Conclusies van de G20-Top (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de conclusie van de G20-Top.
Petr Nečas
fungerend voorzitter van de Raad. - (CS) Geachte Voorzitter, geachte dames en heren. Op 2 april 2009 zijn de staatshoofden en regeringsleiders van de G20-landen in Londen bijeengekomen om te spreken over verdere stappen ter stimulering van de wereldeconomie en ter bescherming tegen grote toekomstige crises als de huidige. De staatshoofden en regeringsleiders hebben op deze bijeenkomst toegezegd al het nodige in het werk te zullen stellen om te zorgen voor herstel van het vertrouwen in de economie, van de economische groei en de werkgelegenheid, alsook voor wijziging van de financiële architectuur om ervoor te zorgen dat de kredietstroom weer op gang komt, voor aanscherping van de financiële regulering, voor herstel van het vertrouwen op de markt en tot slot voor financiering en hervorming van onze internationale financiële instellingen zodat deze op doeltreffende wijze kunnen helpen de huidige crisis het hoofd te bieden en toekomstige crises te helpen voorkomen. Tevens hebben de staatshoofden en regeringsleiders zich ertoe verbonden om in het belang van vergroting van de welvaart te zullen werken aan bevordering van de mondiale handel en de investeringen en zich niet te zullen laten verleiden tot protectionisme en tevens dat zij de economie zullen voorbereiden op een inclusieve, milieuvriendelijke en duurzame groei en opleving.
De voorstellen en de houding van de EU hebben bij dit alles een doorslaggevende rol gespeeld. In de voorbereidende werkgroepen hadden de EU en de Europese leden van de G20 op veel, zoniet alle gebieden het voortouw of waren zij daar op zijn minst een van de drijvende krachten van de werkzaamheden. Ook hebben zij in grote mate bijgedragen aan zowel de verregaande reikwijdte van de bereikte consensus als de uiteindelijke vorm van de overeengekomen voorstellen. Ik heb het daarbij over de regulering van de financiële markten, het toezicht op deze markten, de algehele transparantie van het financiële systeem, over de afwijzing van protectionisme, de druk om te komen tot afronding van de ontwikkelingsronde van Doha, alsook over de wijze van aanpak van de economische problemen, waaronder de nadruk die gelegd werd op de noodzaak om de financiële sector weer in beweging te krijgen door middel van zowel opruiming van slechte activa als het neerleggen van de fundamenten voor een nieuwe duurzame mondiale economie. En dan niet in de laatste plaats was er nog de toezegging van de EU-landen om het Internationaal Monetair Fonds te voorzien van een financiële injectie. Deze heeft er niet alleen toe geleid dat andere landen tot dergelijke toezeggingen bereid waren, maar heeft in de allereerste plaats een belangrijke, zoniet cruciale rol gespeeld bij de totstandkoming van het besluit om de economieën die niet in staat waren zichzelf uit de problemen te redden, te proberen te stabiliseren. Dit moet niet gebeuren middels allerlei ad-hocmaatregelen en bilaterale hulpverlening, maar door de systematische inschakeling van de internationale instellingen die per slot van rekening ooit hiertoe in het leven zijn geroepen. Daartoe zullen we deze instellingen niet alleen voorzien van financiële injecties, maar ze ook weer hun aanzien en autoriteit teruggeven.
Ik zou dan ook graag de Londense G20-Top in een breder perspectief willen plaatsen en kijken wat deze zou kunnen betekenen voor de wereldeconomie in het algemeen en voor de Europese Unie in het bijzonder.
Ik zou daartoe graag willen beginnen met een terugblik op het jaar 1933. In juni 1933 kwamen vertegenwoordigers van 66 landen bijeen in een poging een gezamenlijk plan op te stellen voor het herstel van de wereldeconomie te midden van een omvangrijke economische crisis. Deze Monetaire en Economische Conferentie in Londen had tot doel de wereldwijde handel nieuw leven in te blazen, de prijzen te stabiliseren en opnieuw te komen tot invoering van de goudstandaard als basis van het monetaire systeem. Ze werd belegd door de Statenbond en vond plaats in soortgelijke wereldwijde economische omstandigheden als de huidige. De Conferentie draaide echter binnen een maand uit op een fiasco, wat leidde tot verlies van vertrouwen, tot nog verdere neergang van de economie en tot de ene na de andere devaluatie van nationale munten ter versterking van de eigen economie ten koste van die van andere landen. De Europese landen raakten in zichzelf gekeerd en de Amerikaanse economie verviel in een isolationisme dat vele jaren aan zou houden. Toen de recessie omsloeg in een diepe depressie stegen de werkloosheid en de sociale spanningen. De politieke gevolgen van die spanningen leidden uiteindelijk zelfs tot de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de weken voorafgaand aan de Londense Topontmoeting van dit jaar ontkwam men niet aan het trekken van vergelijkingen met de Londense Top van 1933. Gelukkig lijkt het erop dat de wereld lering heeft getrokken uit de gebeurtenissen van toen, althans voorlopig.
Na maanden van teleurgestelde verwachtingen en hoop, laag vertrouwen op de markten en een steeds dieper gaande recessie was het welhaast een politieke plicht om de G20-Top tot een succes te maken. Een plicht om nachtmerries van te krijgen gezien de ver uiteenlopende verwachtingen van de verschillende groepen en landen en zeker gezien het feit dat sommige van deze verwachtingen ronduit onrealistisch waren. Dames en heren, het is nu nog te vroeg om te kunnen beoordelen of de bijeenkomst van de G20 een succes is geweest. Desalniettemin geven de weken na afloop van de Top die nu achter ons liggen ons reden tot gematigd optimisme. Misschien was deze Top inderdaad het keerpunt in deze wereldwijde recessie en misschien zal het een gebeurtenis blijken te zijn geweest van cruciale historische betekenis voor de mondiale economische samenwerking. Er is gerede kans dat deze Top het oordeel des tijds zal weten te doorstaan en in de geschiedenisboeken terecht zal komen op gelijke voet met bijvoorbeeld de Bretton Woods-Conferentie in 1944. Op die conferentie werd de architectuur van de mondiale economische samenwerking voor de toen komende 25 jaar bepaald en ook 60 jaar na dato laat de Conferentie nog altijd haar sporen na.
De historische betekenis van de fundamenten die tijdens de Londense G20-Top gelegd zijn, zal pas duidelijk worden wanneer alle tijdens deze Top gedane beloften daadwerkelijk ingelost worden, als het daar überhaupt ooit van komt. Ondanks dit noodzakelijk voorbehoud bestaan er vier redenen waarom wij deze Londense Topontmoeting van de G20-landen mogen beschouwen als een succesvol begin van het economisch herstel en van een nieuwe, duurzamer gestructureerde wereldeconomie en mondiale economische besluitvormingsprocessen.
Zo heeft de G20-Top in de eerste plaats daadwerkelijk geleid tot versterking van het vertrouwen in de economie en de financiële markten. Dit vertrouwen is weliswaar bij lange na nog niet in volle sterkte terug, maar voor een volledige terugkeer van het vertrouwen is logischerwijze enige tijd nodig. Het allerbelangrijkste echter wat betreft dit herstel van het vertrouwen is de houding van de deelnemers aan de G20-Top. Met de diepe mondiale economische neergang tot aan de lippen hebben zij ervoor gekozen de gelederen te sluiten en is een brede consensus bereikt.
Wat in de huidige onzekere economische tijden ook uitermate belangrijk was voor het herstel van het vertrouwen, was het feit dat de deelnemers aan de Topontmoeting de fundamentele economische paradigma's nog weer eens bevestigd hebben. Het hart van ons plan voor mondiaal herstel dient de werkgelegenheid te zijn, de behoeften en belangen van mensen die niet bang zijn om de handen uit de mouwen te steken; in de hele wereld, dus niet alleen in de rijke, maar ook in de arme landen. Ons plan voor mondiaal herstel dient geheel en al te draaien om de behoeften en de belangen van zowel de mensen van nu als de toekomstige generaties. Het herstel dient niet ten koste te gaan van onze kinderen en kleinkinderen. Duurzamere mondialisering en meer welvaart zijn alleen haalbaar op basis van een op de beginselen van de markteconomie, op doelmatige regulering en op sterke mondiale instellingen gegrondveste open wereldeconomie.
Dan ten tweede: de G20-Top heeft een zeer duidelijk signaal doen uitgaan, waarschijnlijk het sterkste in de afgelopen zestig jaar, dat wat de economische besluitvorming inzake kwesties van wereldwijd belang betreft de wereld weer terugkeert naar het multilateralisme. In de conclusies van de Top hebben de staatshoofden en regeringsleiders de overtuiging uitgesproken dat de welvaart ondeelbaar is en dat voor een duurzamere economische groei de landen elkaar moeten laten delen in de groei. Als er één les is die wij uit de huidige mondiale crisis kunnen trekken, dan is het wel dat ons aller economisch lot met elkaar verbonden is. We zitten allemaal in één schuitje, zowel de kleine als de grote landen, de open economieën alsook de geïsoleerde. De onderlinge verwevenheid van onze economieën heeft ons vooral in de laatste tien à vijftien jaar enorm veel voordelen opgeleverd in de vorm van een lange periode zonder grote conflicten, ongekende economische welvaart, de grootste wereldwijde economische groei in de menselijke geschiedenis en honderden miljoenen mensen die de kans kregen zich te ontworstelen aan extreme armoede. Verder heeft ons bedrijfsleven hierdoor toegang gekregen tot grotere markten en genoten we een lage inflatie en een lage werkloosheid. We dienen deze voordelen koste wat het kost te beschermen. Dat betekent onvermijdelijk dat we ons beleid dienen te coördineren, zowel in goede als in slechte tijden. De G20-Top heeft dat onomwonden onderkend.
Ten derde zijn de staatshoofden en regeringsleiders tot een consensus gekomen ten aanzien van vraagstukken waarvoor dit een jaar geleden of zelfs nog maar negen maanden geleden nog schier onmogelijk leek. De toezeggingen in Londen vormen de kroon op drie maanden van intensieve voorbereidende gesprekken en zijn een waarlijk grote doorbraak. Indien al deze toezeggingen ingelost en tot stand gebracht worden, dan moet het mogelijk zijn om de komende tientallen jaren vernietigende crises als de huidige te voorkomen.
Ten vierde heeft de Topontmoeting de omstandigheden en voorwaarden voor wereldwijde economische samenwerking voorgoed veranderd en heeft zij een nieuwe krachtsverdeling tot stand gebracht. De grootste opkomende economieën hebben volwaardige erkenning gekregen voor hun rol in de wereldwijde economie. De ontwikkelde landen en de snel opkomende landen hebben gezamenlijk verklaard dat de stabiliteit en welvaart van zowel de arme landen als de meest kwetsbare sociale groepen in de wereld in ons aller eigenbelang is. Dit is waarlijk een grote strategische ommekeer. Voor Europa betekent dit dat het met behulp van een nieuwe visie en met goed doordacht beleid zal moeten vechten voor handhaving van zijn huidige positie in het mondiale besluitvormingsproces. Noch de omvang van de EU-economieën, noch de erfenis van het verleden, zal in de toekomst an sich volstaan om de huidige strategische rol van Europa in het mondiale economische besluitvormingsproces te handhaven.
De resultaten van de Topontmoeting in Londen waren desalniettemin een groot succes voor de EU. Deze Topontmoeting sloot zich aan bij alle door de hoogste vertegenwoordigers van de Europese lidstaten in de conclusies van de Europese Raad van 19 en 20 maart 2009 vastgelegde prioriteiten. Zo wijst de Londense G20-Top het protectionisme af, heeft men beloofd een verantwoord en duurzaam economisch beleid te voeren, werd opnieuw het multilateralisme omhelsd en werd ingestemd met alle door de lidstaten van de EU collectief als fundamenteel beschouwde prioriteiten op het vlak van de regulering van de financiële sector. De lidstaten van de EU namen zoals reeds gezegd vaak het voortouw tijdens de G20-Top, of waren op zijn minst een van de drijvende krachten. Desalniettemin is er na de Londense G20-Top nog een groot aantal openstaande kwesties.
Allereerst wat betreft de financiële regulering en het financieel toezicht. Ondanks de enorme vooruitgang in de afgelopen maanden blijft een groot aantal problemen nog onopgelost en moet er dus nog het nodige werk aan verzet worden. De EU heeft echter een duidelijke routekaart en tijdsplanning liggen voor de komende twee maanden en heeft tevens een duidelijke rolverdeling aangebracht tussen de Europese Commissie, de Europese Centrale Bank, de Europese Financiële Commissie, Ecofin en de Europese Raad van juni. In dit programma staat onder meer dat er op het gebied van de boekhoudkundige standaarden per direct resolute maatregelen getroffen dienen te worden om de Europese banken aldus in staat te stellen zaken te doen onder vergelijkbare mededingingsvoorwaarden als die van de Amerikaanse banken.
Ten tweede hebben de vertegenwoordigers van de G20-landen wat de wereldwijde handel betreft hun eerder bij de ontmoeting in Washington gedane belofte om geen nieuwe handelsbarrières op te werpen, nog eens herhaald. Ook is tijdens de G20-Top andermaal herhaald dat de ontwikkelingsronde van Doha met een "ambitieus en evenwichtig resultaat” dient te worden afgerond. Deze toezegging werd echter ook reeds gedaan tijdens de G20-Top vorig jaar november. Toen beloofden de staatshoofden en regeringsleiders zelfs dat de Doha-ontwikkelingsronde reeds aan het eind van 2008 zou worden afgerond. Het is daarom nog maar de vraag in hoeverre deze belofte ditmaal serieus genomen mag worden. Desalniettemin hebben de vertegenwoordigers van de G20-landen nogmaals in Londen verklaard de Doha-ontwikkelingsronde bovenaan hun persoonlijke agenda te zullen plaatsen en gaven zij de verzekering dat zij er tijdens alle komende internationale ontmoetingen de nodige politieke aandacht aan zouden geven. De EU van haar kant dient hard in te zetten op afronding van deze akkoorden.
Ten derde hebben de deelnemers aan de G20-Top toegezegd 1,1 biljoen Amerikaanse dollar uit te trekken voor het herstel van de kredietmarkt, de economische groei en de werkgelegenheid in de wereld. Dat gebeurt middels het Internationaal Monetair Fonds en middels multilaterale ontwikkelingsbanken. De details hiervan dienen echter nog te worden opgehelderd en vastgelegd. Het gaat om injecties op de korte, middellange en lange termijn. Op de korte termijn gaat het om een door de EU-lidstaten aan het Internationale Monetair Fonds toegezegd bedrag van 75 miljard euro ter herstel van de stabiliteit van de betalingsbalans van landen die hiermee acute problemen hebben. Maar ook deze toezegging is nog niet in detail uitgewerkt. De definitieve gedaante en het onderliggende mechanisme van deze toezegging zal nog verder worden uitgewerkt door de ministers van Financiën van de lidstaten.
Ook zijn er nog de toezeggingen voor de middellange en de lange termijn met betrekking tot de versterking van de multilaterale instellingen. Een daarvan is de toezegging om het Internationaal Monetair Fonds een ongezien grote, multilaterale lening te verstrekken ter hoogte van 500 miljard dollar. Verder heeft de Topontmoeting in Londen nog tot de toezegging geleid dat de G20-landen hun steun zullen verlenen aan een nieuwe emissie van SDR (bijzondere trekkingsrechten), de eigen munteenheid van het IMF waarvan de bij het IMF aangesloten landen gebruik kunnen maken voor het uitvoeren van onderlinge betalingen. Er wordt gesproken over een bedrag van 250 miljard SDR. Net als bij de multilaterale lening zijn er voor de SDR-emissie vrij gecompliceerde technische regelingen nodig, alsook de toestemming van de ter zake bevoegde organen van het IMF, onderhandelingen met de betrokken landen en ratificatie van de overeenkomst door de nationale parlementen van de aangesloten landen. Dat kan enige jaren duren en dus mogen onze verwachtingen weliswaar hoog gestemd zijn, maar is er wel enige realiteitszin nodig.
Alle genoemde toezeggingen stonden tevens in verband met de afspraak dat de G20-landen alles in het werk zullen stellen om de hervormingen van de besluitvormingsstructuren van het Internationaal Monetair Fonds zoals besloten in april 2008 - vooralsnog afgeremd door de langzaam ratificatie door de nationale parlementen -zo snel mogelijk ten uitvoer te leggen. Verder hebben de G20-landen het Internationaal Monetair Fonds gevraagd om de volgende ronde hervormingen van de fondsaandelen en de stemrechten versneld uit te voeren, zodat dit alles in januari 2011 rond is. De EU-lidstaten dienen deze aanstaande hervormingen goed in het oog houden aangezien veel van de lidstaten, misschien wel het leeuwendeel ervan, de kans lopen dat zij hun nationale vertegenwoordigers straks niet langer meer direct of indirect kunnen laten deelnemen aan het besluitvormingsproces van het IMF of dat zij niet langer direct toegang hebben tot informatie. Bovendien vinden de hervormingen plaats tegen de achtergrond van de beoogde versterking van de rol van het Internationaal Monetair Fonds in het gehele mondiale economische besluitvormingsproces. Veel lidstaten van de EU besteedden tot op heden maar weinig aandacht aan deze problematiek, maar in de komende maanden dient het absoluut binnen hun vizier en aandachtsveld te blijven.
Ten vierde is er nog een onderwerp waarover nog uitvoerig gesproken en overleg gevoerd zal moeten worden, namelijk de mondiale onbalans en de kwestie van het hele toekomstige wereldwijde monetaire stelsel. De Top in Londen heeft hier welbewust niet over gesproken en dus staat het op onze lijst van onderwerpen waar nog aan gewerkt moet worden. Wat dit betreft is het nuttig te wijzen op het feit dat de Londense Topontmoeting van 1933 juist mislukt is als gevolg van het onvermogen te komen tot een akkoord over de wereldwijde monetaire ordening. Momenteel is deze kwestie echter niets minder gecompliceerd dan toentertijd. De Europese Unie dient dan ook dienovereenkomstige aandacht te besteden aan deze problematiek. De oplossing daarvan is namelijk een van de belangrijkste ingrediënten voor zowel een duurzaam economisch herstel als preventie van toekomstige vernietigende mondiale crises.
Dames en heren, ik zou graag nog tot slot Groot-Brittannië, de voorzitter van de G20, willen bedanken voor het beleggen van deze Topontmoeting en dan met name voor het organiseren van alle besprekingen en onderhandelingen in de werkgroep in de weken en maanden voorafgaand aan de Top zelf. De organisatoren hebben uitstekend werk geleverd en verdienen onze grootste waardering voor hun grote bijdrage aan de tijdens de Top geboekte vooruitgang en de aldaar bereikte brede consensus.
Er is een gerede kans dat met de Topontmoeting van de G20-landen in Londen de mondiale economische samenwerking een nieuw en succesvol tijdperk betreedt. Ik acht die kans echt niet onaanzienlijk. De conclusies van de G20-Top vormen een uitstekend uitgangspunt voor een zo spoedig mogelijk einde aan de huidige wereldwijde economische crisis. Ook is met deze conclusies de weg gebaand voor een zodanig nieuwe vormgeving van de sterk onderling verweven wereldwijde economie dat deze beter voorbereid is op een duurzame coördinatie van de economische besluitvorming. Er rest ons nog een uitgebreide onafgeronde agenda, alsook allerlei toezeggingen die nog ingelost moeten worden. De komende maanden en jaren zullen ons vertellen in hoeverre deze Londense Top geschiedenis geschreven heeft. Maar hoe dan ook, de Top gaf duidelijk blijk van de gewijzigde strategische verhoudingen in de wereldwijde economie. Voor de EU is het nu van belang dat zij dit nieuwe tijdperk binnentreedt met een vastomlijnde en realistische visie en dienovereenkomstig beleid, zodat de Europese economie ook in de toekomst de strategische rol kan blijven spelen die zij tot nog toe kon spelen, een rol die de 500 miljoen inwoners van de EU niets minder dan verdienen
Pervenche Berès
(FR) Mijnheer de Voorzitter, ik weet best dat we niets over de Raad te zeggen hebben, maar dat neemt niet weg dat we flinke vertraging hebben opgelopen.
We hebben een agenda vol belangrijke debatten, voor de Raad is vijf minuten spreektijd ingepland en de Raad neemt er twintig. Ik vind dat van weinig respect getuigen voor de leden van het Europees Parlement.
De Voorzitter
U kent ons Reglement net zo goed als ik, mevrouw Berès. Betogen van collega's kan ik met de hamer onderbreken, maar de Commissie en de Raad kan ik slechts verzoeken het kort te houden, wat u zelf zojuist kennelijk al deed.
Mijnheer de commissaris, u heeft weliswaar geen tijdslimiet, maar op de papieren voor me staat dat vijf minuten geldt als acceptabel.
Olli Rehn
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, tijdens de Top van de G20 in Londen zijn substantiële resultaten geboekt. Hieruit blijkt de internationale eensgezindheid om gezamenlijk de wereldeconomie uit de huidige crisis te trekken en te zorgen voor nieuwe economische groei en werkgelegenheid.
De G20 was gericht op drie hoofdpunten. Vandaag treed ik plaatsvervangend op voor mijn collega, Joaquín Almunia. Hij kan deze vergaderingperiode niet bijwonen omdat hij deelneemt aan een grote IMF-bijeenkomst in Washington, waar hij zich voor deze punten inzet.
Ik zal u in het kort verslag uitbrengen van de visie van de Commissie op de resultaten en de vervolgacties in relatie tot de drie algemene hoofdpunten.
Ten eerste zijn de regeringsleiders het erover eens dat zij alles in het werk moeten stellen om de groei te laten herstellen, waarbij op dit moment de grootste prioriteit ligt bij het herstel van het financieel systeem om de kredietstroom weer op gang te brengen. Daartoe zal er een oplossing moeten komen voor de zogeheten giftige, aan bijzondere waardevermindering onderhevige activa. Dit is in lijn is met de principes die tijdens de G20-Top in maart werden aangenomen door de ministers van Financiën, en stemt overeen met de koers die de Europese Unie heeft uitgezet.
Er is bovendien overeengekomen om de aangekondigde economische stimuleringsmaatregelen direct uit te voeren. Het gecoördineerd fiscaal stimuleringspakket van ruim 3 procent - wellicht dichter bij 4 procent - van het bbp is substantieel voor Europa zelf en levert een belangrijke bijdrage aan de macro-economische kortetermijnmaatregelen van de G20 als antwoord op de crisis.
De afspraken die tijdens de G20 zijn gemaakt, moeten zorgen voor een goed evenwicht tussen de begrotingsexpansie op korte termijn, die vanzelfsprekend noodzakelijk is, en de duurzaamheid van de fiscaliteit op de lange termijn, die vereist dat de stimulans op den duur weer wordt ingetrokken. De Europese consensus om de duurzaamheid van de fiscaliteit op middellange termijn te waarborgen, droeg eveneens bij aan de evenwichtige koers die in Londen werd uitgestippeld.
Handelsprotectionisme is een potentieel gevaar in elke mondiale recessie. Het is daarom van belang dat de G20 heeft bevestigd dat de handel en investeringen open zullen worden gehouden om protectionisme in welke vorm dan ook tegen te gaan.
Het tweede hoofdpunt is een ambitieus plan om de globale financiële regelgeving te hervormen. Er is afgesproken dat de regelgeving voortaan van toepassing moet zijn op elke bank, overal en op elk moment. De G20 heeft een grote stap gezet in de harmonisering van de regelgeving waar Europa al zo lang om vraagt.
We hebben de volgende doelstellingen vastgesteld: verbeterde eisen voor banken ten aanzien van kapitaal- en liquiditeitsbuffers en maatregelen om de leverage-ratio te beperken; regulering van hedgefondsen en besloten kapitaalfondsen; overeenstemming over betere regulering van en toezicht op de kredietderivatenmarkten; verdergaande regulering van kredietbeoordelingsinstellingen; oprichting van mondiale colleges van toezichthouders voor alle grote internationale banken; en goedkeuring van de nieuwe principes van de Raad voor financiële stabiliteit inzake het loon van managers en bonussen in financiële instellingen. Er zijn ook afspraken gemaakt over wezenlijke maatregelen tegen buitenlandse belastingparadijzen die niet bereid zijn mee te werken. Dat betekent dat belastingontduikers in de toekomst geen plek meer zullen hebben om zich te verschuilen. Wij waarderen in het bijzonder de verklaring over het opheffen van het bankgeheim.
Wij zijn bovendien zeer ingenomen met de recente aankondiging door verschillende landen om zich meer te conformeren aan de OESO-normen voor de informatie-uitwisseling bij belastingaangelegenheden. Al met al is er nu op het terrein van financiële regelgeving meer vooruitgang geboekt dan gedurende het hele laatste decennium.
Als derde hoofdpunt is afgesproken om de internationale financiële instellingen te hervormen zodat hun sterke positie voor de mondiale economie kan worden gegarandeerd. Daarnaast dient te worden gezorgd voor een adequate vertegenwoordiging van de opkomende en ontwikkelingslanden. Er is afgesproken om de middelen van het IMF uit te breiden, waarbij de EU en haar lidstaten het voortouw namen. Enkele landen hebben het voorbeeld van de EU en Japan gevolgd en ook gelden toegezegd, maar er zijn meer toezeggingen nodig, met name van de Verenigde Staten en China.
Het is verder van belang dat de besluiten die tijdens de G20 zijn genomen, snel ten uitvoer worden gelegd. We moeten daarbij zorgen voor de opbouw van een meer evenwichtige wereldeconomie en fouten die in het verleden zijn gemaakt, vermijden. Er is wellicht een fundamentele aanpassing nodig van het wereldwijde groeimodel - ik doel op de buitensporige begrotingstekorten van de VS en de grote Chinese handelsoverschotten -, om de wereldwijde economie weer op een koers van duurzame groei te brengen.
De regeringsleiders zullen voor het einde van dit jaar opnieuw bij elkaar komen, waarschijnlijk in september. Een effectieve coördinatie is een voorwaarde als Europa het G20-proces wil blijven aansturen, en dat zou ons continue streven moeten zijn.
Concluderend kan worden gesteld dat voor het overwinnen van de huidige crisis niet alleen een effectieve en gecoördineerde fiscale stimulans nodig is, maar ook een hervorming van de financiële regelgeving en van de internationale instellingen.
Laten wij niet vergeten dat deze crisis is ontstaan door excessen en hebzucht op de financiële markten, met name op Wall Street. Voor Europa is het een kwestie van terugkeren naar de fundamentele waarden van het Europese model: een combinatie van initiatieven van ondernemingen, respect voor productief werk en streven naar solidariteit. Met andere woorden, de uitdaging waarvoor wij nu gezamenlijk staan, is om de Europese sociale markteconomie te redden van de systemische fouten van het financiële kapitalisme.
Joseph Daul
namens de PPE-DE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Nečas, mijnheer Rehn, dames en heren, we zitten middenin de eerste wereldwijde recessie. Deze recessie vraagt om een op internationaal niveau gecoördineerd antwoord. Dat is de enige manier waarop we er met z'n allen weer uit zullen geraken.
Het op de G20-Top bereikte akkoord zal ons helpen de weg van groei en werkgelegenheid weer terug te vinden. De wereldleiders hebben in Londen de kredieten voor het IMF verdrievoudigd, extra kredieten verleend aan de ontwikkelingsbanken en bevestigd dat ze voorstander zijn van een open internationale handel. Dit programma, dat gericht is op het herstel van krediet, groei en werkgelegenheid, zou ons de tijd moeten geven die we nodig hebben om de markten te stabiliseren en vooral om het vertrouwen in de wereldeconomie terug te brengen.
We moeten er echter voor waken ons te laten verleiden tot gemakzuchtige oplossingen. Het spook van het protectionisme moet absoluut bezworen worden. Als we onze grenzen sluiten voor de handel, maken we precies dezelfde fouten als onze voorgangers tijdens de crisis van 1929.
We hebben, vandaag meer dan ooit, juist meer handel nodig, niet minder. Zo zouden we, als we er in zouden slagen om samen met de Verenigde Staten, onze voornaamste handelspartner, een heuse trans-Atlantische economie zonder belemmeringen tot stand te brengen, al 3,5 procent extra groei creëren. Dat is waar we naartoe moeten werken.
We moeten de groei stimuleren, niet alleen om de werkgelegenheid te beschermen, maar ook en vooral om nieuwe banen te scheppen. Mijn linkse collega's roepen op tot meer sociale uitgaven en meer sociale zekerheid. Ze willen zogenaamd banen redden door onze economieën af te sluiten. Een transparante economie, waar iedereen de mogelijkheid krijgt om met zijn talenten te woekeren, is een innoverende en duurzame economie. Een sociale markteconomie, dat is waarnaar we moeten streven.
We moeten lering trekken uit de fouten van de afgelopen maanden, en een van de voornaamste problemen in de financiële sector was het gebrek aan regulering en toezicht. We zullen het vertrouwen van onze medeburgers in de economie pas kunnen herstellen als we het vertrouwen in ons financiële stelsel hebben hersteld.
Daartoe moeten we de regulering en het toezicht uitbreiden naar alle financiële instellingen en naar alle instrumenten, inclusief de hedgefondsen. We moeten de strijd aanbinden met belastingparadijzen, het bankgeheim afschaffen en het toezicht op de kredietbeoordelingsbureaus opvoeren.
In een gemondialiseerde economie, waar de markten nooit slapen, is transparantie onze enige verdediging. Investeerders moeten er zeker van zijn dat in verschillende delen van de wereld dezelfde normen gelden.
En tot slot hebben we ook een verantwoordelijkheid ten aanzien van ontwikkelingslanden. Deze crisis mag namelijk niet alle moeite die we ons jarenlang hebben getroost op dit vlak, teniet doen. Daarom moeten we druk blijven uitoefenen om te bereiken dat de WTO zich snel aanpast aan de 21e eeuw en aan de nieuwe regels.
De armste landen van de wereld hebben hulp nodig om volwaardige spelers in de wereldeconomie te worden. Dit kan de wereldeconomie een groei van 150 miljoen dollar per jaar opleveren, waarvan het leeuwendeel ten goede zal komen aan de ontwikkelingslanden.
Daarom steunen wij de toezegging van de G20 om 850 miljard aan extra middelen uit te trekken voor ondersteuning van de groei in opkomende markten en ontwikkelingslanden.
Dames en heren, om deze economische en financiële crisis te boven te komen moeten we veranderen: we moeten het internationale governance veranderen en we moeten onze tolerante houding jegens degenen die zich niet aan de regels houden, veranderen.
Poul Nyrup Rasmussen
namens de PSE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de belangrijkste vraag is natuurlijk wat we nu moeten doen. Wat moet Europa doen in aanloop naar de volgende G20-Top in september dit jaar?
Ik heb hier de laatste prognose van het IMF. Tot mijn spijt moet ik commissaris Rehn meedelen dat op grond van deze prognose, zelfs met alles wat we hebben gedaan, de economie in de eurozone dit jaar zal krimpen met 4,2 procent, en in Duitsland zelfs met 5,6 procent. We hebben deze cijfers in onze macro-economische berekeningen omgezet en ik kan u, collega's, meedelen dat hieruit volgt dat het aantal werklozen in de Europese Unie in het voorjaar van 2010 op 27 miljoen zal uitkomen. Dat betekent in feite een verlies van 10 miljoen banen in de Europese Unie in een periode van twee jaar tijd.
We moeten nu snel in actie komen op een gecoördineerde en effectieve wijze, precies zoals Olli Rehn zei. De conclusie van de G20 in Londen was dat als het nodig is om meer te doen, we ook meer zullen doen. Daartoe kan ik alleen maar het cijfer van 27 miljoen werklozen herhalen. Welk argument is er verder nog nodig om meer actie te ondernemen?
Ik wil vier actiepunten noemen die we in de aanloop naar de G20-Top in september kunnen uitvoeren: ten eerste het voorbereiden van nieuwe, gecoördineerde inspanningen om deze dreigende massale werkloosheid te verminderen; ten tweede het opvolgen van de voorstellen van de Larosière-Groep - oprichting van een toezichthoudend orgaan en uitbreiding van de bevoegdheid van organisaties op het vlak van sociale verantwoordelijkheid; ten derde het invoeren van een effectieve financiële regelgeving voor hedgefondsen en private equity; en ten vierde het voorbereiden van Europa om een rol te spelen in de bevordering van een nieuwe global deal, onder meer voor de ontwikkelingslanden die het hardst getroffen zijn door de economische crisis.
Mijnheer de commissaris, vertelt u mij alstublieft niet nog eens dat u een financiële stimulans hebt gegeven van 4 procent, inclusief automatische stabilisatoren. De volgende keer wordt het 5 procent, als het aantal werklozen naar 27 miljoen stijgt. Laten we redelijk zijn en laten we banen creëren. Samen kunnen we het volbrengen.
Margarita Starkevičiūtė
namens de ALDE-Fractie. - (LT) Ook ik zou graag mijn ingenomenheid willen betuigen met het in Londen bereikte akkoord, maar zou er tegelijkertijd op willen wijzen dat een mondiale economie vraagt om mondiaal toezicht. De Europese Unie kan om twee redenen hiertoe het voortouw nemen. Europa was namelijk zowel na de Tweede Wereldoorlog als na de ineenstorting van het sovjetblok in staat om binnen een korte tijd zijn economieën te herstructureren. We hebben dus uitgebreide ervaring met dergelijke gecompliceerde processen.
Deze processen dienen gegrondvest te zijn op structurele hervormingen. We dienen nieuwe initiatieven ruim baan te geven. Indien we ons nu verliezen in technische details, de verbetering van de regulering - hoezeer deze ook nodig is - dan verliezen we het initiatief alsook manoeuvreerruimte. Alleen met structurele veranderingen kan de zaak in beweging komen en kunnen er nieuwe banen worden geschapen. Welke structurele veranderingen heeft de Europese Unie de wereld dan te bieden?
Eerst en vooral dienen we het toezicht te moderniseren, de financiële markten van de Europese Unie te moderniseren, te putten uit de kracht van onze Europese interne markt en onszelf niet te verschansen achter onze nationale muren. Indien we in staat zijn om samen te werken binnen de Europese interne markt, dan kunnen we de wereld een uitstekend voorbeeld stellen, namelijk dat protectionisme niet de weg is en dat juist openheid, samenwerking en vrij verkeer van kapitaal en macro-economische balans op basis van communautaire overeenkomsten de weg is naar stabiliteit en herstel van economie. De Europese ervaringen op dit gebied zijn van onschatbare waarde.
Ik kan maar niet begrijpen waarom we dit niet doen. Misschien hebben we veel te veel oog voor die hedgefondsen en veel te weinig voor het gewone dagelijks leven van de mensen.
Roberts Zīle
namens de UEN-Fractie. - (LV) Dank u wel, Voorzitter. In onze ontwerpresolutie inzake de G20-Top staat allereerst dat verschillende lidstaten van de Europese Unie steun van het Internationaal Monetair Fonds ontvangen hebben om problemen met de betalingsbalans op te lossen en ten tweede dat een aantal landen in de eurozone als direct gevolg van de euro niet bloot zijn komen te staan aan grote druk op hun wisselkoersen. Voor de nieuwe lidstaten van de Europese Unie is het echter helaas niet weggelegd deze druk op hun wisselkoersen te doen verminderen, simpelweg omdat zij niet kunnen toetreden tot de eurozone. Tegelijkertijd is de economie in een aantal nieuwe EU lidstaten oververhit geraakt als direct gevolg van grote kapitaalinjecties door een groot aantal Europese banken in een poging aldaar marktaandeel te verwerven. En nu zitten dan de kredietnemers met het volledige wisselkoersrisico opgescheept. Ik zou u dan ook willen oproepen na te denken over de vraag of met name de nieuwe EU-lidstaten die zich hebben aangesloten bij het wisselkoersmechanisme en een vaste wisselkoers aanhouden waarmee een groot deel van deze leningen aan de Europese banken afgelost kan worden, misschien niet tevens geholpen zouden moeten worden met een snellere invoering van de euro. Het belang hiervan kan absoluut niet worden onderschat, aangezien solidariteit in deze moeilijke tijden van doorslaggevend belang is. We zitten eenvoudigweg allemaal in hetzelfde schuitje, zeker nu - laten we eerlijk zijn - zelfs de landen die reeds toegetreden zijn tot de euro met begrotingstekorten van meer dan tien procent zelf volstrekt niet aan de Maastrichtcriteria voldoen. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, dus laten we ervoor zorgen dat de neuzen dan allemaal dezelfde kant op wijzen! Dank u wel.
Caroline Lucas
namens de Verts/ALE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de G20 is een grote gemiste kans als het gaat om de aanpak van zowel de milieucrisis als de economische crisis - met andere woorden, voor de invoering van een zogeheten Green New Deal. De Topbijeenkomst had het moment moeten zijn voor bijvoorbeeld een grote investering in hernieuwbare energie en energie-efficiëntie, niet alleen omdat er dringend actie nodig is in de strijd tegen de klimaatverandering, maar ook omdat het investeren in groene technologieën een manier bij uitstek is om mensen weer aan het werk te krijgen.
Als er bijvoorbeeld geïnvesteerd wordt in groene energie in plaats van in de normale energie, levert dat veel meer banen op. Het G20-pakket daarentegen houdt de wereld gebonden aan een economie met grote CO2-emissies, en dat juist op het moment dat we zouden moeten overgaan op een heel andere duurzame, koolstofarme economie. Er zijn miljarden euro's beschikbaar gesteld voor het IMF en de Wereldbank, maar voor de cruciale overstap naar een groene economie kon nagenoeg geen geld gevonden worden, alleen vage aspiraties en veel gepraat.
In de mededeling zijn aan de klimaatverandering en de koolstofarme economie aan het einde slechts twee paragrafen gewijd, zonder specifieke toezeggingen. Het is tragisch dat juist nu, op het moment dat het economische systeem en het mondiale milieu dreigen te botsen, deze cruciale kans niet gegrepen wordt om van koers te veranderen, te zorgen voor een oplossing van beide crises en mensen weer aan het werk te krijgen.
Francis Wurtz
namens de GUE/NGL-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de resultaten van de G20 dat we zojuist gehoord hebben - success story, keerpunt in de crisis, enorm succes voor de Europese Unie, enzovoorts - roept bij mij twee vragen op.
De eerste houdt verband met de analyse van de huidige toestand van het wereldwijde financiële stelsel, waarmee Europa - zoals we hebben kunnen zien - nauw verbonden is. Laten we er niet omheen draaien: omdat ze hoe dan ook een geruststellende boodschap af hebben willen geven aan de markt, en daarmee aan de mensen, hebben de G20-leiders de situatie wel heel luchthartig gepresenteerd.
In werkelijkheid blijven de verwachte, maar nog grotendeels verborgen verliezen die de banken zullen lijden, maand na maand explosief toenemen. Wat dat betreft hebben we het ergste niet al achter de rug, maar nog voor de boeg. Drie maanden geleden had men het over 2 000 miljard dollar, en dat was al een astronomisch bedrag, maar inmiddels becijfert het IMF de verliezen op 4 000 miljard dollar.
De Commissie op haar beurt komt voor de bedragen die in allerlei gedaanten door de lidstaten worden uitgetrokken om de banken te redden, op 3 000 miljard euro, een kwart van hun bbp. Dat is de prijs die we moeten betalen voor de dolle jacht naar geld om de winst en naar winst om het geld.
Die sombere realiteit onderstreept het belang van mijn tweede vraag: wat zijn de concrete resultaten van de G20 in Londen op het vlak van regelgeving?
Toen aan Joseph Stiglitz, die - zoals u weet - van de Verenigde Naties de opdracht heeft gekregen om leiding te geven aan een onafhankelijke commissie van deskundigen op het gebied van de financiële crisis, de vraag werd voorgelegd: "Volgens de econoom Simon Johnson zijn de resultaten van de G20 wat betreft regelgeving praktisch nihil. Bent u het daarmee eens?", antwoordde Stiglitz: "Daar ben ik het mee eens".
De inkt van de verklaring van Londen was nog niet droog of het belangrijkste lid van de G20, de Verenigde Staten, deed een beroep op de speculatiefondsen die zich comfortabel in belastingparadijzen hebben gevestigd, om de giftige activa die op de balansen van de Amerikaanse Banken drukken, voor een appel en een ei op te kopen. We zijn echt goed bezig met de morele hervorming van het kapitalisme!
In werkelijkheid heeft de G20 geen enkele rem gezet op de liberale globalisering. Het allerbelangrijkste, de reorganisatie van het internationale monetaire stelsel, is niet aan de orde gekomen. De G20 heeft het IMF een grotere rol gegeven zonder een aanzet te geven tot een hervorming ervan. Aan de immense sociale implicaties van deze crisis wordt stilletjes voorbijgegaan. De G20 schrijft homeopathische middeltjes voor terwijl de situatie overduidelijk om een zware chirurgische ingreep vraagt.
Europa moet denk ik veel verder gaan dan de G20. Het huis staat in brand. Hoort u de schreeuwen van woede die uit onze samenlevingen opklinken? Wat zij eisen zijn geen sussende woorden, maar krachtige en concrete daden, en wel nu.
Jana Bobošíková
(CS) Dames en heren, het besluit van de G20-Top om als remedie tegen de crisis miljarden dollars in het Internationale Monetaire Fonds te pompen, beschouw ik als buitengewoon contraproductief en schadelijk, en wel om drie redenen. Allereerst dwingt deze toezegging de landen die dit geld ter beschikking stellen, om diep in hun deviezenreserves te tasten of om zich in de schulden te steken.
Ten tweede worden met dit besluit paradoxaal genoeg de landen die voortdurend beschadigd worden door de incompetente analyses van het Internationale Monetaire Fonds, gedwongen aan dit Fonds bij te dragen. Als voorbeeld wil ik graag de Tsjechische Republiek noemen, wier burgers ik hier vertegenwoordig. Ondanks het feit dat de prognoses van dit Fonds voor mijn land volledig afwijken van de werkelijkheid, dragen de Tsjechische burgers er 1,4 miljoen dollar aan bij.
Ten derde zal het IMF de landen het geld tegen veel toeschietelijkere voorwaarden uitlenen dan toch nog toe het geval was en zal het er niet op toezien dat de schuldenaar, als voorwaarde voor verstrekking van de lening, een realistisch voorstel tot maatregelen ter oplossing van zijn economische problemen op tafel legt.
Dames en heren, ik ben ervan overtuigd dat dit alles leidt tot verstoring van de internationale markt voor kredietverstrekking en dat de belastingbetaler daarvoor de rekening gepresenteerd zal krijgen
Othmar Karas
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter, dames en heren. De Top was een politiek succes en geeft een belangrijke signaal af: landen slaan de handen ineen en tonen de politieke wil om gezamenlijk globale antwoorden op de crises en uitdagingen te vinden en deze uit te voeren. Niettemin wil ik duidelijk stellen dat we de resultaten van de Top niet moeten overdrijven. Tijdens dit soort topoverleg komen uitsluitend intentieverklaringen tot stand, er worden geen besluiten genomen. Door topoverleg komt geen wetgeving tot stand, het heeft geen wettelijke basis.
De Europese Unie is in meerdere opzichten nodig. We moeten de ambitie hebben om bij de opbouw van een mondiaal financieel en economisch bestel een voortrekkersrol in te nemen. Deze voortrekkersrol kunnen we echter alleen innemen, als we over Europese regelgeving beschikken en modellen kunnen aanbieden. We zijn op de goede weg met ons model van de sociale markteconomie, met het depositogarantiestelsel en met de vandaag besloten maatregelen voor kredietbeoordelingsinstellingen. Wat bij de uitkomsten van de Top mijns inziens echter ontbreekt is bijvoorbeeld een duidelijke afspraak over het wegnemen van de procyclische werking van de huidige regelgeving op Europees en wereldniveau, ik noem Bazel II.
We hebben nog veel werk te verzetten: hedgefondsen, lonen van managers, de bankenrichtlijn, Europees toezicht, ik noem slechts enkele voorbeelden. We fungeren via de Commissie als de stem van dit continent. Tegelijkertijd zijn ook de nationale staten vertegenwoordigd. De communautaire belangen staan naast de nationale belangen op het wereldtoneel. Dat kan een kans zijn, maar ook een bedreiging. Daarom is een adequate coördinatie van groot belang. Als onze vertegenwoordigers niet één lijn trekken, wordt onze positie wereldwijd daardoor verzwakt.
Mijn laatste punt: of de plannen succesvol zullen zijn, hangt af van de mate waarin de politieke intenties in wetgeving worden omgezet, de handhaving daarvan en de coördinatie van een tijdige, internationaal en inhoudelijk afgestemde uitvoering. De Top wijst alleen de weg, het resultaat moet nog komen.
Elisa Ferreira
(PT) Voorzitter, de G20-Top was met name van belang omdat deze ruimte heeft gecreëerd voor multilaterale dialoog en heeft laten zien dat we zonder dit multilateralisme de crisis niet kunnen oplossen. Maar de Top was een startpunt en geen eindpunt. De rol van de Europese Unie moet versterkt en duidelijker worden en de rol van de EU moet een voortrekkersrol zijn. Niets wijst er op dit moment op dat dat gaat gebeuren.
We hebben een ontzettend belangrijk handvat, te weten het rapport De Larosière, maar de Commissie is traag met de implementatie daarvan, traag in haar reactie. Kijk bijvoorbeeld eens naar haar reactie met betrekking tot de hedgefondsen. Ondertussen vertoont de reële economie in Europa nog geen tekenen van herstel en het afwachtende beleid dat gevoerd wordt, betekent slechts wachten op nog slechtere cijfers, op een situatie die elke dag alleen maar verder verslechtert. De laatste schattingen van het IMF en de OESO spreken voor zich: 27 miljoen werklozen. Dat is een enorm probleem.
De Commissie is dit Parlement ook uitleg verschuldigd over wat haar plannen zijn, wat haar initiatief in de praktijk inhoudt en hoe het er concreet voorstaat met het beleid inzake de coördinatie van de initiatieven van de lidstaten. Maar we kunnen niet langer meer wachten. De politieke wil om tot actie te komen moet er reeds zijn.
Rebecca Harms
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren. De G20 is eigenlijk een stap in de goede richting. De G8 zou op termijn moeten worden vervangen door de G20. Dan hebben we al een top minder. De Europeanen hebben het laten afweten. Toch is de Europese Unie met 27 lidstaten het gebied waarin we een nieuwe financiële economie kunnen opzetten.
Tot dusverre is hierover veel gesproken, maar er zijn nog geen heldere besluiten genomen: het aanpakken van belastingparadijzen, controle van de hedgefondsen, een einde aan de frauduleuze financiële marktproducten. Hierover is veel gesproken. Als de Europeanen met een duidelijk standpunt naar Londen waren gegaan, wie had daar dan tegenin kunnen gaan? Ik vind het, net zoals mijn vriendin, mevrouw Lucas, bijzonder tragisch dat men tijdens de Top in Londen de klimaatcrisis en de problemen van de continuiteit van de energievoorziening gewoonweg voor zich uit heeft geschoven. Dat heeft niet alleen grote negatieve gevolgen voor het milieu en de continuiteit van de energievoorziening, maar ook voor de werkgelegenheid omdat men de kans van duizenden nieuwe banen links laat liggen.
Hans-Peter Martin
(DE) Mijnheer de Voorzitter, hier kan ik mij geheel bij aansluiten. Het is tragisch dat er voor hetgeen door collega Lucas gezegd is, geen Europese meerderheid kan worden gevonden. Als die er wel zou zijn, was onze positie aanzienlijk beter en zouden we dit tegenover de volgende generaties kunnen verantwoorden. Op deze manier is dat echter niet mogelijk.
Ik moet u voorhouden dat het debat over de financiële crisis en het bestrijden van de opkomende of reeds bestaande klimaatcrisis mij op veel punten doet terugdenken aan de tijd na de Tweede Wereldoorlog in de Duitse Bondsdag. Destijds waren er ook veel afgevaardigden en politici die niets meer wilden weten van de tijd tot aan 1945. Zij moesten daarmee geleidelijk aan worden geconfronteerd. Daar begint het echter mee: men moet eerst het verleden verwerken, eigen fouten inzien en naar de toekomst kijken, voordat er vooruitgang kan worden geboekt. De EU en vooral de politieke actoren hebben het in de financiële crisis dramatisch laten afweten. Ze moeten hier consequenties uit trekken en eerst leren welke fouten zij in het verleden hebben gemaakt.
Jean-Paul Gauzès
(FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in de ontwerpresolutie die het Parlement morgen zal aannemen, zal het de stellingnamen ten aanzien van de kredietbeoordelingsbureaus met het oog op meer transparantie en een sterkere samenwerking tussen de nationale toezichtinstanties verwelkomen.
Wat dat betreft heeft Europa vandaag het goede voorbeeld gegeven. Vanmorgen heeft het Coreper het compromis tussen de lidstaten, de Commissie en het Parlement goedgekeurd en vanmiddag heeft ook het Parlement dit compromis met een overweldigende meerderheid van 569 stemmen tegen 47 aangenomen. Hiermee kan de door de Commissie voorgestelde regeling, zoals gewijzigd door het Parlement, snel in werking treden.
Ik zou willen onderstrepen dat met deze regeling het fundament wordt gelegd voor een Europees toezicht in de geest van de voorstellen uit het verslag-Larosière. Het CEER wordt het centrale toegangspunt voor de registratie van bureaus en zal in eerste instantie een coördinerende rol vervullen.
De Commissie heeft toegezegd een dezer maanden met een wetgevingsinitiatief te zullen komen om de laatste hand te leggen aan een echt Europees toezichtsysteem.
Alvorens af te ronden wil ik nog benadrukken dat de terugkeer van het vertrouwen, het uiteindelijke doel van alle maatregelen die worden genomen, uiteraard een betere regulering vereist, vooral van het financiële stelsel.
Maar we moeten ook rekening houden met de angsten van onze medeburgers en er positief op reageren. We moeten hun een boodschap brengen die niet alleen hoopvol maar ook realistisch is. Als we het moreel van onze medeburgers niet verbeteren zullen we het vertrouwen van de consumenten niet terugkrijgen, en zonder het vertrouwen van de consumenten zal het aantrekken van de economie uitblijven. De informatie die we aan onze medeburgers verstrekken moeten evenwichtig en eerlijk zijn en mag niet doorslaan in defaitisme, waarbij positieve ontwikkelingen, successen en concrete resultaten van de herstelplannen onderbelicht blijven, en we moeten er rekening mee houden dat deze plannen tijd nodig hebben om effect te sorteren.
Pervenche Berès
(FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wilde tegen de heer Daul zeggen - maar die is helaas al weg - dat het toch wel opmerkelijk is om de conservatieven vandaag ons, de socialisten, ervan te horen beschuldigen dat we de sociale uitgaven willen verhogen, terwijl hun voornaamste argument voor het afwijzen van de herstelplannen was dat we in Europa de befaamde automatische stabilisatoren hebben. Wat zijn dit anders dan werkloosheidsuitkeringen, die wij met hand en tand hebben verdedigd?
Wat de G20 aangaat is mijn belangrijkste bezwaar het volgende: de G20 heeft de methode-Barroso gehanteerd, namelijk door een optelsom van bestaande plannen als een herstelplan te beschouwen. En als we naar de cijfers van de OESO van gisteren kijken, naar die van het IMF van vandaag en naar die van de Commissie van morgen, dan is het toch onvoorstelbaar dat Europa het daarbij laat?
Wat we nodig hebben is een echt Europees herstelplan en er is geen andere mogelijkheid, mijnheer de commissaris, dan dit te financieren met een Europese lening. Het wordt tijd dat u de handen uit de mouwen steekt, zelfs als dit Europees Parlement er straks niet meer is om u bij deze taak terzijde te staan.
Tot slot stel ik vast dat de G20 een opdracht had, die vooraf als volgt door Dominique Strauss-Kahn werd verwoord: "Herstel zal uitblijven zolang het vraagstuk van de giftige leningen niet is opgelost". Het is duidelijk dat de G20 het wat dat betreft heeft laten afweten. We zijn nog niets opgeschoten.
Nog twee vraagjes: in de conclusies van de G20 wordt de winst van de Doha-ronde becijferd op 150 miljard dollar. Waar komt dat getal vandaan? En hoe valt het te onderbouwen? We zouden graag een toelichting van u krijgen, mijnheer de commissaris.
Tot slot, wat het toezicht betreft: als Europa de goede weg wil inslaan, moet ze dringend de voorstellen van de groep-De Larosière ten uitvoer leggen.
Antolín Sánchez Presedo
(ES) Mijnheer de Voorzitter, uit de G20 is een belangrijke boodschap naar voren gekomen, namelijk dat welvaart ondeelbaar is en dat duurzaam herstel slechts mogelijk is bij een gezamenlijke inspanning van en voor alle betrokkenen.
Het is nu zaak dit in praktijk te brengen. We moeten dezelfde lijn nu doortrekken. De G20 heeft opnieuw gemeenschappelijke prioriteiten vastgesteld, afspraken gemaakt om middelen ter beschikking te stellen aan het IMF, aan de ontwikkelingsbanken en voor de bevordering van de handel, hervormingen doorgevoerd in het internationale financiële stelsel, verregaande voorstellen gedaan voor de regelgeving en het toezicht, en heeft voortgang gemaakt in de strijd tegen belastingparadijzen.
Zonder de G20 zou de situatie tot wanhoop stemmen en zouden de misstanden chronisch kunnen worden.
Het belangrijkste is echter dat het initiatief van de G20 geen gebeurtenis op zich is, maar een proces. De Europese Unie heeft als meest geïntegreerde, belangrijkste en meest evenwichtige economische ruimte ter wereld, de plicht om de richting aan te geven, en gelet op haar sterke potentieel is voor de Unie wereldwijd een belangrijke rol weggelegd. Het gaat hier immers niet slechts om een conjuncturele crisis maar om een crisis met diepere oorzaken waarvoor de Europese Unie het politieke voortouw moet nemen.
DanutBudreikait
- (LT) Het Internationaal Monetair Fonds heeft een verklaring afgelegd over de verschillende manieren waarop de EU-lidstaten in Midden- en Oost-Europa sneller uit de crisis zouden kunnen komen. Invoering van de euro is een van de genoemde maatregelen. Dit voorstel betreft concreet de landen met een currency board. In Litouwen is de litas nu reeds vier jaar tegen dezelfde koers gekoppeld aan de euro; twee keer zolang als uit hoofde van het currency board-mechanisme vereist is. Ook zouden we voor andere niet-eurozonelanden de periode voor het wisselkoersmechanisme dienen te beperken tot een jaar. De economische crisis in de EU en de wereld vraagt om nieuwe, snelle en creatieve beslissingen en compromissen, zeker gezien het feit dat in de tien jaar dat de euro nu bestaat nog geen enkel land in de eurozone aan alle eurozonecriteria en -vereisten - de Maastrichtcriteria - voldaan heeft.
Bart Staes
Ik wil van de gelegenheid gebruikmaken om toch ook een stukje hypocrisie met betrekking tot de G20-Top aan de kaak te stellen. Deze Top werd aangekondigd als een historisch akkoord, als iets ongelooflijks, als een stap vooruit, bijvoorbeeld in de strijd tegen fiscale fraude en belastingparadijzen. Er is tevens een zwarte, een grijze en een witte lijst gemaakt.
Maar de hypocrisie van de Europese Unie bestaat erin dat wij - om maar één voorbeeld te geven - nauwelijks anderhalve week voor de G20-Top een economische partnerschapsovereenkomst met Caraïbische landen hebben gesloten. Acht van die veertien landen zijn belastingparadijzen. Toch sluiten wij met dat soort landen een vrijhandelsovereenkomst waarmee ervoor wordt gezorgd dat vrijhandel en liberalisering van de financiële diensten tot stand komen hetgeen tot gevolg zal hebben dat de rommelkredieten en het zwarte geld vrijuit vanuit dat soort belastingparadijzen naar de Europese Unie kunnen vloeien.
Ik wil hier dus de hypocrisie aanklagen van enerzijds een mooie mediashow, de G20-Top, die beweert de belastingparadijzen te zullen aanpakken, en in de praktijk een beleid dat totaal in tegenspraak is met hetgeen gezegd wordt. Dit wilde ik nog gezegd hebben.
Petr Nečas
fungerend voorzitter van de Raad. - (CS) Dames en heren, hartelijk dank voor dit debat. Ik zou mij volmondig willen aansluiten bij de heer Daul die zegt dat de bescherming tegen protectionisme het meest cruciale element is. Protectionisme zou een soort kankergezwel zijn die onze economie definitief om zeep zou brengen en zich tegen de burgers van de Europese Unie keren. Protectionisme zou leiden tot een verdere verergering van de economische crisis en verdere daling van de welvaart. Tevens ben ik het van harte eens met de heer Daul als hij oproept tot een transparante economie voorzien van een doeltreffende en - moet ik zeggen - ook redelijke mate van regulering en uiteraard ook met de oproep tot versterking van de mondiale financiële instellingen.
De heer Rasmussen en mevrouw Starkevičiūtspraken over geld pompen in de economie. Ik wil hier benadrukken dat wij geen geld in de economie steken om financiële instellingen daarmee uit de brand te helpen. We doen dit om er mede voor te zorgen dat de werkgelegenheid op peil blijft, om concreet mensen te helpen hun arbeidsplaats te behouden. Per slot van rekening zijn we het er toch allemaal wel over eens dat de meest waardige manier voor de burgers van de Europese Unie om in hun levensonderhoud te voorzien, bestaat in eigen arbeid. Tegelijkertijd dienen we bij al deze stappen, dus bij het toepassen van financiële stimuli op de economie, niet alleen aan onszelf te denken, maar ook aan onze kinderen en kleinkinderen. De maatregelen mogen dus met andere woorden niet leiden tot een verregaande en langdurige bedreiging van de stabiliteit van de overheidsfinanciën. Onze inspanningen dienen zich te richten op de bescherming van de werkgelegenheid. Het voorzitterschap is dan ook van plan om in samenwerking met de Europese Commissie een werkgelegenheidstop te beleggen, waarbij in de allereerste plaats gekeken zal worden naar mogelijke maatregelen op het vlak van de werkgelegenheid.
Ik veroorloof het me om het niet eens zijn met mevrouw Lucas. Ik ben het absoluut niet met haar eens dat de G20-Top een gemiste kans is. Dat neemt echter niet weg dat ik iedereen hier wil oproepen tot politiek realisme. De huidige economie is ziek en moet dus genezen worden. Er is eerste hulp nodig, gevolgd door langdurige verzorging en daarna nog enige revalidatie. We mogen en kunnen er niet op rekenen dat de zaken meteen al binnen drie of vier maanden ten goede zullen keren. Want het zware weer waarin de mondiale en dus ook de Europese economie terecht is gekomen, heeft veel diepere oorzaken en is ook langduriger van aard. Dat betekent dat ook het hele genezingsproces een langdurig karakter zal hebben en daar is veel geduld voor nodig. Wat dat betreft was de G20-Top mijns inziens een eerste stap in de goede richting.
De heer Wurtz zei dat hij het besluit inzake de financiële markten niet ver genoeg vond gaan. Ik ben het met hem eens dat de Europese Unie in velerlei opzicht beduidend verder dient te gaan, iets dat als u het mij vraagt echter reeds gaande is. Laten we niet alleen kijken naar de door de staatshoofden en de regeringsleiders ondernomen stappen, maar tevens naar alle veelal in de bijlagen van de verschillende documenten terug te vinden maatregelen, zoals die getroffen zijn door de ministers van Financiën. Ik zou er verder nog op willen wijzen dat de Europese Commissie deze week reeds gesproken heeft over verdere specifieke maatregelen. Maar ook hier zou ik graag willen oproepen tot realisme. We mogen en kunnen niet verwachten dat we binnen drie of vier maanden een of ander wondermiddel ontdekken. De wereldeconomie zit diep in de moeilijkheden en het hele genezingsproces zal zeer veel tijd vergen. Wat ik echter maar niet genoeg kan benadrukken, is dat we de zaken ook binnen de Europese Unie gezamenlijk en gecoördineerd dienen aan te pakken. Niemand van ons is een van de rest van de wereld afgesneden eilandje; alleen met behulp van een gecoördineerde aanpak zullen we de gevolgen van de mondiale economische crisis succesvol het hoofd kunnen bieden
Olli Rehn
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil u bedanken voor het serieuze en constructieve debat. Ik zal hierover vanzelfsprekend verslag uitbrengen aan de Commissie, aan voorzitter Barroso en mijn collega, Joaquín Almunia.
Ik wil twee of drie opmerkingen maken, allereerst over het Europees economisch herstelplan. Net als Poul Nyrup Rasmussen heb ik natuurlijk zorgvuldig gekeken naar de laatste economische prognose van het IMF, waarin inderdaad een somber beeld wordt geschetst. Daarbij moet echter worden opgemerkt dat we al grote en vergaande beleidsbeslissingen hebben genomen om de Europese economie en de wereldeconomie te stimuleren. Dit heeft over het algemeen al bijgedragen aan een vermindering van de financiële crisis. Toch verwacht ik in alle eerlijkheid dat er de komende tijd nog steeds slechte berichten zullen komen uit de reële economie, met name als het gaat om de groeiende werkloosheid. We moeten daarom zeer alert en waakzaam zijn. We moeten continu nauwlettend toezien op de werking en de resultaten van het economisch herstelplan, de fiscale stimulans en de financiële hervormingen. Indien nodig zullen we de komende maanden nog meer - en nog betere - actie moeten ondernemen.
Wij zijn bezig met een gedegen voorbereiding van de hervorming van de financiële markt, dit als antwoord op de opmerkingen van verschillende collega's. Zo is een van de agendapunten van de Commissie voor volgende week bijvoorbeeld een omvangrijk pakket wetgeving inzake de financiële markten, met name de beloning van bestuurders, en een aanbeveling over het beloningsbeleid in de financiële-dienstensector. Dit vormt een belangrijk deel van de hervormingen van de financiële markten.
Tot slot wil ik nog op het volgende wijzen: het is waar dat de hervorming van de financiële regelgeving in Europa en in de rest van de wereld noodzakelijk is om de systeemfouten van het financieel kapitalisme te corrigeren. Tegelijkertijd moeten we oppassen dat we niet de baby met het badwater weggooien als het gaat om de markteconomie als zodanig. Met andere woorden, we moeten de interne markt behouden, die de motor is van de welvaart in Europa, en we moeten ons inzetten voor een nieuwe overeenkomst over de wereldhandel in het kader van de Wereldhandelsorganisatie. Zoals de heer Daul zei: we hebben meer, niet minder handel nodig. Dat is met name van belang voor de ontwikkelingslanden, die zwaar getroffenen zijn door de huidige recessie en de vertraging van de wereldhandel.
Als plaatsvervanger van Louis Michel volgende maand ben ik hierbij ook betrokken vanwege mijn portefeuilleverantwoordelijkheden. Het is inderdaad zo dat de ontwikkelingslanden behoren tot degenen die het zwaarst getroffenen zijn door deze economische recessie. We moeten ons daarom met hetzelfde elan inzetten voor een spoedige en ambitieuze afronding van de Doha-ronde. In de huidige economische omstandigheden is de afronding van de Doha-ronde nog belangrijker geworden. Dit kan de wereldeconomie een stimulans geven en protectionisme voorkomen. Daarom moeten alle G20-landen hun blik niet alleen richten op hun nationale politieke landschap, maar ook een wezenlijke bijdrage leveren aan de snelle voortgang van de Doha-ronde. Ik denk dat het, met het oog op de ontwikkeling, eveneens belangrijk is te melden dat de regeringsleiders van de G20 tevens overeenstemming hebben bereikt over een handelsfinancieringspakket ter waarde van 250 miljard dollar. Dit pakket is voor twee jaar en dient ter ondersteuning van de wereldwijde handelsstromen; Europa levert hieraan een substantiële bijdrage.
De Voorzitter
Er zijn door de zes grootste fracties van het Parlement zes ontwerpresoluties ingediend overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement, tot besluit van het debat.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vrijdag 24 april 2009 plaats.
