Projekt budżetu ogólnego 2010 (sekcje I, II, IV, V, VI, VII, VIII, IX) - Projekt budżetu ogólnego 2010 (sekcja III - Komisja) (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata łączna nad:
sprawozdaniem sporządzonym przez László Surjána w imieniu Komisji Budżetowej w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010, sekcja III - Komisja (C7-0127/2009 - oraz listu w sprawie poprawek nr 1/2010 (SEC(2009)1133) do projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010, oraz
sprawozdaniem sporządzonym przez Vladimíra Maňkę w imieniu Komisji Budżetowej w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010
Sekcja I - Parlament Europejski
Sekcja II - Rada
Sekcja IV - Trybunał Sprawiedliwości
Sekcja V - Trybunał Obrachunkowy
Sekcja VI - Komitet Ekonomiczno-Społeczny
Sekcja VII - Komitet Regionów
Sekcja VIII - Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich
Sekcja IX - Europejski Inspektor Ochrony Danych Osobowych
(C7-0128/2009 -.
László Surján
Panie przewodniczący! Będę przemawiał w moim ojczystym języku, ponieważ, ceterum censeo, protestuję również przeciwko wszelkiego rodzaju przepisom ograniczającym posługiwanie się językiem ojczystym. Budżet na rok 2010 jest opracowywany w warunkach kryzysu finansowego. Panie sekretarzu stanu, panie komisarzu, panie i panowie! W taki czy inny sposób wszyscy musimy borykać się z tym kryzysem. Zasiał on niepewność wśród inwestorów, sprawił, że trudniej jest uzyskać kredyt, spowodował wzrost bezrobocia i spadek produkcji. Czy Unia Europejska jest w stanie na to zareagować? Czy ma coś do powiedzenia w sprawie niebezpieczeństw związanych ze zmianą klimatu lub w kwestii terroryzmu? Czy jest zdolna do ochrony granic UE? Czy uchodźców przyjmuje z ochotą, w sposób godziwy? Parlament chciałby dysponować budżetem, który zawiera pozytywne odpowiedzi na wszystkie postawione pytania i w tym pragnieniu Parlament mówi niemal jednym głosem.
Nie ma istotnych różnic dzielących grupy polityczne. Dlatego jako sprawozdawca chciałbym za to podziękować wszystkim grupom politycznym w Parlamencie. Istnieje jednak poważna różnica zdań pomiędzy Radą a Parlamentem. Ze względu na kryzys, Radzie odpowiadałby budżet możliwie najmniejszy, co jest zrozumiałe, jeżeli spojrzeć na to z punktu widzenia parlamentów i rządów krajowych. W tej Izbie uważamy jednak, że Parlament posiada szeroką gamę dostępnych instrumentów, które powinny być uruchamiane w sposób bardziej efektywny, płynny i skuteczny, tak abyśmy mogli przezwyciężyć omawiany kryzys. Jak to wszystko przekłada się na konkretne liczby? Gdy wcześniej myśleliśmy o roku 2010, mieliśmy na uwadze budżet siedmioletni. Następnie podjęto decyzję, która w obecnej sytuacji pozwala na budżet w wysokości 134 miliardów euro, jeżeli chodzi o poziomy płatności. Z drugiej strony Rada rozważa budżet na poziomie 120 miliardów euro, podczas gdy Parlament nie uważa wydatków rzędu 134 miliardów euro za realistyczne, uwzględnia problemy rządów krajowych i w ostatecznym rozrachunku zaproponuje 127 miliardów euro, o ile czwartkowe głosowanie będzie przebiegało zgodnie z zaleceniem Komisji Budżetowej.
Oczywiście musimy postawić sobie pytanie, czy w warunkach cyklu pięcioletniego jest sens składać obietnice przewidziane w cyklu siedmioletnim, skoro nie zamierzamy w ogóle tych obietnic dotrzymać. Tak właśnie wygląda sytuacja, w jakiej się obecnie znajdujemy, ponieważ każdego roku budżet roczny jest znacznie skromniejszy niż omawiany wcześniej. Istnieje jednak jeszcze większy problem. Budżety roczne oznaczają również zobowiązania, z których wiele pozostaje niewypełnionych. Opóźnienie sięga już poziomu ponad rocznego budżetu, przy czym luka ta rośnie z roku na rok. Dlatego podniesienie poziomu płatności jest absolutną koniecznością. W przeciwnym razie wydaje się, że wystąpi ten sam scenariusz, jak w każdym innym roku: Rada "urwie” coś z projektu Komisji, podczas gdy Parlament zaproponuje jeszcze większe kwoty.
Chciałbym jednak zwrócić uwagę na fakt, że sytuacja nie całkiem tak wygląda. Propozycje te nie przeszły z jednej pozycji do drugiej, w sposób mechaniczny, będąc efektem cięć dokonywanych na oślep. W wyniku kryzysu każdy musi zacisnąć pasa. Właśnie z tego względu jako Komisja Budżetowa - w przypadku niektórych zakupów - poparliśmy bardziej "oszczędnościowe” pozycje proponowane przez Radę. W innym miejscu, np. w kwestii personelu przypisanego do konkretnych zadań, wzięliśmy również pod uwagę, jak dane zadanie zostało wykonane. Jednocześnie w tej dziedzinie bardzo łatwo o popełnienie błędów. Jeżeli popełniliśmy błędy, nie chcemy stawać na przeszkodzie realizacji programów. W przypadku wystąpienia tego rodzaju zdarzenia w ciągu roku, zawsze będziemy gotowi naprawić sytuację, natomiast opowiadamy się za prawidłową realizacją i precyzyjnym planowaniem. Musimy analizować, czy wydane pieniądze przyniosły oczekiwane korzyści i czy osiągnęliśmy wytyczony cel.
Trudno na przykład być zadowolonym z polityki informacyjnej, lecz oczywiście może być również znacznie więcej powodów - które są też znacznie bardziej skomplikowane - wyjaśniających przegrane referenda i niską frekwencję wyborczą. Z tego względu błędem byłoby zmniejszanie zasobów na działalność informacyjną. Zaproponowaliśmy ustanowienie rezerw w pewnych pozycjach, z możliwością ich łatwego uruchomienia w momencie, gdy - na podstawie bieżących analiz - przygotowana zostanie obiecująca strategia informacyjna. W przyszłości musimy również przyjrzeć się bliżej, w jakim stopniu nasze cele są osiągane. Europejski Trybunał Obrachunkowy opublikował ostatnio badania dotyczące sukcesów i zmagań na rynku mleczarskim. Parlament oczekuje przedstawienia przez Komisję, w liście w sprawie poprawek, informacji na temat sposobu funkcjonowania funduszu mlecznego. Uważamy, że wymaga on również odrębnej pozycji w budżecie oraz rezerwy w stosownej wysokości.
Musi powstać podstawa prawna, która uwzględni uwagi Trybunału Obrachunkowego i która w sposób skuteczny pomoże rozwiązać aktualne problemy omawianego sektora. Dlatego nie chodzi jedynie o pieniądze, lecz także o zapewnienie przez Unię Europejską lepszego i bardziej konkretnego poparcia dla tego sektora. Z tego powodu apeluję do moich koleżanek i kolegów, aby postarali się - przy możliwie najmniejszej różnicy zdań - głosować za dobrym, efektywnym budżetem. Rozumie się samo przez się, że będziemy prowadzili debaty na ten temat. To całkiem naturalne, że każda grupa polityczna będzie też propagowała swoje poglądy i że będzie się starała zdobyć większe uznanie. Zgodzimy się jednak co do rzeczy najważniejszych. Także w przypadku funduszu mlecznego - sam fundusz jest znacznie ważniejszy niż to, ile pieniędzy w nim się ostatecznie znajdzie. Komisja Budżetowa przedłożyła wniosek w sprawie kwoty wykonalnej. Dziękuję za uwagę.
Vladimír Maňka
Właśnie teraz - w czasie kryzysu - musimy udowodnić zarówno społeczeństwu, jak i samym sobie, że w przypadku, gdy chodzi o realizację naszych celów politycznych, wykorzystamy wszystkie zasoby w najbardziej efektywny sposób.
Większość instytucji buduje swoje budżety na bazie lat poprzednich. W końcu cóż łatwiejszego byłoby niż pomnożyć wielkość budżetu ubiegłorocznego przez wskaźnik inflacji? Jednakże wówczas, gdy powtarza się tego rodzaju procedurę konstruowania budżetu przez kolejne lata, może to prowadzić do zniekształceń, nieścisłości i rozrzutnego gospodarowania zasobami. Dlatego naszym celem jest zapewnienie tworzenia budżetów na podstawie rzeczywistych potrzeb. W każdej instytucji żądania budżetowe muszą odpowiadać rzeczywistej konieczności wykonania określonych zadań. Każda instytucja i każda jednostka takiej instytucji musi dołożyć wszelkich starań w celu uzyskania oszczędności. Może to wymagać lepszej organizacji pracy, przesunięcia istniejących zasobów w celu skoncentrowania się na priorytetach czy też ograniczenia biurokracji.
W moich poprzednich wystąpieniach na forum komisji oraz również na posiedzeniach plenarnych podawałem liczne przykłady niedawnych sukcesów w odkrywaniu rezerw. Wykryjemy jeszcze więcej niedociągnięć i uczynimy działanie poszczególnych jednostek i instytucji efektywniejszym, jeżeli zajmiemy się tym w sposób systematyczny. Takie systematyczne podejście zostało ustanowione w budżecie na rok 2010.
Ci, wśród szanownych państwa, którzy byli w poprzedniej kadencji Parlamentu, pamiętają, że zawsze staraliśmy się usprawnić współpracę między instytucjami. W tym zakresie zawsze istniały rezerwy, a wiele z nich nawet wzrosło w ciągu ostatnich lat. Mamy wspólną pulę środków finansowych. Jeżeli każdy będzie zajmować się tylko własnym podwórkiem i zamykać się przed innymi, nie będzie komunikacji i współpracy, a efektywne korzystanie z naszych zasobów będzie trudne.
Z tego względu podjęliśmy w Komisji Budżetowej decyzję o wprowadzeniu 5 % rezerwy horyzontalnej we wszystkich instytucjach, przeznaczonej na tłumaczenia zewnętrzne. Jak inaczej można zachęcić instytucje, aby najpierw wykorzystywały własne wolne wewnętrzne moce przerobowe w zakresie tłumaczeń, a nie zwracały się automatycznie do wykonawców zewnętrznych? We wszystkich omawianych dziedzinach naszym celem jest udostępnianie wolnych mocy przerobowych każdej instytucji innym instytucjom.
Do głównych pozycji wydatków administracyjnych w instytucjach należą wydatki związane z nabyciem i wynajmem budynków. W roku 2005 łączna powierzchnia budynków zajmowanych przez instytucje w Brukseli, Luksemburgu i Strasburgu przekroczyła 2 miliony m2. Nie zawsze zakupywano budynki w odpowiednim miejscu, we właściwym czasie czy za minimalną cenę. W opinii Trybunału Obrachunkowego poszczególne instytucje nie współpracują ze sobą w tym zakresie, a nawet nie dokonują oceny własnej polityki w tej dziedzinie. Jeżeli nabywamy nowy budynek, a nie mamy w zanadrzu drugiej możliwości, trudno jest wówczas uzyskać korzystne warunki. Z tego względu, do końca roku oczekujemy od urzędu przewodniczącego Parlamentu Europejskiego odpowiedniej długofalowej strategii dotyczącej majątku i budynków, w której uwzględnione będą również potrzeby remontowe i koszty zabezpieczeń.
Panie i panowie! Jeżeli mamy pracować w sposób odpowiedzialny i efektywny, musimy mieć pełne informacje ma temat zasobów, jakimi dysponujemy. Dlatego chciałbym podkreślić konieczność utworzenia systemu zarządzania informacjami. Przy jego pomocy nasza praca będzie spójna i efektywna. Oczekuje się, że w najbliższych dniach administracja przedstawi Komisji Budżetowej prezentację dotyczącą tego projektu. Żaden z projektów budżetów instytucji nie obejmuje kosztów związanych z wejściem traktatu lizbońskiego w życie. Z chwilą wejścia tego traktatu w życie będziemy musieli się bardzo dokładnie przyjrzeć kwestii przeorganizowania istniejących zasobów, zanim ktokolwiek wystąpi z wnioskiem o dodatkowe zasoby. Jeżeli pracownicy jakiejkolwiek instytucji wygospodarują oszczędności finansowe dzięki poprawie wydajności pracy, Komisja Budżetowa nie będzie już miała problemu z uwolnieniem takich zasobów na rzecz innych priorytetów danej instytucji.
Z drugiej strony, w przypadku, gdy dana instytucja osiąga oszczędności w wyniku nieprzewidzianych zdarzeń, takie oszczędności, - co do zasady - powinny być zwrócone podatnikowi. Chciałbym podziękować członkom Komisji Budżetowej za jednogłośne poparcie omawianego wniosku. Zdecydowanie uważam, że system budżetowy UE należy rozwijać w taki sposób, aby dawał on pierwszeństwo pomysłowości i rozwiązaniom nowatorskim.
Hans Lindblad
Panie przewodniczący, szanowni państwo! I wy, młodzi ludzie - widzę, że "przyszłość Europy” zasiada tam na galerii! To wielki zaszczyt móc dzisiaj uczestniczyć w debacie Parlamentu dotyczącej pierwszego czytania budżetu na rok 2010.
Europa przeżywa najgorszy kryzys gospodarczy po drugiej wojnie światowej. Następuje utrata miejsc pracy, wzrost bezrobocia i występują rekordowe deficyty naszych finansów publicznych. Dyscyplina budżetowa i należyte zarządzanie gospodarką mogą przyśpieszyć zwrot sytuacji. Prawidłowa polityka strukturalna może wzmocnić zmiany na lepsze, które - mamy taką nadzieję - następują i może im nadać bardziej trwały charakter.
Biorąc to pod uwagę Rada jednogłośnie uzgodniła prawidłowo skonstruowany budżet, w którym uwzględniono nakłady na edukację, badania naukowe, infrastrukturę, spójność, "wypłacalne” finanse publiczne oraz marginesy na zdarzenia nieprzewidziane, innymi słowy - obejmujący wszelkie czynniki, o którym wiemy, że są ważne z punktu widzenia wzrostu gospodarczego i dobrej koniunktury. Nadal pozostają poważne problemy. Konieczne jest finansowanie europejskiego planu naprawy gospodarczej oraz środki finansowe na wspieranie rynku mleczarskiego.
Jednak w tym czasie, gdy europejskie finanse publiczne są w najgorszym stanie jak sięgnąć pamięcią, parlamentarna Komisja Budżetowa wnioskuje, aby zwiększyć płatności o 10 %! Czy mogą państwo wymienić dowolny inny obszar, poza kosztami bezrobocia, w którym pozwolilibyśmy na tego rodzaju wzrost? Pomimo znacznych deficytów budżetowych - 8 % PKB we Francji, 6 % PKB w Niemczech, 14 % w Wielkiej Brytanii i Irlandii - Komisja Budżetowa uważa, że państwa członkowskie powinny finansować większe wydatki i większą administrację. Domaga się finansowania dla administracji!
Jestem szczególnie zaniepokojony faktem, że tak wysoki poziom wydatków utrudni finansowanie planu naprawy gospodarczej. Jestem również szczególnie zaniepokojony tym, że wniosek Komisji Budżetowej nie zawiera jakiegokolwiek planu postępowania w przypadku wystąpienia zdarzeń nieprzewidzianych.
Musimy uzgodnić budżet, na który stać państwa członkowskie i który możemy uzasadnić wobec obywateli. Musimy dojść do porozumienia w sprawie planu naprawy gospodarczej, który jest niezmierne ważny dla rozwoju Europy. W kontekście porozumienia osiągniętego w kwietniu, jestem przekonany, że nam się to uda. Będziemy musieli rozwiązać złożony problem rynku mleczarskiego. Biorąc pod uwagę dotychczasową doskonałą współpracę, jestem pewien, że w trudnej sytuacji i w kłopotliwym położeniu, w jakim się znajdujemy, zdołamy rozwiązać nawet tak złożony problem.
Algirdas Šemeta
komisarz. - Pani przewodnicząca! Z ogromną przyjemnością korzystam z możliwości dzisiejszego wystąpienia przed państwem, zanim czwartkowe głosowanie zakończy pierwsze czytanie dotyczące projektu budżetu na rok 2010.
Chciałbym przede wszystkim podziękować Parlamentowi za powrócenie - w wielu obszarach - do wstępnego projektu budżetu.
Komisja z wielkim zadowoleniem przyjmuje skoncentrowanie przez Parlament uwagi na kwestii wykorzystywania budżetu jako narzędzia służącego do przezwyciężania obecnego kryzysu poprzez pobudzanie wzrostu gospodarczego, konkurencyjności, spójności i ochrony miejsc pracy.
Komisja przyjmuje również z zadowoleniem włączenie przez Parlament - w pierwszym czytaniu - listu w sprawie poprawek, w którym zawarte są żądania zwiększenia wydatków, zwłaszcza na rzecz Palestyny, zwalczania zmian klimatu oraz środków pomocniczych dla krajów AKP.
Wracając do podstawowych kwestii obecnej procedury budżetowej, Komisja w pełni rozumie, że Parlament uznaje finansowanie drugiej fazy europejskiego planu naprawy gospodarczej za sprawę priorytetową. Niech mi będzie wolno powiedzieć państwu, że stanowi to również priorytet dla Komisji. Patrząc z tego punktu widzenia rozumiem sens tak zwanej "poprawki z gwiazdką” Parlamentu Europejskiego, odnoszącej się do planu naprawy, a wykraczającej poza aktualny pułap wydatków.
W przyszłym tygodniu Komisja przedstawi pakiet dotyczący potrzeb związanych z planem naprawy gospodarczej, mając na uwadze osiągnięcie uzgodnionego rozwiązania podczas listopadowego postępowania pojednawczego.
Na obecnym etapie Komisja nie ustaliła jeszcze wszystkich źródeł finansowania odpowiadających pełnej kwocie przewidzianej na projekty energetyczne, która wynika z planu naprawy na rok 2010. Komisja postara się jednak określić wszystkie możliwe do uzyskania środki, aby przed listopadowym postępowaniem w porę zniwelować pozostałe różnice.
Komisja jest zaniepokojona aktualnymi trudnościami występującymi na rynku mleczarskim i przyjęła do wiadomości wniosek Parlamentu w sprawie utworzenia specjalnego "funduszu mlecznego” oraz stanowisko prezentowane przez ministrów rolnictwa. Zgodnie z wnioskiem złożonym wczoraj przez panią komisarz Marianne Fischer Boel, w przyszłym tygodniu w liście w sprawie poprawek do budżetu na rok 2010 zawarta będzie propozycja przeznaczenia kwoty 280 milionów euro na wspomaganie działań w zakresie łagodzenia bezpośrednich skutków kryzysu, jaki dotknął producentów mleka.
Omawiana nowa propozycja ma wpływ na pierwotnie przewidywane finansowanie deficytu w przypadku europejskiego planu naprawy gospodarczej, natomiast - jak wspomniałem - Komisja dołoży wszelkich starań, by w końcu znaleźć na czas niezbędne zasoby przed posiedzeniem w ramach postępowania pojednawczego.
Obecnie chciałbym zwrócić uwagę na kilka kwestii, w przypadku których pierwsze czytanie Parlamentu daje powody do obaw.
Parlament Europejski proponuje ogólny wzrost poziomu wydatków o blisko 10 % w stosunku do roku 2009, co oznacza około 4 % powyżej poziomu wnioskowanego przez Komisję. Jakkolwiek podzielam pragnienie Parlamentu Europejskiego dotyczące wspierania wzrostu gospodarczego poprzez programy UE, należy również brać pod uwagę kwotę płatności, które można zrealizować w sposób racjonalny bez naruszania należytego zarządzania finansami. Na tym etapie Komisja nie ma powodu, by odstępować od wielkości szacunkowych przyjętych w swoim wstępnym projekcie budżetu.
Co do pozycji pomocy administracyjnej w programach wydatków, czyli tak zwanych "pozycji BA”, rozumiem pragnienie Parlamentu Europejskiego odnoszące się do stosowania dość restrykcyjnego podejścia w obecnej sytuacji. Lecz istotne jest także zapewnienie odpowiednich środków administracyjnych na potrzeby zarządzania coraz większymi pulami finansowymi występującymi w poszczególnych programach, jeżeli chcemy, aby ten budżet został wykonany w sposób należyty. Komisja ma nadzieję, że będzie możliwość naprawienia tego elementu w drugim czytaniu.
Parlament głosował także za utworzeniem kilku rezerw, które - o ile pozostaną w ostatecznie przyjętym budżecie - będą miały negatywny wpływ na wykonanie budżetu. Rezerwa w zakresie płac - o ile byłaby utrzymywana w ciągu roku - w roku 2010 negatywnie rzutowałaby na rekrutację nowych urzędników, którzy mają zastąpić pracowników odchodzących z Komisji.
Kończąc pozwolę sobie zapewnić państwa, że z początkiem listopada - zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym - Komisja zajmie stanowisko w sprawie poprawek przyjętych przez Parlament, przedstawiając tak zwane "pismo w sprawie wykonalności” i żywię nadzieję, że Parlament będzie je mógł wziąć pod uwagę podczas drugiego czytania.
Komisja nadal będzie działać jako bezstronny rozjemca i będzie starać się ze wszystkich sił, aby pomóc w torowaniu drogi do pomyślnego zakończenia obecnej procedury budżetowej, pamiętając o tym, że finansowanie drugiej transzy europejskiego planu naprawy gospodarczej stanowi prawdziwe wyzwanie, w obliczu którego wszystkie wysiłki powinny zmierzać w jednym i tym samym kierunku. Liczę na państwa wsparcie w dążeniu do osiągnięcia zadowalającego i wyważonego rezultatu w tym zakresie.
Annemie Neyts-Uyttebroeck
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Spraw Zagranicznych. - Pani przewodnicząca! Mam zaszczyt występować w imieniu Komisji Spraw Zagranicznych.
Rok za rokiem obserwujemy, jak sekcja IV budżetu jest poważnie niedofinansowywana. Rok za rokiem widzimy również, że w miarę upływu kolejnych miesięcy, Komisja i Rada muszą uciekać się do różnych osobliwych środków nielicujących z normalnymi metodami budżetowymi, by sfinansować potrzeby, o których istnieniu wiedzieliśmy od samego początku. Jednym z najlepszych tego przykładów jest niestety sytuacja w Palestynie.
Powiedziałam to, lecz odnotowuję jednocześnie kilka elementów pozytywnych. Widzę, że przyznano nieco dodatkowych pieniędzy na rzecz strategii dla regionu Morza Bałtyckiego. Widzę również, że zwiększono środki na rzecz kilku konkretnych dziedzin polityki związanych z demokracją i prawami człowieka. Kończąc chciałabym powiedzieć, że szczególnie w przypadku roku 2010, będziemy musieli zwrócić uwagę na fakt, iż przypuszczalnie - i miejmy taką nadzieję - zacznie funkcjonować Europejska Służba Działań Zewnętrznych. Będziemy musieli na to zapewnić konieczne środki.
Gay Mitchell
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rozwoju. - Pani przewodnicząca! Nie chcę prosić o "plajtę” budżetu; wszystko, czego chcę się domagać to wypełnienie podjętych przez nas zobowiązań wobec krajów rozwijających się. Każdego roku w tych krajach umiera jedenaście milionów dzieci. To osoby, które nie odczuwają jedynie skutków kryzysu finansowego w sposób analogiczny do naszej sytuacji, lecz które cierpią z tego powodu, że nie otrzymują nawet przekazów pieniędzy - które były wyższe niż pomoc finansowa przez nas udzielana - od swoich rodzin mieszkających w krajach rozwiniętych, ponieważ te rodziny również odczuwają skutki obecnej sytuacji. Ludzie ci cierpią podwójnie: odczuwają także skutki zmiany klimatu.
Wywiązanie się z naszych zobowiązań wobec tych ludzi to wszystko, czego pragnę, abyśmy uczynili. Jeżeli nasz PKB spadnie o pewien procent, nasza pomoc dla tych ludzi również spadnie. Zrealizujmy więc pomoc w takim wymiarze procentowym, jaką mieliśmy - zgodnie z naszymi deklaracjami - przekazać. W tym zakresie kluczowe znaczenie mają takie elementy, jak przejrzystość pozycji budżetowej, aby można było zmierzyć tutaj w Parlamencie, że wypełniacie omawiane zobowiązania, oraz dodatkowość. W całej tej sytuacji mam prośbę, by od najuboższych na świecie nie żądać dźwigania ciężarów, których nie są w stanie unieść.
Jean-Pierre Audy
Pani przewodnicząca, panie ministrze, panie komisarzu, panie i panowie! Komisja Kontroli Budżetowej wydała opinię zawierającą kilka sugestii. W ciągu minuty przedstawię trzy spośród nich.
Pierwsza odnosi się do badań, w szczególności do szóstego i siódmego programu ramowego. Panie komisarzu! Dla pewności prawnej, wskazane byłoby powstrzymanie się przez Komisję Europejską od ponownego przeliczania sprawozdań finansowych dotyczących projektów już zatwierdzonych i rozliczonych, poprzez stosowanie nowych interpretacji kryteriów kwalifikowalności.
Ponownie prosilibyśmy Komisję o to, aby nie odchodziła od metod rachunkowości i obliczeń elementarnych, które są uznane i zatwierdzone w układzie krajowym i międzynarodowym.
Punkt drugi to włączenie emerytur pracowników UE do budżetu. Proponujemy, aby roszczenia wobec państw członkowskich w zakresie emerytur pracowników, szacowane w dniu 31 grudnia 2008 r. na 37 miliardów euro, były ujęte w sprawozdaniu finansowym jako aktywa.
Proponujemy również, aby w budżecie ująć dokładną kwotę tych emerytur, a nie tylko kwoty wypłacone, ponieważ te ostatnie nie uwzględniają kwot wpłaconych na rzecz emerytur w przyszłości. Ponowiłbym wniosek w sprawie badania dotyczącego utworzenia wspólnotowego funduszu emerytalnego, a także deklarujemy poparcie dla Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, który musi zostać wzmocniony, by mógł wykonywać czynności kontrolne poza Unią.
Juan Fernando López Aguilar
Pani przewodnicząca! W Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych pracowaliśmy nad zwiększeniem budżetu dla przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości; został on podwyższony o 13,5 % w stosunku do roku 2009.
W szczególności nastąpił wzrost w takich rozdziałach jak Granice zewnętrzne, Powroty, Polityka wizowa, Swobodny przepływ osób oraz Prawa podstawowe i obywatelstwo. Rozdział Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych i karnych odnotował wzrost o 4,7 %.
Jednakże w wyniku uwzględnienia Europolu w budżecie wspólnotowym, w rozdziale Bezpieczeństwo i ochrona swobód nastąpił wzrost o 95 %. Dlatego jest to pewien nowy element w stosunku do budżetu roku 2009.
Przyjęliśmy poprawkę w celu zwiększenia budżetu agencji Frontex, wysyłając jednoznaczny sygnał wskazujący na wolę zarządzania zjawiskiem imigracji oraz wszelkimi aspektami przepływów migracyjnych w sposób, który zapewnia poszanowanie praw człowieka.
I sądzę wreszcie, że należy także zwrócić uwagę na fakt przyjęcia - przez naszą komisję - poprawki budżetowej w kwocie 5 milionów euro w celu ułatwienia procesu integracji obywateli państw trzecich. Dlatego sekcja ta w tytule 18 - Przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - wzrosła do 105 milionów euro, co pomoże zwiększyć skuteczność zarządzania administracyjnego i finansowego w państwach członkowskich.
Jutta Haug
Panie i panowie! Nie jest tajemnicą, że Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności bardzo często prezentuje pogląd - również w roku bieżącym - że środki zapewnione w budżecie europejskim absolutnie nie wystarczają na prowadzenie efektywnych programów w zakresie środowiska naturalnego, utrzymanie różnorodności biologicznej oraz na walkę ze zmianami klimatu, która miałaby szansę powodzenia. Fakt, że Rada dokonuje jeszcze większych cięć w tych skromnych środkach, jest wciąż niezrozumiały. Z tego względu "powrót do wstępnego projektu budżetu” jest reakcją typową.
Musimy Komisji uświadomić dwie rzeczy. Po pierwsze, oczekujemy niezwłocznego ujęcia przez Komisję we wstępnym projekcie budżetu tzw. "przekazanych dochodów” dla tych agencji, które częściowo zależą od opłat - np. Europejska Agencja Leków w Londynie czy Europejska Agencja Chemikaliów w Helsinkach - jak również oczekujemy, że w wyniku ich pominięcia nie będzie tworzony sztuczny margines. Po drugie, oczekujemy przedłożenia - możliwie szybko - przez Komisję propozycji sposobu, w jaki zamierza w przyszłości finansować kampanię Help przeciwko paleniu tytoniu, po wyczerpaniu się funduszu tytoniowego. Jak widać, za każdym razem jest to samo.
Lena Ek
Pani przewodnicząca! W dzisiejszym świecie trwa zaciekła konkurencja. Na kraje rozwijające się przypada obecnie 20 % światowego bogactwa. Za 15 lat będzie to 34 %. W roku 2025 - czyli za 15 lat - łączne nakłady Chin i Indii będą stanowiły 20 % globalnych nakładów na prace badawczo-rozwojowe. W czasie, gdy poza Europą ponosi się te nakłady, w Europie biurokracja niszczy instytucje badawcze, uniwersytety i przemysł.
Stoimy w obliczu trzech kryzysów, które muszą być przezwyciężone jednocześnie: kryzys klimatu, kryzys zatrudnienia i kryzys finansowy. Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii odpowiada na te kryzysy mówiąc, że musimy inwestować w badania naukowe i innowacje. Zarówno Rada, jak i Komisja zgodziły się, że jest to priorytet - w procesie lizbońskim, w siódmym programie ramowym, w europejskim planie naprawy gospodarczej. W praktyce jednak ich koncepcja ustalania priorytetów polega na dokonywaniu cięć rzędu 7 %. Wszystko, co mogę powiedzieć, sprowadza się do wyrażenia wdzięczności, że w tych niezwykle ważnych obszarach Rada nie idzie jeszcze dalej w ustalaniu "priorytetów”!
Jest to orwellowska nowomowa i jest ona niedopuszczalna. Należy przydzielić większe zasoby na badania i rozwój. Musimy razem pracować nad ograniczaniem biurokracji. Chcielibyśmy, aby Rada i komisarz ds. nauki i badań na tym koncentrowali swoją uwagę. Przede wszystkim domagamy się podjęcia energicznych działań na rzecz badań naukowych i innowacji. Właśnie tam będą tworzone miejsca pracy i właśnie tam leży przyszłość Europy i konkurencyjności Europy - a nie w cięciach w tym obszarze.
Cristian Silviu Buşoi
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów. - Pani przewodnicząca! W porównaniu z budżetem roku 2009, wniosek Komisji na rok 2010 przewiduje umiarkowany wzrost w pozycjach budżetowych odnoszących się do rynku wewnętrznego i polityki celnej, podczas gdy kwota pieniędzy przydzielona na potrzeby polityki konsumenckiej pozostaje niezmienna. W projekcie budżetu na rok 2010 Rada zmniejszyła w szczególności środki na pozycje budżetowe, które dotyczą rozwoju rynku wewnętrznego. Uważam, że w czasach obecnego kryzysu funkcjonujący rynek wewnętrzny może się przyczynić do ożywienia gospodarczego.
W obszarze polityki celnej budżet zapewni środki na rzecz współpracy i koordynacji, wzmacniając w ten sposób bezpieczeństwo i ochronę granic zewnętrznych, wspierając walkę z nielegalnym handlem i oszustwami, jak też poprawiając skuteczność systemów celnych. Za sprawę priorytetową uważam środki w obszarze edukacji konsumentów, w szczególności istotne jest podniesienie poziomu znajomości zagadnień finansowych. Kryzys pokazał, jak ważna jest polityka konsumencka, zwłaszcza edukacja konsumentów, która ma im pomóc w podejmowaniu odpowiedzialnych decyzji ekonomicznych. Z tych wszystkich powodów Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów zaapelowała o utworzenie oddzielnej pozycji budżetowej dotyczącej programu SOLVIT w celu zapewnienia finansowania w kwocie 1 miliona euro. SOLVIT to bardzo dobry przykład, jak można pomóc przedsiębiorstwom i obywatelom. Wreszcie, przyjęto kwotę 1 milion euro, aby kontynuować pilotażowy projekt monitorowania środków w dziedzinie polityki konsumenckiej, w celu konsolidacji tabeli wyników i odnośnego badania rynku, w ramach działań przygotowawczych.
Danuta Maria Hübner
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Rozwoju Regionalnego. - Pani przewodnicząca! Na rok 2010 potrzebny jest nam budżet umożliwiający prowadzenie w sposób skuteczny działań we wszystkich dziedzinach polityki europejskiej, by wydobyć gospodarkę europejską z kryzysu, a jednocześnie pozwalający na utrzymanie naszych długofalowych celów i zobowiązań, którymi są zrównoważony wzrost gospodarczy, spójność ekonomiczno-społeczna oraz nasze zobowiązania wobec świata zewnętrznego, w tym wobec krajów kandydujących.
W projekcie budżetu Rada dokonała w sposób automatyczny cięć w 36 pozycjach wydatków administracyjnych, między innymi w pozycjach powiązanych z instrumentem pomocy przedakcesyjnej (IPA). Zastosowana argumentacja - niski poziom absorpcji - jest nieuzasadniona, ponieważ dopiero w lipcu 2009 roku można było zakończyć prace nad koniecznymi uregulowaniami ramowymi dotyczącymi wdrożenia IPA. Począwszy od roku 2010 Komisja Europejska musi oceniać i zatwierdzać znaczną liczbę dużych projektów, a w tym celu będzie musiała zatrudnić poważną liczbę osób, które w krótkim okresie zapewnią zewnętrzną fachową wiedzę techniczną. Rok 2010 będzie także rokiem, w którym rozpocznie się faktyczna realizacja działań wymagająca wykonywania przez Komisję kontroli ex ante w odniesieniu do bardzo licznych przetargów i umów.
Cięcia budżetowe oznaczają, że należyte zarządzanie finansami w zakresie pomocy przedakcesyjnej znajduje się w realnym niebezpieczeństwie, ze wszystkimi tego konsekwencjami politycznymi. Dlatego powinniśmy pozostać otwarci i pozytywnie się odnieść do żądania ze strony Komisji Europejskiej w sprawie przywrócenia poziomu wstępnego projektu budżetu w tym zakresie.
Elisabeth Jeggle
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Rolnictwa. - (DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Jako sprawozdawczyni w sprawie budżetu występująca w imieniu Komisji Rolnictwa chciałabym podziękować sprawozdawcy ogólnemu, panu posłowi Surjánowi, za jego stałą gotowość do podejmowania rozmów w celu znalezienia kompromisu. Jest to konieczne, ponieważ europejska polityka rolna jest obecnie jedynym obszarem polityki, w którym pełna odpowiedzialność spoczywa na szczeblu Wspólnoty.
Słusznie zwiększono środki na mleko i owoce w szkołach oraz na inne projekty. Jednakże refundacje z tytułu składowania oraz refundacje wywozowe zostały określone jako "instrumenty przebrzmiałe” dwa lata temu. Obecnie są one nieodzowne w celu przezwyciężenia kryzysu na rynkach. Dlatego apelujemy o wzrost rzędu 81 milionów euro na cele związane ze składowaniem w roku 2010 w stosunku do roku 2009 oraz o około 440 milionów euro na refundacje wywozowe i będziemy głosowali za przyjęciem tego wniosku. Niemniej jednak tak naprawdę jest to w obecnym czasie zbyt mało.
Jeżeli chodzi o fundusz mleczarski, podobnie jak poprzednio, preferowałabym oczywiście 600 milionów euro. Kwota 300 milionów euro na rok 2010, o którą obecnie występujemy, to wielkość, która jest absolutnie konieczna i proszę, aby te pieniądze były na trwałe zapisane w budżecie jako fundusz mleczarski. Byłby to prawidłowy sygnał, jaki należy wysłać, i do tego sygnał ważny.
Sytuacja na rynkach rolnych jest dramatyczna. Zbyt długo Komisja pokładała i pokłada nadzieje w samoregulacji. Rynki rolne również wymagają ram i przepisów budżetowych oraz ogólnych ram politycznych.
Carmen Fraga Estévez
Pani przewodnicząca! Bardzo dziękuję sprawozdawcy i Komisji Budżetowej za przyjęcie wszystkich poprawek zgłoszonych przez Komisję Rybołówstwa.
Szczególnie ważna jest dla nas poprawka w sprawie większej elastyczności w finansowaniu przyznawanym na rzecz Regionalnych Komitetów Doradczych ds. Rybołówstwa. Oprócz tego, że finansowanie to jest skąpe, do tego stopnia podlega ono interpretacjom i zależy od uznania Komisji, że uniemożliwia się tym Komitetom wydatkowanie nawet tak szczupłych środków, jakie posiadają; wniosek ten został nam zgłoszony jednogłośnie przez siedem istniejących komitetów.
Poprawka, którą uważamy za szczególnie trafną, zawiera wezwanie do opracowania kompleksowej strategii dotyczącej zwalczania piractwa, która naprawdę uwzględniałaby sytuację statków rybackich wyjątkowo narażonych na tego rodzaju działania na wszystkich wodach świata.
Co do badań naukowych i do siódmego programu ramowego, podobnie jak w latach poprzednich wykazaliśmy rozwagę i wnioskowaliśmy, aby obecnie, gdy badaniom w dziedzinie rybołówstwa nie jest już przyporządkowany własny dział w budżecie, przynamniej nie nastąpił spadek wysokości nakładów, ponieważ wszystkie decyzje dotyczące zarządzania rybołówstwem zależą od wiedzy na temat środowiska i gatunków morskich przy założeniu, że jednym z naszych nowych celów w całym prawodawstwie dotyczącym wspólnej polityki rybołówstwa ma być stosowanie podejścia opartego na ekosystemie.
Helga Trüpel
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Kultury i Edukacji. - (DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie, przedstawiciele Komisji i Rady! Dlaczego cięcia dokonane przez Radę, które w każdym jednym roku musimy wprowadzać w życie w różnych obszarach polityki, są tak bezsensowne, tak błędne i tak krótkowzroczne? Odpowiedź brzmi: ponieważ nie są one ukierunkowane na wspólny interes europejski, a z politycznego punktu widzenia właśnie to jest przedmiotem mojej krytyki. Was, jako Radę i jako państwa członkowskie, obowiązuje również wspólna odpowiedzialność europejska, a nasze europejskie wydatki to wydatki realizowane w imię wspólnego interesu europejskiego.
Całkowicie niezrozumiały jest fakt, że w tym momencie można było dokonać cięć w finansowaniu kształcenia i edukacji. Jednym z naszych najbardziej udanych programów jest program wymiany studentów, który umożliwia naszym młodym obywatelom podjęcie studiów w Europie i jest "oknem na świat”. Dlaczego dokonujecie cięć w tej dziedzinie? Musimy czynić więcej na rzecz kultury, wymiany kulturalnej i partnerstwa miast, ponieważ działania te stanowią urzeczywistnienie Europy i zwiększają "oddolną” akceptację Europy. I jakże można dokonywać cięć w polityce informacyjnej, gdzie ustaliliśmy, że istnieje rzeczywiście potrzeba informowania wyborców i obywateli o osiągnięciach Unii Europejskiej? Z przykrością mogę zauważyć jedynie - jak już zostało powiedziane - że z politycznego punktu widzenia ten rodzaj cięć przynosi efekt całkowicie przeciwny do zamierzonego.
Pervenche Berès
Pani przewodnicząca! W imieniu Komisji Spraw Gospodarczych i Monetarnych chciałabym dzisiaj podkreślić dwa elementy.
Pierwszy to kwestia wdrażania struktur nadzoru na szczeblu europejskim. W następstwie kryzysu czy też w czasie obecnego kryzysu, każdy rozumie, że Unia musi przygotować sobie struktury, które jej umożliwią nadzorowanie rynku bankowego, rynku ubezpieczeń i papierów wartościowych. Pod koniec poprzedniej kadencji parlamentarnej doszliśmy do porozumienia z Radą, które dotyczyło pewnych kwot na potrzeby organów stanowiących zapowiedź tego, co dzisiaj wprowadzamy. Jednakże w swoim obecnym kształcie projekt budżetu nie jest zgodny ze wspomnianym porozumieniem politycznym, zawartym w czasie kadencji poprzedniego Parlamentu. Mam nadzieję, że ponownie przedstawione poprawki zostaną przyjęte i że tym samym nasze działanie będzie zgodne z omawianym porozumieniem politycznym, które zawarto w celu przygotowania w końcu przez Unię własnych organów nadzorujących.
Przechodząc do następnego punktu chciałabym położyć nacisk na zagadnienie polityki fiskalnej. Instrumenty polityki fiskalnej uległy ograniczeniu, pomimo że świat domaga się większej kontroli w sprawach fiskalnych. Jeżeli faktycznie pragniemy zwalczać raje podatkowe, Unia musi także zapewnić sobie zasoby umożliwiające jej konsekwentne prowadzenie tej polityki. Zmniejszając zakres kompetencji Komisji w tym obszarze, nie przekażemy właściwego przesłania.
György Schöpflin
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Spraw Konstytucyjnych. - Pani przewodnicząca! W ciągu kilku ostatnich lat stało się oczywiste, że instytucje Unii Europejskiej są znacznie mniej znane obywatelom Europy niż być powinny.
Unia Europejska jest organizmem demokratycznym, tak więc kontakt z obywatelami leży w interesie obu stron. Obywatele powinni wiedzieć, co Unia Europejska robi i dlaczego. Obywatele są zainteresowani działaniami UE i oczywiście Unia Europejska jest zainteresowana europejską opinią publiczną.
Istnieją różne sposoby, aby dać wyraz temu wzajemnemu zainteresowaniu. Jednym z nich - i to ważnym - jest komunikacja i z tego właśnie względu budżet powinien zawierać element poświęcony przekazywaniu informacji na temat działań Unii Europejskiej szerszym kręgom społeczeństwa.
Edit Bauer
W imieniu Komisji Równouprawnienia w ciągu tej jednej minuty, jaką dysponuję, chciałabym zwrócić uwagę tylko na jedno zagadnienie. Chodzi tutaj o Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn i jego finansowanie. W ramach procedury współdecyzji Parlamentu utworzyliśmy ten instytut w Wilnie w roku 2007. Można byłoby mniemać, że upłynął od tego momentu wystarczający czas, by instytut rozpoczął działanie. Niestety sytuacja jest znacznie poważniejsza niż ten problem. Aktualnie instytut posiada tylko dyrektora i asystenta dyrektora. Chciałabym podziękować Komisji Budżetowej oraz sprawozdawcy, panu posłowi László Surjánowi za uwzględnienie faktu, iż Komisja Równouprawnienia przedstawiła rozsądną propozycję mówiąc, że budżetu nie można obniżać w sposób automatyczny w oparciu o tegoroczne dochody, ponieważ jeżeli to uczynimy, wspomniany instytut nie będzie w stanie się zorganizować i funkcjonować w przyszłości. W przyszłorocznym budżecie musimy nie tylko zagwarantować wzrost wydatków osobowych, lecz także zawiązać rezerwę na kwotę przydzieloną na jego działalnośćtak, aby instytut mógł spełniać swoje zadania.
Alain Lamassoure
Pani przewodnicząca! Jako przewodniczący Komisji Budżetowej pragnę odnieść się do opublikowania zdumiewającego projektu komunikatu Komisji w sprawie oceny budżetu. Pan komisarz powie nam, czy jest to błąd nieumyślny.
Pragnę jednak przed czymś przestrzec. Chociaż przywołany dokument nie zawiera żadnych danych liczbowych, jego bardzo nowatorska i niekiedy prowokacyjna treść wydaje się niestosowna w przypadku Komisji kończącej właśnie swoją kadencję oraz w momencie dokonywania średniookresowej oceny wieloletniej umowy podpisanej w roku 2006. Dlatego w trybie pilnym przewodniczący Komisji musi wyjaśnić swój terminarz, jeżeli chodzi o wnioski finansowe, jakie zamierza przedstawić, zarówno w ramach odchodzącej Komisji, jak i w nowym kolegium. Zmienianie budżetowych - a tym samym politycznych - priorytetów nie mieści się w kategoriach prowadzenia bieżącej działalności. Komisja Budżetowa będzie gotowa do podjęcia debaty, lecz w oparciu o wnioski wpływające od Komisji, która jest w pełni umocowana, która posiada pięcioletni mandat i która jest gotowa przyjąć na siebie odpowiedzialność polityczną za inicjatywy tej skali.
Francesca Balzani
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Parlament jako instytucja bezpośrednio wybierana przez obywateli może i powinien właśnie w budżecie skoncentrować całą swoją siłę, aby sprawić, że ten instrument tak istotny dla wzrostu gospodarczego, a także dla uczciwości i sprawiedliwości, zdoła w pełni zaspokoić potrzeby obywateli. W miarę możliwości budżet musi być konkretny i dynamiczny, musi "słuchać i odpowiadać”.
Nasze prace nad projektem budżetu na rok 2010 miały na celu spowodowanie, by był on możliwie elastyczny w czasach obecnego szczególnego kryzysu gospodarczego i finansowego. Budżet jednak musi być również wiarygodny, wykonalny i konkretny, a w tym zakresie rzeczą podstawową było niedopuszczenie w nadchodzących latach do nadmiernego "usztywnienia” zasobów finansowych wskutek ograniczenia nadmiernych wydatków przekraczających maksymalne pułapy ustalone w perspektywach wieloletnich ram finansowych wyłącznie do przypadków, które rzeczywiście stanowią absolutny priorytet. Tak jest w przypadku planu naprawy gospodarczej.
Mając nadal na uwadze ten sam cel, mianowicie ustanowienie budżetu rzeczywiście zdolnego zaspokoić potrzeby obywateli, sformułowaliśmy konkretne poprawki dotyczące płatności, aby uwalniać w miarę możności maksymalną wielkość zasobów, w trybie natychmiastowym.
Budżet europejski jest skonstruowany dwutorowo: zobowiązania i płatności. Zobowiązania odzwierciedlają poważne intencje polityczne, ale również rzeczywiste, konkretne działania. Dlatego płatności zwiększono do wysokości 127 miliardów euro zgodnie z projektem budżetu przedstawionym przez Komisję Budżetową, w porównaniu z kwotą 120 miliardów euro proponowaną przez Radę oraz 122 miliardów euro proponowaną przez Komisję.
Wciąż mając na względzie ten sam cel i to samo podejście polityczne, jako grupa jesteśmy zdecydowanie przeciwni tworzeniu rezerw, które nie są rzeczywistymi zasobami dostępnymi natychmiast dla obywateli. W okresie kryzysu politykę zawiązywania rezerw należy ograniczyć do absolutnego minimum, czyli do przypadków, w których jakaś rezerwa jest naprawdę technicznie niezbędna. W czasach kryzysu samo zapisywanie liczb w budżecie nie ma sensu, natomiast należy konstruować budżet użyteczny, gotowy do natychmiastowego działania.
Na specjalną uwagę zasługują również inne sprawy. Jako grupa podjęliśmy się ważnego zadania polegającego na ponownym zgłoszeniu poprawki w celu zwiększenia funduszu mlecznego do wysokości 600 milionów euro, zgodnie z decyzją podjętą w jednomyślnym głosowaniu w Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a więc przy współudziale wszystkich posłów i grup, a także ponownie zgłosiliśmy poprawkę w sprawie projektu związanego z mikrokredytem w wysokości 37 milionów euro, który - co wyjątkowo ważne - nie zagraża realizacji innych programów w dziale 2.
W czasach kryzysu mamy do czynienia ze szczególnym niebezpieczeństwem, że zasoby budżetowe nie będą faktycznie zwiększone, lecz przeniesione z jednej pozycji budżetowej do drugiej. Właśnie w obliczu tego niebezpieczeństwa, Parlament - jako instytucja pochodząca z wyborów bezpośrednich, pełniąca inną funkcję niż Rada i Komisja - musi być bardzo ostrożny w swoich działaniach, zwłaszcza, jeżeli chodzi o kwestię kontroli.
Anne E. Jensen
Pani przewodnicząca! Chciałabym rozpocząć od podziękowań dla pana posła Surjána za jego doskonałą pracę nad utrzymywaniem integralności procesu ustalania budżetu, w różnych jego aspektach. Słychać teraz głosy, że liczne państwa członkowskie mają duże trudności z własnymi budżetami publicznymi i że dlatego powinniśmy również ograniczyć wydatki. To prawda, lecz nie ma bardziej kontrolowanego budżetu publicznego niż budżet UE. Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy popiera wynik głosowania w Komisji Budżetowej. Popieramy projekt budżetu przedstawiony przez pana posła Surjána.
Dla nas najważniejszymi priorytetami w budżecie na 2010 rok było finansowanie nakładów na cele polityki energetycznej i dotyczącej klimatu w ramach planu naprawy gospodarczej, jak również skoncentrowanie uwagi na badaniach naukowych i innowacjach. Jest to także oczekiwana przez nas droga kształtowania budżetu UE w przyszłości - mówiąc inaczej, na tych dziedzinach należy skupiać swoją uwagę. Sądzimy, iż źle się stało, że ani Komisja ani Rada nie wskazała, gdzie w planie naprawy gospodarczej mamy znaleźć pieniądze na te nakłady - nakłady, które cieszą się poparciem nie tylko naszym w Parlamencie, lecz także szefów państw czy rządów UE. To straszne, że raz po raz musimy patrzeć, jak się to odbywa, gdy można wskazać wydatki, natomiast nie można znaleźć godziwego finansowania na dany cel. Dlatego popieramy wniosek pana posła Surjána, by ocenić wieloletnie ramy finansowe i przyjrzeć się, czy z niewykorzystanych środków w budżecie rolnym można odzyskać pieniądze na nakłady w dziedzinie energii.
Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy popiera również wniosek w sprawie przydzielenia 300 milionów euro na potrzeby funduszu mleczarskiego, w celu zamortyzowania skutków aktualnego kryzysu dotykającego producentów produktów mleczarskich. Podzielamy pogląd, że kryzys ten jest poważny i że musi zostać opanowany. Osobiście nie jestem zwolenniczką nowego funduszu, ponieważ Komisja dysponuje już instrumentami wspomagania tej branży i także przeznaczyła blisko 0,5 miliarda euro na ten cel. Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi chciała przeznaczyć 600 milionów euro na fundusz mleczarski poza tą połową miliarda. W tym układzie uważam, że wynik głosowania w Komisji Budżetowej - 300 milionów euro - jest wyrazem bardziej realistycznego rozwiązania.
Omawiany projekt budżetu usuwa część oszczędności Rady i zapewnia bardziej realistyczną ocenę potrzeb w zakresie płatności w nadchodzącym roku, a umowa wieloletnia okazała się strukturą sztywniejszą i bardziej nieelastyczną, w szczególności w stosunku do kategorii 1a obejmującej badania naukowe, edukację i transport oraz kategorii 3 obejmującej politykę prawną i dotyczącą azylu oraz politykę kulturalną i informacyjną, podczas gdy pułap dla kategorii 4 jest stale zbyt restrykcyjny.
Chciałabym także podziękować panu posłowi Maňce za pracę nad budżetem dla innych instytucji. Budżet Parlamentu pozostaje na poziomie 20 % łącznych wydatków administracyjnych w UE i to pomimo przejęcia wydatków na wynagrodzenia dla posłów w ramach nowego statutu posła. Nasza grupa jest zdania, że należy uważać na zbyt duże wzrosty w przydziałach dla partii politycznych, natomiast doszliśmy do porozumienia w sprawie przedstawionego projektu i chciałabym również podziękować panu posłowi Maňce za to, że położył nacisk na wydatki na prace tłumaczeniowe oraz na politykę w zakresie budynków. Najwyższy czas, aby funkcjonowała współpraca między instytucjami i abyśmy otrzymali sprawozdanie dotyczące polityki Parlamentu w zakresie budynków w ciągu kilku lat. Od dłuższego czasu się tego domagamy. Być może teraz w końcu zostanie nam ono przedstawione i je ujrzymy.
Helga Trüpel
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Chciałabym również rozpocząć od podziękowań dla panów posłów Surjána i Maňki za ich wysiłki w zakresie współpracy, a następnie chciałabym przejść do oświadczenia pana posła Surjána, w którym powiedział, że Rada przede wszystkim pragnie uchwalenia niewielkiego budżetu. W naszej ocenie jest to właśnie błędny kierunek, jaki można obrać w czasach kryzysu. W okresie kryzysu trzeba mieć polityczną odwagę, by podejmować działania i trzeba wydawać więcej pieniędzy na właściwe, zrównoważone nakłady służące przyszłości. Mamy przecież kryzys środowiska naturalnego i gospodarki oraz mamy kryzys głodu i biedy na świecie.
Jeżeli my - Europejczycy - pragniemy działać w sposób prawidłowy, musimy zmienić nasze cele polityczne. Musimy stać się społeczeństwem nienaruszającym równowagi ekologicznej, potrzebny jest nam Zielony Nowy Ład, a szczególnie w kontekście strategii lizbońskiej potrzeba nam więcej technologii nienaruszających równowagi ekologicznej, skutecznych technologii ekologicznych, nowych systemów napędowych i oczywiście również nowych materiałów, które naprawdę są przyjazne dla środowiska naturalnego. Oznacza to także, że musimy inwestować więcej pieniędzy w prace badawczo-rozwojowe. Jak wcześniej podkreślałam przemawiając w imieniu Komisji Kultury i Edukacji, w Unii Europejskiej musimy ponosić większe nakłady na kształcenie i edukację oraz w większym stopniu i lepiej kształcić osoby młode, nasze talenty, ponieważ możemy później mieć pewność, że te pieniądze nie będą źle wydatkowane, ale przyniosą korzyści w przyszłości, zarówno osobom, o których mowa, jak i w wymiarze sukcesu naszej gospodarki.
Jednakże musimy również - i właśnie to sprawia, że Zielony Nowy Ład jest zaiste wyzwaniem wszechstronnym - zmienić politykę w zakresie funduszy strukturalnych i uczynić ją narzędziem środowiskowym wówczas, gdy chodzi o wyposażanie budynków oraz o nowe i zrównoważone koncepcje odnoszące się do mobilności. Trzeba zmienić naszą politykę rolną, która musi nabrać charakteru bardziej przyjaznego środowisku naturalnemu. Ponadto generowanie energii może także odegrać ważną rolę w gospodarce wiejskiej i może istnieć w sposób przyjazny dla środowiska i ekologiczny. Obecnie widzę zbyt mało planów w tym zakresie - lecz musimy to forsować.
Powrócę teraz do argumentów dotyczących hodowców bydła mlecznego. My, jako Zieloni, stoimy na stanowisku, że na tym etapie hodowcy bydła mlecznego muszą otrzymać pomoc. Nie wystarczy jednak po prostu wydać pieniądze - środki te muszą być wydatkowane na właściwą politykę w tej dziedzinie. Potrzeba tzw. kwot, potrzeba stosownych przepisów, ram i regulacji. Jeżeli mielibyśmy obecnie wydawać te pieniądze - 280 milionów euro, które są przedmiotem naszej debaty - musiałyby być skierowane wprost do producentów i ich organizacji.
Chcemy również dokonywać redystrybucji pieniędzy. Nie uważamy, aby należało wydawać 449 milionów euro na subsydia wywozowe w sektorze mleczarskim, ponieważ wskutek tego dochodzi do niszczenia rynków w innych regionach, głównie w Afryce. Proponujemy, by w przypadku tych ponad 300 milionów euro, które wydajemy na produkcję tytoniu, dokonać ponownego podziału, po czym rzeczywiście udostępnić te środki drobnym hodowcom bydła mlecznego. Byłoby to bardziej ekologiczne i byłoby korzystniejsze dla hodowców bydła mlecznego, aniżeli to, co robimy obecnie.
Moja końcowa uwaga odnosi się do planu naprawy gospodarczej. Ostatecznie poprzemy go w drugim czytaniu jedynie wówczas, gdy stanie się jasne, że w nim naprawdę reprezentowane będzie podejście ekologiczne i zrównoważone. Chcemy ekologicznej polityki energetycznej, chcemy "szerokiego pasma” na obszarach wiejskich i chcemy paneuropejskich sieci elektroenergetycznych. Elementy te byłyby faktycznie krokiem na drodze ku polityce zorientowanej na przyszłość. Tego właśnie oczekujemy od negocjacji w ciągu nadchodzących tygodni.
James Elles
w imieniu grupy ECR. - Pani przewodnicząca! Skoncentruję swoje uwagi na budżecie Komisji i chciałbym pogratulować panu posłowi Surjánowi z powodu wszystkiego, co uczynił jako sprawozdawca ogólny, natomiast w związku z nieobecnością koordynatora naszej grupy pana posła Bokrosa - tak się składa, że przebywa na Węgrzech w związku z podjętym zobowiązaniem długofalowym - poproszono mnie, abym przedstawił dzisiaj stanowisko grupy. Wiem, że jest to trzecia kolejna grupa, w imieniu której występuję w tej Izbie w okresie sprawowania mandatu posła - to nie ja się zmieniłem, lecz grupy.
Przedstawiam więc trzy punkty, na które chciałbym zwrócić uwagę podczas dzisiejszej debaty. Po pierwsze, sytuacja ogólna jest poważna, co już zostało przedstawione od strony finansowej i ekonomicznej. W kilku państwach członkowskich deficyty osiągnęły poziom nienotowany w przeszłości, jak wskazał przewodniczący Rady. Rzeczywiście, w niektórych państwach członkowskich debata nie dotyczy tego, na co mają być przeznaczone pieniądze, lecz toczy się na temat poziomu cięć, które będą konieczne w celu doprowadzenia wydatków z powrotem do porządku tak, jak dzieje się to w moim kraju. Dlatego jest to bardzo wielowątkowa debata nad sposobem zapewnienia efektywnego funkcjonowania Unii Europejskiej.
Tutaj jednak przyjrzymy się budżetowi. Jeżeli chodzi o przygotowania do budżetu na rok 2010, jest to budżet, który oczywiście jest w początkowej fazie. Wykonujemy nasze pierwsze ruchy, lecz w mojej grupie bardzo dokładnie przyjrzymy się charakterystyce wydatków - jak ujął to pan komisarz - wydatkom, w przypadku których fundusze można rozsądnie rozdysponować i które z uwagi na ogólną sytuację, w jakiej się znajdujemy, w żadnym razie nie będą nadmierne w tym zakresie.
Moja ostatnia uwaga odnosi się do uwag wygłoszonych przez przewodniczącego Komisji Budżetowej, pana posła Alaina Lamassoure'a. Musimy wykorzystać tę okazję - to pierwszy rok pięcioletniej kadencji Parlamentu - aby spojrzeć w przyszłość. Musimy dowiedzieć się - jeżeli zdołamy - od Komisji, kiedy otrzymamy ocenę połowy kadencji, jaki kształt przyjmie ta ocena, jak będziemy w stanie patrzeć w przyszłość, nie tylko do czasu przedstawienia oceny połowy kadencji, lecz jak zamierzamy podejść do przyszłych perspektyw finansowych przedstawionych w sprawozdaniu pana posła Böge'a w poprzedniej kadencji Parlamentu. Zwłaszcza to, w jaki sposób zapoczątkujemy procedurę międzyinstytucjonalną, w ramach której przyjrzymy się tendencjom długofalowym i która nam umożliwi dokonanie właściwej analizy budżetowej, ponieważ bez tego naprawdę trudno jest konstruować plany na przyszłość.
Miguel Portas
Chciałbym rozpocząć swoją wypowiedź od akcentu pozytywnego: w czwartek będziemy głosowali nad sprawą skierowania ponad 3 miliardów euro w formie autoryzacji wypłat na rzecz funduszy strukturalnych i programów o charakterze społecznym.
Rada rzeczywiście sprzeciwia się tej polityce uważając, że nie należy prosić państw członkowskich o więcej pieniędzy. Mam nadzieję, że szwedzki minister wybaczy mi, jeżeli powiem, że ten punkt widzenia jest przejawem sposobu myślenia według "listy zakupów”. Żyjemy w wyjątkowych czasach i uważam, że przeciwnie - Komisja, Rada i Parlament powinni mieć odwagę stawić czoło problemowi finansowania tego budżetu i uczynienia go budżetem wyjątkowym.
Nawet przy wydatkach, które w czwartek mamy zatwierdzić, nadal będzie to budżet uniku wobec kryzysu. Jest to budżet typu "nic się nie zmieniło”. "Nie potrzebujemy kropli wody w morzach mleka”. Czego naprawdę potrzebujemy, to innej polityki dla obszarów wiejskich. Nie potrzebujemy samych funduszy strukturalnych dla naszych obszarów, lecz potrzebna jest nam europejska polityka społeczna, stanowiąca dopełnienie polityki każdego z państw członkowskich. W rzeczywistości potrzebujemy odwagi!
Dzisiaj żyje w ubóstwie równie dużo ludzi - 79 milionów - jak na początku tego stulecia. Występuje ogromna doza niepewności w kwestii norm niezbędnych w celu opanowania zmian klimatu. Kluczowym zagadnieniem, które musimy omówić, jest finansowanie budżetu europejskiego i przyszłych perspektyw finansowych. To jest problem, i proszę nam nie mówić, że nie ma pieniędzy, ponieważ one są; możemy pójść i poszukać ich u podmiotów unikających płacenia podatków, w opodatkowaniu zysków kapitałowych na rynkach finansowych oraz w rajach podatkowych.
Pani przewodnicząca! Posłowie sprawozdawcy! Problem z budżetem ma tak zasadnicze znaczenie, że my, posłowie do PE, powinniśmy dawać przykład dokonując cięć w wydatkach. Przedstawiłem wnioski w sprawie wydatków na podróże. Obecnie w czasie odbywania podróży poseł do PE otrzymuje swoje wynagrodzenie, pokrycie kosztów podróży, rekompensatę z tytułu przebytej odległości i straty czasu. To śmieszne i niezrozumiałe. Mam nadzieję, że w czwartek będziemy mieli przynajmniej na tyle przyzwoitości, by przeanalizować ten stan rzeczy.
Marta Andreasen
w imieniu grupy EFD. - Pani przewodnicząca! Nie do wiary, że w czasach kryzysu finansowego i gospodarczego Komisja Europejska proponuje blisko 5 % wzrost budżetu na rok 2010.
Lecz co gorsze, obecnie Parlament proponuje - podczas gdy w lipcu Rada w pierwszym czytaniu wnioskowała zmniejszenie prawie o 2 % wielkości zapisanej we wstępnym projekcie budżetu - wzrost tego budżetu o 5 %.
Budżet na rok 2010 wynosiłby zatem ostatecznie ponad 127 miliardów euro po stronie płatności, co odpowiada 1,08 % dochodu narodowego brutto UE.
Czy jest to sposób, w jaki ten Parlament zamierza przybliżyć budżet obywatelom? Wszystko to bardzo ładnie, że chcemy dofinansowywać specjalne igrzyska olimpijskie w Polsce i Grecji oraz Europejski Zimowy Festiwal Młodzieży w Republice Czeskiej, a nawet Xacobeo 2010, lecz nasi wyborcy mają inne priorytety w życiu, np. spłacanie kredytów hipotecznych i zapewnienie odpowiedniego wykształcenia swoim dzieciom.
Dla Wielkiej Brytanii koszt Unii Europejskiej aktualnie wynosi 45 milionów funtów brytyjskich dziennie, a wnioskowany wzrost podniesie go do poziomu 50 milionów funtów brytyjskich lub więcej, jeżeli uwzględnić zmniejszenie wysokości rabatu.
Proszę mi wierzyć, że w Wielkiej Brytanii istnieje wiele innych priorytetów, na które można te środki przeznaczyć, a teraz, gdy Komisja Europejska ostrzegła, iż Wielka Brytania jest zagrożona plajtą z powodu wysokiego poziomu swojego długu krajowego, ten kraj byłby zadowolony ze znacznej obniżki składek wnoszonych do UE i jestem pewna, że inne kraje także byłyby zadowolone z podobnej obniżki.
Rok za rokiem Trybunał Obrachunkowy nie jest w stanie nam dać tej satysfakcji, że budżet UE jest wydatkowany w sposób zgodny z prawem i normalny, a naprawdę zaniepokoił mnie brak kontroli nad pieniędzmi podatników, gdy w 2002 roku pełniłam funkcję głównej księgowej Komisji Europejskiej.
Lecz Parlament chce włożyć jeszcze więcej pieniędzy do szkatuły UE. Proszę nie liczyć na to, abym kiedykolwiek głosowała za jakimkolwiek zwiększeniem budżetu. Jeżeli chcecie finansować projekty w celu walki z kryzysem, powinniście znaleźć dziedziny, w których można ten budżet zmniejszyć.
Angelika Werthmann
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Kryzys nie przejawia się jedynie w liczbach, w upadających rynkach i w miliardach euro wydanych na wspieranie banków i ponowne pobudzenie naszej gospodarki. Można go także zobaczyć w danych dotyczących gwałtownego wzrostu bezrobocia. Kryzys ten można przede wszystkim zobaczyć w bardzo realnych obawach i niepokojach obywateli Unii Europejskiej. Obawiają się utraty miejsc pracy i boją się o swoje emerytury. Nasi obywatele martwią się zmianami klimatu, dostawami energii oraz ograniczaniem ich osobistych praw w związku z walką z terroryzmem.
UE może wnieść konkretny wkład w uspakajanie tych całkiem uzasadnionych obaw swoich obywateli, nawet jeżeli w chwili obecnej istnieje konieczność podniesienia efektywności i skuteczności stosownych procesów. W tym względzie mam przede wszystkim na uwadze europejski fundusz dostosowania do globalizacji, np. w przypadku Nokii, oraz fundusz solidarności w celu wspierania ofiar trzęsienia ziemi we Włoszech. Aby środki z tych funduszy naprawdę dotarły do potrzebujących, istotne jest - moim zdaniem - zarówno ponowne opracowanie tych procesów, aby stały się bardziej efektywne, jak też zapewnienie przejrzystego nadzoru, albowiem żadną miarą fundusz dostosowania do globalizacji nie może być mylony z popieraniem przez UE firm wielonarodowych.
Przez długi czas Europa była gwarancją pokoju i dobrobytu. Pracujmy razem, aby zyskać pewność, że nadal też tak będzie.
(FR) Europa to my!
Hans Lindblad
urzędujący przewodniczący Rady. - (SV) Pani przewodnicząca, szanowni państwo, panie komisarzu! Ze względu na pewne niewielkie opóźnienia wkrótce będę musiał opuścić Parlament; za 45 minut odlatuje mój samolot. Upewnię się, że zostanie mi przekazane wszystko to, o czym będzie mowa. Była to dobra debata. Zgłoszono wiele cennych propozycji. Ustalanie priorytetów jest sprawą trudną, lecz musimy je wyznaczać. Jeżeli chodzi o badania naukowe, mogę powiedzieć pani poseł Ek, że nakłady na badania naukowe są o 7,3 % wyższe niż w budżecie na rok 2009, i jak sądzę, jest to dużo.
We wniosku Parlamentu przewiduje się inwestycje i zwiększenie wydatków na znacznie wyższym poziomie w porównaniu z rokiem 2009. Jednocześnie musimy pamiętać o tym, że UE znajduje się w okresie recesji. W Unii Europejskiej następuje spadek finansów publicznych o około 7 %. Nie jest to rzecz, którą można lekceważyć.
Rada również przewiduje większe inwestycje, lecz także dokonuje ich w sposób bardziej selektywny. Inwestujemy w środki, które pobudzą wzrost gospodarczy i wykazujemy większą powściągliwość w takich dziedzinach, jak wydatki administracyjne. Równocześnie z zadowoleniem obserwujemy, że Parlament również podejmuje ważne działania w tym obszarze.
Po dzisiejszej debacie i rozmowach przeprowadzonych wcześniej z przedstawicielami Parlamentu, wierzę, że - wspólnie z Komisją - w najbliższym czasie będziemy w stanie osiągnąć porozumienie w sprawie rzeczywiście niezłego budżetu.
José Manuel Fernandes
(PT) Panie i panowie! Jestem przekonany, że budżet Unii Europejskiej na rok 2010 pomoże nam przezwyciężyć kryzys gospodarczy, który obecnie przeżywamy. Jednym ze skutków tego kryzysu jest bezrobocie. Dlatego chciałbym podkreślić i przedstawić pokrótce znaczenie poprawki, którą zgłosiliśmy w celu wzmocnienia programu ERASMUS, aby promować i ułatwiać tworzenie pierwszych miejsc pracy dla ludzi młodych.
Co do budżetu Parlamentu ogromnie się ucieszyłem, że zostały uwzględnione nasze główne propozycje, zarówno w samym budżecie, jak i w projekcie rezolucji. Celem naszym jest osiągnięcie perfekcji w zakresie stanowienia prawa. Uznajemy znaczenie wielojęzyczności, lecz uważamy, że naszym głównym celem jest perfekcja w zakresie stanowienia prawa i w związku z tym musimy dysponować niezbędnymi zasobami, by posłowie mogli ten cel osiągnąć.
Jeżeli chodzi o uzyskanie większej przejrzystości i ostrzejszej dyscypliny, zaproponowaliśmy budżet bazowy, który powinien być wprowadzany w życie na początku każdego cyklu legislacyjnego. Zaproponowaliśmy również rezerwy na ten cel, na potrzeby przejrzystości i zwiększenia dyscypliny, i w związku z tym na przykład rezerwy na politykę informacyjną, w przypadku której chcielibyśmy, aby dokonać analizy kosztów i korzyści. Powinny również istnieć rezerwy na poszukiwanie możliwości zmniejszenia obecnej biurokracji na przykład przy zawieraniu umów z asystentami i chcemy "zobligować” administrację do wspomagania procesu ograniczania tej biurokracji. Podzielamy również pogląd dotyczący polityki w zakresie nieruchomości i zgadzamy się co do tego, że powinna to być polityka długofalowa.
I na koniec - moje gratulacje dla sprawozdawców, panów posłów László Surjána i Vladimíra Maňki. Szczególne gratulacje należą się sprawozdawcy panu posłowi László Surjánowi za to, że oparł się na przykład pokusie demagogii w kwestii funduszu mlecznego i że starał się zrobić wszystko w kwestii sprzedaży za granicę oraz że nie porywał się na rzeczy niemożliwe w tym zakresie.
Göran Färm
(SV) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Prezydencja szwedzka skierowała słowa krytyki pod adresem Komisji Budżetowej za chęć zwiększenia środków na płatności w obecnej sytuacji. W praktyce odnosi się to do wykonania budżetu UE. Z kilku powodów uważam tę krytykę za niedorzeczną. Po pierwsze, ministrowie finansów Rady zawsze wstrzymują płatności do takiego stopnia, że znaczna część budżetu UE nigdy nie jest wykonana. Natomiast ogromne sumy są zwracane państwom członkowskim w postaci rabatów. To niedorzeczne, ponieważ zobowiązania po to są zapisane w budżecie, by je wykonywać - a nie po to, aby je zwracać członkom. Jesteśmy gotowi, by o to walczyć. Powstaje zatem pytanie, czy polityka prezydencji ma faktycznie polegać na składaniu wielkich obietnic w formie zobowiązań, które następnie nigdy nie są realizowane.
Po drugie, w roku bieżącym argumenty w omawianej kwestii są jeszcze poważniejsze niż zwykle. Należy zwiększyć na przykład realizację środków w ramach Funduszu Społecznego, które dotyczą tworzenia miejsc pracy, podnoszenia kwalifikacji i innych tego rodzaju środków.
Krytyka ze strony prezydencji kierowana jest nie tylko pod adresem Parlamentu Europejskiego, lecz także pod adresem Komisji, ponieważ większość tego, co robimy, dotyczy przywrócenia cięć we wniosku budżetowym Komisji, które Rada chce przeforsować, a ponadto chodzi o działania skoncentrowane na środkach służących tworzeniu miejsc pracy. Zauważam też, że prezydencja krytykuje Komisję Budżetową za podwyższenie wysokości niektórych środków na cele administracyjne - podczas gdy Komisja krytykuje nas za działania przeciwne, mianowicie za zaakceptowanie niektórych cięć dokonanych przez Radę. Naszą niewzruszoną zasadą jest zwiększanie tylko tych środków na cele administracyjne, które są niezbędne dla zagwarantowania realizacji zadań w ważnych dziedzinach polityki - lecz nie inaczej. Wygląda na to, że tegoroczna debata budżetowa ma stać się swoistym polem walki miedzy Radą i Komisją.
Co do europejskiego planu naprawy gospodarczej, budżet UE nie jest tej wielkości, która mogłaby służyć do celów polityki keynesowskiej pobudzającej wzrost gospodarczy, lecz może być wykorzystany do niektórych drobnych acz strategicznych spraw, takich jak plan naprawy gospodarczej. Z uwagi na to, iż obecnie mamy wysoki poziom bezrobocia, byłoby rzeczą wskazaną, aby przyśpieszyć inwestycje, które i tak będą zrealizowane, a które pomogą doprowadzić w Europie do powstania autentycznego rynku wewnętrznego - takie na przykład, jak inwestycje związane z infrastrukturą energetyczną. Niemniej jednak prawie w rok po inauguracji tego planu nie mamy jeszcze konkretnych propozycji ze strony Rady czy prezydencji szwedzkiej dotyczących źródeł pieniędzy na ten cel. Jesteśmy otwarci na podjęcie rozmów, lecz oczywiście nie ma sensu zabieranie pieniędzy z innych obszarów priorytetowych, które również, na przykład, mają wpływ na zatrudnienie, uczenie się przez całe życie czy też rozwój sytuacji w zakresie energii i klimatu.
Szkoda, że pan minister musiał nas opuścić, ponieważ chciałem mu zadać pytanie. Mimo wszystko o to zapytam i być może udzieli mi odpowiedzi w innym trybie. Prezydencja szwedzka deklaruje, że strategia dla regionu Morza Bałtyckiego jest jednym z jej zagadnień priorytetowych. Tymczasem nie zaproponowała żadnego finansowania dla tej strategii. To dla mnie zaskakujące, ponieważ oznacza, że wszystko, co trzeba zrobić, musi być finansowane z innych źródeł, które przeznaczone są już na inne ważne cele. Nie będzie wkładu netto na realizację strategii dla regionu Morza Bałtyckiego. Biorąc to pod uwagę, dziwię się, jak prezydencja szwedzka może utrzymywać, że uważa strategię dla regionu Morza Bałtyckiego za priorytet. Domagamy się przydzielenia 20 milionów euro, czyli równowartości 200 milionów koron szwedzkich. Jest to istotny wkład.
Jacek Włosowicz
(PL) Pani przewodnicząca! Jak wszyscy wiemy, najważniejsze punkty budżetu na rok 2010 oraz jego ocena zostały określone już w rezolucji z 10 marca bieżącego roku. Parlament skrytykował w niej zwłaszcza ograniczenie rezerw w większości działów wieloletnich. Zatrważa fakt, że w tym projekcie Rada jeszcze bardziej zredukowała wstępny projekt, doprowadzając do powstania tak dużych dysproporcji pomiędzy poziomem zobowiązań i płatności, że zaprzeczyła w nim podstawowej zasadzie gospodarności.
Spodziewałem się poświęcenia większej uwagi, by nie powiedzieć głównej, wciąż obecnemu kryzysowi gospodarczemu, ale jak widać Parlament musi sam walczyć o interesy obywateli i przekonać ich, że Europa nie jest źródłem problemów, ale może i znajdzie na nie skuteczne lekarstwo. Dlatego w pełni popieram projekt, który uwzględnia środki na wdrożenie programu naprawy gospodarczej i sądzę, że powinien to być jeden z priorytetów Parlamentu. Natomiast cięcia wprowadzone przez Radę ograniczyłyby lub wręcz uniemożliwiłyby wzrost i tworzenie nowych miejsc pracy, ale także wstrzymałyby prace nad rozwiązaniem problemu energetycznego naszych obywateli. W kontekście kryzysu w rolnictwie, na przykład w sektorze mleczarskim, brak jest możliwości rozszerzenia programów, które wspierałyby wzrost konsumpcji produktów rolnych, na przykład poprzez popularyzację spożycia mleka i owoców w placówkach oświatowych.
Dlatego uważam, że projekt budżetu w przedstawionej formie nie jest w stanie sprostać celom wytyczonym przez Unię. Już z tych kilku poruszonych przeze mnie zagadnień wynika, że są obszary w budżecie unijnym, które mogą sprostać problemom, jakie powinny rozwiązywać, ale w wielu miejscach zapisy budżetowe są planowane historycznie, jakby teraźniejszość i obecne problemy nie istniały. Nie przewidują przyszłych wyzwań, a jeżeli już, to w małym stopniu próbują je kształtować. Uważam, że jako Parlament musimy w naszych decyzjach dążyć do większej dynamiki w reagowaniu na pojawiające się problemy w Europie, pamiętając równocześnie o przejrzystości w gospodarowaniu środkami. Do tego zobowiązali nas nasi wyborcy pół roku temu.
Jürgen Klute
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Nie można jeszcze przewidzieć skutków światowego kryzysu gospodarczego, w którym obecnie się znajdujemy. Musimy zdawać sobie sprawę, że kryzys ten nie uderzył jeszcze z całą swoją siłą w rynek pracy. Co w tej sytuacji robi Unia Europejska, gdy coraz więcej osób zagrożone jest ubóstwem i bezrobociem oraz obawia się o swoją egzystencję? Unia Europejska podejmuje decyzje o nowych głównych dziedzinach w swoim budżecie. Czy też - mówiąc ściślej - koryguje swoje finanse pod kątem uszczelniania i zamykania własnych granic, pod kątem realizacji zaawansowanych technologicznie projektów wojskowych oraz coraz bardziej wyrafinowanego monitorowania obywateli Europy.
Wierzcie państwo lub nie, planowany jest 16 % wzrost w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Fundusz na rzecz zabezpieczenia granic zewnętrznych ma w przyszłym roku otrzymać finansowanie wyższe o 12 %. Wydatki na strategiczne wojskowe badania naukowe są niemal podwojone i wzrosną teraz do 215 milionów euro ogółem.
Z punktu widzenia Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej - Nordyckiej Zielonej Lewicy oznacza to, że UE odchodzi definitywnie od koncepcji, która była podstawą jej utworzenia i w myśl której miała być dla Europy przedsięwzięciem pokojowym. Natomiast omawiany projekt budżetu idzie w kierunku logiki traktatu lizbońskiego, nakładającego na część państw członkowskich obowiązek ciągłego modernizowania aparatu wojskowego i zabezpieczania granic zewnętrznych.
Natomiast Lewica Europejska żąda, aby Unia Europejska realizowała spójną politykę pokojową. Zamiast agencji zbrojeniowej domagamy się agencji rozbrojeniowej. Europa musi koncentrować swoje zasoby na takich strategiach pokojowego rozwiązywania konfliktów cywilnych, jak ogólnoeuropejski cywilny korpus pokojowy oraz na propagowaniu niezależnych badań nad pokojem i konfliktami. W naszej ocenie w omawianym budżecie w coraz większym stopniu stawia się nam za cel wojnę zamiast opanowania kryzysu i dlatego Lewica w Parlamencie Europejskim nie poprze tego budżetu.
Bastiaan Belder
(NL) Pani przewodnicząca! Budżet na rok 2010 opracowano w szczególnej sytuacji gospodarczej i finansowej. Sprawozdawca László Surjá pragnie wyznaczać priorytety budżetowe i bardzo to doceniam. Popieram go tam, gdzie dotyczy to podstawowych zadań Unii Europejskiej oraz pozycji o szczególnym znaczeniu dla ożywienia gospodarczego. Ogólny rezultat zbyt często jednak sprowadza się do wydawania więcej pieniędzy, pomimo że Rada dokonała już mniej rygorystycznych cięć w projekcie budżetu niż w innych latach.
Pragnę otwarcie podziękować panu posłowi Surjánowi za jego otwartą i konstruktywną postawę, która była ewidentna w odniesieniu do mojej poprawki związanej z poszukiwaniem lepszych rozwiązań w zakresie wychowywania dzieci, a zwłaszcza dezinstytucjonalizacji tego procesu. Poprawka ta, która dotyczy Europejskiego Funduszu Społecznego, została przyjęta w komisji, uzyskując szerokie poparcie. Unia Europejska i państwa członkowskie muszą przyczyniać się do tego, aby dzieci mogły jak najdłużej dorastać w domach rodzinnych. W momencie, w którym skupiamy uwagę na środkach ekonomicznych, nie wolno nam zapominać o takich jak te wydatkach o wielkim społecznym znaczeniu. Inaczej właśnie te dzieci ucierpią w obecnych trudnych ekonomicznie czasach, a to jest niegodne UE.
Daniël van der Stoep
(NL) Pani przewodnicząca! Posłowie w tej Izbie często mówią o solidarności między państwami członkowskimi; to naturalne, ponieważ łatwo demonstrować solidarność, jeżeli płaci się za nią z kieszeni innych osób.
Dane dotyczące roku 2008 ukazały się w dniu 23 września. Ponownie Holendrzy bardziej niż inni Europejczycy odczuwają, w jakim stopniu osławione marzenie euroentuzjastów zżera ich zarobki. Społeczeństwo holenderskie - klasowy nieuk - ponownie jest oczywiście największym ofiarodawcą netto. Każdy holenderski obywatel płaci na rzecz Europy olbrzymią kwotę 267 euro każdego roku.
Partia Wolności (PVV) - według badań opinii publicznej będąca największą partią holenderską - nadal będzie z tym walczyć. Hańbą jest również to, że Holandia jest trzecim co do wielkości płatnikiem, po Niemczech i Włoszech, jeżeli chodzi o składki netto za rok 2008. Partia Wolności chce spowodować, że społeczeństwo holenderskie nie będzie już dłużej traktowane jak bankomat Europy.
Koniec z pieniędzmi dla krajów skorumpowanych, dla funduszu dostosowania do globalizacji, dla funduszu spójności, dla objazdowego cyrku i projektów lewicy, a holenderskim piekarzom, rzeźnikom i osobom handlującym warzywami i owocami, oddajmy z powrotem ich ciężko zarobione pieniądze. Przecież w przypadku budżetu na 2010 prawdopodobnie też zdarzy się tak, że holenderscy obywatele zostaną na lodzie i będą zmuszeni sięgnąć głęboko do kieszeni, podczas gdy posłowie do PE z 19 na 27 krajów tutaj reprezentowanych będą odgrywali Świętego Mikołaja przy pomocy pieniędzy innych ludzi.
Określa się to mianem "solidarności”, lecz jest to tylko i wyłącznie kradzież. W PVV nigdy nie przyszłoby nam nawet do głowy przyjęcie budżetu dla Unii Europejskiej, który w tak skrajny i nieproporcjonalny sposób krzywdziłby społeczeństwo holenderskie.
Salvador Garriga Polledo
(ES) Pani przewodnicząca! Jeżeli traktat lizboński wejdzie w życie, jak wszyscy mamy nadzieję, od stycznia będziemy dysponowali nowymi uprawnieniami dotyczącymi wspólnej decyzji w odniesieniu do całego budżetu, które oczywiście będą także miały zastosowanie do rolnictwa. Być może w Komisji Budżetowej będziemy bardziej zadowoleni, gdy traktat lizboński wejdzie w życie.
Nowe uprawnienia będą również oznaczać nowe obowiązki. Te nowe obowiązki dotyczą nas wszystkich, niezależnie od tego, czy jesteśmy posłami do PE, członkami Rady czy też członkami Komisji. Pierwszym zadaniem jest wypełnianie obowiązków i zobowiązań międzyinstytucjonalnych. Zamierzam wspomnieć o dwóch z nich.
Po pierwsze, finansowanie europejskiego planu naprawy gospodarczej. To hańba. Od roku prowadzimy negocjacje i nadal nie jesteśmy w stanie zapewnić 5 miliardów euro z ogólnego budżetu Unii Europejskiej, który w roku bieżącym wynosi ponad 130 miliardów euro.
Dotąd nie byliśmy w stanie znaleźć rozwiązania. Po pierwsze, straciliśmy nadwyżkę budżetową z roku 2008, a teraz nie mamy gwarantowanego finansowania. Jeżeli Rada spróbuje uzyskać oszczędności na innych pozycjach, nasze negocjacje znajdą się w bardzo niekorzystnej sytuacji, ponieważ zobowiązanie podjęte uprzednio było związane z finansowaniem działań w ramach planu naprawy gospodarczej przy pomocy nowych środków.
Druga sprawa to fundusz mleczarski. Musimy przestrzegać zasad, dyscypliny budżetowej, która wymaga pozostawienia marginesu w kategorii 2. Rada i Komisja właśnie przyjęły 280 milionów euro.
Chciałbym zwrócić się z pytaniem do Komisji, ponieważ bardzo ważne jest, abyśmy byli pewni co do tego, nad czym za dwa dni będziemy głosować. Czy te zaakceptowane przez nas, zaakceptowane przez państwa 280 milionów euro pochodzi z niewydatkowanych kwot w roku 2009, czy też można przyjąć, że zaciągacie państwo zobowiązania w stosunku do pieniędzy na rok 2010, które nie były jeszcze przedmiotem głosowania tej Izby? Uważamy, że jest to pytanie, które wymaga natychmiastowej odpowiedzi ze strony pana komisarza.
W każdym razie te 280 milionów euro nie stanowi części funduszu mleczarskiego, lecz mówimy raczej o jednorazowej interwencji. Fundusz mleczarski jest związany z kolejną interwencją długofalową, która obejmuje restrukturyzację i finansowe zaangażowanie ze strony Komisji i Rady.
Ingeborg Gräßle
(DE) Pani przewodnicząca! Gratulacje mojej grupy dla naszego sprawozdawcy są tym serdeczniejsze, że poprzez budżet na rok 2010 doprowadziliśmy do tego, że toczą się określone prace. Jest to "zdjęcie migawkowe” pozbawione istotnych elementów, które będziemy gromadzić w wyniku traktatu lizbońskiego, łącznie ze zobowiązaniami, jakie podejmiemy w ramach traktatu; będzie to punkt wyjścia do naszej pracy, dzięki czemu stosunkowo szybko będziemy mogli i musieli ponownie przyjrzeć się temu budżetowi nawet, jeżeli w tym czasie być może uwaga będzie bardziej skupiona na dyskusji dotyczącej praw Parlamentu, a mniej na zawartości budżetu.
Urzędujący przewodniczący Rady oznajmił, że nastąpi wzrost finansowania na rzecz badań naukowych o 7,3 %. Mieliśmy w tym swój udział. Udzielamy w tym zakresie poparcia, ponieważ potrzeba tych dodatkowych pieniędzy na innowacje i ponieważ właśnie w ten sposób w przyszłości będziemy musieli zarabiać pieniądze. Jednocześnie jednak musimy brać też pod uwagę zasady, zgodnie z którymi zapewnimy te pieniądze oraz zagwarantować, że nie zapewnimy ich w taki sposób, iż badacze, dla których będą one przeznaczone, nie będą już w stanie uzyskać do nich dostępu, ponieważ nie zdołają przebrnąć przez skomplikowane kryteria. Dlatego chciałabym zaapelować w tym punkcie o szerszą współpracę między Komisją Budżetową i Komisją Kontroli Budżetowej.
W czwartek Komisja Kontroli Budżetowej będzie dyskutowała o dwóch rezerwach, które nie przeszły w Komisji Budżetowej i chciałabym prosić, jako rzecznik naszej grupy w Komisji Kontroli Budżetowej, aby te rezerwy zaaprobować. Jedna z rezerw odnosi się do obsady etatów w Komisji, zwłaszcza w związku z koncepcją ze strony Komisji Budżetowej znaną jako "przegląd kadry”. Do chwili obecnej posiadamy bardzo szerokie informacje na temat 30 % pracowników w Komisji, natomiast nic nie wiemy o pozostałych 70 %, których nadal te informacje nie dotyczą. Celem omawianej rezerwy jest umożliwienie pozyskania informacji na temat 70 % osób, o których aktualnie nic nie wiemy.
Rezerwa druga odnosi się do rozporządzenia finansowego. Pod koniec bieżącego roku będzie miała miejsce ocena rozporządzenia finansowego i przy zawiązywaniu tej rezerwy naszym celem jest udzielenie Komisji niewielkiej pomocy, ponieważ uważamy, że potrzebne jest wprowadzanie uproszczeń i że musimy ująć w rozporządzeniu finansowym niektóre propozycje. Jestem bardzo wdzięczna panu komisarzowi Šemecie za to, że Komisja pod jego kierunkiem po raz pierwszy przeprowadziła obecnie wśród odbiorców dotacji konsultacje na temat "Przeszkody i trudności w procedurze składania wniosków”. Pragnę się również opowiedzieć za utworzeniem tej rezerwy, ponieważ odnosi się ona do OLAF, Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych. Od listopada ubiegłego roku Komisja odmawia dostarczenia nam dokumentu roboczego i czyniąc to utrudnia osiągnięcie postępu w konsultacjach dotyczących OLAF i podstawy prawnej jego działania. Dlatego ważne jest, aby uzyskać większość w przypadku tych dwóch rezerw.
Przewodnicząca
Bardzo dziękuję pani poseł Gräßle. Skoro zwraca się pani bezpośrednio do Komisji, zachęcałabym pana komisarza do uważnego wysłuchania tego, co musi pani powiedzieć. Później bardzo to ułatwi udzielenie odpowiedzi.
Lambert van Nistelrooij
(NL) Pani przewodnicząca! Bardzo chciałbym wypowiedzieć się z punktu widzenia Komisji Rozwoju Regionalnego. Właśnie ta komisja podejmuje decyzje polityczne, które są ukierunkowane na obywateli i które są konieczne, zwłaszcza w kontekście kryzysu, jaki obecnie obserwujemy.
Na początku pragnę podziękować panu posłowi Surjánowi, który współpracował w kwestii reagowania na dobre sygnały. W czasie kryzysu niedopuszczalne jest - zwłaszcza w sferze polityki regionalnej - łamanie uzgodnień finansowych i zmniejszanie kwot. Moim zdaniem doskonale się stało, że teraz doprowadza się to do porządku.
W czasie kryzysu konieczne jest zachowanie czujności, a Parlament Europejski i Komisja wykazały ją we wnioskach przyjętych tuż przed wakacjami parlamentarnymi. Jest więcej elastyczności, możemy wcześniej ustalać swoje budżety i możemy więcej inwestować na przykład w energooszczędne budownictwo i mieszkalnictwo.
Z zadowoleniem przyjmuję również dodatkowe budżety przewidziane na trzy projekty pilotażowe. W ostatnich tygodniach przedstawiciele regionów spotkali się podczas Dni Otwartych w Brukseli i oznajmili, że mogą bardzo dobrze te zasoby spożytkować umożliwiając większy udział w polityce we wszystkich rodzajach dziedzin. To jest właśnie wspomniana przeze mnie polityka ukierunkowana na obywateli.
Wysłuchałem przed chwilą innego holenderskiego przedstawiciela, pana posła van der Stoepa, który powiedział, że odrzuca te zasoby. Weźmy na przykład transgraniczne projekty językowe: sprzyjają one udziałowi ludzi, czyli czemuś, co bardzo chcemy lansować. Istniała pewna niewielka kwestia sporna, lecz pan poseł Surján również i na to znalazł dobre rozwiązanie. Podczas debaty powiedziano, że Zielony Nowy Ład powinien być finansowany z tych zasobów: zasobów regionalnych.
Polityka zrównoważonego rozwoju to oczywiście wspaniała rzecz, natomiast przyjęcie podobnej propozycji dałoby początek bardzo szerokich nierealistycznych oczekiwań w regionach, a także w naszym własnym poselskim gronie. W rozporządzeniach dotyczących funduszy strukturalnych zostało wymienione to, co można zrobić w ramach innowacji, polityki zrównoważonego rozwoju i ekologii, a więc właściwe jest uwzględnienie omawianych działań na zasadzie przykładu, a nie deklarowanie, że zamierzamy do tego dostosować rozporządzenie.
Giovanni La Via
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Pani przewodnicząca! Niech mi będzie wolno wyrazić podziękowanie dla Komisji Budżetowej za jej pracę, która - w odniesieniu do potrzeb środowiska gospodarstw rolnych - zmierzała do ustanowienia globalnej struktury zasobów w celu rozwiązania problemu hodowców bydła mlecznego i problemu mleka - problemu, który dzisiaj z pewnością jest przedmiotem troski wielu krajów europejskich.
Niemniej jednak konieczność zapewnienia minimalnego marginesu powstrzymała nas od przekroczenia kwoty 300 milionów euro na fundusz mleczny. Jest to jednak solidna interwencja, o ile te zasoby - o co występowano do pana komisarza - są zasobami dodatkowymi i o ile oczywiście zaplanowano pakiet odpowiednich środków. Z drugiej strony, słyszeliśmy, że niektóre inne grupy proponują - wygłaszając to przypuszczalnie na użytek opinii publicznej - daleko wyższą kwotę, aczkolwiek wiedzą, że w żaden sposób niepodobna tych zasobów znaleźć; jest to tylko możliwość skierowania pewnego przesłania do świata zewnętrznego.
Niech mi będzie wolno wskazać na inną dziedzinę budżetu, której należy poświęcić odpowiednią uwagę: długofalowa polityka dotycząca budynków. W ramach traktatu lizbońskiego, wraz z nowymi uprawnieniami, jakie będą nadane Parlamentowi, z wyraźną koniecznością wzmocnienia relacji z parlamentami regionalnymi oraz w związku z nowymi obszarami tematycznymi, będziemy potrzebowali więcej miejsca w brukselskich biurach, a więc ze względu na to, że 97 % obecnych budynków jest już zajęte, sądzę, że musimy prowadzić poważną politykę w zakresie budowy jeszcze większej dzielnicy europejskiej, która daje wyraźne poczucie jedności Europy dzięki właściwej polityce dotyczącej budynków.
Damien Abad
(FR) Pani przewodnicząca! Przede wszystkim chcę podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Surjánowi, za wyważony budżet, który nam przedstawia i który stanowi odpowiedź na podwójne wyzwanie: finansowania planu naprawy gospodarczej oraz utworzenia funduszu mlecznego.
Co się tyczy utworzenia funduszu mlecznego w wysokości 300 milionów euro, czyli odpowiadającej kwocie proponowanej przez nas jako grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i w Komisji Budżetowej, pragnę zgłosić dwie uwagi.
Po pierwsze, chcę otwarcie wykazać demagogię pewnego grona posłów do PE, którzy domagają się przeznaczenia na ten fundusz kwoty wyższej niż 600 milionów euro, co po prostu jest nierealne, a przede wszystkim - nieodpowiedzialne, ponieważ podobna kwota prowadziłaby do poważnych cięć w środkach przewidzianych dla innych sektorów rolnictwa lub też osłabiłaby finansowanie planu naprawy gospodarczej.
W konsekwencji, finansowanie funduszu mlecznego byłoby szkodliwe dla rolników i bezrobotnych, co oczywiście jest nieskuteczne ekonomiczne, a społecznie niesprawiedliwe.
Chcę też podkreślić moje zdumienie - żeby nie powiedzieć rozczarowanie - gdy widzę, jak pani komisarz Mariann Fischer Boel przypisuje wyłącznie sobie w mediach zasługi z tytułu wspomnianego funduszu, tak jak gdyby Komisja Budżetowa nad tym nie pracowała lub jakby prace tej komisji były bezużyteczne.
Na koniec - jako najmłodszy z francuskich posłów do PE - chciałbym wyrazić tutaj moje rozczarowanie związane z finansowaniem programu "Młodzież w działaniu”, ponieważ paradoksalnie w samym środku kryzysu czynimy przygotowania - po raz pierwszy od 10 lat - do zmniejszenia zasobów przeznaczonych na ten program.
Paul Rübig
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Sądzę, że przy pomocy tego budżetu udało się nam znowu opracować nowe strategie. Jestem zadowolony, że Izba postanowiła poprzeć program Small Business Act, przynajmniej kwotą 1 miliona euro na zobowiązania oraz 500 000 euro na płatności. Pan komisarz Verheugen przyrzekł, że w odpowiedni sposób wykorzysta te środki.
Zwiększyliśmy także przyznane środki na program badawczy dla małych i średnich przedsiębiorstw. Działanie to jest ważne zwłaszcza w warunkach kryzysu, a program SOLVIT ma również być znacznie zasilony. Jest to związane z przekraczaniem granic w ramach rynku wewnętrznego, co często stanowi bardzo konkretne wyzwanie dla małych i średnich przedsiębiorstw.
Jestem zadowolony, że program "ERASMUS dla dziennikarzy” w końcu znalazł się w planie prac i że "ERASMUS dla młodych przedsiębiorców” funkcjonuje z powodzeniem.
Georgios Stavrakakis
(EL) Pani przewodnicząca! Chociaż powszechnie przyjmuje się, że fundusze strukturalne i fundusze spójności wysuwają się na pierwsze miejsce w procesie zwalczania kryzysu gospodarczego, niestety działanie Rady jest z tym sprzeczne, ponieważ dokonuje ona cięć w odnośnych środkach na płatności.
Odmiennie niż Rada i Komisja, staramy się zabezpieczyć finansowanie dla europejskiego planu naprawy gospodarczej wzmacniając infrastruktury energetyczne oraz badania naukowe i innowacje.
Równocześnie musimy zapewnić stabilność infrastruktur i instrumentów wspólnotowych w zakresie ochrony cywilnej, zwłaszcza poprzez dalsze zwiększanie zdolności szybkiego reagowania Unii Europejskiej w razie klęsk żywiołowych i tym samym torować drogę dla utworzenia europejskich sił ochrony cywilnej.
Wreszcie musimy wskazać, że rozwój ekologiczny oraz zwiększenie badań naukowych i innowacji muszą stanowić istotny składnik budżetu Wspólnoty w celu zapewnienia czystego i stabilnego środowiska we wszystkich sektorach.
Riikka Manner
(FI) Pani przewodnicząca! Panie komisarzu! Najpierw chciałabym podziękować sprawozdawcy za doskonałe sprawozdanie. Kryzys finansowy, plan naprawy gospodarczej oraz kryzys na rynku mleka - wszystko to sprawiło, że procedura budżetowa na nadchodzący rok stanowi duże wyzwanie. Nadal stoimy w obliczu wyzwań i z wielkim zainteresowaniem oczekujemy w przyszłym tygodniu propozycji Komisji w sprawie finansowania planu naprawy gospodarczej.
Podniesione zostały tutaj ważne kwestie, część z nich dotyczy kryzysu na rynku mleka. Ze swej strony chcę tylko wspomnieć o jednej specjalnej sprawie. Sytuacja ekonomiczna spowodowała, że państwa członkowskie zaciskają pasa, gdy chodzi o przyszły budżet. Dyscyplina budżetowa po stronie państw członkowskich może być w dużym stopniu zrozumiała w warunkach gospodarczej zawieruchy, lecz niewybaczalne jest, aby w ciągu tych kilku minionych lat państwa członkowskie musiały otrzymywać zwrot kwot pieniędzy z budżetu funduszy strukturalnych, w postaci niewykorzystanych środków. Przyczyną tej bierności jest System Zarządzania i Kontroli, który wymaga pilnego uproszczenia. Z uwagi na sytuację gospodarczą bardzo ważne jest, aby fundusze strukturalne były efektywnie wykorzystywane w regionach najbardziej oddalonych, w celu wspierania środków służących naprawie gospodarczej.
Derek Vaughan
Pani przewodnicząca! W czasie kryzysu gospodarczego i finansowego Walia korzystała z funduszu polityki spójności i funduszy strukturalnych w ramach działu 1a i 1b. A więc, chociaż plan naprawy gospodarczej był przyjęty z zadowoleniem i był rzeczywiście konieczny, nie wolno nam teraz dokonywać cięć w ważnych pozycjach w dziale 1, aby sfinansować wymagane 1,98 miliarda funtów brytyjskich. Obawiam się, że może do tego dojść i boję się też, że propozycje idące w tym kierunku stanowią część szerszego ataku na politykę spójności. Nawiązuję tutaj do dokumentu dotyczącego oceny budżetu - dokumentu sporządzonego przez DG ds. Budżetu - na który wcześniej powołał się pan poseł Lamassoure.
Jak rozumiem, obejmuje to możliwość renacjonalizacji finansowania konwergencji, osłabiania konkurencyjności oraz możliwość mówienia "nie” w odniesieniu do statusu przejściowego dla regionów wychodzących z konwergencji. Sądzę, że posłowie powinni temu wszystkiemu się sprzeciwić. W samej rzeczy, z zadowoleniem zapoznałbym się z opinią Komisji na temat tych propozycji, ponieważ byłyby one szkodliwe dla polityki spójności oraz dla takich miejsc jak Walia i podobne regiony.
Sidonia Elżbieta Jędrzejewska
(PL) Pani przewodnicząca! Wszyscy zdajemy sobie sprawę z trudnej sytuacji kryzysu ekonomicznego, finansowego. Tym bardziej cieszy mnie, że Komisja Budżetowa i sam sprawozdawca pozytywnie spojrzeli na poprawkę dotyczącą organizowania igrzysk olimpiad specjalnych. Olimpiady specjalne są, tutaj dla wyjaśnienia, zawodami sportowymi dla osób z niepełnosprawnością intelektualną, umożliwiają im pełne uczestnictwo w społeczeństwie i dają im możliwość ekspresji. Bardzo mnie cieszy, że umożliwiono zorganizowanie igrzysk olimpiad specjalnych europejskich w Warszawie w 2010 roku oraz igrzysk światowych w Atenach w 2011 roku Proszę tutaj, apeluję do Rady o pozytywne spojrzenie na to finansowanie, a do Komisji Europejskiej o pomoc w praktycznym zorganizowaniu tego wydarzenia corocznego.
Marek Józef Gróbarczyk
(PL) Pani przewodnicząca! Proponowany budżet musi stanowić bezpośredni środek do walki z kryzysem. Branża, która szczególnie ucierpiała w wyniku światowego kryzysu to przemysł stoczniowy i transport morski. Dodatkowo, Komisja Europejska poprzez swoją restrykcyjną politykę przyczyniła się do likwidacji przemysłu stoczniowego w Europie. Polski przykład działania Komisji Europejskiej skutkuje likwidacją przemysłu stoczniowego i generuje dziesiątki tysięcy osób pozbawionych pracy. Takie działanie umacniania gospodarki powoduje wzmacnianie gospodarek krajów dalekowschodnich. Dlatego apeluję i wskazuję, iż istotne jest, aby przyszłoroczny budżet zabezpieczał środki na ratowanie tej branży, branży stoczniowej, w całej Europie.
Janusz Władysław Zemke
(PL) Pani przewodnicząca! Pani przewodnicząca! Budżet na przyszły rok przewiduje także zwiększenie środków na bezpieczeństwo i obronę. To budzi uwagi i zastrzeżenia części polityków. Takie uwagi było także słychać podczas debaty. Chciałem, w związku z tym, zadać panu komisarzowi precyzyjne pytanie: na co będą przeznaczone zwiększone środki w obszarze obronności? Czy to chodzi o jakieś misje wspólne, czy też istota owych dodatkowych większych środków polega na promocji nowych technologii, na promocji wspólnych programów wojskowych? Bo gdyby tak było, to ja uważam, że to jest kierunek słuszny. Wojsko bowiem także niesie za sobą nowe technologie i może tworzyć bardzo ciekawe, nowoczesne miejsca pracy. Prosiłbym w związku z tym o szerszą informację na ten temat.
Seán Kelly
Pani przewodnicząca! Ostatnio rząd irlandzki postanowił odstąpić od programu REPS dla rolników: jest to Plan ochrony środowiska wiejskiego. Podobnie jak wiele innych, program ten był współfinansowany przez Unię Europejską. Chcę wiedzieć, co się dzieje się z tymi pieniędzmi wówczas, gdy są niewykorzystane przez konkretny rząd, czy to samo dzieje się w innych krajach, na co idą te pieniądze i jak są spożytkowane w przypadku, gdy nie są wykorzystane w kraju, dla którego były przeznaczone.
Zigmantas Balčytis
(LT) Po pierwsze, chciałbym pogratulować mojemu koledze, panu komisarzowi Algirdasowi Šemecie, który dzisiaj za zgodą Parlamentu przypuszczalnie po raz pierwszy uczestniczył w tego rodzaju debacie.
W sprawie budżetu na rok 2010 z pewnością jednak możemy dzisiaj wszyscy zgodzić się z tym, że od czasu naszej debaty nad budżetem na rok 2009 sytuacja nieco się zmieniła. Rzeczywiście, mówiono wiele o solidarności, o rozwiązywaniu problemów związanych z obecnym kryzysem finansowym. W moim rozumieniu budżet na 2010 powinien być nieco inny. Czy tego chcemy, czy też nie, musimy wciąż brać pod uwagę rzeczywistą sytuację, która każdego dnia przynosi nam nowe wyzwania. Chciałbym pogratulować Parlamentowi, który bardzo niedawno - kilka dni temu - w Brukseli jednogłośnie zatwierdził pomoc dla niektórych krajów dotkniętych różnymi zjawiskami o charakterze żywiołowym. Uważam, że ten sam typ problemów występuje również w niektórych innych niewielkich państwach członkowskich, którym obecnie brakuje finansowania. Dlatego naprawdę uważam, że w przyszłości należy opracować konkretne środki, które pozwoliłyby tym państwom wyjść z kryzysu finansowego.
Algirdas Šemeta
komisarz. - Pani przewodnicząca! Powiem bardzo krótko. Najpierw chciałbym podziękować wszystkim posłom do Parlamentu za ich propozycje dotyczące budżetu na rok 2010 i mam nadzieję, że w dalszej procedurze budżetowej znajdziemy odpowiednie rozwiązania w celu ustanowienia niezłego budżetu na rok 2010.
Chciałbym jedynie konkretnie ustosunkować się do tak ważnego zagadnienia, jakim jest fundusz mleczny i powiedzieć, że to, o czym mówiła wczoraj pani Mariann Fischer Boel, to zobowiązanie Komisji do wystąpienia z wnioskiem w sprawie niektórych kwot pieniędzy, mianowicie 280 milionów euro. W przyszłym tygodniu Komisja tę kwestię omówi i zgodnie z Regulaminem wystąpi z konkretnym wnioskiem w tej materii. To moje krótkie uwagi dotyczące dyskusji.
Przewodnicząca
Panie komisarzu Šemeta! Bardzo dziękuję. Ze strony posłów padło więcej pytań, ale rozumiem, że nie chce pan bezpośrednio odpowiadać panu Salvadorowi Garridze i pozostałym osobom. Może chciałby pan przekazać posłom odpowiedzi na piśmie. Z pewnością byliby za to ogromnie wdzięczni. Pani poseł Gräßle, pan poseł Garriga i wielu innych posłów zadało dodatkowe pytania.
László Surján
Przede wszystkim chciałbym zwrócić się do Rady, pomimo że sekretarz stanu musiał nas opuścić. W pełni zgadzam się z jego stwierdzeniem, że jest problem. Całkowicie zgadzam się też, że wszystko to, co on uważa za ważne, Parlament również uważa za ważne, np. edukację i badania naukowe. Istnieje także duża doza porozumienia w kwestii celów. Natomiast wówczas, gdy chodzi o środki, jakie mają być zastosowane, występują znaczne rozbieżności. Do połowy listopada musimy w jakiś sposób osiągnąć konsensus w tej sprawie. Pan komisarz wspomniał, że z zadowoleniem przyjął działania podjęte przez Parlament w celu przywrócenia pozycji istniejących we wstępnym budżecie Komisji. Chciałbym prosić, aby zdał sobie sprawę, że w kilku pozycjach tak się nie stanie. Tak naprawdę mówiłem, że staraliśmy się zająć stanowisko stosując podejście zróżnicowane.
Muszę się jednak odnieść do kilku koncepcji wyrażonych podczas tej debaty, z którymi się nie zgadzam. Nie mogę aprobować stanowiska, w którym określa się mianem kradzieży przekazanie kwot, w geście solidarności, z jednego kraju, który wnosi wkład do drugiego kraju, który jest beneficjentem. Nie sądzę, by na tym polegał problem. Unia Europejska została utworzona na tej podstawie, że jej członkowie okazują wzajemną solidarność. Faktycznie, znam kraj, wnoszący składki, którego liderzy mówią, że ich dochód znacznie wzrósł dzięki rozszerzeniu, ponieważ dało to im dostęp do ogromnego rynku.
Nie można mierzyć Unii Europejskiej przy pomocy wskaźnika obrazującego stosunek płatności do wysokości składek. To nieuzasadnione i mylące, i pogrzebie to naszą wspólną przyszłość. Jednocześnie chciałbym zwrócić uwagę państwa na fakt, iż niektórzy ludzie w tej Izbie bardzo ochoczo mówili o każdej propozycji używając czasu przeszłego: zwiększyliśmy i uzgodniliśmy, i tak to będzie. Przedmiotem naszego czwartkowego głosowania będzie teraz projekt i przesłanie polityczne. Przesłanie polityczne dotyczy sposobu, w jaki ten Parlament zechce prowadzić Unię Europejskiej na "bardziej zielone pastwiska”.
Proszę również Radę, by miała świadomość, że to, co prezentuje sprawozdawca, nie jest opinią jednostki, ani opinią partii czy wyłącznie opinią Komisji Budżetowej. Przemawiało tutaj tak wiele osób z różnych komisji i różnych grup politycznych, lecz wszyscy z tym samym przesłaniem: potrzebny jest nam budżet lepszy, w większym stopniu wykonalny oraz silniejszy. Czas mojej wypowiedzi upłynął. Dziękuję za uwagę!
Vladimír Maňka
Chciałbym wyrazić podziękowania za debatę w Izbie, a także za współpracę w Komisji Budżetowej, w grupach politycznych oraz w postępowaniu przed sądem polubownym.
Chciałbym podziękować sekretarzowi generalnemu Parlamentu Europejskiego oraz wszystkim przedstawicielom Dyrekcji Generalnych Parlamentu Europejskiego - od stycznia razem pracowaliśmy poszukując najlepszych rozwiązań, które pomogą nam efektywnie wykorzystać zasoby finansowe europejskich obywateli. Chciałbym podziękować sprawozdawcom pomocniczym i koordynatorom. Podczas dyskusji odniosłem wrażenie, że rzeczywiście poszukujemy korzystnych rozwiązań. To również dzięki państwu znaleźliśmy takie rozwiązania, a wiele z nich stanowi część mojego sprawozdania. Chciałbym podziękować moim doradcom oraz pracownikom Komisji Budżetowej. Liczne dyskusje z przedstawicielami wszystkich instytucji pomogły nam w wypracowaniu bardziej obiektywnego obrazu tej materii, a co ważniejsze, dowiedzieliśmy się, gdzie szukać rozwiązań.
Wysoko sobie cenię ugodę w postępowaniu przed sądem polubownym dotyczącym wdrożenia audytu organizacyjnego w DG INFO oraz służb bezpieczeństwa. Ma to na celu dokonanie oceny, czy zasoby są wykorzystywane w sposób możliwie najlepszy. W przeszłości jedynie Trybunał Obrachunkowy przystał na zewnętrzne kontrole swojej pracy - i to się opłaciło. Po wspomnianym audycie Trybunał Obrachunkowy zmniejszył swoje koszty administracyjne i osiągnął wyższy poziom wydajności.
W przeszłości Komisja Budżetowa również z innymi instytucjami współpracowała w sposób konstruktywny. Także obecnie, gdy tworzyliśmy budżety instytucji europejskich, pracowaliśmy razem nad znalezieniem najlepszych rozwiązań. W przypadku, gdy żądania tych instytucji były uzasadnione, przywróciliśmy część z pierwotnych żądań, które Rada ograniczyła. Chciałbym pochwalić metodę tworzenia budżetów w tych instytucjach, które już je konstruują nie tylko przyjmując za podstawę stopę inflacji, lecz także rzeczywiste potrzeby.
Przewodnicząca
Był to ostatni punkt debaty łącznej. Głosowanie odbędzie się w czwartek o godz. 11.00.
Oświadczenia pisemne (art. 149 regulaminu)
João Ferreira  
Projekt budżetu Wspólnoty na rok 2010 jest za słaby, jeżeli zważyć, że znajdujemy się w środku kryzysu ekonomiczno-społecznego, o ogromnych skutkach dla zatrudnienia i warunków życia rzeszy ludzi. Nie do przyjęcia jest fakt, iż jest on niższy o około 6 miliardów euro w stosunku do uzgodnień zawartych w wieloletnich ramach finansowych w odniesieniu do roku 2010. Z uwagi na poważne realia społeczne w wielu państwach członkowskich, zwłaszcza w tak zwanych "krajach spójności”, takich jak Portugalia, sądzimy, że należy dokonać przeglądu i podwyższenia budżetu, i przedstawiliśmy propozycje zmierzające w tym kierunku, obejmujące m.in. takie elementy, jak:
większe wsparcie finansowe na rzecz polityki strukturalnej i polityki spójności;
ponowna ocena reguły N+2 oraz N+3, których stosowanie oznacza do chwili obecnej utratę około 106 milionów euro w przypadku Portugalii w ramach poprzednich ram finansowych;
podwyższenie wskaźnika współfinansowania przez Wspólnotę w ramach funduszy strukturalnych i funduszu spójności.
Szkoda, że w czasie dyskusji na temat budżetu nie przyjęto innych propozycji o znaczących skutkach społecznych i środowiskowych, przykładowo takich jak:
program rozwoju dla przemysłu portugalskiego;
program wspierania przemysłu włókienniczego i odzieżowego;
program wspierania drobnego rybołówstwa przybrzeżnego;
zwiększenie finansowania na rzecz programu LIFE+.
Louis Grech  
na piśmie. - Po przyjęciu budżetu na rok 2010 oraz wobec korzystnego rozwoju wypadków w Irlandii dotyczących traktatu lizbońskiego, uważam, że istnieje konieczność wszechstronnego przeglądu procedury budżetowej mającego na celu usprawnienie tego procesu jako całości i spowodowanie, aby stała się sprawniejsza, bardziej merytoryczna oraz widoczna dla europejskich obywateli. W związku z tym uważam, że przegląd ten musi być dokonany w celu zwiększenia przejrzystości w toku podejmowania decyzji i podczas fazy realizacji. W tym celu należy rozważyć wprowadzenie jednolitych standardów kontrolnych oraz mechanizmów statystycznych we wszystkich państwach członkowskich, aby otrzymywać lepsze jakościowo opinie zwrotne na temat efektów tworzenia budżetu. Ponadto w procedurze budżetowej powinno znaleźć swoje odbicie dążenie do lepszej równowagi między długofalową stabilnością a elastycznością, aby reagować na zmieniające się potrzeby przy jednoczesnym przestrzeganiu zasady pomocniczości dzięki zapewnieniu wyraźnych korzyści i wartości dodanej w porównaniu z budżetami krajowymi. Są także pewne obszary polityki, które należy dalej rozwijać. Europa stoi dzisiaj w obliczu znacznych wyzwań z powodu kryzysu finansowego, zmiany klimatu, dostaw energii, problemów związanych z bezpieczeństwem i imigracją. Doceniam wysiłki podejmowane przez Komisję w tym zakresie, natomiast sądzę, że potrzebne jest podejście bardziej zdecydowane, skoordynowane i holistyczne, by było ono skuteczne.
Cătălin Sorin Ivan  
Przygotowywanie budżetu nie jest nigdy procesem łatwym, a jeszcze gorzej - w okresie kryzysu gospodarczego. Jest to jednak kolejny powód, dla którego takie zadanie jest jeszcze ważniejsze. Na szczeblu UE zarządzanie kryzysem w takiej skali, jak obecnie, zależy również od równowagi w negocjacjach pomiędzy upoważnionymi instytucjami europejskimi. Bez wątpienia Parlament Europejski ma w tej debacie do odegrania rolę kluczową. Plan naprawy gospodarczej i europejski fundusz mleczny to główne kwestie leżące u podstaw dyskusji na temat budżetu na rok 2010. W pewnym sensie te kwestie wskazują, jak sztywne są ramy finansowe na lata 2007-2013, ponieważ wymienione sprawy to nowe projekty finansowe i dlatego - nowe pieniądze. W ramach budżetu UE muszą być w pełni wykorzystane marginesy finansowe, w odpowiedzi na kryzys gospodarczy. Budżet ten prawdopodobnie jednak będzie miał ograniczony wpływ, o ile państwa członkowskie nie zastosują aktywnego podejścia do kwestii dostępu do wolnych zasobów. Musimy wysłać zdecydowane przesłanie do stolic europejskich, zwłaszcza do Bukaresztu, jeżeli o mnie chodzi. Nasze wysiłki podejmowane tutaj w celu zdobycia możliwie dużo pieniędzy na rzecz funduszy europejskich będą daremne, jeżeli w naszych krajach ojczystych jakieś władze nie przyjmą środków wymaganych w celu uzyskania dostępu do tych funduszy i ich wykorzystania w sposób efektywny.
Lívia Járóka  
Panie i panowie! Chciałabym skorzystać z okazji i wyrazić zadowolenie z faktu, że pilotażowy program związany z integracją społeczną Romów, zaproponowany w 2009 roku przez Parlament Europejski, nadal jest uwzględniony w budżecie Wspólnoty na rok 2010. Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej Komisji Europejskiej ogłosiła pod koniec lipca zaproszenie do składania wniosków dotyczące tego programu. Celem programu jest opracowanie nowych i kompleksowych rozwiązań dotyczących szerokiej gamy problemów, które dotykają społeczności romskie. Jasno sprecyzowanym celem tego projektu jest opracowanie tego rodzaju środków, które - w oparciu o obecne doświadczenia - potrafią propagować integrację Romów poprzez środki edukacyjne, socjalne i ekonomiczne, przy współpracy transgranicznej i wymianie najlepszych praktyk.
Zgodnie z pierwotną propozycją ze strony grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) podstawowym elementem programu jest z jednej strony rozwój edukacji we wczesnym okresie życia, a z drugiej strony - propagowanie samozatrudnienia oraz udzielanie mikrokredytów. Ponadto w powiązaniu z omawianym projektem pilotażowym prowadzone będą kampanie informacyjne i podnoszące świadomość. Projekt ten - miejmy nadzieję - stworzy możliwość opracowania wytycznych na potrzeby wspólnotowego planu działania, który ma na celu integrację społeczną Romów, a dzięki szerzeniu koncepcji, które okażą się efektywne, przyczyni się do opracowania regulacyjnego wspólnotowego planu działania, zwiększając zakres instrumentów aktualnie dostępnych.
Jarosław Kalinowski  
Pragnę poruszyć kwestię istotną dla gospodarki i zatrudnienia nie tylko w moim kraju. W najbliższym czasie oczekujemy propozycji KE dotyczącej ewentualnego przedłużenia obowiązywania ceł antydumpingowych nałożonych na przywóz obuwia skórzanego z Chin i Wietnamu. Stanowiska poszczególnych państw członkowskich są w tej sprawie mocno zróżnicowane. Z uwagi na znaczące zatrudnienie w tej branży, utrzymanie obowiązujących ceł jest niezwykle istotne. Z technicznego punktu widzenia prolongata istniejących przepisów nie budzi żadnych obiekcji. Wnoszę więc o zapewnienie ze strony Komisji, aby oparła swoją propozycję na merytorycznych ustaleniach postępowania, zwracając jednocześnie uwagę, iż jest to okazja do zweryfikowania niedawno składanych obietnic Przewodniczącego Komisji o ochronie miejsc pracy.
Petru Constantin Luhan  
na piśmie. - Z zadowoleniem przyjmuję wniosek w sprawie projektu budżetu na rok 2010, ponieważ jest to sprawozdanie wyważone, w sposób realistyczny uwzględniające priorytety UE.
Należy podkreślić dwie sprawy - zwiększenie płatności w głównych pozycjach (EFRR, EFS, Fundusz Spójności) na rzecz rozwoju regionalnego oraz utworzenie "funduszu mlecznego”. Zwiększenie płatności jest ważne, ponieważ dzięki temu poprawi się realizacja polityki strukturalnej w państwach członkowskich, z korzyścią dla wszystkich obywateli europejskich, podczas gdy utworzenie specjalnego "funduszu mlecznego” byłoby zdecydowanym sygnałem instytucji europejskich skierowanym do europejskich rolników.
Trzecim, kluczowym elementem w tym budżecie jest polityka energetyczna, obszar o zasadniczym znaczeniu w roku 2010, ponieważ będzie to rok, w którym zostanie przyjęty nowy plan energetyczny na lata 2010-2014 mający na celu zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego UE i jej konkurencyjności w tej dziedzinie.
W najbliższych latach Komisja powinna również rozważyć - jako swój priorytet - nakłady na infrastrukturę, szczególnie w nowych państwach członkowskich, ponieważ nakłady te mają korzystny wpływ na spójność gospodarczą i terytorialną.
Rareş-Lucian Niculescu  
Ustanowienie funduszu mlecznego oznaczałoby wysłanie ważnego sygnału do rolników europejskich, uwydatniając rzeczywiste zainteresowanie, jakie instytucje UE okazują w kwestii kryzysu dotykającego sektor mleczarstwa. Rynek mleczarski to jeden z najbardziej niestabilnych rynków i srodze ucierpiał wskutek kryzysu gospodarczego, którego obecnie doświadczamy.
Tego rodzaju podstawowe rozwiązanie, jakim jest ustanowienie funduszu w celu wsparcia modernizacji sektora, jest ewidentnie bardziej pożądane od rozwiązania łagodzącego skutki, takiego jak powrót do tradycyjnych sposobów kontrolowania produkcji za pośrednictwem kwot mlecznych. Wszyscy chcielibyśmy widzieć wyższy przydział środków finansowych. Jednakże suma proponowana w związku z utworzeniem tego funduszu, czyli 300 milionów euro, jest maksymalną kwotą zgodną z limitem budżetowym. Gdyby ten pułap został przekroczony, uniemożliwiłoby to Radzie Ministrów zatwierdzenie ustanowienia omawianego funduszu.
Jednocześnie muszą zostać podjęte nowe działania w celu zwiększenia wykorzystania funduszy na rozwój obszarów wiejskich przez hodowców żywego inwentarza. Uważam, że najbardziej przydatnymi środkami będą środki powiązane z dostępem do informacji, wymianą dobrych praktyk oraz zapewnieniem szkolenia na temat trybu ubiegania się o te fundusze, które aktualnie są niedostatecznie wykorzystane w niektórych państwach członkowskich.
