Przygotowanie Rady Europejskiej (18-19 czerwca 2009 r.) (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia są oświadczenia Rady i Komisji w sprawie przygotowania Rady Europejskiej na 18 i 19 czerwca 2009 r.
Alexandr Vondra
urzędujący przewodniczący Rady. - Panie przewodniczący! Bardzo się cieszę, że mogę zabrać głos na długo przed kolejnym spotkaniem Rady Europejskiej, w którym osobiście nie będę mógł uczestniczyć. Tym razem okoliczności są wyjątkowe, jako że w tym samym czasie odbędzie się zaprzysiężenie nowego rządu w Czechach. Powiem trochę więcej na ten temat na koniec mojego oświadczenia.
Pozwolą państwo, że na początek odniosę się do głównych kwestii znajdujących się w porządku obrad czerwcowego posiedzenia Rady Europejskiej, ponieważ jego przygotowaniem zajmuje się właśnie prezydencja czeska. Zacznę od spraw instytucjonalnych. W grudniu 2009 roku Rada Europejska wyraziła zgodę na podjęcie kroków zmierzających do przyjęcia Traktatu z Lizbony do końca 2009 roku. W istocie oznacza to przyznanie Irlandczykom prawnych gwarancji i zapewnień w sprawie wielu budzących wątpliwość kwestii w zamian za zaangażowanie rządu irlandzkiego w ratyfikację Traktatu przed końcem października.
Prace nad wdrożeniem tego porozumienia trwają, dlatego na tym etapie nie mogę wchodzić w szczegóły. Jestem przekonany, że podczas zbliżającego się posiedzenia Rady Europejskiej wykorzysta się tę okazję.
Jak zapewne państwo wiedzą, jutro odbędzie się głosowanie nad przyjęciem traktatu lizbońskiego w czeskim Senacie. Z tego względu w środku nocy planuję powrót do Czech, aby od wczesnego poranka móc uczestniczyć w tym wydarzeniu. Wierzę, że rezultat tego głosowania będzie mieć pozytywny wpływ na pozostałe państwa członkowskie i uspokoi ich nieuzasadnione obawy. Bardzo się o to staram! Niemniej jednak czescy senatorzy muszą mieć bezwarunkową niezależność w demokratycznym procesie decyzyjnym. To oczywiste, że wszelkie próby wywierania na nich presji mogą przynieść odwrotny skutek.
W grudniu ubiegłego roku ustalono, że proces powoływania przyszłej Komisji, zwłaszcza mianowanie jej przewodniczącego, odbędzie się zgodnie z ustalonym terminem, po wyborach do Parlamentu Europejskiego w czerwcu 2009 roku.
Jestem w pełni świadomy zaprezentowanych tutaj przez państwa poglądów w sprawie potrzeby właściwego zaangażowania Parlamentu Europejskiego w ten proces. Prezydencja będzie oczywiście ściśle współpracować zarówno z państwami członkowskimi, jak i Parlamentem.
Powiem teraz kilka słów na temat kryzysu gospodarczego i finansowego, który na pewno będzie stanowić ważny agendy, i o potrzebie dalszego reagowania na ten kryzys gospodarczy i finansowy.
Kryzys ten dowiódł, że istnieje pilna potrzeba wzmocnienia zarówno skuteczności nadzoru i regulacji dotyczących instytucji finansowych, jak również mechanizmów zarządzania kryzysem. Podjęliśmy już pracę w tym kierunku na szczeblu unijnym i na szerszą skalę globalną. W związku z tym grupa pod kierownictwem przewodniczącego de Larosière'a przedstawiła bardzo interesujące pomysły. W zeszłym tygodniu kilka z nich przedyskutowano podczas posiedzenia Komisji. Dyskusji nad kolejnymi propozycjami można spodziewać się w najbliższych tygodniach.
Propozycje te są i będą przedmiotem dyskusji Ecofin, której spotkanie odbędzie się dzisiaj. Chcemy, by Rada Europejska podjęła w tym czasie pierwsze decyzje w tych sprawach. Jest to bardzo ambitny cel. Oczywiście będziemy musieli kontynuować prace dłużej niż tylko do czerwca, a zatem niezwykle ważne jest, by Radzie Europejskiej udało się podczas czerwcowego posiedzenia dać wyraźny sygnał do szybkiego przyjęcia tych propozycji, które zostaną następnie przedłożone Komisji.
Mówiąc bardziej ogólnie, celem czerwcowego posiedzenia Rady Europejskiej jest zarówno bilans sytuacji na rynkach finansowych, jak i ocena skuteczności podjętych dotychczas działań. Podczas posiedzenia dokonamy również podsumowania działań podjętych w celu wsparcia "realnej” gospodarki, a także w związku z tym przyjrzymy się sytuacji w sferze zatrudnienia.
Pojutrze, w czwartek, wraz z naszymi partnerami społecznymi w Pradze, będziemy przewodniczyć specjalnemu szczytowi w sprawie zatrudnienia, podczas którego odniesiemy się do tych ważnych kwestii. Jeszcze dzisiaj poinformujemy państwa o szczegółach dotyczących porządku tej debaty na szczycie.
Poza końcowym efektem szczytu w Pradze oraz interesujących seminariów i warsztatów zorganizowanych w ostatnich tygodniach w Republice Czeskiej, Szwecji i Hiszpanii, Komisja wyda wkrótce, tj. w czasie ostatnich przygotowań do Rady Europejskiej, komunikat, by do czasu tego posiedzenia opracować sporo interesujących koncepcji i zaleceń, które można by następnie poddać pod dyskusję.
Chcę jednak podkreślić, że nie chodzi tutaj o opracowanie nowej obszernej strategii w sprawie zatrudnienia. Taka już istnieje - strategia lizbońska na rzecz wzrostu i zatrudnienia. Ostatnio ponownie zatwierdziliśmy istniejące dotychczas wytyczne w sprawie zatrudnienia i sformułowaliśmy zalecenia dostosowane do specyfiki poszczególnych państw. Pozwolą państwo, że bardziej ogólnie odniosę się do pakietów pobudzających aktywność gospodarczą, przyjętych przez Unię i państwa członkowskie od końca ubiegłego roku, stanowiących główny wkład we wsparcie polityki zatrudnienia.
Jeśli chodzi o zmiany klimatu: podczas czerwcowego posiedzenia Rady Europejskiej powrócimy do przygotowań do kopenhaskiego szczytu w sprawie zmian klimatu. Dokonamy oceny postępu, który udało się osiągnąć zarówno na szczeblu międzynarodowym, jak i pod względem naszych wewnętrznych prac przygotowawczych.
Jest to złożona kwestia, głównie ze względu na to, że negocjacje z naszymi międzynarodowymi partnerami odbywają się w tym samym czasie co dyskusje wewnątrz instytucji. Wczoraj w Pradze odbył się szczyt z udziałem Unii Europejskiej i Japonii. Jest oczywiste, że ambitne porozumienie w Kopenhadze będzie wymagało wsparcia w formie dużych nakładów finansowych. Unia Europejska jest gotowa wziąć na własne barki sporą część tych kosztów, co wymaga oczywiście podpisania porozumienia w sprawie sprawiedliwego podziału obciążeń.
To, jak daleko posuniemy się w naszych wewnętrznych, unijnych porozumieniach będzie zależeć przede wszystkim od postępu prace naszych międzynarodowych partnerów, wśród nich Stanów Zjednoczonych, w ramach wielostronnych negocjacji. Pragnę zwrócić państwa uwagę na nieustającą wolę Unii Europejskiej do sprawowania przywództwa w realizacji tych ambitnych celów w Kopenhadze.
Jest zbyt wcześnie, by na tym etapie mówić w szczegółach o agendy Rady Europejskiej w dziedzinie stosunków zewnętrznych. Niemniej jednak pod koniec tego tygodnia odbędą się dwa ważne szczyty z udziałem krajów trzecich, tj. 7 maja szczyt partnerstwa wschodniego i dzień później szczyt pod nazwą "Południowy korytarz - nowy Jedwabny Szlak”. Prawdopodobnie Rada Europejska zajmie się dyskusją na temat dalszych działań, które należy podjąć w związku z tymi wydarzeniami, które są ważne z punktu widzenia interesów Unii w perspektywie długookresowej.
Podobnie spodziewać się można kilku debat zarówno w sprawie szczytu przywódców trójki, z udziałem Japonii i Kanady, jak również innych ważnych szczytów i spotkań, zaplanowanych już na maj, z udziałem Rosji. W każdym razie część agendy dotyczącej stosunków zewnętrznych zostanie uaktualniona ze względu na obecne wydarzenia, chodzi o majowe i czerwcowe spotkania Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych, podczas których będą omawiane głównie kwestie związane z obroną i rozwojem.
Chciałbym podziękować za zainteresowanie agendą Rady Europejskiej na nadchodzący okres. Z przyjemnością wysłucham państwa cennych uwag i opinii podczas tej debaty.
José Manuel Barroso
Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! Kolejne posiedzenie Rady Europejskiej odbędzie się w tym samym miesiącu co wybory europejskie. To niezwykle ważne głosowanie odbędzie się w kontekście prawdziwych problemów wielu naszych obywatelki. Mam na myśli przede wszystkim wpływ kryzysu na sytuację w zakresie zatrudnienia, o czym będziemy mieli okazję szczegółowo porozmawiać dzisiaj popołudniu.
Nasza reakcja na kryzys musi opierać się na podstawowych wartościach, takich jak odpowiedzialność, solidarność i sprawiedliwość społeczna. Kryzys ten jest dla nas okazją do odnowienia europejskiego modelu gospodarki społeczno-rynkowej opartej, którego podstawę stanowi świadomość znaczenia środowiska naturalnego i nasze wartości.
Wszyscy Europejczycy z serca i z przekonania muszą gotowi zaangażować się w odbudowę tego modelu. Muszą oni znaleźć odpowiedź, dlaczego Europa jest tak ważna, dlaczego jej obywatele muszą odgrywać w niej swoja rolę i dlaczego muszą wziąć udział w głosowaniu.
Panie i panowie posłowie! Mogą być państwo dumni z rezultatów dotychczasowych prac. W dobiegającej już końca kadencji Parlament odnotował na swoim koncie wiele ważnych dokonań. Wykazywał się dotychczas determinacją do osiągnięcia konkretnych rezultatów obywateli. Udowodnił, że ma ambitną wizję naszej wspólnej przyszłości.
Dorobek tych ostatnich pięciu lat jest bardzo ważny. W tym czasie zostały podjęte istotne decyzje mające na celu walkę ze zmianami klimatu i zwiększenie naszego bezpieczeństwa energetycznego. Zostały również podjęte działania, które wywarły bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i wolność obywateli i które otworzyły przed nimi nowe możliwości.
Zostały przeprowadzone bardzo ważne reformy w dziedzinie rynku wewnętrznego, agendy społecznej, telekomunikacji, energetyki, środowiska naturalnego, wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. Parlament wniósł swój wkład w unowocześnienie wszystkich wymienionych powyżej obszarów.
W ciągu kilku ostatnich tygodni Parlament współpracował również z czeską prezydencją w celu osiągnięcia porozumienia w wielu istotnych kwestiach. Do dzisiaj w drodze współdecyzji, w porozumieniu z prezydencją czeską, udało się w pełni przyjąć prawie 50 wniosków legislacyjnych przedstawionych przez Komisję.
Pozwolę sobie przytoczyć państwu kilka z nich, znajdujących się na najważniejszych miejscach agendy Komisji, której jestem przewodniczącym. Mam na myśli wewnętrzny rynek energetyczny, ochronę na morzu, środki mające na celu regulację i nadzór nad rynkami finansowymi oraz pakiet 5 milionów euro na pomoc w przekształceniu Europy w gospodarkę europejskiej bardziej zrównoważoną.
Chciałbym pogratulować Parlamentowi i prezydencji czeskiej pod przewodnictwem pana komisarza Topolánka i pana przewodniczącego Vondry za wszystko, co udało się do tej pory zrobić. Jestem pewien, że ta praca będzie kontynuowana do końca czerwca.
Musimy jasno i z przekonaniem informować elektorat o takim modelu Europy opartym na rezultatach. Pozwoli nam to nadać nowy impuls odważnej i pewnej własnych możliwości Unii Europejskiej. Europa go potrzebuje. Musimy w tym roku, który jest rokiem kryzysu i transformacji, wykazać się większą aktywnością, wyobraźnią, a także większym niż zwykle zaangażowaniem.
Tą zasadą przewodnią będziemy się kierować podczas czerwcowego posiedzenia Rady Europejskiej. Nie możemy dopuścić do spowolnienia tempa naszych działań. Musimy osiągnąć sukces do dla dobra Europy. Dlatego też nie będę omawiać teraz spraw, do których odniósł się pan przewodniczący Vondra, na przykład ważnej dla nas działalności Rady ds. Partnerstwa Wschodniego. Pragnę skoncentrować się zwłaszcza na obszarach, które według mnie są najważniejsze z punktu widzenia czerwcowego posiedzenia Rady Europejskiej.
Posiedzenie Rady Europejskiej zostanie zwołane w celu osiągnięcia postępu w sprawach o zasadniczym znaczeniu w najbliższych miesiącach i latach.
Posiedzenie Rady Europejskiej zostanie zwołane również w celu kontynuowanie prac zmierzających do wprowadzenia w życie Traktatu z Lizbony. Unii Europejskiej potrzebne są korzyści, które ten Traktat przyniesie. Musimy zatem wdrożyć pakiet instytucjonalny, przyjęty w grudniu ubiegłego roku i poparty przez ten Parlament, w celu ustalenia gwarancji prawnych niezbędnych do przyspieszenia referendum w Irlandii i podjęcia dalszych kroków na rzecz łagodnej transformacji i stabilności instytucjonalnej.
Jeśli chodzi o zmiany klimatu, musimy działać z rozmachem, dążąc do osiągnięcia ambitnego porozumienia, o którym była mowa podczas grudniowego szczytu w Kopenhadze. Udowodniliśmy, że możliwe są silne i wiarygodne cele. Teraz musimy nie tylko przekonać innych, by wyznaczyli sobie porównywalny poziom aspiracji, ale również pokazać, że jesteśmy gotowi pomagać tym, którzy tego potrzebują. Krótko mówiąc, musimy przełożyć ten impet na konkretne efekty w wymiarze globalnym.
Rada Europejska z całą pewnością ponownie skoncentruje swą uwagę na kryzysie gospodarczym. Od samego początku Unia Europejska musiała dostosowywać się do różnych warunków powstałych na skutek kryzysu: ustabilizować sytuację nagle zaistniałą w związku z kryzysem finansowym, odbudowywać utracone zaufanie w ramach systemu finansowego, umożliwić bankom ponowne podjęcie działalności kredytowej, podjąć działania na miarę kryzysu o zasięgu globalnym oraz przyjść z bezpośrednią pomocą tym, którzy utracili pracę lub są zagrożeni jej utratą.
Od chwili obecnej do posiedzenia Rady Europejskiej będziemy się koncentrować głównie na dwóch obszarach. Po pierwsze, na nieustannej pracy nad odbudową systemu regulacji i nadzoru, który musi wzbudzać zaufanie społeczeństwa i społeczności inwestorów. Nie chodzi tutaj jedynie o budowanie silniejszego systemu na długie lata, w celu zagwarantowania, że ponownie w taki sam sposób nie narazimy naszej gospodarki na niebezpieczeństwa, ale również o odbudowę zaufania teraz i udowodnienie rynkom i społeczeństwu, że Unia Europejska wie, co trzeba zrobić.
W zeszłym tygodniu przedstawiliśmy nasze propozycje dotyczące funduszy hedgingowych, inwestycji na niepublicznym rynku kapitałowym, jak również wynagrodzeń dla osób na stanowiskach kierowniczych najwyższego szczebla. Propozycje te są dowodem naszej zdolności nie tylko pełnienia roli głównego inicjatora wprowadzania reform uzgodnionych podczas szczytu G20, ale również określenia standardów działań, których oczekujemy od naszych międzynarodowych partnerów w nadchodzących miesiącach. Komisja jest w istocie pierwszym organem wykonawczym na świecie, który wystąpił z konkretnymi propozycjami w tej bardzo trudnej i złożonej sprawie. Komisja, Parlament i Rada będą musiały w ciągu kolejnych miesięcy ściśle współpracować nad osiągnięciem porozumienia w sprawie tych propozycji.
Kolejnym krokiem będzie szczegółowe określenie sposobu organizacji nadzoru na szczeblu europejskim. Nie ma sensu owijać w bawełnę. Obecny system krajowego nadzoru zawiódł. Dlatego też utworzyłem grupę, pod przewodnictwem pana de Larosière'a, która ma przedstawić koncepcje zbudowanie skutecznego europejskiego systemu nadzoru. Pod koniec maja Komisja przedstawi projekt przedstawiający możliwości zorganizowania takiego systemu finansowego nadzoru w Europie. Tutaj ponownie chciałbym, aby to Europa jako pierwsza podjęła kroki na szczeblu światowym.
Drugim obszarem jest oczywiście zatrudnienie. O szczycie w sprawie zatrudnienia bardziej szczegółowo będziemy dyskutować później. Niemniej jednak już teraz mogę poinformować, że Komisja odniesie się do tego szczytu w szczegółowym komunikacie przed czerwcowym posiedzeniem Rady Europejskiej. Zdecydowanie uważam, że Unia Europejska powinna zrobić wszystko, co leży w jej mocy, aby pomóc tym, którzy najbardziej dotkliwie odczuwają skutki kryzysu.
Nasza reakcja na kryzys nie może ograniczać się do środków technicznych, służących rozwiązywaniu problemów natury regulacyjnej. Musi ona opierać się na naszych podstawowych wartościach, jak solidarność, sprawiedliwość społeczna, odpowiedzialność, a także odpowiedzialność za przyszłe pokolenia, i w taki sposób być postrzegana. Musimy wykorzystać tę okazję, by odbudować podstawę wizerunku naszej własnej europejskiej marki, którą jest społeczna i ekologiczna gospodarka rynkowa.
Najważniejsze przesłanie posiedzenia Rady Europejskiej, które ma się odbyć w przyszłym miesiącu powinno brzmieć: aktywnie działająca i patrząca w przyszłość Unia Europejska, pracująca z wysiłkiem na rzecz jej obywateli i zasługująca na ich zaufanie.
Joseph Daul
Panie przewodniczący! Panie urzędujący przewodniczący Rady! Panie przewodniczący Komisji! Panie i panowie! Wokół posiedzenia Rady Europejskiej, które zakończy okres czeskiej prezydencji, jest w dalszym ciągu sporo wątpliwości zarówno co do tego terminu, jak i treści. Nasze dzisiejsze zadanie nie jest zatem łatwe, ale za to, ponieważ dobiega końca obecna kadencja Parlamentu, jest to dla nas szansa, mamy okazję potwierdzić nasze priorytety. Pierwszym zadaniem Rady Europejskiej w czerwcu będzie mianowanie nowego przewodniczącego Komisji, zgodnie z wynikami wyborów europejskich.
Tak jak w 2004 roku, prezydencja Rady zostanie poproszona o wybór kandydata na to ważne stanowisko spośród członków jednej z głównych grup w Parlamencie Europejskim, a 15 lipca nasz Parlament zaopiniuje przedstawioną kandydaturę. Będzie to jednym z pierwszych głównych zadań politycznych w nowej kolejnej kadencji Parlamentu.
Panie i panowie posłowie! Społeczeństwo często narzeka, że Europa nie ma twarzy. Pragniemy jej tę twarz ukształtować, kładąc kres rotacyjnemu systemowi prezydencji i proponując w zamian stały skład Rady Europejskiej. W traktacie z Lizbony takie rozwiązanie zostało ustanowione i przyniosłoby ono korzyści. Niemniej jednak ponieważ kadencja przewodniczącego Komisji trwa pięć lat, Europa ma już twarz, którą każdy zna, a Parlament Europejski ze swojej strony reprezentuje poglądy 500 milionów obywateli. Czerwcowe posiedzenie Rady Europejskiej odbędzie się w ramach prawnych traktatu z Nicei. Wydaje się, że niektóre państwa członkowskie, będą raczej wstrzymywać się do przyjęcia traktatu z Lizbony z wszelkimi decyzjami instytucjonalnymi, przede wszystkim w sprawie nominacji przewodniczącego Komisji.
Niestety tak się składa, że nie wiemy, czy i kiedy traktat z Lizbony zostanie przyjęty, a zdecydowanie musimy wprowadzić go w życie bez dalszego wahania. Czy odroczyliśmy wybory europejskie ze względu na to, że traktat z Lizbony mógłby cieszyć się większą popularnością wewnątrz Parlamentu Europejskiego? Nie, nie zrobiliśmy tego i nasza grupa oczekuje jasnego komunikatu od Rady, w możliwie najszybszym terminie, w sprawie jej zamiarów w kwestii instytucjonalnej.
Członkowie Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów również mają szczerą nadzieję, że przewidziane na jutro głosowanie w czeskim Senacie doprowadzi w końcu do przyjęcia traktatu przez to państwo, które obecnie sprawuje przewodnictwo w Radzie. Byłby to, panie przewodniczący Vondra, wspaniały prezent na 1 lipca.
Chciałbym również powiedzieć, że bardzo doceniamy sposób prowadzenia prac Parlamentu w ciągu ostatnich kilku miesięcy tej prezydencji, w tej trudnej sytuacji, w czasie konfliktu energetycznego między Rosją a Ukrainą i oczywiście kryzysu finansowego. Podczas europejskiego szczytu Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych w Pradze z udziałem prezydenta Baracka Obamy, podkreślaliście ważne znaczenie kontynuacji polityki europejskiej w różnych dziedzinach oraz jedności naszych państw w stosunkach z naszymi głównymi partnerami. Mam nadzieję, że zakończeniu czeskiej prezydencji towarzyszy, tak jak miało to miejsce na początku, zarówno pozytywny nastrój, jak i atmosfera konstruktywnego dialogu. W grę wchodzi bowiem wiarygodność Unii Europejskiej.
Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! Rada Europejska będzie oczywiście również debatować na temat ostatnich zdarzeń związanych z kryzysem gospodarczym oraz środków wdrożonych na żądanie Europy w celu uporządkowania międzynarodowych systemów finansowych. Muszę pochwalić ostatnie propozycje Komisji w tym zakresie, zwłaszcza w odniesieniu do porozumień w sprawie wypłacania odpraw, premii dla maklerów giełdowym lub funduszy spekulacyjnych. Wszystkie te środki zmierzają we właściwym kierunku, ponieważ wprowadzają określone zasady na rynkach finansowych, by pomóc nam w możliwie najszybszym powrocie na ścieżkę rozwoju i wzrostu zatrudnienia. Są to środki, które po raz kolejny dowodzą, że ci, którzy oskarżają Komisję i Unię Europejską o paraliż i nieudolność, używając często demagogicznych argumentów, nie mają racji i oszukują naszych współobywateli.
Teraz, gdy okres czeskiej prezydencji dobiega końca i ustępuje ona miejsca prezydencji szwedzkiej, Europejczycy wyrażą swoje poglądy w drodze głosowania podczas wyborów europejskich. Mam nadzieję, że dzięki wyborom, których dokonają łatwiej nam będzie wspólnie przyjąć czekające nas ważne zobowiązania.
Hannes Swoboda
Panie przewodniczący! Na początku chciałbym podziękować panu przewodniczącemu Vondrze za jego osobiste zaangażowanie, ponieważ tylko dzięki panu udało się doprowadzić do przyjęcia obszernych pakietów legislacyjnych w czasie czeskiej prezydencji. Za to chciałbym serdecznie panu podziękować.
Chciałbym jednak odnieść się do pańskich słów dotyczących zasad powoływania nowej Komisji. Powiedział pan, że porozumie się w tej sprawie z Parlamentem. Chciałbym panu i Komisji od razu udzielić pewnej rady. Zarówno pan, jak i pan przewodniczący Barroso doskonale zdajecie sobie sprawę, że zależy nam na zmianie kierunku. Chcemy zmiany kierunku, chcemy, żeby Komisja zwracała większą uwagę niż poprzednio na politykę społeczną.
Panie przewodniczący Komisji! Niestety to, co zasugerował pan komisarz McCreevy w sprawie funduszy hedgingowych odbiega od propozycji pana posła Nyrupa Rasmussena, a zatem nie możemy poprzeć tych propozycji. Za tą sprawą stoi prawdopodobnie Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów. Jesteśmy przeciwni tej dyrektywie, która jak szwajcarski ser ma więcej dziur niż treści. Nie mamy zaufania do planu pana komisarza McCreevy'ego.
Pragnę teraz powrócić do konsultacji, które mają odbyć się dzisiaj. Dla nas wybór kierunku działania jest równoznaczny z tym, że polityka społeczna musi silniej zaznaczać się w pracach zarówno Komisji, jak i Rady. Uważamy, że musicie mieć zaufanie do kandydatów, jak również wyposażyć ich w uprawnienia umożliwiające im wysunięcie na pierwszy plan silnego nacisku na sprawy społeczne.
Jeżeli okaże się to dla nich zbyt abstrakcyjnym zadaniem, my, jako Grupa Socjalistyczna w Parlamencie Europejskim, przedstawiliśmy te wszystkie aspekty w dokumencie wyrażającym nasze stanowisko, zatytułowanym "Na rzecz postępu społecznej Europy”. Obejmuje on różne zagadnienia, począwszy od zmiany dyrektywy dotyczącej delegowania pracowników, po wprowadzoną do kartę społeczną, w których, w uzupełnieniu przypadku traktatów, to znaczy traktatu z Lizbony, należy jasno określić społeczny wymiar Europy. Panie pośle Daul! Dokument ten różni się od przedstawionego ostatnio w Warszawie przez grupę PPE-DE. Jeśli porówna pan te dwa dokumenty, zauważy pan między nimi ogromną różnicę. My opowiadamy się zdecydowanie za społeczną gospodarką rynkową, a słowo "społeczna” jest pokreślone trzy razy. W niektórych częściach dokumentu grupa PPE-DE mówi o społecznej gospodarce rynkowej, w innych natomiast o wolnej, nieograniczonej i nieuregulowanej gospodarce rynkowej. Tego właśnie nie chcemy, na tym właśnie polega różnica między nasza grupą a grupą PPE-DE.
Pozwolę sobie powiedzieć kilka słów na temat sytuacji gospodarczej, o której pan wspomniał. Pan poseł Nyrup Rasmussen na pewno jasno i wyraźnie wypowie się na ten temat. W związku z tym przedsięwzięciem, któremu właśnie teraz pan poseł Schulz nadaje rozgłos i które propaguje w Europie - dlatego też proszę o przyjęcie jego usprawiedliwienia - chciałbym jeszcze raz wyraźnie podkreślić, że kryzys gospodarczy ponownie dowiódł, że do braku koordynacji gospodarczej, za którą odpowiedzialna jest nie tylko Komisja, ale również Rada, częściowo przyczynił się nieudolny sposób walki z kryzysem. Tak czy inaczej, kryzysu nie udałoby się uniknąć, ale bardzo przygnębia mnie nie tylko brak wystarczającej liczby instrumentów pozwalających na zwalczanie jego skutków, ale również brak postępu w dziedzinie funduszy euro.
Ostatnią kwestię, którą chcę poruszyć, jako że jest ona dla mnie bardzo ważna, jest rosnące bezrobocie wśród młodych ludzi. Bardzo dobrze ujął to pan komisarz Špidla, zadając pytanie: z jakimi doświadczeniami przychodzi obecnie zmierzyć się młodemu pokoleniu, które wkracza na rynek pracy? Odpowiedź brzmi - z masowym bezrobociem! Musimy zatem wszyscy zrobić coś w tej sprawie. Wszyscy - Rada, Komisja i rządy poszczególnych państw -muszą dokładać wszelkich starań w celu zagwarantowania, żeby pierwszym doświadczeniem młodych ludzi na rynku pracy nie było bezrobocie, ale szkolenia i możliwości dalszego kształcenia, które lepiej przygotują ich do funkcjonowania na rynku pracy. Ten komunikat musimy wspólnie przekazać młodym ludziom, ponieważ ma on istotne znaczenie dla stabilności społecznej.
Graham Watson
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Podchodzimy do kolejnego posiedzenia Rady Europejskiej z niepokojem, stonowanym aspiracjami. Ważnym punktem agendy powinien być oczywiście wybór kolejnego przewodniczącego Komisji, jednak tej nominacji nie można postrzegać w oderwaniu od innych spraw. Przewodniczącemu w jego pracy pomagają komisarze, a wobec impasu związanego z Traktatem z Lizbony, nie jesteśmy nawet odrobinę mądrzejsi w sprawie obsady stanowisk.
Zatem, kiedy zwracamy się z prośbą do obywateli Europy o dokonanie wyboru nowych parlamentarzystów decyzję, robimy to z poczuciem niepewności i podejmujemy ryzyko, że tę próżnię wypełni wkrótce oportunizm przeciwników Europy. Nadszedł czas, by sprecyzować sposób działania. Pan poseł Daul przekonuje, że propozycja kandydatury na przewodniczącego Komisji powinna paść ze strony największej grupy w Parlamencie, tak jak miało to miejsce pięć lat temu. Moja grupa popiera ten tok rozumowania. Kolejny przewodniczący Komisji, bez względu na to, czy na ten urząd zostanie powołany mężczyzna czy kobieta, musi znać podstawę prawną i ramy czasowe, obowiązujących podczas powoływania kolegium komisarzy. Logicznym podejściem wydaje się powoływanie wszystkich osób na podstawie traktatu z Nicei lub wszystkich na podstawie traktatu z Lizbony. Takiej pewności potrzebują obywatele Europy. Państwa członkowskie, które jeszcze nie ratyfikowały traktatu z Lizbony, powinny podjąć w tym kierunku stosowne działania, tak aby ułatwić nam dalsze prace. Jutro w czeskim Senacie odbędzie się głosowanie w sprawie traktatu z Lizbony, do którego przyjęcia potrzeba większości 3/5 posłów, i zakładając że znajdzie się potrzebna większość, dokument ten trafi do podpisu na biurko pana prezydenta Klausa. Powinien go podpisać niezwłocznie.
Panie urzędujący przewodniczący Rady! Prezydencja pod pana przewodnictwem nie była zła. Tak jak powiedział pan przewodniczący Barosso, udało się pomyślnie przyjąć wiele aktów legislacyjnych, ale nie da się ukryć, że - mimo dużego wysiłku z pana strony, panie przewodniczący Vondra, jak również pańskiego zespołu, przy okazji życzymy panu jak najlepiej - stanowisko przewodniczącego Rady zajmował po raz pierwszy eurosceptyk i że doszło do upadku rządu w połowie okresu prezydencji. Przykro mi, ale muszę również przypomnieć, że może upłynąć trochę czasu zanim zapomnimy rzeźbę Entropa, bez względu na to, jak bardzo chcemy o tym zapomnieć. Zatem w momencie, kiedy prezydent zastępuje premiera podczas szczytu, pozwólcie mu zakończyć kadencję pozytywnym akcentem. Dajcie mu możliwość złożenia podpisu pod traktatem z Lizbony.
Kampanii wyborczej nie zdominują jednak kwestie traktatu z Lizbony. Wyborcy w Europie są w mniejszym stopniu zainteresowani sprawami konstytucyjnymi niż praktycznymi rozwiązaniami problemów, którym muszą stawić czoła. Gorąco namawiam państwa do tego, żebyście podczas szczytu poświęcili uwagę tym problemom. Gospodarka Europy wciąż ugina się pod ciężarem recesji, a jej obywatele muszą wiedzieć, w jaki sposób im ulżymy. Moja grupa z zadowoleniem przyjmuje propozycje Komisji w sprawie funduszy hedgingowych i uznaje je za właściwy krok. Środowisko naturalne w Europie jest w dalszym ciągu zagrożone, jako że zamęt wokół zagadnień klimatu staję się coraz bardziej odczuwalny, a wyborcy muszą widzieć, że Unia Europejska potrafi nad nim zapanować. Wartości europejskie są podważane przez akty naruszania praw człowieka, do których dochodzi krajach położnych w sąsiedztwie Europy, a ludzie muszą zrozumieć, że Unia Europejska wciąż pracuje nad rozwiązaniem tych problemów. Są to główne wyzwania naszych czasów. Podczas tej kampanii wyborczej musimy pokazać, że Europa potrafi stanąć na wysokości zadania i że dysponuje własnymi możliwościami, by mu sprostać.
Brian Crowley
- Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji! Podczas posiedzenia Rady, które odbędzie się w przyszłym miesiącu, w centrum uwagi znajdą się sprawy gospodarcze Unii Europejskiej. Trzeba zaproponować takie rozwiązania, które pozwolą przywrócić gospodarce jej poprzedni stan. Aby gospodarka ponownie zaczęła funkcjonować jak należy, te proponowane rozwiązania należy natychmiast wdrożyć.
Dziś, kiedy dyskutujemy o przyszłości Europy, 99% ludzi, z którymi rozmawiamy, albo twierdzimy, że rozmawiamy, nie troszczy się o przyszłość Europy w takim samym stopniu jak o własną. Ich uwagę pochłania sytuacja gospodarczą i niepewność, z którą obecnie mamy do czynienia. Aż nazbyt często w tej Izbie, a nawet w instytucjach Unii Europejskiej, zamiast stawiać czoła prawdziwym problemom, z którymi borykają się na co dzień ludzie, wikłamy się w spory ideologiczne
w imieniu grupy UEN.
Uważam w związku z tym, że w mieliśmy już okazję obserwować wspaniałą przywódczą postawę Komisji i Rady w ich początkowych reakcjach na kryzys gospodarczy. Chodzi o zdecydowane, szybkie działania, mające na celu przywrócenie stabilności systemowi bankowemu, zdecydowane i szybkie przedsięwzięcia mające na celu zagwarantowanie pewnego poziomu pewności i budowanie zaufania na rynkach Unii Europejskiej. I co najważniejsze ambicję - przyjęcie ambitnej wizji przyszłości, bez oczekiwania na reakcję czy reagowania na wydarzenia mające miejsce gdzie indziej, ale z odpowiedzialnością za to, co nastąpi.
Zamiast obarczać winą tego, czy innego komisarza, czy angażować się we własną polityki w obrębie partii, tak jak niektórzy wcześniej próbowali, powinniśmy wspólnie zebrać się i zastanowić, jak najlepiej można zareagować. Musimy przy tym wykazać się innowacyjnością i kreatywnością, a co najważniejsze uczciwością wobec społeczeństwa, co do rezultatów, które jesteśmy zdolni osiągnąć i tego, co potrafimy zrobić. Zbyt często występujemy w reklamach radiowych i podejmujemy działania pod publiczkę, zamiast zajmować się konkretnymi sprawami, które jawią się przed nami.
W przeszłości popełniliśmy już wiele błędów, ale jak mówi stare powiedzenie "błądzić jest rzeczą ludzką - wybaczać niezwykłą”, lub też jak mówi inne stare powiedzenie "wszyscy leżymy w rynsztoku, ale niektórzy z nas sięgają po gwiazdy”. Jest to pewien rodzaj wyzwania, polegający na zapewnieniu, że możemy nie tylko poprawić sytuację gospodarczą wewnątrz Unii Europejskiej, stworzyć nowe miejsca pracy, obudzić nowe nadzieje stworzyć nowe możliwości, żeby zagwarantować, by wspólna mądrość, siła i moc - wartości, które promuje obecnie Unia Europejska - mogły zostać z pożytkiem wykorzystane nie tylko w Europie, ale również na świecie, i by dać przykład, co należy zrobić.
Na koniec pragnę podziękować panu urzędującemu przewodniczącemu Vondrze nie tylko za jego nieustający wkład w tę debatę w tej Izbie, ale również za szacunek i uprzejmość, które zawsze nam okazywał, mimo niesprzyjającej sytuacji politycznej w swoim kraju. Dziękuję również za kontynuowanie realizacji programu czeskiej prezydencji.
Podsumowując, pragnę powiedzieć, że w sytuacji, kiedy niektórzy bojkotują zbliżające się wybory, znalezienie się na liście wyborczej przestaje być dla mnie czymś wyjątkowym, choć dla niektórych posłów może ono być w dalszym ciągu nobilitujące. W swojej codziennej pracy muszę stąd wychodzić na zewnątrz, tam spotykam zwykłych ludzi i staram się pomóc im w rozwiązaniu ich codziennych problemów. Powodem ich zmartwień są m.in. praca, kredyty hipoteczne i przyszłość ich dzieci i na nie powinniśmy reagować.
Monica Frassoni
w imieniu Verts/ALE. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! Jutro zdecydujecie o tym, czy przyjąć czy odrzucić Traktat z Lizbony. Mamy oczywiście nadzieję, że w końcu uwolnicie nas od tej trudnej sytuacji.
Po tym stwierdzeniu, teraz możemy jedynie powiedzieć, że sytuacja, w której się obecnie znajdujemy po raz kolejny jest dowodem na nieadekwatność procedur reformy traktatu. Błędem jest procedura jednogłośności. W 1984 roku wokół tej sprawy toczyły się w Parlamencie spory. Wówczas, wraz z panem Altierem Spinellim, zaproponowałam, by traktaty ratyfikować większością głosów, a w sytuacji, gdy każdemu, kto nie chce ich ratyfikować, pokazać bez skrupułów drzwi i uzgodnić, jak postępować dalej. Uważamy, że jak na tamte czasy byłaby to reforma konstytucyjna i niestety jestem zdania, że ten Parlament już stracił okazję w tej kadencji, by stać się siła napędową integracji i korzystnych reform traktatów poprzez wyeliminowanie niezadowalającej procedury.
Pan przewodniczący podkreślił, i to prawda, że następne posiedzenie Rady Europejskiej odbędzie się po wyborach. Powiedział również, i wielu z nas podziela to odczucie, że ta Rada Europejska powinna mianować następnego przewodniczącego Komisji. Nie uważamy, by trzeba było koniecznie to zrobić, ale, w szczególności wobec niejasnej przyszłości traktatu, uważamy, że albo cała Komisja, włącznie z jej przewodniczącym, powinna być powoływać się zgodnie z postanowieniami traktatu z Nicei, albo przewodniczącego i Komisję należy mianować zgodnie z postanowieniami traktatu z Lizbony. Uważam, że błędem byłoby zastosowanie rozwiązania mieszanego. Byłoby to nieuczciwe wobec wyborców i społeczeństwa, ponieważ stałoby się jeszcze bardziej oczywiste, że w tej instytucja miejsce państw członkowskich i rządów, gdy sprawy dotyczą ich interesów, jest na wycieraczce.
Panie pośle Swoboda! Nieco ostre słowa padły z pana ust pod adresem pana przewodniczącego Barroso w związku z prowadzoną przez niego polityką, ale chciałbym przypomnieć panu, co od pewnego czasu powtarza moja grupa. Otóż, jeśli chcemy działać wbrew polityce pana przewodniczącego Barroso i odzyskać większość w tym Parlamencie, musimy nie tylko wygrać wybory, ale również wystawić innego kandydata; temu sprzeciwia się pańska grupa. Pan przewodniczący Barroso prowadzi oczywiście kampanię na własną rękę i uważam, że jest to bardzo poważny błąd, za który według mnie główną odpowiedzialność ponosi pańska grupa. Problemem nie jest biedny pan komisarz McCreevy, ale podejście posłów tej kadencji do pewnych spraw, wysiłki socjaldemokratów reprezentowanych m.in. przez pana komisarza Verheugena, a także inne sprawy, które nie zrobiły na nas ani na panu najlepszego wrażenia w tej kadencji Parlamentu.
Chciałabym jeszcze bardzo szybko odnieść się do dwóch kwestii dotyczących przywództwa, czy też raczej rzekomego przywództwa Unii Europejskiej w sprawach związanych ze zmianami klimatycznymi. Jedna z nich jest bardzo oczywista: Rada Europejska nie chciała przeznaczyć na ten cel własnych pieniędzy. Do tej pory nie udało się osiągnąć porozumienia, i tak się ma sprawa obecnie, ponieważ doskonale wiadomo, że nawet jeśli Stany Zjednoczone przyłączą się do nas, a my nie wniesiemy przeznaczymy środków finansowych w wysokości 100 miliardów euro na rzecz krajów, które muszą przyjąć środki mające na celu dostosowanie się do zmian klimatycznych i złagodzenia ich skutków, to i tak nie uda się nam osiągnąć żadnego porozumienia w Kopenhadze. Jako że w przeszłości, będąc przywódcami, dostarczaliśmy sobie nawzajem wielu wrażeń, spędzając ze sobą jednocześnie wiele przyjemnych chwil, jeśli zdarzyłoby się, że nie będziemy mogli wyłożyć na stół takiej kwoty ani zaproponować tych środków, nie zdołamy osiągnąć żadnego porozumienia, a największa część odpowiedzialności spadnie na Europejczyków.
Przechodząc do kwestii związanej z kryzysem na rynku finansowym, pragnę powiedzieć, że jesteśmy trochę niekonsekwentni, z jednej strony mówimy, że należy koniecznie nimi zarządzać, ograniczać je i regulować, a z drugiej strony, kiedy na przykład sugerujemy, że CARICOM powinien w tej sprawie osiągnąć porozumienie, warto się zastanowić, co tak naprawdę proponujemy: pełną liberalizację rachunków bieżących dla wszystkich mieszkańców, rachunków kapitałowych dla inwestorów z praktycznie nieograniczonymi aktywami bez żadnych zasad w zakresie usług finansowych. W przypadku usług finansowych, podobnie jak w przypadku zmian klimatycznych, przyjmujemy przepisy, których przestrzegania nie możemy zapewnić ani w naszych stosunkach wewnętrzny ani zewnętrznych. Uważam, że konsekwencja jest obecnie w Unii Europejskiej prawdziwym problemem.
Ilda Figueiredo
Panie przewodniczący! Podczas kolejnego posiedzenia Rady, trzeba będzie przeanalizować trudną sytuację gospodarczą i społeczną w polityce kapitalistycznej i neoliberalnej, spowodowaną kryzysem. Przywódcy Unii Europejskiej nie mogę dłużej uchylać się od odpowiedzialności. Nie mogą również unikać jej ci, którzy zepchnęli na drugi plan ochronę produkcji, jak i ochronę praw społecznych i pracowniczych, po to aby dać pierwszeństwo liberalizmowi strategii lizbońskiej, nieracjonalnym kryteriom paktu na rzecz stabilności i rozwoju oraz podejściu przyjętemu przez Europejski Bank Centralny wraz z jego sztucznie podtrzymywaną niezależnością, która tak naprawdę zawsze służyła interesom grup gospodarczych i finansowych.
Obecne prognozy Komisji Europejskiej, w których przewiduje się spadek produktu krajowego brutto o 4% w tym roku, z szansą na stabilizację dopiero w 2010 roku, oraz utratę 8,5 miliona miejsc pracy w ciągu tych dwóch lat, a także wzrost wskaźnika bezrobocia do 11%, są bardzo poważne i świadczą o braku skuteczności dotychczasowych środków.
Czy można podchodzić obojętnie do tak olbrzymiego wzrostu bezrobocia, które może dotknąć 30 milionów osób Unii Europejskiej? Musimy zatem szybko odciąć się od neoliberalnej polityki na szczeblu wspólnotowym, która jedynie pogarsza sytuację w ustroju kapitalistycznym. Musimy również pilnie zacząć traktować priorytetowo tworzenie nowych miejsc pracy, dając prawa do obrony produkcji na szczeblu wspólnotowym, polepszania usług w sektorze publicznym i uczciwego rozdzielania dochodów w celu zmniejszenia poziomu ubóstwa. Pilnie potrzebna jest również spójność gospodarcza i społeczna, by skończyć wreszcie z wypowiadaniem jedynie pustych słów i przestać postępować według zasady "ratuj się, kto może”.
Potrzebne są nam dodatkowe środki w budżecie w zapewnienia solidarności i większej pomocy dla osób najbardziej dotkniętych kryzysem i najsłabiej prosperujących gospodarek. Musimy tworzyć nowe miejsca pracy, uwzględniając prawa młodych ludzi, kobiet i bezrobotnych, a ponadto zwiększać siłę nabywczą ludności, pobudzać popyt i wspierać mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa.
Zamiast wciąż upierać się przy projekcie traktatu z Lizbony, musimy uszanować suwerenną decyzję Irlandczyków.
Zamiast wciąż upierać się przy traktowaniu w sposób priorytetowy sektora finansowego, musimy położyć kres rajom podatkowym i dać pierwszeństwo sektorom produkcyjnym Unii Europejskiej, zrezygnować z paktu na rzecz stabilności i rozwoju i wprowadzić w zamian pakt na rzecz rozwoju społecznego i postępu.
Zamiast wciąż liberalizować przepisy i zwiększać elastyczność rynku pracy, musimy skoncentrować się na inwestycjach w sektorze publicznym, które mogą pobudzić sektory produkcyjne, zapobiegać dalszym zwolnieniom, zmniejszyć średnią liczbę godzin pracy bez wpływu na wynagrodzenie, zapobiegać bezrobociu, zagwarantować powszechny dostęp do wysokiej jakości usług publicznych w zakresie opieki medycznej, edukacji i szkoleń, do badań naukowych, mieszkań, wymiaru sprawiedliwości oraz zapewnić ochronę środowiska naturalnego.
Tego właśnie oczekują od nas obywatele naszych państw. Jeśli chcemy, aby w wyborach wzięła udział większa liczba Europejczyków, musimy stawić czoła tym problemom, zgodnie z oczekiwaniami zarówno ogółu społeczeństwa, jak i pracowników w państwach członkowskich w sposób, w jaki na to zasługują
Hanne Dahl
w imieniu grupy IND/DEM. - (DA) Panie przewodniczący! Szczyt w sprawie polityki zatrudnienia został zaplanowany na 7 maja w Pradze. Jak wszyscy wiemy w ostatnich latach zatrudnienie było stałym punktem porządku obrad wiosennego szczytu, na którym przywódcy państw członkowskich dyskutowali w sprawie tzw. strategii lizbońskiej, będącej unijnym planem stworzenia większej liczby lepszych miejsc pracy. Szczyt ten stał się również pewnego rodzaju forum, na którym przedstawiciele stron reprezentujących rynek pracy mieli możliwość zaprezentowania swoich poglądów w sprawie zatrudnienia. Nie miał to być jednak główny wspólny szczyt poświęcony sprawie rosnącego bezrobocia w Europie. Zamiast tego szczytu, odbędzie się spotkanie na szczycie Wielkiej Trójki, który ma o wiele mniejsze aspirację Urzędnicy na najwyższym szczeblu UE postanowili więc nie wysyłać wyraźnego sygnału przed wyborami do Parlamentu Europejskiego. Możliwe, że zrobiono to celowo!
Podczas spotkania z sekretarzem generalnym ETUC, panem Johnem Monksem, wyraźnie dano mi do zrozumienia, że oświadczenie to jest złym sygnałem dla ludzi pracujących. Pan Monks nie ma wątpliwości, że sprawia to wrażenie, jakby przywódcy Europy niewystarczająco troszczyli się o kwestie związane z zatrudnieniem. Z kolei ludzie pracujący tracą nadzieję, że ich głos zostanie kiedykolwiek wysłuchany na najwyższym szczeblu. Według Komisji - wiele moich koleżanek i kolegów posłów wypowiadało się już na ten temat - bezrobocie w 2010 roku wzrośnie do 11%, a deficyt budżetowy osiągnie niewiarygodny poziom 7,5% produktu krajowego brutto. Nie są to przesadzone dane szacunkowe, raczej przeciwnie. Jest to poważny problem dla obecnego wspólnego systemu walutowego.
Wiele krajów ma poważne problemy z walutą euro. Dotyczy to Irlandii, państw regionu Morza Śródziemnego, a także państw Europy Wschodniej. Problemy pogłębiły się znacząco wskutek międzynarodowego kryzysu gospodarczego. Państwa znajdujące się poza strefą euro, tj. Wielka Brytania, Dania i Szwecja, radzą sobie całkiem nieźle. W uważam więc, że podczas czerwcowego szczytu prawdopodobnie może będzie się unikać zajęcia stanowiska w sprawie tak wielu wewnętrznych napięć w ramach systemu euro. Podczas czerwcowego szczytu trzeba jednak wydać oświadczenie w sprawie sposobu, w jaki państwa mające szczególnie poważne problemy mogą uwolnić się od żelaznej dyscypliny euro.
Oczywiście można by utworzyć "rząd gospodarczy”, ale nie słyszałem jeszcze, żeby którekolwiek państwo miało chęć przekazać Unii Europejskiej znaczną część swej polityki finansowej - nawet najsilniejszy naród w Unii Europejskiej, Niemcy. W związku z tym pragnę zadać pytanie: jak wiele osób będzie musiało cierpieć na skutek wprowadzenia systemu wspólnej waluty euro, który w istocie oznacza, że Europejczycy muszą odczuwać negatywne skutki bezsensownych kryteriów określonych w pakcie na rzecz stabilności i rozwoju? Jak już wcześniej wspomniałem, sytuacja jest szczególnie poważna w Irlandii, Grecji i kilku innych państwach. Według mnie państwa te muszą wiedzieć, że mogą oczywiście uwolnić się od ścisłych wymogów związanych z wprowadzeniem euro, nawet jeśli nie ma klauzuli dotyczącej wycofania się. Uważam, że nadszedł czas, aby państwa mogły ustalać własną politykę w zakresie zatrudnienia.
Jana Bobošíková
(CS) Panie urzędujący przewodniczący Rady! Panie wicepremierze Vondra! Mimo że jest pan przedstawicielem upadającego rządu, nie zwalnia to pana z odpowiedzialności wobec obywateli Republiki Czeskiej i całej Unii Europejskiej. Wzywam więc pana do zaprzestania niedemokratycznego i sztucznego promowania traktatu z Lizbony i do informowania mieszkańców o prawdziwym stanie rzeczy. Proszę, by przekazał pan im, że Unia Europejska działa skutecznie nawet w sytuacji kryzysu gospodarczego, że podejmuje właściwe działania, że państwa członkowskie wzajemnie się wspierają i że traktat z Lizbony nie jest do niczego potrzebny. Powinien pan publicznie wycofać się ze skandalicznego stwierdzenia, że kto nie przyjmie traktatu z Lizbony powinien odejść z Unii. Powinien pan szczerze powiedzieć, że zgodnie z prawem najmocniejsze karty mają teraz w rękach ci, którzy nie ratyfikowali traktatu z Lizbony, tj. Irlandczycy i inni wolnomyślni ludzie w Unii Europejskiej. Ponadto warto by wspomniał pan, że nie można jednostronnie unieważnić przyjętych traktatów, a odejście z Unii Europejskiej jest możliwe za zgodą wszystkich państw członkowskich i że, konsekwentnie, żadne państwo członkowskie nie może być wykluczone ze struktur Unii Europejskiej bez wyrażenia na to zgody.
I wreszcie, panie wicepremierze Vondra, powinien pan wycofać się z nieprawdziwego stwierdzenia, że traktat z Lizbony został zatwierdzony w 25 państwach. Jeśli śledzi pan na bieżąco to, co się dzieje, powinien pan wiedzieć, że traktatu nie ratyfikowało jeszcze sześć państw, między innymi Niemcy i Polska. Proszę również pamiętać, że traktat odrzucili nie tylko sami Irlandczycy, ale również zaprotestowali przeciwko jego przyjęciu m.in. wybitny niemiecki polityk lewicy, Oskar Lafontaine, wybitny polityk Chrześcijańskiej Demokracji, i były przewodniczący Trybunału Konstytucyjnego Republiki Federalnej Niemiec i jednocześnie prezydent Niemiec - Roman Herzog, były poseł do Parlamentu Europejskiego, a zarazem syn niedoszłego mordercy Adolfa Hitlera, Graf von Stauffenberg. I sprawa ostatnia, lecz nie mniej ważna, traktat odrzucił również prezydent pańskiego kraju, Václav Klaus. Przedstawione przez nich argumenty mają wspólny mianownik, a mianowicie obawy o wpływ ogromnej utraty suwerenności państw członkowskich na codzienne życie ich mieszkańców.
Panie wicepremierze Vondra! Dwadzieścia lat temu wniósł pan osobisty wkład w upadek reżimu ciemiężącego własnych sąsiadów, żywiącego pogardę dla własnych obywateli i okłamującego swój naród. Z tego tytułu mam dla pana ogromny szacunek. Nie mogę jednak zrozumieć, dlaczego teraz zniża się pan do stosowania takich samych praktyk. Ulega pan argumentom tych, którzy porównują Unię Europejską do Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej i wiążą Brukselę z Moskwą. Chciałabym zwrócić pana uwagę, że reputacji czeskiej prezydencji nie osłabił upadek czeskiego rządu, ale wyraźna presja wywierana na Irlandczyków, w czym swój udział ma oczywiście prezydencja czeska. Nie mówiąc już o kłamstwach wysokich przedstawicieli prezydencji w sprawie Traktatu z Lizbony - kłamstwach, które kompromitują procesy demokratyczne, które zachodzą w Unii Europejskiej. Mógłby pan zwyczajnie ustąpić ze stanowiska, ale ma pan jeszcze pewne obowiązki do spełnienia. Proszę, aby upewnił się pan, czy wrażenie które pozostanie po ostatnim posiedzeniu Rady Europejskiej, które odbędzie się w okresie czeskiej prezydencji, nie będzie miało związku z totalitaryzmem, naciskami i kłamstwami, ale z poszanowaniem dla demokracji, wolności i przede wszystkim prawdziwości faktów. Jedynie w ten sposób możemy potwierdzić, że manifestacje, które miały miejsce 20 lat temu, w czasie gdy na placach wielu miast można było usłyszeć pobrzękiwania kluczy, nie były na próżno.
Timothy Kirkhope
Panie przewodniczący! W tym trudnym czasie czeskiej prezydencji udało się odnieść wiele ważnych sukcesów, i to nie tylko dzięki osobistym umiejętnościom pana premiera Topolánka i pana ministra Vondry, którzy są dzisiaj z nami. Pragnę skorzystać z okazji, aby złożyć wyrazy uznania i podziękować im za ich pracę w ciągu ostatnich pięciu miesięcy.
Głównym tematem czerwcowego szczytu będzie bez wątpienia sytuacja gospodarcza. Nie zabraknie wówczas odniesienia do krótko- i średnioterminowych działań na rzecz stymulowania wydatków konsumentów i stworzenia możliwości podjęcia na nowo przez banki działalności kredytowej. Jednak podczas szczytu należałoby się również zastanowić, w jaki sposób Unia Europejska może pomóc przedsiębiorstwom w perspektywie długookresowej. Dla niektórych małych przedsiębiorstw będzie to poprawa dostępu do środków finansowych i maksymalizację ich możliwości na jednolitym rynku, ale dla wielu innych zadanie dla polityków polegające na ograniczeniu biurokracji i ingerencji.
Z tego też względu nie możemy dopuścić, aby Europa, zwłaszcza podczas czerwcowego szczytu, podążyła drogą wytyczoną przez socjalistów. Recesja gospodarcza sprowokowała socjalistów do pokazania w końcu prawdziwego oblicza. Oni nie tylko uważają, że politycy powinni dyktować, ile godzin możemy spędzać w pracy, ale również są zdania, że związki zawodowe powinny określać warunki pracy. Ponadto próbują przekonać nas, że to oni, a nie ludzie wiedzą lepiej. Nic lepiej nie podsumuje podejścia według zasady "polityk wie najlepiej” niż ostatnia debata nad dyrektywą w sprawie organizacji czasu pracy.
W zeszłym tygodniu konserwatyści w Parlamencie Europejskim cieszyli się z przegranej brytyjskich przedstawicieli Partii Pracy w Parlamencie, którym nie udało się umieścić w dyrektywie klauzuli opt-out dla własnego kraju. W Wielkiej Brytanii 3 miliony obywateli korzysta z tzw. indywidualnego wyłączenia (opt-out). Przedsiębiorstwa, ludzie pracujący i służby publiczne liczą na tę możliwość.
Prezydencja czeska opowiada się w tej debacie po stronie ludzi pracujących. Pragnę pogratulować prezydencji czeskiej za pomoc powstrzymaniu tego ostatniego szturmu ze strony socjalistów. Namawiam, aby podczas czerwcowego posiedzenia Rady raz na zawsze rozwiązano tę kwestię, a także dano do zrozumienia, że to ludzie pracujący, a nie politycy, powinni decydować o czasie pracy.
Poul Nyrup Rasmussen
Panie przewodniczący! Stoję tutaj i odnoszę wrażenie, że jestem na innej planecie i zastanawiam się, co dzieje się wokół mnie. Dziwne rzeczy. Znajdujemy się w obliczu największego od 1929 roku kryzysu. Dwa dni temu pan komisarz Almunia oświadczył, że w tym roku będziemy musieli zmierzyć się z ujemnym wzrostem na poziomie 4%, a w przyszłym roku będziemy mieli 27 milionów bezrobotnych. Panie przewodniczący Barroso! W porównaniu do dwóch ostatnich lat - tego roku i poprzedniego - jest to wzrost o 10 milionów bezrobotnych.
A jaka jest reakcja? Żadna, dosłownie żadna. Wciąż słyszę jedynie o zamiarach przekazania komunikatu, albo planach pomocy osobom najbardziej dotkniętym kryzysem. Czy mogę zatem przypomnieć państwu o przewidywanym na przyszły rok 11,1% wskaźniku bezrobocia, czyli o 27 milionach bezrobotnych? Czy mogę przypomnieć państwu, że podczas szczytu G20, przy oporze niektórych europejskich przywódców, zgodziliście się, by w razie potrzeby będziemy bardziej zaangażować się w działania na rzecz utrzymania wysokiego wzrostu gospodarczego?
Panie przewodniczący Komisji! Mam 27 milionów powodów, by zrobić coś dobrego w tej sprawie i dlatego też zwracam się dzisiaj z apelem do pana. Wiem, że jest pan rozsądnym człowiekiem, uważnie przysłuchującym się argumentom. Czy wobec tego mogę zwrócić się do pana z pewną propozycją? Jeśli tak, to proponuję zorganizowanie przed czerwcowym szczytem trzech odrębnych i starannie zaplanowanych szczytów z udziałem odpowiednio dobranej grupy osób, podczas których zostanie opracowany plan naprawczy, odpowiadający 2% wzrostowi realnego popytu przy 0,5% finansowaniu na szczeblu europejskim, w przypadku którego połowa środków będzie pochodziła od państwa, a drugą połowę przekaże organ samorządowy; wprowadzony zostanie nowy plan społeczny mający na celu nie tylko troskę o wysokie koszty związane z kryzysem na rynku pracy, ale również przyspieszenie prac nad sensownym podziałem pracy, tak aby podczas korzystania z programu Erasmus zapewnić, aby młodzi ludzie, zamiast dołączać do grupy bezrobotnych, byli kierowani na dodatkowe kursy; i w końcu, jak wspomniał pan pośrednio w jednej z dzisiejszych wypowiedzi, zaproponowane zostaną, z myślą o państwach, które nie mają możliwości sfinansowania własnego planu naprawczego, odpowiednio dostosowane, właściwie przygotowane oraz należycie zaplanowane euroobligacje.
Uda nam się to zrobić pod warunkiem, że podejmiemy nową decyzję, zastosujemy właściwą metodę zarządzania kryzysem i w końcu powiemy: pozwólcie, że nie będziemy zaczynać od pytania Berlina, Londynu, czy Paryża o to, co możemy robić, ale od pokazania Komisji, kto jest przywódcą, składając propozycję, której celem nie jest na pewno zadowolenie wszystkich. Na początku nie każdy będzie zadowolony, ale jest to niejako warunek wstępny, pozwalający na wyjście Europie z tego okropnego kryzysu gospodarczego.
Nasza wspaniała sprawozdawczyni, pani poseł Elisa Ferreira, wraz z większością posłów do Parlamentu Europejskiego zaproponowała państwu nowy silny plan naprawczy. Nie jest to zatem jedynie stanowisko Grupy Socjalistycznej, Europejskiej Partii Socjalistów czy Socjaldemokratów, ale wspólne życzenie, żebyście państwo zrobili coś więcej w tej sprawie. Bardzo państwa o to proszę. Przywództwo opiera się zarówno na podejmowaniu wyzwań i ryzyka, jak i wzięciu czasem spraw we własne ręce.
Andrew Duff
Panie przewodniczący! Nie sugeruję, aby podczas dzisiejszej popołudniowej debaty wywierano presję na czeskich senatorów lub Irlandczyków. Zamierzam natomiast zwiększyć presję na Komisję, a zwłaszcza na jej przewodniczącego.
Oczekuje się, że Rada Europejska wybierze na kolejną kadencję obecnego przewodniczącego Komisji, pana Barroso. Spodziewamy się zatem, że wkrótce usłyszymy i będziemy mogli podyskutować nad orędziem pana przewodniczącego Barroso. Interesuje nas, czy ogłosi on taki program i co będzie on zawierał. Bez wątpienia i przede wszystkim w programie powinno się wyciągnąć wnioski z finansowych niepokojów i załamania gospodarki, zwłaszcza ze względu na zbliżający się przegląd budżetu przed rokiem 2012.
Musimy zmienić wielkość i kształt budżetu, tak aby dokładnie odpowiadał on nowym, najważniejszym celom politycznym. Nowo powołana Komisja powinna umożliwić transfer środków ze szczebla krajowego na szczebel europejski nie tylko ze względu na możliwość zaoszczędzenia pewnej sumy pieniędzy, ale również zyskania dodatkowej wartości. Ważny cel stanowić powinny dalsze rozszerzenie strefy euro, a także wsparcie o wiele silniejszej Eurogrupy, zaangażowanej na rzecz utrzymywania bardziej restrykcyjnej dyscypliny fiskalnej i prowadzenia wspólnej polityki gospodarczej, a nie tylko źle koordynowaną krajową politykę makroekonomiczną, którą mamy obecnie.
Owszem, tak należy uwzględnić propozycję wydania euroobligacji i zapewnić większy nadzór instytucji federalnych nad sektorem finansowym oraz właściwe bodźce podatkowe, którym będą towarzyszyć odpowiednie bodźce handlowe uruchomione poprzez wznowienie negocjacji handlowych rundy dauhańskiej.
Georgios Toussas
(EL) Panie przewodniczący! Jedyną nową rzeczą, którą może przynieść szczyt Unii Europejskiej, który odbędzie się 18 czerwca 2009 roku, są nowe problemy dla klas pracujących i grup społecznych podejmujących inicjatywy oddolne, ale także nowe dotacje i wsparcie na rzecz grup monopolistycznych w Unii Europejskiej. Unia Europejska i rządy państw członkowskich stale służą interesom posiadaczy kapitału, ale koszty kryzysu kapitalistów płacą ludzie pracujący. Wszyscy wiemy, że oznacza to: masowe zwolnienia, spiralę bezrobocia, drastyczne cięcia wynagrodzeń i emerytur, nowe uciążliwe podatki, zniesienie ośmiogodzinnego wymiaru czasu pracy, podział czasu pracy na aktywny i bierny, zwiększenie niepłatnego wymiaru czasu pracy, 78-godzinny tydzień pracy oraz powszechne zastosowanie zasady flexicurity, która z jednej strony oznacza ograniczone stosunki pracownicze, tymczasowe zatrudnienie w niepełnym wymiarze godzin, powracające bezrobocie, ataki na umowy zbiorowe i dalszą prywatyzację systemu ubezpieczeń, systemu emerytalnego, służby zdrowia, opieki społecznej, edukacji, a z drugiej strony dotacje i pakiety zwolnień podatkowych dla monopoli.
Zbliżający się szczyt w sprawie polityki zatrudnienia, który odbędzie się 7 maja, jest przygotowywany na podstawie tej strategii służącej interesom posiadaczy kapitału. W tym samym czasie narasta nie tylko agresja ze strony imperialistów, ale również militaryzacja Unii Europejskiej. Promuje się obecnie wbrew woli obywateli przyjęcie traktatu z Lizbony, mimo sprzeciwu, który wyrażono w referendum we Francji, Niderlandach i Irlandii. Antykomunistyczna histeria oraz niewypowiedziane i wulgarne skrzyżowanie faszyzmu z komunizmem powoli stają się oficjalną polityką Unii Europejskiej i państw członkowskich, które obrały sobie za partie komunistyczne za cel uderzenia w podstawowe prawa i osiągnięcia ludzi pracujących. Pod koniec tego okresu ludzie pracujący muszą głęboko przemyśleć działania Unii Europejskiej na podstawie codziennych realiów i życiowego doświadczenia oraz zadać sobie pytanie: co zyskali dotychczas ludzie pracujący, a co monopole?
Frank Vanhecke
(NL) Pani przewodnicząca! Właściwie żegnamy już prezydencję czeską, którą zapoczątkowało wspaniałe wystąpienie w tej Izbie prezydenta Klausa, słabo jednak oceniane w niektórych kręgach. Niestety w ślad za tym przemówieniem nie podjęto prawie żadnych kroków.
Jeśli prezydencja czeska ratyfikuje jutro Traktat z Lizbony, będzie to oznaczać, że zostaliśmy wówczas oszukani. Jednak oficjalna Europa jest w sytuacji bez wyjścia. Tak naprawdę potrzebujemy Unii, która jest gotowa skoncentrować się na realizacji najważniejszych zadań. Nie chcemy, by Unia zachowywała się jak superpaństwo, mające wyłączność na decydowanie o losie wszystkich.
Obecnie mamy do czynienia z wyjątkowo przerażającym kryzysem gospodarczym, któremu towarzyszy w Unii Europejskiej olbrzymi wzrost bezrobocia, a końca tego kryzysu na razie nie widać. Uważam, że Rada zebrana w składzie szefów państw lub rządów, która obecnie nie jest zdolna uznać za błąd dążenia do stworzenia warunków dla jeszcze większej imigracji i zastanowić się nad integracją Turcji, kraju, który wciąż jest opóźniony pod względem rozwoju gospodarczego, jest moim zdaniem niepojętą Radą, która popełnia szczególnie poważne błędy.
Alojz Peterle
(SL) Mam wiele uznania dla aspiracji czeskiej prezydencji i cieszę się z rezultatów, które udało się jej osiągnąć w tych trudnych czasach. Nie uważam, aby nadchodząca zmiana przywództwa w Unii Europejskiej oraz wybory europejskie miały przyczynić się do ograniczenia dążeń Unii Europejskiej w zakresie zmierzenia się z wyzwaniami wymagającymi przede wszystkim wspólnej polityki. Nie będę więc powtarzać, jak ważna jest ratyfikacja traktatu z Lizbony.
Bardzo byłem zadowolony, słysząc wypowiedzi pana wicepremiera Vondry i pana przewodniczącego Barroso w sprawie celów. Jeśli mamy walkę ze zmianami klimatycznymi, w Kopenhadze będziemy musieli wyznaczyć sobie większe cele. Są one bardzo ważne z punktu widzenia sukcesu restrukturyzacji gospodarczej. Wszyscy wiemy, że kiedy wiele lat temu Japonia wysoko postawiła sobie poprzeczkę w sprawach ochrony środowiska, po raz pierwszy udało się zwiększyć jej konkurencyjność swojej gospodarki.
Dodam, że niektórzy kwestionują teraz trwałość europejskiego modelu społecznego. Nie ulega wątpliwości, że model ten łatwo wprowadzać w życie w czasach rozkwitu lub w okresie wzrostu gospodarczego, ale moim zdaniem właśnie w czasie recesji powinniśmy odczuwać siłę europejskiego modelu społecznego i społecznej gospodarki rynkowej. Głęboko wierzę, że będziemy również potrafili wyjść zwycięsko z tego wyzwania i mam nadzieję, że uda nam się wykorzystać okres kryzysu do udoskonalenia naszego podejścia do kwestii rozwoju. Mam również nadzieję, że zdołamy potwierdzić nie tylko społeczny, ale również środowiskowy wymiar tego podejścia.
Robert Goebbels
(FR) Pani przewodnicząca, panie przewodniczący Vondra, panie przewodniczący Barroso, panie i panowie! Światowa gospodarka coraz bardziej pogrąża się w poważnej recesji. Pomimo licznych szczytów i spotkań z udziałem różnych stron, spadek aktywności gospodarczej wciąż stanowi duże wyzwanie zarówno w Europie, jak i na całym świecie.
Poszczególne plany naprawy gospodarki pozwoliły w najlepszym razie uniknąć znaczącego pogorszenia się sytuacji, ale oznak ożywienia wciąż nie widać. Co gorsza wzrasta bezrobocie. Przewiduje się, że w Europie będziemy mieli 25 milionów bezrobotnych, albo, jak sugerował pan poseł Rasmussen, może to być nawet 27 milionów osób w tym roku.
Zamiast jednak koncentrować się na dramatycznej sytuacji na rynku pracy, szefowie państw wolą podczas kolejnego szczytu w Pradze zająć się "główną polityką” dotyczącą przyszłych stosunków z niektórymi krajami leżącymi na wschód od granicy z Unią Europejską.
Dobre relacje z sąsiadami są bez wątpienia bardzo ważne, ale musimy tutaj postawić sprawę jasno: Parlament wielokrotnie deklarował, że będzie sprzeciwiać się przyszłemu rozszerzeniu Unii do czasu wdrożenia, jako warunku koniecznego, reformy instytucjonalnej umożliwiającej 27 państwom członkowskim efektywniejsze działania.
Chciałbym dodać, że jakiekolwiek przyszłe rozszerzenie Unii musi poprzedzać podstawowa reforma w zakresie perspektyw finansowych, a także odpowiednie zwiększenie budżetu Unii. Dyplomacja bez zaplecza finansowego jest jedynie nic nieznaczącym gestem.
Lepiej byłoby, gdyby czeska prezydencja bardziej skupiła się na realizacji europejskich ambicji, organizując dobrze przygotowany szczyt w sprawie zatrudnienia. Zdaję sobie jednak sprawę, że Sarkoziści, którzy wolą publiczne popisy niż prawdziwą pracę polityczną, zbojkotowali ten ważny szczyt i mam nadzieję, że w czerwcu europejskich wyborcy wykorzystają swoje głosy, by wybrać posłów, którzy będą potrafili określić rzeczywiste priorytety dla Europy, tj. zatrudnienie, zatrudnienie i jeszcze raz zatrudnienie, a także ochronę społeczną i obronę siły nabywczej.
Nie zawsze zgadzam się z moim premierem, panem Jeanem-Claudem Junckerem, ale ma on oczywiście rację, przewidując - pozwolą państwo, że zacytuję - "kryzys społeczny w razie gwałtownego wzrostu bezrobocia, oczekiwanego w nadchodzących miesiącach”. Ograniczając się zatem do nieformalnego spotkania w sprawie zatrudnienia, przywódcy europejscy odchodzą od spraw związanych z kryzysem i podejmują ryzyko wzbudzenia bardzo poważnego kryzysu społecznego i politycznego.
Margarita Starkevičiūt
(LT) W dniu 9 maja 1950 r. Robert Schumann przedstawił tutaj "plan Schumanna”, który stanowił podstawę współpracy gospodarczej między narodami europejskimi. Wybitni politycy i myśliciele doskonale zdawali sobie sprawę z tego, że siłą, która mogłaby zjednoczyć Europę, jest więź polegająca na wspólnym podejściu do problemów gospodarczych. Podstawę tego podejścia stworzyły międzypaństwowe grupy finansowe i gospodarcze, które wniosły dodatkową wartość i przyczyniły się do powstania nowych miejsc pracy.
Poprzez realizację własnych krajowych planów naprawy gospodarczej, państwa członkowskie zakłóciły działanie tych europejskich grup. Dlatego też mamy obecnie wiele problemów, a będzie ich więcej, jeśli nie uda się odbudować koordynacji w zakresie polityki gospodarczej na szczeblu Unii Europejskiej.
Mam nadzieję, że wśród nowych przywódców europejskich, znajdą się osoby takie jak Robert Schumann, Jean Monet czy Konrad Adenauer, które będą potrafiły wznieść się ponad własne krajowe interesy.
Tunne Kelam
Pani przewodnicząca! Pragnę pogratulować czeskiej prezydencji za inicjatywę dotyczącą partnerstwa wschodniego, które wkrótce zostanie oficjalnie wprowadzone. Chcę również zwrócić się do rządów poszczególnych państw członkowskich, z apelem o pełne zaangażowanie się w tę inicjatywę. Nasi sąsiedzi na wschodzie muszą przede wszystkim poczuć, że są równymi partnerami i że naprawdę traktuje się ich jako sojuszników na wiele kolejnych lat.
Zgadzam się, że partnerstwo wschodnie powinno opierać się na zasadach wspólnej własności, zróżnicowaniu i warunkowości. Główny cel stanowią jednak zapewnienie zdecydowanego zwycięstwa procesu demokratyzacji i zapewnienie praworządności w tych krajach. Jeśli chodzi o Białoruś, musimy stopniowo reagować na każdą oznakę postępu obecnych przywódców tego kraju w zakresie przyjmowania reguł demokratycznych.
Jednym z najważniejszych aspektów partnerstwa wschodniego będzie zniesienie wiz. Pragnę przypomnieć państwu o zeszłorocznej grudniowej propozycji Komisji w sprawie zniesienia z czasem wymogów wizowych dla obywateli sześciu przyszłych partnerów. Niestety, ale to rewolucyjne rozwiązanie zastąpiono o wiele skromniejszą ofertą: wprowadzeniem na odrębnych zasadach długoterminowych uproszczonych procedur wizowych. Sukces partnerstwa wschodniego zależy jednak od naszego zaangażowania i otwartości.
Ważne jest, aby zmotywować nowych partnerów, by zobowiązali się w pełni przestrzegać europejskich wartości i zasad. Odnosi się to głównie do Ukrainy. Nie możemy rozpocząć partnerstwa wschodniego z niejasnym i niepewnym przesłaniem w sprawie przyszłości Ukrainy. Demokratyczna i w pełni hołdująca europejskim zasadom Ukraina jest ważna z punktu widzenia przyszłej demokratycznej, godnej zaufania i postępującej zgodnie z prawem Rosji.
Jo Leinen
(DE) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji! Podczas czerwcowego szczytu trzeba będzie ponownie zająć się traktatem z Lizbony - mam nadzieję, że już po raz ostatni przed jego wejściem w życie. Panie przewodniczący Vondra! Życzę powodzenia podczas jutrzejszego głosowania w czeskim Senacie i mam nadzieję, że wszystko pójdzie zgodnie z planem i zostanie nam tylko referendum w Irlandii. Wówczas będzie musiał pan rozpocząć negocjacje z Irlandią w sprawie pakietu gwarancji. Będziemy oczywiście musieli spełnić oczekiwania jej obywateli i rządu irlandzkiego. Niemniej jednak musimy być ostrożni, by nie stworzyć nowych przeszkód innym państwom członkowskim, polegających przykładowo na tym, że jedna z tych gwarancji musiałaby ponownie zostać zaakceptowana przez wszystkie państwa Unii Europejskiej. Może miałby pan jeszcze coś do dodania na temat przygotowania tego pakietu na czerwcowy szczyt.
Po drugie, panie przewodniczący Komisji, jesteśmy oczywiście zainteresowani wyborem nowego przewodniczącego Komisji. My, mam na myśli Parlament Europejski, oczekujemy porozumienia z Radą w sprawie procedur na czerwiec/lipiec. Chcielibyśmy, żeby zostały przeprowadzone konsultacje, zgodnie z postanowieniami na przyszłość zawartymi w traktacie z Lizbony. Czy mógłby pan urzędujący przewodniczący powiedzieć coś więcej na ten temat?
Olle Schmidt
(SV) Pani przewodnicząca, panie przewodniczący Barroso, panie przewodniczący Vondra! Dziękuję. Jednym z głównych punktów czerwcowego szczytu będzie prawdopodobnie wybór nowego przewodniczącego Komisji. Jak donoszą media, Grupa Socjalistyczna w Parlamencie Europejskim nie poprze w głosowaniu obecnego przewodniczącego Barroso, jeśli nie obieca pan, panie przewodniczący, przyjęcia dyrektywy w sprawie delegowania pracowników.
Dyskusja na ten temat jest nieco dziwna. Stanowisko, które przyjęła uprzednio Komisja polega na unikaniu przyjęcia tej bardzo skomplikowanej i wrażliwej politycznie dyrektywy, a chce, aby państwa członkowskie, które mają problemy ze sprostaniem wymaganiom tej dyrektywy, zmieniły przepisy obowiązujące w swoich państwach. Panie przewodniczący Barroso! Chciałbym bardzo otwarcie zapytać pana w związku ze zbliżającą się kampanią: czy Komisja i czy sam pan przewodniczący uważają, że wobec obecnego stanu rzeczy nie ma powodu, by stworzyć warunki do przyjęcia dyrektywy w sprawie delegowania pracowników?
Pervenche Berès
(FR) Panie przewodniczący Vondra! Panie przewodniczący Barroso! Jestem nieco zdumiona przebiegiem wydarzeń w Europie. Komisja przedstawia nam prognozy ekonomiczne, w których mowa jest o tym, że w ciągu trzech miesięcy szanse rozwoju wewnątrz Unii Europejskiej i strefy euro spadną z minus 1,9% do minus 4%, a kiedy spotykają się ministrowie finansów, głównym przedmiotem ich zainteresowania stają się długookresowa rentowność, jakość finansów publicznych i dążenie do wprowadzenia reform strukturalnych. To są chyba jakieś żarty.
Podczas kampanii wyborcy pytają jednak wprost: jaka jest rola Europy? Co robi Europa? Co zaproponował pan przewodniczący Barroso, by pomóc osobom, które jutro mogą stracić pracę?
Jesteśmy w sytuacji, kiedy coraz bardziej jasne jest to, że strategia wybrana przez zespół pod przewodnictwem pana przewodniczącego Barroso przypomina strategię w stylu japońskim, czyli podejmowanie działań zbyt późno, a wobec tego w sposób nieskuteczny i kosztowny. Nie tego chcemy.
Panie przewodniczący Barroso! Jako że jest to zapewne ostatni raz, kiedy mam okazję widzieć pana w tej Izbie, pozwolę sobie powiedzieć, że pańska reakcja w związku z wyzwaniem, którym jest dyrektywa w sprawie funduszy hedgingowych i inwestycyjnych, była absolutnie nie do przyjęcia. Sugeruje pan, że może lepiej byłoby, gdybyśmy przestali wypowiadać się na temat toczących się obecnie spraw wewnątrz Komisji. Jak wyglądałaby zatem treść tej dyrektywy, gdybyśmy nie zwrócili na niego pańskiej uwagi? Doszedł pan do wniosku, że możecie prowadzić prace legislacyjne w sprawie tej dyrektywy, ale cóż z tego. Dbacie jedynie o interesy menedżerów i zapominacie przyjrzeć się tym funduszom od środka. Troszczycie się jedynie o ochronę inwestorów, podczas gdy chodzi również o stabilność cen. O tym pan zapomniał, panie Barroso.
Georg Jarzembowski
(DE) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji! Wygłoszone w imieniu Rady i Komisji oświadczenia w sprawie przygotowania posiedzenia Rady Europejskiej bardzo rozczarowały posłów zainteresowanych sprawami transportu.
Podczas obecnego światowego kryzysu gospodarczego ważne jest przede wszystkim, aby zmodernizować nie tylko infrastrukturę transportową - kolej, drogi, żeglugę śródlądową, żeglugę morską, porty oraz lotniska, ale również udoskonalić postępową europejską politykę transportową z uwzględnieniem inteligentnych metod transportu i systemów logistycznych na rzecz poprawy zarówno handlu wewnątrz Unii Europejskiej, jak i wywozu i przywozu, czego mam nadzieję wkrótce nastąpi.
Ponadto nasi mieszkańcy czekają na jasne oświadczenie Unii Europejskiej w sprawie przyjaznego środowisku przewozu towarów, bez stosowania instrumentów dirigiste, ale instrumentów rynkowych. Dobrym przykładem na to jest wprowadzenie od 2012 roku systemu handlu uprawnieniami do emisji w lotnictwie, który został już przyjęty przez instytucje europejskie.
Wciąż brakuje jednak innych przepisów, chociażby dotyczących żeglugi morskiej. Potrzebna jest zatem optymalizacja polityki transportowej, która będzie zgodna z wymogami ochrony środowiska. Panie urzędujący przewodniczący Rady! Sprawa ta jest ważna, ponieważ potrzebujemy dyskusji i zgody na rozwiązania dotyczące dostosowanej do wymogów środowiska optymalizacji polityki transportowej, obejmującej swym zasięgiem kraje trzecie takie, jak Stany Zjednoczone, Japonia, a także Rosja, Chiny, Indie i Brazylia. Jedynie w ten sposób możemy polepszyć stan środowiska naturalnego na świecie i uniknąć jednostronnych przepisów, które zakłócają konkurencję i działają na niekorzyść gospodarki europejskiej.
Dlatego moja grupa zwraca się z apelem do Rady Europejskiej - i mam nadzieję, że urzędujący przewodniczący Rady weźmie to pod uwagę - o przygotowanie i przeprowadzenie podczas kolejnego posiedzenia Rady dyskusji nad wyważonymi podejściami do światowej, przyjaznej środowisku polityki transportowej, jeszcze przed konferencją w sprawie zmian klimatycznych w Kopenhadze. Jeśli chcemy osiągnąć sukces w Kopenhadze, musimy również przedyskutować politykę transportową zgodną z wymogami ochrony środowiska.
Enrique Barón Crespo
(ES) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! Posiedzenie Rady Europejskiej 18 i 19 czerwca odbędzie się dwa tygodnie po wyborach europejskich, a w demokracji wybory są bez wątpienia bardzo ważne.
Przede wszystkim chciałbym podziękować panu urzędującemu przewodniczącemu Rady, któremu jutro czeski Senat zapali zielone światło dla ratyfikacji traktatu z Lizbony. Teraz już tylko brakuje podpisu pod traktatem prezydenta-cesarza siedzącego na tronie w praskim zamku, ale w każdym razie wydaje się, że zrobiliśmy duży postęp.
I jeszcze jedna uwaga - obecne wybory zostaną przeprowadzone zgodnie z postanowieniami traktatu z Nicei, ale następna kadencja będzie przebiegała zgodnie z procedurami przyjętymi w traktacie z Lizbony. Z punktu widzenia demokracji oznacza to przyznanie Komisji większych uprawnień niż miała w poprzedniej kadencji. Pozwolę sobie zwrócić się teraz do jednego z kandydatów, pana Barroso. Od ubiegłej soboty mówi się o panu wyłącznie jako o kandydacie, a podejmuje pan już działania jako przewodniczący. Panie Barroso! Rozsądne wydaje się, aby zastanowił się pan, bez angażowania służb Komisji, ale jako przewodniczący Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów, jak można by rozwiązać narosłe problemy gospodarcze i społeczne oraz jak pokonać obecny kryzys. Według mnie bardzo istotne jest to, aby nie dopuścić do sytuacji, w której Parlament będzie dla Rady Europejskiej jedynie konsultantem (wystarczy przypomnieć sobie sprawę Buttiglioniego).
Pani przewodnicząca! Pozwolą państwo, że podczas mojego ostatniego wystąpienia w Parlamencie Europejskim tej kadencji zwrócę się do państwa z prośbą, aby porozmawiali państwo z przewodniczącym Parlamentu, dając mu do zrozumienia, iż niezwykle ważne jest, aby podczas kolejnego posiedzenia odniósł się do tego, że w następnej kadencji zabraknie 19 posłów, ponieważ nie został jeszcze ratyfikowany traktat z Lizbony. Jest to ważna sprawa z punktu widzenia demokracji i uważam, że przewodniczący Parlamentu powinien jej bronić.
Íñigo Méndez de Vigo
(ES) Pani przewodnicząca! Pozwolą państwo, że na początku podziękuję panu posłowi Enrique'owi Barónowi za jego działania podejmowane w Europie i prace na rzecz Parlamentu. Będzie nam bardzo tego brakować.
Pani przewodnicząca! W dniu 9 maja we wszystkich państwach obchodzimy "Dzień Europy”, ale prawda jest taka, że czasem powinien to być "Dzień bez Europy”, po to aby zobaczyć, czym byłaby Europa bez Unii Europejskiej.
Uważam jednak, że dzisiaj w Parlamencie panowała w pewnym stopniu atmosfera gorączki przedwyborczej i wydaje mi się, że większość krytycznych uwag, które dzisiaj tu usłyszeliśmy, zwłaszcza na temat Komisji Europejskiej, jest całkowicie nieuzasadniona. Uważam, że Komisja dobrze zareagowała na obecny kryzys i zastanawiam się, co zdarzyłoby się, gdyby nie nasza reakcja. Chciałbym również przypomnieć mojej bliskiej przyjaciółce i koleżance, która nas teraz nie słyszy, o jej rodaku André Gidzie, który powiedział, że wszystko to, co jest przesadzone nie ma wartości. Dlatego uważam, że powinniśmy postawić sprawę jasno.
Pani przewodnicząca! Pozwolą państwo, ze uzupełnię wypowiedź pana przewodniczącego Leinena. Według mnie istotne jest, aby w trakcie wyboru nowego przewodniczącego Komisji nie zapominać o duchu traktatu z Lizbony. Jestem pewien, że nie zapomną o nim pan przewodniczący Vondra i jego następca, ponieważ wydaje mi się, że zorganizowanie wyborów do Parlamentu, bez uwzględnienia ich rezultatów i bez konsultacji przed ogłoszeniem kandydata do Izby z grupami politycznymi w Parlamencie, jest pozbawione jakiegokolwiek sensu politycznego.
Musimy jasno powiedzieć Komisji: "Nie sprzeciwiajcie się temu, co Parlament chce poprzeć przeważającą większością głosów w sprawozdaniu pana posła Dehaene'a, gdyż byłby to duży błąd”.
Panie przewodniczący Vondra! Na koniec chciałbym pogratulować panu pańskiej prezydencji. Ostatecznie trzeba rozróżnić to, co jest przypadkowe od tego, co potrzebne i ważne, ale uważam, że zrobiliście wiele dobrego. Wiele lat temu Milan Kundera i inni uświadomili mi, że Republika Czeska jest ważną częścią Europy. Pan starał się to udowodnić i za to też chcę panu podziękować. Nie zawsze było tak różowo, panie przewodniczący Vondra, ale ostatecznie mam nadzieję, że jutro w czeskim Senacie będzie wielki dzień, a także ("Czy już nigdy nie powiemy, co odczuwamy”, jak powiedział jeden z pisarzy klasyków) czuję i będę odczuwać wielką dumę, kiedy Republika Czeska ratyfikuje traktat z Lizbony.
Dziękuję pani przewodniczącej i, jak mawia się w moim ojczystym kraju, niech tak też się stanie.
Genowefa Grabowska
(PL) Pani przewodnicząca! Prezydencja czeska nie należy do łatwych przede wszystkim z uwagi na kłopoty wewnętrzne, a także na światowy kryzys gospodarczy. W moim przekonaniu zakończy się jednak pełnym sukcesem, jeżeli zdoła doprowadzić do pozytywnego zakończenia procesu ratyfikacji traktatu lizbońskiego. Dlatego chciałam zapytać, czy prezydencja zamierza zwrócić się do tych państw, których procedury parlamentarne są już zakończone, a gdzie tylko głowy państw zwlekają ze złożeniem podpisu pod tym dokumentem. Chodzi także o mój kraj, o Polskę.
Druga sprawa, którą chcę poruszyć, to kwestia dialogu obywatelskiego. Byłam sprawozdawcą tego sprawozdania i wiem, że Europejczycy oczekują od Unii Europejskiej podjęcia ważnych tematów i przygotowania stosownych rozwiązań. Wierzą, że Europa zrobi to lepiej niż ich państwa członkowskie. Prosiłabym, by także to wziąć pod uwagę. I ostatnia kwestia, pani przewodnicząca, proszę nie zapominać o solidarności, nie pozwolić odejść Unii Europejskiej do nacjonalizmów. Do nacjonalizmów powrotu nie chcemy. Apeluję o tę solidarność bardzo, bardzo mocno.
.
Luís Queiró
(PT) Pani przewodnicząca, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! Na początku tego okresu legislacyjnego najważniejszym tematem w ramach tej debaty były kwestie instytucjonalne. Zaczęliśmy od traktatu z Nicei i pięć lat później wciąż musimy posługiwać się tym samym traktatem z Nicei przy podejmowaniu ważnych decyzji. Ponowny wybór przewodniczącego José Manuela Barroso, który oczywiście popieram, jest bez wątpienia jedną z tych decyzji. Wciąż mam nadzieję, że traktat z Lizbony szybko wejdzie w życie, nie tylko z powodu zalet i poprawek, które korzystnie wpłynęły na jego obecny kształt, ale również ze względu na możliwość ustabilizowania debaty instytucjonalnej. Mam zwłaszcza nadzieję, że nasze wysiłki zostaną wówczas lepiej wykorzystane, a także będą służyć skoncentrowanej na efektach Europie, o czym mówił dziś i zawsze powtarzał pan przewodniczący Komisji.
Jeśli w kolejnym referendum Irlandczycy powiedzą tak, tych zalet będzie więcej, ponieważ Irlandczycy uświadomią sobie, że Europa jest bezpieczną przystanią, szczególnie w dobie kryzysu. Obecna sytuacja bardzo nam sprzyja, ale równie dobrze mogłoby być na odwrót. W dzisiejszych czasach współczesna Europa obiecuje głównie rozwój i pomyślność wszystkich obywateli, a jej spełnienie zależy głównie od tego, co jesteśmy zdołamy postanowić, chodzi mi również o decyzje, które zapadną podczas kolejnego posiedzenia Rady Europejskiej. Aby zmierzyć się z obecną sytuacją gospodarczą, potrzebujemy głównie woli politycznej. Protekcjonizm, nacjonalizacja oraz obawa przed globalizacją nam nie pomogą. Musimy nie tylko umożliwić i stworzyć przestrzeń dla sił, które mogą pomóc w budowaniu naszych gospodarek, ale również nalegać na przeprowadzanie reform i przestrzeganie prawa oraz wspierać najbardziej potrzebujących.
Tylko w ten sposób możemy zbudować Europę, w której osiąga się rezultaty, bez abstrakcji, od których będą się ludzie nieuchronnie odcinać. Pani przewodnicząca! Teraz, gdy kończę pracę w tym Parlamencie, pragnę wyrazić tę nadzieję; jest to nadzieja, która dodaje mi odwagi.
Proinsias De Rossa
Pani przewodnicząca! Pozwolą państwo, że zasugeruję tym przedstawicielom państw członkowskich, oprócz Irlandii, którzy chcą wypowiadać się za Irlandczyków w sprawie traktatu z Lizbony, żeby raczej umieścili swe nazwiska na kartach do głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w Irlandii.
To Irlandczycy mają zadecydować, czy chcą ratyfikować traktat czy nie. Mam nadzieję, że uda się go ratyfikować. Będę dokładać wszelkich starań, by cel ten został osiągnięty. Chcę, by Irlandia pozostała w centrum procesu decyzyjnego w Europie.
Wszyscy ci, którzy nawołują do ponownego odrzucenia traktatu przez Irlandczyków mają nadzieję, że Irlandii da się użyć jako młota dwuręcznego, za pomocą którego można rozpocząć rozbijanie Unii Europejskiej. Tego na pewno nie poprę. Historia nie tylko każe nam zachowywać ostrożność, ale również uczy, że solidarność i podział władzy z innymi państwami członkowskimi są najlepszą gwarancją naszej suwerenności i dobrobytu.
Pan minister Vondra w wygłoszonym na wstępie oświadczeniu nie odniósł się do kryzysu społecznego, w obliczu którego obecnie się znaleźliśmy. Namawiałem go, by jeszcze raz przemyślał swój wywód. Tak naprawdę walczymy obecnie z kryzysem gospodarczym, finansowym i społecznym: w nadchodzących latach 27 milionów ludzi wraz ze swymi rodzinami będzie musiało stawić czoła prawdziwemu piekłu. Unia Europejska nie może lekceważyć zatem tych spraw.
Elisa Ferreira
(PT) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie urzędujący przewodniczący Rady! Walczymy obecnie z przybierającym niewiarygodne rozmiary kryzysem. Nie był to w istocie czas na dyskusję wewnętrzną na temat sposobu, w jaki organizujemy swe siły. Dlatego też liczę na szybką ratyfikację traktatu z Lizbony, tak abyśmy na światowej scenie politycznej zaprezentowali naszą jedność, stojąc ramię w ramię, jako Europejczycy.
Jeśli chodzi o kryzys gospodarczy, w sprawozdaniu, którego byłam sprawozdawczynią i które Izba przyjęła większością głosów, ustalono, że plan naprawy przedstawiony przez Komisję jest niewystarczający. Teraz jesteśmy tego pewni. Kryzys, który na początku dotknął finanse, wkracza teraz na inne obszary takie, jak realna gospodarka, zatrudnienie i arena społeczna. Plan naprawy jest niewystarczający, a ponadto trudno dostrzec w nim jakiś cel. Każdy kryzys tworzy jakąś sposobność; w tym przypadku chodzi o to, aby Komisja mogła zareagować na rzeczywiste problemy Europejczyków poprzez opracowanie daleko idącej regulacji finansowej, która nie będzie tak ograniczona i fragmentaryczna, jak ma to miejsce obecnie i nie będą się na nią składać krajowe i indywidualne systemy, ale prawdziwa inicjatywa europejska. Reakcja Komisji nie może uwzględniać niezliczonej liczby środków, ale musi koncentrować się na prawdziwym wyzwaniu, którym jest zatrudnienie.
W każdym kryzysie jest jakaś szansa; w tym przypadku jest to szansa dla Komisji i Europy na podjęcie walki z prawdziwymi problemami jej obywateli i mam nadzieję, że uda się ją wykorzystać poprzez nowe podejście do planu naprawy gospodarczej.
Alexandr Vondra
urzędujący przewodniczący Rady. - Pani przewodnicząca! Jako że będzie to moje ostatnie wystąpienie w Parlamencie tej kadencji uważam, że jest to właściwy moment na podziękowanie państwu. Na początku chcę powiedzieć, że praca z państwem była dla mnie wyjątkowym doświadczeniem. Czasem dzieliły nas różnice zdań, ale uważam, że warto było tutaj pracować. Mimo wielu problemów związanych z walką z obecnym kryzysem zarówno w moim kraju, jak i w Europie, udało się sporo osiągnąć. Nie tylko ja wcześniej opuszczę to posiedzenie, podobnie uczyni część z państwa w celu prowadzenia własnej kampanii. Pod koniec czerwca prezydencja spotka się z państwem tutaj. Możemy się różnić w wielu kwestiach, ale prace wciąż trwają. Pozwolą państwo, że jeszcze raz podziękuję za wspólną pracę z państwem jako ze współlegislatorami w ciągu ostatnich kilku miesięcy. Uważam, że wykonaliśmy kawał dobrej roboty.
Ja odchodzę, ale prezydencja wciąż prowadzi swe prace. Nowy rząd w Pradze powinien przejąć władzę w piątkowe popołudnie 8 maja tuż po zakończeniu ostatniego spotkania Południowego Korytarza. Nie mam wątpliwości, że pozwoli ono zakończyć z sukcesem czeskie przewodnictwo w Unii. Dzisiaj uczestniczyłem w godzinnym spotkaniu z panem Janem Fischerem, który przejmie stery. Jest to człowiek niezwykle oddany, Europejczyk rozumiejący, o co w tym wszystkim chodzi. Jest on gotowy spotkać się z przewodniczącym Barroso we wtorek w Brukseli podczas jego pierwszej wizyty w stolicy i zamierza on ciężko pracować do końca czerwca. Nie ma powodu wątpić, że kolejne spotkanie Rady Europejskiej odbędzie w terminie i zgodnie z planem, a porządek obrad zostanie przygotowany z należytą starannością.
Jeśli chodzi o jutrzejsze głosowanie w Senacie, wielu z państwa wypowiadało się na ten temat. Senat jest organem suwerennym, nie powinienem zatem wypowiadać się na temat wyników jutrzejszego głosowania, ale jako że wspólnie ciężko pracowaliśmy pozwolę sobie powiedzieć, że jestem pewien, że nie ma powodów do obaw. To samo odnosi się do prac prezydencji dotyczących jednego z najważniejszych rezultatów kolejnego posiedzenia Rady w czerwcu, czyli tekstu deklaracji dla Irlandii. Zapewniam, że będzie on gotowy.
Jeśli chodzi o pytanie dotyczące tego, czy prowadzimy rozmowy z pozostałymi krajami, odpowiedź brzmi tak, ale nie chcemy nikomu niczego narzucać. Nie wywieram żadnej presji na niemiecki Trybunał Konstytucyjny. Jest to oczywiście suwerenna instytucja i wszyscy wierzymy, że rezultat tej gry będzie korzystny.
Wielu z państwa mówiło również o zatrudnieniu. W związku z obecnym kryzysem gospodarczym, jest to najważniejsze wyzwanie dla nas wszystkich. Mówił o tym wczoraj, w poniedziałek, Jean-Claude Juncker zanim jeszcze rozpoczęło się w Eurogrupie spotkanie Ecofinu. Od początku tego roku my, jak również Komisja ciężko pracujemy. O tych pracach będziemy jeszcze dzisiaj mówić. Chciałbym podkreślić, że podczas spotkania, które odbędzie się w Pradze z udziałem czeskiego premiera, przewodniczącego Komisji i partnerów społecznych, a także przedstawicieli dwóch najbliższych prezydencji, tj. szwedzkiej i hiszpańskiej, przeprowadzona zostanie dyskusja na temat działań i zaleceń. Celem jest oczywiście profesjonalne przygotowanie się do czerwcowego posiedzenia Rady oraz opracowanie działań, które należy podjąć na szczeblu krajowym i wspólnotowym w związku z sytuacją w zakresie zatrudnienia.
Panie pośle Rasmussen! Ze względu na to, że jest to poważne wyzwanie, powiedziałbym raczej, że to pan José Manuel Barroso objął przywództwo i zachęcił do większego zaangażowania w dyskusję w czasie, kiedy wielu polityków wolało zająć się sytuacją we własnych krajach.
(Oklaski)
Nie mieszałbym jednak partnerstwa wschodniego z wyzwaniami dotyczącymi zatrudnienia. Jest to misja strategiczna, mająca na celu promocję stabilności, dobrobytu i rozwoju u naszych wschodnich sąsiadów borykających się z wieloma problemami. Musimy zatem wyciągnąć do nich pomocną dłoń i zaproponować wsparcie w rozwiązaniu tych problemów.
Wracając do czerwcowego posiedzenia Rady, wielu z państwa wypowiadało się na temat przyszłości Komisji. Mówiłem wyraźnie, że my, jako prezydencja, podejmiemy rozmowy z Parlamentem Europejskim zaraz po wyborach. Musimy oczywiście zaczekać na ich rezultat, ale od razu po wyborach rozpoczniemy rozmowy, które przeprowadzimy w duchu, a nie zgodnie z literą Traktatu z Lizbony.
Zostawię teraz państwa z moim osobistym testamentem. Rozmawiamy o tym, kto będzie dobrym przywódcą i bez żadnego wahania mogę powiedzieć, że obecny przewodniczący jest prawdziwym przywódcą Komisji Europejskiej. Jeśli chcecie państwo poznać moje prywatne zdanie - jako że jestem osobą niezależną, pełniącą od poniedziałku funkcje senatora i z niecierpliwością oczekującą na wyjazd do Francji, ponieważ jak wyczytałem śpi się tam średnio dziewięć godzin na dobę, a nie jak było w moim przypadku w ciągu ostatnich kilku miesięcy, trzy godziny, uważam, że obecny przewodniczący powinien przez najbliższe pięć lat przewodzić pracom Komisji.
(Oklaski)
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - (FR) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Jak już wspomnieli niektórzy posłowie, jest to ich ostatnie posiedzenie plenarne, a zarazem ostatnia możliwość uczestniczenia w debacie poprzedzającej kolejne posiedzenie Rady Europejskiej. Nie będę się z nimi widzieć ani w czerwcu ani w lipcu, ponieważ, jak państwo wiedzą, mandat Komisji wygasa pod koniec października.
Pragnę zatem zwrócić się w szczególności do tych posłów Parlamentu Europejskiego, którzy pracowali nad projektem europejskim. Chcę jeszcze raz powiedzieć: możecie być dumni z prac wykonanych w Parlamencie Europejskim.
Jeśli zrobimy krok wstecz i z tej perspektywy ocenimy pracę Parlamentu w tej kadencji, uważam, że będziemy mieć wiele powodów do dumy. To prawda, że Europa wiedzie prym w wielu dziedzinach, takich jak walka ze zmianami klimatycznymi, starania o przyjęcie nowej polityki w zakresie bezpieczeństwa energetycznego, a także we wszystkich kwestiach odnoszących się do walki z kryzysem gospodarczym i finansowym, który poważnie dotknął Europę. Jednak dużo się dzisiaj o tym nie mówiło.
Kryzys ten dotyczy Stanów Zjednoczonych, gdzie się rozpoczął, ale również Rosji, Japonii, a nawet Chin. Dotyka on także wschodzące rynki. Europa od samego początku próbuje walczyć z kryzysem, nie tylko krótkoterminowo, ale również poprzez programy dotyczące poważniejszych kwestii, takich jak regulacja i nadzór.
To jest przesłanie, z którym zwracam się dzisiaj do państwa. Uważam, że ze względu na okres przedwyborczy nie mogę ani nie powinienem teraz podejmować żadnych wyzwań z państwa strony, które część z państwa przede mną postawiła. Przyszła Komisja musi oczywiście wypracować własny program, ale nie do mnie należy informowanie państwa o tym, co znajdzie się w kolejnym orędziu Komisji.
Dlatego też podejmuję to wyzwanie. Co więcej, uznaję je za oznakę zaufania z państwa strony. Nie mogę jednak zareagować na nie w tej chwili. Po dokonaniu oceny prac w tej kadencji Parlamentu, mogę stwierdzić, że mamy wiele powodów do dumy. Jednak wolałbym nie koncentrować się na czerwcowym posiedzeniu Rady Europejskiej, podczas którego będzie trzeba udzielić odpowiedzi na kilka bardzo ważnych pytań, wymagających dużej odpowiedzialności.
Po pierwsze, chodzi nie tylko o traktat z Lizbony, ale także przejście z jednej kadencji Parlamentu do drugiej oraz ukonstytuowanie się nowej Komisji. To niezwykle delikatna sprawa, jak podkreślali niektórzy z państwa, ponieważ postanowienia traktatu z Lizbony nie mają jeszcze mocy prawnej. Traktat jest podpisany, ale nie został jeszcze ratyfikowany przez rządy 27 krajów.
Nie jest to wina ani Parlamentu Europejskiego, ani tym bardziej Komisji. To prawda, że rządy te podpisały traktat, lecz nie mają wystarczających uprawnień, by go definitywnie zatwierdzić i z powodu tej przeszkody mamy poważny problem jeśli chodzi o tran formację instytucjonalną. Jest to problem, który wymaga dużego poczucia odpowiedzialności ze wszystkich stron: Rady, Parlamentu i Komisji.
Dlatego też z radością przyjmuję mądre słowa, które padły w czasie czeskiej prezydencji, a także słowa posłów, którzy zajęli oficjalne stanowisko w tej sprawie. Musimy znaleźć rozwiązania w pełni zgodne z obowiązującym Traktatem. Jesteśmy Wspólnotą działającą zgodnie z prawem i nie możemy zawiesić Traktatu, który już obowiązuje. Musimy znaleźć takie rozwiązania, które zagwarantują stabilność projektom europejskim, przestrzegają w pełni obowiązującego prawa. Podczas posiedzenia Rady Europejskiej w czerwcu będę namawiać szefów państw lub rządów do dyskusji na ten temat.
Inna ważna kwestia, którą należałoby rozwiązać, dotyczy naszego reagowania na sprawy gospodarcze. Uważam, że musimy zdać sobie sprawę z tego, że przedstawianie codziennie nowych programów w tamtej sytuacji naprawdę nie wydaje się odpowiedzialne. Jest to zwyczajny błąd. Uważam, że przywództwo polega głównie na testowaniu odpowiedzialności, a nie na działaniu pod publiczkę.
Komisja nie miałaby trudności z przedstawianiem codziennie nowych propozycji, zdając sobie doskonale sprawę z tego, że nie ma szans na ich wdrożenie. Ale tak nie będziemy postępować, ponieważ jako Komisja reprezentująca ogólny interes Europejczyków kierujemy się w naszych pracach czymś więcej niż jedynie wyborem łatwych rozwiązań, czy też rozgłaszaniem tego, co należałoby zrobić. Chcemy zaproponować prawdziwe rozwiązania i wytyczne, które pozwolą nie tylko zjednoczyć Europę jako całość, wspólnie z innymi instytucjami, tj. Parlamentem i Radą, ale również zbliżyć do siebie jej obywateli.
Prawdę mówiąc, to Komisja wysunęła wstępne propozycje dotyczące europejskiego planu naprawy gospodarczej, przy użyciu wszystkich dostępnych jej instrumentów. Jak państwo wiedzą, większość z tych instrumentów wchodzi w zakres kompetencji państw członkowskich i ich krajowych budżetów. Budżet europejski jest bardzo skromny w porównaniu do budżetów poszczególnych państw.
Być może ci, którzy są niecierpliwi i wysuwają w stosunku do nas wiele żądań, mogą wesprzeć Komisję podczas opracowywania kolejnych perspektyw finansowych w przekonywaniu tych państw członkowskich - zwłaszcza tych, w których partie głosowały za przeznaczeniem maksymalnie 1% własnych środków, które wprowadziły ograniczenie w odniesieniu do własnych środków finansowymi. Jest zatem coś, co warto byłoby osiągnąć w kolejnej kadencji Parlamentu.
Mogę potwierdzić, że mamy plan działania na rok 2009; na pewno przedłożymy wytyczne w sprawie przeglądu finansowego i przyszłego planu działania. Nie ma jednak sensu prosić instytucji europejskich o to, czego nie mogą na tym etapie dostarczyć.
Lepiej byłoby zapytać nas, co możemy zrobić, i mówię to zupełnie poważnie, ponieważ uważam, że słowa krytyki wypowiadane przez tych, którzy wierzą w te same ideały europejskie co ja, są zdecydowanie pozbawione sensu, ponieważ ciągłe dotyczą tego, co nie zostało jeszcze zrobione. Zdają sobie państwo doskonale sprawę, że jeśli czegoś nie udało się zrobić w Europie, to nie jest to wina instytucji wspólnotowych, ale raczej braku ambicji na szczeblu krajowym. Ten rodzaj krytyki jest niesprawiedliwy i nie ułatwia on na pewno naszych prac, których celem jest osiągnięcie postępu w realizacji projektami europejskiego.
To prawda, że Komisji udało się przedstawić kilka ambitnych wniosków, że stale monitorujemy sytuację gospodarczą i że jeśli tylko okaże się konieczne, będziemy przedstawiać kolejne wnioski. Obecnie uważamy jednak, że najważniejsze jest skoncentrowanie się na działaniu i, jak już wcześniej wspomniałem, na egzekwowaniu i wdrażaniu tego, co postanowiliśmy, a nie jedynie na pozornych gestach, ponieważ my również mamy bardzo poważne obawy co do stabilności - dług publiczny w całej Europie przekracza obecnie alarmujący poziom. Sytuacja w wielu krajach jest bardzo poważna, dlatego musimy przedstawić propozycje, które mogą przynieść rozwiązanie tych kwestii.
Uważam również, że musimy wspierać prace, które podejmuje w tym zakresie Europa. Zdaję sobie sprawę, że czasem są silne pokusy, by przeciwstawić się Europie w kwestiach wymagających podjęcia natychmiastowych działań, zwłaszcza w kontekście wyborów europejskich i głównie ze strony członków partii opozycyjnych w ich własnych państwach.
Chcę, aby uważnie przemyśleli państwo jedną rzecz. Jako że jutro będziecie mieli władzę, jutro też będziecie mogli zwrócić się do obywateli z prośbą o głosowanie za Europą, ale oni nie zagłosują za Europą, którą określali państwo mianem plemiennej. Wyborcy opowiedzą się za Europą, która ma poparcie wszystkich sił politycznych, zarówno lewicowych, prawicowych, jak i centrowych i która znajduje odzwierciedlenie w projekcie europejskim.
Uważam, że jest to olbrzymie wyzwanie. Opowiadam się za Europą polityczną, ale jestem przeciwny politycznym rozgrywkom w odniesieniu do projektu europejskiego. Sprzeciwiam się również niewłaściwym podziałom politycznym w kategoriach partyjnych. Prawda jest taka, że Europę można jedynie zbudować, tworząc duże rodziny polityczne. Komisję na przykład tworzą takie rodziny: grupa PPE, socjaliści, socjaldemokraci, liberałowie i inne niezależne ugrupowania. Komisja zamierza w dalszym ciągu pracować w ten sposób. Zdaję sobie sprawę, że z punktu widzenia polityki natychmiastowych działań, zwłaszcza w Parlamencie Europejskim i w związku z wyborami do Parlamentu Europejskiego, wszyscy chcemy wyeksponować swój własny program, a także program własnej partii.
Ja również jestem członkiem partii. Wybrano mnie do portugalskiego Parlamentu, kiedy miałem 29 lat. Byłem również przywódcą opozycji i premierem. Jestem więc prawdziwym człowiekiem partii. Proszę jednak pamiętać, że polityka na poziomie europejskim potrzebuje polityków, którzy potrafią nie tylko wyjść poza własne zaplecze polityczne, ale również tworzyć koalicje ponad podziałami partyjnymi. Jeśli działami na płaszczyźnie ponadnarodowej, musimy mieć również wizję, która wykracza poza ramy własnej partii.
Przed tym chciałem właśnie państwa przestrzec i mówię to z pełnym szacunkiem, ponieważ jestem świadomy, że większość z państwa jest obecnie zaangażowana w kampanię wyborczą, która może być czasem wymagająca ze względu na wiele wyzwań na szczeblu krajowym. Uważam, że jest to bardzo ważne dla przyszłości Europy. Jeśli chcemy zrozumieć największe wyzwania, które stoją przed Europą, musimy zjednoczyć nie tylko wszystkich Europejczyków, bez względu na to, czy są na prawo, na lewo czy w centrum, ale również tych, którzy popierają założenia projektu europejskiego. Nie wolno nam poddawać się narastającej liczbie czarnych scenariuszy tworzonych przez działaczy partyjnych, ponieważ w większości przypadków są one sztucznie wyolbrzymiane.
Mogę państwu powiedzieć, że wnioski w sprawie funduszy hedgingowych, które niektórzy z państwa krytykowali, stały się przedmiotem porozumienia nie tylko wewnątrz Komisji, ale również między wszystkimi komisarzami oraz wśród członków rodziny socjalistów, liberałów oraz członków grupy PPE. W tej kwestii nie było podziałów. Dlatego też, mimo że rozumiem, iż w kategoriach walki politycznej krytykowanie tego czy innego komisarza ma sens, nie uważam jednak, aby było to w porządku z politycznego czy też intelektualnego punktu widzenia.
Na koniec pragnę powiedzieć, że coraz bardziej podziwiam ojców założycieli. Pozwolą państwo, że jasno powiem prawdę: Republika Czeska stoi w obliczu problemu politycznego. Pan wicepremier Vondra uczciwie się do tego przyznał. To oczywiste, że przewodnictwo w Unii jest trudne w sytuacji, gdy trzeba stawić czoła wewnętrznemu kryzysowi politycznemu i uporać się ze zmianą własnego rządu. To prawda, że mimo tej sytuacji zmierzamy w kierunku osiągnięcia dobrych rezultatów; podziękowania należą się tutaj Parlamentowi Europejskiemu. Według mnie można by powiedzieć, że jest to również w niewielkim stopniu zasługa Komisji, której propozycje udało nam się przedstawić. Ponadto jest to również zasługa prezydencji czeskiej. Obecnie trwają prace nad sfinalizowaniem 50 spraw, które wymagają wspólnych decyzji. Niektóre z nich są bardzo trudne. Jesteśmy w stanie zrobić to mimo poważnego kryzysu politycznego w kraju, który przewodniczy Unii Europejskiej. Uważam, że powinniśmy docenić zdolność instytucji europejskich do podejmowania decyzji z racji tego, że w obliczu takich wydarzeń Rada Europejska jest wciąż w stanie dostarczać rozwiązania różnych problemów.
Dlatego też, to właśnie o tym szczerze mówiłem, wyrażając uznanie dla czeskiej prezydencji, a zwłaszcza dla pana wicepremiera Vondry, ponieważ wiem, jak trudno jest, o czym miałem okazję przekonać się każdego dnia, pracować w takich warunkach i jednocześnie osiągać rezultaty. Mamy tutaj zatem wybór. Wprawdzie zdajemy sobie sprawę z tego, że - mówię oczywiście o najbardziej ambitnych spośród nas, do których ja również zaliczam się - nie osiągnęliśmy celów, które sobie postawiliśmy, ale musimy też podkreślić to, co udało się zrobić i to, czego dokonaliśmy wspólnie. Inni ze swojej strony koncentrują uwagę na tym, co nie jest jeszcze możliwe do zrobienia. Sygnał, który wysyłają oni obywatelom Europy jest stale negatywny. Jak często powtarzałem, pesymizm proeuropejczyków jest często bardziej niepokojący niż eurosceptycyzm europrzeciwników, ponieważ nie daje nadziei tym, którzy wierzą w Europę.
Chcę powiedzieć w obecności pana wicepremiera Vondry, któremu bardzo dziękuję za jego wystąpienie oraz przed prezydencją czeską i przed państwem, że dziękuję za wszystko co udało nam się wspólnie zrobić dla Europy, mimo różnicy zdań. Efektem tej współpracy jest główny projekt dotyczący pokoju, wolności i solidarności.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 142 regulaminu)
Charlotte Cederschiöld  
na piśmie. - Siedliskiem protekcjonizmu są państwa członkowskie wykazujące mniejsze zaufanie w stosunku do innych państw i mniejszą chęć współpracy. Unia Europejska została utworzona nie tylko z myślą o zapewnieniu pokoju, ale miała również stać się narzędziem współpracy. W takich właśnie czasach jak te, podczas kryzysu gospodarczego i finansowego, ważne jest, by państwa członkowskie nie odgradzały się od siebie murami budowanymi wokół własnych granic, ale nadal w skoordynowany sposób ze sobą współpracowały.
Stosując się do zasad i reguł wynikających z Traktatu UE, musimy zachowywać europejską solidarność. Unia Europejska musi w możliwie najlepszy sposób wykorzystywać wspólny rynek i w czasie recesji gospodarczej stawać w obronie otwartego handlu.
Próby znalezienia kozła ofiarnego w postaci rynków finansowych nie rozwiążą problemów. Nowe zasady skończą z nadużyciami, ale nie ochronią przed dostępem do kapitału i inwestycji w momencie, gdy kryzys pokaże nowe oblicze.
Nie łatwo jest przezwyciężyć te problemy. Protekcjonizm nie przyniesie na pewno pożądanych skutków. Po zakończeniu akcji gaszenia pożaru, warto w większym zakresie zająć się handlem, harmonizacją oraz funkcjonowaniem rynku wewnętrznego - zwracając większą uwagę na usługi niż na towary. Współpraca transgraniczna przyczynia się do zwiększenia innowacyjności i liczby miejsc pracy, a to jest jedynym trwałym sposobem na wyjście z kryzysu.
Pedro Guerreiro  
Unia Europejska próbuje "zasłonić słońce sitem”, ale nie ma najmniejszych wątpliwości co do jej odpowiedzialności za stałe pogarszanie się warunków życia ogółu społeczeństwa i ludzi pracujących.
W ciągu ostatnich 23 lat EWG/UE promuje obrót kapitału i finansjalizację gospodarki; liberalizuje rynki i popularyzuje prywatyzację; przekonuje do nadprodukcji; przenosi i niszczy zdolności produkcyjną; promuje dominację gospodarczą niektórych państw kosztem zależności innych; zwiększa wykorzystanie pracowników; dokonuje centralizacji dobrobytu, jak nigdy dotąd; przyczynia się do wzrostu nierówności społecznych i asymetrii regionalnych, a wszystko to pod kontrolą największych ośrodków wywierania wpływów i dużych grup gospodarczych i finansowych.
Przerażające wiosenne prognozy Komisji nie są niczym więcej niż tylko opisem konsekwencji neoliberalnej polityki prowadzonej wobec Portugalii, którą zaproponowały i wdrożyły ugrupowania prawicowe oraz socjaldemokraci. Skutki tej polityki są następujące: 600 tysięcy bezrobotnych, utrata realnego dochodu, dwa lata recesji, zwiększenie długu publicznego i deficyt budżetowy, który ponownie przekroczy próg 6%.
Jednak o wiele gorsza od tych prognoz jest prawdziwa rzeczywistość, z której muszą się zmierzyć miliony Portugalczyków, borykających się każdego dnia z coraz większą liczbą problemów.
W dniu 7 czerwca Portugalczycy będą mogli wykorzystać szansę i pokazać, że mają tego dosyć, głosując na CDU (Portugalską Unitarną Koalicję Demokratyczną).
