Przygotowania do szczytu Rady Europejskiej (25-26 marca 2010 r.) (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata nad oświadczeniem Rady i Komisji w sprawie przygotowań do szczytu Rady Europejskiej (25-26 marca 2010 r.).
Diego López Garrido
Panie przewodniczący! W tych pierwszych miesiącach 2010 roku, w samym środku najpoważniejszego od osiemdziesięciu lat kryzysu gospodarczego, obserwujemy w Unii Europejskiej nadzwyczaj silną dynamikę. Równocześnie wdrażamy nowy traktat, traktat lizboński, na mocy którego rusza praca nowych instytucji i który zasadniczo porządkuje na nowo kwestię regulacji naszych systemów gospodarczych.
Odbywa się to niekiedy w sposób nieuporządkowany, w odpowiedzi - w miarę naszych postępów - na wielkie wyzwania; dziś, na przykład, na sytuację w jakiej znalazł się grecki system finansowy. W odpowiedzi na tę sytuację Europa tworzy nowe narzędzia polityki gospodarczej we wszystkich obszarach.
W związku z tym można czasami pogubić się w szczegółach i niedostrzegać całości, ale tworzony jest całkowicie nowy sposób podejścia do niezwykle złożonej gospodarki XXI wieku i jest on budowany z wykorzystaniem europejskiego podejścia.
Czyniono tak w odpowiedzi na bardzo poważny kryzys, przy czym następowała natychmiastowa reakcja w postaci wprowadzania do europejskich gospodarek pieniędzy publicznych, co skutkowało ogromnymi deficytami.
Czyniono tak, podejmując całkowitą reformę nadzoru nad systemem finansowym - a my tu, w Parlamencie, jesteśmy po to, by to zatwierdzić.
Czyni się tak, koordynując polityki gospodarcze. Komisja sygnalizowała, że przedstawi projekt odnośnie do tej sprawy w celu koordynacji polityk gospodarczych, zasadniczo wewnątrz strefy euro. Co więcej, mamy również do czynienia z bardzo zdecydowanym i wyraźnym działaniem Unii Europejskiej na rzecz wspierania stabilności finansowej w strefie euro. To polityczne zobowiązanie zostało przyjęte 11 lutego w celu skonsolidowania i podtrzymania stabilności finansowej strefy euro.
Jest jeszcze jedna inicjatywa, która bez wątpienia stanowi część tego zestawu: zobowiązanie do sformułowania nowej strategii na rzecz wzrostu i tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy. Jest to główny temat posiedzenia Rady Europejskiej, które odbędzie się w najbliższy weekend; strategia sformułowana i rozbudowana przez Komisję Europejską w dokumencie z 3 marca, z którą zapoznawać się będą przede wszystkim szefowie państw lub rządów w trakcie wiosennej Rady, zasadniczo z punktu widzenia tak zwanych "celów strategicznych”. To są cele strategiczne, które Komisja Europejska zadeklarowała w swoim dokumencie, takie jak kwestie zatrudnienia, inwestycji w badania i rozwój, zmiany klimatu i energii, wczesnego kończenia edukacji, edukacji w ujęciu ogólnym oraz ubóstwa. Dodatkowo Rada Europejska zajmie się kwestią zarządzania, które uważamy za jeden ze słabych punktów tak zwanej strategii lizbońskiej. Rada chce, aby to zarządzanie obracało się wokół jej własnego przywództwa politycznego oraz działań Komisji związanych z nadzorowaniem realizacji przez państwa członkowskie przyjętych przez nie zobowiązań. Będzie się to odbywać oczywiście w ścisłej współpracy z Parlamentem, który będzie również wszystko monitorować, a także - co oczywiste - z wszystkimi instytucjami Unii.
Taki będzie zasadniczo cel posiedzeń Rady Europejskiej w ten weekend, łącznie z równie ważnym obszarem walki ze zmianami klimatu, w której UE nadal przoduje. Unia Europejska utrzymuje wiodącą pozycję w świecie w dziedzinie walki ze zmianą klimatu; musi to czynić i musi nadal być na prowadzeniu. Ponadto istnieje wymierne zobowiązanie do tak zwanego "szybkiego startu”. Miejmy nadzieję, że Rada Europejska określi ilościowo i potwierdzi to zobowiązanie do udzielenia krajom rozwijającym się pomocy w walce ze zmianą klimatu także w ciągu tych następnych sześciu lat - ogólne zobowiązanie państw rozwiniętych do współpracy z tymi, które jeszcze nie są rozwinięte - tak, abyśmy mogli przybyć na bardzo ważną konferencję w Cancún w możliwie najlepszej formie. W trakcie tej konferencji Unia Europejska musi - powtarzam - pozostawać na obecnej wiodącej pozycji, bez której z całą pewnością nie udałoby się osiągnąć porozumienia kopenhaskiego, uważanego przez nas za niewystarczające.
Państwa członkowskie jednogłośnie potwierdziły, że całkowicie zgadzają się z tymi celami i że pragną zdecydowanie zmierzać w kierunku prawnie wiążących zobowiązań na konferencji w Cancún w Meksyku.
Szefowie państw lub rządów będą zajmować się przeważnie tą tematyką. Jest też możliwe - w zależności od tego, co dzieje się właśnie teraz, w czasie, gdy wszystkie instytucje europejskie wspólnie zastanawiają się nad sposobem rozwiązania kryzysu dotyczącego tak zwanej sprawy greckiej - że zajmą się też one kwestią sytuacji finansowej w Grecji oraz refinansowania długu publicznego tego kraju. Sprawa ta bez wątpienia również się tam pojawi, ponieważ stanowi ona element zobowiązania politycznego, jakie Unia Europejska podjęła 11 lutego na szczeblu szefów państw lub rządów. Było to zobowiązanie polityczne do wspierania stabilności finansowej strefy euro w takim rozumieniu, że jeżeli w celu utrzymania tej stabilności finansowej konieczne jest przyjęcie szczególnych środków, to środki takie zostaną przyjęte.
W każdym razie jest to zasada, której uczestnicy Rady Europejskiej będą w ten weekend szczególnie świadomi.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! To, że możemy się spotkać dziś - na dzień przed tak ważną wiosenną Radą Europejską - stanowi naprawdę dobrą i nadarzającą się we właściwym czasie okazję. Przed nami stoją wymagające zadania. Dla tych zadań niezmiernie ważne jest świeże i potężne poparcie Parlamentu Europejskiego. Powiedziawszy to, pragnę podziękować i pogratulować Parlamentowi jego rezolucji w sprawie strategii "Europa 2020”, którą przyjął w Strasburgu dwa tygodnie temu, przy szerokim poparciu ze strony partii politycznych
Chciałbym również skorzystać z okazji, aby podziękować prezydencji hiszpańskiej Rady za jej poparcie na rzecz strategii "Europa 2020”. To poparcie wyraziły bardzo jasno różne formacje Rady Ministrów.
Przejdźmy teraz jednak do Rady Europejskiej. Uważam, że Rada Europejska musi robić dwie rzeczy. Musi pokazywać, że odpowiada na potrzeby chwili i musi pracować nad długofalowymi ramami strategicznymi i długoterminowymi celami strategicznymi dla Europy.
Kryzys wiąże się w kilkoma pilnymi i budzącymi troskę problemami dotyczącymi społeczności, pracowników i przedsiębiorstw w całej Europie. Jak wiemy, również finanse publiczne na szczeblu krajowym znajdują się pod bezprecedensową presją. Unia Europejska musi oczywiście zająć się tymi sprawami, w tym także stabilnością finansową. Wrócę do tego później.
Europie nie wolno powtórzyć błędu lekceważenia konieczności podjęcia już teraz pracy na rzecz długoterminowej zmiany. Dlatego też Rada Europejska będzie zajmować się dwoma spośród najbardziej oczywistych długoterminowych wyzwań, jakie stoją przed nami: naszą przyszłością gospodarczą oraz zmianą klimatu.
Strategię "Europa 2020” dyskutowaliśmy już wspólnie w tym Parlamencie. Państwa wkład i państwa zaangażowanie będzie niezbędne do wprowadzenia w życie naszych ambicji odnośnie do inteligentnego, zrównoważonego i otwartego na integrację wzrostu. Taki też będzie wkład Rady Europejskiej.
Poziom naszych ambicji należy dostosować do rozmiarów stojących przed nami zadań. Musimy pokazać, że mamy wizję i spójność potrzebne do działania. Musimy być zdolni to zakomunikować, aby pokazać ludziom, że nasze działania doprowadzą do zmian tam, gdzie ma to znaczenie. Oto, dlaczego uważam, że jest tak ważne, aby Rada Europejska uzgodniła w tym tygodniu wyraźne cele.
Przedstawione przez Komisję cele zostały uważnie dobrane. Dotyczą one potrzeby zwiększenia poziomu zatrudnienia, większych inwestycji w badania i innowacje, realizacji naszych celów w zakresie klimatu i energii na 2020 rok, poprawy naszej skuteczności w odniesieniu do edukacji i zwalczania ubóstwa.
Te pięć najważniejszych celów wskazuje na założenia, do których ludzie mogą się odnosić i stanowi dowód, że Unia Europejska kładzie nacisk na reformę w tych obszarach, których znaczenia wszyscy są świadomi. Chodzi tu także o polityczną wolę pracy nad problemami wielkiej wagi.
Oczywiście cele muszą być możliwe do zrealizowania. Powinny one również wymagać dodatkowego wysiłku w porównaniu ze status quo i uznania przez nasze państwa członkowskie, że zmiana jest potrzebna. Spróbuję uświadomić Radzie Europejskiej, jak bardzo jest to pilne ze względu na obecną sytuację gospodarczą Europy oraz na potrzebę przeprowadzenia reform w celu budowania bardziej zrównoważonej, bardziej otwartej na integrację gospodarki i społeczeństwa w Europie.
Tym, co jest naprawdę ważne, są środki, jakie każde z państw członkowskich podejmie w celu przyśpieszenia wzrostu i zniwelowania niedoskonałości, które - jak wszyscy wiemy - istnieją. Potrzebujemy środków szczebla krajowego po to, by odpowiadać na występujące na szczeblu krajowym problemy, określonych w świetle sytuacji danego kraju i z pełnym poszanowaniem zasady pomocniczości, lecz umiejscowionych we wspólnych europejskich ramach.
Jeżeli z kryzysu finansowego można wyciągnąć jakąś naukę, to brzmi ona tak: wszyscy na świecie jesteśmy od siebie wzajemnie zależni. Nie możemy zatem przyjąć zasad współzależności w skali światowej i równocześnie odrzucać ich, gdy mowa o szczeblu europejskim.
Również wspólne ramy mają oparcie w określonych środkach Unii Europejskiej i powinny być przez nie stymulowane. Środki te nazywamy w naszym dokumencie "projektami przewodnimi”.
Te projekty przewodnie będą stanowić na szczeblu Unii Europejskiej wskazówkę dotyczącą sposobu działania w takich niezmiernie ważnych obszarach, jak agenda cyfrowa, innowacje, wydajne wykorzystanie zasobów i polityka przemysłowa - a w kilku przypadkach, oczywiście, pomogą też w osiągnięciu celów na szczeblu krajowym.
Tym, co proponujemy tutaj, jest nowy punkt wyjścia. Dzięki traktatowi lizbońskiemu możemy starać się wypracować nowe podejście do koordynacji gospodarczej, wzmocnionego zarządzania gospodarczego w Europie - takiego, które daje swobodę niezbędną do wybrania kierunku na szczeblu krajowym, lecz które wnosi silny wymiar europejski i wykorzystuje wszystkie instrumenty szczebla europejskiego do ożywienia gospodarki. Przyjęcie tego podejścia będzie prawdziwym egzaminem dla Rady Europejskiej.
Rezultaty nieformalnej Rady Europejskiej dodają mi otuchy. Mam nadzieję, że europejscy przywódcy będą tam i powiedzą "tak”, gdy przyjdzie wspólnie odpowiedzieć na te wyzwania.
Jeśli chodzi o zmiany klimatu, to wiem, że ten Parlament podziela moje przekonanie, że zmiany klimatu nie są tematem, który można odłożyć na później. Muszą one pozostać jednym z najważniejszych punktów naszych prac.
Unia Europejska była w czołówce i jest tak nadal - tylko nasze zobowiązania do redukcji emisji są w wyraźny sposób poparte mechanizmami umożliwiającymi jej urzeczywistnienie; jesteśmy na pierwszym miejscu, jeśli chodzi o pomoc świadczoną krajom rozwijającym się w sprawach dotyczących klimatu. Przestańmy więc rozmyślać o Kopenhadze i raz jeszcze podejmijmy inicjatywę.
Potrzebujemy wyraźnego, zjednoczonego i ambitnego stanowiska. Dlatego też Komisja wydała komunikat, w którym wymienia kroki niezbędne do ponownego ożywienia międzynarodowych negocjacji. Równocześnie komisarz Hedegaard rozpoczęła cykl konsultacji z naszymi kluczowymi partnerami.
Powinniśmy zatem czynić poważne wysiłki, aby posunąć się w Cancún naprzód w oparciu o bardzo rzeczywistą materię porozumienia kopenhaskiego. W porządku dziennym powinniśmy również pozostawić Kioto, lecz wyraźnie zaznaczać, że ten aspekt można oceniać wyłącznie w świetle ogólnoświatowego porozumienia, a nie przed zawarciem tego porozumienia. Powinniśmy rozwijać działalność pomocową i budować zaufanie, co najbardziej oczywiste - z krajami rozwijającymi się. Z tego powodu respektowanie naszych zobowiązań do szybkiego finansowania jest tak ważne.
Naturalnie w tym samym czasie będziemy nadal wdrażać nasz pakiet "20-20-20”, pokazując w szczególności, jak bardzo jest on spójny z pracą na rzecz modernizacji i reformy gospodarki, o której mowa w strategii na rok 2020.
Te dwa obszary stanowią wyraźny dowód na to, w jaki sposób Europejczycy postrzegają wiodącą rolę Unii Europejskiej w działaniach. Jestem przekonany, że jeśli będziemy mieć wolę, aby być odważnymi, to będziemy mogli pokazywać Europę jako siłę o decydującym wpływie przy budowaniu należytej przyszłości dla naszych obywateli.
W tym samym duchu przedstawię też Radzie Europejskiej niektóre z głównych wyzwań na szczyt G-20, który odbędzie się w czerwcu w Kanadzie. Rzeczywiście nigdy nie powinniśmy zapominać, że niektóre z tych spraw dotyczą Europy, ale że należy też zajmować się nimi w skali światowej.
Stabilność finansowa oraz gospodarcza i finansowa sytuacja w Grecji nie znalazły się w formalnym porządku dziennym tej Rady Europejskiej. Mówiąc jednak uczciwie, nie potrafię sobie wyobrazić, jak to jest możliwe, aby szefowie państw lub rządów, szczególnie ci ze strefy euro, nie przedyskutowali tej sprawy. Dlatego też pozwolę sobie przedstawić nasze stanowisko w tej sprawie.
Grecja jest obecnie w trakcie korygowania swojego nadmiernego deficytu publicznego. Energiczne obniżenie tego deficytu jest niezwykle ważne i Grecja podejmuje w tym kierunku odpowiednie kroki. W szczególności Grecja podejmuje środki zmierzające do zmniejszenia swojego deficytu w tym roku o 4 % PKB. Taki wysiłek fiskalny jest zgodny z kierunkiem działań zalecanym przez Komisję i Radę, który Rada przyjęła do wiadomości 16 marca. Naturalnie Grecja musi kontynuować ten wysiłek fiskalny. Jest to bowiem jedyny sposób na zabezpieczenie trwałej obniżki kosztów finansowania długu.
W odpowiedzi na sytuację gospodarczą i finansową w Grecji, w trakcie nieformalnego posiedzenia szefów państw lub rządów 11 lutego zostało wydane następujące oświadczenie - cytuję: "jeśli zajdzie taka potrzeba, państwa członkowskie strefy euro rozpoczną zdecydowane i skoordynowane działania, aby zabezpieczyć stabilność finansową w całej strefie euro”.
Komisja uważa, że teraz należałoby stworzyć w strefie euro instrument na rzecz skoordynowanego działania, którego można byłoby użyć, aby w razie potrzeby udzielić Grecji pomocy. Należy przy tym wyjaśnić, że stworzenie takiego mechanizmu nie oznacza jego automatycznego uruchomienia. Stworzenie takiego mechanizmu jest również kwestią odpowiedzialności i solidarności.
Solidarność to ulica dwukierunkowa. W tej chwili Grecja podejmuje wysiłek gospodarczy, a poprzez wspieranie tego wysiłku nie tylko pomagamy Grecji, ale też wspieramy stabilność całej eurostrefy. Ramy skoordynowanego działania należy rozumieć jako sieć bezpieczeństwa, z której można skorzystać tylko wtedy, gdy wyczerpane zostaną wszystkie inne sposoby uniknięcia kryzysu, w tym przede wszystkim, gdy wyczerpią się możliwości działań politycznych na szczeblu krajowym.
Oprócz aspektów technicznych, każde możliwe rozwiązanie musi wzmacniać i podbudowywać jedność oraz spójność eurostrefy i jej ładu administracyjno-regulacyjnego. Światowa gospodarka potrzebuje stabilności. Eurostrefa to biegun stabilności i jest ważne, by nadal zwiększać jej zdolność do zapewniania stabilności. Być może w niektórych sprawach będziemy musieli się uciec do instrumentów międzyrządowych, lecz sprawy te powinny wchodzić w zakres wspólnych ram europejskich.
Wyrażam silne przekonanie, że odpowiedź na szczegółowe wyzwania będzie również sprawdzianem dla europejskich przywódców, jeżeli chodzi o ich zaangażowanie w Unię Europejską - i walutową. Stawką jest tu podstawowa zasada stabilności finansowej, która jest kluczowa dla euro, a euro jest, jak dotąd, jedną z najważniejszych emanacji europejskiego projektu i europejskiego procesu budowy.
Mam nadzieję, że uda się rozwiązać tę sprawę w duchu odpowiedzialności i solidarności. W taki sposób robią to Europejczycy.
(Oklaski)
Joseph Daul
w imieniu grupy PPE. - (FR) Panie przewodniczący, panie przewodniczący López Garrido, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) oczekuje, że Rada Europejska jednogłośnie potwierdzi europejską solidarność, równocześnie każąc każdemu wywiązać się z jego lub jej obowiązków.
Grupa PPE oczekuje również, że szefowie państw lub rządów sprecyzują swój plan działań na rzecz wyprowadzenia Europy z kryzysu. W jakiej mierze są oni chętni do współpracy i jakich granic nie chcą przekroczyć? Czy uważają, że przywrócenie wzrostu i zatrudnienia jest uzależnione od prawdziwego wspólnego działania, z zaangażowaniem takich środków, jakich to wymaga, czy też wolą działać samodzielnie w dziedzinach innowacji, edukacji, szkoleń, wsparcia dla MSP oraz walki z bezrobociem i ubóstwem, ze wszystkimi tego - aż za dobrze znanymi - konsekwencjami?
Przypomnę państwu, że wszystkie nasze państwa członkowskie podpisały się w 2000 roku pod priorytetami strategii lizbońskiej. Ponieważ jednak nie zapewnili oni sobie środków, ponieważ nie potraktowali tych celów poważnie, minęło już wiele lat, a wszystko, co - jak mówiliśmy - miało się wydarzyć, wydarzyło się, lecz poza Europą.
Dlatego też moja grupa oczekuje, że Radę Europejską stać będzie na coś więcej niż tylko słowa i że potraktuje poważnie nasze wspólne cele gospodarcze w oparciu o projekty Komisji dotyczące 2020 roku, których zmienioną wersję Parlament przedstawi w czerwcu.
Wracam do kwestii solidarności; solidarności, o której tyle mówiono przed kilkoma tygodniami i która naprawdę stanowi "być albo nie być” integracji europejskiej, od utworzenia wspólnego rynku po wspólną politykę obronną, poprzez euro. Ta solidarność okazywana jest od początku kryzysu finansowego i nie wolno jej odmawiać naszym greckim przyjaciołom ani też żadnemu innemu krajowi UE, który napotka na te same trudności.
W tym tygodniu należy koniecznie znaleźć europejskie rozwiązanie dla tego kryzysu i musi to być rozwiązanie skonstruowane w oparciu o Wspólnotę - powtarzam, rozwiązanie w oparciu o Wspólnotę - które należy planować zgodnie z europejskimi zasadami i w ramach europejskich mechanizmów pomocy finansowej. Ponadto jeśli chcemy, możemy nawet włączyć w te ramy Międzynarodowy Fundusz Walutowy, lecz zawsze zgodnie z europejskimi zasadami. W interesie każdego leży, byśmy gwarantowali stabilność Europy i europejskiego systemu walutowego.
Szanowni państwo! Gdy mowa o Europie, to trzeba pamiętać, że są dwie strony medalu. Na rewersie widnieje solidarność, a na awersie - odpowiedzialność. Ta odpowiedzialność oznacza odpowiedzialność każdego państwa członkowskiego za zagwarantowanie dokładności i wiarygodności finansów publicznych. Jest to także odpowiedzialność obywateli państw, które doświadczają tymczasowych trudności z wypłacalnością: powinni oni być gotowi do poświęceń, do udziału w zbiorowym wysiłku na rzecz przywrócenia finansów publicznych na właściwe tory i do zaakceptowania niezbędnych reform, niezależnie od tego, jak bardzo mogą one być surowe.
Innymi słowy: tak, Europa musi okazać Grecji solidarność. Musi zapewnić, by Grecja przeszła przez ten trudny okres. Jednak Grecja także musi przeprowadzić te wewnętrzne reformy, które są wymagane w krótkiej i średniej perspektywie, aby uzasadnić tę solidarność. W istocie, wczoraj przedstawiła je ona Parlamentowi. Teraz Grecji pozostaje tylko je wdrożyć.
Panie przewodniczący, panie i panowie! Kryzys zmusza nas do zmiany. Pierwsza taka zmiana dotyczy Komisji, którą wzywam do pełnego i, nade wszystko, autorytatywnego pełnienia roli strażnika traktatów. Trzeba zastosować kryteria paktu na rzecz stabilności i wzrostu, a Komisja musi tego dopilnować. Ta Izba będzie ją wspierać w tym trudnym zadaniu.
Druga zmiana dotyczy zarządzania naszymi finansami publicznymi. W okresie wzrostu panuje ogólne poczucie, że każdy ma prawo prowadzić swoją własną politykę budżetową, fiskalną i społeczną, nie martwiąc się tak naprawdę o nikogo innego. Jednak w okresie kryzysu ci, którzy wydali najwięcej, apelują o solidarność do tych, którzy byli - powiedzmy - bardziej rozsądni.
Czy może tak być dalej? Nie sądzę. Czas, aby państwa członkowskie lepiej skoordynowały swoje polityki budżetowe, fiskalne i społeczne, a my nie bójmy się powiedzieć: chcemy więcej europejskiego zarządzania! Taka koordynacja tylko ułatwi wdrażanie opartych o solidarność zasad i sprawi, że będą one bardziej uczciwe i naturalne.
Panie urzędujący przewodniczący Rady! Zapraszam pana do podejmowania inicjatyw zgodnie z tymi założeniami. Jak pan wie, mam pewne doświadczenie: ta maszyna zawsze dostaje przyśpieszenia w czasach kryzysu. Jesteśmy w środku prawdziwego kryzysu, jeśli chodzi o naszych obywateli i sytuację w terenie, i potrzebujemy politycznej odwagi.
(Oklaski)
Martin Schulz
Panie przewodniczący! Przedmiotem europejskiego szczytu musi być i będzie kryzys w Grecji; to jest całkiem jasne. W artykule otwierającym dzisiejszą "International Herald Tribune” znajduje się coś interesującego: "Grecja obiecała, że odrobi pracę domową i zrównoważy swój budżet”. Państwa członkowskie należące do strefy euro uzależniły swoją solidarność od spełnienia przez Grecję ich żądań w tym zakresie.
Jak pisze "International Herald Tribune”, Grecja wywiązała się z tego. To państwa członkowskie strefy euro nie wypełniły swoich zobowiązań, a w szczególności Republika Federalna Niemiec, która odmawia dotrzymania złożonej przez siebie obietnicy. To jest punkt pierwszy.
(Oklaski)
Przewodniczący Komisji całkiem słusznie mówił o sieci bezpieczeństwa. Nie chodzi tu o przekazywanie pieniędzy podatników z Niemiec, Francji, Włoch czy z jakiegokolwiek innego kraju do greckiej szkatuły. Nie to jest celem. Chodzi tu o umożliwienie Grecji pożyczania pieniędzy na międzynarodowych rynkach przy takich samych odsetkach, jakie są dostępne dla innych krajów. Odsetki wynoszą przeważnie od 2,5 do 3 %. W wyniku spekulacji spowodowanej niezdolnością do zademonstrowania solidarności z Grecją, kraj ten płaci 6 %. Mówiąc prosto, prowadzone przez Grecję próby zrównoważenia jej budżetu nabijają kieszenie spekulantów działających na międzynarodowych rynkach finansowych.
(Oklaski)
Oznacza to okradanie mieszkańców Grecji. To szaleństwo, ponieważ jeżeli doprowadzi to do powstania precedensu - jeśli nieokazanie solidarności umożliwi ludziom spekulowanie przeciw krajowi strefy euro, który cierpi na deficyt, w takim stopniu, że w końcu wewnętrzna solidarność okaże się nieprzydatna i będzie musiał wkroczyć Międzynarodowy Fundusz Walutowy - to Grecja będzie stanowić zaledwie prolog. Spekulanci zwrócą następnie oczy ku Włochom, Wielkiej Brytanii i Hiszpanii. Jeśli nie chcemy mieć ogromnej pożogi, musimy teraz okazać Grecji solidarność.
Solidarność z Grecją - i takie jest przesłanie, które musimy przekazać zwłaszcza pani kanclerz Niemiec - ma więc sens ekonomiczny. Nie chodzi tu o udzielanie pomocy dla jej dobra.
(Oklaski)
Dlatego też nie możemy zwolnić pana przewodniczącego Barosso z tego obowiązku mówiąc, że teraz tę sprawę powinien uregulować Międzynarodowy Fundusz Walutowy. To Komisja musi przedstawić projekt tego, w jaki sposób możemy osiągnąć rozsądną stabilizację wewnątrz strefy euro. Komisja przedstawiła dobre projekty i uważam, że Rada powinna się nimi kierować. Nie obejmują one odwoływania się do Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Dlaczego nie? Problem wewnątrz strefy euro jesteśmy w stanie rozwiązać sami.
Co więcej, jestem zdumiony, że kanclerz Merkel wprowadza do gry Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Niemiecki Bundesbank, który dla niemieckich konserwatystów jest niczym Watykan dla katolików, pisze w swoim raporcie miesięcznym z marca: "Jednakże pomoc finansowa Międzynarodowego Funduszu Walutowego mająca na celu rozwiązanie problemów strukturalnych - taka jak bezpośrednie finansowanie deficytu budżetowego lub finansowanie dokapitalizowania banków - jest niezgodna z jego mandatem walutowym”. To cytat z niemieckiego Bundesbanku. Wbrew oświadczeniom swojego ministra finansów, kanclerz Niemiec mówi, że Międzynarodowy Fundusz Walutowy powinien rozwiązać ten problem. To nie jest właściwa droga.
Tym, czego teraz potrzebujemy, jest wysłanie sygnału do międzynarodowych rynków: możecie sobie spekulować, jak chcecie, ale nie uda wam się rozbić strefy euro. Spekulacja nie ustanie, dopóki nie damy takiego sygnału. Aby wyjaśnić, o jakiego rodzaju spekulacji mówimy, musimy raz jeszcze zwrócić uwagę na swapy ryzyka kredytowego albo CDS. To nic więcej, jak tylko taka oto gra: Ubezpieczę się od pożaru domu mojego sąsiada. Jeżeli dom mojego sąsiada spłonie, otrzymam odszkodowanie. Gdybym to zrobił, miałbym osobisty interes w tym, by jego dom się spalił.
W Unii Europejskiej nie możemy stosować zasady Floriana: "Drogi święty Florianie, oszczędź mój dom, spal inne”. Oto, dlaczego solidarność z Grecją oznacza działanie na rzecz stabilizacji euro w strefie euro. Na koniec, muszą państwo zdecydować, czy chcecie solidarności europejskiej, czy też wolicie zdać się na politykę kawiarnianą. Nie chcę przypisywać sobie autorstwa tych słów, lecz chciałbym prosić wszystkich o uważne wysłuchanie następującego cytatu z artykułu Wolfganga Münchaua w "Financial Times Deutschland”, który nie jest gazetą socjalistyczną, a ten człowiek nie jest socjaldemokratą: "W sytuacji, w której europejskie potrzeby ścierają się z niemieckim populizmem, wybierzmy europejskie potrzeby”.
(Oklaski)
Guy Verhofstadt
Panie przewodniczący! Uważam, że wniosek, który my wszyscy - grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), Zieloni, Socjaliści, Liberałowie i wszystkie inne grupy, z wyjątkiem grup eurosceptycznych, które pewnie cieszą się z tego, co dzieje się teraz w Europie - możemy wyciągnąć, jest taki, że w Radzie Europejskiej potrzebna jest większa przejrzystość.
Poza europejskimi instytucjami już od tygodni szaleje bitwa w kwestii tego, co należy zrobić, aby pomóc Grecji i strefie euro. Nigdy wcześniej nie obserwowaliśmy czegoś takiego. Już od tygodni, zamiast podejmować decyzje, wszyscy kłócą się o to, jakie działania należałoby podjąć. Mówi się o wszystkim i o niczym.
Pójdę dalej, panie przewodniczący. Mam poczucie, że w cztery dni pewne państwa członkowskie uczyniły europejskiemu projektowi więcej szkody, niż wszyscy eurosceptycy razem wzięci przez cztery lata. Takie mam dziś poczucie.
(Oklaski)
Jedynym sposobem na dokonanie zmiany i powstrzymanie tego jest podjęcie mocnego postanowienia w oparciu o projekt Komisji. Cieszę się, że przewodniczący Barroso ogłosił dziś, że ma zamiar zaproponować Radzie rozwiązanie; rozwiązanie, które - i tu powtórzę to, co powiedział pan poseł Daul - należy wdrożyć w oparciu o Europę i Wspólnotę i w ramach którego nie będzie się żądać tego, o co wnioskowano już od miesięcy, a mianowicie by zabierać pieniądze z kieszeni podatników i dawać je Grecji. Nie o to w tym chodzi. W rzeczywistości chodzi tu o potrzebę posiadania europejskiego instrumentu, który umożliwiłby obniżkę oprocentowania greckich obligacji skarbu państwa. Najlepszym sposobem, aby to zrobić, nie jest skłonienie tylko jednego państwa, Grecji, do wyemitowania takich obligacji skarbowych, lecz ich wyemitowanie na szczeblu europejskim, ponieważ Europa ma płynność finansową i jest wiarygodna.
Istnieją dwa elementy, które mają znaczenie, jeśli chce się wiedzieć, jakie są odsetki: płynność finansowa i wiarygodność. Europę cechuje niezbędna wiarygodność i płynność. Na tej właśnie podstawie możliwe będzie obniżenie odsetek, jakie będzie musiała wypłacić Grecja, bez przekazywania Grecji ani jednego euro z kieszeni podatników. Panie przewodniczący! To jest bezwzględnie konieczne, ponieważ dzisiaj wielkość spreadu - czyli różnicy pomiędzy oprocentowaniem niemieckim, które obecnie znajduje się na poziomie 3,05 %, a oprocentowaniem greckim, które wynosi obecnie 6,5 % - wynosi 350 punktów bazowych. Naprawdę jedynym sposobem rozwiązania tego problemu jest przedsięwzięcie niezbędnego kroku i wprowadzenie tego europejskiego instrumentu.
Drugi powód wyjaśniający tę potrzebę jest taki, że wysiłki, które zamierzają podjąć Grecy - muszą i są zobowiązani je podjąć - muszą służyć pewnemu celowi. Jeżeli bowiem nie zdecydujemy się na europejskie rozwiązanie i jeśli obniżka oprocentowania okaże się niemożliwa, to wszelkie wysiłki, jakie podejmą Grecy, skończą się ostatecznie na rynkach kapitałowych. Oto, co się stanie, jeżeli w trakcie tej Rady nie zostanie podjęte mocne postanowienie. Grecy zamierzają podejmować wysiłki, robić oszczędności, lecz któż na tym skorzysta? Spekulanci, rynki kapitałowe i tak dalej, ponieważ to oni otrzymają znacznie wyższe odsetki.
(Oklaski)
Dlatego właśnie potrzebna jest interwencja Europy. Europa musi interweniować, aby zapewnić, by podjęte przez Grecję działania na rzecz konsolidacji były coś warte. Są one konieczne, ale też ta gra musi być warta świeczki. Dlatego popieramy wniosek, jaki złoży Komisja, i dlatego też cały Parlament musi go teraz poprzeć. Musimy mieć również nadzieję, że członkowie Rady będą siedzieć cicho i że wyrażą zgodę. Oto, na co musimy mieć nadzieję.
Rebecca Harms
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący! Chciałabym przypomnieć wszystkim krótko raz jeszcze o tym, jak szybko - czasem właściwie z dnia na dzień - podejmowaliśmy decyzje o ratowaniu europejskich banków, gdy popadały one w kłopoty.
Tymczasem tylko teraz dyskutujemy warunki, na jakich udziela się tej pomocy. Wciąż jeszcze nie wyjaśniliśmy warunków spłat i obowiązków, nie określiliśmy też sposobu nadzorowania banków. Pamiętając o tym, muszę również zaznaczyć, że ten grecki kryzys - kryzys dotykający euro - jest tak naprawdę kryzysem europejskim i że podczas gdy tygodniami i miesiącami ciągną się dyskusje, Europejczycy nie są w stanie pozbierać się i podjąć niezbędnych decyzji; jeśli chodzi o mnie, sądzę że jest to zwyczajnie karygodne. Jako posłanka z Niemiec - mam nadzieję, że pan słucha, panie pośle Langen - wstydzę się za rząd mojego kraju.
Dziś czytamy, że w Brukseli odbywa się specjalny szczyt, w trakcie którego decyzje w sprawie Grecji podejmowane będą zgodnie z wolą kanclerz Merkel - zgodnie z tym, czego ona chce i co pozwoli jej wrócić z Brukseli do Berlina w aurze zwycięzcy - bez realnego omówienia z innymi zadowalających rozwiązań. Uważam to za haniebne. To oznacza zwycięstwo tabloidów i kawiarnianych polityków. Uważam, że powinniśmy myśleć bardzo roztropnie - pan również, panie pośle Langen, w pańskiej niemieckiej delegacji - o tym, czy to "być albo nie być” unijnej solidarności powinno przekładać się na wyniki badań opinii publicznej uzyskiwane obecnie przez niemiecką partię, której członkinią jest niemiecka kanclerz, w związku z perspektywami sukcesu wyborczego w niemieckim państwie federalnym.
Myślę, że ma to zbyt silny posmak populizmu i jest czymś niewybaczalnym, że dotąd nie postanowiono, że w trakcie zwyczajnych sesji Rady we czwartek i w piątek szefowie państw lub rządów uzgodnią, w jaki sposób strefa euro ma sobie radzić z kryzysem w Grecji.
(Oklaski)
Pilnie śledziłam toczące się w Niemczech dyskusje, a w zeszłym tygodniu byłam również w Grecji i chciałabym raz jeszcze powiedzieć wyraźnie obywatelom mojego kraju, Grecji i UE, że teraz jest czas na solidarność, ale w związku z tym Grecja będzie mogła otrzymać kredyt na korzystnych warunkach tylko wtedy, gdy nie będziemy mieli do czynienia z ulicą jednokierunkową. Dni, które spędziłam w Grecji, pokazały mi, że Grecy mają teraz szansę na stworzenie lepszego kraju. Greckie państwo musi wykorzystać ten kryzys do tego, by przeprowadzić prawdziwe reformy. Nie zrobimy nikomu żadnej przysługi, jeżeli okażemy teraz solidarność nie wzywając pana Papandreou do przeprowadzenia jeszcze bardziej dalekosiężnych reform niż te dotychczas zapowiadane. Jak już mówiłam, Grecy zasługują na coś znacznie więcej.
Ponieważ uważam ten populizm za tak częsty w Niemczech i postrzegam go jako tak niebezpieczny, chciałabym uzasadnić to również z innej perspektywy: zgodnie z naszą analizą, dalsze istnienie euro - wspólnej waluty - można będzie zabezpieczyć w długiej perspektywie tylko wówczas, gdy Europejczycy zmobilizują i zintegrują swoją politykę gospodarczą. W innym bowiem razie konkurencja w kwestii tak zwanych twardych interesów będzie zawsze - gdyby ktoś miał wątpliwości - prowadziła nas do takich trudności, z jakimi obecnie się spotykamy. Będziemy więc mieć dużo pracy, a sprawy raz jeszcze przybiorą nieprzyjemny obrót, panie pośle Langen. Musimy wytłumaczyć naszym obywatelom, że integracja jest konieczna.
Powstała przy tym wśród nas atmosfera równie ciężka jak wtedy, gdy omawialiśmy konstytucję. Tak bardzo cieszymy się, że traktat lizboński nareszcie obowiązuje, że gdy napotykamy na pierwsze po Lizbonie wyzwanie, pozwalamy tabloidom i kawiarnianym politykom wygrać z rozsądkiem. Dobrze radzę kanclerz Merkel - i odnosi się to również do państwa, koleżanki i koledzy Niemcy z Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) - aby użyła hamulców. Konieczność zintegrowania polityki gospodarczej jest więc tym, co wymaga omówienia. Musimy kierować się przejrzystością, rozsądkiem i argumentami, które możemy przedstawić naszym obywatelom, a nie takimi tabloidami, jak "BILD-Zeitung”. W przeciwnym razie, jak to napisał dziś pan Münchau, pani kanclerz Merkel szybko wróci z Brukseli pokonana. Potem "BILD-Zeitung” napisze: euro należy znieść - musimy powrócić do marki niemieckiej. Co wtedy zrobimy?
Jeszcze nie jest za późno. Niemcy zajmują decydujące stanowisko. Mam nadzieję, że prezydent Sarkozy nie zrezygnuje, a w zamian będzie rozsądniejszy od kanclerz Merkel.
Michał Tomasz Kamiński
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Dzisiaj na tej sali nie bez kozery rozmawiamy o Grecji, mimo że niestety formalnie nie ma jej w agendzie tego szczytu. Chciałbym, aby w tej sali zabrzmiały słowa uznania dla greckiego rządu. To jest rząd, który dzisiaj spotyka się na swoich ulicach z protestami być może własnego socjalistycznego elektoratu, ale to jest rząd, który w imię racjonalnej gospodarki i solidarności europejskiej podejmuje twarde decyzje i nie ugina się przed populizmem. Trzeba z przykrością powiedzieć, że nie wszyscy przywódcy europejscy potrafią dzisiaj nie ugiąć przed takim populizmem.
Wydaje mi się, że Grecja potrzebuje naszej solidarności, bo Europa jest zbudowana na zasadzie solidarności, ale oczywiście nie możemy pozwolić, aby jakikolwiek polityk w jakimkolwiek kraju traktował politykę gospodarczą jak chodzenie po sklepie z kartą kredytową bez limitu, bo kończy się to tak jak w Grecji. W przyszłości powinniśmy bardzo twardo stawiać warunki krajom członkowskim po to, aby prowadziły racjonalną politykę gospodarczą, bo polityka, która nie opiera się na racjonalnych podstawach, tak się kończy.
Niestety muszę powiedzieć, że dzisiaj również spotykamy się z tym problemem, który jakże często jest widoczny w Europie, a mianowicie, że ideologia i polityka są ponad gospodarką. Tak to się niestety kończy i mieliśmy tego przykład przy wprowadzaniu euro. Dzisiaj można powiedzieć, że Grecja chyba za wcześnie weszła do euro, ale ponieważ stawiano politykę przed ekonomią, to dzisiaj mamy taki a nie inny kryzys. Chcę powiedzieć, że mam nadzieję, że Komisja Europejska pod przewodnictwem pana Barroso będzie stała na straży europejskiej solidarności i europejskiego rozsądku w gospodarce, bo tego rozsądku i solidarności potrzebujemy.
Chciałbym także zwrócić uwagę, że nie powinniśmy w odpowiedzi na dzisiejszy kryzys, w którym się znajdujemy, szukać lekarstw, które tylko pogorszą sytuację. Nie sadzę, aby większa biurokratyzacja, integracja i regulacja w Europie mogły pomoc temu, co jest i powinno być naszym najważniejszym celem, czyli zwiększanie konkurencyjności. Nie powinniśmy stawiać na to, by urzędnicy decydowali za wolną gospodarkę, jak czynić nasz kontynent lepszym. Powinniśmy także szanować różnice w polityce gospodarczej i społecznej, które dzielą kraje europejskie, co wynika z ich różnej historii, kultury, rożnych uwarunkowań. Możemy i powinniśmy apelować o europejską solidarność wobec Grecji i mam nadzieję, że z tej sali popłyną słowa uznania dla greckiego rządu.
Lothar Bisky
Panie przewodniczący! Rzadko zgadzam się z przewodniczącym Parlamentu i przewodniczącym Komisji. Jednak gdy obaj apelują o solidarność z Grecją i ostrzegają przed renacjonalizacją, wtedy mogę się z nimi tylko zgadzać, ponieważ to, co mówią, jest na miejscu. Co więcej, niedawno w Strasburgu usłyszeliśmy, jak przewodniczący Barosso myśli głośno, czy nie należałoby zakazać najgorszych rodzajów spekulacji na rynkach finansowych. Nikt już nie może nie dostrzegać powiększającej się przepaści społecznej w Unii Europejskiej i w państwach członkowskich, chociaż związane z nią palące kwestie nie znalazły się w porządku dziennym pierwszego szczytu szefów państw po wejściu w życie traktatu lizbońskiego.
Debata o strategii gospodarczej "UE 2020” naturalnie już figuruje w porządku dziennym. Jak państwo wiedzą, moja grupa odnosi się do tej strategii, w takiej formie jak ją przygotowała Komisja, całkowicie bez entuzjazmu, ponieważ opiera się ona o skompromitowaną ideologię konkurencji, która doprowadziła do kryzysu. Chcemy dla Europy takiej strategii, która będzie dawać potrzebom społecznym i ekologicznym priorytet w stosunku do interesów związanych z konkurencyjnością. Strategia "UE 2020” jest od tego bardzo daleka. To jest jednak coś, gdy niektórzy członkowie niemieckiego rządu federalnego powstają i zaczynają grzmieć przeciw kilku wiążącym celom strategii "UE 2020”, takim jak współczynnik zatrudnienia, badania i edukacja oraz zwalczanie ubóstwa - i to w Europejskim Roku Zwalczania Ubóstwa! Mam nadzieję, że taka postawa nie przeważy wśród większości szefów państw.
Niki Tzavela
w imieniu grupy EFD.- (EL) Panie przewodniczący! Mój kraj, Grecja, ma bardzo wiele wspólnego z Kalifornią. Mamy cudowny klimat, nasza ziemia jest naszym atutem, nasze lasy płonęły podobnie jak kalifornijskie, Kalifornia gościła Igrzyska Olimpijskie podobnie jak my, no i skończyliśmy z takimi samymi problemami, jak Kalifornia.
Jestem ciekaw, czy Kalifornia miałaby problemy z pożyczaniem, gdyby administracja centralna USA pozostawiła ją na łasce spekulantów...
(Wystąpienie mówcy zostało przerwane przez zamieszanie)
To jest ekonomia - tak jest. Zdaję sobie z tego sprawę. Dlatego też powiedziałem to, co mówiłem wcześniej.
(EL) ...czy też administracja centralna USA rozwiązała by jej problem? Czy w Unii Europejskiej mamy administrację centralną, czy też nie? Czy jesteśmy pewni, że to Grecja, której udział w europejskiej gospodarce wynosi 2 %, spowodowała tak ogromny problem z euro? Czyżby naruszyła spójność euro i zagrażała jedności Unii?
Jest więc widoczne, że mamy tu do czynienia z "testem zderzeniowym” siły europejskiej waluty i, co bardziej istotne, sprawdzianem gotowości przywódców Unii Europejskiej do jej obrony. Jeśli spojrzymy wstecz, zobaczymy, co osiągnęliśmy (przed trzydziestoma laty byłem młodym pracownikiem Ministerstwa Pracy i tu, w Brukseli, odbywałem szkolenia z zakresu wspólnego rynku europejskiego). Osiągnęliśmy wspólny rynek europejski. Osiągnęliśmy euro. Nie sądzę, aby udało nam się nam wspólnie osiągnąć cokolwiek innego. To dlatego widzą mnie państwo wśród eurosceptyków.
Wierzę, że jutro udowodnimy, że naprawdę udało nam się osiągnąć harmonię i coś wspólnego.
Zoltán Balczó
(HU) Wszyscy ci, którzy przemawiali przede mną, wspominali o rozwiązaniu greckiego kryzysu. Tymczasem, panie przewodniczący Barosso, nie znalazł się on nawet w porządku dziennym szczytu. Czy nie uważa pan tego za sprzeczność, za hipokryzję? Nie widnieje on bowiem w oficjalnym porządku dziennym. Oczywiście nie tylko Grecja znalazła się w latach 2008-2009 w trudnej sytuacji. Węgry były krajem, który znalazł się u progu bankructwa, częściowo z powodu poważnych błędów, jakie popełnił rząd. Przyjęto tam pożyczkę od MFW; a jest to krok, który ma niezwykle poważne konsekwencje dla ludności. Musimy odpowiedzieć sobie na pytanie, jakie nauki płyną z kryzysu finansowego. Czy jest tak, że wszystko wiąże się ze wszystkim? Nie. Prawdziwą naukę sformułował premier George Papandreou, który powiedział, że w ciągu ostatnich ponad dwudziestu lat padł mur berliński [Berlin Wall] i padła Wall Street. Ulica "Murowa” padła. Tak, ten globalny system finansowy, który zaczął funkcjonować w oderwaniu od gospodarki, stanowi zasadniczą przyczynę, dla której kraje znajdują się w takiej sytuacji.
José Manuel García-Margallo y Marfil
(ES) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady! Wiedzą panowie lepiej niż ktokolwiek inny, jak bardzo moja partia chciała uczynić z prezydencji hiszpańskiej sukces. Chcemy tego nadal, ale w tym celu powinni panowie wprowadzić kilka zmian i niezwłocznie zająć się przewodzeniem Unii.
Przewodzenie Unii oznacza poszukiwanie rozwiązania dla Grecji. Mówili to wszyscy i nie zamierzam tego powtarzać. Przewodzenie Unii oznacza możliwie najszybsze zatwierdzenie dyrektywy w sprawie osób zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi a nie opóźnianie go, jak to czyniła prezydencja hiszpańska. Przewodzenie Unii oznacza możliwie najszybsze zatwierdzenie pakietu nadzoru finansowego, a nie utrzymywanie za wszelką cenę w mocy porozumienia Rady, które jest znacznie bardziej zachowawcze niż projekt Komisji, a nawet jeszcze bardziej niż sprawozdanie de Larosière'a, na podstawie którego zostało zawarte.
Parlament wyposaży prezydencję hiszpańską w takie porozumienie w sprawie nadzoru, które można streścić w dwóch słowach: więcej nadzoru i więcej Europy. Jestem pewien, że hiszpański rząd, który zawsze głosił te idee, poprze Parlament, nie zaś te inne stanowiska, które mają swe korzenie po drugiej stronie Kanału.
Przewodzenie Unii oznacza wzmocnienie dyscypliny budżetowej, a wzmocnienie dyscypliny budżetowej oznacza przedstawianie nowych pomysłów dotyczących wzmacniania aspektu prewencyjnego. Premier Hiszpanii wie, że przegląd czternastu planów stabilności, o których była mowa przed chwilą, był procedurą czysto biurokratyczną, wdrożoną z braku lepszych pomysłów.
Te działania zapobiegawcze muszą uwzględniać konkurencyjność gospodarek, ponieważ bez dobrobytu nie ma sposobu na zrównoważenie finansów publicznych. Muszą one również uwzględniać sytuację dotyczącą bilansu w wymianie z zagranicą. Istnieje także potrzeba wprowadzenia bardziej dotkliwych sankcji, tak aby porozumienie było naprawdę wiążące.
Przewodzenie Unii oznacza nowy pogląd na kwestię ładu administracyjno-regulacyjnego, o której niedawno pisał pan w gazecie. Premier Hiszpanii powiedział nam tutaj, jak bardzo pragnie więcej zarządzania, teraz, gdy artykuły 121 i 136 traktatu lizbońskiego, na które powołuje się obecnie prezydencja hiszpańska, już obowiązują.
Na czym ma ono jeszcze polegać? Powiedzcie nam, na czym polega, a my wam pomożemy. Abyśmy jednak mogli panom pomóc, musimy wiedzieć, czego oczekujecie i czego chcecie, ponieważ w tej Izbie pomysły niejasne, bezsensowne i puste są bardzo szybko odrzucane.
Stephen Hughes
Pani przewodnicząca! Mamy poczucie, że projekt konkluzji Rady, który na oczach nas wszystkich wyciekł w tym tygodniu, mógł oznaczać dla Unii Europejskiej bardzo realne niebezpieczeństwo.
Konkluzje te mówią o zakończeniu na czas stosowania nadzwyczajnych środków wsparcia. Co to oznacza w praktyce? Z zeszłotygodniowych wniosków rady Ecofin wynika, że chce ona wycofania środków wsparcia rynku pracy od końca 2010 roku. W grudniu Rada rozmawiała o potrzebie powrotu wszystkich państw członkowskich do kryteriów paktu sabilności do końca 2013 roku.
Mamy poczucie, że ten harmonogram jest beznadziejnie optymistyczny. Jeżeli zastosujemy się do zalecenia mówiącego o bezwzględnym powrocie do kryteriów paktu stabilności do końca 2013 roku, to będzie to recepta na potężne cięcia w wydatkach publicznych i świadczeniach ze środków publicznych, wzrośnie bezrobocie, spadną dochody z podatków, a my wejdziemy w okres niemrawego wzrostu, który może doprowadzić do realnego spadku potencjału gospodarczego Unii Europejskiej na wiele najbliższych lat. To przepis na katastrofę.
Zamiast tego potrzebujemy inteligentnej równowagi pomiędzy odpowiedzialną polityką fiskalną z jednej strony, a stałym wsparciem dla rynku pracy z drugiej. Potrzebujemy przedłużonej strategii społecznej i zrównoważonej strategii wyjścia.
Duński Instytut Pracy przedstawił dziś dane liczbowe. Zgodnie z nimi, jeśli będziemy realizować awaryjne strategie wyjścia uzgodnione z Komisją, to do końca 2013 roku dodatkowe 4,5 miliona obywateli Europy niepotrzebnie znajdzie się w kolejkach po zasiłek dla bezrobotnych. Można tego uniknąć. Musimy tego uniknąć. Dlatego też jeden z naszych apeli dotyczy wprowadzenia dwuletniego moratorium na wycofanie środków wsparcia.
Nawiasem mówiąc, w tym tygodniu przedstawiamy również projekt nowego europejskiego mechanizmu stabilności finansowej. Miałem nadzieję, że pan przewodniczący Barroso będzie tu jeszcze, ponieważ chciałem powiedzieć, że nie mielibyśmy mu za złe, gdyby podkradł nasze pomysły i przedstawił je jako zalecenia na jutrzejszą Radę.
Lena Ek
Pani przewodnicząca! Rada spotka się jutro, by omówić przyszłość Europy, przed którą stoją ogromne wyzwania. Obecnie mamy do czynienia z kryzysem finansowym, który prowadzi do kryzysu zatrudnienia, dodatkowo w połączeniu z kryzysem klimatycznym.
Wzrost gospodarczy w oparciu o podstawy społeczne i środowiskowe ma zasadnicze znaczenie dla przyśpieszenia w Europie, obawiam się jednak, że propozycje Rady i Komisji dotyczące zarządzania - choć mile widziane - będą zbyt mętne i nie pomogą w realizacji wyznaczonych celów. Jeżeli będziemy wdrażać strategię "Europa 2020” w obecnym kształcie, to stanie się ona kolejną strategią lizbońską - porażką.
Zamiast tego Europa powinna znaleźć w sobie odwagę i zaatakować te wyzwania śmiałymi projektami dotyczącymi zarządzania.
Po pierwsze, otwarta metoda koordynacji nie działa i należy ją odrzucić. Zamiast tego należy ustanowić wiążące cele, które będzie realizować Komisja zgodnie z artykułami zawartymi w traktacie lizbońskim.
Po drugie, gdyby finansowanie było uzależnione od tego, jak dobrze dane państwo członkowskie wywiązuje się ze swoich zobowiązań wynikających ze strategii na 2020 rok, to nie moglibyśmy nadal wydawać pieniędzy podatników na rządy, które kłamią i oszukują przy pomocy statystyk; solidarność - tak, ale w oparciu o przejrzystość.
Po trzecie, Komisja powinna przedstawiać swoje sprawozdania roczne z zaleceniami dotyczącymi polityki w Parlamencie, zanim zostaną one przedyskutowane w Radzie.
Otwarty proces przyniesie przejrzystość i umożliwi udział obywateli. Jako europejscy politycy, powinniśmy zawsze dążyć do tego, by w naszej polityce najważniejsi byli obywatele. Sprawmy więc, by ta obietnica stała się faktem i uczyńmy z komisyjnego kociaka tygrysa - tygrysa, który ma zęby.
Roberts Zīle
- (LV) Dziękuję, pani przewodnicząca! Kwestią solidarności musimy zająć się nie tylko w odniesieniu do Grecji, ale też w związku z kształtowaniem długoterminowych polityk Unii Europejskiej. Mówię to w kontekście porozumienia w sprawie celów strategii na 2020 rok, które - jak oczekujemy - zostanie zawarte w Radzie. Tym, co martwi mnie w planie Komisji, jest brak w tej strategii, obok nacisku na spójność społeczną, nacisku na spójność gospodarczą. Jeżeli rozważymy to w kontekście nacisku na prognozę finansową na lata 2014-2020, zobaczymy, że w rzeczywistości te założenia spójności gospodarczej stają się znacznie słabsze w aspekcie walutowym. Innymi słowy, oznacza to, że do 2020 roku proces wyrównywania się nierówności gospodarczych będzie mniej dynamiczny. Można oczywiście wysunąć kontrargument, że w 2020 roku nierówności gospodarcze w Unii Europejskiej mogą być większe niż są teraz, w roku 2010. Czy to jest to, co chcemy mieć, i czy takie jest prawdziwe rozumienie solidarności w Unii Europejskiej? Zapraszam Radę do tego, by poświęciła bardzo pilną uwagę osiągnięciu tego politycznego porozumienia, niemniej jednak również do tego, by położyła nacisk na cel, jakim jest spójność gospodarcza. Dziękuję.
Takis Hatzigeorgiou
- (EL) Pani przewodnicząca! Myślę, że sprawą Grecji zajmowaliśmy się w wystarczającym stopniu i że robiliśmy to uczciwie. Chciałbym zająć się pewną sprawą, która dotyczy także innych krajów. Pan poseł Schulz powiedział, że w Europie odsetki wynoszą 2-3 %. Chciałbym powiedzieć panu, że na Cyprze odsetki wynoszą obecnie 6 %. Jeśli przekroczą one ten poziom w jakikolwiek sposób, banki padną i nic nie będzie mogło tego zmienić. Uważamy, że Rada powinna działać w tym kierunku również w przyszłości, tak aby inne kraje nie popadły w te same tarapaty, co Grecja.
Chciałbym przedstawić dwie propozycje.
Daliśmy bankom miliony, starając się utrzymać je przy życiu. Czy nie lepiej byłoby, gdyby państwo oddało te pieniądze w postaci odsetek od kredytu hipotecznego za pierwsze mieszkanie, pod warunkiem, że konsumenci będą chodzili do banku, aby spłacać raty?
Moja druga propozycja jest następująca: czy nie moglibyśmy rozważyć nałożenia podatku na wielkie transgraniczne transakcje pomiędzy państwami?
Pani przewodnicząca! Mam jedną rzecz do powiedzenia na temat wystąpień jednominutowych. Przykro mi, ale chcę powiedzieć, że jedna minuta to za mało, aby przedstawić jakiś pogląd. Wniosek końcowy jest taki, że konieczność uciekania się do sloganów jest poniżająca.
Przewodnicząca
Rozumiem, że w ciągu jednej minuty nie może pan powiedzieć zbyt wiele; teraz jednak przez następną minutę udzielę głosu panu posłowi Borghezio.
Mario Borghezio
- (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Wszyscy wyraźnie widzimy, że z każdym dniem strefa euro staje się coraz trudniejsza do zarządzania.
Nie wyeliminowano ryzyka bankructwa państwa; tymczasem, pomimo odbywających się co tydzień spotkań i szczytów przywódców i ministrów finansów, nie zastosowano jeszcze wyraźnego rozwiązania. Mam nadzieję, że na naszych barkach nie spoczywa zadanie niemożliwe do wykonania. Projekt dofinansowania państwa członkowskiego może nie przetrwać ewentualnej skargi konstytucyjnej w Niemczech. To są wszystkie punkty, o których powinniśmy pamiętać i co do których nie sądzę, by zostały one poruszone w trakcie tej debaty.
Chciałbym jednak skorzystać z tej okazji, by wspomnieć, że Unia Europejska powinna poprzez swoje środki finansowe położyć solidny, praktyczny nacisk na skuteczną odbudowę sektora małych i średnich przedsiębiorstw, której zaniechano.
Jaka część gigantycznych sum przekazywanych bankom naprawdę trafia do sektora małych przedsiębiorstw na przykład w moim kraju - we Włoszech? Jaka część funduszy strukturalnych? Według danych instytucji reprezentujących MSP, w niektórych regionach sektor MSP wykorzystuje tylko 1-2 %. To są realne problemy, które mają wpływ na realną gospodarkę, a Europa musi zająć się nimi bardzo poważnie i pilnie.
Werner Langen
(DE) Pani przewodnicząca! Pragnę zacząć od pewnej pochwały wobec Grecji. Rozwiązanie greckiego kryzysu musi wiązać się z surowymi reformami w samej Grecji. To jest właściwa droga. Wszystko inne, co tu proponowano, jest sprzeczne z europejskimi traktatami. Oczekuję zarówno od przewodniczącego Komisji, jak i Parlamentu, że będą przestrzegać traktatów i nie składać sprzecznych z traktatami propozycji.
Panu posłowi Schultzowi powiedziałbym tak: podkręcenie fonii nie może zastępować wiedzy na temat faktów. To nie spekulanci są sprawcami problemów, jakie przechodzi Grecja. Ich źródłem są wewnętrzne reguły - to, że państwa członkowskie Unii Europejskiej nie były gotowe spełnić wymogów paktu na rzecz stabilności i wzrostu. Winowajcami były Niemcy i Francja, a nie Grecja. To one, a nie kto inny, dały w latach 2003 i 2004 zły przykład innym państwom członkowskim.
Nie mam tu zamiaru krytykować Grecji, lecz jeśli nie zmienimy zasad i jeżeli państwa członkowskie nie będą gotowe przestrzegać reguł, które same wyznaczyły, to w strefie euro będą problemy. Teraz twierdzi się, że winni są spekulanci. Swapy ryzyka kredytowego (CDS) zabezpieczają mniej niż jedną trzecią greckiego długu publicznego. Do Grecji odnosi się mniej niż jedna tysięczna światowych instrumentów pochodnych CDS. To jest tylko wymówka.
Tak długo, jak nie będziemy w stanie wdrażać reguł, a następnie postępować zgodnie z nimi - i tu winni są ministrowie finansów - będziemy raz po raz popadać w trudności. To jest sprawa podstawowa - a nie udzielanie reprymendy jednemu szefowi rządu, pani kanclerz, która przestrzega traktatów europejskich i swojej własnej konstytucji.
(Oklaski)
Hannes Swoboda
- (DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! To całkiem jasne - i to stwierdzenie już padało, panie pośle Langen - że Grecja musi odrobić swoje własne zadanie domowe. Jednak z mojego punktu widzenia, stwierdzano również całkiem wyraźnie, że solidarność musi być. Solidarność, która pomoże Grecji wypełnić to, co Grecja musi zrobić. Niezależnie od procentów, spekulacja może nie ponosić odpowiedzialności za kryzys w Grecji, natomiast winna jest ona tego ogromnego ciężaru, któremu Grecja musi teraz podołać, a który wykracza poza to, co jest konieczne. To jest zasadnicza sprawa.
Również, "Financial Times”, panie pośle Langen - gazeta, która politycznie jest bliższa pańskim poglądom niż moim - ujęła to całkiem prosto: że pomiędzy kanclerzem Kohlem a kanclerz Merkel jest pewna różnica. Kanclerz Kohl powiedziałby: "rozwiążmy ten problem wspólnie z Grecją”. Kanclerz Merkel robi unik i mówi: "No dobrze, a co mówi traktat? Co mówi Trybunał Sprawiedliwości i niemiecka konstytucja?”. To jest ta różnica - czy politycznie popiera pan integrację Europy, czy też zawsze ogląda się pan na swój kraj lub na ministra spraw zagranicznych, który mówi: "Jeszcze nie zamierzamy wykładać pieniędzy na stół”. Nikt nie prosił o wykładanie pieniędzy na stół!
Jeżeli zawsze będzie pan obierał ścieżkę populizmu i nie myślał o wspólnej przyszłości Europy, to skończy pan w takiej kakofonii. Albo, jak o tym mówi kolejna bliższa panu gazeta, "Frankfurter Allgemeine Zeitung”: kolejny dzień, kolejna propozycja. Dotyczy to nie tylko Niemiec, ale całej Unii Europejskiej. Udzielona przez nas dotychczas odpowiedź, czy też brak odpowiedzi, jest nie do przyjęcia. Potrzebujemy podejścia zgodnego z zasadą marchewki i kija. Grecja potrzebuje instrumentów - co do tego nie ma wątpliwości - i będą one surowe, bardzo surowe. Potrzebujemy jednak także współpracy na szczeblu europejskim, w szczególności po to, by zapobiec powstawaniu takich problemów. Może to stać się tylko wtedy - czy to w kontekście Europejskiego Funduszu Walutowego, jak to zaproponował Wolfgang Schäuble, czy poprzez inne środki - gdy będzie istniała także europejska solidarność. Dlatego też oczekuję, że w trakcie szczytu uda się zademonstrować europejską solidarność, która pozwoli zbudować lepszą przyszłość.
Fiona Hall
Pani przewodnicząca! Wiosenny szczyt ma być poświęcony energetyce.
Gdyby konferencja kopenhaska zakończyła się globalnym porozumieniem, teraz omawialibyśmy już szczegóły techniczne dotyczące przejścia do redukcji emisji o 30 % - a nadal musimy to robić.
Po pierwsze dlatego, że poziom ambicji, jaki uzgodniono w trakcie wiosennego szczytu w 2007 roku, przekłada się w obecnych warunkach gospodarczych na zmniejszenie emisji o znacznie więcej niż 20 %. Zaledwie w ubiegłym tygodniu Nobuo Tanaka, dyrektor wykonawczy bardzo ostrożnej Międzynarodowej Agencji Energetycznej (MAE), powiedział posłom PE, że w Światowej Prognozie Energetycznej MAE z 2009 roku (World Energy Outlook) przewiduje się zmniejszenie emisji w UE o 23 % i że 30 % będzie dobrą wartością docelową.
Po drugie, jeżeli myślimy poważnie o osiągnięciu poziomu do 95 % do 2050 roku, to do 2020 roku "mapa drogowa” wymaga redukcji o co najmniej 30 %.
I ostatnia, choć nie mniej ważna sprawa: tylko przekształcenie UE w zrównoważoną, niskoemisyjną i oszczędną pod względem zasobów gospodarkę zapewni Europie odbudowę gospodarki i tworzenie miejsc pracy.
Ekologiczne miejsca pracy to centralny element strategii UE na 2020 rok. Dlatego też Rada powinna wspierać panią komisarz Hedegaard i dostrzec, że pojawiły się obecnie odpowiednie warunki, aby przejść do celu w wysokości 30 %. Rada powinna mieć świadomość, że najtańszym i najłatwiejszym sposobem na dalsze cięcia jest oszczędność energii, a w szczególności wiążący cel w zakresie wydajności energetycznej.
Przywódcy UE muszą przekazać w trakcie tego wiosennego szczytu 2010 roku równie wyraźne przesłanie, jak wiosną 2007 roku.
Konrad Szymański
Zamiast toczyć dyskusję na temat implementacji agendy "Europa 2020” proponuję się skupić na tym, na co mamy naprawdę wpływ. Mamy z pewnością wpływ na to, by uchronić wspólny rynek przed protekcjonizmem. Mamy z pewnością wpływ na to, by prawo europejskie było lżejsze dla przedsiębiorców, by nie ograniczało konkurencyjności europejskiej gospodarki. Lepsza legislacja to zresztą szczególna odpowiedzialność tej tej właśnie Izby, tego Parlamentu.
Państwa będą się reformowały, jeśli będą wystawione na presję gospodarki światowej. Dlatego tak ważne jest, byśmy pozostawili właśnie państwom maksimum swobody w zakresie konkurencyjności systemów podatkowych, socjalnych, prawa gospodarczego. Wprowadzając harmonizację tych dziedzin konserwujemy tylko patologię europejskiego modelu społecznego. To wolność, a nie kolejne strategie, jest właściwą odpowiedzią na kryzys.
Corien Wortmann-Kool
(NL) Pani przewodnicząca! W Grecji nie funkcjonuje, jak dotychczas, żadne awaryjne rozwiązanie. W istocie obecnie nie stanowi to problemu, ponieważ nawet grecki premier powiedział tu, w Parlamencie, że jego kraj pragnie przywrócić porządek w swoim własnym domu. Jest to oczywiście właściwa procedura, zgodna z podstawowymi zasadami paktu na rzecz stabilności i wzrostu; sama w sobie jest pewną formą solidarności.
Niemniej jednak mamy problem. Euro chwieje się, ale można to przypisać głównie toczonej przez stolice publicznej debacie, która wywołuje wrażenie, że nie potrafimy znaleźć rozwiązania. Teraz musimy z tym skończyć, i mam nadzieję, że zrobimy to jutro. Moim zdaniem w tej pilnej potrzebie potrzebujemy środka awaryjnego, który powinien połączyć Komisję Europejską, państwa członkowskie i Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW). Powinny być pożyczki kryzysowe i nic więcej.
Pani przewodnicząca! Mam nadzieję, że jutro spojrzymy dalej w przód, niż sięga debata w sprawie tego kryzysu. Mam nadzieję, że przyjrzymy się też rozwiązaniom średnio- i długoterminowym. Musimy wzmocnić wymiar prewencyjny paktu na rzecz stabilności i wzrostu. Co więcej, jak już mówili inni, nowa strategia "UE 2020” może być skuteczna tylko wówczas, jeżeli zarządzanie gospodarką w Europie będzie naprawdę solidne. Obejmie to nie tylko wspólne uczestnictwo w szczycie państw członkowskich, ale też korzystanie przez Komisję Europejską ze wszystkich uprawnień przyznanych jej na mocy traktatu lizbońskiego - wszystkich kompetencji niezbędnych do prawdziwego działania i egzekwowania różnych rzeczy. W końcu pani poseł Ek również mówiła, że rozdawnictwo to nie sposób na sukces.
Mam wielką nadzieję, że ten środek awaryjny zostanie uzgodniony, zanim rozpocznie się jutrzejszy szczyt, tak abyśmy mogli skupić się na tym, jak wyprowadzić z kryzysu Holandię przy pomocy solidnej strategii na rok 2020 oraz na znalezieniu rozwiązania dotyczącego dalszych działań po Kopenhadze.
Nikolaos Chountis
(EL) Pani przewodnicząca! Zgodnie z niedawnymi oświadczeniami urzędników i artykułami prasowymi wydaje się, że najbardziej prawdopodobnym scenariuszem ratunkowym dla greckiej gospodarki będzie wspólny wysiłek państw członkowskich Unii Europejskiej i Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Wydaje się, że pani Merkel również popycha sprawy w tym kierunku.
Chcę powiedzieć, że jest to najgorszy, najbardziej antyspołeczny scenariusz zarówno dla Grecji, jak i dla strefy euro. Jeśli chodzi o Unię Europejską, każda taka ewentualność stanowi naruszenie legalności Wspólnoty. Mówię to tym, którzy bronią tego scenariusza, ponieważ żaden traktat, żaden tekst prawny nie zawiera żadnego odniesienia do tego rodzaju ingerencji w te procedury Międzynarodowego Funduszu Walutowego lub innej organizacji międzynarodowej. Równocześnie stwarza on polityczny i prawny precedens, czyniąc pakt stabilności jeszcze bardziej surowym i wpuszcza Stany Zjednoczone Ameryki tylnymi drzwiami do strefy euro.
Jeśli chodzi o Grecję, każdy taki wybór doprowadzi do znacznego nasilenia przez rząd grecki działań wymierzonych w sferę socjalną i świat pracy, działań, które nazywają państwo zuchwałymi i które doprowadziły do wzrostu ubóstwa i bezrobocia oraz zniweczyły wszelkie perspektywy wzrostu i nadzieje na wydobycie się Grecji z tego kryzysu.
Taka jest perspektywa, która czeka inne państwa, jeśli zastosują one takie środki pod taką presją.
Pervenche Berès
- (FR) Pani przewodnicząca, panie przewodniczący López Garrido, panie komisarzu! Czy to normalne, że rozwiązanie kwestii okazania Grecji solidarności przez kraje strefy euro wymaga dwóch szczytów Rady Europejskiej?
Słyszałam, jak pan poseł Langen interpretuje traktat. Tak. Jest traktat, jego litera i duch. Ponadto, gdy czyta się art. 143 i 122, wygląda na to, że żaden z autorów traktatu nie miał świadomości, że po przejściu na euro możemy zetknąć z takim problemem, z jakim mamy do czynienia dziś. Dlatego też musimy być kreatywni; musimy okazać solidarność. Pomysł zwrócenia się ze sprawą Grecji do Międzynarodowego Funduszu Walutowego wydaje się nam - tym z nas, którzy pretendują do bycia odpowiedzialnymi i konsekwentnymi Europejczykami na scenie międzynarodowej - zupełnie bezsensowny.
Jest jedna rzecz, którą musimy zrobić i co do której mamy nadzieję, że zrobi ją Rada Europejska - mianowicie wysłanie komunikatu solidarności z Grecją oraz komunikatu odpowiedzialności za kwestię zarządzania gospodarką. Tą sprawę mamy teraz przed sobą - jest ona poważna i nie została jeszcze rozwiązana. Musimy zająć się nią ze spokojem i osłabić presję. Nie możemy zaczynać z założeniem, że musimy przede wszystkim wzmocnić narzędzie - jak dotychczas nieskuteczne - w postaci paktu na rzecz stabilności i wzrostu, ponieważ zanim zaczęło ono działać na rzecz współpracy, stało się narzędziem represyjnym.
Musimy realizować cele dotyczące deficytu finansów publicznych, zadłużenia, ale musimy też znaleźć warunki dla dobrej współpracy, pozytywną wartość dodaną wśród członków strefy euro. Oto zadanie, które stoi przed Radą Europejską. Mam nadzieję, że Rada podejdzie do niego z poczuciem odpowiedzialności.
Mirosław Piotrowski
Pani przewodnicząca! W przededniu obrad Rady Europejskiej określającej nową gospodarczą strategię Unii należy wyciągnąć wnioski z fiaska strategii lizbońskiej oraz solidarnie i sprawiedliwie popatrzeć na wszystkie kraje członkowskie. Aby móc konkurować na światowych rynkach musimy być innowacyjni, ale przekierowywanie głównej części środków budżetowych wyłącznie na ten cel będzie de facto dyskryminowało wiele krajów Europy Środkowo-Wschodniej, w tym Polskę.
Istnieją wielkie oczekiwania, że dzięki środkom unijnym - podobnie jak wcześniej w Hiszpanii, Portugalii oraz innych krajach Unii Europejskiej - rozwinie się infrastruktura lotniskowa, drogowa, kolejowa, a także internetowa. Szczególnym priorytetem powinny stać się wschodnie regiony graniczne Unii Europejskiej, jak na przykład Lubelszczyzna, dla których należałoby stworzyć specjalną linię budżetową w ramach strategii 2020.
Ze szczytu Rady nie może popłynąć sygnał, że to biedne regiony Unii sfinansują pomysły, z których korzyści będą maksymalizowane wyłącznie w starych państwach członkowskich.
Georgios Toussas
- (EL) Pani przewodnicząca! Wynikająca ze strategii lizbońskiej strategia "UE 2020”, która będzie omawiana na szczycie, stanowi dowód na to, że propagowane w naszym kraju pod przymusem przez rząd partii PASOK, wymierzone w masy działania, przy zasadniczej zgodzie wszystkich sił politycznych kapitału i partii europejskiego systemu "ulicy jednokierunkowej”, nie dotyczą wyłącznie Grecji.
Uzgadniane są one odgórnie rzez elitę polityczną i rządy państw członkowskich Unii Europejskiej. Stanowią część ogólnego planu strategicznego kapitału i są w jednorodny sposób propagowane w całej Unii Europejskiej poprzez nasilanie terroryzmu ideologicznego i wprowadzanie w błąd klasy robotniczej i ruchów obywatelskich. Kłamstwa i demagogiczne oświadczenia przedstawicieli burżuazyjnych rządów, sił europejskiego systemu "ulicy jednokierunkowej”, że Unia Europejska i UGW będą działać jako tarcza przeciw kryzysowi, bajki o europejskim rynku dla 480 milionów, wielkiej rodzinie europejskiej, wspólnotowej solidarności i inne takie idealistyczne gadki zawiodły. Unia Europejska to imperialistyczna, ponadnarodowa unia kapitału i monopoli, które stosując jedną strategię, atakują lud i krzyżują szpady w walce o swój udział w łupach.
Problemy gospodarcze i polityczne w Grecji i w państwach członkowskich Unii Europejskiej rozwiąże klasa robotnicza i ruchy obywatelskie - walka i solidarność ludów. Oczywiste jest, że to, co dzieje się w Grecji, związane jest bezpośrednio z ostrą konkurencją pomiędzy państwami imperialistycznymi i pomiędzy Unią Europejską, USA, Chinami i innymi krajami rozwijającymi się.
A zatem, wobec takiej strategii kapitału, klasa pracująca i masy muszą rozpocząć własną strategiczną walkę o obalenie tej wymierzonej w masy polityki, aby zaspokoić nowoczesne potrzeby rodziny klasy robotniczej i mas.
Gunnar Hökmark
Pani przewodnicząca! Dwie rzeczy. Pierwsza dotyczy finansów publicznych, a druga konkurencyjności.
W zeszłym roku o tej porze zastanawialiśmy się w tym Parlamencie, jak stawić czoło kryzysowi. Jedni z nas mówili: "Walczmy z kryzysem, zwiększając wydatki i godząc się na większe deficyty”, a inni: "teraz musimy kontrolować wydatki budżetowe, by zapewnić stabilność w przyszłości”.
Obecnie widzimy rezultaty. Niektóre państwa członkowskie realizowały politykę zwiększania wydatków i akceptowania większych deficytów i wszyscy widzimy tego konsekwencje: zwiększony dług publiczny i większe koszty jego obsługi w związku z wyższymi stopami procentowymi. To rzeczywistość, która ogranicza wydatki socjalne i inwestycje w wielu państwach członkowskich.
Myślę, że musimy z tego wyciągnąć lekcję: musimy przestrzegać zasad, które już mamy, oraz opracować i poprawić pakt na rzecz stabilności i wzrostu, a także sprawić, by w przyszłości mógł się on lepiej przysłużyć walce z kryzysem.
Obecnie jednak toczymy tę samą debatę, ponieważ niektórzy mówią teraz, że powinniśmy opóźnić realizację strategii na rzecz wyjścia z kryzysu i likwidacji deficytów budżetowych. To błędne myślenie, ponieważ tym samym ograniczymy naszą możliwość odbudowy i zwiększymy koszty stóp procentowych w państwach członkowskich.
Drugą sprawą jest to, że konkurencyjność jest uzależniona od naszej zdolności do posiadania stabilnych finansów publicznych i przeprowadzenia rzeczywistych zmian, o których mówimy od dziesięcioleci. Rozstrzygną to w tym tygodniu szefowie rządów.
Udo Bullmann
(DE) Pani przewodnicząca, panie pośle Hökmark! Zdaje się, że zasiadamy w ostatnich latach w dwóch różnych parlamentach, ponieważ parlament, z którym miałam do czynienia ja, to inny parlament niż pański! Ja miałem do czynienia z parlamentem, w którym niektórzy mówili, że musimy przyjrzeć się bliżej agencjom ratingowym, funduszom hedgingowym i przedsiębiorcom funkcjonującym na niepublicznych rynkach kapitałowych. Musimy uregulować ich działalność, musimy przeprowadzać kontrole głównych graczy na rynkach finansowych i głównych produktów, by upewnić się, że nie skręcimy gwałtownie ku międzynarodowemu fiasku. Słyszałem również, jak niektórzy mówili "ręce precz”: rynek sam się ureguluje, nie potrzebujemy tej całej regulacji. Czy też, jak mawiał pan komisarz McCreevy - gdy w sprawy miesza się polityka, rezultat jest zawsze gorszy. Widzieliśmy rezultaty takiego myślenia.
Obecne międzynarodowe fiasko jest przyczyną nadmiernego zadłużenia państw członkowskich Unii Europejskiej. Nie możemy jednak stać tu dziś i mówić, że błędem było skupianie naszej polityki na rzecz wzrostu na zatrudnieniu i działalności gospodarczej. To nieistotne z punktu widzenia tej debaty, tak jak nieistotne z jej punktu widzenia są słowa pana posła Langena, że kanclerz Merkel zrozumiała Traktat o Unii Europejskiej. Nie, nie zrozumiała go. Co gorsze, przedkłada ona swoje obawy, że przegra ważne wybory lokalne w Nadrenii Północnej-Westfalii, ponad Traktat o Unii Europejskiej i jego korzystne z punktu widzenia Europy cele.
Nie takich umiejętności przywódczych potrzebujemy w Unii Europejskiej. Powiedzieliśmy tu Komisji, że strategia "UE 2020” jest zbyt rozwodniona. Brakuje w niej treści. Proszę nam udowodnić, że są państwo w stanie zdobyć nowe fundusze. Proszę walczyć o podatek od usług finansowych. Proszę walczyć o więcej działalności gospodarczej i większe perspektywy wzrostu w Unii Europejskiej, by dać szansę małym i średnim przedsiębiorstwom oraz pracownikom. Teraz jednak niemal państwu współczuję, że muszą państwo zbawić Unię Europejską przy pomocy takich rządów jakie mamy obecnie - takich rządów jak rząd reprezentowany przez kanclerz Merkel. Bądźcie silni i twórzcie europejskie instrumenty! To nasze główne przesłanie na szczyt, ponieważ tylko wówczas ludzie będą mogli mieć nadzieję, że zapewnimy właściwe odpowiedzi.
Manfred Weber
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Pan poseł Schulz powiedział, że Grecja uczyniła, co do niej należy i że teraz kolej Europy. Zastanawiam się, czy dziś Europa musi w istocie mówić "dziękuję”, skoro państwa członkowskie strefy euro po prostu przestrzegają zasad, innymi słowy, skoro są w stanie powrócić do kryterium 3%. Zastanawiam się również, czym obecny stan rzeczy różni się o ubiegłorocznego, kiedy Irlandia stała wobec takiego samego zagrożenia i wprowadziła zdecydowane cięcia. Nikt nie zgłaszał wówczas pomysłu ustanowienia Europejskiego Funduszu Walutowego.
Pan poseł Verhofstadt mówi, że spekulanci robią swoje. Rzeczywiście obecnie odczuwalna jest presja z ich strony, ale faktem jest, że dzięki przynależności do strefy euro Grecja korzystała z zasadniczych korzyści. Nasi włoscy koledzy wykorzystali korzyści płynące z przystąpienia do strefy euro do konsolidacji. Grecja je skonsumowała. Rzeczywiście możemy w związku z tym powiedzieć, że dziś dobry Europejczyk to ten, który wykłada swoje pieniądze na stół; dobry Europejczyk to ten, który rzeczywiście stosuje zasady, do przestrzegania których zobowiązali się wszyscy i które wszyscy przyjęli po to, by rzeczywiście były one respektowane w Unii Europejskiej.
Po drugie, chciałbym wyrazić swoje poparcie dla Komisji, ponieważ przedstawione przez nią długofalowe propozycje stanowią krok we właściwym kierunku. Uzgodniliśmy te 3 %, dlatego potrzebujemy silnej Komisji, która będzie w przyszłości monitorowała i egzekwowała jego przestrzeganie. Przekonaliśmy się, że państwa członkowskie w strefie euro nie są w stanie wzajemnie się pilnować i samodzielnie przestrzegać limitu 3 %. Dlatego jestem za silną Komisją, która będzie w stanie dopilnować w przyszłości, by kryteria były przestrzegane.
Chciałbym się z państwem podzielić jeszcze jednym przemyśleniem. Powinniśmy pozytywnie wypowiadać się o euro. Nie mamy do czynienia z kryzysem walutowym; mamy do czynienia z kryzysem gospodarczym. Euro jest korzystne dla wszystkich. Jeżeli przywódcy w Unii Europejskiej przestaną to powtarzać, jeżeli nie będzie już o tym mowy na forum Rady, ludzie nie dowiedzą się o tym. Dlatego jestem za tą jedną z najważniejszych, silną walutą.
Jo Leinen
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Kryzys grecki jest bieżącym problemem, podczas gdy kryzys wzrostu i kryzys środowiskowy to problemy długoterminowe, niemniej obydwoma tymi kryzysami trzeba się zająć dynamicznie, między innymi poprzez decyzje Rady Europejskiej.
W strategii 2020 słusznie stwierdzono, że wzrost powinien być inteligentny, zrównoważony i prowadzący do integracji społecznej. Gdy jednak spoglądam na konkluzje Rady, widzę, że są one o wiele za bardzo zawężone i sprowadzone do klasycznej strategii na rzecz wzrostu - strategii, która nas zawiodła i która nie zaprowadziła nas zbyt daleko. Wzrost nie może być inteligentny, jeżeli nie jest zrównoważony, ani nie jest inteligentny, jeżeli nie prowadzi do integracji społecznej. Dlatego chciałbym poprosić Radę i prezydencję Rady o zapewnienie, by ta triada, te trzy filary, zostały utrzymane. To nowy rodzaj rozwoju, który trzeba będzie teraz realizować.
Jestem bardzo zadowolony, że okrętem flagowym Unii Europejskiej ma być wzrost, w ramach którego oszczędzane są zasoby i energia. Oczywiście rozprawiamy już o tym od dłuższego czasu. Rzeczywiście pomoże on nam oszczędzać koszty, ograniczyć uzależnienie i rozwiązać szereg problemów.
Oczekuję, że w roku 2010 Komisja przedstawi nam mapę drogową, ponieważ jest to wspólny obowiązek samej UE, ale również państw członkowskich, w związku z czym wiele obszarów charakteryzuje niepewność i niejasność. Przede wszystkim musimy uczynić wiążącym cel 20 % oszczędności energetycznych. Tak więc ten cel w zakresie efektywności musi zostać uczyniony prawnie wiążącym, tak by każdy wiedział, jak się mają sprawy, a sektor mógł zrealizować odpowiednie inwestycje.
Mario Mauro
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Gdybym miał zadać sobie pytanie, które jest często zadawane w połowie barów we Włoszech, zapytałbym, jaki jest sens Europy i bezzwłocznie odpowiedziałbym z głębi serca.
Jaki jest sens Europy, jeśli nie pomoc Grecji w tym okresie? Nie wydaje mi się, by ta koncepcja była szalona, znajduje się w naszym DNA, leży w naturze naszego politycznego projektu; w naturze naszego politycznego projektu, ponieważ projekt ten obejmuje solidarność. Jednocześnie jednak uderzające jest dla mnie to, że ci, którzy mówią, że chcą walczyć ze spekulacją finansową, zamierzają zastąpić spekulację finansową spekulacją polityczną.
Jak mogą myśleć o wytoczeniu wojny kanclerz Merkel? Innymi słowy, jak mogą myśleć, że celem prób okazania solidarności z Grecją jest atakowanie innego państwa członkowskiego, tylko dlatego, że przypomina nam to, że polityka solidarności musi iść w parze z polityką odpowiedzialności? To coś, o czym często sobie przypominaliśmy, mówiąc jednym głosem, ponieważ jesteśmy świadomi, że solidarność i odpowiedzialność umożliwią nam uczynienie tego europejskiego projektu politycznego możliwym do zrealizowania dla wszystkich.
Musimy być pewni, że to, co nas łączy, jest silniejsze od tego, co nas dzieli, i w związku z tym musimy od jutra prosić Komisję, by była ambitna i żądała od państw członkowskich koniecznego rygoru, tak by sprawić, że będą one zdolne do zapewnienia solidarności za pomocą projektu, który w dłuższej perspektywie czasowej będzie w stanie nadać europejskiemu projektowi realne kształty.
Sergio Gaetano Cofferati
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Kryzys grecki to oczywiście najważniejszy problem, przed jakim stoi Europa i bez wątpienia jest on spowodowany brakiem rygoryzmu w zarządzaniu wydatkami publicznymi.
Jednakże opóźnienie instytucji europejskich w podejmowaniu kroków na rzecz zajęcia się tymi przejściowymi problemami państw członkowskich jest niezrozumiałe i niedopuszczalne. Ponadto opóźnienie to już przyniosło negatywne konsekwencje: w istocie otworzyło ono pole do spekulacji; wzbudziło wątpliwości w Unii co do przyszłych intencji niektórych krajów wobec Europy (nie będę przypominać, że nie jest to pierwszy znaczący problem, z jakim mieliśmy do czynienia po wejściu w życie traktatu lizbońskiego); uwypukliło trudności rządu greckiego, który musiał wdrożyć niepopularne środki - nie błahe czy pomniejsze decyzje - dotykające milionów ludzi, nie mając pewności, czy nadejdzie pomoc.
Ponadto najwyraźniej nadszarpnęło to wartość założycielską solidarności, która jest fundamentem i siłą wiążącą podzielanej przez nas wszystkich idei Unii Europejskiej. Dlatego też nasza interwencja musi być wolna od wszelkich spekulacji. Chciałbym przypomnieć panu posłowi Mauro, że Niemcy są bez wątpienia jednym z krajów, które najbardziej skorzystały z wprowadzenia euro i jego wpływu na stopy procentowe.
Musimy działać szybko, by pomóc Grecji. Europa musi uczynić to w interesie Europy.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Rada Unii Europejskiej entuzjastycznie przyjęła komunikat Komisji w sprawie strategii 2020.
Dokument ten jest zaiste bezwzględną koniecznością i właśnie dlatego musimy bacznie śledzić jego treść. Myślę, że brakuje w nim konsekwencji finansowej.
Obowiązkiem Rady jest poproszenie Komisji, by doprecyzowała wysokość środków budżetowych i ich alokację na główne pozycje budżetu.
Moim zdaniem budżet ten nie może zostać sporządzony, dopóki nie zostaną zreformowane wspólna polityka rolna i polityka spójności.
Zupełnie brakuje jednego z głównych obszarów wspierających rozwój i stabilność UE, a mianowicie infrastruktury transportowej i energetycznej.
Rozwój infrastruktury transportowej i energetycznej w Unii Europejskiej, a także jej harmonizacja z infrastrukturą sąsiednich krajów, może zapewnić potężną siłę napędową wspierającą zrównoważony wzrost i zapewniającą stabilne miejsca pracy. Może on również zapewnić Unii Europejskiej tak bardzo przezeń poszukiwane bezpieczeństwo, zarówno w sektorze energii, jak i transportu.
Dlatego wzywam Radę, by poprosiła Komisję o uwzględnienie tych kluczowych obszarów w strategii "UE 2020” z korzyścią dla europejskich obywateli.
Anni Podimata
(EL) Pani przewodnicząca! Europejski szczyt z dnia 11 lutego, który miał wysłać sygnał wsparcia dla Grecji, co uspokoiłoby rynki, został zasadniczo odwołany z powodu dysonansu i niepewności, jakie panują w Unii Europejskiej.
Rada Europejska, która rozpoczyna swoje prace jutro, nie może sobie pozwolić na luksus podtrzymywania obecnego klimatu niepewności i dysonansu. Wszyscy przyznają teraz, że grecki rząd przyjął bardzo rygorystyczne środki, spośród których większość została już wdrożona kosztem Greków i ich poświęceń. Jednocześnie jednak Grecja nadal zapożycza się na bardzo wysoki procent, ostatnio 5 marca, ponieważ na rynku działają spekulanci zbijający fortunę, obstawiając szanse kraju, który bankrutuje i stwarzając tym samym sprzyjające temu warunki i okoliczności.'
Dziś debata toczy się wokół Grecji; jutro będzie ona najprawdopodobniej dotyczyła innych państw członkowskich. Czy Rada Europejska powstrzyma to, tworząc skuteczne europejskie mechanizmy prewencyjne, które będą chronić gospodarki krajowe i stabilność strefy euro?
Przewodniczący Komisji Europejskiej mówił o odpowiedzialności i solidarności. Miał rację. Potrzebne są obydwie te rzeczy, gdy jest się taką rodziną jak strefa euro. Nie wydaje mi się, by ktokolwiek mógł wątpić, że Grecja przyjęła na siebie pełnię odpowiedzialności. W tym trudnym czasie nie może ona jednak stawiać czoła rynkowi w pojedynkę. Osiemnaście miesięcy temu sytuacja na rynkach zagroziła upadkiem światowej gospodarki. Dziś zagrożona jest Grecja.
I tu właśnie pojawia się koncepcja solidarności, koncepcja, która powinna być oczywistością i nieodzowną cechą członkostwa w strefie euro.
Andreas Schwab
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Dość już powiedziano o Grecji - chcę teraz przejść do przyszłości. Przygotowując strategię "Europa 2020”, Komisja wniosła do dyskusji ważny dokument, dokument, który ma w zamierzeniu określić dość szerokie wytyczne dotyczące tego, jak powinno wyglądać w przyszłości przywództwo Unii Europejskiej.
Uważam, że w końcu wszyscy będziemy musieli przystąpić do realizacji wspólnych celów, które określamy w strategii "Europa 2020”. To był jeden z głównych problemów związanych ze strategią lizbońską, nad którą, w ostatecznym rozrachunku, wszyscy będziemy musieli popracować. Tylko jeśli wszystkie państwa członkowskie będą rzeczywiście trzymać się celów określonych w strategii, będziemy w stanie wspólnie je osiągnąć. Nie powiedzie się ona, jeżeli Rada Europejska uwierzy, że jest organem administracyjnym i jeżeli sprawy będą organizowane na ostatnią chwilę. Powiedzie się ona tylko jeśli ci, którzy pracują w tej instytucji, rzeczywiście zdadzą sobie sprawę z przywództwa politycznego, jakie muszą okazać.
Ponadto rzeczywiście powiedzie się ona, jeżeli w strategii "Europa 2020” za jeden z fundamentów przyjęta zostanie zasada solidarności. Oznacza to przede wszystkim indywidualną odpowiedzialność państw członkowskich we wszystkich tych dziedzinach, w których mają one odpowiedzialność. Obejmuje to reformy na rynku pracy, ale również krajową politykę budżetową. Z drugiej strony oznacza to również, oczywiście, obowiązek niesienia pomocy przez inne państwa członkowskie. Innymi słowy, państwa członkowskie, które popadły w tarapaty nie z własnej winy, również otrzymają pomoc. Co więcej strategia powiedzie się tylko wówczas, gdy Komisja przyjmie na siebie polityczne przywództwo. Innymi słowy musimy bezwzględnie uniknąć błędów strategii lizbońskiej. W przeszłości wielokrotnie mówiono, że zawiodła strategia współpracy, która charakteryzowała strategię lizbońską. Potrzebujemy wyraźnych celów ze strony Komisji i wierzę, że Parlament wesprze Komisję w tym obszarze.
Juan Fernando López Aguilar
(ES) Pani przewodnicząca! Myślę, że wszyscy zdajemy sobie sprawę, że posiedzenie Rady Europejskiej, które odbędzie się w przyszłym tygodniu, będzie przedmiotem szczególnej uwagi pięciusetmilionowej rzeszy obywateli.
Obywatele będą się bacznie przyglądać temu posiedzeniu Rady, ponieważ będzie ono dla Rady okazją do wysłania sygnału o jej zaangażowaniu na rzecz wyjścia z kryzysu, na co najbardziej czekają ci, którzy najdotkliwiej odczuwają jego skutki. Ponadto chęć wyjścia z kryzysu musi oczywiście przejawiać się w zaangażowaniu na rzecz tej strategii, musi być przekonująca - poprzez zmianę modelu wzrostu i podkreślenie aspektów gospodarczych, społecznych i środowiskowych.
Z gospodarczego punktu widzenia, musi ona przejawiać się w zaangażowaniu na rzecz nadzoru. Ze społecznego punktu widzenia musi znaleźć odzwierciedlenie w poświęceniu na rzecz pracowników i ochrony społecznej - na rzecz modelu, który uczynił z nas Europejczyków - w szczególności zaś równości; pragnę to szczególnie podkreślić w odniesieniu do tego dokumentu, w którym zaangażowanie na rzecz równości może zostać poprawione. Ponadto z punktu widzenia ochrony środowiska musi ona znaleźć swoje odzwierciedlenie w działaniach na rzecz ponownego wzbudzenia ducha, który uczynił z Europy lidera pod względem zaangażowania na rzecz równowagi ekologicznej i zapobiegania zmianom klimatycznym w trakcie konferencji w Kopenhadze, a nade wszystko na rzecz pogodzenia się z gorzkim posmakiem rozczarowania, jaki pozostał po konferencji kopenhaskiej.
Jednakże najważniejszą rzeczą, jaką należy okazać w trakcie zbliżającego się posiedzenia Rady, będzie wyraźne zaangażowanie na rzecz wspierania unii walutowej obejmującej koordynację polityki fiskalnej, budżetowej i gospodarczej w stopniu wymaganym dla unii walutowej.
Sygnał solidarności z Grecją nie jest sygnałem dla Grecji; to sygnał dla Europy i Europejczyków. To nie jest kwestia ratowania Grecji; to kwestia dania europejskich oznak życia, stawienia czoła trudnej rzeczywistości, sprostania historycznemu zaangażowaniu, jakie stanowiła unia walutowa.
Dlatego zrozumcie raz na zawsze, że nie mówimy o Grecji; mówimy o nas wszystkich.
Nowe instytucje zaczęły funkcjonować z opóźnieniem; nie możemy dopuścić, by Europejczycy otrzymali z opóźnieniem odpowiedzi, których spodziewają się usłyszeć od następnej Rady.
Georgios Koumoutsakos
(EL) Pani przewodnicząca! Prawdą jest, że na przestrzeni lat mój kraj, Grecja, nie rozwijał swojej gospodarki z koniecznym umiarkowaniem i konsekwencją. Teraz jednak Grecja przyjęła na siebie pełnię obowiązków. Grecy płacą za to ogromną cenę.
Nie wolno nam jednak chować głowy w piasek. Grecja nie jest jedynym krajem w EUW stojącym w obliczu poważnych problemów. Nie była ona jedynym krajem, który skusił się na toksyczne produkty niektórych instytucji kredytowych. Nie jest ona i nie będzie jedynym celem ataków spekulantów.
Wszyscy wiemy - i wiemy to nadto dobrze - że problem grecki jest problemem europejskim. EUW pozostanie okaleczona bez bardziej skoordynowanej polityki gospodarczej i fiskalnej, a nade wszystko bez solidarności.
Kryzys, każdy kryzys, jest matką zmiany. Obecny kryzys może doprowadzić do narodzenia się silniejszej Europy, a Grecja może być położną tej zmiany. Tak więc nie walczmy z Grecją. Walczmy ze spekulantami, którzy chcieliby, by euro znalazło się na kolanach; tym właśnie powinna zająć się jutro Rada Europejska.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Pani przewodnicząca! Chciałbym zwrócić uwagę Komisji i Rady na to, że przy ustalaniu nowych celów unijnej strategii 2020 nie wolno im zapominać o tych obszarach polityki, które teraz funkcjonują dobrze, tj. o polityce spójności i wspólnej polityce rolnej. To są wypróbowane i prawdziwe instrumenty, które - choć wymagają reform - mogą znacznie przyczynić się do realizacji celów nowej strategii "UE 2020”. Godne ubolewania jest to, że te dwie bardzo ważne wspólnotowe polityki zostały pominięte we wcześniejszych materiałach, których dostarczyła Komisja. A zatem Węgry i nowe państwa członkowskie uznają sformułowanie tych polityk, prawną harmonizację rynku wewnętrznego i likwidację wąskich gardeł w infrastrukturze i bezpieczeństwie energetycznym za niezwykle ważne. I wreszcie, ta unijna strategia nie może zastępować właściwej debaty w sprawie dyrektywy dotyczącej budżetu i za niezwykle ważne uważamy również uwzględnienie wymiaru regionalnego polityki spójności. Dziękuję za uwagę.
Michael Theurer
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Debata w sprawie euro, debata w sprawie Grecji, zdominowała dyskusje ostatnich dni. Chciałbym zwrócić państwa uwagę w tym zakresie na jedną informację, która jest dla mnie niezwykle niepokojąca, a mianowicie, że 40 % Niemców uważa obecnie, iż wprowadzenie euro było błędem. Musi to budzić nasz niepokój, ponieważ wprowadzenie wspólnotowej waluty nie jest ślepą uliczką. Proces europejskiej integracji nie jest nieodwracalny. Uważam, że musimy dotrzymać obietnicy danej Niemcom, gdy rezygnowali ze swojej waluty krajowej, a mianowicie, że euro będzie dokładnie tak samo stabilne jak marka niemiecka.
Jestem również przekonany, że potrzebujemy w Europie dyskusji na temat społecznej gospodarki rynkowej i ram regulacyjnych. Nie powinniśmy rozwodzić się nad tym, jak obniżamy konkurencyjność Niemiec. Zamiast tego powinniśmy dyskutować na temat tego, jak możemy uczynić całą Europę bardziej konkurencyjną, tak byśmy odnosili sukces na rynkach światowych. Taki musi być nasz cel; dlatego wzywam do debaty na temat społecznej gospodarki rynkowej w Europie.
Ulrike Lunacek
(DE) Pani przewodnicząca! Zgadzam się z wszystkimi, którzy odczuwają teraz potrzebę wzmocnienia integracji europejskiej, szczególnie na polu gospodarki, i mam nadzieję, że będzie o tym mowa nie tylko na szczycie państw strefy euro, ale również na posiedzeniach Rady Europejskiej.
Jednakże prawda jest taka, że ludzie - i wspomniał o tym właśnie mój kolega poseł - dostrzegają nie tylko negatywne strony euro. Tworząc unię walutową, dopuściliśmy do zaniedbania, które polegało na wprowadzeniu wspólnej waluty bez jednoczesnego bardziej wspólnego kształtowania polityki gospodarczej. Musimy teraz przyznać, że był to poważny błąd. Głos rozsądku podpowiada nam, że trzeba teraz ustanowić fundusz solidarności - również dla Grecji - tak by Grecja mogła skorzystać z niższych stóp procentowych.
Za mało było jednak w tej debacie głosów, że Grecja sama musi coś zrobić. Jedną ważną rzeczą, jaką może uczynić, byłoby ograniczenie jej budżetu wojskowego. Państwo członkowskie, które wydaje ponad 4 % swojego dochodu narodowego brutto na cele wojskowe, na uzbrojenie kupowane od takich państw jak Niemcy, Francja i inne, nie jest tym, czego nam potrzeba w Unii Europejskiej, tak więc słusznie postuluje się cięcia w tej dziedzinie.
John Bufton
Pani przewodnicząca! Chciałbym powiedzieć, że to, co się dziś dzieje, nie mieści się w głowie. Prawie każdy przedmówca mówił o Grecji - kryzysie w Grecji - a mimo to przewodniczący Barroso powiedział na samym początku, że kwestia ta nie znalazła się nawet w porządku dziennym dwudniowej Rady Europejskiej. To niewiarygodne. Cały świat obserwuje codziennie, co się tutaj dzieje.
Prawda jest taka, że po raz kolejny staracie się ukryć, że ten projekt nie działa. Zbliża się jego rychły koniec. Przekonaliśmy się już, że dobrzy Niemcy mówią, że ta sytuacja jest im nie w smak. Ale czy nie powinni się o tym wypowiedzieć sami Grecy, a nie tutejsi dyktatorzy? To dobrzy Grecy powinni zdecydować w referendum, czy chcą być w strefie euro. To ich problem. To ich sprawa.
Mdli mnie od słów niektórych przedmówców, które tu dziś usłyszałem. To egocentryczne opinie uderzające w te spośród pozostałych państw członkowskich, które same się o siebie troszczą. Teraz problem ma Grecja. Ale mam przeczucie, że przeniesie się on z Grecji na Hiszpanię, a potem na Portugalię, Włochy itp. Zacznie się równia pochyła. Zapamiętajcie moje słowa: ten problem zagości u nas na dobre.
Andrew Henry William Brons
Pani przewodnicząca! Trudności Grecji i strefy euro nie powinny być traktowane jako wyjątek. Wspólna waluta tak ogromnego, gospodarczo różnorodnego regionu świata musi siłą rzeczy być problematyczna.
Wartość waluty powinna odzwierciedlać stan gospodarki danego kraju. Gdy gospodarka dobrze prosperuje, wartość waluty tego kraju rośnie. Gdy gospodarka pogrąża się recesji, wartość waluty spada.
Stan gospodarki Grecji wymaga dewaluacji jej waluty. Gdyby ta deprecjacja nastąpiła, Grecja skorzystałaby na turystycznym boomie.
Euro nie jest rozwiązaniem problemów gospodarczych świata. To ono samo w sobie stanowi problem.
Problem z Grecją polega na tym, że jeśli Grecja wystąpi teraz ze strefy euro, przekona się, że spadek wartości jej przywróconej waluty narodowej zwielokrotni po prostu jej zadłużenie zagraniczne. Grecja jest więźniem strefy euro.
Powinno to być ostrzeżeniem dla krajów spoza strefy euro. Przystępujcie na własne ryzyko. Gdy już wstąpicie, będziecie uwięzieni na zawsze.
Monika Flašíková Beňová
(SK) Będę się streszczać, ponieważ oczywiście większość problemów zostało już poruszonych.
Moja osobista opinia jest taka, że sytuacja, z którą już od kilku miesięcy borykamy się w Grecji, jest sytuacją wyjątkową, która zdaje się sugerować, że potrzebne jest nowe podejście do przestrzegania albo i nieprzestrzegania paktu na rzecz stabilności. Mamy zasadniczo dwie opcje: albo będziemy upierać się przy tym co ważne i o czym stanowią traktaty i będziemy ponosić tego pełne konsekwencje, albo zrozumiemy, że pakt na rzecz stabilności, podobnie jak wszystko inne, wymaga dopracowania i musi być w związku z tym poddany pewnym zmianom, a my musimy obmyślić te zmiany i przeprowadzić je w taki sposób, abyśmy nie tylko uzyskali wzrost i stabilność gospodarczą bezpośrednio w tych krajach, które są członkami strefy euro, ale również przygotowali inne państwa członkowskie, które jeszcze nie są w strefie euro, do przystąpienia, bez konieczności, dajmy na to, dramatycznego uruchamiania w tych krajach funduszy strukturalnych.
Jean-Pierre Audy
(FR) Pani przewodnicząca! Mam jedno spostrzeżenie i trzy propozycje. Po pierwsze spostrzeżenie: Nie rozumiem, dlaczego przewodniczący Van Rompuy nie jest obecny na tak ważnym posiedzeniu - panie ministrze, pan nie jest członkiem Rady Europejskiej - a myślę, że powinien się tu pojawić.
Moje trzy propozycje dotyczą planu naprawy dla Grecji. W średniej perspektywie czasowej popieram pomysł pana posła Cohn-Bendita, o której właśnie wspomniano. Gdyby Unia Europejska była w stanie zawrzeć pakt z Turcją na rzecz rozwiązania problemu cypryjskiego, moglibyśmy pomóc Grecji odzyskać dwa procent jej PKB.
Moja druga propozycja dotyczy finansów, ponieważ nie dysponujemy koniecznymi instrumentami. Dlaczego Unia Europejska nie poprze serii zobowiązań finansowych, które umożliwiłyby obniżenie stóp procentowych i które są celem, co do którego osiągnięto w Parlamencie Europejskim konsensus?
Wreszcie wspomniano, że wadliwa była rachunkowość Grecji. Nie tylko greckie rachunki są wadliwe. Proponuję, byśmy ustanowili standardy rachunkowości w sektorze publicznym dla całej Unii Europejskiej, tak byśmy mieli spójne, przejrzyste i rzetelne sprawozdania finansowe dla wszystkich państw członkowskich.
Maroš Šefčovič
komisarz. - Pani przewodnicząca! Po pierwsze pozwolę sobie powiedzieć, jakie wrażenie zrobiły na mnie wyraźnie okazywana solidarność i apele o odpowiedzialność, które padały z ust większości przedmówców. Właśnie tego potrzebujemy w tym momencie, ponieważ oczywiste jest, że europejski problem wymaga europejskiego rozwiązania.
Czasami zastanawiam się, czy na pewno wyciągnęliśmy wystarczające wnioski z konsekwencji kursu naszych działań, skoro nie znajdujemy europejskich rozwiązań dla europejskich problemów i staramy się znajdywać konkretne rozwiązania, choć musimy uporać się z problemem wspólnie.
Myślę, że to bardzo jasne, że nie jesteśmy tylko grupą krajów. Jesteśmy europejską rodziną, i jeżeli jeden z członków naszej rodziny ma problem, musimy zdecydowanie pospieszyć mu z pomocą.
Komisja jest zatem gotowa zaproponować instrument na rzecz skoordynowanej pomocy dla Grecji, który będzie w pełni zgodny z europejskim prawem - i jestem pewny, że jest to możliwe.
Chciałbym podziękować wszystkim państwu za poparcie strategii "UE 2020”. Muszę mocno podkreślić, jak bardzo nasi obywatele potrzebują teraz przywództwa, jak bardzo oczekują od nas, że poprawimy swoje wyniki i jak bardzo chcą od nas, byśmy okazali przywództwo po zakończeniu kryzysu i wyznaczyli bardzo solidne strategie średnioterminowe, tak jak to robią nasi międzynarodowi partnerzy, jak Chiny, Stany Zjednoczone, Indie i inni.
Nadszedł czas podjęcia decyzji. Bardzo uważnie słuchałem apeli o lepszy nadzór. Bardzo uważnie przysłuchiwałem się wypowiedziom dotyczącym poprawy nadzoru gospodarczego i walutowego i tego, że musimy się lepiej spisywać, jeśli chodzi o egzekwowanie paktu na rzecz stabilności i wzrostu. Właśnie o tym myśli teraz Komisja i bardzo niedługo pojawią się stosowne wnioski legislacyjne.
Chciałbym podziękować wszystkim państwu, którzy poparli Komisję w zakresie potrzeby posiadania bardzo jasnych konkretnych celów w odniesieniu do jutrzejszych konkluzji Rady Europejskiej. Myślę, że bardzo ważne jest posiadanie strategii średnioterminowej, ale musimy mieć bardzo wyraźne wskaźniki, które pozwolą ocenić, dokąd zmierzamy i jakie są nasze cele. Dlatego Komisja nalega, by Rada Europejska zaakceptowała te konkretne, główne cele po tym, jak zostaną one rozpatrzone jutro i pojutrze.
Potrzebujemy większego zatrudnienia, potrzebujemy większej równowagi między kobietami a mężczyznami i potrzebujemy lepszej edukacji. Jasne jest, że musimy więcej inwestować w badania i rozwój i bezsprzecznie musimy walczyć z ubóstwem.
Dlatego Komisja nalega na solidarność, na odpowiedzialność i przyjęcie konkretnej strategii dla Europy i europejskich obywateli.
Pozwolę sobie tylko wyrazić nadzieję, że pozytywny duch, który tu panował, który zdecydowanie sprzyjał solidarności i odpowiedzialności, będzie w równym stopniu obecny w trakcie naszych jutrzejszych debat.
Diego López Garrido
urzędujący przewodniczący Rady. - (ES) Pani przewodnicząca! Uważam, że to była bardzo ważna debata: debata w sprawie, która znajduje się obecnie w centrum europejskiego zainteresowania - w sprawie Grecji - ale również, w szerszym kontekście, debata w sprawie sytuacji gospodarczej Unii Europejskiej jako całości, debata, w której tak przy okazji, panie pośle Audy, uczestniczy prezydencja Rady, zgodnie z tym, co ustalono z Parlamentem: to ja tutaj reprezentuję prezydencję Rady.
Co się tyczy sprawy greckiej, której dotyczyła większość debaty i do której najczęściej się odnoszono, prezydencja Rady ma bardzo wyraźne pomysły. Po pierwsze, Europa polega na integracji polityk gospodarczych: mamy zintegrowane gospodarki. Po drugie, Europa opiera się na solidarności, a zatem posiada silną podbudowę socjalną. Po trzecie, Europa posiada stabilność gospodarczą i finansową.
Te trzy europejskie cechy silnie przejawiają się w sprawie greckiej. Dlatego też te trzy sposoby patrzenia na Europę uwzględniają bardzo ważne oświadczenie wydane w trakcie nieformalnego posiedzenia Rady Europejskiej dnia 11 lutego 2010 r i wzajemnie się w nim potwierdzają. To było jedno z najważniejszych oświadczeń, jakie jak dotąd zostały wydane przez Radę, ponieważ jest to oświadczenie, w którym zajęto się problemem Grecji, deklarując solidarność i bezwzględne zaangażowanie polityczne na rzecz stabilności finansowej strefy euro; zobowiązanie do działania, gdy jest ono konieczne, by zagwarantować tę stabilność.
Jestem pewny, że Rada Europejska z tego tygodnia, która będzie tą samą Radą Europejską, która zebrała się 11 lutego, wzmocni i utrzyma tę stabilność. Ze strony tej Rady popłynie silny komunikat polityczny dotyczący Europy; komunikat wsparcia dla jej gospodarki, wsparcia dla jej waluty, a tym samym dla solidarności, ponieważ na taki komunikat liczy opinia publiczna, choć prawdą jest również, że wielu eurosceptyków liczy na porażkę. Na posiedzeniu Rady Europejskiej nie dojdzie do takiej porażki. Mogą być państwo spokojni, że taka porażka nie będzie miała miejsca i że potwierdzone zostanie polityczne zobowiązanie do solidarności w sercu Unii Europejskiej i w sercu strefy euro.
Ponadto zamierzamy jeszcze dalej wybiec w przyszłość. Zamierzamy przyjrzeć się średniej i długiej perspektywie czasowej. Zamierzamy omówić to, jak zaprojektować skoordynowane wyjście z kryzysu, pamiętając, że nie będzie całkowitego wycofania bodźców fiskalnych, dopóki nie nastąpi ożywienie gospodarcze. Będziemy również rozmawiali o bardziej długoterminowych celach - celach, które chciałbym podkreślić, w szczególności o elemencie spójności gospodarczej, terytorialnej i społecznej; mówiąc w skrócie, o solidarności. I będziemy również rozmawiali o tym, gdzie zostanie wprowadzona nowa forma nadzoru, różna od tej przewidzianej w strategii lizbońskiej. Co oczywiste, nastąpią w tym względzie zmiany: strategia lizbońska nie przewidywała przywództwa Rady Europejskiej.
Strategia lizbońska nie przewidywała koordynacji polityki gospodarczej, zatrudnienia i społecznej, którą przewiduje traktat lizboński. Strategia lizbońska nie określa znaczenia roli Komisji - nadzoru, śledzenia, monitorowania, kontroli, ustanowienia przepisów, które umożliwią realizację tych wszystkich celów. Strategia lizbońska nie przewiduje tworzenia bodźców przy pomocy funduszy strukturalnych. Dlatego z całą pewnością dokonuje się ważny postęp.
Wreszcie, pani przewodnicząca, odniosę się do przemówienia pana posła García-Margallo, które było jedynym wystąpieniem skierowanym bezpośrednio do prezydencji hiszpańskiej i w którym pan poseł krytykował sposób, w jaki jego zdaniem sprawowane jest przywództwo Unii Europejskiej.
Muszę panu powiedzieć, panie García-Margallo, że hiszpańska prezydencja Rady współpracuje w sposób ścisły i skoordynowany - za pomocą metody wspólnotowej - z panem Van Rompuyem, przewodniczącym Rady Europejskiej, na rzecz dalszej realizacji naszych zasadniczych celów. Prezydencja współpracuje również ściśle z Komisją i Parlamentem.
Odniósł się pan szeroko do obecnego problemu gospodarczego. Chciałbym się pana zapytać, czy przyjęcie takiej decyzji jak ta, którą przyjęła Rada Europejska - oczywiście przy udziale prezydencji Rady - w sprawie politycznego zaangażowania Europy na rzecz stabilności finansowej strefy euro nie jest sprawowaniem przywództwa Unii Europejskiej.
Chciałbym wiedzieć, czy uważa pan, że nie jest sprawowaniem unijnego przywództwa przyczynienie się do odbycia w ten weekend debaty w równie ważnej sprawie, jaką jest strategia "Europa 2020”, w której, tak przy okazji, uzyskano poparcie większości dla stanowisk przedstawionych w Parlamencie. Debata dotyczyła nadzoru jako jednego z podstawowych elementów w tym względzie.
Chciałbym wiedzieć, czy nie uznaje pan za sprawowanie przywództwa Unii Europejskiej trwających obecnie negocjacji z tą Izbą w sprawie pakietu środków na rzecz nadzoru finansowego. Ponadto zachęcam pana, panie pośle García-Margallo, by przystąpił pan do wspólnej pracy z prezydencją na rzecz niezwłocznego wypracowania przez nas porozumienia między Radą, która przyjęła swoje stanowisko, a Parlamentem. A tak przy okazji, w trakcie prezydencji hiszpańskiej chcemy uchylenia w Unii Europejskiej dyrektywy w sprawie funduszy hedgingowych, i to przy jak największym możliwym konsensusie i porozumieniu. Nie wydaje mi się, by należało to krytykować, wręcz przeciwnie.
Myślę również, że sprawowaniem przywództwa w Unii Europejskiej jest uzgadnianie z Komisją i współpraca z nią na rzecz wniosku, który Komisja przedstawi w sprawie koordynacji polityki gospodarczej w trybie art. 136 traktatu lizbońskiego. W równym stopniu sprawowaniem przywództwa Unii Europejskiej jest realizowanie ogólnej polityki wychodzenia z zadłużenia - zadłużenia, którego zaciągnięcie było niezwykle ważne dla Unii Europejskiej w obliczu kryzysu i w obliczu społecznej potrzeby poradzenia sobie z kryzysem i ochrony najsłabszych. To nieuniknione zadłużenie, z którym musimy sobie teraz odpowiednio poradzić zgodnie z traktatem lizbońskim, by powrócić na właściwą ścieżkę, jaką wytyczają parametry określone w tym traktacie.
Oznacza to sprawowanie przywództwa w Unii Europejskiej zgodnie z metodą wspólnotową. Na tym właśnie polega przewodzenie Unii Europejskiej, a oznacza ono między innymi odbycie posiedzenia Rady Europejskiej w ten weekend, na którym zadeklarowane zostanie wyraźne poparcie dla Grecji i greckiego rządu.
Przewodnicząca
Nie może pan teraz zabrać głosu zgodnie z procedurą niebieskiej kartki, ponieważ tryb ten jest zarezerwowany tylko dla posłów do PE. Dlatego wystąpienie pana ministra kończy debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Elena Băsescu  
Jeden z najważniejszych tematów porządku dziennego Rady Europejskiej dotyczy strategii "UE 2020” na rzecz tworzenia miejsc pracy i wzrostu gospodarczego. Musimy koordynować europejskie polityki, tak byśmy mogli sprostać wyzwaniom i potrzebom, przed którymi obecnie stoimy. Musimy również określić wyraźne cele długoterminowe. Należy nadać priorytet zrównoważonemu rozwojowi europejskiej gospodarki. Nowa strategia Komisji na najbliższe 10 lat przewiduje pięć ścieżek działań: tworzenie nowych miejsc pracy, walkę z ubóstwem, zmniejszenie liczby osób rezygnujących z nauki, inwestowanie w badania i rozwój i ograniczenie emisji gazów cieplarnianych. Ostatnie państwa członkowskie, które przystąpiły do UE, potrzebują od Unii Europejskiej zasobów i wsparcia, by osiągnąć te ambitne cele. Rumunia popiera cel 20-20-20 dotyczący zmniejszenia emisji dwutlenku węgla o 20 %, zwiększenia udziału energii uzyskiwanej z zasobów odnawialnych o 20 % i poprawy efektywności energetycznej o 20 %. Postulowany bardziej ambitny cel 30-30-30, który przewiduje osiągnięcie 30 % progu we wszystkich trzech obszarach, zdecydowanie wiązałby się z nadmiernymi kosztami dla mojego kraju. Cel ten byłby nierealistyczny dla wielu europejskich krajów.
José Manuel Fernandes  
Europa to projekt na rzecz pokoju, opieki społecznej, wolności i wzrostu. Jest stawiana za przykład pod względem swojego modelu społecznego, a ponadto przyjęła na siebie przywództwo w dziedzinie ochrony środowiska, nie mając sobie równych na całym świecie.
Kryzys gospodarczy, finansowy i społeczny, którego obecnie doświadczamy, wymaga wspólnej odpowiedzi na szczeblu europejskim. Kryzys w Grecji i atak na euro wymagają wspólnej odpowiedzi, ale - niestety - odpowiedź ta opóźnia się. Znalezienie europejskiego rozwiązania, które pozwoli uniknąć ciągłych ataków spekulacyjnych wymierzonych w euro, jest zarówno możliwe, jak i pożądane.
UE ma wiarygodność i płynność. Jeżeli wprowadzona zostanie wymagana koordynacja na szczeblu europejskim, powinna ona wystarczyć, by szybko uspokoić rynek i pokryć koszt pożyczek, jakich potrzebuje Grecja. Obecny czas to okres wymagający solidarności między państwami członkowskimi i instytucjami Europy. To wręcz kwestia obowiązku. Trzeba mieć nadzieję, że zbliżająca się Rada Europejska podejmie kroki w kierunku uzyskania zintegrowanej i skoordynowanej solidarności. Taka postawa jest potrzebna, jeżeli europejski projekt ma ruszyć do przodu. Rozwiązań w zakresie monitorowania deficytu poszczególnych państw członkowskich należy poszukiwać później.
Ilda Figueiredo  
Powaga problemów społecznych, jakich doświadczają różne państwa członkowskie UE, w tym bezrobocia, braku bezpieczeństwa zatrudnienia oraz ubóstwa, wymaga od Rady Europejskiej przygotowania poważnej i gruntownej odpowiedzi. Obawiamy się jednak, że jej reakcje mają na celu głównie odzyskanie równowagi finansów publicznych, przy jednoczesnym zaniedbywaniu środków ukierunkowanych na równowagę społeczną.
Odpowiedź na sytuację w Grecji jest ważną kwestią, szczególnie dlatego, że to, co się tam dzieje, stanowi całkowite zaprzeczenie tego, co wieszczono o zaletach euro i błogosławieństwach bycia w strefie euro - mianowicie, że oznacza to bycie w awangardzie silnych walut bogatych krajów. Mówiono, że bycie w strefie euro będzie gwarancją ochrony przed kryzysami finansowymi, ponieważ kraje należące do niej będą mogły uniknąć pożyczek i konieczności otrzymywania pieniędzy ze środków Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW).
Pierwotny kryzys wystarczył, by pokazać, że nie ma prawdziwej solidarności w strefie euro i że tak zwana "spójność gospodarcza i społeczna” to nic więcej, jak tylko propaganda wykorzystywana w kampaniach wyborczych. Teraz kanclerz Merkel grozi nawet, że państwa członkowskie, które nie spełniają kryteriów paktu na rzecz stabilności, jak między innymi Grecja, zostaną wyrzucone ze strefy euro, zapominając, że Niemcy są głównym beneficjentem polityki opartej na silnym euro...
(Wyjaśnienie sposobu głosowania zostało skrócone zgodnie z art. 170 Regulaminu)
Othmar Karas  
Kryzys gospodarczy i finansowy, a także Grecja, wymagają europejskich działań. Należy położyć kres publicznym sporom. Spodziewamy się po szczycie wspólnej odpowiedzi. Mówimy "tak” oszczędnościom i programom reform greckiego rządu - Grecja jest w pełni zdeterminowana by odrobić swoją lekcję i zastosować się do europejskich zasad. Zgadzamy się również pożyczyć pieniądze tam, gdzie w razie ich braku program reform byłby zagrożony. Mówimy jednak zdecydowane "nie” karom i wyrzucaniu krajów ze strefy euro. Jedynym tego skutkiem byłby efekt domina, który doprowadziłby do utraty zaufania przez rynki. Mówimy również "tak” propozycji komisarza Rena, dotyczącej wymogu uprzedniego zatwierdzania projektów budżetów Komisji. Dane budżetowe i gospodarcze muszą być kontrolowane przez Eurostat i Komisję. Domagam się ścisłej kontroli ksiąg we wszystkich państwach członkowskich w oparciu o wspólną listę kryteriów. Systemy podatkowe oraz stawki podatków istotnych z punktu widzenia rynku wewnętrznego muszą zostać ujednolicone, a polityki gospodarcze, budżetowe i społeczne - koordynowane. Domagam się utworzenia komisji ds. planowania strategii "Europa 2020”, w której zasiadać będą Komisja, państwa członkowskie, Europejski Bank Inwestycyjny, Europejski Bank Centralny i Eurostat. Dlatego wzywam szefów państw lub rządów, by wspólnie okazali europejską wolę jednomyślnego działania w sprawach, które pozostają do załatwienia. Grecja jest przykładem, na którym musi uczyć się Europa. Wnioski należy wyciągnąć na szczeblu lokalnym, europejskim i światowym. Na porządku dziennym powinno być więcej europejskiej współpracy i mniej narodowego egoizmu.
Ivari Padar  
na piśmie. - Chciałbym odnieść się do Europejskiej Agendy Cyfrowej. Liczby, którymi dysponuje Komisja, wskazują na istnienie barier na jednolitym rynku cyfrowym: transakcje transgraniczne stanowią zaledwie 7 % ogółu transakcji internetowych. Chociaż warunkami wstępnymi dalszego rozwoju jest Internet i odpowiednie cele w zakresie infrastruktury, poprawie infrastruktury musi towarzyszyć utworzenie paneuropejskich ram regulacyjnych, korzystanie z usług i poprawa umiejętności informatyczno-komunikacyjnych. Do roku 2020 należy stworzyć jednolity i bezpieczny obszar europejskich usług elektronicznych. Zapewniłoby to unijnym obywatelom łatwy i bezpieczny dostęp do wszystkich usług cyfrowych, zarówno publicznych, jak i komercyjnych. Państwa członkowskie powinny opracować krajowe plany na rzecz przejścia na cyfrowe usługi publiczne. Należy skupić szczególną uwagę na wspieraniu uczestnictwa niższych grup społeczno-gospodarczych, ponieważ są one najbardziej narażone na wykluczenie ze społeczeństwa cyfrowego. Transgraniczne e-uwierzytelnienie i podpisy elektroniczne winna charakteryzować prawna i techniczna interoperacyjność, tak by transgraniczne e-uwierzytelnianie mogło być stosowane przez wszystkich usługodawców i konsumentów w Europie. Kompleksowe podejście do jednolitego rynku cyfrowego powinno obejmować zmniejszenie dotychczasowego rozdrobnienia usług finansowych, logistykę, ochronę klientów i własność intelektualną. Należy wyznaczyć 100 % cel dla obywateli w zakresie dostępności i zdolności do korzystania z e-usług.
Georgios Papastamkos  
Dotkliwy kryzys finansowy w Grecji i brak równowagi finansowej w innych państwach członkowskich strefy euro budzą pytania o statyczną i dynamiczną siłę samej struktury europejskiej unii walutowej. Niewątpliwie jej zadaniem jest naprawa finansów publicznych danego kraju strefy euro. Jednakże kryzys finansowy ujawnił korelację między pełną, jednolitą unią walutową a daleką od perfekcji unią gospodarczą UE. Uwypuklił on potrzebę ustanowienia politycznie ukierunkowanego nadzoru gospodarczego, zeuropeizowania polityki gospodarczej i ryzyka gospodarczego, naprawienie deficytów strukturalnych EUW, potrzebę większej obecności Europy i skoordynowanych i opartych na solidarności działań europejskich. Potrzebny jest europejski mechanizm wsparcia, Europejski Fundusz Walutowy wyposażony w konieczne środki i posiadający łatwość interwencji. Potrzebna jest skoordynowana regulacyjna interwencja, która będzie chronić wspólną walutę przed spekulacją. Potrzebne jest szczegółowe zbadanie rynku swapów ryzyka kredytowego. Wzywa się Radę Europejską, by zareagowała w sposób zdecydowany na kryzys w strefie euro i by wyraziła rzeczywistą solidarność wobec Grecji, by przezwyciężyć kryzys finansowy panujący w tym kraju. Grecja nie błaga. Grecja żąda zapewnienia, by skromne zasoby greckich obywateli nie powędrowały do kieszeni międzynarodowych spekulantów.
Rovana Plumb  
W dobie obecnego kryzysu gospodarczego i społecznego, któremu towarzyszy kryzys klimatyczny, UE opracowała nową strategię na następne 10 lat. Strategia "UE 2020” musi pomóc w stworzeniu bardziej integrującej Europy, posiadającej bardziej zintegrowaną i przyjazną dla środowiska gospodarką. Rozwój badań i innowacji musi stać sie priorytetem, tak by umożliwić nam walkę ze skutkami zmian klimatycznych i tworzenie zielonych, "inteligentnych” miejsc pracy. Dlatego realizacja wyznaczonych celów musi być obowiązkowa, tak by możliwy był zrównoważony rozwój i budowanie bardziej integrującego rynku pracy oraz przyzwoitych warunków życia dla wszystkich obywateli.
Richard Seeber  
UE może odnieść sukces tylko wówczas, gdy będziemy wiedzieć, jaki kierunek chcemy obrać, gdy mowa o gospodarce i polityce społecznej. Z tego względu należy przyłożyć się do opracowywanie strategii 2020. Państwa członkowskie muszą stworzyć wyraźne koncepcje, wizje i pomysły. Stworzenie strategii na nadchodzące dziesięć lat jest z pewnością ambitnym przedsięwzięciem, ale należy pamiętać, że nie chodzi tu o doprecyzowanie ostatecznych szczegółów. UE musi zadać sobie pytanie, gdzie chce znaleźć dla siebie miejsce i jakie priorytety zamierza sobie wyznaczyć. Jednym z celów, którego realizacja również przyniosłaby w dłuższej perspektywie czasowej pozytywne skutki społeczne i gospodarcze, byłoby zapewnienie Europie zrównoważonej, zróżnicowanej energii. Należy ponownie przeanalizować sytuację w tej dziedzinie, i to nie tylko w związku z kurczącymi się zasobami paliw kopalnych, ale również w związku z wpływem, jaki nieodnawialne źródła energii mają na klimat. Europa musi również przyjąć na siebie rolę lidera w zakresie technologii przyjaznych dla środowiska. Moim zdaniem jednak energia jądrowa nie poprowadzi Europy ku zrównoważonej energii w przyszłości.
Czesław Adam Siekierski  
na piśmie. - Rozpoczynające się jutro posiedzenie Rady Europejskiej ma za zadanie przede wszystkim omówienie ogólnych ram nowej strategii Unii "Europa 2020” oraz ocenę wychodzenia z kryzysu gospodarczego, czy sytuacji w Grecji i innych krajach strefy euro. Są to blisko z sobą powiązane tematy, bowiem unijna strategia na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia jest z tymi problemami związana. Oceniając aktualną sytuację trzeba sobie odpowiedzieć na pytania jak przestrzegane są w poszczególnych krajach zasady paktu stabilności i wzrostu, gdzie była Komisja Europejska? Należy przypuszczać, że kwestia strategii "Europa 2020” wywoła różne spojrzenia w gronie szefów państw i rządów państw członkowskich. Wynika to z faktu znacznych niezgodności interesów poszczególnych krajów, które z kolei biorą się z różnic w poziomie rozwoju. Z przyczyn oczywistych kraje dwóch ostatnich rozszerzeń, ale nie tylko, będą walczyć o większy nacisk na politykę spójności, rozwój infrastruktury czy rolnictwo. Choć nie zapominajmy o innowacyjności i nowych technologiach. Pomyślny rozwój Europy i powrót na ścieżkę wzrostu w najbliższej dekadzie będzie w równej mierze uzależniony od realizacji celów strategii zawartych w propozycji Komisji, ale również od kontynuacji bardziej tradycyjnych polityk. Aby Unia mogła sprostać trudnym wyzwaniom w sferze globalnej, wpierw musi wyrównać dysproporcje wewnętrzne, a tego nie da się osiągnąć bez przestrzegania traktatowej zasady solidarności.
Silvia-Adriana Ţicău  
na piśmie. - (RO) Tematem przewodnim wiosennej Rady Europejskiej jest strategia "UE 2020”. Na początku tego roku stopa bezrobocia osiągnęła 10 %, a w takich krajach jak Hiszpania i Łotwa - nawet prawie 20 %. 67 procent Europejczyków uważa, że ich głównym zmartwieniem jest utrata pracy. Główną troską europejskich przywódców musi być zachowanie istniejących miejsc pracy i tworzenie nowych, by umożliwić europejskim obywatelom godne życie. Realizację tego celu można zagwarantować jedynie poprzez znaczne inwestycje w rozwój społeczno-gospodarczy, infrastrukturę transportową i energetyczną, rolnictwo, badania, edukację i zdrowie. To właśnie dlatego Rada Europejska musi skupić szczególną uwagę na polityce przemysłowej UE. Według europejskich statystyk, w stosunku do grudnia 2009 roku w styczniu 2010 roku produkcja przemysłowa spadła o 2 % w strefie euro i o 0,2 % w UE-27. Na szczeblu wspólnotowym przemysł generuje 26,4 % PGB, ale istnieją państwa członkowskie, w których produkcja przemysłowa stanowi zaledwie 14 % PKB. Unia Europejska musi zachować swoją konkurencyjność na świecie. Aby to osiągnąć, należy utrzymać produkcję przemysłową i miejsca pracy w Unii Europejskiej, a nie przenosić je do państw trzecich.
