Resultaten van de Top van Kopenhagen over klimaatverandering (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de verklaringen van de Raad en de Commissie over de resultaten van de Top van Kopenhagen over klimaatverandering.
Elena Espinosa Mangana
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik verschijn vandaag in het Parlement om u deelgenoot te maken van mijn indrukken over de resultaten van de Top van Kopenhagen en de uitdagingen die daaruit voortvloeien, zowel voor de Europese Unie als voor het roulerend voorzitterschap dat Spanje in de eerste helft van 210 zal bekleden.
De ministers van Milieu van de Europese Unie hebben daar het afgelopen weekend uitgebreid met elkaar over gesproken en ik moet u zeggen dat er een grote gezamenlijke wil bestaat om verdere vooruitgang te boeken, met name op de volgende drie manieren: door voort te bouwen op de resultaten van de Top teneinde deze zo snel mogelijk operationeel te maken, door elementen van de Top te versterken in het kader van de Verenigde Naties en door ons in te zetten voor de verwezenlijking van onze doelstelling om de emissies wereldwijd terug te dringen.
We zijn het eens over de doelstellingen en de strategie. De taken die we onmiddellijk moeten uitvoeren zijn daarom de volgende: het voltooien van de formele communicatie van de verplichtingen die we op ons hebben genomen, het consolideren van een actiekader dat vergelijkbaar is met dat van andere geïndustrialiseerde en opkomende landen, en het benutten van alle instrumenten waarover we beschikken, zowel intern als in de betrekkingen met derde landen.
De Top van december, die buitengewoon complex was en werd gekenmerkt door moeilijke procedurele discussies, is uitgemond in de zogeheten "Overeenkomst van Kopenhagen”. Het document dat is aangenomen is tot stand gekomen door de persoonlijke betrokkenheid van een groot aantal staatshoofden en regeringsleiders en leiders van regionale groepen, die de wil van landen vertegenwoordigen die samen verantwoordelijk zijn voor meer dan 80 procent van de mondiale emissies. Onder de deelnemers bevonden zich alle geïndustrialiseerde landen, de grote opkomende economieën en een aanzienlijk aantal van de meest kwetsbare landen. Dat moet ons helpen om een antwoord te vinden op de vele onzekerheden die nog steeds een belemmering vormen voor het formele proces dat naar juridisch bindende oplossingen moet leiden, in het kader van de Verenigde Naties en bij voorkeur in Mexico.
Met betrekking tot de inhoud van de Overeenkomst vind ik het met name belangrijk om te benadrukken dat we uitdrukkelijke steun hebben voor de doelstelling om de temperatuurstijging te beperken tot twee graden. Dat is ongetwijfeld een van de sterkste elementen van de Overeenkomst, waarmee ook terugkoppeling mogelijk wordt naar het streven van alle geïndustrialiseerde landen om een doelstelling voor het terugdringen van de emissies vast te stellen die kan worden toegepast op de hele economie.
De opkomende landen zullen op hun beurt concrete en verifieerbare maatregelen aannemen die een substantiële reductie van de groei van hun emissies mogelijk moeten maken: solidaire financiering, die bedoeld is om direct en op de middellange termijn maatregelen te nemen in de strijd tegen de klimaatverandering, elementen die ten doel hebben om nieuwe governancemodellen te ontwikkelen, en mechanismen waarmee de technologische ontwikkeling en het terugdringen van de emissies door ontbossing worden ondersteund.
De Top van Kopenhagen heeft laten zien dat we ons in een nieuwe internationale omgeving bewegen, een omgeving waarin verbeteringen nodig zijn als we oplossingen willen vinden voor de mondiale problemen. De regels voor het aannemen van besluiten moeten worden veranderd zodat ze op een doelmatige wijze worden aangepast aan de nieuwe tijden en behoeften.
We beschikken over de instrumenten die nodig zijn om te handelen: een wetgevingspakket dat al is aangenomen op communautair niveau, de bereidheid op het hoogste niveau om verdere stappen te zetten bij het terugdringen van de emissies en het versterken van de internationale solidariteit en de technologische innovatie en samenwerking, en een adequate interne structuur die we op intelligente wijze moeten gebruiken, waarbij we maximaal profijt moeten trekken van het complementaire karakter ervan.
We zullen het leiderschap van de Milieuraad in de onderhandelingen en het ontwerpen van beleid tegen klimaatverandering moeten combineren met onze grotere capaciteiten op het gebied van extern optreden. Ook moeten we de milieutaak die we hebben verbinden met de ideeën van onze autoriteiten over economisch beleid en innovatie, en daarnaast moeten we de samenhang van onze doelstellingen op klimaatgebied verbinden met ons welvaarts- en welzijnsmodel. Daarbij mogen niet het zicht verliezen op de noodzakelijke consolidatie, binnen en buiten onze grenzen, van de rol van een publieke opinie en wetgevers die willen investeren in een betere toekomst en in de bescherming van het collectieve belang.
Laten we onze ervaring als Europa gebruiken. In de eerste plaats zullen we ons best moeten doen om ervoor te zorgen dat er vóór 31 januari een adequaat antwoord ligt. De overeenkomst van Kopenhagen maakt het mogelijk alle partijen die hun emissies moeten terugdringen bij elkaar te brengen en aldus de verschillende inspanningen met elkaar te vergelijken, wat een eis is van de Europese Unie. Maar we weten nog niet hoe sterk de toezeggingen van de andere partijen zullen zijn. Als die onvoldoende blijken, moeten we ons blijven inspannen voor een grotere collectieve reductie.
Ook zullen we de omstandigheden moeten scheppen waarin de verschillende elementen van de Overeenkomst snel in de praktijk kunnen worden gebracht. Het is van fundamenteel belang dat de Europese Unie en haar lidstaten vooroplopen bij het nakomen van hun beloften. Daarom zullen we de overdracht van middelen, die voor de periode 2010-2012 gepland staat, zo snel mogelijk moeten uitvoeren.
We willen een financiële structuur ontwikkelen waarmee we onze solidariteit met derde landen kunnen uitdrukken in het Groene Klimaatfonds van Kopenhagen en tegelijkertijd kunnen bevorderen dat de boekhoudregels worden verbeterd en onze antwoorden op het gebied van het terugdringen van emissies als gevolg van ontbossing en op het gebied van technologische samenwerking aan kracht winnen. Daar komen de volgende elementen nog bij: ons eigen beleid, dat is gericht op het verwezenlijken van onze doelstelling om de emissies op nationaal en communautair niveau terug te dringen, de bevordering van innovatie en van intelligent energiegebruik, de integratie van de aanpassingsmaatregelen in het sectoraal beleid, en samenhang in ons buitenlands beleid.
Op al deze gebieden willen we nauw samenwerken met de Commissie en met het Parlement, waarbij we ernaar streven om van de EU de regio te maken die vooroploopt in de strijd tegen de klimaatverandering en die de minste CO2-emissies heeft, die het best is voorbereid op de uitdagingen van de klimaatverandering en die van dit alles op doelmatige wijze een krachtige motor van innovatie en concurrentievermogen weet te maken.
Ons beleid inzake de klimaatverandering is een van de belangrijkste identificerende kenmerken van het Europese model. We zijn pioniers op het gebied van de integratie van dit beginsel in onze voorstellen voor een meer rechtvaardige en duurzame ontwikkeling, niet alleen op economisch, maar ook op sociaal en milieugebied, in het besef dat we op die manier ook de internationale veiligheid versterken. Dat heeft het mogelijk gemaakt dat twee grote spelers, China en de Verenigde Staten, aan dezelfde onderhandelingstafel hebben plaatsgenomen om belangrijke elementen voor samenwerking vast te stellen en te delen.
De Europese Unie, die de rol van de Verenigde Naties bij het vinden van oplossingen voor mondiale problemen altijd krachtig heeft verdedigd, zal ook in andere verbanden moeten werken, in bilaterale en multilaterale, formele en informele verbanden, waarbij we anderen moeten helpen om kansen te zien, naar onze partners moeten luisteren en moeten samenwerken bij het consolideren van sectorale oplossingen die consistent zijn met wat er nodig is om de klimaatverandering te bestrijden.
We moeten de aanneming van het Verdrag van Lissabon en de inwerkingtreding van de nieuwe instellingen ten volle benutten, waarbij we onze betrekkingen met derde landen systematisch moeten gebruiken om de belangrijkste boodschappen in het kader van de strijd tegen de klimaatverandering over te brengen.
Het is geen geringe taak die voor ons ligt. Als regering van Spanje, die zich bewust is van de enorme reikwijdte van de uitdaging, willen we hier duidelijk verklaren dat we zo veel mogelijk vooruitgang willen boeken op die punten die in Mexico een ambitieus en bindende overeenkomst mogelijk kunnen maken.
We mogen het politieke momentum dat in Kopenhagen is gecreëerd niet verloren laten gaan, en ook mogen we onze ambities en die van de internationale gemeenschap niet laten varen. Onze geloofwaardigheid staat op het spel. We moeten vasthouden aan ons standpunt. De nieuwe en krachtige bevoegdheden van het Europees Parlement, die het Parlement nog dichter bij de burgers brengt, maken een nog intensievere en vruchtbaarder samenwerking mogelijk.
Ik wil afsluiten door het Parlement daarmee te feliciteren en u eraan te herinneren dat we uw werk en uw steun in deze uitermate belangrijke zes maanden die voor ons liggen meer dan ooit nodig zullen hebben.
Olli Rehn
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik bedank u namens de Commissie voor deze gelegenheid om de resultaten van de Top van Kopenhagen over klimaatverandering en de follow-up van de overeenkomst van Kopenhagen te bespreken. Mijn collega, Stavros Dimas, heeft mij gevraagd hem te excuseren omdat hij hier wegens ziekte zelf niet aanwezig kan zijn, hetgeen bijzonder jammer is omdat dit waarschijnlijk zijn laatste toespraak tot de plenaire vergadering zou zijn geweest. Ik heb aangeboden Stavros te vervangen tijdens dit uiterst belangrijke debat.
Ik wil onze waardering uiten voor het feit dat het Europees Parlement zo'n actieve en ondersteunende rol heeft gespeeld zowel voor als tijdens de Top. De contacten met uw delegatie gedurende de hele Top zijn bijzonder waardevol gebleken. U hebt met name een cruciale rol gespeeld teneinde onze outreach met hoofdrolspelers in andere landen en regio's te vergroten.
Wij zijn het er denk ik over eens dat de resultaten van Kopenhagen ver achterblijven bij onze doelstelling van een ambitieuze en bindende overeenkomst, die nodig zou zijn om de klimaatverandering te beperken tot 2 graden Celsius. Dit is bijzonder teleurstellend voor al degenen onder ons die vele jaren lang hebben gestreden voor concrete beleidsbeslissingen om klimaatverandering een halt toe te roepen.
Ik zal zo meteen terugkomen op de vele redenen voor dit fiasco. Wel zouden we echter ook kunnen concluderen dat deze overeenkomst beter is dan helemaal geen overeenkomst, het worstcasescenario.
Enerzijds erkent de overeenkomst van Kopenhagen - om toch iets positiefs te noemen - ten minste de noodzaak om de klimaatverandering te beperken tot 2 graden Celsius. Ook roept het de ontwikkelde landen ertoe op uiterlijk op 31 januari 2010 emissiedoelstellingen voor alle sectoren van de economie mee te delen en verzoekt het de ontwikkelingslanden binnen eenzelfde tijdsbestek reductiemaatregelen vast te stellen. Bovendien legt de overeenkomst de basis voor een vrij substantieel financieel pakket van 30 miljard dollar voor de komende drie jaar en erkent ze de noodzaak van een jaarlijks fonds van 100 miljard dollar tegen 2020.
Anderzijds heeft de overeenkomst ernstige tekortkomingen. Er zijn geen reductiedoelstellingen op middellange of lange termijn. De tot dusverre aangekondigde reductie-inspanningen zijn ontoereikend voor het halen van de 2 graden Celsius-doelstelling. Ik denk dat er helaas weinig reden is om te geloven dat er tegen 31 januari betere voorstellen zullen komen, eerder het tegenovergestelde. Tot slot, maar zeker niet in de laatste plaats is de overeenkomst niet juridisch bindend en - wat wellicht zelfs nog verontrustender is - voorziet ze er evenmin in dat er dit jaar een juridisch bindende overeenkomst wordt gesloten, hetgeen één van onze belangrijkste doelstellingen was.
Vooruitkijkend zal de volgende stap zijn ervoor te zorgen dat deze overeenkomst in ieder geval operationeel wordt en de weg vrijmaakt voor een nieuwe klimaatovereenkomst die dit jaar met spoed moet worden gesloten. Als allereerste stap is het van cruciaal belang dat alle hoofdrolspelers de overeenkomst nu onderschrijven en hun doelstellingen of maatregelen uiterlijk op 31 januari meedelen. Ook moet er sprake zijn van toereikende financiering. In dit kader moeten wij ons verdiepen in de oprichting van een 'Kopenhagen groen klimaatfonds'. Daarnaast moeten we zorgen voor sterkere bongenootschappen met landen en regio's die onze visie van een goed resultaat bij de internationale klimaatonderhandelingen delen.
We staan, tot slot, voor de grote uitdagingen om eensgezindheid onder de lidstaten te waarborgen, strategische partnerschappen aan te gaan met externe hoofdrolspelers en ons volledig te blijven inzetten voor multilateraal klimaatoptreden, maar er kunnen veel lessen worden getrokken uit de COP 15. Een duidelijke les is ongetwijfeld dat we met één stem moeten leren spreken. In Kopenhagen spraken China, India, de Verenigde Staten en andere grootmachten allemaal met één stem, maar Europa liet veel verschillende geluiden horen. Hetzelfde geldt voor mondiaal economisch bestuur en internationale veiligheid. Wij bevinden ons vandaag namelijk op een kruispunt. Ofwel ondernemen we vastberaden en eensgezind actie voor het ecologische, economische en politieke herstel van Europa, ofwel riskeren we economische stagnatie en politieke irrelevantie.
Laten we Kopenhagen beschouwen als een alarmerende waarschuwing voor dat scenario. We moeten en kunnen beter. We kunnen alleen slagen als we eensgezind zijn en ik verheug mij erop samen met u te werken aan de verwezenlijking van deze doelstelling.
Corien Wortmann-Kool
namens de PPE-Fractie. - Voorzitter, mag ik u allereerst vragen commissaris Dimas onze groet over te brengen en hem namens de PPE-Fractie te bedanken voor zijn inzet in de afgelopen jaren. Natuurlijk zijn ook wij teleurgesteld in de uitkomsten van de klimaattop, maar het is belangrijk dat wij niet vergeten dat we op bepaalde onderdelen wél historische stappen hebben gezet: op het gebied van klimaatfinanciering, ontbossing, de 2 graden, al is dit onvolkomen, zoals u terecht zei. Wij hadden het natuurlijk graag veel ambitieuzer gezien - zie onze resolutie - maar dit zijn wel eerste stappen waarop we nu voort moeten bouwen.
Het is ontzettend belangrijk dat we een diepgaande analyse maken van de bijdrage van Europa aan deze top, want op het cruciale moment was Europa afwezig. De top was zowel inhoudelijk als technisch door Europa misschien goed voorbereid, maar politiek gezien was het een ramp. Europa presteerde op politiek vlak gewoon slecht. Terecht zegt u dat Europa met één stem moet spreken, maar dat is makkelijk gezegd en moeilijk gedaan. We moeten nu wel de mogelijkheden die ook het nieuwe Verdrag van Lissabon biedt, gaan benutten. Er staan nu twee nieuwe vrouwen straks hopelijk in de frontlinie: mevrouw Hedegaard en mevrouw Ashton. Zij moeten de wereld intrekken: met sterke klimaatdiplomatie op weg naar Mexico. Voorzitter, het is voor de PPE-Fractie duidelijk dat wij de 30%-doelstelling, zoals verwoord in onze resolutie van november, onverminderd overeind moeten houden. Een 30%-doelstelling, niet alleen gekoppeld aan Europese ambitie, maar aan een wereldwijde ambitie. We moeten onze strategie herzien, want die werd niet gedeeld. Een wereldwijde doelstelling werd door een aantal hoofdrolspelers niet gedeeld. We moeten onze strategie herzien, maar daarbij moeten we wel aan onze ambitie vasthouden.
Marita Ulvskog
namens de S&D-Fractie. - (SV) De Top van Kopenhagen was een mislukking. De kloof tussen de rijkere en de arme landen van de wereld is breder geworden en noch het Zweedse voorzitterschap noch de Deense premier slaagde erin om dat te voorkomen of te vermijden. Zoals een collega onlangs zei, was Europa afwezig. Na die teleurstelling is het belangrijk om het initiatief weer in eigen handen te nemen. Dat doe je natuurlijk niet door te weigeren om te erkennen dat de conferentie in Kopenhagen een mislukking was - zoals de kandidaat-commissaris voor klimaat, mevrouw Hedegaard, heeft gedaan. Dat doet alleen het risico toenemen op een herhaling van de fouten.
Op welke manier zullen het Spaanse voorzitterschap en de Commissie de weg effenen voor een bindende klimaatovereenkomst in Mexico? Zal u de financiering van de nieuwe klimaatinitiatieven in de ontwikkelingslanden verzekeren op een manier die niet gewoon een herverpakking is van de bijstandsmiddelen die, onder andere, al voor uitbanning van de armoede zijn bedoeld? Zal u voorstellen om onze eigen emissiereductie te verhogen van twintig naar dertig procent? Zo zouden we het initiatief weer in eigen handen nemen. Zult u het wantrouwen van de ontwikkelingslanden wegnemen door de waarde van de Overeenkomst van Kyoto te benadrukken als basis voor het verdere werk aan een mondiale klimaatovereenkomst?
Corinne Lepage
namens de ALDE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de minister, mijnheer de commissaris, dames en heren, de omstandigheden die voor 192 staatshoofden en regeringsleiders aanleiding vormden om naar Kopenhagen af te reizen, zijn niet veranderd, en het mislukken van Kopenhagen mag uiteraard geen reden zijn om onze ambities naar beneden bij te stellen.
Het is echter absoluut noodzakelijk dat we onze strategie bijstellen. We hebben een nieuwe strategie nodig, en deze strategie moet krachtig, dynamisch en innovatief zijn.
De strategie moet allereerst krachtig zijn, want het is van essentieel belang dat we onze doelstellingen niet alleen vasthouden, maar dat we ze ook verhogen, dat we streven naar een vermindering van 30 procent van de emissie van broeikasgassen. We moeten meer vaart zetten achter de omschakeling van onze industrie naar een groene economie, gebaseerd op energierendement, schone en zuinige processen, hernieuwbare energie, en nieuwe vormen van samenwerking tussen informatie- en milieutechnologie. Want de strijd die in Kopenhagen is losgebarsten, is ook de strijd van de industrie en de toonaangevende bedrijven van de eenentwintigste eeuw.
We hebben een dynamische strategie nodig, die op geen enkele manier het VN-proces in de wielen rijdt. We moeten initiatieven ontplooien in de richting van de Verenigde Staten en China, zodat we een potentiële basis kunnen leggen voor een overeenkomst in Mexico. We mogen niet toestaan dat de G2 die we in actie hebben gezien, realiteit wordt, maar we moeten in dit proces juist een volwaardige rol spelen, en dat kan alleen als we met één stem spreken.
We moeten innovatief zijn: innovatief op de koolstofmarkt door invoering van een minimumprijs, en innovatief in de wijze van financiering. Persoonlijk denk ik - en hiermee verwoord ik geen fractiestandpunt - dat we het eens moeten worden over een koolstofheffing aan de grenzen. Vervolgens moeten we het vertrouwen ten aanzien van Afrika herstellen door de fondsen te verhogen. Het mag echter niet zo zijn dat we overheidsontwikkelingshulp recyclen onder de naam 'koolstoffondsen'.
We staan, kortom, voor een behoorlijke uitdaging als we vasthouden aan ons voornemen wereldleider op het gebied van klimaatverandering te zijn.
Satu Hassi
Mijnheer de Voorzitter, het resultaat van de Top van Kopenhagen is een teleurstelling om de redenen die al zijn genoemd. Voor het eerst staat in het VN-document een opwarmingslimiet van twee graden, maar de emissiegrenswaarden die verschillende landen hebben genoemd, komen overeen met een opwarming van de aarde met meer dan drie graden. De laatste keer dat het drie graden warmer was dan nu, lag het zeewateroppervlak wel tien meter hoger.
Wij moeten eerlijk toegeven dat de Europese Unie niet het leiderschap heeft getoond dat zij propageert. De belangrijkste manier om te leiden zou zijn geweest, en is dat nog steeds, dat wij ons doel voor emissiereductie aanscherpten tot ten minste 30 procent. Het juiste doel zou een reductie van 40 procent moeten zijn als wij de boodschap van de klimaatwetenschappers in acht zouden nemen, wat wij moeten doen. Als wij het nu bij een emissiereductie van 20 procent laten, dan betekent dit dat de opwarmingslimiet van twee graden, waar de Europese Unie al meer dan tien jaar over spreekt, slechts loze woorden zijn.
Volgens onderzoeken die gedaan zijn in opdracht van talrijke regeringen, onder andere de Nederlandse regering, ligt een emissiereductie van 20 procent ver verwijderd van het meest ambitieuze doel in de wereld. Uitgaande van de nu beschikbare informatie kost een reductiedoel van 30 procent minder dan wat twee jaar geleden werd begroot voor een emissiereductie van 20 procent.
Natuurlijk waren er in Kopenhagen landen die het onderhandelingsresultaat wilden torpederen. Als de Europese Unie leiderschap had getoond, dan zou dit voor hen moeilijk zijn geweest. Nu maakte de Europese Unie het voor hen gemakkelijk door de tweede verbintenisperiode van het Protocol van Kyoto, die uiterst belangrijk is voor de ontwikkelingslanden, te blokkeren. Het zou constructief zijn geweest te zeggen dat wij onder bepaalde voorwaarden klaar zijn voor de tweede periode van Kyoto en het zou constructief zijn geweest zich te verbinden aan financiële steun voor de klimaatmaatregelen van de ontwikkelingslanden, zonder dat wij geld voor ontwikkelingssamenwerking hergebruiken in een nieuwe rubriek.
Van dit magere resultaat moeten wij nu verder gaan naar een degelijke klimaatovereenkomst. Dat kan internationaal alleen legitiem zijn wanneer er in het kader van de Verenigde Naties over wordt onderhandeld. Wij hebben ook een nieuw soort klimaatdiplomatie nodig. Het is niet genoeg dat onze deskundigen hun weg kennen in de jungle van technische details. Wij moeten geduldig diplomatiek te werk gaan om struikelblokken te ontwijken en om het VN-onderhandelingsproces functioneler te maken, bijvoorbeeld door regels voor de stemming in te voeren.
Martin Callanan
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat ik ongelijk zal krijgen maar het lijkt me steeds onwaarschijnlijker dat het in Kopenhagen gestarte en voorgezette overleg feitelijk zal leiden tot een juridisch bindende overeenkomst waarmee de grootste vervuilers wereldwijd zich allemaal verbinden tot grote emissiereducties.
In deze omstandigheden lijkt het me erg dom als degenen onder ons in de EU die deze zaken bespreken, zouden instemmen met zelfs nog grotere emissiereducties. Er is een percentage van dertig procent genoemd en door mevrouw Hassi zojuist één van veertig procent.
We zouden mijns inziens gek zijn om in te stemmen met verdere reducties als er geen sprake is van een wereldwijde overeenkomst, omdat we dan het risico lopen onze consumenten op te zadelen met een aantal van de hoogste energierekeningen in de ontwikkelde wereld, waardoor de Europese zware industrie en grote energieverbruikers bijzonder concurrentiezwak zullen worden op mondiaal vlak.
De industrie heeft zich al voor een groot deel buiten de EU gevestigd, waarbij natuurlijk simpelweg emissies worden getransfereerd van de EU naar China, India en elders. Dit is een onzinnig economisch beleid want het levert het milieu per saldo niets op. In feite heeft het in een aantal opzichten uiteindelijk een negatief effect op het milieu aangezien die goederen tenslotte gewoon weer worden ingevoerd in de EU.
Ik ben een groot voorstander van een veelomvattende wereldwijde overeenkomst. Ik hoop dat deze er uiteindelijk zal komen, maar tot die tijd moeten we erg oppassen met verdere unilaterale reducties in Europa.
Bairbre de Brún
namens de GUE/NGL-Fractie. - (GA) Mijnheer de Voorzitter, er is dringend behoefte aan een ambitieus en juridisch bindende overeenkomst.
Volgens de meest recente wetenschappelijke informatie moet de EU tot 2020 de emissies met 40 procent hebben teruggebracht en tot 2050 met 80 tot 95 procent. Dergelijke toezeggingen kunnen echter niet worden gedaan als men zichzelf afhankelijk maakt van andermans optreden.
Iedereen moet weten welke daadwerkelijke emissiereducties zullen worden vastgesteld en we moeten zeker weten dat de noodzakelijke financiering beschikbaar wordt gesteld aan ontwikkelingslanden, zodat deze de klimaatverandering en de gevolgen daarvan kunnen tegengaan.
Er is behoefte aan duidelijkheid. We hebben duidelijkheid nodig over wie deze financiering precies zal verlenen, hoeveel ieder ontwikkeld land zal bieden, en hoe en wanneer het zal worden verleend. Het ontbreken van politieke wil, zoals dit in Kopenhagen tot uiting kwam, is iets dat niet nogmaals mag gebeuren.
En ik wens commissaris Dimas heel veel succes.
Anna Rosbach
namens de EFD-Fractie. - (DA) Mijnheer de Voorzitter, in verband met de Top in Kopenhagen over klimaatverandering (COP15) is veel gesproken over zogenaamde klimaatvluchtelingen. Mensen zijn altijd op de vlucht geslagen voor natuurrampen, slechte oogsten, droogte, overstromingen en voedselgebrek. Feit is dat klimaatverandering en de directe gevolgen ervan voor mens en milieu een probleem is waar wij stelling tegen moeten nemen, omdat we geen keus hebben. Ik vraag me echter af of we dat op de juiste manier doen. Ik deel de mening dat we meer bewust moeten zijn van de manier waarop we hulpbronnen gebruiken in ons dagelijks leven en nieuwe technologieën moeten onderzoeken, maar we mogen niet vergeten dat we in feite reeds manieren hebben om problemen die plotseling ontstaan te verlichten. In het kader van COP15 is bijvoorbeeld geschreven over de Cookeilanden, een archipel in de Grote Oceaan. Het probleem van deze eilanden is dat ze bedreigd worden door stijgende waterstanden. Een dijk zou de eilanden kunnen beschermen en een dijk is in feite ook een overzienbare investering, alleen niet voor een arme eilandengroep. Terwijl wij in het Westen debatteren over windenergie, elektrische auto's, zonne-energie, biobrandstof en nieuwe vormen van afvalsortering in Europa, zijn vele eilanden geleidelijk aan het verdwijnen. Daarom stel ik de vraag: moet het Westen miljarden investeren in klimaattechnologie waarvan het effect uiterst twijfelachtig is, terwijl miljoenen mensen geholpen kunnen worden met meer bekende en voordelige maatregelen? In plaats van te kibbelen over statistieken, bewijzen en onderzoek moeten wij nu de gevolgen van klimaatverandering op wereldniveau met concrete maatregelen bestrijden.
Nick Griffin
(EN) Mijnheer de Voorzitter, laten we na Kopenhagen het hele verhaal van de opwarming van de aarde nog eens onder de loep nemen. In Kopenhagen was er niet alleen de ironie van 'Climategate II', maar ook van het begin van een van de strengste winters van de laatste decennia. Sindsdien is het Potsdam-alarm over de zeespiegel vals gebleken, blijkt het Goddard Instituut te hebben geknoeid met temperatuurmetingen, is het verdwijnen van de gletsjers in de Himalaya een verzinsel gebleken en heeft de heer Pachauri zich ontpopt als een klimaatveranderingsprofiteur. De wereld koelt af. De opwarming van de aarde is bedrog.
Bij dit misdrijf vallen er wel degelijk slachtoffers te betreuren. De koolstofbelastingen drijven de brandstofprijzen op en vooral onze senioren krijgen daarvoor op ditzelfde moment de rekening gepresenteerd. De miljarden die worden verspild aan het onderzoeken van dit niet-bestaande probleem kunnen niet meer worden besteed aan de bestrijding van echte plagen zoals Alzheimer of daadwerkelijke milieurampen als ontbossing. De handel in CO2-emissierechten levert gehaaide zakenlieden in de City miljarden op ten koste van in armoede levende gezinnen. Door het verlies van landbouwgrond aan biobrandstoffen zijn de wereldvoedselprijzen al verdubbeld en dus komen miljoenen mensen om van de honger terwijl inhalige corporaties zelfs nog grotere winsten maken.
Zij die de onwetenschappelijke nonsens van door de mens veroorzaakte klimaatverandering verspreiden - Shell, Monsanto, de internationale banken, Bilderbergers, CO2-miljardairs en hun nuttige idiote bondgenoten ter linkerzijde - plegen de grootste fraude ooit in de menselijke geschiedenis. Zij moeten en zullen ter verantwoording worden geroepen, hetgeen ook zou moeten gelden voor hun medestanders op plaatsen zoals deze.
Peter Liese
(DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, tijdens en na de Conferentie van Kopenhagen is er veel gesproken over wijziging van de VN-regels. Mijn suggestie is dat we onze eigen regels ook eens wijzigen, zodat randfiguren als de heer Griffin niet in het begin het woord kunnen voeren, maar helemaal aan het eind, waar zij in dit politieke spectrum thuishoren, of tenminste niet in de eerste ronde.
Dames en heren, natuurlijk was Kopenhagen een teleurstelling. Aan veel van de door ons gestelde eisen en veel van de verwachtingen van de burgers is uiteindelijk niet voldaan. Ik zou een aspect willen toevoegen aan wat eerdere sprekers naar voren gebracht hebben, namelijk dat we voorstander zijn van een internationale overeenkomst over de uitstoot van luchtverkeer en zeevaart. Kopenhagen heeft helaas geen enkele vooruitgang op dit punt gebracht. Het werd niet eens in de Verklaring van Kopenhagen vermeld. Dat is een teleurstellende uitkomst, eens te meer omdat we weten dat elk jaar dat we laten verstrijken, betekent dat we ons extra in moeten spannen. Hoe later we starten, des te doortastender moeten we te werk gaan, wat jaar voor jaar natuurlijk moeilijker wordt. Het is net als bij een ernstige ziekte: hoe eerder men ingrijpt, des te behoedzamer kan de ingreep zijn. Dat maakt deze uitkomst zo teleurstellend.
Toch mogen we niet alleen maar negatief zijn. Vanochtend vroeg iemand mij of het thema klimaatbescherming nu politiek dood was. Dat is het niet. Het moet op de agenda blijven en dat verwachten de mensen ook van ons. Laten we goed kijken wat er in Kopenhagen ook aan positiefs gebeurd is. Ik noem twee kleine voorbeelden, namelijk de verplichting die twee ontwikkelingslanden, de Malediven en Costa Rica, zijn aangegaan om binnen tien jaar klimaatneutraal te worden. Daar kan de hele wereld - Europa en de rest van de wereld - een voorbeeld aan nemen. Het zijn dan wel kleine landen, maar ook in een groot land als Brazilië is opmerkelijke vooruitgang geboekt.
Laten we daarom van onze fouten leren en niet zo arrogant zijn om op de oude voet verder te gaan. Laten we echter ook niet in zak en as blijven zitten maar ons aansluiten bij degenen overal ter wereld die vooruitgang willen boeken bij de klimaatbescherming. Het mag geen spelletje industrielanden tegen ontwikkelingslanden blijven. Het moet gaan tussen de landen die begrepen hebben wat er op het spel staat en de rest van de wereld, die hopelijk steeds kleiner wordt.
Jo Leinen
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, afgelopen weekeinde was ik bij de informele raad Milieu in Sevilla. Het was een van de eerste Raadsformaties onder Spaans voorzitterschap. U kon daar door familieomstandigheden helaas niet bij aanwezig zijn, maar uw staatssecretaris, mevrouw Ribeira, heeft u uitstekend vervangen. De hele bijeenkomst was ook uitstekend georganiseerd en de betrokkenheid van het Spaanse Raadsvoorzitterschap bij deze materie was voelbaar.
Tot zover het goede nieuws, want het resultaat van deze Raad was niet om over naar huis te schrijven. De Raad is hopeloos verdeeld. Onder de landen bestaat een volstrekt verschil van mening over de nu te volgen koers. En dat is voorwaar geen goed teken. Het zal uw taak, uw verantwoordelijkheid zijn om de zevenentwintig lidstaten op één lijn te krijgen.
Het lijkt mij dat wij in de Europese Unie na Kopenhagen drie dingen moeten doen. Ten eerste moeten we het initiatief in de mondiale klimaatbescherming terug zien te winnen. Verder moeten we in de toezeggingen die we gedaan hebben geloofwaardig blijven en ten derde moeten we in de aanloop naar Mexico dringend nieuwe medestanders zien te winnen.
Wat ten eerste de rol van initiatiefnemer betreft ben ik het eens met alle vorige sprekers die stelden dat we onze belofte om de CO2-uitstoot met 30 procent te reduceren overeind moeten houden. Ik zou graag zien dat wij het VN-secretariaat op 31 januari in Bonn dit percentage konden noemen en niet de oude 20 procent. Als we ons van vergelijkbare inspanningen van anderen afhankelijk maken, komt er nooit iets van terecht en valt er ook in Mexico niets te halen.
Om ten tweede geloofwaardig te blijven zullen we de genoemde 7,2 miljard euro nog vóór Mexico vrij moeten maken. De Afrikaanse landen moeten kunnen merken dat er al met de eerste maatregelen begonnen wordt.
Komen we tot slot bij het winnen van medestanders. Ik hoop dat we een klimaatbeschermingsdiplomatie van de grond krijgen en dat we, vooral met steun van de Afrikaanse Unie, ook in Latijns-Amerika en Azië genoeg medestanders voor een wereldwijde overeenkomst in Mexico vinden.
Chris Davies
(EN) Mijnheer de Voorzitter, medestanders, we moeten verder na Kopenhagen. We weten alleen niet hoe. We tasten in het duister. Ik denk dat we eenvoudigweg alle mogelijkheden moeten bestuderen en hopen dat één of een aantal ervan ons op weg zal helpen.
We moeten absoluut proberen onze ambities en ons leiderschap te behouden en op dit punt moet er in de komende twee weken een cruciale beslissing worden genomen. Ik wil dan ook weten wat het voorzitterschap gaat doen om ervoor te zorgen dat deze de juiste is.
Veertig procent van onze emissies is afkomstig van de in onze elektriciteitscentrales gestookte fossiele brandstoffen. Daarom wordt de ontwikkeling van de technologie voor afvang en opslag van kooldioxide als zo belangrijk beschouwd. De Raad heeft derhalve drie jaar geleden besloten dat we moeten proberen tegen 2015 twaalf demonstratieprojecten op te zetten. Een jaar geleden zijn we een methode overeengekomen voor de financiering van deze projecten, namelijk de aanwending van driehonderd miljoen aan rechten uit de regeling voor de emissiehandel. Er zaten drie maanden tussen het ontstaan van dit idee in het Parlement en de toestemming van de Raad om de weg hiervoor vrij te maken, maar twaalf maanden later zijn we het nog steeds niet eens over hoe de projecten moeten worden geselecteerd of hoe het geld moet worden besteed. De Commissie heeft eindelijk een ontwerpbesluit ingediend. Er worden slechts acht CCS-projecten in voorgesteld en het aanbevolen tijdschema betekent dat ze onmogelijk allemaal tegen 2015 kunnen worden gerealiseerd. Commissaris Rehn bevindt zich dus in een moeilijke positie. Ik hoop dat iemand hem voor het einde van dit debat een kleine nota kan geven, zodat hij het gebrek aan ambitie in dit document kan uitleggen.
We moeten echter afspreken dat we toch verder moeten, hoe ontoereikend het ontwerpbesluit ook is. Het zal op 2 februari worden besproken tijdens een bijeenkomst van het Comité klimaatverandering van de Raad en een aantal lidstaten verzet zich ertegen dat de Commissie het laatste woord heeft over de selectie van de projecten en de aanwending en verdeling van het geld.
Deze bijeenkomst zal voor de Europese Unie de eerste gelegenheid zijn sinds Kopenhagen om te laten zien of zij vooruitgaat en praktische stappen zet of achteruit zal glijden. Zowel voor de Commissie als het voorzitterschap is het een cruciale test.
Mijn vraag aan de minister is dan ook: zal het voorzitterschap ervoor zorgen dat tijdens deze bijeenkomst alle neuzen dezelfde kant op wijzen of gooit u het bijltje erbij neer?
Bas Eickhout
Voorzitter, laten we heel duidelijk zijn: Kopenhagen is mislukt en eigenlijk zijn er drie grote verliezers in Kopenhagen: de Verenigde Naties, de Europese Unie en het klimaat. Het wordt dus van het hoogste belang dat deze drie verliezers in 2010 winnaar worden op de weg naar Mexico. Daar moeten drie zaken voor gebeuren. Ten eerste: de EU moet inderdaad met één stem gaan spreken - de heer Rehn zei het al -, maar wie gaat het worden? Graag concreet antwoord. Wie gaat in Mexico namens Europa spreken?
Ten tweede, de Verenigde Naties. Dat betekent dat Europa ook in de onderhandelingen zijn leiderschap moet waarmaken. Dat betekent niet meer alleen kijken naar de Verenigde Staten en China, maar vooral naar die landen die ook wat willen met het klimaat. Hierbij denk ik aan de Afrikaanse Unie, Mexico, Brazilië en Zuid-Afrika. Verbreed de groep landen waarmee je een akkoord wilt sluiten.
Dan ten derde: het klimaat. Ja, we hebben 2 graden afgesproken, maar 2 graden betekenen ook iets. 2 graden betekenen volgens de wetenschap dat de rijke landen hun CO2-uitstoot met 40 procent moeten reduceren. 30 procent moet dus nu door de Europese Unie beloofd worden. Op 31 januari kan Europa zijn leiderschap weer waarmaken door met 30 procent te komen. Ik vraag de EU om met die 30 procent te komen. Graag een reactie daarop, want dat is de enige manier om leiderschap te tonen en 2010 het jaar te maken van de Verenigde Naties, de Europese Unie én het klimaat.
Derk Jan Eppink
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik steun de milieudoelstellingen voor 2020, maar over sommige methodes heb ik toch wel ernstige twijfels. De Conferentie van Kopenhagen was een goed voorbeeld van hoe het niet moet. En welke lessen kunnen daaruit worden getrokken?
De Conferentie was te massaal om tot resultaten te kunnen leiden: een popconcert met 50 000 mensen kan wel, maar een vergadering niet. In de tweede plaats waren China en India, samen met de Verenigde Staten, Europa te slim af. In plaats van een bepalende speler was de EU een verwarde toeschouwer.
Wat staat ons te doen? Ik denk dat we nog eens moeten nadenken over de vorm die we hebben gehanteerd; liever een G20 dan een evenement van Woodstock-proporties. In de tweede plaats moeten we eens ophouden met die morele arrogantie om China en India te vertellen wat ze moeten doen. Het opwerpen van belangrijke barrières om beide landen te straffen, zou rampzalig zijn. Integendeel, de EU zou er goed aan doen om haar eigen standpunt te heroverwegen, dat uiteindelijk onze eigen groei en werkgelegenheid zal ondermijnen.
Ten slotte moet het bewijsmateriaal serieus worden onderzocht. "Climategate” vormde reeds een waarschuwing, en de bewering dat de gletsjers in de Himalaya zich aan het terugtrekken zijn, lijkt nu op speculatie te berusten. Sommige leden van het IPCC voorspellen nu zelfs afkoeling van de aarde.
Er is behoefte aan objectief, onpartijdig wetenschappelijk onderzoek, en niet aan politiek activisme vanuit een bepaalde agenda. Wat is er nu waar en wat niet: op dit moment weten we dat gewoonweg niet, en naar mijn mening moeten we eerst de feiten op orde hebben. Mijnheer de commissaris, minister, ik hoop dat u deze vragen met een open geest in overweging zult nemen.
Sabine Wils
(DE) Mijnheer de Voorzitter, de VN-klimaatconferentie is op het keiharde eigenbelang van de rijke industrielanden stukgelopen. De bestaansgrond van miljarden mensen in ontwikkelingslanden en het voortbestaan van bedreigde insulaire staten komen daardoor in gevaar.
Er is geen overeenkomst over een effectieve beteugeling van een verdere opwarming van de aarde. De EU heeft in het belang van Europese ondernemingen en van de concernwinsten hoog spel gespeeld. De doelstelling om de broeikasgassen in de lidstaten van de EU uiterlijk in 2020 met een totaal van 30 procent te verminderen werd te laat ingebracht.
Betere klimaatdoelstellingen afhankelijk te maken van een prestatie vooraf door andere landen betekent de toekomst van de mensheid op het spel zetten. De feiten spreken duidelijke taal: de CO2-uitstoot lag in 2007 in China bij 4,6 ton per persoon, in Duitsland bij 9,7 ton en in de VS bij 19,1 ton. Er is dringend behoefte aan klimaatgerechtigheid voor de hele mensheid. De gevestigde en de opkomende industrielanden dienen het volgend jaar in Mexico City eens te worden over een bindende overeenkomst, met concrete en ambitieuze doelstellingen.
Godfrey Bloom
(EN) Mijnheer de Voorzitter, je kunt natuurlijk wel aan mij zien dat ik een scepticus ben, omdat ik er niet als een vogelverschrikker uitzie.
Net als zovelen van u heb ik mij een weg gebaand door de sneeuwstorm in Kopenhagen. Het is interessant, niet waar, dat we in Londen nu de koudste winter hebben in dertig jaar? Hetzelfde geldt voor Polen, Korea en China. We hebben extreem lage temperaturen gehad in Florida, Arizona, Texas - daar sneeuwde het voor het eerst, geloof ik, sinds honderd jaar. Natuurlijk, zoals Giles Coren van de Londense Times zei, mijn hemel, we begrijpen het gewoon niet - natuurlijk, daar gaat het om bij de opwarming van de aarde: we moeten eerst wennen aan ijskoude temperaturen.
Welnu, we hebben de hockeystick van Al Gore gezien, die nog steeds, zo heb ik begrepen, in de staatsscholen in Londen wordt getoond - Al Gore, die handelaar in gebakken lucht, die oplichter! We hebben professor Jones van de Universiteit van East Anglia gezien - een oplichter! En nu weer - en daar heeft u nog niets over gehoord omdat het buiten het publieke domein is gehouden - de New Zealand National Climate Database: ik heb de cijfers hier - met alle cijfers is geknoeid.
Wanneer worden jullie eens allemaal wakker? Dit is bedrog, bedrog, bedrog!
(Spreker verklaart zich bereid een "blauwe kaart”-vraag krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement te beantwoorden)
Chris Davies
(EN) Mijnheer de Voorzitter, blijkbaar zijn alle wetenschappelijke inzichten over klimaatverandering onzin volgens de heer Bloom, omdat we een koude winter hebben gehad.
Ik vraag me af of de heer Bloom ons zou willen vertellen wat het verschil is tussen klimaat en weer.
Godfrey Bloom
(EN) Klimaat, meneer Davies, is iets waar we allemaal gewoon genoegen mee moeten nemen.
Zoltán Balczó
(HU) Mevrouw de minister, ik heb verrassend nieuws voor u. De Klimaattop in Kopenhagen is voorbij. U sprak over doelen en illusies alsof deze Top nog moet plaatsvinden. Het is op een fiasco uitgelopen. Er zijn geen juridisch bindende toezeggingen ondertekend. Om aan te geven wat vrijwilligheid betekent, is Kyoto echter een goed voorbeeld. We weten hoeveel de toezegging van de Verenigde Staten waard is, maar ook het Canadese voorbeeld is het vermelden waard. Canada heeft de Overeenkomst van Kyoto ondertekend en vervolgens zijn CO2-uitstoot zonder verdere gevolgen met 26 procent verhoogd. Kopenhagen is een niet mis te verstane boodschap over de wereld waarin wij leven.
De wereld van nu wordt bepaald door economisch fundamentalisme. Als het maatschappelijke belang van de mensen tegenover het belang van de mondiale economie komt te staan, zegeviert altijd de laatstgenoemde. Uiteraard zit er achter de mondiale economie een kleine machtselite. Om de onherroepelijke klimaatsverandering een halt toe te roepen, is verandering van een ander klimaat nodig, van het politieke en morele klimaat. Zolang dit niet gebeurt, zolang de mens leeft bij gratie van de economie en niet andersom, en zolang de sociaal-ecologische markteconomie geen geaccepteerd leidend principe wordt, zijn alle conferenties van dit kaliber tot mislukken gedoemd.
Richard Seeber
(DE) Mijnheer de Voorzitter, als er iets van Kopenhagen valt te leren, dan is het realiteitszin. Ik kan mij nog goed aan het debat herinneren dat we voorafgaand aan Kopenhagen in het Parlement voerden. Alle collega's straalden van optimisme. Maar dat haalt niets uit. Het is een internationale conferentie, met eigen regels. Met goede wil alleen bereik je weinig. Laten we daarom de volgende onderhandelingsronde in Mexico met de nodige realiteitszin ingaan.
Als we Kopenhagen evalueren, gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat de uitkomst zo slecht nog niet is, omdat die toch als basis voor de onderhandelingen in Mexico kan dienen en er toch het een en ander bereikt is. Wat de grootste teleurstelling voor ons Europeanen moet zijn, is dat wij - de EU - er niet bij waren, toen het slotdocument werd ontworpen. Dat moet ons toch te denken geven, omdat wij toch steeds te kennen geven dat we voorop willen lopen in de mondiale strijd tegen de klimaatverandering.
Waar lag dat aan? Enerzijds waarschijnlijk omdat we met onze 14 procent CO2-uitstoot niet tot de grootste emittenten behoren. De VS en China zorgen samen voor bijna de helft. Maar wij in Europa spreken nu eenmaal niet met één stem. De meest recente Milieuraad heeft duidelijk aangetoond hoezeer de meningen daar uiteenlopen. Sommige landen zien de problematiek heel anders dan bijvoorbeeld de meerderheid hier in het Parlement.
Een andere reden is ongetwijfeld ook dat wij Europeanen niet zo goed zijn als wij steeds beweren. Als we namelijk deze mechanismen voor een schone ontwikkeling, de zogeheten joint implementation measures en wat dies meer zij niet meetellen en uitsluitend kijken naar onze eigen maatregelen ter verlaging van de CO2-uitstoot, dan zien we dat onze balans minder goed is dan we steeds doen voorkomen.
Ten derde dient ook gezegd te worden dat andere landen en andere delen van de wereld dit probleem op een andere manier benaderen. Ons grote doel is een juridisch bindende overeenkomst, maar dat is niet het middel waar China en de VS voor kiezen.
Alles overziend zouden we moeten overwegen bij de onderhandelingen die we voeren meer flexibiliteit aan de dag te leggen, omdat de gezamenlijke strijd tegen het verschijnsel klimaatverandering weliswaar belangrijk is, maar de methoden die daartoe leiden best verschillend kunnen zijn.
Dan Jørgensen
(DA) Mijnheer de Voorzitter, ik zou de klimaatsceptici in dit Parlement de volgende vraag willen stellen: als negen van de tien artsen tegen u zeggen dat ze er voor meer dan 90 procent zeker van zijn dat u ernstig ziek bent, maar dat ze een bepaald geneesmiddel hebben die de ziekte kan genezen, een geneesmiddel zonder bijwerkingen, zou u dat geneesmiddel dan niet innemen? Natuurlijk zou u dat wel doen. In Kopenhagen had de wereld op een overeenkomstige manier moeten reageren. De wereld moet natuurlijk overeenkomstig reageren, wanneer meer dan 90 procent van de vooraanstaande onderzoekers op dit gebied ter wereld zeggen dat de opwarming van de aarde een feit is en te wijten aan menselijke activiteit. Daarom zou de EU ook leiderschap moeten tonen. Het is duidelijk dat we kritiek kunnen hebben op de Verenigde Staten. Het is duidelijk dat we kritiek kunnen hebben op China wegens het ontbreken van de politieke wil die nodig was in Kopenhagen. Echter, in dit Parlement moeten we de hand in eigen boezem steken, kritisch zijn ten opzichte van het gebrek aan initiatief vanuit de EU. De EU had twee dingen kunnen doen, en de EU zou twee dingen moeten doen in de aanloop naar de top in Mexico. Ten eerste moeten we het voortouw nemen wanneer het erom gaat ons vast te leggen op reductiedoelen. Dit wil zeggen dat we van 20 naar 30 procent toegezegde reducties in het jaar 2020 gaan. Ten tweede moeten we de bedragen vaststellen die we bereid zijn bij te dragen aan de langetermijnfinanciering van de aanpassing aan klimaatverandering, waarvan we weten dat die eraan zit te komen. Tot slot is het duidelijk dat het ook een effect zal hebben als we met één stem spreken, aangezien we op die manier beter in staat zullen zijn om op een rationelere en eenduidigere manier te onderhandelen dan we in Kopenhagen hebben gedaan. De heer Callahan van de Fractie Europese Conservatieven en Hervormers heeft gezegd:
(EN) "het zou krankzinnig zijn om ons ambitieuzer op te stellen in de huidige situatie".
Nee, meneer Callanan, het zou krankzinnig zijn om ons niet ambitieuzer op te stellen.
Lena Ek
(SV) De Top van Kopenhagen was ongetwijfeld een grote teleurstelling, maar nu is het belangrijk om naar de toekomst te kijken. Dat doen wij, liberalen, en ik hoop dat we dat in Europa samen kunnen doen. We hebben een strategie nodig en we hebben een "post-Kopenhagen-agenda" nodig. Een belangrijk instrument om dat te verwezenlijken is het blijven investeren in het emissiehandelsstelsel. De EU zou onverwijld met de VS moeten beginnen te onderhandelen over de integratie van het zich ontwikkelende Amerikaanse systeem en het Europese systeem. Een trans-Atlantische markt voor koolstofemissies zou het begin kunnen zijn van een mondiale markt.
De heer Rehn hield een uitstekend inleidend betoog. Zijn conclusie klopt volledig. De EU moet in deze onderhandelingen met één stem spreken. We mogen echter niet vergeten dat het Europees Parlement nu, krachtens het Verdrag van Lissabon, de manier kan beïnvloeden waarop besluiten worden genomen. Het Parlement moet betrokken zijn bij het voorbereidend werk aangezien een uiteindelijke overeenkomst onze goedkeuring vereist.
Tezelfdertijd moeten we in Europa onze eigen koolstofmarkt blijven versterken en ophouden met het gratis uitdelen van emissierechten. We moeten investeren in nieuwe technologie en we moeten, ten derde, een bodemprijs vastleggen voor koolstofdioxide. De klimaatdoelstellingen kunnen worden verwezenlijkt door middel van marktmechanismen, niet door meer bureaucratie.
Als we de Top van Kopenhagen nu achter ons laten, met frisse moed opnieuw beginnen en met volle kracht werk maken van toekomstige maatregelen, moeten we ons eerst toespitsen op EU 2020. De maatregelen maken daar deel van uit en we moeten scherpe voorstellen hebben met betrekking tot energie-efficiëntie en tot de manier waarop we in nieuwe technologie investeren. We hebben een klimaatwerkgelegenheidsstrategie nodig. Tot slot zou ik duidelijk willen zeggen dat we een reductie van de koolstofdioxide-emissies met 30 procent nodig hebben als we niet alleen de strijd om het klimaat willen winnen maar ook de strijd om de markt.
Yannick Jadot
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de minister, ik ben zeer verbaasd over uw zelfvoldane houding ten aanzien van de prestaties van de Europese Unie op klimaatgebied. Zeker, Europa heeft in de afgelopen tien jaar meer en betere prestaties geleverd dan de meeste andere landen in de wereld, maar het Europese leiderschap is in Kopenhagen duidelijk ten onder gegaan.
We hebben in Kopenhagen overigens gezien dat Europa is verworden tot niet meer dan een optelling van de persoonlijke communicatiestrategieën van Europese staatshoofden en regeringsleiders, en ik noem hier in het bijzonder de heer Sarkozy, mevrouw Merkel en de heer Brown. Onder dergelijke omstandigheden kan het VN-proces uiteraard gemakkelijk onderuit worden gehaald. Het is waar dat het VN-systeem ingewikkeld is en dat een G20, waarbij nietszeggende overeenkomsten worden opgesteld maar ook een flinke hoeveelheid publiciteit is gegarandeerd, veel eenvoudiger is.
Daarom zal Europa het komende jaar meer en betere prestaties moeten leveren. We hebben momenteel een doelstelling van 20 procent. Maar 20 procent betekent in feite, dat we de komende tien jaar minder gaan doen dan we de afgelopen tien jaar hebben gedaan. Dat komt neer op een vermindering van de Europese klimaatinspanningen. Dat is niet alleen absurd ten aanzien van het klimaat, aangezien wetenschappers ons vertellen dat we een doelstelling van 40 procent moeten zien te halen, maar het is ook absurd ten aanzien van onze economie en onze werkgelegenheid.
Daarom, mevrouw de minister, verzoek ik u met klem de Europese ambitie voor het klimaat niet te verlagen tot de kleinste gemene deler; tot de doelstelling die werd geuit door voorzitter Barroso, die halsstarrig blijft vasthouden aan die 20 procent, of tot de doelstellingen van Italië en Polen, die binnenkort gaan beweren dat het klimaat helemaal niet verandert. Leest u de resolutie van het Europees Parlement nog een keer en kiest u vandaag nog voor een onvoorwaardelijke 30 procent.
Konrad Szymański
(PL) Mijnheer de Voorzitter, we moeten accepteren dat niemand, met uitzondering van bepaalde Europese lidstaten, wil betalen voor beperking van de CO2-uitstoot, of zijn energieverbruik wil verlagen. Het is zelfs nog erger: sommige ontwikkelingslanden, die zich bedienen van vervelende antikoloniale retoriek, willen hier rijk van worden, terwijl ze tegelijkertijd de meeste koolstofdioxide uitstoten in de atmosfeer. Afrikaanse landen, China en India willen hun vrijstellingen behouden zodat ze zich niet hoeven te houden aan het internationale systeem voor emissiecontrole en tegelijkertijd miljarden euro's ontvangen voor schone technologieën. Dit is een situatie die we niet kunnen verantwoorden aan onze belastingbetalers. Na de Conferentie in Kopenhagen moeten we tot ons laten doordringen dat Europa deze kosten niet alleen kan dragen, ten eerste omdat we door alleen te handelen de groei van onze economie nog verder zullen vertragen en de welvaart van onze burgers zullen schaden, en ten tweede omdat we door alleen te handelen niets zullen veranderen aan de uitstoot, omdat we er al in geslaagd zijn onze eigen uitstoot te verlagen.
Elie Hoarau
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de minister, dames en heren, Kopenhagen was dan wel een mislukking, maar de mobilisering van niet-gouvernementele actoren was uitzonderlijk groot, en daaruit blijkt een echte, internationale steun voor een rechtvaardig klimaatbeleid.
Van nu af aan is het een gegeven dat in het vervolg van de onderhandelingen allereerst rekening moet worden gehouden met de belangen van kleine, kwetsbare eilandstaten en met Afrika. We moeten er ook op toezien dat de in Kopenhagen toegezegde 100 miljard dollar daadwerkelijk een aanvulling vormen op de eerder toegezegde overheidsontwikkelingshulp.
Tot slot moeten we ons ervan bewust zijn dat we nog maar heel weinig tijd hebben om in actie te komen. Binnenkort zullen de gevolgen van de klimaatverandering onomkeerbaar zijn. Het jaar 2010 is onze laatste kans als we serieuze successen willen boeken in Mexico City.
Oreste Rossi
(IT) Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, zeg niet dat we u niet hebben gewaarschuwd. De resolutie over COP 15 waarover dit Parlement heeft gestemd, was veel geschreeuw maar weinig wol.
We hebben te veel gevraagd en niets gekregen. Dat zegt niet de Lega Nord, maar Ivo de Boer, secretaris van de VN-conferentie over klimaatverandering. De conferentie is niet echt rampzalig geweest, ook al is de overeenkomst niet meer dan een intentieverklaring. De tekst die heeft voorkomen dat COP 15 een complete mislukking werd en waarover overeenstemming werd bereikt na een onderhandelingsmarathon die zijn weerga niet kent, heeft nauwelijks enige inhoud.
De Overeenkomst van Kopenhagen, gesloten door de Amerikaanse president Obama, de Braziliaanse president Lula, de Chinese premier Wen Jiabao, de Indiase premier Singh en de Zuid-Afrikaanse president Zuma en opgelegd aan alle andere landen, is niet eens formeel goedgekeurd. Na de afwijzing van acht landen, waardoor de overeenkomst niet kon worden aangenomen, heeft de plenaire vergadering van de 192 deelnemende landen er slechts nota van genomen.
Beste collega's, het verhaal over de opwarming van de aarde is slechts tijdsverspilling. Sinds december hebben kranten en televisiejournaals aangekondigd dat Europa in de greep is van extreme kou. Laten we nutteloze en kostbare speculaties over het klimaat voorkomen.
Angelika Werthmann
(DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het enige concrete resultaat van de klimaatconferentie in Kopenhagen was het besluit om de aardopwarming tot twee graden Celsius te beperken. De daarvoor nodige maatregelen heeft men echter in het duister gelaten. Dit minimale compromis is teleurstellend voor ons, vooral omdat het nu aan elk land afzonderlijk overgelaten wordt om de klimaatafspraken al dan niet over te nemen. De tijd dringt werkelijk. Het is aan ons om te beslissen hoe het nu verdergaat. We zouden duurzame en klimaatvriendelijke ontwikkelingen moeten stimuleren, die het ons mogelijk maken de hulpbronnen van onze aarde eerlijk te benutten, voor onszelf en voor toekomstige generaties. De EU en haar lidstaten zouden hun wereldwijd leidende positie bij de groene technologieën verder moeten verstevigen. Dan zouden we tenminste een begin maken.
Rachida Dati
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de minister, mijnheer de commissaris, het zal niemand zijn ontgaan dat Kopenhagen een gemiste kans was. Toch - en ik herhaal inderdaad uw woorden, commissaris - heeft deze top ook twee positieve punten opgeleverd. Het eerste punt is dat deze top veel meer staatshoofden en regeringsleiders in beweging heeft gebracht dan de top van Kyoto. Het tweede is dat er financiële toezeggingen zijn gedaan die specifiek bedoeld zijn om opkomende landen te helpen in hun strijd tegen de opwarming van de aarde.
Maar wat moet Europa nu doen? Uiteraard moet Europa doorgaan met zijn uitstekende inspanningen ter vermindering van de emissie van broeikasgassen, want het staat buiten kijf dat Europa op dit vlak zeer verdienstelijke prestaties heeft geleverd. De doelstelling van Kyoto was een vermindering van 8 procent, maar de Europese bedrijven hebben al een vermindering van bijna 13 procent weten te behalen. Zij hebben dus een uitstekende prestatie geleverd en laten zien dat ze bijzonder begaan zijn met de bescherming van het milieu. Deze inspanningen en deze positieve instelling mogen echter beslist niet terechtkomen in een context van oneerlijke concurrentie. Ik heb het u tijdens de hoorzittingen al gezegd, mijnheer Rehn, dit alles is alleen mogelijk in een context van volkomen eerlijke concurrentie. We moeten echt overwegen een koolstofheffing in te voeren aan de grenzen van de Europese Unie. Want we kunnen onze bedrijven en dus onze werkgelegenheid niet overleveren aan een volkomen oneerlijke concurrentie die in het voordeel is van landen die geen enkel respect tonen voor, noch dezelfde normen hanteren ten aanzien van milieubescherming en vermindering van de uitstoot van broeikasgassen. Ik ben derhalve van mening dat het absoluut noodzakelijk is - en ik sluit me daarmee aan bij mijn collega, mevrouw Lepage - op een gegeven moment te overwegen een koolstofheffing in te voeren aan de grenzen van de Europese Unie.
Voorts was ik tijdens de hoorzittingen aangenaam verrast over het feit dat commissaris Tajani een impactstudie naar de mogelijke invoering van een koolstofheffing aan de grenzen van de Europese Unie niet uitsluit. Ik denk dus, beetje bij beetje, dat we deze strijd gaan winnen, want het is belangrijk om onze Europese bedrijven en werkgelegenheid te beschermen.
Anni Podimata
(EL) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de minister, het zou natuurlijk onze voorkeur hebben genoten als de discussie van vandaag had plaatsgevonden onder andere omstandigheden, als wij een juridisch bindende overeenkomst op wereldwijd niveau hadden kunnen evalueren en als wij als Europese Unie hadden kunnen beslissen over de volgende te nemen stappen. Helaas lagen de behaalde resultaten in Kopenhagen ver onder de verwachtingen, maar lieten ook de omstandigheden te wensen over. Dit is de eerste belangrijke reden waarom wij uiting willen geven aan onze teleurstelling.
De tweede reden waarom wij uiting willen geven aan onze teleurstelling is iets waar wij als Europees Parlement direct mee te maken hebben, namelijk het slechte beeld dat de Europese Unie tijdens de Klimaatconferentie in Kopenhagen heeft afgegeven. Alhoewel men zou verwachten dat de Europese Unie tijdens de eerste wereldconferentie waar zij aan deelnam na het in werking treden van het Verdrag van Lissabon een duidelijk leidende rol op zich zou nemen in de inspanningen om te komen tot een nieuwe, ambitieuze en veelomvattende overeenkomst op wereldwijd niveau voor de bestrijding van klimaatverandering, zijn wij samen met alle Europese burgers getuige geweest van een algemeen beeld van versplintering, waarbij bepaalde Europese leiders hun eigen spel speelden, en de Europese Unie de rol van figurant of zelfs toeschouwer had. Dit is niet de rol die wij willen en niet de rol die bij ons past.
Wat moet er dus gebeuren? Wij vragen de Europese Commissie en de Raad om te tonen dat zij opgewassen zijn tegen de omstandigheden en ervoor te zorgen dat in de nieuwe inspanningen een hoofdrol voor Europa is weggelegd. Laten we ook niet vergeten dat het hier niet alleen maar gaat om de beperking van de gevolgen van klimaatverandering. De inzet is veel breder: het gaat om de overgang naar een nieuw ontwikkelingsmodel, naar een groen ontwikkelingsmodel, dat het Europese antwoord zal zijn op de noodzaak nieuwe banen te scheppen, het concurrentievermogen van de Europese economie te versterken en de leidende rol voor de Europese Unie in de nieuwe orde die zich aan het ontwikkelen is, te consolideren.
Fiona Hall
(EN) De resultaten van Kopenhagen waren uiterst teleurstellend, maar nu moeten we weer verder. De EU moet zich nu inzetten voor een emissievermindering van 30 procent en wel om drie redenen.
De eerste reden is gewoon dat een vermindering van 30 procent op dit moment nauwelijks meer inspanning vergt dan de oorspronkelijke vermindering van 20 procent, eenvoudigweg vanwege de afname van de economische bedrijvigheid als gevolg van de recessie.
Ten tweede, als we nu op de rem gaan staan, zouden we het momentum verliezen dat in de nieuwe groene industrieën is opgebouwd. We kunnen ons niet maar "half” inzetten voor investeringen in hernieuwbare energiebronnen en koolstofarm vervoer. Er moet een enorme infrastructuur worden opgezet, of dat nu gaat om een supernetwerk in de Noordzee of, op kleinere schaal, om oplaadpunten voor elektrische auto's. Honderden, duizenden nieuwe banen staan op het spel, alleen al in het Verenigd Koninkrijk gaat dit mogelijk om 70 000 in de offshorewindindustrie. Deze banen, die zo noodzakelijk zijn voor het economisch herstel, komen er echter alleen als er een duidelijk stappenplan is op weg naar een koolstofvrij Europa tegen 2050.
Om te investeren is een klimaat van zekerheid nodig, en we moeten ons ervan bewust zijn dat Europa zijn positie als leider op het gebied van hernieuwbare technologie dreigt kwijt te raken. Zowel de Verenigde Staten als China ontwikkelen hun industrieën in de sector van hernieuwbare energiebronnen in een zeer hoog tempo. Als we nu aarzelen, zullen die nieuwe groene banen op andere continenten terechtkomen.
Ten slotte hebben we die vermindering van 30 procent nodig omdat die extra inzet grotendeels gemakkelijk via een grotere energie-efficiëntie kan worden gerealiseerd. Het zou hoe dan ook dwaas zijn om niet meer aan energie-efficiëntie te doen. Energie-efficiëntie betekent economische efficiëntie. Dit betekent lagere energierekeningen, geen hogere, en het leidt ook tot een betere energiezekerheid. Dus welke cijfers er ook op 31 januari door de andere partijen naar voren worden gebracht - en misschien zullen we nog prettig verrast worden - de EU moet zich nu verplichten tot een vermindering van 30 procent.
Ivo Strejček
(CS) Voor een goede beoordeling van de Top van Kopenhagen en de uitkomsten ervan dienen we enerzijds ons gezonde boerenverstand te gebruiken en anderzijds naar de enorme hoeveelheid beschikbare ecologische en economische gegevens te kijken, waaruit blijkt dat er helemaal geen sprake is van wereldwijde opwarming en dat wanneer daar überhaupt sprake van zou zijn, deze volledig buiten de mens omgaat en puur en alleen het gevolg is van natuurlijke processen. Trouwens, vorige week zijn we te weten gekomen dat een groot deel van de door het internationaal klimaatpanel gebruikte gegevens opzettelijk vervalst waren of verkeerd geïnterpreteerd. Het is dan ook een goede zaak dat de Top van Kopenhagen mislukt is. Ik hoop dat deze mislukking er in de eerste plaats toe leidt dat men afstand neemt van het agressieve, zogeheten groene beleid. Ten tweede hoop ik dat als gevolg hiervan de politiek zich weer gaat bezighouden met kwesties waar de burgers in deze tijden van economische recessie daadwerkelijk mee zitten. Ten derde hoop ik dat de verspilling van het geld van de belastingbetaler aan twijfelachtige groene projecten een halt wordt toegeroepen, en ten vierde dat er ruimte wordt geschapen voor een praktisch debat over een rationele, doeltreffende en goedkopere energieopwekking en dat kernenergie een renaissance mag beleven. Dames en heren, als ik met mijn kiezers spreek, schudden deze telkens weer ongelovig het hoofd als ik hun vertel over welke zaken wij ons hier zoal druk maken zonder ons bezig te houden met hun echte problemen.
Marisa Matias
(PT) Mijnheer de Voorzitter, gezien de urgentie van dit onderwerp was hetgeen we in Kopenhagen hebben gezien een enorm aantal stappen achteruit. Weliswaar namen er in Kopenhagen meer staatshoofden deel dan in Kyoto, maar dat heeft ook tot meer tweespalt geleid en tot een situatie van "ieder voor zich", waarin elk land zijn eigen doelstellingen mag formuleren en dan ook nog op vrijwillige basis.
We hebben nu een doelstelling van twee graden en financieringsdoelstellingen die op geen enkele manier geconcretiseerd zijn, en ook dat is dus geen troost. Ik ben echter van mening dat we ons op de toekomst moeten richten. Als we ons op de toekomst richten, gaan we over van retoriek naar actie.
De Europese Unie heeft altijd gezegd een leidende rol te willen vervullen, maar eenmaal in Kopenhagen begon ze te twijfelen en liet ze na de doelstellingen vast te leggen of te verdedigen die ze hier als haar doelstellingen had geformuleerd en waarvan ze niet zou afwijken.
Ik vraag me echter af of we in de toekomst niet rechtvaardiger kunnen zijn, of dat we, door onze zwakte en doordat sommige landen besluiten over anderen, zullen blijven toestaan dat de minder bedeelden de grootste rekening blijven betalen.
Timo Soini
(FI) Mijnheer de Voorzitter, de Klimaattop van Kopenhagen was een totale flop. Ik heb hier in december tegen de desbetreffende resolutie gestemd, en ik had gelijk, net als 92 anderen hier.
De Europese Unie bood op zeer arrogante wijze haar eigen model aan de hele wereld aan. Enkele dagen voor het begin van de Top kwam er fraude in de emissiehandel aan het licht ter waarde van 5 miljard euro. Het moet net voor het begin van de Top pijnlijk zijn geweest dat de Europese Unie de hele wereld een oplossing aanbood, terwijl zij zelf te maken had met misbruik van vijf miljard euro. Dat was schandelijk, maar gaat de Europese Unie er nu wel voor zorgen dat deze fraude wordt onderzocht? Als er emissiebeperkingen worden opgelegd, laten wij dan een systeem van specifieke emissies invoeren, zoals bij auto's. Dat werkt, maar het is in geen geval goed om in Finland of de Europese Unie de eigen staal-, metaal- of houtverwerkingsindustrie om zeep te helpen. Dat is nutteloos: arbeiders en werknemers mogen niet het slachtoffer worden.
(Applaus)
Romana Jordan Cizelj
(SL) Ook ik ben ontgoocheld over de Conferentie van Kopenhagen, maar laten we ophouden te klagen over de slechte resultaten en laten we ons eerder afvragen hoe we nu verder moeten, opdat we niet opnieuw ontgoocheld worden. Het volstaat niet om enkel aan onszelf te zeggen: 'Laten we het begonnen werk voortzetten, want we moeten iets veranderen'.
De eerste vraag die ik mij hierover stel, is wat COP-conferenties eigenlijk zijn. Zijn het echte conferenties of zijn ze enkel een vertoon voor het publiek? Beide natuurlijk. We moeten er echter voor zorgen dat specialisten hun werk kunnen voortzetten en dat de publieke opinie ook wordt ingelicht over ons eigenlijke werk, en niet alleen over de informele gebeurtenissen die in de marge van de conferentie plaatsvinden. Europa zou dus ook de organisatorische aspecten van dergelijke conferenties opnieuw moeten bekijken.
Een tweede vraag luidt: wat is de rol van de wereldleiders op zulke conferenties? Komen ze ernaartoe om hun eigen binnenlandse politieke campagne te voeren, of komen ze helpen om een compromis te sluiten? Volgens mij moeten we ook nadenken over de werkmethodes van dergelijke conferenties en over de rol van de wereldleiders die er aanwezig zijn.
Mijn derde vraag betreft de leidinggevende rol van de Europese Unie. Ja, we hebben heel wat goede maatregelen genomen opdat Europa zijn leidinggevende rol bij de ontwikkeling van milieuvriendelijke technologieën kan behouden, maar onze leidinggevende rol in het onderhandelingsproces zijn we verloren. Naar mijn mening is het niet voldoende wanneer we instemmen met enkel een coördinerende rol in het onderhandelingsproces omdat we zelf actief moeten onderhandelen. Daarom mogen we voor de start van de onderhandelingen nog niet al onze kaarten op tafel leggen en al onze doelstellingen verkondigen. We moeten ook toenadering krijgen tot derde landen en ons niet van hen verwijderen.
Nog een laatste zaak die ik hier wil vermelden, is dat we op al onze internationale bijeenkomsten ook altijd de kwestie van de klimaatveranderingen als een dringend punt op de agenda moeten plaatsen. Hier verwacht ik natuurlijk een nauwe samenwerking van de beide commissarissen, bevoegd voor die twee domeinen.
Enrique Guerrero Salom
(ES) We zijn nu, aan het begin van 2010, bij de bestrijding van klimaatverandering niet waar we hadden willen zijn. We zouden nu immers bezig moeten zijn met het aannemen van wetswijzigingen voortvloeiende uit een in Kopenhagen bereikte overeenkomst.
En dat is niet het geval, wat beslist betreurenswaardig is. Het is een slechte zaak dat we daar concessies hebben moeten doen met betrekking tot onze ambities bij de bestrijding van klimaatverandering. Het is een slechte zaak dat we geen bindende overeenkomst hebben kunnen bereiken en dat de gehele procedure niet voldoende transparant is geweest. Als gevolg daarvan hebben we geen voldoende rechtsgrondslag en geen voldoende middelen om in alle behoeften te voorzien, inzonderheid die van de zich ontwikkelende landen.
Het is echter ook niet zo dat we ons bevinden waar we ons vóór Kopenhagen bevonden. We hebben in Kopenhagen tenslotte met de Verenigde Staten, China, India, Zuid-Afrika en Brazilië een overeenkomst met specifieke doelstellingen kunnen bereiken, en een aantal andere landen, waaronder Rusland, Australië, Noorwegen, Zweden en Spanje heeft zich daarbij aangesloten. We mogen niet vergeten dat al die landen tezamen verantwoordelijk zijn voor driekwart van de CO2-uitstoot in de hele wereld, net zomin als we mogen vergeten dat veel van de zojuist genoemde landen zich tot dan toe niet bij Kyoto hadden willen aansluiten.
Het is waar dat er onvoldoende is bereikt, maar er is toch veel bereikt, en daar moeten we nu op voortbouwen en vanuit de Europese Unie opnieuw een impuls aan geven. Alles wat er bereikt is, komt voort uit de Europese Unie. Als de Europese Unie niet blijft aandringen, komen we niet verder.
Wat Duitsland en Mexico betreft moeten wij proberen met deze landen bindende afspraken te maken om zo de middelen te krijgen die wij nodig hebben om de ontwikkelingslanden te helpen bij de opvang van de gevolgen van klimaatverandering, bij de aanpassing aan verandering en bij de overdracht van technologie. We zijn daartoe verplicht, niet alleen vanwege de doeltreffendheid maar ook omdat er rechtvaardigheid moet zijn, en omdat we zoveel mogelijk landen moeten proberen mee te krijgen.
Ik ben ervan overtuigd dat het Spaanse voorzitterschap die richting op zal gaan.
Roger Helmer
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik heb goed nieuws voor het Parlement: zoals vele wetenschappers ben ik persoonlijk ook tot de conclusie gekomen dat er geen klimaatcrisis is! De mondiale zeespiegel is niet noemenswaardig aan het stijgen en, zoals het IPCC onder de nodige dwang heeft moeten erkennen, de gletsjers in de Himalaya zijn zich ook niet snel aan het terugtrekken. De kleine stijging in de gemiddelde wereldwijde temperaturen gedurende de laatste honderd jaar komt geheel overeen met al lang vastgestelde natuurlijke klimaatveranderingen op lange termijn.
Kopenhagen heeft laten zien dat vele landen, vooral China en India, gewoonweg niet bereid zijn om hun economische positie op te offeren om een geheel speculatief probleem op te lossen. In Groot-Brittannië gelooft een meerderheid van de kiezers niet meer in een door de mens veroorzaakte klimaatverandering en wil men niet opdraaien voor nutteloze en zinloze pogingen om die te verzachten. De recente gelekte memo's van het CRU tonen aan dat zelfs de hogepriesters van het klimaatalarmisme wanhopig zijn omdat de natuur zich niet aan hun voorspellingen houdt, en dus vervalsen zij dan maar de cijfers om hun fantasie te ondersteunen.
We moeten eisen dat er een volledig openbaar onderzoek komt naar de verdachte gegevens voordat we nog een cent uitgeven aan mitigatie.
João Ferreira
(PT) Mijnheer de Voorzitter, de Verenigde Staten en de Europese Unie, respectievelijk de grootste en de op één na grootste veroorzaker van uitstoot per hoofd van de bevolking, zijn ontegenzeggelijk de hoofdverantwoordelijken voor het mislukken van Kopenhagen, en geen enkele poging om de schuld op anderen af te schuiven doet daar iets aan af.
Naast aspecten die hier al genoemd zijn, is de Top mislukt wat betreft de financiering van de zogeheten "aanpassingen" in de ontwikkelingslanden, omdat er te weinig toezeggingen zijn gedaan. Tegelijkertijd is het hypocriet dat de problemen waar deze landen mee te maken hebben nog steeds ontkend worden, zoals de enorme externe schulden, een waarlijk astronomische bedrag in verhouding tot de aangekondigde financiering, waardoor de kans op duurzame economische en sociale ontwikkeling ernstig beperkt wordt.
De Top is mislukt als het gaat om een serieuze discussie over de perverse gevolgen van de marktinstrumenten en van de flexibele mechanismes van het Protocol van Kyoto. De Top is onder andere ook mislukt als het erom gaat te kijken naar de oorzaken van de klimaatverandering, en niet alleen naar de gevolgen: een irrationeel economisch en sociaal systeem, in het kader waarvan geen enkele oplossing zal worden gevonden voor dit probleem of voor andere problemen waar de mensheid mee te maken heeft ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Herbert Reul
(DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, in de overeenkomst van Kopenhagen is 2 procent als doel door 180 van de deelnemende landen aanvaard, maar juridisch bindend is dat nog steeds niet. Van alle plannen die we hier gemaakt hebben, is niet veel overgebleven. Het is misgegaan in Kopenhagen. Je kunt ook van een nederlaag spreken. Het is van belang om de ontstane situatie nauwkeurig te beschrijven, willen we grondig na kunnen denken over de oorzaak daarvan en vervolgens inhoudelijk een stukje verder komen.
Ik ben van sommige uitlatingen hier wel wat geschrokken. "Nu onze kracht verdubbelen" hoor je dan, of "volhouden", "nog meer procenten", "nog meer geld", "het lag alleen aan het gebrek aan eenheid in Europa". Volgens mij is dat te gemakkelijk, een te oppervlakkige verklaring. Gewoon voortgaan op de ingeslagen weg zal niet de oplossing brengen. Het echec had andere oorzaken. Zijn we wel heel nuchter en eerlijk ingegaan op alle vragen die we onszelf hadden moeten stellen? Hoe zijn we nou eigenlijk omgegaan met de vragen - terecht of onterecht - van collega's die blijk gaven van kritiek of scepsis ten aanzien van het klimaatbeleid? Hoe hebben we in de Tijdelijke Commissie klimaatverandering eigenlijk gereageerd op collega's die te kennen gaven dat ze ook eens de andere visie, de afwijkende mening van deskundigen wilden horen? Welke mogelijkheden zijn er eigenlijk geweest om dat geluid te laten horen? Je moet toch op z'n minst in alle rust van gedachten kunnen wisselen, los van wat het eigen standpunt is, over de aanwijzingen, die ook door collega's genoemd zijn, dat het IPCC er bij het afsmelten van de gletsjers naast zat?
Een tweede groep vragen moet ook beantwoord worden. Gebruiken we eigenlijk wel de juiste instrumenten om het probleem aan te pakken? Steeds weer nieuwe tijdschema's, steeds meer percentages, steeds nieuwe voorschriften en specificaties - kortom, de meer bureaucratische benadering. Heeft mevrouw Ek het gelijk misschien niet veel meer aan haar zijde, als ze erop hamert dat technologie, innovatie, markmechanismen de weg vormen die ons verder brengt? Andere landen bewandelen andere wegen. Het is niet zo dat die niets zouden doen. Misschien vergroten een beetje minder vooringenomenheid, een beetje meer reflectie ook de kans om concrete resultaten te bereiken. Ik zie dat in elk geval liever dan 'de blik op oneindig en het verstand op nul'.
Judith A. Merkies
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil geen doemscenario schetsen, zoals hier is gedaan. Ik wil geen doemscenario schetsen voor de toekomst, ik wil ook niet omzien in wrok over het mislukken van Kopenhagen - hoewel ik wel degelijk boos ben.
Daarom moeten we ons voornemen het in de toekomst - de eerste gelegenheid daarvoor is Mexico dit jaar - veel beter te doen. In de eerste plaats moeten we ervoor zorgen dat we niet alleen staan. In Kopenhagen merkten we dat we alleen stonden met onze ambities. We moeten anderen ervan kunnen overtuigen om net zo ambitieus te zijn als wij. Hoe kunnen we nu beweren dat wij de regie voeren als we anderen niet kunnen overtuigen van onze ambities en van waar we naar toe willen?
Ten tweede, er is niet voor iedereen één pasklare oplossing. Zoals soms met trots tijdens de aanloop van de klimaattop werd gezegd, was er geen plan 'B'. Nou, daar zijn we zeker achter gekomen: nu is er dus helemaal niets. We hebben helemaal niets. Dus kunnen we de volgende keer maar beter wel een plan 'B' hebben.
Ten slotte, maar zeker niet minder belangrijk, hoe kunnen we in verscheidenheid resultaten boeken als wij eenheid als slogan voeren. We kunnen er maar beter voor zorgen dat we de volgende keer verenigd zijn, en dat betekent dat we met één stem spreken. We hebben een eenduidig mandaat nodig. Wat Europa nodig heeft, is dat het met één stem spreekt. Dus, mevrouw de fungerend voorzitter, bent u bereid u in te zetten voor het verkrijgen van een exclusief - en dus geen gedeeld - mandaat? Daarmee zou de Europese Unie exclusief de verantwoordelijkheid krijgen op het gebied van klimaatbeleid en klimaatovereenkomsten.
Mirosław Piotrowski
(PL) Mijnheer de Voorzitter, het klimaat en de natuur zelf, die overal om ons heen zijn, zijn van alle mensen, ook de toekomstige generaties, en daarom moeten we ons verantwoordelijk voelen voor de bescherming ervan. Tijdens de onlangs gehouden klimaattop zijn de wereldleiders er niet in geslaagd overeenstemming te bereiken over een gemeenschappelijke strategie of instrumenten om deze doelstelling te bereiken. Paradoxaal genoeg denk ik dat dat geen slecht nieuws is, gezien de zorgwekkende informatie die uit onder meer Groot-Brittannië en de Verenigde Staten komt over een manipulatiepoging door bepaalde lobbygroepen die wetenschappelijke gegevens gebruiken om specifieke resultaten te bereiken.
We hebben een betrouwbare diagnose van de situatie nodig. Daarom roep ik op tot het aanstellen van een onafhankelijke, internationale deskundigengroep, die een grondig verslag moet opstellen waarin staat of menselijke activiteiten daadwerkelijk van invloed zijn op klimaatverandering en of er met de gegevens is geknoeid. Bij het vaststellen van een gemeenschappelijke strategie voor de bescherming van het klimaat moeten EU-politici ook rekening houden met de economische ongelijkheden tussen de landen van West- en Oost-Europa. Met het oog op de crisis kunnen de voorgestelde maatregelen leiden tot de verwoesting van veel economieën.
Maria Da Graça Carvalho
(PT) Mijnheer de Voorzitter, minister, de Conferentie van Kopenhagen heeft bij lange na niet gebracht wat we ervan verwachtten. De landen hebben kennis genomen van een document waarvan de doelstellingen vaag en niet bindend waren. Kopenhagen was veel meer dan een klimaatconferentie. Het gaf een verschuiving te zien van de machtsrelaties op het wereldtoneel en van de rol van het multilateralisme in het systeem van de Verenigde Naties. Vooral de invloed van de opkomende economieën was opvallend. De Conferentie van Kopenhagen heeft laten zien dat de rol die Europa in de wereld speelt, herzien moet worden. We zullen goed gebruik moeten maken van de mogelijkheden die door het Verdrag van Lissabon geboden worden om de weg naar de volgende COP voor te bereiden: ambitieus, en door met één stem te spreken en strategische allianties te sluiten.
De uitkomst van Kopenhagen vormt een basis waarop we verder moeten bouwen. De EU zal moeten proberen te waarborgen dat de volgende stappen in de onderhandelingen bijdragen aan de verdere uitwerking van de Overeenkomst van Kopenhagen, om vóór het eind van dit jaar een overeenkomst te bereiken dat juridisch bindend is. Ook zal ze moeten bijdragen aan de implementatie van de bepalingen voor financiële steun aan de ontwikkelingslanden, wat betreft de bossen, de overdracht van technologie en de aanpassingsmaatregelen.
Ook intern staat Europa voor een belangrijke taak: het energie- en klimaatpakket uitvoeren, investeren in schone technologie, wetenschappelijk onderzoek en energie-efficiëntie, investeren in een nieuwe industriebeleid dat gebaseerd is op het efficiënt gebruik van natuurlijke hulpbronnen en op innovatie, en een beleid stimuleren dat gericht is op lage CO2-uitstoot in de steden en op een duurzaam transport- en mobiliteitssysteem. Alleen zó kan ons leiderschap vorm krijgen, want waar leiderschap is gebaseerd op het geven van het goede voorbeeld.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Mijnheer de Voorzitter, Kopenhagen heeft laten zien dat de EU geen partners heeft gevonden voor haar grootse ideeën. De EU mag in de toekomst haar doelen, de toezegging van drie keer 20 procent, niet opgeven, maar tegelijkertijd moet zij haar onderhandelingspositie en missie grondig heroverwegen, aangezien we geen struisvogelpolitiek kunnen voeren. We moeten lering trekken uit Kopenhagen. Die missie is niet succesvol gebleken. We hebben het engagement van China en andere ontwikkelingslanden niet begrepen. We hebben de marge waarbinnen president Obama zich moest bewegen niet begrepen, en het is ons niet gelukt met één stem te spreken. Zoals voorzitter Verhofstadt tijdens het debat over het Spaanse voorzitterschap zo goed uitdrukte: het ontbrak Europa aan één stem.
We kunnen niet als struisvogels onze kop in het zand steken. We kunnen niet op dezelfde manier handelen en politiek bedrijven na Kopenhagen als daarvoor. Op de weg naar Mexico moet de Europese Unie zich herpositioneren en een nieuwe missie formuleren. Eerst moeten we onderzoeken op welke manier we de doelstelling van 2 graden Celsius, het resultaat van Kopenhagen, kunnen bereiken. De Europese diplomatie moet er in de komende periode naar streven een flexibele positie uit te werken om succes te kunnen boeken. Ik dank u voor uw aandacht.
Esther de Lange
Voorzitter, minister, op Nederlandse scholen heeft vanochtend het nationale voorleesontbijt plaatsgevonden. In mijn kiesdistrict, in Noordwijk aan Zee, dat dus net achter die Noordzeeduinen ligt in een gebied dat als eerste onder druk komt te staan als de zeespiegel stijgt, hebben de kinderen op school een verhaal gehoord met als titel "Een vergadering", over sneeuwmannen die overleggen hoe ze de warmte kunnen tegenhouden. En ze praten en praten totdat ze uiteindelijk allemaal gesmolten zijn. Ik moet heel eerlijk zeggen: op slechtere momenten doet dit debat me daar toch enigszins aan denken.
Inderdaad, Kopenhagen was geen succes. En nu kunnen we blijven wijzen naar andere landen of individuele sectoren. Ook in dit debat hoor je die oneliners soms weer voorbijkomen. Beter lijkt het me om vooruit te kijken naar wat we kunnen en vooral móeten doen om in Europa onze verantwoordelijkheid te nemen en om internationaal alsnog tot een akkoord te komen. Daarom moet, denk ik, de optie van 30% reductie uitdrukkelijk op tafel blijven. Daarom moeten we in Europa kijken hoe we ook met Europees geld nieuwe technieken kunnen stimuleren, door bijvoorbeeld de landbouw niet altijd als probleem te zien, maar de bouw van CO2-neutrale kassen te stimuleren die ook nog eens energie kunnen leveren. Daarom moeten we onze aanpak in Europa baseren op wetenschap, kennis en kunde, en niet op emotie, hoezeer dit debat ons ook allemaal aan het hart gaat.
Tot slot - het is al door veel collega's gezegd - moeten we met één stem spreken. In Mexico moet er nog maar één stoel voor Europa staan en niet acht stoelen, zoals blijkbaar nodig was in Kopenhagen. Hoe gaat u, minister, dat samen met onze commissarissen die op dit verantwoordelijk zijn, voor elkaar krijgen?
Nessa Childers
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de hoop die tijdens de vele jaren van voorbereiding was gegroeid, sloeg om in wanhoop toen het steeds duidelijker werd dat de overeenkomst die we in Kopenhagen hadden willen sluiten steeds verder buiten ons bereik kwam naarmate de dagen verstreken.
We moeten ons zorgen maken over hoe gemakkelijk het was voor de Verenigde Staten, China en anderen om de VN-structuren te omzeilen, de EU op een zijspoor te zetten en een regeling overeen te komen die in de verste verte niet aan de wereldwijde verwachtingen voldeed.
Eén ding is duidelijk. Het VN-systeem van klimaatbesprekingen moet nog vóór Mexico aan het eind van dit jaar nieuw leven worden ingeblazen om tot resultaten te kunnen leiden. Zoals de zaken er nu voorstaan, is president Obama een gevangene van zijn politieke systeem, want hij heeft 67 stemmen nodig in de Senaat.
China wijst alle maatregelen die een bindend karakter zouden kunnen hebben en waarop internationaal toezicht zou kunnen worden uitgeoefend van de hand. De ironie van deze situatie is dat, hoe langer de Verenigde Staten, China en anderen een overeenkomst in de weg staan, vertragen en eromheen draaien, hoe lastiger het daardoor zal worden om de reductiedoelstellingen te bereiken.
Laten we naar oplossingen kijken. De EU en dit Parlement moeten eerlijk onderzoeken hoe zij deze zaken in de toekomst gaan aanpakken. Europa moet veel krachtiger voor zichzelf opkomen en zich daarbij ambitieuze doelen blijven stellen, waaronder doelstellingen en emissiereducties van 30 procent.
Het gaat hier om een economische wedloop om de wereld de eenentwintigste eeuw binnen te loodsen, gebaseerd op groene banen en een duurzame levenswijze. Europa moet deze wedloop winnen, ongeacht wat onze vrienden wel of niet doen.
Cristina Gutiérrez-Cortines
(ES) Ik wil de minister graag begroeten. Ik ben blij dat ze hier aanwezig is.
Ik ben heel bezorgd over het feit dat de houdingen veranderd zijn, en dat onze analyse van Kopenhagen tot een andere opstelling kan leiden. Net als mijn collega's geloof ik dat we ons om te beginnen nederiger en realistischer moeten opstellen. Wat me echter vooral bezorgd stemt, is dat toen we naar andere landen gingen er daar niet over klimaatverandering werd gesproken. Ze hadden het over mondiale verandering.
Het scenario dat we in Mexico gaan bespreken - het scenario waar we nu in terecht zijn gekomen - is er één waarin de bevolking toeneemt, de hoeveelheid voedsel niet volstaat en er meer landbouw moet worden bedreven, terwijl de beschikbare grond en het beschikbare water beperkt zijn. Elke beslissing over klimaatverandering moet tegen die achtergrond worden bekeken, en we mogen daarbij niet vergeten dat er nog veel landen zijn die óók recht op ontwikkeling hebben.
We moeten daarom een samenhangende visie ontwikkelen, en dat is iets waar het bij deze analyse van klimaatverandering aan ontbreekt. Het klimaatveranderingsprobleem los je niet alleen via uitstoot op. Een sectorale en kwantitatieve aanpak levert niets op.
Daar komt bij dat we meer belang moeten toekennen aan de wetenschap. Daarom wil ik de Commissie in de eerste plaats vragen om de resultaten van de teams die gegevens vervalst opnieuw te bekijken en - als blijkt dat ze uit Europa middelen ontvangen - de financiering van deze teams stop te zetten. Anders maak je jezelf voor altijd en eeuwig ongeloofwaardig.
Hoe gaan we de coördinatie regelen? Dat is de tweede belangrijke vraag. Hoe gaan we ons in Europa organiseren om hier tot een overeenkomst te geraken? Daar zouden we deze ochtend al oplossingen voor moeten proberen te bedenken.
Tot slot een onderwerp dat me bijzonder belang inboezemt: aanpassing is iets dat je in de praktijk realiseert, en dat moeten we nu opnieuw doen, met een nieuwe strategische visie op ons werkterrein. Het gaat dan, onder andere, om productiviteit, strategische herbebossing, regio's, gebieden en districten die zich met agro-energie bezig houden en, niet te vergeten, water en biodiversiteit. Zo'n nieuwe strategische visie hebben we nog niet.
Ik geloof daarom dat we moeten denken aan een bijdrage uit de Structuurfondsen voor nieuwe strategische plannen in alle regio's, om zo aanpassing mogelijk te maken. We moeten de besluitvormers vragen mee te werken aan het ontwikkelen van een strategische herformulering van het werkterrein. Wij hebben op dat gebied geen bevoegdheid, en het zal anders moeilijk worden vanuit Europa iets tot stand te brengen.
Saïd El Khadraoui
Voorzitter, collega's, het is natuurlijk al vele malen gezegd: de top is mislukt. We staan mijlenver van onze doelstellingen. De komende maanden zal moeten blijken of een en ander nog kan worden rechtgezet. Maar ik geloof, en dat is ook al gezegd door anderen, dat we heel veel zelf nog kunnen rechttrekken, ook zonder een wereldwijd VN-akkoord. Ik denk in het bijzonder aan wat we kunnen doen om te komen tot een meer duurzaam transportsysteem. In de doelstellingen werd vooropgesteld dat we gingen proberen om de uitstoot van de luchtvaartsector tegen 2020 met 10% te verminderen via de Internationale Luchtvaartorganisatie ICAO, maar ook een daling van 20% bij de uitstoot van het maritiem verkeer te bereiken via de Internationale Maritieme Organisatie. Welnu, ik zou aan de Raad en de Commissie willen vragen om binnen deze organisaties de onderhandelingen onverminderd voort te zetten en de druk op te voeren door nu al unilaterale maatregelen voor te bereiden, indien een akkoord op relatief korte termijn niet mogelijk is.
Ondertussen kunnen we natuurlijk zelf ook heel veel huiswerk maken. Over het intra-Europese verkeer heb ik kandidaat-commissaris Hedegaard tijdens de hoorzittingen een ambitieus klimaat-transportpakket horen verdedigen. Meneer Kallas leek iets minder duidelijk, maar ik wil de Commissie in herinnering brengen dat transport verantwoordelijk is voor 25% van de CO2-uitstoot. Het is dus iets dat dringend aangepakt moet worden. Het is complex. Het is moeilijk. Je hebt een mix van maatregelen nodig, maar ik vraag u om daaraan verder te werken en op die manier een belangrijke steen bij te dragen tot een meer duurzaam beleid.
Catherine Soullie
(FR) Mijnheer de Voorzitter, minister, dames en heren, we hoeven het belang van de kwestie van de klimaatverandering niet langer aan te tonen. De impact ervan op korte, middellange en lange termijn staat als een paal boven water, hoewel de resultaten van het JESC de voorpagina van een nationaal dagblad hebben gehaald en deze het standpunt van de sceptici beslist zullen versterken.
De Conferentie van Kopenhagen vormde in de ogen van de wereld een unieke kans voor de wereldleiders om de effecten van de klimaatverandering te bespreken, erop in te spelen en ze te keren. De Europese Unie zat hierbij op de eerste rij, niet alleen dankzij de gedurfde wetgeving die we hebben ingevoerd om de impact van onze activiteiten op het klimaat te verminderen, maar ook omdat Europa een unie van landen vertegenwoordigt die werkelijk het verschil kan maken.
Het resultaat van de Conferentie van Kopenhagen heeft beslist een ontevreden gevoel nagelaten, maar ik weiger het een mislukking te noemen. De wereld, met inbegrip zelfs van een van de meest terughoudende landen, China, heeft een akkoord bereikt over het beperken van de temperatuurstijging tot twee graden. Brazilië heeft, conform de gedane toezeggingen, recent een wet aangenomen die tot doel heeft de emissie van broeikasgassen tot 2020 met ongeveer 39 procent te verminderen.
Diverse andere landen hebben eveneens blijk gegeven van ambitieuze doelstellingen voor de verlaging van de broeikasgasemissie. Ik denk hierbij aan Japan en Noorwegen. Een ander uiterst positief punt dat ik wil benadrukken is de consensus die is bereikt over de noodzaak van een mechanisme voor het verminderen van de emissie door ontbossing. Er is met unanimiteit een specifieke tekst opgesteld over de implementatie van het zogenaamde REDD+-mechanisme voor het terugdringen van de ontbossing, waardoor CO2 op een natuurlijke manier kan worden opgeslagen.
Hoewel we nog ver verwijderd zijn van een bindende overeenkomst, maar wel duidelijk op weg naar een politieke overeenkomst, moeten we ons afvragen waarom de resultaten van Kopenhagen zo'n teleurstelling waren. Ik ben, net als een aantal collega's, naar de conferentie van Kopenhagen gegaan met de wens eraan deel te nemen, een bijdrage te leveren en een onderhandelend en leidend Europa stappen te zien zetten. Mijn teleurstelling was groot want Europa, en met name het Europees Parlement, heeft in de onderhandelingen beslist niet de rol gespeeld die het verdiend.
Om zich te laten gelden moet Europa op dit vlak krachtiger overkomen. De bijeenkomst van onze milieuministers in Sevilla heeft niets opgeleverd. Onze vertegenwoordigers kwamen onzeker en aarzelend over, en er heerst nog steeds verdeeldheid over onze doelstellingen.
Ik hoop dat mevrouw Hedegaard, gewapend met de voorstellen en beloften die zij aan de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid heeft gedaan, in staat zal zijn de ambities van de Europese Unie te herstellen.
Lambert van Nistelrooij
Graag sluit ik me aan bij de bijdrage die collega Esther de Lange namens onze CDA-delegatie aan dit debat heeft geleverd. Ook ik ben teleurgesteld over het uitblijven van het juridische verdrag en ik heb een vraag aan de minister. Wat betekent het uitblijven van het verdrag voor ons wetgevingskader, namelijk het pakket dat we hebben vastgelegd onder andere voor de CO2-handel? Wat is nu het gevolg voor dat stelsel? Kunt u dat aangeven? Ik wil vooral als coördinator voor het regionaal beleid in de PPE erop wijzen dat onze doelstellingen onverkort overeind moeten blijven. Europa moet ook de inzet van burgers, steden, regio's en bedrijven die zich aan het pakket uitvoerende programma's hebben verbonden, niet in twijfel trekken. Klimaat is geen hype en het wordt gelukkig, zie ik ook, verankerd in de EU 2020-strategie van de nieuwe Commissie.
Ik wijs er ook op dat we inmiddels onze eigen instrumenten en middelen van de Europese Unie in de richting van klimaatprioriteit hebben omgezet. 30% van de gelden van de regionale fondsen gaat naar klimaat en energiegerelateerde projecten. Dat is een verdubbeling in vergelijking met de periode daarvoor. Die prioriteit schept juist ruimte om door te gaan met innovatie en nieuwe groene technologie die ons wereldwijd aan die voorsprong zullen helpen. Dat geldt ook voor de bestedingen uit het herstelplan voor de bestrijding van de economische crisis. Ik ben van mening dat we daarmee een goede trend zetten, ook voor de financiering na 2013. Ik zie inderdaad dat er een grote betrokkenheid in regio's en steden bestaat om daarmee aan de slag te blijven. Het zou een fout signaal zijn - in alle vertwijfeling die hier misschien in een aantal verhalen doorklinkt - om iets van die ambitie terug te nemen. Ik hoop met u dat die tweede kans, de kans van Mexico, ons er beter op zet.
János Áder
(HU) Mijnheer de Voorzitter, laten we de dingen niet mooier maken dan ze zijn. Kopenhagen is op een mislukking uitgedraaid, maar daar wil ik het nu niet over hebben. Ik wil wel zeggen dat we in plaats van kritiek op anderen te leveren voor onze eigen deur moeten vegen. We moeten erkennen dat een van de redenen van het fiasco was dat er in Kopenhagen geen gemeenschappelijk standpunt van de Europese Unie werd uitgedragen, noch wat betreft de CO2-quota, noch aangaande de financiering. Ik ben het eens met degenen die zeggen dat de voorwaarde voor succesvolle onderhandelingen een gemeenschappelijk EU-standpunt is. Dat is waar. Wat is daarvoor nodig? Dat zowel de Commissie als alle lidstaten van de Europese Unie vasthouden aan de letter en de geest van Kyoto. Hongarije, Polen, Roemenië, Bulgarije, de Baltische staten, Slowakije en Tsjechië hebben een hoger percentage gehaald dan in de Kyoto-doelstellingen was vastgelegd. Daarom mogen zij hun CO2-quota verkopen. Het is onfatsoenlijk, onfair en incorrect van de Commissie en de andere EU-lidstaten dat zij deze landen deze mogelijkheid willen ontnemen.
In Kopenhagen zijn Polen en Hongarije met een compromisvoorstel gekomen. De essentie daarvan is dat de mogelijkheid om quota te verkopen weliswaar ook na 2012 moet blijven bestaan, maar dat er jaarlijks slechts een bepaalde hoeveelheid mag worden verkocht en dat het geld moet worden besteed aan groene investeringen. Wij hebben een compromisvoorstel gedaan in het belang van een gemeenschappelijk Europees standpunt. De beurt is nu aan de Commissie en de EU-15, vooral omdat de EU-15 zonder Hongarije, Polen, Roemenië en de andere landen niet hadden kunnen koketteren met het feit dat ze hun doelstellingen hebben gehaald, aangezien zij dan in plaats van 8 procent slechts op 5,5 procent waren blijven steken. Ik dank u voor uw aandacht.
Françoise Grossetête
- (FR) Mijnheer de Voorzitter, de onderhandelingen hebben duidelijk gemaakt dat de strategie van de Unie is mislukt. We wilden anderen het goede voorbeeld geven door ons te gedragen als het braafste jongetje van de klas.
In werkelijkheid bestond er een kloof tussen de retoriek van een Europese Unie die wereldleider wilde zijn in de strijd tegen klimaatverandering en haar vermogen anderen mee te krijgen in de uiteindelijke onderhandelingen. Niet alleen was er niemand die volgde maar door alle kaarten veel te vroeg op tafel te leggen was mislukking gegarandeerd. In feite werd de stem van de Europese Unie in de uiteindelijke onderhandelingen vrijwel niet gehoord.
Dus, wat moeten we nu doen? We moeten allereerst het principe van wederkerigheid toepassen in onze handelsbetrekkingen met derde landen. Europa mag niet langer accepteren dat er een situatie bestaat waarin bepaalde geïmporteerde producten niet voldoen aan milieunormen. De mislukking in Kopenhagen heeft een situatie doen ontstaan die tot onzekerheid leidt over de toekomstige, internationale regels inzake het verlagen van de koolstofemissie, wat vooral nadelig is voor de Europese bedrijven die verplicht zijn grote investeringen te doen. Dit gebrek aan duidelijkheid kan bovendien nadelig zijn voor de CO2-handel, die juist een helder en stabiel kader nodig heeft om krachtiger te worden en goed te functioneren.
Tegelijkertijd investeren de Verenigde Staten en China op grote schaal in groene technologieën om de groene werkgelegenheid van morgen te scheppen. Europa mag de innovatietrein niet missen. We moeten een echt Europees industriebeleid voeren, want dat is de werkelijke uitdaging in de strijd tegen de klimaatverandering. De nieuwe, schone technologieën zijn beschikbaar; het is aan ons om het gebruik ervan middels ons beleid te stimuleren, ten bate van iedereen, in het bijzonder van de ontwikkelingslanden.
Dat is de uitdaging die de Europese Unie moet aangaan. We hebben de middelen om deze ommekeer te laten slagen, maar laten we pragmatischer zijn wanneer de volgende deadlines in zicht komen, zodat we over een jaar in Mexico City de Overeenkomst van Kopenhagen kunnen omzetten in een juridisch bindend document.
Andrzej Grzyb
(PL) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de minister, mijnheer de commissaris, het Spaanse voorzitterschap heeft besloten een evaluatie van de klimaatconferentie in Kopenhagen te maken, ofschoon wij hier volgens veel sprekers zeggen dat die op een fiasco is uitgelopen. Een fiasco hoeft echter geen ramp te zijn - soms moet men goede conclusies trekken uit een fiasco en zien wat de echte oorzaak was. De huidige strategie van de Europese Unie voor de onderhandelingen over klimaatbescherming moet worden geëvalueerd, want de voorbereidingen voor de volgende top, die in december van dit jaar zal worden gehouden in Mexico, zijn al begonnen.
Ik heb een vraag: moeten we de doelstelling voor uitstootbeperking verhogen, aangezien de huidige doelstelling met deze onderhandelingen niet is bereikt? We moeten partners vinden voor de huidige doelstelling, en voor een hogere doelstelling hebben we helemaal geen partners. Het moet duidelijk zijn dat we zonder de Verenigde Staten, China en India - en dat is tijdens dit debat in het Parlement al vaak gezegd - geen succes kunnen boeken met de doelen die de Europese Unie heeft gesteld tijdens de Top in Kopenhagen. Dat zal in Mexico hetzelfde zijn. We moeten de verklaring van de andere partijen evalueren, en bovenal het forum van de klimaatconferentie behouden als het voornaamste forum om te onderhandelen over een overeenkomst, ongeacht de kritische evaluaties met betrekking tot de vraag of het VN-forum geschikt is, goed is, correct functioneert, enzovoort.
We willen een groene economie, die verstandig gebruik maakt van het milieu en die nieuwe energiebronnen en nieuwe technologieën om energie op te wekken en te besparen ontwikkelt. Tegelijkertijd weten we dat de goedkoopste energie de energie is die niet uitgeput raakt en daarom moeten we rationeel zijn. Overigens - en dit is mijn laatste zin - wordt verlaging van de uitstoot van koolstofdioxide en andere broeikasgassen niet bereikt door het gebruik van dure technologieën. Heel vaak zijn onze eigen hulpbronnen, zoals de bossen en de bodem, uitstekende opnameplaatsen en dit is biologische opname en dus effectieve opname.
De Voorzitter
In tegenstelling tot vanochtend, toen wij in grote haast verkeerden, hebben we nu een paar minuten over. Ik zal daarom de gebruikelijke regels niet toepassen en proberen iedereen het woord te geven die daarom volgens de 'catch-the-eye'-procedure heeft gevraagd. Wel vraag ik u niet langer te spreken dan één minuut.
Na één minuut grijp ik in omdat er dertien sprekers op de lijst staan. Ik wil iedereen de gelegenheid geven om het woord te voeren, maar om de minister en de commissaris te kunnen laten antwoorden, mag u echt niet langer spreken dan één minuut.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Zoals verwacht is de Top van Kopenhagen zonder concrete resultaten afgesloten. Wij hebben echter het fenomeen van de opwarming van de aarde en de noodzaak actie te ondernemen duidelijk op ons netvlies. De Europese Unie moet haar inspanningen binnen het buitenlands beleid voortzetten, met name door gesprekken te voeren met de Verenigde Staten en China. Er moeten positieve resultaten worden geboekt. Wij hebben commissarissen voor zowel buitenlandse politiek als klimaatverandering.
In afwachting daarvan dienen de maatregelen die de Europese Unie tot dusver heeft genomen, zelfs de unilaterale, te worden voortgezet. Ik hoop dat tijdens de informele bijeenkomst in Sevilla in januari, de milieuministers de uitkomst van Kopenhagen pragmatisch zullen benaderen en klimaatverandering zullen zien in het licht van het toekomstige actieplan voor energie-efficiëntie 2010-2014.
Daarnaast moet het derde pakket maatregelen voor de interne energiemarkt worden afgestemd op de Overeenkomst van Kopenhagen teneinde energiezekerheid te bereiken, het gebruik van hernieuwbare energie te stimuleren en kooldioxide op te vangen en op te slaan.
Linda McAvan
(EN) Mijnheer de Voorzitter, een vraag aan de fungerend voorzitter, en misschien ook wel aan de Commissie, over die termijn van 31 januari. Hoe zit het nu met de toezeggingen binnen de EU? Ik ging ervan uit dat de EU één toezegging zou doen, maar ik heb gehoord dat ze in het Coreper verschillende toezeggingen gaan bespreken. Wat is er nu precies gaande?
In de tweede plaats zeggen we dat Europa met één stem moet spreken, maar is een deel van het probleem nu niet juist dat de EU naar Kopenhagen ging met een mandaat en dat het onderhandelingsteam bij de onderhandelingen geen flexibiliteit aan de dag kon leggen? Dat is een deel van het probleem. Daarom kwam de EU bij de slotonderhandelingen buiten spel te staan. Waarom zou men met een onderhandelaar praten die niet van zijn ingenomen standpunt kan afwijken en die geen flexibiliteit heeft? Hoe gaan we dit oplossen? Ik heb vernomen dat in de WTO hetzelfde gebeurt. Dit is een groot probleem voor de EU.
Ten slotte hoop ik, commissaris Rehn, dat u onze beste wensen wilt overbrengen aan commissaris Dimas. Ik vind het jammer dat hij hier niet is voor de laatste vergadering. We hadden hem graag willen bedanken voor het uitstekende werk dat hij gedurende vele jaren heeft verricht, en ik hoop dat we hem volgende week in de Commissie milieubeheer zullen zien zodat we onze dank alsnog kunnen overbrengen.
Gerben-Jan Gerbrandy
Voorzitter, in Kopenhagen zat tussen de reuzen - Verenigde Staten, China, India, Brazilië - helaas geen Europese reus. Sterker nog, er zaten 28 kleine Europese dwergjes aan tafel. 28: 27 lidstaten en één machteloze Commissie. Dat is dus de manier waarop het níet moet. Als Europa niet met één stem weet te spreken, is het machteloos en kan het niet de rol spelen die het zou kúnnen spelen. Jammer voor Europa, maar vooral ook voor de uitkomst van dit soort conferenties. Vanmorgen zei voorzitter Barroso, met het Verdrag van Lissabon in de hand, dat het de Commissie is die op het gebied van het milieu namens de Europese Unie spreekt. Laat hij dat niet alleen maar zeggen, maar ook doen. Mijn vraag aan de Commissie is - geen mooie woorden over één stem - bent u bereid die rol te claimen en desnoods de Raad opzij te schuiven als het nodig is?
John Stuart Agnew
(EN) Mijnheer de Voorzitter, tijdens de grote conferentie in Kopenhagen vorige maand - compleet met politici, NGO's en activisten - was er een andere klimaatconferentie aan de gang in dezelfde stad, waar de meeste sprekers wetenschappers waren, en ik geloof dat ik het enige EP-lid was dat daar aanwezig was.
Deze wetenschappers haalden een voor een de zogenaamde feiten over de door de mens veroorzaakte opwarming van de aarde onderuit, met wetenschappelijke argumenten en niet met alarmistische soundbites. We hebben horen spreken over de technische problemen met het hockeystick-diagram van Al Gore en over de onbetrouwbaarheid van de gegevens van weerstations na de val van de Berlijnse Muur. We hebben horen spreken over de wetenschappelijke tekortkomingen van de computermodellen die niet zo snel koud weer zullen voorspellen, en over de waarschijnlijkheid dat de relatie tussen koolstofdioxide en de temperaturen op de wereld het omgekeerde is van wat wij in onze hersenen gepompt krijgen. We kregen satellietfoto's te zien van de snelle toename van het poolijs tijdens de afgelopen drie jaar, en ook werden we geïnformeerd over de toename van het aantal ijsberen.
Andrew Henry William Brons
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil nog iets kwijt over de eerdere verwijzingen naar het zogenaamde bewijs voor wat betreft de gletsjers in de Himalaya. De intergouvernementele werkgroep inzake klimaatverandering heeft in 2007 gezegd dat ze tegen het jaar 2035 zouden verdwijnen.
De Sunday Times heeft onlangs ontdekt dat het rapport uiteindelijk gebaseerd was op een interview dat een Indiase wetenschapper, de heer Hasnain, in 1999 aan de New Scientist had gegeven. De heer Hasnain heeft later gezegd dat dit op persoonlijke schattingen was gebaseerd en dat hij geen jaartal heeft genoemd en geen formeel onderzoek heeft verricht.
Als onze conclusies over de hypothese van klimaatverandering op bewijs moeten berusten, dan mag er niets aan te merken zijn op dat bewijs. Het mag niet gefabriceerd of verzonnen zijn.
Iosif Matula
(RO) In tegenstelling tot andere delen van de wereld, begrijpt de Europese Unie de strijd tegen klimaatverandering en speelt ze hierin een pioniersrol. Tegelijkertijd vervult het hoge aantal deelnemers aan de bijeenkomst in Kopenhagen mij met de hoop dat het optreden van zo'n groot aantal bondgenoten uiteindelijk kans op succes biedt. Hoewel de uitkomsten van de top niet waren wat er van werd verwacht, geloof ik dat onze betrokkenheid op verschillende niveaus de gewenste resultaten zal hebben.
Wij moeten ons meer toeleggen op de bevordering van investeringsprogramma's in onze landen, zowel wat hernieuwbare energie betreft als in sectoren met directe gevolgen voor klimaatverandering. Ik refereer hier aan zowel kleine projecten, die bijvoorbeeld technische assistentie voor lokale energiebronnen betreffen, als grote, regionale projecten, zoals het selectieve beheer en hergebruik van afval of het herstel en de uitbreiding van afwateringsnetwerken en -systemen.
Gilles Pargneaux
- (FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de minister, op 11 november zei Vaclav Havel tegen ons: "Europa is het vaderland van onze vaderlanden". Na Kopenhagen hebben onze Europese medeburgers echter zware kritiek. Er is een serieus gebrek aan vertrouwen en daarom wil ik u, met het oog op deze vertrouwenscrisis en het herstel van het vertrouwen, een tweeledige vraag stellen.
Ten eerste, wilt u tijdens de zes maanden van uw voorzitterschap de invoering van een koolstofheffing op financiële transacties, een soort Tobin-heffing, opnieuw op de onderhandelingstafel brengen? Ik denk dat een dergelijke heffing zou kunnen bijdragen aan het herstel van het vertrouwen, niet alleen bij onze medeburgers maar bij iedereen in de wereld die dat vertrouwen heeft verloren.
Ten tweede, overweegt u de onderhandelingen over een meer bindende lijst van koolstofquota en koolstoflekkage te heropenen?
Seán Kelly
(EN) Mijnheer de Voorzitter, één zwaluw maakt nog geen zomer, maar evenmin kan één koude winter theorieën over klimaatverandering en opwarming van de aarde ontkrachten. Integendeel, voor steeds meer mensen is het bewijs meer dan overtuigend omdat zowel wetenschappelijk als visueel bewijs aantoont dat het klimaat aan het veranderen is.
De Conferentie van Kopenhagen is een flop en een mislukking genoemd. Ik denk dat deze beter kan worden getypeerd als een klein stapje in de goede richting: één kleine stap in de goede richting. Maar de uitdaging op dit moment is om in Mexico die kleine stap om te zetten in een grote sprong voor de mensheid.
Voor ons in de Europese Unie in het bijzonder is het een belangrijke uitdaging om te laten zien dat de nieuwe instellingen en de nieuwe posten die in het Verdrag van Lissabon zijn gecreëerd, doeltreffend zijn. Als we gemarginaliseerd worden, zoals in Kopenhagen...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken.)
Andrés Perelló Rodríguez
(ES) Over weinig onderwerpen bestaat een zo sterke consensus in het Europees Parlement en in de maatschappij als hierover, en toch hebben we de verwachtingen van die maatschappij, die vertrouwen had in Kopenhagen, beschaamd.
Ik geloof niet dat de top op een mislukking is uitgelopen. Er zijn er die klimaat en weer met elkaar verwarren. Dat het in het noorden gesneeuwd heeft is normaal, maar het is niet normaal dat het in Sevilla sneeuwt en in Cuba 4°C is. Dat bewijst nu juist dat er wel degelijk sprake is van klimaatverandering. We mogen ons door deze dingen niet laten afleiden.
Het is meer dan ooit zaak dat we aan ons standpunt vasthouden, mevrouw de minister, en u de eerstvolgende zes maanden in staat stellen daaraan het uwe bij te dragen en de Raad ervan te overtuigen dat we steeds meer behoefte hebben aan een eensgezind en eendrachtig standpunt. Ook moeten we de Commissie ertoe bewegen met één stem te spreken, opdat president Obama in Mexico niet opnieuw zal zeggen "Ik ga nu met de Chinezen overleggen en vertel de Europeanen later wel wat we hebben besproken”. Dat is wat in de Europese Unie voor zoveel frustratie heeft gezorgd.
We vervullen nog steeds een pioniersrol, mevrouw de minister, ten behoeve van het klimaat, ten behoeve van de Europese Unie, en ten behoeve van de Mensheid zelf.
De Voorzitter
U weet dat u uw betoog ook schriftelijk kunt indienen, zodat het kan worden opgenomen in het volledig verslag van de vergadering. Als u te snel spreekt kunnen de tolken u niet bijhouden en dan zult u, afgezien van de anderen die uw taal beheersen, de enige zijn die weet waar het over gaat.
Het verdient daarom aanbeveling om rustig te spreken zodat uw betoog kan worden vertolkt, maar u kunt ook, zoals ik zei, gebruik maken van de mogelijkheid om uw betoog schriftelijk in te dienen en op te laten nemen in het volledig verslag.
Bogusław Sonik
(PL) Mijnheer de Voorzitter, we moeten toegeven dat de tactiek die de Europese Unie tot nu toe heeft gebruikt, onder meer tijdens de Top in Kopenhagen, verkeerd was. Het was een tactiek waarbij we al onze kaarten op tafel legden en geloofden dat als we onszelf ambitieuze doelen zouden stellen, anderen wel mee zouden doen. Het gepingel, dat ook hier in het Parlement plaatsvond, over de vraag of we de uitstoot met 40 of 50 procent moeten terugdringen, was verkeerd. Het doet een beetje denken aan de onderhandelingen tijdens de Koude Oorlog, toen bepaalde politieke groepen dachten dat unilaterale ontwapening de Sovjet-Unie ook tot ontwapening zou aanzetten. We moeten deze tactiek veranderen en standvastig zijn tijdens de besprekingen met de machtige landen van de wereld - China, de Verenigde Staten - en zelfs dreigen met de heffing waarover onze collega's uit Frankrijk het hebben, een koolstoftaks aan de grenzen van de Europese Unie. Onze bedrijven moeten kunnen concurreren op de wereldmarkt. We moeten ook denken aan nieuwe technologieën, waaronder technologieën (...).
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Marc Tarabella
(FR) Mijnheer de Voorzitter, iedereen is het erover eens dat de Top in Kopenhagen is geëindigd in een dubbele mislukking. Immers, de Top heeft niet alleen een muis gebaard in de vorm van een niet-bindende overeenkomst, die bovendien niet door alle landen is ondertekend, maar we moeten ook onze eigen nederlaag onder ogen zien, want de onderhandelingen in Kopenhagen hebben duidelijk gemaakt dat de hoofdrol wordt gespeeld door de twee grootste vervuilers van deze planeet, China en de Verenigde Staten. Deze G2 heeft de onderhandelingen gevoerd zonder dat de Europeanen en de ontwikkelingslanden werkelijk iets te vertellen hadden. Het onderwerp landbouw is daarom nauwelijks aan bod gekomen, terwijl deze sector toch een van de meest fundamentele elementen is in de strijd tegen klimaatverandering. De Europese landbouw bereidt zich momenteel voor op een overschakeling naar meer duurzame productiemodellen, met een meer verantwoordelijk waterbeheer en met modellen die minder energie-intensief zijn en minder afhankelijk van chemicaliën, in het besef dat biodiversiteit en het behoud van ecosystemen de sleutels zijn in de strijd tegen milieuvervuiling. Dus alstublieft, wanneer gaan we erkennen dat landbouw...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Bogdan Kazimierz Marcinkiewicz
(PL) Mijnheer de Voorzitter, de top van Kopenhagen heeft laten zien dat we op een andere manier naar de kwestie van klimaatverandering kunnen kijken. Het echte probleem was niet het verlagen van de uitstoot van broeikasgassen, maar het doen van voorstellen voor effectieve mechanismen ter ondersteuning van die verlaging. De Europese Gemeenschap heeft tot nu toe voorop gelopen als het ging om het terugdringen van de CO2-uitstoot, en zij bepaalt nog steeds de normen om dit wereldwijd te bereiken.
Daarom is het binnen het kader van de Europese Unie de moeite waard om een duurzame aanpak voor te stellen die het mogelijk maakt om allereerst passende maatregelen voor onszelf te financieren, binnen de EU. Het geld daarvoor zou afkomstig moeten zijn uit een EU-fonds dat door alle lidstaten gezamenlijk wordt ingesteld, met evenredige bijdragen op basis van het bnp van elk land per hoofd van de bevolking. Op die manier bereiken we gelijke bijdragen van alle lidstaten zonder onnodige complicaties. Er moet prioriteit worden gegeven aan de financiering van maatregelen die bijdragen aan een werkelijke verlaging van de uitstoot tegen zo laag mogelijke kosten.
Adam Gierek
(PL) Mijnheer de Voorzitter, naar aanleiding van de kritische opmerkingen van wetenschappers over de betrouwbaarheid van de conclusies van het IPCC en de onthulling van de vervalsing van gegevens - die ongetwijfeld van invloed zijn geweest op de uitkomst van de Conferentie in Kopenhagen - heb ik de Commissie gevraagd of het mogelijk zou zijn onderzoek te laten uitvoeren om de betwiste bevindingen te verifiëren. In zijn antwoord zei de heer Dimas: "Het oordeel van het IPCC drukt een consensus uit die is bereikt door duizenden wetenschappers.” Ik vraag daarom: worden resultaten in de wetenschap bepaald door consensus en zijn wetenschappelijke conclusies het resultaat van stemming? Met betrekking tot Climategate zei de commissaris: "Het standpunt van de Europese Commissie is dat het niet van invloed is op de duidelijke en gerechtvaardigde conclusies in het IPCC-verslag.” Ik vraag daarom: wat voor conclusies kunnen er worden getrokken uit vervalste gegevens? Ik denk dat we een onafhankelijk onderzoek nodig hebben om de effecten van CO2 te verifiëren. Zonder wetenschappelijke geloofwaardigheid wacht ons in Mexico een nieuw fiasco.
Sirpa Pietikäinen
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de volgende stappen na Kopenhagen zouden de positie en de onderhandelingsmogelijkheden van de Verenigde Naties moeten versterken.
We moeten het mogelijk maken voor de VN de onderhandelingen te beginnen op hoog niveau met de staatshoofden en daarna een en ander met ambtenaren nader uit te werken op de wijze waarop dit bij de G8 of de G20 gebeurt. De EU heeft er belang bij en is ook in staat om dit soort verandering er in het VN-systeem doorheen te krijgen.
Ten tweede wens en hoop ik voor de Raad en voor de nieuwe Commissie dat nu met het nieuwe Verdrag van Lissabon het kernvraagstuk in ons buitenlands beleid ter hand wordt genomen door het trio van de voorzitter van de Commissie, de hoge vertegenwoordiger en de commissaris voor klimaatverandering, en dat er op basis van één enkele overeengekomen tekst kan worden onderhandeld.
Edite Estrela
(PT) Het is hier al gezegd: de Conferentie van Kopenhagen was een grote teleurstelling, want men is er niet in geslaagd ook maar één politiek bindende overeenkomst te bereiken. Maar nu moeten we naar de toekomst kijken en ons politiek goed voorbereiden - de technische voorbereiding heeft de Europese Unie al gedaan -, dus politiek goed voorbereiden op de Conferentie van Mexico. De Europese Unie moet haar leiderschap zien terug te winnen en met één stem spreken. Het Verdrag van Lissabon zal daarbij kunnen helpen en Europa de mogelijkheid geven haar plaats in te nemen en met één stem te spreken, met de autoriteit van iemand die zijn huiswerk gedaan heeft. Ook rekenen we op het Spaanse voorzitterschap om ervoor te zorgen dat we, wanneer we op de bijeenkomst in Bonn komen ...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
De Voorzitter
Ik sluit deze ronde af. Het heeft uitzonderlijk lang geduurd maar het is in ieder geval gelukt om een flink aantal afgevaardigden aan het woord te laten. Daarnaast valt uit de aanwezigheid van zoveel leden op te maken dat dit Parlement grote belangstelling heeft voor het onderhavige thema.
We zijn nu aanbeland bij het laatste onderdeel van het debat. Om te beginnen geef ik mevrouw Espinosa het woord om antwoord te geven.
Mevrouw Espinosa zal, net als het Parlement overigens, begrijpen dat ik haar met groot genoegen het woord geef vanwege de vriendschap, warmte en bewondering die ik voor haar koester.
Elena Espinosa Mangana
Dames en heren afgevaardigden, ik dank u allemaal voor uw interventies. Die zullen ons zeker in staat stellen beter werk af te leveren. Het spijt me dat ik niet op ieders opmerkingen kan ingaan, van de eerste interventie van mevrouw Wortmann-Kool, tot de laatste van de heer Gryb, plus nog de vijftien aanvullende interventies. Staat u me echter toe iets toe te voegen aan mijn eerdere interventie.
We hebben op het gebied van klimaatverandering nog een aantal grote uitdagingen voor ons: we moeten de steun en de toezeggingen in het kader van de Overeenkomst van Kopenhagen consolideren, en al de elementen van die overeenkomst versterken door de inhoud ervan verder uit te werken en preciezer te formuleren en de implementatie ervan versneld doorgang te doen vinden.
De Top van Kopenhagen heeft duidelijk gemaakt dat er nu sprake is van een nieuw internationaal scenario, een scenario dat extra aanpassingen behoeft, met nieuwe uitdagingen en verwachtingen. Er hebben zich nieuwe deelnemers aangediend en de regels voor de besluitvorming moeten worden aangepast aan de nieuwe omstandigheden en behoeften.
De Europese Unie moet nu gaan nadenken over de wijze waarop ze haar internationaal leiderschap op het gebied van het klimaatbeleid wil gaan waarmaken.
We moeten onze doelstellingen niet uit het oog verliezen. Dat zou onze geloofwaardigheid in diskrediet brengen en onze positie afzwakken die in de afgelopen jaren werd betwist. De Europese Unie weet beter dan wie dan ook hoe moeilijk het is om collectief leiderschap tot stand te brengen, maar tegelijkertijd weet het Parlement beter dan wie ook wat er bereikt kan worden en hoe bevredigend het is als resultaten iedereen ten goede komen. Zo werkt het in dit Parlement. Op mondiaal niveau kunnen we alleen verder als onze aanpak is gebaseerd op wederzijds vertrouwen en het algemeen belang.
Iemand heeft Kopenhagen beschreven als een volmaakte kwelling met een wrange nasmaak. Ik houd het liever op iets dat ik waardevoller acht: Kopenhagen staat voor de bereidheid een breed potentieel in te zetten. Dat potentieel hebben we de afgelopen maanden steeds verder kunnen uitdiepen. En u kunt er ook rustig van uitgaan, dames en heren afgevaardigden, dat het gerechtvaardigd is luid en duidelijk te zeggen dat de Europese Unie in Kopenhagen het probleem niet is geweest.
Als we het over uw interventies hebben, dan zien we dat een aantal onder u heeft gesproken over onderwerpen als solidariteit met derde landen, het terugdringen van de uitstoot, ontbossing, een doeltreffendere en duurzamere industrie. Velen hebben het gehad over leiderschap en eenheid. Waar het in deze fase om gaat is dat we ervoor zorgen dat de Overeenkomst van Kopenhagen onmiddellijk wordt toegepast.
We moeten er dus voor zorgen dat deze overeenkomst in haar geheel opgenomen wordt in de gewone procedure van de Verenigde Naties. We zullen de grondslagen van de overeenkomst moeten consolideren om in Mexico werkelijk vooruit te kunnen komen. In Mexico zullen regionale en sectorale allianties een belangrijke rol vervullen. De taak van de Europese Unie bestaat erin die allianties uit te breiden en te versterken.
Laten we schouder aan schouder werken aan de toekomst. We moeten leren en dan weer doorgaan, en niet bij de pakken blijven neerzitten. Dit Parlement kan veel bewerkstelligen als het de blik op de toekomst gericht houdt en overweegt wat we volgende generaties moeten nalaten. Iedereen - de lidstaten, de Milieuraad, de Commissie, het Parlement, en natuurlijk ook het voorzitterschap - speelt hier een rol.
We moeten elkaar niet voor de voeten lopen. We moeten het beste van wat iedereen te bieden heeft overnemen en dat alles bij elkaar voegen ten behoeve van een gemeenschappelijke toekomst. We mogen niet vergeten dat milieubescherming, ontwikkeling, mededinging en innovatie gemeenschappelijke doelstellingen zijn, en dat het werk aan één van die doelstellingen gelijke tred moet houden met het werk aan de andere doelstellingen.
Ik heb uw bijdragen meegenomen, en u kunt erop rekenen dat de Spaanse regering, die tot 30 juni het roterend voorzitterschap van de Europese Unie zal waarnemen, steeds bereid is met u samen te werken om een duurzamere toekomst te verwezenlijken.
Olli Rehn
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik u bedanken voor het zeer substantiële en verantwoorde debat. Ik zal mijn collega Stavros Dimas zeker uw beste wensen overbrengen voor zijn spoedig herstel, zodat hij binnenkort naar uw commissievergadering kan komen.
Ik heb kennis genomen van uw punten en ik zal proberen op een aantal van uw zorgen en beleidsstandpunten te reageren op grond van de informatie waar ik tijdens dit debat om heb gevraagd. Ik denk dat de kernboodschap die daaruit naar voren kwam als volgt geïnterpreteerd kan worden: alhoewel de Overeenkomst van Kopenhagen geen afspiegeling vormt van ons ambitieniveau heeft Europa er toch in zekere mate zijn stempel op kunnen drukken. Met andere woorden, in de Overeenkomst van Kopenhagen staan verwijzingen naar het voor de aanpak van de klimaatverandering vereiste ambitieniveau voor de klimaatovereenkomst van na 2012 en wordt de basis gelegd voor een financieel pakket en gevraagd om het aangaan van serieuze verplichtingen voor emissiereducties.
Het Coreper is op dit moment namens ons over onze toezeggingen aan het vergaderen en de Commissie en de lidstaten willen dat er één duidelijk standpunt komt. De bijzonderheden worden momenteel besproken en ik vertrouw erop dat we vóór de uiterste termijn van 31 januari klaar zullen zijn. Dit in antwoord op mevrouw McAvan. Daarmee moet ook een gedegen basis worden gelegd voor de gezamenlijke onderhandelingstekst waar mevrouw Pietikäinen toe opriep.
Tegelijkertijd zien we de overeenkomst als een springplank voor grote sprongen voorwaarts straks in Mexico, tijdens de toekomstige internationale klimaatonderhandelingen. Mevrouw Hassi en vele anderen hebben de EU gevraagd om een leidende rol te spelen. Daar ben ik het mee eens. De Commissie is vastbesloten om ervoor te zorgen dat de EU de komende maanden die leidende rol blijft spelen en dat deze overeenkomst wordt omgevormd tot het ambitieuze en juridisch bindende verdrag dat we allemaal graag zouden zien. Met het oog op deze doelstelling reken ik op uw steun.
Zoals terecht tijdens dit debat is opgemerkt, waren enkele van onze belangrijke onderhandelingspartners, zoals China en de Verenigde Staten, helaas niet in staat of bereid om dezelfde verplichtingen aan te gaan als de Europese Unie of in de buurt daarvan te komen, wat natuurlijk zeer nadelige gevolgen heeft gehad voor de onderhandelingen. Het is voor iedereen duidelijk dat met name China geen toezeggingen wilde doen voor werkelijk zinvolle doelstellingen. Naar mijn persoonlijke mening zal de nieuwe Commissie voor de Europese Unie een alomvattende strategie inzake China moeten ontwikkelen om onze gemeenschappelijke belangen met het oog op het klimaatbeleid, de spanningen op handelsgebied en het wisselkoersbeleid beter te kunnen behartigen en verwezenlijken. Het is onaanvaardbaar dat door de monetaire dumping van China het economisch herstel in Europa op het spel wordt gezet. Ook verwachten we van China dat het serieuze verplichtingen aangaat op het gebied van het klimaatbeleid.
Maar laten we ook niet vergeten dat ons leiderschap thuis begint. We moeten ons ten volle inspannen om aan onze Kyoto-verplichtingen te voldoen nu de finish in zicht komt. We moeten er ook voor zorgen dat er nieuwe, ambitieuze beleidslijnen en maatregelen worden voorgesteld zodat we de doelstelling van 20 procent - of zelfs 30 procent - die we onszelf hebben opgelegd, kunnen verwezenlijken. Om dat te bereiken moeten we investeren in innovatie en onderzoek naar hulpbronnenefficiënte milieu- en energietechnologieën, die de kern zullen vormen van de nieuwe EU-strategie 2020 die we op dit moment aan het voorbereiden zijn.
Ik ben het eens met mevrouw Dati en mevrouw Grossetête, en ook met mevrouw Ek, dat de EU 2020 bijgevolg een klimaatindustrie- en een banenstrategie moet zijn, en aldus de kern moet vormen van het economisch herstel van de Europese Unie. Ik wil ook nog graag reageren op de zeer concrete vraag van de heer Davies. Ik heb het nagetrokken en ik kan u meedelen dat er over de bestemming van de subsidies van 300 miljoen euro voor de afvang en opslag van koolstof op 2 februari in het daartoe bevoegde comitologiecomité een beslissing zal worden genomen. Ik kan u geruststellen dat we twaalf demofabrieken willen ondersteunen. Acht fabrieken zullen in de eerste ronde worden ondersteund en de rest in de tweede.
Tot slot is het onze plicht jegens toekomstige generaties om het goede voorbeeld te blijven geven en tegen het eind van dit jaar een juridisch bindende overeenkomst tot stand te brengen, waardoor een betere en duurzame toekomst voor alle mensen gewaarborgd wordt.
De Voorzitter
Na deze toespraak van de commissaris, die wij veel geluk wensen, wel wetende dat hij zijn werk in de toekomst net zo goed zal doen als in het verleden, sluit ik het debat.
De stemming vindt plaats tijdens de eerste vergaderperiode van februari.
Elena Oana Antonescu  
'Politiek is het vermogen te voorspellen wat er morgen, volgende week, volgende maand en volgend jaar zal gebeuren. En om achteraf uit te leggen waarom het niet gebeurde,' zei Winston Churchill.
Wat de Conferentie van Kopenhagen betreft zijn we allemaal goede politici. De conferentie begon met veel optimisme over een nieuwe klimaatovereenkomst, maar de onderhandelingen toonden aan dat optimisme en eerbied voor het milieu eerder Europese dan mondiale waarden zijn. Het feit dat de uitkomst van de Conferentie van Kopenhagen een teleurstelling was, omdat onze verwachtingen en die van onze burgers niet werden ingelost, zou ons moeten motiveren en sterken in ons voornemen een grotere inzet aan de dag te leggen en meer eensgezindheid te tonen op de volgende top, dit najaar in Mexico. Europa moet leren een speler en actieve onderhandelaar te zijn, en met één stem te spreken.
Ivo Belet  
schriftelijk. - Voorzitter, na het echec van Kopenhagen kunnen we nu een zielig potje zitten jammeren en zeuren langs de zijlijn, maar dat is verspilling van energie. Laten we doorgaan doen met vegen voor onze eigen deur. Europa heeft, als enig continent, concrete en ambitieuze wetten om de CO2-uitstoot terug te dringen. Die moeten we de komende maanden en jaren uitvoeren. We mogen niet vergeten dat dit ook een rechtstreekse invloed heeft op andere grootmachten, China op kop. Alle consumentenproducten die de Chinezen in de nabije toekomst in Europa willen verkopen, zullen moeten beantwoorden aan de strengste Europese milieunormen. Dat verplicht de Chinese producenten om ook het roer om te gooien. 'Hopenhagen' mag dan al grotendeels mislukt zijn. Maar we moeten opnieuw aan de slag, want volgend jaar, eerst in Bonn, en nadien in Mexico is er een nieuwe kans. Intussen heeft Kopenhagen er zonder twijfel voor gezorgd dat iedereen wakker is. Ons aller milieubewustzijn is fors aangescherpt. Dat is niet genoeg, maar wat me optimistisch stemt, is het besef dat investeren in het klimaat ook goed is voor je eigen portemonnee, voor de economie en dus ook voor de werkgelegenheid.
Sebastian Valentin Bodu  
De milieutop in Kopenhagen is door velen beschreven als een faliekante mislukking omdat de uitkomst een vage overeenkomst was zonder duidelijke aannames en termijnen. Als we wat er in Kopenhagen heeft plaatsgevonden echter nauwkeuriger bezien, kunnen we vaststellen dat de basis werd gelegd voor een nieuwe wereldwijde klimaatorde die wij tot stand zullen brengen, maar na jaren en jaren van hard werken en onderhandelingen.
Het was voor het eerst dat 115 staatshoofden en regeringsleiders elkaar ontmoetten om de klimaatverandering te bespreken. Dat is een belangrijk teken. Het feit dat de top plaatshad onder auspiciën van de VN wijst erop dat zelfs de ontwikkelingslanden en weinig geïndustrialiseerde landen beseffen dat zij een actieve rol moeten spelen in de reductie van de uitstoot van broeikasgassen.
Het belang van bilaterale gesprekken tussen machtige industrielanden en ontwikkelingslanden is toegenomen, met name in het licht van de volgende top over milieuvraagstukken in Mexico. De EU beschikt over alle kennis om een belangrijke rol te spelen in bilaterale gesprekken met landen als China, India en Brazilië. De tijd is gekomen dat geen moeite te veel zal lijken als het gaat om de toekomst van de planeet die wij delen.
George Sabin Cutaş  
De afgelopen maand was 'mislukking' het meest gebruikte woord om de Top van Kopenhagen te kenschetsen. De onbevredigende uitkomst van de top is toe te schrijven aan zowel de terughoudendheid die de grote geïndustrialiseerde landen aan de dag legden als de ingewikkelde regels van het systeem gebaseerd op de consensus van de VN.
Verder moet worden onderzocht waarom de Europese Unie niet in staat was een katalysatorrol te vervullen in de wereldwijde inspanningen ter beperking van de effecten van klimaatverandering. Door een jaar voor deze conferentie eenzijdig aan te kondigen dat zij van plan was de uitstoot van broeikasgassen in 2020 met 20 procent te verminderen, had de EU de morele overhand die een stimulerende werking had kunnen hebben op de onderhandelingen in Kopenhagen. Toch wisten we niet hoe we onze stem konden laten horen op een conferentie die werd gedomineerd door de standpunten van de VS en opkomende landen.
Een beperkter gesprekskader is gewenst om te kunnen hopen op succesvolle onderhandelingsresultaten. De ministeriële bijeenkomsten in Bonn en Mexico-Stad in juni en december moeten zo effectief mogelijk worden aangewend voor het openhouden van de weg naar een nieuw verdrag. De lidstaten moeten hun optreden coördineren zodat wij op het wereldpodium met één stem kunnen spreken.
Adam Gierek  
Het fiasco van de klimaattop heeft de zwakheid van Europa en de naïveteit van zijn politieke elite laten zien. Het heeft laten zien dat we maar een van de vele spelers op het wereldtoneel zijn. Waarom zijn de voorstellen met betrekking tot de CO2-uitstoot onaanvaardbaar gebleken? Omdat ze in strijd zijn met de belangen van veel ontwikkelingslanden, geen rekening houden met concurrentie op basis van de wereldwijde militaire economie, het recht op het gebruik van een gemeenschappelijk goed, namelijk de aarde, oneerlijk verdelen en gebaseerd zijn op de niet erg geloofwaardige hypothese van het IPCC over de schadelijkheid van CO2, terwijl nu blijkt dat de zogenoemde 'bewijzen' zijn gemanipuleerd (Climategate). De wetenschap mag niet door de politiek worden beheerst, maar moet rekening houden met alle omstandigheden en antwoord geven op elke mogelijke vraag. Heeft iemand bijvoorbeeld gevraagd wat er zou gebeuren als er niet genoeg CO2 in de atmosfeer was? We moeten blij zijn met de warme periode in de contemporaine geschiedenis van onze planeet en met het feit dat we op dit moment ongeveer 370-380 ppm CO2 in de atmosfeer hebben. In de natuur- en scheikunde kennen we het evenwichtprincipe van Le Châtelier, dat de ontwikkeling van ideale omstandigheden voor fotosynthese voorspelt. De aarde wordt groener, een feit dat al vele malen is bevestigd, en dat garandeert grotere oogsten en betere omstandigheden voor ontwikkeling. We moeten hopen dat dit zo doorgaat, maar er zijn helaas veel tekenen dat de wereld in de komende twee decennia koeler zal worden. Conclusie: de Europese Unie moet haar beperkende pakket maatregelen inzake klimaat en energie herzien, want het vermindert het concurrentievermogen van de economie van de EU.
Béla Glattfelder  
schriftelijk. - (HU) De huidige liberale handelsregels stimuleren een zo groot mogelijke CO2-uitstoot. Met de invoering van de emissiehandel, de steun voor hernieuwbare energiebronnen en met investeringen die de energie-efficiëntie verbeteren, leveren de ontwikkelde landen een geweldige inspanning om hun CO2-uitstoot te beperken. Deze maatregelen betekenen extra kosten voor bedrijven. Het energiegebruik wordt in deze landen bovendien steeds zwaarder belast.
Ondertussen doen veel ontwikkelingslanden er niets aan om hun uitstoot van broeikasgassen te verminderen. Ze laten hun CO2-uitstoot zelfs voortdurend stijgen. In plaats van de grootste industriële verbruikers aan te zetten tot energie-efficiëntie, leveren ze deze bedrijven elektrische energie tegen een gereduceerde prijs. Volgens velen is het belangrijkste voordeel van deze landen in vergelijking met andere niet meer goedkope arbeidskrachten maar goedkope energie.
Daarom moeten we nieuwe internationale handelsregels invoeren waarmee wordt verhinderd dat handel tot verdere CO2-uitstoot leidt. We hebben niet alleen fair maar ook green trade nodig. Met het oog daarop moeten effectieve juridische sancties kunnen worden opgelegd aan landen die zich niet houden aan de toezeggingen uit de klimaatakkoorden.
András Gyürk  
schriftelijk. - (HU) De Klimaattop van Kopenhagen heeft de verwachtingen niet ingelost. Er zijn geen bindende toezeggingen gedaan waarmee de toekomstige kaders van de internationale klimaatbescherming kunnen worden bepaald. De situatie wordt nog verergerd doordat de Europese Unie ondanks haar bedoelingen geen beduidende invloed heeft kunnen uitoefenen op de uitkomst van de onderhandelingen. Het fiasco van de top mag echter geen reden zijn voor passiviteit. We moeten ons verzoenen met de gedachte dat de nadruk ligt op regionale oplossingen zolang er geen voor alle partijen bindend internationaal verdrag ligt. Dienovereenkomstig moet ook de Europese Unie haar interne klimaatwetgeving verder bij blijven schaven. De EU-richtlijnen moeten efficiënter worden zonder dat de Europese industriesectoren daardoor een concurrentieachterstand oplopen.
Het klimaatbeleid van de EU mag echter ook de nieuwe lidstaten niet benadelen, zoals is gebeurd in de onlangs aangenomen richtlijn inzake de interne lastenverdeling. Bij klimaatbescherming moet worden gestreefd naar oplossingen die naast de matiging van de uitstoot van schadelijke stoffen veel bijkomende effecten hebben. Zo verbetert de ontwikkeling van het stadsvervoer de levenskwaliteit, creëren energie-efficiënte investeringen banen en verbeteren de bedragen die beschikbaar worden gesteld voor onderzoek en ontwikkeling het concurrentievermogen. Deze aspecten moeten ook terugkomen in de begroting voor de volgende zeven jaar. Europa kan het zich niet veroorloven de internationale klimaatonderhandelingen slechts lijdzaam te ondergaan. Ook in de toekomst moet Europa een initiatiefrijke rol spelen, zelfs als nu in plaats van grote doorbraken de periode van kleine stappen aanbreekt in het klimaatbeleid.
Eija-Riitta Korhola  
Mijnheer de Voorzitter, ik heb met ontsteltenis de klachten over het slechte resultaat van de Top van Kopenhagen aangehoord. Ik kan niet anders dan constateren dat het tijd wordt dat de Europese Unie de werkelijkheid onder ogen ziet. Wij moeten ons niet langer voor de gek houden door te denken dat de Europese Unie een leidende positie heeft of kan hebben. Laten we eerlijk zijn: onze ondoeltreffende en dure strategie is voor niemand aantrekkelijk. Ik zeg dit ook tegen de aanstaande commissaris voor klimaat. De Top van Kopenhagen kwam en ging, maar waarom laat mevrouw Hedegaard ons nog steeds geloven dat de Europese Unie de leider en pionier in de wereld is op het gebied van klimaatbeleid? Die rol heeft zij al heel lang niet gespeeld.
"Volg mij, ik kom achter u aan”, is de paradoxale leuze die de Europese Unie voor zichzelf heeft bedacht. Met dit zelfbedrog gaat de Europese Unie door met haar slechte klimaatbeleid, dat banen vernietigt in de schoonste industrieën. Degenen die het klimaatdebat ook maar een beetje hebben gevolgd, wisten al lang dat er geen internationale overeenkomst zou worden bereikt op basis van de recepten van de Europese Unie. De Verenigde Staten, China en Japan hebben een route gekozen waarin het door de VN geleide model, met zijn onderhandelde emissieplafonds en tijdschema's, wordt verworpen. Zij investeren rechtstreeks in vermindering van de koolstofintensiteit en in nieuwe technologie, wat te zijner tijd zal worden gezien als de logische manier om emissies te reduceren. Die methode zal de economie en arbeidsplaatsen niet blootstellen aan bureaucratie, oneerlijke concurrentie of onvoorziene prijsschommelingen, wat in Europa wel zal gebeuren. Als de Europese Unie anders blijft handelen dan de anderen, dan blijft zij alleen staan en verslechtert zij de positie van haar ondernemingen. Het is een slechte zaak dat niemand daarvan zal profiteren, zeker de burgers niet. Het zal evenmin het milieu ten goede komen als de schoonste industrieën ter wereld in de emissiehandel straffen krijgen opgelegd die anderen niet krijgen opgelegd. Het wordt tijd dat de Europese Unie haar beleid herziet en ophoudt te fantaseren.
Petru Constantin Luhan  
De Europese Unie moet betrokken blijven bij de internationale onderhandelingen over een post-Kyoto-overeenkomst. Het is duidelijk dat om een nieuwe mondiale post-Kyoto-overeenkomst te ondertekenen de onderhandelingstrategie van de EU moet worden geëvalueerd en zorgvuldig voorbereid met het oog op voorzetting van de onderhandelingen in 2010.
Hoewel er niet van een succes kan worden gesproken en de Europese Unie bijlange na niet heeft gekregen wat ze wilde, zijn de conclusies van Kopenhagen een volgende stap op weg naar de ondertekening van een juridisch bindende post-Kyoto-overeenkomst. De inspanningen van de EU moeten in de nabije toekomst gericht zijn op diplomatie, teneinde toezeggingen van alle relevante mondiale partners te verkrijgen, in het bijzonder de VS, China en India, zodat de wereldwijde doelstelling om de temperatuurstijging tot twee graden Celsius te beperken - vergeleken met het pre-industiële niveau - kan worden bereikt.
Wij moeten ons ervan bewust zijn dat het engagement van de EU om de uitstoot in 2020 met 30 procent te verminderen afhangt van vergelijkbare of proportionele toezeggingen van derde landen.
Rovana Plumb  
Een maand na de klimaatconferentie kunnen we de balans opmaken. Het kostte veel moeite de overeenkomst van Kopenhagen tot stand te brengen en te ondertekenen, er was bijna sprake van een volledige mislukking. Het compromis dat werd aanvaard was er alleen een van 'kennisneming.'
De EU heeft zich specifieke, ambitieuze doelen gesteld, maar deze hebben geen navolging gevonden bij de andere partners. Er moet echter worden benadrukt dat alle economische en politieke grootmachten in de wereld met elkaar in discussie zijn gegaan en de verantwoordelijkheid op zich hebben genomen om klimaatverandering te bestrijden. Erkend werd dat de temperatuur wereldwijd niet meer dan twee graden Celsius mag stijgen en er werd financiële steun van 30 miljard Amerikaanse dollar overeengekomen voor de periode 2010-2012 (onmiddellijke financiering) en 100 miljard dollar voor 2020. Met deze bedragen moeten maatregelen worden gefinancierd voor de terugdringing van en aanpassing aan de effecten van klimaatverandering voor de minst ontwikkelde en kwetsbaarste landen.
Ik vind dat de toekomstige Commissie, zeker als er een commissaris komt met klimaatverandering en maatregelen daartegen in zijn of haar portefeuille, heel nauwkeurig alle voorstellen voor reductie - toezeggingen van landen die partij zijn bij het Verdrag van de Verenigde Naties - moet beoordelen en op dezelfde wijze de onderhandelingen moet voorbereiden opdat er op de COP 16 in Mexico in 2010 een wettelijk bindende overeenkomst wordt gesloten.
Daciana Octavia Sârbu  
schriftelijk. - (EN) De meesten van ons hebben terecht hun teleurstelling uitgesproken over de resultaten van de Top van Kopenhagen en over de mislukte pogingen om tot een juridisch bindende overeenkomst te komen. Er is echter wel enige vooruitgang geboekt. Door de oprichting van het groene klimaatfonds van Kopenhagen bijvoorbeeld zullen armere landen worden voorzien van de financiële middelen om zich aan de klimaatverandering aan te passen en schone energie te ontwikkelen, en het feit dat de opkomende economieën officieel aanvaarden dat zij mede de verantwoordelijkheid dragen, zorgt ervoor dat er een grotere kans is dat deze landen in de nabije toekomst concrete toezeggingen zullen doen. De EU moet een leidende rol blijven spelen nu er nog geen juridisch bindende overeenkomst is. De kandidaat-commissaris voor klimaat heeft verklaard zich te willen inzetten voor een internationale overeenkomst inzake de bescherming van tropische wouden, voor opneming van het wegvervoer en de scheepvaart in het emissiehandelssysteem, en voor het koppelen van Europese en Amerikaanse cap-and-tradesystemen, wat een cruciale stap zou zijn in de internationale samenwerking om wereldwijde emissiereducties te realiseren. We moeten doorgaan met het ontwikkelen en ten uitvoer leggen van onze eigen klimaatwetgeving terwijl andere landen aan hun eigen wetgeving werken. Onze samenwerking met internationale organisaties en partnerlanden de komende maanden zal de kansen op significantere vooruitgang tijdens de aanstaande conferentie in Mexico doen toenemen.
Zbigniew Ziobro  
De kwestie van de opwarming van de aarde is een van de vele problemen waarmee de moderne wereld te kampen heeft. Onlangs is hieraan in Kopenhagen een klimaattop gewijd. Intussen hebben we ontdekt dat de inhoud van enkele duizenden documenten en e-mails van de afdeling klimaatonderzoek van de Universiteit van East Anglia, een van de meest prestigieuze instanties van de wereld die zich bezighoudt met de opwarming van de aarde en het effect van menselijke activiteiten op dat proces, op het internet terecht is gekomen. Het materiaal bevatte correspondentie tussen wetenschappers uit verschillende landen, wier onderzoek een grote invloed had op het standpunt van de Europese Unie en de VN ten aanzien van klimaatverandering. De uitgelekte informatie laat zien dat er mogelijk onderzoeksresultaten zijn gemanipuleerd en dat er als gevolg daarvan onbetrouwbare informatie over het broeikaseffect en klimaatverandering kan zijn verstrekt. De landen van de EU, en dus onze samenlevingen, dragen aanzienlijke kosten met betrekking tot de uitstoot van broeikasgassen, terwijl er in Kopenhagen pogingen zijn gedaan om ontwikkelde landen, waaronder de EU, een nog grotere financiële last met betrekking tot de opwarming van de aarde te laten aanvaarden om daarmee de ontwikkelingslanden te helpen. Elke twijfel die over deze zaak bestaat moet in detail worden opgehelderd, niet eens omdat we degenen die twijfelen aan de rechtmatigheid van de maatregelen ter beperking van de uitstoot willen overtuigen, maar omdat de Europese belastingbetalers hiervoor hoge kosten betalen en gaan betalen en zij erop moeten kunnen vertrouwen dat de maatregelen zijn gebaseerd op geldige redenen.
