Ochrona zasobów rybnych poprzez środki techniczne (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest sprawozdanie sporządzone przez pana posła Vissera w imieniu Komisji Rybołówstwa w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie ochrony zasobów rybnych poprzez środki techniczne - C6-0282/2008 -.
Carmen Fraga Estévez
Panie przewodniczący! Chcę podziękować sprawozdawcy za uwydatnienie niektórych podstawowych aspektów, które Komisja podniosła w swoim wniosku.
Jeden z nich to nowa tendencja do regulowania pojedynczych obszarów spraw stanowiących filary wspólnej polityki. Chociaż podejście to można teoretycznie zrozumieć w przypadku środków technicznych, to musimy bardzo uważnie upewnić się, czy kolejne regulacje na szczeblu regionalnym ograniczają się do aspektów dotyczących jedynie stosowania oraz regulacji szczegółów technicznych.
Wspominam o tym, ponieważ sporządzanie rozporządzeń ramowych zawierających minimalne środki, z których wynikają potem różne przepisy prawne odnoszące się do poszczególnych obszarów, wraz z rosnącą tendencją stosowania procedury komitetowej, to jedna z opcji, z których Komisja jest gotowa skorzystać w obliczu perspektywy procedury współdecyzji w sprawie rybołówstwa, co często potwierdza sama Dyrekcja Generalna ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa w zielonej księdze na temat reformy wspólnej polityki rybołówstwa.
Powinniśmy również pamiętać, że nie rozmawiamy o zwykłej polityce, a o polityce wspólnej, która wymaga całkowitej jasności co do przedmiotu mniej lub bardziej zamaskowanego przekazania kontroli państwom członkowskim czy określenia, w jakim przypadku trzeba ustanowić wspólne przepisy w odniesieniu do nadmiernej terytorializacji, aby nie zakłócać konkurencji oraz uniknąć dyskryminacji wśród flot.
W związku z tym, chociaż uzasadnione jest ustanawianie regionalnych regulacji w odniesieniu do minimalnych wielkości bardzo lokalnych gatunków, to liczbę takich przypadków należy jak najbardziej ograniczyć; minimalne wielkości ogólnie, jak w przypadku pomiaru sieci czy kryteriów regulujących wyładunek i sprzedaż połowu, powinny być uniwersalne oraz przyjęte przez Radę i Parlament.
Niektóre podstawowe zmiany wprowadzone przez Komisję Rybołówstwa również zmierzają w tym kierunku, usiłując ograniczyć stosowanie procedury komitetowej do samych szczegółów oraz domagając się przepisów do dyspozycji Rady, aby mogła ona stanowić w takich sprawach jak sezonowe zamykanie łowisk, wymiary sieci oraz środki ukierunkowane na wyeliminowanie lub ograniczenie odrzutów, ponieważ rozumiemy, że całe wspólnotowe rybołówstwo powinno podlegać wiążącym przepisom, takim samym dla wszystkich.
Warto przypomnieć, że jedynym prawdziwie "uwspólnotowionym” aspektem tej polityki, którą nazywamy "wspólną”, jest dostęp do rynków, natomiast polityka w zakresie ochrony i zarządzania - nie nazywajmy jej polityką kontroli - pozostawia pewne pole do działania, z którego państwa członkowskie zazwyczaj korzystają bez skrupułów, czerpiąc korzyści dla swoich flot ze szkodą dla innych.
Byliśmy właśnie świadkami zdecydowanego zobowiązania Komisji do "uwspólnotowienia” i znormalizowania kontroli i okazało się, że trudno jest zrozumieć, czemu służą pozostałe środki, gdyż dzieje się wręcz przeciwnie - służą rozdrobnieniu i fragmentaryzacji tej kontroli. Trudno też zrozumieć fakt, że dla tego samego rodzaju działalności tworzy się różne przepisy w zależności od miejsca, w którym jest prowadzona.
To podważa całą wiarygodność wspólnej polityki rybołówstwa i jej przyszłość w tej postaci. Jest to coś, czego nie powinno się zakładać przed reformą w 2012 roku.
Na koniec chcę poruszyć kontrowersyjną zasadę "jednej sieci”. Uważam, że Parlament zaproponował Komisji dobre podejście alternatywne, wskazując przypadki, w których zasada ta może być nierealna; dlatego należy zezwolić na posiadanie na pokładzie więcej niż jednej sieci.
W związku z powyższym mam nadzieję, że Komisja okaże wrażliwość na wyraźnie duże problemy sektora rybołówstwa oraz naszej Komisji Rybołówstwa.
Joe Borg
komisarz. - Panie przewodniczący! Proszę pozwolić, że podziękuję sprawozdawcy - panu posłowi Visserowi, pani poseł Fradze oraz Komisji Rybołówstwa za sporządzenie przedmiotowego sprawozdania w sprawie wniosku Komisji dotyczącego środków technicznych dla Atlantyku i Morza Północnego.
Jest to bardzo techniczny dokument i - jak państwu wiadomo - podstawą technicznych środków ochrony zasobów Atlantyku i Morza Północnego są w dużej mierze obowiązujące przepisy. Środki te są rozproszone i pojawiają się w różnych rozporządzeniach prawodawstwa wspólnotowego: w rozporządzeniu z 1998 roku w sprawie ogólnych środków technicznych dla Atlantyku i Morza Północnego; w rozporządzeniu w sprawie dodatkowych środków technicznych w celu odnowienia zasobów dorsza i morszczuka; oraz w rozporządzeniu w sprawie rocznych TAC i kwot, które także obejmuje szereg technicznych środków ochrony. Pomijając tę złożoność prawną, obecne przepisy są niekiedy bardzo skomplikowane oraz trudne do wdrożenia i kontrolowania.
Dnia 4 czerwca ubiegłego roku Komisja przyjęła wniosek dotyczący nowego rozporządzenia w sprawie technicznych środków ochrony dla Atlantyku. Wniosek sporządzono po szeroko zakrojonych konsultacjach z zainteresowanymi stronami oraz państwami członkowskimi prowadzonych w 2006 i 2007 roku. Wszystkie ważne przepisy zgromadzono w jednym akcie prawnym, zwiększając tym samym spójność prawną. Ponadto we wniosku podjęto próbę uproszczenia, objaśnienia i usprawnienia różnych przepisów. Szczególną uwagę poświęcono uproszczeniu inspekcji pokładowych oraz zmniejszeniu kosztów ponoszonych przez rybaków. Wniosek zawiera także pewne dodatkowe przepisy mające na celu ograniczenie odrzutów, jak ustanowienie ram prawnych dla doraźnego zamykania łowisk, które stosuje się już na Morzu Północnym.
Proponuje się nową strukturę procesu decyzyjnego, stosując decyzje na szczeblu Rady w przypadku ogólnych i ważnych przepisów oraz procedurę komitetową w odniesieniu do bardziej szczegółowych i technicznych przepisów dotyczących konkretnych regionów, unikając w ten sposób zarządzania w skali mikro na szczeblu politycznym. To nowe podejście nie spotkało się z poparciem w państwa sprawozdaniu, w którym domagają się państwo rozporządzeń Rady zarówno w odniesieniu do ogólnych, jak i szczegółowych przepisów technicznych, czego dowodzą poprawki 1, 6, 7, 25 i 26. Komisja nie chce utrzymywać środków zarządzania w skali mikro na szczeblu politycznym, zwłaszcza w ramach reformy WPRyb. Mając jednak na uwadze kwestię podniesioną w sprawozdaniu w odniesieniu do procedury komitetowej, Komisja jest gotowa przeanalizować każdą procedurę, która - przy zachowaniu procedury komitetowej w przypadku przepisów technicznych w wymiarze regionalnym - umożliwi podniesienie na szczeblu Rady każdej sprawy o zasadniczym lub politycznym znaczeniu.
Komisja może się częściowo zgodzić na poprawki 2 i 3 odnoszące się do ilustracji narzędzi połowowych, jeżeli zajdzie taka potrzeba, jak również niektórych szczegółowych przepisów w sprawie rynku, zwłaszcza tych dotyczących minimalnych wielkości gatunków, aby zharmonizować środki.
Zgodnie z polityką dotyczącą odrzutów, Komisja proponuje nowe przepisy w sprawie doraźnego zamykania łowisk oraz rozszerzenie zakresu przepisów dotyczących konkretnych połowów w celu ograniczenia odrzutów. Oba środki uznano za skuteczne i są one istotne w kategoriach ograniczenia odrzutów, gdyż umożliwiają zastąpienie przepisów dotyczących wyładunku przepisami w sprawie faktycznych połowów. Dlatego Komisja nie może się zgodzić na poprawki 4, 5, 21, 23 i 24. Możliwa do przyjęcia jest jednak poprawka 20, ale tylko w zakresie, w jakim proponuje się w niej zmianę wyrazu "ilość” na "waga” w celu określenia poziomu przyłowu. Ponadto możemy pozytywnie ustosunkować się do drugiej części poprawki w kwestii odstępstw, jeśli chodzi o odległość. Należy jednak szczegółowo przeanalizować parametry takiego odstępstwa i ustanowić je w rozporządzeniu wykonawczym.
Komisja, głównie do celów inspekcji, zamierza wdrożyć przepis dotyczący zasady jednej sieci, który miałby zastosowanie do większości europejskich połowów. Komisja jest gotowa przeanalizować możliwe odstępstwa dla konkretnych połowów w przypadku ich odpowiedniego uzasadnienia i przemawiającej argumentacji oraz pod warunkiem uwzględnienia kryteriów określonych w poprawce 11. Odstępstwa takie wchodziłyby w zakres rozporządzeń w wymiarze regionalnym.
Pozostałe aspekty wniosku Komisji mają charakter ściśle techniczny i obejmują wiele szczegółów związanych z konstrukcją i zastosowaniem narzędzi połowowych w Oceanie Atlantyckim. Zauważyłem, że sprawozdawca oraz Komisja Rybołówstwa odnieśli się również do bardzo technicznych elementów wniosku, proponując szereg poprawek w celu jego udoskonalenia. Muszę jednak wyrazić zastrzeżenia do poprawek 8, 9, 10, 12, 13, 14, 15, 16 oraz 22. W porównaniu do obowiązującego prawodawstwa, proponowane na podstawie opinii naukowych przepisy techniczne zostały uproszczone, co ułatwi przeprowadzanie inspekcji na pokładzie i ograniczy koszty ponoszone przez rybaków. Komisja nie może się zgodzić na poprawki 18 i 19, ponieważ proponowane przepisy już obowiązują w następstwie politycznego porozumienia w Radzie dotyczącego wniosku Komisji sporządzonego na podstawie opinii naukowej, jak również z uwagi na brak nowych informacji, które uzasadniałyby jakąkolwiek zmianę.
Mogę poprzeć pomysł przedstawiony w poprawce 27 i dlatego, wprowadzając nowe środki techniczne, Komisja zgadza się na opóźnienie ich wejścia w życie, aby zapewnić rybakom wystarczająco dużo czasu na konieczne dostosowanie.
Proszę pozwolić, że jeszcze raz wyrażę moją wdzięczność dla sprawozdawcy i Komisji Rybołówstwa za ich pracę nad przedmiotowym wnioskiem.
Paulo Casaca
Panie przewodniczący! Ja również chcę pogratulować Komisji jej inicjatywy legislacyjnej, jak również gratuluję naszemu sprawozdawcy, którego dzisiaj reprezentuje pani poseł Fraga.
Uważam, że uproszczenie ram prawnych w tym obszarze było w istocie niezwykle pilne. Jestem jednak przekonany, że musimy się posunąć dużo dalej, zwłaszcza w dwóch podstawowych sprawach, z których pierwsza dotyczy odrzutów.
Uważam, że planowana reforma musi z zasady obejmować całkowity zakaz odrzutów. Odrzutów trzeba bezwarunkowo zabronić. Po drugie jestem przekonany, że musimy ustanowić zasadę przestrzegania ostrzejszych niż europejskie przepisów przez wszystkie statki w regionach, w których krajowe lub regionalne władze dostrzegają taką konieczność.
Tych dwóch podstawowych zasad brakuje i mam nadzieję, że zostaną one uwzględnione w reformie wspólnej polityki rybołówstwa.
Avril Doyle
Panie przewodniczący! Popieram te środki na rzecz stymulowania selektywnych praktyk połowowych, minimalizujących szkody w złożonym ekosystemie, w którym znajdują się zasoby, umożliwiając jednocześnie kontynuowanie odpowiedzialnych połowów oraz maksymalizując zwroty, ograniczając przy tym do minimum przyłowy i wynikające z nich odrzuty. Panie komisarzu! Musimy jak najszybciej przystąpić do działań zmierzających do zakazania odrzutów.
Nasza siła tkwi częściowo w różnorodności obszarów połowowych w UE, ale w konsekwencji różnorodność taka skutkuje dodatkowym utrudnieniem w opracowywaniu odpowiedniego i spójnego prawodawstwa, uwzględniającego faktyczne potrzeby. Każde morze w Europie ma swoją specyfikę i dlatego bardzo ważne jest, aby uznać poziom znajomości danego obszaru i specjalistyczną wiedzę zainteresowanych stron, odpierając pokusę zarządzania w skali mikro na szczeblu UE.
Panie komisarzu! Ponieważ jest to nasza ostatnia debata na temat rybołówstwa w ramach bieżącego mandatu politycznego, chciałabym podziękować panu i pańskim pracownikom za ogromne zaangażowanie, szczegółowe podsumowanie oraz za czas i uwagę, które pan zawsze poświęcał Komisji Rybołówstwa. Zawsze był pan do naszej dyspozycji. Ogromnie to doceniamy i zauważamy różnicę w porównaniu z dostępnością innych komisarzy.
Joe Borg
komisarz. - Panie przewodniczący! Przede wszystkim dziękuję pani poseł Davis za te ciepłe słowa. Chciałbym powiedzieć, że jeśli chodzi o przedmiotowe rozporządzenie, to tak jak zaznaczyłem już na wstępie, sprawa procedury komitetowej ma na celu uproszczenie aktualnej procedury decyzyjnej w ściśle technicznych kwestiach, która jest obecnie zbyt złożona.
Zgadzam się jednak, że potrzebujemy procedury, która umożliwi podnoszenie na szczeblu Rady spraw ważnych lub o charakterze politycznym.
Co się tyczy odrzutów, zaczęliśmy już podejmować działania mające na celu ograniczenie odrzutów, zwłaszcza w ramach kryteriów dla Morza Północnego oraz planu odnowienia zasobów dorsza. Będziemy te działania kontynuować i będziemy występować z kolejnymi wnioskami, na przykład w sprawie ogólnego zakazu selekcji jakościowej, który zamierzamy zaproponować na 2010 rok. Mam nadzieję, że zajmiemy się tą sprawą ogólnie w rozmowach nad reformą wspólnej polityki rybołówstwa, aby zrealizować końcowy cel, jakim jest całkowite wyeliminowanie odrzutów, czego osobiście oczekuję.
Chciałbym podziękować posłom do Parlamentu, zwłaszcza posłom z Komisji Rybołówstwa, za nieustanne wsparcie, którego udzielali Komisji w rozwiązywaniu spraw dotyczących rybołówstwa, niekiedy zawiłych i wrażliwych z politycznego punktu widzenia.
Carmen Fraga Estévez
Panie przewodniczący! Jestem wdzięczna panu komisarzowi przede wszystkim za jedno stwierdzenie, a mianowicie, że jest gotowy ponownie zanalizować stanowisko Komisji w sprawie procedury komitetowej. Z radością przyjmuję tę wiadomość, ponieważ podczas debaty w Komisji Rybołówstwa Parlament wyraźnie dawał do zrozumienia, że nie podziela entuzjazmu Komisji - widocznego również w projekcie zielonej księgi na temat reformy wspólnej polityki rybołówstwa - w kwestii nadmiernej koncentracji wokół procedury komitetowej i szczególnego nią zainteresowania.
Ponadto Komisja uzasadnia to w zielonej księdze, powołując się na możliwość opóźnienia postępowania z uwagi na procedurę współdecyzji, którą Parlament zamierza zastosować w obszarze rybołówstwa po raz pierwszy, niezwłocznie po wejściu w życie traktatu lizbońskiego.
Nie wierzę, żeby to mogła być prawda; w moim odczuciu częstych opóźnień w procedurach legislacyjnych nie można przypisywać Parlamentowi czy procedurze współdecyzji, ale raczej Komisji, której zdarza się późno przedkładać wnioski. Uważam, że ta sprawa ma znaczenie i należy ją omówić w ramach debaty.
Rozumiem stwierdzenie komisarza, że w przypadku rozporządzenia o tak technicznym charakterze jak to, decyzje dotyczące niektórych aspektów trzeba podejmować w ramach procedury komitetowej i nie można ich powierzać Radzie.
Uważam jednak, panie komisarzu, że występuje pewna różnica w interpretacji słowa "techniczne” przez pana i Parlament. Jesteśmy po prostu bardziej restrykcyjni od pana.
Na koniec sprawa, nad którą nie chcę się zbyt długo rozwodzić, gdyż nie jestem w tej kwestii sprawozdawcą, a mianowicie zasada jednej sieci. Panie komisarzu! W trakcie debat, które odbyliśmy w Komisji Rybołówstwa stało się oczywiste, że Komisja szczególnie broni tej zasady ze względów kontroli.
Wszyscy rozumiemy, że zasada jednej sieci ogromnie upraszcza sprawę kontroli, ale skutkuje ona także poważnymi problemami dla niektórych gałęzi rybołówstwa, o czym pan w istocie dobrze wie.
Dlatego nie używajmy zawsze sprawy kontroli do maksymalnego zaostrzenia naszych decyzji, których niekiedy nie trzeba podejmować.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w środę, 22 kwietnia 2009 r.
