishandeld. De arrestanten moesten zich tegenover de politie legitimeren. Ook vreedzame demonstranten werden stelselmatig door de politie op video opgenomen. Volgens de Zweedse radio registreert de Zweedse veiligheidspolitie EU-tegenstanders in de aanloop tot de Top van Gotenburg.
Volgens de Overeenkomst van Schengen kunnen personen die een bedreiging voor de staatsveiligheid vormen in het SIS-bestand worden opgenomen. Kan de Raad mededelen of de Zweedse autoriteiten mensen in SIS hebben laten registreren wegens deelname aan de demonstratie in Malmö of wegens hun kritische houding tegenover de EU?

Danielsson
In de vraag van de heer Sjöstedt wordt verwezen naar een hypothetische registratie in het zogeheten SIS-bestand.
Ik wil erop wijzen dat in overeenstemming met artikel 105 van de Overeenkomst ter uitvoering van het Schengen-Akkoord de verantwoordelijkheid om te garanderen dat rapporten die worden ingevoerd in het informatiesysteem van Schengen juist, actueel en rechtmatig zijn, uitsluitend bij de verdragsluitende partijen ligt.
In overeenstemming met artikel 104 moet de nationale wetgeving die van toepassing is op de rapporterende verdragsluitende partijen gelden voor het rapport. Er moet ook op gewezen worden dat in Zweden, evenals in de overige lidstaten die het Schengen-acquis hebben aanvaard, een autoriteit bestaat die verantwoordelijk is voor een onafhankelijke controle van het nationale Schengen-register.
Iedereen heeft het recht om te eisen dat het controleorgaan in het informatiesysteem van Schengen de registraties controleert die hem/haar betreffen en de manier waarop deze gegevens worden gebruikt. Deze controle moet worden uitgevoerd in overeenstemming met de nationale Zweedse wetgeving.
Ik verruil nu even mijn pet als voorzitter van de Raad voor mijn Zweedse pet. Ik wil tegen de heer Sjöstedt zeggen dat ik voor de zekerheid getracht heb zo exact mogelijk antwoord te geven op de vraag van de heer Sjöstedt over in hoeverre personen worden geregistreerd in het SIS-bestand van de Zweedse overheid wegens deelname aan de demonstratie in Malmö of hun kritische houding tegenover de EU. Na controle kan ik deze beide vragen beantwoorden met een ondubbelzinnig nee.

Sjöstedt
Ik wil de zeer geachte vertegenwoordiger van de Raad bedanken voor het ongebruikelijk duidelijke antwoord. Ik ben blij met dit antwoord, omdat ik het een belangrijke aangelegenheid vind.
Ik zou toch willen vragen - misschien met de Zweedse pet op - waarom de Zweedse veiligheidspolitie stelselmatig vreedzame demonstranten op video opneemt tijdens demonstraties zonder incidenten. Is dat verenigbaar met de normale vrijheid van meningsuiting en demonstratie?

Danielsson
Als voorzitter van de Raad ben ik geenszins bevoegd om te antwoorden op de vraag. Verder ben ik in hoedanigheid van vertegenwoordiger van de Zweedse regering evenmin bevoegd om te antwoorden op vragen die de uitoefening van het openbare gezag betreffen.

Schmid, Herman
Aangezien het mogelijk bleek een andere pet op te zetten, wil ik ook een vraag stellen.
Er is tamelijk gedetailleerde informatie in de pers verschenen, onder meer in Göteborgsposten, over het feit dat de Amerikaanse veiligheidsdienst zeer actief heeft meegewerkt aan de voorbereidingen voor de Top. Zij schijnen een aantal weken in Zweden te zijn geweest. Ik weet niet of de informatie juist is, maar zij is afkomstig van politiefunctionarissen uit Göteborg die met naam en toenaam worden genoemd en het niet officieel hebben ontkend.
Het zou daarom interessant zijn om te weten of de gebeurtenissen in Malmö ook onderdeel zijn geweest van de voorbereidingen in samenwerking met de Amerikaanse veiligheidsdienst. Zouden wij hierop antwoord kunnen krijgen? Zo niet, dan blijft men speculeren en dat is niet in het belang van de Zweedse regering.

Danielsson
Het is niet in het belang van de Zweedse regering om mee te werken aan speculaties, maar het is evenmin in het belang van de Zweedse regering om zich uit te spreken over kwesties waarvoor de zelfstandige Zweedse autoriteiten verantwoordelijk zijn.

De Voorzitter
Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt de vraag nr. 8.

Gérard Caudron
Vraag nr. 9 van (H-0462/01):
Betreft: Sluitingen bij Danone en Marks & Spencer Mochten er nog mensen aan hebben getwijfeld dan zijn de abrupte en cynische aankondigingen van de sluitingen bij Danone en Marks & Spencer het duidelijke bewijs dat de tijd van de "gemengde economie" en het "Europese sociale model" bijna ten einde is.
Men zou nog begrip kunnen hebben voor herstructureringen van bedrijven die kampen met reële economische problemen. Maar het is onaanvaardbaar dat gezonde en welvarende bedrijven worden geherstructureerd met als enige doel de winst van de aandeelhouders te verhogen.
Als onze politici in beweging komen bij landbouwcrises, dan zouden onze Europese leiders ook in beweging moeten komen bij het moedwillige "slopen" van bedrijven, louter om het geld, waardoor hele gezinnen ontwricht raken, te meer daar het uitblijven van een reactie deze tendens in de toekomst zal versterken.
Wat gaat de Raad eraan doen?

Danielsson
De Raad wil de geachte afgevaardigde erop wijzen dat hij niet bevoegd is om de uitvoering van de wetgeving te controleren en daarom niet bevoegd is om te reageren op gebeurtenissen en ontwikkelingen in afzonderlijke bedrijven. De communautaire wetgeving die hiervoor geldt betreft echter met name de volgende instrumenten: de richtlijn van de Raad betreffende de aanpassing van de wetgeving van de lidstaten inzake collectief ontslag, de richtlijn van de Raad inzake de instelling van een Europese ondernemingsraad of van een procedure in ondernemingen of concerns met een communautaire dimensie ter informatie en raadpleging van de werknemers en de richtlijn van de Raad over het uitbreiden van een eerdere richtlijn inzake de instelling van een Europese ondernemingsraad of van een procedure, enzovoort tot het Verenigd Koninkrijk.
Wat betreft de kritiek op de communautaire wetgeving, waaronder de kritiek op het feit dat het voor directies niet verboden is om onrendabele onderdelen van hun bedrijf te sluiten in gevallen waarin de bedrijven als geheel rendabel waren of waarin de werkgever die niet voldoet aan de eis van informatie en overleg niet voldoende is bestraft, herinnert de Raad aan het feit dat hij slechts kan optreden op grond van voorstellen van de Commissie. Als de Commissie dergelijke voorstellen ter bespreking aan de Raad zou voorleggen, wat in dit stadium dus niet is gebeurd, zou de Raad bereid zijn om snel op te treden.
Ik wil onderstrepen dat de Raad gisteren een besluit heeft genomen over een voorstel voor een richtlijn van de Commissie tot instelling van een algemeen kader betreffende de informatie en raadpleging van werknemers in ondernemingen die op nationaal niveau in de lidstaten opereren. Deze richtlijn moet van toepassing zijn op onder andere de situatie, de structuur en de mogelijke ontwikkeling van de werkgelegenheid in een bedrijf en op geplande besluiten van de directie die kunnen leiden tot wezenlijke veranderingen in de arbeidsorganisatie of de contractuele verplichtingen van dat bedrijf. Tijdens het onderzoek dat nu begonnen kan worden, zal de Raad gepaste aandacht schenken aan de recente gebeurtenissen die de geachte afgevaardigde noemt.

Caudron
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, ik heb goed geluisterd naar uw antwoord en moet u zeggen dat ook ik blij ben met de beslissing die gisteren in de Raad Sociale Zaken werd genomen. Ik heb eveneens vernomen dat u een groot deel van de verantwoordelijkheid voor de huidige drama' s aan de Europese Commissie toeschrijft. U heeft immers gezegd dat de Commissie u geen maatregelen heeft voorgesteld om het hoofd te kunnen bieden aan de huidige, zeer ernstige situatie.
Ik heb twee verzoeken om opheldering. Het eerste gaat over de effectieve sancties in geval van overtreding van de regels, wat het akkoord van gisteren betreft. Verder wil ik graag een precisering over de situatie waarin de niet-Britse werknemers in de vestigingen in de rest van Europa zullen verkeren in de periode 2004-2009. Mijn laatste vraag is, mijnheer de fungerend voorzitter, wat ik als gekozen afgevaardigde tegen deze werknemers moet zeggen, die op straat zijn gezet door hun winstgevende ondernemingen? Zij weten immers heel goed dat zij op straat zijn gezet om nog hogere winsten mogelijk te maken! Kan ik volstaan met hun te antwoorden dat de Raad niets kan doen omdat de Commissie geen voorstel heeft gedaan? Ik weet dat u dat zelf, als mens en als gekozene, niet zou willen zeggen, en daarom vraag ik een wat vastberadener engagement van uw kant.

Danielsson
Ik vind dat u met het besluit van gisteren precies het antwoord hebt gekregen dat u zoekt op de terechte vragen die u krijgt van werknemers die op een onrechtmatige manier hun werk kwijtraken. De Raad hoopt dat de richtlijn inzake informatie en raadpleging een zinvol instrument zal zijn dat voor een rechtmatig proces zal zorgen bij dergelijke kwesties in de toekomst. Wij hebben gedurende het hele Zweedse voorzitterschap intensief gewerkt aan deze richtlijn. Wij zien het als een grote vooruitgang dat wij er gisteren in zijn geslaagd hieromtrent eensgezindheid te bereiken. Dit had ik eerlijk gezegd niet gedacht.
Ik zou graag een andere keer willen terugkomen op de gedetailleerde vragen die u stelt. De besprekingen in de Raad hebben tot gisteren geduurd. Er is laat op de avond nog het een en ander gewijzigd en ik heb nog geen uitgebreid verslag gekregen van mijn collega Sahlin, de verantwoordelijke minister. Ik wil u daarom voorstellen dat ik terugkom met wat uitgebreidere antwoorden op uw gedetailleerde vragen.

Désir
Mijnheer de fungerend voorzitter, ook ik ben verheugd over het besluit dat gisteren in de Raad Sociale Zaken werd genomen met het oog op de aanneming van de ontwerprichtlijn inzake informatie en overleg. Dat is een mooi resultaat van het Zweeds voorzitterschap.
Een belangrijk probleem is echter nog overeind, en dat is mijns inziens geen detail: de sancties. Wij hebben vastgesteld dat de Raad geen gevolg heeft gegeven aan het voorstel van de Commissie, van mevrouw Diamantopoulou. Daarin werd voorzien in annulering, bij wijze van sanctie, van besluiten inzake collectieve ontslagen waarbij de overleg- en informatieprocedures zijn overtreden. In dat geval zouden de arbeidscontracten van de werknemers wier ontslag het gevolg was van overtreding van de communautaire wetgeving, opnieuw van kracht moeten worden. Is de Raad bereid deze redactie opnieuw in de tekst op te nemen als het Parlement het Commissievoorstel ook in de tweede lezing goedkeurt? Een richtlijn zonder echte, ontradende sancties zal absoluut geen zoden aan de dijk zetten en de werknemers geen enkele bescherming kunnen bieden.

Danielsson
Zoals de geachte afgevaardigde zeker zal begrijpen is het heel moeilijk - om niet te zeggen onmogelijk - een antwoord te geven op deze hypothetische vraag. Ik begrijp dat het compromis gisteren nogal moeizaam is bereikt. Zoals ik al zei hebben wij in de Raad lang aan deze kwestie gewerkt en veel moeizame discussies gevoerd.
Ik kan eenvoudigweg niet vooruitlopen op het standpunt dat de Raad zou innemen in deze hypothetische discussie die u beschrijft. Laten wij vooreerst blij zijn met de vooruitgang als gevolg van het besluit van gisteren. Deze vooruitgang kan natuurlijk verbeterd worden, maar ik denk toch dat het een belangrijke stap betekent voor de Europese werknemers.

De Voorzitter
Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt de vraag nr.10.
Omdat de vragen nrs. 11 en 12 over een soortgelijk onderwerp gaan, worden ze tezamen behandeld.

Yasmine Boudjenah
Vraag nr. 11 van (H-0469/01):
Betreft: Standpunt van het Zweedse voorzitterschap over de invoering van een heffing op internationale financiële transacties In zijn antwoord op de vorige maand gestelde vragen verklaart de Raad dat de kwestie van de Tobin­tax niet op de agenda van de ECOFIN-Raad is geplaatst, ondanks het feit dat mevrouw Lena Hjelm-Wallén, vice-premier van Zweden, op 23 maart ll. heeft bevestigd dat zij akkoord gaat met de Tobin-tax.
De laatste tijd hebben een aantal lidstaten waaronder Finland zich voor een dergelijke heffing uitgesproken. Ook hebben parlementsleden op internationaal niveau (Europeanen, Canadezen, Amerikanen) een oproep gedaan voor de invoering van de Tobin-tax.
Is de Raad in het licht van deze nieuwe feiten voornemens om de kwestie op de agenda van de ECOFIN-Raad van 19 juni te plaatsen en bij die gelegenheid voor te stellen om een deel van de uit de Tobin-tax afkomstige middelen aan te wenden om te voldoen aan de basisbehoeften van de ontwikkelingslanden (drinkwater, basisgezondheidszorg, inentingen), die door het UNDP op 40 miljard dollar per jaar worden geraamd?

Harlem Désir
Vraag nr. 12 van (H-0486/01):
Betreft: Standpunt van het Zweedse voorzitterschap over de invoering van een heffing op internationale financiële transacties In zijn antwoord op de tijdens de vorige vergaderperiode van het Europees Parlement gestelde vragen heeft het Zweedse Voorzitterschap eraan herinnerd dat het niet voornemens is een initiatief te nemen ten aanzien van de invoering van de Tobin-tax. Kan het Voorzitterschap meedelen welke redenen mevrouw Lena Hjelm-Wallén, vice-premier van Zweden, ertoe hebben gebracht om op 23 maart 2001 te verklaren dat zij akkoord gaat met de Tobin-tax?
Gaat het vooral om de regulerende rol die een heffing op internationale financiële transacties zou spelen op de valutamarkt, door speculatie te ontmoedigen en de vluchtigheid van de wisselmarkten te verminderen?
Of is het mevrouw de vice-premier te doen om het belang van de heffing zelf, die volgens ramingen tussen 50 en 250 miljard dollar per jaar zou kunnen opbrengen, geld dat zou kunnen worden besteed aan ontwikkelingsprogramma's ten behoeve van de armste landen?

Danielsson
De mening van het voorzitterschap en de Raad over deze kwestie is nog steeds dezelfde als in het antwoord op vragen van 19 april dit jaar over hetzelfde onderwerp. Ik kan slechts kort herhalen wat wij toen zeiden. Wij zijn niet van plan om de kwestie op de agenda te zetten van de komende vergadering van de Raad van Economische en Financiële vraagstukken. Tot dusver is er uit een andere hoek hierover nog geen wens geuit. De Commissie heeft evenmin een voorstel of een ander initiatief over de kwestie ingediend voor behandeling in de Raad.

Boudjenah
Ik dank u voor uw antwoord. Ik had al verwacht dat u mondeling hetzelfde zou antwoorden als schriftelijk.
Ik moet u er evenwel op wijzen dat het aantal steunbetuigingen aan een soort Tobin-belasting groeit. Deze komen natuurlijk van verenigingen van economen, maar ook van politieke instanties, zoals gebleken is uit talrijke standpunten in het Fins en Canadees parlement, of recentelijk in Argentinië, in Groot-Brittannië zelfs en ook hier in het Europees Parlement.
Er wordt gezegd dat een dergelijke belasting slechts efficiënt kan zijn als verscheidene landen of gebieden in de wereld besluiten deze ten uitvoer te leggen. Dat is ook vaak het argument dat men ons tegenwerpt. Ongetwijfeld klopt dat, maar men moet toch vroeg of laat de eerste stap zetten om de op deze planeet woedende financiële speculatie een halt toe te roepen. Er is namelijk een absolute behoefte aan nieuwe hulpbronnen voor investeringen ten behoeve van de mensen in met name de ontwikkelingslanden.
Ook u is bekend dat dagelijks voor 1500 miljard dollar op de financiële markten wordt verhandeld. De helft daarvan betreft transacties op de Europese effectenbeurzen. Het lijdt dus geen twijfel dat als de Europese Unie een dergelijke weg zou bewandelen er een aanzienlijk effect kan worden gesorteerd. Vindt u nu ook niet dat de Europese Commissie tenminste een haalbaarheidsstudie zou kunnen maken?

Désir
Ik ben teleurgesteld over het antwoord van de Raad. Mevrouw Hjelm-Wallén, vice-premier van Zweden, heeft zich namelijk op 23 maart jongstleden in Stockholm in het openbaar uitgesproken voor een Tobin-belasting, zij het dan met de gebruikelijke voorbehouden. De door mevrouw Boudjenah genoemde redenen zijn mijns inziens ijzersterk. Hoe kan men weigeren een belasting te onderzoeken met een dermate laag tarief, die dus geen enkele weerslag zal hebben op de goederenhandel en de investeringen? Wij hebben het hier over een tarief van slechts 0,1%, waarvan de opbrengst echter, al naar gelang de ramingen, 50 à 250 miljard dollar kan bedragen. Daarmee zou men de ontwikkelingslanden in belangrijke mate kunnen helpen bij de uitdagingen waarmee zij zijn geconfronteerd.
U weet dat tijdens de conferentie van de Minst Ontwikkelde Landen die kortgeleden heeft plaatsgevonden in het Europees Parlement in Brussel, werd aangetoond dat 43% van de bewoners van deze landen geen toegang heeft tot drinkwater, 50% van de bevolking analfabeet is, één kind op de zes niet ouder wordt dan vijf jaar en de schuld van de MOL' s ondanks het initiatief van Keulen sedert 1990 is opgelopen van 121 tot 150 miljard dollar. Daarom geloof ik dat de Raad, vooral met het oog op de voorbereiding van de conferentie van de Verenigde Naties over de ontwikkelingsfinanciering, die in Mexico in maart 2002 zal worden gehouden, de mogelijkheid moet bestuderen van de invoering van een dergelijke belasting.

Danielsson
Ik heb vanmorgen gesproken met de Zweedse vice-premier, mevrouw Hjelm-Wallén, waaraan gerefereerd wordt in de vraag. Zij is zeer vereerd met het feit dat zij een wapen is geworden in het debat over de Tobin-tax, maar zij heeft mij gevraagd te zeggen dat de weergave van haar uitspraak op 23 maart door de geachte afgevaardigden niet volledig is. Zij zei toen precies dat wat de Raad mijns inziens bij eerdere gelegenheden ook heeft gezegd, namelijk dat men makkelijk kan instemmen met de fundamentele achterliggende waarden van het voorstel voor de Tobin-tax, maar dat men ook de vele praktische knelpunten onder ogen moet zien die de uitvoering van het voorstel met zich meebrengen.
Ik merk op dat de uitvoerbaarheidstudies, waarop wordt aangedrongen door veel onafhankelijke instellingen, worden uitgevoerd. Ik ben ervan overtuigd dat het daarom mogelijk zal zijn om deze kwestie op een zakelijke manier te bespreken. Wat betreft de formaliteiten in de Unie verwijs ik naar het antwoord dat ik eerder heb gegeven.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik ben even teleurgesteld als mijn collega' s over het antwoord. Het Zweedse voorzitterschap had het onderwerp altijd nog zelf op de agenda kunnen zetten. Dit lijkt me weer een voorbeeld van politici die niet in contact staan met gewone mensen, die zich heel goed bewust zijn van de enorme steun voor een dergelijke belasting. Al is zo' n belasting dan misschien niet haalbaar, zij geniet enorm veel steun en ik vind de weerstand van de Raad en de Commissie tegen het bespreken van deze belasting dan ook onthutsend. Als zij kon worden ingevoerd, zou dat een einde maken aan de ellende van wereldwijde speculatie die zoveel banen, gemeenschappen en gezinnen kapotmaakt. Tegelijkertijd zou dit een weldaad zijn in de vorm van grootschalige hulp en steun aan de derde wereld.
Misschien kan de fungerend voorzitter ingaan op mijn ongerustheid en mij vertellen waarom de Raad zo bang is om zelf opdracht te geven tot een onderzoek of om de Commissie daartoe aan te moedigen. We zouden tenminste een antwoord hebben als we konden zeggen dat uit onafhankelijk onderzoek is gebleken dat deze belasting niet zal werken. Ik vermoed echter dat dit niet de uitkomst zou zijn. Desondanks wil ik u vragen of u bereid bent de mogelijkheid te overwegen onderzoek te laten verrichten of de Commissie zelf aan te moedigen vormen van belasting als de Tobin-tax te onderzoeken op haalbaarheid en randvoorwaarden.

Danielsson
Volgens mij heb ik deze vraag al beantwoord, maar ik wil het antwoord met alle plezier herhalen. Voorzover de Raad weet, bestaan er al veel onafhankelijke studies over verschillende aspecten van de Tobin-tax. Om die reden is er geen behoefte aan nog meer studies. Zoals ik al zei, zijn er in de Raad geen voorstellen gedaan om de kwestie te bespreken. Het voorzitterschap is niet van plan haar te bespreken, en voorzover wij weten hoeven wij van de Commissie ook geen voorstel te verwachten.

Korhola
Mijnheer de Voorzitter, zijn er in de Raad andere maatregelen overwogen om dezelfde doelen te bereiken? Over die doelen zijn wij het waarschijnlijk eens. Ze zijn onvermijdelijk en nodig, want ze stabiliseren de wereldeconomie en de economieën van afzonderlijke staten en reguleren en beheersen de kapitaalstroom van noord naar zuid. Dus ook al vinden wij in de Tobin-belasting nu niet het geschikte middel, kunt u ons dan misschien vertellen wat er verder is gedaan?

Danielsson
Ik wil de geachte afgevaardigde eraan herinneren dat half mei dit jaar - van 14 tot 19 mei, geloof ik - in Brussel een speciale Conferentie over de Minst Ontwikkelde Landen is gehouden. De Unie en de Raad speelden daar een leidinggevende rol. Tijdens deze Conferentie zijn er veel verschillende initiatieven besproken die bijdragen tot het bereiken van de doelen die de geachte afgevaardigde beschrijft. Ik stel voor dat u kennis neemt van de besprekingen die plaatsvonden tijdens deze Conferentie. Dan heeft u een staalkaart van ontwerpmaatregelen die hopelijk, wellicht nog sneller, zullen leiden tot de op zich zeer behartigenswaardige doelen die de zogeheten Tobin-tax beoogt.

Auroi
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ook ik ben zeer teleurgesteld over uw antwoord. Als wij u moeten geloven, is er geen enkele mogelijkheid tot financiële innovatie, ofschoon de markt zo ontzettend veel vluchtige aspecten vertoont en de manier waarop men de recente crises, met inbegrip van de Aziatische crisis, het hoofd heeft geboden allesbehalve om over naar huis te schrijven was.
Hoe kunnen wij dan zorgen voor duurzame ontwikkeling, waar u als fungerend voorzitter van de Raad zo voor bent, als die de Europese Unie zo ontzettend duur zal komen te staan? Hoeveel gaat duurzame ontwikkeling kosten, en hoe zal men duurzame ontwikkeling in de ontwikkelingslanden kunnen financieren? Hoe gaat men hernieuwbare energiebronnen, toegang tot water voor iedereen, en tot slot het wegwerken van gevaarlijk afval financieren? Met welke middelen zullen wij hier ten strijde trekken, want kennelijk is voor u het eenvoudig ter sprake brengen van dit probleem - het beheer van de verschillende financiële stromen - al iets waar u tegenop ziet als tegen een berg.

Danielsson
In september 2002 vindt er een zeer belangrijke conferentie plaats in Johannesburg in Zuid-Afrika, de World Conference on Sustainable Development. Daar zal men op een, naar ik hoop, diepgaande en constructieve manier de onderwerpen bespreken die de geachte afgevaardigde aankaart. Het Zweedse voorzitterschap zal tijdens de Europese Raad van Göteborg eind deze week wijzen op de noodzaak van het actief bespreken van deze kwesties in de Unie om een concrete basis te leggen die een krachtig optreden van de Unie in deze belangrijke aangelegenheden mogelijk maakt. Ik ben er volledig van overtuigd dat er veel gelegenheden zullen zijn, waaronder de conferentie die ik noemde, om de bereidheid van de Unie te laten zien om bij te dragen tot een duurzame ontwikkeling op deze gebieden.

De Voorzitter
Daar de vraagstellers afwezig zijn, vervallen de vragen nrs.13 en 14.

Anna Karamanou
Vraag nr. 15 van (H-0479/01):
Betreft: Mensenrechten en democratische vrijheden van de vrouw in Turkije De hervorming van het Turkse Burgerlijk Wetboek en de afschaffing van de geïnstitutionaliseerde discriminatie van vrouwen lopen enorme vertraging op. De werkloosheid en het analfabetisme bij vrouwen en het geweld binnen het gezin blijven in Turkije zeer hoog. Tijdens de bijeenkomst van de partij van Bulent Eçevit op 29 april 2001 is volkomen ondemocratisch opgetreden tegen het vrouwelijke parlementslid Sema Piskinsut en haar zoon, om haar te dwingen haar kandidatuur voor het voorzitterschap van de partij in te trekken en haar vervolgens uit het bestuur van de Parlementaire commissie voor de mensenrechten te verwijderen. Wat denkt de Raad in het kader van de pre-toetredingsprocedure te ondernemen om Turkije te verplichten het acquis communautaire over te nemen en de mensenrechten en de democratische vrijheden van de vrouw te eerbiedigen?

Danielsson
De Raad is op de hoogte van de problemen die de geachte afgevaardigde noemt en merkt op dat de Commissie in haar voortgangsrapport van 8 november 2000 een aantal problemen in verband met de gelijke kansen voor mannen en vrouwen heeft gesignaleerd die Turkije moet aanpakken.
De Raad heeft voor deze vergadering al bij diverse gelegenheden bevestigd dat de mensenrechten, waaronder de vrouwenrechten, een belangrijk onderdeel vormen van het toetredingspartnerschap van de Unie met Turkije, waarin de prioriteiten worden vastgesteld waarop de voorbereidingen voor de toetreding gericht moeten worden met inachtneming van de politieke en economische criteria voor toetreding en de verplichtingen van een lidstaat.
De Unie heeft bij de prioriteiten op middellange termijn in de overeenkomst speciaal de bepaling opgenomen dat "alle nog bestaande vormen van discriminatie van vrouwen en alle vormen van discriminatie op grond van sekse, ras of afkomst, religie of geloofsovertuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid" moeten worden tegengaan.

Karamanou
Ik dank de Raad voor zijn antwoord. Ik betwijfel natuurlijk absoluut niet dat u de situatie van de rechten van de vrouw in Turkije, en meer in het algemeen de problemen daar in verband met de eerbiediging van de mensenrechten goed kent. Ik had echter van de Raad een wat meer concrete reactie verwacht op de problemen waarmee de vrouwen in Turkije te kampen hebben. Ik bedoel hier met name de geïnstitutionaliseerde discriminatie, de legale discriminatie van vrouwen. Er komt geen schot in de wijziging van het civiel recht. Wij weten ook dat ernstige incidenten zijn ontstaan in de commissie die een debat over de wijziging van het civiel recht op gang probeerde te brengen.
Ik wil verder van de Raad weten wat zijn standpunt is ten aanzien van de poging van Turkije om hinderpalen op te werpen voor de opneming van de gelijkheid van vrouwen en mannen in de grondwet. De Turkse vrouwen verwachten van de Europese Unie dat zij efficiënt optreedt en bijdraagt aan de beëindiging van de huidige discriminatie en de ongelijkheden van vrouwen in Turkije.

Danielsson
De Raad kan zich niet neerleggen bij het soort verschijnselen dat u noemt. Zoals ik al zei in mijn eerste antwoord is het een terugkerend thema in de politieke dialoog met Turkije om op dit soort onrechtmatigheden te wijzen en ze aan te orde te stellen, zoals u zelf met een voorbeeld toelicht. Wij hebben op 26 juni een bijeenkomst met de Associatieraad met Turkije. Ik ben ervan overtuigd dat deze problematiek dan besproken zal worden.

De Voorzitter


María Izquierdo Rojo
Vraag nr. 16 van (H-0481/01):
Betreft: Steun voor vrouwen in Afghanistan Is de Raad bereid spoedacties op te zetten om verbetering te brengen in de mensonwaardige omstandigheden waarin 11 miljoen vrouwen in Afghanistan leven?

Danielsson
De Raad maakt zich eveneens zorgen over de rampzalige situatie van een groot deel van de Afghaanse bevolking, in het bijzonder van de vrouwen.
De Europese Unie, de Commissie via ECHO en EuropeAid alsmede de lidstaten zullen, voorzover de omstandigheden in het gebied dat toelaten, ook in de toekomst spoedeisende humanitaire hulp verlenen aan de bevolking en Afghaanse vluchtelingen in het buitenland. De houding van de Taliban ten opzichte van vrouwen en de vele obstakels die het Taliban-regime heeft opgeworpen voor niet-gouvernementele organisaties die actief zijn in het land, bemoeilijken deze taak echter in hoge mate.
Dit geldt met name voor de werkzaamheden die beter onderwijs voor en een betere gezondheid van Afghaanse vrouwen beogen. Ondanks de moeilijkheden slagen enkele humanitaire organisaties erin scholen voor meisjes te steunen en te runnen.
Ondanks de aanhoudende inspanningen van de Unie en de rest van de internationale gemeenschap is het de trieste realiteit in Afghanistan dat het Taliban-regime tot dusver ongevoelig is gebleken voor argumenten en druk van buitenaf.
De gevechten tussen de Taliban en de Noordelijke Alliantie gaan door, ondanks de langdurige militaire impasse. De Taliban blijft bovendien bemiddelingspogingen van de VN en anderen afwijzen. Er bestaat een dringende behoefte aan het verbeteren van de schokkende situatie wat betreft de humanitaire aspecten en de mensenrechten, maar onder de zojuist geschetste omstandigheden zijn de vooruitzichten voor verbetering helaas niet bijzonder gunstig.
De Raad hoopt dat de sancties die gebaseerd zijn op resolutie UNSCR 1333 van de Veiligheidsraad, en die de Raad heeft uitgevoerd overeenkomstig het gemeenschappelijke standpunt en de EG-verordening, de interventie van buitenaf zullen doen afnemen en een onderhandelingsoplossing van het Afghaanse conflict zullen bevorderen. Ik wil ook verwijzen naar de antwoorden op vragen over Afghanistan die ik eerder heb gegeven tijdens het vragenuur in het Parlement.

Izquierdo Rojo
Hartelijk dank voor uw antwoord. Ik zou graag van u vernemen of u het vanuit uw ervaring in het kader van het voorzitterschap van de Raad mogelijk acht om een internationale vredescommissie in te stellen waarvan alle bij het conflict in Afghanistan betrokken partijen deel uitmaken.
Uw antwoord had betrekking op concrete acties op het gebied van samenwerking en eerbiediging van de mensenrechten. Ik zou u willen verzoeken het Parlement in te lichten over politieke maatregelen, niet zozeer van de Verenigde Naties als wel van de Europese Unie.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, wat staat ons te doen? Welke politieke actie zal de Europese Unie in de gelegenheid stellen om op realistische wijze haar steentje bij te dragen aan de oplossing van het conflict in Afghanistan?
Denkt u dat de Raad zal instemmen met de oprichting van een internationale vredescommissie waarvan alle betrokken partijen deel uitmaken?

Danielsson
De Raad heeft nog geen gelegenheid gehad om een voorstel voor een internationale vredescommissie te bespreken en ik kan op dit moment namens de Raad geen antwoord geven op uw vraag.
Ik wil echter onderstrepen dat er mijns inziens vernieuwende ideeën nodig zijn om de patstelling op te heffen in het conflict dat ik heb getracht te beschrijven in mijn antwoord. Zoals ik al zei heeft de Raad geen standpunt ingenomen over in hoeverre een internationale vredescommissie voor een dergelijke oplossing kan zorgen, maar ik beloof u dat ik het idee voor verdere bespreking naar voren zal brengen in de Raad.
Ik wil benadrukken dat de Raad het er tot dusver in hoge mate over eens is dat krachtige steun aan de VN-inspanningen voor de Unie de doeltreffendste manier is om bij te dragen aan een verbetering van de situatie in Afghanistan. De Unie moet bijdragen tot een internationale coördinatie. In veel gevallen kan de Unie zelfstandig optreden en dat moet zij dan ook doen. Maar in een situatie zoals in Afghanistan is coördinatie met andere gelijkgezinden nodig en dan vormt de VN het beste kader daarvoor. Ik denk daarom dat wij onze inspanningen in dit geval vooral hierop moeten richten.

De Voorzitter


Lennart Sacrédeus
Vraag nr. 17 van (H-0482/01):
Betreft: Verkiezingen in Italië en de EU als unie van gemeenschappelijke waarden Door de verkiezingen op 13 mei krijgt Italië, een van de grootste EU-landen, een regering met vertegenwoordigers van partijen als de Alleanza Nazionale, de erfgenaam van het Italiaanse fascisme, en de separatistische en tegen immigratie gekante Lega Nord. Deze partijen waren al eens eerder in de Italiaanse regering vertegenwoordigd, maar dat was vóór de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam.
Verleden jaar gingen de regeringen van veertien EU-landen over tot een politieke boycot van Oostenrijk toen de tegen immigratie gekante FPÖ deel was gaan uitmaken van de regering. Als argument voor de maatregelen werden de artikelen 6 en 7 van het Verdrag van Amsterdam aangevoerd, waarin de gemeenschappelijke fundamentele beginselen van de EU worden genoemd. In september werden de sancties opgeheven nadat een commissie van wijzen een onderzoek naar de gang van zaken in Oostenrijk had uitgevoerd.
In welke mate verschilt de situatie in Italië volgens de Raad van die in Oostenrijk en wat voor conclusies moeten hieruit worden getrokken in verband met eventuele toepassing van de artikelen 6 en 7 van het Verdrag?

Danielsson
Ik kan mijn antwoord kort houden: Ten aanzien van de kwesties die de heer Sacrédeus in zijn vraag aan de orde stelt heeft de Raad noch gediscussieerd, noch een standpunt ingenomen en ik kan er daarom geen antwoord op geven.

Sacrédeus
Bedankt voor het in strikte zin juridisch en politiek correcte antwoord. Toch denk ik dat wij moeten beseffen dat, hoewel het Parlement dunbevolkt is, een groot aantal Europese burgers deze vragen na de verkiezingsuitslag in Italië stellen. De EU is sinds het Verdrag van Amsterdam een unie van gemeenschappelijke waarden; dat is vastgelegd in artikel 6 en 7. Als het Zweedse voorzitterschap de kwestie van de nieuwe regering in Italië en de conclusies uit eerdere optredens tegen Oostenrijk niet aan de orde stelt, denk ik dat er op den duur vanuit de bevolking toch een verzoek komt voor een onderzoek naar de gebeurtenissen in Italië en welke partijen en normen en waarden daar passen.
Ik wil echter het volgende zeggen: ik hoop niet dat de reactie op Italië en Oostenrijk beïnvloed wordt door het feit dat Italië een groot land en Oostenrijk een klein land is!

Danielsson
Laat mij slechts verduidelijken wat de heer Sacrédeus ongetwijfeld al weet. De Raad heeft niet deelgenomen aan het besluit over een boycot van Oostenrijk, maar het was een ad hoc-besluit van de 14 staatshoofden en regeringsleiders. Deze besluiten golden alleen voor de bilaterale betrekkingen - de EU-samenwerking stond erbuiten.
Ik wil er slechts op wijzen dat het Verdrag van Nice - dat zoals bekend nog steeds niet is geratificeerd - nu in artikel 7 een nieuwe ontwerpregelgeving bevat, die bedoeld is om toegepast te worden in situaties zoals met Oostenrijk. Als iemand kritiek heeft op een situatie die de heer Sacrédeus beschrijft, moet men gebruik maken van de mechanismen in artikel 7. Het Verdrag is nog niet geratificeerd, maar er zijn wellicht toch mogelijkheden om dit artikel aan te voeren als iemand de vraag opwerpt. Een dergelijk verzoek is tot dusver nog niet bij het voorzitterschap ingediend.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, geachte voorzitter van de Raad, allereerst wil ik u bedanken voor de duidelijke uitspraak dat aan de sancties tegen Oostenrijk, noch het werk waren van de Raad, noch van enige andere Europese instelling. Ik hecht hier grote waarde aan omdat dit besluit van de regeringsleiders uiteraard is genomen zonder rechtsgrondslag en zonder dat de andere partij is gehoord. Het was dus een misser zoals die in de Europese Unie eigenlijk zijns gelijke niet kent.
Daarom wil ik graag het volgende van u weten: denkt u als voorzitter van de Raad dat deze beslissing ten aanzien van Oostenrijk in feite ook de negatieve uitslag van het Ierse referendum van vorige week heeft veroorzaakt?

Danielsson
De Raad heeft de hypothetische vraag die de afgevaardigde stelt überhaupt niet besproken. Ik kan daarom geen antwoord geven namens de Raad.

De Voorzitter
Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt de vraag nr. 18.

Glyn Ford
Vraag nr. 19 van (H-0487/01):
Betreft: Europolverslag-valse euro De Raad heeft geen aandacht geschonken aan de verontrusting van leden van het Parlement ten aanzien van witwassen van geld met gebruikmaking van de euro en van het produceren van valse euros. Heeft hij kennis genomen van het verslag in de Financial Times van 22 mei waarin Europol verklaart van mening te zijn dat er een mogelijk gevaar van betekenis bestaat dat de financiële misdaad tijdens de overstap toeneemt? Is hij nu eindelijk voornemens het probleem nogmaals te bezien?

Danielsson
De werkzaamheden van de Raad in verband met de invoering van de euro getuigen, naar wij hopen, van zijn bereidheid om eurobiljetten en ­munten effectief te beschermen tegen valsemunterij.
Ik wil erop wijzen dat in verordening (EG) nr. 974/98 van de Raad wordt vastgesteld dat de euro vanaf 1 januari 2002 in omloop komt en dat de deelnemende lidstaten verplicht zijn erop toe te zien dat er passende sancties komen voor vervalsing van eurobiljetten en ­munten.
Sindsdien heeft de Raad op 29 mei 2000 een kaderbesluit aangenomen over het verbeteren van de bescherming tegen valsemunterij in verband met de invoering van de euro door middel van strafrechtelijke en andere maatregelen. Ter aanvulling en versterking hiervan, met name wat betreft maatregelen tegen vervalsing van de euro door een nauwe samenwerking tussen de overheden van de lidstaten, de Europese Centrale Bank, de nationale centrale banken, Europol en in de toekomst ook Eurojust, heeft de Franse regering op 22 december 2000 een voorstel ingediend voor bescherming van de euro tegen valsemunterij. Zoals de afgevaardigde weet, heeft het Parlement op 3 mei 2001 zijn advies uitgebracht over dit voorstel.
Het voorstel, dat dus nog goedgekeurd moet worden, is gekoppeld aan het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van maatregelen die noodzakelijk zijn voor de bescherming van de euro tegen valsemunterij en aan het voorstel voor een verordening van de Raad houdende uitbreiding van het toepassingsgebied van de verordening. Ook over al deze verordeningen heeft het Parlement op 3 mei 2001 advies uitgebracht.
Tijdens de bijeenkomst op 29 mei 2001 is de Raad het erover eens geworden om het ontwerpbesluit dat vorig jaar ingediend is op te delen in een ontwerpbesluit van de Raad en een ontwerpkaderbesluit. Het Europees Parlement zal worden verzocht om advies uit te brengen over deze twee voorstellen. Bij deze gelegenheid is de Raad het ook eens geworden over conclusies over de rol van Europol bij de bescherming van de euro, onder andere door de lidstaten de noodzakelijke hulp te bieden bij het uitvoeren van hun taak om vervalsing van de euro te voorkomen en te bestrijden.
Wat betreft het witwassen van geld heeft de Raad in eerdere antwoorden aan het Parlement uitvoerig zijn visie uiteengezet over het toenemende risico van het witwassen van geld bij de invoering van de eenheidsmunt en over de maatregelen die de Raad heeft genomen voor het verkleinen van dit risico. Deze maatregelen, overeenkomstig de grotere opmerkzaamheid van de nationale overheden en financiële instellingen, zijn cruciaal voor het verkleinen van het risico op het witwassen van geld bij de invoering van de euro.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, we hebben een lange lijst van maatregelen die door de Raad en de Commissie genomen zijn ter bestrijding van de productie van valse euro' s. Niettemin vindt Europol, volgens een bericht in de Financial Times van 22 mei, deze maatregelen kennelijk nog steeds onvoldoende. Een van de dingen waar men zich met name zorgen over maakt, is de zeer hoge waarde van het 500-eurobiljet. Hierdoor ontstaat immers het risico dat de euro de favoriete muntsoort van valsemunters en witwassers wordt, omdat de waarde ervan aanzienlijk hoger is dan die van alle andere biljetten die officieel in omloop zijn in de Verenigde Staten, Japan of het Verenigd Koninkrijk.
Heeft de Raad niet de mogelijkheid overwogen om het in omloop brengen van het 500-eurobiljet uit te stellen? De invoering van de euro biedt valsemunters immers een bijzonder gevaarlijke kans om hun slag te slaan, aangezien miljoenen mensen overal ter wereld deze biljetten nog nooit gezien zullen hebben. Grootschalige vervalsing zal het ernstige risico met zich meebrengen dat de hele geloofwaardigheid van en het vertrouwen in de euro wereldwijd beschadigd wordt.

Danielsson
De Raad heeft geen aanleiding gehad om een eventuele vertraging of uitstel van de uitgifte van de biljetten van 500 euro te bespreken. De Raad is van mening dat alle mogelijke maatregelen zijn genomen.
Ik heb de vele verschillende besluiten die in de Raad zijn genomen opgesomd. Ik wil ook onderstrepen dat het natuurlijk eveneens aan de nationale bevoegde autoriteiten is om op een passende manier op te treden tegen valsemunterij. Een concrete discussie over uitstel van de uitgifte van de biljetten van 500 euro heeft dus niet plaatsgevonden.

De Voorzitter
Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt de vraag nr. 20.

Brian Crowley
Vraag nr. 21 van (H-0490/01):
Betreft: Vervolg van de tweede Interinstitutionele Conferentie over het drugsbeleid in Europa Op 28-29 februari 2000 vond de tweede Interinstitutionele Conferentie over het drugsbeleid in Europa plaats. Meent de Raad dat hij thans positief kan antwoorden op de kritiek van de Europol-deskundige tijdens de conferentie, die verklaarde dat er nog geen samenwerking tot stand was gekomen tengevolge van een reeks politieke, legislatieve en gerechtelijke problemen, en wat zijn de opvattingen van de Raad thans over de nadruk die wordt gelegd op de noodzaak van verbeterde samenwerking tussen bevoegde nationale instanties en de chemische industrie om te komen tot een geregelde en gestructureerde verstrekking van informatie over verdachte transacties met presucsor-chemicaliën en is de Raad tenslotte tevreden over de mate van samenwerking met derde landen bij het aanpakken van de illegale drugshandel?

Danielsson
Het actieplan voor drugsbestrijding van de Unie voor de jaren 2000 - 2004 is uitgewerkt op basis van de debatten tijdens de tweede Interinstitutionele Conferentie over het drugsbeleid in Europa in Brussel in februari 2000 en de drugsstrategie van de Europese Unie die de Europese Raad van Helsinki in december 1999 heeft gesteund. Dit actieplan werd gesteund door de Europese Raad van Feira in Portugal in juni 2000. In het actieplan dat nu wordt uitgevoerd, wordt de Commissie opgeroepen om in samenwerking met de lidstaten een procedure in te stellen voor vrijwillige controle van de zogeheten niet-geregistreerde chemische precursoren voor het vervaardigen van synthetische drugs in samenwerking met de chemische industrie.
De Commissie is bovendien verzocht om regelmatig aan de Raad te rapporteren over de controle van bepaalde stoffen die worden misbruikt voor illegale chemische precursoren, maatregelen die het afgelopen jaar genomen zijn en maatregelen die het komende jaar worden voorgesteld.
Op grond van het voorstel van de Commissie heeft de Raad onlangs, op 5 juni 2001, een verordening vastgesteld tot wijziging van een eerdere verordening houdende maatregelen om te voorkomen dat bepaalde stoffen worden misbruikt voor de illegale vervaardiging van verdovende middelen en psychotrope stoffen om de definitie van geregistreerde stoffen uit te breiden met natuurproducten die dergelijke stoffen bevatten, de samenwerking uit te breiden tussen de autoriteiten van de lidstaten en de chemische industrie, zodat deze ook niet-geregistreerde stoffen behelst alsmede de Commissie de verantwoordelijkheid te geven richtsnoeren op te stellen om de chemische industrie te helpen bij het bereiken van het doel van de voornoemde samenwerking. In deze richtsnoeren moet in het bijzonder regelmatig een bijgewerkte lijst worden opgenomen van niet-geregistreerde stoffen die doorgaans worden gebruikt bij de illegale vervaardiging van verdovende middelen en psychotrope stoffen, zodat de industrie de handel in dergelijke stoffen op vrijwillige basis kan controleren.
De Europese Unie is bezig haar werkzaamheden ter bestrijding van de illegale handel in verdovende middelen uit te breiden met name in samenwerking met belangrijke landen van herkomst en doorvoerlanden.
Wat betreft Latijns-Amerika en West-Indië is de derde Topontmoeting in het kader van het zogeheten samenwerkings- en coördinatiemechanisme zojuist begonnen in de stad Cochabamba in Bolivia. Een actieplan voor de EU/Centraal-Azië zal de komende weken worden goedgekeurd. De strijd tegen de drugs neemt een voorname plaats in de samenwerking met de Verenigde Staten in het kader van de transatlantische dialoog en met Rusland in het kader van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst. Tijdens de voorbereidingen voor de toetreding van de kandidaat-landen is het onderdeel in het PHARE-programma over drugs een belangrijk element in de bestrijding van de drugshandel. Europol is bovendien onderhandelingen begonnen met 23 landen voor het aangaan van samenwerkingsovereenkomsten. In de meeste samenwerkingssystemen zijn de maatregelen gericht op illegale drugshandel op zee, controle van synthetische drugs en een betere samenwerking tussen de politie en de douane.

Crowley
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de minister bedanken voor zijn bereidheid om elk Vragenuur met het Parlement in gesprek te gaan en voor zijn gedeeltelijke antwoord op mijn vraag. Zoals bij al deze vragen ligt echter het punt waar het werkelijk om gaat elders in de vraag verborgen.
Ik zou met name zijn mening willen horen over de kritiek van de Europoldeskundige die zei dat er geen effectieve samenwerking of coördinatie bestond tengevolge van "een reeks politieke, legislatieve en gerechtelijke problemen" . Ik dank hem voor zijn antwoord in verband met de chemische industrie, de overeenkomsten die gesloten zijn in Centraal-Amerika, het Caraïbisch gebied en Latijns-Amerika en de overeenkomst die met Azië gesloten gaat worden. Maar intern, binnen de grenzen van de Europese Unie, zijn er voortdurend problemen met betrekking tot samenwerking en coördinatie. Ik zou daar graag een reactie op krijgen.
Gaarne zou ik de vragen van de heren Andrews, Hyland and Fitzsimons namens hen stellen, aangezien zij momenteel een vergadering bijwonen van de Commissie constitutionele zaken.

De Voorzitter
Mijnheer Crowley, het Reglement laat helaas niet toe dat u vragen van afgevaardigden die hier niet aanwezig zijn opnieuw aan de orde brengt.

Danielsson
Het is moeilijk een eenduidig antwoord te geven op de gedetailleerdere vraag van de heer Crowley. In mijn eerste antwoord heb ik echter getracht naar voren te brengen dat de Unie en de Raad, sinds de Conferentie waar de deskundige die u noemt zijn kritiek uitte, op diverse wijzen hebben getracht maatregelen te nemen die zullen leiden tot een effectievere samenwerking op dit gebied. Ik heb ook geprobeerd te beschrijven op welke manier dat gebeurt.
Ik durf geen duidelijke mening te geven over oorzaak en gevolg. Ik denk echter dat de kritiek van de deskundige van Europol, waarnaar u verwijst, evenals vele andere kritische kanttekeningen, ertoe heeft geleid dat er nu in de Unie een effectievere samenwerking op dit gebied bestaat. Er moeten echter meer stappen worden gezet - daarover zijn wij het helemaal eens - op het politieke vlak en op het gebied van de wetgeving en de juridische samenwerking.
Er moet nog veel gebeuren, maar ik denk dat de Unie kan constateren dat er de afgelopen jaren belangrijke stappen zijn gezet in de richting van een effectievere samenwerking op het gebied van de drugsbestrijding.
Het Zweedse voorzitterschap kan ter afsluiting concluderen dat er nog veel te doen staat op het gebied van justitie en binnenlandse zaken. Tijdens de Europese Raad van Göteborg vrijdag en zaterdag zullen wij voorstellen dat de Europese Raad het eens wordt over een verzoek om vaart te zetten achter de samenwerking het gebied van justitie en binnenlandse zaken. Dat betreft met name de samenwerking op drugsgebied, omdat er op dat gebied veel sneller iets moet gebeuren. Wij hopen dat het vele grondwerk dat het Zweedse voorzitterschap op dit gebied heeft verricht, tijdens het Belgische voorzitterschap tot concrete besluiten leidt op het gebied van justitie en binnenlandse zaken.

Sacrédeus
Ik wil een aanvullende vraag stellen naar aanleiding van wat de fungerend voorzitter van de Raad zei over de juridische samenwerking. België neemt het voorzitterschap van Zweden over en is bezig een wetgeving op drugsgebied in te voeren dat lijkt op de wetgeving in Nederland.
Mijn vraag luidt als volgt: in hoeverre kan er een daadwerkelijke samenwerking tot stand komen op het gebied van de drugsbestrijding en de bestrijding van het gebruik ervan en de handel erin, als Nederland - in onze Zweedse ogen - zo' n nonchalante, lichtzinnige en liberale kijk heeft op drugsgebruik, dat daardoor mensen uit heel Europa naar Nederland trekken. Dit beleid gaat België overnemen. Bestaat er echt een kans dat wij resultaten boeken als twee landen er zo' n verschillende visie op na houden?

Danielsson
Als fungerend voorzitter van de Raad kan en mag ik geen oordeel hebben over het beleid van de afzonderlijke lidstaten op dit gebied. Ik ben het in ieder geval eens met wat de heer Sacrédeus zegt over het probleem om een effectieve samenwerking en de nodige vooruitgang op dit gebied te bereiken. De 15 lidstaten hebben een verschillende juridische traditie op dit gebied. Wij hebben tijdens ons voorzitterschap, onder andere tijdens een informele bijeenkomst van de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken, getracht bij te dragen tot een proces om nader tot elkaar te komen op dit gebied.
Ik kan met een zekere berusting constateren dat er nog veel te doen staat. Ik ben ervan overtuigd dat onze Belgische vrienden deze discussie op competente wijze zullen voortzetten. Ik heb het gevoel dat een aantal voorzitterschappen na België ook aan deze kwestie moeten werken. Mijns inziens is het echter noodzakelijk dat wij veel vooruitgang boeken op het gebied van justitie en binnenlandse zaken.

De Voorzitter
De voor de vragen aan de Raad gereserveerde tijd is nu verstreken. De vragen nrs. 22 tot en met 31 zullen daarom schriftelijk beantwoord worden.
Alvorens we onze werkzaamheden tot 21.00 uur opschorten wil ik hier graag namens het Voorzitterschap de fungerend voorzitter, de heer Lars Danielsson, bedanken voor het werk dat hij gedurende het Zweedse voorzitterschap verricht heeft. Ik dank hem voor de sympathieke, actieve, objectieve en ongekunstelde wijze waarop hij zich verweerd heeft, tijdens dit Vragenuur, maar ook, meer algemeen, in de dialoog met het Parlement. Wij wensen hem veel succes op de Top van Göteborg.
(De vergadering wordt om 19.35 uur onderbroken en om 21.00 uur hervat)

Bescherming van de bossen in de Gemeenschap
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0179/2001), namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende de gemeenschappelijke standpunten van de Raad met het oog op de aanneming van de verordeningen van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van:
I. verordening (EEG) nr. 3528/86 betreffende de bescherming van de bossen in de Gemeenschap tegen luchtverontreiniging (14644/1/2000 REV 1 - C5-0072/2001 - 1999/0159(COD))
II. verordening (EEG) nr. 2158/92 betreffende de bescherming van de bossen in de Gemeenschap tegen brand (14645/1/2000 REV 1 - C5-0073/2001 - 1999/0160(COD)) (Rapporteur: mevrouw Redondo Jiménez).

Redondo Jiménez
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, wij bevinden ons in de tweede lezing van verordening (EEG) nr. 2158/92 betreffende de bescherming van de bossen in de Gemeenschap tegen brand en verordening (EEG) nr. 3528/86 betreffende de bescherming van de bossen in de Gemeenschap tegen luchtverontreiniging.
Deze laatste verordening stelt een kader vast voor de waarneming, evaluatie en opvolging van de aan de Europese bossen toegebrachte schade. Er werd een netwerk van waarnemingspunten opgezet teneinde regelmatig een inventaris van de schade op te maken en jaarlijks een verslag op te stellen, alsmede een aanvullend netwerk voor de opvolging en controle van demonstratie- en proefprojecten.
De algemene tendens wijst op een verslechtering van de situatie van loofbomen als beuken en eiken. Het ontbladeringsproces neemt almaar toe ten gevolge van de luchtverontreiniging, met name in Midden-Europa, hetgeen op zijn beurt de verzuring van de bodem in de hand werkt. De atmosferische deposities hebben een stijging van de nitraatconcentraties in de bodem tot gevolg en verhogen het risico op besmetting van het drinkwater. Daardoor komt de filterfunctie van de waterreserves van de bosgronden in het gedrang. De voor deze verordening uitgetrokken kredieten worden in het Commissievoorstel teruggebracht van 40 miljoen euro voor de eerste periode van vijf jaar tot 34 miljoen voor de tweede periode van vijf jaar, van 1997 tot 2001. De Milieucommissie stelt opnieuw voor om het begrote bedrag overeenkomstig de toename van het bosareaal en de stijgende kosten van levensonderhoud op te trekken tot 44 miljoen euro. Het nut van het programma en de bijbehorende controlenetwerken staat buiten kijf. De versterking van deze initiatieven zou ongetwijfeld uitmonden in een exponentiële groei van de dienst die de bossen aan het geheel van de Europese samenleving bewijzen.
Verordening (EEG) nr. 2158 over de bescherming van de bossen in de Gemeenschap tegen brand voorzag in een reeks maatregelen om het aantal branden en het getroffen bosareaal te verminderen. Zij zette het licht op groen voor cofinanciering van in hoofdzaak preventieve maatregelen, met name aanleg van beschermingsinfrastructuur - brandstroken, bospaden, watervoorzieningen, enzovoorts - en aanpassing van de bestaande controlesystemen en instrumenten voor opsporing van de oorzaken. In artikel 10 van de verordening wordt voor de periode 1992-1995 70 miljoen euro uitgetrokken terwijl het voorstel dat ons voor de periode 1997-2001 werd voorgelegd tot 50 miljoen euro beperkt blijft. Dit komt neer op 10 miljoen per jaar. De voorgestelde vermindering strookt allerminst met de in de punten 5 en 6 van de bosstrategie voor de Europese Unie vervatte aanbevelingen van de Raad aan de Commissie. Deze beogen immers een verbetering van de communautaire maatregelen ter bescherming van de bossen. Bovendien druist zij in tegen het gezond verstand aangezien het bosareaal sinds 1995 - het jaar waarin de laatste uitbreiding plaatsvond - gestegen is van 21% van het totale grondgebied van de Unie tot 36%. Het verband tussen meer bos dat bescherming behoeft en minder geld om deze bescherming te financieren ontgaat mij volkomen.
Daarom stellen wij in onze amendementen voor om de kredieten op te trekken tot 77 miljoen euro. Wij mogen onder geen beding afzien van dit mijns inziens volkomen terechte bedrag aangezien dat nefaste gevolgen zou hebben voor de bescherming van het landschap, de natuur, de biodiversiteit, de traditionele gebruiken en multifunctionele activiteiten en al wat wij zien wanneer wij onze ogen sluiten en ons een bos voor de geest halen.
Op 60 miljoen hectare van het Europese grondgebied bestaat er brandgevaar. Het voorstel van de Commissie voorziet in 0,16 euro per hectare. Het Parlement eist 0,23 euro. Het verschil bedraagt derhalve 0,07 euro per hectare. Waarde collega's, de voorgestelde besparing is niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat en gaat ten koste van de bescherming van de bossen. Desondanks wordt ons voorstel geweigerd.
Het verslag maakt ook gewag van het probleem van de mediterrane bossen. Dat mag ik hier niet vergeten te vermelden. De voornoemde bossen zijn zeer gevoelig voor branden omdat zij in warme streken gelegen zijn en door langdurige droogte en woestijnvorming geteisterd worden. Deze kwestie verdient bijzondere aandacht aangezien er op verschillende terreinen gepaste acties ten uitvoer moeten worden gelegd: preventie, verbetering van de huidige situatie, behoud en herstel van de door brand getroffen gebieden en herbebossing.
Daarom verzoek ik de Commissie om zich met deze argumenten akkoord te verklaren en dat in de volgende voorstellen ook duidelijk te laten blijken zodat de leden van dit Parlement het onderhavige verslag in tweede lezing kunnen aannemen.

Sornosa Martínez
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, de socialistische fractie zal voor dit verslag stemmen en ik ga ten volle akkoord met de toespraak van mevrouw Redondo.
Ik wil hier evenwel signaleren dat men naar mijn mening een grove fout begaat door de kredieten voor de verordening betreffende de bescherming van de bossen in de Gemeenschap tegen brand te verlagen van 70 miljoen euro naar 49,4 miljoen euro en de financiële middelen voor de verordening over de luchtverontreiniging terug te brengen van 40 miljoen euro tot 35,4 miljoen euro. Het gaat om een drastische vermindering die mijns inziens geenszins wordt gecompenseerd door de overname van het amendement betreffende het mediterrane bos, ofschoon dat voor de landen uit het zuiden en met name voor de door woestijnvorming geteisterde regio's van vitaal belang is. Als er geen politieke wil bestaat om de kredieten te verhogen in plaats van te verlagen, blijft het bij loze woorden.
Vorige week zijn in de Universiteit van Valencia deskundigen uit Frankrijk, Italië, Griekenland, Spanje, Marokko en Tunesië bijeengekomen. Hun conclusie luidt dat 40% - bijna de helft - van het grondgebied van de mediterrane lidstaten met woestijnvorming wordt bedreigd en dat brand, erosie, plagen en de klimaatverandering dit proces in de hand kunnen werken. Volgens hun berekeningen neemt de gemiddelde verbrande oppervlakte jaarlijks met 3.000 hectare toe. Goedgelovig als zij zijn, hebben zij het voornemen opgevat om de FAO en de Europese Unie met het oog op de bestrijding van dit probleem van hun bevindingen in kennis te stellen aangezien er naar hun zeggen behoefte bestaat aan preventiemaatregelen. Er zijn met andere woorden investeringen nodig.
Ook de door de luchtverontreiniging veroorzaakte problemen kunnen niet zonder investeringen worden verholpen. Het probleem van de Top van Kyoto is daarvan een voorbeeld. Ik hoop dat het voorstel van mevrouw Redondo in ieder geval wordt aangenomen en dat de toekomstige verordeningen dit nefaste besnoeiingsbeleid zullen bijsturen. Het heeft immers geen zin dat een initiatief als politiek correct wordt beschouwd als we niet bereid zijn om de nodige middelen vrij te maken.

Fischler
Mevrouw de Voorzitter, geachte dames en heren, aan deze voorstellen voor de ontwerpverordeningen betreffende de bescherming van de bossen in de Gemeenschap tegen luchtverontreiniging en tegen brand zijn bijna twee jaar van onderhandelingen en discussies binnen onze instellingen voorafgegaan. Oorspronkelijk beoogden deze ontwerpen alleen om na een uitspraak van het Hof van Justitie de rechtsgrondslag van de reeds bestaande verordeningen op dit terrein te herzien. Overigens lopen beide maatregelen aan het eind van dit jaar af.
De Commissie steunt het gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 26 februari, dat grotendeels overeenkomt met haar eigen geamendeerde voorstellen in dezen. Daarom hoop ik dat het Parlement het advies van mevrouw de rapporteur, die ik bij deze gelegenheid hartelijk wil bedanken voor haar werk, zal opvolgen en dat het eveneens kan instemmen met dit gemeenschappelijk standpunt.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Vereenvoudiging, modernisering en harmonisering van de BTW
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0149/2001) van mevrouw Torres Marques, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van richtlijn 77/388/EEG met het oog op de vereenvoudiging, modernisering en harmonisering van de ter zake van de facturering geldende voorwaarden op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde (COM(2000) 650 - C5-0008/2001 - 2000/0289(CNS)).

Torres Marques
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega' s, aangezien het na 1992 niet mogelijk is gebleken een vergaande harmonisering van de belasting over de toegevoegde waarde door te voeren, heeft de Commissie heel verstandig besloten naar een ander oplossing te zoeken. Die oplossing bestaat in het harmoniseren en vereenvoudigen van de voor de inning van de BTW gehanteerde administratieve procedures. De SLIM-groep heeft voor dat doel een rapport opgesteld. Het probleem bij dit voorstel is dat het zo moeilijk is een optimaal evenwicht te vinden. Met deze richtlijn, die op alle bedrijven binnen de Europese Unie van toepassing zal zijn, moet de BTW-administratie eenvoudiger worden, en dan zeker voor de kleine en middelgrote ondernemingen. De inkomsten uit de BTW mogen echter niet lager uitvallen en de nieuwe regeling mag de controle niet bemoeilijken. Het kan geen kwaad erop te wijzen dat de BTW niet alleen voor de nationale begrotingen een belangrijke bron van inkomsten is: ook de eigen middelen van de EU-begroting worden uit de BTW gefinancierd.
Daarom pleit ik ervoor dat we het voorstel van de Commissie aanvaarden. In dat voorstel komt de Commissie namelijk tegemoet aan drie belangrijke politieke doelstellingen. In de eerste plaats zal de harmonisatie van de op de facturen verplicht te vermelden gegevens leiden tot een belangrijke vereenvoudiging van de administratie van al die bedrijven en personen die in de gehele Europese Unie actief zijn. Zij hebben nu te maken met vijftien verschillende regelingen, terwijl het aantal verschillende verplichte gegevens vijfentwintig bedraagt. Een voorstel dat aan deze wirwar van regelingen voor verplichte gegevens een einde maakt moet dus gunstig ontvangen worden. In de praktijk betekent dit namelijk dat genoemde Europese bedrijven en personen nu slechts één verordening hoeven na te leven bij het opstellen van facturen voor klanten die zich om het even waar in de Europese Unie bevinden. In de tweede plaats is het zo dat de invoering van een gemeenschappelijk kader voor de elektronische facturering de administratieve last van ondernemingen zal verlichten. En zo wordt ook de controle op de BTW efficiënter. Elektronische facturering betekent voor bedrijven een aanzienlijke lastenverlichting. De kosten voor het opstellen, versturen en verwerken van een elektronische factuur zijn immers veel lager dan die voor een papieren factuur. In de derde plaats zal de introductie van een uniforme regeling voor elektronische facturering de ontwikkeling van e-commerce binnen Europa stimuleren, zeker als het gaat om de elektronische dienstverlening.
Ik vind dus ook dat de door mij en mijn collega' s in de commissie ingediende amendementen de ontwerprichtlijn aanscherpen. Er zijn echter twee zaken met betrekking waartoe ik me niet bij de stemming van de commissie aansluit. Mijn eerste bezwaar betreft een door mijn collega José Manuel García-Margallo y Marfil ingediend amendement aangaande de nummering van facturen. De Commissie stelt voor een uniek nummer te gebruiken; ik stel voor volgnummers te gebruiken, met één of meer series. Het komt er dus op neer dat we verschillende series kunnen gebruiken, per land, of per type product, zolang dat maar vasthouden aan de volgorde. Dit is volgens mij ook de bedoeling van mijn collega José Manuel García-Margallo y Marfil geweest, maar in de nu goedgekeurde versie staat precies het omgekeerde.
Mijn tweede voorbehoud betreft de kwestie elektronische handtekeningen. Ik ben het eens met het commissievoorstel volgens hetwelk de authenticiteit van de afkomst en de inhoud van een factuur gegarandeerd moeten worden aan de hand van een elektronische handtekening zoals bedoeld in de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende een communautair juridisch kader voor elektronische handtekeningen. De Economische en Monetaire Commissie heeft tegen dit voorstel gestemd. Of liever: de commissie heeft een amendement ingediend ter vervanging van dit voorstel. Ik geloof echter dat we het oorspronkelijke voorstel opnieuw in de tekst moeten opnemen. We moeten de tekst van de Commissie hier dus ongewijzigd handhaven. Waarom? Omdat de aan elektronische handtekeningen verbonden kosten in geen verhouding staan tot de besparingen die hier gerealiseerd kunnen worden. Het door de Commissie voorgestelde veiligheidsniveau kan op de Belgische markt - om een voorbeeld te noemen - voor een bedrag van 15 euro per jaar verwezenlijkt worden. En dat bedrag zal in de toekomst alleen maar dalen, zeker zodra de richtlijn van kracht wordt. Het Parlement en de Raad hebben een richtlijn voor dit soort elektronische handtekeningen goedgekeurd. We kunnen daar gebruik van maken en zo garanties verstrekken aan de fiscale administratie. Ik geloof dat het door de Commissie voorgestelde principe gehandhaafd dient te worden. Ik wil daarmee zeggen dat dit een goed voorstel is, en dat de door het Parlement ingediende amendementen, met uitzondering van de twee genoemde, de goede richting opgaan. Met dit ontwerp kunnen we het leven van ondernemingen en dat van de fiscale autoriteiten heel wat gemakkelijker maken.

García-Margallo y Marfil
Mevrouw de Voorzitter, ik heb niet veel toe te voegen aan de woorden van mevrouw Torres Marques. Ik wil wel onderstrepen dat het Commissievoorstel mijn goedkeuring wegdraagt. De rapporteur, mijn goede vriendin mevrouw Torres Marques, heeft dat terecht benadrukt. Het voorstel beantwoordt mijns inziens aan vier fundamentele doelstellingen die de vereenvoudiging van de administratieve rompslomp bevorderen.
Zoals de rapporteur ook al zei, zullen de ondernemingen die op de interne markt opereren dankzij de harmonisatie van de op de factuur te vermelden gegevens slechts aan één enkele wetgeving onderhevig zijn terwijl zij tot dusver vijftien verschillende regelgevingen moesten kennen, eerbiedigen en toepassen.
Ten tweede - ook dit punt is door de rapporteur te berde gebracht - zal de vereenvoudiging de bedrijven heel wat kosten besparen. Het is een feit - ik deel het standpunt van de rapporteur en van de Commissie terzake - dat de uitreiking van een traditionele factuur driemaal duurder is dan de uitreiking van een elektronische factuur. De voorgestelde vernieuwing dient derhalve te worden toegejuicht.
Ten derde ben ik het ermee eens dat het onderhavige voorstel zal bijdragen aan de ontwikkeling, versterking en intensivering van de dienstverlening via elektronische weg. Dat is een van de belangrijke doelstellingen die de Europese Unie in Lissabon heeft vastgesteld en morgen in Göteborg zal bespreken.
In de vierde plaats doet de verwezenlijking van de door dit voorstel beoogde doelstellingen, namelijk de vereenvoudiging van het papierwerk, de verlichting van de financiële druk op bedrijven en de versterking van de elektronische dienstverlening, generlei afbreuk aan de in het kader van de belastingheffing noodzakelijke administratieve controle
Op een aantal van de amendementen die mevrouw Torres Marques hier heeft genoemd, zal ik niet nader ingaan. Het betreft onder meer het amendement over de elektronische digitale handtekening. Aangezien dit voorstel is opgesteld door mijn collega, mevrouw Kauppi, is zij de meest aangewezen persoon om ons standpunt terzake te verduidelijken.
Ik wil evenwel onderstrepen dat de rapporteur ons amendement over de volgorde van de nummers mijns inziens niet goed heeft begrepen. De Commissie stelde voor om elke factuur van een specifiek nummer te voorzien. Wij voegen hieraan toe dat dit niet noodzakelijkerwijs het volgende nummer moet zijn zodat de facturen per cliënt of per land genummerd of gegroepeerd kunnen worden. Dit bevordert ongetwijfeld de identificatieprocedure, niet alleen vanuit het oogpunt van het bedrijf maar wellicht ook vanuit het perspectief van de overheid.
Ik sluit mij tevens aan bij de jammerklacht van de rapporteur, die overigens telkens terugkeert wanneer de BTW ter sprake komt, namelijk het gebrek aan moed van de Commissie om een definitief BTW-systeem uit te vaardigen. Dat zou de zaken aanzienlijk vereenvoudigen. Het zou een stevige ruggensteun zijn, temeer daar de Europese integratie momenteel een moeilijke periode doormaakt. Op die manier zouden wij uiting geven aan onze bereidheid om de BTW om te vormen tot wat haar stichter, Maurice Lauré, de eerste Europese belasting noemde.
Met dit initiatief wordt slechts een bescheiden stap gezet aangezien het beperkt blijft tot de administratieve rompslomp, tot de bureaucratische formaliteiten, kortom, tot de eerder bijkomstige aspecten van het belastingstelsel Het lijkt mij evenwel een stap in de goede richting. Daarom geniet het onderhavige voorstel de steun van mijn fractie.
Tot besluit wil ik onderstrepen dat het verslag van mevrouw Torres Marques een goed verslag is. Hetzelfde geldt voor het vorige document. De onderhavige tekst heeft in de commissie een aanzienlijke verbetering ondergaan dankzij de openheid van de rapporteur, die een groot deel van onze amendementen heeft aanvaard. Momenteel is de raadplegingsprocedure van toepassing. Dat is weliswaar een bescheiden formule maar desondanks heeft onze commissie - dat blijkt overigens uit het aantal ingediende amendementen - ernstige inspanningen geleverd om een degelijk verslag tot stand te brengen. Ik hoop dat de Commissie de ernst van de commissie van het Europees Parlement met de nodige grootmoedigheid zal beantwoorden.

Ilgenfritz
Mevrouw de Voorzitter, niet ieder initiatief van de Raad tot harmonisering van de belastingwetgeving pakt gunstig uit voor de burgers. Met grote regelmaat kondigt men aan de belastingwetgeving te willen vereenvoudigen. Maar in werkelijkheid zijn die maatregelen er meer op gericht om de fiscale concurrentie binnen de Unie in te dammen. Dit geldt met name voor alle maatregelen tot harmonisering van de belastingtarieven. Het is namelijk nauwelijks een haalbare kaart om daarbij op het niveau te gaan zitten van de landen met de laagste belastingtarieven. Meestal is alleen het omgekeerde mogelijk. Daardoor worden landen met een zuiniger administratie en met lagere belastingtarieven gedwongen om belastingen te heffen die zij eigenlijk helemaal niet nodig hebben.
Heel anders moet dit voorstel van de Raad tot wijziging van richtlijn 77/388 worden opgevat, omdat met de beoogde maatregelen daadwerkelijk lastenverlichtingen voor de belastingplichtigen in heel Europa worden nagestreefd. De amendementen zijn erop gericht om vooral de administratieve druk op de bedrijven te verminderen, waardoor hun concurrentievermogen wordt versterkt. Daarom kunnen wij deze amendementen steunen, die ertoe bijdragen dat onze belastingwetgeving werkelijk wordt vereenvoudigd.

Kauppi
Mevrouw de Voorzitter, commissaris Bolkestein, de administratieve lasten van de ondernemers in de Europese Unie moeten tot een minimum worden beperkt. Het voorstel van de Commissie en het uitstekende verslag van mevrouw Torres Marques bevorderen die ontwikkeling. De administratieve lasten drukken vooral op de kleine en middelgrote ondernemingen die vanwege hun kleine omvang naar verhouding meer energie moeten gebruiken om te voldoen aan de bepalingen dan grote ondernemingen. Onze Economische en Monetaire Commissie stelt in haar eerste amendement op het voorstel van de Commissie dan ook voor dat de bevoegde nationale instanties altijd moeten garanderen dat het voldoen aan de richtlijn voor het MKB geen extra, onnodige administratieve lasten met zich meebrengt. Een vereenvoudiging van de communautaire regelgeving moet altijd tot gevolg hebben dat de administratieve lasten voor het MKB kleiner worden. Ook vanuit dit oogpunt is het zeer belangrijk dat wij morgen bij de stemming het door mij ingediende amendement 18 van de commissie onderdeel laten worden van het definitieve standpunt van het Parlement.
Waarde collega's, in de regelgeving inzake de herziening en modernisering van de voor de facturering geldende voorwaarden moet rekening worden gehouden met de voortdurend toenemende mogelijkheden van de elektronische handel en de nieuwe eisen die die handel stelt. In het onlangs gepubliceerde noordse onderzoek werd vastgesteld dat in 2005 ongeveer 80% van de facturen van bedrijven elektronisch zullen worden verzonden. Momenteel is dat percentage 10%. Men denkt dat de kosten in de noordse landen bij elektronische facturering met de helft zullen dalen. De betekenis ervan is dus niet gering.
De elektronische handtekening waarover in amendement 18 wordt gesproken, kan een manier zijn de echtheid van elektronisch verzonden facturen en de integriteit van de inhoud ervan te garanderen, maar het is niet de enige manier. De ervaring van lidstaten die elektronische facturering accepteren toont aan dat het ontbreken van een elektronische handtekening geen problemen heeft veroorzaakt voor accountants of anderen die gegevens nodig hebben. Het gebruik van een geavanceerde elektronische handtekening mag niet verplicht zijn. Dat zou een stap terug zijn voor de lidstaten die al lang de elektronische facturering hebben geaccepteerd zonder de eis daarbij gebruik te maken van een elektronische handtekening. De kwestie van de veiligheid van elektronische handel mag niet worden verward met de juridische eisen op het stuk van de BTW. Ik hoop dan ook dat mevrouw Torres Marques voor de stemming van morgen nog eens over haar standpunt nadenkt.

Bolkestein
Mevrouw de Voorzitter, het verheugt mij zeer om vandaag met het Parlement het voorstel van de Commissie inzake facturering te bespreken. Dit voorstel vloeit voort uit het SLIM-iniatief, in het kader waarvan ondernemers zelf aangaven dat de verschillende regels die momenteel in Europa voor de facturering worden gehanteerd, een belangrijke belemmering vormen voor een soepele gang van zaken op de interne markt en voor de ontwikkeling van het elektronische handelsverkeer. Het is een belangrijk element in het nieuwe BTW-beleidsplan dat vorig jaar juni door de Commissie is aangenomen en dat erop is gericht om het huidige BTW-systeem op korte termijn te vereenvoudigen en te moderniseren.
Er zijn twee problemen aangestipt. In de eerste plaats is er sprake van vijftien verschillende wetgevingen voor het heffen van BTW, wat een enorme administratieve rompslomp met zich meebrengt voor ondernemingen. Diverse sprekers hebben hier vanavond al op gewezen. De wettelijke eisen verschillen inderdaad per lidstaat. Dit betekent dat een ondernemer die handel drijft met verschillende lidstaten bij de facturering rekening moet houden met de specifieke regels van elk land.
Het tweede probleem is dat het huidige wettelijke kader voor elektronisch factureren binnen Europa eveneens verschilt. In de meeste gevallen is het zeer beperkend en soms is elektronisch factureren zelfs in het geheel niet mogelijk. Als het wel is toegestaan, is er sprake van uiteenlopende technische eisen of dient er eerst goedkeuring te worden gevraagd aan de belastingdienst. Daarom is het bijzonder moeilijk toe te passen bij het internationale handelsverkeer. En daarom dient er een gemeenschappelijk wettelijk kader te komen voor zowel papieren als elektronische facturen. Het onderhavige voorstel heeft het volgende doel: ten eerste wil men zorgen dat er een gemeenschappelijk stelsel van twaalf verplichte BTW-voorschriften komt die voor facturering binnen de Europese Unie gelden; ten tweede wil men een gemeenschappelijk wettelijk kader in het leven roepen voor de elektronische verzending en opslag van facturen.
Door zo'n nieuw kader met een gemeenschappelijk stelsel van regels kunnen bedrijven hun administratieve kosten terugdringen. Bovendien wil ik benadrukken dat de belastingdiensten door dit voorstel efficiënter belastingcontroles kunnen uitvoeren. Het verheugt mij dat dit standpunt wordt gedeeld door het Europees Parlement, zoals blijkt uit het verslag van de rapporteur, die ik namens de Commissie mijn hartelijke dank betuig voor haar werk. Wat de Commissie met name genoegen doet, zijn de positieve bijdrage van de rapporteur namens de Economische en Monetaire Commissie, mevrouw Torres Marques, en de nuttige ideeën die mevrouw Plooij-van Gorsel naar voren heeft gebracht in haar advies namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie. Aangezien de Raad zich momenteel over het voorstel buigt en de Commissie deze kwestie graag voortvarend wil aanpakken, denk ik dat het op dit moment het beste is dat de Commissie de door het Parlement ingediende amendementen officieel niet aanvaardt, maar tracht deze zoveel mogelijk tijdens de onderhandelingen met de Raad in het voorstel op te nemen. Het zal helaas echter niet mogelijk zijn alle amendementen in aanmerking te nemen, met name die amendementen die betrekking hebben op de geavanceerde elektronische handtekening, die de rapporteur facultatief in plaats van verplicht wil maken.
Ik wil graag opmerken dat het voorstel van de Commissie al een compromis is tussen de meest en de minst flexibele wetgeving. Maar ik wil ook graag opmerken dat de elektronische handtekening een belangrijk instrument is om de authenticiteit en de integriteit te waarborgen van iets wat immers een waardevol commercieel document is, dat recht geeft op BTW-aftrek.
Ik ben het eens met het argument dat de datum van inwerkingtreding moet worden uitgesteld om bedrijven de gelegenheid te geven zich aan de nieuwe regels aan te passen. Maar die datum kan pas worden vastgesteld als de Raad overeenstemming heeft bereikt over de inhoud van het voorstel. Ik vertrouw er persoonlijk op dat men spoedig tot overeenstemming zal komen. De Raad is al uitvoerige besprekingen over het voorstel begonnen en zal zijn best doen om voor het eind van het jaar tot overeenstemming te komen, zoals tijdens de Top van Stockholm is verzocht.
Ik wil nu graag twee opmerkingen maken, die bestemd zijn voor de heer García-Margallo y Marfil en mevrouw Kauppi. De heer García-Margallo y Marfil verwijt de Commissie dat zij geen strategie volgt die gericht is op één enkel BTW-systeem. De Commissie blijft streven naar één gemeenschappelijk BTW-systeem. De heer García-Margallo y Marfil moet zijn grieven en verwijten tot de lidstaten richten, want het probleem ligt bij hen.
Mevrouw Kauppi maakte een opmerking over de kosten van elektronische handtekeningen, met name voor kleine en middelgrote ondernemingen. Ik wil haar zeggen dat de kosten geen echt obstakel kunnen vormen, aangezien deze handtekeningen niet erg duur zijn. De goedkoopste zijn verkrijgbaar voor een bedrag van 20 of 30 euro. Door de besparing op de administratieve kosten worden de aanloopkosten meer dan goedgemaakt.
Tot besluit wil ik nog zeggen dat de steun van het Parlement voor dit voorstel zeer belangrijk is om een goed resultaat te behalen. Ik ben het Parlement en de rapporteur zeer erkentelijk.

De Voorzitter
Ik dank u, mijnheer de commissaris. In afwijking van de normale procedure geef ik het woord nu aan een spreekster die weliswaar op de lijst stond, maar zich vergist had in het tijdschema. Ik geef het woord aan mevrouw Arlette Laguiller.

Laguiller
Mevrouw de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk dat ik het woord neem na de commissaris. Ik ben enigszins het slachtoffer geworden van de informatica. Ik had het tijdschema namelijk van de computer overgenomen en meende dat ik rond kwart voor tien aan de beurt zou zijn. Ik dank u dat u mij het woord geeft.
De huidige situatie in de vijftien EU-landen, waarbij er vijftien reglementen en 25 verschillende soorten verplichte vermeldingen voor de facturering van de BTW bestaan, is inderdaad abnormaal. Het is echter niet de factureringswijze die onbillijk is, maar het bestaan van de BTW op zich.
Met ons voornemen om tegen dit verslag te stemmen, willen wij ons niet tegen de harmonisering verzetten, maar willen wij uitdrukking geven aan ons bezwaar tegen het bestaan zelf van de belasting over de toegevoegde waarde, en meer in het algemeen tegen iedere vorm van indirecte belasting op de consumptie.
Het is een bijzonder onrechtvaardige belasting, aangezien deze aan iedereen wordt opgelegd, dus ook aan mensen met een bescheiden salaris en zelfs aan mensen die van een werkloosheidsuitkering leven. Alleen al door het kopen van een consumptieartikel - al is het maar een brood - wordt de consument belastingplichtig. Erger nog, de BTW is een belasting die niet in gelijke verhouding staat tot de inkomsten van de belastingplichtige. Een miljardair betaalt exact hetzelfde percentage belasting als de laagst betaalde werknemer.
In een land als Frankrijk vertegenwoordigt de BTW bijna driekwart van de inkomsten van de staat, oftewel tweemaal zoveel als de inkomstenbelasting. Dit betekent dat het grootste deel van de belastingheffingen opgebracht wordt door de werkende meerderheid van de bevolking met een laag of modaal inkomen.
Dit is op zich al onrechtvaardig. Het wordt echter nog versterkt door het feit dat er ten aanzien van de overheidsuitgaven juist een groeiende tendens bestaat de bestedingen ten gunste van de werkgevers en de bezittende klasse te laten komen, ten koste van de openbare dienstverlening. Terwijl het belastingstelsel de kloof tussen de rijkste en de allerarmste mensen zou moeten verkleinen, maakt het deze juist groter.
Wij zijn voor de afschaffing van iedere vorm van indirecte belasting op Europese schaal. Wij pleiten ervoor deze belasting te vervangen door een aanzienlijke uitbreiding van de belastingen op de ondernemingswinsten, evenals door een inkomstenbelasting die uitgesproken progressief is, met name voor de topinkomens van de bezittende klasse. Een bijkomstig voordeel hiervan zou zijn dat het probleem van de harmonisering van de facturering dat de Raad bezighoudt, wordt opgelost.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Beëindiging van de dienst door ambtenaren van de Commissie van de Europese Gemeenschappen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0194/2001) van de heer Miller, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over de voorstellen voor een verordening van de Raad:
I. tot vaststelling van bijzondere maatregelen inzake beëindiging van de dienst door ambtenaren van de Commissie van de Europese Gemeenschappen naar aanleiding van de hervorming van de Commissie (COM(2001) 50 - C5-0057/2001 - 2001/0027(CNS))
II. tot wijziging van verordening (Euratom, EGKS, EEG) nr. 549/69 ter bepaling van de categorieën van ambtenaren en overige personeelsleden van de Europese Gemeenschappen waarop de bepalingen van artikel 12, artikel 13, tweede alinea, en artikel 14 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Gemeenschappen van toepassing zijn (COM(2001) 50 - C5-0058/2001 - 2001/0028 (CNS)).

Miller
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag de commissaris bedanken voor de hulp die ik van hem en zijn staf heb gekregen. Ik wil ook graag de schaduwrapporteurs bedanken, in het bijzonder de heer Harbour, met wie ik opnieuw heb mogen samenwerken. We vormen een goed team.
Zoals veel parlementsleden wel weten, is dit de tweede fase in de hervorming van de Commissie, een hervorming die dit gehele Parlement eerder heeft goedgekeurd. Als wij in het hervormingsproces geloven, moeten wij onze goedkeuring hechten aan deze tweede fase, die betrekking heeft op de invoering - op eenmalige basis - van een vervroegde pensioenregeling voor ambtenaren binnen de Commissie. Later zal er een pensioenregeling met een duurzamer karakter komen, maar deze is eenmalig.
Als wij erin geloven dat er ruimte moet worden gecreëerd voor de ambtenaren van toetredende landen, dan moeten wij het aantal bestaande ambtenaren beperken en wel binnen het huidige budget. En als wij geloven in een moderne, adequaat reagerende, technisch bekwame Commissie, dan moeten we ervoor zorgen dat er nieuw personeel bij komt ter vervanging van de ambtenaren die zich niet hebben aangepast aan of niet overweg kunnen met de nieuwe technologie. Dit betekent dat bepaalde mensen met vervroegd pensioen zullen gaan en dat er nieuwe mensen bij zullen komen. Maar dit betekent ook dat bepaalde mensen in dit Parlement beslissingen zullen moeten nemen die eerder niet aanvaardbaar waren. Maar dat is nu eenmaal de realiteit en daarom moeten we deze beslissingen nemen.
Dan wil ik nu ingaan op de amendementen. Ik kan u meedelen dat ik alle amendementen steun op twee na die zijn ingediend door de heer Ferber. Ik aarzelde aanvankelijk om mijn steun te hechten aan bepaalde amendementen, omdat ik bang was dat de invoering van de vervroegde pensioenregeling zou worden vertraagd als ook andere instellingen in het voorstel zouden worden betrokken. Mijn angst was echter ongegrond en ik verwacht dat de regeling in de tweede helft van dit jaar zal worden ingevoerd. Hierdoor kunnen andere instellingen ook doorgaan met het invoeren van hun eigen regeling.
Wat de twee amendementen van de heer Ferber betreft merk ik het volgende op. In de eerste plaats zijn ze vrij laat op de dag ingediend. In de tweede plaats zijn ze nooit in de commissie aan de orde gesteld of besproken. Afgezien hiervan heb ik het idee dat deze amendementen zijn ingediend door een kwaadwillend, bekrompen persoon die een spaak in het wiel wil steken. Ik kan het alleen maar op deze manier zien. Ik vind zo'n laaghartige poging om dit hervormingsproces van de Commissie te doen ontsporen onaanvaardbaar en ik hoop dat het Parlement er net zo over denkt. Daarom vraag ik u dit verslag in zijn huidige vorm te steunen.

Harbour
Mevrouw de Voorzitter, ik wil Bill Miller graag bedanken voor zijn zeer uitgebreide en grondige werk. Het is leuk dat onze rollen dit keer zijn omgedraaid, want hij was mijn schaduwrapporteur bij het verslag over het algemene beleid ten aanzien van de personeelshervormingen dat dit Parlement eind vorig jaar heeft goedgekeurd. Samen hebben we een schat aan ervaring opgedaan met betrekking tot deze materie, die absoluut cruciaal is voor de toekomst van de Commissie en zeker ook voor de toekomst van de Europese Unie als geheel.
Vanuit het oogpunt van de Commissie juridische zaken en interne markt is het goed dat er nu voortgang zit in de taak om de belangrijke wijzigingen in het Statuut aan te brengen die nodig zijn om deze hervormingen door te voeren. We hopen dat we ze grondig en snel kunnen uitvoeren, zodra commissaris Kinnock ze aan ons doet toekomen.
Zoals Bill Miller al heeft gezegd, dient deze maatregel als iets eenmaligs te worden gezien. Het is bemoedigend dat de Commissie beseft dat deze cruciale stap om tot een geheel nieuw personeelsbeleid te komen inhoudt dat er een geheel nieuwe cultuur moet worden geschapen, waarin mensen worden bevorderd op grond van hun prestaties, waarin sprake is van een lineaire rangenstructuur, waarin geen kunstmatig plafond voor promotie bestaat en waarin veel meer sprake is van gedelegeerde bevoegdheden. Dit maakt onderdeel uit van die overgangsfase en het is bemoedigend dat de Commissie hier serieus werk van wil maken.
De vraag die wij onszelf in de commissie hebben gesteld - en de Commissie begrotingscontrole en de Begrotingscommissie hebben hier ook naar gekeken - is of dit het juiste pakket maatregelen is. Het is onmiskenbaar een zeer genereus pakket, maar het moet tegelijkertijd ook krachtig zijn, omdat het anders geen effect heeft. Het ergste wat we kunnen doen is dat we een aanbod doen waar niemand op ingaat. Daardoor zou de doelstelling van de Commissie worden ondermijnd. In die context kan ik de heer Miller zeggen dat ik de twee op de valreep ingediende amendementen niet steun. Ze zullen niet bij de stemming worden meegenomen. Daarover zijn we het eens.
Wij zijn dus van mening dat dit een juist pakket is, maar ik wijs nog met nadruk op de manier waarop Bill Miller heeft getracht bepaalde aspecten aan te scherpen, met name die aspecten die betrekking hebben op ambtenaren van de Commissie die ingaan op het pensioenaanbod en vervolgens een andere baan aannemen. Het zou absoluut onredelijk zijn als zij in feite tweemaal beloond worden ten koste van de Europese belastingbetaler. Ik hoop dat de Commissie de verstandige bepalingen die Bill Miller in het verslag heeft opgenomen, zal aanvaarden.
Tot slot wil ik nogmaals mijn steun betuigen aan de amendementen die de toepassing van deze regeling uitbreiden tot zowel het Europees Parlement als de politieke fracties. Daaruit spreekt erkenning voor onze tweeledige rol. We moeten niet verwachten dat de Commissie de voortgang van deze hervormingen wel voor haar rekening neemt. We moeten ook naar ons eigen managementbeleid binnen deze instelling kijken. Het lijdt geen twijfel dat wij precies dezelfde zaken moeten aanpakken. Dit is een eenmalige regeling die geen precedent schept voor de toekomstige hervorming van het pensioenbeleid. U herinnert zich wel dat ik in mijn verslag groot belang hechtte aan de noodzaak om het huidige pensioenbeleid te hervormen en een duurzame regeling voor vervroegde pensionering in te voeren. Maar deze regeling staat daar los van en dat is ook terecht. Dit is een zeer belangrijke stap in de hervorming van de Commissie en ik verleen er, namens mijn fractie, van harte onze volledige steun aan.

Medina Ortega
Mevrouw de Voorzitter, deze toespraak van de heer Harbour laat vermoeden dat hier vanavond niet veel gedebatteerd zal worden. Zowel de Fractie van de Europese Volkspartij als die van de Europese Sociaal-Democraten zijn bereid om hun steun te verlenen aan het verslag-Miller en de voorstellen die de Commissie van de Europese Gemeenschappen ons voorlegt.
Commissaris Kinnock is bijzonder vertrouwd met de parlementaire gang van zaken. Dat blijkt mijns inziens uit de afdoende wijze waarop hij dit enigszins complexe dossier aanpakt. Ik wil alleen maar even nader ingaan op wat wij het obiter dictum van de heer Harbour zouden kunnen noemen.
De socialistische fractie acht het van fundamenteel belang dat de rechten van de ambtenaren, met inbegrip van de verworven rechten, worden erkend, en dat het concept van administratieve loopbaan wordt vastgesteld. Tevens dient te worden onderstreept dat de ambtenaren van de Europese instellingen een hoog niveau hebben en bijzonder efficiënt werk hebben geleverd. Daarom mogen de functionarissen niet in het nauw worden gedreven zoals men in deze op het laatste nippertje ingediende amendementen tracht te doen. Wij moeten daarentegen streven naar een snelle hervorming van de communautaire administratie zonder afbreuk te doen aan basisbeginselen als de erkenning van een onafhankelijke overheidsfunctie en een administratieve loopbaan.
Wij gaan uiteraard akkoord met de voorstellen van het verslag-Miller om de aan de ambtenaren van de Commissie toegekende faciliteiten uit te breiden naar de functionarissen van de overige instellingen, met inbegrip van het Europees Parlement. Ik geloof dat de door ons ingediende amendementen gunstig zullen worden onthaald aangezien uit onze voorstellen blijkt dat de Commissie goed werk heeft geleverd.
Er rest mij niets anders dan de heer Miller met zijn verslag te feliciteren. Mijn felicitaties ook aan de heer Kinnock voor zijn behendige, kundige en progressieve aanpak van deze eerste administratieve hervorming.

Thors
Mevrouw de Voorzitter, de ELDR-Fractie is voorstander van de hervorming die in het Witboek is neergelegd en die wij hebben mogen bediscussiëren met de commissaris. Wij verheugen ons erop de concrete voorstellen in de Begrotingscommissie en de andere commissies voorgelegd te krijgen.
Net als voorgaande sprekers gaan wij akkoord met dit voorstel als een eenmalige maatregel, die noodzakelijk is om de hervormingen door te voeren. Volgens ons is deze maatregel ook kostenneutraal. Verder zijn wij blij dat de Commissie heeft ingezien dat de andere instellingen vergelijkbare rechten moeten hebben, dat dit in het schema zal worden verwerkt en dat het aanvaard zal worden.
Bij het vergelijken van onze instellingen wil ik de Commissie op één punt waarschuwen, namelijk op het punt van de aanvaarding van het bevorderingsstelsel zoals wij dat hier in het Europees Parlement kennen. Ik heb gehoord dat de Commissie daar belangstelling voor zou hebben, maar helaas heb ik nu signalen gekregen die erop wijzen dat er niet echt een beoordeling plaatsvindt van de daadwerkelijke capaciteiten van de verschillende functionarissen, omdat die beoordeling een soort kansspel is. Afgezien daarvan wil ik duidelijk maken dat ik de verdere hervormingsactiviteiten verwelkom.

Wuermeling
Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur hartelijk danken voor de zorgvuldige voorbereiding van zijn verslag, waaraan zeker ook de co-rapporteurs hebben bijgedragen. Ook het feit dat de rapporteur een groep van 32 afgevaardigden, waartoe ook ik behoor, heeft aangeduid als narrow minded individuals doet niets af aan mijn waardering voor zijn werk. Niettemin moet u mij uiteraard toestaan deze karakterisering ver van mij te werpen.
Namens een minderheid in onze fractie wil ik hier enkele bezwaren tegen het voorstel te berde brengen. Er wordt voorgesteld om in extreme gevallen een ambtenaar die tien jaar voor de Commissie heeft gewerkt en die 50 jaar oud is, 15 jaar lang met vervroegd pensioen te sturen met behoud van 65% van zijn salaris. Wij zijn van mening dat dergelijke lucratieve en royale regelingen tegenover de Europese belastingbetaler niet zijn te verantwoorden. Als wij vandaag in de wandelgangen de hele dag over het Ierse referendum praten, als er hier steeds weer op wordt gehamerd dat wij dicht bij de burgers moeten staan, dan vraag ik me wel af hoe we een gepensioneerde die veertig jaar lang voor zijn pensioen heeft gewerkt, uitleggen dat een A3-ambtenaar er op z' n vijftigste met 5500 euro per maand tussenuit kan knijpen.
Mij kan ook niemand uitleggen waarom de Commissie met haar 18.000 posten niet in staat is om zeshonderd ambtenaren die kennelijk niet meer voldoen, ander zinvol werk te geven. En ook kan niemand mij uitleggen waarom dat nu een essentieel onderdeel van deze hervorming van de Commissie moet zijn. Want ik ben bang dat sommige slimme, gewiekste en gehaaide ambtenaren erin zullen slagen om van deze gouden handdruk te profiteren. Uiteindelijk zullen de competenten vertrekken en de incompetenten blijven. Er wordt 16 miljoen euro aan uitgegeven, en iedereen staat voor schut!

Zappalà
Mevrouw de Voorzitter, vanaf het begin van deze zittingsperiode hebben we allemaal het standpunt gesteund dat de Commissie en de andere Europese instellingen op enkele punten hervormd moeten worden.
Binnen de Commissie is gebleken dat er meer dan 1200 extra personeelsleden nodig zijn om de fundamentele strategische doelen te halen. Volgens de Commissie kan in een deel van deze behoefte worden voorzien door rationalisatie en interne herschikking.
Dat is aanvaardbaar, maar naar verwachting zal een deel van het personeel niet de juiste kwalificaties hebben voor de nieuwe taken. Om dit probleem op te lossen, moeten we die personeelsleden aansporen om vrijwillig en met een gunstige regeling vervroegd met pensioen te gaan. Dat zou een eenmalige regeling moeten zijn.
In een dergelijk geval zouden de verdiensten van deze personeelsleden erkend moeten worden en hun de mogelijkheid moeten worden geboden om elders ander werk te zoeken. Voor de Unie betekent dit geen extra kosten en voor het personeel is er geen verplichting.
Kortom, dit is een positieve maatregel. De amendementen-Ferber zijn echter niet aanvaardbaar. Een hervorming is overigens een buitengewone situatie en moet als zodanig worden beschouwd. Ik heb veel waardering voor het werk van de rapporteur: het is uitstekend werk en biedt goede oplossingen. Ik waardeer ook de voorstellen van de delegatiehoofden, waardoor deze regeling naar alle instellingen van de Unie wordt uitgebreid. Tot slot verdienen alle personeelsleden van de Unie onze dank, zowel degenen die voor vervroegde pensionering kiezen als degenen die blijven, want mede dankzij hun werk, dat ze met enthousiasme verrichten, kan Europa snel verder gaan op weg naar de toekomst.

Kinnock
Ik wil graag eerst de Commissie juridische zaken en interne markt, en met name rapporteur Miller, bedanken voor dit zeer constructieve verslag over het voorstel van de Commissie voor een, in tijd en omvang beperkte, vervroegde pensioenregeling. Ik weet dat het verslag zo snel is opgesteld en in behandeling is genomen dankzij het enthousiasme en het harde werken van de heer Miller en niet te vergeten zijn schaduwrapporteur, de heer Harbour. Ik ben hun beiden zeer erkentelijk, maar ik wil ook het Parlement bedanken dat het heeft voorgesteld om dit verslag plenair te behandelen. Zoals de geachte afgevaardigden waarschijnlijk wel weten, kan de Commissie daardoor vaart blijven zetten achter de hervorming en de modernisering waarom het Parlement heeft gevraagd en deze binnen een redelijke termijn afronden, zodat, als alles goed gaat, in elk geval het eerste gedeelte van de regeling aan het einde van dit jaar kan worden ingevoerd.
Het Parlement herinnert zich wel dat we in ons Witboek over de hervorming van de Commissie in maart vorig jaar hebben aangekondigd dat we van plan waren om personeel binnen de instelling over te plaatsen, met name om onze activiteiten beter te kunnen richten op de kerndoelen van ons beleid en om een beter evenwicht te bereiken tussen de taken die zijn toegewezen aan de Commissie en het daarvoor beschikbare personeel. We hebben toen een werkgroep van commissarissen ingesteld onder leiding van de voorzitter van de Commissie, de heer Prodi, om een diepgaande analyse uit te voeren. Uit die analyse bleek dat er zelfs na de rationaliseringen in 1999 en 2000 sprake was van een tekort van 1.254 functies onder Commissiepersoneel dat was toegewezen aan kernactiviteiten. Om te zorgen dat die kloof in belangrijke mate zou worden gedicht, hebben we toen gedefinieerd op welke wijze we vanuit de Commissie door verdere rationalisering van activiteiten, verhoging van de productiviteit en interne overplaatsingen tweederde van die vacatures konden opvullen.
Naast maatregelen om overgeplaatst personeel in staat te stellen andere taken met een hogere prioriteit uit te voeren stelden we ook voor om een nauwkeurig omschreven afvloeiingsregeling in het leven te roepen, zodat de Commissie over een periode van twee jaar redelijke voorwaarden voor vervroegde uittreding kon aanbieden aan 600 ambtenaren wier bekwaamheden niet gemakkelijk konden worden aangepast aan de veranderde en veranderende behoeften en taken van de instelling. Het voorstel waarover het Parlement zich nu buigt is bedoeld om een dergelijke afvloeiingsregeling goed te keuren voor 300 ambtenaren van de Commissie in de loop van dit jaar en nog eens 300 in de loop van volgend jaar.
Het voorstel is gebaseerd op hetzelfde mechanisme dat al bij eerdere afvloeiingsregelingen is gehanteerd, bijvoorbeeld als er sprake was van uitbreiding van de Unie of als een directoraat-generaal andere bevoegdheden kreeg. Deelname aan de regeling is daarom vrijwillig, maar er is wel verschil met eerdere regelingen, met name op de volgende belangrijke punten.
In de eerste plaats wordt bij de selectie van kandidaten voor vervroegde uittreding uitsluitend uitgegaan van wat in het belang is van de dienst. In de tweede plaats staat de financiële compensatie op een lager peil - 65% van het laatst verdiende salaris in plaats van 70% - dan bij alle vorige afvloeiingsregelingen het geval is geweest. In de derde plaats heeft dit voorstel voor vervroegde uittreding een neutraal effect op de begroting. Het verschil tussen de kosten van de totale vergoeding die 600 ambtenaren ontvangen voordat zij de dienst beëindigen en de kosten van de vergoeding na het verlaten van de dienst maakt het financieel mogelijk om 258 nieuwe ambtenaren aan te werven. De 342 resterende posten zullen worden teruggegeven aan de begrotingsautoriteit.
Deze aspecten van de nieuwe regeling zullen ertoe bijdragen dat de algemene doelstelling om de taken van de Commissie en de personeelsbezetting beter op elkaar af te stemmen, wordt gehaald. Ook zal hierdoor het maximumbedrag van rubriek 5 van de financiële vooruitzichten niet worden overschreden.
Wat de door de heer Miller voorgestelde amendementen betreft merk ik op dat de Commissie amendement 9, waarin wordt verzocht om het niet-verplichte karakter van de uitgaven voor de vervroegde pensioenregeling te handhaven, niet kan aanvaarden. We kunnen dat amendement eenvoudigweg niet aanvaarden vanwege de statutaire realiteit dat vergoedingen voor ambtenaren die de dienst hebben verlaten juridisch gezien onder de verplichte uitgaven vallen. Dan wil ik nu ingaan op het positievere en complexere standpunt van de Commissie ten opzichte van de andere amendementen die door de heer Miller in het verslag worden voorgesteld. Ik zal straks ook nog ingaan op de amendementen van de heer Ferber.
De Commissie aanvaardt amendement 8, 10, 11, 17, 18 en 19, die erop gericht zijn om ervoor te zorgen dat de afspraken van de regeling op de juiste wijze worden uitgevoerd en dat de besproken maatregelen niet een permanente regeling voor vervroegde uittreding voor alle instellingen in de weg staan. Zoals de heer Miller in zijn toespraak al zei, moeten deze afspraken zo spoedig mogelijk worden geformuleerd en aangenomen. De genoemde amendementen zijn er ook op gericht om dit soort eenmalige maatregelen in de toekomst overbodig te maken en derhalve uit te sluiten.
Alle door de rapporteur voorgestelde amendementen stroken met de bedoelingen van de Commissie met betrekking tot de invoering van de regeling en vormen een verbetering of verfijning van het oorspronkelijk door ons ingediende voorstel. Daarom vinden ze bij ons een warm onthaal. Aangezien de Commissie binnenkort de invoering zal voorstellen van een permanente, flexibele pensioenregeling in het Statuut, is het hoogst onwaarschijnlijk dat er in de toekomst behoefte zal zijn aan dit soort eenmalige maatregelen.
Het Parlement weet wel dat de belangrijkste politieke aspecten van de discussies die tot nu toe in de Raad en het Parlement over de vervroegde pensioenregeling hebben plaatsgevonden, betrekking hebben op het feit dat de voorgestelde regeling alleen de Commissie betreft, die de regeling op een begrotingsneutrale wijze wil invoeren. Ik verwijs in dit verband naar amendement 1 tot en met 6, 12, 13 en 16, die beogen het toepassingsgebied van de voorgestelde regeling zodanig uit te breiden, dat alle Europese instellingen en het tijdelijke personeel van het Parlement aan de vervroegde pensioenregeling kunnen deelnemen.
Ik begrijp het belang dat Parlement en Raad als werkgevende instellingen in deze kwestie hebben en u weet wel dat ik niet onsympathiek sta tegenover hun doelstellingen. Ik wil echter met klem zeggen dat er alleen naar ieders tevredenheid vooruitgang kan worden geboekt als alle instellingen die een dergelijke regeling invoeren begrotingsneutraliteit in acht nemen.
Daar zijn drie redenen voor. De eerste, heel duidelijke reden is de onmiskenbare noodzaak voor begrip en acceptatie bij het publiek. Alleen al daarom moeten ontwikkelingen op dit gebied begrotingsneutraal zijn. Ten tweede is het zeer onwaarschijnlijk dat de Raad de regeling aanvaardt als alleen de Commissie begrotingsneutraliteit garandeert. Ten derde is in rubriek 5 van de financiële vooruitzichten geld uitgetrokken voor alle instellingen. De marges voor de komende jaren, waarvan de Commissie heeft beloofd dat ze die zal respecteren, zouden krapper worden als niet alle instellingen begrotingsneutraliteit in acht nemen.
Als we deze feiten in aanmerking nemen, is het duidelijk dat het welslagen en de acceptatie van de hele vervroegde pensioenregeling misschien wel afhangen van het in acht nemen van begrotingsneutraliteit door alle instellingen. Als het Parlement het verslag van de heer Miller aanneemt, dient het te bevestigen dat deelname door het Parlement aan een vervroegde pensioenregeling onderworpen zal zijn aan dezelfde voorwaarden als die welke gelden voor de Raad en de Commissie. Ik weet zeker dat het gehele Parlement deze noodzaak begrijpt en er zijn steun aan zal verlenen.
Voordat ik reageer op de twee amendementen van de heer Ferber, wil ik zeggen dat ik de opmerkingen van de heer Miller over de amendementen van de heer Ferber heb gehoord en ik denk dat ik met een gerust hart kan stellen dat, welke glorieuze toekomst mijn goede vriend Miller ook tegemoet gaat, hij niet tot hoofd van de diplomatieke dienst zal worden benoemd. Wat de amendementen van de heer Ferber betreft vindt de Commissie dat met amendement 21 de effectiviteit van de maatregel drastisch wordt verminderd, omdat het aantal kandidaten dat voor vervroegde uittreding in aanmerking komt erdoor wordt beperkt. Zelfs in zo ernstige mate dat het invloed heeft op het geografische evenwicht van de regeling. Dat zou onaanvaardbaar zijn voor de Commissie en de overgrote meerderheid van het Parlement. Met amendement 22 van de heer Ferber zouden nieuwe voorwaarden worden geïntroduceerd, in het bijzonder een belasting van 50% die zo negatief en ingewikkeld is dat de effectiviteit van de voorstellen van de Commissie er ernstig door zou worden geschaad. Daarom kunnen we dat amendement evenmin aanvaarden. Ik hoop dat de geachte afgevaardigde, de heer Ferber, die ik goed ken en voor wie ik zonder meer respect heb, bij nader inzien het standpunt van de Commissie begrijpt en accepteert.
Ik ben zeer dankbaar voor de constructieve houding die uit dit verslag naar voren komt en zeker ook voor de verbeteringen op het oorspronkelijke voorstel. De leden van dit Parlement hebben zich er met grote aandacht en enthousiasme in verdiept. Ik ben ervan overtuigd dat die constructieve houding een kenmerk zal blijven van onze discussies over de hervorming, want ik beschouw, zoals de geachte afgevaardigden wel weten, het begrip en de steun van dit Parlement voor al onze hervormingsvoorstellen als uitermate essentieel.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische communicatienetwerken en -diensten
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0202/2001) van de heer Harbour, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische communicatienetwerken en -diensten (COM(2000) 392 - C5-0429/2000 - 2000/0183(COD)).

Harbour
. (EN) Mevrouw de Voorzitter, met veel genoegen presenteer ik vanavond aan het Parlement mijn verslag namens de Commissie juridische zaken en interne markt inzake de universele dienstverlening en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische communicatienetwerken en -diensten. Dit is een verdere stap in de ontwikkeling van een zeer belangrijk pakket wetgevingsmaatregelen dat momenteel door het Parlement wordt bestudeerd om te komen tot één regelgevend kader voor elektronische communicatie. Het is uitermate belangrijk voor de toekomst van de Europese economie als geheel dat we dit goed regelen. Ik vind het een voorrecht dat ik voor het eerst in mijn parlementaire loopbaan hier heb mogen werken aan zo'n belangrijke medebeslissingstekst als deze.
Het is een complexe tekst en de evaluatieprocedure was eveneens complex. Ik spreek in het bijzonder mijn dank uit aan de rapporteurs van de drie commissies die mij van advies hebben gediend, te weten de heer Papayannakis, de heer Aparicio Sánchez en met name de heer Caudron voor wat betreft onze samenwerking volgens de Hughes-procedure en de amendementen die door de Commissie industrie zijn aangenomen en naar mijn commissie zijn doorgestuurd. We hebben niet over deze amendementen gestemd, maar hebben ze in ons verslag overgenomen.
Ik wil ook graag de schaduwrapporteurs van de diverse commissies waarmee ik heb samengewerkt bedanken voor hun enorme steun. De definitieve tekst die voor ons ligt hebben wij te danken aan de inzet van velen. Ik ben niet voornemens om nog meer amendementen op de tekst aan te nemen, ook al zijn er nog enkele vrij laat op de dag ingediend door de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten. Ik vind dat we goede overeenstemming hebben bereikt over de tekst en ik ben niet van plan om morgen bij de stemming extra amendementen te steunen.
Ik wil graag nog enkele opmerkingen maken over de tekst zelf. Het is een zeer uitgebreide tekst omdat er vier afzonderlijke maatregelen in worden behandeld. De tekst bevat bepalingen die betrekking hebben op de universele dienstverlening zelf, hoe die dienstverlening moet plaatsvinden, hoe die moet worden gefinancierd op een zodanig open en transparante manier dat de markt niet wordt verstoord en een hele reeks maatregelen met betrekking tot gebruikersrechten, waaronder enkele belangrijke nieuwe maatregelen op het gebied van de nieuwe technologie die in opkomst is. Ook is er een aantal essentiële maatregelen opgenomen met betrekking tot marktinterventie en de mogelijkheid voor lidstaten om direct in te grijpen in de markt en om bijvoorbeeld prijzen vast te stellen. Tot slot zijn er ook enkele maatregelen toegevoegd met betrekking tot digitale televisie, in het bijzonder een pakket must carry-verplichtingen voor de publieke omroep.
Ik heb geen tijd om vanavond uitvoerig op al deze punten in te gaan, maar ik wil wel graag opmerken dat ik de Commissie in de tekst die wij in tweede lezing zullen ontvangen uitdrukkelijk heb gevraagd om deze vier aspecten nog duidelijker af te bakenen. Op het moment is het een vrij complex geheel, met name de maatregelen voor marktinterventie, die door de Commissie worden gezien als tijdelijke maatregelen. Ik deel dat standpunt. Ze zijn bedoeld voor de periode waarin de markt nog steeds rechtstreeks wordt gereguleerd, maar in dit hele pakket is al rekening gehouden met het moment waarop de gehele markt onder normale concurrentieomstandigheden werkt. Ze moeten duidelijk worden bestempeld als tijdelijke maatregelen, want hopelijk hebben we ze over enkele jaren niet meer nodig.
Bij de behandeling van deze tekst is mijn aanpak geweest om het beleid dat aan de richtlijn ten grondslag ligt krachtig te steunen. De Commissie heeft er niet naar gestreefd om de omvang van de universele-dienstverleningsopdracht aanzienlijk uit te breiden en dat is ook zeer terecht. Mijn insteek is geweest om de tekst te verhelderen en op bepaalde punten te verbeteren, maar om zeer selectief te zijn ten aanzien van nieuwe bepalingen. Wat de gebruikersrechten betreft is het belangrijk geweest om een goed evenwicht te vinden tussen een tekst die algemeen aanvaardbaar is op EU-niveau en het gedetailleerde werk dat in de lidstaten moet worden verricht.
U kunt van mij aannemen, geachte collega's, dat er voldoende mensen zijn geweest die deze tekst ingewikkelder hadden willen maken, die extra bepalingen hadden willen toevoegen. Ik ben van mening dat ik een goed evenwicht heb gevonden, met name gezien het feit dat deze bepalingen zullen gelden voor de kandidaat-lidstaten, die met een veel lager technologische peil beginnen dan waar wij nu van uitgaan. Ik heb de overtuiging dat de voorstellen die ik u vanavond presenteer evenwichtig zijn en de tand des tijds zullen weerstaan. In deze voorstellen is rekening gehouden met de technische vooruitgang. De consumenten hebben er baat bij omdat ze de concurrentie in stand houden en bevorderen. Er zijn essentiële rechten van consumenten in vastgelegd, maar dankzij deze voorstellen kan een sector die aan zeer snelle veranderingen onderhevig is in de toekomst zonder onnodige en ingewikkelde interventies tot verdere ontwikkeling komen en gedijen.

Aparicio Sánchez
Mevrouw de Voorzitter, de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport heeft het voorstel voor een richtlijn van de Commissie en het geslaagde verslag van de heer Harbour, die ik overigens van harte feliciteer, gunstig onthaald.
Zoals de rapporteur heeft gezegd, zijn sommige amendementen uit ons advies in de tekst opgenomen. Andere hebben evenwel geen ingang gevonden ofschoon de heer Medina Ortega erop vertrouwt dat zij door de plenaire vergadering zullen worden aangenomen. Zij hebben tot doel de tekst te verbeteren in de overtuiging dat de elektronische communicatiediensten het algemeen belang moeten dienen.
Het maatschappijmodel dat in de Verdragen tot uiting komt, draagt het markt- en concurrentiebeginsel hoog in het vaandel. Europa onderscheidt zich evenwel door een ander aspect, waarop wij bijzonder trots zijn, namelijk de combinatie van de twee genoemde beginselen met twee waarden of omstandigheden waarvan wij onder geen beding afstand mogen doen: onze verregaande sociale bescherming en de diepgang en omvang van onze universele diensten. Deze formule maakt ons maatschappelijk model zo uniek.
Wie op de markt aanwezig is met een communicatienetwerk of communicatiediensten verleent, verhandelt niet zomaar het eerste het beste product. Dergelijke diensten worden vanuit maatschappelijk en cultureel oogpunt gekenmerkt door een hoge toegevoegde waarde. Het verzoek om de toegang tot deze producten te vergemakkelijken en hun universele karakter te waarborgen is geheel in lijn met de beginselen van democratie en menselijke waardigheid.
De amendementen van de Cultuurcommissie streven diverse doelstellingen na: verdere uitbreiding van de verplichting om informatie te verspreiden via elektronische communicatienetwerken, eerbiediging van de beginselen van informatie en transparantie vanwege de dienstverlenende bedrijven, betere bescherming van de gehandicapte gebruikers, met name van personen met gehoorproblemen of gezichtsstoornissen, en scheiding van infrastructuur en inhoud in de wetgeving betreffende de audiovisuele sector.
Ik hoop dat de rapporteur en zijn fractie zich bereid verklaren om deze amendementen aan te nemen.

Papayannakis
Mevrouw de Voorzitter, wij zijn het eens met de beschrijving van het probleem door de rapporteur en wij danken hem daarvoor. Ik denk echter dat wij, als het om de concurrentie gaat, niet erg optimistisch mogen zijn. Concurrentie betekent logischerwijze druk in de richting van minder kosten, keuze voor de klant en onderscheid al naar gelang van het niveau van de klant. Dat weten wij uit de ervaring die wij hebben opgedaan op de markt.
Ik wil geen algemene theorie ophangen, maar veeleer, mijnheer de rapporteur, mevrouw de Voorzitter, ingaan op een reeks amendementen die met name tot doel hebben de consument te beschermen, niet tegen iemand die hem bedreigt maar tegen de voorwaarden waaronder de concurrentie plaatsvindt. Wij willen universele, voor iedereen toegankelijke dienstverlening, mits bij gelijkblijvende kwaliteitsvoorwaarden. Zo moeten wij bijvoorbeeld allemaal toegang hebben tot Internet, en wel allemaal met dezelfde snelheid, ongeacht het uur en ongeacht het gebied. Met andere woorden, er mag geen onderscheid gemaakt worden tussen de klanten al naar gelang van het gebied en de manier waarop zij hun abonnement betalen. Dat komt namelijk voor. Ook hebben wij aangedrongen op verplicht overleg met de consumentenbonden wanneer de voorwaarden van dienstverlening worden herzien.
Verder willen wij dat de contractbepalingen eenvoudig, bekend, begrijpelijk en vergelijkbaar zijn. Dat moet verplicht worden gesteld opdat de klant inderdaad de mogelijkheid heeft van leverancier te veranderen. Wij bevinden ons nu in een situatie van concurrentie. Als iets wordt veranderd - ik denk bijvoorbeeld aan tariefveranderingen - moet de klant van tevoren op de hoogte worden gesteld, opdat hij tijdig kan opstappen en met behoud van hetzelfde telefoonnummer - dat is een heel juist voorstel van de Commissie - en zonder bijkomende kosten van bedrijf kan veranderen. Bovendien moet de klant worden gewaarschuwd voor andere vraagstukken, zelfs gevaren. Ik denk daarbij aan gevaren in verband met mobiele telefoons. Ergens moeten de rechten van de klant dus duidelijk neergeschreven staan, opdat hij ze kan lezen en gebruiken.
Wij zeggen dit niet, mevrouw de Voorzitter, omdat wij de Commissie het leven zuur willen maken, noch omdat wij vinden dat deze dingen overgelaten moeten worden aan de lidstaten. Dit zijn algemene, concrete beginselen inzake consumentenbescherming. Als deze in acht worden genomen wordt de zaak gewoon beter aangepakt.

Caudron
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, om te beginnen wil ik mijn waardering uitspreken voor de kwaliteit, de rijkdom en het belang van dit voorstel voor een richtlijn van de Europese Commissie.
Ik betreur het daarentegen dat met betrekking tot de inhoud van deze tekst, die toch een onderdeel vormt van het telecommunicatiepakket, de bevoegdheden van de Commissie industrie zijn overgedragen aan de Commissie juridische zaken. Het lijkt mij dat dit een zeer slechte gewoonte wordt.
Hoewel de begrippen universele dienstverlening en consumentenbescherming in dezelfde richtlijn voorkomen, ben ik van mening, geachte collega' s, dat deze twee gebieden weliswaar met elkaar samenhangen en beide belangrijk zijn, maar desalniettemin verschillend zijn.
Consumentenbescherming vereist garanties, helderheid, eenvoud, en dus bovenal transparantie. De door de commissie goedgekeurde amendementen gaan wat dat betreft de goede kant op. Andere amendementen hadden nog verder kunnen gaan, indien de meerderheid van de commissie dit gewild had.
Universele dienstverlening is een veel ruimer begrip, waarbij de doelstellingen talrijker, zo niet complexer zijn. Voor de universele dienst dient op een gegeven moment een definitie te worden opgesteld. Dit geldt evenzeer voor de modaliteiten en mechanismen die ervoor zorgen dat de dienst zich in de loop van de tijd kan ontwikkelen. Uiteraard dient in de financiering van de dienst te worden voorzien. Tot slot wil ik eraan herinneren dat de universele dienst onafhankelijk is van de rechtsvorm van de onderneming die deze dienst aanbiedt.
Ik heb de tekst van de Europese Commissie met instemming begroet, maar ik blijf overtuigd van de noodzaak dat er een kaderrichtlijn moet komen voor alle Europese universele diensten.
Tot slot wil ik op persoonlijke titel nogmaals opmerken dat de universele dienst geen restverschijnsel kan en mag zijn van de liberalisering, waar vervolgens steeds minder van overblijft. Voor mij en mijn vrienden vormt de universele dienst een waarde en een doelstelling op zich en maakt deze deel uit van de voorwaarden voor de sociale samenhang waarop ons Europa berust. Als zodanig moet de universele dienst dus bedoeld zijn, en omschreven en vastgesteld worden.

Van Velzen
Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, op de eerste plaats dank aan collega Harbour voor dit uitstekende verslag maar toch ook een woord van dank aan collega Caudron voor zijn zeer goede bijdrage namens de Commissie industrie.
Mevrouw de Voorzitter, dit is een buitengewoon belangrijk verslag, want het regelt de rechten van de burgers ten opzichte van de plichten van de ondernemingen. Zeker in een tijd waar een zo snelle ontwikkeling plaatsvindt, is het van groot belang om zo'n verslag te hebben. Sta me toe om vijf opmerkingen te maken.
Op de eerste plaats is het essentieel dat er een level playing field komt. Daarom is natuurlijk artikel 13 van groot belang, waarin heel nadrukkelijk wordt aangegeven hoe de financiering van de universele dienstverlening kan plaatsvinden als dat extra belasting oplevert voor de operators. Ik denk dat dat van zeer groot belang is, zeker in de benarde financiële situatie waarin veel operators momenteel verkeren.
Op de tweede plaats is artikel 16 belangrijk en ik ben op dat punt stupéfait om het maar in goed Nederlands te zeggen, dat de socialistische fractie met een amendement komt om met name de hele kwestie van nummerportabiliteit te beperken tot het vaste netwerk. Als er nou iets is wat concurrentie tussen de operators heeft bevorderd en moet bevorderen dan is dat natuurlijk de mogelijkheid van nummerportabiliteit en ik doe ook een dringend beroep op onze collega's om dat amendement dus absoluut niet over te nemen. Dat lijkt me verkeerd. Ik ben het er van harte mee eens dat ingrepen in de markt of in de prijzenstructuur, zoals we bijvoorbeeld hebben gedaan met betrekking tot de international roaming, tot de uitzondering moeten behoren. Maar als u als burger te veel moet betalen en geen inzicht krijgt in de prijzen van international roaming om van het ene land naar het andere land te betalen, dan is er niets anders dan wetgeving mogelijk. En juist omdat wij met wetgeving hebben gedreigd, zijn de operators nu bereid de prijzen te verlagen en dat is, denk ik, uiteindelijk waar het om draait.
Een derde fundamenteel punt zijn de locatiegegevens als het gaat om 112, ons Europees alarmnummer. Dat is belangrijk, maar laten we dan vooral ook die locatiegegevens gebruiken voor die gevallen waar het om gaat. De bescherming van de privacy is van zeer groot belang en ik ben dan ook blij dat dat opgenomen is in artikel 22.
Dan vanuit cultuurpolitiek oogpunt - en u zult verbaasd zijn dat iemand van de Commissie industrie daarmee komt - is artikel 26 met de must carry verplichtingen van groot belang. Maar wederom ben ik verbaasd dat onze socialistische fractie die must carry verplichting zodanig wil uitbreiden dat ook commerciële omroepen en tv's daaronder zouden kunnen vallen. Dit lijkt me een absoluut misverstand en ik hoop echt dat ze dat amendement willen terugnemen want we moeten de must carry verplichting reserveren voor de publieke omroepen.
Tenslotte, mevrouw de Voorzitter, u en ik willen graag kijken naar alle mogelijke uitzendingen, ook met set top boxes, en als je dan het slachtoffer wordt van laten we zeggen één groot consortium, dan kan dat dus niet. Set top boxes moet met elkaar kunnen communiceren. Dat heet een gemeenschappelijke interface. Dat wordt uitstekend geregeld in bijlage 6. Dat moeten we ondersteunen.

Berenguer Fuster
Mevrouw de Voorzitter, het is een feit - we hebben daar net een staaltje van gehad - dat in de conservatieve politieke gelederen vaak wordt beweerd dat de socialisten zich tegen het liberaliseringsproces verzetten. Niets is minder waar. Wij scharen ons met genoegen achter een proces dat in hoofdzaak progressieve doelstellingen nastreeft. Zo stellen wij vast dat de concentratie van de economische macht in het kader van de liberalisering van een bepaalde sector aan banden kan worden gelegd door de markt onder een zo groot mogelijk aantal bedrijven te verdelen. Deze progressieve doelstelling wordt door mijn fractie ten volle onderschreven.
Wij kunnen onmogelijk akkoord gaan met monopolievorming aangezien deze formule de kwaliteit en de prijs van de in een concurrerende marktsituatie aangeboden goederen en diensten in het gedrang brengt. Overheidsmonopolies laten weliswaar te wensen over, maar privé-monopolies zijn helemaal uit den boze. Daarom zijn wij van oordeel dat dienstverlening in een concurrerende marktsituatie moet plaatsvinden, op voorwaarde dat de nodige correcties worden aangebracht om te vermijden dat de verleende diensten uitsluitend toegankelijk zijn voor gebruikers die vanwege hun hoge inkomensniveau of verblijfplaats voor de dienstverlenende bedrijven rendabel zijn. Burgers die niet eens de tarieven van de meest elementaire diensten kunnen betalen of in gebieden wonen die de betrokken bedrijven geen winst opleveren, mogen niet aan hun lot worden overgelaten.
Daarom moet universele dienstverlening verplicht worden gesteld. Uiteraard zijn de discussies over de reikwijdte van deze diensten en de voorwaarden waaraan zij moeten voldoen sterk ideologisch geladen. Als pleitbezorger van de bedrijven dringt rechts erop aan dat deze verplichte universele diensten zo beperkt mogelijk worden gehouden. Anderzijds moeten de progressievere krachten garanderen dat alle burgers toegang hebben tot zoveel mogelijk diensten tegen betaalbare prijzen. Deze tendens komt ook in het onderhavige verslag tot uiting.
De rapporteur, de heer Harbour, heeft weliswaar voortreffelijk werk geleverd, maar hij kan niet verbergen dat hij lid is van een politieke formatie die geneigd is om eerder de belangen van de bedrijven te bevorderen dan de werking van de markt. Zijn partij moet met andere woorden als pro-business, niet als pro-market, worden bestempeld, om het op zijn Amerikaans te zeggen. Het verslag vertoont positieve aspecten die wij ongetwijfeld zullen steunen. Het bevat evenwel ook een aantal voorstellen die wij niet kunnen onderschrijven.
Wij vrezen dat ondernemingen die vroeger exclusieve rechten hadden hun machtspositie ook na het liberaliseringsproces zullen behouden. In amendement 2 van het verslag wordt de verwijzing naar dit probleem geschrapt, hetgeen niet voor iedereen aanvaardbaar is. Ook de weglating van de zin van de Commissie waarin wordt geëist dat de diensten tegen een betaalbare prijs worden aangeboden, is betwistbaar. Wij achten het tevens ongepast dat er, net zoals in de commissie is gebeurd, wordt aangekondigd dat bepaalde amendementen zullen worden weggestemd, bijvoorbeeld het voorstel waarin wordt gegarandeerd dat een verandering van aanbieder geen wijziging van het abonneenummer tot gevolg heeft en dat dergelijke diensten voor de gebruiker geen of nagenoeg geen kosten meebrengen. Het lijkt wel of men in dit opzicht de concurrentie en toegang van nieuwe exploitanten wil bemoeilijken, of dat men de belangen van de monopolist wil behartigen, en daarmee kunnen wij niet akkoord gaan.

Thors
Mevrouw de Voorzitter, het was interessant werk om dit verslag op te stellen via een Hughes-procedure tussen twee parlementaire commissies. Ik geloof dat we er in de meeste gevallen in geslaagd zijn om een zekere eensgezindheid tussen de commissies te bewerkstelligen, en dat we ook hebben gewerkt in het verlengde van de eerdere verslagen over hetzelfde onderwerp, zoals ook al door eerdere sprekers is vermeld. Ik vind ook dat de rapporteur heeft geprobeerd om een dergelijke eensgezindheid tot stand te brengen, vooral waar het erom ging een brug te slaan tussen de eerdere goedgekeurde verslagen en dit verslag. Dat is uitstekend, maar op sommige punten zijn we hierin nog niet geslaagd. Dat geldt speciaal voor de TV-standaarden die in sommige amendementen voorkomen.
Wij hebben ook een hele tijd geworsteld met de term co-regulering. In dit geval kan ik dit gemakkelijker aanvaarden dan de rapporteur heeft gedaan, maar de vertaling in verschillende andere talen klinkt niet overal even goed. Co-regulering in de zin dat een autoriteit de laatste instantie is die erop toeziet dat er sprake is van evenwicht, is aanvaardbaar, maar in sommige vertalingen van het verslag wordt losjes over gemeenschappelijke bepalingen gesproken en dat geeft niet dezelfde juiste beschrijving.
Het is van belang dat dit verslag aandacht besteedt aan het evenwicht. Ik vind dat wij er morgen bij de stemming voor moeten zorgen dat er een evenwicht is tussen enerzijds de bepalingen met betrekking tot de must-carry en de financiële compensatie voor degenen die daartoe verplicht worden, en anderzijds de bepalingen met betrekking tot de telecombedrijven, die verplichtingen opgelegd krijgen krachtens de andere regels. Ik vind ook dat we er morgen op moeten letten dat er een behoorlijke inlichtingendienst voor telefoonnummers blijft bestaan, en dat kan alleen als er een financieel belang is om een dergelijke dienst te exploiteren. Dat mogen we morgen bij de stemming niet vergeten en ook niet in de komende richtlijn over de bescherming van personen in telecommunicatienetwerken.

Niebler
Mevrouw de Voorzitter, geachte dames en heren, beste collega' s, ook ik wil allereerst mijn welgemeende dank uitspreken aan het adres van de rapporteur van de Commissie juridische zaken en interne markt, de heer Harbour. Het is een uitstekend verslag geworden. De heer Harbour is erin geslaagd om door middel van constructieve voorstellen en na intensieve onderhandelingen met de collega' s een goed compromis uit te werken. Het heeft in de Commissie voor juridische zaken en interne markt dan ook brede steun gekregen en ik ben er zeker van dat het morgen ook in de plenaire vergadering eenzelfde steun zal genieten.
Over de inhoud van de richtlijn is al veel gezegd. Ik zal me slechts tot enkele, vanuit mijn gezichtspunt belangrijke onderwerpen beperken. Allereerst het onderwerp "omvang van de universele dienstverplichtingen" . Het valt toe te juichen dat de universele dienst weliswaar eenvoudige, maar geen breedbandige Internettoegangen zal omvatten. In enkele delen van de Gemeenschap kan de voor breedbandige toegangen vereiste infrastructuur de komende jaren nog niet worden uitgebreid, dan wel technisch worden gemoderniseerd. Bovendien is er nog niet altijd voldoende vraag naar dergelijke toegangen. Daarom moet het ook in eerste instantie aan de markt worden overgelaten om dergelijke toegangen aan te bieden, ook zonder een uitgebreide regulering.
Concurrentie op het lokale telefoonnet en daarmee op het terrein van Internettoegangen is door de verordening betreffende de ontbundelde toegang tot het aansluitnet mogelijk geworden. Het is nu zaak deze richtlijn zo snel mogelijk consequent toe te passen om snel en goedkoop een bevredigend aantal breedbandige toegangen beschikbaar te krijgen. Met amendement 9 van de Commissie juridische zaken en interne markt betreffende artikel 4 a) wordt naar mijn mening helaas de verkeerde richting ingeslagen, namelijk door toch snelle Internettoegangen in de universele dienstverplichtingen op te nemen. Dat houdt in dat de lidstaten bepaalde datasnelheden moeten voorschrijven aan de hand van de stand van de gangbare technologieën. Op grond van de zojuist geschetste redenen vind ik dit amendement te ver gaan.
Dat er in de richtlijn een Europese regionale code 3883 is opgenomen, is een goede zaak. Ik meen dat dit een communicatief element is dat ook onze interne markt een impuls zal geven. Ook juich ik de nummerportabiliteit in de mobiele telefonie toe. Ook dat punt sneed de heer Van Velzen al aan. Ik kan slechts hopen dat het verslag van de heer Harbour morgen brede steun zal krijgen. Al met al is dit een prima werkstuk!

Liikanen
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag mijn dank overbrengen aan de rapporteur, de heer Harbour, en de gehele Commissie juridische zaken en interne markt voor het uitstekende verslag en ik wil ook alle andere commissies bedanken voor hun constructieve bijdrage.
We weten allemaal hoe belangrijk het gehele telecommunicatiepakket is voor de toekomstige concurrentiepositie van Europa. Uit dit verslag spreekt een goed begrip van deze dynamische markten, de bijbehorende technologieën en de manier en het vlak waarop de ontwikkelingen plaatsvinden. Behalve dat dit verslag van de heer Harbour blijk geeft van technisch en commercieel inzicht bevat het een aantal amendementen ten behoeve van een vaak vergeten groep gebruikers in onze maatschappij, de gehandicapten.
Ik ben erg blij dat er amendementen ten behoeve van de gehandicapten zijn ingediend. De Commissie juicht die van harte toe. De Commissie is het eens met het standpunt dat het er bij de universele dienstverlening niet alleen om gaat dat de geografische aspecten worden geregeld, maar ook dat er aan alle geledingen in de samenleving is gedacht, met inbegrip van mensen met een handicap en speciale behoeften. We werken momenteel aan een aanbeveling inzake richtlijnen voor de toegankelijk tot het web, waardoor gehandicapten gemakkelijker gebruik kunnen maken van Internet-diensten.
Wegens de beperkte tijd zal ik me vandaag proberen te richten op een aantal zaken die van bijzonder belang zijn. Ten eerste is dat de omvang van de universele dienstverlening: de Commissie steunt het verslag-Harbour voor wat betreft de voorgestelde omvang van de universele dienstverlening. De kernpunten hier, zoals regelmatige evaluatie van de omvang van de universele dienstverlening en de financiering van nettokosten door middel van transparante en concurrentie-neutrale mechanismen, zijn in overeenstemming met het standpunt van de Commissie ten aanzien van deze kernpunten.
Amendement 4, 6, 8, 10 en 15 zijn werkelijke verbeteringen. De Commissie kan echter niet akkoord gaan met de toevoeging van het woord "effectieve" bij "Internet-toegang", zoals in amendement 9 wordt voorgesteld, omdat er uiteenlopende interpretaties mogelijk zijn die tot verstoringen van de markt kunnen leiden. De Commissie staat welwillend tegenover amendementen die betrekking hebben op het hoofdstuk over de regulering van exploitanten met een overheersende marktpositie, maar kan zich niet vinden in voorwaarden zoals in amendement 24, waarin aan NRI's de eis van "tenminste jaarlijks" wordt opgelegd. Het moet een flexibel kader blijven en de NRI's moeten op veranderende marktomstandigheden kunnen reageren.
De Commissie voelt wel iets voor de in amendement 26 voorgestelde bepalingen dat als de markt er bij voortduring niet in slaagt aan de eisen van gebruikers en consumenten te voldoen, er maatregelen mogen worden genomen op het niveau van de eindgebruiker indien maatregelen op een bovenliggend niveau geen effect hebben. De Commissie brengt interventies echter liever in verband met de algemene doelstellingen van het maatregelenpakket dan met klachten, hoe gegrond ook.
Wat betreft het hoofdstuk over de belangen en rechten van gebruikers is de Commissie blij met de steun voor de bepalingen van de richtlijn en hecht zij haar goedkeuring aan amendement 31, waarin exploitanten worden verplicht om de toegepaste tarieven op te nemen in de contracten met abonnees. Wat de invoering van een Europese telefoonnummeringsruimte betreft heeft de Commissie al een onderzoek uitgevoerd. Daaruit is gebleken dat een Europese regionale code bedrijven die in heel Europa actief zijn in staat zou stellen om één enkel telefoonnummer te gebruiken. Hierdoor zou concurrentie tussen exploitanten ontstaan en zouden pan-Europese diensten en markten in het leven worden geroepen. Daarom kan de Commissie het voorgestelde amendement 43, waarmee de invoering van een Europese telefoonnummeringsruimte afhankelijk wordt gemaakt van nader onderzoek, niet steunen.
De voorstellen in het verslag-Harbour met betrekking tot must carry-verplichtingen geven aan hoe belangrijk dit punt is en hoe gevoelig het ligt. Het voorstel om netwerkexploitanten een vergoeding te geven biedt een welkom tegenwicht voor de belangen die op het spel staan. De Commissie is echter van mening dat met andere amendementen op dit artikel andere bepalingen in het pakket worden herhaald en dat zij derhalve overbodig zijn. Amendement 45 en 46 worden in principe aanvaard.
Samenvattend kan ik derhalve ten aanzien van de amendementen in dit verslag verklaren dat de Commissie amendement 4, 6, 8, 10, 15 tot en met 20, 22, 27, 29, 36, 38, 39, 46, 49, 53, 57, 58 en 60 geheel kan aanvaarden. De Commissie kan amendement 2, 5, 7, 9, 11 tot en met 14, 18, 21, 23 tot en met 26, 28, 30, 31, 32, 33, 35, 37, 41, 42, 44 tot en met 47, 50, 52 en 54 gedeeltelijk of in principe aanvaarden. De Commissie kan amendement 1, 3, 34, 40, 43, 48, 51, 55, 56, 69, 61 en 62 niet aanvaarden.
Tot besluit merk ik op dat het prettig is om te constateren, gezien het feit dat de Commissie 50 van de 62 amendementen geheel, gedeeltelijk of in principe aanvaardt, dat het Parlement en de Commissie op dezelfde lijn zitten, iets wat ook terug te vinden is in de discussies in de Raad. Deze eensgezindheid binnen de drie instellingen komt voort uit het besef dat we een gezamenlijke visie hebben en gezamenlijk ergens voor staan, en het Europees Parlement heeft morgen tijdens de stemming de mogelijkheid om daaraan een belangrijke bijdrage te leveren.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Structurele bedrijfsstatistieken
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0181/2001) van mevrouw Lulling, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van verordening (EG, Euratom) nr. 58/97 inzake structurele bedrijfsstatistieken (COM(2001) 38 - C5-0031/2001 - 2001/0023(COD)).

Lulling
Mevrouw de Voorzitter, op grond van een verordening uit 1996 stelt Eurostat sinds vijf jaar structurele bedrijfsstatistieken op voor de sectoren industrie, bouw en handel. Sinds 1998 omvatten deze statistieken tevens de sector van de verzekeringsdiensten.
De doelstelling van het onderhavige voorstel is dat er eveneens structurele statistieken worden opgesteld voor de sectoren kredietinstellingen, pensioenfondsen, overige financiële intermediairs, waaronder investeringsmaatschappijen, verstrekkers van hypotheek- en consumptiekredieten, en andere ondersteunende financiële diensten, zoals portfoliobeheerders en agenten, om er een aantal te noemen.
Aan de hand van deze opsomming kunt u inschatten hoe omvangrijk deze uitbreiding van de structurele bedrijfsstatistieken is. Wij kunnen hierdoor een beeld krijgen van de ontwikkeling van de interne markt voor financiële diensten, maar eveneens van de gevolgen van de invoering van de eenheidsmunt op de ontwikkeling van de interne markt. Daarnaast wordt inzicht verkregen in het concurrentievermogen en de internationalisering van de sector.
Al jaren debatteren wij hier over de interne markt voor pensioenfondsen. Daarnaast hebben wij maanden besteed aan het bestuderen van het eerste voorstel voor een richtlijn betreffende de instellingen voor bedrijfspensioenvoorziening. Ik hoef u er dan ook niet meer van te overtuigen dat wij, evenals de overige beleidsmakers van de Europese Unie, ook op dit gebied moeten kunnen beschikken over betrouwbare informatie, onder andere wat betreft het aantal pensioenregelingen, het aantal ondernemingen met aangesloten leden in andere EU- of zelfs EER-landen, maar ook het aantal leden, onderverdeeld naar geslacht, van deze aanvullende pensioenstelsels van de tweede pijler.
Ik heb een aantal amendementen ingediend die de unanieme goedkeuring konden wegdragen van onze Economische en Monetaire Commissie. Deze amendementen moeten de garantie bieden dat al deze onderverdelingen niet facultatief worden zoals de Commissie had voorgesteld, maar verplicht, en dat de gegevens over werkgelegenheid eveneens uitgesplitst worden naar geslacht. Aangezien ik lid ben van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen streef ik in verband met deze problematiek altijd naar mainstreaming in mijn verslagen. Dit alles om er zorg voor te dragen dat wij geen slecht geïnformeerde beleidsmakers zijn. Want zoals u weet, brengen slecht geïnformeerde beleidsmakers slechte oordelen en besluiten voort.
Het voorstel van de Commissie omvat nog een tweede onderdeel, dat erop gericht is twee aanvullende variabelen over de uitgaven voor milieubescherming op te nemen in de structurele bedrijfsstatistieken voor de sectoren industrie, bouw en handel. De betrouwbare gegevens over de investeringen in apparatuur en installaties voor schonere technologieën en de lopende milieu-uitgaven zullen worden uitgesplitst volgens de volgende milieugebieden: bescherming van omgevingslucht en klimaat, afvalwaterbeheer, afvalbeheer en overige milieubeschermende maatregelen.
De gegevens over de investeringen dienen jaarlijks te worden opgestuurd, die over het totaal van de lopende uitgaven, eens in de drie jaar.
Overigens wil ik benadrukken dat er een ruime overgangsperiode is voorzien en dat de kleine ondernemingen over het algemeen uitgesloten kunnen worden van de onderzoeken, aangezien hun invloed op de uitgaven voor milieubescherming zeer beperkt is. Ik wil hieraan nog toevoegen dat deze door Eurostat verzamelde gegevens eveneens gebruikt zullen worden voor de indicatoren van duurzame ontwikkeling.
Wat de financiële sector betreft, hoeft men niet bevreesd te zijn voor al te veel extra kosten, omdat een groot deel van deze gegevens reeds verzameld wordt in het kader van het bedrijfseconomisch toezicht in deze sectoren. Voor andere sectoren is een zeer soepele introductie gepland. Het eerste verplichte referentiejaar en de termijn voor de toezending van gegevens zullen namelijk pas later worden vastgesteld volgens de comitologieprocedure, waar wij weliswaar niet erg van gecharmeerd zijn, maar die in dit geval het meest redelijk en dus volstrekt acceptabel blijkt te zijn.
Over het geheel genomen, mevrouw de Voorzitter, gaat het om een voorstel dat nuttig en zelfs broodnodig is. Het voorstel is redelijk ten aanzien van het verzamelen van de gegevens en heeft een goede voorbereiding gehad in de vorm van proefonderzoeken. Overigens wil ik Eurostat complimenteren met deze algehele voorbereiding. Ik ben daarom van mening, mevrouw de Voorzitter, dat het Parlement mijn verslag zal kunnen goedkeuren met het tevreden gevoel dat er snel en goed gewerkt is.

Solbes
Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats dank ik mevrouw Lulling voor haar werk. Mijns inziens heeft zij dit complexe technische thema op voortreffelijke wijze aangepakt. Dankzij haar is een reeks amendementen ingediend die, zoals zij terecht heeft gezegd, betrekking hebben op alle basispunten van het Commissievoorstel en diverse criteria aandragen die ook door ons worden onderschreven.
Zij heeft erop aangedrongen dat in het kader van de onderhavige doelstelling naar de interne markt wordt verwezen, niet alleen naar de mondialisering. Zij heeft tevens aandacht gevraagd voor een aantal specifieke problemen, met name voor het onderscheid naar geslacht. Volgens haar is dit een kwestie van mainstreaming. Mijns inziens heeft de voorgestelde opsplitsing nog andere gevolgen: het stelt ons in de gelegenheid om de arbeidsmarkt grondig te analyseren en gegevens te hanteren die ons in de toekomst tot nut kunnen strekken. Kortom, de rapporteur heeft de tekst van de Commissie aanzienlijk verbeterd.
Mevrouw Lulling heeft het ook over het milieu gehad. Zij heeft terecht gesignaleerd dat aanvullende statistieken beperkte meerkosten meebrengen. Dat is niet steeds het geval wanneer nieuwe informatie vereist is. Het is evenwel een feit dat voor de invoering van deze maatregel aanvaardbare termijnen zijn vastgesteld.
De Commissie is van oordeel dat de ingediende voorstellen nuttig zijn. Daarom hoopt zij dat zij door het Parlement zullen worden aangenomen. Zij is vastbesloten om de onderhavige initiatieven te verdedigen voor de Raad, die hierover het laatste woord heeft. Wij hopen dat deze instelling bereid is om de essentie van de voorstellen over te nemen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Verzoekschriften over siliconenimplanaten
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0186/2001) van mevrouw Fourtou, namens de Commissie verzoekschriften, over de ontvankelijk verklaarde verzoekschriften betreffende siliconenimplantaten (verzoekschriften nrs. 0470/1998 en 0771/1998).

Fourtou
Mevrouw de Voorzitter, zoals u opmerkte, heeft de Commissie verzoekschriften in 1998 twee zeer belangrijke verzoekschriften ontvangen. Het eerste werd ingediend door een inwoonster van België, namens de zelfhulpgroep van vrouwen die het slachtoffer zijn geworden van siliconen, en ging vergezeld van ongeveer duizend handtekeningen. Het tweede werd door een Brit ingediend; hierin werd verzocht om een verbod op siliconenborstimplantaten.
Na onderzoek gaf de Commissie begin 1999 een antwoord op deze verzoekschriften dat als volgt kan worden samengevat: de resultaten van de thans beschikbare wetenschappelijke gegevens lijken een verbod op siliconenimplantaten niet te rechtvaardigen. In een bijlage werd vervolgens het standpunt van derde landen en de lidstaten van de Unie ten aanzien van deze kwestie uiteengezet. In maart 2000 deed het Directoraat-generaal studies van het Europees Parlement de Commissie verzoekschriften een werkdocument over siliconenborstimplantaten toekomen. Dit informatiedocument over de stand van het onderzoek, dat vergezeld ging van internationale referenties van onder andere geneeskundige en wetenschappelijke instellingen, universiteiten en de medische pers, mondde uit in een conclusie die als volgt kan worden samengevat: er is op dit moment geen definitief antwoord op de vraag of siliconen verantwoordelijk zijn voor ontstekingsreacties die indirect een auto-immuunrespons oproepen. Dit betekent dat er momenteel geen wetenschappelijk bewijs voor is, dat vrouwen met borstimplantaten vaker dan de niet-geïmplanteerde bevolking zouden lijden aan ernstige ziekten, bindweefselaandoeningen of dat zij een bijzondere lymfocytaire reactie zouden vertonen.
Gezien de complexiteit van deze kwestie en het feit dat het Parlement er geen vrede mee had de behandeling van dergelijke pijnlijke verzoekschriften voor gesloten te verklaren, werd STOA verzocht een onafhankelijk wetenschappelijk onderzoek uit te voeren. In mei 2000 presenteerde Dr. Moreno zijn conclusies van dit onderzoek in de vorm van drie opties. Optie 1: status­quo; geen verbod. Optie 2: een onvoorwaardelijk verbod op siliconenimplantaten. Optie 3: geen volledig verbod, maar goedkeuring en tenuitvoerlegging van strenge specifieke maatregelen ter verbetering van de patiëntenvoorlichting, opsporing en controle, kwaliteitscontrole en -bewaking en fundamenteel onderzoek.
De Europese Commissie, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen waarbij advies was ingewonnen, kozen voor deze derde optie. In maart 2001 verklaarde commissaris Liikanen dat de Commissie een mededeling voorbereidt over siliconenimplantaten die met name gericht zal zijn op het versterken van de Europese normen, de introductie van een systeem van instemming van de patiënt en voortzetting van onderzoek en ontwikkeling. Tenslotte heeft de Commissie verzoekschriften op 29 mei 2001, nadat de klachten van de indieners van de verzoekschriften en de adviezen van de geraadpleegde commissies in aanmerking waren genomen, op basis van optie 3 van STOA unaniem haar goedkeuring gehecht aan de ontwerpresolutie waarover wij morgen in het Parlement zullen stemmen. Overigens wil ik deze commissies graag danken voor hun grondige werk en hun steun. De belangrijkste aanbevelingen van de Commissie verzoekschriften zijn: alle patiënten moeten vrij toegang hebben tot uitvoerige informatie; advertenties voor borstimplantaten moeten een waarschuwing bevatten dat implantaten schadelijk kunnen zijn voor de gezondheid; bij de chirurgische ingreep dient een uiterst strenge procedure te worden gevolgd; er moet een databank voor de implantaten worden opgezet; onderzoek en ontwikkeling moeten worden voortgezet; borstimplantaten in het kader van plastische chirurgie dienen verboden te worden bij patiënten van jonger dan 18 jaar.
Het is voor het eerst, mevrouw de Voorzitter, dat de Commissie verzoekschriften in deze vergadering een ontwerpresolutie indient die direct voortvloeit uit de eisen van de burgers van de Unie. De Commissie verzoekschriften verheugt zich erover dat zij hiermee haar taak - namelijk actief naar de burgers luisteren - volledig heeft kunnen vervullen.

Perry
Mevrouw de Voorzitter, het is al erg laat, er zijn weinig parlementsleden aanwezig en ik denk dat iedereen vanavond erg moe is, maar het is wel zo dat we met dit debat het 'Europa van de burger' een impuls geven. Met het verslag van mevrouw Fourtou, die ik van harte gelukwens, zet de Commissie verzoekschriften voor het eerst een specifiek verzoekschrift op de agenda van het Europees Parlement. Ik breng ook mijn gelukwensen over aan de heer Miller, die de indieners van de verzoekschriften over dit onderwerp bijzonder heeft gesteund. We hebben laten zien dat burgers met het indienen van een verzoekschrift een debat over een bepaald onderwerp in het Europees Parlement kunnen bewerkstelligen en dat de Commissie naar het Parlement komt, zoals zij ook naar de Commissie verzoekschriften is gekomen. Ik bedank commissaris Liikanen voor de initiatieven waarmee hij is gekomen. Er is een wetenschappelijk onderzoek uitgevoerd onder toezicht van STOA, de beoordelingsinstantie van het Parlement. Dit alles is bereikt doordat alle burgers in Europa de vrijheid hebben om zaken die hun ter harte gaan onder de aandacht van het Europees Parlement te brengen.
Het resultaat van dit verslag is een goed compromis en ik hoop dat het morgen de algemene steun van het Parlement zal krijgen. Daarnaast is het belangrijk dat we ons realiseren dat er weliswaar burgers zijn die hun bezorgheden onder onze aandacht brengen, maar dat er tegelijkertijd wellicht veel andere burgers zijn die een andere mening zijn toegedaan. Kort geleden zei een in het Verenigd Koninkrijk zeer bekende televisiepresentatrice het volgende tegen mij: "Bedenk altijd dat er mensen zijn die borstimplantaten nodig zullen hebben." Deze dame heeft zelf een preventieve borstamputatie ondergaan in verband met het risico van kanker en bij haar is een zeer geslaagde implantatie uitgevoerd. Zij zei: "Verbied het niet, maar zorg er wel voor dat, als er implantaten worden aangebracht, deze veilig zijn."
Met de voorstellen van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en de Commissie beschikken we over een compromis waarmee we naar mijn stellige overtuiging goed uit de voeten kunnen en dat goed is voor Europa en voor een Europa van de burger.

Miller
Mevrouw de Voorzitter, ruim zeven jaar geleden zocht een vrouw mij op in mijn kantoor in Glasgow. Ze had tevergeefs aangeklopt bij een groot aantal instanties - volksvertegenwoordigers en gezondheidsautoriteiten. Niemand wilde naar haar luisteren. Ze behandelden haar alsof ze niet helemaal goed wijs was. Ik liet haar zitten en in een tijdsbestek van ongeveer drieënhalf uur overtuigde ze mij ervan dat er een probleem was met de hele kwestie van siliconen en siliconenimplantaten.
Het resultaat van dat gesprek meer dan zeven jaar geleden is dat ik hier vanavond het woord voer, niet namens de heer Miller, maar namens die vrouw en de honderdduizenden andere vrouwen die sindsdien de krachten hebben gebundeld, niet alleen in Europa maar over de hele wereld, om te strijden tegen het gebruik van onveilige siliconenimplantaten. Dit is een bewijs voor de burgers van Europa dat zij een verzoekschrift tot dit Parlement kunnen richten en dat zij ook daadwerkelijk worden gehoord. Het is bij mijn weten niet eerder gebeurd dat een gewone burger een zaak aan de orde heeft gesteld en op de agenda van dit Parlement heeft weten te brengen. Mijn gelukwensen aan het Parlement en de Commissie verzoekschriften.
Zoals ik al zei, is dit niet alleen de verdienste van de heer Miller, ook al heb ik er wel steeds achteraan gezeten. Dit is de verdienste van de vrouwen zelf die dapper hebben gestreden tegen de minachting en de hoon die hun van verschillende kanten ten deel viel en die hun strijd tegen siliconenimplantaten stug hebben doorgezet. Die strijd duurt al jaren en is nog steeds niet afgelopen. Veel van hen vinden dat er een totaal verbod moet komen. De meesten beseffen echter dat er op het moment onvoldoende grond is om siliconenimplantaten te verbieden en dus nemen zij voorlopig genoegen met strengere regels en voorschriften op dit gebied.
Om in te gaan op een aantal punten uit het verslag: ik zie tot mijn genoegen dat er verzocht wordt om implantaties om cosmetische redenen bij vrouwen jonger dan 18 te verbieden. Als we het over de kwaliteit van de implantaten hebben, moeten we het ook hebben over de veiligheid van de implantaten. Dat kan ik niet nadrukkelijk genoeg zeggen. We hebben het over de informatieverstrekking aan patiënten die een dergelijke operatie ondergaan. Die informatie moet afkomstig zijn van onafhankelijke bronnen. Het is niet voldoende als die afkomstig is van de chirurg die de operatie uitvoert.
We hebben het ook over registratie. We moeten weten hoeveel operaties er plaatsvinden. We moeten weten in welke klinieken deze operaties plaatsvinden. We moeten weten welke chirurgen de operaties uitvoeren. Pas als we dat doen, zullen we ons de volledige omvang van dit probleem realiseren.
Dit is een eerbetoon aan het Parlement, maar bovenal aan de duizenden vrouwen die een jarenlange strijd hebben gevoerd. Eindelijk is de erkenning gekomen dat er sprake is van een probleem.

Thors
Mevrouw de Voorzitter, beste vrienden, dit is inderdaad een belangrijk vraagstuk, en het is belangrijk dat wij letten op hetgeen tot de competentie van de Gemeenschap behoort. Ik ben blij dat wij nu tot conclusies zijn gekomen, nu we hebben gekeken naar de manier waarop de implantaten veilig kunnen worden gemaakt. Deze voorstellen kan mijn fractie steunen. Tegelijkertijd willen wij een ernstige waarschuwing laten horen, zowel wat het subsidiariteitsbeginsel als wat de bevoegdheid van de lidstaten betreft. Het voorstel eerbiedigt het heersende subsidiariteitsbeginsel echter niet op alle punten, bijvoorbeeld wat betreft paragraaf 3 over de zorgprocedure.
Ik wil ook waarschuwen voor systemen met patiëntenregisters. Als ik bijvoorbeeld even het land neem dat ik het beste ken, dan kan ik u zeggen dat wij daar onlangs een discussie hebben gevoerd over het feit dat gevoelige medische informatie op onaanvaardbare wijze is geregistreerd en daarna op onaanvaardbare wijze is gebruikt. Wij kunnen daarom evenmin steun geven aan wat er gezegd is over registers die de hele EU beslaan. Dat is iets wat elke lidstaat met zeer, zeer grote voorzichtigheid zelf moet uitproberen.
Wat de leeftijdsgrens betreft, moeten we misschien zien te vermijden dat die een soort verboden vrucht wordt. Door een leeftijdsgrens vast te stellen, kunnen we een en ander nog aanlokkelijker maken. Dit is iets waartegen we op een andere manier moeten optreden. Volgens mij vinden velen het volstrekt belachelijk en zeer gevaarlijk dat men implantaten aanbrengt, maar wij moeten dat niet op Europees niveau vaststellen.
Het was zeer interessant om de rapporten te lezen die het Parlement samen met de Commissie heeft laten opstellen. Men kan alleen maar constateren dat het geweldig moeilijk is om het voorzorgsbeginsel in de praktijk toe te passen. Dat vind ik duidelijk blijken uit de verslagen over dit vraagstuk. Het blijkt bijvoorbeeld dat men zich af en toe op nogal glibberig terrein heeft begeven met pogingen om bijvoorbeeld een totaal verbod in te voeren.

Stihler
Mevrouw de Voorzitter, ik dank u, de rapporteur en mijn Schotse collega Bill Miller voor het aanhangig maken van deze zaak bij de Commissie verzoekschriften.
De kwestie van siliconenborstimplantaten is een gevoelig onderwerp en dit debat had, zoals velen vanavond al hebben opgemerkt, veel eerder moeten plaatsvinden. Daarom heeft de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid erop aangedrongen dat alle patiënten vrij toegang krijgen tot uitgebreide informatie van onafhankelijke deskundigen, dat er duidelijke, opvallende waarschuwingen in advertenties komen en dat er een verbod moet komen op de "voor en na" -foto's die vaak in vrouwenbladen worden afgebeeld. De Commissie milieubeheer is van mening dat alle borstimplantaties die in de Europese Unie worden uitgevoerd moeten worden geregistreerd en, daaruit voortvloeiend, dat fabrikanten alleen mogen leveren aan chirurgen die zich aan dat register houden. In de kosten van borstimplantaten zouden de volgende zaken inbegrepen moeten worden: een voorgesprek, onafhankelijk advies, informatie over alternatieven, een afkoelingsperiode en nazorg. Tot slot moeten er uitvoerige nationale lijsten worden aangelegd van geregistreerde privé-klinieken en gespecialiseerde plastische chirurgen. Ik ben blij dat de rapporteur veel heeft overgenomen van het standpunt van de Commissie milieubeheer en daarvoor wil ik haar bedanken.

Liikanen
Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik het Europees Parlement en in het bijzonder de rapporteur, mevrouw Fourtou, feliciteren met de wijze waarop de kwestie van siliconenborstimplantaten, die onder de aandacht was gebracht van de Commissie verzoekschriften is benaderd. Het was mij een eer om aan deze procedure te mogen deelnemen en ik heb grote waardering voor de respectvolle en professionele manier waarop de commissie deze zaak heeft behandeld. Hierdoor hebben de burgers de gelegenheid gekregen om iets aan de orde te stellen wat hen serieus bezighoudt en waarover zij bezorgd zijn. De commissie wilde het wetenschappelijke standpunt over deze zaak horen, de mening van deskundigen, en vervolgens een conclusie trekken. Dit is een koers die onze instellingen nog niet eerder hebben gevaren en ik hoop dat hiermee het pad wordt geëffend om de kloof tussen de burgers en de Europese instellingen, een probleem waarmee we allemaal te maken hebben, te dichten.
De ontwerpresolutie heeft een sterk onafhankelijke en wetenschappelijke onderbouwing gekregen in de vorm van het rapport dat professor Moreno op verzoek van het Parlement heeft opgesteld. In de ontwerpresolutie wordt terecht onderscheid gemaakt tussen maatregelen die op het niveau van de Gemeenschap moeten worden genomen en maatregelen die hoofdzakelijk op nationaal niveau moeten worden genomen als onderdeel van het volksgezondheids- en consumentenbeleid. De ontwerpresolutie weerspiegelt de consensus tussen onze instellingen en lidstaten, waarmee we de afgelopen maanden in gesprek zijn geweest over dit onderwerp en die het met ons eens zijn dat er verbetering moet worden gebracht in de situatie die op zulke indrukwekkende wijze door de indieners van het verzoekschrift is aangekaart. De Commissie zal binnen enkele weken, voor eind juli, een mededeling over borstimplantaten aannemen. De Commissie voert hier momenteel nog interne beraadslagingen over.
Met onze mededeling willen wij aanmoedigen dat de richtlijn inzake medische hulpmiddelen wordt toegepast op zaken als conformiteitsevaluatie, normalisatie, toezicht, klinische gegevens, enzovoort. Onze mededeling bevat ook aanbevelingen aan lidstaten die onder het hoofdstuk van het volksgezondheidbeleid vallen, in het bijzonder met betrekking tot de uiterst belangrijke kwestie van instemming van de deugdelijk geïnformeerde patiënt. Vrouwen hebben het recht om volledig te worden geïnformeerd over de risico's en de voordelen van borstimplantaten voordat de operatie plaatsvindt, zodat zij een goed gefundeerde, weloverwogen beslissing kunnen nemen. De diensten van de Commissie hebben een ontmoeting gehad met de vertegenwoordigers van de indieners van het verzoekschrift. Er is met name gesproken over instemming van de deugdelijk geïnformeerde patiënt en we hebben enkele nuttige adviezen gekregen. De mededeling van de Commissie zal, zodra deze is aangenomen, naar het Parlement worden gezonden.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 23.10 uur gesloten).

