Tura pytań do Przewodniczącego Komisji
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest tura pytań do Przewodniczącego Komisji.
Pytania wolne
Joseph Daul
Panie przewodniczący, czy tej zimy Europa będzie musiała borykać się z nowym kryzysem gazowym? Wystarczy przypomnieć sobie konflikt rosyjsko-ukraiński, którego ofiarami padły miliony Europejczyków. Jestem zadowolony z porozumienia osiągniętego 19 listopada w Jałcie. Wiemy jednak, że Ukraina miała w ostatnim miesiącu ogromne trudności z uregulowaniem rachunku za gaz wobec Rosji. Zdajemy sobie również sprawę, że kontekst polityczny będzie szczególnie niedogodny w styczniu, w toku wyborów prezydenckich.
Jakie środki zabezpieczające może zaproponować i przyjąć na szczeblu europejskim Komisja, aby uchronić naszych obywateli przed skutkami ewentualnego nowego kryzysu, i jakie wnioski wyciągnięto z wydarzeń, które miały miejsce zimą 2009 roku?
Czy porozumienie osiągnięte 16 listopada między UE a Rosją w sprawie systemu wczesnego ostrzegania oraz projekt rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa dostaw gazu - z którego jestem rad - wystarczą?
José Manuel Barroso
Panie przewodniczący! Panie pośle Daul, dziękuję za postawione pytanie. Podobnie jak pan, chciałbym uniknąć powtórki ubiegłorocznego kryzysu.
W sprawie pomocy dla Ukrainy podjęliśmy ścisłą współpracę - w którą osobiście bardzo się zaangażowałem - z prezydentem Juszczenką, premier Tymoszenko oraz władzami rosyjskimi, jak również z międzynarodowymi instytucjami finansowymi.
Co jeszcze da się zrobić?
Krótkofalowo system wczesnego ostrzegania, którego kształt uzgodniliśmy w zeszłym tygodniu z Rosją, pomoże nam rozpoznać problemy we właściwym czasie. Należy przyznać, że podczas spotkania na szczycie w Rosji, z udziałem prezydenta Miedwiediewa, panowała znakomita atmosfera, dużo lepsza niż przy innych okazjach.
Wraz z grupą koordynacyjną ds. gazu, do której należą przedstawiciele państw członkowskich oraz branży gazownictwa, podejmujemy działania w sprawie magazynowania gazu. Cały czas pracujemy wraz z międzynarodowymi instytucjami finansowymi nad reformą i modernizacją sektora gazowego na Ukrainie. Jak pan jednak zauważył, sytuacja na Ukrainie jest niełatwa. W każdym razie w przyszłym tygodniu wraz z urzędującym przewodniczącym Rady, panem Reinfeldtem, udajemy się Kijowa, by ponownie zademonstrować, jak wielką wagę przywiązujemy do reformy tego sektora na Ukrainie.
Martin Schulz
Moje pytanie brzmi: czy w przeszłości miewał pan jakiekolwiek problemy z z bułgarskim rządem Siergieja Staniszewa czy też z ministrem spraw zagranicznych Ivaylo Kalfinem? Czy miał pan powody, by poddać w wątpliwość demokratyczną legitymację premiera Staniszewa lub ministra Kalfina bądź ich lojalność wobec instytucji Unii Europejskiej?
Jeśli nie, to jak postrzega pan oświadczenia obecnego premiera Bułgarii, pana Borysowa, który oznajmił, że powinno się zakazać działalności Bułgarskiej Partii Socjalistycznej? Delegatów na kongres Bułgarskiej Partii Socjalistycznej premier Borysow określił mianem bandy bezczelnych zbójów.
Po trzecie, w tym tygodniu premier Borysow oświadczył, że "każdy, kto nienawidzi socjalistów w Bułgarii, musi być po naszej stronie”. Jak ocenia pan takie stanowisko członka Rady Europejskiej?
José Manuel Barroso
Dziękuję za pytanie, panie pośle Schulz. Zdaje pan sobie jednak sprawę, że muszę zachowywać wstrzemięźliwość komentując wypowiedzi głów państw i rządów związane z polityką wewnętrzną. Nie godzi się, bym angażował się tu i teraz w ten wewnątrzkrajowy spór.
Aby udzielić konkretnej odpowiedzi na pańskie pytanie, przyznam, że moje stosunki z bułgarskim rządem za czasów premiera Siergieja Staniszewa zawsze charakteryzowała bezwzględnie lojalna współpraca. Mówiłem premierowi Staniszewowi osobiście, że zawsze był bardzo oddanym partnerem Komisji oraz wszystkich instytucji na gruncie realizacji projektu europejskiego. Chociaż nie jest on już u władzy, nie zapomnę o tej lojalnej współpracy i jego zaangażowaniu w sprawę Europy.
Martin Schulz
(DE) Rozumiem, że nie chce pan wtrącać się w wewnętrzną politykę Bułgarii. Podzielam tę postawę. Czy mogę odczytać otrzymaną odpowiedź w taki sposób, że pańskim zdaniem nie ma potrzeby zakazywania działalności partii pana Staniszewa, przewodniczącego Bułgarskiej Partii Socjalistycznej, o którego pracy wyrażał się pan z dużym uznaniem?
José Manuel Barroso
Panie pośle Schulz, uważam oczywiście, że wszystkie demokratyczne partie mają rację bytu w demokratycznych państwach. A skoro Bułgaria jest, jak wiemy, demokratycznym państwem, to wszystkie istniejące tam demokratyczne partie mają rację bytu w demokratycznym ustroju.
Dotyczy to wszystkich partii w Bułgarii, które szanują - rzecz jasna - szanują zasady naszej Wspólnoty.
Guy Verhofstadt
Panie przewodniczący! Moje pytanie dotyczy struktury Komisji. Postawienie go jest naturalne, jeśli zważymy na fakt, że wkrótce będziemy mieli nową Komisję.
Po pierwsze, mam złe przeczucia, jeżeli chodzi o zamierzony podział teczki środowiskowej na trzy dziedziny: zmiany klimatu, energię i środowisko. Chcę zaznaczyć, że mam pewne obawy w tym względzie.
Jednak najważniejsze pytanie, które chcę postawić, dotyczy praw podstawowych oraz zwalczania dyskryminacji. Wydaje mi się, że uzgodniono powołanie komisarza odpowiedzialnego za tę sferę. Teraz trzeba zadbać o to, byśmy nie mieli teczki "spraw wewnętrznych”, która obejmuje sprawy azylu i imigracji, ponieważ "azyl i imigracja” należałyby wtedy do spraw bezpieczeństwa, a nie spraw wewnętrznych.
Komisarz Barrot zaproponował utworzenie trzech odrębnych stanowisk komisarzy: praw podstawowych, spraw wewnętrznych oraz azylu i imigracji. Moje pytanie jest proste: jak pan się na to zapatruje?
José Manuel Barroso
Po pierwsze, co się tyczy teczki zmian klimatu, czy raczej "działań w dziedzinie zmian klimatu”, uważam tę sferę odpowiedzialności za bardzo ważną. Jest to odpowiedzialność pozioma, aspekt ten należy włączyć we wszystkie sfery unijnej polityki. Komisarz do spraw polityki zmian klimatu byłby w wyraźny sposób odpowiedzialny za implikacje pracy wykonanej podczas szczytu w Kopenhadze, z całym związanym z tym zakresem działań zewnętrznych i wewnętrznych.
Jeżeli zaś chodzi o teczkę sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, tak, zdecydowałem również i o ich rozdziale. Jedna teczka będzie poświęcona sprawiedliwości i prawom podstawowym, a inna sprawom wewnętrznym. Co więcej, podział ten powszechnie występuje w wielu państwach członkowskich, które mają ministra sprawiedliwości oraz ministra spraw wewnętrznych.
Chcę, rzecz jasna, przedyskutować kształt tego resortu z właściwymi komisarzami, lecz mogę już powiedzieć, że chcemy komisarza odpowiedzialnego za sprawy sprawiedliwości i praw podstawowych, aby w szczególności zadbał o eliminację przeszkód, na jakie napotykają obywatele europejscy, korzystający ze swoich praw.
Daniel Cohn-Bendit
w imieniu grupy Verts/ALE. - (FR) Panie przewodniczący, jako że Komisja jest obecnie w toku formowania, chcę kontynuować wątek, który poruszył pan poseł Verhofstadt.
Docierają do nas pogłoski, które są dość niebezpieczne. Czy czuje pan, że to pan jako przewodniczący Komisji - wybrany i zatwierdzony przewodniczący - tworzy Komisję, organizuje Komisję i definiuje mandaty komisarzy, czy może to kraje Unii, a wśród nich kraje największe, forsują panu określone stanowisko?
To niedopuszczalne - choć może się mylę - żebyśmy czytali w prasie, że Francja chce tego, Zjednoczone Królestwo chce tamtego, a kanclerz Merkel jeszcze czegoś innego. Prezydent Sarkozy i kanclerz Merkel pana powołali, zatem nie mają nic więcej do powiedzenia, to pan musi utworzyć swoją Komisję!
Czy właśnie tak postrzega pan rolę przewodniczącego Komisji, czy może inaczej - bardziej po myśli prezydenta Sarkozy'ego i kanclerz Merkel?
José Manuel Barroso
To, jak postrzegam owe sprawy, jest bardzo proste: chodzi o poszanowanie traktatu lizbońskiego oraz o poszanowanie obecnego traktatu w tej materii. Od 1 grudnia ów traktat lizboński stanowi bardzo wyraźnie - mam przed sobą wersję angielskojęzyczną, chodzi zwłaszcza o art. 17 - to przewodniczący Komisji decyduje o wewnętrznej organizacji Komisji, co oczywiście zamierzam zrobić, nie wyłączając rozdziału teczek.
Ujmijmy to jasno: jak wiadomo, naciski są zawsze. Wszystkim nam stawiane są wymagania. Jednakże to na mnie ostatecznie spoczywa odpowiedzialność za skład Komisji i ufam, że również i ta Komisja będzie otrzymywać należycie silne wsparcie na forum Parlamentu Europejskiego.
Podjąłem spory wysiłek, by osiągnąć solidny konsensus. Co więcej, mam dziś dla was dobre wieści, jak również słowa podzięki: w składzie kolejnej Komisji znajdzie się dziewięć kobiet, o jedną więcej niż obecnie. Tydzień temu zaledwie trzy kobiety były ewentualnymi kandydatkami. Wielu z was pomogło mi uświadomić państwom członkowskim wagę prośby o nominowanie większej liczby kobiet. Oto praktyczny przykład, który pokazuje moje zaangażowanie w uformowanie kolegium, które będzie mogło liczyć na wsparcie Parlamentu.
Daniel Cohn-Bendit
(FR) Panie przewodniczący Barroso, mówiąc o Komisji i o kobietach, nie uważa pan, że dla przewodniczącego Komisji na dłuższą metę byłoby prościej, gdyby każde państwo nominowało dwoje kandydatów: mężczyznę i kobietę?
W ten sposób mógłby pan uformować Komisję nie z dziewięcioma kobietami w składzie, ale zachowującą równowagę, Komisję złożoną z mężczyzn i kobiet po połowie.
José Manuel Barroso
Ma pan zupełną rację. Bardzo chciałbym do tego doprowadzić. Niestety tego nie przewiduje traktat.
Zgadzam się z pańskim kolegą, posłem Verhofstadtem.
Istota problemu wygląda tak: tego obowiązku traktat nie przewiduje. Jak pan wie, wystosowałem nawet publiczny list, w którym zwróciłem się do państw członkowskich o pomoc w kwestii równowagi płci. W idealnym układzie mielibyśmy Komisję nawet bardziej zrównoważoną.
W każdym razie cieszę się z sytuacji końcowej i dziękuję wszystkim tym w Parlamencie, którzy okazali pomoc w tej kwestii.
Michał Tomasz Kamiński
Panie przewodniczący! Bardzo dziękuję za pana dzisiejszą obecność i najpierw chcę powiedzieć, że chyba powinniśmy bardziej zachęcać naszych kolegów, aby uczestniczyli w takich debatach z udziałem pana przewodniczącego, gdyż część z posłów cieszy się z innych atrakcji Strasburga niż z możliwości spotkania z panem.
Moje pytanie dotyczy celów lizbońskiej strategii, która dla grupy Europejskich Konserwatystów i Reformatorów była zawsze bardzo ważna, a szczególnie to, co pan przewodniczący powiedział niedawno i przedstawił jako część swojej strategii: nowy start wspólnego rynku. Naprawdę uważamy, że Europie potrzebny jest wspólny rynek. Ostatnio przyjęty traktat lizboński daje więcej władzy instytucjom europejskim w sensie politycznym i wydaje mi się, że powstaje swego rodzaju przepaść pomiędzy integracją polityczną, która postępuje, a pomiędzy integracją gospodarczą. Panie przewodniczący, chciałbym bardzo, aby od początku pańskiej nowej kadencji urzędowania zwrócił pan uwagę na tę kwestię startu nowego rynku.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Mam dla pana posła Kamińskiego dobre nowiny: dziś, na posiedzeniu Komisji tu w Strasburgu, przyjęliśmy dokument roboczy Komisji w sprawie uruchomienia konsultacji nad tym, co nazywam "strategią europejską 2020”, sukcesorem strategii lizbońskiej, która rzecz jasna będzie konsultowana z Parlamentem i rządami państw europejskich, jak również ze społeczeństwem w ogólności.
W treści dokumentu roboczego położono ogromny nacisk na pogłębienie rynku wewnętrznego; zwróciłem się do Mario Montiego, który jest w Europie znaną osobistością, o sprawozdanie na temat sposobów uzupełnienia brakujących ogniw na rynku wewnętrznym. Mam nadzieję, że pierwszy projekt tego sprawozdania będzie gotowy na marcową Radę Europejską. Dodam, że podczas tego szczytu hiszpańska prezydencja również chce przyczynić się do tych działań i nadać im priorytet.
Rozwój rynku wewnętrznego to jeden ze sposobów, w jakie możemy pozyskać nowe zasoby wzrostu, potrzebne, aby podołać wyzwaniom konkurencji z innych stron świata.
Lothar Bisky
Co się tyczy specjalnego szczytu, ku mojemu zadowoleniu osiągnięto równowagę płci. Chylę czoła za to osiągnięcie. Dodam też, że nadal będziemy pana wpierać w dążeniach do utrzymania równowagi płci.
Teraz mamy w Unii Europejskiej dwoje nowych figurantów, o których ze wszystkich stron słyszy się, że muszą dorosnąć do swoich ról. Tak oczywiście dzieje się zawsze. Mówi się również o miernotach albo tęgich głowach. Ja widzę to tak: dzisiejsze miernoty to jutrzejsze tęgie głowy i vice versa. Wiele tęgich głów z danego dnia staje się następnego dnia miernotami.
Jednakże musimy też przezwyciężyć poważny kryzys gospodarczy. Wiele trosk przysparzają nam zwłaszcza jego następstwa społeczne. Dziesiątki milionów obywateli w Europie dotknęło bezrobocie, ubóstwo i wykluczenie społeczne. Liczebność ofiar kryzysu osiąga niebotyczny poziom. W rozwijającym się świecie takie konsekwencje są znacznie bardziej dotkliwe.
Panie Barroso, czy pan wraz z nową Komisją jest gotów wyciągnąć wnioski z błędnych posunięć w postaci radykalnej polityki prowolnorynkowej? Czy jest pan gotów na tak pilnie potrzebną zmianę polityki, polegającą na cenieniu ludzi bardziej niż zyski, a interesów społecznych bardziej niż interesy konkurencyjności?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - W nowej strategii Unii Europejskiej 2020, którą właśnie obwieściłem, został położony zdecydowany nacisk na sprawy społeczne, o czym przed chwilą mówiłem, panie pośle Bisky. Uważam, że obecnie w sferze spraw społecznych mamy sytuację niecierpiącą zwłoki, zwłaszcza zważywszy na rosnące bezrobocie. Wisi nad nami groźba całej dekady niskiego wzrostu i wysokiego bezrobocia, co może ciężko nadwerężyć nasze modele społeczne i standardy życia. Dlatego moim zdaniem ważne jest, by zająć kwestiami związanymi z wykluczeniem społecznym.
Musimy także upewnić się, że nasi obywatele dysponują odpowiednimi umiejętnościami, by odnieść sukces w tym nowym modelu gospodarczym. Stąd też wzmocnienie pozycji obywateli należy do priorytetowych obszarów strategii europejskiej 2020. Należy w tym położyć nacisk na edukację i umiejętności, uczenie się przez całe życie, mobilność pracowników, promowanie przedsiębiorczości i samozatrudnienia, jak również na zwalczanie bezrobocia i ubóstwa. Sądzę, że do naszych powinności jako Unii Europejskiej należy zwalczanie wykluczenia i ubóstwa - to nasz priorytet.
Rolandas Paksas
Panie przewodniczący! We wrześniu zapytałem pana o dalszą działalność elektrowni jądrowej Ignalina. Usłyszawszy pańską odpowiedź odniosłem wrażenie, że Komisja nie wie, jaka jest prawdziwa sytuacja, jest niedoinformowana tudzież próbuje zbyć posłów.
Panie przewodniczący, mniemam wobec tego, iż wie pan, że nie wybudowano żadnych składowisk paliwa jądrowego, a zużyte rdzenie paliwowe będą przechowywane w reaktorze, zmniejszając tym samym bezpieczeństwo energetyczne w regionie. To pierwsza sprawa. Po drugie, wie pan, jak sądzę, że zamienne generatory zostaną wybudowane dopiero za trzy lata, a Litwa będzie borykać się z niedoborem energii elektrycznej. To sprawa druga. Po trzecie, jak sądzę, zdaje pan sobie sprawę, że wspomniane okoliczności dopuszczają dalsze działanie elektrowni jądrowej i nie jest ona gotowa do zamknięcia.
Panie przewodniczący, moje pytanie brzmi: kto weźmie odpowiedzialność za zmniejszone bezpieczeństwo jądrowe w tym regionie oraz za zwiększone ryzyko ciążące na obywatelach Unii Europejskiej?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Jeżeli chodzi o Ignalinę, jak pan wie, sprawa ta ma związek z litewskim traktatem akcjesyjnym. Musimy uszanować postanowienia traktatu akcesyjnego, podpisanego przez wszystkie państwa członkowskie, w tym Litwę.
W obecnych działaniach baczymy nie tylko na aspekty gospodarcze, lecz także na aspekty bezpieczeństwa. Sądzę, że wszystko to zostało wzięte pod uwagę w naszej decyzji oraz że możemy współdziałać z władzami litewskimi celem zapewnienia tam bezpieczeństwa sytuacji energetycznej.
Dodam, że podczas mojego ostatniego spotkania z prezydentem Miedwiediewem po raz kolejny poruszyłem sprawę dostaw energii z Rosji na Litwę. Zapytałem, czemu nie mogą być bardziej skłonni do współpracy w kwestii rurociągu Przyjaźń. Zatem czynnie działamy wraz z naszymi litewskimi przyjaciółmi oraz z innymi partnerami ważnymi dla bezpieczeństwa dostaw energii na Litwę.
Hans-Peter Martin
(DE) Panie przewodniczący Komisji! Sprawa dalszego istnienia fabryk Opla przykuwa uwagę społeczeństwa europejskiego; była to również kluczowa kwestia podczas kampanii do wyborów federalnych. Już na długo przed tymi wyborami było jasne, że zaplanowano sprzedaż na rzecz konsorcjum, którego liderem jest Magna, choć milczano do 16 października, kiedy to Komisja napomknęła, że istnieją pewne wątpliwości.
Czemu czekaliście do zakończenia wyborów w Niemczech? Ta decyzja miała przemożny wpływ na wynik wyborów w Niemczech. Jak zdoła obalić pan podejrzenie, że sprowadzało się to do względów politycznych, zwłaszcza jeśli zważymy na to, że powszechnie wiadomo o pańskich zażyłych stosunkach z kanclerz Merkel? Czy jest pan gotów wyjawić, celem publicznej analizy, treść pańskich pism i rozmów w sprawie Opla datowanych przed wyborami federalnymi w Niemczech 27 sierpnia?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Odpowiem najpierw na ostatnie pytanie: oczywiście z przyjemnością udostępnię panu całość korespondencji z kanclerz Merkel. Nie ma sprawy.
Przed wyborami w Niemczech odbyliśmy dwa spotkania ze wszystkimi krajami mającymi związek z General Motors/Oplem, a wczoraj zwołaliśmy trzecie spotkanie. Było to trzecie posiedzenie ministerialne w sprawie Opla zorganizowane przez Komisję, pierwsze od podjęcia przez general Motors decyzji o zaniechaniu sprzedaży Opla.
Wychodząc poza rolę sekundanta, polegającą przede wszystkim za dbaniu o to, by do wszystkich interesariuszy docierały te same informacje, Komisja będzie nadal pilnować poszanowania zasad rynku wewnętrznego i pomocy państwa. Priorytetem jest uniknięcie wyniszczającego wyścigu państw członkowskich o subsydia, z których ostatecznie nie skorzysta nikt.
Lecz teraz ruch należy rzecz jasna do sądu GM. W istocie dopiero po ujawnieniu planu działalności GM, kiedy to nasze państwa członkowskie zechcą udzielić pomocy państwa, Komisja będzie mogła ocenić, czy zostały uszanowane zasady konkurencji. Nie możemy działać w oparciu o przypuszczenia Tylko zapoznawszy się z planami działalności możemy orzec, czy są one zbieżne z zasadami wspólnotowymi.
Hans-Peter Martin
(DE) Panie przewodniczący, jestem niezmiernie wdzięczny za pańską propozycję. Z przyjemnością z niej skorzystam. W grę wchodzi, rzecz jasna, także treść pańskich rozmów. Jestem przekonany, że zdołamy dojść do porozumienia w tej materii. W drugiej części odpowiedzi poruszył pan absolutnie kluczową kwestię, mianowicie że jest to nie tylko wyścig o dumpingowanie płac, lecz także wyścig o subsydia. Zwołanie szczytu w dniu wczorajszym było bardzo zmyślnym posunięciem. Do jakich wniosków udało się dojść? Jak w przyszłości zdołamy się uporać z narastającą groźbą wyścigu o subsydia, skoro doświadczaliśmy takiej sytuacji już nieraz między państwami członkowskimi na koszt europejskich podatników, ingerując oczywiście w aspekt gospodarczy tej dynamiki?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. -Stanie się to dokładnie poprzez ścisłe stosowanie zasad pomocy państwa, a to istotnie jest frapująca sprawa dla nas wszystkich - pomijając zaangażowane strony - ponieważ, jak sugeruje pańskie pytanie, jeśli każde państwo członkowskie zacznie rywalizować z innymi o to, komu przypadnie więcej pieniędzy, nastąpi sytuacja niedobra dla państw członkowskich, niedobra dla konsumentów, niedobra dla pieniędzy podatników.
Mogę pana zapewnić, że Komisja będzie ściśle stosować zasady pomocy państwa, nie dlatego, byśmy byli fundamentalistami, jeżeli chodzi o rynek czy reguły konkurencji, lecz dlatego, że jesteśmy przekonani o znaczeniu ścisłego podejścia Wspólnoty oraz równego pola do rywalizacji dla wszystkich przedsiębiorstw i państw członkowskich - małych, dużych, zamożnych i mniej zamożnych. To najlepszy sposób na zapewnienie, byśmy w naszej Unii pozostali fair.
Kinga Gál
Panie przewodniczący Barroso! Cieszy mnie to, że - jak pan właśnie oświadczył - życzy pan sobie, aby w Komisji była teczka do spraw praw podstawowych.
Mam w tej sprawie kolejne pytanie. Jak pan doskonale wie, w UE żyje spora liczba rdzennych mniejszości narodowych i językowych - 15 milionów ludzi, 10 % populacji; czy zamierza pan umieścić zagadnienie tych wspólnot, tych mniejszości narodowych i językowych, w teczce nowego komisarza odpowiedzialnego za prawa podstawowe?
Uważam, że teraz, zwłaszcza po wejściu w życie traktatu lizbońskiego i Karty praw podstawowych, UE powinna dalej popracować nad podejściem wobec tych wspólnot.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Odpowiedź jest prosta: tak. Dokładnie, zamierzam włączyć kwestie niedyskryminacji - w tym oczywiście kwestie mniejszości - w zakres odpowiedzialności komisarza praw podstawowych.
Glenis Willmott
Ja również zamierzałam zapytać o kwestię równowagi płci, i korzystając z okazji pragnę pogratulować Cathy Ashton powołania na stanowisko. Zgodzi się pan ze mną, że ma ona wielki talent. Rada jestem, że pierwsze stanowisko Wysokiego Przedstawiciela obejmuje osoba w Wielkiej Brytanii, a w szczególności cieszy mnie to, że będzie to Brytyjka, kobieta. Właśnie o to my, kobiety z grupy Socjalistycznej, zabiegałyśmy od dłuższego czasu.
Cathy Ashton była przewodniczącą Izby Lordów w Zjednoczonym Królestwie, kiedy przyjęto traktat lizboński - a to nie lada wyczyn. Posiada ona wspaniałe umiejętności polityczne, a odkąd została komisarzem, poradziła już sobie z pewną ważną sprawą. Dzięki cichej dyplomacji, zamiast "chodzącego ego”, zdołała doprowadzić do porozumień tam, gdzie inni zawodzili, tam gdzie w przeszłości mnożyły się trudności. Chcę powiedzieć Cathy Ashton, że jest tam nie po to, by wstrzymywać ruch, ale by stworzyć system kierowania ruchem. Wiem, że poradzi sobie wspaniale.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. -Jestem niezmiernie dumy i szczęśliwy, że Catherine Ashton została powołana na pierwsze stanowisko Wiceprzewodniczącego Komisji i Wysokiego Przedstawiciela. W pełni popierałem powołanie tej kandydatury; zatwierdziłem ją podczas Rady Europejskiej. Oczywiście dobrze ją znamy jako osobę, która łączy w sobie umiejętności polityczne i zmysł orientacji, potrzebne do pełnienia wymagającej funkcji Wysokiego Przedstawiciela i Wiceprzewodniczącego Komisji.
Zdajemy sobie sprawę, że jest to innowacja. Trzeba nam czasu, byśmy nauczyli się posługiwać się nowymi regulacjami, tak aby osiągać jak najlepsze rezultaty w kontekście rozszerzonej roli Unii Europejskiej na świecie. Oczywiste jest, że zdołamy to osiągnąć tylko poprzez prawdziwe partnerstwo wśród instytucji. Oto dlaczego powołano to podwójne stanowisko i co Komisja - przy mojej zdeterminowanej postawie - będzie miała do zaoferowania: chodzi o to, by pełnić najlepszą możliwą rolę na świecie.
Jestem oczywiście niezmiernie rad, że pani Ashton pochodzi z Wielkiej Brytanii - uważam za istotne, by Wielka Brytania pozostawała w centrum Unii Europejskiej - jak również cieszę się, że to stanowisko przypadło kobiecie, ponieważ, jak pani wiadomo, ogromnie zabiegałem o równowagę płci. Z tych wszystkich powodów, jak również dlatego, że pani Ashton została moją koleżanką w Komisji, byłem - jak można było przypuszczać - bardzo zadowolony z tej decyzji.
Andrey Kovatchev
(BG) Po pierwsze, chcę wyjaśnić jedną rzecz panu posłowi Schulzowi. Premier Bułgarii nigdy nie nawoływał do zakazania działalności Bułgarskiej Partii Socjalistycznej. Zwracam się teraz do pana Barroso: czy po 19 listopada stało się jasne, które dziedziny polityki zagranicznej pozostaną w sferze kompetencji Komisji, a które zostaną przekazane Służbie Działań Zewnętrznych - chodzi m.in. o rozszerzenie, handel bądź też pomoc dla krajów rozwijających się?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Tak, Wysoki Przedstawiciel będzie jednocześnie sprawował funkcję wiceprzewodniczącego Komisji, jest to zatem wspaniała sposobność ku temu, by połączyć kompetencje WPZiB - które posiada Wysoki Przedstawiciel - oraz tradycyjne kompetencje Wspólnoty w sferze stosunków zewnętrznych. Prostymi słowy, zadania Javiera Solany i Benity Ferrero-Waldner wykonuje jedna i ta sama osoba. Będzie to robić jako wiceprzewodniczący Komisji, jak również jako przewodniczący Rady Spraw Zagranicznych. Wdrożenie owej idei na tym poziomie jest moim zdaniem bardzo istotne.
Generalnie na szczeblu i w sferze kompetencji szefów państw lub rządów reprezentacja Unii Europejskiej w sprawach WPZiB - jak wyraźnie stanowi traktat lizboński - należy do przewodniczącego Rady, natomiast Komisja - w myśl art. 17 traktatu lizbońskiego - reprezentuje Unię Europejską we wszystkich pozostałych sprawach zewnętrznych.
Derek Vaughan
Panie przewodniczący Barroso! Czy zechce pan skomentować ostatni przeciek dokumentu w sprawie przeglądu budżetu, czy też nie, bez wątpienia zdaje pan sobie sprawę, że wzbudziło to wielki niepokój w wielu regionach Europy. Istotnie, pierwszy minister Walii, Rhodri Morgan, ostatnio napisał do pana o swoich obawach.
Mając powyższe na uwadze, chciałbym zapytać, czy przedłoży pan nowe propozycje służące zapewnieniu regionom w Europie dostępu do funduszy strukturalnych po 2013 roku? A jeśli zamierza pan takie propozycje przedłożyć, to czy dojdzie do tego za kadencji tej, czy też nowej Komisji, po jej powołaniu?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Przyznam, że jakkolwiek czytałem list pierwszego ministra Walii, nigdy nie czytałem wspomnianego przez pana dokumentu.
W Komisji istnieją dokumenty robocze przygotowywane przez jej służby, ale nie odzwierciedlają one zapatrywań Komisji. Stanowiska wiążące Komisję przyjmuje wyłącznie kolegium komisarzy. A obecnie znajdujemy się na etapie prac przygotowawczych. Wyznam, że osobiście jestem bardzo zaangażowany w sprawy spójności społecznej, gospodarczej i terytorialnej, a polityka regionalna pozostanie priorytetem kolejnej Komisji
Co się tyczy przeglądu budżetu, w porozumieniu z Parlamentem - w osobie przewodniczącego Komisji Budżetu - zdecydowałem, że przegląd budżetu zostanie zaprezentowany na późniejszym etapie. Logiczne jest, by najpierw porozumieć się co do ogólnego zarysu strategii Unii Europejskiej 2020, a następnie przedstawić przegląd budżetu przygotowany już przez nową Komisję, aby autorstwo tego wniosku przypadło nowemu kolegium, które będzie ściśle współpracować z Parlamentem w sprawie perspektyw finansowych.
Sarah Ludford
Chris Patten stwierdził, że niebezpieczeństwo dotyczące Bałkanów polega na tym, że udają oni reformy, a UE udaje, że im wierzy.
Wygląda na to, że dzieje się tak w Bośni, która niepokojąco zmierza ku dysfunkcji, o ile nie ku destrukcji. Społeczność międzynarodowa oraz UE dostrzegają w Bośni niepowodzenie w dążeniach do reform, a także niepowodzenie w odpieraniu zapędów Milorada Dodika, prezydenta Republiki Serbskiej. Ucierpiał na tym urząd Wysokiego Przedstawiciela - choć wciąż funkcjonuje - oraz został podkopany autorytet społeczności międzynarodowej.
Jak odeprze pan zarzut, że UE prowadzi na Bałkanach politykę, która sprzyja Serbom w Belgradzie i Bania Luce - czyniąc z Bośniaków przegranych?
Czy zaleci pan nowej wysokiej przedstawiciel oraz, po zatwierdzeniu, wiceprzewodniczącej Komisji, Cathy Ashton, przyznanie najwyższego priorytetu sprawie Bośni? Jak zamierza pan zadbać o to, by specjalny przedstawiciel UE dysponował rzeczywistym naciskiem, doprecyzowanym mandatem i jednogłośnym poparciem UE?
Przewodniczący
Mam do powiedzenia coś bardzo poważnego. Rozmawiamy teraz o wynikach ostatniego posiedzenia Rady z 19 listopada 2009. Zdaję sobie sprawę, że podczas posiedzenia Rady mogło zostać powiedziane lub stać się niemal wszystko, lecz zdaje się, że ten wątek nie był poruszany podczas ostatniego posiedzenia Rady, proszę zatem trzymać się tematu, gdyż taka jest konieczność.
Sarah Ludford
Moje pytanie dotyczyło Cathy Ashton, wysokiej przedstawiciel powołanej w zeszłym tygodniu. A to wątek bez wątpienia zbieżny z "działaniami podejmowanymi w następstwie posiedzenia Rady Europejskiej”.
Przewodniczący
W porządku, o ile przewodniczący Barroso zechce pani odpowiedzieć, lecz zwracam się do posłów, by nie odbiegali od tematu, który został sprecyzowany.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Przede wszystkim pragnę powiedzieć, że w pełni podzielam niepokój dotyczący sytuacji w Bośni. W istocie sprawa staje się niezmiernie trudna. Dyskutujemy nad tym z bośniackimi władzami oraz z innymi właściwymi podmiotami z Europy i spoza niej.
Oczywiście moja odpowiedź brzmi: tak, mam nadzieję, że Cathy Ashton wraz z komisarzem do spraw rozszerzenia poświęcą sprawie dużo uwagi, ponieważ Bośnia, jak wiecie, leży w obszarze potencjalnego rozszerzenia Unii Europejskiej. Bez wątpienia musimy zrobić wszystko, aby zyskać pewność, że kraj ten zdoła samodzielnie stanąć na nogi i umocnić swój byt jako pełnoprawne demokratyczne państwo z aspiracjami, by w przyszłości wstąpić do Unii.
Elisabeth Schroedter
(DE) Przed chwilą mówił pan o tym, że rozpoczął pan konsultacje w sprawie procesu polizbońskiego. Procesem polizbońskim zajmie się zatem nowa Komisja kolegialnie.
Tak powolne uruchamianie procesu konsultacji wzbudziło już sporą irytację. Istnieją również poważne obawy, że jest to tylko formalność, a wyniki konsultacji nie wpłyną znacząco na kształt procesu polizbońskiego
Jaki ma pan pomysł na to, by w tym procesie zintegrować wszystkich interesariuszy oraz uwzględnić w nim - jak i w treści dokumentów Komisji - gruntowną analizę konsultacji? Którym komisarzom powierzy pan zadanie dopilnowania, by doszło to do skutku i jaką odpowiedzialność przyjmie pan sam w tej materii?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. Odpowiadam za całą koordynację działań Komisji oraz za strategię, lecz będę pracował wespół z kilkoma komisarzami, ponieważ, jak pani wie, strategia europejska 2020 ma charakter poprzeczny, obejmując bardzo ważne sektory, od konkurencyjności gospodarczej po zrównoważenie - m.in. środowiska - oraz aspekty integracji społecznej. To bardzo szeroki zakres kompetencji.
Co się tyczy opóźnienia, ma pani zupełną rację: nastąpiło pewne opóźnienie. Niestety stało się tak, ponieważ Rada Europejska nie zdołała prędzej podjąć decyzji, wskutek czego nie mogła funkcjonować Komisja.
Zatem uruchamiamy dokument roboczy już dziś, aby wszystko było gotowe na wiosenny szczyt Rady w marcu, ponieważ do tej pory powinniśmy już mieć Komisję, a nie mamy. Mam nadzieję, że będziemy ją mieć do końca stycznia.
Przy okazji, dopiero dziś - jest to kolejna nowina do przekazania - otrzymałem pełną listę nazwisk 27 nominowanych komisarzy. Dopiero dziś. Dlatego więc mamy pewne opóźnienia, niemniej jednak uważam, że możemy w pełni wykorzystać okres na konsultacje, aby przeprowadzić poważne konsultacje w sprawie Strategii Unii Europejskiej 2020.
Isabelle Durant
(FR) Panie przewodniczący! Chcę wrócić do pytania, które mój kolega właśnie zadał. Harmonogram, jaki nam pan wyznacza, jest niezwykle napięty. Jak mamy określić bieżącą strategię do 2020 roku w trzy miesiące? Musimy przygotować strategię dla całej Unii Europejskiej w sprawach społecznych, gospodarczych oraz środowiskowych, i mamy na to trzy miesiące, a okres konsultacji rozpoczyna się już dziś.
Dlatego zwracam pańską uwagę, panie Barroso, że powinniśmy zaczekać, aż sama Komisja się uformuje, abyśmy mogli kierować do niej zapytania, ale przede wszystkim trzeba nam czasu, by stworzyć projekt z prawdziwego zdarzenia. Nie jesteśmy w stanie nakreślić projektu dla Unii Europejskiej w trzy miesiące.
José Manuel Barroso
Podzielam pani obawy w tym względzie. Właśnie dlatego zdecydowałem, by uczynić to teraz, a nie odkładać na później. W ten sposób zyskacie więcej czasu. Jeśli wstrzymamy się, aż zacznie urzędować nowa Komisja, dla was oznacza to prawdopodobnie czekanie do końca stycznia; stąd też już podejmujemy działania. Szczegóły zostaną opublikowane na stronie internetowej jeszcze dziś, a może już tam są. Liczę również na wasze zaangażowanie. Sam jestem gotów oddać się tej sprawie.
W każdym razie wiosenna Rada Europejska wyznacza początek, a nie koniec procesu. Jednakże przechodząca prezydencja Rady - którą, jak wiecie, utrzymuje traktat lizboński - prezydencja hiszpańska, ponagliła nas, byśmy przygotowali wstępny dokument, który posłuży za podstawę do dyskusji. Stąd u mnie ten entuzjazm, by go teraz przedstawić. Zrobię wszystko na swoim szczeblu, aby zapewnić wszystkim zaangażowanym możliwość udziału i przyczynienia się do rewizji strategii, która, jak pani podkreślała, jest niezwykle ważna.
Ryszard Czarnecki
(PL) Panie przewodniczący! Na szczycie, gdy chodzi o główne stanowiska wykonawcze, w meczu nowa Unia - stara Unia, wynik 3:0 dla starej Unii. Od 1 stycznia 2012 r., kiedy będzie nowy przewodniczący Parlamentu Europejskiego na szczytach władzy w Unii Europejskiej nie będzie nikogo, kto reprezentuje dwanaście nowych krajów członkowskich Unii Europejskiej. Jakby pan bronił tej decyzji?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Przede wszystkim, Przewodniczący Rady i Wysoki Przedstawiciel nie reprezentują tu części Europy; reprezentują Europę jako całość.
Przyznam, że bardzo ucieszyła mnie także nominacja Hermana Van Rompuya. Kiedy tylko premier Reinfeldt wymienił jego nazwisko, stało się jasne, że oto mamy osobę, która może zagwarantować konsensus przy stole obrad. A za to, że pochodzi on z Belgii, wnosi instynktowne poparcie dla metody wspólnotowej i jest z natury proeuropejski - należy się wielkie uznanie dla Belgii.
Przy tym, jeśli chodzi o znaczenie nowych państw członkowskich, uważam, że poprzez wybór Jerzego Buzka na przewodniczącego Parlamentu Europejskiego zostało ono wyraźnie podkreślone: wybór padł na osobę z nowego państwa członkowskiego, osobę, która dokonała wiele dla ponownego zjednoczenia Europy.
Zatem sprawując te stanowiska, nie reprezentujemy danego kraju czy regionu; reprezentujemy Europę jako całość.
Miguel Portas
(PT) Panie przewodniczący! W zeszłym tygodniu Rada przyjęła porozumienie między instytucjami w sprawie budżetu na 2010 rok. Skutki decyzji zapadłych w Kopenhadze nie powinny być przedmiotem tego porozumienia czy też zobowiązania. Powinny raczej stanowić przedmiot budżetu zmieniającego.
Moje pytanie jest bardzo proste: jeśli zważyć na wynikłe trudności dla tego budżetu z finansowaniem drugiej transzy planu naprawy gospodarczej, gdzie zdaniem Komisji znajdą się środki na sfinansowanie pierwszego roku zwalczania skutków zmian klimatu, na co potrzeba przynajmniej 2 miliardów euro? Co więcej, kwota ta będzie się zwiększać z roku na rok, zatem skąd zdaniem przewodniczącego wezmą się te pieniądze?
José Manuel Barroso
Dziękuję za pytanie, panie pośle Portas. To prawda, że uzyskanie aprobaty Parlamentu dla specjalnego budżetu na niektóre działania związane z efektywnością energetyczną, bezpieczeństwem energetycznym i zwalczaniem skutków zmian klimatu okazało się niezmiernie trudne i bardzo się cieszę, że udało się ją dostać. Dziękuję wszystkim tym, którzy umożliwili uzyskanie aprobaty dla tego budżetu.
Jeśli, jak mam nadzieję, dojdziemy do porozumienia w Kopenhadze, to będziemy musieli podjąć starania, by znaleźć w budżecie środki potrzebne do wcielenia tego porozumienia w życie.
Jeszcze nam nieco brakuje, lecz jestem całkowicie pewien, że jeśli państwa członkowskie porozumieją się co do przyszłego finansowania działań łagodzących skutki zmian klimatu w krajach rozwijających się, wtedy będą musiały również dojść do porozumienia w sprawie funduszy potrzebnych do realizacji tego celu.
Lena Kolarska-Bobińska
(PL) Panie przewodniczący! Wybór pani Ashton i pana Van Rompuya, traktat lizboński spowodują zmiany w funkcjonowaniu Komisji. Pewne zmiany są określone w traktacie lizbońskim, ale pewne zmiany są niedoprecyzowane, niejasne i będzie je kształtowała pewna praktyka i pewne decyzje. Chciałabym się zapytać, jakie zmiany w pracy i w funkcjonowaniu Komisji Europejskiej przewiduje pan w najbliższym okresie i najbliższych latach? Obecny czas sprzyja wprowadzeniu takich zmian, a jak powiedziałam otwiera się możliwość, która nie jest do końca określona traktatem lizbońskim. Pan mówił o wyborze pewnych komisarzy. Mnie chodzi o takie polityki i działania, które nie ograniczają się tylko do wyboru i podziału funkcji nowych komisarzy.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Podzielam pani ogólne spostrzeżenie, że my również kształtujemy instytucje poprzez praktykę. Dlatego tak cieszę się z powołania Cathy Ashton i Hermana Van Rompuya, ponieważ wiem, że oboje podzielają prawdziwego ducha europejskiego i są zaangażowani w sprawy wspólnotowe.
Jeżeli chodzi o stronę praktyczną: Cathy Ashton zostanie wysoką przedstawiciel i wiceprzewodniczącą Komisji na mocy decyzji Rady Europejskiej w dniu 1 grudnia. W tym samym dniu, jako wiceprzewodnicząca Komisji obejmie ona odpowiedzialność za teczkę stosunków zewnętrznych. Jako wiceprzewodnicząca Komisji odpowiada ona przed Parlamentem, a Parlament zna zaangażowanie Cathy Ashton w demokrację parlamentarną. Wiem, że nie może się już ona doczekać spotkania z Komisją Spraw Zagranicznych, aby wejść w nową rolę na właściwym gruncie.
Co się zaś tyczy następnego kolegium, Catherine Ashton zostanie także wysłuchana wraz z innymi nominowanymi na komisarzy oraz poddana pod zbiorowe głosowanie.
Mitro Repo
(FI) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Nawiązując do zeszłotygodniowego posiedzenia, pragnę zapytać, czy osobiście jest pan zadowolony z procedury wyboru, w ramach której obsadzono dwa ważne stanowiska najwyższego szczebla, czy też pan również podziela pogląd, że niektórym z unijnych procedur decyzyjnych przydałaby się spora doza przejrzystości i demokracji?
Pragnę zapytać, czy zastosowana metoda wyboru, w ramach której kandydaci pojawili się nagle nie wiadomo skąd, to sposób na potwierdzenie autorytetu UE, i czy metoda ta podbudowała zaufanie do procesu decyzyjnego UE? Czy duże grupy polityczne powinny poważnie zastanowić się, jaki typ kandydatów forsować na najwyższe stanowiska w przyszłości, czy proces decyzyjny można poddać przeglądowi i jakoś go ulepszyć, no i kto to powinien zrobić? To zadanie przypuszczalnie przypadnie Parlamentowi Europejskiemu i jego posłom. Tym razem Finlandia miała kandydatów o wysokich kwalifikacjach, co powinno nas cieszyć.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Przede wszystkim, jak wiecie, w pełni przestrzegamy postanowień traktatu lizbońskiego i wspieramy, rzecz jasna, realizację traktatów. Musimy również szanować rządy prawa w Unii Europejskiej.
Co się tyczy wybranych osób, szczerze uważam, że winniśmy im szacunek, ponieważ minister van Rompuy to premier Belgii, a Lady Ashton to komisarz. Sądzę zatem, że posiadają kwalifikacje, by sprostać powierzonym im obowiązkom.
Jeżeli zaś chodzi o instytucje, należy mieć na względzie, że przewodniczącego Rady wybierają szefowie państw i rządów. Nie są to wybory z rodzaju tych na prezydenta Francji czy prezydenta Portugalii. Chodzi o przewodniczącego Rady Europejskiej, i ten przewodniczący wybierany jest przez szefów państw i rządów. Inaczej rzecz się miała w przypadku przewodniczącego Komisji, którego nominowali szefowie państw i rządów, a wybrał Parlament. Musimy zatem uszanować odmienną logikę różnych instytucji.
Jens Rohde
(DA) Panie przewodniczący, panie Barroso! Skoro o tym mowa, skład Komisji oraz rozdział teczek komisarzy wzbudziły wiele dyskusji. Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy szczególnie żywo interesuje się teczką, która zostanie powierzona nowemu komisarzowi do spraw klimatu, jako że jej zawartość przesądzi o tym, czy cała para pójdzie w gwizdek, czy też będziemy mieć komisarza potrafiącego rzeczywiście zmienić coś w kwestii zmian klimatu - jednocześnie chroniąc konkurencyjność Europy.
Zapytuję zatem, co przewodniczący Komisji zamierza zrobić w celu zapewnienia, by stanowisko komisarza do spraw klimatu miało wagę taką, o jakiej mówił. W związku z tym zadam dwa pytania szczegółowe: czy komisarz do spraw klimatu będzie odpowiedzialny za energetykę i czy komisarz do spraw klimatu będzie posiadał własną dyrekcję?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Uważam, że przede wszystkim należy cieszyć się, że będziemy mieli komisarza do spraw klimatu. Dotychczas takie stanowisko nie istniało. Jest wiele do zrobienia i dlatego chcę - posłużywszy się pańskim stwierdzeniem - "nadać wagę” tej funkcji, o której powstaniu zdecydowałem i oznajmiłem Parlamentowi o tworzeniu stanowiska komisarza do działań w dziedzinie klimatu. Komisarz ten będzie miał szeroki zakres odpowiedzialności. Będzie utrzymywał działania w dziedzinie klimatu w głównym nurcie, ponieważ działania w tej sferze są powiązane z energią, jak również ze środowiskiem, badaniami, rolnictwem i przemysłem. Zatem bardzo ważna jest koordynacja działań w dziedzinie klimatu, zarówno wewnętrzna, jak i zewnętrzna.
To w sumie oczywiste, że szczyt kopenhaski nie będzie kończył procesu. Liczę, że w Kopenhadze zawrzemy porozumienie wykonawcze, lecz po szczycie również będzie wiele do zrobienia, na przykład współpraca z naszymi głównymi partnerami.
Komisarz do działań w dziedzinie klimatu będzie zatem odgrywał bardzo ważną rolę zarówno w wymiarze wewnętrznym, jak i zewnętrznym - ma bowiem spełnić nasze wszystkie oczekiwania co do silnej polityki klimatycznej w Unii Europejskiej.
John Bufton
Panie przewodniczący! W następstwie powołania nowego przewodniczącego, Hermana Van Rompuya, pojawiło się wiele spekulacji na temat ewentualnego wprowadzenia bezpośrednich podatków UE. Proszę szczerze powiedzieć, czy bierze się to pod uwagę i jak zamierzacie podnieść takie podatki?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Przede wszystkim nie widzę związku między podatkami a Hermanem Van Rompuyem, ponieważ propozycje opodatkowania nie należą do Rady. Jest to kompetencja Komisji.
Moja odpowiedź jest następująca. Po pierwsze, zawsze udzielam szczerych odpowiedzi, zatem nie ma potrzeby prosić mnie o szczerą odpowiedź. Po drugie, zamierzam przypatrzyć się kwestiom opodatkowania w Unii Europejskiej. Trzeba się im przyjrzeć. Musimy przyjrzeć się własnym zasobom Unii Europejskiej. Obiecaliśmy to Parlamentowi. Mój program wyborczy zakładał wzięcie pod lupę możliwych zasobów własnych; znajduje się to w programie przyjętym przez Parlament Europejski.
Franz Obermayr
(DE) Komisja prowadzi negocjacje akcesyjne z Turcją w szalenie bezkrytyczny sposób. Nie zwraca przy tym uwagi na nastroje państw członkowskich i ich mieszkańców. Powołanie Hermana Van Rompuya na przewodniczącego Rady oznacza powołanie zadeklarowanego przeciwnika przystąpienia Turcji. Przytoczę jego słowa: "Turcja nie jest Europą i nigdy nie będzie Europą. Uniwersalne wartości panujące w Europie, które są jednocześnie podstawowymi wartościami chrześcijaństwa, stracą na wyrazistości wraz z przystąpieniem wielkiego kraju muzułmańskiego takiego jak Turcja”.
Pytam zatem, jakie jest stanowisko Komisji wobec tego jednoznacznego oświadczenia? Ponadto, jeśli obawy społeczeństwa w tym względzie nie będą traktowane poważnie, to co z obawami przewodniczącego Rady Europejskiej?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. -Komisja szanuje stanowisko państw członkowskich, a państwa członkowskie jednomyślnie zadecydowały o negocjacjach z Turcją. Wypełniamy mandat, który otrzymaliśmy w imieniu państw członkowskich wobec Turcji i innych krajów kandydujących.
Należy pamiętać, że była to jednomyślna decyzja państw członkowskich. Nie była to inicjatywa Komisji. Zapadła jednomyślna decyzja państw członkowskich o negocjacjach z Turcją i innymi państwami w sprawie możliwości ich przystąpienia.
Turcja ewidentnie nie jest gotowa do przystąpienia - a my nie jesteśmy gotowi przyznać jej członkostwa - lecz wciąż negocjujemy w dobrej wierze ze wszystkimi krajami kandydującymi.
Co się tyczy komentarzy pana Van Rompuya, zwykle nie komentuję komentarzy. Jako przewodniczący Rady wyraził się bardzo jasno, że uszanuje również mandat otrzymany od państw członkowskich.
Cristina Gutiérrez-Cortines
(ES) Panie przewodniczący! Powiem o dwóch pojęciach, mianowicie o koordynacji i elastyczności.
Problem stwierdzono we wszystkich sprawach omawianych w Radzie. W ostatnich latach mieliśmy do czynienia z wyjątkowym brakiem koordynacji między dyrekcjami generalnymi Komisji. Zmiany klimatu często traktowano w oderwaniu od wiedzy naukowej dyrekcji generalnej do spraw badań naukowych. Traktowano je również w oderwaniu na przykład od użytkowania gruntu, które ma związek ze zmianami klimatu.
Moje pytanie brzmi: Czy jesteście gotowi zorganizować i wzmocnić wewnętrzną koordynację w taki sposób, abyśmy mogli przyjąć zapewnienie, że wewnętrzna komunikacja jest gwarantowana, kiedy powołamy komisarzy?
Moje drugie pytanie dotyczy rozmowy o konkurencyjności, o kryzysie gospodarczym. Czy Komisja jest również gotowa okazać większą elastyczność w niektórych kwestiach, takich jak REACH i jego wdrażanie, co wywoła nadzwyczaj duże szkody dla naszej konkurencyjności? Czy jest gotowa wykazać się większą elastycznością?
Mój ostatni pogląd na politykę spójności jest taki, że nie możemy rozmawiać o gospodarce i ożywieniu, nie mówiąc o otwarciu rynków energii. Istnieją kraje, które nie mają rynku energii, m.in. Hiszpania (gaz). Oznacza to wzrost cen i niemożność rozwoju.
José Manuel Barroso
Uczynię wszystko, co w mojej mocy aby poprawić wewnętrzna koordynację w Komisji, przyznam jednak, że ta koordynacja była dobra. Dowodzi tego fakt, iż decyzje w Komisji zawsze podejmowano w drodze konsensusu.
To całkowicie naturalne, kiedy przyglądamy się rozmaitym komisarzom, że każdy z nich stara się nadać priorytet sprawie, która jest dla niego najpilniejsza. Nie dziwne, że komisarz do spraw środowiska przejawia większe zainteresowanie kwestiami środowiska niż komisarz do spraw przemysłu, który z kolei będzie się bardziej interesował kwestiami rozwoju przemysłu. Liczy się jednak decyzja kolegium, na forum którego była skuteczna koordynacja.
Co więcej, chcemy opracować postępową politykę środowiskową, zapewniając jednocześnie konkurencyjność naszej działalności gospodarczej. Ufam, że propozycje wysuwane przez Komisję przyniosą właściwe rozwiązania, gdyby inne kraje nie przyłączyły się do naszych wielkich ambicji w sprawach ochrony środowiska. Nie chcemy oddawać europejskich miejsc pracy do krajów, gdzie wymogi środowiskowe nie są na takim samym poziomie, jak u nas.
Juan Fernando López Aguilar
(ES) Panie przewodniczący, panie Barroso! Chciałbym, żeby jasno wyraził pan swoje stanowisko w dwóch kwestiach związanych ze składem następnej Komisji.
Po pierwsze, słyszałem, że mówił pan tu w Izbie o tym, że planuje pan rozdział teczki sprawiedliwości i spraw wewnętrznych na dwie osobne teczki: teczkę praw podstawowych i sprawiedliwości oraz teczkę bezpieczeństwa i imigracji. Dzisiejszego popołudnia słyszałem jednak, jak mówił pan o teczce praw podstawowych i sprawiedliwości oraz o teczce spraw wewnętrznych, co moim zdaniem jest o wiele lepszą kombinacją, ponieważ w ten sposób imigracja nie będzie dłużej postrzegana jako zagrożenie dla bezpieczeństwa ani jako zagadnienie przynależne do resortu bezpieczeństwa. Moim zdaniem taka optyka podejścia do imigracji jest nie tylko błędna, ale i niebezpieczna.
Chciałbym się dowiedzieć, czy takie podejście zostanie przyjęte i czy wpłynie ono na struktury dyrekcji generalnej - obecnie Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych. Życzyłbym sobie również, aby padło z pańskiej strony zobowiązanie w odniesieniu do programu legislacyjnego, który zostanie wdrożony w ramach agendy sztokholmskiej w dziedzinie sprawiedliwości, bezpieczeństwa i wolności. Wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego Parlament będzie pełnił od początku funkcję decyzyjną, chciałbym zatem usłyszeć wyraźne zobowiązanie, że włączy pan tę Izbę w prace nad programem legislacyjnym w następstwie agendy sztokholmskiej.
José Manuel Barroso
Panie pośle López Aguilar, odpowiedź na pańskie pytanie brzmi: tak, chcemy ściśle zaangażować Parlament - będzie to jednym z priorytetów kolejnej Komisji i zostało to ujęte w konstytucji, nie tylko dlatego, że Parlament zyska szersze uprawnienia decyzyjne w tym aspekcie.
Na pytanie o teczkę odpowiem następująco: będzie komisarz do spraw sprawiedliwości i praw podstawowych oraz komisarz do spraw wewnętrznych.
Z kwestiami imigracji wiąże się aspekt bezpieczeństwa. Przykładowo agencja Frontex pozostanie podległa komisarzowi do spraw wewnętrznych. Nie ma sensu powierzać tej odpowiedzialności żadnemu innemu komisarzowi. Co się zaś tyczy spraw włączenia i integracji, moim zdaniem należy powierzyć je komisarzowi do spraw społecznych.
Przecież tak samo jak poseł López Aguilar uważam, że nie powinniśmy postrzegać imigracji wyłącznie poprzez pryzmat bezpieczeństwa. Kolejnym aspektem jest zwalczanie nielegalnej imigracji i sieci handlu żywym towarem. Zajmuje się tym Frontex. Powinien on pozostać pod władzą komisarza, który zajmuje się tymi sprawami. Jednakże wszystkie kwestie imigracyjne związane z integracją i włączeniem w struktury społeczne powierzę komisarzowi do spraw społecznych, ponieważ są to sprawy z zakresu integracji społecznej.
Reimer Böge
(DE) Rada Europejska wyraziła nadzieję, że porozumienie w sprawie struktury Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych uda się osiągnąć, jeśli to możliwe, do końca kwietnia. Komisja musi zaaprobować te propozycje. Zwracam się do pana przewodniczącego Barroso z pytaniem, czy przed zatwierdzeniem tych propozycji Komisja przedstawi i włączy do negocjacji odpowiednie propozycje, zwłaszcza w odniesieniu do dostosowania wieloletniego planu finansowego, dostosowania międzyinstytucjonalnego porozumienia budżetowego oraz - tam, gdzie następuje przeniesienie odpowiedzialności na programy polityki zagranicznej - dostosowania i renegocjowania tych programów, które rzecz jasna podlegają procedurze współdecyzji? Jest to konieczne, ponieważ bez rozwiązania kwestii, o których wspomniałem, Europejska Służba Działań Zewnętrznych będzie jedynie korpusem bez wymaganych regulacji budżetowych i bez wymaganych zdolności do określenia zawartości. Jak Komisja zakończy te zadania wraz z Parlamentem w nadchodzących miesiącach?
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Dziękuję za postawione pytanie, panie pośle Böge. Wiem, jak bardzo pochłaniają pana regulacje budżetowe i kompetencje Parlamentu.
Moja odpowiedź brzmi: tak, oczywiście, że w stosownym czasie przedstawimy Parlamentowi propozycje przyjęcia wymaganych dostosowań, aby nowy podmiot - Europejska Służba Działań Zewnętrznych otrzymała środki budżetowe na realizację wszystkich swoich działań.
Jak mówiłem wcześniej, chcemy, aby okazała się ona jednym z największych sukcesów traktatu lizbońskiego. Uważam ją za bardzo ważną innowację i oczywiście będziemy współpracować w tej sprawie z Parlamentem na podstawie wniosku, który przedłoży wiceprzewodnicząca Ashton jako wysoki przedstawiciel.
Malika Benarab-Attou
(FR) Panie przewodniczący Barroso! Informuję, że za kilka dni przypada międzynarodowy Dzień Solidarności z Narodem Palestyńskim.
Niedola uciskanego, kolonizowanego, krzywdzonego i mordowanego narodu palestyńskiego nie może nadal trwać.
My, Europejczycy, niosący wartości solidarności i braterstwa, jesteśmy odpowiedzialni za szybkie znalezienie rozwiązania tej sytuacji, zanim przeobrazi się ona w krwawą łaźnię.
Rząd Izraela kontynuuje przymusową akcję kolonizacyjną po tym, jak na początku tego roku dopuścił się zbrodni wojennych. Symboliczne gesty ani łzy już nie wystarczą. Dziś jedynym sposobem na powstrzymanie polityki śmierci prowadzonej przez rząd Izraela jest uznanie, a przede wszystkim zaistnienie państwa palestyńskiego.
Naród palestyński tak samo jak inne narody ma prawo do godnego bytu, który odpowiada ich aspiracjom.
Czy jako przewodniczący Komisji, wraz z panią Ashton podejmie pan działania w tym kierunku, a jeśli tak, to jakie?
José Manuel Barroso
W pierwszym rzędzie, podzielam pani uwagi o okazywaniu solidarności z narodem palestyńskim, który w istocie cierpi na brak poszanowania prawa do samostanowienia.
Odpowiem teraz na pytanie szczegółowe: to państwa członkowskie decydują o uznaniu lub nieuznaniu innego państwa.
Nasze stanowisko - które Komisja stale podtrzymuje - polega na wspieraniu współistnienia dwóch państw: państwo Izrael ma prawo do swobodnego istnienia bez zagrożeń dla jego bezpieczeństwa, a równocześnie naród palestyński ma prawo do tworzenia własnego państwa.
Chcemy współistnienia tych dwóch państw, stworzenia nowej sytuacji nie tylko dla narodów Izraela i Palestyny, ale dla całego regionu, gdyż sytuacja tam jest bardzo poważna. Zagraża ona nie tylko nadziei narodu palestyńskiego, lecz również pokojowi w regionie i na świecie.
Przewodniczący
Dziękuję, panie przewodniczący Komisji. Osiągnęliśmy o wiele więcej, niż podczas ostatniej tury pytań miesiąc temu. Dziękuję również za dokładne przestrzeganie czasu na wystąpienie. Rozumiemy, że nie zawsze łatwo jest udzielić jednominutowej odpowiedzi na skomplikowane czasem pytania.
Uważam, że wzajemne zrozumienie bardzo służy nam wszystkim w obu instytucjach. To bardzo odpowiedzialne podejście, a dla naszych obywateli stanowi ono bardzo ważny sygnał, że obie instytucje potrafią dyskutować nad zagadnieniami i wzajemnie się komunikować.
Spotkamy się ponownie podczas kolejnej tury pytań w przyszłym miesiącu.
(Oklaski)
