Strategia tematyczna w dziedzinie ochrony gleby (głosowanie) 
Przewodniczący
Panie prezydencie Sarkozy, szanowni koledzy, panie i panowie! Parlament Europejski ma zaszczyt powitać pana, jako prezydenta Republiki Francuskiej, w dniu dzisiejszym na posiedzeniu plenarnym w Strasburgu. Goszczenie pana to zaszczyt dla tej instytucji i chciałbym zapewnić pana, że pańskie przemówienie będzie wysłuchane przez posłów tej Izby z dużym zainteresowaniem, co sugeruje też duża liczba moich kolegów parlamentarzystów obecnych tu dzisiaj. Podczas swojej kampanii prezydenckiej oraz po wyborach z 6 maja konsekwentnie i stanowczo udowadniał pan, że budowanie Europy pozostaje jednym z głównych priorytetów dla pana, a więc będzie ona również szczególnie istotna dla rządu francuskiego.
Przewodniczący
Panie prezydencie! Już w roku 1849 wielki francuski pisarz Wiktor Hugo wypowiadał się za zjednoczeniem się państw europejskich. Sto lat później historia integracji europejskiej nabrała impetu i rozpoczął się postęp, który zawdzięczamy szczególnie inicjatywie Francji. Jej efektem jest powstanie dzisiejszej Unii Europejskiej, której podwaliny stworzył w 1950 roku, w swoim planie, Robert Schuman. Robert Schuman blisko współpracował z Jean Monnet.
Ponieważ spotykamy się teraz w Strasburgu, chciałbym wyrazić moje uznanie dla Pierre'a Pflimlina, który przez wiele lat pełnił funkcję premiera Francji, przewodniczącego Parlamentu Europejskiego oraz burmistrza Strasburga. Szczególnie bolesne jest to, że właśnie obywatele Francji odrzucili w referendum projekt traktatu konstytucyjnego, który zawierał tak wiele odpowiedzi ważnych dla przyszłości Europy. Krótko po wybraniu pana na obecne stanowisko, panie prezydencie, określił pan, że jako głowa państwa, zrobi pan wszystko, co w pana mocy, aby przywrócić Francji centralne miejsce na europejskiej scenie.
Niewątpliwie potwierdził pan chęć wdrożenia tej decyzji w życie poprzez swój wkład w osiągnięcie rozwiązania negocjacji dotyczących traktatu reformującego oraz poprzez swoje poparcie dla przewodniczącej Rady Europejskiej, kanclerz Angeli Merkel, w tej sprawie.
Panie prezydencie! Pozwolę sobie zakończyć, przypominając, że po wyborze pana na stanowisko prezydenta zaprosił mnie pan na wizytę do Pałacu Elizejskiego, jako swojego pierwszego gościa niefrancuskiej narodowości. Chciałbym teraz ponownie podziękować za to zaproszenie w imieniu Parlamentu Europejskiego, ponieważ okazał pan w ten sposób nie tylko swoje oddanie Europie, ale także, co najważniejsze, wyraził pan swoje uznanie dla Parlamentu Europejskiego, jako ciała reprezentującego ludność Unii Europejskiej.
(Oklaski)
Panie prezydencie! Drugiego lipca, kilka tygodni po tym, jak został pan wybrany na prezydenta, wygłosił pan przemowę do ludności Strasburga i wypowiedział następujące słowa: "Chcę, aby Francja przyjęła na siebie swoją część odpowiedzialności, i chcę, aby wszyscy europejczycy posiedli świadomość swojej odpowiedzialności wobec historii. Chcę rozpoczynać dyskusje, chcę zadawać pytania i odnosić się do wszystkich istotnych spraw.” Panie prezydencie! Z niecierpliwością oczekujemy na pańskie przemówienie. Pozwolę sobie zaprosić pana do wygłoszenia przemówienia przed Parlamentem Europejskim.
(Oklaski)
Nicolas Sarkozy
prezydent Republiki Francuskiej. - (FR) Panie przewodniczący Parlamentu Europejskiego, szanowni posłowie do PE, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! Dziękuję za zaproszenie mnie, abym przemawiał do państwa w tym budynku, gdzie bije demokratyczne serce Europy.
Dziękuję, że taka możliwość nadarza się teraz, kiedy po okresie wahań Europa znowu bierze się w garść i rusza do przodu.
Dziękuję, że po raz kolejny pozwalacie mi państwo głosić przywiązanie Francji do Europy i podkreślać, że odrzucenie przez Francję konstytucji europejskiej w głosowaniu nie było wyrazem odwrócenia się Francuzów od Europy, ale raczej wyrazem ich większych oczekiwań wobec Europy.
(Oklaski)
Od początku integracja europejska opierała się na nadziei. Teraz nadszedł czas, aby nadzieja została spełniona, i jest to odpowiedzialność, która spoczywa na nas wszystkich. Nadzieja na pokój, na braterstwo, na rozwój. Ta nadzieja zrodziła się wraz z wielkimi tragediami XXego wieku. Ta nadzieja zrodziła się z krwi i łez milionów mężczyzn, kobiet i dzieci. Ta nadzieja zrodziła się z ogromnego cierpienia. Jest to nadzieja na to, że już nigdy więcej narody Europy nie będą prowadzić wojny przeciwko sobie, oraz że europejska ziemia nie będzie więcej świadkiem prób podbojów, dominacji i eksterminacji, co wszystko razem doprowadziło nasze państwa na skraj materialnej i moralnej zagłady.
Europejska idea zrodziła się, ponieważ pewnego dnia wielcy europejczycy wyciągnęli do siebie ręce ponad granicami, za które tylu ludzi oddało życie. Później ludzie, którzy tyle wycierpieli podążyli za nimi, zdając sobie sprawę, że nienawiść należy już do przeszłości, a przyjaźń jest tym, co jest obecnie najbardziej potrzebne.
Integracja europejska stała się możliwa, ponieważ nasze narody ogarnęło przerażenie tym, co zrobiły. Ludzie odmówili dalszej walki, ponieważ w głębi serca wiedzieli, że kolejna wojna byłaby opłakana w skutkach. Zamiast tego wybrano wzajemna miłość, zrozumienie oraz wspólny wysiłek, aby budować wspólne przeznaczenie.
Integracja europejska musi być odbierana jako to, czym jest w rzeczywistości: moralną koniecznością, duchową koniecznością.
Integracja europejska jest wyrazem pragnienia odczuwanego przez wszystkie narody Europy, dla których liczą się wartości, wspólna cywilizacja, oraz które chcą utrzymać te wartości i cywilizację przy życiu.
Europa nie może być jedynie maszyną. Europa nie może być maszyną administracyjną. Europa nie może być maszyną prawną, masowo produkującą normy, przepisy, dyrektywy, procedury i zasady.
Europa nie może być odseparowana od prawdziwego życia, uczuć, ludzkich namiętności. Europa nie stanie się rzeczywistością i nie będzie mieć możliwości realnego istnienia, o ile, dla milionów mężczyzn i kobiet, bez względu na poglądy, nie zaistnieje ona jako żywy twór, przemawiający do nich, dający nadzieję na lepsze życie w lepszym świecie. Albo Europa stanie się wielkim ideałem, albo przestanie istnieć.
Gdy ludzie głosują na "nie”, nie możemy mówić, że są w błędzie, ale musimy zapytać czemu tak głosowali.
Wszyscy wiemy, że głosy na "nie” Francji i Holandii (ja głosowałem na "tak”) odzwierciedlają dużo więcej niż tylko odrzucenie, jakkolwiek bardzo istotnego tekstu.
Wszyscy wiemy, że te głosy na "nie” manifestują głęboko zakorzeniony kryzys zaufania, którego nie wolno zignorować, a który należy rozwiązać.
Wszyscy ci, którzy kochają Europę muszą potraktować te głosy bardzo poważnie, ponieważ są to głosy pochodzące od dwóch fundamentalnych narodów europejskich, które zawsze wspierały Europę.
Głosy te odzwierciedlają głęboko zakorzeniony strach milionów mężczyzn i kobiet, którzy zaczęli tracić wiarę w Europę. Dlaczego? Ponieważ czuli, że Europa przestała zapewniać im wystarczającą ochronę. Ponieważ czuli, że Europa stała się obojętna na trudności piętrzące się w ich codziennym życiu. Nie jest istotne, czy te odczucia były błędne, czy nie. Jestem przekonany, że miliony mężczyzn i kobiet w naszych krajach tak właśnie odczuwają.
Te głosy na "nie” to katastrofa. Popchnęły Europę na skraj najbardziej poważnego kryzysu w historii. Ale kryzys ten, który mógł się zakończyć rozpadem Europy, mógł mieć także pozytywne skutki, mobilizując ludzi całkowicie oddanych Europie do zastanowienia się nad jego przyczynami.
To, co osiągnęła Europa od utworzenia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, jest godne podziwu.
Wszyscy tutaj zgromadzeni jesteśmy przedstawicielami narodów, które nienawidziły siebie nawzajem, dążyły do wzajemnego wyniszczenia i wypowiadały sobie wojny od wieków.
Na początku Paul-Henri Spaak, wielki europejczyk, przewodniczący Europejskiego Zgromadzenia Parlamentarnego, wypowiedział te zawsze aktualne i uniwersalne słowa: "Nie zapomnijmy o niczym, jako że byłaby to profanacja, gdyż zdecydowaliśmy się rozpocząć wielką przygodę, która, jeśli zakończy się sukcesem, pozwoli nam zachować wszystko, co mamy wspólnego oraz wszystko, co dla nas najcenniejsze”.
Przez pół wieku ta przygoda trwała pomimo niezliczonych trudności, jakie napotykała.
Zgromadzenia parlamentarne odgrywały znaczącą rolę. Proszę pozwolić mi przekazać swoje wyrazy uznania dla tych, którzy brali w nich udział, ponieważ to właśnie oni reprezentowali Europę w całej jej różnorodności.
Ta różnorodność to moim zdaniem coś, czego nie powinniśmy się obawiać. Ta różnorodność jest czymś, co powinniśmy szanować; jest to nasz największy majątek. Demokracja oznacza debatę. Oznacza ona mnogość zdań. Jest odwrotnością systemu, gdzie każdy jest zmuszony myśleć w jednakowy sposób. Europa umarłaby, gdybyśmy wszyscy mieli myśleć w ten sam sposób, a ci, którzy mieliby odmienne zdanie, byliby uznani za złych Europejczyków. Nie ma kogoś takiego, jak źli Europejczycy. Jest tylko Europa i wszyscy powinni mieć możliwość bycia jej częścią.
Wierzę w wymianę zdań, wierzę w dyskusję. Dlatego właśnie zawsze wolałem rządy większości od jednomyślności. A to nie jest małe zobowiązanie dla prezydenta Francji.
Jednomyślność jest systemem, który pozwala nielicznym narzucać swoją wolę wszystkim innym. Jednomyślność to pewność, że wielkie decyzje nie zostaną kiedykolwiek podjęte, że nikt nie podejmie ryzyka, ponieważ jednomyślność każe podążać za tymi, którzy chcą od Europy najmniej.
Jednomyślność oznacza bezsilność. Jednomyślność powoduje, że tracona jest możliwość działania. Oznacza, że nie da się cofnąć czegokolwiek, co już zadecydowano i właśnie dlatego byłem za rozszerzeniem głosowania większościowego w uproszczonym Traktacie.
Wierzę w demokrację. Wierzę, że Europa musi być tak demokratyczna, jak to tylko możliwe. Dlatego zawsze wiedziałem, że nie pomagamy Europie, odrzucając debatę, dusząc krytykę, skrywając różnice między nami.
Jestem przekonany, że Europa potrzebuje więcej debatować, więcej demokracji, a w rezultacie więcej polityki.
Europie udało się przełamać ten martwy punkt, ponieważ na szczycie w Brukseli głowy państw i szefowie rządów, wiedząc, że trzymają w rękach los Europy, podjęli polityczną decyzję. Tego dnia w Brukseli wola polityczna różnych głów państw i szefów rządów pokonała wszystkie trudności, które do tej pory wydawały się nie do pokonania.
Co oznaczała polityka? Oznaczała zgodę na porażkę projektu konstytucji. Oznaczała zaproponowanie Francuzom, którzy głosowali na "nie”, uproszczonego Traktatu, którego celem było pokonanie impasu w Europie, i który miał być ratyfikowany przez Parlament, jak to zostało określone podczas mojej kampanii prezydenckiej. Naród francuski upoważnił mnie do dopuszczenia uproszczonego Traktatu do ratyfikacji w Parlamencie.
(Oklaski)
Pozwolę sobie dodać, że dziwnie jest określać Parlament Europejski jako miejsce, w którym bije demokratyczne serce Europy, gdy mówią państwo, że ratyfikacja parlamentarna we Francji nie byłaby demokratyczna: jeśli Europa jest demokratyczna w Parlamencie Europejskim, to Francja jest demokratyczna w parlamencie francuskim.
(Oklaski)
Polityka dla państw, które ratyfikowały uproszczony Traktat, a chciałbym tutaj wyrazić moje uznanie dla parlamentarzystów, którzy wspierali projekt konstytucji, oznaczała zgodę na otwarte negocjacje nad tekstem mniej ambitnym. Udało nam się przełamać impas w Europie, ponieważ kraje, które głosowały na "nie” wykonały wysiłek. Chcę wyrazić moje uznanie dla tych z państwa tu obecnych, którzy głosowali za konstytucją, a zgodzili się dyskutować na temat nowego projektu. Europa wyszła z kryzysu, ponieważ dobra wola była po obu stronach.
Uproszczony Traktat jest politycznym zwycięstwem Europy. Jest zwycięstwem europejskiej świadomości wyrażonej w polityce.
Teraz, zdając sobie sprawę z własnej odpowiedzialności, błędem byłoby myśleć, że uproszczony Taktat rozwiązał wszystkie problemy, i że możemy odpocząć, ponieważ nie będzie więcej pytań. Traktat uproszczony rozwiązuje kryzys instytucjonalny, ale nie jest rozwiązaniem dla kryzysu politycznego, ani moralnego w Europie. On pozwala Europie podejmować decyzje i działać. Ale nie daje wskazówek, w którym kierunku podążać i w jakim celu. Nie mówi, jak Europa będzie wyglądała jutro, i w jaki sposób będzie się przyczyniać do poprawy standardu życia jej obywateli. Uproszczony Traktat nie daje tym, którzy stracili wiarę w Europę, żadnych powodów do zmiany zdania.
Kwestie instytucjonalne zostały rozwiązane. Teraz przyszła pora na rozwiązanie kwestii politycznych. Musimy rozpatrzeć je bez wahania i dyskutować nad nimi bez tematów tabu.
Europa wybrała demokrację, a w demokracji musimy być w stanie debatować nad wszystkim: o polityce budżetowej, polityce handlowej, monetarnej, przemysłowej, fiskalnej, po prostu każdej. W przeciwnym wypadku nie ma sensu mówić, że pragniemy demokratycznej Europy.
Europa wybrała demokrację, a w demokracji niezależność nie może być mylona z całkowitym brakiem odpowiedzialności. Nikt nie powinien przytaczać niezależności jako powodu, dla którego nie musi on brać na siebie odpowiedzialności, tłumaczyć się ze swoich czynów lub być przedmiotem kontroli. W demokracji odpowiedzialność polityczna to zasada uniwersalna i fundamentalna.
Demokracja europejska powinna pozwalać na prowadzenie dyskusji na temat celów i zadań Europy. Zaproponowałem stworzenie komisji mądrych ludzi zorientowanej na przyszłość. Wierzę również, że powinniśmy być w stanie razem dyskutować nad różnymi scenariuszami przyszłości dla Europy: są różne ścieżki, którymi możemy pójść, a ja zastanawiam się, jak mamy wybrać właściwą, jeśli już na początku odmawiamy dyskusji na ten temat.
Demokracja europejska powinna pozwalać na dyskusję nad europejską oraz narodową tożsamością. Powinniśmy być w stanie dyskutować nad tym, w jaki sposób Europa buduje swoją tożsamość i, przepraszam, jak ma jej bronić. Powinniśmy móc dyskutować nad tym, w jaki sposób Europa ma chronić swoje tożsamości narodowe, które tworzą jej największy skarb.
Nie powinniśmy obawiać się tych tożsamości. Chęć zachowania tożsamości nie powinna być traktowana jako zachowanie negatywne. Tożsamość narodowa staje się niebezpieczna i agresywna właśnie wtedy, kiedy jest zagrożona.
Narody Europy przechodzą w tym momencie bardzo głęboki kryzys tożsamości. Wpływa on na narody oraz na pojęcie cywilizacji, które bliskie jest wszystkim Europejczykom i które jednoczy Europę. Jest to kryzys ściśle związany z globalizacją i komercjalizacją świata.
Tworzenie silnej Europy poprzez ekonomię, węgiel, stal i handel było genialnym posunięciem ojców założycieli. Ale okazało się, że polityka nie może nadążyć za gospodarką i kulturą. Błędem było przeoczenie kulturowego wymiaru Europy.
(Oklaski)
W świecie zagrożonym standaryzacją, zdominowanym przez technologię, gdzie wartości gospodarcze stają się priorytetem przed wszystkimi innymi Europa nie będzie Europą w oczach wszystkich ludzi, jeśli nie obroni swoich wartości cywilizacyjnych i duchowych oraz jeśli nie zrobi wszystkiego, aby obronić swoją różnorodność kulturową. Ale czego będziemy bronić w kwestii różnorodności, jeśli nie zachowamy swoich tożsamości?
Europa musi udowodnić, że nie stanowi zagrożenia dla tożsamości narodowych, ale właśnie stwarza dla nich ochronę i pomaga utrzymać je przy życiu.
Z moralnego punktu widzenia prawa człowieka są również częścią europejskiej tożsamości. Jeśli gdziekolwiek na świecie człowiek jest uciskany czy prześladowany, dochodzi do maltretowania dzieci i wykorzystywania ludzi, Europa musi stanąć w ich obronie, ponieważ to właśnie Europa praw człowieka dotrzymuje słowa. Do Europy należy propagowanie praw człowieka na całym świecie.
(Oklaski)
Pozwolę sobie dodać, że wszyscy ci, którzy w przeszłości przymknęli oko na ochronę praw człowieka w celu zawarcia dogodnej umowy czy kontraktu, nie tylko nie zyskali na tym, ale stracili te kontrakty, jak również stracili na wartości.
(Oklaski)
W europejskiej demokracji słowo ochrona nie powinno być zakazane. Jeśli nie chcemy, aby nasi obywatele, będący ofiarami nieuczciwej konkurencji i dumpingu, nawoływali do protekcjonizmu i zamknięcia granic, musimy mieć odwagę dyskutować o tym, co powinno stanowić wspólnotowe pierwszeństwo. Powinniśmy być w stanie zrobić tyle dla naszej ochrony, ile robią inni. Powinniśmy być w stanie wyposażyć się w takie same narzędzia, jakie mają inni. Jeśli inne obszary świata mają prawo do ochrony przed dumpingiem, to czemu Europa nie powinna mieć tych samych praw? Jeśli wszystkie państwa mają politykę kursów walutowych, to dlaczego Europa ma jej nie mieć? Jeśli inne państwa mogą zarezerwować część rynku zamówień publicznych dla swoich małych i średnich przedsiębiorstw, to dlaczego Europa nie miałaby tak postępować? Jeśli inne państwa prowadzą własną politykę przemysłową, to dlaczego Europa nie miałaby tak czynić? Jeśli inne państwa chronią swoich rolników, to dlaczego Europa nie miałaby chronić swoich?
(Oklaski)
Europa nie chce protekcjonizmu, ale musi wymagać stosowania zasady wzajemności i ma obowiązek zapewnienia sobie niezależności energetycznej i żywnościowej.
Europa chce przewodzić w walce z globalnym ociepleniem, ale nie może akceptować nieuczciwej konkurencji ze strony państw, które nie stosują żadnych ekologicznych ograniczeń w stosunku do własnych firm.
(Oklaski)
Europa zobowiązuje się do propagowania konkurencyjności, ale nie może w tej kwestii pozostawać osamotniona w świecie. Dlatego właśnie na szczycie w Brukseli zadecydowano, że konkurencja jest raczej środkiem niż celem samym w sobie.
Europa popiera gospodarkę rynkową i kapitalizm, ale nie oznacza to absolutnego leseferyzmu i kapitalizmu finansowego, który faworyzuje spekulantów i udziałowców ze szkodą dla przedsiębiorców i pracowników.
(Oklaski)
Europejski kapitalizm był od zawsze kapitalizmem przedsiębiorców i produkcji, a nie spekulacji i handlu rynkiem.
Tak, powtarzam to głośno i wyraźnie! Zadaniem Europy jest wprowadzenie tak potrzebnej etyki do kapitalizmu finansowego, a to, czego byliśmy świadkami na przykładzie rynku subprime, gdzie garstka spekulantów jest w stanie zaszkodzić globalnej konkurencji, to coś, czego Europa nie może zaakceptować.
(Oklaski)
Mamy odmienne pomysły i różne punkty widzenia odnośnie do tych kwestii, ale to nie oznacza, że nie powinniśmy na ich temat dyskutować. Muszą one stać się przedmiotem debaty, abyśmy mogli osiągnąć kompromis i w efekcie ustanowić wspólną strategię. Wszystkie te sprawy będą składały się na sedno prezydencji francuskiej.
Pozostaje jeszcze wiele innych tematów do dyskusji: dostosowanie wspólnej polityki rolnej, opodatkowanie ekologiczne, energia odnawialna oraz oszczędzanie energii, kwestie obronne. W jaki sposób Europa ma stać się niezależna i mieć realną możliwość odgrywania znaczącej roli na scenie światowej? W jaki sposób Europa ma gwarantować pokój i stabilizację, jeśli nie jest w stanie zagwarantować swojego własnego bezpieczeństwa?
Ile jest warte nasze przywiązanie do Europy, jeśli nie potrafimy dyskutować nad stworzeniem europejskiego systemu obrony lub nad odnowieniem Sojuszu Atlantyckiego? Ile jest warte nasz przywiązanie do Europy, jeśli żaden z nas nie jest w stanie podjąć wysiłku, aby zapewnić bezpieczeństwo nas wszystkich?
Od traktatu ECSC do Traktatu uproszczonego narody Europy zsolidaryzowały się. Jest to widoczne w polityce regionalnej, ale powinno dotyczyć także obrony. Powinniśmy to także dostrzec w europejskiej polityce migracyjnej. W Europie, gdzie ludzie mogą poruszać się bez barier pomiędzy państwami członkowskimi, musi istnieć wspólna polityka migracyjna. Nie można być członkiem strefy Schengen i wprowadzać swoich własnych uregulowań bez powiadomienia innych państw członkowskich, ponieważ zmiany w jednym państwie mają bezpośredni wpływ na inne państwa.
(Oklaski)
Gdy zostałem wybrany prezydentem Republiki, postawiłem sobie za cel priorytetowy, aby umiejscowić Francję z powrotem w sercu integracji europejskiej. Chciałem, aby Francja rozwiała swoje wątpliwości i zaangażowała się bardziej w Europie. Doskonale zdaję sobie sprawę, że Francja nie będzie w stanie przeforsować swojego zdania w każdej kwestii, ale chciałbym, aby odzyskała swoje miejsce w sercu Europy.
Odnowiłem dialog z instytucjami wspólnotowymi i chciałbym podziękować panu przewodniczącemu Barroso za zaufanie, jakie udało się zbudować pomiędzy Francją a Komisją Europejską. Strategią Francji jest obecnie bliska współpraca z oraz zaufanie do instytucji europejskich, czyli Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej.
Zrobię wszystko, aby każdy czuł, że tego typu wizja jest jego własną, aby Zjednoczone Królestwo ratyfikowało uproszczony Traktat, ponieważ Europa go potrzebuje.
(Oklaski)
Zrobię wszystko, aby zaangażować się w dialog z państwami wschodu, państwami, które dotychczas, nie bez przyczyny, odczuwały, że ich zdanie nie zostaje odpowiednio wysłuchane. To nie jest dlatego, że historia zabrania narodom Europy przyłączyć się do Europy później, że mają mniejsze prawa. Mają takie same prawa jak państwa założycielskie. To jest właśnie europejski duch.
(Oklaski)
Tak właśnie postąpiłem, proponując utworzenie Unii Śródziemnomorskiej. Nie chcę, aby ktokolwiek był wykluczony, i chcę opierać się na pracy wykonanej w Barcelonie. Gdyby Barcelona wystarczyła, wiedzielibyśmy o tym. Musimy więc być ambitni po raz kolejny.
Chcę, aby Francja tchnęła w Europę dynamizm, ponieważ, gdy we Francji dzieje się dobrze, to cała Europa może z tego skorzystać.
Nie leży to w interesie kogokolwiek w Europie, aby Francja była słaba i nie mogła się rozwijać. Nie leży to w interesie kogokolwiek w Europie, aby Francja podupadła, aby cierpiała z powodu kryzysu tożsamości lub bała się przyszłości.
Zainicjowałem program reform. Nie jest to w interesie Europy, aby te reformy poniosły porażkę, ponieważ mają one na celu uporządkować francuskie finanse publiczne i spełnić zobowiązania. Francuzi zgodzili się na te reformy. Przedstawiłem im swoje stanowisko jeszcze przed wyborami. Dlatego właśnie zrobię wszystko, aby te reformy zostały przeprowadzone w całości. Nic mi nie przeszkodzi w osiągnięciu tego celu i jest to najlepsza rzecz, jaką Francja może zrobić dla Europy.
Panie i panowie! Tutaj w Strasburgu, mieście tak ukochanym przez naród francuski i silnie kojarzonym w świadomości obywateli z państwa Zgromadzeniem, państwa Parlamentem, które utrzymuje przy życiu debatę demokratyczną, pamiętam, jak przemawiała tu Simone Veil, która w 1979 była pierwszą przewodniczącą pierwszego, bezpośrednio wybranego Europejskiego Zgromadzenia Parlamentarnego.
Chciałbym złożyć mój hołd dla jej wkładu w sprawę europejską i jej wkład w sprawę kobiet. Ona walczyła o poszanowanie prawa kobiet, o poszanowanie ich godności, a ten Parlament od zawsze był wierny jej zasadom. Simone Veil powiedziała: "Bez względu na różnice między nami, myślę że podzielamy to samo pragnienie, aby stworzyć społeczeństwo oparte na wspólnym dziedzictwie i wspólnym poszanowaniu dla fundamentalnych ludzkich wartości. W tym duchu, duchu braterstwa, zapraszam was do podjęcia oczekujących wyzwań”.
Podpisuję się pod tymi słowami. Te słowa to wyzwania. Wyzwania, których podjęcia oczekują obywatele Europy. Nie możemy tracić czasu. Europa zmarnowała wystarczająco dużo czasu przez ostatnie dziesięć lat. Nie wahajmy się dążyć do sytuacji, która pozwoli ludziom przywrócić wiarę w Europę. Mogą państwo liczyć na niewyczerpane przywiązanie Francji do Europy.
(Izba powstała i nagrodziła mówcę owacjami na stojąco.)
Przewodniczący
Panie prezydencie Sarkozy! Chciałbym podziękować panu za te szczere słowa i prawdziwie europejski sentyment. Po raz kolejny zademonstrował pan swoje przywiązanie do Europy oraz przywiązanie Francuzów do europejskiej sprawy. Z ufnością oczekujemy francuskiej prezydencji, która będzie sprawować swoją rolę w momencie kluczowym dla przyszłości Unii Europejskiej, kiedy państwa Europy przystąpią do ratyfikacji traktatu reformującego. Jestem przekonany, że ten okres odznaczy się przyspieszeniem w kierunku Europy pokoju i solidarności. Parlament Europejski, jako organ reprezentujący obywateli Unii Europejskiej, będzie stał po pana stronie w tym przedsięwzięciu i ma nadzieję, że będzie mógł z panem blisko współpracować, tak aby ta prezydencja okazała się owocna, a w konsekwencji pożyteczna dla wszystkich narodów Europy.
Panie prezydencie Sarkozy! Parlament życzy panu sukcesów, zarówno w kwestii Francji, jak i zjednoczenia naszego europejskiego kontynentu. Dziękuję.
(Posiedzenie zostało zamknięte o godz. 12.40.)
