Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

McMahon
Mevrouw de Voorzitter, het werk dat we deze week hebben verricht zou onmogelijk zijn geweest zonder de hulp van de tolken. Ik heb vernomen dat wij 300 freelance tolken hebben die al sinds afgelopen oktober niet meer fatsoenlijk door de Commissie betaald worden. Deze week heeft de Commissie in een publikatie laten weten hoe ze de administratie denkt te gaan verbeteren. We hebben dus 300 tolken die op hun geld zitten te wachten en in financiële moeilijkheden komen. Zou commissaris Bangemann dit probleem onder de aandacht van zijn collega's kunnen brengen? En zou voorzitter Santer, als tenminste niet al zijn tijd door de landbouwers in beslag wordt genomen, een vergadering willen beleggen met de tolken die voor ons werken om een oplossing voor dit probleem te vinden?

De Voorzitter
Mijnheer McMahon, wij nemen kennis van uw opmerking, maar nu gaat het om de goedkeuring van de notulen. Ik zou graag hebben dat alleen afgevaardigden het woord vragen die iets over de notulen willen zeggen. Als u voor een motie van orde het woord wilt voeren, verzoek ik u ons te zeggen naar welk artikel u wilt verwijzen.

Hallam
Mevrouw de Voorzitter, ik wil alleen even iets herhalen wat gisteren in de notulen stond aangaande het grote aantal hoofdelijke stemmingen. De hoofdelijke stemmingen beslaan inmiddels 245 pagina's, en ik heb het idee dat het aantal verzoeken om hoofdelijke stemmingen omgekeerd evenredig is met de grootte van de fractie. Ik daag iedereen hier uit me één burger te noemen, waar dan ook in de Europese Unie, die erin geïnteresseerd is hoe David Hallam heft gestemd over het tweede deel van amendement 20 op het verslag-Florenz. Dit is een idiote toestand en pure geldverspilling, waar zo snel mogelijk moet een eind aan moet komen.

De Voorzitter
Mijnheer Hallam, dat is hier gisteren al gezegd. Wij nemen kennis van uw opmerking.

Posselt
Mevrouw de Voorzitter, in de notulen staat dat ik gisteren kritiek geleverd heb op het feit dat van de ontwerpresolutie over Kazachstan geen correcte Duitse tekst beschikbaar was. Ik heb niet gezegd dat wij niet over een correcte tekst beschikten, maar dat er gewoon geen tekst was. Onder het opschrift Kazachstan stonden alleen maar streepjes, kruisjes en punten. Dat is geen onnauwkeurige tekst, maar geen tekst. Ik vraag dan ook dat wordt onderzocht waarom zulk een document werd rondgedeeld. Sommige collega's dachten ten onrechte dat wij wel over een tekst beschikten omdat de fractiewoordvoerders "s ochtends wel een correcte tekst hadden. Gisteravond lag bij de expeditie echter alleen deze versie met streepjes en kruisjes. Ik vraag dan ook dat niet alleen de vertegenwoordigers van de fracties, maar alle leden van het Parlement de teksten ontvangen. Anders kunnen wij het Parlement afschaffen en de Conferentie van voorzitters ons werk laten doen.

De Voorzitter
Mijnheer Posselt, ik heb begrip voor uw ongenoegen. De zaak is onderzocht en blijkbaar is een versie rondgedeeld zoals u die hebt beschreven. Wij laten nu onderzoeken waarom niet uitsluitend de correcte tekst werd voorgelegd. De andere afgevaardigden hebben wel de juiste versie gekregen. Op dit ogenblik wordt onderzocht hoe dat is gebeurd.

Evans
Mevrouw de Voorzitter, met pijn in het hart moet ik zeggen dat ik het eens ben met de heer Hallam. Ook mijn opmerking betreft het aantal hoofdelijke stemmingen waar we het gisteren over gehad hebben. Het gaat mij niet zozeer om het eigenlijke aantal stemmingen, want ik weet dat daar al aan wordt gewerkt. Wat ik me afvraag is waarom ieder parlementslid deze dikke pil krijgt voorgeschoteld, terwijl we voor die paar beklagenswaardige leden die er uitgebreid voor gaan zitten om te kijken hoe ze ook al weer gestemd hebben, met heel wat minder exemplaren toekunnen. We zouden al die gegevens ook gewoon op het Internet kunnen zetten; dat zou ook een enorme kostenbesparing met zich meebrengen.
Iets soortgelijks geldt voor het enorme boekwerk met notulen. Ik twijfel er niet aan dat het allemaal heel belangrijk is, maar ik wil er wel op wijzen dat die notulen nog steeds worden gedumpt in de postvakjes van talloze leden die inmiddels uit Straatsburg zijn verdwenen. Dit is een grote verspilling van tijd en moeite. Waarom zouden we de uitgifte van de notulen niet beperken tot de leden die daar prijs op stellen, of ze op het Internet plaatsen zodat ze tevoorschijn kunnen worden gehaald als er naar specifieke onderdelen wordt verwezen?

De Voorzitter
Dames en heren, ik begrijp uw opwinding, maar volgens het Reglement is dat nu eenmaal mogelijk. Als u daarin verandering wil brengen, staat het u vrij de commissie Reglement wijzigingen voor te stellen. Elke afgevaardigde heeft daartoe het recht.

Fabre-Aubrespy
Mevrouw de Voorzitter, met betrekking tot pagina 29 en 30 van de notulen heeft de Voorzitter van die zitting - dat was de heer Martin, als ik me niet vergis - het besluit van de Conferentie van voorzitters kenbaar gemaakt de mini-zitting van Brussel, die voor 24 en 25 maart op het programma stond, te verplaatsen naar 22 en 23 maart.
Ik zou hier willen herhalen wat ik op de Conferentie van voorzitters heb gezegd namens mijn fractie. Wij vinden dit besluit niet opportuun noch juridisch correct. Het is niet opportuun omdat de agenda al lang geleden is vastgesteld en bovendien door de plenaire vergadering is aangenomen. Deze verandering is niet aan de plenaire vergadering voorgelegd. Ik ben er niet zo zeker van dat de Conferentie van voorzitters de aangenomen agenda mag wijzigen. Het feit dat de top op 24 en 25 maart in Berlijn wordt gehouden hoeft niet te betekenen dat we de vergadering moeten vervroegen en ten koste van alles ons standpunt moeten bepalen voordat deze top van start gaat. Vanuit juridisch oogpunt verbaast het me dat de Commissie begrotingscontrole, één van de commissies die dit Parlement rijk is, buiten deze kwestie is gehouden.
Het verslag dat we het Comité van deskundigen verzocht hebben op te stellen, houdt verband met het niet- verlenen van kwijting over 1996. De behandeling van dit vraagstuk loopt overigens parallel met de procedure die met betrekking tot deze zaak gevolgd wordt. In de bijlage van het Reglement, die gaat over de bevoegdheden van de verschillende commissies, staat dat de Commissie begrotingscontrole als enige zeggenschap heeft over alle vraagstukken inzake de uitvoering van de verschillende begrotingen en het financieel beheer van de Commissie. Ze is dus bevoegd - overeenkomstig artikel 11 van de bijlage van het Reglement - haar advies uit te brengen aan het Parlement alvorens dit Parlement zich uitspreekt. Het Comité van deskundigen moet zich niet op de fracties verlaten, maar op de bevoegde personen van de Commissie begrotingscontrole. Daarom ben ik van mening dat dit besluit noch opportuun noch juridisch gegrond is.
Applaus

De Voorzitter
Dames en heren, ik weet dat daarover ongenoegen heerst, maar zou nogmaals willen zeggen wat daarover in het Reglement staat. In hoofdstuk II, artikel 10 van het Reglement over de zittingsperiodes van het Parlement staat in lid 2 dat het Parlement zelfstandig over de duur van de onderbrekingen der zitting beslist. Dat betekent dat wij eens per jaar de zittingsperiodes voor het volgende jaar vaststellen. Voorts is in lid 4 van artikel 10 bepaald dat de Conferentie van voorzitters de duur van de overeenkomstig lid 2 vastgestelde onderbrekingen bij een met redenen omkleed besluit kan wijzigen, dat ten minste twee weken voor de tevoren door het Parlement voor de hervatting van de zitting vastgestelde datum wordt genomen, met dien verstande dat deze datum niet meer dan twee weken mag worden uitgesteld.
De heer Fabre-Aubrespy zegt dat hij zich daartegen in de Conferentie van voorzitters heeft verzet. Ons werd echter meegedeeld - de meeste fractievoorzitters zijn hier aanwezig - dat dit het besluit van de fractievoorzitters in de Conferentie van voorzitters was. Ook al geeft u uiting aan uw ongenoegen over wat daar is besloten, juridisch is alles dus in orde. Gisteren waren nog slechts weinig leden aanwezig, toen mevrouw Aelvoet, die eveneens lid van de Conferentie van voorzitters is, nogmaals herhaalde dat de Conferentie van voorzitters de vergadering in Brussel naar maandag 22 en dinsdag 23 maart heeft verschoven opdat het Parlement nog voor de zitting van de Europese Raad op 24 en 25 maart in aanwezigheid van de Commissievoorzitter een standpunt ten aanzien van het verslag van de commissie van onafhankelijke deskundigen kan innemen. De situatie is duidelijk en dus hoeven wij daarover geen debat meer te houden. De Conferentie van voorzitters heeft dat zo beslist. Als dat u ergert, richt u dan tot uw fractievoorzitter. De juridische situatie is duidelijk en daarom heeft het geen zin daarover nog langer te debatteren.

Mombaur
Mevrouw de Voorzitter, u was zo vriendelijk ons te zeggen dat het terechte verwijt van de heer Posselt wordt onderzocht. Wil u ook zo goed zijn het Parlement mee te delen wat er gebeurt als blijkt dat wij echt alleen maar over streepjes en punten hebben gestemd?

Vallvé
Mevrouw de Voorzitter, vanmorgen heb ik een ansichtkaart gekocht van het nieuwe gebouw van het Europees Parlement - de nieuwe vergaderzaal die in aanbouw is - maar...

De Voorzitter
Mijnheer Vallvé, ik vind het jammer dat ik u moet onderbreken, maar het gaat hier nog altijd om de goedkeuring van de notulen.

Vallvé
Mevrouw de Voorzitter, volgens deze prentbriefkaart is dit nieuwe gebouw de nieuwe vergaderzaal van de Raad van Europa. Ik vraag mij af of wij dat gebouw voor de Raad van Europa hebben opgetrokken.

Corrie
Mevrouw de Voorzitter, tijdens de afgelopen twee vergaderperioden hebben we hier in deze vergaderzaal gestemd over honderden amendementen op talloze verschillende verslagen. Veel van die verslagen werden vervolgens terugverwezen naar de commissie. Wordt het niet hoog tijd dat we het Reglement er eens bijhalen en afspreken dat een verslag waarop een aantal amendementen is ingediend, rechtstreeks naar de commissie wordt terugverwezen zonder dat het verder beslag legt op de tijd van dit Huis? Op die manier zouden we meer aandacht aan onze debatteerkunst kunnen schenken, want dat is per slot van rekening waar we hier als parlementsleden voor zitten.

De Voorzitter
Dames en heren, ik wijs er nogmaals op dat iedereen die vindt dat het Reglement moet worden gewijzigd - daarover vindt in maart trouwens een debat plaats -, daartoe het initiatief kan nemen. Elke afgevaardigde heeft het recht een wijziging van het Reglement voor te stellen. Het heeft geen zin te zeggen dat het Reglement moet worden gewijzigd als u daartoe geen initiatief neemt. Als u het Reglement niet goedvindt, kunt u voorstellen indienen.

Theato
Mevrouw de Voorzitter, u hebt aan de hand van het Reglement terecht aangetoond dat de zittingsperiodes worden vastgesteld en binnen een bepaalde termijn ook kunnen worden gewijzigd. Ik betwist dat niet. Inhoudelijk wil ik echter opmerken dat het advies van die raad van wijzen te maken heeft met de vraag wat wij met de kwijting voor 1996 moeten doen. Ik vind het dan ook niet meer dan normaal dat de Commissie begrotingscontrole, die daarvoor bevoegd is, daarover haar mening kan geven.
Applaus
Wij kunnen dat doen door middel van ontwerpresoluties van de fracties, maar uiteindelijk hangt dat advies min of meer in de lucht en is de behandeling ervan nog niet in de parlementaire werkzaamheden opgenomen. Ik merk op dat wij hier de correcte procedure moeten volgen om te voorkomen dat het advies aan politieke onenigheid ten prooi valt en dat de situatie daardoor niet wordt opgeklaard en dus ook niet op passende wijze door het Parlement wordt behandeld. Daarom wil ik dat het verslag van de deskundigen in de Commissie begrotingscontrole wordt behandeld.
Applaus

De Voorzitter
Mevrouw Theato, ik dank u. Uw opmerking wordt in de notulen opgenomen. Ik zal ze ook aan de bevoegde instantie meedelen. Die zal zich met de kwestie bezighouden.

Goepel
Mevrouw de Voorzitter, worden de commissievergaderingen van 22 en 23 maart dan naar 24 en 25 maart verschoven?

De Voorzitter
Dat is inderdaad zo. U krijgt daarvan een schriftelijke bevestiging.

Rübig
Mevrouw de Voorzitter, wat de notulen betreft, zou ik nog willen zeggen dat u terecht naar de desbetreffende artikelen van het Reglement hebt verwezen, maar dat hoofdstuk II, artikel 10 ook nog een lid 5 bevat, waarin staat dat de Voorzitter, na de Conferentie van voorzitters te hebben geraadpleegd, het Parlement op verzoek van de meerderheid van zijn leden bijeen kan roepen. Dat betekent dat wij, als de meerderheid dat vraagt, die data in het Parlement wel degelijk kunnen bespreken.

De Voorzitter
Mijnheer Rübig, u hebt gelijk, maar niemand heeft zulk een verzoek ingediend.

Aelvoet
Mevrouw de Voorzitter, collega's, het was absoluut nodig om een andere datum te vinden voor de mini-zitting om te vermijden dat de Commissie tegelijk bij ons in Brussel aanwezig moest zijn om te horen hoe het Parlement het verslag van het comité van wijzen evalueert, en tegelijkertijd in Berlijn zijn om Agenda 2000 te bespreken met de Raad. Dat was onmogelijk. Dus wij hebben - ook ik, mijn fractie - in de Conferentie van voorzitters aanvaard dat dit naar voren geschoven zou worden. Dat is één deel van het verhaal.
Het tweede deel van het verhaal is: hoe komt dat hier in de plenaire zitting ter sprake? Ik heb de stelling verdedigd dat dit via de Commissie begrotingscontrole moest gebeuren. Maar ik was in een minderheid, zoals overigens ook andere mensen in een minderheid waren. Dus wat dat betreft, als het Huis van oordeel is dat dit beter via de Commissie begrotingscontrole loopt - wat ik ook vind - dan moeten we dat maar programmeren als een stemming en dat kunnen we rustig doen in de zitting van maart hier in Straatsburg, want die vindt voordien plaats. Dus mijn voorstel zou zijn: laten we de stemming daarover programmeren in de zitting van maart, en dan is de zaak van de baan.

De Voorzitter
Mevrouw Aelvoet, ik dank u. Een aantal leden van de Conferentie van voorzitters zijn hier aanwezig en dus zal die kwestie nog wel eens worden besproken.

Cox
Mevrouw de Voorzitter, ik was niet van plan het woord te voeren, maar toch wil ik erop wijzen dat verschillende vragen die in dit debat zijn gesteld misschien het gevolg zijn van een zeker misverstand. Mevrouw Aelvoet had het al over de timingkwestie. De Conferentie van voorzitters gaf er de voorkeur aan de datum van de plenaire vergadering te vervroegen. Daar hadden ze ook gegronde redenen voor. Wij wilden graag dat ons debat wordt bijgewoond door voorzitter Santer van de Commissie. Als het Huis echter vasthoudt aan de oorspronkelijke datum zal de heer Santer hier niet aanwezig kunnen zijn, omdat hij dan een vergadering van de Europese Raad bijwoont. En het heeft voor ons geen zin dat debat te voeren zonder de aanwezigheid van de voorzitter van de Commissie.
Ik heb ook nog een ander punt betreffende de timing. Dit comité van deskundigen zal, als ik me niet vergis, op 15 maart haar verslag publiceren. De Conferentie van voorzitters vindt, mijns inziens terecht, dat dit Huis al in een vroeg stadium zijn politiek oordeel over deze kwestie zou moeten uitspreken. We moeten voorkomen dat we straks met een verslag zitten waar iedereen in Europa iets over te zeggen heeft behalve degenen die het hebben laten opstellen. Ook dat is een argument voor vervroeging, in plaats van uitstel.
Als u de verwijzingen en de oorspronkelijke stemming in dit Huis erop naleest ziet u dat het comité van deskundigen werd opgericht onder auspiciën van het Parlement, en niet van een parlementaire commissie. Het Parlement moet er dus in eerste instantie voor zorgen dat het inzage krijgt in het werk van dat comité en tijdens een debat in dit Huis zijn politieke conclusies trekt.
De deelnemers aan de Conferentie van voorzitters toonden ook kennis van en instemming met het feit dat de inhoud en conclusies van het werk van de deskundigen, afgezien van dat politieke debat, normaal gesproken zouden worden verwezen naar de Commissie begrotingscontrole. De Conferentie van voorzitters gaat ervan uit dat de commissie de relevante opmerkingen en conclusies vervolgens zal willen opnemen in haar dagelijkse werk waar dit Huis zo geweldig mee is gediend.
We moeten het misverstand in dit debat dus uit de weg ruimen. Er is niemand met het werk van de commissie aan de haal gegaan. Het Huis heeft een werkgroep ingesteld die aan het Huis verslag uitbrengt, en dat levert een algemeen politiek debat op. Maar binnen dit Huis is er een commissie die verantwoordelijk is voor verwerking van die gegevens. Er is geen sprake van dat er tijdens de Conferentie van voorzitters pogingen zijn ondernomen om het inhoudelijke of procedurele werk van de Commissie begrotingscontrole te ondermijnen, beperken of terzijde te schuiven. Als dat zou zo zijn, zou ik bezwaar hebben aangetekend. Er is echter geen sprake van dergelijke praktijken, en ik heb dus ook geen bezwaar gemaakt.

Wijsenbeek
Mevrouw de Voorzitter, onder artikel 24 wordt gesproken over de taken van de Conferentie van voorzitters. Het wordt toch eens tijd, mevrouw de Voorzitter, dat de dames en heren voorzitters van de fracties, mevrouw Aelvoet voorop, begrijpen dat wij onze agenda in plenaire vergadering een jaar van tevoren vastgelegd hebben. Als dan de Raad van ministers tezelfdertijd als wij onze vergadering hebben hun vergaderingen vastlegt, dan heeft de Commissie, om wie het gaat, maar hier te zijn en niet daar bij die ministers.

De Voorzitter
Mijnheer Wijsenbeek, in het Reglement staat ook dat in buitengewone omstandigheden een reden moet worden opgegeven. Dat is hier gebeurd.

Martens
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, ik wil niet tussenkomen in dit debat. Ik voel me een beetje verbijsterd. Verschillende fractieleiders geven hun versie. Wat wij nodig hebben, is een juist relaas van wat er besloten is, gisteren op de Conferentie van voorzitters. Dat zou aan het Parlement moeten worden meegedeeld als het gaat over zulke delicate procedures. Dat lijkt mij een goede werkwijze. Het is een slechte werkwijze indien ieder lid van de Conferentie van voorzitters hier zijn versie komt geven van de beslissingen. Ik voel mij solidair met die beslissing, ik zal ze ook verdedigen. Ik heb bepaalde standpunten ingenomen die geen meerderheid vonden, maar ik denk dat het voor de goede werking van het Parlement noodzakelijk is dat de beslissingen hier correct worden meegedeeld, bijvoorbeeld door de Voorzitter van het Parlement.

Happart
Mevrouw de Voorzitter, zoals de heer Wijsenbeek al zei, houdt de Raad klaarblijkelijk geen rekening met de agenda van het Parlement. De Raad dient bij zijn planning immers rekening te houden met data die wij al meer dan een jaar geleden hebben vastgelegd.
Ik ben evenwel van mening dat we dit debat gisteren hadden moeten voeren, toen dit bericht bekend werd en er nog voldoende afgevaardigden in de vergaderzaal aanwezig waren om tot stemming over te gaan. Persoonlijk stel ik voor onze werkzaamheden vanochtend gewoon voort te zetten en tot stemming over te gaan.

De Voorzitter
De heer Martin zat gisteren de vergadering voor en heeft de situatie uiteengezet. Daarna werd de vergadering zonder debat over die aangelegenheid voortgezet. Ik neem aan dat de meesten ietwat verrast waren en daarover eerst moesten nadenken. Het moet echter ook mogelijk zijn een dergelijk onderwerp, dat voor alle afgevaardigden belangrijk is, later te bespreken.

Green
Mevrouw de Voorzitter, ik wil alleen even zeggen dat ik het geheel eens ben met de opmerkingen van de heer Cox, niet alleen wat betreft het resultaat van de besluiten waar hij het over heeft, maar ook wat betreft de motieven die ten grondslag liggen aan de besluiten die gisteren tijdens de Conferentie van voorzitters zijn genomen. Wat hij zegt is volkomen juist.

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, uit het debat is duidelijk gebleken dat van ons iets onmogelijks wordt gevraagd. Alleen maar omdat de dames en heren staatshoofden en regeringsleiders - in dit concrete geval zijn het alleen heren - bijeenkomen, vinden zij het vanzelfsprekend dat het Europees Parlement zijn vergaderingen op een andere datum houdt. Dat is onaanvaardbaar.
Applaus
Stel u eens voor dat een nationale regering - ik zeg dat ook als Duitser en weet natuurlijk dat mijn land het voorzitterschap bekleedt, maar nationaliteit speelt hier voor mij geen rol - een ministerraad wil houden en daarom verwacht dat het nationale parlement zijn vergadering verplaatst. Zoiets is onmogelijk. Daarom meen ik dat het Europees Parlement daarmee niet zomaar mag instemmen.
Applaus

Green
Mevrouw de Voorzitter, het is voor de heer Poettering wellicht interessant te vernemen dat deze data destijds door de voormalige Duitse regering zijn vastgesteld.

De Voorzitter
Blijkbaar vraagt niemand meer het woord over de notulen.
De notulen worden goedgekeurd

Stemming
Bernardini
Ons Parlement heeft zich al regelmatig uitgesproken voor milieuvriendelijk vervoer. Waarom zouden we niet met deze mening ingenomen zijn? De Europese Commissie doet haar best het gecombineerde vervoer zoveel mogelijk te bevorderen ter vervanging van het wegvervoer. De transportbedrijven scharen zich achter deze oplossing, net als de leden van de Commissie vervoer en toerisme.
Ditmaal stelt de Europese Commissie echter een gevoelige maatregel voor om de ontwikkeling van het gecombineerde vervoer te stimuleren. Ze wil namelijk dat de beperkingen die in het weekend en "s nachts gelden voor de transportroutes in het kader van een gecombineerde transportoperatie worden opgeheven.
We kunnen dit voorstel niet steunen, aangezien ermee wordt beoogd het beleid dat de lidstaten op dit gebied voeren, te omzeilen. Bovendien is iedere lidstaat zelf bevoegd een dergelijke beperking op te leggen, overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel.
Er bestaan andere manieren om het gebruik van het gecombineerde vervoer te stimuleren. Ik denk hierbij met name aan het programma inzake de proefprojecten voor gecombineerd verkeer. Laten we de bestaande initiatieven gebruiken en uitdiepen alvorens we impopulaire maatregelen in het leven roepen die bovendien vaak een averechts effect hebben.
Verslag-Van Bladel (A4-0041/99)
Van Dam
Het verlenen van macrofinanciële steun aan Albanië is een goede zaak. De gebeurtenissen in Kosovo hebben grote economische en sociale gevolgen voor dit land. Diverse internationale embargo's, ook van de Europese Unie, zijn daar mede verantwoordelijk voor. We ontkomen dan ook niet aan het toezeggen van macrofinanciële steun. Om die reden heb ik voor het voorstel van de Commissie gestemd. De amendementen 5 en 12 van het verslag-Van Bladel heb ik echter niet gesteund.
In deze amendementen worden veel te hoge politieke criteria aan de hulpverlening gesteld. Het is uiteraard zo dat een gezond politiek klimaat nodig is voor economische vooruitgang. Maar het kan evengoed andersom worden gesteld. We hebben verplichtingen op ons genomen waar we niet onderuit kunnen, ook als de politieke omstandigheden in Albanië anders zijn dan wij voor ogen hebben. Mijn tweede bezwaar betreft de uitgestrektheid van de criteria. Een goed douanewetboek is mijns inziens geen zinvol criterium voor het verlenen van steun.
Met deze bezwaren zeg ik niet dat er helemaal geen voorwaarden gesteld moeten worden aan het verlenen van hulp. De Europese Unie heeft daarvoor een duidelijk beleid. Ik noem hierbij met name de mensenrechtenclausule. Voor individuele landen zijn algemene criteria leidraad, op grond waarvan beslissingen moeten worden genomen over het al of niet verlenen van hulp.

EOGFL: wederzijdse bijstand inzake de invorderingvan schuldvorderingen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0009/99) van de heer Bardong, namens de Commissie begrotingscontrole, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van richtlijn 76/308/EEG van de Raad betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen en douanerechten, evenals van schuldvorderingen uit hoofde van de belasting over de toegevoegde waarde en van bepaalde accijnzen (COM(98)0364 - C4-0392/98-98/0206(COD)).

Bardong
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de richtlijn waarover wij vandaag debatteren en stemmen, betreft de wederzijdse bijstand tussen de lidstaten bij de invordering van schuldvorderingen. De mogelijkheden op dat gebied reiken zeer ver. De lidstaten kunnen zelfs tot beslaglegging en verkoop van de eigendommen van de schuldenaar overgaan. Opdat de interne markt goed kan functioneren, moet die wederzijdse bijstand ook doeltreffend zijn. Jammer genoeg is dat nu niet het geval. Sedert 1993 worden jaarlijks ongeveer 1000 verzoeken tot invordering van een schuldvordering voor een totaalbedrag van 50 miljoen ecu geformuleerd. De invordering van schuldvorderingen wordt bijzonder moeilijk als het vermogen van de betrokkene zich geheel of gedeeltelijk in een andere lidstaat bevindt of als de betrokkene zijn vermogen in een andere lidstaat in veiligheid heeft gebracht. Uiteindelijk wordt slechts 3 à 5 % van alle schuldvorderingen ook daadwerkelijk ingevorderd.
Er bestaan regelingen om dat probleem op te lossen. In 1976 en 1977 werden richtlijnen betreffende landbouwheffingen en douanerechten vastgesteld, later ook betreffende de belasting over de toegevoegde waarde en de accijnsrechten. De Commissie heeft in 1990 een nieuw voorstel gedaan, maar dat is nooit aangenomen. De Commissie doet nu nieuwe voorstellen om de procedure te verbeteren en te moderniseren. Op enkele punten is ze immers achterhaald. Ik beperk mij tot de drie hoofdpunten: de richtlijn wordt uitgebreid tot de belastingen op inkomsten en vermogens. Dat zal sommigen misschien verrassen, want dat staat zelfs niet in de titel. In artikel 2 van deze wijzigingsrichtlijn wordt dat evenwel uitdrukkelijk vermeld. Wij vinden dat goed en moeten dat ook goedvinden, maar ik vraag mij toch af waarom de Commissie dat niet uitdrukkelijker zegt en waarom dat ook niet meteen uit de titel blijkt.
Een tweede punt is dat, als een land een ander land om de invordering van een schuldvordering verzoekt, dat laatste land daarvoor dezelfde inspanningen moet doen als wanneer het zijn eigen schuldvorderingen invordert.
In de derde plaats moeten de executoriale titels die uit een ander land worden overgezonden, in het aangezochte land onmiddellijk uitvoerbaar zijn. Er mogen dus niet langer vertragingen optreden omdat die titels in een bijkomende procedure moeten worden erkend. Executoriale titels moeten dus onmiddellijk effect sorteren, ook in de andere lidstaat waar de schuldenaar wordt vervolgd, zodat geen nieuwe erkenningsprocedure meer nodig is.
Wij vinden het voorstel van de Commissie in principe goed en voor de goede werking van de interne markt onontbeerlijk. Om de huidige situatie echt fundamenteel te kunnen verbeteren gaat de Commissie in haar voorstel op een aantal punten echter niet ver genoeg. Daarom stelt de Commissie begrotingscontrole nog enkele amendementen voor. Om belastingontduiking en -ontwijking doeltreffend te kunnen bestrijden, moet de termijn worden verlengd waarbinnen de andere lidstaten bij de invordering van schuldvorderingen bijstand moeten verlenen. In plaats van drie stelt de Commissie vijf jaar voor. Als wij de termijnen korter maken - waarvoor er eigenlijk ook redenen kunnen worden aangevoerd - weten wij alleen maar vlugger dat de procedure niets heeft opgeleverd, maar boeken wij daarom niet meer successen.
Voorts moeten de lidstaten aan de vorderingen uit een andere lidstaat dezelfde prioriteit verlenen als aan hun eigen vorderingen. De vorderingen van de Gemeenschap hebben zelfs voorrang op de nationale vorderingen. Dat staat alleen maar in de overwegingen. Eigenlijk hopen wij dat het uiteindelijk ook in het dispositief zal worden opgenomen, maar voorlopig nemen wij er genoegen mee dat het in de overwegingen staat.
De lidstaten kunnen bepalen of en hoe ze de kosten onder elkaar verdelen wanneer een invordering bijzondere problemen of uitgaven veroorzaakt, namelijk wanneer het om de bestrijding van de georganiseerde criminaliteit gaat. Naast deze voorstellen wacht de Commissie nog veel werk. Zo moet de opleiding van de ambtenaren in de lidstaten in het kader van het FISCALIS-programma worden verbeterd. Wij moeten ook streven naar een harmonisering of tenminste onderlinge aanpassing van de verschillende bevoegdheden van de lidstaten op het gebied van invorderingen. In elk geval is ook op dit terrein solidariteit en wederzijds vertrouwen nodig. Dat is ook voor de uitvoering van deze voorstellen het geval.
Tot besluit merk ik op dat de voorgestelde regeling niet strijdig is met de financiële belangen van de Gemeenschap of de lidstaten. Niet alleen de Gemeenschap, maar vooral ook de lidstaten profiteren van een vlotte procedure in deze aangelegenheid. De door de Commissie voorgestelde wijzigingen worden ook door de lidstaten gevraagd. De lidstaten moeten er in de Raad dan maar voor zorgen dat ze het juiste besluit nemen. De Commissie heeft lang getalmd om een voorstel in te dienen.

Mather
Mevrouw de Voorzitter, een beroep op het Reglement. Er is iets wat ik niet begrijp. Uitgaande van de titel van het verslag dat nu ter tafel ligt hebben we het over het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, maar de opmerkingen van de rapporteur van zojuist bestrijken een veel breder gebied. Ik vraag me af of de inhoud van dit verslag wel geheel door de titel wordt gedekt.
Wat ik ook niet begrijp is dat de rapporteur in zijn verslag spreekt over belastingparadijzen en daarbij verwijst naar amendement 5. In amendement 5 wordt echter helemaal niet over belastingparadijzen gesproken. Ik vraag me af of er ook op dit punt misschien een vergissing in het spel is.

De Voorzitter
Dames en heren, dat zou eigenlijk in de commissie moeten worden besproken. De rapporteur, de heer Bardong, zal daar nu in ieder geval kort iets over zeggen.

Bardong
Mevrouw de Voorzitter, kort het volgende: het verslag en ook de titel van het verslag zijn uitgebreider en hebben ook betrekking op meer soorten belastingen en heffingen dan uit de documenten blijkt. De gevolgen voor de inkomsten worden in de voorstellen van de Commissie duidelijk uiteengezet. Ik heb alleen kritiek geleverd op het feit dat die niet alvast uit de titel blijken. Ik vind die gevolgen immers belangrijk.

De Voorzitter
Wij voeren hier geen debat dat eigenlijk in de commissie moet plaatsvinden. Mijnheer Mather, naar welk artikel van het Reglement wilt u verwijzen?

Mather
Mevrouw de Voorzitter, een beroep op het Reglement. Opnieuw heb ik uw advies nodig. Ik denk dat we het Reglement en de procedures van dit Huis in gevaar brengen als we de leden vragen te stemmen over een onderdeel van een verslag dat nauwelijks iets met de titel te maken heeft. Afgaande op de titel van dit verslag denkt iedereen natuurlijk dat het over landbouwaangelegenheden gaat, maar...
Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken

De Voorzitter
Sorry, mijnheer Mather, maar nogmaals, wij voeren hier nu geen debat dat in de commissie thuishoort. U had daarover uw mening in de commissie kunnen ventileren. U hebt ook niet via uw fractie het woord gevraagd en kunt dus nu geen betoog houden. U hebt het woord niet gevraagd. Iedereen zou kunnen doen zoals u. U moet nu luisteren naar wat de andere sprekers te zeggen hebben en dan zullen wij daarover stemmen.

Bösch
Mevrouw de Voorzitter, ik heb het woord gevraagd en ook aangekondigd dat ik dit betoog wenste te houden. Ik hoop dat ik daarmee op een vrijdagochtend van u niet teveel vraag.
De titel van de richtlijn waarover wij ons vandaag moeten uitspreken had nauwelijks technischer kunnen zijn. Toch is het verslag van de heer Bardong volgens mij ook politiek erg belangrijk. Wij weten dat elk recht kan worden misbruikt. Dat geldt ook voor de rechten die de burgers in de interne markt van de Unie genieten. Ik denk aan het recht om zonder controles te reizen en het recht om zich in een andere lidstaat te vestigen. Die rechten zijn een goede zaak, maar worden ook af en toe misbruikt om belastingen te ontduiken. De huidige instrumenten om ons tegen zulke misbruiken te beschermen zijn niet efficiënt genoeg. Sedert 1976 bestaat er een richtlijn die in wederzijdse bijstand tussen de lidstaten voorziet, maar oorspronkelijk ging het vooral om de invordering van douanerechten en heffingen in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid.
Nu de intracommunautaire handel sterk is toegenomen, is die regeling niet langer afdoende. Vandaar deze voorstellen van de Commissie, waarover wij ons moeten uitspreken. Een van die voorstellen is dat voortaan ook voor de inning van boetes en sancties wederzijdse bijstand kan worden gevraagd. Wij, sociaal-democraten, zijn het met dat en alle andere voorstellen eens, omdat ze tegen elke vorm van belastingontwijking en fraude gericht zijn. Voorts stelt de Commissie verbeteringen in de procedure voor, bijvoorbeeld dat voortaan bijstand kan worden gevraagd nog voor de nationale invorderingsprocedure volledig is afgewikkeld. Dat moet verhinderen dat gewiekste advocaten tijd proberen te winnen en de rechtsgang misbruiken.
Wij stemmen ook met alle amendementen van de rapporteur in. Ik vermeld drie punten, waarover de heer Bardong het ook al had. In de eerste plaats zijn de door de Commissie voorgestelde verjaringstermijnen te kort. Die moeten van drie naar vijf jaar worden gebracht. De ervaringen van de voorbije jaren bewijzen dat. In de tweede plaats moet, als een vordering van de Gemeenschap gelijkloopt met een vordering van een lidstaat, de vordering van de Gemeenschap voorrang krijgen. In de derde plaats moeten de kosten voor de bijstand in overleg tussen de lidstaten worden geregeld. Dat hoeft niet in een richtlijn te worden bepaald.
Mijnheer Bardong, ondanks zijn technisch karakter is dit een zeer belangrijke tekst, die ertoe bijdraagt dat de interne markt in de Unie beter kan functioneren.

Santini
Mevrouw de Voorzitter, afgezien van de technische complexiteit van dit onderwerp - ook de titel kan ons niet echt bekoren - denk ik dat dit verslag ontvangen zal worden als de zoveelste bijdrage aan de verwezenlijking van een doelstelling die de Europese burger na aan het hart ligt, namelijk het scheppen van transparantie. We hebben het dan over transparantie in het openbaar bestuur, en daaronder valt ook het goed functioneren van communautaire stelsels voor de distributie van middelen en de strijd tegen de fraude, zowel in de overheidssector als in de privé-sector.
De rapporteur wijst ons erop dat er sinds 1976 een stelsel bestaat voor wederzijdse bijstand bij de invordering van schuldvorderingen, maar dat dit stelsel, vanwege verschillende rare uitvoeringsvoorwaarden, nooit in staat is geweest daadwerkelijke garanties te bieden aan de rechthebbenden noch aan de Gemeenschap zelf, en daarmee evenmin aan haar begroting.
De rapporteur - die ik overigens met zijn werk wil gelukwensen - laat zien dat de gemiddelde invordering zo'n 3 tot 5 % bedraagt, een percentage dat ik bijna lachwekkend zou willen noemen. Dit cijfer moet toch wel enig effect sorteren bij de mensen die het met steeds grotere overtuiging hebben over gemeenschappelijke belastingstelsels, over een communautaire belastingpolitiek en over intracommunautaire BTW- en accijnzenstelsels. Alleen al de invoering van die laatste twee stelsels heeft sinds 1993 het aantal omstreden, dat wil zeggen in te vorderen, schuldvorderingen verhoogd; veel lidstaten zijn al begonnen hun rechten op te eisen.
En juist de lidstaten pleiten voor de zogenaamde directe belasting, voor wederzijdse controle op potentiële ontduikers en dus ook voor aanpak van de zogeheten belastingparadijzen. Het lijdt geen twijfel dat die paradijzen in Europa momenteel te vinden zijn binnen het machtige bankwezen, niet alleen in derde landen maar ook in de lidstaten zelf.
Het is inderdaad misschien een nogal grote stap van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, waar dit verslag vreemd genoeg van uitgaat, naar het vraagstuk van de belastingparadijzen. Toch wordt hiermee aangetoond dat ook de grote stelsels, wettig of frauduleus, op heel kleinschalig en individueel niveau beginnen en zich daarna tot norm ontwikkelen. Om die reden dienen we onze strijd daartegen zodanig in te richten dat we weliswaar het algemeen belang voor ogen houden, maar tegelijkertijd de fraude met wortel en tak uitroeien.

Virrankoski
Mevrouw de Voorzitter, het onderhavige verslag van de heer Bardong concentreert zich op een effectievere inning van vorderingen, landbouwbetalingen, heffingen en belastingen die gerelateerd zijn aan het EOGFL. Het is een gecompliceerd onderwerp, omdat we ons op gevoelig terrein bevinden. Ik wil de heer Bardong bedanken voor dit goed voorbereide en deskundig onderbouwde verslag.
De wederzijdse bijstand inzake de invordering van belastingen en betalingen wordt steeds belangrijker. Naarmate de gemeenschappelijke markt dichterbij komt, heeft de belastingplichtige steeds meer mogelijkheden om zijn kapitaal en inkomsten van het ene land naar het andere over te brengen. Het gevaar bestaat dat er binnen de EU belastingparadijzen gaan ontstaan. Dit zou te gunstige omstandigheden scheppen voor met name de georganiseerde misdaad.
Het probleem van de Europese Unie in deze kwestie bestaat erin dat ze haar eigen budget heeft, maar niet een echt apparaat om het van de grond te krijgen. De praktijkmaatregelen, zowel die met betrekking tot het verrichten van betalingen als die met betrekking tot het innen van de vorderingen, worden uitgevoerd door de lidstaten. Aan de andere kant zijn de lidstaten zelfstandige economische eenheden, die er vóór alles naar streven om hun eigen inkomsten veilig te stellen; het innen van overige inkomsten komt op de tweede plaats. Zodoende heeft men binnen het kader van de EU slechts 3 tot 5 % van de verzoeken tot invordering kunnen verwezenlijken.
Het tweede probleem hierbij is dat de invordering zelf, de inning van vorderingen, de confiscatie van eigendommen en andere zaken die eronder vallen, behoren tot de tweede pijler van de EU. De kwesties die onder deze pijler vallen, behoren niet echt tot het terrein van de besluitvorming van de EU, maar vereisen daarentegen samenwerking tussen de lidstaten. Voor de lidstaten ligt dat erg gevoelig, omdat ze niet willen dat hun soevereiniteit op dit gebied wordt aangetast. Daarom is de kwestie van de inning van vorderingen en de samenwerking die daarbij betracht moet worden een gevoelige politieke zaak. Ondanks alles is het duidelijk dat men ook binnen de EU erin dient te slagen om de te vorderen belastingen en teveel betaalde bedragen te innen. Om deze reden verdienen het verslag van de heer Bardong en het voorstel van de Commissie ten zeerste onze steun.

Holm
Mevrouw de Voorzitter, ik dank de rapporteur, de heer Bardong, voor dit belangrijke verslag. Ik wil ook enkele kanttekeningen maken bij de titel, die niet alles zegt, maar slechts een deel van de lading dekt. Het heeft misschien te maken met het feit dat de Commissie niet echt wil vertellen waarover het gaat. Dit is immers de grote vraag waarover in de lidstaten veel gediscussieerd wordt, namelijk: hoeveel macht mag de Unie op dit gebied hebben? Dat is misschien de oorzaak waarom men niet eerlijk zegt waarover het gaat.
Nu wat commentaar terzake: verschillende sprekers hadden het over amendement 5. De Commissie stelt een termijn van 3 jaar voor. Ik denk dat het belangrijk is dat wij aandringen op vijf jaar, omdat dergelijke zaken veel tijd in beslag nemen. De lidstaten moeten over meer dan drie jaar beschikken om zich over deze problemen te buigen, anders zijn deze artikelen zinloos.
Tegen amendement 2 heb ik enkele persoonlijke bezwaren. Ik vind het eigenlijk niet correct dat nationale schuldvorderingen op de tweede plaats komen na de vorderingen die aan de communautaire begroting verschuldigd zijn. Ik vind dit niet rechtvaardig. Ik ben van oordeel dat ze gelijk beoordeeld moeten worden. Wij kunnen de ene soort geen voorrang verlenen. Zoals gezegd is dit echter mijn persoonlijke opvatting. De groene fractie zal het verslag en de amendementen van de Commissie begrotingscontrole en van de heer Bardong steunen.

Souchet
Mevrouw de Voorzitter, dit is een goed verslag. Hetzelfde geldt voor de amendementen van de Commissie begrotingscontrole. We zullen dit verslag en de amendementen dan ook steunen.
We weten hier allemaal dat bepaalde debiteuren erin slagen hun insolvabiliteit zo te organiseren dat de lidstaat die een schuldvordering heeft uitstaan zich moet wenden tot een andere lidstaat waarnaar de fraudeur geld heeft overgemaakt of waar hij over financiële middelen beschikt waarmee deze schuld gedekt kan worden.
Ik zou de heer Bangemann een heel gerichte vraag willen stellen. Een van de scenario's die de Commissie in het kader van Agenda 2000 op het oog heeft, is de medefinanciering van het GLB door de lidstaten. Als er fraude wordt gepleegd, bij wie kunnen we dan de door de lidstaten medegefinancierde bedragen terugvorderen die onrechtmatig zijn overgemaakt? Hoe kan een geldbedrag, dat op onrechtmatige wijze door een fraudeur is geïnd, worden teruggevorderd als die oplichter dat geld heeft overgemaakt naar een andere lidstaat of daar activa bezit?
Alvorens de Commissie een scenario voorstelt, zou ze moeten bekijken welke juridische procedures er nodig zijn voor de verwezenlijking hiervan. In het onderhavige geval zijn het immers de Europese instellingen die, in het kader van een medefinanciering van het GLB, bepalen hoe hoog de landbouwsteun moet zijn en dus hoeveel de betrokken lidstaat moet bijdragen. De scheiding tussen besluitvormer en betaler levert de nodige juridische problemen op wat betreft het innen van schuldvorderingen. Deze zouden immers de uitvoering kunnen blokkeren van de medefinanciering zoals de Commissie die voor ogen heeft. Dit is dus een extra obstakel op de weg die nu steeds slechter begaanbaar lijkt te worden.

von Habsburg
Mevrouw de Voorzitter, ik dank in de eerste plaats professor Bardong voor het voortreffelijke werk dat hij in verband met dit onoplosbare probleem heeft verricht. Op enkele punten, bijvoorbeeld de tegenstrijdigheid tussen de titel en de inhoud van de richtlijn, werd al kritiek geleverd. Uit het verslag blijkt overduidelijk in welke jungle wij leven. Ik zou daarover kort iets willen zeggen. Tijdens het debat werd telkens opnieuw over belastingoases gesproken. Wij moeten goed weten wat dat betekent. Een oase vinden wij in de woestijn. Als wij dus over belastingoases spreken, moeten wij toegeven dat alles daarbuiten woestijn is.
Dat is de kern van dit debat. Onze moeilijkheden zijn het gevolg van steeds meer bureaucratie en technocratische maatregelen. Ze bewijzen vooral dat ons gehele belastingstelsel almaar onoverzichtelijker wordt. In dat opzicht is dit een werkelijk voortreffelijk verslag. Ik zal het goedkeuren, omdat het uit technisch oogpunt degelijk is en duidelijk laat zien waar de schoen wringt. In de lidstaten, maar in zekere zin ook in de Unie, wordt de situatie voor de burgers almaar ingewikkelder en kunnen schurken van die complexiteit misbruik maken.
Ik zou graag hebben dat wij deze kwestie eens grondig aanpakken. Als wij geen duidelijkheid scheppen en geen eenvoudige oplossing vinden, zullen wij ook in de toekomst met die problemen worden geconfronteerd.

Hardstaff
Mevrouw de Voorzitter, een beroep op het Reglement. Ik wil u erop wijzen dat de heer Mather tijdens de interventie van de heer Souchet en een deel van de interventie van de heer Von Habsburg een mobiele telefoon gebruikte. Voor zover ik weet is dat in deze vergaderzaal niet toegestaan.

De Voorzitter
Dames en heren, ik wijs er nogmaals op dat het verboden is hier in de plenaire vergaderzaal mobiele telefoons te gebruiken. Ik verzoek u uw toestellen uit te schakelen.

Bangemann
Mevrouw de Voorzitter, ik antwoord eerst op de opmerking dat de titel niet volledig met de inhoud van de richtlijn overeenstemt. Onze mededeling met het voorstel voor een richtlijn draagt de volgende titel: betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw alsmede van landbouwheffingen en douanerechten, evenals van schuldvorderingen uit hoofde van de belasting over de toegevoegde waarde en van bepaalde accijnzen. Dat opschrift dekt de inhoud volledig. De rapporteur heeft om een mij onbekende reden zijn eigen titel wat korter gemaakt. Na dit debat zullen wij de titel in elk geval herschrijven en nauwkeuriger formuleren, zodat dit probleem opgelost zal zijn.
Wat de hier besproken kwesties betreft, wijs ik erop dat wij het voorstel op artikel 100 A hebben gebaseerd omdat wij er in de eerste plaats van uitgaan dat de interne markt, zoals hier, naar ik meen, door de heer Bösch is opgemerkt, bepaalde rechten doet ontstaan die dan ook kunnen worden misbruikt. Wij willen die misbruiken onmogelijk maken. Hoewel sommige voorstellen ook op andere thema's betrekking hebben, menen wij daarom dat het concurrentievermogen en de fiscale neutraliteit van de interne markt in elk geval moet worden gegarandeerd. Daarom hebben wij ons voorstel op artikel 100 A gebaseerd en kunnen wij bepaalde amendementen ook niet overnemen. Ik kom daar straks nog kort op terug.
Ik dank de rapporteur. In grote lijnen komt zijn voorstel overeen met het onze. Wij kunnen de amendementen 1, 3 en 6 overnemen. Wat de andere amendementen betreft, kunnen wij het om juridische redenen jammer genoeg niet met de rapporteur eens zijn. Wij zullen onze juridische bezwaren tijdens de verdere procedure uiteraard ook met de lidstaten kunnen bespreken, maar met betrekking tot de amendementen 2 en 7, volgens dewelke vorderingen die verschuldigd zijn aan de communautaire begroting voorrang moeten krijgen als ze met nationale vorderingen samenlopen, is het juridische probleem overduidelijk. Ik heb al gezegd dat het voorstel op artikel 100 A steunt. Welnu, de vraag is of de voorgestelde wijzigingen met de verwezenlijking van de in artikel 7 A van het EG-Verdrag vermelde doelstellingen verenigbaar zijn. Dat juridische bezwaar weegt voor ons zo zwaar dat wij deze amendementen niet kunnen overnemen.
Volgens de amendementen 4, 8 en 9 zou de vergoeding, uitgedrukt in percentage van het in te vorderen bedrag, moeten worden vervangen door de vergoeding van de reële kosten en zou de vergoeding alleen in uiterst problematische gevallen verschuldigd zijn. Wij hebben begrip voor die amendementen, maar ze moeten ook in combinatie met amendement 9 worden gelezen. Dat amendement kunnen wij niet overnemen, omdat de Commissie - ook met het oog op de grondbeginselen van de interne markt - voorstelt dat de lidstaten vanaf 2005 van vergoeding van invorderingskosten afzien, terwijl amendement 9 alleen in een facultatieve afstand zonder bindende termijn voorziet.
In amendement 5, waarover hier ook tijdens het debat is gesproken, wordt voorgesteld de termijn voor het verzoek om bijstand van drie naar vijf jaar uit te breiden. Het gaat hier niet om een eventuele verjaring, maar met deze richtlijn willen wij de invorderingsprocedure zoveel mogelijk bespoedigen. Daarom menen wij dat wij aan de voorgestelde termijn moeten vasthouden.
Nu iets over de kwestie van de cofinanciering. Ik zie dat de afgevaardigde die daarover heeft gesproken, hier niet meer aanwezig is...
Protest
Ah, u had zich achter iemand anders verborgen.
(DE) Mijnheer Souchet, ook u weet natuurlijk dat het hier om een louter hypothetische kwestie gaat. Cofinanciering is slechts een van de mogelijkheden die thans worden besproken. Zoals de zaken nu staan, komt die cofinanciering er vermoedelijk niet. Daarom is dit een hypothetische kwestie. Ook als een akkoord over cofinanciering wordt bereikt en als die wordt toegepast, hangt het antwoord op uw vraag af van het antwoord op de vraag wie voor die financiering budgettair verantwoordelijk is, maar ook wie ze moet beheren. Het kan zijn dat alleen de budgettaire verantwoordelijkheid bij de lidstaat ligt, dat die een bepaald deel aan de Unie moet betalen en dat de rest door de Unie wordt geregeld. In dat geval zou het natuurlijk zinvol zijn dat de Unie kan invorderen. In het andere geval is het logisch dat de lidstaten kunnen invorderen. Aangezien dat nog niet is beslist en waarschijnlijk ook niet zal worden beslist - die mogelijkheid wordt steeds kleiner -, is het mijns inziens zinloos daarover te speculeren.

Lulling
Mevrouw de Voorzitter, dit is een uiterst belangrijk verslag. Ik ben wel geen lid van de Commissie begrotingscontrole maar voel mij, na alles wat ik hier heb gehoord, toch wat in de war. Ik zou de heer Bangemann willen vragen of, als het toepassingsgebied van de richtlijn op die manier wordt uitgebreid, het ook kan gebeuren dat bijvoorbeeld met betrekking tot de BTW of de accijnsrechten... ik zou graag hebben dat u voorbeelden geeft van wat allemaal onder de richtlijn kan vallen. Als er een bronbelasting komt - God behoede ons daarvoor -, hoe staat het dan met de invordering daarvan in een andere lidstaat? Ik zou graag van u horen wat allemaal onder de richtlijn valt. Die draagt immers een afschuwelijke titel. Ik weet niet meer zeker of ik dit voorstel wel kan goedkeuren.

De Voorzitter
Is de heer Bangemann bereid deze vraag te beantwoorden?

Bangemann
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw Lulling heeft voor de Commissie gestemd en dus beantwoord ik elke vraag die zij stelt.
Gelach
Ik beantwoord ook vragen van afgevaardigden die tegen de Commissie hebben gestemd, maar dan wat korter.
Mevrouw Lulling, uit het voorstel blijkt wat allemaal onder de richtlijn valt. Uiteraard kunnen ook BTW-vorderingen worden ingevorderd. Die mogelijkheid wordt uitdrukkelijk vermeld. Over een bronbelasting kan ik nu nog niets zeggen om de eenvoudige reden dat die nog niet bestaat. Als een bronbelasting wordt ingevoerd, moet worden bepaald of die kan worden ingevorderd, want dat staat nu niet in de tekst. Aangezien er geen bronbelasting bestaat, kan ze ook niet worden ingevorderd. Als er een bronbelasting wordt ingevoerd, wat u - natuurlijk op louter Europees-politieke en billijkheidsgronden en niet wegens de situatie in uw land - beslist niet wenst, moet deze richtlijn worden aangevuld, zodat ook eventuele achterstallige bronbelastingen kunnen worden ingevorderd.

De Voorzitter
Mijnheer Bangemann, ik dank u.
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan

Europese normalisatie
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0501/98) van mevrouw Kestelijn-Sierens, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over het verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over efficiëntie en transparantie bij de Europese normalisatie in het kader van de nieuwe benadering (COM(98)0291 - C4-0442/98).

Kestelijn-Sierens
rapporteur. Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, wat voor ons ligt is een verslag van de Commissie over de efficiency en transparantie bij de Europese normalisatie in het kader van de nieuwe aanpak. De nieuwe aanpak op het gebied van de technische harmonisatie is ingevoerd in 1985 en stoelt op vier beginselen.
Ten eerste schrijft de Europese wetgever de belangrijkste veiligheids- en gezondheidsvereisten voor waaraan de producten moeten voldoen alvorens ze op de markt worden gebracht. Vervolgens stellen de normalisatie-instituten de technische specificaties op die de fabrikant nodig heeft om de producten te vervaardigen die daaraan moeten voldoen. De ondernemer is evenwel niet verplicht conform de normen te produceren. Tenslotte is de overheid verplicht om aan de producten die aan de geharmoniseerde normen voldoen een vermoeden van overeenstemming met de belangrijkste vereisten te verbinden.
De economische commissie evalueert de nieuwe aanpak als positief. Vooreerst omdat de harmonisatie van de wetgevingen zich beperkt tot de belangrijkste vereisten. Dit is een beleidszaak die gescheiden is van de uitwerking van de technische specificaties, wat de taak is van de normalisatoren. Met andere woorden, schoenmaker blijf bij je leest.
Het marktgerichte karakter van de nieuwe aanpak contrasteert ook met het dwangmatige van de regelgeving. Niemand verplicht de fabrikant de technische specificaties na te leven. Een nieuwe aanpak maakt flexibele wetgeving mogelijk, die snel kan worden aangepast aan de technologische evolutie. Het efficiënter en transparanter maken van het normalisatiewerk is een taak van de onafhankelijke instituten CEN, CENELEX en ETSI, maar het beoordelen van de vooruitgang en het toezien of de instituten de termijnen in acht nemen blijft een cruciale verantwoordelijkheid van de Commissie. Zij moet op geregelde tijdstippen aan de hand van kosten- en batenanalyses de normalisatie-instituten wijzen op hun verantwoordingsplicht. Ook zou zij het normalisatieproces kunnen benchmarken vis-à-vis onze belangrijkste handelspartners en de studie van het markteffect maken. Tenslotte, en daar hechten wij groot belang aan, zou zij de lidstaten bij de omzetting van de Europese normen in nationale normen op de vingers kunnen tikken door het gebrek aan vordering weer te geven op het scorebord van de interne markt.
Wij spreken ons uit tegen het samengaan van de drie instituten om de eenvoudige reden dat dat de efficiëntie spectaculair zou beïnvloeden. Ook weet ik niet of het gebruik van formele stemmingen in een vroeg stadium van het normalisatiewerk met als doel het proces te bespoedigen wenselijk is. De nieuwe aanpak stoelt immers op de betrokkenheid en het wederzijds vertrouwen van alle partners, te weten de nationale normalisatie-instituten, de KMO's, de werkgevers, de werknemers, consumenten en de milieu-organisaties.
Een ander belangrijk punt is het toezicht op de mate waarin nationale instanties hun technische goedkeuringen of conformiteitsverklaringen onderling erkennen. Dit is vooral in de sector van de bouwproducten voor veel fabrikanten een echt pijnpunt. Zij kunnen hun producten in de praktijk niet naar alle lidstaten uitvoeren. De Commissie moet daarom de procedures die omgaan met gevallen van inbreuk op het principe van wederzijdse erkenning aanscherpen.
Meer in het algemeen moet het voor ondernemers duidelijker zijn tot wie ze zich moeten richten als ze klachten hebben over de wederzijdse erkenning van testresultaten. Is dat de cel binnen de Commissie of bestaat er, mijnheer de commissaris, een andere oplossing? Het Europees Parlement heeft al eerder gesteld dat de belanghebbende partijen, dat zijn de KMO's, de werkgevers, de werknemers, consumenten en milieuorganisaties, onvoldoende middelen en personeel hebben om alle normalisatiewerk op de voet te volgen. Ik stel dan ook voor dat de Commissie onderzoekt of zij kunnen rekenen op meer steun van Europa.
Maar niet alleen op Europees vlak stelt zich een probleem, slechts in zeven lidstaten worden bijvoorbeeld de consumenten betrokken. Ik denk dat daar iets aan moet veranderen. De Commissie verzoekt CEN, CENELEC en ETSI om een onafhankelijke beoordeling van de financiering van het Europees normalisatieproces te laten uitvoeren. Ik steun haar daarin.
Tenslotte moeten we ervoor zorgen dat de normalisatie-instituten van de landen van Midden- en Oost-Europa nauwer betrokken worden bij de werkzaamheden van de Europese instituten en dat de betrokken partijen in die landen op steun van de Europese Commissie kunnen rekenen.
Tot hier, Voorzitter, collega's, de voornaamste opmerkingen van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid van dit Huis. Ik dank de collega's voor hun interessante en nuttige bijdrage aan dit verslag.
Ik zou commissaris Bangemann nog twee vragen willen stellen. Een eerste vraag betreft het meer betrekken van de partijen bij de normering. Het is, zoals ik reeds zei, een kwestie van geld. Ik zou de vraag willen stellen aan de commissaris of hij concrete voorstellen heeft om de KMO's en andere organisaties eventueel beter te laten deelnemen aan het tot stand komen van de Europese normen.
Een tweede vraag die ik heb betreft het probleem van de harmonisatie van stekkers en stopcontacten. Ik heb dat doelbewust niet willen opnemen in mijn verslag. Maar regelmatig steekt die draak de kop weer op en worden hierover vragen gesteld. We weten het allemaal: de discussie wordt reeds meer dan dertig jaar gevoerd. Graag had ik van commissaris Bangemann vernomen of er eigenlijk een oplossing bestaat, is het een zaak van centen, of een zaak van techniek? Is er eigenlijk een politieke wil om hieraan iets te doen? Tot daar mijn twee vragen aan de commissaris.

Rübig
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, wij willen dat de interne markt een thuismarkt wordt. Daarvoor moeten wij een basis leggen. Normalisatie is daarbij uiterst belangrijk. Normalisatie is een economisch-politiek instrument dat het vrije verkeer van goederen en diensten ook in de toekomst moet garanderen. Wij willen echter een moderne wetgeving. Wij willen een nieuwe aanpak. In het bijzonder op het gebied van de normalisatie is gebleken dat wij ons moeten beraden over de vraag hoe wij de procedures kunnen verbeteren. In de kwestie van de trekkers is gebleken dat wij beter voor de nieuwe benadering kiezen. Die houdt in dat de normalisatie-instituten in de verschillende landen onafhankelijk van elkaar werken. Ik vind het belangrijk dat er naast een wettelijke regeling op dit terrein een richtlijn bestaat die hiervoor een politiek kader biedt.
Er is echter een duidelijk onderscheid. Aan de ene kant bevindt zich de wetgever, die geen stapels vaak onbegrijpelijke voorschriften mag uitvaardigen omdat wij een eenvoudige en efficiënte wetgeving willen. Aan de andere kant bevinden zich de onafhankelijke normalisatie-instituten, waar de fabrikanten en gebruikers elkaar ontmoeten en spreken over zaken die zij zeer goed kennen, zodat zij ook precies weten wat zij willen.
Wij hebben hier in het Parlement een goed voorbeeld gehad, namelijk de richtlijn betreffende de zogenaamde Europese bus. Er waren 142 bladzijden voorstellen, maar het Parlement is erin geslaagd de richtlijn tot 3 bladzijden te beperken. Wij zien immers niet in waarom in de dorpen in het warme Sicilië, in het drukke Londense verkeer en in de weidse Finse vlakten dezelfde bussen zouden moeten rijden. Wij vinden dat de wetgever zich tot concrete punten moet beperken en slechts enkele voorschriften voor geheel Europa mag uitvaardigen. De rest moet op vrijwillige basis door de normalisatie-instituten worden geregeld, zodat ook hier een mededinging ontstaat die de innovatie niet hindert maar garandeert dat goede producten snel op de markt komen.
Dat systeem wordt aangevuld met het EG-merkteken. Het EG-merkteken biedt ons de garantie dat de bestaande rechtsbepalingen in acht zijn genomen. Als aanvulling daarop hebben wij echter ook vrijwillige conformiteitssymbolen nodig die garanderen dat de productie door onafhankelijke instanties wordt bewaakt.

Kerr
Mevrouw de Voorzitter, toen ik hoorde dat mijn fractie me anderhalve minuut spreektijd had gegeven om hier vanmorgen het woord te voeren over normalisatie en harmonisatie, vreesde ik in eerste instantie dat het ging over een maatregel van New Labour om kandidaten in heel Europa aan harmonisering te onderwerpen. Tot mijn opluchting bleek het echter om een uitstekend verslag te gaan van mijn goede vriendin mevrouw Kestelijn-Sierens, dat ik dan ook aan dit Huis kan aanbevelen.
Ik zou met betrekking tot dit verslag echter een serieuze kwestie aan de orde willen stellen, en ik hoop dat commissaris Bangemann de gelegenheid zal hebben te reageren. Misschien kan hij zich de naam Simon Hossack herinneren, een inwoner van mijn kiesdistrict die talloze brieven aan de Commissie heeft geschreven en namens wie ik hier zelf ook heel wat vragen heb gesteld. De heer Hossack is uitvinder en heeft een heel vernuftig instrument ontworpen waarmee ieder willekeurig elektrisch apparaat gestandaardiseerd kan worden in heel Europa. Hij bleek zijn uitvinding echter niet op de markt te kunnen brengen omdat de normencommissies werden gedomineerd door de grote Europese stekkerfabrikanten, die er helemaal niets op tegen hadden dat er binnen Europa allerlei verschillende stekkertypen mogen worden gebruikt. Per slot van rekening is die diversiteit gunstig voor hun marktpositie. Door zijn uitvinding af te wijzen hebben de normencommissies hem dus van de vrije markt geweerd.
Ik weet zeker dat de heer Bangemann, zelf overtuigd voorstander van deregulering van de vrije markt, deze gang van zaken zal afkeuren. Ik hoop daarom dat hij zich rekenschap geeft van deze anekdote en er zorg voor zal dragen dat de normencommissies optreden namens alle burgers in de Gemeenschap, dus niet alleen namens de bestaande grote monopolisten maar ook namens nieuwe spelers op de markt.
Als laatste, commissaris Bangemann: ik heb er de vorige maand voor gestemd u de laan uit te sturen en zal ik dat de volgende maand weer doen, dus u kunt wat mij betreft volstaan met een zeer kort antwoord.

Blot
Mevrouw de Voorzitter, ik ben net als de rapporteur van mening dat het verslag van de Commissie over de Europese normalisatie in het kader van de nieuwe aanpak in grote lijnen bevredigend is. In dit verslag staat immers dat de harmonisatie van de wetgevingen zich moet beperken tot de belangrijkste veiligheids- en gezondheidsvoorschriften. De mechanismen voor normalisatie zijn met name gebaseerd op een consensus tussen de beroepsgroepen en de instellingen. Verder wordt het de fabrikanten niet verboden producten te vervaardigen die niet aan de normen voldoen, wat betekent dat de verantwoordelijkheid bij de markt wordt gelegd. Er blijft natuurlijk nog een sector over waar de problemen nog niet opgelost zijn, namelijk de bouw. Maar ik ben blij met de algehele lijn die is aangenomen.
Ik wil echter van de gelegenheid gebruik maken om het vraagstuk inzake het gebruik van normen voor protectionistische doeleinden op niet-Europese markten ter tafel te brengen. Ik denk hierbij met name aan de Verenigde Staten en Japan. Zeker, strikt genomen past dit onderwerp niet in het kader van dit verslag, dat zich beperkt tot het functioneren van de interne markt. Maar ik denk dat de Europese instellingen niet om dit vraagstuk heen kunnen. Er bestaat immers een verband tussen dit vraagstuk en het vastleggen van interne normen in Europa. Deze aspecten kunnen niet los van elkaar gezien worden. De interne Europese normen moeten immers de Amerikaanse invoer niet in de kaart spelen en dienen daarom te worden gekoppeld aan de Amerikaanse normen, en wel voor ieder product. De Europese normalisatie-instituten moeten dus rekening houden met het beleid dat ten opzichte van de Verenigde Staten wordt gevoerd. Ik hoop dus dat dit vraagstuk voortaan ook in overweging zal worden genomen bij de behandeling van dit onderwerp.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de rapporteur en alle afgevaardigden die hier het woord hebben gevoerd. Ik zal nu kort nader ingaan op enkele van de vragen die hier zijn gesteld.
Wij volgen de werkzaamheden van de drie Europese normalisatie-instituten op de voet. Wij houden daarmee ook regelmatig contact. Twee weken geleden nog hadden wij met die instituten een bijeenkomst. Wij bespreken problemen zoals dat van de transparantie en efficiëntie en proberen de procedure zo doeltreffend mogelijk te maken en zo goed mogelijk op de noden van de consument en de industrie af te stemmen. Er zijn altijd misverstanden. Zo is er het misverstand dat onze normen technische moeilijkheden kunnen veroorzaken en dat, als wij bijvoorbeeld de Verenigde Staten of Japan toestaan onze normen te gebruiken, de Amerikanen en Japanners niet hetzelfde doen. Die misverstanden hebben allemaal betrekking op het principe van de normalisatie, ook in de Verenigde Staten en Japan.
Ik zeg dat nogmaals met het oog op het argument van het protectionisme dat de Amerikanen altijd tegen ons aanvoeren. Wij mogen tegenover de Amerikanen geen protectionistische maatregelen nemen, maar zij verwijten ons - zie het recente voorbeeld van UMTS - dat wij dat wel doen. Dat is volkomen onterecht omdat er - nogmaals, dat is de kern van ons beleid -, afgezien van uitzonderingen omwille van de veiligheid, geen bindende normen bestaan. Dat betekent dat iedereen, ook de vindingrijke fabrikant van allerlei stekkers, zijn producten op de markt kan brengen. Niemand hoeft een norm te respecteren. Iedereen kan een totaal anders vervaardigd product op de markt brengen.
Wij willen er echter vooral bij interoperabele systemen toe komen dat een norm waarover alle betrokkenen, ook consumenten en vakbonden, het eens zijn, bepaalde voordelen biedt en daarom wordt aanvaard. Het voordeel is dat een fabrikant van zulk een product - daarom behoeft hij geen erkenning door andere lidstaten - zelf kan zeggen dat zijn product aan de voorschriften van de Europese Unie beantwoordt. Hij mag dan het EG-kenmerk aanbrengen en dat biedt hem een voordeel. Dat is het systeem.
Wat nu de verschillende aanbevelingen betreft, zou ik het volgende willen zeggen. In de eerste plaats financieren wij nu al kleine en middelgrote ondernemingen die met de normalisatie-instituten meewerken. Wij zijn volstrekt niet tegen transparantie. Iedereen kan desgewenst aan het normalisatieproces deelnemen. Dat neemt dan wat meer tijd in beslag, maar iedereen kan meedoen.
Mevrouw Kestelijn-Sierens, wij hebben met veel succes al tal van initiatieven tegenover eventuele nieuwe kandidaat-landen genomen. CEN, CENELEC en ETSI werken nauw met de normalisatie-instituten van die landen samen. Wij financieren die werkzaamheden in het kader van PHARE en andere financieringsprogramma's met het oog op de uitbreiding. Wij maken daar dus werk van.
Een laatste opmerking over de stekkers. Aangezien de normalisatie-instituten van het bedrijfsleven afhangen en de normalisatie ook door het bedrijfsleven wordt betaald, is het begrijpelijk dat dit in de huidige situatie, die alleen voor de consumenten en dus niet voor de fabrikanten een probleem is, geen grote belangstelling aan de dag legt als wij zeggen dat wij in de Europese Unie overal dezelfde stekkers zouden moeten hebben. Het bedrijfsleven doet daarvoor dus geen inspanningen. Ook de lidstaten tonen geen enkele belangstelling voor de normalisatie van de stekkers, behalve dan dat ze graag zouden hebben dat hun eigen norm wordt veralgemeend. Wij kunnen die belangstelling met politieke middelen stimuleren, niet om veiligheidsredenen, maar omdat dit zeker in het belang van de consument is. Denemarken bijvoorbeeld zou graag hebben dat de Deense norm tot Europese norm wordt verheven. Dat is echter niet de goede oplossing.
De goede oplossing is dat wij een Europese norm ontwikkelen die ook aan de moderne technische eisen beantwoordt. Wij behandelen die norm dan zoals alle andere. Wij maken hem niet bindend, maar hij biedt wel bepaalde voordelen aan de fabrikant. Als alle stekkers voortaan volgens die norm worden vervaardigd, zou dat betekenen dat niet alleen de toekomstige stekkers en stekkerdozen volgens die norm worden gemaakt, maar dat ook alle bestaande stekkers en stekkerdozen moeten worden vervangen. U kunt zich voorstellen wat dat zou kosten. Dat is de reden waarom het bedrijfsleven en de consumenten niet veel zin hebben om hierin verandering te brengen. Dit verslag wordt echter niet alleen aan het Parlement, maar ook aan de Raad voorgelegd. Wij zullen de zaak nogmaals met de Raad bespreken. Dit is inderdaad een duidelijk voorbeeld dat tegen de normalisatie-inspanningen pleit. Toch heeft dit niets te maken met het werk dat wij met succes verrichten. Op internationaal niveau is onze manier van normaliseren veruit de beste. Ik geef het voorbeeld van de GSM, de tweede generatie mobiele telefoons. Met die norm hebben Europese fabrikanten twee derde van de wereldmarkt in handen. Als wij voor de UMTS, de derde generatie mobiele telefoons, een goede regeling vinden - de werkzaamheden zijn nog aan de gang omdat er enkele problemen in verband met de intellectuele eigendomsrechten rijzen -, kunnen wij - de Amerikaanse en Japanse bedrijven hebben van meet af aan de werkzaamheden deelgenomen - wellicht een nog groter deel van de wereldmarkt veroveren. Wij hoeven ons voor onze normalisatie-inspanningen dus niet te schamen. Op dat gebied zijn wij wereldleider.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Bangemann.
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
Vóór de stemming over lid 5
Kerr
Mijnheer de Voorzitter, ik wil er alleen even op wijzen dat er in de Engelse versie op pagina 9 "binging' staat in plaats van "binding'. Ik weet zeker dat commissaris Bangemann niet met "binging' in verband gebracht wil worden.

De Voorzitter
Hartelijk dank voor uw melding aan de heer Bangemann en aan de hele vergadering. We zullen rekening houden met de waarschuwing.
Het Parlement neemt de resolutie aan

Europees-mediterrane partnerschap in devervoerssector
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0438/98) van de heer Kaklamanis, namens de Commissie vervoer en toerisme, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement betreffende het Europees-mediterrane partnerschap in de vervoerssector (COM(98)0007 - C4-0102/98).

Kaklamanis
rapporteur. (EL) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, dit verslag borduurt voort op de Conferentie van Barcelona over de Europees-mediterrane samenwerking.
Met dit verslag proberen wij een begin te maken met de tenuitvoerlegging van de te Cardiff genomen besluiten voor de Europees-mediterrane samenwerking. De Middellandse Zee moet een brug worden voor de politieke, economische en culturele communicatie tussen alle landen van de Europese Unie en de derde mediterrane landen. Alle mogelijke soorten van vervoer van de Europese Unie naar derde landen en vice-versa komen in het verslag aan bod. Ook doen wij voorstellen voor de ontwikkeling van het vervoer in en tussen de landen van het Middellandse-Zeebekken.
Ik hoop dat het Europees-mediterraan forum dat op 24 en 25 maart op Malta bijeenkomt, gebruik zal maken van het groene licht van het Europees Parlement en dat de Europese Commissie ons op de hoogte zal houden van de prioriteiten waartoe zij zal besluiten voor de ontwikkeling van het vervoer in de Middellandse-Zeegebied.
Ik hoop verder dat wij ook van de begroting van de Europese Unie een bijdrage mogen verwachten, alhoewel ik u eerlijk moet bekennen dat ik, als ik kijk naar de begroting voor 1999 en naar hetgeen nu reeds wordt gezegd over de begroting voor 2000, niet erg optimistisch ben.
Ik wil de aandacht van de Commissie vestigen op de noodzaak de juiste besteding van de voor derde mediterrane landen bestemde kredieten goed in de gaten te houden. Wij weten namelijk dat in bepaalde landen problemen bestaan met de democratie, de doorzichtigheid en her en der zelfs met de politieke stabiliteit.
Het Parlement hecht er bijzonder belang aan dat bij uitvoering van dit programma het milieu wordt beschermd. Wij willen met name het mariene milieu beschermen tegen elke vorm van vervuiling, maar met name tegen toxische en nucleaire verontreiniging. Ik wil de aandacht van de commissaris vooral op dit laatste punt vestigen. Turkije heeft namelijk besloten aan de kust van de Middellandse Zee, in Akuyu, een kerncentrale te bouwen. Wij weten echter dat het epicentrum van de grote aardbeving van enkele maanden geleden, in Adana, slechts vijftig kilometer verwijderd was van de plaats waar deze kerncentrale zal worden gebouwd.
Het forum van Malta zal in maart plaatsvinden. Wij hadden eigenlijk gehoopt dat dit voor dit debat zou plaatsvinden en ons aldus de gelegenheid zou zijn gegeven om concrete voorstellen te doen. Dit is echter niet het geval en daarom vragen wij u, Commissie, om ons op de hoogte te houden van hetgeen daar zal worden besloten en ons met name mede te delen welke prioriteiten worden vastgesteld. U weet immers, collega's, dat het Parlement niet deelneemt aan dit forum.
Ik wil tot slot nog een kleine wijziging aanbrengen in paragraaf 3 op bladzijde 6. Daar is sprake van de conferentie van Malta. Deze had eigenlijk in februari moeten plaatsvinden, maar is verplaatst naar maart. Daarom moet hier komen te staan: "de conferentie die zal plaatsvinden op 24 en 25 maart" en niet "de conferentie die heeft plaatsgevonden" .
Ik dank mijn collega's van de commissie vervoer voor hun amendementen ter verbetering van dit verslag. Ook dank ik het secretariaat van de commissie en de Europese Commissie. Wij zijn het soms niet met de Commissie eens, maar de samenwerking was desalniettemin goed.

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de rapporteur voor zijn voortreffelijke verslag en vooral voor zijn kritische benadering van de mededeling van de Commissie. In dit Parlement en in alle internationale organisaties hebben wij het voortdurend over de globalisering. Uit dit verslag blijkt dat het begrip globalisering niet overal toepasselijk is. Wij slagen er niet eens in een passende orde en structuur in onze onmiddellijke buurt tot stand te brengen die de directe belangen van de Europese Unie dient.
Als wij het over het Middellandse-Zeegebied hebben, moeten wij ook met het verleden van dat gebied rekening houden. Wij mogen niet vergeten dat de Middellandse Zee vroeger een Europese binnenzee was en pas later de zuidelijke grens van Europa is geworden. Op basis van ons gemeenschappelijke verleden zouden wij onze doelstellingen, bijvoorbeeld de totstandbrenging van een vrijhandelszone tegen 2010, zeker moeten kunnen bereiken door in dat gebied de nodige infrastructuur tot stand te brengen en de nodige structuren op te zetten.
Het gebrek aan infrastructuur, vooral op het gebied van vervoer en telecommunicatie, is de grootste hinderpaal voor de ontwikkeling van de buitenlandse en interregionale handel in het gebied. Wat het vervoer betreft, vind ik dat wij niet alleen aan de landen aan de Middellandse Zee zelf mogen denken, maar dat wij de gehele regio, met inbegrip van de Balkanlanden, moeten bekijken. Wij moeten die landen bij onze inspanningen betrekken en ze ook in een verslag zoals dit vermelden.
Ik meen dat een kritische benadering onontbeerlijk is om dit debat voort te zetten. De Commissie en het Parlement moeten de ontwikkelingen op kritische wijze blijven volgen en er op die manier voor zorgen dat in die regio vooruitgang wordt geboekt.

Vallvé
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik denk dat het een goede zaak is dat we vandaag dit debat houden over het vervoer in het Middellandse-Zeegebied, en aandacht besteden aan dat gebied in zijn algemeenheid, dat immers de zuidgrens is van de Europese Unie.
Het is alweer bijna vier jaar geleden dat de Euro-mediterrane Conferentie van Barcelona werd gehouden, in 1995, en ik denk dat het goed is dat de Commissie nu dit document voorlegt over het vervoer in het Middellandse-Zeegebied.
Vervoer verbindt, het is een middel om dingen te kunnen uitwisselen. De vorige spreker merkte op dat de Middellandse Zee weliswaar een binnenzee is, maar toch lange tijd een barrière is geweest die het Noorden van het Zuiden scheidde. Een scheiding tussen het ontwikkelde Noorden en het weinig ontwikkelde Zuiden, het Noorden dat vergrijst en het Zuiden met zijn snel groeiende bevolking, het doorgaans christelijke Noorden en het islamitische Zuiden. Deze scheiding heeft het moeilijker gemaakt een dialoog te onderhouden en elkaar beter te leren kennen.
De ambitieuze inzet van de Conferentie van Barcelona was nu juist om elkaar beter te leren kennen en de wederzijdse relatie tussen Noord en Zuid te verbeteren. Er is toen gesproken over de totstandkoming van een vrijhandelsgebied in het jaar 2010, maar zoiets moet wel worden voorbereid. De verbindingen, de banden tussen Noord en Zuid moeten worden versterkt. Want als de relatie er niet op vooruit gaat, zal het enige vervoer over de Middellandse Zee helaas het vervoer van illegale immigranten zijn, die heel wat doormaken wanneer zij de Straat van Gibraltar oversteken om in de Europese Unie een oplossing voor hun problemen te zoeken.
Toenemend vervoer, elkaar beter kennen, kan de aanzet geven tot een ontwikkeling op dit gebied, wat het gebied moet zijn van een wederzijdse relatie, wederzijds begrip, wat een belofte inhoudt voor iedereen. Het vervoer moet, in de woorden van een Catalaanse dichter, un pont en la mar blava zijn: een brug in de blauwe zee.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft het heel druk. Dat is algemeen bekend, en daar kan op korte termijn weinig aan worden veranderd. Wel is het dan zaak prioriteiten te stellen bij alle geplande werkzaamheden. In dat opzicht zijn er enkele kanttekeningen te plaatsen bij dit initiatief.
Ik deel niet geheel de doelstellingen van de overeenkomsten. Evenwel vind ik de inspanningen die worden gedaan voor de banden met de mediterrane landen zeker gerechtvaardigd. Dit gezien de afspraken die daarover tussen de diverse partijen zijn gemaakt.
In eerste instantie acht ik het de taak van de Unie om de relatie tussen de Unie en de mediterrane landen te verbeteren. Als dat is bereikt, zou zij zich kunnen bemoeien met de relaties tussen de mediterrane landen onderling. Deze landen moeten ook zelf initiatief tot verbetering van hun positie nemen.
Overigens is in de Verklaring van Barcelona omtrent het Europees Mediterraan Partnerschap het vervoerselement nadrukkelijk gericht op de infrastructuur. Dit betekent dat de Europese Unie zich niet moet bezighouden met het stimuleren van bepaalde vervoersdiensten in de mediterrane landen. Wel moet zij ervoor zorgen dat de investeringen in overeenstemming zijn met het door het Europees Parlement ingezette duurzame vervoersbeleid. Dit moet resulteren in primaire aandacht voor de duurzame verbindingen tussen de zeehavens van de lidstaten en die van de mediterrane landen. Pas in een latere fase komen de verbindingen tussen de mediterrane landen onderling aan bod. Uiteraard moeten ook deze verbindingen passen in het streven naar een duurzaam vervoer.
Deze mening zie ik bevestigd als ik vaststel dat de handelsstromen tussen de Europese Unie en de mediterrane landen, op zich al niet erg omvangrijk, aanzienlijk groter zijn dan de handelsstromen tussen de mediterrane landen onderling. Mijns inziens geeft dit ook aanleiding tot een zekere relativering van de bezwaren die de rapporteur in zijn verslag noemt.
Kortom, we moeten afspraken respecteren en naleven. Daarom pleit ik ervoor om de gemaakte afspraken met en over de mediterrane landen na te komen. Dit mag echter niet ten koste gaan van andere, evenzeer belangrijke taken. Daarom ook mijn amendement om de druk die de rapporteur op de Commissie legt iets te verlichten.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, de mededeling die wij hier vandaag bespreken, wordt straks goedgekeurd, maar de aanbevolen werkgroep is al samengesteld. Het werkprogramma is klaar. Wij hebben dus al grote vooruitgang geboekt. Wij zullen de werkzaamheden van dit forum volgen en in het kader van de op de Conferentie van Barcelona vastgestelde prioriteiten aanbevelingen formuleren. Daaraan hoeven wij niets te veranderen. Ook bijvoorbeeld milieumaatregelen werden daar als prioriteit erkend.
Met betrekking tot de andere vraag die hier tijdens het debat werd geformuleerd, zullen wij de eerste bijeenkomst van het forum op 23 en 24 maart in Malta op passende wijze begeleiden en voorbereiden. Het Europees Parlement zal daarover volledig worden ingelicht. Alle documenten die er worden voorgelegd en aangenomen, zullen worden gepubliceerd. Ook daar zal de nadruk op milieuactiviteiten worden gelegd.
Ik meen dus dat wij op dit ogenblik al grote inspanningen doen en dat wij niet bang hoeven te zijn dat onze werkzaamheden niets zullen opleveren.
Bij al onze werkzaamheden, ook bij de industriële samenwerking, is het probleem uiteraard dat dit alles niet alleen van onze goede wil, maar ook van die van onze partnerlanden afhangt. Onze partnerlanden zijn zeker van goede wil, maar die komt op verschillende manieren tot uiting. Sommige mediterrane landen zullen op al die werkzaamheden zeker positief reageren. Andere zouden dat graag willen, maar kunnen dat om uiteenlopende redenen niet. Wij zullen ons dus waarschijnlijk ook met uiteenlopende resultaten tevreden moeten stellen. Dat ligt echter niet aan ons, maar aan de partnerlanden zelf. Wij willen in elk geval alles in het werk stellen om succes te boeken.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Bangemann.
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
Het Parlement neemt de resolutie aan

Bernardini
De relatie die Europa met zijn zuiderburen onderhoudt, zal in de toekomst ongetwijfeld belangrijker worden. Met de dialoog die vandaag schoorvoetend is hervat wordt het Middellandse-Zeegebied verzekerd van een minimum aan economische welvaart, sociaal evenwicht en zekerheid dat voor deze landen wenselijk is. Deze dialoog moet ertoe leiden dat de belangen van de landen rondom de Middellandse Zee beter worden behartigd.
In 1995 leidde de Conferentie van Barcelona tot het van start gaan van het MEDA-programma, dat voorzag in een nieuw partnerschap dat gebaseerd was op drie pijlers (een politieke, een economische en een menselijke pijler).
In de mededeling aan ons Parlement wordt een algemene strategie voor de vervoersector voorgesteld. Deze tekst legt terecht de nadruk op het belang van het vervoer naar het zuiden, dat in evenwicht moet zijn met de uitbreiding van de trans-Europese netwerken naar het oosten.
Net als de rapporteur vraag ik me af of de wil echt aanwezig is om de trans-Europese netwerken met elkaar in evenwicht te brengen. Er is nog geen concreet financieringsplan opgesteld. Betekent dit soms dat de verwezenlijking van onze wensen op de lange baan wordt geschoven?
Er moet een daadwerkelijk mediterraan project worden opgezet dat op de benodigde steun kan rekenen. De wil om een dergelijk project te verwezenlijken is evenwel niet overduidelijk aanwezig en dat betreuren we. Laten we voor eens en altijd een einde maken aan die voortdurende twijfel en eindeloze redevoeringen. Neem nu bijvoorbeeld het MEDA-programma, dat tot een aantal associatieovereenkomsten heeft geleid. Iedere keer weer hebben we moeten constateren dat de intenties die zijn geuit en de middelen die zijn beloofd tijdens de verschillende topontmoetingen voor en na Barcelona, niets concreets hebben opgeleverd.

Zalm
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de maatregelen die zijn genomen om de verspreiding van infectieuze zalmanemie tegen te gaan.
De heer Bangemann heeft het woord namens de Commissie.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie betreurt de grote verliezen waar de Schotse zalmkwekerijen onder lijden als gevolg van het uitbreken van infectieuze zalmanemie (ISA). Dit is een zware slag voor een sector die toch al onder zware druk staat vanwege de zwakke marktpositie van zalm.
Het verloop van de ziekte wordt door diensten van de Commissie nauwgezet gevolgd, evenals de maatregelen die door de Britse autoriteiten worden getroffen om de ziekte te bestrijden. We vertrouwen erop dat die maatregelen in overeenstemming zijn met de EU-wetgeving terzake. Ze voorzien in de verplichte vernietiging van de zalm op plekken waar de ziekte is uitgebroken en in vervoersbeperkingen voor zalm van verdachte kwekerijen. We maken ons zorgen over de gevolgen die zowel de ziekte zelf als de bestrijdingsmaatregelen voor de sector kunnen hebben.
Ik wil daarom uw aandacht vestigen op de mogelijkheden die de communautaire wetgeving de lidstaten biedt om overheidssteun te verlenen in geval van een uitbraak van een ziekte in de aquicultuur. Als de bevoegde Britse autoriteiten bij de Commissie een verzoek indienen voor het opzetten van een compensatieplan, zal dat zeer snel in behandeling worden genomen. Zolang het verzoek voldoet aan de huidige criteria voor goedkeuring door de Commissie, zullen we niet aarzelen het in te willigen. Verder zijn we van mening dat ISA dermate ernstig is en een dermate zware wissel trekt op de toekomst van de zalmindustrie in de Gemeenschap, dat het uitroeien van deze ziekte gerechtvaardigd is. Mocht deze strategie geen vruchten afwerpen, dan kunnen we uiteraard overwegen voorstellen in te dienen tot wijziging van het beleid.

McMahon
Mijnheer de Voorzitter, het is bijzonder toepasselijk dat commissaris Bangemann deze woorden aan het eind van de week tot ons richt. Hij kan zich wellicht herinneren dat hij en ikzelf bij een eerdere gelegenheid al van gedachten hebben gewisseld over het standpunt van de Commissie, na mijn overleg met de Schotse kwekers.
Ik ben erg blij met de manier waarop de Commissie deze zaak benadert. ISA is een groot probleem voor de Schotse viskwekerijen. De ziekte is afkomstig uit Noorwegen maar heeft inmiddels al verschillende kwekerijen in Schotland getroffen. Ze heeft zich vanuit een viskwekerij in Glen Nevis, in de Hooglanden, verspreid naar elders. De situatie is echt heel ernstig, zeker nu de Noorse regering ook nog eens heeft gedreigd zalm te dumpen in de Europese Unie tegen prijzen die het inkomen van talloze kwekers onder druk zouden zetten. In Schotland en Ierland zijn ongeveer 6000 mensen werkzaam in de aquicultuur. Het is zaak ervoor te zorgen dat de chemicaliën die in de zalmsector worden gebruikt het mariene milieu niet schaden. Zoals in alle vormen van visserijbeleid dienen we ook in dit geval een goed evenwicht te vinden tussen de exploitatie van de visstand enerzijds en een verantwoord milieubeheer en bescherming van die visstand anderzijds. Voor de zalmkwekers is bescherming van de visstand uiteraard niet van toepassing.
Ik ben blij met de verklaring van de commissaris. Deze week nog heeft mijn eigen regering een gulle 9 miljoen pond toegezegd voor steun aan de zalmkwekers, dat wil zeggen jaarlijks 3 miljoen pond gedurende een periode van 3 jaar. Er wordt gevraagd om evenredige middelen en die zullen worden verstrekt door de Highlands and Islands Enterprise en de sector zelf. Dit is het resultaat van overleg tussen vertegenwoordigers van de sector en het Britse Ministerie voor Schotse Zaken. Het doet me deugd dat de Commissie niet van plan is de lidstaten in de weg te gaan staan. De tweede belangrijke voorwaarde is immers dat het concurrentiebeleid van de EU de zalmkwekers in staat stelt te profiteren van deze steun. Dit is een belangrijk gegeven, vooral gezien het feit dat veel zalmkwekerijen in Schotland in Noorse handen zijn. Op de Shetland Islands is zelfs 50 % van de gehele zalmindustrie eigendom van Noorse bedrijven. Het is dus van groot belang dat de Commissie geen obstakels opwerpt en, zoals de commissaris al zo ruimhartig heeft toegezegd, zeer snel reageert op ontwikkelingen en eventuele maatregelen van het Ministerie voor Schotse Zaken. Ik zal direct na dit debat contact opnemen met Callum McDonald en John Sewell en hen aansporen zo snel mogelijk bij de Commissie een verzoek in te dienen.

Virrankoski
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Commissie bedanken voor de krachtdadigheid waarmee ze het zalmprobleem in Schotland heeft aangepakt. Tegelijkertijd zou ik willen vaststellen dat Schotland niet het enige gebied is dat geconfronteerd is met ziekte bij de zalm, die voor een deel het gevolg is van het feit dat in Noorwegen op zeer intensieve wijze zalm in netbassins wordt gekweekt. Ook de zalmstand in Finland is in gevaar als gevolg van deze intensieve kweekmethode, want in Zuid- en Midden-Noorwegen heeft de gevreesde zalmparasiet zich in de wateren verspreid. Die is in het noorden tot aan de Skibotn-rivier gekomen, dus ten hoogte van de "arm' van Finland, en dreigt nu in de rivier Tenojoki terecht te komen. De Tenojoki is Europa's grootste zalmrivier. De Finse autoriteiten hebben actief overleg gepleegd met de Noorse autoriteiten, maar een oplossing met het oog op de bescherming van de wilde zalmstand in de Tenojoki is niet gevonden. Deze zalmstand wordt bedreigd door de kweekmethode op basis van netbassins zoals die door de Noren wordt bedreven in de Tenofjord. Enerzijds bedreigt die het genetisch materiaal van de zalm in de Tenojoki en de voorwaarden die het voor de zalm mogelijk maken om ook in de toekomst in deze noordelijkste zalmrivier van Europa te leven; anderzijds bedreigt de verspreiding van de zalmparasiet de hele zalmstand in de Tenojoki. Ik zou willen dat de Europese Commissie daadkrachtige maatregelen neemt om de zalmstand in de grootste zalmrivier van de Europese Unie te redden, ook met het oog op toekomstige generaties. De zalmstand mag niet geofferd worden op het altaar van de intensieve viskwekerij.

Schörling
Mijnheer de Voorzitter, het is nu de derde keer dat deze ziekte, een besmettelijke anemie, in de Noord-Atlantische Oceaan uitbreekt. Na Noorwegen en Canada is Schotland nu aan de beurt. Dit gebeurt omdat het vaak voorkomt dat grote aantallen zalm uit de kwekerijen ontsnappen. Vorig jaar in november verdween bijvoorbeeld niet minder dan 70 ton zalm uit een kwekerij nabij Oban. En wat erger is: men vermoedt dat deze ontsnapte zalm besmet was met deze ziekte. Volgens mij zal het niet lang duren tot de ziekte ook de wilde zalm heeft aangetast. Dan hebben we echt een groot probleem, omdat er niet veel wilde zalm overblijft.
Het heeft allemaal te maken met een aantal problemen betreffende het visteeltbedrijf en het kweken van zalm. Men moet de verschillende aspecten naast elkaar zien en beseffen dat een grondige studie van het visteeltbedrijf in een breder perspectief misschien noodzakelijk is. Ik vraag mij af of de Commissie een dergelijk initiatief niet zou kunnen steunen.
In de Scandinavische wateren is er nog een andere parasiet die zalm aantast en die gyrodactylus sallaris heet. Noorwegen heeft onlangs een plan aangekondigd om twintig rivieren met rotenon te behandelen. Het is een enorm belangrijke beslissing om twintig rivieren met gif te behandelen, want zo'n behandeling doodt natuurlijk elke vorm van leven. Het is een wanhopige poging om deze parasiet onder controle te krijgen.
Ik zou commissaris Bangemann willen vragen of de Commissie weet of deze parasiet ook bij vis in Schotland, Ierland of elders is aangetroffen.

Hudghton
Mevrouw de Voorzitter, ik zou de commissaris willen danken voor zijn behulpzame verklaring, voor zijn begrip voor de moeilijke marktpositie van zalm en voor zijn bezorgdheid over de gevolgen van deze ziekte voor een sector die het toch al zo zwaar te verduren heeft, vooral in bepaalde regio's van Schotland, zoals de Hooglanden en eilanden, die voor hun werkgelegenheid vrijwel geheel van de zalmsector afhankelijk zijn.
De ongeveer 340 zalmkwekerijen langs de kust bieden werk aan zo'n 6000 mensen in een van de meest landelijke gebieden van Europa. De sector is goed georganiseerd en wordt goed beheerd, maar bevindt zich desondanks in een crisis vanwege het uitbreken van infectieuze zalmanemie. Deze ziekte, een soort zalmgriep, kwam oorspronkelijk niet in Europa voor. In Schotland werden de eerste gevallen in mei 1998 waargenomen. Sindsdien hebben we op de slechts tien besmette kwekerijen miljoenen gezonde vissen moeten vernietigen.
Hoewel ISA onder gekweekte zalm enorme sterfte kan veroorzaken, is het bekend dat deze ziekte niet op mensen kan overgaan en evenmin de besmette vis ongeschikt maakt voor menselijke consumptie. De richtlijnen van de Europese Unie en ook de Britse regels zelf zijn gericht op uitroeiing van deze ziekte. Het probleem is dat dit beleid geen rekening houdt met de sociale en economische gevolgen die de vernietiging van miljoenen vissen met zich meebrengt. In de praktijk blijkt echter dat die massavernietiging voor de vele kleine familiebedrijfjes de financiële doodssteek zal zijn. Deze grootschalige maatregelen kunnen kleinere ondernemingen volkomen ruïneren.
Sinds dit vraagstuk op de parlementaire agenda werd geplaatst heeft de Britse minister voor Schotland de nodige maatregelen getroffen, waarbij hij met name heeft gelet op de gevolgen voor de werkgelegenheid. Zoals de heer McMahon al zei heeft de Britse regering een bedrag van 9 miljoen pond aan steun toegezegd, uit te spreiden over een periode van 3 jaar. Er wordt nu echter onderhandeld over de evenredige bijdrage die door de sector zelf geleverd moet worden. Die evenredige bijdrage zou voor kleine bedrijven wel eens erg problematisch kunnen worden, zodat dit op het eerste gezicht genereuze aanbod voor sommige kleine kwekers uiteindelijk misschien geen enkel soelaas biedt.
De banken hebben al aangekondigd geen leningen te verstrekken met visvoorraden als onderpand. Tenzij de grotere bedrijven bereid zijn een financieel vangnet te vormen is dus nauwelijks in te zien hoe de kleine kwekerijen ondanks dit aanbod aan de financiële ondergang kunnen ontkomen. De grote kwekerijen zouden de kleintjes kunnen overnemen, maar in veel gevallen zijn plattelandsgebieden voor investeringen juist afhankelijk van de kleine ondernemingen.
De Noorse autoriteiten hebben bij hun aanpak van dit probleem gekozen voor beheersing in plaats van vernietiging. We moeten ons afvragen of we ook in de Europese Unie niet kunnen overwegen de ziekte op een alternatieve manier te bestrijden.
Het is in ieder geval van cruciaal belang dat er maatregelen worden genomen. Dit is een kritieke periode voor de Schotse zalmkwekers, juist nu ze binnenkort besluiten moeten nemen omtrent de aankoop van jonge zalm het volgend jaar. Verder moet onverwijld worden bekeken welke andere maatregelen, met inbegrip van compensatie, we zouden kunnen nemen om de kleinschalige ondernemingen waar ik het over had te kunnen bijstaan. Ik kan de ernst van deze situatie niet sterk genoeg benadrukken. We moeten nu snel en vastberaden optreden als we willen voorkomen dat enkele van de economisch meest kwetsbare gemeenschappen van Europa de ernstige gevolgen van deze ziekte moeten ondervinden.
Mijnheer de commissaris, mag ik u tenslotte vragen of u bereid zou zijn de invoering van een door de Gemeenschap gefinancierd uitroeiingsplan in overweging te nemen in het geval de huidige nationale voorstellen geen vrucht afwerpen?

Kellett-Bowman
Mijnheer de Voorzitter, het is misschien wat eigenaardig dat ik het woord wil voeren in een debat over Schotse zalm terwijl mijn eigen kiesdistrict in Hampshire ligt. Het heet Itchen, Test and Avon en is genoemd naar drie rivieren die beroemd zijn vanwege hun zalm. Ik heb met grote aandacht geluisterd naar de woorden van de heer Bangemann. Hij had het over maatregelen voor de getroffen gebieden. Worden daarbij bepaalde veterinaire of farmaceutische maatregelen uitgesloten die de ziekte in getroffen gebieden zouden kunnen terugdringen of die haar in bedreigde gebieden zouden kunnen voorkomen?

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, zoals ik al zei wacht de Commissie eerst op de voorstellen van de Britse regering. Er zijn inmiddels al enkele maatregelen aangekondigd maar we hebben nog geen gedetailleerde en concrete voorstellen ontvangen, noch een overzicht van de verwachte financiële gevolgen daarvan.
Ik wil echter nogmaals benadrukken dat we zeer goed doordrongen zijn van de ernst van de situatie en daarom geen enkele maatregel bij voorbaat willen uitsluiten. Ik heb u een beeld gegeven van het beleid dat we voorlopig nog voeren. Als het noodzakelijk blijkt daar nieuw beleid aan toe te voegen zullen we er uiteraard voor zorgen dat het de getroffen gebieden waar mogelijk zal helpen. Dat geldt voor zover ik weet ook voor maatregelen op het gebied van onderzoek, maar ik ben geen expert op dat gebied.
Voor zover ik weet heeft de Commissie vooralsnog geen onderzoek laten uitvoeren. Het is echter mogelijk dat er binnen ons visserijbeleid, zoals altijd, onmiddellijk geld beschikbaar wordt gesteld. Als er van de kant van de Gemeenschap behoefte is aan aanvullend onderzoek, kunnen we ook daar uiteraard gehoor aan geven.
Nogmaals, we wachten nog op concrete voorstellen. Zodra die zijn ingediend zullen we doen wat we kunnen om ze te bekrachtigen en, indien nodig, aanvullende maatregelen treffen.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Bangemann.
Het debat is gesloten.
Het Parlement heeft hiermee de behandeling van de agenda voltooid. De notulen van deze vergadering zullen het Parlement aan het begin van de volgende vergadering ter goedkeuring worden voorgelegd.
Geachte collega's, wij zijn aan het einde gekomen van onze werkzaamheden en van een bijzondere week. Volgens de diensten van het Parlement hebben wij namelijk een record gebroken dat ons een plaats in het Guinness Book of Records zou kunnen opleveren, door deze week meer dan 150 hoofdelijke stemmingen te houden. Dames en heren, als Voorzitter wil en kan ik mij niet uitspreken over het nut van hoofdelijke stemmingen. Dat is een kwestie die is geregeld door ons Reglement.
Maar hoe dan ook, beste collega's, het lijdt geen twijfel dat dit niet alleen bijzonder inspannend is geweest voor u allen, maar ook voor de diensten van het Parlement. Onze ambtenaren en de tolkendienst hebben een bijzondere prestatie moeten leveren. En daarom vervul ik de aangename taak - die mij vaak op vrijdag te beurt valt - om u voor uw medewerking te bedanken, vandaag met extra plezier, ook omdat Straatsburg ons vandaag vergast heeft op een prachtige dag na een week lang sneeuw, waar we de stad wel dankbaar voor mogen zijn. Hopelijk neemt u dat mooie weer mee naar huis nu u terugkeert naar verschillende windstreken om verder te werken voor de Europese Unie.
Voordat ik afsluit heeft de heer Bangemann mij nog om het woord gevraagd, dat ik hem graag zal geven: gaat uw gang, mijnheer Bangemann.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, als u dit grote aantal hoofdelijke stemmingen bij het Guinness Book of Records gaat aanmelden, wilt u daar dan ook mijn toespraak van gisteren aan toevoegen. Dat was immers de kortste toespraak die een lid van de Commissie ooit heeft gehouden.
Applaus

De Voorzitter
Mijnheer Bangemann, ik denk dat in dit geval een dubbele vermelding op zijn plaats is: omdat het de kortste interventie was én omdat die van u afkomstig was, terwijl u gewoonlijk erg gul bent met uw antwoorden - wat wij natuurlijk waarderen.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
De vergadering wordt om 11.15 uur gesloten

