Czas na zapytania (zapytania do Komisji) 
Przewodnicząca
Następnym punktem jest tura pytań (B6-0382/2007)
Zaczynamy z opóźnieniem, więc proszę państwa o dotrzymanie ograniczeń czasowych i zapraszam, tak jak poprzednio, aby zechcieli państwo podejść do przodu półkola. Proszę podejść do przodu. Nikt nie będzie miał pretensji, jeżeli usiądą państwo na nieswoich miejscach. Atmosfera będzie znacznie przyjemniejsza i bardziej sprzyjała komunikacji, jeżeli zechcą państwo podejść do przodu.
Do Komisji skierowano następujące pytania.
Część pierwsza
Przewodnicząca

Dotyczy: wpływu wartości euro na konkurencyjność turystyki
Mając na uwadze, że wyższa wartość euro prowadzi do zmniejszania się konkurencyjności w branży turystycznej, jakie kroki planuje podjąć Komisja, aby utrzymać atrakcyjność Europy, jako miejsca popularnego wśród turystów.
Günter Verheugen
wiceprzewodniczący Komisji. - (DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Trendy w kursie walutowym euro mają oczywiście wpływ na cenę europejskich usług turystycznych dla konsumentów z państw trzecich. Pomimo że kurs walutowy euro nie jest instrumentem politycznym, ale podlega niezależnemu formowaniu poprzez zagraniczny rynek wymiany walutowej, konsekwencje ostatniej podwyżki kursu wymiany euro do dolara powinny być postrzegane z szerszej perspektywy.
Po pierwsze, wahania kursu euro mają bardzo mały wpływ na przepływ turystów w granicach Unii Europejskiej. Według dostępnych danych, 70% dochodu generuje turystyka transgraniczna w Unii Europejskiej, czyli turyści z innych państw członkowskich.
Po drugie, nie powinniśmy się skupiać jedynie na kursie wymiany euro do dolara. Kalkulacje dotyczące efektywnego kursu wymiany euro pokazują, że ogólny trend jest znacznie mniej dramatyczny. Wzrost kursu euro wobec chińskiego jena był w tym roku znacznie bardziej wyraźny, a jednak dochód z turystyki z państw nienależących do Unii Europejskiej ledwo się podwoił pomiędzy rokiem 1995 a 2005, podczas gdy dochód pochodzący od turystów z Chin zwiększył się dwunastokrotnie.
Komisja zdaje sobie sprawę, że cena jest głównym czynnikiem wpływającym na konkurencję. Jednakże Komisja przedstawiła europejską turystykę przyszłości, w niedawno przyjętym komunikacie, jako zorientowaną na wysoką jakość, a nie na niski koszt.
Jesteśmy przekonani, że nawet z silnym euro Europa pozostanie turystycznie światowym celem numer jeden, jeśli w najlepszy możliwy sposób skorzysta ze sowich zalet: dziedzictwa, pięknego środowiska naturalnego, geograficznego skupienia miejsc atrakcyjnych oraz reputacji związanej z wysokim standardem usług.
Manuel Medina Ortega
(ES) Pani przewodnicząca! Ostatnia wypowiedź pana komisarza odbiega od rzeczywistości. Obecnie duża część turystyki europejskiej celuje w państwa z poza Europy - Karaiby, państwa rozwijające się, daleki wschód, Afryka - głównie z powodu wzrostu wartości waluty europejskiej.
Ponadto istnieją plany wprowadzenia nowych uregulowań skierowanych przeciwko europejskiej turystyce, jak rekompensowanie firmom strat wynikających z wzrastających emisji CO2. Innymi słowy, wydaje się, że istnieje wiele czynników wpływających negatywnie na turystykę europejską, a nie ma obecnie planów wprowadzenia nowej europejskiej strategii odnośnie do turystyki. Jest to obecnie nadal problem rządów państw członkowskich i pragnę zapytać pana komisarza, czy uważa, że Komisja mogłaby zainicjować jakąś europejską strategię w celu zwalczania trendu obniżającej się konkurencyjności europejskiej turystyki.
Günter Verheugen
wiceprzewodniczący Komisji. - (DE) Boję się, że pan poseł i ja musielibyśmy się zgodzić, aby się nie zgodzić. Jak państwo wiedzą, kilka dni temu w Portugalii odbyła się ważna konferencja dotycząca turystyki europejskiej i wszystkie te kwestie były tam omawiane szczegółowo. Na konferencji spotkało się 500 głównych specjalistów z całej Europy i nie odniosłem bynajmniej wrażenia, żeby przemysł turystyczny w państwach członkowskich czuł się zagrożony zmniejszaniem się jego atrakcyjności.
Dostępne dane nie potwierdzają słów pana posła odnośnie do zaistnienia szczególnie poważnej sytuacji w tej dziedzinie. Pozwolę sobie powtórzyć raz jeszcze, że wahania kursu walut mają wpływ na cenę, ale to, co Europa oferuje gościom z innych państw, nie jest zależne jedynie od ceny. Decyzja odwiedzenia Europy nie jest decyzją, którą podejmuje się, wyłącznie biorąc pod uwagę cenę, ale raczej zwraca się uwagę na jakość tego, co Europa ma do zaoferowania.
Niemniej jednak zgadzam się z panem posłem, że musimy bardzo bacznie obserwować ciężar, jaki spoczywa na europejskiej turystyce i upewniać się, że istnieją warunki ramowe pozwalające temu sektorowi na realny rozwój w kwestii wzrostu oraz zwiększania swojego potencjału tworzenia nowych miejsc pracy.
Przewodnicząca
Z powodu nieobecności autorów rezygnujemy z pytań nr 37, 38 i 39.
Część druga
Przewodnicząca

Dotyczy: Europejskich Dni Rozwoju - pan Maumoon Abdul Gayoom
Na otwarciu Europejskich Dni Rozwoju (EDD) między 7 a 9 listopada będzie obecny pan Maumoon Abdul Gayoom, prezydent Malediwów. Było to możliwe, ponieważ Malediwy pozostają poważnie zagrożone zmianami klimatycznymi i "Zmiany klimatu a rozwój" są głównym tematem Europejskich Dni Rozwoju. Z drugiej strony jednak, będzie to znakiem, że Unia Europejska akceptuje prezydenta i jego reżim. Międzynarodowe organizacje broniące praw człowieka mocno atakują prezydenta Gayooma z powodu autokratycznej natury jego reżimu i wielu sytuacji łamania praw człowieka w jego kraju przez policję oraz służby bezpieczeństwa.
Dlaczego Komisja zaprosiła pana Maumoon Abdul Gayooma (istnieje przecież dużo innych państw zagrożonych zmianami klimatycznymi, gdzie mają miejsce dużo bardziej demokratyczne rządy) i jaka jest postawa Komisji wobec reżimu na Malediwach?
Louis Michel
członek Komisji Europejskiej. - (FR) Dziękuję bardzo za to pytanie, ponieważ pozwoli mi ono na naświetlenie sytuacji na Malediwach.
Jak prezydent Maumoon Abdul Gayoom podkreślał na ostatnim szczycie ONZ, Malediwy, znajdując się nie więcej niż 1,5 metra nad poziomem morza, pozostają zagrożone nieustannym wzrostem poziomu wody w oceanach w wyniku globalnego ocieplenia. To zmusiło już ponad 300 000 uchodźców do opuszczenia wysp. A więc, jak pan poseł słusznie zauważył, zaproszenie prezydenta Malediwów pozwala na naświetlenie niebezpieczeństwa, które zagraża mieszkańcom tych wysp.
Co więcej, Malediwy zawsze odgrywały aktywna rolę na konferencjach międzynarodowych dotyczących państw mniej rozwiniętych oraz małych, rozwijających się państw wyspiarskich. Ta gorliwość potwierdziła się, gdy Malediwy wzięły udział w trzeciej Konferencji Narodów Zjednoczonych na temat najsłabiej rozwiniętych państw, której gospodarzem był Parlament Europejski w 2001 roku oraz ponownie, gdy Malediwy podjęły się przewodniczenia grupie ekspertów przy Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu.
Jeżeli chodzi o sytuację polityczną na Malediwach, zgodnie z oświadczeniem prezydencji Rady Unii Europejskiej, Komisja jest zadowolona z ostatnio wykonanych kroków w kierunku reform w tym kraju. Publikacja planu działania dla programu reform w 2006 roku była pozytywnym sygnałem. Wybory, które mają się odbyć w przyszłym, 2008 roku, będą ważnym krokiem w kierunku pełniejszej demokracji. Komisja jest gotowa udzielić wsparcia dla procesu reform, wliczając w to udostępnienie specjalnej pomocy w wyborach 2008 roku.
Oczywiście nie tracimy czujności w kwestii praw człowieka. Komisja jest usatysfakcjonowana niedawnym postępem w tej dziedzinie, czym jest przykład wypuszczenia w zeszłym roku na wolność dwojga ważnych aktywistów: Jennifer Latheef oraz Mohammeda Nasheeda.
Bart Staes
(NL) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Dziękuję za państwa wypowiedzi.
Dowiedziałem się od organizacji pozarządowych, które były obecne podczas Europejskich Dni Rozwoju, że są bardzo zadowolone z tej inicjatywy i z rezolucji, które były jej efektem, tak więc moje gratulacje! Jednak ja ciągle pozostaję nieusatysfakcjonowany.
Mówią państwo, że sytuacja polityczna na Malediwach polepsza się i że istnieje plan działania, ale z drugiej strony, czy nie jest jeszcze trochę zbyt wcześnie, aby oferować prezydentowi, który jest co najmniej pół-dyktatorem, miejsca na takim forum i na tak ważnym spotkaniu? Uważam, że powinniśmy tutaj wykazać się szczególną ostrożnością i nie powinniśmy oferować mu platformy, o ile nie będzie to absolutnie konieczne.
A co do innych kwestii, to nie bagatelizuję problemów, które piętrzą się przed Malediwami. Myślę, że zasługują one na uwagę, ale powinniśmy pozostawać politycznie rozsądni.
Louis Michel
komisarz. - (FR) Rozumiem pytanie i uwagi pana posła, ale nie ma żadnych wątpliwości, że zmiany klimatyczne wpłyną głównie na państwa najbardziej narażone.
Istotnym jest, aby negocjacje na Bali umożliwiły start dla procesu, który uwzględnia ten fakt, oraz aby najbardziej narażone państwa zdały sobie także z tego sprawę. Trzy główne zaangażowane grupy, należące do Organizacji Narodów Zjednoczonych, G-77 oraz Unii Europejskiej to grupa LDC (państw najmniej rozwiniętych), krajów rozwijających się, położonych na małych wyspach oraz grupa krajów i terytoriów zamorskich. Zaprosiliśmy wszystkie trzy na nasze Europejskie Dni Rozwoju. Malediwy przewodzą grupie roboczej LDC przy ONZ do spraw zmian klimatu, tak więc nie istniały inne powody dla wystosowania tego zaproszenia.
Podczas ostatniego Dnia Rozwoju, dedykowanego wnioskom, wiceminister Kuby również przemówił z platformy. Po jego interwencji byłem zobowiązany wyjaśnić niektóre sprawy, ponieważ część jego wypowiedzi była niestosowna lub co najmniej nie na miejscu. Skorzystałem z okazji, aby podkreślić, że demokracja daje korzyści z tego, że pozwala ludziom na dowolne formułowanie własnych idei, nawet jeśli bywają czasem szokujące.
Tak więc rozumiem pańskie obawy aż za dobrze, ale w tym przypadku ciężko byłoby zignorować Malediwy, ponieważ jest to kraj, gdzie zagrożenia klimatyczne są realnym zagrożeniem.
Przewodnicząca

Dotyczy: Dzielnice nędzy i rozwój
Ogromna liczba 900 milionów ludzi, jedna na sześć osób, żyje w miejskich dzielnicach nędzy. Ludzie ci nie posiadają prawa do własnego domu lub jest ono ograniczone, nie mają dostępu do elektryczności, wody, sanitariatów, a możliwości korzystania z pomocy socjalnej są również ograniczone. Jakie konkretne kroki Komisja zamierza podjąć w tej sprawie oraz czy istnieje konkretna strategia dla rozwiązania tego problemu?
Przewodnicząca
Niestety pana Mitchella nie ma w Izbie...
Mairead McGuinness
Pani przewodnicząca! Zwykle odpowiadam na pytania skierowane do pana Mitchella, który jest moim kolegą. Jeżeli to pani nie przeszkadza, pani przewodnicząca, to odpowiemy na to pytanie.
Louis Michel
Szybki rozwój obszarów miejskich jest ciągle trwającym trendem w krajach rozwijających się.
W ostatnich latach liczba ludzi mieszkających w miastach i miasteczkach zwiększyła się znacząco. Z pośród krajów rozwijających się to właśnie w Afryce rozwój obszarów miejskich jest największy na świecie. Liczba osób zamieszkujących miasta w Afryce zwiększyła się trzykrotnie w ciągu ostatnich 25 lat i przewiduje się jeszcze dwukrotny wzrost do roku 2030.
To ogromne przesunięcie demograficzne spowodowało szybkie zwiększenie się liczby dzielnic nędzy oraz niezdrowych slumsów, położonych często na trudnym terenie na obrzeżach miast.
Ryzyko utraty pracy, nieformalny rynek nieruchomości oraz brak specjalistycznych usług to problemy, które szczególnie dotykają najbiedniejszych mieszkańców miast i wskazują możliwości tych obszarów do stworzenia bezpiecznego otoczenia dla lokalnych mieszkańców i dla rozwoju.
Zwalczanie biedy w kontekście milenijnych celów rozwoju stanowi główny punkt strategii rozwoju Komisji i jest czymś, co pomaga Komisji podejmować wszystkie inicjatywy w tej dziedzinie.
Komisja wspiera trwały rozwój obszarów miejskich poprzez dobre i skuteczne zarządzanie nimi. Pomoc dla obszarów miejskich jest jednym z rodzajów walki z biedą, a polepszanie jakości życia mieszkańców z dzielnic ubóstwa ma miejsce w kontekście podejścia globalnego, które opiera się na skuteczniejszym zarządzaniu obszarami miejskimi.
Strategia miejska Komisji ma na celu pomóc ludziom mieszkającym w dzielnicach ubóstwa poprzez programy zainicjowane na różnych obszarach geograficznych objętych naszymi programami rozwoju. Dotyczy to również Ameryki Łacińskiej, która korzysta z programu Współpracy Miejskiej i Lokalnej Ameryki Łacińskiej (URB-AL) oraz Azji, która posiada własny Program Asia Urbs (współpracy samorządów lokalnych ukierunkowanej na realizację projektów rozwoju miast).
(Przewodniczący poprosił mówcę o mówienie wolniej)
To długa odpowiedź i boję się, że państwo nie będą mieli tyle cierpliwości, aby wysłuchać mnie do końca, ale postaram się mówić wolniej.
(FR) Komisja przyznaje pomoc finansową różnym grupom państw z obszaru Afryki, Karaibów i Pacyfiku. Jest to skierowane na inicjatywy globalne oraz programy, których celem jest poprawa warunków życia w dzielnicach ubóstwa, głównie program "Cities Alliance" oraz program ONZ - "UN-Habitat". Celem Cities Alliance jest zwiększenie wpływu i efektywności współpracy w dziedzinie rozwoju obszarów miejskich poprzez polepszanie warunków mieszkaniowych miejskiej biedoty oraz tworzenie programów w celu podniesienia standardów dzielnic nędzy, tak aby osiągały standardy miejskie i krajowe.
Komisja zajęła się Cities Alliance w 2007 roku. Inicjatywa ta koncentruje się na biednych miastach i na ich ubogich mieszkańcach. Jej szczytnym celem jest promocja zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich. Komisja używa Cities Alliance, aby wspierać podejście globalne i partycypatywne w rozwoju obszarów miejskich oraz promować jej cele w udzielaniu pomocy dzielnicom ubóstwa.
W 2007 roku Komisja zaakceptowała dotację w wysokości 4 milionów EURO od dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju, aby wspierać modernizację dzielnic ubóstwa. Przedmiotowy program ma na celu usprawnienie dialogu, promowanie regionalnej, krajowej i lokalnej wymiany doświadczeń w kwestiach politycznych w celu poprawy sytuacji w dzielnicach biedy. Program ten oferuje wsparcie finansowe dla regionalnych planów poprawy sytuacji w dzielnicach biedy, analizy możliwości wykonania oraz wzmocnienia istniejącej infrastruktury i zasobów.
Komisja wykazała się szczególną aktywnością w kwestii polepszania warunków życia mieszkańców dzielnic biedy, w szczególności odnośnie do umożliwienia dostępu do wody i urządzeń sanitarnych. Ułatwienie dostępu do wody i urządzeń sanitarnych na obszarach miejskich i pół-miejskich jest integralną częścią naszej polityki sektorowej. W przypadku biedy na terenach miejskich kładzie się duży nacisk na poprawę skuteczności działania ciał odpowiedzialnych za usługi zdecentralizowane i komunalne.
W Afryce, gdzie większość usług publicznych i komunalnych oferuje niski poziom, należy zreformować ogólną organizację i zarządzanie tym sektorem, szczególnie jeśli te obszary miałyby zachęcić potencjalnych inwestorów. Te usługi publiczne muszą być ulepszone, szczególnie jeśli chodzi o ustalanie i zbieranie opłat oraz w kwestiach operacyjnych związanych z utrzymaniem systemu.
Wiedzą państwo, że utworzyliśmy także Fundusz Wodny, który finansowany jest przez dziewiąty Europejski Fundusz Rozwoju, a który dostarcza biednym mieszkańcom obszarów miejskich i podmiejskich wodę i dostęp do urządzeń sanitarnych. Miały miejsce dwa wezwania do składania wniosków, które miały na celu umożliwienie najbiedniejszym i najbardziej narażonym dostępu do wody i usług sanitarnych. Około 175 projektów weszło w życie na podstawie przekazania przez Komisję 416 milionów EURO dla potrzebujących obszarów AKP. Z tej puli 38 projektów dotyczyło działania na obszarach miejskich i 29 na obszarach podmiejskich.
Woda jest punktem centralnym wszystkich tych projektów otoczonym usługami odprowadzania ścieków i sanitarnymi. Suma na kwotę 191.7 miliona EURO została już zainwestowana w Fundusz Wodny dla stref miejskich i podmiejskich. Ze względu na ubogi status materialny wielu beneficjentów mieszkających w dzielnicach ubóstwa i najbiedniejszych częściach tych stref, większość, jeśli nie wszystkie, te projekty udzielają pomocy biednym poprzez dostosowanie cenników do wypłacalności beneficjentów.
Na koniec tego długiego wywodu chciałbym dodać, że miałem przyjemność poznać panią dyrektor wykonawczą UN-Habitat i przeprowadzić z nią długą rozmowę. Skorzystałem z okazji, aby pozyskać jej wsparcie w przygotowaniu Dni Rozwoju, które odbędą się pod koniec przyszłego roku. Głównym tematem będzie władza lokalna i decentralizacja - co jest jedną z głównych kwestii, podczas gdy drugą są media i rozwój - i poprosiłem panią dyrektor, aby dołączyła do nas w przygotowaniu tego tematu, ponieważ kwestia dotycząca ogromnej gęstości zaludnienia w centrach miast jest ważna w temacie rozwoju.
Chciałbym w tym kontekście również poruszyć temat poważnego problemu gospodarowania gruntami w państwach rozwijających się i sprawa ta powinna stać się nowym tematem przewodnim naszej polityki rozwoju. Ciężko nad tym pracujemy i prawdopodobnie wygłoszę na ten temat oświadczenie - szczególnie odnośnie do gospodarowania gruntami w krajach rozwijających się - w najbliższej przyszłości, ponieważ jest to bardzo istotny problem. Weźmy dla przykładu Kinszasę, gdzie mieszka ponad sześć milionów ludzi. Ostatnio stało się oczywiste, że Kinszasa przestała dać się zarządzać w kwestii bezpieczeństwa, oferowania usług, projektów sanitarnych i tak dalej.
Dlatego też zdajemy sobie sprawę z wagi pytania zadanego przez pana posła.
Przewodnicząca
Po pierwsze chciałbym podziękować panu komisarzowi i pomimo, że jego wypowiedź była długa, to nie była ona najdłuższa, jakiej wysłuchaliśmy podczas tury pytań, a sprowokowała prośby o pytania uzupełniające. Chciałabym teraz połączyć razem te trzy, które jednocześnie zwróciły moją uwagę, a więc będzie to pani McGuinness, pan Mitchell, który zadał pytanie podstawowe, oraz pani Budreikaitė.
Gay Mitchell
Pani przewodnicząca! Z całym szacunkiem dla pani McGuinness, ale wydaje mi się dziwne, że ktoś zadaje pytanie i musi czekać przed osobą, która była druga w kolejności.
Przewodnicząca
Bardzo przepraszam. Zaczęliśmy późno, więc można było się spodziewać, że pan będzie na czas.
Gay Mitchell
Pani przewodnicząca! Nie uwzględniła pani wcześniejszych punktów na ekranie i opuściła pani pytania. Potem pozwoliła pani na siedmiominutową odpowiedź i przechodzi pani do innej osoby z pytaniem uzupełniającym przed oddaniem głosu osobie, która była pierwsza. Protestuję przeciwko tak absurdalnej procedurze.
Przewodnicząca
Bardzo mi przykro, ale jeśli posłów nie ma w Izbie, to musimy niestety pominąć ich pytania. Będziemy podążać w tej kolejności, którą zasugerowałam.
Mairead McGuinness
Pani przewodnicząca! Przepraszam za utrudnienia. Podjęłam tę kwestię za pana posła Mitchella, ponieważ wiedziałam, że już schodzi.
Panie komisarzu! Nie wydaje mi się, abym usłyszała w pańskiej wypowiedzi słowo "wiejski", "rolnictwo" czy określenie "potrzeba inwestycji". Problem polega na tym, że 900 milionów ludzi masowo napływa do slumsów w poszukiwaniu lepszego życia, ponieważ nie mają żadnej alternatywy na obszarach wiejskich. Myślę, że powinien pan zwrócić uwagę na kwestię inwestowania w rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich w państwach rozwijających się, aby nie dochodziło do powiększania się dzielnic ubóstwa.
Louis Michel
komisarz. - (FR) Prawdopodobnie ma pani rację, aczkolwiek dopiero niedawno miałem okazję zetknąć się z kwestią rozwoju obszarów wiejskich.
Zdaje sobie pani sprawę z faktu, że dziesiąty Europejski Fundusz Rozwoju w większym stopniu uwzględnia rozwój obszarów wiejskich oraz inwestycje w rolnictwo niż dziewiąty, gdzie, o ile dobrze pamiętam, budżet dla projektów rozwoju rolnictwa wyniósł 9% przyznanych środków.
Dziesiąty Europejski Fundusz Rozwoju podniósł tę kwotę do ponad 12%. 666 milionów euro przyznanych przez dziewiąty Europejski Fundusz Rozwoju wzrosło obecnie do 1,1 miliarda euro w dziesiątym funduszu. Nie trzeba dodawać, że my wspieramy ten rozwój i jest to jedno z najlepszych rozwiązań istniejącego problemu; to samo dotyczy kwestii gospodarowania gruntami.
Rozwój rolnictwa jest efektywną metodą zmniejszenia przeludnienia w centrach miast dając biednym mieszkańcom szansę na lepsze życie poprzez przyciąganie ich z powrotem na obszary wiejskie. Potrzebujemy także infrastruktury, która umożliwi lepszy dostęp oraz łączność i sprawniejsze usługi komunalne i sanitarne.
Tak więc pracujemy nad tymi wszystkimi sprawami i podzielam pani punkt widzenia, pomimo że nie zagłębiałem się w tę konkretną kwestię. Można zaproponować także inne rozwiązania, ale ma pani całkowitą rację i może być pani pewna, że omawiana kwestia pojawi się na liście naszych priorytetów.
Tę kwestię, podczas Europejskich Dni Rozwoju, omówił do pewnego stopnia Kofi Annan, ponieważ to on założył fundację wspierającą obszary wiejskie i rozwój rolnictwa.
Gay Mitchell
Pani przewodnicząca! Jeśli mogę spytać pana komisarza, to czy pan komisarz zdaje sobie sprawę, że cel 11 z milenijnych celów rozwoju ma z założenia polepszyć byt 100 milionów ludzi mieszkających w dzielnicach ubóstwa do 2020 roku? A w rzeczywistości tych ludzi jest 900 milionów, a przynajmniej w pytaniu padła liczba 900 milionów mieszkańców dzielnic biedy, i nie wydaje mi się, aby pan komisarz ustosunkował się do tej liczby.
Pan komisarz będzie w tym miesiącu na zgromadzeniu AKP-EU w Ruandzie. Czy będzie on więc mógł na tym zgromadzeniu lub przed Komisją podać precyzyjne dane odnośnie do sposobu, w jaki zamierza osiągnąć to założenie? Powiedział pan, że przedstawi plan, że przedstawi pan sprawozdanie, ale czy to sprawozdanie będzie zawierało szczegóły, w jaki sposób 100 milionów ludzi ma wyjść z dzielnic ubóstwa?
Louis Michel
Dane statystyczne będą, kiedy je otrzymamy, a systemy zbierania danych będą wiarygodne, a to są dane krajowe. W każdym razie na chwilę obecną nie mogę zagwarantować, że wejdziemy w posiadanie kompletnego zestawu danych statystycznych w tym konkretnym temacie, również dlatego, że definicje różnią się znacząco w różnych państwach. Dlatego pracujemy nad tym.
Zwykle, gdy dokonujemy oceny, a ja ją przedstawiam, to jesteśmy już w posiadaniu pewnej liczby elementów, które pozwolą nam rozjaśnić nieco informację, o które pan pytał. Jednak nie odważę się obiecać dzisiaj, że wejdziemy w posiadanie wiarygodnych i precyzyjnych danych w tym przypadku. To jest jeden z czynników, nad którym pracujemy obecnie.
Przejrzeliśmy już informacje otrzymane od innych organizacji międzynarodowych. Otrzymane dane są zwykle niekompletne i niejasne, ponieważ podstawy, z jakich korzystamy i metody, których używamy do obliczania tych statystyk, nie zawsze są wiarygodne.
DanutBudreikait
(LT) Ludzie opuszczają wioski, uciekając do miast w poszukiwaniu pracy. Jakie kroki zostaną podjęte i jakie projekty zostaną wprowadzone w życie w przedmiotowych państwach, aby zapewnić, że nie tylko obszary rolnicze i inne obszary wiejskie otrzymają pomoc, tak aby nowe miejsca pracy powstały również w innych regionach. Dowiedziałam się, że na przykład w Mozambiku jedynie 5% funduszy pomocowych zostaje przeznaczonych na rozwój infrastruktury i nowe miejsca pracy. Czy uważa pan, że to wystarcza?
Louis Michel
Po pierwsze, programy działań są finansowane z zasady przez programy rozwoju regionalnego, a nie z pomocy humanitarnej. Nie są to więc programy pomocy humanitarnej. Na niektórych obszarach finansujemy programy prac nastawione na zatrudnienie, szczególnie w państwach takich, jak Ruanda, Burundi i Demokratyczna Republika Konga, gdzie występowały konflikty zbrojne. Dofinansowujemy całą serię programów dla pracowników, takie jak budowa i utrzymanie dróg, projekty eksploatacyjne na mała skalę itd., które zapewniają ludziom pracę. To jest początek.
Po drugie, chciałbym skorzystać z okazji i nadmienić, że bez względu na to, czy będzie się to pani podobało, czy nie, działania obecnie podejmowane przez Komisję w kwestii porozumień o partnerstwie gospodarczym, które znajdują się obecnie w stadium końcowym w różnych regionach państw rozwijających się, są zorientowane na ustalenie pewnego rodzaju dynamicznego procesu oraz na rozwój sektora prywatnego, który będzie w stanie utrzymać poziom zatrudnienia, zapewnić bogactwo i dobrobyt oraz zagwarantować, że państwa rozwijające się będą zdolne do otwierania swoich rynków w celu korzystanie z pozytywnych aspektów globalizacji. Aczkolwiek zdaję sobie sprawę, że nie istnieją wyłącznie aspekty pozytywne.
Ponadto jestem zawsze bardzo zaskoczony, że nawet w tej Izbie znajduje się wielu, którzy sprzeciwiają się podpisaniu umów o partnerstwie gospodarczym. Kiedy zdadzą sobie państwo sprawę, że 1% wzrost w wymianie handlowej w Afryce odpowiada dwum i pół raza kwoty wsparcia przeznaczonej na rozwój na tym kontynencie, to zrozumieją państwo, że nigdy nie osiągnie się zrównoważonego rozwoju w najbiedniejszych krajach, o ile ich gospodarki nie zaczną lepiej prosperować. W odpowiedzi na pani pytanie, mogę zapewnić, że posiadamy opracowane plany działań awaryjnych, łącznie z tymi na okres po konfliktach i próbujemy je wdrażać. W zasadzie finansujemy plany związane z rozwojem zatrudnienia i projekty nastawione na zwiększenie miejsc pracy. To są działania podejmowane bez zwłoki. Ale dotyczą sytuacji kryzysowych.
Oprócz tego strategie "pomocy dla handlu" są jedynymi, które mogą zasadniczo zwiększyć i utrzymać zatrudnienie. Nie ma innego cudownego rozwiązania. Sugerowanie, że powinniśmy finansować plany tworzenia miejsc pracy, nie jest podejściem realistycznym, a już miałem okazję słyszeć taką propozycję. W niektórych krajach 60% lub 70% populacji stanowią mieszkańcy poniżej 25 roku życia. Nie da się stworzyć miejsc pracy dla takiej masy ludności. Odpowiedź na ten problem musi być natury gospodarczej.
Istnieją więc dwa wymiary tego pytania. Pierwszym jest rolnictwo, które stanowi ważny element, ponieważ stwarza trwałe warunki zatrudnienia i zapewnia żywność dla całej rodziny. Prawdopodobnie prawdą jest, że nie inwestowaliśmy wystarczająco w rolnictwo w ostatnich latach.
Drugim elementem jest, bez wątpienia, gospodarka. Istotnym jest, aby ustanowić i skonsolidować rynki regionalne, aby stworzyć warunki, w których miejscowa ludność może skorzystać z dobrodziejstw globalizacji i wzrostu gospodarczego.
Claude Moraes
Pani przewodnicząca! Rozumiem frustrację pana Mitchella, która odzwierciedla frustrację wielu posłów do PE, odnośnie do faktu, że każdego miesiąca tura pytań jest skracana i zaczyna się z opóźnieniem. Miałem pytanie w kwestii Darfuru, ale tura pytań zaczęła się z opóźnieniem o godz. 18.15, a ja pojawiłem się w Izbie chwilę po godz. 18.20 i pięć pytań przemknęło w dziesięć minut.
Czy w takiej sytuacji uczciwe jest, aby posłowie musieli biegać i odbywać spotkania, próbując przewidzieć, kiedy ich pytanie zostanie poruszone? Czy można coś z tym zrobić, szczególnie w kwestii ciągłego opóźniania się tury pytań każdego miesiąca w Strasburgu?
Przewodnicząca
Dziękuję za spostrzeżenie, panie Moraes. Ja oraz koledzy wiceprzewodniczący, którzy są odpowiedzialni za przebieg tury pytań, zawsze jesteśmy otwarci na uwagi odnośnie do możliwości rozwiązania tego problemu, a nawet podjęliśmy już pewne kroki, takie jak zapraszanie posłów, aby podchodzili do przodu.
Jeśli chodzi o opóźnienia, dzisiaj wyszło to dość niefortunnie, aczkolwiek mogę jedynie powiedzieć, że pan Staes był w tym pomieszczeniu i jego pytanie uzyskało odpowiedź, pomimo że następowało po pańskim. Przykro mi, ale jedyne, co mogę jeszcze dodać, to proszę obserwować ekrany. Nie możemy tu siedzieć i nic nie robić, więc musimy przechodzić do następnego pytania i działać tak sprawnie, jak to tylko możliwe.
Przewodnicząca

Dotyczy: Zwiększenie bezpieczeństwa na drogach w krajach rozwijających się
Czy Komisja mogłaby przedstawić kroki, które chwilowo są podejmowane w celu zapewnienia, że bezpieczeństwo na drogach poprawia się i zwiększa w państwach rozwijających się oraz udzielić komentarza odnośnie do przedsięwzięć podjętych do tej pory.
Louis Michel
komisarz. - (FR) Pomaganie rządom państw rozwijających się oraz poprawianie bezpieczeństwa transportu, wliczając w to bezpieczeństwo na drogach, pozostaje jednym z priorytetów współpracy nad rozwojem sektora transportu. Odzwierciedla to polityka Komisji. Potrzeba opracowania polityki odnośnie do promowania bezpieczeństwa w transporcie jest kluczowym aspektem trwającego obecnie dialogu sektorowego z partnerskimi rządami, a w wewnętrznych dyrektywach sugeruje się, aby pewne środki bezpieczeństwa zostały uwzględnione podczas opracowywania projektów do finansowania przez Komisję.
Ocena interwencji Komisji w sektorze transportu państw rozwijających się, która zakończyła się w 2004 roku, podaje, że w większości projektów drogowych uwzględniono aspekty bezpieczeństwa. Aby nie być gołosłownym, pozwolę sobie przytoczyć pewne przykłady. Większość programów budowy dróg obejmowała znaki drogowe oraz oznaczenia limitów prędkości, a wiele projektów zawierało propozycje poszerzenia obszaru pobocza dla celów bezpiecznego przemieszczania się pojazdów niezmotoryzowanych oraz pieszych.
W niektórych krajach Komisja sfinansowała również działania ukierunkowane na bezpieczeństwo drogowe, takie jak rozpisanie kodeksu drogowego i wyposażenie stacji kontroli pojazdów, głównie w Albanii, oraz wprowadzenie zasad odnośnie do okresowych badań pojazdów w Mali. W chwili obecnej wprowadzany jest w życie projekt w Kamerunie, który pomaga w finansowaniu przedsięwzięć konstrukcyjnych, takich jak budowa barier przeciwwypadkowych, aby poprawić bezpieczeństwo na głównej drodze Douala-Yaoundé oraz kampanie uświadamiające w kwestii bezpieczeństwa na drogach.
Na pewno możemy zrobić więcej. Postęp w tych sprawach zależy głównie od zaangażowania partnerów rządowych w naświetlanie problemu bezpieczeństwa na drogach, zbieranie i analizowanie danych dotyczących wypadków, wprowadzanie nowych przepisów i zasad, definiowania standardów oraz tworzenia i wspierania organizacji odpowiedzialnych za ogólne wdrażanie strategii bezpieczeństwa na drogach.
Jim Higgins
Pani przewodnicząca! Jak pan komisarz zapewne zdaje sobie sprawę, Europejska Rada do spraw Bezpiecznego Transportu regularnie publikuje użyteczne sprawozdania dotyczące standardów bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz wyniki poszczególnych państw w tej dziedzinie. Z przedmiotowego sprawozdania wynika jasno, że państwa Europy Wschodniej, ale niestety również mój kraj - Irlandia, znajdują się na samym końcu listy. Czy pan komisarz zgodzi się, że głównym problemem jest fakt, iż wypadki oznaczone tam jako wypadki wcale, tak naprawdę wypadkami nie są? Są one spowodowane nadmierną prędkością, niską jakością dróg oraz, w wielu przypadkach, nadużywaniem alkoholu. Wiemy, że w 2013 roku wprowadzone zostanie wspólne europejskie prawo jazdy. W związku z tym chciałbym zapytać pana komisarza, czy ta sprawa nie mogłaby zostać przekwalifikowana na bardziej istotną i zrealizowana szybciej. Po drugie, czy pan komisarz zgodzi się ze mną, że gdy jakaś osoba przenosi się z jednego państwa członkowskiego do innego jako kierowca i posiada ważne prawo jazdy, to czy ta osoba nie powinna być zobligowana do zdania testu teoretycznego w odniesieniu do zasad ruchu drogowego, znaków drogowych oraz innych elementów ruchu drogowego obowiązujących w tym państwie?
Louis Michel
komisarz. - (FR) Nie jestem pewien, czy to pytanie powinno być kierowane do mnie. Czy odnosi się pan do kwestii rozwoju, czy może jest to pytanie bardziej ogólne? Pytam, ponieważ nie czuję się kompetentny w odpowiadaniu na to pytanie jako komisarz ds. rozwoju.
Odnośnie do pytania pana Higginsa, wydaje mi się, że już udzieliłem odpowiedzi, ale jasnym jest, szczególnie w kontekście projektów infrastruktury drogowej, które finansujemy, że są tam zwykle zapisane pewne warunki, co do utrzymania i eksploatacji, jak również inne. Na przykład sfinansowaliśmy kodeks ruchu drogowego, a nasza działalność w Europie może być źródłem inspiracji dla niektórych państw, o których mowa.
Odnośnie do pytania skierowanego bardziej do mojej osoby, nie wydaje mi się, abym posiadał kompetencje do udzielania odpowiedzi, ale pozwolę sobie przekazać to pytanie mojemu koledze, panu Barrotowi.
Dokładnie tak zrobię i przekażę to pytanie mojemu koledze.
Robert Evans
Podobnie jak pan komisarz, zrozumiałem, że to pytanie dotyczyło bezpieczeństwa w ruchu drogowym w państwach rozwijających się, a nie w państwach członkowskich Unii Europejskiej.
Czy pan komisarz miał okazję podróżować samochodem po drogach Azji Południowej, gdzie, z całym szacunkiem, poruszona kwestia kodeksu drogowego mogłaby jedynie rozśmieszyć? Tam pojazdy poruszają się bardzo szybko po obydwu stronach drogi, w tym samym momencie i w przeciwnych kierunkach, co oczywiście prowadzi do wypadków, jako że uczestnikami ruchu są w tym samym momencie zarówno kierowcy ciężarówek, jak i kierowcy ryksz. Czy pan komisarz zasugerował podczas rozmów z państwami Azji Południowej, że Unia Europejska, uwzględniając uwagi pana Higginsa odnośnie do Irlandii oraz innych państw, mogłaby pomagać im w poprawieniu bezpieczeństwa na drogach oraz zmniejszyć liczbę śmiertelnych wypadków na drogach w obliczu nieistniejącego kodeksu drogowego?
Louis Michel
komisarz. - (FR) Nie jestem przeciwny, aby Unia Europejska wnosiła swój wkład i oferowała pomoc. Jako przykład przytoczyłem sprawę, którą pan poruszył, a dokładnie kodeks drogowy. Jasne jest, że to mogłoby być częścią projektu, który Komisja dofinansuje w kontekście dobrego zarządzania, wzmacniając na przykład rządy prawa i konsolidując uprawnienia instytucji państwowych. To jest coś, co już robimy. W odniesieniu do dróg prawdą jest, że w niektórych miejscach, a szczególnie tam, gdzie wiemy o nasilonym ruchu pieszym, próbujemy ulepszać pobocza oraz wprowadzać rozwiązania zapobiegające wypadkom do projektów bezpieczeństwa na drogach.
Wszystkie te pytania poruszamy w kategoriach globalnych i w ramach dialogu politycznego, ale przesłanie, jakie kierujemy od czasu do czasu do naszych partnerów, powinno nakazywać także im uwzględnianie tych politycznych kwestii. Kiedy słyszę tego rodzaju pytanie, to zawsze zastanawiam się, czy w końcu zostaniemy poproszeni o zrobienie za nich wszystkiego? Nie można wymagać od nas zrobienia wszystkiego. Możemy inspirować i sugerować, finansować i służyć pomocą, ale nie możemy zarządzać w zastępstwie tych, którzy są od tego, aby rządzić. To jest jak podbieranie prezentów spod choinki. Ludzie oczekują, że współpraca na rzecz rozwoju będzie receptą na wszystko.
Muszą państwo także zrozumieć, że z uwagi na środki budżetowe, które są mi dostępne, muszę się skupić na najważniejszych priorytetach. Pan Mitchell trafnie podkreślił milenijne cele rozwoju. To są najważniejsze priorytety. Jesteśmy gotowi pomagać i oferujemy dofinansowanie, ale państwa partnerskie muszą się o to ubiegać. To jest jeden z warunków Podczas dialogu czasami zwracamy na to uwagę.
Nie ma tutaj pana Bowisa, ale pozwolę sobie nadmienić, że na przykład podczas wprowadzania w życie naszych strategii rozwoju staram się uświadomić naszym partnerom kwestię sytuacji osób niepełnosprawnych. Problemy trapiące osoby niepełnosprawne nie są brane pod uwagę przez państwa partnerskie lub partnerskie rządy. W efekcie mamy cała serię równoległych inicjatyw i strategii, które próbujemy przedstawiać i wdrażać, ale proszę nie zapominać, że możemy sfinansować te projekty jedynie w przypadku, gdy państwo partnerskie samo się zgłosi lub wystosuje prośbę.
Biorąc pod uwagę, że Unia Europejska finansuje dużą liczbę projektów budowy dróg i infrastruktury drogowej, to ten szczególny aspekt - oraz na pewno kwestia bezpieczeństwa na drogach - pojawia się często w tego typu debatach i dyskusjach.
Justas Vincas Paleckis
(LT) Statystyki ukazują, że straty spowodowane wypadkami drogowymi składają się na około 2% PKB Unii Europejskiej, co oznacza, że są znaczne. Czy posiadamy podobne dane odnośnie do państw trzeciego świata i krajów rozwijających się? Czy ten wskaźnik procentowy jest tam wyższy, czy niższy? Wydaje się, że mają tam mniej samochodów, więc ten procent powinien być niższy. Wiedząc, że Komisja nie może zrobić wszystkiego za te państwa, chciałbym wiedzieć, czy te kraje korzystają z doświadczeń Unii Europejskiej, gdzie liczba wypadków zmalała o 50% w ciągu ostatnich pięciu lat?
Louis Michel
komisarz. - (FR) Zgadzam się, zgadzam się. Jednakże nie mam możliwości obliczyć liczby wypadków drogowych w krajach rozwijających się.
Muszę trzymać się tego, co przedstawiają mi rządy. To oczywiste, że wypadki mają miejsce, ale mniejszy ruch spowodowany mniejszą liczbą samochodów oznacza na przykład, że znacznie więcej wypadków zdarza się w miejscu pracy, na polu i tym podobnych miejscach. Oczywiste jest, że bardzo wiele wypadków zdarza się w miejscu pracy.
A co do wypadków drogowych, to mogę polegać jedynie na danych, które otrzymuję z krajów partnerskich, jeśli w ogóle. Teraz, wobec prośby o finansowanie projektów statystycznych, niestety muszę wyrazić silną niechęć, ponieważ myślę, że nie posiadamy środków, aby angażować się w zarządzanie na skalę mikro w imieniu naszych partnerów.
Moim zdaniem powinniśmy skupić się na kwestiach dużej wagi, aby uzyskać efektywność; nie ma innego rozwiązania. Jeśli zaczniemy stosować zarządzanie na skalę mikro i koncentrować się na detalach, to rozdrobnimy się w działaniach, a opracowana strategia czy system przestaną istnieć, nie będzie spójności.
Pytania, które państwo zadali, są trafne i ważne jest, aby poruszać te kwestie w dialogu z naszymi partnerami. Aczkolwiek muszę państwu powiedzieć, że sprawy nie wyglądają już tak prosto, gdy dochodzi do prób zainteresowania nimi naszych partnerów. Obiecałem panu Bowisowi, którego nie ma dzisiaj, ale któremu obiecałem to dwa lata temu i postaram się dotrzymać słowa, że wprowadzimy kategorię "osoby niepełnosprawne" do naszej strategii dotyczącej równości płci oraz praw dziecka. Jednak mogę państwa zapewnić, że to wszystko nie jest takie proste. Bywa, że sytuacja nie jest wystarczająco jednoznaczna i musimy bez przerwy podejmować próby. Zgadzam się ze wszystkim, co pan powiedział, ale nie zgadzam się na wykonywanie dla naszych krajów partnerskich rzeczy, na które nie są one jeszcze gotowe.
Komisja przykłada wagę do wszystkich spraw, które dotyczą odpowiednich kwestii, ale nie może angażować się w zarządzanie w skali mikro.
Przewodnicząca

Dotyczy: Dialogu w kwestii pojednania na Cyprze
Jak Komisja ocenia spotkanie, które miało miejsce 5 września 2007 roku pomiędzy prezydentem Cypru - Tassosem Papadopoulosem i przywódcą społeczności Turków cypryjskich - Mehmetem Alim Talatem?
Czy Komisja nie zgodzi się, że poszukiwanie obustronnego, wspólnego rozwiązania powinno zostać przyspieszone poprzez zalecenie Nikozji, aby kontynuowała dialog na najwyższym szczeblu politycznym (a przynajmniej ministerialnym), trzymając się jasno zdefiniowanego planu, a nie poprzez przekazywanie sprawy w ręce komitetów ekspertów?
Co stało się z resztą funduszy ogłoszonych dla północnej części wyspy, biorąc pod uwagę, że do tej pory jedynie 10% zostało wykorzystanych?
Olli Rehn
komisarz. - Komisja z radością przyjmuje spotkanie dwóch przywódców 5 września tego roku oraz zgodę na potrzebę wcześniejszego rozpoczęcia procesu prowadzącego do pełnego porozumienia w kwestii problemu cypryjskiego. Naszym celem jest, aby negocjacje nad pełnym porozumieniem odbyły się pod auspicjami ONZ bez niepotrzebnej zwłoki. Porozumienie z 8 lipca 2006 roku pomiędzy przywódcami tych dwóch społeczności na wyspie powinno przygotować fundamenty pod takie rozmowy w celu ułatwienia wznowienia dialogu nad pełnym porozumieniem.
Co do kwestii pomocy finansowej, wykorzystanej do września tego roku, to całkowita kwota przyznana w ramach programu pomocowego dla społeczności Turków cypryjskich wyniosła 24 miliony euro, co stanowi 9% kwoty całkowitej, a kwota przedłożona wyniosła 44 miliony euro. Duża część programu jest skierowana na inwestycje w infrastrukturę, co wymaga więcej czasu na przygotowanie i gdzie większość kwoty zostanie wypłacona w późniejszym okresie programowania, który będzie trwał do grudnia 2012.
Niezależnie od wyzwań generowanych przez wyjątkowy status polityczny i prawny, Komisja bierze pod uwagę, że wprowadzenie programu pomocowego jest obecnie na czasie.
Marco Cappato
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Chciałbym podziękować panu komisarzowi i podkreślić, że Komisja musi zachęcić strony do negocjacji na szczeblu ministerialnym, czyli na szczeblu najwyższym, w celu przełamania impasu. W tym momencie utrudnieniem mogą być planowane na luty wybory w Nikozji, po greckiej stronie, ale dobrym pomysłem jest rozpoczęcie inwestycji zaraz po tych wydarzeniach.
Olli Rehn
komisarz. - Chciałbym podziękować panu posłowi za tę propozycję. Spróbowaliśmy tego pod koniec 2006 roku podczas fińskiej prezydencji Unii Europejskiej. Podjęto poważny dyplomatyczny wysiłek w kierunku odblokowania relacji handlowych i gospodarczych na Cyprze, co zaowocowało spotkaniami w Helsinkach, ale niczego nie osiągnięto.
Wynika z tego, że musimy mierzyć w osiągnięcie pełnej ugody i potrzebujemy, aby ONZ zaoferowała nam tutaj swoje usługi. Z naszego punktu widzenia im szybciej, tym lepiej, i najpóźniej po wyborach prezydenckich, tak aby rok 2008 był rokiem poważnych negocjacji i wyników w kwestii osiągnięcia pełnej ugody w sprawie ponownego zjednoczenia Cypru.
Reinhard Rack
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Dowiedzieliśmy się, że jedynie mały procent funduszy unijnych jest dostępny dla północnej części Cypru. Jak wygląda sprawa zobowiązań, które muszą zostać spełnione przez północne terytorium Cypru? Czy nie występują tam również opóźnienia? Mam również pytanie uzupełniające dla pana posła tutaj. Terminologia, której pan poseł użył, nie jest terminologią jedności wspólnotowej, ale raczej taką, która charakteryzuje dwa oddzielne państwa, biorąc pod uwagę odniesienie do szczebla ministerialnego, przewodniczących i posłów. Czy to pomaga w debacie?
Olli Rehn
komisarz. - Sądzę, że częściowo to pytanie jest skierowane do pana posła Cappato. Jasne jest, że Komisja nie odnosi się do jakiegokolwiek rządu, wspominając o północnej części Cypru, ale nie da się zaprzeczyć, że na wyspie znajdują się dwie społeczności; społeczność greckich Cypryjczyków i społeczność tureckich Cypryjczyków. Zachęcamy i oczekujemy, że przywódcy tych dwóch społeczności będą kontynuowali wysiłki w kierunku powrotu do negocjacji zmierzających do pełnej ugody pod auspicjami ONZ.
Przewodnicząca
Zanim przejdziemy do następnego pytania, chciałabym ponownie zachęcić państwa do podejścia do przodu Izby, jeśli bierzecie państwo udział w turze pytań. To naprawdę dodaje trochę więcej dynamiki.
Przewodnicząca

Dotyczy: Administracji Unii Europejskiej w Kosowie
Jak Komisja ocenia postęp poczyniony w przygotowaniach do zainstalowania administracji UE w Kosowie w przyszłym roku oraz możliwość ewentualnego wyjaśnienia sprawy statusu do 10 grudnia 2007 roku?
Olli Rehn
komisarz. - Unia Europejska przygotowuje się do przyjęcia na siebie większej roli w Kosowie po wyjaśnieniu kwestii statusu. Pomimo trwających obecnie negocjacji w kwestii statusu Kosowa mają miejsce przygotowania do utworzenia międzynarodowego biura cywilnego oraz misji ESDP w zakresie praworządności dla Kosowa.
Komisja finansuje wspólne działania CSFP ustanawiające zespoły planowania w Prisztinie. Przedmiotowe zespoły opracowały projekty dla przyszłych misji na podstawie planu Ahtisaariego. Jednak ostateczny kształt przyszłych misji międzynarodowych będzie zależał od wyniku negocjacji nad statusem. Komisja działała w bliskiej współpracy z dwoma zespołami, aby zapewnić spójną i pełną obecność UE w Kosowie, w którym kwestia statusu została rozwiązana.
Chciałbym skorzystać z okazji i podziękować Parlamentowi za znakomitą współpracę w ułatwieniu finansowania tych ważnych misji. Komisja w pełni wspiera pracę międzynarodowej trójki, która obecnie prowadzi negocjacje, a ostateczny termin 10 grudnia dla jej czynności, został potwierdzony przez ministerialną grupę kontaktową w Nowym Jorku we wrześniu. W tym momencie jest za wcześnie na spekulacje, kiedy dokładnie zostanie rozwiązana kwestia statusu Kosowa, ale oczywiste jest, że przedłużanie agonii nikomu nie będzie służyć. Z naszej strony jesteśmy gotowi zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby osiągnąć negocjowalne rozwiązanie, które będzie odpowiadało wszystkim. Apelujemy o to do obydwu stron oraz naszych partnerów ze społeczności międzynarodowej, a jednocześnie przygotowujemy się na lepszy lub gorszy scenariusz w kwestii statusu Kosowa.
Bernd Posselt
(DE) Dziękuję bardzo za tę wyczerpującą odpowiedź, panie komisarzu. Chciałbym poruszyć dwie kwestie. Po pierwsze, jak państwu wiadomo, ta Izba głosowała 75% większością za niezależnością Kosowa z uwzględnieniem międzynarodowego monitoringu na podstawie planu Ahtisaariego. Głosowaliśmy przeciwko podziałowi Kosowa oraz jakiejkolwiek próbie powrotu rządów Belgradu. Chciałbym wiedzieć, czy Komisja popiera to stanowisko.
Po drugie, ja również byłem w zeszłym tygodniu w Belgradzie i potwierdzam, że im dłużej będzie trwał proces decyzyjny, tym silniej efekt destabilizacji będzie oddziaływał na Serbię. Serbia także potrzebuje szybkiej decyzji, aby mogła podążać drogą wiodącą do przyszłości w Europie.
Olli Rehn
komisarz. - W rzeczy samej, jak powiedział pan Posselt, Serbia jest krajem kluczowym i dlatego rozpoczęliśmy w zeszłym tygodniu dążenie do układu o stabilizacji i stowarzyszeniu z wicepremierem Delićem w obecności prezydenta Tadića. To jest pierwszy znaczący krok, jaki Serbia wykonała w stronę Unii Europejskiej. My oraz państwa członkowskie możemy podpisać porozumienie, które otworzy drogę Serbii do otrzymania statusu państwa kandydującego, pod warunkiem, że Serbia zacznie w pełni współpracować z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla Byłej Jugosławii.
Gdy Serbia będzie gotowa, my również będziemy gotowi do działania, aby pomóc jej rozprawić się z nacjonalistyczną przeszłością i podążyć w kierunku europejskiej przyszłości.
Hubert Pirker
(DE) Panie komisarzu! Wszyscy żywimy nadzieję, że kwestia statusu zostanie rozwiązana do 10 grudnia. Pytanie tylko, co się stanie, gdy nie znajdzie się właściwe rozwiązanie? Jakie, pana zdaniem, będą wówczas istniały zagrożenia dla regionu? Czy istnieje jakieś wyjście z tej sytuacji lub jakaś alternatywna strategia, w sytuacji gdy do 10 grudnia nie dojdzie do porozumienia?
Olli Rehn
komisarz. - Bardzo ciężko i poważnie pracujemy nad ułatwieniem wynegocjowania porozumienia. Wspieramy pana ambasadora Wolfganga Ischingera, którego zadaniem, jako przedstawiciela Unii Europejskiej, jest koordynacja działań trójki. Myślę, że ważne jest, abyśmy skupili nasze umysły i treści naszych publicznych oświadczeń na pracy trójki i wspieraniu obydwu stron w wykorzystaniu tej ostatniej, dodatkowej szansy na osiągnięcie konkretnych wyników w negocjacjach.
Unia Europejska, jak każda odpowiedzialna instytucja, oraz jej państwa członkowskie, a także Komisja i Parlament muszą być przygotowane na różne scenariusze, ale nie chciałbym spekulować w tym momencie nad kwestią porażki. Skupmy się teraz na negocjacjach oraz przygotowaniu misji: Komisji oraz Rady ESDP, tak aby w momencie ogłoszenia decyzji w sprawie statusu Kosowa można było od razu przystąpić do odegrania swojej roli i zrealizowania obowiązków.
Przewodnicząca

Dotyczy: negocjacji akcesyjnych z Chorwacją
W czerwcu 2004 roku Chorwacja otrzymała w końcu status oficjalnego kandydata na państwo członkowskie Unii Europejskiej. W październiku 2005 roku oficjalnie rozpoczęły się negocjacje akcesyjne, podczas których otwarto do tej pory 12 pierwszych rozdziałów. Aspiracją Chorwacji jest sfinalizowanie negocjacji do 2008/2009 roku. Biorąc pod uwagę pozytywne wydarzenia, które miały miejsce w Chorwacji w kwestii gospodarki rynkowej, rządów prawa, demokracji oraz praw człowieka, termin ten wydaje się zupełnie realny. Nie jest jednak jasne, czy Unia Europejska podtrzyma tę datę, jako że pojawiły się głosy sprzeciwu odnośnie do faktu, że poszerzenie nie powinno mieć miejsca bez wcześniejszej reformy instytucjonalnej UE.
Jaki jest, według szacunków Komisji, status negocjacji akcesyjnych? Jakie wsparcie oferuje Komisja, aby zapewnić jak najszybsze dołączenie Chorwacji do państw członkowskich Unii Europejskiej?
Olli Rehn
komisarz. - Negocjacje akcesyjne z Chorwacją podążają obecnie stałym, ale powolnym tempem. Jak państwo sobie przypominają, rozmowy rozpoczęły się 3 października 2005 roku, a dokładnie 4 października, ponieważ miało to miejsce późno w nocy lub wcześnie rano, w zależności od ustaleń Luksemburgu. Przegląd ustawodawstwa krajowego pod kątem zgodności z dorobkiem UE został ukończony rok później w październiku 2006, a wszystkie 33 sprawozdania z tego przeglądu zostały przesłane Radzie.
Obecnie negocjacje pozostają otwarte dla 14 z 35 rozdziałów, przy czym dwa rozdziały zostały już zamknięte. Postępujemy w równym tempie. Chciałbym dodać, że w przypadku 10 rozdziałów zgodziliśmy się na otwarcie poziomów odniesienia lub zostały one uzgodnione z Radą i zostały przekazane dalej Chorwacji. W tym momencie bierzemy pod uwagę potrzebę spełnienia kryterium otwarcia w kwestii sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa. Jednak mamy nadzieję, że wysiłek włożony przez Chorwację w spełnienie kryteriów otwarcia pozwoli nam zalecić otwarcie negocjacji odnośnie do kolejnego lub nawet dwóch rozdziałów dosyć szybko.
Podsumowując, wykonanie kroku naprzód odnośnie najtrudniejszych rozdziałów jest obecnie najważniejsze. Chodzi głównie o rozdziały, do których zostały przydzielone kryteria otwarcia. Ostatecznie tempo dążenia Chorwacji w kierunku Unii Europejskiej będzie zależało od umiejętności tego państwa w spełnianiu wszystkich niezbędnych warunków w oparciu o jego zalety.
Michl Ebner
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Jestem wdzięczna panu komisarzowi za wyjaśnienia. W mojej ocenie postęp, który miał do tej pory miejsce, jest wystarczający, ale można było zrobić więcej. Moim zdaniem - a należę do wspólnej komisji parlamentarnej UE-Chorwacja - to właśnie Chorwaci naciskają, ale nie spotykają się z pozytywnym odzewem Komisji Europejskiej. Prosiłbym w takiej sytuacji, aby Komisja dwukrotnie powiększyła swoje starania w celu umożliwienia Chorwacji wstąpienia do UE w 2009 roku.
Olli Rehn
komisarz. - Zgadzam się, że istnieje potrzeba dalszego działania ze strony Chorwacji.
Pozwolę sobie zilustrować wyzwania: negocjacje techniczne składają się na część wierzchnią negocjacji na temat wspólnotowego dorobku prawnego, podczas gdy reformy składają się na podstrukturę - fundamenty negocjacji. W przypadku wielu obszarów, Chorwacji, Turcji czy jakiegokolwiek innego państwa kandydującego w przyszłości, jasne jest, że aby spełnić pewne kryteria otwarcia dla negocjacji technicznych, musi się najpierw dokonać postęp w zakresie lokalnych reform.
Konkretne przykłady, które mam na myśli, to budownictwo okrętowe i przemysł stalowy. Będziemy mogli zalecić otwarcie rozdziału dotyczącego polityki konkurencji i pomocy państwowej, co składa się na jeden z głównych rozdziałów prawa UE, tylko wówczas, gdy przekonamy się, że Chorwacja zaczęła zdecydowanie wprowadzać skuteczne reformy strukturalne związane z budownictwem okrętowym i sektorami stalowymi.
Tak więc to w rękach rządu chorwackiego i parlamentu leży przyspieszenie tych reform i tym samym usprawnienie negocjacji technicznych.
Reinhard Rack
(DE) Bardzo możliwe, że 21 grudnia granica Schengen Włoch i Austrii otworzy się na kolejny kraj - Słowenię. Czy ma to jakiś związek z otwarciem rozdziału dotyczącego wspólnego obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w negocjacjach akcesyjnych? Czy ma sens budowanie solidnych, zewnętrznych granic tutaj, jeżeli bez względu na to będą one musiały być zniesione kilka lat później?
Olli Rehn
komisarz. - Myślę, że kierując się zdrowym rozsądkiem, co przysługuje również panu komisarzowi, można znaleźć uzasadnienie dla pańskiego pytania. Jednocześnie Słowenia, wkładając w to dużo wysiłku, osiągnęła sytuację, gdzie staje się członkiem strefy swobodnego przepływu osób - Schengen oraz państwem członkowskim Unii Europejskiej. Chorwacja będzie państwem członkowskim Unii Europejskiej za kilka lat, ale przez ten czas, zanim to państwo wejdzie do strefy Schengen, będzie trwała sytuacja, o której wspomniał pan poseł.
Jednak w perspektywie średnio i długoterminowej będziemy mieli sytuacje, gdzie wszystkie państwa Bałkanów Zachodnich przystąpią do Unii Europejskiej, a pewnego dnia także do strefy Schengen. Jest to bardzo ważne dla procesu europeizacji społeczeństwa obywatelskiego na Bałkanach Zachodnich w dalszym okresie.
Bernd Posselt
(DE) Panie komisarzu! Wierzę, że rząd kierowany przez pana Sanadera oraz główny negocjator, pan Drobnjak, wykonują solidną pracę, ale pozostają ciągle dwa problemy. Po pierwsze, słyszałem m.in. od strony słowackiej, że warunki postawione Chorwacji nie zostały postawione w takiej formie Słowacji.
Drugie pytanie jest następujące: jaka jest sytuacja odnośnie do możliwości Komisji w kwestii tego dossier? Słyszałem, że bardzo wiele spraw odłożono, ponieważ nie ma możliwości zająć się chorwackim dossier. Czy to prawda?
Olli Rehn
komisarz. -Pani przewodnicząca! Myślę, że interpretacja nie jest wystarczająco jasna, ponieważ nie wierzę, że pan poseł w innym przypadku powiedziałby, że Komisja ma trudność w zajmowaniu się przedmiotowym dossier.
Zajmujemy się to sprawą z konieczną determinacją i dokładnością. Współpraca z Chorwacją przynosi wymierne efekty ze względu na atuty tego państwa.
Jeśli chodzi o sprawę granic oraz strefy ekologiczne i rybołówstwa, które odnoszą się szczególnie do stosunków bilateralnych pomiędzy Chorwacją a Republiką Słowenii, to jest to sprawa do rozwiązania dla tych dwóch państw i bardzo zachęcamy, aby rozwiązały one te długotrwałe kwestie między sobą.
Mam nadzieję, że najpóźniej zaraz po wyborach parlamentarnych w Chorwacji obydwa państwa dołożą wysiłków, aby skorzystać z tej możliwości i spróbować wreszcie rozwiązać nierozstrzygnięte kwestie, takie jak kwestia granicy.
Przewodnicząca

Dotyczy: Warunków życia i edukacji dzieci nielegalnych imigrantów
Do nielegalnych imigrantów do UE zalicza się pewna liczba małoletnich, których przyszłe miejsce zamieszkania i wykształcenie na terytorium europejskim są niepewne i nie opierają się na wspólnych standardach.
W ramach przyszłej strategii praw dziecka możliwe jest wyszczególnienie wspólnej polityki europejskiej, opartej na wspólnych zobowiązaniach międzynarodowych państw członkowskich, której celem będzie zapewnienie odpowiednich warunków życia i wykształcenia osób niepełnoletnich, które nielegalnie przekraczają granice UE.
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - Prawdą jest, że bardzo często dzieci, z powodu nielegalności swojego pobytu, nie mają możliwości uczęszczania do szkoły, a więc pozbawione są wielu możliwości już na początku.
Jak wynika z komunikatu o strategii europejskiej w sprawie praw dziecka, potrzebna jest podstawa traktatowa, aby zacząć działać w konkretnej dziedzinie, aby zabezpieczyć prawa dziecka, a w odniesieniu do imigracji taka podstawa nie istnieje.
Jednakże istnieje tutaj pewien minimalny standard - wszystkie państwa członkowskie związane są międzynarodowymi konwencjami praw człowieka. Szczególnie, zgodnie z europejską konwencją praw człowieka, państwa członkowskie muszą zapewnić pewne prawa, bez względu na status imigracyjny osoby. Chodzi tu o nagłą pomoc medyczną lub środki ratowania życia.
Jeśli chodzi o Konwencję praw dziecka, to trzeba przypomnieć, że oprócz określenia konkretnych przepisów, obliguje ona państwa członkowskie do działania w najlepszym interesie dziecka.
Na poziomie wspólnotowym propozycja Komisji odnośnie do ustanowienia dyrektywy w sprawie powrotu nielegalnych imigrantów przewiduje, że tam gdzie państwa członkowskie są zobowiązane międzynarodowymi prawami podstawowymi, takimi jak prawo do nauki lub do opieki rodzinnej, to nie powinna zostać wydana decyzja o wydaleniu.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
- (EL) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Dziękuję za tę zwięzłą odpowiedź. Moje pytanie dodatkowe jest następujące: czy zobowiązania państw członkowskich są monitorowane oraz czy biorą państwo pod uwagę, że problemem nie są jedynie dzieci imigrantów, ale także przemytnicy dzieci? Na mojej wyspie Chios, leżącej u wybrzeża Azji Mniejszej, aresztowano 14-letniego przemytnika ludzkiego towaru.
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Poruszona kwestia jest siłą rzeczy jedną z najbardziej drażliwych. Zasługuje oczywiście na działanie ze strony organów europejskich. Dlatego właśnie kilka miesięcy temu, w nawiązaniu do niezgłoszonej pracy imigrantów z jednej strony oraz ludzi, którzy wjeżdżają do UE legalnie i przeciągają swój pobyt z drugiej, zaproponowałem dyrektywę, która ma na celu karanie pracodawców.
W przypadkach, gdy niezgłaszana praca ma wpływ na najbardziej narażone grupy - o których wspomniano - takie jak dzieci, które rekrutowane są nielegalnie, a później wykorzystywane, zaproponowałem karę więzienia. Czarnorynkowy wyzysk grup najbardziej narażonych, a w tym przypadku dzieci, jest moim zdaniem sprawą najpoważniejszą. Nie we wszystkich państwach członkowskich obowiązują obecnie kary dla pracodawców, którzy nielegalnie wykorzystują pracę dzieci lub kobiet i wierzę, że potrzebujemy prawa regulującego tę kwestię na szczeblu europejskim.
Hubert Pirker
(DE) Panie komisarzu! Kwestia edukacji czy szkoleń dla dzieci nielegalnych imigrantów jest wielce drażliwa. Wiemy również, że nie istnieje metoda, która jest skuteczna wobec organizacji zajmujących się handlem ludźmi. Czy nie wydaje się panu, że istnieje ryzyko wysyłania dzieci nielegalnie do państw członkowskich, tak aby ich rodzice dołączali do nich później w ramach łączenia rodzin, co prowadzi w prostej linii do zwiększenia zjawiska nielegalnej imigracji?
Popieram wysiłki, które mają na celu zmniejszenie negatywnych skutków wobec dzieci, ale podejrzewam, że mogłoby to zwiększyć impet nielegalnej imigracji.
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (FR) Myślę, że ma pan rację. Większa czujność jest niezbędna, ponieważ tak jak pan jestem przekonany, że niezwykle ważne jest monitorowanie działania prywatnych organizacji opiekujących się tymi dziećmi czy przedstawiającymi atrakcyjne propozycje dotyczące ich edukacji, które mogą stać się gruntem dla nielegalnej działalności.
Właśnie dlatego poświęciliśmy dużo uwagi tej kwestii, wprowadzając ogólną strategię europejską dla zapobiegania i zwalczania handlu ludźmi, zwracając szczególną uwagę na najbardziej narażone grupy, takie jak dzieci. Zawarłem specjalną klauzulę w mojej propozycji europejskiej strategii na rzecz praw dzieci, która dotyczy działalności organizacji prywatnych, które powinny być monitorowane, gdy powierza im się opiekę nad dziećmi.
Przewodnicząca

Dotyczy: Systemu wejścia i wyjścia
W ostatniej korespondencji pan komisarz Frattini przekazał, że jakakolwiek propozycja systemu wejścia-wyjścia zostanie opracowana na początku 2008 roku, kiedy będą znane wyniki najnowszych badań w tej dziedzinie. Jednakże później pojawiła się w prasie informacja, że pan komisarz Frattini, na nieformalnym spotkaniu ministrów sprawiedliwości i spraw wewnętrznych UE na początku października, wezwał do utworzenia rejestru identyfikatorów biometrycznych dla wszystkich obywateli spoza państw członkowskich wjeżdżających na terytorium UE i z niego wyjeżdżających.
Jak to możliwe, że pan komisarz Frattini był w stanie ogłosić system wejścia i wyjścia, jeśli do tej pory nie było sygnałów ze strony Komisji ani oceny możliwości wykonania?
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - Jak pan poseł wie, prezydencja portugalska zawarła temat nowych technologii oraz zintegrowanego zarządzania ruchem transgranicznym w dyskusji podczas nieformalnego posiedzenia Rady Ministrów Spraw Wewnętrznych 1 października.
Prezydencja przedstawiła pomysły związane ze zwiększaniem poziomu bezpieczeństwa oraz ułatwianiem podróży. Brałem oczywiście udział w obradach Rady.
Europa będzie musiała efektywnie wykorzystać okazję wynikającą z pojawienia się nowych technologii w dziedzinie kontroli transgranicznej. Postęp w technologiach biometrycznych pozwoli na szybsze i bardziej wiarygodne identyfikowanie podróżnych. Do tej pory UE poczyniło szereg kroków, które pozwolą w przyszłości na zwiększenie udziału biometryki na granicach. Wprowadzone zostaną paszporty biometryczne, rozwinięty zostanie system informacji wizowej (VIS) oraz System Informacyjny Schengen II (SIS II). Oczywiście ściśle współpracowaliśmy w obydwu tych kwestiach z Parlamentem.
Proces transformacji granicy nie następuje z dnia na dzień. Stopniowe podejście jest tutaj niezbędne. Ważne jest, aby najpierw wprowadzić w życie to, co jest już zaplanowane, zanim przejdzie się do realizacji bardziej ambitnych projektów. Ale istotnym jest, aby rozwijać i stosować strategię oraz wizję długoterminową przy aktywnym korzystaniu z analizy kosztów i korzyści.
Na początku przyszłego roku zaprezentuję komunikat, ale nie wniosek legislacyjny, wyszczególniający, w jaki sposób może wyglądać system wejścia-wyjścia oraz program rejestracji podróżnych. Ten komunikat oszacuje różne opcje oraz ich wpływ przy uwzględnieniu kwestii ochrony danych oraz praw podstawowych. System wejścia-wyjścia oraz program rejestracji podróżnych powinny być widziane razem w kontekście jednego pakietu uregulowań. Uproszczenie sprawdzania prawdziwych turystów pozwoli nam skupić się na podróżnych stanowiących wysokie ryzyko. Szybsze sprawdzanie prawdziwych turystów na granicach może zrekompensować obciążenie spowodowane wprowadzeniem systemu wejścia-wyjścia.
Wprowadzanie takiego zautomatyzowanego systemu współdziałającego z procesem biznesowym oraz wyposażaniem SIS II oraz VIS wymaga sprawdzenia, czy używamy obecnej infrastruktury tak efektywnie, jak to możliwe. Ten komunikat dotyczący systemu wejścia-wyjścia, który przedstawię w lutym, będzie częścią pakietu granicznego, który będzie także zawierał sprawozdanie ewaluacyjne na temat Frontexu, jak tego wymaga program haski oraz komunikat dotyczący europejskiego systemu nadzorowania granic (EUROSUR).
Na tej podstawie oczekuję dyskusji o charakterze strategicznym z posłami i Parlamentem na temat przyszłego kierunku polityki granicznej UE, gdzie nowe technologie odegrają rolę decydującą. Innymi słowy, będzie to, w moim przekonaniu, początkowa podstawa do sformułowania szeroko zakrojonego podejścia i do dyskusji.
Sarah Ludford
Ja także oczekuję, że dojdzie do dyskusji strategicznej, a pierwsza część pańskiej odpowiedzi nie stanowi dla mnie problemu, panie komisarzu. Ale martwi mnie fakt, że na nieformalnym posiedzeniu Rady WSiSW w październiku, wzywał pan do wprowadzenia rejestru wejścia-wyjścia, który był według pana niezmiernie potrzebny, ale nie przeprowadził pan studium wykonalności. Komunikat z 2005 roku podawał, że byłby to ogromny krok organizacyjny i mógłby nieść ze sobą ryzyko oraz wysokie koszty wdrożenia. Czy pan tego nie wyprzedza?
Druga część pańskiej odpowiedzi to reklama systemu wejścia-wyjścia. Nie mamy pojęcia, jakie implikacje mogą wystąpić, biorąc pod uwagę ochronę danych i kwestie organizacyjne. Czy są one proporcjonalne? A jednak pan twierdzi, że są niezbędne. Wygląda mi to na wyprzedzanie faktów.
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Jak państwo wiedzą Parlament Europejski, w osobie przewodniczącego Komisji Wolności Obywatelskich, jest zaproszony do udziału w nieformalnych posiedzeniach Rady i bierze w nich czynny udział. Wydaje mi się jednak, że to, co powiedziałem przy tamtej okazji, jest dokładnie tym samym, co powtarzam państwu dzisiaj. Powiedziałem, że ocena wpływu zostanie przedstawiona i opublikowana na stronie internetowej Komisji razem z propozycją dla komunikatu. Wszyscy będą mogli zapoznać się z oceną wpływu, ujętymi problemami oraz z naszą propozycją. Wówczas zostanie otwarta debata z powodów, które określiłem: mówimy o komunikacie wyszczególniającym możliwe sposoby wypracowania roboczego, a nie legislacyjnego wniosku.
Mairead McGuinness
Prosiłabym pana komisarza o komentarz w sprawie europejskiego systemu wejścia-wyjścia: możliwości, aby Irlandia, być może w porozumieniu z Irlandią Północną, dołączyła do strefy Schengen, biorąc pod uwagę, co dzieje się z inicjatywą elektronicznej granicy w Zjednoczonym Królestwie. Może ustosunkowałby się pan do tej konkretnej kwestii, jako że jest o niej dosyć głośno.
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Jest jeszcze na to trochę zbyt wcześnie, ponieważ gdybym tak zrobił, to pani posłanka Ludford zarzuciłaby mi, że wyprzedzam fakty. Nie chcę tego robić. Mogę jedynie powiedzieć, że byłbym za przekonaniem takiego państwa, jak Irlandia do brania większego udziału we wspólnym obszarze wolności i bezpieczeństwa. Jedyne, co mogę powiedzieć, to że gdy zostaną upublicznione wszystkie opcje techniczne dla opracowania wniosku, to bardzo szybko Irlandia, między innymi, znajdzie prawdopodobnie satysfakcjonującą odpowiedź w sensie, że ta lub inna opcja będzie lub nie będzie korzystna dla obywateli. W takim momencie wrócimy do tej kwestii i przeprowadzimy dogłębną debatę.
Przewodnicząca

Dotyczy: Przepisów nowego traktatu dotyczących przekazywania danych osobowych obywateli UE państwom trzecim.
Pan Elmar Brok, poseł do Parlamentu Europejskiego i członek konferencji międzyrządowej Parlamentu Europejskiego, skarżył się, że członkowie Rady zgodzili się włączyć do nowego traktatu przepis pozwalający na przekazywanie danych osobowych obywateli UE państwom trzecim.
O tych ustaleniach nie informuje się obywateli i podejmuje się takie decyzje bez ich udziału. Co więcej, ustalenia te nie biorą pod uwagę opozycji Parlamentu wobec takiego kroku, co zostało ujęte w rezolucji P6_TA(2007)0347 w sprawie porozumienia PNR ze Stanami Zjednoczonymi. Czy Komisja zgadza się na zawarcie tego porozumienia w nowym traktacie? Jeśli nie, jak będzie wyglądać sprzeciw Komisji.
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - Nowy traktat, uzgodniony, ale nie podpisany, nie zawiera żadnych ogólnych przepisów pozwalających na przekazywanie danych osobowych obywateli Europy państwom trzecim. Co więcej, artykuł 15a nowego Traktatu gwarantuje ogólne pojęte prawo do ochrony danych osobowych. Artykuł 24 odnosi się do stosowania tego ogólnego prawa oraz przetwarzania danych w obszarze wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.
Oznacza to, że przekazywanie danych osobowych państwom trzecim opiera się na ogólnych przepisach lub odpowiednich zasadach dyrektywy
95/46/WE odnośnie do danych osobowych, w szczególności artykułach 25 oraz 26. Dyrektywa w sprawie danych osobowych pozostaje w mocy. Zgodnie z artykułem 25 tej dyrektywy, przekazanie danych osobowych jest dozwolone jedynie, kiedy państwo trzecie zapewni odpowiedni poziom ochrony tych danych. Artykuł 26 tej samej dyrektywy ściśle i dosadnie definiuje warunki, zgodnie z którymi możliwe jest przekazanie danych osobowych państwom trzecim w innych przypadkach. Decyzja ramowa dotycząca ochrony danych odnośnie do współpracy sądowej i policyjnej będzie stanowić kolejny pomocny mechanizm.
Złożyliśmy obietnicę. Obiecaliśmy przyjąć, w porozumieniu z Parlamentem, decyzję ramową o ochronie danych osobowych do grudnia. Jestem pewny, że osiągniemy ten ważny polityczny wynik. Dlaczego? Ponieważ prezydencja portugalska wydaje się być zdeterminowana. aby osiągnąć ten cel i wydaje się, że dodatkowo istnieje zgoda między posłami w tym temacie. Wiecie państwo zapewne, że przedyskutowaliśmy decyzje ramową dotyczącą ochrony danych na ostatnim zgromadzeniu Rady Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych. Mam nadzieję na nawiązanie jeszcze bliższej niż dotychczas współpracy w tej kwestii z Parlamentem. Myślę, że naszym wspólnym celem jest przyjęcie jej pod koniec grudnia.
Dimitrios Papadimoulis
- (EL) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Lawirują państwo umiejętnie wokół artykułów Traktatów.
Proszę dać mi jaśniejszą odpowiedź na moje pytanie. Czy Komisja zgadza się, że przedmiotowe decyzje Rady ignorują jednoznaczną postawę Parlamentu Europejskiego oraz odpowiednie rezolucje? Czy to nie osłabia ochrony danych osobowych obywateli i nie jest próbą ominięcia kontroli sprawowanej przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości?
Moje pytanie jest proste. Czy Europejski Trybunał Sprawiedliwości na podstawie decyzji Rady posiada możliwość odwrócenia decyzji Rady z artykułu 24?
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Jak zdają sobie państwo sprawę, ogólnie chodzi o zagwarantowanie prawa do ochrony danych osobowych. Artykuł 24 jest naruszeniem, ponieważ ustanawia, że specjalny przepis dotyczy danego obszaru odnośnie do pewnego rodzaju informacji i danych. Moim zdaniem to na pewno nie oznacza, że w momencie naruszenia ogólnych zasad zostają zniesione wszystkie zabezpieczenia, ponieważ ogólne zasady nie zostają zepchnięte na bok; odstąpienie od normalnego procesu jest usprawiedliwione faktem, że znajdujemy się we wspólnym obszarze polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Powtarzam jednakże, że moim zdaniem, a jest to na tym etapie moja osobista interpretacja, jako że Traktat nie został jeszcze podpisany czy ratyfikowany, że jeżeli mają miejsce jednorazowe odstępstwa od zasad ogólnych, to nie mogą one anulować prawa; mogą regulować sposób, w jaki z tego prawa się korzysta, co jest zupełnie inną kwestią.
Sarah Ludford
Panie komisarzu Frattini! Zdaje pan sobie sprawę, że posłowie tego Parlamentu, a szczególnie członkowie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych są coraz bardziej niezadowoleni z dokonań poczynionych w kierunku przekazywania danych bez ich adekwatnej ochrony oraz bez jakiejkolwiek współdecyzji lub kontroli parlamentarnej, wliczając w to parlamenty narodowe. Boję się także, że doszło do utraty zaufania, ponieważ mamy wrażenie, że Komisja oraz państwa członkowskie niemalże korzystają z luźnych bądź niedbałych porozumień osiąganych w wymiarze transatlantyckim.
Co może pan zrobić, aby zapewnić nas, że nie znajdujemy się na śliskim stoku, gdzie dane przekazywane dla celów bezpieczeństwa będą używane do profilowania, a nie będą stanowiły korzyści z racji gwarancji prywatności?
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - Jak doskonale pani wie, próbowałem w przeszłości podejmować własne inicjatywy wynikające z politycznego punktu widzenia, pomimo że w niektórych przypadkach nie miałem formalnego pozwolenia Rady na takie działanie. Mówię o przekazywaniu do pani dyspozycji niektórych dokumentów, elementów lub informacji, bez uprzedniej, oficjalnej konsultacji z Radą.
Doskonale rozumiem pani obawy. Ale nie mogę działać sam. W niektórych przypadkach musiałem otrzymać pozwolenie, a w innych osiągnąć consensus. Mogę powtórzyć to, co powiedziałem kiedyś Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych. Jestem gotów zaangażować się razem z Parlamentem w polityczny proces ścisłych konsultacji, pomimo że Traktat nie został jeszcze podpisany czy ratyfikowany. Mam na myśli polityczne konsultacje w sensie, że możemy myśleć o kolejnych działaniach tak, jakby Traktat był już w mocy. Szczerze mówiąc, to jest moje stanowisko polityczne oraz osobiste, ponieważ nie jestem pewien, a nawet nie wiem, czy Rada zaakceptowałaby takie stanowisko.
Ta zasada mogłaby być stosowana, na przykład w celu wdrożenia decyzji ramowej dotyczącej ochrony danych, która powinna zostać przyjęta przed grudniem, po ścisłych konsultacjach, nie tylko poprzez zasięgnięcie opinii Parlamentu, ale także biorąc pod uwagę poprawki, propozycje oraz formalną i rzeczywistą integrację.
Czy jest pani pewna, że Rada zgodzi się z takim stanowiskiem? Nie jestem pewien, ale będę się starał przekonać Radę, aby podążała w tym kierunku.
Przewodniczący
Minęło teraz więcej czasu niż wtedy, kiedy spóźniliśmy się z rozpoczęciem debaty.
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
Tym samym tura pytań została zakończona.
