Plan działania na rzecz wdrożenia programu sztokholmskiego (debata) 
Przewodnicząca
Następnym punktem posiedzenia są oświadczenia Rady i Komisji w sprawie programu sztokholmskiego.
Poprzednia debata była bardzo interesująca, lecz przekroczyliśmy przeznaczony nam czas, tak więc proszę wszystkie osoby, które będą zabierać głos o ścisłe przestrzeganie przyznanego im czasu.
Diego López Garrido
Pani przewodnicząca! Europejska przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości stanowi jedno z największych osiągnięć Unii Europejskiej. Stanowi ona jedno z osiągnięć współpracy między państwami członkowskimi, współpracy służb cywilnych, współpracy służb karnych oraz służb bezpieczeństwa wewnętrznego. Stanowi ona jeden z najważniejszych rezultatów projektu europejskiego, a także jeden z rezultatów, który zbliżył nas najbardziej do osiągnięcia tego, czego Unii Europejskiej nigdy nie udaje się osiągnąć, a co dotyczy spraw publicznych.
To zdecydowanie ten aspekt polityki Unii w odczuciu jej obywateli wnosi najwięcej do większości najważniejszych aspektów ich życia codziennego, do możliwości korzystania z należnych im swobód, na przykład z bezpieczeństwa. To bez wątpienia jedno z największych osiągnięć przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Niektóre decyzje w zakresie tej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości zostały przyjęte przez Radę nawet przed traktatem lizbońskim - kiedy obszar ten był praktycznie międzyrządowy - i dotyczyły tematu, nad którym już debatowaliśmy: śledztwa w sprawie zbrodni ludobójstwa, zbrodni przeciwko ludzkości oraz zbrodni wojennych na szczeblu narodowym.
Na przykład decyzje Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. i 8 maja 2003 r. umożliwiły państwom członkowskim współpracę na szczeblu narodowym, na szczeblu międzyrządowym, w celu ścigania sądowego tych zbrodni, co na szczęście - a wszyscy pamiętamy sprawę generała Pinocheta - weszło nawet do ustawodawstwa w niektórych państwach członkowskich.
Na przykład Hiszpania, nie mówiąc już o innych krajach, posiada tak zwany uniwersalny system sprawiedliwości, co oznacza, że zbrodnie tak poważne, nawet jeżeli zostały popełnione poza tym krajem, mogą być tam sądzone, jeżeli to możliwe, nawet jeżeli oznacza to wykroczenie poza świętą zasadę terytorialności prawa karnego. Zasada ta została w praktyce zniesiona przez niektóre państwa, gdzie można sądzić zbrodnie szczególnie niedopuszczalne i wyjątkowo naruszające godność ludzkości jako takiej, nawet jeżeli ma to miejsce poza terytorium, na którym zostały popełnione.
Jednym z aspektów przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości jest to, co nazwano programem sztokholmskim, w chwili gdy traktat lizboński otwiera tę przestrzeń nie tylko dla sfery międzyrządowej, lecz również dla sfery, która dokładnie i wyraźnie stanowi Unię Europejską. Przywiązuje on wagę do metody UE, a tym samym nadaje Parlamentowi i Trybunałowi Sprawiedliwości wiodące role, jakich nie miały wcześniej.
Program sztokholmski jest niesłychanie ważny, dlatego też cieszymy się z jego przyjęcia przez Radę w grudniu 2009 roku, a następnie przez Radę Europejską. Jest to program, który wyraźnie przedstawia plan prac Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, a także plasuje interesy i potrzeby ludzi w samym sercu priorytetów na kilka kolejnych lat.
Dlatego też jest to niezmiernie ważny program. Program ten ustanawia - proszę mi pozwolić jeszcze raz odnieść się do poprzedniej debaty - obowiązek współpracy państw członkowskich z Międzynarodowym Trybunałem Karnym w ściganiu zbrodni ludobójstwa i zbrodni przeciwko ludzkości, aby nie pozostały one bezkarne. Jest to część programu sztokholmskiego przyjętego pod koniec zeszłego roku podczas prezydencji szwedzkiej.
w związku z tym mówimy o niezmiernie ważnym programie, który musi zostać wdrożony i uszczegółowiony. W tym względzie uznajemy wagę komunikatu Komisji zatytułowanego "Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości dla europejskich obywateli - Plan działań służący realizacji programu sztokholmskiego”, który przedstawia inicjatywy mające pomóc we wdrożeniu programu.
Program sztokholmski umożliwia nam rozwinięcie dotychczasowych osiągnięć i stawienie czoła nowym wyzwaniom, przy wykorzystaniu nowych możliwości prezentowanych przez traktat lizboński. To zupełnie nowa era. Pod względem instytucjonalnym jest to prawdopodobnie, w dużej mierze, prawdziwa rewolucja - jeżeli mogę mówić tak dobitnie - gdyż jest to prawdziwa rewolucja prawna i instytucjonalna dla przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, która wcześniej znajdowała się w całości w sferze międzyrządowej, a teraz wyraźnie przechodzi do sfery UE. Wstępnie rozwiązanie to przybiera kształt w tak ważnym programie sztokholmskim. Rada uznaje wagę Parlamentu jako organu współtworzącego prawodawstwo, jako partnera instytucjonalnego, w odniesieniu do większości środków, jakie mamy przyjąć w okresie kolejnych pięciu lat.
Viviane Reding
wiceprzewodnicząca Komisji. - Pani przewodnicząca, szanowni posłowie! Choć zapewne znają już państwo plan działań Komisji zatytułowany "Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości dla europejskich obywateli - Plan działań służący realizacji programu sztokholmskiego”, czyli plan działań mający na celu wdrożenie programu sztokholmskiego, pozwolę go sobie w skrócie zaprezentować. Ten plan działań stanowi wytyczne dla bardzo konkretnych działań, jakie mają zostać podjęte w okresie najbliższych pięciu lat.
Pozwolę sobie jednak cofnąć się o krok: zdarzenia ostatnich kilku tygodni i miesięcy udowodniły, iż istnieje wspólne poczucie pilnej potrzeby konfrontacji z sytuacją gospodarczą i społeczną Europy, a także bardzo wyraźne oczekiwanie ze strony naszych obywateli, by UE podjęła szybkie i zdecydowane działania. Proszę sobie przypomnieć przyjęcie programu prac Komisji pod koniec marca, którego treść wskazuje, iż Komisja nie tylko ma zamiar, ale już podejmuje działania. Program ten, między innymi, skupiał się na potrzebie budowy przez UE agendy dla obywateli, która stawiałaby ludzi w samym sercu działań europejskich. W obszarze sprawiedliwości i spraw wewnętrznych ten plan działania stanowi pierwszą inicjatywę strategiczną nowej Komisji mającą na celu wdrożenie tego programu prac w praktyce; ściśle trzyma się on mandatów, a także szerszej filozofii programu sztokholmskiego, przy czym uwzględnia propozycje i sugestie Parlamentu i Rady.
Program ten w sposób, jaki uznajemy za wszechstronny, wychodzi naprzeciw wyzwaniu związanemu z zapewnieniem poszanowania podstawowych praw i wolności, a także integrowaniem i zagwarantowaniem bezpieczeństwa w Europie. Zespół przedłożonych inicjatyw stanowi plan działania - plan działania na rzecz wolnej i bezpiecznej Europy. Wierzymy, że nie da się oddzielić wolności od bezpieczeństwa: są to dwie strony tego samego medalu; oba aspekty dotyczą obywatelii jest to jedyny sposób lepszego zaznajomienia obywateli z Europą.
Ten plan działania będzie nas prowadzić przy realizacji ambitnego zestawu bardzo konkretnych działań w obszarze, gdzie nasi obywatele z łatwością dostrzegą wartość dodaną Europy. Jest to też mocny komunikat, podkreślający to, o czym mówiliśmy wcześniej, iż traktat lizboński oraz Karta praw podstawowych Unii Europejskiej to działania na rzecz obywateli. Ponieważ wszystkie te działania są powiązane, niezbędne i spójne ze skalą ambitnych celów założonych w traktacie lizbońskim i w Karcie praw podstawowych, musimy osiągnąć ten ambitny cel możliwie szybko, zgodnie z oczekiwaniami obywateli.
Dlatego właśnie Parlament nie powinien postrzegać tego planu działań jako wykutego w kamieniu; mogą mieć miejsce nieoczekiwane zdarzenia, a w przypadku takich nieoczekiwanych zdarzeń Komisja na pewno skorzysta z prawa do podjęcia inicjatywy w celu rozwiązania problemów. W związku z tym mamy zamiar - a będzie to ważne dla Parlamentu - przedstawić w 2012 r. średniookresową ocenę wdrożenia programu sztokholmskiego, aby zapewnić dopasowanie programu do rozwoju sytuacji w Europie i na świecie.
Jednakże, jak urzędujący minister Rady słusznie powiedział, ten plan działań nie dotyczy jedynie tego, co zamierza zaproponować Komisja Europejska. Dotyczy on też w dużej mierze tego, co zrobią państwa członkowskie: w jaki sposób państwa członkowskie podejmą inicjatywę w przypadkach, gdy chodzi o zasadę pomocniczości; w jaki sposób będą wdrażać decyzje Unii Europejskiej w ustawodawstwie narodowym; a także w jaki sposób będą współpracować z innymi państwami członkowskimi.
Zatem plan działań okaże się sukcesem wyłącznie wtedy, gdy wszystkie instytucje odegrają swoją rolę, przy czym jestem głęboko przekonana, że Parlament pomoże nam poczynić szybkie postępy na tej słusznej drodze.
Anna Maria Corazza Bildt
w imieniu grupy PPE. - Pani przewodnicząca! Przede wszystkim chciałabym pogratulować Komisji terminowego przedstawienia bardzo konkretnego planu działań, który daje uprawnienia obywatelom Europy. Brałam aktywny udział w dyskusjach w Parlamencie, gdyż szczerze wierzę, iż program sztokholmski stanowi najlepsze rozwiązanie dla Europy zorientowanej na obywateli: Europy dla obywateli, stojącej po ich stronie.
Dlatego też zachęcam Komisję do trzymania się wizji programu sztokholmskiego przy prezentowaniu konkretnych propozycji na następne pięć lat. Przyjęty program odzwierciedla faktyczną równowagę między zapewnieniem bezpieczeństwa obywatelom, przy poszanowaniu ich praw, wolności i integralności, a umocnieniem ich postawy obywatelskiej.
W przypadku planu działań szczególnie cieszą mnie zaprezentowane niedawno działania ukierunkowane na zwalczanie handlu ludźmi i pedofilii oraz na zwiększenie ochrony nieletnich bez opieki, żeby wymienić tylko kilka. Z zadowoleniem przyjmuję również uwzględnienie w planie działań strategii zwalczania okaleczania żeńskich narządów płciowych, przemocy domowej, a także przemocy wobec kobiet. Pani komisarz! Mimo wszystko szkoda, że propozycja ta nie została zaprezentowana wcześniej niż zaplanowano.
Musimy też zachęcić obywateli do uczestnictwa w tym procesie oraz zapewnić przejrzystość procesu decyzyjnego i jawność dokumentów. Mam nadzieję, że działania te zostaną przedstawione w sposób przyjazny dla użytkownika.
Podsumowując, z radością oczekuję kontynuacji prac z koleżankami i kolegami w Parlamencie, a także z Komisją i Radą, aby naprawdę stworzyć przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości i sprawić, by stała się faktem.
Kinga Göncz
Chciałabym poczynić kilka ogólnych i kilka konkretnych uwag dotyczących planu. Oczywiście uznajemy program sztokholmski za bardzo ważny. I właśnie z tego powodu plan działania nieco nas rozczarował, gdyż jego cele nie odzwierciedlają w pełni wagi, jaką Parlament do niego przykłada, ani ogromnej większości, którą głosował za poprawkami w zakresie kilku tematów. Widzimy, że najważniejsze lub też wiele ważnych punktów planu zostało przesuniętych na lata 2013-2014, natomiast w przypadku roku bieżącego dostrzegamy już pewien poślizg. Wydaje się też, że ogólny problem polega na niewyjaśnieniu do tej pory sposobu współpracy między Komisją a Parlamentem w odniesieniu do traktatów międzynarodowych. Pomimo znacznej poprawy w prezentowaniu informacji zwrotnych, jak w przypadku negocjacji dotyczących SWIFT i TFTP z USA, nadal należy wyjaśnić kilka zagadnień.
Chciałabym złożyć kilka konkretnych propozycji: żałujemy, że mowa nienawiści nie pojawia się w projekcie prawodawstwa, a wśród planów pojawiają się jedynie raporty i ramowa decyzja dotycząca wdrożenia. Na podobnej zasadzie kwestia dostarczania informacji na temat praw człowieka nie jest postawiona wystarczająco kategorycznie. Wiemy, że wdrożenie zależy od stopnia, w jakim ludzie są świadomi swoich praw. Odnośnie kwestii imigracji chciałabym wspomnieć, iż współpraca się rozpoczęła, lecz wydaje się, że postawione cele są nieadekwatne. Istnieją jeszcze dwa ważne zagadnienia. Pierwsze dotyczy wzajemności wymogu wizowego, gdyż ze względu na ponowne wprowadzenie wymogu wizowego i istniejące nierówności potrzebne są skuteczne rozwiązania. Drugie dotyczy swobodnego przepływu pracowników, gdzie należy położyć kres dyskryminacji, jaka nadal istnieje w stosunku do nowych państw członkowskich.
Renate Weber
w imieniu grupy ALDE. - Pani przewodnicząca! Program sztokholmski jest niewątpliwie ambitny, lecz nadal musimy przyjąć plan działań, który mógłby pomóc w jego możliwie najskuteczniejszej realizacji. Skuteczność nie oznacza tu jedynie odpowiedniego harmonogramu, ale dotyczy też treści prawodawstwa, które przyjmiemy w nadchodzących latach, jak i instytucji, na których będziemy opierać się w przyszłości.
Jeżeli chcemy, by Unia była bardziej spójna, musimy pracować nad zaufaniem i wzajemnym uznawaniem w zakresie sądownictwa lub w ramach współpracy policji, podobnie, jak ma to miejsce w przypadku zasady panującej na jednolitym rynku UE. W tym celu musimy zmienić poglądy na nasze tradycje prawne, których nie należy już postrzegać, wykorzystywać ani nadużywać w celu zapobieżenia przyjęciu przez nas minimalnych standardów, zwłaszcza w odniesieniu do prawa karnego.
Nasi obywatele żądają lepszej ochrony przed terroryzmem oraz przestępczością zorganizowaną lub trans graniczną i zasługują na nią. Naszym obowiązkiem jest zapewnienie tej ochrony, lecz musimy to zrobić z pełnym poszanowaniem nie tylko praw ofiar, ale też praw oskarżonych. Dlatego właśnie wszystkie państwa członkowskie UE muszą stosować minimalne standardy proceduralne, przy czym jeżeli mamy wykazać się w tej kwestii odwagą, tak też uczynimy. Będziemy odważni nadając większe uprawnienia dla Eurojust, jak też gdy będziemy musieli chronić dane naszych obywateli, czy też gdy będziemy musieli przyjmować regulacje w sprawie pakietu dla uchodźców.
Moja grupa polityczna jest zdeterminowana, by konstruktywnie współpracować z Komisją i Radą, a równocześnie stale walczyć o ochronę praw człowieka.
Judith Sargentini
w imieniu grupy Verts/ALE. - Pani przewodnicząca! Gdy słuchałam wypowiedzi pani komisarz i przedstawiciela Rady na temat programu sztokholmskiego, nasunęło mi się kilka pytań.
Obecnie prezydencja hiszpańska zbliża się ku końcowi, gdyż zostało jej jeszcze pięć tygodni. Na początku słyszeliśmy piękne pomysły ze strony prezydencji hiszpańskiej dotyczące azylu dla uchodźców, migracji, dyrektywy w sprawie niedyskryminacji oraz emancypacji kobiet, jednakże muszę powiedzieć, że teraz, gdy zostało jej tylko pięć tygodni, zastanawiam się, gdzie są konkretne rezultaty i propozycje.
Komisja i Parlament wykonały swoją pracę dotyczącą azylu dla uchodźców i migracji, przy czym naprawdę czekamy na działania ze strony Rady. Nie tylko - jak powiedziała pani komisarz Reding - poszczególne państwa członkowskie muszą wdrożyć nowe regulacje prawne. To Rada musi wystąpić z pomysłami dotyczącymi Dublina, dyrektywy w sprawie warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl, systemu Eurodac oraz dyrektywy w sprawie kwalifikacji obywateli państw trzecich. Naprawdę na nie czekamy.
To plenum głosowało za dyrektywą w sprawie niedyskryminacji, a Partia Zielonych naprawdę na nią czeka. Zwracam się tu do Komisji, oczywiście równość i przepisy o niedyskryminacji stanowią fundamentalne podstawy programu sztokholmskiego, jednakże dlaczego Komisja nie ustanowiła związków osób tej samej płci jednym z priorytetów w tym planie działań? Powiedziała pani, że ludzie będą znajdować się w samym sercu programu. Uporządkowanie kwestii dotyczącej związków osób tej samej płci to właśnie umieszczenie ludzi w samym centrum działań. Czy mogłabym usłyszeć wyjaśnienie, dlaczego tak się stało?
Odnośnie Europolu, w epoce przed Lizboną Europol podlegał minimalnemu nadzorowi ze strony Parlamentu, co nadal ma miejsce, mimo że teraz obowiązuje już traktat lizboński. Na przykład, kompetencja rozpoczynania negocjacji w sprawie współpracy z krajami trzecimi opiera się na decyzjach Rady, które zostały podjęte kilka lat temu. Chodzą plotki, iż Europol omawia obecnie traktat z Izraelem, a kto wie, z jakimi innymi jeszcze krajami negocjuje się kolejne traktaty. Traktat lizboński nadaje Parlamentowi nową rolę i chciałabym, żeby Komisja działała zgodnie z nią.
Mara Bizzotto
Pani przewodnicząca, panie i panowie! 170 działań w okresie pięciu lat, to liczba zbyt ambitna dla programu pozbawionego wszelkich realnych odniesień, zwłaszcza w przypadku pewnych zagadnień.
W odniesieniu do imigracji, jeżeli spojrzeć poza oficjalne dokumenty, program zawstydza słabością rozwiązań: jaki jest sens obietnic o wzmocnieniu organów i agencji, jeśli później brak strategii politycznej? Prawdziwie użytecznej strategii, która musi opierać się na pewnych mocnych filarach: zwalczaniu nielegalnej imigracji wzdłuż południowej granicy, zagwarantowaniu, że obowiązek związany z przeciwstawianiem się nielegalnej imigracji spoczywa na wszystkich państwach europejskich, polityce umów z państwami trzecimi, uznającej zwłaszcza, że imigracja w czasach kryzysu nie stanowi dodatkowych zasobów.
Na stronie internetowej Parlamentu widnieją dane, iż ponad 20% młodych ludzi w Europie jest bezrobotnych. Na kontynencie, gdzie 25 miliony osób pozostaje bez pracy komisarz do spraw wewnętrznych mówi, że zagadnienie imigracji musi opierać się na solidarności. Zamiast tego tak naprawdę potrzebujemy wspólnego rozumowania i realizmu: obecnie naszym priorytetem jest zapewnienie pracy naszym obywatelom! Cała reszta to retoryka o czynieniu dobra, która nie pomaga w integracji imigrantów, a na pewno nie pomaga naszym narodom.
Agustín Díaz de Mera García Consuegra
(ES) Pani przewodnicząca! Mówimy tu o ponad 360 działaniach w okresie pięciu lat. Z mojego punktu widzenia na prezentację planu działań w Parlamencie należało przeznaczyć więcej czasu, aby dać posłom możliwość debatowania, a co najważniejsze - wnoszenia poprawek do wniosków.
Przyjrzyjmy się kilku przykładom: zwalczanie radykalizacji; monitorowanie finansowania organizacji terrorystycznych oraz możliwość stworzenia Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów (TFTP); koordynacja Centrum Sytuacyjnego (SITCEN), Europolu i Eurojust w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości zorganizowanej; zwalczanie wykorzystania Internetu do celów terrorystycznych; nowelizacja rozporządzenia w sprawie Agencji Frontex; a także możliwość utworzenia europejskiego systemu straży granicznej. Oprócz tego, o czym wspomniałam, mówiono tu o bardzo wielu innych zagadnieniach. Są to bardzo ważne kwestie, które zasługiwałyby na inny format parlamentarny.
Ponadto warto zauważyć, że w odniesieniu do ochrony ofiar przestępstw w planie zaproponowano zaledwie jedno działanie: stworzenie globalnego instrumentu ochrony ofiar, który będzie obejmować ofiary terroryzmu. Jestem przekonana - przy czym byłaby to poprawka, której nie mogłam złożyć ze względu na regulamin - iż stworzenie specjalnego instrumentu ochrony ofiar terroryzmu powinno stanowić niezbywalny priorytet Unii Europejskiej. Chciałabym podkreślić, że takie jest moje zdanie.
Pani komisarz Reding! Podsumowując, chciałabym się dowiedzieć odnośnie Europolu, dlaczego do 2013 r. decyzję Rady zastąpi rozporządzenie w sprawie Europolu.
Monika Flašíková Beňová
(SK) Program sztokholmski zawiera kilka obszarów, które chciałabym omówić, a ponieważ musimy się spieszyć, nazwę te obszary problemowe po imieniu.
Zdecydowanie uznaję za obszar problemowy wspólny europejski system azylowy, o czym mówiliśmy już tutaj kilkakrotnie, gdzie z jednej strony Komisja mówi o potrzebie skutecznej integracji legalnie przenoszących się osób, czy imigrantów z wspólnym systemem, lecz z drugiej strony plan działań charakteryzuje się bardzo małymi ambicjami w tym kierunku.
Na podobnej zasadzie wydaje się, że nie oczekujemy przedłożenia do 2014 roku propozycji jednolitego rozpatrywania wniosków o udzielenie azylu, a tym samym także wzajemnego uznawania praw uchodźców między państwami członkowskimi UE. Państwa plany są jednak dość konkretne w zakresie ograniczania napływu i przepływu imigrantów lub osób przenoszących się, jak na przykład pracownicy sezonowi.
Zatem mówiąc krótko brak widoków na wprowadzenie postępowego i uczciwego systemu udzielania azylu, a plan określa raczej środki represyjne.
Chciałabym wspomnieć o jeszcze przynajmniej dwóch obszarach. Pierwszy to smutny fakt, iż nawet we własnych słowach Komisji, postępy we wzajemnym uznawaniu zarejestrowanych związków partnerskich osób tej samej płci w ramach UE nie są kwestią priorytetową, a odsunięcie tego tematu na boczny tor bardzo mnie martwi.
Ostatnim obszarem, o jakim chciałabym wspomnieć, są prawa korporacji. W planie działań dotyczącym programu sztokholmskiego często wspomina się o obywatelach i ich prawach, lecz bardzo wyraźnie kładzie się nacisk na swobodę prowadzenia działalności gospodarczej bez wystarczających regulacji, co jest przynajmniej zadziwiające, zwłaszcza w kontekście obecnego kryzysu finansowego i gospodarczego.
Sarah Ludford
Pani przewodnicząca! Dla mnie najlepszą częścią planu działań jest wykaz pięciu konkretnych działań dotyczących praw jednostek w postępowaniach karnych, które stanowią mapę drogową zatwierdzaną programem sztokholmskim.
Występuję tu jako sprawozdawczyni w sprawie pierwszego z tych działań dotyczącego tłumaczeń dla oskarżonych, w której to sprawie, z radością mogę powiedzieć, dziś rano osiągnęliśmy tymczasowe porozumienie z prezydencją hiszpańską i mam nadzieję, że nasze stosowne instytucje zatwierdzą ten rezultat.
Dziękuję pani komisarz Reding za jej wierne wsparcie, gdyż poważnie czerpaliśmy z propozycji Komisji, a przedstawiciele Komisji wnieśli tu ogromny wkład, tak więc osobiście chciałabym jej za to podziękować.
Wreszcie, spóźnieni o dekadę, lecz w końcu budujemy wzajemne zaufanie konieczne do wzajemnego uznawania praw. Mam zastrzeżenia do poparcia europejskiego nakazu aresztowania ze względu na moje przerażenie, a tak naprawdę złość na pewne nadużycia wymiaru sprawiedliwości oraz sposobu, w jaki on obecnie działa, jak w przypadku spraw Gary'ego Manna i Andrew Symeou, którymi się zajmuję. Myślę, że takie nadużycia wymiaru sprawiedliwości nie miałyby miejsca, gdyby te rozwiązania zostały przyjęte dziesięć lat temu.
Simon Busuttil
(MT) Pani przewodnicząca! Zgadzam się z osobami, które mówią, że wspólny rynek europejski, jednolity rynek, to prawdopodobnie największy projekt podjęty przez Unię Europejską. Wierzę, że ten projekt, sprzyjający obywatelom Europy, stanowi kolejne duże zadanie Unii Europejskiej. Co ciekawe, jednolity rynek zaczął działać w 1992 r., w tym samym roku, w którym przyjęto traktat z Maastricht i wprowadzono koncepcję obywatelstwa europejskiego.
Dzięki przedmiotowemu planowi działań tworzymy teraz przestrzeń, na której będzie można wykonywać prawa wynikające z obywatelstwa europejskiego. Można to zrobić na kilku obszarach: praw człowieka, praw obywatelskich, dostępu do wymiaru sprawiedliwości oraz prawa do swobodnego poruszania się po Unii Europejskiej. Unia Europejska może też posłużyć jako przykład w wielu obszarach, a mianowicie w odniesieniu do zwalczania przemytu, zwalczania pedofilii, ochrony praw dzieci, zwalczania cyberprzestępstw, a także oczywiście, spraw związanych z imigracją i udzielaniem azylu.
Mimo to moim zdaniem projekt ten potrzebuje trzech elementów: po pierwsze, zatwierdzenie polityczne nada mu wagi i znaczenia dla naszych obywateli. Po drugie, poszanowanie zasady pomocniczości, gdyż istnieje kilka ważnych zagadnień, które nie mogą doprowadzić do rezygnacji z prawa do stosowania zasady pomocniczości. Po trzecie, terminy: w przedmiotowym planie działań musimy ich przestrzegać, gdyż w przeciwnym wypadku nasze starania pójdą na marne.
Juan Fernando López Aguilar
(ES) Pani przewodnicząca! Wraz z panami posłami Casinim i Berlinguerem byłem, jako przewodniczący Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, współautorem przyjętej w listopadzie rezolucji w sprawie programu sztokholmskiego. Chciałbym podkreślić, iż wtedy mówiłem, że program sztokholmski nie ułatwi Parlamentowi życia w zakresie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, a wręcz przeciwnie znacznie nam to życie utrudni.
Chciałbym tu powiedzieć, że niektóre wymogi zawarte w przyjętej rezolucji nie zostały odzwierciedlone przez wyraźne ich ujęcie w planie działań zaproponowanym przez Komisję. Dlatego też, o ile znam ograniczenia debaty parlamentarnej i interwencji parlamentarnej w debacie na temat planu działań, pragnę podkreślić, iż punkty 148 do 150 rezolucji parlamentarnej zawierały dokładne wskazówki dotyczące niezmiernie ważnych zagadnień.
Wiele z nich tu ujęto, od ochrony ofiar po instytucje i agencje związane z Schengen, Europolem, systemem Eurojust, agencją Frontex oraz Europejskim Urzędem Wsparcia w dziedzinie Azylu, przy czym nowe regulacje czekają na przyjęcie, jednakże były też pewne regulacje w sprawie istotnych i fundamentalnych problemów, jak ochrona danych oraz klauzula o zwalczaniu dyskryminacji. O wzajemnej zależności ochrony danych i bezpieczeństwa zdecydowanie debatowaliśmy w Parlamencie, w szczególności podczas debaty na temat Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów (TFTP), przy czym w debacie podkreślono potrzebę zaangażowania się Europy w zachowanie stosownej równowagi między bezpieczeństwem a prywatnością.
Naprawdę ważne jest jednak to, iż Komisja ma teraz przed sobą pięć lat pracy na wdrożenie krok po kroku każdego z odniesień w planie działań dla programu sztokholmskiego. Dlatego wzywam Komisję do ścisłej współpracy z Parlamentem i uwzględnienia całego wkładu dotyczącego punktów 148 i 150 rezolucji; pamiętając, że Parlament będzie czujny i będzie składał wnioski, jeśli Komisja nie będzie chciała uważnie i ściśle z nim współpracować. Oczywiście będzie też współpracować z Radą, która może przyjąć inicjatywy zasługujące na rozważenie i rozpatrzenie przez Parlament.
Nathalie Griesbeck
(FR) Pani przewodnicząca, pani komisarz, panie sekretarzu López Garrido! Ja z kolei chciałabym powiedzieć, jak cieszę się, że mogę mówić o przedmiotowym planie działań, czy też - jak powiedziała pani komisarz Reding - mapie drogowej dla wdrożenia programu sztokholmskiego. Zawiera on szereg fundamentalnych zagadnień, stąd zamiast tworzyć przypadkową listę w tym krótkim czasie, jaki mam do dyspozycji, po prostu skupię się na punktach, jednym formalnym i jednym merytorycznym których poruszenie spowoduje pewną frustrację, pod względem.
Odnośnie formy, jak już powiedzieliśmy w bieżącej debacie, określiliśmy sobie dość dokładne terminy realizacji działań, przy czym chciałabym, abyśmy naprawdę postarali się podjąć konkretne działania, a nie tylko deklarowali ideały bez pokrycia.
W tym celu, w aspekcie merytorycznym, musimy odnieść się do dwóch głównych zagadnień, aby przedmiotowe wdrożenie zakończyło się powodzeniem. Musimy określić pewne priorytety. Odnośnie kwestii merytorycznych pani komisarz Reding mówiła o wartości dodanej. Sugeruję realizację punktów, które uznajemy za pilniejsze niż inne: po pierwsze, w kwestii współpracy prawnej, abyśmy byli na tym samym etapie pod względem prawnym, oczywiście z zapewnieniem swoistego programu Erasmus dla sędziów, a dlaczego by nie swoistego programu Erasmus dla wszystkich profesji prawniczych i jeszcze jednego dla zawodów policyjnych?
Drugim punktem merytorycznym, a zarazem kluczowym priorytetem, jest podjęcie wszelkich możliwych działań w celu zapewnienia praw dziecka, ich ochrony, a także zwalczania cyberprzestępstw, pornografii dziecięcej i ich wykorzystywania seksualnego.
Stavros Lambrinidis
(EL) W programach imigracyjnych brakuje wielkiego słowa, a mianowicie słowa "solidarność”. Dzisiaj głosowaliśmy w sprawie przesiedlenia osób z państw trzecich poszukujących azylu w Europie, lecz program Komisji odmawia postulowania podobnego zapisu dotyczącego przesiedlania osób z jednego państwa europejskiego poszukujących azylu w innym państwie europejskim lub w celach zarobkowych. Co się stało z solidarnością?
Każdego roku do Grecji przyjeżdża 100 tysięcy nielegalnych imigrantów z Turcji. Co się stało z porozumieniem między Europą a Turcją w sprawie deportacji tych nielegalnych imigrantów? Sprawę ta jest pomijana i ledwo wspomniana w naszym programie. Co się stało z umowami negocjowanymi obecnie z Turcją przez Frontex? Czy możecie nas państwo zapewnić, że agencja nie będzie w sposób bezpośredni ani pośredni dysputować nad suwerennym prawem Grecji, a więc również Europy, do granic?
I wreszcie niewątpliwie istnieje ogromne zobowiązanie do solidarności z samymi imigrantami, które nosi nazwę "integracja”. Bez integracji imigrantów nie ma sposobu, aby 40 milionów osób, które przybyły, by żyć wśród nas, mogły to zrobić na równych warunkach. Możemy w ten sposób tworzyć bombę zegarową. Potrzebne są programy, potrzebne są pieniądze, a obecnie Komisja ich nie ma.
Ramón Jáuregui Atondo
(ES) (Wystąpienie rozpoczęto przy wyłączonym mikrofonie) W moim odczuciu Europa, w której zniknęły granice, a w której rośnie przestępczość ponadnarodowa, musi mieć więcej ambicji pod względem reakcji na problem przestępczości ponadnarodowej.
Wierzę, że musimy mieć większe ambicje w odniesieniu do koordynacji służb policyjnych, innymi słowy Europolu; koordynacji sądowniczej, czyli systemu Eurojust; wyznaczenia Prokuratora Europejskiego; standaryzacji technicznej dochodzeń w sprawach karnych; unifikacji prawa postępowań karnych; a także w aspekcie zbliżenia odnośnych systemów prawa karnego.
Panie i panowie! W mojej opinii za mało tu ambicji i zbyt wiele oporów narodowych, tak więc wzywam państwa, zwłaszcza w Radzie, do przełamania tendencji ukierunkowanych na suwerenność państw członkowskich i do unifikacji naszych systemów prawa karnego w celu skutecznego zwalczania braku bezpieczeństwa i przestępczości ponadnarodowej.
Salvatore Iacolino
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Możliwości oferowane przez program sztokholmski są zdecydowanie ważne: duża liczba pozytywnych działań, jakie Komisja musi wdrożyć, wyznaczając faktyczną wspólną przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Osiągnięcie tych celów wymaga jednakże metody współpracy między instytucjami europejskimi, a także między tymi instytucjami a państwami członkowskimi, które stanowią nieodzowne narzędzie prawdziwej współpracy. Zagadnienia takie jak regulacja przepływów migracyjnych zgodnie z obiektywnymi kryteriami uczciwości, poszanowaniem godności osób przebywających w przepełnionych więzieniach, opieka nad osobami leczącymi się z nałogu narkotykowego, rewitalizacja agencji, czy przeciwstawienie się przestępczości zorganizowanej na szczeblu transgranicznym sprawiają, że taka rzetelna współpraca jest naprawdę niezbędna.
Działania naszego Parlamentu są oczywiście skoncentrowane na tym wyzwaniu, jak też zapewniają silny i zdecydowany bodziec dla Komisji i innych instytucji Wspólnotowych, jak i dla państw członkowskich.
Gerard Batten
Pani przewodnicząca! Pani poseł Sarah Ludford powiedziała, iż martwią ją pomyłki wymiaru sprawiedliwości w odniesieniu do europejskiego nakazu aresztowania w przypadkach Andrew Symeou i Garry'ego Manna. To bądź, co bądź mało powiedziane! Sam europejski nakaz aresztowania jest pomyłką wymiaru sprawiedliwości. Ekstradycję zredukowano do zwykłej formalności biurokratycznej. Sądy brytyjskie pozbawiono możliwości ochrony obywateli brytyjskich przed niesprawiedliwym aresztowaniem i uwięzieniem podczas ich ekstradycji do obcego kraju. Wiem o tym, gdyż zasiadałem w sądzie apelacyjnym w sprawie Andrew Symeou, kiedy dwóch starszych lordów z Komisji Apelacyjnej Izby Lordów nie zdołało zapobiec ekstradycji pana Symeou, mimo że dla wszystkich w sądzie było oczywiste, iż dowody nie istnieją, albo zostały sfabrykowane przez policję. Ale oczywiście o to właśnie chodzi, gdyż sądowi nie wolno patrzeć na dowody; sąd nie ma do tego prawa. Pani poseł Ludford oraz Liberalni Demokraci mogą teraz wylewać krokodyle łzy nad przypadkami takimi jak ten pana Symeou, ale muszą ponieść odpowiedzialność za cierpienie ludzkie, które spowodowali.
Georgios Papanikolaou
(EL) Pani przewodnicząca! Z prawdziwą satysfakcją głosowaliśmy w programie sztokholmskim za postanowieniami dotyczącymi solidarności w kwestiach imigracyjnych i zwalczania nielegalnej imigracji. W planie działań czytam, że Komisja w 2011 r. stworzy instrument do oceny krajowych systemów przyznawania azylu, aby zapewnić lepszą pomoc państwom członkowskim pod względem ich możliwości i potrzeb.
Jednocześnie jednak daliśmy w tym Parlamencie zielone światło dla rozpoczęcia pracy Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu na Malcie. Pytanie brzmi: czy Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu ma cokolwiek wspólnego z tym mechanizmem i czy poprzez ten mechanizm będzie prowadzona ocena? Czy wprowadzono zapisy o wewnętrznym programie przesiedleń dla uchodźców w celu wyrównania nacisków między państwami członkowskimi?
Monica Luisa Macovei
Pani przewodnicząca! Chciałabym odnieść się do mechanizmu oceny korupcji w państwach członkowskich - mechanizmu, o którym mowa w planie działań. Mamy decyzję Rady w sprawie programu sztokholmskiego, który dotyczy tego zagadnienia, a także mamy plan działań Komisji w sprawie wdrożenia programu sztokholmskiego. W obydwu przedstawiono ocenę działań antykorupcyjnych w państwach członkowskich. Dlatego też potrzeba nam silnej woli politycznej oraz zobowiązania ze strony państw członkowskich do wprowadzenia takiego mechanizmu. Mówię o tym, gdyż wszyscy wiemy, że - mówiąc oględnie - jak dotąd krajowe działania nie były skuteczne we wszystkich państwach członkowskich.
Po drugie, w planie działań określono ostateczny termin komunikatu na temat polityki Unii oraz mechanizmu antykorupcyjnego na 2011 r. Chciałabym zasugerować, by miało to miejsce przed końcem 2010 r. Byłaby to lepsza reakcja na konieczność zwalczania korupcji w Unii, gdyż korupcję postrzega się również jako przyczynę kryzysu gospodarczego. Zatem byłoby to działanie mające na celu jej powstrzymanie i zapobieżenie jej.
Diego López Garrido
Pani przewodnicząca! Tak naprawdę w samym sercu tej debaty na temat europejskiej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości leży to, co słusznie zauważył pan poseł Busuttil, mówiąc o obywatelstwie europejskim.
mówimy tu o elementach składowych obywatelstwa europejskiego, które musimy pogłębić. Na pewno jest to jedna ze spraw, na której skupia się nowy etap polityczny rozpoczynający się w Europie wraz z traktatem lizbońskim, a także tych, które były w centrum uwagi prezydencji hiszpańskiej.
Pani poseł Sargentini zadała Radzie wyraźne i bezpośrednie pytanie w tej sprawie, dotyczące osiągnięć prezydencji hiszpańskiej w tym okresie i planów na przyszłość.
Pragnę podziękować za to bezpośrednie pytanie i spróbuję skonstruować moją odpowiedź wokół kwestii, które dotyczą obywatelstwa europejskiego i treści praw, wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości: w skrócie statusu obywateli europejskich w XXI w.
Odnośnie swobód mówiliśmy wcześniej o przystąpieniu do europejskiej konwencji praw człowieka. Jest to jeden z priorytetów prezydencji hiszpańskiej. Odnoszę się tu do obszernej debaty, jaką toczyliśmy wcześniej.
Wierzę też, że w odniesieniu do wolności i praw musimy mówić o dyrektywie w sprawie prawa do tłumaczenia w postępowaniach karnych. Jak państwo wiecie, prace nad tą dyrektywą już trwają.
Czekamy na ogólny wniosek Komisji Europejskiej w sprawie bardzo konkretnej dyrektywy, o której wspomniała pani poseł Sargentini: dyrektywy w sprawie niedyskryminacji. To bardzo ambitna i bardzo ważna dyrektywa. Prezydencja Rady oczywiście ją popiera, stąd czekamy na inicjatywę Komisji.
Kwestie dotyczące ofiar, zwłaszcza w odniesieniu do ofiar przemocy seksualnej, stanowiły dla prezydencji hiszpańskiej problem i priorytet. Chciałbym zauważyć, iż w tym okresie poczyniono postępy w pracach nad dyrektywą w sprawie zwalczania handlu ludźmi. W odniesieniu do dyrektywy w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych pracujemy nad osiągnięciem w czerwcu wspólnego stanowiska. Trwają też prace nad inicjatywą prawodawczą o zwalczaniu przemocy uwarunkowanej płcią czyli nad europejskim nakazem ochrony, obecnie będącym przedmiotem debat w różnych komisjach parlamentarnych: Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia. Przemoc uwarunkowana płcią jest bez wątpienia największą plagą, dotykającą największą liczbę ofiar w społeczeństwach europejskich. Rada ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej, Zdrowia i Ochrony Konsumentów (EPSCO) uruchomiła również w zeszłym miesiącu Europejskie Obserwatorium ds. Przemocy Wobec Kobiet oraz linię pomocy dla ofiar.
W odniesieniu do spraw bezpieczeństwa, na marcowym posiedzeniu Rady Europejskiej przyjęto strategię bezpieczeństwa wewnętrznego. W związku z tym przyjęto konstytucję Stałego Komitetu ds. Współpracy Operacyjnej w zakresie Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Poczyniono uzgodnienia ze Stanami Zjednoczonymi w sprawach bezpieczeństwa i prowadzono prace nad umowami: deklaracja z Toledo w sprawie bezpieczeństwa i lotnictwa cywilnego; dobrze znana Parlamentowi kwestia SWIFT, w sprawie której obowiązuje mandat do możliwie szybkiej negocjacji umowy politycznej ze Stanami Zjednoczonymi. Współpracujemy ze Stanami Zjednoczonymi nad wspólną deklaracją o zwalczaniu terroryzmu oraz uzgodnieniami dotyczącymi ochrony danych.
W odniesieniu do współpracy cywilnej mamy nadzieję uzgodnić rozporządzenie Rzym III, które dotyczy małżeństw.
W odniesieniu do tematu imigracji i udzielania azylu, który również został poruszony w wielu wystąpieniach, należy powiedzieć, że prezydencja hiszpańska odpowiada za pierwszą ocenę Europejskiego paktu o imigracji i azylu, którą przygotuje we współpracy z Komisją. Równocześnie, również we współpracy z Komisją, powstaje program umożliwienia powrotu dzieciom bez opieki.
Dodatkowo w odniesieniu do kwestii udzielania azylu, podtrzymywana jest też działalność agencji Frontex, a także trwają prace nad europejskim programem ds. uchodźców oraz przesiedleń uchodźców, a z niektórymi krajami również nad programami repatriacji.
Ponadto Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców powinien być gotowy do 2011 roku; sprawozdanie posła Tavaresa z Parlamentu przewiduje jego przyjęcie w tym terminie. Tak więc, w odniesieniu do imigracji podejmowany jest szereg ważnych inicjatyw.
Uzupełniłbym tę odpowiedź debatą, jaka została podjęta w sposób bardzo konstruktywny przez Komisję - w szczególności przez panią komisarz Reding - w sprawie urzędu Prokuratora Europejskiego, o którym mowa w traktacie lizbońskim. Myślę, że taką debatę powinniśmy przeprowadzić. Byłoby to rozwiązanie interesujące nie tylko - jak stanowi traktat lizboński - w celu ochrony interesów gospodarczych Unii, co jest oczywiście tematem bardzo aktualnym. Byłoby ono też ciekawe na późniejszym etapie, aby można było ścigać przestępczość transnarodową. Jest to również debata rozpoczęta przez prezydencję hiszpańską Unii Europejskiej.
To tylko kilka konkretnych elementów uruchamianych lub uruchomionych w trakcie prezydencji hiszpańskiej we współpracy z Komisją i Parlamentem. Wierzymy, że dla nas bezwzględnie kluczowa jest wiarygodność w aspekcie budowania otwartej, bezpiecznej Europy, która chroni swoich obywateli. W tym właśnie duchu prezydencja hiszpańska zamierza kontynuować prace, w ramach trzech prezydencji wraz z naszymi partnerami: Belgią i Węgrami. Taka jest intencja prezydencji hiszpańskiej, przy czym oczywiście liczymy na współpracę Parlamentu Europejskiego, którą otrzymujemy.
Viviane Reding
Wiceprzewodnicząca Komisji. - Pani przewodnicząca! Wszyscy mówią o programie sztokholmskim. To bożonarodzeniowe drzewko, z którym wiążemy kilkaset życzeń. Chciałabym, abyśmy wszyscy mówili o rzeczywistości. Jak traktowano te życzenia przed traktatem lizbońskim? Trzymano je za zamkniętymi drzwiami, bez przykładania szczególnej uwagi do obywateli i ich pragnień, życzeń i oczekiwań; w trzecim filarze, gdzie ministrowie spraw wewnętrznych nie pytali o nic ani Parlamentu Europejskiego, ani Komisji, a gdzie Trybunał Sprawiedliwości nie miał możliwości interweniowania.
Od tego właśnie zaczynamy: od sytuacji niemożliwej, gdzie decyzje de minimis nie były nawet wprowadzane na szczeblu krajowym, gdzie obywatele nie mieli środków ani instrumentów, by iść do sądu, protestować i domagać się sprawiedliwości.
Na szczęście mamy teraz traktat lizboński. Nie ma już trzeciego filara. Są wnioski Komisji, procedura współdecyzji, wdrożenia na szczeblu państw członkowskich, kontrola ze strony Trybunału Sprawiedliwości, ale to oznacza również, że nie można już działać natychmiast. Rozporządzenia i wnioski muszą przechodzić normalną drogę, jak ta, według której, zgodnie z życzeniem posłów do PE, miały przebiegać prace Komisji.
Po pierwsze, dogłębna analiza tego, co jest wykonalne, dobre, wnosi wartość dodaną. Po drugie, konsultacje publiczne, w celu sprawdzenia, czy społeczeństwo, przemysł, państwa członkowskie, parlamenty krajowe, które teraz odgrywają rolę we wszystkich tych zagadnieniach i które przeprowadzają test pomocniczości zaakceptują przedłożone przez nas pomysły. A następnie - oceny wpływu w celu sprawdzenia, czy to, co robimy, zmierza we właściwym kierunku. Dopiero wtedy mamy do czynienia z ostatecznym wnioskiem Komisji.
Jeżeli państwo chcecie, by Komisja nadal postępowała tak, jak w poprzednich latach, to proszę mi powiedzieć, a co tydzień będę przedstawiać nowy wniosek. A wiecie państwo, co się stanie z tymi wnioskami? Najpierw zostaną zablokowane w parlamentach krajowych - i słusznie, gdyż musimy wychodzić z poważnymi wnioskami opartymi na założeniach prawnych, iż to co robimy jest dobrze skonstruowane, wykonalne i może być wdrożone w państwach członkowskich.
Nie chcę, by pierwszy przedłożony wniosek został skierowany do Trybunału Sprawiedliwości oraz Trybunał Praw Człowieka. Chciałabym poprowadzić nas wszystkich tam, gdzie obywatele zrozumieją, iż wartość dodana tego, co tu robimy, naprawdę przynosi im praktyczne korzyści. Owszem, jako Komisarz odpowiedzialna za sprawy kobiet, słyszałam dyskusje w tym Parlamencie dotyczące tego, co musimy zrobić, przede wszystkim w celu zagwarantowania kobietom we wszystkich naszych państwach członkowskich pewności prawnej, polegającej na tym, że w sytuacji, gdy doświadczają przemocy dostaną sprawiedliwość, a nie jej iluzję, gdzie wierzą, iż otrzymają sprawiedliwość, ale tak naprawdę nigdzie to ich nie prowadzi i nic nie osiągają. Tak więc tu naprawdę musimy współpracować.
Istnieją setki działań które trzeba "dostosować do Lizbony”, które trzeba wyciągnąć na światło dzienne, które należy zaadaptować do faktycznych przepisów prawnych - setki działań, które nie spełniają swojej funkcji.
W odniesieniu do nakazu aresztowania: pani poseł Ludford mówiła o tym problemie. Oczywiście nakaz nie jest stosowany w państwach członkowskich, ponieważ nie zbudowano jeszcze konstrukcji wokół wzajemnego uznawania i wzajemnego zaufania, co stanowi podstawę do wzajemnego uznawania. Koleżanki i koledzy! Nie zdołacie tego wszystkiego osiągnąć bez wzajemnego zaufania. Przepraszam, ale dekretem nie wtłoczę wzajemnego zaufania w głowy sędziów z całej Europy!
Musimy budować wzajemne zaufanie prawodawstwem i działaniami ukierunkowanymi na poprawę praw obywateli we wszystkich naszych państwach członkowskich, tak aby sędziowie również wdrażali zasady, jakich oczekujemy. Przy czym chciałam zauważyć, że w tym względzie czynimy bardzo szybkie postępy.
W odniesieniu do planu działań, cóż kolegi już tu nie ma, lecz mamy plan działań ukierunkowany na zwalczanie przemocy wobec kobiet. W 2011 r. powinniśmy sporządzić kompleksowy tekst na temat ochrony ofiar, wszelkiego rodzaju ofiar - dla mnie nie ma podziału na ofiarę taką, czy inną, czy też na ofiarę trzeciej kategorii - należy uwzględnić wszelkie rodzaje ofiar.
Owszem, pracujemy nad kwestią ochrony danych; na szczęście państwo, Parlament, powiedzieliście "nie” sytuacji istniejącej przed wdrożeniem Lizbony. Nie będziemy kontynuować takiego sposobu działania. Panie przewodniczący komisji! Pan już wie, że jego komisja, a także inne komisje są w pełni włączone w nasz sposób działania.
Będziemy współpracować nad wieloma sprawami: będą to zagadnienia bardzo techniczne, które będą mieć bardzo poważny wpływ na nasze społeczeństwo. Będziemy musieli coś zrobić; będziemy musieli wyjaśnić obywatelom, co robimy. Ponieważ to też stanowi część większej całości, a nie jest to najłatwiejsza część całego zagadnienia.
Tak, musimy podejmować działania, na przykład w sprawie nielegalnej imigracji i udzielania azylu, a jak państwo zauważyli nasza koleżanka, pani poseł Cecilia Malmström ma bardzo konkretne propozycje dotyczące nielegalnej imigracji, kontroli granic, migracji legalnej. Owszem, duże znaczenie miałoby przyjęcie przez Parlament i Radę obecnych wniosków, pakietu dotyczącego azylu, wniosku w sprawie prostych zezwoleń, wspólnego programu przesiedleń, wniosku w sprawie wzajemnego uznawania, a także właśnie zaaprobowanego planu działania w sprawie dzieci bez opieki. Czeka nas bardzo wiele pracy.
Tu nie chodzi o to, co kto będzie robić, gdyż pewnych rzeczy po prostu nie da się zrobić. Oto przykład: prosiliście państwo o dyrektywę w sprawie niedyskryminacji. Przykro mi to stwierdzić, ale kwestia dyrektywy w sprawie niedyskryminacji musi zostać rozwiązana jednomyślnie, a jest ona blokowana w Radzie. Tak więc, co mam zrobić - w zasadzie nie ja, gdyż sprawa pochodzi sprzed mojej kadencji - w sytuacji, gdy Komisja przedłożyła wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie niedyskryminacji, a Rada blokuje jej jednomyślne przyjęcie? Zwróćcie się państwo do Rady, porozmawiajcie z osobami, które blokują wniosek.
W odniesieniu do związków osób tej samej płci: jak państwo dobrze wiecie, mamy prerogatywę pomocniczości, to w kompetencji państw członkowskich leży uregulowanie sposobu traktowania związków osób tej samej płci. Unia Europejska zajmuje się transgranicznym traktowaniem związków osób tej samej płci. Nie mogę jednakże wykonać pracy za Francję, Włochy, Polskę, Rumunię, Grecję i Luksemburg; ten problem musi być rozwiązany przez te właśnie państwa członkowskie. Moim zdaniem nie ma dyskryminacji, jeżeli osoby te, niezależnie od kraju pochodzenia, korzystają z swoich praw do swobodnego przemieszczania się między krajami - i tym właśnie będziemy się zajmować.
Już to powoli widzimy, pod względem mobilności, pod względem praw obywatelskich, współpracy systemów prawnych, eliminacji granic, jakie nadal istnieją na tym jednolitym rynku, który - mówię to z przykrością - jeśli chodzi o obywateli, nie jest rynkiem jednolitym. Dlatego właśnie bardzo się cieszę; przeczytałam sprawozdanie pana posła Mario Montiego. Sprawozdanie to zawiera wiele elementów pokazujących nam kierunek. Wiecie państwo, co jest moją biblią? Sprawozdanie sporządzone przez jednego z posłów, zawierające wszystkie elementy dotyczące swobodnego przepływu obywateli oraz wszystkie problemy, jakie należy rozwiązać.
Proponuję więc poruszenie tych problemów, jeden po drugim, i ich rozwiązanie, jeden po drugim, w pełnej współpracy z państwem. Kiedy przedłożę wniosek, a wiecie państwo, jak to działa, otrzymacie tyle wniosków, że będziecie musieli pracować po nocach. Nie wiem, czy jest to dozwolone zgodnie z prawami pracowniczymi i prawami człowieka, lecz nie będę się przejmować prawami człowieka posłów do Parlamentu. Będziemy pracować, aż rozwiążemy te problemy, setki problemów czekają na rozwiązanie i sama sobie z nimi nie poradzę. Potrzebuję państwa konstruktywnej pomocy. Wiem, że ją otrzymam, lecz pomóżcie mi państwo w pracach nad rozwiązywaniem tych problemów po kolei, nawet jeżeli ma to być jeden problem tygodniowo. Wnioski zostaną złożone. Pani przewodnicząca! Chętnie przyjdę na każde wezwanie na zebrania komisji i omówimy każdy aspekt po kolei. Za pięć lat, z państwa pomocą, zmienimy ten kontynent.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
