Stosowanie w Austrii dyrektywy w sprawie oceny skutków wywieranych na środowisko naturalne (debata)
Przewodnicząca
Pierwszym punktem porządku dziennego jest pytanie ustne skierowane do Komisji przez panią poseł Erminię Mazzoni, w imieniu Komisji Petycji, dotyczące stosowania dyrektywy środowiskowej w Austrii (Ο-000084/2011 - Β7-0314/2011).
Richard Howitt
Pani Przewodnicząca! Mam wniosek w sprawie przestrzegania Regulaminu na mocy art. 96, po wcześniejszym porozumieniu z Przewodniczącym, do którego chciałbym się zwrócić o wystosowanie pisma do Związku Zespołów Formuły 1 - w tym do zespołu Lotus w moim własnym okręgu - który we wczorajszym piśmie wyjaśnił, że sprzeciwia się przełożonemu Grand Prix Bahrajnu ze względów logistycznych.
Chciałbym prosić, aby w tym liście Pan Przewodniczący przypomniał wspomnianym zespołom, że wśród sportowców jest pewna dobra tradycja wycofywania się z zawodów z powodów związanych z łamaniem praw człowieka - od sprawy Muhammada Ali i Wietnamu, do krykiecistów odmawiających udania się do Południowej Afryki w warunkach apartheidu, a lekkoatletów - na Olimpiadę w Moskwie.
Chciałbym również zwrócić się do Pana Przewodniczącego o wyraźne stwierdzenie w imieniu Parlamentu Europejskiego, że w przypadku wycofania któregoś z zespołów ze względu na łamanie praw człowieka, uzyska on poparcie ze strony tego Parlamentu oraz że splamiona krwią nazwa Bahrajn nie powinna znaleźć się w tym roku obok dumnych europejskich nazw Nürburgring, Monza, Monaco i Silverstone.
Przewodnicząca
Panie Pośle Howitt! Zanotowaliśmy pańską uwagę i przekażemy ją dalej.
Carl Schlyter
(SV) Pani Przewodnicząca! Jestem sprawozdawcą w sprawie przepisów przejściowych w zakresie dwustronnych umów inwestycyjnych po wejściu w życie Traktatu z Lizbony i po starannym rozważeniu głosowania Parlamentu oraz wniosku Komisji chciałbym zrezygnować z roli sprawozdawcy w tej sprawie, gdyż stanowisko tak Rady, jak i Parlamentu jednostronnie faworyzuje interesy inwestorów i nie uwzględnia potrzeby przejrzystości. Ponadto stare państwa członkowskie nie biorą pod uwagę potrzeby zawierania nowych umów przez nowe państwa członkowskie, a prawa inwestorów nie są wcale równoważone przez wymogi w zakresie ochrony środowiska, potrzeb społecznych ani inne wymogi prawne. Nie czuję się zatem zdolny do obrony stanowiska Parlamentu ani do doprowadzenia tych negocjacji do pozytywnego wyniku. Proszę więc o zezwolenie na przekazanie zadania sprawozdawcy przewodniczącemu komisji.
Przewodnicząca
To jest kwestia proceduralna. Pan Poseł powinien przedłożyć ją właściwej komisji.
Rainer Wieland
Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Wypowiadam się w imieniu pani poseł Mazzoni, przewodniczącej Komisji Petycji, która niestety nie może być tu z nami. Nie ma wątpliwości, że są petycje ważniejsze niż ta. Przedmiotowa petycja nie dotyczy trzydziestu tysięcy ludzi, jak w przypadku niektórych innych petycji oczekujących na załatwienie przez Parlament. Powodem podniesienia tej kwestii w zakresie, w jakim dotyczy Komisji Petycji, jest przyroda, która - w skali lokalnej - jest kwestią kontrowersyjną, dalej to, na ile pozwala się rozwijać miejscowej gospodarce, a nade wszystko - do czego jeszcze powrócę - jednolite stosowanie prawa w Unii Europejskiej.
Zanim przejdę do dalszej części wystąpienia chciałbym może przedstawić jeszcze inną uwagę. Sprawozdanie dotyczące tej sprawy - budowy wyciągu narciarskiego - pokazuje, że lokalne media uwielbiają popatrzeć, jak tego czy owego powala się na ziemię. Może to być orędownik przyrody, lobbysta na rzecz biznesu, władze lokalne, lub rząd krajowy. W omawianej sprawie nie jest to właściwe. Udaliśmy się z misją mającą na celu zbadanie okoliczności sprawy na miejscu - towarzyszyła mi pani poseł Lichtenberger - i wrażenie, jakoby Unia Europejska mogła działać jako swego rodzaju najwyższy sąd apelacyjny jest całkiem nie na miejscu.
Do pewnego stopnia musimy polegać na władzach lokalnych prawidłowo wdrażających prawo. Stwierdzenie to dotyczy samego sedna przedmiotowej petycji. Osoby składające petycję utrzymują, że lokalny próg, powyżej którego musi być sporządzona ocena oddziaływania na środowisko (OOŚ), wynoszący w tym czasie 20 hektarów nie był przestrzegany, natomiast przedsięwzięcie zostało sztucznie podzielone na mniejsze części, i w rzeczywistości przekroczono dwudziestohektarowy próg. Dodam na marginesie, że w międzyczasie wprowadzono w Austrii próg dziesięciohektarowy. W każdym razie nastąpiły już pewne zmiany.
Kiedy przeprowadziliśmy badanie na miejscu, doszliśmy do wniosku, że przestrzegano - przynajmniej ogólnie -
mających zastosowanie w Austrii przepisów dotyczących ocen oddziaływania na środowisko. Można się spierać o jakiś metr kwadratowy tu czy tam, albo o inny pomiar, ale naszym zdaniem spór nie dotyczy ogromnych obszarów. Nie wydaje nam się też, żeby rozpatrywanie poszczególnych aspektów tej budowy miało w sposób oczywisty doprowadzić do innego wniosku. Dotyczy to, na przykład, kwestii jeziora utworzonego w celu dostarczania wody do wytwarzania sztucznego śniegu, sprawy miejsc do parkowania na potrzeby przedsięwzięcia i innych aspektów.
Doszliśmy jednak do wniosku, że powinniśmy nieco dokładniej wejrzeć w podłoże tego przypadku. Zapytaliśmy, czy sposób zastosowania przez rząd ustawy o OOŚ był prawidłowy i zgodny z duchem naszych przepisów europejskich. Wkrótce stwierdziliśmy, że w pewnym zakresie możliwe było stosowanie tych przepisów w różnoraki sposób - nie tylko w Austrii, ale również w innych państwach członkowskich, w tym w moim własnym kraju.
Powstaje pytanie, czy powinniśmy zawsze pozwalać na "pocięcie” projektów na kawałki na szczeblu lokalnym. Powstaje pytanie, czy powinniśmy pozwalać na dzielenie projektów na oddzielne etapy w czasie, jeżeli z perspektywy czasu można powiedzieć, że w rzeczywistości wszystkie one są częściami ogólnego planu i od samego początku powinny być rozpatrywane jako całość. Są także przypadki przedsięwzięć dzielonych lokalnie na części pod kątem ustaleń prawnych , co powoduje pytanie, na ile jest to dozwolone przez ustawodawstwo unijne - w sposób zamierzony lub niezamierzony - i czy nie należy wprowadzić obostrzeń w tym zakresie.
Z naszego punktu widzenia jedno zagadnienie dotyczące takich obiektów wyróżniało się spośród innych. Czy możemy dopuścić, żeby nowe trasy narciarskie - nowe tereny narciarskie wielkości jednego, dwóch, trzech lub dziesięciu hektarów - dodawane do terenów narciarskich lub w przyszłości bardziej zatłoczone w związku z rozbudową istniejących obiektów narciarskich - były całkowicie pomijane w obliczeniach? W mojej osobistej opinii, opartej na przepisach europejskich, wszystkie tereny, które zostaną wykorzystane, powinno się włączyć w całościowe przedsięwzięcie, stąd i nasze konkretne pytanie do Komisji, czy nie widzi potrzeby zaostrzenia przepisów unijnych w tej dziedzinie.
Günther Oettinger
komisarz - (DE) Pani Przewodnicząca, Szanowni Państwo Posłowie! Pan komisarz Potočnik i ja jesteśmy zadowoleni, że mamy parlament, który uczynił przepisy ochrony środowiska jednym z centralnych obszarów swoich prac, jak to jest w tym przypadku. Dyrektywa środowiskowa ma wielkie znaczenie dla ekologicznego rozwoju Unii Europejskiej. Jest dla nas ważnym instrumentem osiągania zrównoważonego rozwoju.
Dyrektywa stanowi, że przedsięwzięcie mające istotny wpływ na środowisko muszą podlegać ocenie, w której oszacowane zostaną wszystkie bezpośrednie, a także pośrednie oddziaływania na środowisko. Są to tego rodzaju projekty, w których państwo członkowskie ma zdecydować, czy wynik takiej oceny oznacza, że musi być przeprowadzona OOŚ. Okoliczności występujące w odniesieniu do tego terenu narciarskiego powodują, że projekt należy do tej klasy, co do której państwa członkowskie od dawna miały decydować, czy konieczna jest OOŚ.
W przeszłości austriacki przepis prawny nie był doprawdy zadowalający. Dotyczył obszarów 10 hektarów, 20 hektarów lub większych. Po otrzymaniu petycji Komisja zwróciła się z pytaniem do rządu Austrii, w jaki sposób zapewnił prawidłowe zastosowanie dyrektywy w tym przedsięwzięciu. Odpowiedź Austrii była taka, że nie było obowiązku przeprowadzania OOŚ, ponieważ próg 20 hektarów nie został osiągnięty. Wtedy właśnie zgłosiliśmy oficjalnie wątpliwość. Wskazaliśmy, że przy określaniu wielkości obszaru, a zatem i decydowaniu czy konieczna jest OOŚ, należy przyjąć pogląd całościowy, a nie postrzeganiu obszaru w węższym znaczeniu.
Austria zmieniła następnie swoją ustawę o OOŚ, co uważam za najważniejszy wynik w tym przypadku. Zgodnie z posiadaną przez nas opinią prawną pod każdym względem ustawa ta spełnia teraz wymogi europejskiej dyrektywy środowiskowej. Decyzja, czy konieczna jest OOŚ, kiedy poszerza się teren narciarski, zależy obecnie ogólnie od tego, o ile powierzchnia terenu zostaje zwiększona oraz od tego, czy leży on w obrębie wyznaczonego obszaru ochrony przyrody. Ponadto, wcześniejsze rozszerzenia mają być obecnie również poddane ocenie.
Wymagania dyrektywy środowiskowej w tym względzie są naprawdę wyrażone w sposób jasny i ścisły. Nie jest możliwe obejście ich przez proste dzielenie przedsięwzięć na etapy, części lub transze. Przykładamy wielką wagę do całościowej analizy oddziaływania na środowisko. Europejski Trybunał Sprawiedliwości potwierdził naszą interpretację tego prawa. W wielu przypadkach Trybunał stwierdzał wyraźnie, że nie można obchodzić celów dyrektywy środowiskowej przez dzielenie przedsięwzięć na części. Jeśli chodzi o progową wielkość obszaru, uwzględnienie jedynie powierzchni, na której rzeczywiście mają być prowadzone prace budowlane, jest ujęciem zbyt wąskim. Zajmujemy się nie tylko pracami budowlanymi, ale również integracją projektu z otaczającym terenem. Innymi słowy, kiedy oblicza się, czy została osiągnięta progowa wielkość obszaru, musi się włączyć obszary, na których nie są w rzeczywistości prowadzone prace budowlane, ale które bezspornie stanowią część projektu i jego oddziaływania.
Dlatego uważamy, że zanim podjęto prace nad rozbudową terenu narciarskiego w Damüls-Mellau powinien zostać przeprowadzony przegląd, w celu ustalenia, czy była konieczna OOŚ dla tego projektu. To są obowiązki, których nie dopełniły władze austriackie. Nie przeprowadziły wspomnianego przeglądu, który naszym zdaniem stanowił wymóg.
Projekt przeprowadzono w przeszłości; pięć lat temu zadecydowano o jego przeprowadzeniu i zatwierdzono go pięć lat temu. Budowa została już ukończona. Zwróciliśmy się zatem do władz w Wiedniu o podanie dalszych szczegółów dotyczących skutków prac, a także zapytaliśmy, czy konieczne jest podjęcie działań na rzecz złagodzenia ich konsekwencji i czy można je jeszcze rozważać. Kiedy tylko dostaniemy te informacje, zbadamy, czy można podjąć jakieś dalsze kroki w celu złagodzenia wpływu na przyrodę całego tego obszaru.
Zwróciliśmy się również do władz Austrii o potwierdzenie, że w przypadku przyszłej rozbudowy tego lub innych terenów narciarskich, które spełniają kryteria według starej wersji austriackiej ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko, zostanie najpierw przeprowadzony przegląd w celu określenia, czy konieczna jest OOŚ. Pan komisarz Potočnik pracuje obecnie nad zmianą dyrektywy środowiskowej. Zarówno on, jak i my zamierzamy przedłożyć nowy tekst wzmacniający aspekt ochrony środowiska, który w sposób szczególny uwzględni zagadnienia zmiany klimatu, energii oraz różnorodności biologicznej, i który również obejmować będzie stosowne ważne orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, a także, na ile to możliwe, zharmonizuje i uprości istniejące procedury, a ponadto wykluczy obchodzenie przepisów wyraźniej niż poprzednio.
Pan komisarz Potočnik jest w trakcie przygotowywania przekształcenia tej dyrektywy, a zatem w ubiegłym roku konsultował się w tej sprawie z szerokimi kręgami społeczeństwa i zainteresowanymi grupami. Wyniki tych konsultacji podlegają obecnie ocenie, a zatem przedstawimy wniosek najpóźniej w 2012 roku. Niewłaściwe przeprowadzenie omawianych prac budowlanych będzie miało przynajmniej skutek pozytywny w przyszłości, ponieważ prawo europejskie zostanie sformułowane jaśniej i jego obejście nie będzie łatwe. Jesteśmy zadowoleni z faktu, że austriacka ustawa o OOŚ jest obecnie zgodna z dyrektywą.
Komisja podejmie działania zmierzające do zapewnienia, żeby władze austriackie dokonały przeglądu oddziaływania na środowisko prac już wykonanych, by zagwarantować w każdym dalszym poszerzeniu terenu narciarskiego wokół Damüls-Mellau spełnienie wymogów naszej dyrektywy zgodnie z przepisami. Innymi słowy, wszyscy czegoś się nauczyliśmy na błędach popełnionych w tym indywidualnym przypadku.
(Oklaski)
Peter Jahr
Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu! Pan poseł Wieland nakreślił już bardzo jasno okoliczności sprawy. Jeśli mogę, to chciałbym tylko dodać kilka ocen politycznych.
Po pierwsze, fakt, że istniejące rozporządzenia lub dyrektywy badane są w celu stwierdzenia czy dobrze funkcjonują w praktyce lub na ile osiągają swoje cele, a następnie są ulepszane lub bardziej precyzyjnie interpretowane, nie jest argumentem przeciwko polityce europejskiej tylko za taką polityką. Zawsze będzie istniała rywalizacja pomiędzy europejskimi rozporządzeniami i dyrektywami a formą, jaką przyjmują na szczeblu lokalnym. Komisja Petycji nie może być sądem apelacyjnym, jednak w moim własnym rozumieniu tego co robimy w tej komisji - innymi słowy, tego, co uważam za moją rolę jako członka Komisji Petycji - jestem dość dumny, że przedmiotowa petycja, dzięki której przekonaliśmy się, że pewne sprawy interpretowane są na szczeblu lokalnym odmiennie od naszych intencji na szczeblu europejskim, ostatecznie , wraz z opinią Komisji Petycji, doprowadziła do zmiany prawa w państwie członkowskim. Uważam to za wielki sukces, i to sukces polityki europejskiej.
Ogólny problem, jak ja go postrzegam, jest pytaniem, które kieruję teraz do Pana Komisarza. Wielu obywateli zaniepokojonych jest tym, w jaki sposób państwa członkowskie wdrażają europejskie prawo ochrony środowiska. Dotyczy tego wiele petycji. Wiele z nich dotyczy spraw o zasięgu transgranicznym, ale liczne są też petycje dotyczące sytuacji w państwach członkowskich. Raz po raz stajemy przed problemem polegającym na tym, że kiedy kierujemy do Komisji pytania dotyczące spraw będących w toku, otrzymujemy odpowiedź: "Zakładamy, że państwo członkowskie prawidłowo wdraża i stosuje istniejące dyrektywy i rozporządzenia Unii Europejskiej. Nie widzimy potrzeby interwencji”. Potrzebujemy instrumentu, którego moglibyśmy używać, aby wszcząć poważny dialog z państwami członkowskimi, gdy sprawy są w toku, jeśli są wskazania, że coś przebiega nieprawidłowo, żebyśmy na koniec nie znaleźli się w takiej samej sytuacji, jak w tym przypadku. Sprawy nie potoczyły się w sposób optymalny, ale to już zostało zrobione i mamy pewne rozwiązanie na przyszłość - ale, niestety, nie dotyczą one przeszłości.
Jörg Leichtfried
w imieniu grupy S&D - (DE) Pani Przewodnicząca! Sądzę, że to co tu się stało, możemy nazwać lekcją, z której wyciągamy naukę. My, Austriacy, jesteśmy wielce zapalonymi narciarzami. Do tego, rzecz jasna, potrzebne są trasy narciarskie. Jednak musimy być świadomi i zważać na to, że piękne, nienaruszone środowisko jest też częścią narciarstwa, a ludzie nie będą jeździć na narty tam, gdzie już go nie ma.
W polityce austriackiej, postrzeganej w świetle tej sytuacji, popełniono w przeszłości wiele błędów. Dodawano nowe trasy narciarskie w sposób jednostronny, bez rozważenia, czy więcej tras to rzeczywiście dobry pomysł, a praktyka administracyjna i sytuacja prawna kształtowane były również przez ten sposób myślenia. To, co się stało, pokazuje wartość dodaną, jaką wnosi Unia Europejska i Parlament Europejski. Wydaje się, że w tym przypadku sprawy potoczyły się źle. W wielu przypadkach, kiedy sprawy idą źle, nie dzieje się nic. W tej sytuacji jednak została złożona petycja, ludzie zareagowali stosownie i Austria uporządkowała swoje sprawy. Moim zdaniem jest to dobrym przykładem tego, co powinno się stać.
Eva Lichtenberger
w imieniu grupy Verts/ALE - (DE) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu! Jestem bardzo wdzięczna za informacje, jakie Pan nam przekazał. To, co Pan powiedział uważam za bardzo ważne. Mam tylko jedno pytanie uzupełniające. Powiedział Pan, że Komisja jest całkowicie usatysfakcjonowana sposobem, w jaki Austria wdraża obecnie oceny oddziaływania na środowisko. Pozostaje jednak jeszcze orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, stwierdzające, że obywatele muszą uczestniczyć w procedurze ustalającej czy wymagana jest OOŚ. Nie zostało to włączone do zmienionej ustawy austriackiej, a mogłoby służyć jako swego rodzaju system wczesnego ostrzegania, zapobiegający powtórzeniu się sytuacji, z jaką mieliśmy do czynienia w przypadku Mellau.
Jeszcze raz chciałabym podkreślić, że uważam to za pewien absurd, jeżeli zjazdowe trasy narciarskie nie są włączone w ogólną wielkość terenu narciarskiego tylko dlatego, że nie rozkopano całej góry. Jak ja to widzę, w ostatecznym rozrachunku są to obszary objęte przepisami i muszą zostać włączone. Całkiem jasne jest, że w tym wypadku przedsięwzięcie podzielono na mniejsze części w celu obejścia przepisów. Mam nadzieję, że w przyszłych postępowaniach Pan Komisarz będzie pamiętał o tym przypadku.
Willy Meyer
w imieniu grupy GUE/NGL - (ES) Pani Przewodnicząca! Mamy tu przypadek, który może nam pomóc w rozwiązaniu problemu, który Komisja rzeczywiście potwierdziła, a który został także podniesiony przez pana posła Jahra i który zamierzamy umieścić w sprawozdaniu rocznym przedstawianym przez Komisję Petycji w dyskusjach odnoszących się do 2010 roku.
Sytuacja, której przykłady mamy z Damüls w Alpach, a także w Pirenejach, wygląda następująco: często tak się dzieje, że czas upływający od chwili wniesienia skargi przez obywateli Europy do momentu jej załatwienia może być zbyt długi, żeby kwestia została rozstrzygnięta bez nieodwracalnych szkód. Nawiązuję tu do umiejętności, jaką wiele państw członkowskich przejawia w zakresie uchylania się od wykonywania dyrektywy europejskiej wymagającej oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne w bardzo wrażliwych obszarach ekosystemu europejskiego, takich jak w tym przypadku Alpy - mogą to również być Pireneje w Hiszpanii. W tym przypadku projekt został pocięty i podzielony, aby uniknąć zastosowania dyrektywy, tym samym zapobiec przeprowadzeniu jakiejkolwiek oceny oddziaływania na środowisko.
Panie i Panowie członkowie Komisji! Jeśli naprawdę akceptują Państwo potrzebę rygorystycznego wdrażania ocen oddziaływania na środowisko, uważam, że muszą Państwo reagować szybciej w celu powstrzymania przedsięwzięć kontynuowanych pomimo doniesień, że wymagają one wcześniejszej oceny oddziaływania na środowisko. Ważne jest zatem dla nas, żeby zmienić czas jaki zajmuje załatwienie skargi, a dla Komisji Petycji i dla Komisji Europejskiej, żeby skrócić te okresy, tak by państwa członkowskie nie uchylały się od obowiązku wdrażania dyrektywy o ocenie oddziaływania na środowisko. Jak już zostało tu wspomniane, uchylano się od tego w wielu państwach członkowskich, nie tylko w Austrii. W moim kraju, w Hiszpanii, mamy w tej chwili oczekujący na decyzję projekt w Pirenejach. To też jest ośrodek narciarski, w dolinie Castanesa, i państwo hiszpańskie chce postąpić tak samo. W tym przypadku odpowiedzialne władze w Aragonii zamierzają podzielić projekt, by ocena oddziaływania na środowisko nie była przeprowadzana.
Uważam, że zarówno w Parlamencie Europejskim, jak i w Komisji Europejskiej musimy pracować w celu przyspieszenia tej procedury.
Angelika Werthmann
(DE) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu Oettinger, Panie i Panowie! Zgodnie z zasadą ostrożności celem oceny oddziaływania na środowisko jest określenie bezpośredniego oddziaływania projektów na środowisko, ale także ich skutków pośrednich. Wyłączenie planowanej inwestycji, wyraźnie związanej z danym projektem w kategoriach geograficznych lub innych, może jedynie pogorszyć sytuację prawną. Europejski Trybunał Sprawiedliwości już w 1996 roku orzekł, że państwa członkowskie muszą zadbać o to, żeby nie było możliwe obchodzenie tego celu dyrektywy przez dzielenie przedsięwzięcia na części.
W swoim sprawozdaniu w 2003 roku w sprawie stosowania i skuteczności dyrektywy środowiskowej, Komisja stwierdziła, że przyczyna wielorakich problemów przeszkadzających w skutecznym działaniu postanowień OOŚ leży niekoniecznie we wdrażaniu dyrektywy na szczeblu krajowym, a w jej praktycznym stosowaniu. Jedno ze sformułowanych wówczas zaleceń skierowane zostało konkretnie do państw członkowskich, takich jak Austria, które ustanowiły wiążące progi. Zalecono, by tam gdzie istnieje możliwość, że projekty wywrą znaczący wpływ na środowisko, należy przeprowadzić odpowiedni przegląd - szczególnie w odniesieniu do obszarów wrażliwych i możliwego skumulowanego oddziaływania projektów. W swoim wprowadzeniu wspomniał Pan o procesie przeglądu. Oczekujemy jego wyników.
Nasilają się protesty obywateli Austrii w związku z niepoświęcaniem wystarczającej uwagi ich obawom. Europejski Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że poszczególne ustawy na szczeblu krajowym muszą być wystarczająco szczegółowe i przewidywać należyty udział społeczeństwa. Jaka jest ocena Komisji dotycząca tego aspektu w austriackiej ustawie o ocenach oddziaływania na środowisko?
Krytyczne opinie na temat braku udziału społeczeństwa daje się słyszeć w prawie wszystkich państwach członkowskich. Obecna zmiana dyrektywy środowiskowej powinna również objąć debatę nad przeglądem jednolitej procedury udziału społeczeństwa, która jest faktycznie określona w tej dyrektywie.
Richard Seeber
(DE) Pani Przewodnicząca, Pnie Komisarzu! Patrząc na listę mówców, można odnieść wrażenie, że Wspólnota, jak również Komisja Petycji postrzegana jest jako rodzaj sądu najwyższego w tym procesie. Chciałbym też powiedzieć, że omawiane projekty nie powinny nam służyć do zbijania politycznego kapitału.
Mówimy o przedsięwzięciu w Damüls-Mellau. To dwie niewielkie miejscowości. Rząd prowincji w Vorarlberg i lokalna administracja próbowały zastosować austriackie prawo ochrony środowiska najlepiej jak potrafiły. Uważam, że nie ma powodu, by im cokolwiek zarzucać. Pojawia się tu jednak kwestia prawna, dotycząca sposobu transpozycji dyrektywy środowiskowej przez Republikę Austrii. Należy pamiętać, że tradycje prawne w Austrii, a także w całej Unii Europejskiej mogą się bardzo różnić między sobą. Muszę powiedzieć mojemu Koledze Posłowi, że uważam, iż Austria próbowała postępować prawidłowo. W trakcie tego procesu, prawnicy doszli do wniosku, że popełniono kilka błędów. Chciałbym jeszcze raz podkreślić, że mówimy tu o ostatnich kilku procentach. W tym przedsięwzięciu dobrowolnie podjęto działania zmierzające do zapewnienia rekompensaty, o czym zapomniano, jak się wydaje. Dokonano pokaźnych wypłat. To też musi być powiedziane.
Wreszcie, powinniśmy także przeprowadzić ocenę polityczną. Jeśli pamięta się, że w projekcie przeprowadzono działania wyrównawcze, że podjęto próbę naprawienia skutków nagannych działań, jakie mogły mieć miejsce, to z pewnością projekt ten może być zatwierdzony. W tym momencie muszę się, niestety, zwrócić do Komisji, żeby traktowała wszystkich jednakowo i przyjrzała się, poza naszymi granicami, niektórym przypadkom w innych państwach członkowskich, gdzie wyrządza się znacznie większe szkody zasobom naturalnym. Komisja powinna tu jednak działać z niejaką powściągliwością. Taka powściągliwość jest szczególnie ważna w dziedzinie polityki ochrony środowiska, jeśli ma ona zyskać powszechną aprobatę.
Heinz K. Becker
(DE) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Chciałbym podkreślić pewien aspekt wspomniany przez pana komisarza, a mianowicie to, że "władze krajowe nauczyły się czegoś”, gdyż uważam, że sposób w jaki rząd austriacki - a konkretnie minister odpowiadający za sprawy środowiska - przeprowadził nowelizację austriackiej ustawy o ocenie oddziaływania na środowisko należy postrzegać jako bardzo pozytywny i powinien być używany jako przykład, jako wzorzec w stosunku do wielu innych przypadków, których wiele osób nie zna tak dobrze.
Na koniec jednak chciałbym udzielić poparcia petycji zmienionej przez pana posła Jahra, w której wzywa się do stworzenia konkretnych i skutecznych narzędzi pozwalających wpływać na takie przedsięwzięcia, monitorować je i korygować już w fazie planowania i na wczesnych etapach realizacji takich projektów.
João Ferreira
(PT) Pani Przewodnicząca! Mam kilka krótkich spostrzeżeń, jakie nasuwają się w związku z tym procesem. Niezależnie od jego pozytywnych aspektów, to doświadczenie w dziedzinie praktycznego stosowania procedury oceny oddziaływania na środowisko (OOŚ) pokazuje nam także, że można i trzeba ją ulepszyć. Ważne jest, by postrzegać analizę skumulowanego oddziaływania projektów w inny sposób, niezależnie od tego, czy będą one tego samego rodzaju, czy całkiem odmienne. Zbyt często nie widzimy lasu spoza drzew. Ważne jest, żeby osiągnąć bardziej kompletną wiedzę o tym wielkim i skumulowanym wpływie, jaki działanie człowieka wywiera na przyrodę.
Etap następujący po przeprowadzeniu OOŚ zasługuje na baczniejszą uwagę, bywa bowiem często zaniedbywany. Ważne jest ocenienie zakresu przewidywanych oddziaływań, skuteczności działań minimalizujących lub kompensujących, jeśli takie podjęto, oraz zakresu ich realizacji lub braku takowej. Organy sektora publicznego odpowiedzialne za ochronę środowiska mają tu kluczową rolę do odegrania i powinny dysponować odpowiednimi narzędziami do jej skutecznego pełnienia.
I wreszcie, przejrzystość procedury oraz udział społeczeństwa i kontrola przezeń sprawowana, mają istotne znaczenie dla zapewnienia, na ile to możliwe, przejrzystości, jakości i niezależności badania.
RadvilMorkūnaitė-Mikulėnien  -
(LT) Pani Przewodnicząca! Dziś debatujemy nad bardzo konkretnymi sprawami określonego kraju, ale oceny oddziaływania na środowisko pozostają wciąż dość skomplikowaną i trudną sprawą, zarówno na szczeblu krajowym jaki i międzynarodowym. Prawdopodobnie największym problemem jest kryzys zaufania społeczeństwa w stosunku do sposobu prowadzenia badań w celu oceny oddziaływania na środowisko, a mianowicie do faktu, że prowadzący dane przedsięwzięcie sami prowadzą te badania itd. Społeczeństwo trzeba zatem bardziej aktywnie włączyć w ten proces, jednak należy tu zachować równowagę, by przedsięwzięcia nie bywały wstrzymywane bez uzasadnienia. Innym problemem jest koncepcja oceny po przeprowadzeniu projektu, gdzie nie wspomina się o niektóre rzeczach, w tym o analizie oddziaływania na środowisko, a niektóre skutki uboczne pojawiają się dopiero później.
Wczoraj zagłosowaliśmy za przyjęciem zasady niezależności w systemie ocen oddziaływania. Należy to zastosować w sposób naturalny w prawie ochrony środowiska, tak więc, kiedy będziemy dokonywali zmian w dyrektywie o ocenie oddziaływania na środowisko, powinniśmy się skupić właśnie na tej kwestii.
(Mówczyni zgodziła się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Jörg Leichtfried
(DE) Pani Przewodnicząca! Może błędnie zrozumiałem panią poseł Morkūnaitė-Mikulėnienė, dlatego chciałem zadać pytanie. Uważam za ważne, żeby obecnie obowiązujące przepisy były przestrzegane. Nie powinniśmy zawsze móc wymawiać się od rozwiązania problemu, stwierdzając, że nie musimy się ściśle trzymać przepisów, bo zmieniły się okoliczności. Przepisów należy zawsze przestrzegać co do joty, i słusznie.
Chciałbym wiedzieć, czy Pani Poseł ma na myśli, że przepisów należy przestrzegać niezależnie od sytuacji i że ludzie nie zawsze powinni się kierować okolicznościami.
RadvilMorkūnaitė-Mikulėnien  -
(LT) Pani Przewodnicząca! Chciałabym podkreślić, że przestrzeganie przepisów jest bardzo ważne, jednak bywają przypadki, kiedy pewne grupy interesów, być może manipulując opinią publiczną, próbują wpływać na realizację niektórych projektów. Jednak, jak już podkreślałam, musi być zagwarantowana autonomia, właściwa analiza i niezależność ekspertów, a wszystko musi się odbywać zgodnie z przepisami określonymi w ustawodawstwie.
Karin Kadenbach
(DE) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu Oettinger, Panie i Panowie! Dyskusja ta raz jeszcze uwidacznia fakt, że w odniesieniu do całego obszaru środowiska mamy poważny problem z komunikowaniem się. Środowisko, gospodarka i interesy regionalne wciąż wygrywa się przeciw sobie nawzajem. Na tym właśnie polega wielki problem. Potrzebujemy wsparcia ze strony Komisji, żeby środowisko postrzegane było jako istotny aspekt gospodarki. W tej chwili kładzie się o wiele za mały nacisk na fakt, że działania na rzecz ochrony środowiska i świata przyrody mogą również tworzyć i chronić miejsca pracy.
Obecnie dyskusje są zawsze spolaryzowane: albo przyroda albo miejsca pracy. Niestety i my, politycy, również używamy tego rodzaju argumentu. Apeluję do wszystkich, by pracowali nad podniesieniem świadomości i poziomu wiedzy po obu stronach, uświadamiając im, że potrzebujemy zachowania środowiska, by w przyszłości gospodarka mogła skutecznie funkcjonować.
Miloslav Ransdorf
(CS) Pani Przewodnicząca! Austria zagłosowała kiedyś przeciwko elektrowni jądrowej w Zwentendorf, żeby pozbyć się kanclerza państwa, a robiąc to stworzyła sobie budowlę unikatową w skali Europy - model elektrowni jądrowej w skali 1:1. Powiedziałbym, że to był kosztowny eksperyment i że Austriacy nie powinni zmuszać nikogo w Europie do pójścia tą samą drogą.
Rainer Wieland
(DE) Pani Przewodnicząca! Jestem naprawdę zadowolony z reakcji, ale chciałbym dodać wyjaśnienie do jednego punktu. W świetle obowiązujących przepisów nartostrady muszą być dodawane do obliczania progu tylko wtedy, kiedy planuje się zmiany strukturalne w czasie rozbudowy obiektu. Wszystkie inne tereny wykorzystywane przez narciarzy, "gapowiczów” lub inne osoby nie są brane pod uwagę. Jestem zdania, że skutki wykorzystania terenu, który nie pozostał w naturalnym stanie, powinny zostać włączone.
Jeszcze końcowa, krótka uwaga: na jednym z obszarów pewnego państwa członkowskiego, który obaj, Panie Komisarzu Oettinger, znamy bardzo dobrze, Komisja Petycji dysponuje opcją zastosowania, w wybranych przypadkach, procedury blokującej. Uważam, że byłoby dobrze, gdybyśmy zgodzili się z Komisją i Radą, że możliwe jest zamrożenie postępowania, jeśli sprawa zostanie załatwiona odpowiedzialnie.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Richard Seeber
(DE) Pani Przewodnicząca! Chciałbym znów zapytać Pana Posła Wielanda, jako że jest on prawnikiem, czy chce teraz włączyć turystów górskich i alpinistów na nartach, którzy przypinają narty i którzy czasem używają wyciągów narciarskich, żeby nie musieć pokonywać pieszo całego dystansu, a także osoby używające innego sprzętu sportowego. Czy cały obszar Alp będzie podlegał ocenie oddziaływania na środowisko? Pan poseł powinien zdefiniować kryteria dokładniej i wyjaśnić dokładnie, co ma na myśli.
Rainer Wieland
(DE) Pani Przewodnicząca! Chciałbym jedną sprawę postawić całkiem jasno i zaprzeczyć powstałemu wrażeniu. Świat przyrody nie jest własnością organizacji ochrony przyrody. Przyroda jest po to, by ludzie z niej korzystali. A zatem, jak tu właśnie wspomniano, nie jestem zdania, że Damüls-Mellau jest przypadkiem, w którym należało zastosować procedurę blokującą.
Günther Oettinger
komisarz - (DE) Pani Przewodnicząca, Szanowni Państwo Posłowie! Po pierwsze, dla nas wszystkich musi być jasne, że sposób załatwienia tej sprawy nie był właściwy. Jednakże powtórna ocena tego przypadku pozwoli nam dokonać postępu na terytorium Europy. Ustaliliśmy, że nieprawidłowo zastosowano progi, że nie przeprowadzono procesu przeglądu, a zatem oddziaływanie na środowisko nie zostało ocenione wystarczająco obiektywnie.
Po drugie, należy zmienić lub rozszerzyć ustawę o ocenie oddziaływania na środowisko (OOŚ) obowiązującą w Austrii, by zapewnić jej zgodność z dyrektywami Unii Europejskiej, innymi słowy, Państwa wymaganiami. Po trzecie, uważamy za ważne, żeby w sytuacji kiedy w tym regionie podejmuje się inne działania, czy to będą dodatkowe parkingi lub innego rodzaju zagospodarowanie, przeprowadzić specjalną analizę całości projektu, obejmującą istniejące tereny zagospodarowane i istniejące projekty budowlane. Można powiedzieć, że ten region znajduje się teraz pod wzmożoną kontrolą.
Każdy, kto lubi narciarstwo, jak ja, wie, że w tym regionie, po południu, około godziny 15.00, zagrożenie hałasem wydaje się większym problemem niż szkody powstałe w środowisku naturalnym. Oczywiście nie mówię tego całkiem poważnie. Komisja ma w tej chwili możliwość wszczęcia postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Nie grozimy, że to zrobimy, ale możliwość ta pozostaje dla nas otwarta. Potem musimy ogólnie przyjrzeć się zmianie dyrektywy środowiskowej. Co pan komisarz Potočnik miał na myśli?
Po pierwsze, wszystko to dotyczy uwzględnienia nowych celów polityki, takich jak zmiana klimatu, różnorodność biologiczna, energia, sieci transeuropejskie i polityka spójności. Po drugie, muszą zostać uwzględnione wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w których podaje się ważne wyjaśnienie omawianej kwestii. W odpowiedzi na pytanie pani poseł Lichtenberger, chciałbym powiedzieć, że stwierdziliśmy , iż austriacka ustawa o OOŚ spełnia obecnie wymagania progowe. Oceniamy teraz, czy jest ona zadowalająca pod względem przejrzystości, udziału obywateli i konsultacji społecznych, tak w formie jak i treści. Mogę potwierdzić, że pan komisarz Potočnik, komisarz ds. środowiska, udzieli Państwu w terminie kilku tygodni wyczerpującej odpowiedzi na piśmie dotyczącej tego, czy ustawa ta odpowiada wymogom naszej dyrektywy w zakresie przejrzystości i udziału obywateli.
Sądzę, że ten przypadek oraz inne konkluzje pozwolą nam przygotować w przyszłym roku zadowalającą zmianę dyrektywy unijnej. Pan poseł Wieland pytał jak powinna być uwzględniona definicja obszaru. Na to pytanie udzielimy panu posłowi odpowiedzi na piśmie. Sądzę, że kiedy zostanie wybudowany wyciąg, powinniśmy włączyć nie tylko obszar gruntu bezpośrednio pod liną, innymi słowy nie tylko sam przebieg wyciągu, który jest szeroki na metr i długi na kilka tysięcy metrów. Z drugiej strony, cała góra nie powinna być włączona, chociaż "gapowicze” to bardzo często najlepsi narciarze, kiedy znajdą się na "czarnych” trasach. Jednak, jeśli rozpatrywać to zagadnienie bardziej szczegółowo, należy włączyć wszystkie obszary wyznaczonych nartostrad. Innymi słowy, wszelkie utrzymywane nartostrady i tereny, na których używa się maszyn wytwarzających śnieg, należą do zagospodarowanego obszaru góry, a zatem wchodzą w zakres progu. W razie konieczności należy to jasno zdefiniować w trakcie zmiany dyrektywy.
Jak mogliśmy byli wpłynąć na ten proces na jakimś wcześniejszym etapie? Oczywiście, dyskusje te odbywają się trochę za późno, bo pięć lat po udzieleniu zezwolenia na budowę. Jest to podstawowy problem, ponieważ, na mocy Traktatu ma tu zastosowanie zasada pomocniczości, zgodnie z którą odpowiedzialność za wprowadzanie w życie prawa europejskiego spoczywa przede wszystkim na państwach członkowskich, które mają stosować i egzekwować to prawo na szczeblu lokalnym. Mam nadzieję, że szczególnie w Austrii, skorzysta się z nauki wypływającej z tego przypadku, w postaci uwrażliwionego podejścia przy rozważaniu interesu gospodarki i środowiska, a zatem przypadek ten będzie miał pozytywne skutki w przyszłości.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
