Ocena funkcjonowania WPR (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie pana Lutza Goepel'a w imieniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie oceny funkcjonowania WPR.
Lutz Goepel
sprawozdawca. - (DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie urzędujący przewodniczący Rady, szanowni państwo! Pierwsza część dyskusji parlamentarnych odnośnie do tak zwanej oceny funkcjonowania wspólnej polityki rolnej zakończy się jutro. Ocena funkcjonowania nie jest podstawową reformą wspólnej polityki rolnej. Powinna ona uaktualnić istniejącą politykę tam, gdzie jest to stosowne, na podstawie doświadczenia zebranego od 2003 r. i dostosować ją do zmienionej sytuacji.
Komisja powinna bardzo poważnie podejść do naszego stanowiska. Jest ono odpowiednim punktem odniesienia dla nadchodzących negocjacji w sprawie pakietu legislacyjnego, jak również dla przeglądu budżetu po roku 2013.
W Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi popieraliśmy kontynuację reformy w kierunku większej odpowiedzialności osobistej i orientacji rynkowej, jednocześnie podkreślając aspekty bezpieczeństwa żywności oraz odpowiedzialności społecznej i ekologicznej - szczególnie w odniesieniu do obecnego rozwoju rynku i nowych wyzwań w zakresie polityki dotyczącej klimatu - i to silniej, niż czyniliśmy to w przeszłości.
Chcemy także większej elastyczności dla państw członkowskich podczas zmiany systemu - innymi słowy, więcej możliwości wprowadzenia dalszego uniezależniania płatności od wielkości produkcji i złagodzenia historycznych poziomów odniesienia.
Jednak debaty w naszej komisji ukazały także, że nie jest to rozsądne rozwiązanie dla wszystkich sektorów, przynajmniej nie przed rokiem 2013. Jeśli chodzi o dopłaty do hodowli i kraje, w których istnieje pełne oddzielenie płatności od produkcji, ale które mają silne sektory zwierząt gospodarskich, nagła zmiana systemu spowodowałaby negatywne zakłócenia strukturalne, biorąc pod uwagę obecną sytuację na rynku. Wydaje się, że to samo można powiedzieć o mniejszych regulacjach rynkowych w sektorze roślinnym, jak na przykład przepisy regulujące rynek skrobi ziemniaczanej, suszonej zielonki czy ryżu, od których zależny jest ważny w skali regionu przemysł przetwórczy oraz w które wiele zainwestował w ostatnich latach i musi obsłużyć je teraz wysokimi stopami procentowymi.
Komisja głosowała za wprowadzeniem nowego, elastycznego instrumentu w celu wsparcia produkcji charakterystycznej dla regionów i środowiska lub poszczególnych sektorów - innymi słowy artykułu 69 - jednocześnie domagaliśmy się opracowania nowych środków służących ochronie ziemi przed klęskami ekologicznymi i kryzysami, które są coraz bardziej prawdopodobne z uwagi na zmieniający się klimat i coraz większe usieciowienie rynku rolnego. Przy pomocy tego instrumentu zbadana powinna zostać także nowa forma publiczno-prywatnego zarządzania ryzykiem, która jest pilnie potrzebna w obliczu zwrotu innych instrumentów i nowych niewiadomych.
Kilka słów na temat degresji i modulacji: nasi rolnicy oczekują, że planowanie będzie niezawodne, i po prostu nieodpowiednie jest ponowne ograniczanie i rozdzielanie na nowo od 8 do 53% bezpośredniego wsparcia dochodu przy obowiązkowej 5% modulacji jedynie cztery lata po wdrożeniu ostatniej reformy.
Przy całym zrozumieniu dla finansowania rozwoju obszarów wiejskich, zaufanie zostaje tu zniszczone i prowokowane są zakłócenia strukturalne. Propozycje te dotyczą w szczególności gospodarstw pracujących w pełnym wymiarze oraz tych, które w ostatnich latach polepszyły swoją konkurencyjność dzięki połączeniu się w podmioty prawne. Wysunęliśmy jednak propozycje dotyczące tego, jak można powiązać ogólnopolityczne cele i wymagania gospodarcze.
Musimy otworzyć nowe możliwości w interesie stabilności i konkurencyjności. Przede wszystkim jesteśmy wdzięczni tym, którzy współpracowali z nami przy tworzeniu tego sprawozdania z inicjatywy własnej, i chciałbym podziękować moim kolegom posłom ze wszystkich grup parlamentarnych w Komisji Rolnictwa.
Iztok Jarc
urzędujący przewodniczący. - (SL) Prezydencja Rady przyjmuje sprawozdanie pana Goepel'a jako bardzo wyważony i doniosły wkład do debaty. Rada także ciężko pracowała, by przygotować odpowiedź na sprawozdanie Komisji. Jak państwo wiedzą, ministrowie debatowali na ten temat podczas trzech sesji Rady, mianowicie w listopadzie, styczniu i lutym.
W przyszłym tygodniu my, ministrowie, spróbujemy wyciągnąć wnioski dotyczące sprawozdania w sprawie oceny funkcjonowania wspólnej polityki rolnej. Zaczniemy od zasad ogólnych. Na przykład, gdy reforma wspólnej polityki rolnej została wprowadzona w 2003 r., Rada jasno wyraziła zamiar przeprowadzenia oceny przyjętych reform w przyszłości, a w szczególności ocenienia ich wpływu na postawione cele oraz przeanalizowania ich skutków na rynkach rolnych.
Należy także wiedzieć, że przy podejmowaniu decyzji na temat oceny funkcjonowania wspólnej polityki rolnej, weźmiemy pod uwagę wnioski Rady Europejskiej w sprawie perspektyw finansowych na lata 2007-2013 oraz apel Rady Europejskiej do Komisji w sprawie przeprowadzenia kompleksowego przeglądu budżetu UE i wydatków na lata 2008-2009. Prezydencja zgadza się z Komisją, że ocena funkcjonowania wspólnej polityki rolnej jest ważną częścią zaplanowanych działań w ramach przeglądu budżetu na lata 2008-2009 i nie da się z wyprzedzeniem przewidzieć jej wniosków.
Ustaliliśmy, że reformy w latach 2003-2004 osiągnęły w większości postawione cele w kwestii odpowiedzi na warunki rynkowe i w kwestii zwiększania dostępności wspólnej polityki rolnej dla obywateli. Ministrowie są także przekonani, że w tym sprawozdaniu Komisja trafnie oceniła główne kierunki rozwoju, które pojawiły się po reformach przyjętych w latach 2003-2004.
Rada zwróci szczególną uwagę na trzy najważniejsze kwestie: system płatności jednolitej, rolę narzędzi marketingowych we wspieraniu rynku i oczywiście odpowiedź na dzisiejsze i przyszłe wyzwania związane z zarządzaniem ryzykiem wynikającym ze zmian klimatycznych. Będziemy pracować, by znaleźć odpowiednią równowagę między dostosowywaniem polityki do nowych wyzwań i zmienionych warunków oraz zachowywaniem przejrzystych i stabilnych ram.
Co do uproszczenia, chciałbym powiedzieć, że Unia Europejska uważa to zagadnienie za ogromnie ważne i oczekujemy także, że Komisja określi konkretne środki służące osiągnięciu tego celu.
Jak już mówiłem, Rada postara się w przyszłym tygodniu przyjąć wnioski dotyczące tych i wielu innych zagadnień, jak zarządzanie ryzykiem, kwoty mleczne, przejście do zniesienia kwot i kwestie związane z drugim filarem. Niewątpliwie sprawozdanie będzie stanowiło cenny wkład w dyskusję na ten temat.
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Panie przewodniczący! Raz jeszcze chciałabym podziękować Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz szczególnie panu posłowi Goepelowi za wykonanie ciężkiej pracy, której wynikiem jest doskonałe sprawozdanie.
Jesteśmy na etapie pierwszej części postępowania, w którym to poprosiliśmy wiele stron i różnych organizacji oraz poszczególne osoby o wydanie opinii i o zebranie różnych pomysłów rozwiązań. Opinia Parlamentu Europejskiego jest ogromnie ważna, tak samo jak oczekiwane wnioski Rady w przyszłym tygodniu, gdy będziemy pracować nad finalizacją wniosków legislacyjnych, przygotowanych do przyjęcia przez Komisję dnia 20 maja. Chwilę później, tego samego dnia w Strasburgu, będę prezentowała Parlamentowi Europejskiemu teksty prawne. Jednak ogólnie cieszę się, że wszystkie trzy instytucje europejskie - Parlament Europejski, Rada i Komisja - mimo że mamy różne "listy zakupów”, wszyscy znajdujemy się w tym samym sklepie.
Nie będę omawiać szczegółowo tych różnych zagadnień, ale przedstawię swoją opinię na temat trzech najważniejszych. Po pierwsze, jeśli chodzi o płatności bezpośrednie, są one nieuchronnie związane z długoterminowym bezpieczeństwem, które pragniemy zapewnić naszym rolnikom. Dlatego zgadzam się ze stwierdzeniem zawartym w pańskim sprawozdaniu, że płatności bezpośrednie pozostają niezbędne jako podstawowa gwarancja dochodu. System płatności jednolitej wpływa korzystnie na konkurencyjność naszych rolników, ale musimy sprawić, by był on skuteczniejszy, wydajniejszy i prostszy. Dlatego podzielam dalsze oddzielenie płatności od produkcji. Nasze doświadczenia z reformą z 2003 r. pokazują, że oddzielenie płatności od produkcji sprawdza się dość dobrze, dlatego sądzę, że powinniśmy je kontynuować i rozszerzyć jego korzyści, oprócz sytuacji, w których płatność związana z produkcją jest dobrze uzasadniona.
Zauważyłam także, że popiera pan pomysł uczynienia artykułu 69, będącego cennym narzędziem, bardziej elastycznym. Jednak nie powinniśmy oczekiwać, że artykuł 69 rozwiąże wszystkie problemy i będę walczyć przeciwko każdej próbie ponownego wprowadzenia wsparcia, zależnego od produkcji w niejasny sposób, przy pomocy artykułu 69.
Nie będę wdawał się w szczegóły na temat sektora mleczarskiego, ponieważ już to przedyskutowaliśmy. Wspomnę jednak tylko niektóre z instrumentów rynkowych: system interwencji i prywatne przechowywanie. Tak jak pan, zdaję sobie sprawę, że niektóre z instrumentów rynkowych wciąż mogą być stosowane, ale musimy sprawić, by były one ważne z punktu widzenia dzisiejszej Unii Europejskiej. Cieszę się, że zgadzamy się w tym, że powinny w przyszłości odgrywać rolę prawdziwej sieci zabezpieczającej.
Zagrożenia związane ze złą pogodą lub epidemiami chorób zwierzęcych, jak pan podkreśla, są oczywiście głównym punktem naszej dyskusji. Nie zaczynamy jednak od zera - Rada przedyskutowała tę kwestię w 2005 r. i doszła do wniosku, że nowe środki na szczeblu UE nie powinny kolidować z tymi, które są już dostępne w różnych państwach członkowskich. Musimy być pewni, że nowe środki nie będą kolidować ze zdolnością rolników do reagowania na sygnały rynkowe oraz że są one zgodne z systemem WTO, w którym musi nastąpić strata ponad 30%.
Jeśli chodzi o modulację, wyjaśniałam już wiele razy, że potrzeba nam na przyszłość ambitnej polityki rozwoju wiejskiego. Byłam bardzo zawiedziona faktem, że podczas dyskusji na temat perspektyw finansowych pod koniec 2005 r. szefowie państw lub rządów uzgodnili, by znacznie zmniejszyć środki na rzecz rozwoju wiejskiego.
Jednakże muszę przyznać, że sprawozdanie jest raczej obojętne w stosunku do moich sugestii na ten temat. Ale myślę, że możemy uzasadnić fakt, że nasza polityka w sprawie rozwoju wiejskiego jest finansowo przeciążona. Jeśli mamy wielkie oczekiwania wobec naszej polityki dotyczącej rozwoju wiejskiego, w tym potrzebę, jak słusznie zauważył urzędujący przewodniczący, aby dzięki niej można było sprostać nowym wyzwaniom, jak gospodarka wodą czy różnorodność biologiczna, to nie można nakładać na nią nowych zadań, jeśli nie zainwestuje się w nią więcej pieniędzy. Myślę, że modulacja jest najlepszym sposobem zapewnienia większego finansowania.
Czytałam z zainteresowaniem propozycje w sprawozdaniu i jestem pewna, że wrócimy do tej kwestii.
Jeśli nazwałam sprawozdanie neutralnym wobec kwestii modulacji, opisałabym je jako całkowicie oschłe względem zmniejszenia płatności dla dużych gospodarstw - nazywanego "degresywnością". Nie jest to kwestia, którą można by po prostu zignorować. Wiemy, że dzięki naszej inicjatywie na rzecz przejrzystości ze wszystkich stron skierowana zostanie uwaga na wielkie sumy pieniędzy trafiające do rolników indywidualnych i indywidualnych właścicieli ziemskich. Z drugiej strony bardzo poważnie podchodzę do obaw wszystkich w tej sprawie. I zainteresowaniem patrzę na ideę "modulacji progresywnej” zawartą w sprawozdaniu. Myślę, że jest trochę dobrych propozycji, które moglibyśmy dokładnie rozważyć w kwestii wniosków legislacyjnych.
Jeśli mówiłam trochę za długo, to tylko po to, by pokazać moje zaangażowanie i ogromne zainteresowanie możliwością przedyskutowania tutaj, w Parlamencie, przyszłości europejskiej polityki rolnej.
Bart Staes
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności. - (NL) Przemawiam w imieniu pani posłanki Buitenweg, sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, która jest chora i przekazuje przeprosiny. Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego opracowała 17 wskazówek, z których omówię cztery.
1. Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w swoim komunikacie Komisja Europejska zamierza odpowiedzieć na wyzwanie, jakie stanowią zmiany klimatyczne i wesprzeć mniej intensywne sposoby uprawy.
2. Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego podkreśla potrzebę przejścia do zrównoważonego i wielofunkcyjnego rolnictwa i opowiada się przy tym za rolnictwem ochronnym i rolnictwem ekologicznym.
3. Konieczne jest, by Komisja Europejska nie osłabiała istniejących środków dotyczących współzależności - czyli środków dotyczących środowiska i dobrostanu zwierząt i ich zgodności - poprzez tak zwane uproszczenie. Przeciwnie, naszym zdaniem współzależność powinna być wręcz wzmocniona w pewnych dziedzinach, takich jak wykorzystanie wody, gospodarka wodą i jej jakość.
4. Komisja Ochrony Środowiska doradza Komisji Europejskiej zachowanie większej dozy powściągliwości w kwestii biopaliw. Korzyści nie są jednoznaczne i oczywiście nie są jednoznacznie pozytywne zarówno pod względem ekologicznym, jak i społecznym.
Neil Parish
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie przewodniczący! Pragnę podziękować panu Goepelowi za jego sprawozdanie. Uważam, że udało mu się zjednoczyć opinie całej komisji i Parlamentu w tym bardzo dobrym sprawozdaniu. Moim zdaniem reforma rolnictwa jest zmianą ewolucyjną, a nie rewolucyjną oraz kontynuujemy zdecydowanie reformy Fischlera. Z zadowoleniem przyjmuję większość propozycji Komisji wraz ze sprawozdaniem pana Goepel'a.
Myślę, że jednym z najważniejszych aspektów reformy było zmniejszenie biurokracji i że wciąż musimy jeszcze wiele zrobić. Pani komisarz, istotnie jesteśmy w tym samym sklepie, ale sądzę, że niektórzy z nas uważają, że możemy wydać pieniądze na różne rzeczy i prawdopodobnie o to teraz toczy się dyskusja.
Bezpieczeństwo żywności jest znów ważnym punktem porządku dziennego, szczególnie wobec tego, że kraje Dalekiego Wschodu kupują jej coraz więcej. Cena zboża jest prawie dwa i pół razy większa, więc myślę, że możemy zacząć dokonywać przeglądu tego, na co wydajemy pieniądze, w miarę posuwania się naprzód z reformą.
Jeszcze raz musimy spojrzeć na modulację. Moim zdaniem musimy raz na zawsze zrezygnować z odłogowania, ponieważ ta wspólna polityka rolna nie jest polityką, która miałaby być powiązana z produkcją. Nie można kontynuować odłogowania, które właśnie jest działaniem tego typu.
Musimy zająć się kwotami mlecznymi i kwestią zniesienia ich do 2015 r.
Oddzielenie płatności od produkcji - to jest sedno reformy i słusznie poświęca mu pan poseł uwagę. Raz jeszcze, myślę, że nadchodzi czas, by rolnictwo mogło spojrzeć w kierunku cen zorientowanych na rynek. Oczywiście, wspólna polityka rolna jest konieczna, ale nie możemy zapominać o rynku i powinniśmy czerpać z niego więcej korzyści.
Luis Manuel Capoulas Santos
w imieniu grupy PSE. - (PT) Panie przewodniczący! Również chciałbym powitać przewodniczącego Rady i panią komisarz. Wspólna polityka rolna zawsze wywołuje gorące debaty i zawsze ciężko jest osiągnąć na jej temat porozumienie, ale widzę, że wszyscy jesteśmy jednomyślni co do potrzeby utrzymywania wspólnej polityki rolnej, której cele zostały właśnie potwierdzone w traktacie lizbońskim.
Grupa PSE podjęła wiele wysiłków w tej debacie, w grupie parlamentarnej, w Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz wspólnie z organizacjami rolników. Złożyliśmy ponad 600 poprawek do sprawozdania pana Goepel'a i podpisaliśmy 15 z 17 umów kompromisowych zawierających dziesiątki poprawek. Pracowaliśmy ciężko i poszliśmy na znaczne ustępstwa, aby osiągnąć porozumienie tak szerokie jak to tylko możliwe w Parlamencie i dlatego chciałbym pogratulować panu Goeplowi jego gotowości do dialogu i prawdziwego ducha kompromisu, jaki pokazał; chciałbym także pogratulować panu Parishowi sposobu, w jaki prowadził naszą pracę w komisji.
Jest to zatem najlepszy kompromis, jednak nie jest to sprawozdanie socjalistyczne. Nie jest to sprawozdanie, które my byśmy napisali; uważamy, że jest raczej zorientowane na przeszłość i konserwatywne w obliczu oczekiwań społeczeństwa i rolników. Jednakże jego ogólny wydźwięk nie zamyka drzwi dla bardziej szczegółowej debaty nad wnioskiem legislacyjnym. Mam nadzieję, że będziemy umieli pozostać w tym samym duchu kompromisu, ale że będziemy ambitniej określać nowy kierunek dla europejskiego rolnictwa.
Odnoszę się do najbardziej wrażliwych kwestii, takich jak kierunek i tempo oddzielania pomocy, mechanizmu bardziej sprawiedliwej redystrybucji wsparcia, odpowiedzialnego podejścia dla przyszłości sektora mleczarskiego, nowych wyzwań, zwłaszcza roli rolnictwa w zwalczaniu skutków zmian klimatu i produkcji biopaliw itp. Będziemy głosować w sprawie tej debaty jutro, skupieni na przyszłości. Wzywam do głosowania zdecydowaną większością za przyjęciem tego sprawozdania oraz poprawek, które wniesie grupa socjalistyczna, by uczynić to sprawozdanie jeszcze bardziej kompleksowym.
Niels Busk
w imieniu grupy ALDE. - (DA) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie urzędujący przewodniczący, szanowni państwo! W charakterystyczny dla niego sposób, czyi kompetentnie, pan Goepel przygotował sprawozdanie zawierające instrumenty konieczne dla wyjaśnienia i uproszczenia polityki rolnej. Wyraźnie obecna jest też kwestia utrzymywania wspólnej polityki rolnej po roku 2013 - za co jestem zobowiązany sprawozdawcy. Popieramy jego stanowisko na temat dalszego oddzielania płatności od produkcji, aby reforma z 2003 r. została wdrożona we wszystkich państwach członkowskich. Popieramy stanowisko sprawozdawcy w sprawie instrumentów rynkowych i zarządzania ryzykiem w kwestii kryzysów, epidemii, dobrostanu zwierząt oraz środowiska, modulacji i degresywności. Popieramy także dalszy rozwój polityki wsi i większy nacisk na biopaliwa. Należy poczynić znaczne wysiłki w kwestii zasady współzależności i uproszczenia, ponieważ obecna sytuacja odciąga rolników od pól i stajni i każe im rysować diagramy oraz odpowiadać na kontrole. Kwoty mleczne powinny zostać zniesione w 2015 r., więc istnieje powód, by zwiększyć kwoty mleczne teraz o przynajmniej 2% i zamortyzować skutki ich zniesienia w 2009 r. Rosnące zapotrzebowanie na produkty mleczne stworzy podstawę dla europejskiej produkcji mleka, a więc będziemy dostarczać to, czego potrzebuje rynek.
W sprawozdaniu jest wiele informacji na temat liberalizacji i gospodarki rynkowej, które Komisja powinna wykorzystać jako punkt wyjścia dla konstruowania wniosków w maju, kiedy przedmiotem obrad będzie ocena funkcjonowania WPR.
Sergio Berlato
w imieniu grupy UEN. - (IT) Panie przewodniczący, pani komisarz, szanowni państwo! Jesteśmy jednymi z tych, którzy wierzą i bronią kontynuacji WPR nawet po roku 2012.
Uważamy, że to sprawozdanie jest krokiem w dobrym kierunku, ale nie możemy zaakceptować faktu, że pełne oddzielenie pomocy od produkcji uniemożliwiałoby utrzymanie częściowego powiązania pomocy dla pewnych określonych sektorów, aby zapobiec całkowitemu zaprzestaniu produkcji. Są całe sektory, takie jak sektor tytoniu, które wraz z wprowadzeniem pełnego oddzielenia przestały by istnieć, powodując bezrobocie oraz różne gospodarcze i ekologiczne problemy w regionach o szczególnie trudnych warunkach.
Uważamy, że progresywna modulacja pomocy jest środkiem raczej przesadnym i mogącym wywołać skutek odwrotny od zamierzonego, jeśli celem jest nadal ochrona europejskiej produkcji rolnej. Zdajemy sobie sprawę ze znaczenia rozwoju wiejskiego, ale uważamy, że nie może on być osiągnięty kosztem pierwszego filaru WPR.
Co więcej, konieczne jest wdrażanie polityki w celu wsparcia pojedynczych, wspólnych organizacji rynku tam, gdzie jest to niezbędne. Panie przewodniczący, pani komisarz! Unia Europejska potrzebuje wspólnej polityki rolnej, która zdoła...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, pani komisarz! Próbował pan w dokumencie strategicznym dokonać oceny funkcjonowania polityki rolnej, nie tyle w kwestii rolnictwa, ponieważ rozwija się ono w tej chwili stosunkowo dobrze, nawet jeśli nie we wszystkich sektorach. Pytanie brzmiało: czy polityka rolna jest odpowiednia dla aktualnej sytuacji? Muszę powiedzieć, że nagłe przypływy zapału same w sobie nie wystarczą; musimy także opracować odpowiednie metody leczenia, jeśli zdiagnozujemy braki. Faktycznie zdiagnozował pan braki, powiedział pan tak w swoim wystąpieniu. Nie chcę wdawać się teraz w szczegóły, bo potrzeba na to zbyt dużo czasu.
Zależy to teraz zatem od podjęcia środków, które będą także społecznie dopuszczalne. Niezbędne jest, by rolnictwo przyczyniło się do ustabilizowania klimatu. I tak się dzieje, ale istnieją dziedziny produkcji rolnej, w których trudne staje się takie wysuwanie propozycji, w wyniku którego nie doszłoby do ograniczającej interwencji.
Szczególnie ważne jest jednakże, abyśmy zapewnili, aby środki publiczne były rozdzielane w taki sposób, że możliwe będzie sfinansowanie rozwiązań, które uważamy za niezbędne. Wadą jest, że tak zwany drugi filar - rozwój wiejski - został ograniczony w średniookresowym planowaniu finansowym i musiał pogodzić się z cięciami ponad 20 miliardów EUR zgodnie z wnioskiem Komisji i Parlamentu.
W związku z tym musimy pilnie rozdzielić środki na nowo. Musimy to także zrobić, ponieważ potrzebujemy społecznej aprobaty w 2013 r.
Wysunęli państwo kilka propozycji i jest zasługą Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wiejskiego, a szczególnie sprawozdawcy Parlamentu Europejskiego, pana Goepel'a, że wysuniętym przez państwo propozycjom nadał praktycznego znaczenia, co doprowadzi później do równego traktowania przedsiębiorstw, które ze sobą konkurują.
Proponują państwo wprowadzenie degresywności wynoszącej 45%. Wobec propozycji sprawozdawcy Komisja Rolnictwa przyjęła takie warunki, jednak z poprawką mówiącą, że przedsiębiorstwa zatrudniające wielu pracowników mają teraz także możliwość oceniania kosztów płac. Byliśmy razem w Meklemburgii-Pomorzu Przednim; widzieliśmy te przedsiębiorstwa i wiedzą państwo, że zakłócenia konkurencji można wyeliminować i wprowadzić sprawiedliwość tylko, jeśli zastosujemy te środki.
Mam nadzieję, że będą państwo również przestrzegali tej zasady w państwa wniosku legislacyjnym. Jeśli nie, wciąż jako Parlament, mielibyśmy możliwość uratować się w 2009 r. Pani Komisarz! Wtedy będziemy w procedurze współdecyzji i będziemy w całkiem innym i bardzo korzystnym dla nas położeniu!
Ilda Figueiredo
w imieniu grupy GUE/NGL. - (PT) Panie przewodniczący! To ważny moment, by dokonać oceny skutków kolejnych reform wspólnej polityki rolnej, czy to pod względem produkcji rolnej, czy podaży artykułów konsumenckich za podstawę, uznając ochronę samowystarczalności państw członkowskich pod względem żywności, zapewnianie odpowiedniej podaży zdrowej i bezpiecznej żywności w niskiej cenie, poszanowanie środowiska i różnorodności biologicznej oraz utrzymywanie regionów wiejskich i ich ludności, która potrzebuje odpowiednio wysokich dochodów i dostępu do służb użyteczności publicznej, które zapewnią jej godne warunki życia.
Niestety Komisja Europejska nie poszła tą drogą. Nie przyjmuje do wiadomości, że wspólna polityka rolna doprowadziła do paradoksalnej sytuacji. Z jednej strony ceny żywności wciąż rosną, z drugiej rodzinne gospodarstwa wciąż są rujnowane i coraz więcej małych i średnich gospodarstw rezygnuje z kontynuowania produkcji, ponieważ nie są im zagwarantowane godne dochody, podczas gdy wciąż ma miejsce spekulacja podwyższająca ceny produktów, których jest coraz mniej.
Błędem jest zatem naleganie na oddzielenie pomocy od produkcji i zatrudnienia oraz niedopuszczalne jest kontynuowanie prowadzenia polityki wsparcia dla właścicieli ziemskich prowadzących działalność na dużą skalę i międzynarodowych przedsiębiorstw żywieniowych, nie doceniając jednocześnie rolników, którzy utrzymują produkcję rolną i zwierzęcą na zasadzie ochrony różnorodności biologicznej, bezpieczeństwa żywności i jakości produktów.
Reforma z 2003 r. zaostrzyła sytuację. Kolejne reformy wspólnej organizacji rynków cukru, owoców i warzyw, tytoniu i wina nie zmieniły nic w kwestii niesprawiedliwości WPR we wszystkich dziedzinach. Dlatego wzywamy do przeprowadzenia zasadniczych zmian przy poszanowaniu specyficznych cech rolnictwa każdego kraju i popieramy maksymalne powiązanie pomocy z produkcją oraz wzywamy do sprawiedliwego rozdzielania pomocy bezpośredniej przy zachowaniu limitu ograniczenia i modulacji. Należy wprowadzić środki zachęcające dla małych i średnich gospodarstw rolnych jako instrumenty spójności gospodarczej i społecznej z myślą o ograniczeniu podejścia intensywnego i wspieraniu stowarzyszeń takich rolników, w tym rolniczych spółdzielni producenckich i spółdzielni zajmujących się produkcją wina.
Popieramy także ustanowienie publicznego funduszu ubezpieczeniowego dla rolników, finansowanego przez Wspólnotę, dzięki któremu rolnicy mogliby otrzymać minimalny dochód w przypadku klęsk żywiołowych, takich jak susza, burze, grad, pożar, choroby epizootyczne itp. Podkreślamy także, że koniecznym jest, aby Komisja Europejska, w ramach toczących się obecnie negocjacji Światowej Organizacji Handlu, wzięła pod uwagę specyficzne cechy produkcji rolnej jako sektora produkcji żywności, będącego elementem wpływającym na równowagę terytorialną, zachowanie środowiska naturalnego oraz zapewnienie odpowiedniego pod względem jakościowym i ilościowym poziomu bezpieczeństwa żywności.
Na koniec, wzywamy Komisję i państwa członkowskie do podjęcia niezbędnych kroków w celu uniemożliwienia działalności spekulacyjnej, kontroli rynków żywności oraz tworzenia karteli przez przedsiębiorstwa w przemyśle spożywczym, które wyłącznie w celu zwiększenia własnych korzyści, zmniejszenia cen należnych producentom oraz narzucenia wysokich cen dla konsumentów, wykorzystują luki w prawodawstwie oraz brak kontroli, brak organizacji producentów i konsumentów oraz dostosowanej infrastruktury, jak dzieje się to właśnie w Portugalii w przypadku produktów podstawowych, takich jak zboże, ziemniaki przeznaczone do spożycia przez ludzi oraz mleko.
Witold Tomczak
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie Przewodniczący! Wspólna polityka rolna wbrew swym założeniom od wielu lat w większym stopniu wspiera bogatych rolników kosztem biednych. Zamrożenie budżetu rolnego w 2002 roku i kolejne reformy WPR nie poprawiły tej sytuacji. Przeciwnie - olbrzymie zróżnicowanie w finansowaniu rolników pogłębiło się, np. całkowite dotacje w przeliczeniu na hektar wahały się w 2005 roku od 68 euro na hektar na Łotwie do 756 euro na hektar w Belgii, czyli różniły się ponad dziesięciokrotnie. Nieuzasadnione różnice w finansowaniu rolnictwa potwierdza także podział bezpośrednich płatności, które stanowią już ok. 70% wszystkich dotacji kierowanych dla rolnictwa.
Komisja Europejska w swoim komunikacie zaproponowała częściową redukcję płatności dla beneficjentów, którzy otrzymują rocznie powyżej 100 tysięcy euro. Jest ich w Unii tylko 0,34%, a wśród nich znajdują się megaprzedsiębiorstwa, koncerny spożywcze oraz właściciele pól golfowych. Paradoksalnie ta nieśmiała propozycja naruszająca interesy tak wąskiej grupy została odrzucona przez parlamentarną Komisję Rolnictwa.
Przyjęto wiele wniosków, które jednak nie likwidują błędów dotychczasowej polityki rolnej. Jedyna poprawka, która tworzy szansę na sprawiedliwszy podział dotacji to poprawka grupy UEN nr 19 zgodna z propozycją Komisji Europejskiej. Nie przypuszczam jednak, by znalazła ona wielu zwolenników. Oczywiście w komisji AGRI zostały też odrzucone moje i posła Janusza Wojciechowskiego poprawki zmierzające do radykalnej zmiany WPR.
Głosowanie nad sprawozdaniem pana Goepela będzie wyrazem Państwa odpowiedzialności za kształt polityki rolnej w najbliższych latach. Jeśli jesteście Państwo za zrównoważonym rozwojem unijnego rolnictwa i obroną interesów gospodarstw rodzinnych, a nie ochroną interesów wąskiej grupy przedsiębiorców, to powinniście to sprawozdanie odrzucić, w przeciwnym razie poprzecie dalsze wyludnianie się obszarów wiejskich, wysokie bezrobocie, utratę bezpieczeństwa żywnościowego Unii, dyskryminację nowych państwa członkowskich oraz procesy groźne dla środowiska naturalnego. Przyjmując to sprawozdanie naruszycie główne cele Unii Europejskiej, o których tak często się zapomina, a są to: spójność gospodarcza, spójność społeczna oraz solidarność między państwami członkowskimi.
(Przewodniczący odebrał mówcy głos).
Peter Baco
(SK) Bardzo doceniam pracę sprawozdawcy, pana Goepel'a. Opracowanie sprawozdania było szczególnie trudne, częściowo ze względu na brak dodatkowych dokumentów analizujących możliwe rozwiązania, odpowiednich studiów przypadku i kluczowych danych.
Komisja proponuje zmniejszenie płatności bezpośrednich dla dużych gospodarstw rolnych, twierdząc, że takie przedsiębiorstwa nie potrzebują tego rodzaju pomocy. Dane pokazują jednak coś innego. W Republice Słowacji, moim rodzinnym kraju, większość gospodarstw rolnych zalicza się do kategorii dużych przedsiębiorstw. Ponad 75% używanych w nich maszyn ma ponad 20 lat - stąd pilna potrzeba udzielania im pomocy finansowej. Przykład Niemiec Wschodnich pokazuje, że gdy odpowiednio zainwestowano w te przedsiębiorstwa, znalazły się one wśród najlepiej funkcjonujących przedsiębiorstw na świecie. Z drugiej strony w krajach postkomunistycznych przedsiębiorstwa te były w trudnej sytuacji administracyjnej, co skutkowało ogromnym zniszczeniem nie tylko sektorów rolnych, ale także obszarów wiejskich i całych regionów.
Komisja nie odpowiedziała jednak na wysoce niebezpieczny wzrost niestabilności światowego rynku produktów rolno-spożywczych. Musimy być świadomi, że powtórzenie się tego, co stało się w zeszłym roku, mogłaby wywołać poważne niepożądane skutki w zakresie bezpieczeństwa żywności w UE. Likwidowanie naturalnej niestabilności rynku rolnego jest oczywiście najważniejszym zadaniem każdej polityki rolnej i jako takie powinno także zostać odzwierciedlone w tym sprawozdaniu.
Nie mogę zgodzić się zatem na obecną sytuację polegającą na corocznym wdrażaniu chaotycznych rozwiązań, takich jak zmiany dopłat do roślin energetycznych, likwidacji obowiązku odłogowania, zmiany w wysokości kwot produkcyjnych itp.
Jeśli chodzi o badanie wspólnej polityki...
Agnes Schierhuber
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie urzędujący przewodniczący Rady! Ja również chciałabym podziękować sprawozdawcy za jego znakomitą pracę. Wydaje się także, że poparcie w Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyniosło 82%, nawet przy 17 znacznych kompromisach, jakie powstały.
Reformy w latach 2003/2004 były ważnym krokiem w procesie reformy WPR. Dokładna ocena funkcjonowania WPR, która nie zawiera podstawowych reform istniejącej polityki jest jednakże kolejnym ważnym krokiem ku zapewnieniu nowoczesnej, wielofunkcyjnej i konkurencyjnej wspólnej europejskiej polityki rolnej.
Zostało naukowo udowodnione, że dobra praktyka rolnicza jest tego podstawą bez względu na to, czy zaangażowane są wielkie czy małe przedsiębiorstwa. Pierwszym priorytetem jest wciąż produkcja żywności, drugim - produkcja zwierzęca, a trzecim - wytwarzanie energii. Jeśli chodzi o znaczenie energii z biomasy dla środowiska, można powiedzieć, że na przykład rolnictwo austriackie zmniejszyło emisję CO2 o 14% od 1990 r. i dzięki temu faktycznie osiągnęło cel z Kioto.
Z zadowoleniem przyjmuję także zniesienie degresywności. Model progresywnej modulacji jest odpowiednim wyjściem i popieram także jego liczby.
Chciałbym podziękować pani komisarz za jej słowa na temat mleka. Chciałbym zatem zaznaczyć, że nie potrzebujemy tylko "miękkiego lądowania” i łagodnego przejścia ku temu, co nastąpi w 2015 r., ale także stabilnych rozwiązań również po roku 2015. Musimy zapewnić, że w regionach górskich i peryferyjnych oraz w regionach o trudnej sytuacji po 2015 r. będzie mogła przetrwać forma rolnictwa oparta na zwierzętach karmionych suchą karmą. Dlatego z niecierpliwością oczekuję wniosku legislacyjnego Komisji 20 maja, pani komisarz, i mam nadzieję, że odnajdziemy w nim wiele z tego, o czym mowa jest w sprawozdaniu pana Goepel'a, aby nie doszło do powtórzenia tej długiej dyskusji...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Bernadette Bourzai
(FR) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie urzędujący przewodniczący Rady! Chciałabym podziękować panu Goepelowi za wykonaną pracę, ponieważ ważne jest, by Parlament Europejski wyraził swą opinię na temat ogólnych wytycznych wynikających z oceny funkcjonowania WPR.
Osobiście mam poważne obawy co do pełnego oddzielenia płatności od produkcji, które wiąże się z wysokim ryzykiem zaprzestania produkcji w przypadku hodowli, a nawet niektórych upraw. Nie podzielam optymizmu osób, które wierzą, że obecna sytuacja na rynkach światowych zapewni stabilną i bezpieczną przyszłość europejskiemu rolnictwu i że powinniśmy nadal kierować się ku całkowitej liberalizacji. Co więcej, nie wszystkie sektory rolnictwa korzystają jednakowo z podwyżek cen, jak pokazuje szczególnie poważny kryzys, którego doświadczają właśnie europejscy hodowcy.
Całkowita rezygnacja z jakiegokolwiek mechanizmu regulującego rynek wydaje mi się ryzykowna z punktu widzenia bezpieczeństwa naszej żywności oraz żywności na świecie. Uważam, że musimy zapewnić utrzymanie zapasów interwencyjnych, abyśmy mogli zareagować w przypadku braków żywności i spekulacji, zachować organizacje wspólnego rynku...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Willem Schuth
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie urzędujący przewodniczący Rady, szanowni państwo! Chciałbym najpierw szczerze pogratulować panu Goepelowi bardzo wyważonego sprawozdania. Nie powinniśmy karać wschodzących, konkurencyjnych struktur w rolnictwie. Dlatego w Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wiejskiego odrzuciliśmy wniosek Komisji w sprawie degresywności w tej postaci. Nie powinniśmy dzielić przedsiębiorstw ze względu na ich wielkość w przypadku płatności bezpośrednich, ponieważ wiele miejsc pracy mogłoby być zagrożonych.
Co więcej, jestem zdania, że ostateczne wycofanie systemu kwot mlecznych w 2015 r. jest wciąż słuszne. Wobec rosnących cen mleka na światowych, szybko rozwijających się rynkach i związanych z tym możliwości eksportu, system ten nie jest już odpowiedni.
Rozsądny przegląd reformy z 2003 r. pod tym względem musi nie tylko oferować europejskim rolnikom niezawodność i rzetelność pod względem planowania, ale także być kolejnym krokiem ku opartemu na rynku ciągłemu rozwojowi naszego systemu rolnictwa.
Janusz Wojciechowski
Panie Przewodniczący! Czym jest rolnictwo w Unii Europejskiej? Dla jednych wielką wartością, którą trzeba chronić, ale dla innych, i to niestety wielu, to balast, którego chcieliby się pozbyć. W raporcie pana Goepela czytamy, że rolnictwo jest jednym z najważniejszych sektorów przemysłowych Unii. Pięknie, ale za mało.
Rolnictwo nie jest przemysłem i nie jest tylko jednym z wielu sektorów gospodarki. Rolnictwo jest filarem bezpieczeństwa żywnościowego. Wydajemy gigantyczne sumy na wojsko i policję, żeby zapewnić bezpieczeństwo fizyczne w naszych państwach i w naszych domach. Wielkie sumy płacimy na bezpieczeństwo energetyczne - poszukujemy dostaw energii droższych, ale bezpiecznych. Musimy też wielkim kosztem chronić nasze rolnictwo, które nam zapewnia bezpieczeństwo żywnościowe, i szkoda, że nie wszyscy to w Unii rozumieją.
Alyn Smith
Panie przewodniczący! Ja również gratuluję naszemu sprawozdawcy przedstawionego nam dziś doskonałego pakietu kompromisowego. Chciałbym zwrócić uwagę w szczególności na trzy rozwiązania, zawarte w przyjętych przez nas poprawkach, które powinny zostać szczególnie docenione.
W punkcie 21 naszego sprawozdania uznajemy, że oddzielenie płatności bezpośrednich od wielkości produkcji przyniosło wiele pozytywnych skutków i zdecydowanie uważamy, że powinno się je rozwinąć. Tak, powinno się tego dokonać odpowiednio i uważnie, ale powinno to być kontynuowane.
W punktach 37 i 38 zdecydowanie uznajemy, że odłogowanie jest anachronizmem i powinno zostać całkowicie zniesione, a jeśli wystąpią uboczne korzyści dla środowiska, zajmie się nimi drugi filar.
W punktach 86-91 uznajemy znaczenie produktów niszowych dla europejskiego rolnictwa w kontekście międzynarodowym. Mógłbym oczywiście przedstawić naszej pani komisarz długą listę szkockich produktów wysokiej jakości i byłbym wdzięczny za kilka słów z jej strony na temat tego, jak zamierza się tym zająć wobec promocji europejskiego znaku międzynarodowej jakości.
Kartika Tamara Liotard
(NL) Wraz z niniejszą oceną funkcjonowania Komisja zrobiła dobry - nawet jeśli bardzo skromny - krok ku bardziej sprawiedliwej polityce rolnej. Zachęcałabym moich kolegów posłów, aby nie popierali sprawozdania pana Goepel'a, ponieważ osłabia ono propozycje Komisji w wielu ważnych kwestiach, a moim zdaniem najważniejszą kwestią jest wprowadzenie, w końcu, ostrożnych ograniczeń wielkości dotacji, które można otrzymać.
Trudno jest wytłumaczyć europejskiej opinii publicznej, dlaczego, przykładowo, książę Monako lub wielkie międzynarodowe firmy, jak Heineken czy Nestlé, otrzymują setki tysięcy euro w ramach wsparcia dochodu w formie dotacji do rolnictwa tylko dlatego, że posiadają ziemię, podczas gdy prawdziwi rolnicy często ledwo wiążą koniec z końcem. Wsparcie dochodu w rolnictwie ma za zadanie zapewnić rolnikom godne życie, a nie napełniać kieszenie międzynarodowych przedsiębiorstw i właścicieli dużych terenów ziemskich.
Vladimír Železný
(CS) Reforma WPR miała na celu uczynienie jej mniej kłopotliwą i bardziej zorientowaną na rynek. Biorąc pod uwagę średnią wielkość gospodarstw w Czechach, system zaproponowany w sprawozdaniu jest niedopuszczalny.
Skutek dla Republiki Czeskiej byłby taki, że do 2013 r. stałaby się jednym z państw o największym udziale(część wypowiedzi niesłyszalna) przekazanym w ramach modulacji z pierwszego do drugiego filaru. Prawie 40% płatności bezpośrednich w Republice Czeskiej podlegałoby degresywności w porównaniu z 6,5% we Francji i jedynie 2,5% w Austrii.
Gospodarstwa czeskie byłyby, zgodnie z obecną propozycją, zmuszone bezsensownie podzielić się i straciłyby na wydajności. Ani obecna, ani kompromisowa propozycja nie są dopuszczalne z punktu widzenia Republiki Czeskiej, ponieważ w ich wyniku staniemy się przedmiotem dyskryminacji i bez uzasadnienia zmniejszona zostanie konkurencyjność czeskich rolników.
Jean-Claude Martinez
(FR) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie pośle Goepel! W Berlinie - prawie 10 lat temu - kanclerz Schmidt i francuski prezydent Jacques Chirac zdecydowali udzielić rolnikom ulgi do 2013 r. Z końcem obowiązywania systemu kwot mlecznych, z końcem właściwego budżetu rolnego jako części ram finansowych 2014-2019 r. oraz wycofaniem się większości producentów z rynku, którzy nie mogą zostać zastąpieni, koniec wielkiej WPR był zaplanowany na 2013 r. - tylko tyle.
Dziś kwestionują państwo to porozumienie i w imię przeprowadzenia oceny funkcjonowania WPR przyspieszają marsz ku eliminacji rolnictwa w ramach pierwszego filaru. To nie jest nic nowego! Dzięki kwotom, maksymalnej gwarantowanej ilości, płatnościom za wczesne zabijanie źrebiąt, odłogowaniu, oddzieleniu płatności od wielkości produkcji, karczowaniu MacSharry, Steichen i Fischler prowadzili politykę oddawania monopolu na produkcję żywności na rzecz południowej półkuli i państwom Pacyfiku przez 30 lat.
Dziś w interesujących technicznych debatach na temat pełnego oddzielenia płatności, modulacji - degresywnej czy progresywnej - zasady współzależności w zakresie ochrony środowiska, rozwoju wiejskiego i wartości referencyjnych - historycznych czy niehistorycznych - ukrywają jedyny prawdziwy problem, w momencie gdy Chiny i Indie szykują się do ogłoszenia przetargu na nakarmienie planety i gdy nadchodzi świt dla rolników przy obserwowanym wzroście cen i popytu. Czy Europa, obok Brazylii, wciąż chce być jednym z największych gospodarstw świata? Tak czy nie?
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Cieszę się, widząc tak dużą liczbę uczestników tej debaty, ponieważ jest ona ważna. Jeśli mielibyśmy skorzystać z oklaskomierza przy okazji znacznych płatności dla rodzin królewskich lub rolników indywidualnych, dygotali by oni w domach królewskich w całej Europie. Ale ta debata jest bardziej skomplikowana, jak słyszeliśmy od naszych wschodnich kolegów.
Co się tyczy oceny funkcjonowania, mogę krótko powiedzieć, że oddzielenie płatności od modulacji w Irlandii zostało dokonane w pełni i myślę, że pani komisarz to przyzna. Chcemy trzymać się naszych płatności historycznych i nie podoba nam się zwiększona modulacja. Jest to przekładanie pieniędzy z budżetu do budżetu, przedstawianych jako za coś innego. Nie wiemy do końca, gdzie pieniądze na rozwój wiejski w końcu trafią i musimy się temu dokładnie przyjrzeć.
To nie artykuł 69 niepokoi teraz irlandzkich rolników - ich niepokoi WTO. Mam tu przed sobą, i dam go do wglądu kolegom, ocenę ostatniego dokumentu WTO. Jest różnokolorowa i nie jest ładna. Jeśli pan Mandelson postawi na swoim, wtedy, obawiam się, europejskie sektory mleczarski i wołowiny, jagnięciny i wieprzowiny znikną, tak samo jak wspólna polityka rolna. Zmniejszenia taryf sięgają 70%.
Teraz ludzie być może nie rozumieją skutków tej sytuacji, ale oznacza to, że nasi producenci nie umieją i nie będą konkurować z importowaną żywnością i produktami o bardzo, bardzo różnych standardach.
Sektor jagnięciny, któremu Parlament w tej chwili stara się pomóc, zostanie zdziesiątkowany przez WTO. Czy mogę panią prosić, pani komisarz, aby wzięła pani tę analizę przygotowaną przez Irlandzkie Stowarzyszenie Rolników - i podniosę ją jeszcze raz, ponieważ jest kolorowa - i wróciła do mnie i powiedziała, mam nadzieję, że popełnili oni błąd, choć boję się, że nie popełnili.
Całkowicie brakuje informacji dla tej Izby dotyczących wpływu najnowszego dokumentu WTO, a myślę, że potrzebujemy tych informacji i zasługujemy na nie. Chciałabym tylko powiedzieć, że irlandzcy rolnicy popierają Unię Europejską, ale podczas weekendu przyszło do mnie wiele z tych osób, które kwestionują decyzje związane z głosowaniem nad różnymi traktatami. I to jest poważna sprawa, jak pani komisarz wie.
María Isabel Salinas García
(ES) Panie przewodniczący, pani komisarz! Europejscy rolnicy, a w szczególności hiszpańscy rolnicy, potrzebują, a powiedziałabym nawet, że domagają się minimalnej stabilności. Dlatego pierwszą rzeczą, o którą chcę poprosić Komisję o to, aby ten śródokresowy przegląd wspólnej polityki rolnej nie stał się głównym i radykalnym przeglądem.
Kwestią, która mnie niepokoi jest częściowe oddzielenie płatności od produkcji; pośpiech związany z wprowadzaniem oddzielenia może być zagrożeniem dla wielu upraw. Całkowite lub częściowe oddzielenie w pewnych sektorach jest niezbędne dla utrzymywania produkcji, na przykład w sektorze bawełny.
W związku z tym myślę, że poziomy oddzielenia powinny być otrzymane tak, jak ustalono w 2003 r., i w każdym wypadku, jeśli nie będzie to możliwe, myślę, że państwa członkowskie powinny mieć możliwość manewrowania, gdyż model dobrowolny dla każdego sektora, w zależności od konkretnego przypadku, mógłby stworzyć najlepsze warunki dla produkcji rolnej. Myślę, że powinniśmy w tej chwili przekazać sektorowi rolnemu wiadomość o spokoju i stabilności.
Jan Mulder
(NL) Moje wyrazy uznania dla pana Goepel'a za wykonaną pracę. Moim zdaniem w tej debacie ważne są dwie rzeczy.
Po pierwsze uważam, że najważniejszym elementem wspólnej polityki rolnej jest wspólny rynek dla 500 milionów konsumentów. Czy Komisja lub sprawozdanie pana Goepel'a zakłóciły ten rynek? Myślę, że nie - i to dobrze.
Po drugie uważam, że władze muszą być godne zaufania. Musimy trzymać się tego, co zostało obiecane w budżecie z 2007 r. i myślę, że Komisja naprawdę tak robi.
Mam mieszane uczucia, jeśli chodzi o modulację. Nie znam jeszcze rezultatów polityki wiejskiej. Sprawozdania Trybunału Obrachunkowego są niezwykle krytyczne, ale nie bardzo mogę się zgodzić na nakładanie dodatkowego finansowego obciążenia na rolników, z którego 60% nigdy by już nie zobaczyli. W Holandii jest to wykorzystywane do kupowania obszarów naturalnych.
Chciałbym powiedzieć kilka słów na temat obaw nie związanych z handlem. W jaki sposób mogę wyjaśnić europejskim rolnikom, że nie wolno im wytwarzać pewnych produktów, kiedy innym krajom wolno, a my możemy importować takie produkty bez ograniczeń? To prowadzi do nieuczciwej konkurencji.
Andrzej Tomasz Zapałowski
Panie Przewodniczący! Przez ostatnie lata przeprowadzono wiele zmian we wspólnej polityce rolnej. Nie wszystkie były dyktowane potrzebą polepszenia sytuacji na wsi i potrzebami konsumentów Unii Europejskiej. Obecnie ceny żywności ciągle rosną, a i tak sytuacja w małych i średnich gospodarstwach znacząco się nie poprawia. Bardziej niż rodzime gospodarstwa Komisja Europejska wspiera międzynarodowe korporacje także produkujące żywność genetycznie modyfikowaną. Wspólnota Europejska coraz bardziej zbliża się do utraty suwerenności w zakresie produkcji żywności. Także obecnie w ramach propozycji reformy wspólnej polityki rolnej dąży się do zniszczenia kolejnej grupy rolników: producentów tytoniu, co doprowadzi do katastrofy ekonomicznej blisko 100 tys. z nich oraz do utraty 400 tys. stanowisk pracy. Najwyższy czas, żeby Komisja Europejska zaczęła bardziej dbać o interesy rolników europejskich niż tych z krajów trzecich.
Marie-Hélène Aubert
(FR) Panie przewodniczący, pani komisarz! Sytuacja rolnictwa bardzo się zmieniła od 2003 r., a analizy, które dziś mamy są już nieaktualne i nie są w stanie sprostać najważniejszym wyzwaniom przyszłości. Popyt na produkty żywnościowe zwiększa się w zastraszającym tempie, ceny rosną szybko i stają się niemożliwe do zapłacenia dla osób w trudnej sytuacji, a jednocześnie kurczą się powierzchnie gruntów rolnych. Biopaliwa, które są subsydiowane, znacznie destabilizują rolnictwo. Podkreślmy także wpływ zmiany klimatu i przede wszystkim fakt, że nasi obywatele kwestionują intensywny, skrajnie liberalny model przemysłowy, który oznacza, że żywność podróżuje tysiące kilometrów dookoła świata, czemu towarzyszy społeczny i ekologiczny dumping.
W tej chwili powinniśmy zatem przeprowadzać szczegółową reformę wspólnej polityki rolnej, a nie tylko technicznie dostosowywać obecne instrumenty, tak jak dziś państwo proponują. To, czego w tej chwili również bardzo potrzebujemy, to kierunek, jasne strategiczne wytyczne, i to właśnie ich najbardziej nam w tej chwili brakuje.
Bairbre de Brún
(GA) Panie przewodniczący! Otrzymujemy to sprawozdanie w bardzo ważnej chwili dla rolników w UE. Jak powiedziała już posłanka McGuinness, rozmowy prowadzone w ramach Światowej Organizacji Handlu pokazały, w jakim stopniu komisarz gotowa jest poświęcić interesy naszych rolników i gmin wiejskich nie dla dobra trzeciego świata, ale na rzecz miejsca przy międzynarodowym stole rokowań.
W odniesieniu do oceny funkcjonowania WPR zgadzam się, że należy znaleźć złoty środek pomiędzy upraszczaniem, zwiększaniem skuteczności a pewnego rodzaju stabilizowaniem sytuacji rolników, którzy - koniec końców - wytwarzają dla nas żywność i utrzymują obszary wiejskie.
Jeśli zmiany te zostałyby wdrożone w sposób sprawiedliwy, ograniczenie znacznych płatności dla dużych gospodarstw rolnych lub dużych przedsiębiorstw należałoby uznać za krok naprzód w stosunku do wspólnej polityki rolnej, która pomaga wyłącznie właścicielom rozległych gruntów. Ponadto, co ważne, uprawnienia do płatności powinny dotyczyć tylko działających gospodarstw rolnych.
Wspólna polityka rolna powinna ...
(Przewodniczący przerwał mówcy)
Derek Roland Clark
Panie przewodniczący! Każdy przegląd polityki wymaga pomiaru i oceny. W przypadku WPR moim zdaniem przedmiotem pomiaru powinny być fundusze, a oceny powinni dokonać audytorzy.
Czy Trybunał Obrachunkowy uważa wspólną politykę rolną za zdrową, jeśli 28,9% płatności dla poszczególnych gospodarstw rolnych jest błędne? Czy uważa za zdrowe, by w ramach WPR dofinansowywać rolników za odstąpienie od upraw? Czy uważa za zdrowe, by grunty rolne przeznaczać do celów biopaliw w chwili, gdy na całym świecie brakuje zboża? Czy uważa wspólną politykę rolną za zdrową, jeśli prawdziwi rolnicy - przynajmniej w Wielkiej Brytanii - z trudem potrafią się utrzymać? Czy wie, że rolnicy w Nowej Zelandii, którzy nie są obecnie dofinansowywani, radzą sobie bardzo dobrze i tylko 3% z nich musiało zakończyć działalność po wycofaniu dotacji?
Zważywszy, że wspólna polityka rolna moim zdaniem sprawia wrażenie bardzo niezdrowej, czy nie najwyższy czas wyłączyć aparaturę podtrzymującą życie i pozwolić, by europejscy rolnicy się usamodzielnili?
Jim Allister
Panie przewodniczący! Zgadzam się z wieloma stwierdzeniami tego sprawozdania. Chciałbym poczynić cztery krótkie uwagi.
Po pierwsze oddzielenie płatności od wielkości produkcji w teorii jest bardzo dobrym posunięciem, ale w praktyce - ku rozczarowaniu niektórych osób - okazuje się nieskuteczne w zapewnieniu obiecanych wyższych dochodów rynkowych dla producentów.
Po drugie należy utrzymać wystarczające instrumenty chroniące przed załamaniem rynku i podaży. Brak równowagi w łańcuchu dostaw zagraża WPR, której jednym z celów jest zabezpieczenie podaży żywności. Bezpieczeństwo żywnościowe nie jest możliwe bez zapewnienia stabilnej sytuacji ekonomicznej producentów.
Po trzecie można jeszcze bardziej uprościć WPR, by zmniejszyć obciążenia biurokratyczne oraz - i owszem - oczyścić z zarzutów rolników, którzy nie mając złych intencji, dopuszczają się nieznacznych uchybień.
Po czwarte niewykorzystane środki z budżetu rolnego na rzecz instrumentów zarządzania rynkiem należałoby przeznaczać na pomoc, o której mowa w artykule 69, by wzmocnić rolnictwo w UE, w szczególności na obszarach o niewielkiej produkcji, oraz by uporać się z taką sytuacją, jaka ma na przykład miejsce w moim okręgu wyborczym, gdzie żyje wielu rolników w wieku powyżej 55 lat, którzy nie mają możliwości podjęcia innej pracy.
Véronique Mathieu
(FR) Panie przewodniczący, pani komisarz, szanowni państwo! Sprawozdanie posła Goepela stanowi dobry kompromis pomiędzy śmiałymi propozycjami Komisji Europejskiej a obawami wyrażanymi przez naszych rolników. Gratuluję i dziękuję posłowi Goepelowi za sporządzenie tego sprawozdania, co - jak wiemy - nie było prostym zadaniem. Sprawozdanie to zawiera kilka dobrych propozycji.
Przede wszystkim mowa tu o systemie płatności bezpośrednich, który wymaga zmiany, biorąc pod uwagę, że państwa członkowskie potrzebują większej elastyczności, by wdrożyć uzgodnione zmiany.
W razie kontynuacji oddzielania płatności od wielkości produkcji podejście to powinno uwzględniać trudności, na jakie napotykają obecnie niektóre sektory, zwłaszcza sektor produkcji zwierzęcej i pewne obszary produkcji roślinnej - bardzo ważne dla niektórych regionów - takie jak uprawy lnu, konopi i roślin pastewnych, które powinny być objęte odpowiednim okresem przejściowym.
Proponowana modulacja wydaje się być zbyt poważna i zagraża równowadze pierwszego filaru. Należy zapewnić, by środki związane z oszczędzaniem mogły zostać zmienione, ale najpierw Komisja Europejska powinna jasno określić instrumenty umożliwiające ochronę osiągniętych w ten sposób zysków, w szczególności odnośnie do różnorodności biologicznej. Przegląd i wzmocnienie postanowień artykułu 69 również mogłyby zapewnić skuteczne wsparcie finansowe dla słabszych obszarów, takich jak regiony górskie, na rzecz restrukturyzacji sektorów znajdujących się w trudnym położeniu, takich jak hodowla zwierząt i przemysł mleczarski, lub na rzecz zarządzania ryzykiem.
Na zakończenie, pani komisarz, powinniśmy naprawdę zastanowić się nad kwestią biopaliw, która budzi rozliczne kontrowersje z punktu widzenia ochrony środowiska naturalnego. Ocena funkcjonowania WPR może być ku temu doskonałą okazją.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Omawiane przez nas sprawozdanie należy do najważniejszych, jakie powstały w ostatnich 4 latach na temat sektora rolnego, gdyż jest czymś więcej niż tylko oceną obecnego stanu rzeczy czy też oceną funkcjonowania WPR. Komisarz Fischer Boel wyznaje poglądy radykalno-liberalne, poseł Goepel - chrześcijańsko-liberalno-demokratyczne, a ja - liberalno-demokratyczne. Wspólnie mamy za zadanie przeprowadzić zasadniczą reformę wspólnej polityki rolnej począwszy od 2014 r. Przedmiotowa ocena funkcjonowania WPR mówi o szeregu koncepcji, które wejdą w życie od 2014 r. Tytułem przykładu można wspomnieć o ryczałtowych płatnościach obszarowych w odniesieniu do płatności bezpośrednich, przekierowaniu finansowania do drugiego filaru i rodzaju przewidywanej w tym celu modulacji oraz o potrzebie utworzenia systemu zarządzania ryzykiem. Zgadzam się z komisarz Fischer Boel i z posłem Goepelem, że pułapy również odgrywają bardzo ważną rolę. Cieszyłbym się, gdyby królowa brytyjska otrzymała mniej. Na Węgrzech obecnie jest również wiele dużych gospodarstw rolnych. Musimy jednak opracować system, który uniemożliwiałby obejście górnego pułapu. Innymi słowy będziemy musieli rozstrzygnąć tę kwestię w przyszłości. Dziękuję bardzo.
Anne Laperrouze
(FR) Panie przewodniczący! Chciałabym wskazać cztery kierunki, w jakich powinna podążać wspólna polityka rolna.
Utrzymanie płatności bezpośrednich, które odgrywają kluczową rolę: udowodniono, że w żadnej gospodarce na świecie rolnicy nie żyją na przyzwoitym poziomie bez wsparcia finansowego. Ochrona środowiska naturalnego, które kształtuje rolnictwo w takim samym stopniu, jak rolnictwo kształtuje środowisko naturalne. W związku z tym należy utrzymać kryteria warunkujące otrzymanie pomocy. Wszelkie porozumienie w ramach WTO powinno uwzględniać kwestię chronionych oznaczeń geograficznych, dobrostanu zwierząt i stanu przywożonych produktów z racji uczciwej konkurencji, a także, ponieważ problemy zdrowotne nie zatrzymują się na granicach. Wreszcie zdecydowanie należy określić wpływ rolnictwa na zmianę klimatu i zrównoważony rozwój. Zwracam się do Komisji Europejskiej o dokładniejsze zbadanie, ile gruntów ornych w Unii Europejskiej można przeznaczyć do celów biopaliw i ekologicznych produktów chemicznych.
Z zadowoleniem przyjmuję przedmiotową rezolucję, gdyż trafnie odzwierciedla ona przyszłe wyzwania dla rolnictwa, w odniesieniu zarówno do produkcji żywności jak i ochrony środowiska naturalnego.
Liam Aylward
Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję propozycję zmniejszenia obciążenia regulacyjnego dla rolników w kontekście oceny funkcjonowania WPR. Zwracam się również do pani komisarz o wcześniejsze poinformowanie rolników o kontrolach zasady wzajemnej zgodności w ramach szukania sposobów na uproszczenie przepisów i ich uelastycznienie.
Zdecydowanie nie zgadzam się ze zwiększeniem obowiązkowej modulacji do 13% w okresie kilku następnych lat. Zmniejszyłoby to płatności bezpośrednie dla rolników, którzy uwzględnili już te środki w swoich dochodach.
Istnieje ryzyko, iż kluczowa rola hodowli owiec w zachowywaniu ekologicznie wrażliwych i wrażliwych na zanieczyszczenia obszarów zostanie osłabiona wskutek odłogowania gruntów oraz że zostałyby zaprzepaszczone umiejętności w zakresie hodowli zwierząt, co powinno być przedmiotem uwagi i wsparcia w ramach oceny funkcjonowania WPR.
Z ostatniej debaty jasno wynika, iż kwoty mleczne zostaną zniesione począwszy od kwietnia 2015 r. Z radością przyjmuję udział pani komisarz w tej debacie. Zdecydowanie istnieje potrzeba złagodzenia skutków zniesienia kwot i osobiście byłbym za corocznym zwiększaniem kwot mlecznych do 2015 r.
Wreszcie propozycje omawiane w Genewie w odniesieniu do przyszłości rolnictwa UE w kontekście WTO są całkowicie nie do zaakceptowania, w szczególności z irlandzkiego punktu widzenia. Z zadowoleniem przyjmuję sprzeciw wobec tych propozycji ze strony wielu innych państw członkowskich UE, a także fakt, iż obawy te zostaną uwzględnione przez właściwego komisarza.
Carmen Fraga Estévez
(ES) Panie przewodniczący! Przede wszystkim chciałabym pogratulować posłowi Goepelowi sprawozdania, a także zaznaczyć, iż będę mówić głównie o przyszłości sektora mleczarskiego. Chciałabym poczynić kilka uwag.
Przede wszystkim chciałabym podkreślić brak pewności dotyczący wpływu zniesienia systemu kwot na różne regiony produkcji. Wiele osób obawia się wzrostu tendencji zaprzestania produkcji, a także, że będzie to nieodwracalny w skutkach wstrząs na niektórych obszarach o bardzo niskim poziomie rentowności oraz niewielkich możliwościach rozwoju poza sektorem rolniczym.
Widać jednak wyraźnie, iż obecny system kwot nie przynosi oczekiwanych rezultatów, to jest nie przyczynia się do równowagi pomiędzy produkcją a konsumpcją. Przebyliśmy drogę od początkowego zalewu mlekiem do obecnego deficytu w wysokości ponad 3 milionów ton, co stanowi istotne potwierdzenie wad i zalet przedmiotowego komunikatu, nierównego podziału kwot produkcyjnych, marnej i niewystarczającej oceny ostatnich reform oraz kilku z zastosowanych środków, takich jak oddzielenie płatności od wielkości produkcji, których wpływ na przyszłość sektora pozostaje wciąż nieznany.
Co więcej, istnieją różnice pomiędzy niektórymi krajami odnośnie do stosowania systemu kwot. Pani komisarz! Muszę powiedzieć, że w pewnych krajach, na przykład w moim, liberalizacja tego sektora natrafia na różne przeszkody i że przykładowo indywidualny transfer kwot, który odgrywa zasadniczą rolę na drodze do restrukturyzacji, nie jest dozwolony od 2005 r.
Pani komisarz! Na zakończenie chciałabym tylko powiedzieć, że moim zdaniem należałoby połączyć ze sobą koncepcję dobrowolnego zwiększenia kwot o 2% na lata 2008-2009, jak zaproponowano w sprawozdaniach posłanki Jeggle i posła Goepela, z nielinearnym wzrostem w kolejnych latach, o co zwrócono się w ustępie 84 sprawozdania posła Goepela, w celu zrównoważenia podziału kwot produkcyjnych, nadając pierwszeństwo państwom członkowskim, w których produkcja zazwyczaj przewyższa konsumpcję wewnętrzną.
Lily Jacobs
(NL) Chciałabym zwrócić uwagę na pewien aspekt naszej polityki rolnej, który często się lekceważy, a mianowicie na interesy krajów rozwijających się. Musimy odejść od protekcjonizmu i środków zniekształcających rynek, które stanowią część obecnego systemu. Najbiedniejsze kraje mają prawo mieć sprawiedliwy dostęp do naszego rynku i powstrzymać nieuczciwą konkurencję na swoich rynkach.
Poprawki, które przedłożyłam, kładą nacisk na ten aspekt i chciałabym zwrócić się do posłów o wsparcie odnośnych poprawek. Pani komisarz zgodzi się ze mną, iż nasza polityka powinna ponadto przede wszystkim koncentrować się na konsumentach. W związku z tym zdecydowanie powinniśmy wspierać rolników w produkcji dostatecznej ilości bezpiecznej żywności, której jakość byłaby najwyższa z możliwych. Musimy zatem zapewnić zrównoważone rolnictwo, w którym największe nakłady ponoszone byłyby na rzecz ochrony oraz poprawy obszarów wiejskich i środowiska naturalnego, tak aby nie tylko nasze pokolenie, ale również pokolenie naszych dzieci mogło z nich czerpać radość.
Musimy zapewnić dostateczną ilość żywności dla wszystkich, między innymi poprzez stałe poszerzanie naszej wiedzy, a także dzielenie się nią i nowoczesnymi rozwiązaniami technicznymi z resztą świata.
Kyösti Virrankoski
(FI) Panie przewodniczący! Sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie oceny funkcjonowania rolnictwa przedstawia realistyczny ogląd sytuacji. Największym problemem jest oddzielenie płatności od wielkości produkcji. Komisja Europejska wzywa do zwiększenia oddzielenia płatności od wielkości produkcji.
Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi zachowuje w tym względzie ostrożność, nie bez powodu. Oddzielenie płatności od wielkości produkcji jest niczym wcześniejsza emerytura dla rolników. Sprzyja ono gospodarstwom rolnym, które zmniejszają produkcję lub decydują się na jej zaprzestanie, ale nie motywuje młodych rolników, którzy zwiększają produkcję. Podobnie sprzyja ono produkcji ekstensywnej ze szkodą dla produkcji wymagającej dużego nakładu siły roboczej.
W szczególności przegrywać wydają się obszary o gorszych warunkach naturalnych. Przykładowo w Stanach Zjednoczonych pomoc jest wciąż głównie związana z produkcją. Bardzo trudno ze spokojem przyjąć fakt, iż społeczne uzasadnienie przyznawania pomocy traci swoje podstawy. Jeśli rolnik, który wytwarza żywność na pół etatu, otrzymuje takie same środki finansowe jak inny rolnik, który pracuje siedem dni w tygodniu, podatnik ma prawo zaprotestować. Zadaniem rolnika nadal będzie wytwarzanie żywności.
Zdzisław Zbigniew Podkański
Panie Przewodniczący! Wspólna polityka rolna, mimo kilkakrotnego reformowania, nadal nie spełnia oczekiwań. Utrata bezpieczeństwa żywnościowego Unii Europejskiej, liczne sytuacje kryzysowe i brak wspólnych, satysfakcjonujących obie strony ustaleń są najlepszym tego przykładem. Sytuację kryzysową pogłębia brak spójności, dyskryminacja rolników w nowych krajach członkowskich. Fakt, że są gorsi i lepsi, w zależności od położenia geograficznego i daty przyjęcia do Unii Europejskiej, tak naprawdę dowodzi, że wspólnej polityki rolnej nie ma i długo jeszcze nie będzie.
Mimo ogromnej pracy, jaką włożył pan sprawozdawca Lutz Goepel, cel nie został osiągnięty i trudno nawet powiedzieć, czy jest nam bliżej czy dalej do sensownych rozwiązań. W tej sytuacji jawi się słuszna opinia mniejszości, która mówi, że Komisja nadal prowadzi politykę wsparcia międzynarodowych korporacji żywnościowych i wielkich posiadaczy ziemskich, oraz że wspólna polityka rolna nie zaspakaja potrzeb konsumentów, ani małych i średnich gospodarstw rodzinnych, które zmuszane są do zaprzestania produkcji. Potrzebna jest więc nowa, sprawiedliwa polityka rolna wypracowana przez obiektywnych ekspertów, a nie grupy interesów.
Petya Stavreva
(BG) Panie przewodniczący, pani komisarz, drodzy państwo! Chciałabym pogratulować sprawozdawcy Lutzowi Goepelowi owocnej pracy nad przedmiotowym sprawozdaniem.
Jako posłanka do PE z Bułgarii uważam za szczególnie ważne, że sprawozdanie to kładzie nacisk na nowe państwa członkowskie Unii Europejskiej. Jeśli chcą, mogą one stosować uproszczoną jednolitą płatność obszarową do 2013 r. i otrzymają one wsparcie ze strony Unii Europejskiej w stosowaniu przepisów dotyczących wzajemnej zgodności.
Zachowanie prawa państw członkowskich do samodzielnego decydowania, czy i w jaki sposób zmienić swoje systemy płatności bezpośrednich zapewni naszym krajom większą elastyczność i pomoże im dostosować się do konkretnych potrzeb poszczególnych regionów i sektorów.
Moim zdaniem sprawozdanie w sprawie oceny funkcjonowania wspólnej polityki rolnej odgrywa obecnie szczególnie ważną rolę, gdyż Parlament Europejski musi teraz pokazać obywatelom swoje zaangażowanie i odpowiedzialne podejście polityczne do rozwoju sektora rolniczego we Wspólnocie.
Uważam, że sprawozdanie Lutza Goepela chroni interesy europejskich rolników i zwracam się do państwa o wsparcie przedmiotowego sprawozdania. Dziękuję.
Bogdan Golik
Panie Przewodniczący! Chciałbym pogratulować na wstępie panu posłowi Lutz Goepel świetnego sprawozdania i podziękować za ogromny trud, który w niego włożył. Sprawozdanie w pełni odzwierciedla szczególne zainteresowania Parlamentu dotyczące kwestii polityki rolnej. I mimo, że wydatki w aktualnej perspektywie budżetu stanowią tylko 33% wydatków w porównaniu do 80% w latach 70-tych, polityka rolna wciąż jest i powinna być jedną z ważniejszych polityk europejskich.
Ze względu na ograniczony czas przedstawię tylko kilka spraw istotnych dla nowych krajów członkowskich. Wdrożenie modulacji w nowych krajach członkowskich powinno być przyjęte dopiero po uzyskaniu pełnych płatności i powinno odbywać się stopniowo, tak jak się to odbywało w innych krajach piętnastki. Nie mogę się zgodzić na usunięcie dotacji i dopłat energetycznych, które dopiero co otrzymaliśmy. Wręcz przeciwnie, Unia powinna szczególnie wspierać nowy kierunek produkcji z biomasy.
Odnosząc się także do przyszłości kwot mlecznych staję na stanowisku, że decyzja w tym zakresie potrzebuje szerszej debaty i wielu głębszych analiz.
Magor Imre Csibi
(RO) Jako wiceprzewodniczący komisji ENVI chciałbym poczynić kilka uwag dotyczących wpływu zmiany klimatu na rolnictwo.
Intensywne rolnictwo praktykowane w ostatnich latach sprawiło, iż rolnicy w znacznym stopniu przyczyniają się do globalnego ocieplenia i stoją obecnie w obliczu jego niszczących skutków. Według szacunkowych danych rolnictwo odpowiada za emisje gazów cieplarnianych wytwarzanych w wyniku działalności człowieka na poziomie od 17% do 32%. Rolnictwo jest wciąż źródłem zanieczyszczeń wskutek nieodpowiedzialnego stosowania nawozów, nieodpowiedniego przechowywania odchodów zwierzęcych oraz nieodpowiedzialnego wykorzystania gruntów, a w szczególności mam tutaj na myśli wylesianie i nadmierny wypas.
Globalne ocieplenie jest nieodwracalne i nie powinny nas już zaskakiwać częste susze lub powodzie w przyszłości. W związku z tym popieram pomysł przedstawiony w sprawozdaniu, dotyczący utworzenia na szczeblu europejskim sieci bezpieczeństwa pomagającej rolnikom w UE na wypadek katastrof ekologicznych, klimatycznych lub epidemiologicznych.
Tym samym zwracam się do Komisji Europejskiej o rozważenie możliwości pilnego utworzenia funduszu lub mechanizmu ubezpieczeniowego obejmującego różnorakie zagrożenia na rzecz rolników w UE, finansowanego ze środków budżetowych UE i państw członkowskich.
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
Panie Przewodniczący! W tej debacie chcę zwrócić uwagę tylko na dwie kwestie. Po pierwsze, procentowy udział wydatków na rolnictwo w całości wydatków budżetowych systematycznie spada i w ostatnim roku tej perspektywy finansowej będzie wynosił zaledwie 32%. Środki te stanowią średnio około 30% dochodów unijnych rolników. Konieczne jest utrzymanie takiego poziomu wsparcia także w przyszłości, aby podtrzymać zainteresowanie działalnością rolniczą, a przede wszystkim zapewnić bezpieczeństwo żywnościowe Europy. Należy przy tym przypomnieć, że wiele rozwiniętych krajów na świecie, przy pomocy różnorodnych instrumentów, wspiera dochody rolnicze w wysokości ponad 50%. Są to takie kraje jak Japonia, Korea Południowa, Norwegia czy Szwajcaria.
Po drugie, konieczne jest znacznie szybsze wyrównywanie wsparcia rolników w starych i nowych krajach członkowskich. Według wyliczeń ekspertów średni poziom wsparcia na jeden hektar użytków rolnych w latach 2007-2013 w nowych krajach członkowskich wyniesie zaledwie 62-64% tego, co otrzymują rolnicy w starych krajach członkowskich. Bez spełnienia tych dwóch zasadniczych postulatów trudno będzie myśleć o rozwoju europejskiego rolnictwa.
Czesław Adam Siekierski
Panie Przewodniczący! Celem obecnego przeglądu unijnej polityki rolnej jest jej ulepszenie, biorąc pod uwagę doświadczenia zdobyte w okresie, jaki upłynął od ostatniej reformy z 2003 roku oraz zaistniałą sytuację na rynku światowym. Należy jednak pamiętać, że dokonywane zmiany nie mogą podważyć, po pierwsze, wspólnotowego charakteru tej polityki - sprzeciwiamy się jej nacjonalizacji - po drugie, europejskiego modelu rolnictwa. Nie ma uzasadnienia, aby dopłaty bezpośrednie opierać na historycznych poziomach produkcji i aby były tak zróżnicowane.
Przyszły model dopłat po 2013 roku powinien być oparty na prostych zasadach podobnych do SAPS. Ale należy także dopuścić interwencję rynkową w sytuacjach skrajnych, czy nawet dopłaty do produkcji, jak w przypadku tytoniu czy produkcji mleka w rejonach górskich.
Katerina Batzeli
- (EL) Panie przewodniczący! Przede wszystkim chciałabym pogratulować posłowi Goepelowi sprawozdania. Zważywszy, że nie dysponuję dużą ilością czasu, pozwolę sobie podkreślić kilka zasad, którymi powinna kierować się każda reforma wspólnej polityki rolnej, z pomocą komunikatu lub instrumentu legislacyjnego.
Po pierwsze przy ponownym określaniu modelu europejskiego rolnictwa nie należy pominąć rodzinnych małych i średnich przedsiębiorstw. Po drugie kwestia finansowania, która będzie musiała zostać później rozstrzygnięta, nie może opierać się na zasadzie współfinansowania, która w rzeczywistości doprowadza do renacjonalizacji wspólnej polityki rolnej. Po trzecie kwestia regionalizacji, która sama w sobie nie przynosi odpowiedzi na pytania dotyczące rynku i produktów żywnościowych, będzie wymagała ponownego zbadania i uwzględnienia jej prawdziwego oblicza. Po czwarte konieczne będzie zwalczenie niesprawiedliwych skutków niektórych reform, na przykład odnośnie do tytoniu. Produkty te powinny zostać przywrócone i traktowane na równi z innymi.
Francesco Ferrari
(IT) Panie przewodniczący, pani komisarz, szanowni państwo! Chciałbym podziękować sprawozdawcy za bardzo ważne sprawozdanie, zważywszy na złożoność i obszerność tematu, jaki został w nim podjęty.
Chciałbym zwrócić uwagę na dwie kwestie, które moim zdaniem są szczególnie ważne. Po pierwsze uważam WPR za ważny instrument, który należałoby utrzymać nawet po 2013 r., gdyż wspiera ona przedsiębiorczość. Niemniej z tego powodu powinna ona być skierowana do przedsiębiorców, tak aby mogli oni tworzyć miejsca pracy, utrzymywać środowisko i zapewniać wysokiej jakości produkty.
Druga kwestia dotyczy drażliwego tematu, jakim są kwoty mleczne. Tak naprawdę zgadzam się ze sprawozdawcą, że należy chronić te regiony Europy, w których hodowla zwierząt i produkcja mleka stanowią jedyne możliwości rozwoju. Nie powinniśmy jednak zapominać o tych rolnikach, którzy ponieśli znaczne nakłady, by otrzymać kwoty mleczne i którzy od 2015 r. mogliby doświadczyć poważnych kłopotów finansowych.
Mam nadzieję, że z pomocą pani komisarz znajdziemy rozwiązanie, które wszystkich zadowoli, po części dlatego że w 1984 r. - kiedy utworzono system kwot - Włochy wyraziły swój sprzeciw, a obecnie w kraju tym wciąż panuje niedobór produkcji mleka na poziomie około 40% w stosunku do spożycia.
Struan Stevenson
Panie przewodniczący! Znakomite sprawozdanie posła Goepela położy podwaliny pod przyszłą stabilną politykę rolną. Jak powiedział poseł Parish, coraz wyraźniej widać jednak, że bezpieczeństwo żywnościowe stanie się jednym z głównych tematów naszych debat politycznych.
Zmiana klimatu wywołuje taką panikę, że politycy i planiści mogą niestety stworzyć większy problem - na światową skalę - niż ten, który zamierzają rozwiązać. Wskutek pogoni za biopaliwami produkcja rolna traci tyle gruntów, że zdaniem niektórych ekspertów niedługo staniemy w obliczu światowego głodu. Podobnie całe połacie amazońskich i indonezyjskich lasów tropikalnych równane są z ziemią, by udostępnić miejsce pod uprawy do celów biopaliw, takie jak olej palmowy, lub pod uprawy roślin jadalnych, takich jak soja, w wyniku czego do atmosfery przedostają się miliony ton CO2, zagrażające naszemu światowemu systemowi chłodzenia powietrza. Wylesianie odpowiada teraz za około 18% ogółu światowych emisji gazów cieplarnianych i unaocznia bezmyślność obecnej polityki.
Zamiast troski o środowisko naturalne cechą charakterystyczną naszej strategii na rzecz powstrzymania zmiany klimatu stała się chciwość, zaś pogoń za biopaliwami stanowi potencjalne zagrożenie dla życia milionów osób, zważywszy, że liczba ludności na świecie gwałtownie wzrośnie z obecnych 6 miliardów do około 9 miliardów do 2050 r. Każdego miesiąca rodzi się kolejne 6 milionów osób. Do 2030 r. liczba ludności na świecie wzrośnie do takiego stopnia, że konieczny będzie 50-procentowy wzrost produkcji żywności, by zaspokoić przewidywany popyt. Do 2080 r. konieczny będzie podwójny wzrost światowej produkcji żywności.
W rzeczywistości jednak każdego roku rolnictwo do celów produkcji żywności traci obszar wielkości Ukrainy wskutek susz i bezpośredniego wpływu zmiany klimatu. Światowa produkcja żywności raczej maleje, niż wzrasta. Z tego właśnie powodu jednym z głównych tematów debat jest obecnie bezpieczeństwo żywnościowe.
Constantin Dumitriu
(RO) Wspólna polityka rolna jest jednym z filarów rozwoju Europy, a debaty na temat sposobów usprawnienia tej polityki powinny być na porządku dziennym, nie tylko w instytucjach europejskich, ale również w obrębie państw członkowskich w społecznościach, które nas wybrały.
Cieszę się, że za sprawą komunikatu Komisji Europejskiej i sprawozdania sporządzonego przez posła Goepela określiliśmy szereg rozwiązań w celu ulepszenia wspólnej polityki rolnej i przekonania mieszkańców obszarów wiejskich, że polityka ta ma na celu ich własne dobro i nie jest wyłącznie zestawem biurokratycznych przepisów opracowanych przez brukselskich urzędników. Musimy jednak upewnić się, że rozwiązania proponowane przez Komisję Europejską, Radę i nas samych są dostatecznie elastyczne i realistyczne, by być skuteczne po ich wdrożeniu.
W Parlamencie Europejskim występuję w imieniu Rumunii, gdzie 25% siły roboczej pracuje w rolnictwie, a 40% ludności zamieszkuje obszary wiejskie. Dane te pokazują znaczenie rolnictwa i obszarów wiejskich dla Rumunii i naszej gospodarki. Rozwiązania, jakie proponujemy w ramach reformy WPR, muszą uwzględniać takie przypadki jak Rumunia, o znacznym sektorze rolniczym znajdującym się na etapie pełnej modernizacji.
James Nicholson
Panie przewodniczący! Przede wszystkim chciałbym wyrazić uznanie dla sprawozdania posła Goepela i podziękować mu, a także wszystkim innym osobom przygotowującym to sprawozdanie, za ciężką pracę.
Patrząc na przyszłość wspólnej polityki rolnej w tym roku, można powiedzieć, że znajdujemy się dopiero na początku procesu. To bardzo ważny krok w tym procesie i w niedalekiej przyszłości oczekujemy propozycji ze strony Komisji Europejskiej. Moim zdaniem z pewnością pozycja drugiego filaru rozwoju obszarów wiejskich oraz ustalony poziom modulacji będą miały decydujące znaczenie dla długoterminowego sukcesu czy też przyszłości wspólnej polityki rolnej.
Muszę jednak powiedzieć, że zapewnienie równych szans w poszczególnych państwach członkowskich nigdy nie było równie ważne jak teraz i nie możemy przyzwolić na różnice procentowe pomiędzy państwami członkowskimi. Oddzielenie płatności od wielkości produkcji okazuje się w dużej mierze skuteczne. Nie sądzę, żebyśmy mogli się z tego wycofać. Zasada wzajemnej zgodności jest nieużyteczna, biurokratyczna, ale może zostać ulepszona. Bezpieczeństwo żywnościowe musi natomiast stać się głównym przedmiotem naszych działań.
Andrzej Jan Szejna
Panie Przewodniczący! Od wspólnej polityki rolnej i wspierającej ją polityki strukturalnej wymaga się rozwiązywania coraz poważniejszych problemów. Zasadniczy kształt wspólnej polityki rolnej na lata 2007-2013, który przyjęty został przez ministrów rolnictwa krajów Unii Europejskiej w Luksemburgu 26 czerwca 2003 roku przyjmuje rozwiązania, których część jest dla Polski korzystna. Niektóre z nich chronią jednak w większym stopniu interesy starych członków Unii Europejskiej.
Podzielam pogląd sprawozdawcy, iż Komisja powinna przygotować szczegółowe sprawozdanie odnoszące się do takich problemów chociażby, jak dodatkowe koszty poniesione przez rolników ze względu na przestrzeganie norm wspólnotowych w zakresie ochrony środowiska, dobrostanu zwierząt i bezpieczeństwa żywności.
Ustosunkowując się do przedstawionego nam sprawozdania zgadzam się, iż konieczne jest kontynuowanie dotychczasowego procesu reform i dalszego rozwoju obszarów wiejskich. Wspólna polityka rolna musi się zmieniać, aby znaleźć odpowiedzi na nowe wyzwania, takie jak zmiany klimatu, wzrastające zapotrzebowanie na energię, zwiększająca się liczba ludności na świecie oraz zwiększony stopień otwarcia na rynki światowe.
Markus Pieper
(DE) Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję sprawozdanie posła Goepela, gdyż nadszedł wreszcie czas, by znieść lub poważnie zreformować instrumenty takie jak kontrola kwot, premie zwierzęce, refundacje wywozowe i ceny interwencyjne.
Światowy wzrost popytu na żywność pokazuje, że rozwój gospodarki rynkowej w polityce rolnej również zapewnia większe możliwości dla europejskiego rolnictwa. Niepokoi mnie sformułowanie niektórych przedstawionych kompromisów. Mówimy tutaj o oddzieleniu premii od pogłowia od wielkości produkcji, wzywa się do utworzenia branżowych systemów ochrony, zaś cały szereg odstępstw, dotyczących na przykład mleka, ma być finansowany w ramach pierwszego filaru.
Wszystko to stwarza ryzyko, że tylnymi drzwiami będziemy kurczowo trzymać się dawnych uregulowań rynkowych. Musimy naprawdę ograniczyć wyjątki do słabych strukturalnie regionów i określić je dla bardzo ściśle ograniczonej wielkości produkcji.
Nadmierna hojność doprowadzi do zakłócenia konkurencji, którego nie jesteśmy w stanie oszacować z politycznego punktu widzenia. Zachęcam więc Komisję Europejską, aby dała rynkowi odpowiednią szansę w nadchodzących wnioskach legislacyjnych.
Marian Harkin
Panie przewodniczący! Przedmiotowe sprawozdanie kilkakrotnie odwołuje się do WTO. Obawiam się jednak, że choć dzisiejszego popołudnia omawiamy w Parlamencie Europejskim sprawozdanie w sprawie WPR, przyszłość europejskiego rolnictwa jest tak naprawdę zagrożona i poważnie osłabiona wskutek negocjacji, jakie w naszym imieniu w ramach WTO prowadzi komisarz Mandelson.
Sprawozdanie wzywa do wspierania w negocjacjach w ramach WTO koncepcji kwalifikowanego dostępu do rynku. Czy komisarz Fischer Boel jest zadowolona z kontynuacji tego podejścia? Czy komisarz Fischer Boel jest przekonana, że podejście przyjęte przez komisarza Mandelsona nie osłabi sektora wołowiny, sektora mleczarskiego oraz innych sektorów i przynajmniej w jakimś stopniu nie zakwestionuje zasadności naszej debaty dzisiejszego popołudnia?
Sprawozdanie wzywa do nadania pierwszoplanowej roli w rozmowach w ramach WTO europejskim kwestiom niezwiązanym z handlem. Czy pani komisarz jest zadowolona z kontynuacji tego podejścia, czy też dzisiaj po południu toczymy po prostu bardzo uprzejmą debatę w Parlamencie Europejskim, podczas gdy komisarz Mandelson rujnuje podstawy WPR?
Iztok Jarc
urzędujący przewodniczący. - (SL) Chciałbym podziękować wszystkim państwu za bardzo ciekawą debatę. Również uważam, że przedmiotowe sprawozdanie jest znakomite i przedstawia wiele trafnych pomysłów.
Chciałbym zauważyć, że w licznych kwestiach podczas tej debaty Parlament Europejski i Rada wyrażali bardzo zbliżone poglądy, których jest zbyt wiele, by je wszystkie tutaj wymienić. Jestem przekonany, iż podobieństwo to nada wyrażonym poglądom dodatkowe znaczenie i że stanowi dobrą podstawę do przyszłej współpracy pomiędzy obiema instytucjami. Jestem również pewien, że znajdzie to swoje odzwierciedlenie we wnioskach, które ministrowie mają omawiać i przyjąć w przyszłym tygodniu.
Jestem przekonany, że obie instytucje uważnie zbadają wnioski legislacyjne, jakie Komisja Europejska ma przedstawić podczas nieformalnych obrad w maju w Słowenii, i że w trakcie tych obrad wywiąże się interesująca debata.
Na zakończenie chciałbym powiedzieć, że prezydencja słoweńska dopełni wszelkich starań, by jak najszybciej rozpocząć debatę nad tymi wnioskami, tak aby zakończyć większość prac podczas prezydencji słoweńskiej.
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Panie przewodniczący! W pełni zgadzam się z posłem Nicholsonem, że jest to pierwszy krok w dyskusji, która będzie się toczyć niemal do końca roku i w związku z tym nie będę szczegółowo omawiać różnych kwestii, które zostały tutaj dzisiaj podniesione. Wskażę tylko kilka ważniejszych spraw.
Przede wszystkim przeważająca większość opowiada się za pomysłem zwiększenia oddzielenia płatności od wielkości produkcji, który bardzo doceniam. Umożliwienie państwom członkowskim wprowadzenia modeli regionalnych stanowi dla nich szansę, by uczynić krok naprzód na rzecz podejścia ryczałtowego i wielokrotnie wyjaśniłam, dlaczego uważam to za ważne.
Odnośnie do oddzielenia płatności od wielkości produkcji w zakresie tytoniu będę mówić bez ogródek i bardzo szczerze, by nie wzbudzać jakichkolwiek oczekiwań. Decyzja o oddzieleniu płatności w zakresie tytoniu od wielkości produkcji została podjęta w ramach reformy z 2004 r. Zważywszy, że obecnie staramy się jeszcze bardziej oddzielić płatności od wielkości produkcji, pomysł zgłoszony przez niektórych z państwa, by rozwinąć płatności związane z produkcją w zakresie tytoniu, byłby krokiem w całkowicie złym kierunku. W związku z tym proszę nie oczekiwać, że Komisja Europejska podąży w tym kierunku.
Posłanka McGuinness porównała modulację do okradania rolników. Nie zgadzam się z tym podejściem. Uważam, że polityka rozwoju obszarów wiejskich będzie wymagała większych nakładów, by sprostać nowym wyzwaniom, spośród których najważniejsza będzie zmiana klimatu i zmniejszenie emisji CO2.
Musimy wziąć pod uwagę, po pierwsze, że środki uzyskane dzięki oddzieleniu płatności od wielkości produkcji pozostaną w państwach członkowskich i, po drugie, że modulacja jest współfinansowana przez państwa członkowskie i tym samym to one w rzeczywistości podejmują decyzje finansowe w tym zakresie. Otrzymują one dwa razy tyle, ile odejmują z płatności bezpośrednich. To ważna informacja, do której powrócimy jeszcze we wnioskach legislacyjnych.
Poseł Graefe zu Baringdorf wspomniał o stopniowej modulacji i o konieczności - jego zdaniem - uwzględnienia nakładów siły roboczej w prowadzonych dyskusjach. Rozumiem jego punkt widzenia, ale mogę tylko powiedzieć, że będzie to niezmiernie biurokratyczne i bardzo, bardzo trudne w zarządzaniu, więc bardzo niechętnie kontynuowałabym dyskusję na ten temat.
Mogę się mylić, ale osobiście nie uważam wprowadzenia procedury współdecyzji w rolnictwie za zagrożenie, a taki głos można było usłyszeć. Uważam to za poważny i naturalny krok w sytuacji, gdy sektor rolniczy odgrywa tak istotną rolę, zarówno z punktu widzenia gospodarki jak i dlatego, że jest on ważny dla znacznej liczby osób. Tym samym z zadowoleniem przyjmuję tę zmianę, choć - z drugiej strony - zdecydowanie musimy zakończyć ocenę funkcjonowania WPR do końca roku, gdyż w przeciwnym razie stanie się ona oceną funkcjonowania WPR na 2010 r. i zostanie nam zbyt mało czasu do 2013 r. Z tego właśnie powodu, proszę mi wierzyć, bardzo cieszą mnie wspomniane zmiany.
Odnośnie do krajów rozwijających się Unia Europejska stanowi dla nich najbardziej otwarty rynek: przywozimy więcej produktów rolnych niż Kanada, Stany Zjednoczone, Australia i Japonia razem wzięte. Mówiąc o sektorze rolniczym, musimy to wziąć pod uwagę.
Chciałabym powiedzieć posłance Harkin, że poinformowano mnie o przedłożonym przez nią pytaniu ustnym. Odpowiedź na to pytanie zostanie udzielona na piśmie i w związku z tym jestem pewna, że otrzyma ona wszelkie informacje, które chciała uzyskać.
Lutz Goepel
sprawozdawca. - (DE) Panie przewodniczący! Obecna dyskusja przywodzi na myśl łyżwiarstwo figurowe. Oceniając łyżwiarzy, odrzucamy najwyższe i najniższe oceny, a następnie ogłaszamy wynik. Jeśli zatem usunę skrajnie prawicowe i skrajnie lewicowe poglądy Parlamentu Europejskiego, otrzymamy wynik, który bardzo nas wszystkich zadowoli i nie będzie nam stwarzał żadnych trudności.
Dziękuję bardzo za wsparcie i współpracę z państwa strony. Jeszcze raz chciałbym to podkreślić, jako wyraz jedności wszystkich grup. Czekam z niecierpliwością na dalszą interesującą współpracę przy pakiecie legislacyjnym.
Przewodniczący
Dodam tylko, Panie Pośle Sprawozdawco, że ta sama zasada obcinania najwyższych i najniższych not stosowana jest w skokach narciarskich i w boksie. Jeśli to rozszerzy naszą debatę to dobrze.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w środę 12 marca 2008 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142)
Gábor Harangozó  
na piśmie. - Oczywiście w ramach przedmiotowego sprawozdania należy wyraźnie podkreślić konieczność utrzymania płatności bezpośrednich nie tylko na wypadek katastrof klimatycznych czy załamań rynku, ale również w celu sprawiedliwego zrównoważenia wysokich europejskich norm w zakresie ochrony środowiska naturalnego, zwierząt i konsumentów. Niemniej naszym obowiązkiem jest poważne rozważenie sytuacji najsłabiej rozwiniętych krajów wytwarzających produkty rolne i jednocześnie dokonanie przeglądu kryteriów, na mocy których płatności bezpośrednie przyznawane będą w przyszłości w ramach wspólnej polityki rolnej. Ponadto musimy przyznać, że sektor rolniczy większości nowych państw członkowskich znajduje się w trudnym położeniu i wymaga szczególnej uwagi oraz dalszych nakładów, dotyczących głównie restrukturyzacji i modernizacji sektora rolniczego. Wreszcie chciałbym zaznaczyć, iż w ramach oceny funkcjonowania WPR, zważywszy na niedawne kryzysy, należy zdecydowanie położyć nacisk na zagwarantowanie bezpieczeństwa żywnościowego i podaży żywności dla naszych obywateli poprzez zapewnienie wystarczających zapasów żywności.
