Kernproef in Noord-Korea (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en de Commissie: Kernproef in Noord-Korea.
Javier Solana
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, u hebt mij gevraagd om vanmiddag, samen met de Commissie, hier naartoe te komen om een korte evaluatie te geven van de gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden in de vroege ochtend van maandag, toen er mogelijkerwijs een kernproef is verricht door de regering van Noord-Korea.
Ik zeg dat het mogelijkerwijs een kernproef was, omdat wij met de gegevens waarover we op dit moment beschikken, niet met honderd procent zekerheid kunnen zeggen dat het een kernproef was. Het meest waarschijnlijke is dat er een explosie heeft plaatsgevonden van een nucleair artefact met plutonium en dat dit plutonium afkomstig was van de in de jaren negentig of tachtig gebouwde kernreactor van Yongbyon in Noord-Korea. Het was hoogstwaarschijnlijk een kernproef, en daarom protesteren wij zo krachtig hiertegen en veroordelen wij deze daad, ook vanwege het gebrek aan verantwoordelijkheid waarvan de regering van Noord-Korea op deze manier blijk heeft gegeven.
Deze kernproef is niet alleen een dreiging voor de regio rond Noord-Korea maar ook een agressieve daad gericht tegen de stabiliteit en de veiligheid van de wereld. Het is niet uitgesloten dat een dergelijke daad gevolgen heeft voor de mondiale wapenwedloop in het algemeen.
Ik zou willen beginnen met de opmerking dat de landen in deze regio beheerst en verantwoordelijk hebben gereageerd. Ik heb in de afgelopen 48 uur kunnen spreken met alle betrokken landen in de regio, van Zuid-Korea en China tot Japan, Rusland en de Verenigde Staten. Alle landen hebben even vastberaden gereageerd als wij, Europeanen, maar tegelijkertijd ook even beheerst, omdat zij willen voorkomen dat de situatie zich ontwikkelt in een ongewenste richting.
Ik wil heel duidelijk stellen dat deze verwerpelijke daad slechts enkele dagen na de verkiezing van de heer Shinzo Abe tot eerste minister van Japan heeft plaatsgevonden, en dat de heer Abe, met een gebaar dat hem tot eer strekt, zijn ambtsperiode is begonnen met een bezoek aan Beijing, waar de vorige premier in geen jaren was geweest. Na Beijing begaf hij zich naar Seoel, op een volledige rondreis langs de landen die het sterkst betrokken zijn met de dreiging uit Noord-Korea. Juist tijdens deze goedbedoelde reis, die een blijk was van goed nabuurschap, besloot Noord-Korea om deze kernproef uit te voeren.
Met betrekking tot de door alle landen van de zone uitgesproken veroordeling, waarin verantwoordelijkheid het wachtwoord was, wil ik wijzen op de bijeenkomst die gisteren heeft plaatsgevonden in de Japanse Dieta, waar eerste minister Abe heel duidelijk heeft gezegd dat het antwoord van Japan niet de nucleaire optie zou zijn. Ik denk dat dit een daad van grote verantwoordelijkheid van de kant van de Japanse regering is, die we allemaal moeten accepteren en toejuichen.
Ook dient nadrukkelijk te worden gewezen op de opbouwende reactie van de Volksrepubliek China. U weet dat China het zogeheten zespartijenoverleg leidt, dat - hoewel er sinds de zomer geen bijeenkomsten meer hebben plaatsgevonden - wordt beschouwd als een positieve manier om een oplossing te vinden voor het probleem van de nucleaire proliferatie met betrekking tot Noord-Korea.
Zoals gezegd heb ik in de afgelopen uren met alle politieke leiders van de regio gesproken, waaronder ook de toekomstige secretaris-generaal van de Verenigde Naties, die op dit moment nog minister van Buitenlandse Zaken van Zuid-Korea is.
Ik heb gezegd dat Noord-Korea een bedreiging is voor de vrede en de veiligheid, niet alleen op regionaal niveau en - laat mij dat toevoegen - niet alleen wegens zijn nucleaire activiteiten, maar ook wegens zijn houding van ten aanzien van proliferatie van raketten.
Zoals u weet gaat Noord-Korea door met het produceren en misschien ook wel het illegaal naar andere delen van de wereld exporteren van technologie voor raketten die hetzij kernbommen, hetzij conventionele bommen kunnen vervoeren. Dit is een daad tegen de eigen bevolking. Noord-Korea is immers een land waar de meerderheid van de bevolking honger lijdt, waar de meerderheid van de bevolking niet de leefomstandigheden heeft die wij hun zouden toewensen en waar de regering miljoenen dollars uitgeeft om mee te doen aan de wapenwedloop en een nucleaire capaciteit te verkrijgen die volstrekt niet nodig is voor de ontwikkeling en het welzijn van zijn burgers.
Ik wil daaraan toevoegen dat de reactie van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, sinds afgelopen maandagavond, correct was. Ook de reactie van de landen van de Europese Unie was bijzonder correct.
Het is belangrijk om te onderstrepen dat zelfs China op dit moment constructieve verklaringen heeft afgelegd over zijn bereidheid tot samenwerking bij het aannemen van een harde resolutie waarmee het gedrag van Noord-Korea duidelijk wordt veroordeeld en de proliferatie van massavernietigingswapens en kernwapens effectief voorkomen kan worden.
Tot slot wil ik graag zeggen dat de Europese Unie de daad van afgelopen maandag unaniem en prompt, op het juiste moment, heeft veroordeeld, maar nu ook moet nadenken over haar opstelling, over haar houding tegenover Noord-Korea. Noord-Korea is, zoals ik al heb gezegd, een arm land waarmee we steeds minder relaties hebben, maar waarmee we nog wel een relatie van humanitaire aard hebben, en daarover zal commissaris Ferrero-Waldner straks ongetwijfeld iets gaan zeggen.
Wij van onze kant zullen de ontwikkelingen de komende dagen van dichtbij blijven volgen. Ik persoonlijk zal in contact blijven met de politieke leiders van alle landen in het gebied.
Mijnheer de Voorzitter, voordat ik afsluit wil ik nogmaals in naam van de Europese Unie dat wat waarschijnlijk een door Noord-Korea verrichte kernproef was, met kracht veroordelen.
Benita Ferrero-Waldner
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de secretaris-generaal, Hoge Vertegenwoordiger van de Raad,
(EN) dat Noord-Korea naar eigen zeggen in de ochtend van 9 oktober bij de plaats Gilju een kernproef heeft verricht, is een uiterst ernstige zaak en ik veroordeel deze daad zonder enig voorbehoud. Zoals de Hoge Vertegenwoordiger zojuist heeft gezegd, vormt deze proef niet slechts een bedreiging voor de stabiliteit in Noordoost-Azië, maar is het ook de laatste in een serie schendingen door Kim Jong-il van het internationale non-proliferatiesysteem, dat de verspreiding van kernwapens moet tegengaan.
Met de aankondiging van afgelopen dinsdag dat het van plan was een dergelijke proef te doen, heeft Noord-Korea het bijna unanieme advies en dito wensen van de internationale gemeenschap getrotseerd. Het internationale isolement van Noord-Korea wordt erdoor versterkt, en het is moeilijk in te zien hoe met deze daad de belangen worden gediend van de bevolking van het land, dat al zo lang lijdt.
Zoals altijd zijn de motieven van Noord-Korea erg ondoorzichtig. Het lijkt echter niet onredelijk te veronderstellen dat het land bewust op deze escalatie en provocatie heeft aangestuurd, mogelijk om te testen of de internationale gemeenschap haar eenheid kan bewaren.
De Europese Unie heeft zich in zeer duidelijke bewoordingen uitgesproken tegen deze kernproef, en ik ben blij dat de internationale gemeenschap deze daad snel, resoluut en eensgezind heeft veroordeeld. Met name het zeer krachtige en heldere standpunt van China is van belang. De houding van dat land valt beslist toe te juichen. Ik kom net terug van een reis naar Singapore en Maleisië en ik kan u verzekeren dat mijn collega's zich grote zorgen maken over de handelwijze van Noord-Korea.
Het doet mij genoegen dat we volgende week in de Raad Algemene Zaken de reactie van de EU kunnen bespreken. Wat moeten we echter verder ondernemen? De afgelopen tien jaar heeft de Europese Unie actief steun verleend aan internationale pogingen om de vrede en stabiliteit op het Koreaanse schiereiland te bevorderen. Vanaf het moment dat de humanitaire noodsituatie uitbrak, in het begin van de jaren negentig, zijn we een belangrijke donor geweest. Sinds 1995 hebben we ongeveer 345 miljoen euro aan bijstand verleend. Ook hebben we eerdere inspanningen gesteund om de verspreiding van kernwapens tegen te gaan, en wel via de Organisatie voor energieontwikkeling op het Koreaanse schiereiland (KEDO). Daarnaast hebben we politieke steun gegeven aan het zespartijenoverleg, hoewel wij daar niet rechtstreeks bij betrokken zijn. In het verleden hebben wij als mondiale speler ons aandeel geleverd. Daarom moeten we nu opnieuw in actie komen en reageren op wat duidelijk een mondiaal probleem is.
De internationale gemeenschap dient krachtige maatregelen te treffen. Iemand moet met het Noord-Koreaanse regime gaan praten om het van zijn paranoïde en agressieve houding af te brengen. Wellicht is de man die volgens mij de nieuwe secretaris-generaal van de VN wordt, daarvoor de juiste persoon.
Het is nog een beetje vroeg om te zeggen welke actie we moeten ondernemen, hoewel er diverse opties voorhanden zijn. Als trouw pleitbezorger van multilateralisme moet de Europese Unie bijzondere aandacht schenken aan de besluitvorming binnen de Verenigde Naties. Wij zien er, met inachtneming van Verdragen, op toe dat de EU-lidstaten die zitting hebben in de Veiligheidsraad, tijdens de belangrijke besprekingen van de Veiligheidsraad in New York rekening houden met de standpunten van de EU. Ik ben blij dat er in de Veiligheidsraad goed en snel lijkt te worden gewerkt aan een inhoudelijke en heldere resolutie over deze kwestie.
De bevolking van Noord-Korea lijdt enorm en daarom wil ik de humanitaire bijstand in de toekomst op peil houden. Deze bevolking moet worden ontzien en niet nog meer gestraft worden voor het vreselijke regime dat in het land aan de macht is.
(Applaus)
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
namens de PPE-DE-Fractie. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de Hoge Vertegenwoordiger, geachte afgevaardigden, de kernproeven die Noord-Korea heeft uitgevoerd zijn een provocatie en een bedreiging voor de internationale gemeenschap. Ze zijn een provocatie, mijnheer de Voorzitter, omdat het om een dictatoriaal regime van stalinistische snit gaat, dat het land honger laat lijden en de middelen waarover het beschikt voor een nobelere zaak zou moeten gebruiken dan voor de proliferatie van kernwapens, en dat misbruik maakt van de opschorting van het zespartijenoverleg en zich buiten het Non-proliferatieverdrag. plaatst
Zij zijn echter ook een bedreiging voor de internationale veiligheid, mijnheer de Voorzitter, omdat ze de waarden van vrede en de stabiliteit in Zuidoost-Azië in gevaar brengen, één van de politiek meest gevoelige regio's van de wereld.
Daarom, mijnheer de Voorzitter, is het heel belangrijk dat de internationale gemeenschap effectief en adequaat reageert. Het is dan ook goed nieuws dat - zoals de heer Solana en mevrouw de commissaris ook hebben opgemerkt - de permanente leden van de Veiligheidsraad en Japan bijeengekomen zijn om een hele lijst van sancties te bestuderen als antwoord op deze provocatie.
Mijnheer de Hoge Vertegenwoordiger, wij zouden graag willen vernemen wat het standpunt van de Raad is ten aanzien van de lijst met maatregelen of sancties die de Verenigde Naties op Noord-Korea kunnen toepassen. Die sancties kunnen variëren van de toepassing van hoofdstuk VII van het Handvest van de Verenigde Naties tot de toepassing van artikel 41, dat alleen voorziet in sancties op economisch en handelsgebied.
Ik denk, mijnheer de Voorzitter, dat het heel goed nieuws is dat China zich voor het eerst bereid heeft verklaard om in de context van de Verenigde Naties en de Veiligheidsraad naar een adequaat antwoord te streven, met eventuele sancties.
Mijnheer de Voorzitter, dit is in velerlei opzicht een modelgeval. We mogen niet vergeten dat Iran de ontwikkeling van deze crisis op dit moment angstvallig in de gaten houdt. De heer Solana was namens de Europese Unie betrokken bij het opstellen van de resolutie over de escalatie van de nucleaire crisis in Iran. Daarom is het evident dat de internationale gemeenschap niet blind of doof mag zijn of mag zwijgen over deze provocatie. Zij moet een overtuigend, effectief en passend antwoord geven dat strookt met de waarden van vrede, consolidering van de democratie, verzoening en multilateralisme, die we vanuit de Europese Unie verdedigen.
Martin Schulz
namens de PSE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit debat vindt plaats tegen de achtergrond van een moeilijke situatie. Ik vind echter wel dat uit de woorden van de heer Solana en uit die van de commissaris blijkt dat de Europese Unie, in de persoon van de Hoge Vertegenwoordiger en de commissaris voor buitenlandse betrekkingen, haar best doet om er op de juiste manier op te reageren. Normaal gesproken zou die reactie er een van boosheid moeten zijn. Het staat als een paal boven water dat hier een systeem, dat op zijn laatste benen loopt, door middel van provocaties probeert respect af te dwingen, aandacht te trekken en wellicht ook voordelen te behalen. Dat is overduidelijk, en de normale reactie is zeggen dat we dat niet zullen en mogen toelaten, en dat er grenzen zijn, wel wetend dat de marges waarbinnen we kunnen opereren krap zijn door het feit dat - en daarmee keren we het argument om - het bezit van een atoomwapen door een dergelijk onvoorspelbaar regime een onberekenbaar risico is.
In een dergelijke situatie moeten we goed nadenken over wat we gaan doen. Daarom geniet u, commissaris Ferrero-Waldner, de onvoorwaardelijke steun van onze fractie als u zegt dat het noodzakelijk is een onderscheid te maken tussen wat een waanzinnige dictator met zijn strijdkrachten beveelt en wat aan de andere kant nodig is aan humanitaire hulp. We mogen het volk niet straffen voor de waanzin van deze dictator. Vandaar onze steun aan deze maatregelen.
Anderzijds hebben wij geen ander alternatief dan proberen de diplomatieke kanalen te heropenen. Want we moeten, bij alles wat deze dictator doet, goed nagaan of er nog kansen verscholen liggen in zijn gedrag. Zijn alle mogelijkheden om tot het zespartijenoverleg terug te keren geblokkeerd? Ik denk van niet. Niet alle mogelijkheden zijn geblokkeerd. Er zijn wel degelijk nog mogelijkheden om te proberen de Noord-Koreanen terug te krijgen aan de onderhandelingstafel.
Dat zal vast niet gemakkelijk zijn, maar het is duidelijk ook geen toeval dat Noord-Korea een kernproef neemt op het moment dat de Zuid-Koreaanse minister van Buitenlandse Zaken tot secretaris-generaal van de Verenigde Naties wordt gekozen. We moeten de tekenen duiden en onszelf afvragen of zij de deur hebben dichtgeslagen of dat zij, zogezegd door met de deur te slaan, de aandacht op zich hebben willen vestigen. Ik denk dat het laatste het geval is. Daarom is de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement net als de internationale gemeenschap van sociaal-democraten van mening dat wij ondanks alles de dialoog moeten voortzetten, eenvoudigweg omdat er uiteindelijk geen alternatief is.
Ik ben van mening, mijnheer Solana, dat de reacties tot op heden ook in de regio evenwichtig waren. Zowel de reacties van de Japanse regering als die van de andere buurlanden waren in mijn ogen gepast. Wat niet gepast is, is een arrogant beleid. Graag herinner ik het Parlement eraan dat de Verenigde Staten onder president Clinton tot een akkoord met Noord-Korea waren gekomen over programma's inzake energievoorziening. Tevens herinner ik het Parlement eraan dat het zogeheten Kedo-programma uit de jaren '90 niet bedoeld was om de dictator mild te stemmen, maar om het regime - voor zover mogelijk - aan ons te verplichten. De regering die na Clinton kwam, heeft al deze inspanningen beëindigd.
Ik wil niet onder stoelen of banken steken dat ook dit door onze fractie wordt beschouwd als een mislukking van de Verenigde Staten en als een voorbeeld van een unilateraal optreden. Dat is geen excuus voor wat de Noord-Koreaanse dictator doet, maar het laat wel zien dat internationale conflicten alleen kunnen worden opgelost met de betrokkenheid van alle partijen.
Tot slot wil ik op persoonlijke titel tegen degenen die adviseren om de problemen van de mensheid op te lossen met meer kernenergie, zeggen dat iedere kerncentrale en iedere verrijkingsinstallatie die wordt gebouwd en in handen valt van een misdadiger als de Noord-Koreaanse dictator, een onberekenbaar risico wordt voor de hele wereld.
István Szent-Iványi
Mijnheer de Voorzitter, twee dagen geleden heeft Noord-Korea een grens overschreden. In zijn verklaring heeft het voorzitterschap van de Europese Unie de kernproef van dat land krachtig veroordeeld. De handelwijze van Noord-Korea is onacceptabel en het voorzitterschap heeft aangegeven dat het nauw met de internationale gemeenschap wil samenwerken om eendrachtig en slagvaardig op deze provocatie te reageren.
De Hoge Vertegenwoordiger en commissaris Ferrero-Waldner hebben deze houding nog eens onderstreept en bevestigd. Ik ben daar erg blij mee en ik juich deze verklaring toe, maar we moeten wel de daad bij het woord voegen. Noord-Korea heeft altijd geprobeerd te onderhandelen met dreigementen en intimidatie. Tot nu toe is het land daarmee weggekomen, maar we moeten duidelijk maken dat dat voortaan niet meer het geval zal zijn. Er lijkt een nog nooit eerder vertoonde internationale consensus te bestaan over mogelijke maatregelen tegen het Noord-Koreaanse regime. Laten we van deze gelegenheid gebruikmaken en een duidelijk signaal afgeven. Noord-Korea moet weten dat wij geen acties tolereren die tot instabiliteit leiden en de spanningen verder doen toenemen.
De handelwijze van Noord-Korea vormt een bedreiging voor de stabiliteit in de regio, omdat daardoor een regionale wapenwedloop kan worden ontketend, wat hoogst ongewenst zou zijn. Ze vormt ook een bedreiging voor de directe veiligheid van ons allemaal, als Noord-Korea zijn positie in de illegale wapenhandel met twijfelachtige regimes, om nog maar niet te spreken van internationale terroristische organisaties, weet te versterken.
Bij onze reactie op het gedrag van Noord-Korea moeten we de kwestie-Iran in ons achterhoofd houden. Als we nu vastberadenheid tonen, zal dat Iran stimuleren om weer terug te keren naar de onderhandelingstafel.
Noord-Korea moet afzien van verdere proeven en onvoorwaardelijk naar het zespartijenoverleg terugkeren. Tegelijkertijd dient het voor alle deelnemers aan dit overleg duidelijk te zijn dat het erom gaat Noord-Korea over te halen zijn militaire nucleaire programma te staken en opnieuw aan het Non-proliferatieverdrag deel te nemen. Minder dan dat is niet acceptabel en het moet nu gebeuren. We kunnen flexibel zijn wat betreft de te volgen procedure, maar aan het basisprincipe mag niet worden getornd.
Noord-Korea moet inzien dat een militair nucleair programma geen goede manier is om veiligheid en stabiliteit te garanderen. In het verleden hebben we gemerkt dat Noord-Korea open kan staan voor beperkte maar wederzijds vruchtbare economische samenwerking met zijn buren en andere partners. De Europese Unie en andere donoren hebben aanzienlijke humanitaire hulp verleend, zoals de commissaris enkele minuten geleden reeds heeft gezegd. Wij zijn altijd bereid geweest meer bijstand te verstrekken en de dialoog voort te zetten, maar wel onder bepaalde voorwaarden.
De vraag is waarom Noord-Korea nu de internationale gemeenschap de rug toekeert. Het antwoord is simpel: de leiders van Noord-Korea denken dat ze niets te verliezen hebben. Dat zien ze echter verkeerd. Ze zullen een hoge prijs moeten betalen voor een steeds groter wordend internationaal isolement en mogelijk sancties opgelegd krijgen. We weten al dat ze zich nauwelijks bekommeren om het welzijn van hun eigen bevolking. Door hun onverantwoordelijke gedrag dreigt de internationale steun en samenwerking, met het oog op een geleidelijke openstelling van het land en hervormingen, te worden stopgezet. Zonder hervormingen zal de politieke en sociale structuur van hun land onvermijdelijk instorten. Ook al trekken ze zich nergens iets van aan, dit argument moet toch indruk maken.
(Applaus)
Gérard Onesta
Mijnheer de Voorzitter, ik kom uit een land dat "dealt" in kerntechnologie. Het is dan ook erg hypocriet om verbaasd te zijn dat dit gevaar de kop weer opsteekt, terwijl we het zelf wijd en zijd hebben uitgezaaid!
Dat gezegd hebbende, zal ik het verder over Noord-Korea hebben, waarvan het me geen fluit kan schelen of het beschikt over een puntgave kerntechnologie of over een geschikte drager. Ik ben een van die zeldzame Europese afgevaardigden die zelf in Noord-Korea is geweest. Dat land is niet zomaar een wrede dictatuur die de bevolking in totale armoede stort: tijdens mijn bezoek heb ik een van de grootste psychiatrische inrichtingen ter wereld bezocht. Het moet namelijk duidelijk zijn dat miljoenen inwoners van dat land volkomen afgesneden zijn van de werkelijkheid en geen enkel besef hebben van de buitenwereld. Ze zijn volkomen onderworpen aan hun leider, die hun iedere morgen verkondigt dat de hele wereld het land wil binnenvallen. We hebben te maken met een wereld die alleszins Orwelliaans genoemd kan worden.
Welke sancties moeten er in deze omstandigheden worden opgelegd tegen een regime dat op het randje balanceert van wat nog algemeen als gezond verstand kan worden aanvaard, dat zich hoegenaamd niets aantrekt van het lot van zijn eigen volk, aangezien het kort geleden nog een miljoen mensen heeft laten omkomen? Wat moeten we nog blokkeren, als ze nu al van de buitenwereld zijn afgesneden? Welke industrie moeten we vernietigen als deze al in puin ligt? Moeten we soms proberen hen nog verder uit te hongeren? Dat zou ronduit schandelijk zijn.
De enige reële uitweg loopt via China, China dat dit regime heeft gecreëerd, China dat het heeft ondersteund, China dat - en dat is een belangwekkend punt - als een van de eersten, zo niet als allereerste, de explosie van deze week heeft veroordeeld. Als we werkelijk iets zinnigs willen bijdragen in deze zaak, dan moeten we blijk geven van vastberadenheid, van heel veel koelbloedigheid en mijns inziens ook - want we verspreiden die kerntechnologie zelf - van heel veel nederigheid.
(Applaus)
Tobias Pflüger
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, de Noord-Koreaanse kernproef dient scherp te worden veroordeeld. Deze maakt de regio nog onstabieler en brengt, zoals iedere kernproef, de bevolking in gevaar door mogelijke radioactieve neerslag. Het is wel erg wrang dat Noord-Korea in kernproeven geld steekt dat de regering ook had kunnen gebruiken om de voedselsituatie van de bevolking te verbeteren, en het is goed dat de EU steun wil blijven leveren op dit terrein.
De Russische minister van Defensie heeft gezegd dat Noord-Korea met deze kernproef de facto de negende kernmacht is, na de VS, Rusland, China, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Israël, India en Pakistan. Iedere verdere escalatie dient nu te worden voorkomen. Degenen die het nu hebben over militair ingrijpen zijn gevaarlijke oorlogsstokers. Nee, het zijn juist onderhandelingen die tot de oplossing leiden die wij nodig hebben, en de EU kan daar zeker een rol in spelen, zoals de heer Solana en commissaris Ferrero-Waldner al hebben aangegeven.
Een van de belangrijkste eisen van de Noord-Koreaanse regering schijnt te zijn dat er rechtstreeks met de Verenigde Staten wordt onderhandeld. Waarom zou de Verenigde Staten dan geen bilaterale onderhandelingen met Noord-Korea mogen voeren? De Amerikaanse regering moet over haar eigen schaduw springen en direct met Noord-Korea onderhandelen. Door de roep om sancties verslechtert de situatie alleen maar. Degenen die nu om sancties vragen, moeten eens uitleggen hoe ze willen voorkomen dat alleen de bevolking van Noord-Korea, die toch al honger lijdt, er de dupe van wordt. Uit de ervaring met de sancties tegen de destijds opkomende kernmogendheden India en Pakistan is gebleken dat de doeltreffendheid van sancties heel snel afneemt. Het Non-proliferatieverdrag is altijd inconsistent geweest, maar het is nu ernstig in gevaar. Met artikel 6 van het Verdrag heeft elk van de partijen bij dit Verdrag zich ertoe verbonden om, ik citeer "te goeder trouw onderhandelingen te voeren over doeltreffende maatregelen met betrekking tot spoedige beëindiging van de nucleaire bewapeningswedloop en tot nucleaire ontwapening en over een verdrag inzake algemene en volledige ontwapening onder strenge en doeltreffende internationale controle.” Dat wil zeggen dat alle kernwapens dienen te worden vernietigd.
Europeanen hebben ook hun verplichtingen wat kernwapens betreft. Ik wil de heer Solana eraan herinneren dat de kernwapens binnen de Europese Unie niet legaal zijn, zoals uw collega Annalisa Giannella ons in de Commissie buitenlandse zaken trachtte wijs te maken. Integendeel, de lidstaten van de EU hebben zichzelf tot nucleaire ontwapening verplicht door het Non-proliferatieverdrag te steunen. Hier stuiten we op het probleem van het meten met twee maten, een probleem dat zo kenmerkend is voor het beleid van het Westen en van de EU. Ik vraag u: welke nucleaire mogendheid is u bekend die artikel 6 van het Non-proliferatieverdrag respecteert, waarin de ontmanteling van kernwapens als verplichting is opgenomen?
Ik kan u vertellen dat de EU-lidstaten precies het tegenovergestelde doen. Het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk weigeren niet alleen om zich te ontdoen van hun kernwapens, maar ze ontwikkelen zelfs nieuwe en krachtige atoomwapens. Kernwapens zijn altijd misdadige wapens, en kernproeven zijn altijd verkeerd en gevaarlijk. Interessant is dat Noord-Korea anders wordt behandeld dan Iran. Voor alle duidelijkheid: dreigen met militaire aanvallen werkt altijd averechts. Er bestaan geen goede kernwapens. Kernwapens moeten overal worden ontmanteld en alle kernproeven dienen te worden veroordeeld en stopgezet.
Ģirts Valdis Kristovskis
Mevrouw Ferrero-Waldner, mijnheer Solana, dames en heren, deze kernproef is ongetwijfeld uiterst schadelijk geweest voor de stabiliteit, de vrede en de veiligheid. We kunnen nu echter, wederom, een waarschuwing afgeven in verband met deze kwestie en we kunnen deze daad, uiteraard, hier en nu veroordelen. Het dient gezegd te worden dat we gezien de situatie, uiteraard onze steun en waardering moeten uitspreken voor iedereen die snel heeft gereageerd op de specifieke situatie die is ontstaan door het optreden van Noord-Korea. Anderzijds hebben de toespraken van mevrouw Ferrero-Waldner en de heer Solana mij er niet echt van kunnen overtuigen dat de redenen voor de handelwijze van Noord-Korea grondig zijn geanalyseerd. Zeker, we beseffen allemaal dat Noord-Korea een totalitaire communistische staat is, en dat het regime derhalve wellicht niet bepaald wordt gekenmerkt door gewoon gezond verstand. Anderzijds wil ik echter ook een aantal provocerende vragen stellen die mij enkele dagen geleden te binnen schoten toen ik de uitlatingen las die de heer El-Baradei, het hoofd van de Internationale Organisatie voor Atoomenergie, onze waakhond, in de media had gedaan. Ik las ergens dat hij zei dat de oorzaak van het probleem in feite is dat er met twee maten wordt gemeten. De vraag die ik hier aan onze ministers van Buitenlandse Zaken wil stellen is of zij het eens zijn met de opmerkingen van de heer El-Baradei die erop neerkomen dat de Verenigde Staten en de EU-lidstaten een hypocriet beleid voeren ten aanzien van Israël enerzijds en staten als Iran en Noord-Korea anderzijds. Het staat immers buiten kijf dat Israël wel massavernietigingswapens mag hebben, dat Israël wel over dat verdedigingssysteem mag beschikken, maar dat dit voor andere staten die het Non-proliferatieverdrag niet hebben ondertekend verboden is.
Bastiaan Belder
namens de IND/DEM-Fractie. - Mijnheer de Voorzitter, de destabiliserende effecten van Pjongjang's kernproef van afgelopen maandag zijn evident. Voorop regionaal in Noordoost-Azië, maar evenzeer mondiaal. Twee nucleaire crises paren zich nu: de acute Noordkoreaanse aan de urgente Iraanse. Blijven beide beheersbaar zonder militaire middelen? Daarvoor is met name de houding van twee leden van de VN-Veiligheidsraad van doorslaggevend belang: China en Rusland. Wat is het non-proliferatieverdrag Peking en Moskou nog waard? Hun optreden in de Veiligheidsraad zal dat uitwijzen. Naar ik verwacht zullen de lidstaten van de Europese Unie met een zetel in dit hoogste VN-orgaan China en Rusland met klem op hun cruciale verantwoordelijkheid in deze wijzen. Intussen is het zaak dat de internationale gemeenschap de handelsactiviteiten van Pjongjang scherp gaat controleren, vooral de zeewegen. Vorige week nog kondigde het Noordkoreaanse regime immers aan naar believen technologie, materiaal en kernwapens aan andere landen te leveren. Een dergelijke openlijke provocatie roept om een vastberaden tegenmaatregel van de internationale gemeenschap. Zonder meer ook een taak voor de lidstaten van de Europese Unie: een scherp sanctiebeleid dat het Noordkoreaanse leiderschap treft en zo veel mogelijk de uitgemergelde en gehersenspoelde burgerbevolking ontziet.
Raad en Commissie, u zult zich de grote ongerustheid in Israël kunnen voorstellen over de drieste Noordkoreaanse kernproef. Toch een enorme aanmoediging voor de islamitische Republiek Iran het nucleaire pad van Pjongjang te volgen, wellicht met daadwerkelijke technische en materiële hulp van Kim Jong-Il's schrikbewind. Raad en Commissie, u zegt in te staan voor Israël's staatkundig voortbestaan; laat dat blijken uit de politieke daden in deze dubbele nucleaire crisis.
Jan Tadeusz Masiel
(PL) Mijnheer de Voorzitter, het is een goede zaak dat de wereld niet langer verdeeld is tussen het Warschaupact en de NAVO. Het is een goede zaak dat de voormalige landen van het Sovjetblok nu verenigd zijn in de Europese Unie en de NAVO, of daarnaar toe op weg zijn.
Eengemaakt is Europa sterker en beter in staat om het vraagstuk van de dag - de kernproeven van Noord-Korea - het hoofd te bieden. Gelukkig heeft zelfs Rusland steun gegeven aan de stem van de beschaafde wereld en heeft het net als wij de kernproeven veroordeeld, ofschoon in Rusland verschrikkelijke dingen gebeuren zoals de moord op journalisten, van wie Anna Politkovskaja het laatste slachtoffer was.
Noord-Korea is nu, wat de politieke, economische en democratische ontwikkeling betreft een van de laatste blinde plekken op de wereldkaart. Wat is er eigenlijk aan de hand met Noord-Korea? Misschien probeert het enkel onze aandacht te trekken en is dit een wanhopig roep om hulp.
Wij zijn blij te kunnen vaststellen dat China de door Korea voorgestelde wapenwedloop heeft veroordeeld. Nu meer dan ooit in de wereldgeschiedenis willen alle landen economische ontwikkeling en in vrede leven. Noord-Korea heeft bovendien meer behoefte aan voedsel en welvaart dan aan wapens.
Elmar Brok
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer Solana, dames en heren, wat hier gebeurd is, is bijzonder problematisch en riskant, en wel om twee redenen.
De eerste reden ligt voor de hand, namelijk dat een gevaarlijk wapen in handen is gevallen van een dictator die bekend staat om zijn minachting voor het menselijk leven, zelfs als het om het leven van zijn landgenoten gaat, en die dus bereid is om ieder risico te nemen, zelfs als daarmee zijn eigen bevolking zou worden uitgeroeid. Daarom is het bijzonder lastig om het risico precies in te schatten.
De tweede reden is dat, als de proef werkelijk blijkt te zijn geslaagd en te zijn uitgevoerd onder gebruikmaking van rakettechnologie, het in deze regio tot een nieuwe wedloop zou kunnen komen om massavernietigingswapens te verkrijgen en op te stellen. Ik weet niet welke debatten men hierover zal voeren in Zuid-Korea, Indonesië, de Filippijnen, et cetera. Daarbij komt dat er in de handel in rakettechnologie een band bestaat tussen Noord-Korea en Iran. De Iraanse regering speelt een kat-en-muis-spelletje en wordt steeds ongeloofwaardiger als zij zegt dit alleen te doen om het eigen vreedzame gebruik van kernenergie zeker te stellen. Nee, daar zit meer achter. U, mijnheer Solana, hebt onophoudelijk geprobeerd om deze zaken onder controle te krijgen en de besprekingen daarop te richten. Deze combinatie brengt een bepaald gevaar met zich mee. Daarom heeft Iran nu de speciale verantwoordelijkheid om schoon schip te maken en aan behoorlijke onderhandelingen deel te nemen.
De heer Salafranca vroeg om wat voor sancties het gaat. We moeten met iets komen dat werkelijk effect heeft op die man. Als het volk getroffen wordt, kan hem dat niets schelen, en daarom moeten er sancties worden toegepast en nageleefd die hem persoonlijk raken.
Tegen de heer Pflüger wil ik zeggen dat we elkaar nu geen verwijten naar het hoofd moeten slingeren over wie, waar en wanneer welke fout heeft gemaakt. Het is niet de schuld van de Verenigde Staten dat we te maken hebben met een waanzinnige dictator. We dienen ervoor te zorgen dat deze man niet nog meer alibi's krijgt aangereikt door dit Parlement, want hij treedt alle regels van de internationale gemeenschap met voeten. Daarom moeten we hem dwingen om weer te gaan deelnemen aan het zespartijenoverleg. Als dit overleg slaagt, krijgt hij alle veiligheid voor zijn land die hij wil. Maar dit moet wel heel duidelijk zijn, als we niet over twintig jaar dertig of veertig kernmogendheden willen hebben, die allemaal de wereld kapot willen maken.
Pasqualina Napoletano
(IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik geloof dat wij ons als Europees Parlement slechts kunnen scharen achter de unanieme veroordeling van de kernproeven die naar men zegt Noord-Korea heeft verricht. Deze vastberaden veroordeling gaat gepaard met pogingen van de Europese Unie en heel de internationale gemeenschap om in deze uren via onderhandelingen een oplossing te vinden voor de uitermate ernstige situatie. Men moet deze dictatuur zover zien te krijgen dat ze zich houdt aan de regels van de internationale gemeenschap.
De internationale gemeenschap heeft echter geen andere keuze dan op serieuze wijze de weg van de non-proliferatie te bewandelen. Ik wil dan ook tegen de heer Brok zeggen dat het er niet om gaat de schuldige aan te wijzen. Volgens mij zal echter wel iedereen moeten erkennen dat de afzwakking van het Non-proliferatieverdrag - die zonder meer is toe te schrijven aan de mislukking van de conferentie van 2005 - een fatale fout was. Daarom ben ik van mening dat elke noodoplossing en elke oplossing op langere termijn gebaseerd moeten zijn op de hervatting van de onderhandelingen over de herziening van het Non-proliferatieverdrag.
Dit is een taak waarvan de internationale gemeenschap zich op consequente wijze moet kwijten. Alleen op die manier zullen wij het noodzakelijke gewicht in de schaal kunnen leggen om aan de dictatuur van Pjongjang - of onder andere omstandigheden - de eerbiediging van deze gedragslijn op te leggen. Hierbij moet worden aangetekend dat de preventieve oorlog tegen Irak de dictaturen er juist van overtuigd hebben dat als men kernwapens bezit, men een soort vrijgeleide heeft. Het is onze taak de regeerders van de wereld, en ook de regeerders van autoritaire landen, ervan te overtuigen dat dit absoluut niet het geval is. Anders zullen wij de bewapening nooit een halt toe kunnen roepen.
Tot slot zou ik, mijnheer de Hoge Vertegenwoordiger, graag willen dat u ons uitlegde wat de verschillen zijn tussen Korea en Iran, want maar al te vaak worden deze twee dossiers met elkaar in verband gebracht, terwijl volgens mij juist in de verschillen een detail schuilt dat een mogelijke oplossing kan opleveren.
Rebecca Harms
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, over Noord-Korea is genoeg gesproken, maar er is naar mijn mening te weinig gezegd over wat wij er in Europa en in de hele wereld van kunnen leren.
Toen Noord-Korea in 1962 begon met zijn nucleaire programma, werd het uiteraard omschreven als een "civiel” project, met allemaal retoriek over "atomen voor de vrede”, "wij willen geen bommen” en "wij willen geen wapens”. Niet veel later rees de verdenking dat dit niet klopte, net als in het geval van veel andere landen. Toen Pjongjang in 2003 na veel vijven en zessen toegaf dat er splijtstof werd opgewerkt voor militair gebruik, stond vast dat het zogenaamde civiele atoomprogramma werd misbruikt voor militaire doeleinden. In 2005 kwam uit Pjongjang het bericht dat het land kernwapens in zijn bezit had, en begin deze week heeft de kernproef plaatsgevonden.
Op dit moment kan ik alleen zeggen dat al degenen die pleiten voor meer civiel gebruik van kernenergie er tegelijkertijd voor zorgen dat het ook voor militaire doeleinden wordt gebruikt. Ze plaveien voortdurend de weg voor, bijvoorbeeld, iets als de oorlog in Irak, die wordt gerechtvaardigd met de verdenking van misbruik. En wat stak daar achter? Het spul was voor civiele doeleinden vanuit Europa naar Irak geëxporteerd. Waarom beschikt Iran over zogenaamd voor civiele doeleinden te gebruiken technologie?
Al degenen die Europa vertegenwoordigen en die beweren dat dit militair gebruik onder controle kan worden gebracht met nieuwe reactortechnologieën, liegen. Dat weten ze, en ze moeten ermee ophouden om met de verspreiding van civiele technologie het Non-proliferatieverdrag steeds verder te ondermijnen.
James Hugh Allister
(EN) Mijnheer de Voorzitter, inderdaad slaat de angst je om het hart als je bedenkt welke gevolgen het bezit van kernwapens door het totalitaire, stalinistische regime in Noord-Korea kan hebben. Nog afgezien van de mogelijkheid dat Noord-Korea zelf wellicht nucleaire apparatuur en technologie voor agressieve doeleinden gaat gebruiken, maak ik mij grote zorgen over de verkoop hiervan aan dolgedraaide terroristische groepen in het buitenland.
Noord-Korea is nu al nauw betrokken bij, en zelfs bijna afhankelijk van talrijke vormen van massale illegale export, met inbegrip van drugs en vals geld. Als Noord-Korea nu al op de markt is voor nucleaire technologie, moeten we allemaal ons hart vasthouden, want de moordlust van terroristen die zulke technologie in handen willen krijgen, kent geen grenzen.
Ik geloof niet dat wij veel heil mogen verwachten als een schurkenstaat afschuwelijke schurkenstreken uithaalt en nucleaire technologie aan andere schurken verkoopt. Het is aan de EU en meer in het bijzonder de Verenigde Naties, die hierin een grotere rol spelen, om ervoor te zorgen dat deze crisis met keiharde maatregelen wordt bezworen. Louter veroordelen is beslist onvoldoende. Er zijn zware sancties nodig.
Hubert Pirker
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de Hoge Vertegenwoordiger, met de uitvoering van deze kernproef heeft Noord-Korea laten zien dat het zich geen fluit aantrekt van het Non-proliferatieverdrag. De politieke leiding heeft de internationale gemeenschap bewust geprovoceerd met deze proef, zonder oog te hebben voor het feit dat zij daarmee de vrede en de veiligheid in de regio en daarbuiten in gevaar heeft gebracht. Bovendien accepteert zij kennelijk dat er eventueel een nieuwe nucleaire bewapeningswedloop in Azië en daarbuiten wordt ontketend, en neemt zij - zonder ook maar enigszins rekening te houden met de eigen bevolking - op de koop toe dat het land geheel geïsoleerd raakt.
Wij als Europees Parlement moeten een duidelijk en krachtig standpunt innemen. We moeten deze kernproef ten scherpste veroordelen en het Noord-Koreaanse regime oproepen om terug te keren naar de onderhandelingstafel en te praten over het Non-proliferatieverdrag, om het zespartijenoverleg te hervatten en om tot slot een vreedzame oplossing te bewerkstelligen voor de huidige crisis. Tevens moet het Europees Parlement de internationale gemeenschap en de Veiligheidsraad oproepen om krachtiger op te treden dan tot nog toe het geval was.
Het is simpelweg onaanvaardbaar dat de regering van Noord-Korea enerzijds zijn eigen geld en het geld dat het land vanuit het buitenland krijgt, gebruikt om kernwapens te ontwikkelen, maar anderzijds is aangewezen op de wereldgemeenschap om voedsel te krijgen voor zijn hongerende bevolking.
In aansluiting op wat u eerder zei, mijnheer de Voorzitter, verzoek ik u om een schriftelijke verklaring af te geven en het protest van het Europees Parlement over te brengen aan de regering van Noord-Korea en de internationale gemeenschap, evenals aan de Veiligheidsraad. Het zou voor ons onaanvaardbaar zijn indien met een tweede proef werd herhaald wat hij hier al een eerste keer ten scherpste hebben veroordeeld.
Marios Matsakis
(EN) Mijnheer de Voorzitter, dit debat gaat over een kernproef die het abominabele Noord-Koreaanse regime zou hebben verricht. De heer Solana heeft echter meermaals gezegd dat het "mogelijk” een kernproef betreft. Kan de heer Solana ons in de zeer nabije toekomst vertellen of er werkelijk een kernproef heeft plaatsgevonden? Dan is tenminste duidelijk waar we het over hebben.
De Voorzitter
Mijnheer Matsakis, dit is absoluut geen motie van orde. U spreekt voor uw beurt. Ik verzoek u geen misbruik te maken van het Reglement om het woord te bemachtigen.
Benita Ferrero-Waldner
Mijnheer de Voorzitter, de laatste aanslag van Noord-Korea op het non-proliferatiestelsel laat aan duidelijkheid niets te wensen over en dient in de krachtigste bewoordingen te worden veroordeeld. Daar zijn we het allemaal over eens, maar we moeten ook verstandig reageren. Onze reactie behoort gericht te zijn tot de verantwoordelijke autoriteiten, en de bevolking moet worden ontzien. Tevens dienen we het uiteindelijke doel voor ogen te houden, namelijk het Koreaanse schiereiland controleerbaar kernwapenvrij maken. Dit vormt de basis voor duurzame vrede en stabiliteit in dit gebied, want de situatie in de streng bewaakte gedemilitariseerde zone is gespannen. Uiteindelijk kan dit doel echter alleen langs diplomatieke weg worden bereikt.
Het gedrag van Noord-Korea kan op vele wijzen worden verklaard. Dat het regime van dat land de houding van de internationale gemeenschap niet goed interpreteert, kan het gevolg zijn van het totale isolement. Het is echter ook mogelijk dat het regime bilaterale besprekingen wil afdwingen, waar het tot op heden nog niet in is geslaagd.
De ontwikkelingen van deze week maken het moeilijker dan ooit om het zespartijenoverleg te hervatten, maar op de middellange tot lange termijn biedt dit overleg de beste kans op een duurzame oplossing.
Daarom hoop ik van harte dat de partijen vroeg of laat weer rond de tafel gaan zitten, al zijn de vooruitzichten bepaald niet gunstig. De Europese Unie neemt niet direct deel aan het zespartijenoverleg. Wij zijn echter een mondiale speler die er duidelijk belang bij heeft dat de stabiliteit in de regio gehandhaafd blijft, en dus hebben we dit overleg altijd krachtig ondersteund. We hebben ook aangegeven een actievere rol te willen spelen, mochten de partijen bij het overleg dat nuttig vinden.
Uiteindelijk zal dialoog het antwoord zijn op het zeer lastige probleem dat door deze provocatie is ontstaan. Noord-Korea zegt dat het zijn eigen veiligheid wil vergroten. Wel, dat doel kan het bereiken met het zespartijenoverleg, en dat is het proces dat wij aanbevelen.
Javier Solana
Mijnheer de Voorzitter, ter afsluiting van dit debat wil ik één ding duidelijk onderstrepen: niet één afgevaardigde van het Europees Parlement heeft zich tegen een veroordeling van het gedrag van Noord-Korea uitgesproken. Mijns inziens is dat een zeer belangrijke constatering aan het eind van dit debat.
Er bestaan misschien wat twijfels over onze volgende stap en over de wijze waarop we in de toekomst met Noord-Korea moeten omgaan, maar alle afgevaardigden die tijdens dit debat het woord hebben gevoerd, beamen dat de kernproef een bron van zorg is voor de internationale gemeenschap. Zij vinden het bovendien goed dat de internationale gemeenschap haar verantwoordelijkheid heeft genomen en in actie is gekomen. Volgens mij moeten we daar blij mee zijn. Bij dergelijke belangrijke vraagstukken hebben de leden van het Europees Parlement een even grote verantwoordelijkheid als de leden van de internationale gemeenschap.
Bij de vraag waarom de proef is uitgevoerd en wat de gevolgen ervan zijn voor de toekomst, kunnen wij tot uiteenlopende conclusies komen. Sommigen van ons hebben Noord-Korea bezocht. Ikzelf ben in het land geweest en heb diverse malen met de leider gesproken. In juli heb ik in Kuala Lumpur een gesprek gehad met de minister van Buitenlandse Zaken, die mij vertelde dat Noord-Korea niet naar het zespartijenoverleg zou terugkeren. Toen was het dus al vrijwel zeker dat er iets van deze strekking zou gebeuren.
We moeten de Chinezen prijzen, die het zespartijenoverleg hebben geleid en voet bij stuk hebben gehouden. Helaas zijn ze er ditmaal niet in geslaagd Noord-Korea te overtuigen, en in plaats van een bijeenkomst heeft er een kernproef plaatsgevonden.
Ik ben het volkomen eens met degenen die hebben gezegd dat het Non-proliferatieverdrag moet worden herzien. Mevrouw Napoletano heeft dat het duidelijkst en het krachtigst naar voren gebracht. Net als zij ben ik bezorgd over het feit dat de laatste herziening van het Non-proliferatieverdrag mislukt is. Iedereen die bij de herziening betrokken was, heeft gefaald, ook de kernmachten, waarvan sommige lid zijn van de Europese Unie.
Het Non-proliferatieverdrag dateert van 1968. Dit is reeds vijfmaal herzien, maar toch is er nog steeds geen oplossing gevonden voor de moeilijke punten en achterdeurtjes in dat verdrag; dat moet gezegd worden. Hierbij dient wel te worden aangetekend dat Noord-Korea geen partij is bij het Non-proliferatieverdrag. Het land heeft dat verdrag in 2003 opgezegd en is dan ook niet verplicht de bepalingen daarvan na te leven. De reden voor de opzegging was dat Noord-Korea geen inspecteurs wilde toelaten, waarmee het handelde in strijd met het Non-proliferatieverdrag.
Vandaag zien we - en dat zal ook in de toekomst het geval zijn - dat het Non-proliferatieverdrag moet worden herzien en geactualiseerd. Zoals ik al zei, is het verdrag in 1968 opgesteld. Historisch gezien is dat lang geleden en dus moeten we een poging tot herziening wagen. De Europeanen betogen dat het verdrag dient te worden aangepast aan de werkelijkheid van vandaag en niet aan de werkelijkheid van gisteren. Ik ben het daar mee eens.
Wat sancties betreft denk ik niet dat de Veiligheidsraad kan volstaan met het afleggen van een verklaring. De Veiligheidsraad moet optreden, anders zullen andere landen de conclusie trekken dat de internationale gemeenschap een handelwijze als die van Noord-Korea niet serieus neemt. Weet u nog wat er gebeurde toen Pakistan een kernproef uitvoerde? Noord-Korea keek hoe de internationale gemeenschap daarop reageerde. En de situatie van nu is waarschijnlijk mede te danken aan de reactie van de internationale gemeenschap destijds.
Dat betekent natuurlijk niet dat eventuele sancties de bevolking van Noord-Korea moeten treffen, die al zoveel geleden heeft. Die mensen lijden op politiek gebied, op economisch gebied en in hun dagelijks leven. Daarom is een andere aanpak nodig. Mijns inziens dienen er vooral sancties te worden ingesteld die de verspreiding van kernwapens door Noord-Korea tegengaan, en voorkomen dat Noord-Korea nucleaire technologie doorspeelt aan andere staten die in de voetsporen van dat land willen treden. Vermoedelijk is dat de belangrijkste stap die de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties kan zetten.
Iedereen in dit Parlement zal het erover eens zijn dat we graag diplomatie bedrijven. Wij Europeanen houden ervan complexe, moeilijke problemen op te lossen met de instrumenten die wij het meest waardevol vinden: ons verstand, onze intelligentie en onze diplomatie. En het lijdt geen twijfel dat we hier met een complex en moeilijk probleem te maken hebben.
De Voorzitter
Alvorens het volgende punt aan de orde te stellen geef ik, overeenkomstig artikel 145 van het Reglement, het woord aan de heer Pflüger, die daarom heeft gevraagd vanwege een persoonlijk feit.
Op grond van dit artikel mag u, mijnheer Pflüger, drie minuten het woord voeren, met dien verstande dat u enkel u ten onrechte toegeschreven meningen mag tegenspreken of rechtzetten, of de opmerkingen die uzelf hebt gemaakt gedurende dit debat, mag verduidelijken.
Tobias Pflüger
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik wil ingaan op de opmerking van de heer Brok, die beweerde dat ik de verantwoordelijkheid voor de kernproef van Noord-Korea bij de Verenigde Staten zou neerleggen. Die bewering raakt kant noch wal. We moeten - zoals ook mevrouw Napoletano al zei - veeleer in dit Parlement een serieuze discussie voeren over een andere problematiek, namelijk dat er regeringen zijn die menen zich met kernwapens te kunnen beschermen tegen aanvallen. Daaronder bevinden zich bijvoorbeeld de Verenigde Staten maar ook, in steeds sterkere mate, de EU. Daarom slaat de heer Brok met zijn bewering de plank volledig mis.
Niet alleen de Verenigde Staten dreigen met kernoorlogen, maar ook Jacques Chirac doet dat. Daarom dient dit vraagstuk hier serieus te worden besproken en gaat de bewering van de heer Brok niet op.
De Voorzitter
Ik vrees dat de heer Brok niet kon horen wat u zei. Ik hoop dat iemand hem kan doorgeven waar het over ging.
Elmar Brok
(DE) Mijnheer de Voorzitter, als ik een korte opmerking mag maken, wil ik zeggen dat als iemand de bal kaatst, hij hem terug moet verwachten. De heer Pflüger uitte een beschuldiging, waarop ik reageerde, en dat heeft hij maar te accepteren. Dit is een politiek standpunt, geen bewering.
De Voorzitter
Mijnheer Brok, niemand heeft het op u gemunt. U hebt een opmerking gemaakt en de heer Pflüger achtte het opportuun daarop te reageren, maar daarmee is de kous af.
Hiermee is het debat beëindigd.
