Wezwania do sądu w USA a unijne zasady ochrony danych (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad są oświadczenia Rady i Komisji w sprawie wezwań do sądu w USA i unijnych zasad ochrony danych.
Enikő Győri
urzędująca przewodnicząca Rady - (HU) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Szanowni Posłowie! Parlament reprezentuje obawy wielu obywateli europejskich, ponieważ zwraca coraz większą uwagę na żądania władz amerykańskich dotyczące uzyskania danych z firm telekomunikacyjnych, które pojawiły się po wycieku amerykańskich tajemnic państwowych do portalu WikiLeaks. Rada podziela oczywiście obawy Parlamentu dotyczące poszanowania europejskich zasad ochrony danych. Nie ma jednak informacji, które pozwoliłyby ustalić, czy amerykańska procedura sądowa naruszyła prawo UE w zakresie ochrony danych. Jeżeli chodzi o przypadek WikiLeaks, o którym mówiło już kilku posłów, prokurator generalny Stanów Zjednoczonych publicznie przyznał, że toczy się w tej sprawie dochodzenie. Z tego, co wiem, prokuratorzy amerykańscy nalegali, aby w związku z tym dochodzeniem amerykański sąd wydał orzeczenie, w którym nakaże Twitterowi przekazanie szczegółowych danych i sąd odpowiednie orzeczenie przyjął.
Zadaniem Rady nie jest komentowanie sposobu, w jaki amerykańskie władze sądowe podejmują decyzje. Ponadto Rada nie posiada nawet informacji, na podstawie których mogłaby kwestionować słuszność odnośnego orzeczenia sądowego. W Stanach Zjednoczonych miały już miejsce postępowania sądowe, w których Twitterowi udało się obronić swoje stanowisko. Jest to potwierdzone także tym, że amerykański sąd przychylił się do wniosku Twittera o poinformowanie jego klientów o orzeczeniu sądowym. Unia Europejska respektuje na ogół postępowania sądowe państw trzecich. Oczywiste jest, że prowadząc dochodzenie w sprawie podejrzenia o popełnienie przestępstwa, organy ścigania muszą zbierać informacje. Powszechnie wiadomo także, że amerykańska procedura zbierania informacji różni się od tej, z której korzysta większość państw członkowskich UE. Główna różnica polega na tym, że ma większy zasięg, czyli zakłada uzyskanie o wiele większej ilości informacji od większej liczby ludzi niż w przypadku ogólnych, europejskich dochodzeń i postępowań karnych.
Jest to po prostu skutek rozwoju prawa Stanów Zjednoczonych, a to znaczy, że w tej sprawie Rada nie powinna wyrażać opinii. Egzekwowanie europejskich zasad ochrony danych jest na ogół odpowiedzialnością władz państw członkowskich, a dokładniej organów zajmujących się ochroną danych. Te władze muszą dopilnować, aby zasady ochrony danych były respektowane - i posiadają one kompetencje w zakresie jurysdykcji i zgodności z europejskimi i krajowymi przepisami dotyczącymi ochrony danych. Niestosowne byłoby uczynienie ze spraw rozpatrywanych w ramach postępowania sądowego przedmiotu oceny politycznej. Uwzględniając szerszy kontekst tej kwestii, Rada nie zna podobnego orzeczenia sądowego przyjętego wcześniej. Kiedy władze amerykańskie zamierzały uzyskać informacje dotyczące obywateli UE, przechowywane na terytorium UE, Unia zaangażowała się w negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi w celu wypracowania międzynarodowego porozumienia w sprawie przekazywania i przetwarzania wyżej wymienionych danych.
Tak było w sprawie danych dotyczących nazwiska pasażera, czyli PNR, w związku z którą istnieje porozumienie PNR podpisane ze Stanami Zjednoczonymi w 2007 roku, które jest obecnie renegocjowane właśnie na skutek inicjatywy Parlamentu. Podobny przypadek dotyczy przekazywania danych z komunikatów finansowych przechowywanych w Unii Europejskiej do celów programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów, czyli TFTP, amerykańskiego Departamentu Finansów. Odpowiednie porozumienie TFTP zostało przyjęte przez Parlament w lipcu 2010 roku.
Na koniec chciałabym zwrócić uwagę na to, że przypadek Twittera jest zupełnie inny niż sprawy PNR i TFTP. W tych dwóch ostatnich przypadkach władze Stanów Zjednoczonych systematycznie i w sposób ciągły wnioskowały o dane osobowe do celów zwalczania przestępczości, a zwłaszcza do celów walki z terroryzmem. Natomiast przypadek Twittera dotyczy konkretnego orzeczenia sądowego przyjętego przez sąd w konkretnym dochodzeniu karnym. Ważne jest, abyśmy - na tyle, na ile jest to możliwe - uznawali orzeczenia sądowe innych państw. Oczywiście - poza przypadkami, kiedy istnieją czynniki usprawiedliwiające zachowanie odwrotne. Bardzo dziękuję, Panie Przewodniczący.
Viviane Reding
wiceprzewodnicząca Komisji - Panie Przewodniczący! W zglobalizowanym świecie ochrona danych osobowych przekazywanych do państw trzecich staje się sprawą coraz ważniejszą i prawnie bardzo złożoną. Nie ulega wątpliwości, że podstawowe prawo do ochrony danych osobowych dotyczy także świata elektronicznego i transgranicznego przetwarzania danych. Niemniej jednak, tak jak w przypadku innych praw podstawowych, prawo to może mieć pewne ograniczenia, które muszą być proporcjonalne i zgodne z przepisami prawa. Muszą także wynikać z uzasadnionych interesów: bezpieczeństwa narodowego, bezpieczeństwa publicznego, zapobiegania naruszeniom porządku lub przestępstwom, ochrony zdrowia i moralności i tak dalej.
Zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych wezwanie do sądu jest nakazem administracyjnym zobowiązującym osobę do dostarczenia państwu lub lokalnej agencji administracyjnej konkretnych informacji. Legalność działania musi być określona na podstawie prawa państwa, w którym działanie się odbywa. Dlatego ocena legalności, proporcjonalności oraz konieczności wniosków rządu Stanów Zjednoczonych musi być oparta na amerykańskiej konstytucji i amerykańskim systemie prawnym. Komisja nie ma kompetencji odnoszących się do sytuacji, w której państwo trzecie stosuje swoją procedurę sądową do prowadzenia śledztwa w przypadku podejrzenia o działalność kryminalną.
Kiedy obywatele europejscy korzystają z Twittera, wyrażają zgodę na jego politykę prywatności. Ta polityka opisuje procedury zbierania, wykorzystywania i ujawniania danych osobowych stronom trzecim, także wtedy, gdy jest to konieczne do podporządkowania się wymogom prawa, przepisom czy wnioskom prawnym ze strony rządu Stanów Zjednoczonych. Ponadto przepisy UE dotyczące ochrony danych nie mają zastosowania, ponieważ władze amerykańskie poszukują danych osobowych na portalu Twitter w związku z dochodzeniami karnymi. Europejska dyrektywa o ochronie danych nie dotyczy działalności państwa w zakresie prawa karnego ani nie stwarza ram decyzyjnych dla ochrony danych we współpracy policyjnej i sądowej, zastosowanej w tym przypadku, uwzględniając to, że żaden organ państwa członkowskiego UE nie jest zaangażowany w wykonywanie nakazu sądowego Stanów Zjednoczonych i że żadne dane osobowe nie są przekazywane ani udostępnianie przez właściwe władze innego państwa członkowskiego. Tak dzisiaj działa prawo.
Globalny wymiar przetwarzania danych nie powinien jednak oznaczać dla obywateli UE obniżenia poziomu ochrony. Działania globalnego przetwarzania pokazują, jak ważne i konieczne jest, aby chronić prawa dotyczące danych i wyjaśniać obowiązujące zasady. Jest to szczególnie ważne obecnie, kiedy coraz więcej danych krąży w przestrzeni.
Co zatem zamierzamy z tym zrobić? Po pierwsze, mająca się wkrótce pojawić propozycja Komisji, aby zreformować europejskie ramy ochrony danych będzie koncentrować się głównie na wyzwaniach globalizacji i nowoczesnych technologiach, przede wszystkim w przypadkach, gdy działania operatorów z państw trzecich są skierowane do obywateli UE.
Po drugie, jak Państwo wiedzą, w dniu 3 grudnia 2010 r. Rada udzieliła Komisji silnego mandatu z jasno określonymi celami UE w zakresie negocjacji przyszłego porozumienia między UE a Stanami Zjednoczonymi dotyczącego ochrony danych w odniesieniu do współpracy policyjnej i sądowej. Jednym z głównych celów UE w zbliżających się negocjacjach jest zapewnienie możliwych do wyegzekwowania praw ochrony danych po obu stronach Atlantyku, niezależnie od narodowości, oraz zapewnienie skutecznego zadośćuczynienia administracyjnego i sądowego. Liczę na to, że - dzięki pomocy Parlamentu - tak się stanie.
Co zatem będziemy robić do czasu, gdy nowy instrument wejdzie w życie? Zalecałabym, aby operatorzy budowali z konsumentami przejrzyste relacje i jasno informowali, że ich usługi podlegają przede wszystkim przepisom Stanów Zjednoczonych, jeżeli chodzi o dochodzenia karne. Dlatego jasne jest, że konsumenci przestają podlegać jurysdykcji UE, nawet jeśli sami nie opuszczają terytorium UE.
Axel Voss
Panie Przewodniczący! Chciałbym podziękować Radzie i Komisji za wyjaśnienia. Stanęliśmy przed problemem, który jest typowy dla zglobalizowanego świata, w którym żyjemy. Respektujemy oczywiście prawo Stanów Zjednoczonych. Faktem jest także to, że jesteśmy świadomi trudności, które pojawiają się w związku z globalnym środkiem przekazu, jakim jest Internet oraz z egzekwowaniem prawa.
Jednak to, że organy ścigania korzystają obecnie rutynowo z prywatnych baz danych wymaga odpowiedzi z naszej strony. Pani Komisarz! Pani słowa trafiają do mnie, ponieważ podzielam Pani zdanie na temat tego, jak powinniśmy dalej postępować, a mianowicie, że powinniśmy uregulować tę kwestię w przyszłości w specjalnej rewizji europejskich ram ochrony danych, korzystając jednocześnie z okazji, by powiedzieć, że chcielibyśmy także uregulować i propagować porozumienie ramowe w sprawie ochrony danych pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi, ponieważ widzimy potrzebę uregulowania takich transferów danych w tym globalnym świecie.
Dlatego ważne jest, aby - jak już powiedziałem wcześniej - nadal koncentrować się na tej kwestii. Oczywiście nie jest naszą intencją, aby taki proces rzucił negatywne światło na przetwarzanie danych. Jednak dobrze byłoby przedstawić tutaj pozytywny przykład poprzez stworzenie dobrych przepisów, stworzenie porozumienia ramowego, a w szczególności lepsze wyjaśnienie i uregulowanie kwestii egzekwowania prawa w zakresie dostępu do prywatnych danych i kryteriów przyznawania i odbierania takiego dostępu.
Claude Moraes
w imieniu grupy S&D - Panie Przewodniczący! Myślę, że pani komisarz umiejętnie, jak zawsze, przewidziała nasze pytania. Po pierwsze, co robimy w czasie, kiedy już publicznie wiadomo, że Stany Zjednoczone wydały pewną liczbę wezwań do sądu skierowanych do serwisów społecznościowych takich jak Yahoo, Twitter i Google? To oczywiście daje Stanom Zjednoczonym dostęp do informacji o wymianie danych pomiędzy WikiLeaks a podmiotami trzecimi. Oczywiście właśnie osoby trzecie - obywatele Europy, ludzie całkowicie niewinnie korzystający z Internetu, młodzież, ludzie, którymi kieruje ciekawość - staną się celami i będą najbardziej poszkodowani przez ten reżim danych.
Ma to wielki wpływ na prawo do prywatności wszystkich obywateli UE. Ci, którzy zapisali się do tzw. tweetów wysyłanych przez serwis WikiLeaks, ponieważ byli zainteresowani toczącą się sprawą pana Assange, stali się - jak na ironię - narażeni na wezwania do sądu w USA i na gromadzenie ich danych osobowych. Serwisy takie jak Twitter podlegają amerykańskim przepisom prawa, ponieważ ich serwery znajdują się w Stanach Zjednoczonych. Mimo że rozumiem, kiedy mówią Państwo, że nie możemy ingerować w prawo państw trzecich, to myślę, że możemy robić coś w okresie przejściowym.
Myślę, że uzasadnione jest troska wszystkich w tym Parlamencie o to, aby wyjaśnić naszym wyborcom, jaką ochronę mogą otrzymać od Unii Europejskiej. Jaki jest sens zapewnienia standardów ochrony danych obywatelom UE, jeśli zwyczajnie mogą one być podważone na skutek wezwania do sądu w USA?
To oczywiste, że trzeba zrobić więcej, aby zabezpieczyć dane osobowe obywateli UE, które powinny być chronione przez silne, wysoko umiejscowione przepisy Unii Europejskiej. Wiem, że pracują Państwo, aby osiągnąć ten cel. Do tej pory dyrektywa ramowa 94/46 zapewniała bardzo silną ochronę na rynku wewnętrznym, ale nadszedł czas, aby dokonać zmian w tej dyrektywie, zwiększyć poziom ochrony i poszerzyć środki ochrony o współpracę policyjną i sądową.
Dopilnujemy, aby te cele zostały osiągnięte dzięki naszej przyszłej pracy legislacyjnej, tak jak państwo wspomnieli. W tym kontekście jednym z głównych elementów, które Komisja zamierza wprowadzić w czasie rewizji, jest odporność przepisów Unii Europejskiej w zakresie ochrony danych na wezwania do sądów w USA. Musimy pamiętać, że ta sprawa nie kończy się na serwisach takich jak Twitter, ale może dotyczyć przypadków krajowej jurysdykcji. Taką sytuację mamy w jednym z państw członkowskich, w związku ze spisem ludności w Wielkiej Brytanii, który jest ogromnym przedsięwzięciem nadzorowanym przez amerykańską firmę. To rzeczywista i aktualna obawa obywateli UE. Udzielili Państwo dzisiaj pewnych częściowych odpowiedzi, ale myślę, że mamy rację zwracając na to uwagę i prosząc o odpowiedzi bardziej szczegółowe.
Sophia in't Veld
w imieniu grupy ALDE - Panie Przewodniczący! Chciałabym podziękować Radzie i Komisji. Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że podzieliły się z nami swoimi obawami. Powiem jasno: nie sądzę, by ktokolwiek tutaj twierdził, że Stany Zjednoczone wykraczają poza granice swojej jurysdykcji. Nie to jest problemem. Problemem jest to, że jurysdykcja USA, poprzez Internet, ma bardzo szeroki zasięg. Wydaje się, że sięga nawet do Unii Europejskiej, ponieważ, mimo że większość firm internetowych, o których mówimy, ma swoją siedzibę w Stanach Zjednoczonych, większość użytkowników pochodzi z Unii Europejskiej.
Muszę zwrócić uwagę na to, że to pytanie ustne jest już nieaktualne, ponieważ w międzyczasie pojawiło się inne orzeczenie sądu, ale amerykańskie sądy posługują się argumentem, że jeśli raz skorzystasz z Twittera - tak jak w tym przypadku - to nigdy już oczekiwanie zachowania prywatności nie będzie uzasadnione. Oznacza to, że żadna osoba w Unii Europejskiej - obywatel UE - nie podlega ochronie prawnej, ponieważ Twitter znajduje się w Stanach Zjednoczonych. Jak powiedziała pani komisarz Reding, to poważny problem, którym trzeba się zająć w kontekście rewizji dyrektywy o ochronie danych.
Pani Komisarz! Powiedziała Pani, że jeśli ktoś korzysta z Twittera, to wyraża zgodę, ale co tak naprawdę znaczy "zgoda”? Znaczy, że stajemy się ludźmi wyjętymi spod prawa, że zrzekamy się naszych praw do ochrony prawnej. Zdaję sobie sprawę, że niewiele możemy zdziałać w tej sprawie, ale chciałabym zapytać, co Komisja i Rada zamierzają zrobić, aby zapewnić obywatelom UE ochronę prawną? Czy będą rozmawiać ze swoimi amerykańskimi odpowiednikami, aby uzyskać więcej informacji? Prawdopodobnie istnieją inne firmy, które zostały wezwane do sądu.
Pani Komisarz! Na koniec - powiedziała Pani, że ta sprawa nie może być porównywana do sprawy SWIFT, ponieważ dotyczy konkretnego dochodzenia. To prawda, ale jednocześnie zwrócono się o wielką ilość...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Jan Philipp Albrecht
Panie Przewodniczący! Po pierwsze, chciałbym powiedzieć, że to kolejny przypadek, kiedy dyskutujemy o tym, że po dwóch stronach Atlantyku obowiązują różne kultury prawne w zakresie danych osobowych, a w szczególności w zakresie współpracy policyjnej i sądowej.
Naprawdę jestem zszokowany odpowiedzią Rady, która twierdzi, że w związku z tym, że firma Twitter mieści się w Stanach Zjednoczonych, zastosowane środki i ramy prawne nie mają z nami nic wspólnego. Uważam, że to błąd. Uważam także, że obywatele Unii Europejskiej będą na to patrzeć inaczej. Przecież ciągle poszerzamy współpracę policyjną i sądową, zwłaszcza ze Stanami Zjednoczonymi, ludzie coraz częściej muszą konfrontować się z przepisami prawnymi innych państw. Nie mam na myśli jedynie przepisów innych państw członkowskich w Unii Europejskiej, ale także - w szczególności - przepisy Stanów Zjednoczonych. Dotyczy to zwłaszcza przypadków związanych z danymi osobowymi.
Oczekuję, by Rada, jako organ władz Unii Europejskiej, zajęła się tą kwestią i sprawiła, by obywatele Unii Europejskiej mogli mieć zaufanie do przepisów, na które natykają się w Internecie, szczególnie, jeśli dotyczą one ich praw i swobód obywatelskich.
Daniël van der Stoep
(NL) Panie Przewodniczący! Dla delegacji holenderskiej Partii Wolności szczególne znaczenie ma prywatność i ochrona danych. Nie jesteśmy krótkowzroczni, a jedynie pragmatyczni. Jednak prywatność ma swoje ograniczenia. Prywatność powinna być zagwarantowana, jeśli tylko jest to możliwe, ale bezpieczeństwo obywateli musi być podporządkowane zapobieganiu terroryzmowi i jego wykrywaniu.
Panie Przewodniczący! Współczesny terroryzm jest zdominowany przez terroryzm islamski. Dlatego wszyscy musimy, niestety, poświęcić małą część naszej prywatności, aby bronić bezpieczeństwa naszych obywateli. Oczywiście dane osobowe użytkowników Internetu takie jak adresy IP powinny być chronione. To prawo do ochrony musi jednak być podporządkowane działaniom w sytuacji, gdy istnieje poważne podejrzenie, że osoby ukrywające się za danymi mają zamiary terrorystyczne.
Jeśli władze Stanów Zjednoczonych proszą o dane osób przebywających na terytorium UE i powiązanych z terroryzmem, powinny je otrzymać, ale oczywiście jedynie po właściwej konsultacji i w przypadku, gdy przemawiają za tym poważne argumenty, abyśmy mogli zapobiec nadużyciom. Przede wszystkim nie zapominajmy jednak, że nie zwracają się one po informacje dla zabawy. Mają ku temu bardzo ważne powody.
Juan Fernando López Aguilar
(ES) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz Reding! Jestem wdzięczny, że są Państwo tutaj tak późno wieczorem, na posiedzeniu plenarnym, aby wysłuchać posłów do parlamentu Europejskiego i chciałbym wyrazić swoje poparcie dla Państwa pracy w zakresie ponownego zdefiniowania standardów ochrony danych w UE. W szczególności chciałbym wspomnieć o komunikacie Komisji w sprawie ochrony danych, który powinien być przedstawiony jako prawdziwa okazja do unormowania rewolucji technologicznej i narzędzi wiedzy z jednej strony, a z drugiej strony - postępów w europejskim prawie konstytucyjnym reprezentowanych przez traktat lizboński i Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, podstawowych praw do prywatności i wszystkich praw związanych z dostępem, zmianami i usuwaniem jakichkolwiek danych osobowych, zgodnie ze swobodą społeczeństwa europejskiego w zakresie wyrażania akceptacji, a także z prawem międzynarodowym. Tak jest, ponieważ mówimy o układzie dwustronnym, który Unia Europejska i jej państwa członkowskie mają negocjować z państwami trzecimi, przede wszystkim ze Stanami Zjednoczonymi.
Komunikaty w tej sprawie muszą być jasne: decyzja ramowa Rady 2008/977 i dyrektywa 95/46/WE muszą zostać zaktualizowane i dostosowane do nowej sytuacji. Nie chodzi tylko o to, aby móc zapewnić Stanom Zjednoczonym współpracę policyjną i sądową zgodną z techniką pomocy przy wezwaniach do sądu lub innych nakazach sądowych, które mogą wpływać na prawa podstawowe, ale także o to, aby wzmocnić zasadę dobrowolnego wyrażania zgody i świadomość, jakie dane osobowe są w posiadaniu państw trzecich i są przekazywane państwom trzecim oraz o to, jak możemy uaktualnić prawo poprawiania i usuwania wszelkich danych, które mają wpływ na politykę prywatności i które podlegają automatycznemu przetwarzaniu. Dlatego są one przetwarzane w sieci.
Szczególnie niepokoi mnie kwestia praw dzieci. Zdolność nieletnich do działania i do korzystania z praw podstawowych jest ograniczona. W tej kwestii potrzebujemy informacji. Nie tylko małoletni, ale także ich otoczenie jest pod wpływem technik i narzędzi ochrony prywatności w sieci.
Dlatego chciałbym, aby wiedzieli Państwo, że będziemy uważnie przysłuchiwać się tej dyskusji. Będziemy przyglądać się procesowi uaktualniania i dostosowywania praw do ochrony danych, a w szczególności negocjacjom dwustronnych narzędzi z państwami trzecimi, przede wszystkim ze Stanami Zjednoczonymi.
Andreas Mölzer
(DE) Panie Przewodniczący! Stare powiedzenie "Zdradę kocham, zdrajców nienawidzę” jest ciągle aktualne. Każdy, kto donosi o popełnieniu przestępstwa jest traktowany przez społeczeństwo i media jak bohater, ale postrzegany jako zdrajca przez poszkodowane instytucje. Dlatego - jak wiemy - szeregowy z USA Bradley Manning został uwięziony za przekazanie informacji serwisowi WikiLeaks. Sposób, w jaki traktuje się tę kontrowersyjną informację w kraju nieograniczonych możliwości i wolności oraz to, że Twitter został zmuszony do ujawnienia danych osobowych są bardzo podejrzane. Okaże się, czy domniemane żądania władz USA o udostępnienie danych użytkowników przez firmy internetowe takie jak Google, Facebook i Amazon są prawdziwe.
Stanowisko władz USA oraz to, że sądy nie traktują publikacji nazwisk, adresów e-mail i danych bankowych jako pogwałcenia prywatności są z pewnością charakterystyczne dla zagranicznych przepisów o ochronie danych, które zdecydowanie są jeszcze nadal w powijakach.
Malcolm Harbour
Panie Przewodniczący! Przyjrzę się niektórym sprawom z punktu widzenia przewodniczącego Komisji Rynku Wewnętrznego, ponieważ uważam, że najbardziej podstawowe kwestie z zakresu gospodarki i rynku wewnętrznego są zagrożone, tak samo, jak naprawdę ważne kwestie dotyczące ochrony praw naszych obywateli, o których dzisiaj mówimy.
Pisałem sprawozdanie na ten temat dla mojej komisji. Chciałbym podziękować pani komisarz Reding za zieloną księgę, na której się opierałem, ponieważ uważam, że jedna z głównych, ambitnych kwestii, które tam poruszyła, jest bardzo ważna dla tego, o czym dzisiaj mówimy. Pani komisarz powiedziała, że jeśli moje dane - jako obywatela Europy - były przechowywane na serwerze lub w bazie danych w państwie znajdującym się poza jurysdykcją Europy, to powinienem mieć takie same prawa wobec tych danych, jakie miałbym, gdyby serwer znajdował się w Unii Europejskiej. To naprawdę ambitny program. Mam nadzieję, że uda nam się go zrealizować. Będzie to wymagało wielu negocjacji. Chciałbym tylko powiedzieć moim kolegom, zwłaszcza pani poseł in 't Veld, że jeśli zamierzamy coś takiego zaproponować, to inne kraje również zażądają takich samych praw.
Viviane Reding
wiceprzewodnicząca Komisji - Panie Przewodniczący! Podzielam uzasadnione obawy tego Parlamentu dotyczące ochrony prywatnych danych obywateli Europy. Ponieważ podzielam te obawy, zaprezentowałam wstępną analizę tego, jak mogłaby wyglądać reforma dyrektywy z 1995 roku, aby odpowiedzieć na pytania, które zostały dzisiaj zadane i na które nie ma prawnej odpowiedzi zgodnej z obowiązującym w Europie prawodawstwem.
Jest dobra wiadomość dotycząca relacji z naszymi amerykańskimi partnerami. W dniu 16 marca Biały Dom zrobił decydujący krok ogłaszając, że zamierza współpracować z Kongresem nad kartą praw ochrony prywatności. To wielka zmiana w Stanach Zjednoczonych, która może pomóc nam w naszych dążeniach do zawarcia porozumienia UE-USA w zakresie ochrony prywatności danych w ramach współpracy policyjnej i sądowej.
Mam nadzieję, że wkrótce będziemy mogli rozpocząć negocjacje zmierzające do tego celu. Liczę na pomoc Parlamentu w tej sprawie i w sprawie reformy dyrektywy z 1995 roku.
Enikő Győri
urzędująca przewodnicząca Rady - (HU) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Dziękuję za zrozumienie, to znaczy niekwestionowanie tego, że nie możemy stąd interweniować w toczące się postępowanie karne i tego, że we wszystkich przypadkach należy stosować prawo obowiązujące w czasie popełnienia przestępstwa.
Chciałabym poinformować, że nic nie obrazuje zaangażowania prezydencji węgierskiej w ochronę danych lepiej, niż to, że podczas spotkania Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w lutym przyjęliśmy wnioski Rady w sprawie ochrony danych składające się z około 50 punktów. W ten sposób skierowaliśmy także do Komisji dwa bardzo ważne pytania, które odnoszą się do tej debaty. Zwróciliśmy uwagę na znaczenie informowania obywateli oraz na znaczenie ochrony danych związanych z Internetem i jestem przekonana, że - jak wspomniała pani komisarz - Komisja weźmie to pod uwagę przygotowując swój wniosek.
Rada zgadza się także całkowicie, że ważne jest zmodernizowanie ustawodawstwa i dostosowanie go do rozwoju technicznego. Czekamy na otrzymanie od Komisji wniosku dotyczącego nowej dyrektywy w sprawie ochrony danych. Zapowiedzieliśmy, że będzie gotowa w czerwcu, kiedy węgierskiej prezydencji nie zostanie już wiele czasu, ale uczynimy wszystko, co w naszej mocy i jestem przekonana, że polska prezydencja zajmie się kwestią ochrony danych z podobnym zaangażowaniem.
Panie Przewodniczący! Uważamy - i w ten sposób zakończę swoją wypowiedź - że nie musimy wybierać między wolnością a bezpieczeństwem, a mianowicie bezpieczeństwem danych, ponieważ te dwie wartości mogą być zapewnione jednocześnie. Naszym celem jest stworzenie w Unii Europejskiej takiego właśnie ustawodawstwa w zakresie ochrony danych.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
