
De Voorzitter
Ik hoef u niet te zeggen hoezeer wij allen geschokt zijn door de gebeurtenissen van afgelopen nacht in Armenië. Ik neem aan dat u allen op de hoogte bent van de moord op de premier en acht parlementsleden. De terroristen zijn nu gearresteerd en de gijzelaars vrijgelaten. Gezien de ernst van de zaak wil ik, als u ermee instemt, namens u allen in een brief aan de president van de Republiek Armenië onze solidariteit en condoleances aan het Armeense volk overbrengen.

Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Hughes
Mevrouw de Voorzitter, tijdens het debat van gisteren over de herstructurering van ondernemingen heb ik de waarnemend voorzitter aan het eind van mijn interventie gewezen op een fout in de gezamenlijke resolutie waar we straks over gaan stemmen. In de laatste paragraaf van de resolutie die ik dinsdag namens mijn fractie heb ondertekend, staat een verwijzing naar Michelin. De tekst is inmiddels rondgedeeld, en nu blijkt dat die verwijzing naar Michelin wel in de Engelse en Spaanse tekst staat, maar in de andere taalversies kennelijk is weggelaten.
Van de zittingsdienst heb ik gehoord dat iemand van de EVP-Fractie contact met hen had opgenomen om te zeggen dat dit punt was geschrapt; misschien is dat de verklaring. De indieners, de ondertekenaars van de gezamenlijke resolutie, zijn daarover echter niet geraadpleegd, mevrouw de Voorzitter. Wat mijzelf en de andere ondertekenaars betreft, moet die verwijzing blijven staan in de tekst waar we vandaag over stemmen.
(Applaus van links)

Pronk
Voorzitter, er is een geweldige verwarring op dit punt, omdat er namelijk een fout is geslopen in de uiteindelijk getekende versie. De onderhandelde versie van de resolutie bevatte geen opmerkingen over Michelin. Daar zou ik bij willen blijven. Het is nu zo dat er een heleboel versies zijn. Dus ofwel de Engelse versie is correct of de andere versies zijn correct. Maar wij hebben nu met verschillende versies te maken. Het lijkt mij dan beter om na de vergaderperiode van Straatsburg in Brussel over deze resolutie te stemmen. Dat lijkt mij de eenvoudigste oplossing.

Hughes
Mevrouw de Voorzitter, om de leden die verder willen met de stemming over de begroting niet te frustreren, wil ik hier niet te lang bij stilstaan. Ik denk dat we heel eenvoudig de proef op de som kunnen nemen. We hoeven alleen maar naar de versie te kijken waar alle handtekeningen onder staan van de diverse fracties die deze gezamenlijke resolutie hebben opgesteld. Als de verwijzing naar Michelin daarin staat, dan is dat de tekst waar we vandaag over horen te stemmen. Ik ben tegen uitstel tot de vergadering in Brussel.

Plooij-van Gorsel
Voorzitter, ik wil daar ook iets over zeggen. Want ik heb deze resolutie namens de liberale fractie onderhandeld. Het uitgangspunt is van het begin aan geweest dat het woord "Michelin" in de resolutie niet zou voorkomen, want anders zouden wij niet tot een gezamenlijke resolutie kunnen komen. In alle taalversies komt het woord "Michelin" niet voor, met uitzondering van de Engelse. Ik zou u dan ook willen vragen om de Duitse of de Franse versie als oorspronkelijke aan te houden en daarover te stemmen. Ik denk dat wij in de politiek zo niet met elkaar kunnen omgaan. Als wij afspraken maken dan hoop ik dat ook de socialisten zich daaraan houden.

De Voorzitter
Mevrouw Plooij-van Gorsel, we zullen zorgvuldig bekijken welke versie authentiek is.

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, ik heb de afgelopen dagen de gang van zaken niet van nabij gevolgd en ik ben evenmin een deskundige op dit gebied, zoals de spreekster voor mij en de heer Pronk. Ik heb echter het woord gevraagd om duidelijk te maken dat als er afspraken zijn gemaakt, die moeten worden gehonoreerd, ook indien het afspraken van de Conferentie van voorzitters zijn!

Ik weet nog heel goed dat wij in de Conferentie van voorzitters - en waarschijnlijk weten dat ook mijn collega' s hier rechts van mij nog, de heer Cox, mevrouw Hautala, de heer Barón Crespo en ook anderen - gediscussieerd hebben over de vraag of wij al dan niet een debat moesten voeren over Michelin. Wij hebben ons afgevraagd of wij er niet beter aan deden een meer algemeen debat te voeren over mondialisering en bedrijfsherstructurering. De Conferentie van voorzitters heeft toen unaniem besloten niet specifiek over Michelin te spreken, maar meer in het algemeen over bedrijfsherstructurering in het kader van de mondialisering. Dat is met algemene stemmen besloten.
Als nu in een of twee talen het begrip "Michelin" opduikt, moet ik de vraag stellen wie dat op zijn geweten heeft. Dat is niet overeenkomstig de afgesproken spelregels. Ik ben er absoluut tegen dat begrippen in een tekst worden opgenomen waar niet over is onderhandeld. Mijn fractie kan in ieder geval iets dergelijk niet accepteren. Ik verzoek alle fracties zich in dit Parlement te houden aan de principes van eerlijkheid en aan de gemeenschappelijk gemaakte afspraken.
(Levendig applaus van rechts)

Wurtz
Mevrouw de Voorzitter, het ligt niet in mijn bedoeling opnieuw het debat te openen over een onderwerp dat gisteren al uitvoerig besproken is. Ik wil alleen maar iets verduidelijken. Binnen de Conferentie van voorzitters was men het er niet unaniem over eens dat er tijdens het debat niet over Michelin zou worden gesproken. Het merendeel van de aanwezigen vond dat het woord "Michelin" niet in de tekst moest worden opgenomen en de rest moest zich hierbij neerleggen. Ik heb zelf in de Conferentie van voorzitters te kennen gegeven dat iedereen vrij moet zijn tijdens het debat te zeggen wat hij wil en dat ik in ieder geval wel vond dat Michelin in dit debat over de herstructurering van ondernemingen ter sprake moest komen. Daarom begrijp ik niet waarom het Michelin-vraagstuk niet in de resolutie kan worden opgenomen, aangezien sommige fracties dit wensen. Ik wil overigens aangeven dat mijn fractie dit compromis niet getekend heeft omdat ze het niet bevredigend vond.

De Voorzitter
Waarde collega' s, ik denk dat we dit debat niet te lang moeten voortzetten. We hebben een goed beeld van de situatie. Ik moet overigens zeggen dat ik als Voorzitter van de conferentie dezelfde indruk heb gekregen als de heer Wurtz.

Flautre
Mevrouw de Voorzitter, ik heb een opmerking over deze resolutie. Voor ons is de situatie heel duidelijk. Wij hebben onze handtekening onder een document gezet waarin Michelin duidelijk werd genoemd. Op dit punt is het compromis voor ons dus duidelijk. Als de naam Michelin niet wordt overgenomen of als er dubbelzinnigheden in de tekst voorkomen, kunnen we het document niet meer steunen.

De Voorzitter
Dat is heel duidelijk. We hebben allen begrepen wat u bedoelt.

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, ik heb inderdaad voorgesteld de bespreking van deze dringende kwestie door een ruimer debat over de mondialisering te vervangen en de Conferentie van voorzitters was het met dit voorstel eens. Ik heb tevens voorgesteld de naam van de onderneming waarvoor we hier nu reclame maken, die tussen haakjes in de titel vermeld wordt, te schrappen. Dat zijn we overeengekomen, maar het gaat hier om een andere kwestie: in de ingediende ontwerpresolutie wordt in de laatste paragraaf, bijna uit beleefdheid, gezegd dat de resolutie aan het hoofd van deze onderneming zal worden overgemaakt, maar nu wordt de compromisresolutie naar deze onderneming genoemd.
De oplossing is heel eenvoudig: degenen die tegen de opneming van deze paragraaf in de resolutie gekant zijn, kunnen om een aparte stemming verzoeken. Het kan evenwel niet dat een ontwerpresolutie zomaar en zonder medeweten van de ondertekenaars in het desbetreffende orgaan van het Parlement gewijzigd wordt.
Dat geldt eveneens voor een ander probleem in verband met de resolutie over de visserijovereenkomst, waarin ook wijzigingen zijn aangebracht zonder dat de ondertekenaars hiervan op de hoogte waren. Ik vraag dan ook dat u er als Voorzitter nauwlettend op toeziet dat in het register geen ongeoorloofde wijzigingen in de ontwerpresoluties worden aangebracht. Het probleem is derhalve dat aldus openbare documenten van het Parlement gewijzigd en vervalst worden.

De Voorzitter
Mijnheer Barón Crespo, u heeft volkomen gelijk. Mevrouw Miguélez Ramos zal straks overigens het woord voeren over de visserijovereenkomst met Marokko. Ik heb me door de diensten laten informeren. Het blijkt om een technische fout te gaan. De tekst die morgen in stemming wordt gebracht zal worden gerectificeerd. Ik denk dat de situatie nu duidelijk is. Mijn excuses voor deze technische fout. Ik denk dat we er in de toekomst voor moeten waken dat dergelijke schadelijke fouten zich opnieuw voordoen.

Dell' Alba
Mevrouw de Voorzitter, in het kader van de goedkeuring van de notulen wil ik even zeggen dat ikzelf en mijn collega Turco vandaag zoals aangekondigd niet aan de stemming zullen deelnemen.
Er wordt op pagina 7 van de notulen gewag gemaakt van de interventies van mevrouw Bonino, de heer Corbett en de heer Madelin. Ik vind dat er beter in de notulen moet worden aangegeven wat deze sprekers gezegd hebben. De heer Madelin heeft tijdens zijn betoog aangegeven dat hij dit voorstel steunt. Waarom staat dat dan niet in de notulen vermeld?

De Voorzitter
In het volledig verslag van de vergadering staan de woorden van de heer Madelin precies weergegeven.

Bigliardo
Mevrouw de Voorzitter, ik wilde u mededelen dat ik vanaf vanmorgen deelneem aan de strijd van de radicale leden voor de vorming van een onafhankelijke technische fractie. Ik wil de algemene situatie in het Parlement en de situatie van de Fractie Niet-ingeschrevenen helpen verbeteren en daarom schaar ik mij achter de radicalen. Ik zal niet deelnemen aan de stemming over de notulen en evenmin aan de andere stemmingen. Ik staak, evenals de radicalen.

Hautala
Mevrouw de Voorzitter, ik wil het nu even niet over de notulen hebben, maar over een tragische gebeurtenis die ik onder de aandacht wil brengen van al mijn collega's. Het gaat om wat er gisteren is gebeurd in Jerevan, Armenië. Ik zou u willen vragen of we een minuut stilte in acht kunnen nemen in verband met het feit dat de voorzitter van het Armeense parlement en de premier van het land om het leven zijn gekomen bij een aanslag. Bij deze aanslag, die gericht was tegen een democratisch parlement, zijn bovendien nog eens 60 mensen gewond geraakt. Ik wil u vragen om een moment stil te staan bij deze gebeurtenis, die wij als leden van het Parlement op geen enkele manier kunnen goedkeuren. Integendeel, we dienen er alles aan te doen om de parlementaire rust te doen wederkeren.

De Voorzitter
Mevrouw Hautala, het is jammer dat u het begin van de vergadering niet hebt bijgewoond want toen heb ik, zoals u zich kunt indenken, over deze tragedie gesproken. Ik heb gezegd dat ik uiteraard in naam van u allen mijn medeleven en condoleances aan het Armeense volk zal overbrengen. We zitten op dit punt dus helemaal op één lijn.
(De notulen worden goedgekeurd)

Schleicher
Mevrouw de Voorzitter, u hebt aan het begin van de vergadering melding gemaakt van de terreurdaad in Armenië en daaraan toegevoegd dat u een boodschap zou sturen naar Armenië. Als voorzitter van de delegatie voor de samenwerking tussen de Europese Unie en Armenië wil ik u daarvoor hartelijk danken.
Wij zijn allen ontzet over de tragedie die zich gisteren in het parlement van Armenië heeft afgespeeld. Niet alleen de premier, maar ook de voorzitter van het parlement en een reeks andere politici zijn vermoord. Wij moeten ons afvragen of vreedzame ontwikkelingen in Armenië nu wel mogelijk zijn. De overval heeft de prille Republiek Armenië, die in de buurt van Tsjetsjenië ligt, in een noodtoestand gebracht met niet te overziene gevolgen. U zult, denk ik, allen met mij de hoop koesteren dat de niet langgeleden verworven onafhankelijkheid van Armenië daardoor niet in gevaar wordt gebracht.

Varela Suanzes-Carpegna
Mevrouw de Voorzitter, u hebt in verband met de visserijovereenkomst, waarover de heer Barón Crespo het zopas ook al had, gezegd dat er een technische fout gemaakt is. Aangezien dit een heel belangrijke en vrij ernstige kwestie is, wil ik u vragen dat ik als voorzitter van de Commissie visserij op de hoogte gebracht word van deze technische vergissing zodat ik weet waarin die bestaat. Ik vraag tevens dat ook de fracties die deze ontwerpresolutie ondertekend hebben, op de hoogte gebracht worden, zodat zij precies weten wat er aan de hand is en of degenen die de resolutie hebben ingediend een technische fout gemaakt hebben, dan wel degenen die de resolutie ontvankelijk verklaard hebben.
Mevrouw de Voorzitter, ik wil u tevens zeggen dat deze ontwerpresolutie vanmiddag besproken wordt en dat ze mijns inziens overeenkomstig artikel 37, lid 3 van het Reglement na het debat in stemming gebracht moet worden. De ontwerpresolutie moet dus vanmiddag in stemming gebracht worden in plaats van morgen, zoals u zei.
Ik zou graag hebben dat u dit verduidelijkt.

Miguélez Ramos
Mevrouw de Voorzitter, ik heb mij gisteren in een brief tot u gewend om een aantal zaken aan de kaak te stellen die in dit Parlement besproken dienen te worden. Volgens de informatie die de zittingsdiensten mij verstrekt hebben, heeft zich op dinsdag 26 oktober een niet-geïdentificeerde persoon bij deze diensten vervoegd om een ontwerpresolutie die door de Fracties van de Europese Volkspartij, de Partij van de Europese Sociaal-Democraten en de Unie voor een Europa van Nationale Staten was ingediend, alsmede de door de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij ingediende ontwerpresolutie in te trekken, zonder dat iemand van de ondertekenaars hiervan op de hoogte was of zijn toestemming gegeven had. Nog erger is dat deze ontwerpresoluties vervangen zijn door een zogenaamd gezamenlijke ontwerpresolutie zonder de nodige handtekeningen, waaraan niet alleen een hele reeks namen van parlementsleden is toegevoegd, maar ook de namen van een deel van de leden die de eerste ontwerpresolutie ondertekend hadden.
Mevrouw de Voorzitter, ik moest dit vernemen van een journalist die mij vanuit Spanje opbelde. Mevrouw de Voorzitter, ik heb geen woorden voor het gedrag van sommige collega's, die zich als medeauteurs van een ontwerpresolutie kunnen voordoen ook al hebben ze nooit een punt of een komma aan de tekst van de resolutie bijgedragen. Dat zegt genoeg en het is een voorbeeld van de actieve rol die sommige leden in het Parlement spelen, als u mij de ironie toestaat.
Mevrouw de Voorzitter, mijn vraag houdt verband met de procedure. Laat de in dit Parlement gevolgde procedure dergelijke praktijken toe? Ik had maar wat graag de tekst van de Spaanse grondwet medeondertekend en volgens deze procedure zou ik daarin geslaagd zijn ook, mevrouw de Voorzitter.

De Voorzitter
Waarde collega' s, ik denk dat we dit debat nu moeten staken. Mevrouw Miguélez Ramos, ik kan u verzekeren dat ik maatregelen zal treffen om ervoor te zorgen dat dit soort ontoelaatbare incidenten niet meer voor zal komen. Hierover moet duidelijkheid bestaan.
Mijnheer Varela Suanzes-Carpegna, u heeft antwoord op uw vraag gekregen: de drie ontwerpresoluties die aanvankelijk waren ingediend zullen in stemming worden gebracht. Het ging hier niet om een technische fout, maar eerder om een vorm van manipulatie. Dit soort incidenten mag inderdaad niet meer voorkomen.

Souchet
Mevrouw de Voorzitter, ik wil mij nadrukkelijk scharen achter het betoog van de twee vorige sprekers. Mijn fractie heeft deze compromisresolutie medeondertekend. Het is ontoelaatbaar dat dit soort compromisresoluties veranderd kan worden zonder dat de auteurs hiervan op de hoogte zijn. Ik verzoek u daarom, mevrouw de Voorzitter, krachtige maatregelen te treffen om herhaling van dit soort betreurenswaardige incidenten te voorkomen.

De Voorzitter
U kunt op mij rekenen. Ik heb mij zojuist al tegen dergelijke praktijken uitgesproken dus ik denk dat we op dezelfde lijn zitten.

Nogueira Román
Mevrouw de Voorzitter, ik veronderstel dat dit probleem terecht is, want wij hebben met tien leden die deel uitmaken van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie deze gezamenlijke resolutie van drie fracties gesteund omdat wij van mening waren dat wij als individuele parlementsleden daartoe het recht hadden. Wij hebben met deze tien leden dus een schriftelijke opmerking in het register gemaakt, dat wij deze resolutie steunden. Wij dachten dat het om een gezamenlijke resolutie van de Fractie van de Europese Volkspartij, de socialistische fractie en de Fractie van de Unie voor een Europa van Nationale Staten ging. Wij weten helemaal niets af van een ander probleem. De ingediende resolutie leek ons gewoonweg zo goed dat wij ze hebben gesteund en nog altijd steunen. Al de rest is louter verwarring die wij niet begrijpen. Wij kunnen hoe dan ook niet begrijpen waarom er zo moeilijk gedaan wordt over zoiets normaals als het feit dat leden van een minderheid de grote fracties steunen. Als zij dat liever niet hebben, moeten ze het maar zeggen en dan zullen wij dat nooit meer doen.
(Applaus van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie)

Langenhagen
Mevrouw de Voorzitter, ook ik betreur dit en ga ervan uit dat dergelijke fouten in de toekomst niet meer zullen voorkomen. Onder de resolutie van de EVP stond ook mijn naam en ik was dan ook meer dan verbaasd, of liever gezegd ontzet over hetgeen is gebeurd. Ik moet hier echter helaas aan toevoegen dat dit niet de eerste keer is. Ik heb hetzelfde, in een andere variant, in de Commissie begrotingscontrole meegemaakt. Het is dus hoog nodig dat hier iets gebeurt en wel onmiddellijk!

Cohn-Bendit
Mevrouw de Voorzitter, ik zou van mijn collega' s willen weten of ze deze discussie over dit vraagstuk eigenlijk niet volkomen idioot vinden. Over kwesties als de mondialisering en Michelin moet iedereen zijn of haar mening kunnen uiten. De één neemt een rechts en de ander een links standpunt in. Hoe kunnen we nu over de mondialisering spreken zonder Michelin te noemen? Iedereen die zich het standpunt van Michelin kan indenken moet de moed opbrengen dat hier tot uitdrukking te brengen en iedereen die het niet met Michelin en de ontslagen eens is, moet dat ook kunnen zeggen. Laten we er dus niet omheen draaien, want dat is pas echt idioot.

Stemming
Bourlanges
Mevrouw de Voorzitter, laat ik allereerst de nieuwe collega' s geruststellen: ik zal niet opnieuw een betoog houden. Met de heer Napolitano zeg ik dat hetgeen ik hier te zeggen heb, geenszins een betoog te noemen is. Als inleiding op de stemming, mevrouw de Voorzitter, wil ik een aantal technische zaken benadrukken. Ik wil u en de met de notulering belaste diensten erop attent maken dat er in een aantal amendementen fouten van zuiver technische of taalkundige aard zijn geslopen. Deze fouten moeten worden hersteld. Het verslag dat in de Begrotingscommissie is aangenomen komt nu immers niet overeen met de onderhavige tekst.
Het gaat om de volgende amendementen: 409, 471, 520, 621, 612, 565, 637 en 459. Ik kan de collega' s verzekeren dat de technische correcties absoluut niet van politieke aard zijn.
Ik dank u hartelijk en hoop dat de benodigde aanpassingen in de notulen worden opgenomen.

De Voorzitter
Mijnheer Bourlanges, de taalkundige diensten zijn reeds op de hoogte van deze problemen en zullen de benodigde wijzigingen aanbrengen.
Betreffende amendement 460

Buitenweg
Voorzitter, er komen nu een aantal amendementen over de herstructurering van administratieve uitgaven en van de bureaus voor technische bijstand. De vraag is of dat hier, dus na een discussie in de Begrotingscommissie moet worden behandeld dan wel of dat in een uitvoerige discussie over de hervorming van de Commissie in zijn algemeenheid in alle relevante commissies moet worden besproken. Wij zijn bang dat wijziging na wijziging het beheer van de Commissie niet ten goede zal komen. Mijn fractie zal daarom tegen dit amendement stemmen maar vele amendementen daarna zullen ook dit specifieke punt bevatten. Ik wil dan ook hier aangeven dat wij voortaan alleen over de additionele punten in die amendementen gaan stemmen en dat onze stem, wat betreft dit aspect, blijft staan door de hele stemming heen, omdat ik u anders opgezadeld zou hebben met meer dan twintig gesplitste stemmingen.
Betreffende hoofdstuk B1-400 De Voorzitter. Wij gaan nu over tot hoofdstuk B1­400, waarvoor een meerderheid van 314 stemmen vereist is. Ik geef rapporteur Bourlanges onmiddellijk het woord. Ik denk dat hij een compromisvoorstel wil doen.

Bourlanges
Mevrouw de Voorzitter, ik ben niet degene die een compromisvoorstel wil doen. Als rapporteur van de Begrotingscommissie moet ik mij immers houden aan de tekst die binnen mijn commissie is goedgekeurd. Wij hebben wel overleg gevoerd met de coördinatoren van de verschillende fracties en hebben onderling een compromis bewerkstelligd over de amendementen van onderafdeling B1-4.
Dit compromis betreft een verandering in de bedragen die in de door de Begrotingscommissie aangenomen amendementen staan vermeld, waardoor de financiering van alle begrotingslijnen van onderafdeling B1-4 kan worden gewaarborgd. Als dit amendement was aangenomen, dan had het verzoek om aparte stemming van de coördinator van de socialistische fractie, de heer Walter, dus moeten worden ingetrokken. Mocht dit compromis worden aangenomen, dan moet er nog over de toelichting op begrotingslijn B1-4050, amendement 507, gestemd worden. Uw Begrotingscommissie heeft een positief advies over dit amendement uitgebracht en de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie heeft om een stemming in onderdelen verzocht. Verder moet er worden gestemd over de toelichting op begrotingslijn B1-406, amendement 69. Er is in dit geval om een hoofdelijke stemming verzocht.
Het compromisamendement gaat dus over de begrotingslijnen B1-400, B1-401, B1-402, B1-4030, B1-404, B1-4050, B1-406, B1-4070, B1-408. In totaal is met dit amendement een bedrag van 115 miljoen euro gemoeid, of beter gezegd: de marge wordt met een bedrag van 115 miljoen euro verkleind.
Dat is dus de strekking van dit mondeling amendement. Ik vind dat we het in stemming moeten brengen. Mocht het worden aangenomen, dan zal de gehele afdeling op de zojuist door mij beschreven wijze geregeld worden. Ik dank u hartelijk. In mijn hoedanigheid van rapporteur van de Begrotingscommissie mag ik mij niet achter dit amendement scharen. Ik zal dus op persoonlijke titel over dit amendement stemmen.

De Voorzitter
Voor de nieuwe leden en de bezoekers kan de procedure enigszins gecompliceerd lijken, maar ze is in feite heel eenvoudig.

De Voorzitter
Alvorens we hiermee verder gaan, wil ik een zeer belangrijke delegatie van de Franse Senaat verwelkomen, en vooral diens voorzitter, de heer Christian Poncelet. Wij zijn zeer vereerd met zijn bezoek.
(Levendig applaus)
Het doet ons bijzonder veel genoegen dat u vandaag in ons midden bent.

Görlach
Mevrouw de Voorzitter, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling wil ik de coördinatoren van alle fracties in de Begrotingscommissie bedanken voor dit compromis. Ik heb waardering voor de ruimhartige houding van de hoofdrapporteur die zelf een andere mening was toegedaan. Daar heb ik begrip voor en ik weet ook dat de voorzitter van de commissie een ander standpunt huldigt. Wij moeten hier echter mijns inziens het moeilijke karwei van alle coördinatoren in de Begrotingscommissie respecteren. De Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling gaat daarmee akkoord.

Staes
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega' s, ik heb proberen aandachtig te luisteren naar de rapporteur, de heer Bourlanges. Ik heb begrepen dat het amendement 69 over begrotingslijn B1 406 in dit mondeling amendement is opgenomen. Dat amendement 69 was van de hand van een aantal Vlaamse en Waalse collega' s. Ik heb nu niet begrepen wat daarvan overblijft als het in het globale compromis wordt opgenomen. Kan mij dit alsjeblieft worden uitgelegd?

Bourlanges
Dat is juist, mevrouw Staes. We moeten alleen nog over de toelichting op begrotingslijn B1-4050, amendement 507 en over de toelichting op begrotingslijn B1-406, amendement 69 stemmen. De coördinatoren zijn het onderling eens over de hoogte van het bedrag dat in amendement 69 wordt genoemd. Over de toelichting bestaat daarentegen minder overeenstemming en, zoals u zojuist heel goed aangaf, moet hierover apart gestemd worden.
Betreffende amendement 65

Graefe zu Baringdorf
Mevrouw de Voorzitter, amendement 65 is ingediend door de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en is nu in een enigszins gewijzigde vorm opgenomen in het compromisamendement. De plantaardige en dierlijke genetische bronnen hebben nu een titel gekregen. De Raad moet hier nog zijn goedkeuring aan hechten. In het compromis is het een en ander verschoven zodat wij over dit amendement 65 niet meer hoeven te stemmen. Wij trekken dit in.

Bourlanges
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag een toelichting van politieke aard geven op alle amendementen van categorie 3. Naar aanleiding van de besprekingen binnen de Begrotingscommissie en met alle bevoegde commissies voor advies hebben we voorstellen geformuleerd die voor iedereen bevredigend zijn. Het gevolg hiervan is dat alle marges nu verbruikt zijn. We moeten ons baseren op het Interinstitutioneel Akkoord, dat voor ons zoiets is als de Bijbel. Hierin staat bij de stemming over de begroting dat de procedure van A tot Z doorlopen moet worden en dat de plafonds gerespecteerd moeten worden.
Waarde collega' s, u bent uiteraard geheel vrij om naar eigen inzicht te stemmen maar U mag het volgende niet vergeten. Als u voor een amendement stemt waarin hogere uitgaven worden voorgesteld dan de uitgaven die "rondom" - en dus niet "door" - de Begrotingscommissie zijn vastgesteld, brengt u ons in een moeilijke parket omdat de marge dan wel eens overschreden zou kunnen worden. Ik wil dit punt benadrukken zodat iedereen zich goed bewust is van zijn verantwoordelijkheden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Bourlanges. Mijnheer Graefe zu Baringdorf, ik wil van de voorzitter van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling weten of hij dit amendement intrekt. Dat blijkt dus zo te zijn.
Betreffende amendement 430

Walter
Mevrouw de Voorzitter, mag ik u vragen waarom de volgorde van stemming is veranderd? Volgens ons moet nu eerst worden gestemd over amendement 430 over het Europees Jaar van de Talen. Kunt u, of mijnheer Bourlanges, ons hier uitleg van geven?

Bourlanges
De amendementen van de Begrotingscommissie worden nu eenmaal altijd als eerste in stemming gebracht. Deze gewoonte is net als vele andere wellicht onterecht, maar we mogen haar niet zomaar ter discussie stellen.

Wynn
Mevrouw de Voorzitter, ik wil even aanknopen bij de opmerking van de heer Bourlanges. Met het laatste amendement waarover we hebben gestemd, hebben we de marge van categorie 3 overschreden. Dat betekent dat verdere amendementen die niet overeenstemmen met de aanbevelingen van de Begrotingscommissie ons in grote moeilijkheden zullen brengen. Eigenlijk hebben we al een probleem, omdat we de marge nu al hebben overschreden. Het is belachelijk om zo te blijven stemmen. Ik wil u vragen om de aanbevelingen van de rapporteur aangaande categorie 3 te respecteren.
Betreffende het vijfde kaderprogramma Bourlanges (PPE), algemeen rapporteur. (FR) Mevrouw de Voorzitter, de amendementen met betrekking tot het vijfde kaderprogramma voor onderzoek moeten veranderd worden als gevolg van een gisteren met de Commissie bereikt compromis, dat overigens met moeite tot stand is gekomen. Ik wil mevrouw Schreyer hartelijk danken omdat ze ervoor heeft gezorgd dat dit compromis daadwerkelijk gesloten werd. Niet alleen de Begrotingscommissie heeft met dit compromis ingestemd, maar ook de inhoudelijk bevoegde commissie. Dit is met name te danken aan haar rapporteur, mevrouw McNally, die ik voor de samenwerking wil bedanken. Voor de procedure betekent dit dat er over de amendementen 647, 648, 649, 650, 651, 652, 653 en 654 apart moet worden gestemd. Er is overigens voor elk afzonderlijk programma een begrotingslijn gecreëerd voor de administratieve kosten en de bedragen voor de kernactiviteiten zullen in de toelichting worden opgenomen.
Het compromis is dus heel eenvoudig. Er wordt ofwel een aparte begrotingslijn voor iedere kernactiviteit gecreëerd, zoals de Begrotingscommissie voorstaat, of er wordt vastgehouden aan de door de Commissie gewenste algemene begrotingslijn voor onderzoek, op voorwaarde dat we worden geïnformeerd over de overheveling van geldmiddelen voor deze begrotingslijn van de ene kernactiviteit naar de andere. Mevrouw Schreyer heeft ons deze garantie gegeven en we kunnen dus over dit compromis stemmen volgens de procedure die ik zojuist heb geschetst.
Betreffende amendement 394
Heaton-Harris
Mevrouw de Voorzitter, een aantal van de leden die vandaag aanwezig zijn, zal zich waarschijnlijk afvragen wat er nu eigenlijk met dit amendement over het Europees Vrouwenforum is gebeurd.
Amendement 394 is ingediend door een van mijn collega's, mevrouw Scallon. Een aantal van ons wilde voor haar amendement stemmen, maar door wat er in de vergaderingen van de coördinatoren is gebeurd, hebben we er nu geen idee meer van, hoe we dat moeten doen. Ik zou graag van u weten hoe we het oorspronkelijke amendement 394 kunnen steunen.

Bourlanges
Mevrouw de Voorzitter, ik denk niet dat we over dit amendement kunnen stemmen. Het is immers niet opnieuw ingediend nadat er binnen de Begrotingscommissie over de omzetting gestemd is. We hebben dus een amendement van de Begrotingscommissie dat met enige verwarring is aangenomen. Dat kan ik niet ontkennen, waarde collega' s. Het amendement heeft een nogal hybride karakter omdat het de naam van het Europees Vrouwenforum draagt en de inhoud van het amendement van mevrouw Scallon bevat.
Het is u vast niet ontgaan dat het Europees Vrouwenforum en mevrouw Scallon er verschillende standpunten op nahouden, maar het amendement is door de Begrotingscommissie aangenomen. Ik kan mij voorstellen dat u tegen dit amendement zult stemmen. Ik word verondersteld het te steunen, maar vind het behoorlijk onsamenhangend. Als we tegen dit amendement stemmen, kunnen we vervolgens voor of tegen het amendement van het Europees Vrouwenforum stemmen. Procedureel gezien kan het amendement van mevrouw Scallon niet opnieuw worden ingediend. Er bestaat immers geen compromis op basis waarvan we een mondeling amendement kunnen indienen.
Ik denk dat de problemen die hieromtrent zijn gerezen zeker door de Begrotingscommissie onderzocht zullen worden, binnen de werkgroep die door voorzitter Wynn is ingesteld over het totale subsidiebeleid van onze instelling. Ik wil mijn collega dus op dit punt geruststellen. We kunnen echter niet stemmen over beide amendementen die hier op tafel liggen, namelijk dat van de Begrotingscommissie en het amendement dat opnieuw is ingediend door de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen.
Na de stemming over amendement 443

Theorin
Mevrouw de Voorzitter, nu het Parlement amendement 443 heeft verworpen, hebben wij het probleem opgelost. Met andere woorden, de European Women's Lobby blijft over en krijgt de 600.000 euro. Ze blijft zowel over in de begrotingsnomenclatuur als in de opmerkingen. Dat was precies waar de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen naar streefde, en daarmee kunnen we ontwerpamendement 10 intrekken. Dus we trekken amendement 10 in, omdat we precies hebben bereikt wat we met deze stemming wilden bereiken.

Virrankoski
Mevrouw de Voorzitter, deze stemmingsronde betreft ontwerp-amendement 503, met betrekking tot bevorderingen. Ik wil voorstellen om de toelichting te verwijderen. Alleen de cijfers blijven over, aangezien de Raad de toelichting al heeft afgehandeld. Zodoende is de toelichting overbodig en blijft alleen het nummer staan.

Verslag (A5-0030/99) van de heer Bourlanges, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2000 - Afdeling III Commissie (C5-0300/99)
(De Commissie neemt de resolutie aan)

De Voorzitter
De resolutie is aangenomen en ik wil rapporteur Bourlanges en iedereen die aan dit succes heeft bijgedragen van harte feliciteren.

Bourlanges
Mevrouw de Voorzitter, hartelijk dank voor uw gelukwensen. Ik heb samen met de rapporteurs, de leden van de Begrotingscommissie en u allen heel wat werk moeten verzetten en de uitslag van deze stemming laat mij dus niet koud.
Ik wil de collega' s bedanken die voor deze begroting gestemd hebben, maar ook hen die tegen hebben gestemd en daarmee een bijdrage hebben geleverd aan een democratisch proces. Ik wil met name het secretariaat van de Begrotingscommissie bedanken voor de aanzienlijke hoeveelheid werk die het heeft verzet.

Als rapporteur weet ik als geen ander hoezeer het leven van de medewerkers van het secretariaat van de Begrotingscommissie op zijn kop is gezet door het hoge tempo waarin deze procedure doorlopen moest worden. Dit wil ik graag even vermelden.
Met uw toestemming wil ik graag nog iets zeggen tegen de Raad en de Commissie. Mijnheer de vertegenwoordiger van de Raad, mevrouw de commissaris, u heeft ongetwijfeld kunnen constateren hoe verenigd dit Parlement is. Het wil niet alleen voor zijn rechten opkomen, maar ook een aantal belangrijke veranderingen doorvoeren.
Dit jaar hebben zich twee zeer ingrijpende crises voorgedaan: de internationale Balkancrisis en de interne crisis van onze instellingen, die tot het vertrek van de Commissie heeft geleid. Waarde collega' s, uit de stemmingen over deze vraagstukken blijkt dat ons Parlement vastbesloten is vooruitgang te boeken en oplossingen voor deze problemen te vinden. We willen in de toekomst graag de discussie met de Raad en de Commissie aangaan, maar, waarde collega' s, u kunt ervan op aan dat dit Parlement zich bij de interinstitutionele dialoog vastberaden zal opstellen!
(Levendig applaus)

de Gaulle
Mijnheer de Voorzitter, ik wil zeggen dat ik in tegenstelling tot de heer Bourlanges tegen deze resolutie gestemd heb en me dus niet van stemming heb onthouden.

Verslag (A5-0031/99) van de heer Virrankoski, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Gemeenschappen voor het begrotingsjaar 2000
Afdeling I, Parlement - Bijlage: Ombudsman
Afdeling II, Raad
Afdeling IV, Hof van Justitie
Afdeling V, Rekenkamer
Afdeling VI, Economisch en Sociaal Comité en Comité van de regio' s (C5-0300/99)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0032/99) van de heer Pitella, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van operationele begroting van de EGKS voor 2000 (SEC(99)0803 - C5-0017/99 - BUD(99)2072)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0036/99) van de heer Napolitano, namens de Commissie constitutionele zaken, betreffende de wijzigingen van het Reglement van het Europees Parlement als gevolg van het Interinstitutioneel Akkoord van 25 mei 1999 met betrekking tot de interne onderzoeken die zijn uitgevoerd door het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF)
De Voorzitter. Ik heb van de EVP-Fractie een verzoek ontvangen voor terugverwijzing naar de commissie.

Poettering
Mijnheer de Voorzitter, dit is een vraagstuk waarvoor een brede meerderheid noodzakelijk is en wij willen ervoor zorgen dat die meerderheid er komt. Zoals het verslag nu echter is, zijn twee aspecten nog niet helemaal duidelijk. Ten eerste is niet duidelijk gedefinieerd wat leden en wat afgevaardigden zijn. Dat moet worden opgehelderd. Er is verder nog een onduidelijkheid en een procedure die volgens ons niet helemaal door de beugel kan. Men zegt immers dat bij onregelmatigheden in het Parlement ambtenaren aan ambtenaren moeten rapporteren. Wij vinden echter dat als zich onregelmatigheden voordoen, ambtenaren aan de Voorzitter van het Parlement moeten rapporteren. Dit vraagstuk moet nog eens worden besproken. Daarom verzoeken wij u dit verslag terug te verwijzen naar de commissie.
De commissie zou de komende week een buitengewone vergadering kunnen beleggen en wij zouden dan eventueel volgende week donderdag in Brussel definitief kunnen stemmen. Met de verkregen opheldering zullen wij in het Parlement een brede steun kunnen bewerkstelligen voor dit verslag. Als dit verslag echter niet wordt terugverwezen en er vandaag wordt gestemd, zullen wij niet helaas niet in staat zijn onze goedkeuring hieraan te hechten, hetgeen wij ten zeerste zouden betreuren.
Omdat wij een brede meerderheid willen voor dit belangrijke vraagstuk, vragen wij om terugverwijzing naar de commissie.

Barón Crespo
Mijnheer de Voorzitter, ik ben tegen het voorstel van de heer Poettering om dit verslag terug te verwijzen naar de commissie.
Dit Interinstitutioneel Akkoord werd door de vorige Voorzitter van het Parlement ondertekend. De politieke kleur van die Voorzitter - ons Parlement werd toen voorgezeten door de heer Gil-Robles Gil-Delgado - doet er niet toe. Het Parlement was het hier overigens mee eens. Wij moeten consequent blijven.
Ik heb hier vandaag twee nieuwe argumenten gehoord om dit verslag opnieuw te bespreken. Dat verbaast me, aangezien het hier inderdaad om iets anders, om een andere politieke opzet gaat, iets wat duidelijk naar voren moet komen. Zowel in de ogen van mijn fractie, als in die van het vorige Parlement en de Commissie constitutionele zaken, die dit verslag unanniem heeft goedgekeurd, ontbreekt het helemaal niet aan duidelijkheid.
Wat betreft een mogelijk onduidelijk onderscheid tussen leden en ambtenaren wil ik bovendien zeggen dat het Bureau, waarvan u deel uitmaakt, maandag jongstleden een aantal duidelijke instructies aangenomen heeft om deze bepaling overeenkomstig zijn bevoegdheden aan te passen.
Het ontbreekt dus helemaal niet aan duidelijkheid. En de Raad verwijt ons al een maand dat we ons niet aan ons woord houden.
Een en ander is dan ook zonneklaar. Men wil op politiek vlak een conflict met de Raad creëren en men wil dat wij ons woord niet nakomen. Mijn fractie is bijgevolg volledig tegen dit voorstel gekant.

Lehne
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het gaat er niet om ergens een stokje voor te steken. Wij willen het werk van OLAF niet hinderen of zelfs onmogelijk maken. Wij willen allen dat OLAF zo spoedig mogelijk aan de slag kan gaan, in het belang van de Europese Unie. Dit voorstel is echter behept met aanzienlijke juridische gebreken waar nader over beraadslaagd moet worden. In de artikelen 2 en 4 van de bijlage van het Reglement staan bepalingen die duidelijk indruisen tegen het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten. Deze gaan over de status van de afgevaardigden. Tevens regelen zij echter het vraagstuk van de immuniteiten en wel los van hetgeen daarover in het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten staat. Daarom ben ik ervan overtuigd dat hierover nogmaals beraadslaagd moet worden. Dit is in het belang van de zaak zelf en daarom verzoek ik u gevolg te geven aan het verzoek van de heer Poettering.

Napolitano
Mijnheer de Voorzitter, als rapporteur en als voorzitter van de commissie moet ik u zeggen dat ik stomverbaasd ben. Dit verzoek komt zomaar uit de lucht vallen. Maandag hebben wij hier in deze zaal een debat gehad over mijn verslag namens de Commissie constitutionele zaken. Onze commissie had dit verslag unaniem goedgekeurd. Ook twee vooraanstaande leden van de Europese Volkspartij - de leden die namens hun fractie hebben gesproken - hebben maandag duidelijk gezegd dat zij voor het verslag waren. Nu horen wij plotseling dat het verslag behept is met ernstige juridische gebreken. Ik respecteer natuurlijk de juridische kennis van de collega die zojuist het woord voerde, maar het verbaast mij wel dat die juridische gebreken geen van de andere collega' s van de Commissie constitutionele zaken zijn opgevallen en ik mag toch wel aannemen dat die collega' s qua juridische vorming voor niemand onder doen. De commissie kan in geen geval meer doen dan hetgeen zij heeft gedaan. Voor de opneming van het Interinstitutioneel Akkoord in ons Reglement zijn technische aanpassingen vereist, maar deze technische vereisten mogen het akkoord dat na onderhandelingen uit de bus is gekomen en namens ons Parlement is ondertekend, niet op de helling zetten.
Ik moet dan ook zeggen dat een terugverwijzing naar de commissie, wat ons betreft, weinig zin heeft.
(Het Parlement verwerpt het verzoek om terugverwijzing naar de commissie)

Corbett
Mijnheer de Voorzitter, volgens mij klopt dit niet helemaal. Wij hebben het voorstel verworpen. Dat betekent dat we niet de vereiste meerderheid hadden om een verwijzing naar de bijlage in het Reglement zelf op te nemen. We moeten echter ook nog besluiten of we het Interinstitutioneel Akkoord als zodanig als bijlage aan ons Reglement willen toevoegen.
Er zijn heel wat interinstitutionele akkoorden als bijlage aan het Reglement toegevoegd zonder het extraatje van een specifieke verwijzing naar de tekst van die bijlage in het Reglement zelf. Het resterende gedeelte van het verslag van de commissie kan worden gebruikt om het Interinstitutioneel Akkoord als bijlage aan het Reglement toe te voegen. Daar is maar een gewone meerderheid voor nodig, en dat is helemaal volgens de regels.

Dell' Alba
Mijnheer de Voorzitter, dit is een zeer ernstige situatie. Ik wil absoluut geen afbreuk doen aan het prestige en de competentie van de commissievoorzitter, die zojuist het woord heeft gevoerd. Als echter een dergelijk verzoek komt van de grootste fractie, doet men er goed aan wat omzichtiger te werk te gaan. Hier is immers de meerderheid van de leden van het Parlement nodig, hetgeen, zoals is gebleken, de stemming er niet gemakkelijker op maakt. Het argument van de heer Corbett is mijn inziens niet steekhoudend. Wij worden hier geconfronteerd met een wijziging van het Reglement. Dit is een heel serieuze stemming en daarom moeten wij doen wat u zojuist hebt besloten. Dat lijkt mij de meest wijze oplossing. Het is duidelijk dat het verzoek om terugverwijzing gemotiveerd is door het feit dat deze tekst een wijziging van het Reglement behelst. Deze moet dus geldigheid krijgen overeenkomstig het Reglement en kan daarom alleen met een meerderheid van de leden van het Parlement worden aangenomen.

Corbett
Mijnheer de Voorzitter, u hebt volkomen gelijk dat er een absolute meerderheid nodig is om het Reglement aan te passen. Maar wij hebben zojuist besloten om het Reglement niet aan te passen, en dit nieuwe artikel dus niet toe te voegen.
De rest van dit verslag valt echter onder artikel 186 van het Reglement, dat bepaalt dat wij bij gewone meerderheid kunnen besluiten om iets aan de bijlagen van het Reglement toe te voegen. In dat artikel wordt direct naar interinstitutionele akkoorden verwezen; er wordt zelfs een onderverdeling aangebracht. Net als bij ieder ander interinstitutioneel akkoord, is het dus aan deze Vergadering om bij gewone meerderheid te besluiten of wij dit akkoord als bijlage bij ons Reglement willen voegen, zonder het Reglement te veranderen. De verwijzing in het Reglement was niet strikt noodzakelijk. Dat was een extra optie waarvoor we niet hebben gekozen. We kunnen echter nog altijd besluiten om dit interinstitutionele akkoord als bijlage bij het Reglement op te nemen.

Martin, David
Mijnheer de Voorzitter, het eerste deel van uw zienswijze is volstrekt juist. Uiteraard is er een gekwalificeerde meerderheid nodig om het Reglement te wijzigen. Maar de heer Corbett heeft een ijzersterk argument. De rest van de tekst houdt alleen maar in dat wij het Interinstitutioneel Akkoord implementeren door het als bijlage aan de modus vivendi van het Parlement toe te voegen.
Ik wil de leden vragen om heel goed na te denken over wat ze aan het doen zijn. Het Interinstitutioneel Akkoord geldt inmiddels voor de Commissie. Het geldt ook voor de Raad. En door een besluit van het Bureau van het Parlement geldt het nu ook voor het personeel van het Parlement. Daarmee blijven alleen de leden van het Europees Parlement nog over. Willen we werkelijk dat de mensen gaan zeggen dat de leden van het Europees Parlement bang zijn dat de OLAF-regels op hen zullen worden toegepast? Zover mogen we het niet laten komen!
(Levendig applaus)

De Voorzitter
Waarde collega' s, u ziet dat dit een vrij ingewikkelde situatie is. Ik geef nu het woord aan de heer Nassauer die daarom heeft gevraagd, maar, collega' s, beseft u alstublieft wel dat bij dergelijke vraagstukken de kous niet zo maar af is met de vorming van een willekeurige meerderheid. Wij moeten rekening houden met het feit dat dit een zeer delicate situatie is en daarom moeten wij een zo breed mogelijke overeenstemming in dit Parlement zien te bewerkstelligen.

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het lijdt geen twijfel dat over de bijlage van het Reglement wordt besloten bij gewone meerderheid. De opneming van een nieuwe bijlage in het Reglement is echter wel degelijk een wijziging van het Reglement zelf en vereist derhalve de meerderheid van de leden van het Parlement. Wij kunnen nooit via een bijlage het Reglement zelf wijzigen. Dat is glashelder. Ik wil eraan herinneren dat wij zojuist hebben besloten te zorgen voor toepassing in het Parlement van het gedeelte van het Interinstitutioneel Akkoord waarin sprake is van maatregelen ter bevordering van een wrijvingsloos verloop van de onderzoeken van OLAF, een en ander overeenkomstig het besluit van het Parlement dat nu als bijlage aan het Reglement is toegevoegd. Maar voor dat besluit kon niet de noodzakelijke meerderheid worden gevonden en daarom komt het niet in aanmerking voor geldigheid op grond van het Reglement. Mijns inziens doen wij er allen goed aan deze zaak nog eens te bespreken in de bevoegde commissie en deze discussie over wat wel en wat niet conform het Reglement is, hier niet voort te zetten.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, in het kader van de transparantie moet ik een opmerking maken over de gang van zaken. In de Conferentie van voorzitters van afgelopen donderdag hebben de voorzitters van de fracties namelijk twee compromissen gesloten. Het eerste betrof de kwestie waar collega Poettering vanochtend naar verwees, namelijk het feit dat in de tekst over de herstructurering van ondernemingen de firma Michelin niet met naam zou worden genoemd. Ik deel in deze kwestie het standpunt dat de heer Barón Crespo in de eerdere discussie heeft verwoord.
Daarnaast hebben we nog iets anders afgresproken. Aangezien we bang waren dat sommige fracties laf zouden reageren, hebben we besloten om een discussie te organiseren op maandag, en een stemming op donderdag. Op die manier hebben de fracties de hele week de tijd om over de delicate punten van de ontwerpresolutie te praten. Ik begrijp niet waarom de voorzitters van sommige fracties naar de afspraken op deze twee punten verwijzen, maar die hebben geen enkele betekenis. Ik ben van mening dat we deze kwestie volgens de normale procedure hadden moeten behandelen, en er vandaag zonder incidenten over hadden moeten stemmen.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, ik zal dit op een rationele manier benaderen. Zelf ben ik van oordeel dat wij een vergissing begaan, die deels te wijten is aan de wijze waarop de oorspronkelijke OLAF-verordening werd opgesteld, maar dat is een andere kwestie. Wij moeten hier duidelijk voor ogen houden waarom in dit Parlement een absolute meerderheid vereist is voor kwesties die de leden betreffen. U hebt zelf de reden gegeven, mijnheer de Voorzitter: omdat naar een ruime consensus gestreefd wordt. Wij mogen ons niet verschuilen achter het technische argument dat er een aantal afspraken bestaan die niet in het Reglement zijn opgenomen. Deze zaak moet in overeenstemming met het Reglement geregeld worden, en het is dan ook logisch en redelijk - de regels moeten redelijk zijn, wanneer recht recht wil zijn en niet louter uit formele teksten wil bestaan - dat hiervoor een absolute meerderheid in deze Vergadering vereist is. Elke andere stelling zou eigenlijk in strijd zijn met de essentie van het Reglement van dit Parlement.

Buttiglione
Mijnheer de Voorzitter, het recht van het Parlement om zijn eigen interne regels vast te stellen is een van de bolwerken van zijn onafhankelijkheid. Als men aan dit recht van het Parlement tornt, raakt men een van zijn hoofdzenuwen, de zenuw die het Parlement in staat stelt zijn functie als vertegenwoordiger van de burgers op soevereine wijze te vervullen. Dit is trouwens een onderdeel van de constituerende geschiedenis van alle parlementen. Daarom wordt voorzien in allerlei voorzorgsmaatregelen om te voorkomen dat deze soevereiniteit op welke wijze dan ook wordt beknot. Als men op impulsieve wijze en met lukrake meerderheden over een dergelijk vraagstuk beslist en aan het vraagstuk van de bijlagen een interpretatie geeft die de fundamentele vraagstukken die daarin aan de orde worden gesteld, veronachtzaamt, veronachtzaamt men in feite de grondreden, de feitelijke doelstelling van het bestaan van deze regeling.

Maes
Mijnheer de Voorzitter, ik betwist niet dat het Reglement de grondwet van onze vergadering is. Ik betwist ook niet dat er een amendement op het Reglement moet worden goedgekeurd. Maar het was deze week duidelijk, terwijl wij dat amendement uitvoerig hebben besproken, dat uit alle fracties gezaghebbende stemmen zijn opgeklonken om dit Reglement nu te amenderen. Het is totaal verbazend dat politieke achterhoedegevechten ertoe hebben geleid dat de grootste fractie van dit Parlement nu bereid is om een slecht signaal naar de buitenwereld te geven. Wij hebben deze week daarvoor gewaarschuwd. Wij hebben gezegd: alsjeblieft verschuil u niet achter formele bezwaren. Niemand heeft kunnen bewijzen dat de formele bezwaren reëel blijven bestaan na aanvaarding van dit amendement. Nu zegt men dat er voor het amendement zelf geen meerderheid is. Wel, ik geef het u op een blaadje. Wij maken hier dezelfde fout als in mei. Toen hebben wij ook een slecht signaal gegeven, namelijk dat hier een meerderheid blijft bestaan om een geprivilegieerde toestand te handhaven tegen alle afspraken in. Voor mij gelden die afspraken als heilig. Ik hoop dat wij dat amendement kunnen goedkeuren.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het roerend eens met hetgeen David Martin zojuist zei. Het zou een schande zijn als wij hier vandaag niet over zouden stemmen. Ik wil hier echter niet over de inhoud van de zaak spreken, maar alleen ervoor zorgen - en dan zult u de verantwoordelijkheid daarvoor dragen - dat de behandeling van de zaak wordt voortgezet. Wij worden nu geconfronteerd met een ernstige Reglementscrisis. Het vraagstuk moet immers naar de commissie worden terugverwezen, ofschoon de meerderheid van het Parlement vandaag dat verzoek had verworpen. Door het verzet van die kant ontstaat een situatie waardoor alleen de afgevaardigden buiten de controlebevoegdheid van OLAF blijven. Ik verzoek u derhalve ervoor te zorgen dat dit geen permanente situatie wordt. Dat is echter wel precies datgene wat u hier hebt veroorzaakt! Ik verzoek u, mijnheer de Voorzitter, te handelen overeenkomstig het Reglement en ervoor te zorgen dat wij deze zaak op fatsoenlijke en waardige wijze voor alle afgevaardigden kunnen regelen. Anders hoeven wij ons gezicht niet meer bij onze burgers te laten zien.

De Voorzitter
Waarde collega' s, na alle meningen gehoord te hebben ben ik van oordeel dat wij niet kunnen stemmen over dit ontwerpbesluit. Dit was immers opgesteld op grond van de Reglementswijziging. Mijns inziens moeten wij dit later behandelen en ik hoop dat dit heel spoedig zal gebeuren.

Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0026/1999) van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van het besluit van het Europees Parlement en de Raad tot instelling van één enkel programmerings- en financieringsinstrument voor culturele samenwerking (programma "Cultuur 2000") (13328/2/98 - C5-0023/99 - COD(98)0169) (rapporteur: de heer Graça Moura)

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie aanvaardt de amendementen 1, 2, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 12 en 14. Zij is tevens bereid de amendementen 7, 11en 13 deels te aanvaarden. Zij verwerpt bijgevolg enkel amendement 3.
(Het Parlement keurt het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt goed)

Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0038/99) van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van het besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het communautair actieprogamma "Jeugd" (13175/1/99 - C5-0022/99 - COD(98)0197) (rapporteur: mevrouw Gröner)
(Het Parlement keurt het gewijzigde gemeenschappelijke standpunt goed)

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik namens commissaris Reding mevrouw Gröner en alle leden van de commissie die een belangrijke bijdrage aan dit document geleverd hebben, feliciteren.
Ik kan zeggen dat zij zo goed gewerkt hebben dat wij geen enkel amendement zullen verwerpen. Ik wijs erop dat de Commissie de amendementen 1, 2, 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11, 12 en 13 aanvaardt. Zij aanvaardt dus ongeveer alle amendementen; zij kan het niet eens zijn met de formulering van de amendementen 7 en 8, maar aanvaardt wel de geest van deze amendementen.
Ik kan zeggen dat u schitterend werk geleverd hebt, dat wij ons hierover verheugen en dat geen enkel amendement volledig verworpen wordt.

Gröner
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de Commissie ervoor dat zij ons snelle werk met een snelle reactie beloont. De belangrijkste taak staat ons nu echter nog te wachten: wij moeten de Raad overtuigen. De grote problemen liggen duidelijk bij de begroting. Het Parlement eist 980 miljoen euro en daar staat een voorstel van de Raad van 350 miljoen tegenover, oftewel 490 miljoen voor het zevenjarenprogramma. De grootste kluif ligt dus nog voor ons en met vereende krachten moeten wij, Commissie en Parlement samen, nu de Raad zover zien te krijgen.
(Het Parlement keurt het aldus gewijzigde gemeenschappelijke standpunt goed)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0023/99) van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, betreffende het gemeenschappelijk standpunt door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van het besluit van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van het basisbesluit betreffende het programma SOCRATES met het oog op de opneming van Turkije in de lijst van in aanmerking komende landen (8076/1/99 - C5-0024/99 - COD(96)0130) en betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van het besluit van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van het basisbesluit betreffende het programma Jeugd voor Europa III met het oog op de opneming van Turkije in de lijst van in aanmerking komende landen (8077/1/99 - C5­0025/99 - COD(96)0131) (rapporteur: de heer Gargani)
(Het Parlement keurt de twee gemeenschappelijke standpunten goed)
Verslag (A5-0024/99) van de heer Gargani, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over het voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende deelneming van de Gemeenschap in het Europees Waarnemingscentrum voor de audiovisuele sector (COM(99)0111 - C5-0019/99 - CNS(96)0066)
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Gezamenlijke resolutie over herstructurering van ondernemingen

Flautre
Zoals u zult begrijpen, mijnheer de Voorzitter, is er naar aanleiding van het debat van vanochtend een probleem ontstaan. Wij zijn het namelijk niet eens met de compromistekst.
Ik zou allereerst willen weten wat de inhoud van deze compromistekst is, met name wat paragraaf 17 betreft. Persoonlijk denk ik dat we ons op een hellend vlak begeven als we compromisteksten aannemen die verschillen van de teksten die de afgevaardigden namens hun fractie ondertekend hebben.

De Voorzitter
Alle collega' s die aan het begin van de vergadering aanwezig waren, hebben het debat over dit vraagstuk gevolgd en talrijke leden hebben ook het woord gevoerd. Laten wij dit debat nu niet weer overdoen. Vanmorgen is besproken of de fracties al dan niet hadden afgesproken het gewraakte bedrijf te vermelden en of de ondertekenaars van de gezamenlijke tekst op de hoogte waren van de in de tekst aangebrachte wijziging.
Ik wil u nu twee voorstellen doen. Ten eerste vind ik dat de secretaris-generaal van het Parlement snel moet onderzoeken hoe de vork in de steel zit. Mijns inziens is het voor ons allen goed te weten wat er daadwerkelijk is gebeurd. Er zijn collega' s die zeggen dat zij een bepaalde tekst hebben ondertekend en anderen zeggen dat zij een andere tekst hebben ondertekend. Het zou goed zijn indien wij allen op de hoogte werden gesteld van de ware toedracht van de zaak. De secretaris-generaal zal ons daar zo spoedig mogelijk van op de hoogte brengen.
Inhoudelijk gezien wil ik u nu het volgende voorstellen. Er komt in de afgesproken tekst een gedeelte voor dat volgens enkele collega' s wel en andere collega' s niet in het compromis staat. Ik kan ook dat gedeelte in stemming brengen, mits u daar allen mee akkoord gaat. Ik word hier namelijk geconfronteerd met twee verschillende versies en dus is er geen sprake van één tekst. Wij zouden echter allen gezamenlijk kunnen afspreken dat wij ondanks de meningsverschillen het compromis in stemming brengen en wel in onderdelen. Wij gaan dan apart stemmen over het omstreden gedeelte. Nogmaals, ik kan dit alleen doen als u daar allen mee akkoord gaat. Als er één bezwaar is tegen deze procedure, kan ik het omstreden gedeelte niet in stemming brengen.
Om nu te voorkomen dat het debat opnieuw oplaait, vraag ik de collega' s die niet akkoord kunnen gaan met mijn voorstel van zojuist, mij dit onmiddellijk kenbaar te maken, opdat wij weten of over dit gedeelte tot stemming kan worden overgegaan. Ik herhaal, zelfs als er maar één bezwaar is, kan ik het omstreden gedeelte niet in stemming brengen. Hebt u bezwaren tegen het in stemming brengen van het omstreden gedeelte van het amendement? Geen bezwaren? Prima, dan laat ik daar, als wij zover zijn, apart over stemmen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Auroi
Mijnheer de Voorzitter, gisteren heb ik een betoog gehouden. Ik wil hier in herinnering brengen dat ik uit de stad kom waar Michelin gevestigd is. Het lijkt alsof we de naam van dit bedrijf niet meer in de mond durven te nemen. Commissaris Diamantopoulou deed dit gisteren overigens wel. Ik denk dat de vakbondslieden van Michelin, die hier gisteren in ons midden waren, de manier waarop de meeste afgevaardigden hen behandelen niet zullen waarderen.

De Voorzitter
Ik dank u, mevrouw Auroi. De stemverklaringen komen echter zo meteen.

Gezamenlijke ontwerpresolutie over het niet-bekrachtigen door de Amerikaanse Senaat van het Verdrag inzake een algeheel verbod op kernproeven.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Stemverklaringen - Algemene begroting 2000, verslag-Bourlanges (A5-­0030/99, verslag-Virrankoski (A5-0031/99)

Cox
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een korte stemverklaring afleggen met betrekking tot het verslag-Bourlanges, en met name over ons stemgedrag bij de stemming over document A5­­­30/99. In de punten 7, 8 en 9 van dat document zet de heer Bourlanges uiteen om welke redenen het Parlement de Raadsvoorstellen niet kan goedkeuren. Vooral punt 8 was een belangrijk politiek signaal aan de Raad.
In mijn fractie zijn de meningen over dat punt verdeeld; een minderheid van de fractie was van plan om tegen punt 8 te stemmen, en heeft dat ook gedaan. Per ongeluk heb ik echter de meerderheid van de fractie ook tegen punt 8 laten stemmen door een verkeerd signaal te geven.
Ik wil nadrukkelijk tegen de heer Bourlanges en tegen de Vergadering zeggen dat de meerderheid van mijn fractie de bedoeling had voor de strategie te stemmen die in punt 8 wordt aangeduid. Ik wil u vragen om dat in de notulen te vermelden.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, ik heb tegen het begrotingsvoorstel van het Europees Parlement voor het jaar 2000 gestemd omdat ik vind dat het, in tegenstelling tot het voorstel van de Raad, niet strikt genoeg is.
In dit opzicht wil ik twee punten in het bijzonder benadrukken omdat hieruit goed naar voren komt hoe er binnen de instellingen van de Europese Unie geredeneerd wordt en welke methodes er worden gebruikt. In de eerste plaats blijft het Europees Parlement - tegen alle van kracht zijnde regels in - hardnekkig proberen het geld van de belastingbetalers te verdelen onder zogenaamde Europese politieke partijen. De Raad van Amsterdam, die heeft ingestemd met het Verdrag dat dezelfde naam draagt, heeft zich over dit vraagstuk gebogen en expliciet geweigerd het bestaan van Europese politieke partijen te accepteren. Bovendien weigerde deze Raad die partijen publieke middelen toe te kennen. Alleen in het huidige artikel 191 van het Verdrag - dat artikel 138A heeft vervangen - wordt in nogal vage bewoordingen gesproken van het optreden van politieke partijen, ik citeer: "op Europees niveau". Deze door de Raad in het Verdrag opgenomen tekst is heel wat anders dan het begrip "Europese politieke partij" stricto sensu.
In post 3710 van de begroting van het Parlement staat vreemd genoeg: "Bijdragen aan Europese politieke partijen". In de toelichting staat dat de Commissie op zo kort mogelijke termijn een statuut voor de Europese politieke partijen moet indienen.
In deze korte passage staan drie zaken die onjuist zijn: in de eerste plaats bestaan er geen Europese politieke partijen, ten tweede is een publieke bijdrage niet voorzien en tenslotte heeft de Commissie geenszins het recht zo' n statuut op te stellen, hetgeen niet conform het Verdrag zou zijn. Het Parlement probeert zo op slinkse wijze zijn doel te bereiken. Voorlopig heeft het weliswaar nog geen middelen voor deze partijen bij post 3710 opgenomen, maar het heeft wel - en dat is mijn tweede punt - het aanzienlijke bedrag van 60 miljoen euro gereserveerd voor het statuut van de leden, wat ik nogal vreemd vind omdat van een dergelijk statuut nog altijd geen sprake is. Zelfs al zou er net een statuut voor de leden zijn aangenomen, dan zou het zeker deze zittingsperiode nog niet geldig zijn.
Deze twee problemen hebben volgens mij meer met elkaar van doen dan je op het eerste gezicht zou zeggen. Afgelopen jaar nog heeft het Hof van Justitie van de Gemeenschappen de Commissie zeer streng veroordeeld omdat er voor bepaalde van haar begrotingsuitgaven geen rechtsgrondslag was. Ook het Parlement ging in deze kwestie niet vrijuit. Ik constateer nu dat de situatie alleen maar verslechterd is. Het Parlement doet daar nu immers zelf aan mee. De oude Europese regel is hier dus nog altijd van kracht, namelijk dat men zich schaamteloos mag misdragen als de totstandkoming van een federaal Europa daarmee gediend is.

Kauppi
Mijnheer de Voorzitter, anders dan de grote meerderheid van het Parlement ben ik van mening dat de Unie haar eventuele activiteiten in Kosovo, Oost-Timor en Turkije dient te financieren met de kredieten die binnen de limiet van categorie 4 van de begroting blijven. Hetzelfde geldt voor de tenuitvoerlegging van de visserijovereenkomst met Marokko.
Zoals de Raad heeft geconstateerd, is er geen precieze raming voor de nodige hulp overgelegd, behalve voor Kosovo. Het is dus te vroeg om de totale omvang van de benodigde kredieten voor de externe maatregelen van volgend jaar vast te stellen. Bovendien zijn er inmiddels andere middelen toegewezen om op de genoemde uitdagingen te kunnen antwoorden.
Wat punt 11 van het verslag-Virrankoski betreft, stel ik mij op het standpunt dat het Parlement zich vorig voorjaar al verbonden heeft om zijn reglement zodanig aan te passen dat de reiskosten vergoed worden op basis van de werkelijke gemaakte kosten. Omdat ik persoonlijk eveneens dit stelsel van onkostenvergoedingen heb geaccepteerd, verlang ik ook van de Raad dat hij zich aansluit bij de door het Parlement voorgestelde globale oplossing.

Manders
Voorzitter, dan nu het verslag-Virrankoski. Ik wil een signaal geven naar de kiezers dat wij als Europees Parlement niet alleen big spenders zijn, maar ook op de kleintjes letten. Het heeft mij dan ook teleurgesteld dat het Parlement mijn amendement niet heeft overgenomen.

Alavanos
De begroting 2000 betekent een radicale wending in het vraagstuk van de financiële middelen voor Turkije. De Raad heeft op de begroting kredieten gezet voor activiteiten ter uitdieping van de douane-unie EU-Turkije en voor de economische en sociale ontwikkeling van Turkije. De Raad dringt daarbij echter niet meer aan op de bekende politieke voorwaarden voor een eventuele goedkeuring later en legt evenmin een verband met acties voor de aardbevingsslachtoffers.
Het amendement van de Begrotingscommissie betuigt niet alleen voor het eerst sedert jaren instemming met de door de Raad opgenomen kredieten, maar doet daar zelfs een schepje bovenop door de kredietverminderingen van de Raad ten gevolge van Kosovo ongedaan te maken. Bovendien is in dit amendement ook geen sprake meer van de politieke voorwaarden waarop het Parlement altijd had aangedrongen. Men verwijst enkel in de toelichting naar een institutioneel controlemechanisme waarvan, zoals is gebleken uit de tot nu toe met het MEDA-programma opgedane ervaringen, de doelmatigheid allesbehalve zeker is.
Het standpunt van het Europees Parlement is geen steun in de rug van de democratische rechten en de mensenrechten in Turkije. Evenmin levert het een bijdrage aan de oplossing van de kwestie-Cyprus of het vraagstuk van de Koerden of biedt het steun aan de tragische slachtoffers van de aardbevingen in Turkije.

Fruteau
Het Europees Parlement heeft vandaag de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2000 aangenomen.
De stemming over de begroting is altijd een belangrijk moment op de parlementaire kalender. De Fractie van de Europese Sociaal-Democraten heeft zich tijdens het gehele begrotingsproces een groot voorstander getoond van een Unie die solidair is met de minst bedeelden, getrouw aan haar doelstelling een einde te maken aan de armoede in Europa.
Als lid van de Commissie ontwikkelingssamenwerking heb ik nauwlettend de ontwikkelingen gevolgd met betrekking tot categorie 4, waarmee het externe optreden en de ontwikkelingshulp van de Unie worden gefinancierd. Dit Parlement moet de historische en politieke verantwoordelijkheid van de Gemeenschap jegens de ontwikkelingslanden op zich nemen, en deze verantwoordelijkheid tot één van onze belangrijkste prioriteiten verheffen. Ook nu de ontwikkelingshulp in het algemeen wordt teruggeschroefd, moet de Europese Gemeenschap de belangrijkste partner van de minst bedeelde landen zijn en blijven. Daarom kunnen we ons niet achter het voorstel van de Raad scharen om de voor ontwikkelingshulp toegewezen middelen met 10% te verlagen ten behoeve van de wederopbouw van Kosovo, de hulp aan Turkije na de aardbeving en de steun aan Oost-Timor. De allerarmste landen van deze planeet mogen niet de dupe worden van deze overigens zeer legitieme vorm van solidariteit. Hoe kunnen we ermee instemmen om de financiering van de strijd tegen aids terug te schroeven als we weten dat er op het Afrikaanse continent al 25 miljoen mensen rondlopen die aan deze epidemie zullen sterven? De geïndustrialiseerde landen in het algemeen en de lidstaten van de Unie in het bijzonder mogen de ontwikkelingssteun niet verlagen, want de gevolgen hiervan voor de volksgezondheid en de sociale, economische en politieke situatie in de minst bedeelde landen zullen zeer ernstig zijn en het immer wankele evenwicht in deze landen verstoren.
Ik ben mij er terdege van bewust dat een toename van de communautaire uitgaven de overheidsfinanciën van de lidstaten enorm belast, maar om de zojuist genoemde redenen heb ik toch voor de resolutie gestemd die door de algemeen rapporteur van de Begrotingscommissie is voorgesteld.

Gill
Het Europees Vrouwenforum vertegenwoordigt meer dan 3.000 verschillende vrouwenorganisaties uit de hele EU, en behartigt de belangen van vrouwen op een bekwame en professionele manier. De groep verschaft bijzonder waardevolle informatie en ondersteuning, vooral met betrekking tot het effect van Europese programma's op het leven van vrouwen. Tevens hebben wij individueel informatie, bewijsmateriaal en analyses kunnen raadplegen wanneer dat nodig was. Het materiaal dat het forum publiceert is van hoge kwaliteit, net als de forums, seminars en conferenties die het organiseert. Een goed voorbeeld daarvan is de studiedag die het forum tijdens het Britse voorzitterschap in Cardiff heeft georganiseerd. Aan die bijeenkomst, die zo was gepland dat hij samenviel met de topconferentie, namen vrouwen uit de hele EU deel.
Het is duidelijk niet raadzaam om de beschikbare middelen tussen diverse organisaties te verdelen die er per definitie niet in zouden slagen om zo goed aan de voornaamste criteria te voldoen als het EVF, dat een unieke bijdrage levert. De taakstelling van het EVF is duidelijk en onaanvechtbaar: het onder de aandacht brengen van de zorgen, prioriteiten en belangen van vrouwen.
De beschuldiging die wel wordt geuit dat het EVF eenzijdig bezig zou zijn, is gewoon niet juist omdat het forum via de 3.000 aangesloten organisaties een groot aantal vrouwen vertegenwoordigt.

Ilgenfritz
De FPÖ-delegatie verwerpt zowel de ontwerpresolutie van de heer Bourlanges (afdeling III - Commissie) als ook die van de heer Virrankoski (andere afdelingen). Hierin worden immers de principes van transparantie en efficiëntie niet in acht genomen.
Het is evenmin mogelijk echte controle uit te oefenen op het begrotingsbeheer van de Unie.
Bovendien werkt de Commissie veel te langzaam. De behandeling van aanvragen en de verrichting van betalingen aan burgers van de Unie vergen soms wel anderhalf jaar, hetgeen tot gerechtvaardigde kritiek op het bestuur van de Unie leidt.
Voor de echte problemen, zoals bijvoorbeeld de hoge werkloosheid, staan op de begroting 2000 onvoldoende middelen. De Unie staat gedeeltelijk zelfs totaal hulpeloos tegenover de gevolgen van de mondialisering en de invoering van de euro.
In plaats van werkgelegenheidsplannen en steunmaatregelen voor het midden- en kleinbedrijf uit te werken, houdt de Unie er een peperdure administratie op na met bijvoorbeeld twee parlementsgebouwen.
De uitdaging van de toekomst is of de EU al dan niet bij machte zal zijn om gemeenschappelijke principes uit te werken voor het economisch herstel in Europa waarmee de problemen op de arbeidsmarkt voor een groot deel opgelost kunnen worden. Daarvoor zal het echter noodzakelijk zijn de bestuursstructuren van de Unie en de afzonderlijke landen efficiënter te maken.
Aangezien wij niet serieus hoeven te verwachten dat de Unie zal bijdragen aan het economisch herstel in Europa, verwerpen wij de begroting 2000 in toto.

Korakas
Het voorontwerp van begroting van de Commissie en, in nog sterkere mate, het ontwerp van algemene begroting van de Raad voor het jaar 2000 worden gekenmerkt door meedogenloze bezuiniging en drastische kredietvermindering. Daarbij is men zelfs nog verder gegaan dan hetgeen tijdens de Europese Raad van Berlijn was besloten.
Dit is een keiharde bezuinigingsbegroting. Men heeft diep het mes gezet in de landbouwuitgaven en de uitgaven voor de structurele en sociale beleidsvormen. Deze begroting is op maat gesneden van het stabiliteitspact en is volledig in lijn met de drastische begrotingsbezuinigingen die aan de lidstaten - binnen en buiten de eurozone - worden opgelegd. Het slachtoffer van dit beleid is de grote massa: werknemers, boeren, kleine zelfstandigen, jongeren en vrouwen.
Bij de landbouwuitgaven op de begroting kan men opmerken dat de EU blijkbaar al voor het begin van de multilaterale onderhandelingen in het kader van de Wereldhandelsorganisatie heeft besloten het op een akkoordje te gooien met de Amerikanen en de beschermings- en interventiemechanismen af te bouwen. Daarom zijn de kredieten voor talrijke landbouwproducten verminderd. Daardoor zal het inkomen van de producenten nog meer onder druk komen te staan en de akkerbouw nog meer aan banden worden gelegd. Ons baart met name het feit zorgen dat enerzijds de steunbedragen voor de landbouwmarkten worden verminderd en anderzijds, in het kader van de zogenaamde tweede pijler van het GLB, de uitgaven worden verhoogd voor stelselmatige stopzetting van bedrijfsactiviteiten door kleine en middelgrote landbouwers.
Wij stellen tevens vast dat de kredieten voor de structuurfondsen nog meer worden verminderd. Daaruit blijkt dat de mooie woorden over vermindering van de sociale en regionale ongelijkheden slechts holle, demagogische frasen zijn. Hetzelfde geldt voor de sociale uitgaven. Deze zijn uiterst beperkt en dienen niet de bestrijding van de werkloosheid en de verbetering van de levenskwaliteit, maar de bevordering van maatregelen ter beknotting van de arbeidsrechten.
Eveneens moeten wij de pogingen aan de kaak stellen die in het kader van de douane-unie en de verbetering van de betrekkingen tussen de EU en Turkije worden ondernomen om de kredieten voor Turkije vlot te trekken. Daarbij worden tegelijkertijd voorstellen gedaan voor de noodzakelijke rechtsgrondslagen, alhoewel alom bekend is dat noch de situatie van de mensenrechten in Turkije is verbeterd, noch het beleid ten aanzien van de Koerden is veranderd. Ook is nog steeds een groot deel van Cyprus bezet. Verder moeten wij de schijnheiligheid van de EU ten aanzien van Kosovo aan de kaak stellen. Enerzijds heeft men met de criminele aanval op Joegoslavië - waartoe geen enkele aanleiding bestond - heel het gebied kapot gemaakt en anderzijds wringt men zich in allerlei bochten om dit gebied weer op te bouwen - niet zonder eigen winst natuurlijk - en stelt men tegelijkertijd als voorwaarde dat de wettige regering en de president van het land naar huis worden gestuurd.
Ofschoon er enkele goede amendementen voorkomen in het verslag, is dit volledig in lijn met de toch al restrictieve en onaanvaardbare besluiten van Berlijn, in het kader van Agenda 2000.
Men zou naïef geweest zijn als men een andere aanpak had verwacht van de instellingen van de EU. Zowel de communautaire begroting als ook de nationale begrotingen staan in het teken van ingrijpende begrotingsbezuinigingen en houden zich aan de harde criteria van Maastricht die lijnrecht indruisen tegen de belangen van de burgers. Het buitenlands beleid van de EU wordt gekenmerkt door ongelooflijke hypocrisie. Daarmee wordt een verstikkende controle uitgeoefend op de landen en worden deze tot steeds grotere onderdanigheid gedwongen. De EU mengt zich ook openlijk en op verschillende manieren in hun interne aangelegenheden, zoals blijkt uit het uitbreidingsproces en het Stabiliteitspact voor Zuid-Oost-Europa.
Daarom hebben wij ook dit jaar tegen de begroting gestemd.

Nicholson of Winterbourne
De Britse Liberal Democrats stemmen overeenkomstig het voorstel van de Begrotingscommissie voor deze begrotingslijn. Zij doen dit echter in de verwachting dat er later nog een gedachtewisseling plaats zal vinden om de steekhoudende argumenten van parlementslid Jan Mulder te behandelen en om binnen het totaal beschikbare bedrag meer financiële middelen te vinden, zonder de reserves uit te putten of een beroep te doen op de Raad voor aanvullende financiering.
Steun voor de wederopbouw van Kosovo is uiterst belangrijk, maar de opeenhoping van ongebruikte begrotingslijnen wijst uit dat verdere discussie wellicht nuttig is.

Scallon
Een aantal Europese burgers heeft mij erop gewezen dat er binnen de Europese subsidieverlening sprake is van een onaanvaardbaar monopolie. Ik heb dat punt naar voren gebracht, maar de Begrotingscommissie heeft het "amendement-Scallon" niet aanvaard. Mijn collega's binnen die commissie hebben daarop een amendement opgesteld om de subsidiëring van vrouwengroepen uit te breiden tot een groter aantal vrouwengroepen. Het Parlement heeft dat punt vandaag behandeld, en de uitslag van de stemming was dat deze monopolistische regeling wordt gehandhaafd. Dit debat zal het komende jaar echter ongetwijfeld worden voortgezet.
Principieel moeten EU-subsidies voor alle vrouwen en vrouwengroepen even bereikbaar zijn, vooral wanneer ze zijn bedoeld om Europese organisaties in staat te stellen ook op VN-niveau mee te draaien.
De mensen begrijpen heel goed dat je soms moet opkomen voor het beginsel van transparantie en eerlijkheid binnen onze democratische structuren. Monopolistische regelingen mogen niet blijven voortbestaan. Hoewel ik moet erkennen dat zo'n monopolistische regeling dit keer wel is gehandhaafd, juich ik de voortgezette subsidie van 600.000 euro toe. Ik zou een verhoging van dat bedrag in de toekomst verwelkomen, in de hoop, uiteraard, dat de stem van alle vrouwen daardoor beter zal worden gehoord.
Verslag-Napolitano (A5-0036/99)

Gil-Robles Gil-Delgado
Mijnheer de Voorzitter, ik wil zeggen dat ik tegen terugverwijzing van het verslag-Napolitano naar de commissie en voor opneming van de bijlage bij dit verslag in het Reglement gestemd heb. Ik heb dat in de eerste plaats gedaan omdat ik gewoonweg consequent wilde zijn. Toen ik de tekst van de bijlage namens het Parlement ondertekende, deed ik dat immers op grond van een mandaat dat ik van de bevoegde instanties van dit Parlement ontvangen had. De stemming van vandaag vind ik ernstig, niet omdat ik word afgevallen - hetgeen niet zo belangrijk zou zijn - maar omdat de instanties van het vorige Parlement worden afgevallen.
Ten tweede heb ik tegen terugverwijzing gestemd omdat ik geen enkele juridische onregelmatigheid of reden kan vinden waarom wij deze tekst niet zouden mogen goedkeuren. Ik heb ook toen en daarna geen enkele onregelmatigheid vastgesteld.
Ten derde heb ik tegengestemd om politieke redenen. Mijns inziens begaan wij een ernstige politieke vergissing als er geen onderzoek naar ons, parlementsleden, mag worden ingesteld terwijl de Raad en de Commissie een systeem gecreëerd hebben waarmee in geval van onregelmatigheden een onderzoek naar de eigen leden, de commissarissen, de ministers en regeringsleiders van de lidstaten kan worden ingesteld.
Om deze drie redenen heb ik voor het verslag-Napolitano en tegen terugverwijzing naar de commissie gestemd.

Martin, David
Mijnheer de Voorzitter, op nagenoeg dezelfde gronden als de heer Gil-Robles heb ik tegen terugverwijzing en voor het amendement gestemd, dat helaas is verworpen. Ik moet zeggen dat een deel van de EVP-fractie volgens mij op dit punt een spelletje speelde.
Er bestaan goede redenen om onderscheid te maken tussen personeelszaken, die door het Bureau worden behandeld, en zaken die de leden betreffen en door de plenaire vergadering worden behandeld. Dat zou door amendement 2 zijn geregeld als we daaraan waren toegekomen. Ik was teleurgesteld, omdat zowel de christen-democraten als de socialisten amendement 2 hadden ondertekend, zodat het amendement zou zijn aangenomen en de zaak zou zijn geregeld. Zoals de heer Gil-Robles en ikzelf al eerder hebben gezegd, is wat OLAF betreft het Interinstitutioneel Akkoord inmiddels van toepassing op de Commissie, de Raad en het personeel van het Parlement, maar niet op de leden van het Parlement.
Wij zijn de instelling die het meest heeft aangedrongen op fraudebestrijding binnen de instellingen van de Gemeenschap, en terecht. Hoe kunnen we tegen die achtergrond aan de Europese burgers uitleggen dat OLAF alleen met de leden van het Europees Parlement nog geen akkoord over interne onderzoeken heeft bereikt? Dat is een onhoudbare positie.

Corbett
Mijnheer de Voorzitter, ik wil namens de socialistische fractie zeggen dat wij voor aanneming van het Interinstitutioneel Akkoord waren, omdat wij denken dat het een onmisbare bijdrage levert aan het herstel van de geloofwaardigheid van de Europese Unie voor wat het omgaan met fraude en beschuldigingen van fraude betreft.
Mijn collega David Martin heeft al uitgelegd waarom het zo betreurenswaardig is dat wij er vandaag niet in zijn geslaagd om dit voorstel aan te nemen. Het brengt het Parlement in een buitengewoon lastig parket. Afgezien van enkele respectabele uitzonderingen - de heer Gil-Robles voorop - is de houding van de Europese Volkspartij bijzonder schijnheilig. De EVP steunde het voorstel in de commissie, en tijdens het debat van maandag verklaarden de leden van die partij nog onomwonden dat ze dit voorstel zouden steunen. Desondanks trekken ze vandaag hun steun terug en willen ze het voorstel niet aannemen.
Hoe kunnen we ons zo aan onze kiezers vertonen? Hoe kan de EVP zich nog aan de kiezers vertonen als zij zich in de verkiezingscampagne terecht druk maakt over fraude, maar vervolgens niet over de brug komt wanneer zij zelf aan de beurt is?
De EVP-fractie moet snel gewetensonderzoek plegen, want de situatie waarvoor zij vandaag heeft gezorgd in het Parlement, maakt ons allemaal te schande.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, ik zie dat er op het laatste moment heel wat stemverklaringen zijn ingediend die betrekking hebben op het terugverwijzen van het verslag-Napolitano naar de bevoegde commissie. Ik heb de indruk dat mijn stemverklaring niet goed is overgekomen. Daarom stel ik het op prijs dat ik hier alsnog mijn stemverklaring mag afleggen.
Waarde collega' s, het gaat mijns inziens niet om de vraag of de uitgaven van de afgevaardigden al dan niet streng moeten worden gecontroleerd. Zoals ik al uitvoerig in mijn betoog van afgelopen maandag heb aangegeven, ben ik een groot voorstander van controle. Deze controle moet echter wel zijn afgestemd op het soort werk dat afgevaardigden doen. Ik heb zojuist heel wat voorstellen in deze richting gehoord. In het Interinstitutioneel Akkoord worden de leden van de instellingen expliciet genoemd, maar het blijkt dat hier eerder de betaalde leden worden bedoeld, zoals de leden van de Commissie, en dat de bepalingen niet echt van toepassing zijn op gekozen leden, zoals de EP-leden. Laten we deze twee categorieën niet op één hoop gooien. In het verslag-Napolitano wordt bovendien geen duidelijk onderscheid gemaakt tussen de situatie van de afgevaardigden en die van de ambtenaren. Er had al lang geleden over de situatie van de ambtenaren besloten kunnen worden. Bovendien, mijnheer de Voorzitter, hoorde de bijlage mijns inziens bij het hoofdartikel. We kunnen dus niet, zoals u zojuist besloten hebt, over de bijlage stemmen als het hoofdartikel al verworpen is. We moeten het verslag daarom terugverwijzen naar de bevoegde commissie. Er is te vluchtig en te gehaast over het verslag­Napolitano gedebatteerd en hierbij zijn teveel zaken over het hoofd gezien.

Caudron
Ik wil de heer Napolitano, voorzitter van de Commissie constitutionele zaken, feliciteren met zijn uitstekende verslag, waarin hij beaamt dat de communautaire instellingen op een nieuwe, zo transparant mogelijke wijze moeten functioneren. Met dit verslag laten we de Europese burger zien dat we bereid zijn onze les te leren uit de crises die zich begin dit jaar binnen de Europese Commissie hebben afgespeeld.
Volgend op het aftreden van de Europese Commissie hebben het Europees Parlement, de Europese Commissie en de Raad een Interinstitutioneel Akkoord gesloten waarin verduidelijkt wordt hoe het Europees Bureau voor fraudebestrijding zijn onderzoeken naar het functioneren van de instellingen behoort uit te voeren.
Deze nieuwe gegevens moeten in ons interne Reglement worden opgenomen. Uiteraard doet het ons genoegen dat de transparantie binnen het Europees Parlement wordt vergroot.
Volgens het besluit is elke ambtenaar of elk personeelslid van het Europees Parlement verplicht aangifte te doen als hij vermoedens heeft "van fraude, corruptie en elke andere onwettige activiteit die schadelijk is voor de belangen van de Gemeenschappen."
Afgevaardigden die dergelijke vermoedens koesteren moeten de Voorzitter van het Europees Parlement hiervan op de hoogte stellen of, als zij dat nodig achten, zich direct tot OLAF wenden. Praktijken die evident ontoelaatbaar waren maar desondanks tot gewoonte waren verheven, zullen niet meer worden getolereerd.
Ik wil de situatie echter enigszins nuanceren. Deze verplichting betekent niet dat de vertrouwelijkheidscriteria, zoals ze in wetgevende teksten en het Reglement van het EP staan aangegeven, niet meer van toepassing zijn. Ik doel hier met name op de feiten waarvan de parlementaire enquêtecommissies op de hoogte zijn.
Ik ben bijzonder blij met het besluit de ambtenaren die op basis van hun plicht informatie over fraudepraktijken verschaffen, in bescherming te nemen. Ze mogen in geen geval op oneerlijke of discriminerende wijze behandeld worden. Ik wil hier verwijzen naar de manier waarop de ambtenaar is behandeld die het ons allen bekende schandaal aan de grote klok gehangen heeft.
Ik hoop van harte dat we het stadium van de intentieverklaringen achter ons gelaten hebben en dat de wijze waarop onze instellingen functioneren daadwerkelijk ingrijpend zal veranderen.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Graça Moura (A5-0026/99)

La Perriere
De ontwerpwetgevingsresolutie waarover wij ons via het verslag van onze collega Graça-Moura moeten uitspreken, is geenszins controversieel. Het gehele Parlement kan zich daarom op legitieme wijze achter deze ontwerpresolutie scharen.
De Europese Unie moet een centrale rol spelen in de ontwikkeling van kunst en cultuur in Europa. In het concept van een Europa van Nationale Staten, dat ik hier verdedig, kan Europese samenwerking juist door dit soort acties een toegevoegde waarde krijgen.
Ik wil evenwel benadrukken dat we ons niet in de luren laten leggen. Dit Parlement wil de term "culturele samenwerking" vervangen door "cultureel beleid". Dit toont aan dat deze instelling streeft naar eenvormigheid. Het zogenaamde Europees cultureel beleid zou, als het aan het Parlement ligt, het cultureel beleid van de lidstaten moeten vervangen.
De ideologen die streven naar een "Europees volk" doen er goed aan de cultuur niet als experimenteertuin te beschouwen. Er bestaat noch een Europese cultuur noch een Europees volk. We hebben enerzijds te maken met volkeren die aan de Europese Unie deelnemen en anderzijds met een rijke verscheidenheid aan nationale culturen. Ik hoop dat de burgers van de verschillende lidstaten mede dankzij dit programma deze rijkdom en diversiteit zullen ontdekken. De Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten zal altijd de programma' s blijven steunen waarmee uitwisselingen gestimuleerd worden en waarmee de culturele honger van de burgers van onze lidstaten gestild kan worden. We moeten de uitwisselingsmogelijkheden bevorderen en elkaars culturen ontdekken, en niet proberen een Homo Europeus te scheppen die alle redevoeringen van Jean Monnet uit zijn hoofd kent.
Deze nieuwe definitie van Europese culturele samenwerking is nu, vlak voor de onderhandelingen van Seattle, van groot belang. Ik vrees namelijk dat daar de culturele hegemonie van de Verenigde Staten zal worden bevestigd.
Daarom wil ik de Commissie en dit Parlement waarschuwen dat ze deze programma' s niet als propaganda moeten gebruiken of als instrument om uniformiteit te bewerkstelligen. Er staat hiervoor teveel op het spel.
Verder denk ik dat de strijd om de cijfers die het Parlement, de Raad en de Commissie met betrekking tot dit vraagstuk voeren, zinloos is. We weten allemaal dat de Europese Unie keuzes moet maken die misschien pijnlijk zullen zijn, maar desondanks van cruciaal belang zijn voor de uitbreiding. Laten we daarom, waarde collega' s, in 's hemelsnaam onze verantwoordelijkheden niet uit de weg gaan en ophouden met verwijten over de vermeende gierigheid van de Raad. We mogen niet vergeten dat de kiezers en belastingbetalers van onze lidstaten deze instelling bepaalde verantwoordelijkheden hebben toevertrouwd.
Herstructurering van ondernemingen

Berthu
De Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten steunt de gezamenlijke resolutie over de herstructurering van ondernemingen met het oog op de mondialisering. In deze resolutie wordt immers bevestigd dat de mentaliteit aan het veranderen is en dat er enige afstand moet worden genomen van de vrijhandelsdoctrine. In de resolutie staat namelijk dat er bij de internationale handel rekening moet worden gehouden met de complexere doelstelling van duurzame ontwikkeling. Ik ben van mening dat de internationale vrijhandel niet ter discussie moet worden gesteld, maar dat daarbij wel rekening moet worden gehouden met een aantal kosten voor onze samenlevingen die niet in de cijfers zijn uit te drukken. We moeten ervoor zorgen dat we de voordelen van de internationale vrijhandel behouden en de nadelen tot een minimum terugdringen.
Onder de niet-becijferde kosten vallen bijvoorbeeld de sociale kosten en die van het wegtrekken van bedrijven naar derde landen. De internationale herverdeling van de middelen kan weliswaar tot een beter gebruik van deze middelen leiden, maar tegelijkertijd worden de laagst opgeleide mensen in de ontwikkelde landen het slachtoffer van de concurrentie van de zijde van de lage­lonenlanden. Dit kunnen we niet accepteren.
Het bedrijf Michelin, dat in Frankrijk zojuist op een controversiële manier een groep werknemers op straat heeft gezet, is hier een mooi voorbeeld van. Zijn belangrijkste concurrent produceert banden in Oost-Europese landen, waar de salarissen tot vijf keer lager zijn. De Franse minister van Sociale Zaken, mevrouw Aubry, heeft het idee geopperd Michelin een bijzondere werkloosheidspremie te laten betalen. Dit idee lijkt me absurd, want in het onderhavige geval is het bedrijf eerder het slachtoffer.
Ik wil liever een heel ander voorstel doen. Bedrijven die hun producten in lage-lonenlanden laten vervaardigen zouden moeten worden verplicht een bijzondere werkloosheidspremie te betalen voor de producten die ze in Frankrijk of Europa invoeren. Deze premie dient als één van de elementen om het stelsel van sociale kosten opnieuw in evenwicht te brengen, zodat de internationale handel tussen heterogene zones beter gereguleerd kan worden zonder dat de voordelen van de vrijhandel verloren hoeven te gaan.
Wij vinden dat dit voorstel tijdens de Milleniumronde in Seattle ter tafel moet worden gebracht. Ik wil overigens van de gelegenheid gebruik maken om de belangrijkste standpunten van de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten aan de vooravond van deze ronde in herinnering te brengen.
1) Wij willen dat het belang wordt onderstreept van de problemen die tijdens de Uruguayronde niet zijn opgelost en waarvan we momenteel de schadelijke gevolgen ondervinden. Het gaat hier om het vraagstuk van de sociale kosten dat ik zojuist heb benadrukt, het milieuvraagstuk, de kwestie van de volkgezondheid, het voedselvraagstuk, enzovoort. Ik wil onderstrepen dat we indertijd als één van de weinige fracties in zowel het Franse parlement als het Europees Parlement geweigerd hebben ons achter de resultaten van de Uruguayronde te scharen. Wij vonden het namelijk zeer gevaarlijk de douanetarieven aanzienlijk te verlagen zonder eerst een oplossing te vinden voor de belangrijkste problemen die uit deze verlaging zouden voortkomen. We moeten nu proberen de verloren tijd in te halen door deze vraagstukken inzake de sociale kosten, het milieu en de volksgezondheid op de agenda van de Ronde van Seattle te plaatsen.
2) Wij willen dat er een objectieve balans wordt opgemaakt van alle aspecten van de Uruguayronde. Hiertoe moeten de regeringen en gespecialiseerde NGO' s op transparante wijze geraadpleegd worden. Wij weigeren te onderhandelen zolang de huidige duistere situatie voortduurt. Het is geen goede zaak de onderhandelingen onder dergelijke omstandigheden van start te laten gaan. Daarom moeten ze worden uitgesteld totdat de zojuist genoemde balans is opgemaakt.
3) Met des te meer reden verzetten we ons daarom tegen het voorstel om de Europese Unie een aantal extra onderwerpen op de agenda van Seattle te laten plaatsen. We kunnen de gevolgen daarvan immers niet overzien. Ik denk met name aan het vraagstuk van de internationale investeringen. Er zal opnieuw worden getracht een Multinationale Overeenkomst inzake Investeringen (MOI) van de grond te krijgen, terwijl we aan de vorige poging geen goede herinneringen hebben. Ik wil verder het vandaag gepresenteerde voorstel voor een mondiaal concurrentiebeleid in herinnering brengen. Hiermee zullen het huidige Europese beleid en de openbare diensten zeker ter discussie worden gesteld.
4) Wij eisen bovendien dat tijdens de komende onderhandelingen een zeer belangrijk beginsel wordt erkend, namelijk dat ieder volk het recht heeft zijn eigen wetten te kiezen. In de internationale handel moeten deze wetten worden nageleefd. Hieruit vloeit logischerwijze voort dat ieder volk het recht heeft zijn keuzes en voorkeuren tot uitdrukking te brengen. De voorkeuren die op regionale basis (Europese Gemeenschap) of functionele basis (Overeenkomst van Lomé) tot uitdrukking zijn gebracht, zijn legitiem en moeten als zodanig worden erkend als ze gestoeld zijn op democratische besluiten die door het betrokken volk genomen zijn.

Lienemann
Je kunt jezelf belachelijk maken zonder dat dit consequenties heeft. Gelukkig maar voor het Europees Parlement, dat de houding van het management van Michelin resoluut aan de kaak had moeten stellen. De directie van dit bedrijf heeft immers veel werknemers ontslagen, terwijl de resultaten zijn verbeterd en de winst aanzienlijk is toegenomen.
Het recentelijk aangekondigde massaontslag laat duidelijk zien hoe onrechtvaardig het huidige economische stelsel is en hoezeer deze vorm van financieel kapitalisme de economie in Europa en de rest van de wereld is gaan domineren.
Natuurlijk moet het Europees Parlement in dit bijzondere geval de directie van Michelin krachtig veroordelen en vragen haar besluit om het aantal arbeidsplaatsen terug te dringen, te herzien. Het Parlement moet zijn solidariteit met de werknemers van Michelin betuigen.
Maar ons Parlement moet hier ook zijn les uit leren, zodat het de communautaire regelgeving kan verbeteren. De werknemers moeten immers tegen dergelijke praktijken beschermd worden.
De richtlijn inzake collectieve ontslagprocedures moet uiteraard worden herzien en er moeten maatregelen in worden opgenomen om de werknemers en de werkgelegenheid beter te beschermen. De werknemers moeten met name de kans krijgen zowel de motivering van deze ontslagen als het economisch winstbejag waarvan sprake is aan de kaak te stellen alvorens de ontslagprocedure daadwerkelijk kan worden ingezet.
Het wordt overigens hoog tijd dat op Europees niveau ondernemingsraden worden opgericht met echte bevoegdheden. Ook op dit punt moet het Europees Parlement ervoor zorgen dat de richtlijn wordt herzien.
Wij tonen ons in deze resolutie veel te weinig vastberaden en ik ben bang dat als we ons niet daadwerkelijk mobiliseren, het sociaal Europa nooit van de grond zal komen.

Theonas
Het verschijnsel van massaontslagen in grote multinationals - dat langzamerhand een lawineachtig karakter begint te krijgen - logenstraft op de meest ondubbelzinnige wijze de grootsprakerige aankondigingen van werkloosheidsbestrijding en werkgelegenheidsbevordering.
Met de verwezenlijking van de interne markt zagen bepaalde ontwikkelingsmodellen het daglicht en met de Verdragen van Maastricht en Amsterdam werden deze nader ingevuld. Bedrijven zoals Goodyear, Renault en nu ook Michelin maken, in hun poging zich daarbij aan te passen, gebruik van het totale gebrek aan regels om korte metten te maken met elke sociale verantwoordelijkheid en met de sociale bescherming van de werknemers. Daardoor groeit het leger van werklozen en van maatschappelijk uitgesloten mensen.
De omvangrijke bedrijfsherstructureringen en -fusies moedigen speculatieve activiteiten aan. Deze gaan ten koste van productie-investeringen en leiden tot massaontslagen. In de jungle van de ongebreidelde concurrentie en de bandeloosheid van het grote kapitaal heeft men lak aan vijgenbladen. Michelin schaamt zich allerminst om tegelijkertijd een winstverhoging van 17% en afschaffing van 7500 arbeidsplaatsen aan te kondigen. Deze 7500 arbeidsplaatsen komen bovenop de 15.000, reeds in de afgelopen jaren verloren gegane banen. Ongevoeligheid en cynisme vallen echter in de EU en haar instellingen niet in slechte aarde. Integendeel, men moedigt deze zelfs aan via directe en indirecte financiële steun aan de versterking van de internationale concurrentiekracht.
De factor mens wordt verpletterd onder de voet van het meest barbaarse kapitalisme. De werknemer wordt, met het werkloosheidspistool op zijn slaap, gedwongen solidair te zijn met het bedrijf, mee te werken aan winstverhoging door arbeidscontracten te accepteren met vernederende arbeids- en loonvoorwaarden - zoals in het geval van Michelin - en eventueel zelfs zijn arbeidsplaats op te geven.
De EMU is eenrichtingsverkeer voor de monopolies. Hun doel is enkel winst en meer macht. De werknemers hoeven van de EMU echter geen heil te verwachten. Integendeel, hen wacht enkel werkloosheid, minder levenskwaliteit, marginalisatie en verpaupering. Elke vorm van sociale bescherming van de werknemer wordt geminacht, afgeschaft. Elk recht van de werknemer wordt met voeten getreden. Daarom is er ook voor de werknemers eenrichtingverkeer: bundeling van krachten, strijd, frontvorming tegen monopolies en EMU, in een streven naar volledige werkgelegenheid, betere levensomstandigheden, echte sociale ontwikkeling en welvaart. Daar vechten ze voor.
Met zijn resolutie van vandaag heeft het Europees Parlement zich medeplichtig gemaakt aan de toepassing van het meest volksonvriendelijke, werknemersonvriendelijke beleid dat ooit heeft bestaan. Dit is een onaanvaardbare resolutie en in naam van de werknemers stemmen wij daar tegen.
Kernproeven

Figueiredo
De herstructurering en verplaatsing van ondernemingen, inzonderheid van multinationals, heeft in heel Europa reeds tot tienduizenden ontslagen geleid. Deze toestand is onhoudbaar en volkomen onaanvaardbaar gezien de ernstige economische en sociale gevolgen voor de getroffen werknemers en de regio of het land in kwestie.
De ontwikkelingen bij Michelin in Frankrijk, bij Renault, Grundig, Siemens en Texas Instruments, om maar een paar voorbeelden te noemen, hebben duidelijk aangetoond dat zowel de Europese als de nationale wetgeving van de lidstaten in dit opzicht dringend moet worden versterkt. Wij moeten de rechten van de werknemers, en met name hun baan, beschermen en wij moeten vermijden dat de multinationals in hun niet aflatend streven naar winst vrij hun gang kunnen gaan.
Het is in dit opzicht van wezenlijk belang dat wij bij de toekenning van onverschillig welk soort steun aan deze ondernemingen bijzonder behoedzaam te werk gaan. Voorwaarde voor steunverlening is dat het aantal arbeidsplaatsen behouden blijft. In het tegengestelde geval moeten zware sancties worden uitgedeeld en moet de begunstigde ertoe worden verplicht de toegekende bedragen terug te betalen.
Bovendien moeten de nodige maatregelen worden getroffen om de in richtlijn 94/45/EG bedoelde rechten en bevoegdheden van de Europese ondernemingsraden uit te breiden, met name wat het recht op opschorting van de ontslagen betreft.

Theonas
De arrogantie waar de Amerikaanse supermacht met de moorddadige bombardementen op Joegoslavië onverholen blijk van gaf, begint de vorm aan te nemen van imperialistische neigingen jegens de volkeren van deze aarde. Een staaltje hiervan is de reeks besluiten van de Senaat ter bevordering van onderzoek en ontwikkeling op het gebied van kernwapens. Na zijn besluit om de welbekende "starwars" opnieuw actueel te maken en, in overtreding van het ABM-verdrag, opnieuw geld beschikbaar te maken voor de financiering daarvan, heeft de Senaat van de Verenigde Staten met zijn weigering om het non­proliferatieverdrag te ratificeren op provocerende wijze aangetoond dat hij de oproep van de wereld tot een algemene en definitieve stopzetting van kernproeven aan zijn laars lapt.
In een tijd waarin allerlei volksbewegingen streven naar volledige afschaffing van kernwapens, waarin de publieke wereldopinie vreest voor een wederopleving van de kernwapenwedloop en vraagt om vermindering van de militaire uitgaven en voorkoming van een allesvernietigende kernoorlog, ondermijnen de Verenigde Staten stelselmatig en op uiterst provocerende wijze elke poging tot stabilisatie van de internationale betrekkingen en tot de totstandkoming van een klimaat van internationale vrede en veiligheid.
Door al deze besluiten is ernstige bezorgdheid ontstaan over de mogelijkheid van verspreiding van kernwapens. Men vreest dat de wapens zich in bepaalde gebieden van de wereld zullen ophopen en er een moderniseringswedloop zal plaatsvinden van de massavernietigingswapens.
Men heeft kortgeleden ontdekt dat ook in derde landen die geen kernmogendheden zijn, achter de rug van de bevolking om, kernwapens en kernkoppen zijn opgeslagen. Daardoor krijgt het gevaar van een allesvernietigende kernramp een nieuwe, afschrikwekkende dimensie. Helaas bevinden zich onder deze landen ook lidstaten van de Europese Unie, zoals Griekenland.
Wij ondersteunen de eis van de vredesbeweging in heel de wereld met alle kracht en vragen om onmiddellijke, concrete initiatieven voor: vernietiging van kernwapens en andere massavernietigingswapens, een algemeen en definitief verbod op kernproeven, een verbod op installatie van kernwapens in andere landen dan de kernmogendheden overeenkomstig het non-proliferatieverdrag, terugtrekking van in andere landen geïnstalleerde of opgeslagen kernwapens en een verbod op uitvoer van kernafval.
Als de enorme hoeveelheid geld die wordt uitgegeven voor kernproeven en bewapening werd omgeleid naar productie-investeringen ter versterking van de economische en sociale samenhang, naar onderwijs, cultuur en milieubescherming, zou dit kunnen bijdragen tot verzoening, een vreedzame samenleving van alle volkeren en tot versterking van een gelijkwaardige samenwerking in het wederzijds belang. Dat is het enige middel om stabiliteit en vrede te verzekeren en te versterken. Dat is de enige manier om de vrede te bewapenen. Al het andere voedt immers enkel de onverzadigbare belangen van de monopolies en het imperialisme en met name het Amerikaans imperialisme, de meest provocerende dreiging voor alle volkeren van deze aarde.
(De vergadering wordt om 13.18 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Vervoer van gevaarlijke goederen per spoor
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5­0027/99) van de heer Hatzidakis, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van richtlijn 96/49/EG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het vervoer van gevaarlijke goederen per spoor (COM(99)0157 - C5­0005/99 - COD(99)0087).

Hatzidakis
Mijnheer de Voorzitter, zoals u al zei gaat dit verslag over een voorstel van de Commissie voor het vervoer van gevaarlijke goederen per spoor. De afgelopen jaren is dit vervoer en daarmee ook het risico van mogelijke ongevallen sterk toegenomen. Het internationaal vervoer van gevaarlijke goederen per spoor valt onder het reglement betreffende het internationale vervoer van gevaarlijke goederen per spoor, bekend als RID. Alle lidstaten zijn bij het Verdrag betreffende het vervoer van gevaarlijke goederen per spoor aangesloten, dat geografisch verder reikt dan de Europese Unie. Dit verdrag geldt alleen voor het grensoverschrijdend (internationaal) vervoer en omvat niet het nationaal vervoer van gevaarlijke goederen per spoor. Om die reden en teneinde een grote mate van veiligheid voor nationaal en internationaal vervoer te verzekeren en iedere concurrentievervalsing uit te bannen, heeft de Europese Unie richtlijn 96/49/EG goedgekeurd betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake het vervoer van gevaarlijke goederen per spoor.
Het hoofddoel van deze EU-wetgeving is om bovengenoemd reglement betreffende het internationaal vervoer van gevaarlijke goederen per spoor (RID) uit te breiden tot het nationaal vervoer, dat wil zeggen vervoer binnen de individuele lidstaten.
Deze richtlijn werd in januari 1997 van kracht. Zij stond echter een aantal afwijkingen, beperkingen en vrijstellingen toe. Met name stonden overgangsbepalingen die op 1 januari 1999 afliepen, voor constructie, gebruik en vervoersvoorwaarden van nieuwe tanks en nieuwe houders van gas toe dat de lidstaten hun nationale voorschriften behielden. De reden was dat verwijzingen naar normen voor de constructie van tanks en houders nog niet door het Europees Comité voor Normalisatie, het CEN, waren voltooid.
Het onderhavig voorstel beoogt bovengenoemde overgangsperioden uit te stellen tot 1 juli 2001 en zelfs nog langer voor bepaalde vervoerbare drukapparatuur waarvoor geen gedetailleerde technische specificaties of geen afdoende verwijzingen naar desbetreffende Europese normen bestaan. De datum van inwerkingtreding moet in dit geval door het uit hoofde van de richtlijn opgezette comité worden vastgesteld. De reden is dat ten gevolge van de vertraging bij de normalisatie door het Europees Comité voor Normalisatie de versie van het RID van 1999 nog niet de normen bevat voor de constructie en het gebruik van tanks en houders voor het vervoer van gassen van klasse 2.
Het tweede doel van dit voorstel is wijziging van enkele bepalingen van artikel 6 betreffende de afwijking, alsmede een meer gedetailleerde specificatie van de procedure voor het toestaan ervan. Met name moeten de voorwaarden worden verduidelijkt waaraan moet worden voldaan bij de toepassing van bepaalde afwijkingen die lidstaten machtigen, bij wijze van uitzonderingsmaatregel, administratieve goedkeuringen te verlenen die alleen op hun grondgebied gelden, voor "eenmalig" vervoer van gevaarlijke goederen.
De publieke opinie heeft grote belangstelling voor het vervoer van gevaarlijke goederen en voor maatregelen in verband met dit vervoer. Het hoofddoel van een eventuele EU-wetgeving op dit terrein moet zijn te zorgen voor kwaliteit en veiligheidsnormen bij het vervoer van gevaarlijke goederen per spoor.
Het voornaamste probleem is dat normen voor de constructie en het gebruik van tanks en houders voor het vervoer van gassen van klasse 2 nog niet door het Europees Comité voor Normalisatie (CEN) zijn vastgesteld. In alle lidstaten bestaan er uiteenlopende voorschriften van het bedrijfs- en vervoerrecht betreffende het verpakken en vervoeren van dergelijke gassen. De nationale voorschriften lopen soms nogal uiteen, met name om technische en tevens om klimatologische redenen, hetgeen leidt tot een versnippering van de EU-markt die onverenigbaar is met de interne markt.
Het is derhalve moeilijk aan de publieke opinie uit te leggen waarom de noodzakelijke gemeenschappelijke Europese normen nog niet zijn aangenomen in de bijlage van de EU-wetgeving. Daarom kan ik dit voorstel van de Commissie niet verwelkomen, hoewel ik begrip heb voor de noodzaak om nieuwe termijnen vast te stellen voor richtlijn 96/49 om te voorkomen dat de lidstaten hun nationale wetgevingen voor korte duur moeten wijzigen, hetgeen extra kosten voor de lidstaten en het bedrijfsleven met zich meebrengt.
Over het tweede deel van het voorstel, dat de voorwaarden omschrijft waaronder afzonderlijk vervoer als "eenmalig" vervoer kan worden beschouwd en ook over de procedure voor het instemmen met afwijkingen, ben ik verheugd en ik stem dan ook in met het voorstel van de Commissie dat in feite strikter is dan de huidige wetgeving.

Piecyk
Mijnheer de Voorzitter, het gaat hier om technische regelingen, om technische details en men zou de vraag kunnen stellen of het Parlement zich wel met dergelijke details moet bezighouden. De verkeersveiligheid van alle vervoermiddelen ligt het Parlement altijd nauw aan het hart, vooral wanneer het gaat om het vervoer van gevaarlijke goederen.
Het irritante bij deze zaak is dat het CEN, het Europees Comité voor Normalisatie, erg nalatig is. Daardoor zijn wij in de situatie verzeild geraakt dat wij de termijnen moeten verlengen. Zoals de rapporteur reeds zei, zou het onzin zijn indien de lidstaten nu nog voor een bepaalde periode gedwongen zouden worden om aparte voorschriften uit te vaardigen.
Daarom hebben wij een gemeenschappelijke regeling nodig die ook voor het vervoer van gevaarlijke goederen zo streng mogelijk moet zijn. Wij steunen dan ook volledig het voorstel van de rapporteur, van onze commissievoorzitter en bedanken hem voor het werk dat hij moest verrichten. Dit werk was overbodig geweest als andere instanties hun werk tijdig hadden gedaan.

Krivine
Mijnheer de Voorzitter, als we willen dat het vervoer van gevaarlijke goederen en stoffen in eerste instantie per spoor geschiedt, moeten we snel eisen stellen ten aanzien van de voorwaarden die hieraan ten grondslag moeten liggen. De risico' s van dergelijke transporten voor het personeel dat in deze sector werkzaam is nemen immers om meerdere redenen toe. Allereerst heeft de privatisering van de spoorwegen de veiligheid ernstig in gevaar gebracht, wat vooral een gevolg is van het gebrekkige onderhoud van het spoor. Het aantal ongelukken is verveelvoudigd en er hebben zich enkele heuse rampen voorgedaan, zoals laatst in Groot-Brittannië.
De winstdoelstellingen worden onophoudelijk naar boven bijgesteld en het concurrentievermogen moet nu voldoen aan Europese normen, wat betekent dat er drastisch in de kosten gesneden moet worden. Dit gaat zoals altijd weer ten koste van de werknemers, die evenwel een doorslaggevende rol spelen bij het onderhoud en de veiligheid van het spoor. Niemand controleert het spoor op deze aspecten en niemand is geïnteresseerd in de mening van de gebruikers en de burgers. Iedere lidstaat heeft zijn eigen regelgeving op dit gebied. Dit komt de veiligheid niet ten goede en vergroot de risico' s. Wij willen dat prioriteit wordt gegeven aan het voorzorgbeginsel en een optimale veiligheid, met name wat betreft het vervoer van radioactief afval. Hiermee wordt namelijk in Frankrijk buitengewoon lichtzinnig omgesprongen. Kijk bijvoorbeeld maar naar wat er zich in La Hague heeft afgespeeld. Er wordt totaal geen rekening gehouden met de gezondheid van de spoorwegbeamtes en van de bevolking.
De privatisering moet daarom snel een halt worden toegeroepen, er moet meer personeel worden aangetrokken dat vervolgens goed wordt opgeleid, er moet geld worden vrijgemaakt voor het onderhoud van en de controle op het spoor, er moeten comités van gebruikers en beroepsmensen worden opgericht die toezicht houden op het verkeer, en risicovol vervoer moet desgewenst worden stopgezet. Op deze manier kunnen we preventief te werk gaan. We mogen niet met onze armen over elkaar blijven zitten en wachten tot de rampen zich voordoen, die alleen maar zullen toenemen als er door de overheid en de burgers niets wordt ondernomen.

Blak
Mijnheer de Voorzitter, het is uitermate belangrijk dat er gemeenschappelijke regels komen met een hoog beschermingsniveau voor het vervoer van gevaarlijke goederen. Met de toename van het vervoer van gevaarlijke goederen is ook het risico op ongelukken toegenomen. Ik heb zelf een treinongeluk met gevaarlijke goederen meegemaakt. Een paar jaar geleden kantelde een goederentrein met giftige stoffen in Næstved, het dorp waar ik vandaan kom, en dat had rampzalige gevolgen. Het gevaarlijk goedje liep eruit. Indien er een sterke wind was geweest, waren duizenden mensen vergiftigd. De situatie was zo ernstig dat de mensen van de opruimdiensten astronautenpakken moesten dragen, die bijna begonnen te smelten. Ik ben daarom zeer blij dat de EU aanstuurt op zeer hoge normen voor dit soort vervoer.
Volgens de huidige richtlijn gelden de internationale regels ook in de lidstaten. Helaas zijn er enkele uitzonderingen, omdat de Europese deskundigen de normen voor het vervoer van gassen niet tijdig klaar hadden. Om deze reden mochten de lidstaten hun eigen nationale bepalingen in een overgangsfase behouden. De deskundigen zijn nog steeds niet klaar met hun taak en de overgangsperiode moet verlengd worden. Ik ben daarom van oordeel dat wij voor het verslag moeten stemmen. Het garandeert immers de handhaving van een hoog nationaal beschermingsniveau tot er aanvaardbare internationale regels vastgesteld zijn. Dit moet wel dringend gebeuren, vooraleer zich een groot ongeluk voordoet. Wij hebben geluk gehad, maar hoe lang duurt het geluk en hoe lang nog zullen we er goed vanaf komen? Op een mooie dag zal er een ongeluk gebeuren, dat verkeerd zal aflopen. Ik denk dat wij hier op dat ogenblik een wrange smaak in de mond zullen krijgen, omdat we deze dingen niet geregeld hebben. Laat ons dit dus op een verstandige manier oplossen.

Konrad
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, geachte collega' s, ik stem in met het verslag van de heer Hatzidakis. Er mag gewoon geen gat komen in de regelingen voor gevaarlijke goederen in Europa. Ik moet daar echter wel onmiddellijk aan toevoegen dat in dit verslag ook het spanningsveld tussen weg en spoor wordt beschreven. In de discussie over de noodzakelijke afspraken hebben wij telkens weer, vanuit verschillende invalshoeken, de aandacht gevestigd op de noodzaak van versterking van het vervoer per spoor. Dat was juist, want wij hebben dit vervoermiddel nodig, vooral voor het vervoer van gevaarlijke goederen. Dat staat als een paal boven water.
Wij moeten echter ook eerlijk zijn bij de behandeling van dit vraagstuk en ons afvragen of in deze sector wel de noodzakelijke capaciteiten voorhanden zijn. Daar heb ik mijn twijfels over. Telkens weer halen wij in onze zondagspreken de vervoercapaciteit op de rails boven water. Inderdaad is er helemaal geen capaciteit, ofwel omdat er te weinig spoorwegnetten zijn, ofwel omdat het bestaande spoorwegnet te zeer belast is met personenvervoer.
Daarom moeten wij meer eerlijkheid betrachten in deze discussie. Ik kom zelf uit een gebied in Duitsland, het Roergebied, met een heel dicht spoorwegnet. Desalniettemin kunnen wij ook daar vaststellen dat er gewoon niet voldoende capaciteit voorhanden is, hoezeer men dat ook zou willen.
Ik wil in dit verband graag een tweede aspect aankaarten waarmee volgens mij absoluut rekening moet worden gehouden. Telkens wanneer het Europees Parlement dergelijke vraagstukken te berde brengt, wordt mij duidelijk dat hier Europees moet worden gehandeld. Het vervoer van gevaarlijke goederen, waar het hier om gaat, is daar een voorbeeld van. Men vindt het prima dat een gemeenschappelijk Europees vervoerbeleid wordt uitgewerkt. Men vindt het prima dat een Europees milieubeleid wordt gevoerd en juist met behulp van dergelijke beleidsvormen kunnen wij ons volgens mij als Parlement, als Europese beleidmakers, geloofwaardig maken. Waartoe dienen immers nationale regelingen voor bijvoorbeeld gevaarlijke goederen op de weg, als wij regelingen voor heel Europa nodig hebben? Daar gaat het nu precies om in dit verslag. Wij hoeven de burgers niet uit te leggen waarom wij een gemeenschappelijk milieubeleid nodig hebben, of een gemeenschappelijk beleid voor veilig vervoer van gevaarlijke goederen. Dergelijke beleidsvormen accepteert men en begrijpt men ook. Hetzelfde geldt overigens ook voor andere onderdelen van het vervoerbeleid.
Dan wil ik terloops nog vermelden dat niemand meer in Europa enig begrip kan opbrengen voor het feit dat de luchtverkeersveiligheid nog steeds nationaal en niet Europees wordt geregeld. Daarom ben ik blij dat voorzitter Prodi daar zo duidelijk gewag van heeft gemaakt in het werkprogramma van de Commissie. Wij moeten korte metten maken met nationale jaloezie en zeggen dat vijf stations in Europa volstaan om luchtverkeersveiligheid te garanderen.
Hier hebben wij Europese oplossingen nodig, geen nationale oplossingen. Hier staat de nationale overheid ook geen stuk soevereiniteit af. Hier wordt alleen dat gedaan wat noodzakelijk is om veiligheid te bieden. De soevereiniteit van de nationale landen is allang teloor gegaan op gebieden zoals milieu, luchtvaart en veiligheid. Hier moet men meer Europees doen. Men zou kunnen zeggen dat dit verslag een op zichzelf staand, specifiek vraagstuk behandelt, maar als men het in een Europese context plaatst, wordt duidelijk dat het hier om meer gaat dan enkel het specifieke vraagstuk van het vervoer van gevaarlijke goederen per spoor. Dit verslag toont aan dat wij in dit Parlement wel degelijk het grote verband zien en dat wilde ik hier nogmaals duidelijk onderstrepen. Wij moeten dit verslag aannemen en bij al deze vraagstukken altijd het geheel voor ogen houden, opdat wij ook hier Europa dichter bij de burgers kunnen brengen.

De Palacio
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de rapporteur en voorzitter van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, de heer Hatzidakis, danken voor het uitstekende verslag dat hij heeft opgesteld over het voorstel tot wijziging van de kaderrichtlijn inzake het vervoer van gevaarlijke goederen per spoor.
Deze kaderrichtlijn werd in januari 1997 van kracht en met het voorliggende voorstel tracht de Commissie de problemen bij de toepassing van de overgangsbepalingen inzake tanks en houders voor het vervoer van gassen op te lossen. Zoals de heer Hatzidakis terecht zei, bevat deze richtlijn een aantal overgangsbepalingen die geldig waren tot 1 januari 1999, teneinde het Europees Comité voor Normalisatie de kans te bieden zijn werkzaamheden af te ronden. Ik wil zeggen dat ik het met de heer Hatzidakis en een aantal andere sprekers eens ben en dat ook ik het betreur dat het Europees Comité voor Normalisatie nog altijd geen akkoord bereikt heeft, zodat de lidstaten nog altijd geen wetgeving kunnen opstellen die in overeenstemming is met de regelgeving die uiteindelijk moet gelden. Als wij er vandaag en in de loop van de komende weken niet in slagen de huidige richtlijn te wijzigen, moeten de lidstaten de wetgeving die zij nu opstellen, binnenkort opnieuw aanpassen, met alle problemen van dien.
Het betreft hier de toepassing op korte termijn van artikel 6, lid 4 inzake tanks en houders voor het vervoer van gassen van klasse 2, alsmede de desbetreffende tanks. De in deze bepaling gestelde termijn vormt een probleem en we moeten dan ook onderzoeken hoe we dit kunnen oplossen. Eerlijk gezegd proberen we hier een probleem op te lossen dat er niet eens zou zijn als het Comité zijn werk tijdig en naar behoren gedaan had.
Ten tweede heeft het voorliggende voorstel tot doel een aantal bepalingen betreffende de afwijking te wijzigen en te verduidelijken en de procedure voor het toestaan ervan te wijzigen. Aangezien u het voorstel gunstig onthaald hebt, zoals blijkt uit het feit dat het Parlement geen amendementen ingediend heeft, kan ik u alleen maar danken voor uw medewerking, uw inspanningen en uw werk.
Ik wil het wel even hebben over wat tijdens het debat gezegd is. Om te beginnen spreekt het vanzelf dat er een richtlijn vereist is, aangezien we een eerdere richtlijn wijzigen. Een richtlijn kan enkel gewijzigd worden met een andere richtlijn.
De heer Pohjamo wil ik antwoorden dat richtlijn 96/35 over de veiligheidsadviseurs, die op 1 januari 2000 van kracht wordt, de toepassing van de wetgeving inzake het vervoer van gevaarlijke goederen moet verbeteren, ze doorzichtiger moet maken en meer in overeenstemming moet brengen met wat wij allen wensen.
Tenslotte wil ik het kort hebben over wat de heer Konrad zei over de capaciteit van het vervoer per spoor en de nadruk die momenteel in de Commissie en de lidstaten op het spoor gelegd wordt. Mijnheer Konrad, in bepaalde delen van het net kampen wij inderdaad met te veel vraag en wordt de infrastructuur al vaak gebruikt en benut, vooral voor het personenvervoer, dat momenteel voorrang krijgt in het spoorwegbeleid van alle lidstaten. Wanneer de afgelopen jaren in onze landen in het spoor geïnvesteerd werd, was dat vooral in het vervoer van personen. Dankzij deze schitterende en overigens succesvolle inspanningen beschikken wij vandaag over hogesnelheidstreinen, die bijvoorbeeld Brussel en Parijs in iets meer dan een uur met elkaar verbinden.
Blijft inderdaad het probleem van het vrachtvervoer per spoor. Mijns inziens wacht ons hier veel werk en moeten we vooral op dit gebied inspanningen leveren. De komende jaren wordt immers - jammer genoeg of godzijdank, al naargelang men het bekijkt - een aanzienlijke toename van het vrachtvervoer verwacht. Deze stijging zal het resultaat zijn van de toenemende ontwikkeling en groei in onze landen. Als we geen stijging zouden zien, zou dat een slecht teken zijn voor het presteren van andere segmenten van onze economie en dus ook van onze samenleving.
Wij moeten bijgevolg de infrastructuur en vooral de interoperabiliteit van onze treinen verbeteren. Zoals de heer Konrad terecht zei, moeten goederentreinen soms zes of zeven uur wachten aan de grens. Er bestaat een soortgelijk probleem in de luchtvaart. Wanneer u bijvoorbeeld met de auto aan de Frans-Duitse grens komt, is er niemand die eist dat u zich legitimeert of dat u zegt dat u in transit bent. Een vliegtuig moet echter toestemming vragen om de grens te overschrijden, terwijl het toestel het land soms allang is overgevlogen en zich al boven een derde land bevindt wanneer het toestemming krijgt om het land te overvliegen.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil u nogmaals danken en de hoop uitspreken dat we de behandeling van deze richtlijn weldra kunnen afronden, zodat het Europees Comité voor Normalisatie over voldoende tijd beschikt om zijn werk behoorlijk te doen.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Visserijovereenkomst EG/Marokko
De Voorzitter
Aan de orde is de mondelinge vraag (B5-0031/99) van de heer Varela Suanzes-Carpegna, namens de Commissie visserij, aan de Commissie over de visserijovereenkomst EG/Marokko.

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, allereerst betreur ik het dat de Raad geen antwoord kan geven op deze mondelinge vraag, die onze commissie eigenlijk zowel aan de Commissie als aan de Raad stelt. De Raad zal deze vraag om welke redenen ook, niet beantwoorden.
Ik verheug mij er echter wel over dat dit debat vandaag plaatsvindt en dat deze kwestie niet, zoals stilaan een gewoonte werd, als een van de laatste punten op de agenda van de laatste dag van onze vergaderperiode in Straatsburg staat ingeschreven. Ik hoop dat we deze debatten voortaan tijdens de "belangrijke vergaderdagen" in Straatsburg kunnen houden, want de visserij en zeker een akkoord als dit verdienen dat.
Ik wil in het bijzonder de heer Fischler danken omdat hij altijd stipt aanwezig is en omdat hij de belofte om prioriteit te geven aan de visserijovereenkomst met Marokko, die hij tijdens de hoorzitting op 30 augustus aan de Commissie visserij deed, is nagekomen. Dat blijkt uit het feit dat hij zo snel een voorstel voor een onderhandelingsmandaat heeft gedaan. Ik wil dan ook duidelijk mijn dankbaarheid betuigen.
Wij moeten ons ook verheugen over het feit dat de Raad, ondanks een aantal problemen, zijn goedkeuring gehecht heeft aan dit voorstel voor een onderhandelingsmandaat. Wanneer we bovendien weten dat de twee takken van de begrotingsautoriteit - de Raad en het Parlement - het erover eens zijn dat politieke prioriteit aan de financiering van dit akkoord moet worden verleend, kunnen wij concluderen, mijnheer Fischler, dat u "alleen nog maar" de onderhandelingen moet voeren en erin moet slagen een overeenkomst te sluiten. Dat is de uitdaging die u nu ongetwijfeld wacht, maar u zult hierbij op de steun van dit Parlement en uiteraard ook op de steun van de door mij voorgezeten Commissie visserij kunnen rekenen.
Ik wil u tevens meedelen dat wij op 29 november een uitgebreide hoorzitting met de door deze visserijovereenkomst met Marokko getroffen sector in onze commissie zullen houden. Het zou wenselijk zijn dat ook de Commissie hieraan deelneemt.
Mijnheer Fischler, ik denk niet dat ik u nog hoef te overtuigen van het belang van deze overeenkomst met Marokko voor bepaalde lidstaten, zoals Spanje en Portugal, en voor bepaalde autonome regio' s, zoals Galicië, Andalusië en de Canarische Eilanden. Zoals bekend zijn al deze gebieden sterk afhankelijk van de visserij, vallen ze onder doelstelling 1, beschikken ze vooralsnog niet over andere visgronden voor hun vloten en maakt de ondernemingsstructuur bepaalde vormen van samenwerking onmogelijk. U zult dit met eigen ogen kunnen vaststellen tijdens uw komende bezoek aan Galicië, waar wij u, mijnheer de commissaris, met open armen zullen ontvangen.
Deze overeenkomst is van groot belang voor de bevoorrading van de Europese markt voor visserijproducten en er hangen ook vele directe arbeidsplaatsen en nog veel meer indirecte banen in de industrie en de dienstensector van dit akkoord af. De ingediende ontwerpresoluties spreken voor zich en ik houd het hier dan ook bij.
Tijdens het seminar dat vertegenwoordigers van de Europese Unie en Marokko onlangs in ons Parlement hielden, bleek dat het Koninkrijk Marokko op het hoogste niveau veel belang hecht aan Europa. "Samenwerking" was het meest gehoorde woord. Welnu, Europa verlangt nu samenwerking van Marokko op een concreet gebied: de visserij. Wij zijn veroordeeld tot een goede verstandhouding en samenwerking op het gebied van de visserij. Het volstaat niet fruit voor vis te ruilen. Wij moeten samenwerken op het gebied van de visserij. Wij moeten een zo goed mogelijk akkoord voor samenwerking op het gebied van de visserij bereiken. Wanneer? Hoe? Gelukkig is de Europese Unie een economische, financiële en handelsgrootmacht. Gelukkig beschikken wij over structurele mechanismen die rekening houden met eventuele problemen tijdens de onderhandelingen. Ik richt nu dan ook een bijzondere oproep aan het Finse voorzitterschap opdat het tijdens de komende vergadering van de Raad vorderingen maakt inzake de FIOV-verordening, alsook aan de Commissie, mijnheer Fischler, opdat zij zich soepel opstelt en de standpunten van het Europees Parlement dichter benadert. Wij moeten dringend met deze onvoorziene omstandigheden rekening houden in onze structurele hulp en moeten in uitzonderlijke gevallen zowel aan reders als aan vissers steun verlenen.
Wij mogen bijgevolg niet overhaast te werk gaan: wij moeten voor de nodige wetgevende en budgettaire ruimte zorgen zodat wij langer kunnen onderhandelen dan wenselijk. We kunnen beter langer onderhandelen en een goed akkoord sluiten dan snel een slecht akkoord sluiten.
Hoe moet de overeenkomst eruit zien, mijnheer de commissaris? De overeenkomst moet ervoor zorgen dat de verschillende vloten die nu in deze wateren vissen, hun visserijactiviteiten kunnen voortzetten. Hoe moet de samenwerking eruit zien? Ze moet zo ruim mogelijk zijn en ook samenwerking op het gebied van de visvangst zelf omvatten. Europa is de belangrijkste afzetmarkt voor Marokkaanse vis en het zou dan ook niet wenselijk zijn de samenwerking te beperken tot het op de markt brengen en verwerken van vis, aangezien de markt meer door de consumptiecentra dan door de productiecentra gecontroleerd wordt. Een echt associatiebeleid, mijnheer Fischler, moet er hoe dan ook voor zorgen dat Marokko wordt opengesteld voor Europese investeringen, ook in de visvangst zelf. We moeten er tevens voor zorgen dat Europa en Marokko op voet van gelijkheid behandeld worden en dat alle partijen onder gelijke voorwaarden kunnen concurreren.
Beide partijen moeten dus daadwerkelijk op gelijke voet staan en er mag bijgevolg geen onderscheid gemaakt worden op het gebied van maatregelen voor de instandhouding van de bestanden. Zorgt u ervoor, mijnheer de commissaris, dat nooit meer gebeurt wat ons met de overeenkomst met Argentinië overkomen is. Er dienen doeltreffende maatregelen genomen te worden om erop toe te zien en te controleren dat de gemaakte afspraken, die voor beide partijen gelden, nageleefd worden. Niemand hecht meer belang aan de instandhouding van de bestanden en een verantwoorde visserij dan de Europese Unie. De tegenpartij moet echter eveneens garanties geven dat zij deze maatregelen zal toepassen op de paaiplaatsen voor de vissoorten, waar de Europese vaartuigen niet vissen, en dat beide partijen zonder onderscheid en met wederzijdse controles sperperiodes en biologische rusperiodes in acht zullen nemen in de zones waar Europeanen en Marokkanen vissen.
Het Europees Parlement zal u politiek en financieel steunen, mijnheer de commissaris. Daarom hebben wij verzocht betrokken te worden bij deze onderhandelingen, die naar ik hoop tijdens de komende vergaderingen van de tripartiete dialoog zullen worden afgerond. Mijnheer Fischler, zoals wij in mijn land - u zult binnenkort ongetwijfeld een echte Spanje-deskundige zijn - zeggen, wens ik u succes en hoop ik dat u de koe bij de horens zult vatten.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mijnheer Varela, zoals u weet heeft de Raad reeds op 15 oktober het mandaat voor de opening van onderhandelingen met Marokko definitief goedgekeurd. Wij hebben van onze kant allang alle voorzorgsmaatregelen getroffen om een begin te maken met deze onderhandelingen. Ik dank u, mijnheer Varela, voor uw gelukwensen aan mijn adres. Aangezien deze zaak met schepen te maken heeft, is het misschien op zijn plaats allen goede vaart te wensen.
Het doel van deze onderhandelingen is te komen tot nieuwe vormen van samenwerking op visserijgebied, vormen van samenwerking die de ontwikkeling van de Marokkaanse visserijsector bevorderen en de visserijactiviteiten van de Europese vloot vrijwaren. U weet verder dat Marokko ondanks alle inspanningen van de Commissie - en gedeeltelijk ook die van mijn voorganger - tot nu toe geen fact finding-vergaderingen heeft willen houden. Daarom heb ik op 21 oktober, naar aanleiding van de door u, mijnheer Varela, genoemde ontmoeting, premier Youssoufi aangeboden persoonlijk naar Marokko te komen om de onderhandelingen te openen. Intussen hebben de Marokkaanse autoriteiten contact met ons opgenomen voor de vaststelling van een definitieve datum. Nu er toch over is gesproken, wilde ik u er verder nog op attenderen dat de visserijcommissie mij heeft uitgenodigd voor de vergadering van 29 november. Die datum werd genoemd. Ik moet u eerlijk bekennen dat ik daar enkele problemen mee heb, daar ik dan in Seattle moet zijn voor de opening van de WHO-millenniumronde. Ik hoop dat u daar begrip voor zult hebben. Ofwel kunnen wij de datum verschuiven, ofwel moet u de vergadering zonder mij houden.
Ik ben het met u eens dat wij alles in het werk moeten stellen om dit akkoord te doen welslagen. Wij weten echter ook allen dat dit uitzonderlijk moeilijk zal zijn. U hebt zelf de besprekingen in de dialoog van vorige week met de Marokkanen genoemd. Ik was daar zelf gedeeltelijk ook bij en moest vaststellen dat de houding van Marokko jegens ons tot nu toe allesbehalve was om over naar huis te schrijven. Ik wil bovendien nog op een ander punt ingaan. Het geval zou zich kunnen voordoen dat men na november, na het verstrijken van de overeenkomst, wordt gedwongen de visvangst te staken. De Commissie is hier van plan de van toepassing zijnde bepalingen van het communautair recht voor de getroffen bemanningen en de getroffen visserijbedrijven toe te passen. De rechtsgrondslag voor de toepassing van dergelijke maatregelen zal vooral na december worden gevormd door de nieuwe structurele maatregelen. Daarom is het belangrijk dat de Raad tijdig een besluit neemt, opdat wij een rechtsgrondslag hebben. Pas dan hebben wij namelijk echt een instrument en kunnen wij de betrokken visserijbedrijven en de betrokken vissers financieel steunen.

Cunha
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie heeft sinds 1992 visserijovereenkomsten met Marokko gesloten. Zoals u allen weet, loopt het momenteel van kracht zijnde akkoord eind november af. Op grond van dit akkoord hebben ongeveer 500 vaartuigen van de Europese Unie, waaronder 50 Portugese, toegang tot de Marokkaanse wateren. Dit is goed voor een jaarlijkse opbrengst van circa 125 miljoen euro.
Ik ben er zeker van dat het weer een moeizaam proces zal worden, net zoals in 1994. Marokko hecht bijzonder grote waarde aan zijn visbestanden en bovendien wordt het land voortdurend belaagd door de grote internationale visserijmachten zoals Japan, Zuid-Korea of Rusland die meer vis in de Marokkaanse wateren willen vangen dan zij nu al doen.
Er dient ook aan herinnerd te worden dat de visserijovereenkomst met Marokko deel uitmaakt van een ruimer samenwerkings- en partnerschapsverband in het kader waarvan de Europese Unie belangrijke handelsconcessies aan Marokko doet en de ontwikkeling van het land steunt. Wat de Europese Unie betreft, zijn er een aantal lidstaten die vinden dat voor de visserijovereenkomsten van de Europese Unie met derde landen teveel middelen worden uitgetrokken.
Gelet op deze situatie zou ik in mijn betoog vier punten willen onderstrepen.
In de eerste plaats wil ik erop wijzen dat de visserijovereenkomst met Marokko verreweg de belangrijkste van de Europese Unie is. Deze vertegenwoordigt meer dan 30% van de totale vangst van de communautaire vloot in wateren van derde landen. De 30.000 directe en indirecte arbeidsplaatsen die van dit akkoord afhankelijk zijn, kunnen op het niveau van de Europese Unie verwaarloosbaar lijken. Nochtans zou het wegvallen van deze arbeidsplaatsen dramatische gevolgen hebben aangezien zij geconcentreerd zijn in kleine, hoofdzakelijk aan de Spaanse en Portugese kusten gelegen vissersgemeenschappen die nog nooit van economische omschakeling hebben gehoord en daarvoor trouwens ook niet over de nodige middelen beschikken.
Ten tweede moeten wij de lidstaten van de Unie die niet bijster met deze visserijovereenkomsten zijn ingenomen, op de resultaten van een recente studie van onafhankelijke deskundigen wijzen. Deze heeft immers aangetoond dat de 485 miljoen euro die de Unie betaalt in ruil voor de toegang tot de wateren van derde landen een omzet van circa 1,5 miljard euro genereert. De winst die de internationale visserijakkoorden aan de Europese Unie opleveren is met andere woorden driemaal zo groot als de kosten die aan deze overeenkomsten verbonden zijn.
Ten derde wil ik onderstrepen dat de desbetreffende akkoorden in de betrokken derde landen een toegevoegde waarde van 107 miljoen euro vertegenwoordigen en ongeveer 18.000 arbeidsplaatsen creëren. Dit betekent derhalve dat de visserijakkoorden van de Europese Unie, niet alleen het biologisch evenwicht van de soorten respecteren maar tevens bijdragen aan de duurzame ontwikkeling van deze landen.
Het vierde punt dat ik zou willen benadrukken heeft te maken met de duur van de overeenkomst. In dit opzicht lijkt het mij onontbeerlijk dat de looptijd minimaal vijf of zes jaar bedraagt. Dat is de enige manier om de werknemers van de sector iets van stabiliteit te bieden en enig zicht te krijgen op de ontwikkelingen op middellange termijn. Op basis hiervan kunnen dan de nodige structurele maatregelen inzake controle, evaluatie en inspectie ten uitvoer worden gelegd.
Uiteraard moeten de Raad en de Commissie in dit verband hun taak volbrengen en het Parlement van hun werkzaamheden op de hoogte houden. Er is te lang getalmd. En ik geloof dat wij de Commissie, de Raad en de lidstaten, vooral dan de regeringen die rechtstreeks bij deze kwestie betrokken zijn, voor deze vertraging op het matje moeten roepen. Maar zoals het spreekwoord zegt: "beter laat dan nooit". Het is dan ook van wezenlijk belang dat de onderhandelingen zo spoedig mogelijk worden afgerond, vooral vanwege de onzekerheid en de angst die het uitblijven van een beslissing onder de vissers en hun familie teweeg zou brengen. Ingeval de onderhandelingen vertraging oplopen en de visserijactiviteiten dienen te worden gestaakt, moeten de vissers en de verwerkende industrie op sociaal­economische compensatiemaatregelen kunnen rekenen.

Miguélez Ramos
Mijnheer de Voorzitter, op initiatief van de socialistische fractie en met de steun van de overige fracties heeft de Commissie visserij deze mondelinge vraag aan de Commissie en aan de, andermaal afwezige, Raad gesteld, zodat de Europese burgers weten hoe het nu staat met de contacten die met de Marokkaanse autoriteiten worden onderhouden en met de onderhandelingen voor de toekomstige visserijovereenkomst tussen de Europese Unie en Marokko.
U weet wellicht, mijnheer Fischler, dat de huidige overeenkomst op 30 november aanstaande verstrijkt en dat de communautaire vaartuigen die in de desbetreffende wateren vissen, de volgende dag werkloos worden. Op 1 december zullen met andere woorden 7000 Europese vissers zonder werk komen te zitten, zullen 477 communautaire vissersvaartuigen niet langer kunnen uitvaren, komen 10.000 arbeidsplaatsen in de conserven- en visverwerkingsindustrie in het gedrang en staan nog duizenden andere banen die verband houden met het op de markt brengen van visserijproducten en havenactiviteiten, op de tocht.
Mijnheer de commissaris, ik wil erop wijzen dat het hier gaat om arbeidsplaatsen in kustgebieden die sterk afhankelijk zijn van de visserij, in regio's van doelstelling 1, waar de visserij de hoofdactiviteit is.
In mijn regio, Galicië, houden 45 van de 56 economische activiteiten verband met de visvangst. De communautaire vloot die in deze wateren vist, is voortdurend ingekrompen, mijnheer de commissaris, en het aantal vaartuigen en vissers is akkoord na akkoord gedaald. Dat lijkt mij normaal, maar men mag niet willen dat vaartuigen en vissers die hier al decennia lang vissen - dus lang vóór de Overeenkomst van Jamaica gesloten werd - van vandaag op morgen verdwijnen.
Wij hebben het al gehad over steun uit hoofde van het FIOV voor de getroffen reders en vissers. Mijnheer de commissaris, ik wil u zeggen dat deze vissers en reders om te beginnen geen steun wensen. Zij willen werken op zee en het werk doen dat zij kennen en waarbij zij zovele gevaren lopen.
Bovendien zal deze steun nooit een deel van de door deze stopzetting getroffen bevolking bereiken: Manuela die een viswinkel heeft, Antonio met zijn winkel van huishoudelijke apparaten, of de werknemers van de scheepstimmerwerkplaats in Rianxo in Galicië. Er zullen immers geen schepen meer zijn die hersteld moeten worden.
Als deze steun betaald wordt met de al beperkte middelen van het FIOV, die tot doel hebben de vloten aan te passen en te renoveren, zullen er bovendien minder middelen overblijven voor deze doelstellingen van dit visserijfonds, mijnheer de commissaris. Dit Parlement sprak zich vier jaar geleden al uit voor de instelling van een specifieke begrotingslijn met middelen die kunnen worden gebruikt bij stillegging van de vloot, bij onvoorziene crises en gebeurtenissen, zoals vertraging bij de hernieuwing van overeenkomsten.
Na afloop van de vorige overeenkomst konden de vissersvaartuigen zeven maanden lang niet uitvaren, mijnheer de commissaris. Tevens dienden een aantal natuurlijke biologische rustperiodes in acht genomen te worden, alsmede een aantal andere minder biologische en meer arbitraire rustperiodes die de Marokkaanse autoriteiten oplegden aan de Commissie, die er niet in slaagde haar burgers te verdedigen. Dat blijkt uit het feit dat heel wat vaartuigen onterecht aan de ketting werden gelegd en dat een aantal vaartuigen zelfs buiten de exclusieve economische zone van Marokko werden geënterd.
Ik wil de commissaris vragen wat hij voornemens is te doen om te vermijden dat deze situatie zich opnieuw voordoet, want dat weet ik nog altijd niet. Ik weet evenmin - nu de commissaris het zelf vermeldt - welk standpunt hij op de top van Seattle zal innemen en hoe hij de visserij denkt te verdedigen. Mijnheer de commissaris, ik heb vastgesteld dat u de landbouw heel actief verdedigt in de kranten, maar ik heb u nog niets horen zeggen over de visserij. Mijns inziens zou het nuttig zijn dat u een verdedigingslinie voor de Europese visserijactiviteiten opwerpt.
Ook de Raad slaat een slecht figuur, en het is met name onbegrijpelijk dat hij zo passief is op het ogenblik dat hij de Commissie een mandaat verleent om onderhandelingen met de Marokkaanse regering te beginnen.
Mijns inziens kan de traagheid van de Raad enkel verklaard worden door een gebrek aan druk van de zijde van de regering van de lidstaat die het meest bij deze overeenkomst gebaat is. Dit gebrek aan belangstelling van de Raad blijkt andermaal uit het feit dat hij vandaag afwezig is tijdens dit debat. De Raad heeft onvoldoende belangstelling voor de visserijovereenkomst met Marokko en betoont onvoldoende respect voor dit Parlement, dat alle Europese burgers vertegenwoordigt.
Het Europees Parlement, dat zich overeenkomstig de instemmingsprocedure over de toekomstige overeenkomst moet uitspreken, moet - mijns inziens - tezamen met de overige instellingen bij de onderhandelingen met de Marokkaanse regering betrokken worden. Het Parlement mag niet zoals gewoonlijk laattijdig en slecht geraadpleegd worden.
Mijnheer de commissaris, ik wil u zeggen dat de huidige overeenkomst naar mijn mening al een aantal kenmerken van een overeenkomst van de tweede generatie vertoont, en dat u bijgevolg niet op het standpunt mag blijven dat u eerder innam toen u zei dat de onderhandelingen heel moeilijk zouden verlopen.
Deze overeenkomst biedt meer dan alleen maar financiële compensatie. Er bestaan al een aantal gemengde ondernemingen van Europese en Marokkaanse bedrijven en er zullen er nog volgen, maar dit mag niet de enige vorm van samenwerking zijn. Wij kunnen immers niet eisen dat de reders hun vissers met al hun kennis ontslaan, en wij zullen als socialisten niet dulden dat ondernemingen kunnen blijven bestaan ten koste van hun werknemers.
De bestaande en de toekomstige visserijovereenkomst zijn tevens een toonbeeld van de Euro-mediterrane associatie en komen beide partijen ten goede. De Gemeenschap moet in de toekomstige overeenkomst haar technische diensten aan Marokko aanbieden zodat het land zijn vissersvloot kan ordenen.
Mijnheer Fischler, u bent nog niet of slechts in negatieve zin in beeld geweest op het gebied van de visserij. Wij hebben nog niets van u gehoord, en wanneer ik zeg dat u in negatieve zin bent opgevallen, is dat omdat u bij aanvang van uw ambtstermijn de ongelukkige uitspraak deed dat het Directoraat­generaal Visserij waarschijnlijk zou worden afgeschaft. Zoals u weet, zorgden deze woorden voor een echte storm in de sector.
Ik wil u evenwel zeggen dat wij u dit niet ten kwade zullen duiden, mijnheer de commissaris. U was waarnemend commissaris en ik sluit mij aan bij de woorden van mijn collega, de heer Varela Suanzes-Carpegna, dat u een zware taak wacht. Mijnheer de commissaris, ik hoop dat u deze onderhandelingen op een goede manier voert, dat u ze tot een goed einde brengt, en dat u de belangen van de Europese vissers verdedigt, zoals de Marokkaanse regering de belangen van haar vissers zal verdedigen.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, onze fractie heeft deze resolutie om een aantal zwaarwegende redenen niet ondertekend. Wij vinden het erg eenzijdig en onbeschaamd dat Marokko wordt gevraagd aan alle Europese eisen te voldoen, terwijl wij geen rekening houden met de Marokkaanse wensen. Wij groenen vinden dat Marokko zelf moet uitmaken hoe het zo goed mogelijk gebruik kan maken van de natuurlijke rijkdommen in zijn eigen wateren.
Een van de meest betreurenswaardige aspecten van deze resolutie is dat er aan de kwestie van de Westelijke Sahara geen aandacht wordt besteed. Gisteravond heeft een vertegenwoordiger van het Saharaoui-volk met de groenen gesproken. Hij vertelde ons dat er voor de kust van de Westelijke Sahara wordt gevist door schepen die onder EU-vlag varen. De grens van de Westelijke Sahara is bepaald op 27º 4' . Ten noorden daarvan ligt Marokko, ten zuiden de Westelijke Sahara. Wij weten allemaal dat het de bedoeling is dat het Saharaoui-volk spoedig gaat stemmen in een referendum over zelfbeschikking, maar de Marokkanen hebben natuurlijk wel allerlei problemen opgeworpen.
Geen enkel EU-land heeft de Marokkaanse soevereiniteit over de Westelijke Sahara erkend, maar volgens de Saharaoui's betaalt tezelfdertijd de EU wel 500 miljoen euro aan Marokko. Schepen uit de EU vissen op heek en andere vissoorten in wateren voor de Marokkaanse kust, terwijl Marokko juridisch geen zeggenschap heeft over die wateren. Veel mensen zijn van mening dat dit neerkomt op illegale visvangst. Sommigen zouden het misschien zelfs piraterij noemen. Dat zijn heel zware beschuldigingen, en ik wil erop wijzen dat soortgelijke beschuldigingen ook in verband met Somalië zijn geuit.
Ik wil de Commissie vragen welke garanties zij ons kan geven dat dit niet zo is. In de bestaande overeenkomsten met Marokko wordt voorzien in een experimenteel satelietsysteem. Kan de Commissie aan de hand van gegevens bevestigen dat vaartuigen uit de EU zich niet schuldig maken aan illegale visvangst? Ik moet daaraan toevoegen dat de genoemde vertegenwoordiger nadrukkelijk heeft gezegd dat de Saharaoui's beslist niet tegen overeenkomsten tussen de EU en Marokko zijn. Zij willen alleen dat die "legaal" zijn, dat wil zeggen, dat ze beperkt blijven tot Marokkaanse wateren.
Wij hebben niet alleen op dit punt moeite met de resolutie, ook al is het een bijzonder ernstige kwestie. De groenen willen vooropstellen dat zij niet, zoals veel mensen wel denken, tegen visserijovereenkomsten met derde landen zijn. Wij willen echter wel dat er belangrijke voorwaarden aan zulke overeenkomsten worden verbonden. Wij willen dat ze billijker worden, minder sociale en milieuschade veroorzaken, en passen bij het overige beleid van de Gemeenschap.
Wij willen dat er enkele specifieke criteria worden gehanteerd. In de eerste plaats - en dit geldt voor alle visserijovereenkomsten van de EU, niet alleen die met Marokko - moet er een preventieve aanpak worden gevolgd. De meeste mensen zijn het daar in theorie mee eens, maar houden zich er in de praktijk niet aan. Simpel gezegd, betekent dit dat er duidelijke wetenschappelijke bewijzen moeten zijn dat het behoud van de visstand niet in gevaar wordt gebracht door de intensievere bevissing die het gevolg is van de voorgestelde EU-activiteiten. Als we er niet zeker van kunnen zijn dat er genoeg vis van een bepaalde soort rondzwemt, dan zouden we die soort niet in de overeenkomst moeten opnemen.
Het tweede criterium is dat er een regionale aanpak moet worden gevolgd. Alle landen die betrokken zijn bij het vissen op de betrokken visbestanden, of het nu kuststaten of verafgelegen landen zijn, moeten worden betrokken bij het evalueren van de visstand en bij de onderhandelingen over hoeveel er mag worden gevist en door wie. Deze aanpak is erg succesvol gebleken bij de tonijnvisserij in het zuidelijk deel van de Stille Oceaan, en er bestaat geen enkele reden om die aanpak hier niet te volgen.
De Europese Unie onderhandelt steeds maar met één staat tegelijk. Dat is onaanvaardbaar. Controle is ook een groot probleem bij de meeste van deze overeenkomsten. De derde landen in kwestie hebben gewoonweg niet de middelen om te garanderen dat schepen uit de EU of uit andere verafgelegen landen zich aan de regels houden.
We weten wat voor problemen de lidstaten in hun eigen wateren hebben, dus het moet voor die andere landen helemaal moeilijk zijn om die problemen te beheersen. Satellietsystemen betekenen een heel kleine, maar positieve stap, maar er moet nog veel meer gebeuren. In 1997 heeft de Raad om een diepgaande analyse van de visserijovereenkomsten van de EU met derde landen gevraagd, en het rapport met de conclusies is nu beschikbaar. Het is dinsdag door de Raad besproken. Wij juichen dit onderzoek toe, en hopen dat de Raad nu zowel in eigen kring als met maatschappelijke groeperingen een breed debat over deze visserijovereenkomsten van de EU zal aangaan.
Sommige conclusies van het rapport zijn twijfelachtig, maar het bevat tenminste wat harde feiten en cijfers over de overeenkomsten. Daar was grote behoefte aan, en daar werd ook al lang om gevraagd.
Net als de sprekers voor mij - en de meeste sprekers na mij, vermoed ik - wil ik nog een ander punt naar voren brengen. Het betreft het belang dat deze en andere visserijovereenkomsten hebben voor bepaalde regio's in de Gemeenschap die sterk afhankelijk zijn van de visserij. De groenen begrijpen dat deze in een benarde situatie verkeren, en vertrouwen erop dat degenen die in de visserijsector werken een gepaste vergoeding zullen krijgen in het geval de visserij stil komt te liggen. De EU bewijst hun met het huidige beleid echter een slechte dienst, door hun voortdurend hoop te geven dat zij ergens anders kunnen gaan vissen. Daarmee wordt valse hoop gewekt. Het is duidelijk dat er grenzen zijn aan de beschikbare hoeveelheid vis. De FAO waarschuwt al jaren dat dit een probleem is, maar desondanks gaan wij steeds ergens anders op zoek naar vis totdat we nergens anders meer heen kunnen. Als we naar de communautaire statistieken over de werkgelegenheid in deze sector kijken, dan blijkt duidelijk dat die terugloopt. Voor een groot deel is dat te wijten aan de voortdurende industrialisatie van de sector. Er worden steeds grotere schepen gebouwd, die met steeds minder mensen toe kunnen. Dat maakt het leven van vissers er wel makkelijker en veiliger op, maar maatschappelijk moet er wel een prijs voor worden betaald in de vorm van werkgelegenheid. De werkgelegenheidssituatie moet in alle sectoren van de visserij worden bestudeerd. De werkgelegenheid wordt door tal van factoren beïnvloed, onder andere door het structuurbeleid, waarin bij het reguleren van de afmetingen van schepen geen rekening wordt gehouden met het werkgelegenheidsaspect.
Tenslotte kom ik nog even terug op het recht van Marokko om voor zichzelf te beslissen. Namens de fractie van de groenen ben ik vorig jaar met de Commissie visserij naar Marokko geweest, en de Marokkanen wonden er geen doekjes om dat zij de laatste overeenkomst eigenlijk niet hadden willen ondertekenen. Zij hadden dat pas gedaan onder extreme druk van de Europese Unie, inclusief een brief van Jacques Santer die de Marokkanen met veel bidden en smeken vroeg om nog één keer akkoord te gaan. Dit zou de laatste overeenkomst zijn, zei hij, maar de EU had tijd nodig om een andere oplossing te vinden. Er is echter niets gedaan om andere oplossingen te vinden, en dat moet wel gebeuren. Wij kunnen onze wil niet aan andere landen opleggen. Wij moeten hun rechten respecteren, en rechtvaardige overeenkomsten met andere landen afsluiten.

Miranda
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het kort houden aangezien onze collega Salvador Jové Peres namens mijn fractie zo dadelijk uitvoeriger op dit onderwerp zal ingaan. Ik wil er slechts op wijzen dat deze kwestie bijzonder belangrijk en bijzonder actueel is, zowel voor wat de visaanvoer als voor wat de hiermee verbonden directe en indirecte arbeidsplaatsen betreft. En uiteraard ook vanwege de negatieve gevolgen die het niet uitvaren van de in de Marokkaanse wateren actieve vloten zou meebrengen, met alle spanningen en sociale kosten van dien.
In dit verband zie ik mij genoodzaakt te onderstrepen dat wij vier of vijf jaar geleden een grove vergissing hebben begaan door een visserijovereenkomst te ondertekenen die buiten het ruimere tussen de Europese Unie en Marokko gesloten samenwerkingsakkoord valt. Wij hebben toen reeds op de daaraan verbonden risico's gewezen en nu staan wij voor nieuwe onafwendbare gevolgen. Ik denk dan onder meer aan de eis om een groter aantal Marokkaanse vissers in de communautaire vissersboten tewerk te stellen, de beperkte toekenning van visvergunningen, waarvoor enkel nieuwe gemengde ondernemingen in aanmerking komen, de verplichting om de vis in Marokkaanse havens te lossen, meer concessies op landbouwgebied, enzovoorts.
Het is natuurlijk onze wens dat de gesprekken met het Koninkrijk Marokko snel en efficiënt verlopen en voor beide partijen voordelen opleveren. Maar anderzijds lijkt het ons fundamenteel dat de op te starten onderhandelingen, die waarschijnlijk heel wat voeten in de aarde zullen hebben en veel tijd in beslag zullen nemen, op communautair vlak een duidelijke koers aanhouden. Ten eerste zijn wij van oordeel dat de visserijovereenkomst in de algemene samenwerkingsovereenkomst die wij met Marokko hebben gesloten, moet worden opgenomen. Verder mogen op landbouwgebied geen nieuwe concessies worden gedaan en geen nieuwe tegenprestaties worden geboden. Bovendien moet het huidige aantal arbeidsplaatsen binnen de visserijsector worden gehandhaafd. Tot slot zou ik nog een laatste maar daarom niet minder belangrijk punt willen aanstippen. Wij moeten de nodige voorzieningen treffen en gepaste compensatiemechanismen inbouwen voor het geval dat de communautaire vloot niet kan uitvaren, hetgeen wij uiteraard moeten trachten te vermijden.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, de visserijovereenkomst met het Koninkrijk Marokko is veruit de belangrijkste overeenkomst die de Europese Unie gesloten heeft in termen van het aantal communautaire schepen, de nieuwe mogelijkheden voor de visserij en het aantal mensen dat er bij betrokken is. Er zijn namelijk meer dan 8000 vissers en meer dan 20.000 werknemers die bij deze overeenkomst baat hebben.
Een aantal regio' s behorend tot meerdere lidstaten van de Europese Unie is in grote mate, om niet te zeggen geheel, van deze visserijovereenkomst afhankelijk. We weten allen dat als deze overeenkomst niet wordt verlengd, de gehele visserijsector in de Europese Unie hier indirect de gevolgen van zal ondervinden. De schepen die dan niet meer in de Marokkaanse wateren kunnen vissen, zullen immers hun activiteiten moeten verplaatsen naar andere zones, wat gevaarlijke kettingreacties teweeg kan brengen en het bestaande evenwicht kan verstoren. Dat zou voor ons allen schadelijke gevolgen kunnen hebben.
De Commissie had kunnen weten dat de Marokkanen geduchte onderhandelaars zijn, en daar rekening mee moeten houden. De onderhandelingen over de huidige overeenkomst verliepen destijds al moeizaam. Het is bovendien geheel legitiem dat Marokko zijn visbestanden zo goed mogelijk probeert te beheren en hierbij uitgaat van zijn eigen belangen. We kunnen Marokko dit niet kwalijk nemen. We zullen derhalve met alle Marokkaanse wensen rekening moeten houden bij de onderhandelingen over een nieuwe overeenkomst.
Heeft de Commissie onze Marokkaanse vrienden voldoende attent gemaakt op de ernstige gevolgen voor de lidstaten van de Europese Unie in het geval de visserijovereenkomst niet wordt verlengd? Wij hebben de indruk dat de Commissie zich op dit punt niet de benodigde inspanningen heeft getroost. De bestaande visserijovereenkomst loopt op 30 november aanstaande af. De Commissie heeft te lang met het aanvragen van een onderhandelingsmandaat gewacht. De nieuwe onderhandelingen zijn dus nog niet van start gegaan, terwijl de bestaande overeenkomst deze maand afloopt.
Stel dat de onderhandelingen vastlopen, mijnheer de commissaris, welke voorzieningen worden er dan getroffen voor de schepen die hierdoor direct getroffen worden, voor de benadeelde partijen in de visserijsector en voor de van de visserij afhankelijke regio' s, met in het bijzonder de regio' s die onder doelstelling 1 en 2 vallen, zoals in onze gezamenlijke resolutie staat vermeld? We moeten immers voorkomen dat deze partijen het slachtoffer worden van de catastrofale gevolgen van een eventuele beëindiging van de overeenkomst. U was zojuist behoorlijk vaag over dit zeer belangrijke punt, mijnheer de commissaris. Het is duidelijk dat de Commissie zich met betrekking tot dit vraagstuk passief en laks opstelt en tekort schiet, terwijl ze hier een zeer belangrijke taak heeft die haar in de Verdragen is toebedeeld.
Als de Commissie nu niet alles in het werk stelt om de visserijovereenkomsten als zeer belangrijke pijler van het GVB te behouden, zullen de beroepsmensen in de visserijsector terecht eisen dat het GVB op de helling wordt gezet en de bilaterale overeenkomsten worden hersteld. Met behulp van een dergelijk bilateraal kader kunnen de lidstaten immers direct visserijovereenkomsten met derde landen sluiten en zo de vitale belangen van hun onderdanen zo goed mogelijk verdedigen.
Ik wil hiermee aangeven, mijnheer de commissaris, dat de onderhandelingen met Marokko van zeer groot belang zijn voor de toekomst van het GVB. We hopen dus dat u in Brussel, Straatsburg of Seattle de hoge prioriteit van dit vraagstuk zult onderkennen.

Martinez
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mijnheer de commissaris, het onderwerp dat hier op tafel ligt betreft de hervatting van de onderhandelingen over de visserijovereenkomst EG/Marokko die op 30 november afloopt. Het gaat om één van de 29 visserijovereenkomsten die de Europese Unie gesloten heeft, waarvan zo'n 15 met Afrikaanse landen of landen in de Indische Oceaan. De context waarin deze onderhandelingen zich zullen afspelen is duidelijk. Er zijn twee nieuwe elementen die deze onderhandelingen zullen kenmerken: enerzijds het wegvallen van zijne majesteit Hassan II, de laatste grote staatsman van de twintigste eeuw, en anderzijds de kandidatuur voor toetreding van Turkije, over het beginsel waarvan men het enkele dagen geleden eens is geworden. Nu we van plan zijn een land tot de Unie toe te laten treden dat niets met Europa gemeen heeft, zal het moeilijk zijn onze bezwaren tegen de kandidatuur voor toetreding van Marokko met redenen te omkleden. Dit land heeft immers de nodige overeenkomsten met Spanje of Frankrijk, zoals de taal, een gezamenlijke geschiedenis en economische banden.
Vanuit technisch oogpunt wil Marokko globale onderhandelingen die betrekking hebben op het behoud van de visbestanden, de lokale industrie en meer in het algemeen de relatie met de EU op het gebied van de landbouw. Voor de Unie gaan de onderhandelingen met name over geld, in het bijzonder de kosten van 125 miljoen euro per jaar. Het land dat met name van de overeenkomst profiteert is Spanje, dat 20% van zijn visvangst te danken heeft aan de visserijovereenkomst die met Marokko, Mauritanië en Senegal gesloten is. Portugal en Frankrijk profiteren in mindere mate van de overeenkomst en Italië wil er in de toekomst van profiteren. Marokko maakt zich zorgen over de omvang van zijn visbestanden. Andere landen, zoals Groot-Brittannië, maken zich druk om het geld dat met de visserijovereenkomsten gemoeid is. De communautaire begroting voor visserijovereenkomsten is inderdaad aanzienlijk: 300 miljoen euro ofwel 5% van de middelen die aan Europese externe acties worden uitgegeven. Dat is een substantieel bedrag, hoewel we er behoorlijk wat voor terug krijgen. Als ik het Franse instituut IFREMER mag geloven ontvangt de Unie voor iedere geïnvesteerde euro bijna drie euro terug en bedraagt de toegevoegde waarde zo'n 900 miljoen euro. De Spanjaarden profiteren hier in de eerste plaats van. Dit geldt in het bijzonder voor de Canarische Eilanden, waar 91% van de vloot afhankelijk is van deze overeenkomst, en voor Andalusië, waar 75% van de vloot zonder deze overeenkomst geen werk zou hebben. Marokko spint overigens ook garen bij deze overeenkomst: ongeveer 1000 banen zouden bij het wegvallen ervan op de tocht komen te staan en de jaarlijkse toegevoegde waarde bedraagt 36 miljoen euro. De Marokkanen lopen echter het risico dat de visbestanden te intensief geëxploiteerd worden. De wereldvangst lag 40 jaar geleden onder de 20 miljoen ton en is nu bijna 100 miljoen ton. Europa is hier niet verantwoordelijk voor, want onze vangst uit de Middellandse Zee bedraagt nog maar 40% van de totaalvangst. We moeten het gebied waarin deze visbestanden voorkomen, zich uitstrekkend van de haventjes van Oualidia of Media tot aan Mauritanië, dus goed in de gaten houden. Ik ken dit gebied overigens goed. Het omvat onder meer de Westelijke Sahara, een niet-autonoom gebiedsdeel dat al eeuwen onderdeel van Marokko is. Ik wil mevrouw McKenna daar graag op wijzen.
Welk compromis moeten we met de Marokkaanse minister El Khyari sluiten? Van Europese zijde zouden we concessies kunnen doen op het gebied van de ontwikkeling van de Marokkaanse lokale verwerkende industrie, de steun voor wetenschappelijk onderzoek en de ontscheping in de Marokkaanse havens. Aan twee problemen moeten we nog het hoofd bieden. Het eerste heeft betrekking op het beëindigen van de communautaire preferentie met betrekking tot de landbouw. We weten overigens al welke problemen dit oplevert voor de tomatensector, de tuinbouwsector en de sector van de primeurs. Het tweede probleem betreft een punt waarop wij niet mogen toegeven. In ruil voor het recht van de Spanjaarden om in Marokkaanse wateren te vissen, moeten er meer Marokkanen Europa worden binnengelaten, terwijl Europa al 18 miljoen werklozen heeft.
Mijnheer Fischler, u heeft aangekondigd dat u in Seattle aanwezig zult zijn. We moeten het probleem dus op een veel hoger niveau benaderen. Het gaat niet uitsluitend om onderhandelingen over de visserij, maar om veel bredere onderhandelingen op Euro­mediterraan, ja zelfs WHO-niveau. Als we in Seattle de Verenigde Staten hun zin geven op het punt van de extra landbouwsteun, dan wordt het moeilijk Marokko op landbouwgebied vergelijkbare concessies te onthouden. Het is duidelijk dat de Marokkaans-Europese verhouding op het hoogste niveau geëvalueerd moet worden. We moeten dus het komende bezoek van zijne majesteit Mohamed VI aan het Europees Parlement aangrijpen om de onderhandelingen op globaal niveau te hervatten. Marokko mag niet gedestabiliseerd worden door idiote opmerkingen, zoals die van mevrouw McKenna van zojuist wat betreft de soevereiniteit van de Saharaoui. We kunnen de gevolgen van zulke opmerkingen immers niet overzien, bijvoorbeeld wanneer Algerije toegang tot de Atlantische kust krijgt.
Europa heeft Marokko nodig en vice versa. Bij de onderhandelingen moeten we verschillende zaken dus niet uit het oog verliezen. We moeten elkaars identiteit en soevereiniteit respecteren en elkaar accepteren voor wie we zijn. Verder moeten we erkennen dat Marokko in de geschiedenis van het Middellandse-Zeegebied, voor Europa in het algemeen en voor Frankrijk in het bijzonder, een speciale culturele positie inneemt.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, dankzij de enorme druk die zowel de Raad, deze Vergadering als de visserijsector op de Commissie heeft uitgeoefend, beschikken we uiteindelijk, nauwelijks een maand voor het verstrijken van de visserijovereenkomst met Marokko, toch over een onderhandelingsmandaat. Als alles meezit is het echter nooit te laat. We beschikken nu tenminste over een goed mandaat met een open karakter, zodat naar verschillende vormen van samenwerking en nieuwe juridische formules gezocht kan worden en beide partijen bevredigende relaties op het gebied van de visserij kunnen onderhouden.
We moeten evenwel de vertraging betreuren, want die heeft geleid tot sociale onrust en nervositeit onder de vissers hetgeen vermeden had kunnen worden. Ook een aantal speculaties en uitspraken heeft meer kwaad dan goed gedaan voor deze onderhandelingen, die, gezien het belang van de overeenkomst, in een discreet en rustig kader en een hartelijke sfeer moeten verlopen. Bovendien lijkt de stopzetting van de visserijactiviteiten momenteel onvermijdelijk en moeten, net als bij het verstrijken van de vorige overeenkomst, buitengewone communautaire middelen gevonden worden om het stilliggen van de vloot te financieren.
Ik zal niet terugkomen op de argumenten die een aantal andere collega's al gegeven hebben en waarin op het enorme belang van deze overeenkomst en de sociaal-economische gevolgen ervan gewezen wordt. Ik wil echter wel benadrukken dat de vloot om al deze bekende redenen in onzekerheid gelaten wordt en dat de sector, die een almaar groter deel van de visserijovereenkomsten moet betalen, al verklaard heeft dat hij op de hoogte wenst gehouden te worden van het verloop van deze onderhandelingen. Het spreekt vanzelf dat de onderhandelingen discreet gevoerd moeten worden, maar dat betekent niet dat ze verborgen gehouden mogen worden voor degenen voor wie alles op het spel staat.
De Commissie visserij van dit Parlement weet jammer genoeg maar al te goed wat het betekent om hier en daar om informatie te moeten bedelen bij de onderhandelende partijen, ook in dit tijdperk van transparantie en samenwerking dat we net hebben ingeluid.
Ik ben dan ook net als de sector van mening dat wij deze keer voet bij stuk moeten houden en duidelijk moeten maken dat, ook al vragen en smeken wij al jaren om gewoon als waarnemers bij de onderhandelingen voor visserijovereenkomsten betrokken te worden, deze deelneming niet langer kan worden uitgesteld, mijnheer de Voorzitter. In dit verband betreur ik vooral dat de Raad afwezig is, want deze opmerking is hoofdzakelijk aan de Raad gericht. Een vrij aanzienlijk deel van de beperkte middelen die in de communautaire financiën voor de visserij worden uitgetrokken, gaat naar de overeenkomst met Marokko zodat alleen voor deze overeenkomst onze instemming gevraagd wordt, geachte collega's. Wij zijn bijgevolg juridisch gebonden door het resultaat van de onderhandelingen en hebben dan ook het volste recht om informatie uit de eerste hand te ontvangen, zonder dat wij op de edelmoedigheid van vertegenwoordigers van de Raad of de Commissie behoeven te rekenen om informatie uit de derde hand te krijgen als zij ons die kunnen of willen geven.
Bovendien eisen de burgers informatie. Wij zijn de vertegenwoordigers van de burgers en werden door hen gekozen en alleen daarom hebben wij deze verantwoordelijkheid op ons genomen. Dat betekent dat wij in dit geval tenminste op de hoogte gehouden moeten worden van wat er gebeurt.
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dan ook dat de kwestie van de waarnemers, die alvast in een van de door mijn fractie meeondertekende ontwerpresoluties aan bod komt, eindelijk au sérieux genomen wordt. Ik dring er bijgevolg net als een aantal andere collega's op aan dat eens en voor al prioriteit aan deze kwestie gegeven wordt tijdens de volgende bijeenkomst van de tripartiete dialoog, zoals overigens ook in de ontwerpresolutie gevraagd wordt.

Seguro
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mijnheer de commissaris, de situatie is ons allen bekend. In de loop van dit debat heeft de commissaris nog meer details kunnen vernemen betreffende de kritische toestand waarin wij ons bevinden, vooral dan de vissersgemeenschappen die rechtstreeks door dit probleem worden getroffen.
Het is niet alleen een economisch probleem. En zelfs als het dat wel was geweest, had de Commissie hoe dan ook sneller moeten reageren en een gepast initiatief moeten nemen. Het is tevens een probleem dat betrekking heeft op de relaties tussen twee landen die in een gebied liggen dat vrede en rust behoeft. Daarom is het een strategisch akkoord, niet alleen vanuit het oogpunt van de betrokken vissersgemeenschappen, maar ook ter wille van het evenwicht en de vrede. Dat kan slechts worden bereikt met behulp van diverse samenwerkingsformules, waarvan het onderhavige akkoord een goed voorbeeld is.
Nu wij op dit punt zijn aanbeland, moeten wij ons afvragen hoe het zo ver is kunnen komen. De commissaris is niet nieuw. Hij was reeds lid van de vorige Commissie. Bovendien oefent hij precies dezelfde functie uit en behandelt hij precies hetzelfde dossier. Hij draagt derhalve een bijzonder specifieke en bijzonder concrete politieke verantwoordelijkheid, niet enkel in verband met deze kwestie, maar met betrekking tot alle overige problemen die zich tijdens de voorbereiding van het nieuwe akkoord voordoen.
Om eerlijk te zijn, mijnheer de commissaris, klonk uw uiteenzetting van daarnet allesbehalve overtuigend. Er sprak geen enthousiasme uit. Het leek wel of u hier even een administratieve oplossing kwam aanbieden voor een uitermate zorgwekkende situatie. Ik moet toegeven dat uw houding mij verontrust. En ik ben er zeker van dat mijn collega's hier in dit Parlement er net zo over denken. De vissers zijn er niet mee gebaat te weten dat de Commissie op dit concrete gebied maatregelen zal treffen en bereid is hen te helpen. Mijnheer de commissaris, zij willen weten wat voor soort maatregelen u gaat nemen, welk bedrag met de communautaire subsidie voor steun aan deze vissers gemoeid is en hoelang de Commissie subsidies denkt uit te keren. Zoals mijn collega Miguélez terecht heeft opgemerkt, bestaat het probleem van de vissers immers niet zozeer in de financiële hulp die zij tijdens werkloze perioden ontvangen. Veel meer hebben zij de steun van de Europese Unie nodig om hun beroep te kunnen uitoefenen en hun werk te kunnen doen en op die manier bij te dragen aan de nationale en communautaire rijkdom.
Daarom verzoek ik u om concrete antwoorden, mijnheer de commissaris. U weet dat uw populariteit in Portugal sterk heeft geleden onder de vleeskwestie. Wij hopen dat de vis uw populariteit niet nog meer doet dalen!

Sánchez García
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mijnheer de commissaris, naar aanleiding van deze mondelinge vraag over de visserijovereenkomst wil ik in het algemeen kader van de relaties tussen de Europese Unie en Marokko de nadruk leggen op de regionale dimensie van dit akkoord. Ik heb het hier over een communautaire regio die in politiek opzicht tot Europa, maar qua ligging tot Afrika behoort en in de Atlantische Oceaan voor de Marokkaanse kust ligt: de Canarische Eilanden.
De afgelopen jaren hebben wij, ook tijdens de Spaanse democratische fase, verschillende situaties gekend waarbij de visserij altijd een twistpunt tussen de partijen was in het kader van de afbakening van onze territoriale wateren ten aanzien van de Afrikaanse buurlanden.
Desalniettemin hebben wij in het kader van de overeenkomsten tussen de Europese Unie en Marokko uiteindelijk een aantal vormen van samenwerking bereikt, ook al zijn er nog een aantal andere kwesties hangende zoals de landbouw (tomaten), het milieu (kernenergiebeleid) en het referendum in de Westelijke Sahara, dat ons in ruime mate aangaat.
De landbouw- en visserijcommissie van de Spaanse Senaat brengt momenteel een bezoek aan de Canarische Eilanden om zich persoonlijk te vergewissen van de problemen waarmee de primaire sector - landbouw en visserij - kampt.
Ook de regeringsleider van de Canarische Eilanden heeft gezegd dat hij Marokko wenst te bezoeken teneinde in het kader van het goede nabuurschap dat de relaties tussen twee beschaafde buurlanden moet kenmerken, de dialoog in stand te houden en een rechtstreekse communicatielijn met de Marokkaanse regering open te houden. Zoals de heer Obiols onlangs nog zei tijdens het debat in Brussel over de gezamenlijke lotsbestemming van Europa en Marokko, maakt de complexe realiteit het vaak onmogelijk op een ideale manier te handelen.
Wij rekenen op vrede en stabiliteit in ons deel van de Atlantische Oceaan, en het zou niet slecht zijn om van deze visserijovereenkomst of een ander Europees instrument voor internationale samenwerking gebruik te maken om hiervoor te zorgen.
Ik hoop dat Marokko zijn internationale verbintenissen nakomt, zoals de Marokkaanse autoriteiten op het vorige week in Brussel gehouden colloquium beloofden. Ik hoop hoe dan ook dat wij er dankzij de diplomatie van de Commissie in slagen de algemene belangen van de communautaire vissers die door deze toekomstige visserijovereenkomst tussen de Europese Unie en Marokko getroffen worden, op een aanvaardbare manier te verdedigen.
Tenslotte wil ik een Spaanse uitdrukking in herinnering brengen die mijns inziens vandaag van toepassing is, mijnheer de commissaris: "voor niets gaat de zon op". Daarom ook willen velen van ons u overtuigen van het economisch en sociaal belang van de hernieuwing van de visserijovereenkomst tussen de Europese Unie en Marokko, mijnheer Fischler.

Nogueira Román
) Mijnheer de Voorzitter, ik voer het woord tijdens dit debat om mijn standpunt te verduidelijken en te zeggen dat wij alle standpunten steunen die zowel in het Europees Parlement als in de Commissie kunnen bijdragen tot het sluiten van een nieuwe visserijovereenkomst tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Marokko.
Zoals wij met tien leden van de deelfractie Vrije Europese Alliantie van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie overigens uitdrukkelijk gezegd hebben, steun ik de resolutie die door de Fractie van de Europese Volkspartij, de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten en de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten is ingediend. Wij nemen logischerwijs een standpunt in dat aansluit bij onze opvatting van de relaties van de Europese Unie met derde landen, maar ook van de concrete belangen van de landen die wij hier vertegenwoordigen.
Ik wil dan ook zeggen dat wij de ondertekening van dit akkoord om twee fundamentele redenen steunen. In de eerste plaats omdat wij van oordeel zijn dat deze overeenkomsten met derde landen een geslaagd beleid van de Europese Unie vormen. Dit beleid heeft in dit geval betrekking op een levensbelangrijke sector, die gevolgen heeft voor een aanzienlijk deel van onze samenleving en voor de werkgelegenheid in bepaalde landen. Deze sector is belangrijk voor een levenswijze langs onze kusten, zoals de landbouw ons binnenland bepaalt en - waarom zouden we dat niet erkennen - hij levert een essentiële bijdrage aan de voeding van de gehele Europese Unie.
Het spreekt vanzelf dat wij wensen dat in deze overeenkomsten aandacht besteed wordt aan de instandhouding van de visbestanden. Het spreekt vanzelf dat wij wensen dat de belangen van derde landen verdedigd en gerespecteerd worden. Ik wil er evenwel op wijzen dat niet enkel overeenkomsten met arme landen zoals Marokko, Angola en een aantal andere landen gesloten worden; de Unie sluit in het kader van haar beleid ook akkoorden met Canada, de Verenigde Staten, Australië, Argentinië: landen waarmee met name mijn regio - Galicië - een directe relatie onderhoudt.
Om deze argumenten ten overvloede te herhalen, wil ik tenslotte nog zeggen dat de Spaanse Economische en Sociaal Raad gesteld heeft dat deze overeenkomsten van de Europese Unie met derde landen zevenmaal meer opbrengen dan ze kosten.
Ik zei al dat het probleem vooral betrekking heeft op een aantal Spaanse en Portugese regio's: in Spanje gaat het om de Canarische Eilanden, Andalusië en Galicië. U weet dat met name in Galicië 120.000 arbeidsplaatsen rechtstreeks of onrechtstreeks van de visserij afhangen en dat de overeenkomst met Marokko vooral belangrijk is voor drie heel belangrijke streken: Ribeira, O Morrazo en A Guarda, waar zo'n 150 vaartuigen en 1500 zeelieden afhangen van het sluiten van een overeenkomst met Marokko.
Ik wil hier in herinnering brengen dat de overeenkomst voor economische en sociale samenwerking, die op 15 november 1995 met Marokko gesloten werd, slechts gesloten werd nadat Marokko aanvaard had dat er een visserijovereenkomst moest worden gesloten. Ik zeg dit, omdat uit deze twee overeenkomsten, die als essentieel beschouwd werden voor het houden van de Euro-mediterrane Conferentie in Barcelona, blijkt dat wij in deze visserijovereenkomst aandacht moeten besteden aan het geheel van onze politieke, economische en sociale relaties met dit naburige koninkrijk in het Middellandse-Zeegebied, zoals Marokko en wij overigens wensen.
Ik wil tevens zeggen dat geen enkele overeenkomst die in strijd zou zijn met de echte belangen van de visserijsector, geldig kan zijn. De vloot die in Marokkaanse wateren vist, bestaat uit kleine bedrijven en reders die onmogelijk gemengde ondernemingen met een Marokkaanse meerderheid kunnen oprichten. Het nieuwe akkoord moet dan ook een voortzetting van de bestaande overeenkomst zijn, ook al dienen een aantal clausules gewijzigd te worden. Wij zijn het er natuurlijk mee eens dat deze overeenkomst de economische en sociale ontwikkeling van Marokko ten goede moet komen.
Geachte collega's, wij willen tevens dat de onderhandelingen snel verlopen en wij wensen dat de volledige sector - reders en werknemers - in ieder geval ruime en voldoende financiële steun krijgt tijdens een mogelijke overgangsperiode waarin onze vissers niet in deze wateren mogen vissen.

Jové Peres
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie heeft een eigen resolutie en een aantal amendementen op de resolutie van de overige fracties ingediend. Ik zal niet ingaan op de verschillende aspecten van deze resolutie, want die kent u al, en ik wil het enkel hebben over een aantal concrete zaken die - vrees ik - van belang kunnen zijn in onze toekomstige debatten.
Om te beginnen zijn er de gemengde ondernemingen. Marokko lijkt bereid een overeenkomst te sluiten waarin vooral aandacht besteed wordt aan gemengde ondernemingen. Wat betekent dit? Het zou betekenen dat deze overeenkomst slechts een aantal reders ten goede zou komen. Marokko zou geen belangstelling hebben voor de ambachtelijke vloot en de vloot die in ondiepe wateren vist om gemengde ondernemingen op te richten. Dat zou tot gevolg hebben dat in gebieden als de onze, waar de werkloosheid een enorm probleem is, kleine schepen uit de vaart genomen moeten worden en arbeidsplaatsen zullen verdwijnen. Bovendien nemen gemengde ondernemingen minder communautaire bemanningsleden in dienst en eist Marokko dat meer vis aan land gebracht wordt in Marokkaanse havens. Zodoende zouden nog meer banen verloren gaan. Als dat de kern van de overeenkomst is, zal ze grotere en polyvalente vaartuigen ten goede komen, die overigens al naar andere visgronden op zoek zijn.
Ten tweede moeten we bedenken dat commissaris Fischler - volgens berichten in verschillende Spaanse media - op 26 oktober jongstleden naar het schijnt bereid was om in het kader van de onderhandelingen over de visserijovereenkomst bijkomende concessies voor de invoer van groenten en fruit uit Marokko te doen. Hierbij dient rekening gehouden te worden met drie factoren: om te beginnen worden groenten en fruit geteeld in gebieden van de Europese Unie waar een enorme behoefte aan werkgelegenheid bestaat; ten tweede worden groenten en fruit vaak als pasmunt gebruikt in handelsakkoorden met derde landen, en ten derde werden bij de jongste hervorming van deze sector belangrijke overheidsinstrumenten voor de ordening van de markten ontmanteld. Het is dan ook onaanvaardbaar dat de groenten- en fruitsector moet opdraaien voor een groot deel van het buitenlands beleid van de Europese Unie.
Ik breng in herinnering dat Europees Unitair Links zich er ook al tijdens de onderhandelingen over de nu aflopende visserijovereenkomst tegen verzette dat in het kader van de parallelle onderhandelingen voor de associatieovereenkomst bijkomende invoercontingenten voor groenten en fruit werden toegekend zodat er toch maar een visserijovereenkomst kon worden gesloten. Het was ons vooral om het evenwicht te doen: de visserijovereenkomst gold slechts voor een beperkte periode, terwijl de voorwaarden voor groenten en fruit van permanente aard waren.
Deze concessies worden vaak voorgesteld als een bijdrage aan de ontwikkeling van derde landen. In werkelijkheid is de situatie veel ingewikkelder. Geachte collega's, in Marokko nemen vijf ondernemingen 85% van de productie en uitvoer van tomaten voor hun rekening; de grootste onderneming, Domain Royal, is eigendom van de koninklijke familie en de overige vier bedrijven zijn in handen van de Marokkaanse adel.
De uitzonderingen die in de visserijovereenkomst aan de Marokkaanse visserijsector werden toegekend, kwamen enkel de eigenaar van de grootste vloot voor de vangst van koppotigen, een familielid van de voormalige minister van Buitenlandse Zaken, ten goede. Geachte collega's, dit komt dus veeleer bepaalde belangen in plaats van een rechtvaardige en solidaire ontwikkeling ten goede.
Tenslotte wil ik het nog even hebben over de wijze waarop de onderhandelingen verlopen. Marokko onderhandelt traditioneel niet vóór de eerdere overeenkomst verstrijkt en de vloot niet langer kan uitvaren, met alle sociale spanningen vandien. Dat zal ook nu zo zijn. Deze houding is onaanvaardbaar van de zijde van een zogenaamde partner. Mijn fractie wenst dat de Europese Unie een rechtvaardige en evenwichtige overeenkomst met het Koninkrijk Marokko sluit, maar wij zijn tevens van oordeel dat de toekomstige overeenkomst in het kader van de associatieovereenkomst moet passen zodat het gesjacher kan worden vermeden dat we op geregelde tijdstippen zien en dat voor enorme ongerustheid onder de vissers en heel wat moeilijkheden zorgt.

Portas
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mijnheer de commissaris, laten we eerst de feiten even op een rijtje zetten. 30 november aanstaande zullen de in Marokko vissende Portugese vaartuigen hun werkzaamheden moeten staken. Logischerwijs zullen vele reders eisen dat de vaartuigen worden gesloopt, hetgeen de schroothoop waarin het gemeenschappelijk visserijbeleid is ontaard, alleen maar zal doen groeien. Vele vissers zullen zonder meer werkloos worden zodat het armoedeprobleem dat het gemeenschappelijk visserijbeleid in de hand heeft gewerkt alleen maar zal toenemen. Indien deze visserijovereenkomst niet wordt vernieuwd, zullen nog twee andere Portugese havens ernstige schade ondervinden: niet kunnen vissen, niet kunnen werken, dat is toch een regelrechte aanslag op de meest elementaire mensen- en burgerrechten.
Laten we nu de situatie eens vanuit politiek oogpunt bekijken. De huidige toestand is toe te schrijven aan de onbekwaamheid van de Commissie en de Raad. Het akkoord verstrijkt op 30 november en de termijn om nieuwe onderhandelingen op te starten loopt tot eind oktober van hetzelfde jaar. Zoveel nalatigheid, zoveel traagheid, zoveel luiheid, zoveel inertie, zulk een gebrek aan respect jegens de visserijlanden en de vissers uit het zuiden heb ik nog nooit gezien. Ik duld hierin geen tegenspraak, mijnheer de commissaris, want het is de waarheid.
Ten tweede dient ook op de onachtzaamheid van de Europese Unie te worden gewezen. De dag na de ondertekening van het laatste akkoord was het reeds duidelijk dat Marokko onder geen beding met een eventuele hernieuwing zou instemmen. Maar de jaren gingen voorbij en noch commissaris Bonino, noch de heer Fischler, noch de bevoegde ministers hebben zich de moeite getroost of zijn op het idee gekomen de nodige stappen te ondernemen om te vermijden dat wij hier, een maand voor de feiten, halsoverkop een oplossing uit onze mouw moeten schudden.
Anderzijds tonen de huidige omstandigheden aan dat er wel degelijk iets schort aan de visie van het economisch beleid van de Europese Unie. Wij sluiten met Marokko een handelsovereenkomst voor onbepaalde duur. En we ondertekenen een visserijovereenkomst waaraan een termijn vastzit. Dit betekent niet meer en niet minder dan dat Marokko zijn producten naar believen op de markten van de Europese Unie kwijt kan, terwijl wij slechts tot 30 november 1999 in de Marokkaanse wateren mogen vissen. Wij geven veel meer dan dat wij krijgen. Dat is het gevolg van de ongeremde en onbeteugelde mondialisering die u met hand en tand verdedigt en waarbij u systematisch kiest voor een niets ontziend liberalisme op wereldniveau in plaats van op te komen voor de nationale belangen.
Deze kwestie bewijst dat de gemeenschappelijke beleidsterreinen aan een federalistische aanpak geen boodschap hebben. Het probleem van Marokko beperkt zich eigenlijk tot Spanje. Dat weet iedereen. De Spaanse vloot is de grootste en daarom beschouwen de Marokkaanse vissers de Spaanse vissers als hun concurrenten. De Portugese vloot is kleiner en daarom worden wij niet als concurrenten beschouwd. Hoe ziet de situatie van Portugal eruit? Europa slaagt er niet in onderhandelingen met Marokko op te starten omdat Marokko weigert te onderhandelen en Portugal kan niet met Marokko onderhandelen omdat Europa daarvoor geen toestemming geeft! Op deze manier wordt ons het recht om te vissen ontnomen, terwijl ons land aan zee ligt, en moeten wij afstand doen van ons recht om onze problemen zelf op te lossen, terwijl wij een buurland van Marokko zijn. Wij zijn tot Europa toegetreden om deel uit te maken van een oplossing. Maar wanneer het op visserij en landbouw aankomt, isoleert Europa ons en beschouwt het ons als een deel van het probleem!
Waarde collega's, ik zie maar een manier om dit soort problemen te vermijden. Elk land moet in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid de toestemming krijgen om bilaterale overeenkomsten te sluiten met derde landen die geen overeenkomst met de Europese Unie hebben ondertekend. In naam van het subsidiariteitsbeginsel zou ik dan ook willen vragen bij de herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid de volgende wijziging te overwegen. Elke lidstaat van het gemeenschappelijk visserijbeleid moet bilaterale overeenkomsten kunnen sluiten met derde landen wanneer tussen de Europese Unie en de desbetreffende derde landen geen overeenkomsten bestaan.
Mijnheer Fischler, ik ben hier nog maar drie maanden en ik heb al driemaal kunnen vaststellen hoe u de belangen van Portugal schaadt: uw beslissing in verband met de gekke koeien is volkomen onbegrijpelijk, uw vervolgingswoede jegens de varkensboeren is onaanvaardbaar en nu steekt uw Commissie bovendien geen vinger uit om de problemen in de visserijsector op te lossen. Ik wil u slechts een ding zeggen: ik begin ervan overtuigd te raken dat Portugal voor u niet meer dan een strand is. Als u ooit de kans krijgt om dat strand te bezoeken, zullen de Portugese vissers u er vriendelijk op wijzen dat u in mijn land persona non grata bent.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij hetgeen de meeste parlementsleden die het woord gevoerd hebben, gezegd hebben en ik hoef hier nog weinig aan toe te voegen.
Om te beginnen wil ik de heer Fischler feliciteren omdat hij de portefeuille visserij op een vrij moeilijk moment op zich neemt. Wij hebben de afgelopen vijf jaar met hem samengewerkt en ik vertrouw erop dat hij vooruitgang zal boeken inzake deze kwesties.
Ik ben tegen elke nationalistische redenering gekant. Wij mogen dit debat niet gebruiken om de eigen nationale politieke zaak te bepleiten. Dit is een communautair debat. Het visserijbeleid is een communautair beleid. De Commissie, de Raad en de verschillende instellingen hebben de plicht dit gemeenschappelijk visserijbeleid, waarvan de overeenkomsten met derde landen natuurlijk deel uitmaken, te verdedigen. Ik kom uit een van de drie Spaanse regio's die het meest en rechtstreeks door deze visserijovereenkomst getroffen worden: de Canarische Eilanden. Ik kan u zeggen dat wij altijd al in deze wateren gevist hebben - mijn overgrootouders visten al in deze wateren - en dat het voor de bevolking van deze gebieden vrij onbegrijpelijk is dat deze visserijovereenkomst niet verlengd zou worden.
Mijns inziens zouden we evenwel een fout maken als we de Commissie momenteel onderhandelingsvoorwaarden zouden opleggen. Het Parlement heeft vanmorgen zijn plicht gedaan en in de begroting voor het jaar 2000 een bedrag van 125 miljoen euro opgenomen. Dit bedrag was niet gepland in de financiële vooruitzichten die overeenkomstig het Interinstitutioneel Akkoord tussen de Raad en het Parlement in Berlijn overeengekomen zijn, maar het is absoluut noodzakelijk om de onderhandelingen te kunnen beginnen. Naar mijn mening heeft het Parlement zich van zijn taak gekweten en de Commissie de nodige middelen ter beschikking gesteld om onderhandelingen te voeren. Wij hopen dan ook dat de Commissie haar werkzaamheden voortzet.
Mijns inziens zou het echter ook fout zijn allerlei voorwaarden voor de onderhandelingen te stellen, zoals sommigen hier gedaan hebben. Naar mijn mening mogen wij niet zeggen wat de Commissie moet doen of wat zij niet mag doen. Mijns inziens telt vooral de overeenkomst en is het vooral belangrijk dat er een overeenkomst gesloten wordt.
Er is nog een ander belangrijk aspect: Marokko ligt vlakbij. Deze Europese Gemeenschap is niet gebouwd om andere landen aan te vallen of te bedreigen. Deze Europese Gemeenschap mag niet alleen oog hebben voor haar eigen toekomst, maar moet ook aandacht schenken aan de toekomst van de buurlanden. Wij bespreken momenteel de toekomst van de buurlanden van Midden- en Oost-Europa via hun opneming in de Europese Unie, maar wij moeten ook oog hebben voor de toekomst van de buurlanden aan de zuidelijke oever van de Middellandse Zee. Wij mogen beide zaken niet verwarren. Ik denk niet dat de problemen van Marokko zullen worden opgelost als wij Marokkaanse migranten opnemen. Intussen komen echter wel elke week twintig of dertig Marokkanen in kleine bootjes - de zogenaamde pateras - op mijn eiland aan. Zij lopen enorme risico's bij de overtocht en velen van hen verdrinken. Wij worden geconfronteerd met een kritieke situatie op enkele minuten van onze eigen kusten, in een vlakbij gelegen land. Mijns inziens kan de Commissie in naam van deze rijke Europese Unie Marokko tijdens deze onderhandelingen best voldoende compensaties aanbieden zodat er een visserijovereenkomst kan worden gesloten.
Het zou natuurlijk jammer zijn als wat de vorige keer gebeurd is zich nu herhaalt, want toen liep de hernieuwing van de overeenkomst zeven maanden vertraging op. Ik reken op de bekwaamheid van de commissaris en de houding van de Commissie, van onze Raad en van onze regeringen om een goede overeenkomst te sluiten zodat wij onze visserijactiviteiten kunnen voortzetten en - waarom ook niet - Marokko en de Marokkaanse burgers voordeel halen uit het voorrecht dat zich in hun territoriale wateren zulke rijke visgronden bevinden.

Krivine
Mijnheer de Voorzitter, het vraagstuk inzake de hernieuwing van de visserijovereenkomst EG/Marokko geeft duidelijk aan hoe aan het algemene beleid van Europa vorm is gegeven in de begroting. We hebben vanochtend uitvoerig over die begroting gesproken en de onderliggende gedachte ervan aan de kaak gesteld.
Wij zijn tegen vermindering van de kredieten die in het kader van de steun aan ontwikkelingslanden worden verleend. Europa is rechtstreeks verantwoordelijk voor de dramatische situatie in Afrika. Allereerst als voormalige koloniale mogendheid, maar ook omdat ze rijkdommen uit deze landen weg bleef halen nadat deze onafhankelijk geworden waren. De aard van deze steun moet geheel herzien worden. Tot op heden konden immers dankzij deze steun de neokoloniale banden gehandhaafd blijven. De zittende heersers en multinationale ondernemingen, waaronder met name Elf, hebben hiervan geprofiteerd. De armoede van de bevolking van de ontwikkelingslanden is echter nog altijd uitzichtloos. We moeten de belangen van de werknemers in de visserijsector, de Europese landen en de Afrikaanse landen behartigen door hun gemeenschappelijke belangen en hun strijd tegen de machtige kapitalistische belangen als uitgangspunt te nemen.
Wat Marokko en de onderhavige visserijovereenkomst betreft, kunnen we de rechten van de Saharaoui niet langer ontkennen. We moeten allereerst hun recht op zelfbeschikking en een onafhankelijke staat erkennen als blijkt dat een dergelijke staat hun streefdoel is. Verder moeten de natuurlijke rijkdommen van hun gebied beschermd worden, dat wil zeggen hun fosfaatvoorraden en visbestanden. Deze visbestanden worden immers door deze overeenkomst bedreigd.
Ik wil tenslotte de aandacht vestigen op de zeer gespannen sociale situatie in de Marokkaanse visserijsector. In de meeste havens van het land wordt al enkele weken gestaakt, maar de ordetroepen proberen de staking op hardhandige wijze te beëindigen. Net als in september 1998 gaat de strijd om het verkrijgen van de belangrijkste sociale rechten, betaalde vakanties, sociale zekerheid, pensioen op 55-jarige leeftijd en een gegarandeerd minimuminkomen. De Marokkaanse zeevissers eisen echter ook gerechtigheid na de moord op de grondlegger van hun vakbond, de heer Mounacir, door de politie van Basri. Ik wil hier onze solidariteit met deze vissers betuigen.

Hernandez Mollar
Mijnheer de Voorzitter, in deze fase van het debat valt mijns inziens niets nieuws en origineels meer te zeggen, maar als lid van de Commissie visserij en vertegenwoordiger van de burgers en de belangen van Spanje en Andalusië wil ik desalniettemin twee korte opmerkingen maken.
In de eerste plaats wil ik zeggen dat de ogen van duizenden Andalusische en Spaanse gezinnen op ons gericht zijn. Zij hopen dat met daden bewezen wordt dat de Commissie en in het bijzonder de Raad het sluiten van een goede overeenkomst met Marokko momenteel als hun belangrijkste en dringendste opdracht beschouwen. Zoals u al zei, mijnheer de commissaris, is dit moeilijk, maar niet onmogelijk. Werkgelegenheid is een prioritaire doelstelling van de Europese Unie; het volstaat evenwel niet werkgelegenheid te scheppen, we moeten ook vermijden dat banen verloren gaan. Mijn regio, Andalusië, kent de hoogste werkloosheid van de Unie en zowat de helft van de vissersvaartuigen die in Marokkaanse wateren vissen, komt uit Andalusië.
Ten tweede wil ik erop wijzen dat Marokko prioriteit geniet in het kader van de Euro-mediterrane relaties. Marokko en de Europese Unie zijn belangrijk voor elkaar en zij hebben elkaar nodig. Een onbuigzame houding en boze woorden staan een goede verstandhouding en samenwerking in de weg. Het Parlement kan en moet aan deze verstandhouding bijdragen aangezien wij de legitieme vertegenwoordigers van alle Europese burgers zijn, die momenteel logischerwijs vol verwachting en bezorgdheid naar de resultaten van de komende onderhandelingen uitkijken. Het onderhandelingsklimaat is evenmin gebaat bij spektakels als dat van vanmorgen en bij de resolutie die verschillende fracties hebben ingediend, gewoon omdat sommigen in de schijnwerpers willen staan. Wij bewijzen de werknemers in de visserijsector en hun gezinnen zeker geen dienst wanneer sommige politici alleen maar met hun foto op de voorpagina van de kranten willen staan of, zoals wij bij ons zeggen, allerlei zaken door elkaar halen. Mijns inziens is het hoogst ongepast om het met name in dit debat over de Westelijke Sahara te hebben.
De Commissie, de Raad en het Parlement moeten eensgezind en op een gecoördineerde en doorzichtige wijze handelen. Niets zou de tegenpartij beter uitkomen dan ons gebrek aan eensgezindheid en tegenstrijdige uitspraken over een kwestie die zo cruciaal is voor onze belangen en ook voor die van Marokko zelf.

Casaca
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, het is hier reeds gezegd, men kan moeilijk beweren dat het verstrijken van dit akkoord ons voor een verrassing stelt. Het scenario is immers reeds sinds december 1995 bekend.
Wij stellen dan ook met ongeloof vast dat de Commissie ons nog steeds niet heeft geïnformeerd over de wijze waarop zij deze situatie denkt aan te pakken. De optie van de Commissie om het hoofdbestanddeel van de FIOV-verordening later in een uitvoeringsverordening op te nemen heeft ervoor gezorgd dat de visserij het enige aspect van de landbouw en de structurele beleidsterreinen is waarover in de eerste zes maanden van dit jaar geen beslissing is genomen. Er dient tevens op gewezen te worden dat het voorstel voor een uitvoeringsverordening van de Commissie, in de veronderstelling dat het wordt aangenomen, ons niet vooruithelpt. In punt 3 van artikel 17, dat op de financiële compensatie ingeval van tijdelijke staking van de werkzaamheden betrekking heeft, wordt de vissers immers elke vorm van schadevergoeding ontzegd en zijn op de reders ronduit belachelijke maximumbedragen van toepassing!
Ik weet niet of de commissaris beseft dat een van de jaarlijkse financiële plafonds die hij voorstelt om dit soort problemen in de lidstaten te verhelpen lager ligt dan het salaris dat hijzelf als Europees commissaris ontvangt. Wij weten dat de commissaris zich er bij het aanvaarden van zijn nieuwe verantwoordelijkheden op het gebied van de visserij op liet voorstaan dat tussen hem en de zee een grote afstand ligt. De commissaris mag nochtans niet vergeten dat hij Europa vertegenwoordigt en dat zowel aan de kusten van het vasteland als op eilandengroepen zoals de Azoren en Madeira heel wat mensen met de zee hun brood verdienen. En toevallig zijn het juist die mensen die het vaakst aan hun lot worden overgelaten en de meeste steun behoeven.
Om af te ronden zou ik nog willen zeggen dat ik het volledig eens ben met twee punten die hier door mijn collega en vriend Manuel Medina Ortega te berde zijn gebracht. Wij, Portugese socialisten, zijn sterk gekant tegen elke vorm van nationalisme en renationalisatie. Wat ons echter bijzonder na aan het hart ligt, zoals trouwens ook mijn vriend António José Seguro aan de orde heeft gesteld, is de steun aan Marokko. In tegenstelling tot wat sommige sprekers hier hebben gesuggereerd, mag deze overeenkomst niet vanuit louter commercieel oogpunt worden beschouwd. Maar daarvoor is het onontbeerlijk, mijnheer de commissaris, dat u de houding die u in het verleden met name jegens mijn land hebt aangenomen, drastisch wijzigt.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, Shakespeare schreef dat Bohemen aan zee lag. Beieren is een buurland van Bohemen, dus ligt ook Beieren aan zee. Dat is de realiteit geworden in de Europese Unie. Nu is inderdaad Marokko een buurland van Beieren, net zoals Spanje aan Polen grenst. Alle Europese problemen zijn problemen voor alle EU-landen en daarom wil ik u zeggen dat deze visserijovereenkomst Europa in zijn geheel aangaat. Deze betreft de Europese Unie in haar geheel. Deze overeenkomst is geen lokaal verschijnsel. Natuurlijk moeten wij de belangen van de vissers waarborgen, maar wij moeten ook beseffen dat deze visserijovereenkomst met algemene milieuproblemen en algemene vraagstukken van buitenlands- en veiligheidsbeleid voor heel de EU gepaard gaat.
Het is onze taak Marokko te stabiliseren en daarom ben ik stomverbaasd over de toon die de heer Jové zowel met zijn amendementen als nu ook met zijn redevoering in dit debat heeft gebracht. Laten wij blij zijn dat zijn klassestrijdkreten van vandaag in Marokko nog niet hebben geleid tot een socialistische stelsel zoals dat van Libië en Algerije, waarvan wij nu nog de wrange vruchten plukken. Laten wij blij zijn dat in Marokko onder de nieuwe koning geleidelijk aan een democratie ontluikt en laten wij derhalve proberen dit tere plantje van de democratie te doen gedijen.
Juist Spanje heeft voorbeeldig werk verricht voor Europa door zijn verstandig compensatiebeleid jegens Marokko, waarbij bijvoorbeeld ook collega Medina Ortega betrokken was. Zijn redevoering was uitstekend en zeer belangrijk. Ik wil dan ook in alle duidelijkheid zeggen dat wij natuurlijk de visserijbelangen van de betrokken Spaanse en andere Europese vissers moeten waarborgen, dat is in ons aller belang, maar wij moeten ook spoedig zorgen voor een verstandige overeenkomst waarin rekening kan worden gehouden met de milieubelangen en de vraagstukken van buitenlands- en veiligheidsbeleid. Wij zouden een fout begaan als wij in een demagogie vervielen die onze buur zou kunnen destabiliseren. Dan worden namelijk we weer eens pas wakker als het te laat is, zoals nu in de Balkan en de Kaukasus het geval is.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u voor het feit dat u mij hebt laten opsporen en mij nu de gelegenheid biedt om het woord te voeren. Mijnheer de commissaris, door de ontwikkelingen in het internationale zeerecht sedert de jaren ' 70 heeft de Europese vloot talrijke traditionele visgronden verloren. Ongeveer 35% van de wereldzeeën en 90% van de visbestanden vallen uitsluitend onder de bevoegdheid van de kuststaten. Daarom was de Europese Gemeenschap gedwongen internationale overeenkomsten te sluiten om opnieuw toegang te krijgen tot de visgronden en daarmee het bestaan van vele communautaire vissers te garanderen. Momenteel zijn meer dan twintig visserijovereenkomsten met derde landen van kracht en deze gaan van enkel uitwisseling van visserijrechten tot afspraken over toegang tot visbestanden tegen financiële compensatie.
Ik wil hier wijzen op de betekenis van de visserijovereenkomsten voor de EU. Deze zijn voor ons van vitaal belang. Dankzij deze overeenkomsten kan men uiteindelijk de ongeveer 40.000 arbeidsplaatsen in deze sector van de Europese Unie waarborgen. Daarom speelt een internationale overeenkomst als die met Marokko ook zo' n buitengewoon belangrijke rol. Daarmee garandeert men de bevoorrading van de consumenten en de verwerkende industrie met visserijproducten tegen redelijke prijzen. Wij zien dus hoe groot het belang is van de visserijovereenkomsten voor de EU. Daarom moet worden onderhandeld over de sluiting van nieuwe en de hernieuwing van bestaande overeenkomsten.
Vandaag spreken wij over de hernieuwing van de overeenkomst met Marokko. Ik kan mij nog heel goed de lange onderhandelingen van vier jaar geleden herinneren, waarover ook meerdere resoluties van het Parlement zijn opgesteld. Deze overeenkomst heeft een enorm sterke sociale en economische weerslag op - zoals wij zojuist hebben gehoord - met name de zwak gestructureerde regio' s van Spanje en Portugal. Ongeveer 8000 vissers en 20.000 arbeidsplaatsen in de verwerkende industrie zijn rechtstreeks bij deze overeenkomst betrokken. De compensatiebetalingen aan Marokko van meer dan 400 miljoen euro voor de looptijd van vier jaar maken dat deze visserijovereenkomst een van belangrijkste is in zijn soort voor de Europese begroting. Omdat er zulke aanzienlijke financiële gevolgen zijn voor de EU-begroting is hier - zoals wij zojuist hebben gehoord - de instemmingsprocedure van toepassing. Het Parlement is dus geroepen hier een bijdrage te leveren. Als hernieuwing van de overeenkomst uitblijft, heeft dat fatale gevolgen. Dan loopt men het risico duizenden arbeidsplaatsen te verliezen, met alle gevolgen van dien, niet alleen voor het Iberisch schiereiland, maar ook voor Europa' s positie in deze essentiële bedrijfstak.
Helaas is de situatie niet gemakkelijk. Marokko gedraagt zich nukkig wat de opening van de onderhandelingen en de noodzaak van snelle resultaten betreft. Men doet aan tijdrekken. Anderzijds mag de Gemeenschap zich niet hals over kop, ongeacht de kosten, in een overeenkomst storten. Dat mag niet ons doel zijn. Marokko heeft in de afgelopen jaren herhaaldelijk hinderpalen opgeworpen waarvoor in de overeenkomst niets was voorzien. Het kan niet door de beugel dat men de kosten van de overeenkomst voortdurend omhoog drijft en tegelijkertijd de visgronden en visperioden indamt. Het Europees Parlement en met name de visserijcommissie zijn meer algemeen gesproken bezorgd over de hernieuwing van deze overeenkomst. Waarom heeft de Raad zoveel tijd nodig voor een onderhandelingsmandaat aan de Commissie? Waar blijven die lang geleden aangekondigde kosten-batenanalyses van de Commissie, mijnheer Fischler?
De economische en sociale gevolgen van het verstrijken van de overeenkomst voor de communautaire vissers zijn voldoende bekend. Waarom aarzelt men dan nog? Zo speelt men uiteindelijk Marokko in de kaart en trekt men onze EU-vissers de grond onder de voeten weg. Hier moet zo spoedig mogelijk informatie over plaatsvinden. Dit Parlement moet, in het belang van de vissers in de EU, duidelijke taal spreken en eisen dat - en uit hetgeen wij zojuist hebben gehoord gebeurt dat ook - zo spoedig mogelijk een einde wordt gemaakt aan deze onhoudbare situatie. Ik vrees dat er zich anders ongunstige ontwikkelingen zullen voordoen wat de internationale overeenkomsten in het algemeen betreft. Dit slaat dus, zoals de heer Posselt al zei, uiteindelijk terug op het buitenlands beleid van de Europese Unie. Daarom is het absoluut noodzakelijk dat wij vandaag en morgen een duidelijk teken geven en de Commissie uitnodigen financiële maatregelen te treffen ter ondersteuning van de betrokkenen. Afgezien daarvan eis ik ook uitdrukkelijk dat het door ons, afgevaardigden, vertegenwoordigde Parlement rechtstreeks wordt betrokken bij de onderhandelingen. Over onze deelneming mag geen enkele twijfel bestaan!

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, allereerst mijn hartelijke dank voor uw bijdragen! Ik geloof dat wij inderdaad langs deze weg opbouwend kunnen werken en vorderingen kunnen maken in de moeilijke situatie waarin wij ons met het oog op de toekomstige overeenkomst met Marokko bevinden. Helaas is de heer Portas niet meer aanwezig, want hij bezigde een wat andere taal. Er schijnen altijd nog mensen te zijn voor wie discussie en dialoog betekenen dat men eerst de commissaris de huid vol scheldt en daarna opstapt.
Van een ding kunt u op aan: ik heb misschien aan het begin niet alle elementen genoemd waaruit de betekenis van deze overeenkomst voor met name Spaanse en Portugese visserijsector naar voren komt, maar ik ben mij wel terdege van deze betekenis bewust. Wij zijn daar geloof ik allen van doordrongen en daarom kunt u ervan op aan dat ik mij met alle kracht zal inzetten voor een oplossing. Ik zal zelfs, mijnheer Nogueira, als dat nodig mocht blijken, natte voeten op de koop toenemen. Daar wringt dus niet de schoen. Ik wil nogmaals duidelijk maken dat men de aanneming van het onderhandelingsmandaat van 15 oktober en de formulering daarvan wel in het juiste licht moet plaatsen. Van vertraging is hier absoluut geen sprake. Wij hebben sedert februari toenaderingspogingen gedaan tot de Marokkaanse autoriteiten, met brieven en rechtstreekse contacten. Sedert februari zijn wij bezig met voorbereidende besprekingen om te weten te komen waar Marokko' s belangen liggen in de toekomst. Als wij dat hadden geweten was onze taak bij het uitwerken van een pasklaar mandaat en bij het voeren van doelgerichte onderhandelingen veel gemakkelijker geweest. U weet allen dat deze pogingen tevergeefs zijn geweest omdat de Marokkaanse zijde tot nu toe eenvoudigweg niet bereid was ook maar één woord met ons te wisselen en over dit vraagstuk te spreken. Daarom was het voor ons in eerste instantie het belangrijkste te zorgen voor het openen van zinnige onderhandelingen.
Onze standpunten zijn in het debat duidelijk uit de verf gekomen. Als men echter zegt dat wij in geen geval concessies mogen doen, moet men wel bedenken wat onze uitgangspositie is. Voor ons is deze overeenkomst - en dat heeft ook bijna iedereen hier gezegd - van het allergrootste belang. Dat is onze uitgangspositie en de uitgangspositie van de Marokkanen is dat zij een dergelijke overeenkomst helemaal niet nodig hebben. Als wij dus tijdens de onderhandelingen zeggen dat wij niet bereid zijn tot concessies, zullen wij mijns inziens geen opener houding bij de Marokkanen teweeg brengen en hen ook niet gemakkelijker bewegen tot een nieuwe overeenkomst.
Daarom moet een begin worden gemaakt. Dat is nu belangrijk. Bovendien kunt u ervan op aan dat ook ik deze onderhandelingen zo transparant mogelijk wil doen verlopen en ik ben natuurlijk bereid om het Parlement te allen tijde op de hoogte te houden van de vorderingen in de onderhandelingen.
Er werd gezegd dat het gevaarlijk zou zijn indien men via deze overeenkomst - die overigens geen deel is van de associatieovereenkomst, zoals enkelen geloven - verplichtingen zou aangaan ten aanzien van de handel in landbouwproducten.
Wij moeten hier heel erg voorzichtig zijn en streven naar een, in de mate van het mogelijke, zuivere visserijovereenkomst. Als wij pas in een vergevorderd stadium te weten komen wat de Marokkaanse eisen zijn, kunnen wij daar altijd nog tijdens het debat op terugkomen.
Men heeft mij verder gevraagd of bij toepassing van deze overeenkomst duurzaamheid is gegarandeerd en in hoeverre men het satellietcontrolesysteem kan gebruiken bij echt toezicht op de activiteiten. Ook hier wil ik open en eerlijk spreken. Wij hebben van onze kant voor alle voorwaarden gezorgd. Alle Europese schepen die in dit gebied opereren kunnen met satellieten worden gecontroleerd. Er bestaat momenteel echter nog steeds een probleem aan Marokkaanse kant. Wij hebben de Marokkanen gezegd dat wij in het kader van MEDA zelfs bereid zijn bij te dragen aan een oplossing van hun eigen problemen. Ik herhaal echter dat inderdaad aan Marokkaanse kant de definitieve toepassing nog op zich laat wachten.
Er is ook een vraag gesteld over de steunmaatregelen na 30 november. Ik heb er op gewezen dat wij, gezien de structuur van de steunmaatregelen, in principe op dezelfde manier te werk zullen gaan als de vorige keer. De vissers kunnen er dus op rekenen dat zij hulp van ons krijgen. Wij moeten echter ook tijdig zorgen voor de administratieve voorwaarden. Ook daarbij mogen wij geen tijd verliezen. Ook daar is een zekere urgentie geboden en ik verzoek het Parlement dan ook om steun daarbij.
Dan nu de laatste vraag: waarom wilden wij die 125 miljoen op de begroting zetten? Ik ben er heel dankbaar voor dat ons verzoek vanmorgen werd geaccepteerd. Mijns inziens kan men dat van twee kanten zien. Als men enige zin heeft voor realiteit kan men mijns inziens nooit denken dat de nieuwe overeenkomst veel goedkoper, tegen een veel geringere prijs te verkrijgen zal zijn dan de vorige. Het bedrag dat wij op de begroting wilden zetten, komt volledig overeenkomt met hetgeen wij voor dit jaar bereid waren uit te geven en daarom is dit juist een teken dat wij ons niet zomaar willekeurig omhoog laten drijven met onze bedragen, maar veeleer een grens willen trekken voor het geld dat wij bereid zijn voor deze overeenkomst uit te geven. Dat is mijns inziens een goed teken aan het adres van Marokko, waar wij bij de onderhandelingen veel baat van zullen hebben.
Dan wil ik tot slot nog dit zeggen: als wij per se niet verder willen komen in deze moeilijke zaak, moet het Parlement de Raad, of de Raad de Commissie, of omgekeerd, de kastanjes uit het vuur laten halen. Wij kunnen hier alleen succes oogsten indien de drie instellingen samenwerken. Dat is tevens mijn verzoek en het spijt mij dat de Raad dit vandaag niet eveneens kon toezeggen, omdat hij doodeenvoudig afwezig is.

Seguro
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben net vernomen dat de Conferentie van voorzitters van het Europees Parlement met een ruime meerderheid van stemmen heeft besloten de Sacharovprijs aan Xanana Gusmão toe te kennen. Ik zou dan ook in mijn eigen naam en namens de Europese socialistische fractie ...
onze voldoening over deze keuze willen uitspreken. Op deze manier bewijzen wij niet enkel eer aan de burger Xanana Gusmão, maar ook aan het weerstandsvermogen, de volharding, de moed en de vastberadenheid van de Oost-Timorese bevolking. Ons inziens is deze toekenning een stimulans voor alle vrouwen en mannen die in de rest van de wereld, in andere gebieden, strijden voor de vrede, de naleving van de mensenrechten, de vrijheid en de democratie.
Wij, socialisten, zijn van mening dat de toekenning van deze prijs aan Xanana Gusmão hulde brengt aan de geest die aan de Sacharovprijs ten gronde ligt en aan het Europees Parlement.
(Applaus)
Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het heel kort houden en ik wil enkel zeggen dat ik het eens ben met de woorden van mijn collega, de heer Seguro, dat de toekenning van de Sacharovprijs door dit Parlement aan de heer Xanana Gusmão dit Parlement tot eer strekt.
Mijns inziens moeten we trots zijn op mensen als Xanana Gusmão. Deze man heeft geleden, maar hij heeft zijn leed op een waardige manier gedragen. Wij hopen dat hij zijn volk de komende maanden en jaren op de weg naar vrede en democratie kan begeleiden.
Ik hoop dat de Europese instellingen met het nu vrije Oost-Timorese volk zullen samenwerken om te zorgen voor de economische en sociale ontwikkeling van dit volk in een democratisch kader.

Portas
Mijnheer de Voorzitter, in aansluiting op de woorden van de collega's die voor mij het woord hebben gevoerd, zou ik namens de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten onze enorme voldoening willen uitspreken over het feit dat dit Parlement de verdienste erkent van deze moedige man die met hand en tand een waarde heeft verdedigd, namelijk de vrijheid van zijn volk, en daarvoor de Sacharovprijs krijgt toegewezen. In een wereld die hoofdzakelijk door belangen en niet door waarden wordt gedomineerd, verdient dit gebeuren een speciale vermelding.
Het is werkelijk een grote eer, aangezien deze prijs de naam van een wetenschapper, André Sacharov, draagt, die zijn prestige ten dienste van de landen uit Oost-Europa heeft gesteld. Hij heeft kosten nog moeite gespaard om deze landen te helpen in hun streven naar vrijheid en hun strijd tegen een van de meest huiveringwekkende totalitaire regimes van deze eeuw. Wij zijn hier allen bijzonder trots op en wij, Portugese christen-democraten, zijn erg blij met deze keuze.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij aansluiten bij wat anderen hebben gezegd over het toekennen van de Sacharovprijs aan de heer Gusmão. Ik wil de leden er tevens op wijzen dat de gebeurtenissen na het referendum in Oost-Timor ons aan het denken zouden moeten zetten. Wij hebben juist een debat over Marokko gevoerd, waarin de Westelijke Sahara werd genoemd. Daar zal ook een referendum worden gehouden. De Europese Unie moet haar uiterste best doen om te garanderen dat de mensen die daar gaan stemmen niet hetzelfde lot wacht. Wij moeten ervoor zorgen dat de procedure in de Westelijke Sahara eerlijk en democratisch verloopt, dat mensen het recht hebben om vrijelijk hun stem uit te brengen. In Oost-Timor moest de VN de mensen overhalen om hun stemrecht uit te oefenen, en daarna werden ze door de Indonesiërs vervolgd en vermoord. Wij hopen dat in de Westelijke Sahara niet hetzelfde zal gebeuren wanneer de mensen gaan stemmen. De Europese Unie moet daar op toezien.
Wij zijn erg blij dat de heer Gusmão deze prijs heeft gekregen. Hij verdient hem, en de bevolking van Oost-Timor verdient hem. De Oost-Timorezen verdienen hun onafhankelijkheid, hun vrijheid en het recht om in vrede te leven.

De Voorzitter
Ik deel u mede dat ik drie ontwerpresoluties heb ontvangen overeenkomstig artikel 42, lid 5 van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 17.45 uur gesloten)

