Iran (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over Iran.
Carl Bildt
fungerend voorzitter van de Raad. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het is een eer om hier voor het eerst te mogen staan. Ik verwacht hier de komende zes maanden vaak te zijn om verschillende zaken te bespreken.
Nu staat de kwestie Iran op onze agenda. Alvorens hier dieper op in te gaan, betuig ik Iran onze innige deelneming naar aanleiding van het tragische ongeluk eerder vandaag. Wij betreuren het verlies aan mensenlevens ten zeerste en betuigen ons medeleven aan alle betrokkenen bij deze tragedie.
De kwestie Iran staat natuurlijk erg hoog op de agenda van het Zweedse voorzitterschap. Dit heeft te maken met het verkiezingsresultaat en - om het zachtjes uit te drukken - de vragen die deze verkiezing heeft opgeworpen, alsmede de politieke ontwikkelingen waarvan we sindsdien getuige zijn geweest.
Ik denk dat u allen weet dat de Europese Unie een uitgesproken en uiterst principieel standpunt heeft ingenomen met betrekking tot deze gebeurtenissen. Wij hebben herhaald dat de Iraanse autoriteiten de vragen omtrent de organisatie van de verkiezingen echt moeten bestuderen en ophelderen. Ook hebben we een niet mis te verstane reactie gegeven op hetgeen we in de straten van Teheran hebben zien gebeuren. We hebben het harde, gewelddadige optreden tegen vreedzame demonstraties veroordeeld; we veroordelen het harde optreden tegen journalisten, de media, communicatiemiddelen en protesteerders. Dit is niet alleen strijdig met de normen en waarden die wij vertegenwoordigen, maar klaarblijkelijk ook met het door zoveel Iraniërs geuite verlangen naar een opener en hervormingsgerichter samenleving.
Dit gezegd zijnde, houden wij vast aan ons principiële beleid waarbij we andere, betere, nieuwe betrekkingen met Iran nastreven. Het is een rijk land, dat veel kan bijdragen tot de ontwikkeling van de wereld en zijn eigen regio en wij hopen dat er op enig moment - hopelijk niet al te ver weg - zo'n mogelijkheid zal zijn voor echt nieuwe betrekkingen.
Alvorens af te ronden wil ik nog iets zeggen over een kwestie die ons behoorlijk heeft beziggehouden, namelijk het feit dat de Iraanse autoriteiten een aantal stafleden van Europese missies en enkele Europese staatsburgers vasthouden. Wij hebben hierover voortdurend contact gehad met de Iraanse autoriteiten. Wij beschouwen mogelijke aanklachten tegen hen als ongegrond en ik verzeker u dat wij op alle mogelijke manieren zullen blijven communiceren met de Iraanse autoriteiten totdat deze kwesties naar tevredenheid zijn opgelost - dat wil zeggen dat de desbetreffende personen zijn vrijgelaten.
Catherine Ashton
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, dit is mijn eerste gelegenheid om alle geachte Parlementsleden te feliciteren met hun uitverkiezing voor het nieuwe Europees Parlement. Namens de Commissie kan ik zeggen dat wij ons bijzonder verheugen op een constructieve samenwerking met u, natuurlijk ook inzake een aantal van de dringendste internationale uitdagingen waarmee wij worden geconfronteerd en waartoe zeker ook het onderwerp van het debat van vandaag behoort. Mijn collega Benita Ferrero-Waldner is deze week op reis, dus op mijn verzoek mag ik vandaag tot mijn grote vreugde namens haar het Parlement toespreken.
Dit Parlement speelt een belangrijke rol bij de instandhouding en ontwikkeling van de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Islamitische Republiek Iran. Uitwisselingen tussen de Delegatie van het Parlement voor de betrekkingen met Iran en leden van de Majlis hebben al een grote bijdrage geleverd aan meer wederzijds begrip. Het Parlement heeft ook gezorgd voor diverse instrumenten die een belangrijke basis vormen voor de EU-activiteiten in Iran, en in de Commissie hopen wij deze in de komende jaren te kunnen blijven benutten.
De recente Iraanse presidentsverkiezingen en de daaropvolgende gebeurtenissen vormen de aanleiding voor het debat van vandaag. Zoals het voorzitterschap heeft gezegd, gaat de ontwikkeling van de Iraanse politiek en beleidslijnen weliswaar voornamelijk de burgers van Iran aan, maar staat de bredere betekenis ervan buiten kijf en zouden wij deze ontwikkelingen inderdaad op de voet moeten volgen.
De Europese Unie heeft bijzonder duidelijke standpunten ingenomen ten aanzien van de situatie in Iran na de presidentsverkiezingen en blijft deze eensgezind uitdragen. Wij hebben aangegeven de soevereiniteit van Iran ten volle te respecteren, maar hebben tegelijkertijd onze grote bezorgdheid geuit over het geweld na de verkiezingen, zoals wij altijd zouden doen wanneer er in welk land dan ook mensenlevens te betreuren zijn of rechten in het gedrang komen.
De beschuldigingen van Europese bemoeienis met de Iraanse verkiezingen of enige betrokkenheid bij de protesten zijn ongegrond. Onderdrukking van vreedzame demonstraties, willekeurige vrijheidsbeneming en zware censuur van de media zijn echter schendingen van de mensenrechten die niet kunnen worden beschouwd als louter binnenlandse aangelegenheden van welk land dan ook. Ondanks de huidige delicate situatie in Iran gelooft de Commissie sterk in de instandhouding van de dialoog. Dit was zo voor de verkiezingen en blijft ook nu zo.
De Europese Unie en Iran hebben veel gemeenschappelijke en dringende belangen, waaronder de bestrijding van drugshandel en steun aan Afghaanse vluchtelingen, die onze continue aandacht en samenwerking vereisen. Wij hopen dat Iran onze mening zal delen.
De Commissie blijft zoeken naar manieren om Gemeenschapsinstrumenten in te zetten voor constructieve activiteiten in Iran. We kunnen het wederzijds begrip bevorderen door, bijvoorbeeld, onze samenwerking via academische uitwisselingen in het kader van het Erasmus Mundus-programma voort te zetten.
Wij zijn ervan overtuigd dat de Europese Unie alle beschikbare communicatiekanalen met Iran open moet houden. We zouden ernaar moeten streven op alle vlakken contact te houden met Iran. Wanneer dit mogelijk en verstandig is, zijn wij er klaar voor om de samenwerking in de toekomst voort te zetten en uit te breiden.
Momenteel hebben wij vele - soms bijzonder ernstige - meningsverschillen met de Iraanse regering. Wij roepen haar op hiervoor samen met ons oplossingen te zoeken door middel van een dialoog. We kunnen alleen hopen de tussen ons in liggende uitdagingen te overwinnen door deze in een sfeer van wederzijds respect te bespreken. Europa heeft de deur nooit dichtgedaan voor dergelijke discussies en zal dat ook nu niet doen.
Tot slot sluit ik mij aan bij het voorzitterschap en betuig ik mijn deelneming aan de families van de Iraniërs en Armeniërs die betrokken zijn bij de diep tragische vliegtuigcrash van vandaag.
Jacek Saryusz-Wolski
namens de PPE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag de toon weergeven van het debat in de buitengewone vergadering van de vertrekkende Commissie buitenlandse zaken, die afgelopen woensdag bijeen is gekomen omdat er geen tijd was om de nieuwe commissie bijeen te roepen.
Iedereen kent de feiten maar al te goed, dus daar zal ik niet bij stilstaan. De Unie heeft de plicht om de universaliteit van de mensenrechten te benadrukken, de mensenrechtenschendingen in Iran heel nauwlettend uit te zoeken en Iran flink aan te pakken vanwege de onmenselijkheid en het geweld. Vorige week hebben we als Commissie buitenlandse zaken en als Delegatie voor de betrekkingen met Iran een bijeenkomst gehad met vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld van Iran, en deze aspecten lijken ons uiterst belangrijk.
We keuren de uitspraken van het voorzitterschap, de Raad en de Commissie en de standpunten die zij tot nu toe hebben ingenomen, volledig goed, maar we vragen de Raad ook om ervoor te zorgen dat de lidstaten van de EU en hun ambassadeurs in Teheran zich volledig houden aan de richtsnoeren van de EU inzake mensenrechtenactivisten en inzake het voorkomen van foltering. We moeten ook aan de Commissie overbrengen dat wij erop staan dat alle beschikbare middelen worden ingezet. We moeten de organisaties van het maatschappelijk middenveld in Iran steunen en versterken, in het bijzonder via het Europees Instrument voor democratie en mensenrechten, en we moeten ons maximaal inzetten voor een hernieuwd engagement met het maatschappelijk middenveld van Iran op niet-controversiële gebieden zoals de strijd tegen de drugshandel, vluchtelingenzaken, academische uitwisselingen en bezoeken van journalisten aan Europa, om er maar een paar te noemen. Zij zouden privé-contacten kunnen helpen bevorderen en een aanzet kunnen geven tot meer vrijheid van meningsuiting in het land. Druk op het gebied van de mensenrechten, ja, maar geen isolatie! Dialoog, ook als het een zeer moeilijke dialoog is.
We maken nu een heel moeilijke en gespannen tijd door met Iran. De cruciale nucleaire kwestie is opgeschort, en we vragen ons af hoe we nu verder moeten. Wel, sancties zijn een mogelijke maatregel, die wordt bestudeerd. We denken echt dat de Unie een manier moet vinden om met Iran weer een dialoog over al deze kwesties aan te gaan. Het is nu meer dan ooit nodig wegen te vinden om weer vertrouwen te kweken en een sterk diplomatiek proces tot stand te brengen. We moeten de inspanningen van de Raad en de Commissie volledig steunen. Wij, als Europees Parlement, moeten op onze beurt onze pogingen voortzetten om het aspect van de parlementaire diplomatie van onze betrekkingen met Iran te versterken door onze versterkte banden met de Majlis.
Richard Howitt
namens de S&D-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, hoe mensen ook denken over de uitslag van de Iraanse verkiezingen, er bestaat geen twijfel over dat tientallen - honderden - mensen gewond zijn geraakt, tientallen mensen zijn gedood bij de protesten die plaatsvinden sinds de verkiezingen in dat land, en duizenden mensen als politieke gevangenen lijken te zijn gedetineerd. Dit hele Parlement zou daarom niet mogen aarzelen om deze schendingen van de mensenrechten te veroordelen, net zoals het de tegenwerking van vrije journalisten zou moeten veroordelen waarvan sinds de verkiezingen sprake is.
Zoals de heer Saryusz-Wolski heeft gezegd over de vergadering van de Commissie buitenlandse zaken van vorige week, moeten we ook erkennen dat een van de beste manieren om vast te stellen dat verkiezingen vrij en eerlijk zijn, is verkiezingswaarnemers uit te nodigen om het proces te controleren. Deze Europese Unie heeft op dat gebied een goede staat van dienst. We moeten vandaag in dit Parlement constateren dat de Commissie er namens ons geen vertrouwen in had dat zij die taak op een onafhankelijke, eerlijke en objectieve wijze kon uitvoeren, en we hebben daarom goede redenen om te zeggen dat we geen vertrouwen hebben in de verkiezingsuitslag.
Onze harten gaan uit naar de Iraniërs die gewond zijn geraakt, die gevangen zijn genomen of van wie de mensenrechten zijn geschonden. Onze gedachten zijn op de eerste plaats bij hen, maar ik vraag dit Parlement ook om niet de Iraniër te vergeten die werknemer van de Britse ambassade was. Hij wordt vastgehouden en hij wordt volkomen onterecht beschuldigd van het aanmoedigen van de protesten. Onze harten gaan ook uit naar de Franse student die door de Iraanse autoriteiten werd vastgehouden. We zouden onze collega's van het Zweedse voorzitterschap moeten prijzen, die deze landen hebben bijgestaan en die ervoor hebben gezorgd dat de Europese Unie in reactie op de gebeurtenissen gezamenlijk is opgetreden, en we moeten hun vragen zo door te gaan.
Tot slot: ik schaam me dat de British National Party in dit debat voor het eerst zal spreken, met een Europese afgevaardigde die de islam vorige week vrijdag heeft omschreven als "een kankergezwel dat via chemotherapie moet worden verwijderd uit Europa”. Dat is niet representatief voor de mening van de Britten; dat is niet de houding van Europa tegenover de islam. We moeten ons hiertegen verzetten, net zoals we ons internationaal verzetten tegen onrechtvaardigheid.
Annemie Neyts-Uyttebroeck
namens de ALDE-Fractie. - Iran is een groot land met een talrijke, overwegend jonge bevolking, een lange bewogen geschiedenis en een indrukwekkende cultuur. Iran ligt daarenboven in een van de meest gevoelige gebieden ter wereld. Om al deze redenen, maar ook uit pure medemenselijkheid laat niets wat in Iran gebeurt ons onverschillig. De Europese liberalen zijn geen voorstander van gedwongen regimeverandering. Wel oordelen wij dat alle volkeren ter wereld, met inbegrip van het Iraanse volk, het recht moeten hebben om de eigen leiders te verkiezen en hen te vervangen wanneer zij niet langer voldoen.
Onder het huidige regime in Iran beantwoorden verkiezingen niet aan de internationale normen voor vrije en eerlijke verkiezingen, en dat was bij de jongste presidentsverkiezingen niet anders. Maar zelfs binnen de strakke Iraanse beperkingen hebben grote delen van de bevolking de officiële resultaten niet aanvaard en zijn ze in protest de straat op gegaan. De zeer gedeeltelijke herziening van de resultaten kon de Iraanse bevolking niet overtuigen en dus bleef het protest aanhouden.
Dat protest werd op bijzonder gewelddadige wijze neergeslagen en de vervolgingen duren voort. Wij stellen deze vervolgingen resoluut aan de kaak en wij roepen de Iraanse overheden op om deze onmiddellijk stop te zetten en alle gevangenen vrij te laten. Ook de vervolgingen van buitenlandse journalisten, NGO-medewerkers en Iraanse medewerkers in buitenlandse ambassades in Teheran moeten onmiddellijk worden stopgezet.
Collega's, voorzitter, Raadsvoorzitter, Commissie, een regime dat zich op deze wijze keert tegen de eigen bevolking en tegen de eigen jeugd, verliest elke legitimiteit, niet enkel binnenlands, maar ook internationaal. Het is dan ook bijzonder tragisch dat deze dramatische ontwikkelingen zich voordoen op een moment dat de president van de Verenigde Staten bereidheid toont om een dialoog te openen. Iran is bezig een historische kans te missen om op het wereldtoneel de plaats in te nemen die zijn geschiedenis en zijn cultuur waardig zou zijn.
Daniel Cohn-Bendit
Commissaris, fungerend voorzitter van de Raad, voorzitter van de Commissie, dames en heren, als een volk zich wil bevrijden, wekt het onze bewondering en solidariteit. Dat is het geval met het Iraanse volk. Het is waar dat deze verkiezingen in feite al waren afgelopen voordat zij waren begonnen, maar zelfs in zulke verkiezingen zagen we dat het volk van Iran in staat was de achilleshiel te vinden om uitdrukking te geven aan zijn verlangen naar vrijheid en democratie.
Het is waar dat het in ons belang is om een dialoog in stand te houden met het - terroristische - Iraanse bewind; niemand bestrijdt dit. Tegelijkertijd kunnen we niet overgaan tot de orde van de dag. Wat in Teheran is gebeurd, was ronduit gruwelijk. Marteling komt dagelijks voor in Iraanse gevangenissen, maar treft niet alleen Britse onderdanen. Ook Iraanse mannen en vrouwen worden dagelijks in deze gevangenissen gemarteld.
Europa moet daarom zijn stem verheffen. Ik weet dat het moeilijk is een evenwicht te vinden tussen de belangen en het beschermen van het Iraanse volk en onze eigen belangen, die niet altijd overeenkomen. Desalniettemin, en al is het ingewikkeld, is het belangrijk dat we het Iraanse volk elke dag onze solidariteit betonen. Ik roep de Commissie en de Raad op onderzoek te doen naar de rol die Nokia en Siemens hebben gespeeld en naar het aandeel van Europese wapens in de onderdrukking van het Iraanse volk. Het is immers onbestaanbaar dat grote Europese bedrijven het mogelijk hebben gemaakt dat de Iraanse regering de vrijheid en het verlangen naar vrijheid van het Iraanse volk te onderdrukken.
(Applaus)
Struan Stevenson
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, wij zitten hier nu te debatteren over de recente opstand in Iran, maar beseffen wij dat meer dan vijftig van de studentenleiders, de actievoerders die zijn gearresteerd, uit de gevangenis zijn gehaald en door de Iraanse autoriteiten zijn opgehangen, en dat meer dan tweehonderd mensen op straat zijn gedood, onder wie Neda, die een internationaal en zeer krachtig symbool is geworden van de wreedheid van dat fascistische regime tegen de bevolking van Iran? En denken we echt dat geld belangrijker is dan mensenlevens, terwijl we blijven profiteren van onze positie als grootste handelspartner van de Iraanse regering?
Waarom zijn we niet bereid om zwaardere sancties op te leggen? Waarom schrappen we als Parlement niet onze Delegatie voor de betrekkingen met Iran, die in de afgelopen vijf jaar sowieso is verworden tot niet meer dan een gedweeë spreekbuis van de Iraanse ambassade in Brussel en die de instellingen van de EU tot schande strekt? Schrap de Delegatie en laten we ons keihard opstellen tegenover de Iraanse autoriteiten. Dat is de enige taal die ze begrijpen.
Helmut Scholz
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de minister, geachte collega's, de GUE/NGL-Fractie is bezorgd over het aanhoudende geweld in Iran. Tevens veroordelen wij de brute mishandelingen van demonstranten ten zeerste. Wij zijn uiterst bezorgd over het lot van de talrijke gearresteerden en eisen hun onmiddellijke vrijlating, en wij vinden ook dat het voltallige Europees Parlement dit eveneens dient te doen.
Tegelijkertijd uiten wij kritiek op commentaren in de media en uit regeringskringen van andere staten die het legitieme protest van de Iraanse burgers voor eigen doeleinden misbruiken. Ook de jongste ontwikkelingen in Iran rechtvaardigen nog geen plannen voor een militaire actie tegen Iraanse nucleaire installaties. Mijn fractie verwerpt dergelijke strategieën. Daarom zijn wij verheugd over de duidelijke woorden van Obama, die Israël absoluut geen groen licht heeft gegeven voor een aanval op Iran. Ook de Amerikaanse president kiest voor diplomatie. Iran is een soevereine staat. Alleen de Iraanse bevolking heeft het recht om over maatschappelijke ontwikkelingen te beslissen. De regering van een soevereine staat moet open met het verlangen naar veranderingen omgaan en een politieke oplossing vinden.
Fiorello Provera
namens de EFD-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, gefeliciteerd met uw verkiezing. De onderdrukking van burgers die de uitslagen van de verkiezingen betwisten, de censuur van de media en de vervolging van de oppositie bevestigen de afwezigheid van democratie in Iran. Vergelijkbare situaties vinden we ook in andere landen, zoals in China, maar in het geval van Iran zijn er extra redenen tot zorg.
Ten eerste: de leiderschapsambities die blijken uit de inmenging in buurlanden, zoals in de Basra-regio van Irak of de ondersteuning van Hezbollah in Libanon. Ten tweede: de grote invloed die het religieuze extremisme uitoefent op de politieke macht van de Islamitische Republiek. Een paar uur geleden is een zanger - een Iraanse zanger - tot vijf jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens belediging van het geloof, en twaalf soennieten zijn ter dood veroordeeld.
President Mahmoud Ahmadinejad heeft meerdere keren verklaard dat de vernietiging van de staat Israël zijn belangrijkste politieke doel is. Het is bovendien alarmerend dat Iran een nucleair programma wil ontwikkelen zonder internationale inspecties toe te staan.
Aangezien Iran een van de grootste producenten van gas en aardolie is, lijkt zijn echte doel het ontwikkelen van een kernwapen als overduidelijk machtsmiddel waarmee landen in de regio en de voltallige internationale gemeenschap kunnen worden gechanteerd. Het is dan ook noodzakelijk dat de gehele Europese politiek een intense inspanning levert om het juiste evenwicht te vinden tussen de strijd tegen het regime van de ayatollahs en de ondersteuning van het gematigde en hervormingsgezinde deel van Iran, dat bestaat en actief is.
De financiële middelen van het Europees financieringsinstrument voor democratie en mensenrechten zouden in dit opzicht kunnen worden gebruikt om alle slachtoffers van de huidige onderdrukking te ondersteunen. Geen enkele politieke interventie kan echter effectief zijn als niet alle Europese landen samen en als eenheid optreden.
Krisztina Morvai
(EN) Mijnheer de Voorzitter, als mensenrechtenadvocaat met twintig jaar internationale ervaring wil ik dit Parlement verzoeken om de mensenrechtensituatie in de derde wereld en andere niet-EU-landen nauwkeurig te bekijken, teneinde legitimiteit en geloofwaardigheid te hebben, maar om alstublieft ook veel beter te kijken naar de situatie van de democratie, de rechtsstaat en de mensrechten binnen de EU, het bijzonder in mijn eigen land, Hongarije. Laat ik een paar feiten noemen.
Op 23 oktober 2006 vond er een grote demonstratie met circa honderdduizend mensen plaats ter herdenking van de revolutie in 1956. Deze demonstratie was georganiseerd door de grootste oppositiepartij, Fidesz, die hier goed vertegenwoordigd is in de PPE en dit jaar in feite de verkiezingen in Hongarije heeft gewonnen. Het was een menigte van gezinnen, ouderen en kinderen uit de middenklassen. De meedogenloze Hongaarse politie heeft deze menigte wreed aangevallen met traangas, met rubberen kogels en met de bereden politie, waardoor enkele honderden mensen ernstige verwondingen hebben opgelopen. Bij diezelfde gelegenheid zijn ook meerdere honderden mensen onrechtmatig vastgehouden en gefolterd in de gevangenis.
Sinds die dag drie jaar geleden, toen 216 vreedzame demonstranten onrechtmatig werden gevangengenomen en door de politie werden gebrutaliseerd, zijn tot nu toe bij elke gelegenheid waarbij sprake was van een protest tegen de regering - niet in Iran, niet in China, niet in Honduras, maar in het EU-land Hongarije - dezelfde dingen gebeurd: massale gewelddadigheden van de politie en onrechtmatige vasthoudingen.
Ik verzoek u alstublieft uw krachten met mij te bundelen en, ongeacht politieke banden, te helpen uitzoeken wat er is gebeurd, uit te zoeken wie verantwoordelijk was, te proberen recht te doen aan de slachtoffers, en alstublieft, als Europese Unie te proberen een einde te maken aan deze massale schendingen van de mensenrechten binnen de EU, zodat de EU over de geloofwaardigheid en legitimiteit beschikt om de mensenrechtensituatie in Iran of een ander land buiten de Unie in detail te onderzoeken.
Francisco José Millán Mon
(ES) Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik ben hier om over Iran te spreken, maar in de eerste plaats wil ook ik mijn medeleven uitspreken met de slachtoffers van het vliegtuigongeluk dat vanochtend heeft plaatsgevonden.
Dames en heren, ik ben het eens met veel van wat er al is gezegd over de situatie in Iran na de verkiezingen, die noch eerlijk, noch vrij waren en die president Ahmadinejad en de meest radicale sectoren van het regime in staat hebben gesteld om aan de macht te blijven, een macht waarmee demonstraties met geweld worden neergeslagen, waarmee journalisten het werken onmogelijk wordt gemaakt en waarmee wordt geprobeerd een verondersteld buitenlandse complot verantwoordelijk te stellen voor de binnenlandse wanorde, een macht die ook naar het middel van de desinformatie grijpt om de waarheid te verdoezelen.
Zeker is echter dat het Iraanse regime in eigen land ernstig is verzwakt en dat zijn imago in het buitenland grote schade heeft opgelopen. Bovendien is de oligarchie die de afgelopen decennia de macht heeft gehad nu verdeeld, wat de stabiliteit van het regime niet ten goede zal komen. Tegelijkertijd groeit de ontevredenheid onder de bevolking, vooral als de olieprijs niet meer terugkeert naar het oude niveau en de economische situatie daarom niet verbetert.
De Europese Unie moet met één stem blijven spreken en de misstanden in Iran aan de kaak blijven stellen. De Europese Unie moet eisen dat Iran de mensenrechten meer respecteert, en ook zou moeten worden onderzocht hoe het maatschappelijk middenveld kan worden gesteund, met name de sectoren die democratisch pluralisme en eerbiediging van de mensenrechten voor hun land willen. We moeten die sectoren, die naar het Westen kijken, en vooral naar de Europese Unie, niet teleurstellen.
Maar we mogen met betrekking tot Iran ook niet vergeten welke dreiging het nucleaire programma van dat land inhoudt. Dat programma heeft een destabiliserende werking op de regio en het hele idee van non-proliferatie in het algemeen. Het is van essentieel belang dat de Europese Unie en de Verenigde Staten op dit terrein blijven samenwerken, en ik ben er zeker van dat dit een van de prioriteiten van het Zweedse voorzitterschap is.
Rusland en China moeten daar als permanente leden van de Veiligheidsraad volledig bij worden betrokken. Hun steun is nodig om door middel van onderhandelingen een oplossing te vinden voor deze grote dreiging, en daarvoor is eenheid en vastberadenheid binnen de internationale gemeenschap nodig. Ik verwelkom daarom de resolutie die de G8 vorige week in dit verband heeft aangenomen.
Geachte afgevaardigden, de gebeurtenissen van de afgelopen weken hebben het extremisme en het radicale karakter van de huidige Iraanse leiders volledig blootgelegd. Het is duidelijk dat de internationale gemeenschap het zich niet kan veroorloven dat Iran de beschikking krijgt over een nucleair wapen.
María Paloma Muñiz de Urquiza
(ES) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik wil mijn eerste interventie in deze plenaire vergadering beginnen door op te merken dat ik blij ben dat de aanleiding voor dit debat over de situatie in Iran niet de hoofdrol van Iran in de media is, een hoofdrol die vervolgens is overgenomen door China, Honduras, de G20, enzovoort.
Helaas hebben de recente executies van soennitische militanten in Iran het land en de mensenrechtenschendingen weer teruggebracht op de voorpagina's van de kranten. Naar mijn mening moet de agenda van het Parlement op het gebied van het buitenlands beleid niet worden bepaald door wat er op dat moment in het nieuws is, maar door het eigen verantwoordelijkheidsgevoel van deze instelling en het weloverwogen en coherente antwoord van het Parlement, in overeenstemming met zijn groeiende rol in het buitenlands beleid van de Europese Unie, vooral op het gebied van de mensenrechten.
En die rol, mijnheer de Voorzitter, omvat het controleren van het coherente gebruik van alle instrumenten die de Europese Unie voor dit beleid tot haar beschikking heeft, en in het geval van Iran moeten we geen schotten plaatsen tussen de dialoog over het nucleaire programma en de totale afwezigheid van een politieke dialoog over de mensenrechten.
De gestructureerde dialoog over de mensenrechten is sinds 2004 opgeschort. We hebben geen samenwerkingsovereenkomst of handelsovereenkomst waaraan we een clausule over democratie kunnen hangen, het is ons niet gelukt om een waarnemingsmissie naar de verkiezingen te sturen en de middelen van het Europees Instrument voor democratie en mensenrechten zijn zeer beperkt.
Het Parlement en de hele Europese Unie moeten op een veel doelmatigere wijze gebruikmaken van de instrumenten die ons ter beschikking staan en waar we onszelf mee hebben uitgerust. In dit Parlement, en ook vanuit de Iraanse oppositie, is gevraagd om de betrekkingen met het Iraanse regime volledig te verbreken en de nieuwe regering niet te erkennen.
Wij veroordelen de politieke repressie en het verstikken van de vrijheid van meningsuiting in Iran, maar we vinden niet dat we moeten afzien van onze rol als macht die de mensenrechten, de democratie en de strijd tegen de armoede in de wereld verdedigt en beschermt. Daarvoor is dialoog nodig, mijnheer de Voorzitter, en daarvoor zijn onderhandelingen nodig, daarvoor moet er worden gezocht naar gemeenschappelijke belangen, daarvoor moet er diplomatie worden bedreven en daarvoor moet er een alliantie van beschavingen worden opgebouwd. En ik roep het voorzitterschap van de Raad op om dat te doen.
Anna Rosbach
(DA) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het Europees Parlement heeft verschillende keren over de schendingen van de mensenrechten door Iran gedebatteerd en dat doen we vandaag in feite opnieuw, maar woorden alleen veranderen het afschuwelijke gedrag van de dictators niet. Nu is het tijd voor concrete actie. De wrede afslachting van een bevolking die naar vrijheid snakt en die moedig de straat op is gegaan om te protesteren, moet voor ons reden zijn om er mede de verantwoordelijkheid voor te nemen dat dit criminele regime ten val wordt gebracht. Voor dit regime is geen plaats in de 21e eeuw. De Europese regeringen moeten het Iraanse regime aangeven bij de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties en eisen dat de schuldigen, met name Ali Khaminei en Mahmoud Ahmadinejad, voor een internationale rechtbank worden gebracht.
De Iraanse bevolking wil vrijheid en we moeten de eis van vrije verkiezingen onder toezicht van de Verenigde Naties steunen. Het Parlement kan zijn Delegatie voor de betrekkingen met Iran niet aanhouden, aangezien deze in haar laatste vergadering tot een instrument van het dictatoriale regime is gemaakt, teneinde ons Parlement te beïnvloeden. We moeten laten zien dat we niet samenwerken met dictators.
Nick Griffin
(EN) Mijnheer de Voorzitter, vorig jaar heb ik als waarnemer gediend bij de herdenkingen van de revolutie van 1956 in Boedapest. Ik kan bevestigen dat doctor Morvai terecht degenen bekritiseert die zich ergeren aan Iran, maar tegelijkertijd de schendingen van de mensenrechten hier in Europa negeren.
Ik vertrouw erop dat geen van de leden van de ECR-Fractie hier zo hypocriet zal zijn om Iran te veroordelen wegens het gebruik van geweld bij de verkiezingen, terwijl David Cameron een van de sponsors van Unite Against Fascism is, een organisatie van uiterst linkse criminelen die stelselmatig haar toevlucht neemt tot intimidatie en geweld tegen nationalistische dissidenten in Groot-Brittannië. Hetzelfde geldt voor vijf zittende Europese afgevaardigden van de Labourpartij, de Liberal Democrats en de Britse Conservatieve Partij, die tot hun schande verdedigen dat geld van de Britse belastingbetalers wordt gebruikt om hun eigen militie te steunen, die bijeenkomsten van de oppositie verstoort en hen aanvalt met stenen, pijlen en klauwhamers.
Mijn belangrijkste punt is dat de kritiek die hier op Iran wordt geleverd, hoe goed bedoeld en zelfs terecht deze ook mag zijn, als oorlogspropaganda zal worden gebruikt door de machtige gevestigde belangen die veel te winnen hebben bij een militaire aanval op dat land. Neoconservatieven, oliemaatschappijen, bouwondernemingen en de wahabitische moellahs van Saoedi-Arabië willen de soevereine staat Iran allemaal vernietigd zien door een agressieve oorlog. Zelfs Europese liberalen zijn niet zo naïef dat ze nog een keer in leugens over massavernietigingswapens trappen, dus nu worden de mensenrechten gekozen als nieuwe casus belli.
Voeg de stem van dit Parlement niet bij het koor van oorlogsstokers voor een derde onrechtmatige en contraproductieve aanval van het Westen op de moslimwereld. En als u het niet laten kunt, laat de oorlog - hypocriete retoriek zal deze helpen rechtvaardigen en ontketenen - dan niet over aan het gebruikelijke dappere Britse kanonnenvoer, dat wil zeggen, aan achttienjarige jongens uit de regio's rond de Mersey, Theems en Tyne. Zend in plaats daarvan uw eigen zonen, zodat die in een kist of zonder benen, zonder armen, of geestelijk beschadigd terugkeren; of bemoei u met uw eigen zaken.
Filip Kaczmarek
(PL) Mijnheer de Voorzitter, de dood van onschuldige mensen is altijd tragisch. Als ze echter sterven ter verdediging van waarden als vrijheid en waarheid, dan kunnen we stellen dat hun lijden niet tevergeefs is geweest. Zo is het in het geval van de recentelijke slachtoffers in Iran. Het gaat er niet goed aan toe wanneer het regime op betogers schiet, tegenstanders opsluit in de gevangenis en hen martelt en doodt. De enige bron van hoop en optimisme is het feit dat deze gebeurtenissen de politici en de internationale publieke opinie bewust kunnen maken van de ware aard van het Iraanse regime, dat in staat is om handelingen te plegen die sterk afwijken van de grondbeginselen van de hedendaagse maatschappij. Dit regime heeft bloed aan zijn handen. We mogen dit niet vergeten en we dienen te handelen om zo deze onaanvaardbare toestand te veranderen. In dergelijke situaties rijst altijd dezelfde vraag: wat kunnen we doen? Wel, we kunnen onze steun geven aan de eisen en voorstellen die al werden geformuleerd.
Ten eerste moeten de Iraanse autoriteiten ophouden met geweld te gebruiken tegen degenen wier meningen niet stroken met die van het regime. In het geval van landen als Iran zou de naleving van de fundamentele rechten van de mens door de internationale gemeenschap moeten worden gecontroleerd en gewaarborgd.
Ten tweede zouden er in Iran vrije en eerlijke verkiezingen moeten worden gehouden, waartoe alle kandidaten worden toegelaten en niet alleen degenen die een goedkeuring hebben om zich kandidaat te stellen. Diegenen die beslissen over stemrecht hebben trouwens zelf geen democratisch mandaat. Het eerlijke verloop van de verkiezingen zou moeten worden gecontroleerd door externe waarnemers. Anders hebben verkiezingen geen zin.
Ten derde zouden we alles in het werk moeten stellen om te waarborgen dat de oplossingen voor Iran vreedzaam en politiek van aard zijn. Dit betekent dat we deze Iraniërs moeten steunen die willen dat er fundamentele veranderingen komen in hun land. Zij kunnen ervoor zorgen dat Iran bestuurd zal worden door de winnaars van eerlijke verkiezingen en dat Iran zelf ophoudt een bedreiging te vormen voor de internationale veiligheid.
De Iraanse oppositieleidster in ballingschap, mevrouw Rajavi, heeft gezegd dat de recente gebeurtenissen in Iran voor dit regime het begin van het einde betekenen. Ik hoop van harte dat mevrouw Rajavi gelijk heeft.
Mario Mauro
(IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik bedank het Zweedse voorzitterschap voor de observaties die aan dit debat vooraf gingen; ze lijken me evenwichtig en doen begrijpen tot welke verantwoordelijkheid we geroepen zijn. Ik zou in die zin graag een opmerking maken die voorkomt uit het feit dat ik, net als veel anderen, op televisieschermen overal ter wereld de menigten heb gezien die in zekere zin het protest van deze dagen hebben aangewakkerd.
Hoewel het waar is dat Iran een theocratie is waar het fundamentalisme net doet alsof het een machtsplan in de naam van God heeft opgesteld, hebben we deze dagen ook mensen gezien die de straat opgingen terwijl ze "God is groot” riepen. Maar wat een verschil! Die verschillen in de blikken, in de wil die deze mensen hebben geuit en in hun vastbeslotenheid om niet gewelddadig te zijn, maken duidelijk dat de liefde voor de vrijheid en voor de waarheid, de liefde voor het lot van het eigen volk en de liefde en aandacht voor het lot van iedereen in Iran niet dood zijn.
Dertig jaar theocratie, dertig jaar systematische vernietiging van het menselijke, zijn niet voldoende geweest om de herinnering uit te wissen die in het hart van ieder van ons aanwezig is. En daaraan moeten we trouw zijn. Aan dat feit, aan die liefde voor de waarheid en voor de vrijheid moeten we onvoorwaardelijk toegewijd zijn, en daardoor moet het verantwoordelijkheidsgevoel in iedereen worden versterkt. Want het verzoek aan de Europese instellingen om sterk te zijn, om vastbesloten te zijn en hun stem te laten horen, is niet in de eerste plaats een verzoek van het Parlement om geopolitieke prominentie, maar vooral een verzoek om duidelijk te maken dat de Europese instellingen - als het gaat om de vertegenwoordiging van het politieke project dat we het verenigd Europa noemen - niet anders kunnen dan trouw zijn aan de liefde voor de vrijheid en de waarheid, die iedereen die dezer dagen de straat op is gegaan in zich draagt.
Tunne Kelam
(EN) Mijnheer de Voorzitter, in Iran heeft een cruciale verandering plaatsgevonden. Onze eerste conclusies zouden daarom moeten zijn dat Iran niet meer hetzelfde is en dat ook nooit meer zal zijn. Dit komt doordat miljoenen Iraniërs hebben geweigerd om zich nog langer te laten gijzelen door hun klerikale leiders. Ze hebben een buitengewone moed laten zien door de dictatuur aan te vechten.
Het punt is dus niet het meer dan gebruikelijke geknoei met de zogenoemde verkiezingen. Deze keer boden stemmen waarmee overduidelijk was geknoeid, een uitlaatklep voor een volksprotest dat de deskundigen buiten Iran niet konden verwachten of niet wilden verwachten.
Dit doet me denken aan de situatie twintig jaar geleden in Oost-Europa. Terwijl de westerse regeringen voorbereid waren op een langetermijnschikking en een pragmatische coëxistentie met het totalitaire sovjetsysteem, werden miljoenen gijzelaars van het communistische regime plotseling actief: ze daagden het systeem uit, dat plotseling tot een einde werd gebracht.
Het is daarom belangrijk dat we beseffen dat de Europese aanpak van Iran niet kan blijven zoals hij is - gewoon de ogen sluiten voor stelselmatig gemanipuleerde verkiezingen en systematische repressie. Geschat wordt dat in de loop van dertig jaar dictatuur meer dan vijf miljoen mensen gevangen zijn gezet, meer dan tweehonderdduizend mensen zijn doodgemarteld en onlangs meer dan tweehonderd mensen zijn gedood.
De regeringen van de EU-staten hebben te lang geaarzeld om deze vreselijke misdaden te veroordelen en om het regime verantwoordelijk te stellen voor zijn gedrag. Als we de rechten van Iraanse burgers werkelijk willen beschermen, moeten we bereid zijn om het de dictators echt lastig te maken. Wat houdt dit in? We zouden bijvoorbeeld alle leiders van het regime moeten verbieden om naar de EU te reizen; we zouden onze ambassadeurs moeten terugroepen uit Iran als teken van onze verontwaardiging; en vrije verkiezingen kunnen in Iran alleen plaatsvinden onder toezicht van de VN.
Lena Barbara Kolarska-Bobinska
(EN) Mijnheer de Voorzitter, aangezien de situatie in Iran escaleert en de schending van de democratie ook een gevaar vormt voor de stabiliteit van de hele regio, moeten we onze bezorgdheid en veroordeling uiten. Verklaringen mogen echter niet slechts symbolisch en leeg zijn. Sommige Europese leiders hebben het over nieuwe sancties die aan Iran moeten worden opgelegd, maar er is nu onmiddellijk een discussie nodig over de bevordering van de democratie aan de basis in dit land.
Ik ben Poolse, en wij in Oost-Europa weten hoe belangrijk dergelijke acties zijn voor het vestigen van democratie. Acties om democratie te bevorderen moeten afgestemd zijn op de politieke en economische situatie in een bepaald land, maar de eerdere ervaringen van de EU met het bevorderen van democratie in Noord-Afrika, het Midden-Oosten en Oost-Europa moeten wel opnieuw worden bekeken en worden geëvalueerd om te zien wat er in Iran moet worden gedaan, wat er in Iran kan worden gedaan, en wat in dit land doeltreffend is in de gegeven situatie.
Ik wil u er ook aan herinneren dat de EU, als zij geloofwaardig wil zijn, ook bepaalde maatregelen moet nemen in Moldavië. We staan met de verkiezingen die binnenkort, op 29 juli, in Moldavië plaatsvinden, voor een nieuwe test. De EU moet alles doen dat in haar vermogen ligt, om in dit land vrije en eerlijke democratische verkiezingen te waarborgen. Het is niet genoeg dat we het hebben over steun voor de democratie: wij als Europees Parlement en de Europese instellingen moeten in dat opzicht actiever zijn.
Bogusław Sonik
(PL) Mijnheer de Voorzitter, het verloop van het verkiezingsproces in Iran moet absoluut aan controle worden onderworpen. Om echter te kunnen starten met een oplossing voor het conflict zouden de Iraanse autoriteiten een verklaring moeten ondertekenen, waarin ze bevestigen dat ze geen geweld meer zullen gebruiken en dat ze zullen overgaan tot de vrijlating van de gevangen oppositieleiders, mensenrechtenactivisten, journalisten, betogers en onderdanen van andere landen, die verantwoordelijk worden gesteld voor de huidige situatie in Iran. Hierbij moet men uiteraard alle respect bewaren voor de soevereiniteit van Iran, maar tegelijkertijd dient Teheran er ook aan te worden herinnerd dat het verplicht is het Internationale Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten te respecteren.
Ik zou ook mijn bezorgdheid willen uiten over het Iraanse kernprogramma. Teheran heeft recht op een kernprogramma voor vreedzame doeleinden, maar het moet de internationale gemeenschap er ook van overtuigen dat de Iraansese nucleaire activiteiten louter vreedzaam van aard zijn.
Maria Eleni Koppa
(EL) Mijnheer de Voorzitter, ik wil uiting geven aan mijn diepe gevoelens van verdriet over het tragische vliegtuigongeluk dat vandaag is gebeurd in de provincie Qazvin van Iran.
Het debat van vandaag is noodzakelijk geworden na de gebeurtenissen die volgden op de verkiezingen van 12 juni jongstleden. Ik vind echter wel dat dit debat in het juiste kader moet worden geplaatst. Wij mogen geen verkeerde signalen afgeven. Elke directe of indirecte koppeling van deze gebeurtenissen aan het vraagstuk van het kernprogramma is misleidend. Wij moeten duidelijk maken dat het onderwerp van het debat van vandaag de situatie van de democratie en de mensenrechten in Iran is.
Praten over nieuwe sancties helpt absoluut niet als men de serieuze problemen van het Iraanse volk wil oplossen. Democratie kan niet met dergelijke middelen worden opgelegd. In de Europese Unie moeten wij ons sterker inspannen voor de democratisering en de eerbiediging van de fundamentele vrijheden, maar daarbij moeten wij deze problematiek wel plaatsen in het kader van een echte politieke dialoog en onze contacten met het maatschappelijk middenveld versterken.
Wij moeten eveneens aandringen op een verder onderzoek van de klachten over fraude in het verkiezingsproces en er opnieuw op wijzen dat het recht op vreedzaam protest een onvervreemdbaar recht is van de burgers in alle landen.
Daarom moeten wij vandaag vanaf deze plaats het geweld onomwonden veroordelen en erop aandringen dat de vrijheid van meningsuiting in praktijk wordt gebracht in Iran, evenals in elk ander land van de wereld.
Michael Gahler
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik vind het goed dat we dit debat in de eerste week van het nieuwe Parlement voeren. Helaas hebben onze fractievoorzitters zich tegen een resolutie uitgesproken. Ik vraag me af wie hier eigenlijk moet worden ontzien.
Een resolutie was voor de dissidenten in Iran een steun in de rug geweest, als we met een behoorlijk standpunt hadden bevestigd dat de door officiële kringen zo genoemde presidentsverkiezingen op geen enkele wijze aan internationale democratische normen voldeed, omdat de meeste kandidaten door de Raad van Hoeders uitgesloten werden en omdat er zelfs bij de toegelaten kandidaten geen sprake van gelijke voorwaarden was. We kunnen daarom ronduit de politieke conclusie trekken dat de bekendgemaakte uitslag van de verkiezingen niet de wil van het Iraanse volk weerspiegelt.
Laten we als EU actief van ons instrument voor democratie en mensenrechten gebruikmaken, laten we het vitale maatschappelijk middenveld steunen, of ook advocaten zoals Shirin Ebadi, die zich bijvoorbeeld voor de gedetineerde Bahai inzet. Volgens mij is dat een beleid dat we hier ook op korte termijn kunnen realiseren.
(Applaus)
Ulrike Lunacek
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, dames en heren, we hebben vorige week in de - tot mijn vreugde als Parlementslid - bijeengeroepen Commissie buitenlandse zaken mijnheer Makhmalbaf kunnen aanhoren, een Iraanse filmregisseur, die ons duidelijk heeft gezegd dat er voorafgaand aan deze verkiezingen twintig procent democratie was in Iran, maar dat er na deze verkiezingen, die voor zijn gevoel een staatsgreep waren, helemaal geen democratie meer is.
Ik sluit mij bij deze beschrijving aan, het waren duidelijk schijnverkiezingen, waarbij de meerderheid van het Iraanse volk, dat zich voor veranderingen heeft uitgesproken, van zijn rechten is beroofd door massale verkiezingsfraude. Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik vraag me vooral één ding af: midden augustus vindt de inhuldiging plaats van de "herkozen” president, mijnheer Ahmadinejad. Wat wordt er in de Raad en in de lidstaten besproken? Wordt er een officiële vertegenwoordiging van de Europese Unie of van de lidstaten afgevaardigd? Ik hoop dat dit niet het geval is! Ik vind namelijk dat er na deze schijnverkiezingen geen officiële vertegenwoordiging van de Europese Unie of van de lidstaten mag worden afgevaardigd, ook al ben ik voor verdere dialoog. Bij deze inhuldiging mag echter niemand de Europese Unie officieel vertegenwoordigen. Wat is uw standpunt in dezen? Op welke manier wordt hier momenteel aan gewerkt?
Pier Antonio Panzeri
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zoals we weten bestaat er, wanneer we over buitenlandspolitieke thema's debatteren - zoals vandaag over het thema Iran - altijd het risico dat we enigszins achterlopen op de gebeurtenissen. Niettemin bestaat er geen twijfel dat het Europees Parlement, als het wil, een belangrijke functie kan vervullen bij het aansporen van Europa en de internationale gemeenschap om datgene wat er gebeurt serieus te nemen en om alle noodzakelijke initiatieven te nemen om er zeker van te zijn dat het proces om in Iran een democratisch systeem in te voeren, werkelijk kan plaatsvinden.
Na alle aandacht van de mondiale publieke opinie voor de verkiezingen in Iran en voor de straatprotesten die het Iraanse regime met geweld heeft proberen te onderdrukken, is het belangrijk dat de Iraanse realiteit niet in stilte wordt gehuld. De zaken realistisch bekijken betekent niet dat de Iraanse kwestie van de agenda moet verdwijnen. Het is ook aan ons om alle aandacht vast te houden en het is ook aan het huidige Zweedse voorzitterschap - dat ik bedank voor wat het vandaag heeft gezegd - om samen met de Verenigde Staten, Rusland en andere landen een krachtig initiatief te promoten om de manier waarop de zaken zich ontwikkelen, van de democratische rechten tot die nucleaire kwestie, te veranderen.
Alejo Vidal-Quadras
(ES) Mijnheer de Voorzitter, de afgelopen weken hebben we met ontroering gekeken naar de herhaalde blijken van heroïek en moed van de Iraanse bevolking, die met blote handen de confrontatie met de machinegeweren en wapenstokken van hun beulen is aangegaan. De overweldigende aanwezigheid van vrouwen aan het hoofd van de demonstraties is een onmiskenbaar teken dat de Iraniërs vastbesloten zijn om in een echte democratie te leven.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, het antwoord van de Europese Unie is te zwak en te bangelijk geweest. We moeten een krachtig politiek signaal uitzenden waaruit onze absolute afwijzing van deze volkomen verwerpelijke theocratische dictatuur blijkt.
De oplossing is heel goed verwoord door de leider van het verzet in ballingschap, Massoud Rajavi: de hoogste leider van het land moet worden afgezet en een tijdelijke assemblee van deskundigen moet onder internationaal toezicht vrije verkiezingen organiseren. Al het andere is tijdverlies en zal deze schande laten voortduren.
Ria Oomen-Ruijten
Mag ik beginnen om Raadsvoorzitter Bildt hier van harte welkom te heten. Ik weet zeker dat hij een aantal hele drukke maanden zal krijgen, want de problemen in de wereld zullen vooral op zijn grote brede schouders gaan rusten.
Voorzitter, ten aanzien van Iran: in de eerste plaats is het regime onberekenbaar. In de tweede plaats zie ik wel dat er haarscheurtjes aan het ontstaan zijn in het regime, met name in religieuze kringen. Ten derde stel ik vast dat het regime alles ondersteunt wat er aan corruptie en foute dingen op deze wereld - in het Midden-Oosten of in Pakistan - plaatsvindt. Ten vierde stel ik vast dat dialoog echt niet helpt en ten slotte constateer ik dat de burgers terecht meer vrijheid willen hebben en dat zij daarvoor ook van ons Europeanen steun moeten krijgen.
Dan vraag ik aan u, mijnheer Bildt, waarom is de Raad niet in staat geweest om een hardere verklaring af te leggen en waarom hebben wij alleen geluisterd naar een paar landen die nog steeds zaken willen doen in weerwil van de situatie van de mensenrechten?
Enrique Guerrero Salom
(ES) Mijnheer de Voorzitter, ik begin uiteraard met het veroordelen van de gebeurtenissen in Iran en de repressie door de Iraanse regering, maar ik neem hier het woord om het standpunt te steunen van degenen die stellen dat we moeten kiezen voor een combinatie van druk door de Europese instellingen en voortzetting van de dialoog en de onderhandelingen.
De geschiedenis en de ervaring laten zien dat het verbreken van elke relatie met autoritaire regimes niet bijdraagt aan een verbetering van de leefomstandigheden van de burgers die onder die regimes gebukt gaan en dat het tegelijkertijd de positie verzwakt van diegenen die opkomen voor het respect voor de democratie en de mensenrechten in die landen.
Daarom denk ik dat we alle drukmiddelen waarover de Europese Unie beschikt tegen het Iraanse regime moeten inzetten, te beginnen met dit Parlement, maar dat we tegelijkertijd de onderhandelingen en de dialoog - de dialoog om druk uit te oefenen - moeten voortzetten, in het bijzonder via de Hoge Vertegenwoordiger, de heer Solana.
Magdi Cristiano Allam
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, vandaag de dag is Iran de grootste bedreiging van de internationale veiligheid en stabiliteit: aan de ene kant schendt het de resoluties van de Verenigde Naties door zich te willen uitrusten met een atoomwapen, en aan de andere kant herhaalt het de wil om de staat Israël fysiek te vernietigen.
Ik hoop dat Europa, met Zweden als voorzitter, een heldere boodschap aan Iran kan overbrengen waarin in het algemeen wordt aangegeven dat nietonderhandelbare waarden als het recht op leven, op persoonlijke waardigheid en op keuzevrijheid niet kunnen worden losgekoppeld van het ontwikkelen van bilaterale realties, en waarin in het bijzonder duidelijk wordt gemaakt dat er niet te onderhandelen valt over het bestaansrecht van staat Israël, en dat Europa, dat binnen de eigen grenzen de Holocaust heeft meegemaakt, een tweede holocaust van de Israëlische staat en het Israëlische volk niet zal toestaan.
Philippe Juvin
(FR) Mijnheer de Voorzitter, ik neem graag het woord om ons Parlement op te roepen zich uit te spreken voor financiële en technische sancties tegen Iran.
Natuurlijk zijn er talrijke argumenten tegen sancties, aangezien ze gevolgen zullen hebben voor de levens van Iraanse burgers. Maar het ergste voor Iraanse burgers, mijnheer de Voorzitter, zouden niet de tekorten als gevolg van deze sancties zijn; het ergste zou ons stilzwijgen zijn, ons onvermogen iets te doen. Sancties, mijnheer de Voorzitter, zouden aantonen dat wij niet onverschillig zijn en ik geloof dat dit van cruciaal belang is.
Dat, mijnheer de Voorzitter, is de reden waarom ons Parlement financiële sancties tegen Iran moet eisen.
Charles Tannock
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de vreselijke theocratische dictatuur in Iran is al schuldig aan een groot aantal misdrijven tegen haar eigen volk: van het ophangen van aanhangers van het bahaigeloof tot het ophangen van homoseksuelen en nu klaarblijkelijk het ophangen van vijftig onschuldige actievoerders. Het simpelweg stelen van een verkiezing door grootschalige stembusfraude mag ons dus nauwelijks verbazen. Ik denk dat deze barst in het regime en de moed van de protesterende jongeren - die ik huldig - uiteindelijk die hele verrotte regering ten val zullen brengen.
De heer Howitt heeft onlangs in een andere vergadering aangevoerd dat we vanuit dit Parlement verkiezingswaarnemers van de EU hadden moeten sturen om te bevestigen dat er daadwerkelijk is gefraudeerd. Nee, we mogen nooit een schijnverkiezing legitimeren die kandidaten al dan niet toelaat op basis van hun religieuze zuiverheid en waarbij de stemmen achter gesloten deuren worden geteld.
Carl Bildt
fungerend voorzitter van de Raad. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik heb heel aandachtig geluisterd naar de verschillende beoordelingen en meningen die zijn geuit. Dit is, zoals gezegd, een heel belangrijk debat over een heel belangrijk onderwerp.
Ik denk dat terecht kan worden gezegd dat we eenstemmig zijn in onze beoordeling van wat er gaande is, wat we op de televisie hebben gezien en, wat belangrijker is, wat we hebben gehoord van de mensen die zelfs meer weten dan wat er op de televisie te zien is.
Ik ben het niet eens met degene die heeft gezegd dat we niet duidelijk genoeg zijn geweest. Als je vergelijkt wat de Europese Unie heeft gezegd, met wat alle andere belangrijke mondiale groepen van actoren hebben gezegd, is er geen twijfel over mogelijk dat wij degenen zijn die het duidelijkst, het meest consequent en het krachtigst zijn geweest in onze bewoordingen.
We hadden graag gewild dat deze woorden meer effect hadden dan ze nu al hebben, maar dat is vaak het geval. Maar ook al zijn woorden belangrijk - daarover bestaat geen twijfel - toch spreken we in de eerste plaats over hetgeen er sinds de verkiezingen van 12 juni gebeurt in Iran.
Ik denk dat het belangrijk is om ons ook te richten op hetgeen we voor 12 juni op de televisie hebben gezien, want dat was plotseling een enigszins ander Iran dan het Iran waaraan we gewend waren. Binnen de grenzen van het regime, dat wel natuurlijk, was er een zekere vitaliteit, een zekere pluraliteit, een duidelijk verlangen naar verandering, naar openheid, naar hervorming. Het is van buiten af heel moeilijk te beoordelen of dit representatief was voor de meerderheid van de Iraniërs of niet, maar dat het belangrijk was, blijkt niet het minst uit de kracht van de represailles die we na 12 juni hebben gezien. Wanneer we veroordelen wat we naderhand hebben gezien, mogen we dus niet vergeten wat we vooraf hebben gezien, noch de betekenis daarvan voor de lange termijn.
Ik denk dat we eenstemmig zijn in wat we zeggen en wat we denken. De heer Saryusz-Wolski, de heer Cohn-Bendit en de heer Mauro: vrijwel hetzelfde, als je kijkt naar wat we nu beoordelen. Het moeilijkste is echter niet wat we zeggen; het moeilijkste is wat we doen nu we met deze situatie worden geconfronteerd. Ik denk dat we verder twee wegen moeten bewandelen.
De eerste ligt tamelijk voor de hand. De Europese Unie moet de duidelijke stem voor mensenrechten en democratie zijn, waar dan ook en onder welke omstandigheden ook. Er kunnen andere factoren zijn waarmee in het beleid rekening moet worden gehouden, maar die mogen op geen enkele wijze afdoen aan de consistentie van onze verdediging van de mensenrechten. Wij moeten de moorden, het gebruik van de doodstraf dus veroordelen. We moeten aandringen op de vrijlating van degenen die worden vastgehouden. We moeten duidelijk zijn in ons verzoek om de vrijheid en de rechten die er voor elke mens op aarde zijn, volledig te respecteren.
Op de tweede plaats - en ik denk dat hierover mogelijk wel enig verschil van mening bestaat - moeten we ook bereid zijn om de strijd aan te binden. Ik zeg dit in het besef dat dit een veel moeilijker beleid is dan ons gewoon op de achtergrond houden, niets doen of proberen te isoleren. Dat is makkelijk, maar de strijd aanbinden is moeilijk. De heer Kelam verwees naar een deel van de ervaring die we in het verleden hebben opgedaan, en naar het zorgvuldig balanceren waarmee dat gepaard is gegaan. Het feit dat we in het verleden in Europa een zekere ervaring hebben opgedaan, die niet het minst hier wordt weerspiegeld, stelt ons mogelijk in staat om die specifieke weg te bewandelen.
We mogen nooit denken dat elk probleem dat hier ter sprake is gebracht, kan worden opgelost met alleen een diplomatieke dialoog. Dat kan niet. Er spelen ook andere factoren mee. We mogen echter evenmin vergeten dat er kwesties zijn waarvan het onze plicht is om te proberen ze via een diplomatieke dialoog op te lossen. Ik denk dan aan de mensen die bij de Britse ambassade werkten, of de Franse student en anderen, waar we nu in een dialoog een oplossing voor moeten vinden.
Ik kom uit een land waar 1 procent van de burgers uit Iran komt. Ze reizen heen en weer. Het aantal consulaire problemen dat we hebben, is bijna onvoorstelbaar. We moeten bereid zijn om engagement te tonen, om in moeilijke gevallen individuen te helpen, zonder te denken dat dit alles in een keer zal oplossen.
We hebben ook nog het nucleaire dossier dat is genoemd. Er zijn misschien anderen die denken dat er veel eenvoudiger oplossingen voor dat dossier zijn. Ik denk niet dat er überhaupt een oplossing is als we daarover geen ware diplomatieke dialoog aangaan. Dat zijn andere kwesties waarmee we ons moeten gaan bezighouden.
Dit zal in de situatie waarmee we nu te maken hebben, natuurlijk meer van ons vragen en moeilijker voor ons zijn, daarover bestaat geen twijfel. Ik denk dat de discussie vorige week in de Commissie buitenlandse zaken enkele van de moeilijke keuzen naar voren heeft gehaald die we zullen moeten maken, alsook enkele van de moeilijke oordelen die we zullen moeten vellen in de komende weken en maanden - maar niet heel veel langer dan dat. Hier moeten we ons engagement tonen - u, wij in de Raad en u als Europeanen - samen met andere belangrijke internationale actoren, niet alleen met de Amerikanen met de nieuwe en goede aanpak van de regering-Obama, maar ook met anderen - de VN-Veiligheidsraad, Rusland, China, en met de bredere wereldgemeenschap. Alleen dan kunnen we hopen dat we een begin kunnen maken met het vinden van een oplossing voor niet alleen de dringende kwesties, maar ook de andere kwesties die moeten worden aangepakt.
Ik ben dankbaar voor dit debat. Ik denk dat het de duidelijke unanimiteit naar voren heeft gehaald die we hier hebben wanneer het gaat om het verdedigen van onze waarden, maar het heeft ook enkele van de moeilijke keuzen en evenwichtskunstjes naar voren gehaald waar we ons in de komende maanden en jaren mee bezig zullen moeten houden. We weten wat we willen bereiken; nu moeten we ons inspannen om het ook daadwerkelijk te bereiken. Maar denkt u alstublieft niet dat het gemakkelijk wordt. Ik kan u verzekeren dat de Raad zich intensief zal blijven bezighouden met alle aspecten van dit specifieke dossier.
(Applaus)
Daniel Cohn-Bendit
(FR) Mijnheer de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk, maar ik ontvang zojuist een bericht dat ik met de Raad en al mijn collega's van het Parlement wil delen.
Natalia Estemirova, die kandidaat was voor de Sacharovprijs van het Europees Parlement, is vanochtend in Grozny ontvoerd en wordt door onbekenden vastgehouden. Ik roep de Raad, de Commissie en de Europarlementariërs op tot protest, zodat Moskou weet dat wij aan Natalia Estemirova denken.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Richard Howitt
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen iets rechtzetten, omdat mijn collega de heer Tannock mijn naam heeft genoemd.
Ik heb noch vorige week noch eerder in dit debat gevraagd om EU-waarnemers. Ik heb heel duidelijk gezegd dat de Europese Unie, als de omstandigheden het hadden gerechtvaardigd, een waarnemingsmissie naar de Iraanse verkiezingen had kunnen zenden. Echter juist omdat de Commissie daar geen vertrouwen in had, hebben wij passende, gerechtvaardigde en objectieve zorgen over het verloop van deze verkiezingen.
Het spijt mij dat de heer Tannock niet in het Parlement aanwezig was om dit eerder in het debat te horen, en ik hoop dat ik erin ben geslaagd een en ander recht te zetten.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
