Prawa konsumentów (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest debata w sprawie pytania ustnego skierowanego do Komisji przez panią poseł Arlene McCarthy w imieniu Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy o prawach konsumentów - B6-0232/2009).
Arlene McCarthy
autorka. - Panie przewodniczący! Wiem, że pani komisarz Kuneva jest obecna na dzisiejszym posiedzeniu i bardzo mnie cieszy, że mogę podczas tej ostatniej sesji Parlamentu, mimo późnej już pory, wymienić poglądy na temat wniosku Komisji w sprawie praw konsumentów.
Opracowaliśmy już dokument roboczy, i jak sobie państwo przypominają, kierowana przeze mnie grupa robocza IMCO, której jestem jednocześnie przewodniczącą i sprawozdawczynią, podjęła decyzję, aby nie przyspieszać prac nad wnioskiem bez dokładnej analizy konsekwencji, które spowodowałoby jego przyjęcie, ze względu na zaproponowane w nim daleko idące zmiany w podejściu do prawa konsumentów w Europie.
Sądzę, że komisja zajęła się wnioskiem z należytą starannością, umożliwiając publiczną debatę nad wnioskiem i wymianę poglądów, a także wysłuchując wystąpienia pana posła Harboura w sprawie oceny skutków. W wyniku internetowych konsultacji otrzymano w ciągu trzech tygodni około stu odpowiedzi od działających w Europie organizacji.
Wymieniliśmy również poglądy z przedstawicielami 27 krajowych parlamentów. Na spotkanie z nimi zaproszono również panią komisarz. Wiem, że pani komisarz wraz ze swymi współpracownikami są w pełni świadomi, iż wniosek ten jest kontrowersyjny i wymaga dalszych konsultacji w wielu obszarach.
Doceniamy dążenia do poprawy praw konsumentów na rynku wewnętrznym. Zgadzamy się, że nie tylko istnieje potrzeba poprawy relacji między przedsiębiorstwem a konsumentem na rynku wewnętrznym poprzez usuwanie barier w handlu transgranicznym, ale należy również upewnić konsumentów, że nadal mogą liczyć na wysoki stopień ochrony swych praw.
Podczas naszych dyskusji, debaty i konsultacji z zainteresowanymi stronami odebraliśmy liczne zażalenia dotyczące braku przejrzystości wniosku i braku pewności co do zawartych w nim ustaleń. Przekonaliśmy organizacje konsumenckie i partnerów biznesowych do rozpoczęcia dialogu mającego na celu pomyślne zakończenie prac nad wnioskiem. Wiem również, że pani komisarz otrzymała od organizacji konsumentów i przedsiębiorstw wspólnie opracowaną wersję roboczą listu, którego kopię przesłano następnie wszystkim posłom do Parlamentu Europejskiego. Pragnę teraz zacytować fragment tego listu. W liście czytamy: "przywiązujemy dużą wagę do przejrzystości i jakości wniosku w sensie prawnym, jak również chcemy, by zdawano sobie sprawę z konsekwencji i zmian, jakie spowoduje jego przyjęcie w stosunku do obecnej sytuacji. Uważamy, że duży stopień niepewności budzi zarówno treść wniosku, jak i konsekwencje, jakie może wywołać jego przyjęcie, zwłaszcza w odniesieniu do jego wpływu na krajowy porządek prawny”.
Obawy te są jasne. W ostatecznej wersji wniosku musimy sprecyzować, czy jest to prośba skierowana do konsumentów, by zrezygnowali z praw, które przysługują im na mocy prawa krajowego. Jeśli tak, to co konsument otrzymuje w zamian? A jeśli nie wymaga się porzucenia wynikających z podpisanych umów praw, jak np. prawo do odrzucenia produktu obowiązujące w prawie brytyjskim i irlandzkim, czy w takim przypadku firma wciąż nie napotyka na 27 różnych zasad konsumenckich, których zniesienie stanowiło na początku główny cel?
Ja i moi koledzy uważamy, że najważniejsza powinna być ocena praktycznych korzyści, jakie mogą uzyskać konsumenci i samo przedsiębiorstwo. Dlatego też ustne pytania zadawane podczas dzisiejszego wieczornego posiedzenia dotyczą kilku istotnych kwestii, które pragniemy wspólnie przedyskutować. Są to kwestie, którym musimy stawić czoła, aby stworzyć zestaw użytecznych zasad, przynoszący korzyść wszystkim zainteresowanym stronom. Z tego też względu szczegółowe pytania dotyczą głównie tych obszarów, nad którymi warto byłoby jeszcze popracować.
Niektórych członków grup roboczych zaniepokoiły błędy dostrzeżone w ocenie skutków. Jeśli odpowiednio nie zareagujemy, będą oni domagać się więcej informacji dotyczących kosztów podziału prawnego. Ponadto chcą oni uzyskać więcej informacji na temat korzyści gospodarczych, jakie może przynieść ta propozycja, a nie tylko na temat jej wpływu na wymagania informacyjne.
Krótko mówiąc, chcemy, aby Komisja podczas zbliżających się wyborów do Parlamentu, jeszcze przed ponownym ukonstytuowaniem się Parlamentu w lipcu, poświęciła trochę czasu na następujące kwestie (wszystkie je uwzględniono w ustnym pytaniu): analiza realnych i prawnych następstw przyjęcia wniosku w sprawie praw konsumentów w każdym państwie członkowskim; wyjaśnienie związku między w pełni dostosowanymi do siebie przepisami zawartymi w dyrektywie a ogólnymi środkami zaradczymi, które uwzględniono w krajowym prawie zobowiązań; wyjaśnienie obustronnego powiązania między wersją roboczą wniosku a istniejącym prawodawstwem wspólnotowym, zwłaszcza dyrektywą dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych, dyrektywą o handlu elektronicznym, dyrektywą usługową, rozporządzeniem "Rzym I” i proponowanymi wspólnymi ramami odniesienia. Aby ułatwić analizę i przedstawienie korzyści oraz kosztów związanych z przyjęciem wniosku, a także innych alternatywnych sposobów podejścia, potrzebujemy więcej dowodów dotyczących oceny skutków.
Liczymy na pomoc i wyrażamy chęć współpracy, aby zapewnić, że popieramy dialog między zainteresowanymi stronami w sprawie środków niezbędnych do uzyskania takich samych, realnych dwustronnych korzyści - zarówno dla przedsiębiorstw, jak i konsumentów.
Pani komisarz! Uważam, że możliwe jest opracowanie wniosku, który uzyska poparcie wszystkich zainteresowanych stron. Mogę państwu obiecać, że posłowie tej Izby nadal będą współpracować w tej materii i że wkrótce będziemy mogli głosować w Parlamencie nad dyrektywą dotyczącą nowych praw konsumentów.
Meglena Kuneva
komisarz. - Panie przewodniczący! Pragnę bardzo podziękować Arlene McCarthy za te słowa, ponieważ naprawdę wiele zrobiono dotychczas w sprawie tej dyrektywy. Chciałabym jednak, aby dyrektywa, nad którą będziemy jeszcze pracować, została nie tylko przyjęta, ale również zaakceptowana przez wszystkie zainteresowane strony. Dołożymy wszelkich starań, by tak się stało. Jako że jest to nasze ostatnie posiedzenie w Parlamencie, pozwolę sobie skorzystać z okazji, by szczerze podziękować wszystkim państwu, zwłaszcza Arlene, jako przewodniczącej naszej komisji, jak również panu posłowi Harbourowi oraz - w szczególny sposób - pani poseł Cederschiöld. Mam nadzieję, że tak czy inaczej, nadal będziemy utrzymywać kontakty, ponieważ współpraca z państwem była dla mnie prawdziwą przyjemnością. Liczę, że nasze drogi nie rozejdą się.
Chciałabym teraz zwrócić państwa uwagę na kolejne ważne etapy prowadzące do przyjęcia tej dyrektywy, gdyż głęboko wierzę, że jest ona bardzo ważna dla nas wszystkich. Wdrożenie tej dyrektywy jest potrzebne chociażby z punktu widzenia rynku wewnętrznego XXI wieku. Pozwolą państwo, że wyjaśnię. Zanim poddano wniosek pod dyskusję, Komisja przeprowadziła analizę prawnoporównawczą, tzw. kompendium, biorąc pod lupę uregulowania prawne państw członkowskich dokonujących transpozycji dyrektyw dotyczących konsumentów. W celu lepszego zrozumienia realnego wpływu wniosku na prawo krajowe, obecnie Komisja wraz z udziałem państw członkowskich szczegółowo analizuje zawarte w nim ustalenia.
Moje biuro przygotowuje się do dyskusji mającej na celu określenie wpływu przedmiotowego wniosku na istniejące poziomy ochrony konsumentów w krajach UE. W dyskusji uwzględnione zostaną te przepisy (na przykład długość okresu zwrotu produktu i gwarancji prawnej), co do których możliwe jest określenie, czy wniosek przyniesie niekwestionowany wzrost lub spadek ochrony konsumenckiej w poszczególnych państwach członkowskich. Dyskusja potrwa najdłużej do końca maja.
Na podstawie tego wniosku państwa członkowskie będą mogły zachować ogólne środki zaradcze w prawie umów zapobiegające wprowadzeniu na rynek wybrakowanych towarów, pod warunkiem, że wymogi prawne służące wykonywaniu tych środków zaradczych różnią się od wymogów odnoszących się do środków zaradczych objętych tym wnioskiem. Zdaję sobie sprawę, że to wzajemne oddziaływanie między przedmiotowym wnioskiem a ogólnymi środkami zaradczymi w prawie umów można by sformułować bardziej precyzyjnie. Oznacza to, że można by zachować takie środki zaradcze, jak prawo do odrzucenia obowiązujące w Wielkiej Brytanii czy też garantie des vices cachés we Francji. Jednak gotowa jestem również rozważyć inne rozwiązanie, dzięki któremu elementy tych krajowych środków zaradczych mogłyby zostać uwzględnione we wniosku, jeśli takie rozwiązanie miałoby zyskać uznanie Rady i Parlamentu.
Wniosek ten stanowi uzupełnienie dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych. Jako że dyrektywa ta zbiorowo chroni konsumentów przed wątpliwymi praktykami biznesowymi ze strony nieuczciwych handlowców, w wersji roboczej dyrektywy o prawach konsumentów znajdujemy odwołanie do tych konsumentów, którzy zawierają z handlowcem umowę z zachowaniem osobistych, wynikających z umowy praw, które można egzekwować przed sądami cywilnymi. Jeśli chodzi o dyrektywę usługową i dyrektywę o handlu elektronicznym, wymóg dotyczący informacji zawarty w tych dyrektywach znajduje dodatkowo zastosowanie w odniesieniu do tych, którzy zostali objęci wnioskiem, a w przypadku sprzeczności z wnioskiem będzie rozstrzygający.
Ponadto, jeśli chodzi o rozporządzenie "Rzym I”, we wstępie do wniosku jasno określono, że nie narusza on przedmiotowego rozporządzenia. W konsekwencji prawo krajowe, mające zastosowanie do umów konsumenckich wchodzących w zakres roboczej wersji dyrektywy, będzie ustalane wyłącznie na podstawie przedmiotowego rozporządzenia.
Komisja, przygotowując wniosek, czerpała inspirację z ustaleń wspólnych ram odniesienia (CFR), na przykład tych dotyczących czarnej listy, uwzględniającej nieuczciwe warunki proponowane podczas zawierania umów, a także dotyczących przestępstw cywilnych i zasad dostaw czy też optymalizacji wymogów w zakresie informacji przed podpisaniem umowy.
W przyszłości ważną rolę odgrywać będzie zapewnienie spójności między wspólnymi ramami odniesienia a dyrektywą dotyczącą praw konsumentów. Mając na uwadze, że CFR będzie długoterminowym projektem, trzeba będzie zapewnić, by ostateczne definicje definicyjne i zasady dyrektywy dotyczącej praw konsumentów zostały uwzględnione w rozdziale CFR poświęconym umowom konsumenckim.
Opracowanie wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie praw konsumentów zostało poprzedzone szczegółową oceną skutków. W ocenie tej walor prawny nadano obciążeniom administracyjnym, które narosły wskutek zaproponowanych zmian, i porównano je z kosztem przestrzegania przepisów, jaki muszą ponieść handlowcy chcący skupować towary do państw członkowskich w konsekwencji podziału zasad ochrony konsumentów i rozporządzenia "Rzym I”. W ocenie wykazano, że pełne zharmonizowanie istotnych praw konsumentów przyniosłoby pozytywny i stały efekt w zakresie integracji rynku wewnętrznego i zaufania konsumentów. Na różnych wstępnych etapach procesu legislacyjnego okazało się, że kolejne informacje i ich lepsze zrozumienie mogą okazać się użyteczne, jeśli chodzi o zachowania konsumentów i upodobania w zakresie środków zaradczych dotyczących sprzedaży. W niedalekiej przyszłości zamierzam rozpocząć badania jakościowe w tej sprawie. Celem badania ma być zgromadzenie informacji, których podstawę stanowić będą szczegółowe wywiady z konsumentami i handlowcami. Rezultaty badań będą dostępne w trzecim kwartale 2009 roku.
Komisja angażuje się w utrzymywanie konstruktywnego dialogu - jest to również moje polityczne zobowiązanie wobec państwa - z zainteresowanymi stronami, na które podczas procesu legislacyjnego duży wpływ miała wersja robocza dyrektywy. Z tego względu w lipcu 2009 roku odbędzie się wspólne spotkanie konsumentów ze środowiskami biznesowymi, mające na celu wyjaśnienie elementów zawartych we wniosku i dalszą dyskusję nad najważniejszymi jego aspektami. Parlament zostanie poinformowany o tym spotkaniu w stosownym terminie.
Chciałabym również dodać, że w zeszłym tygodniu spotkałam się z przedstawicielami wszystkich organizacji konsumenckich działających pod egidą Europejskiej Organizacji Konsumentów i ponownie przedyskutowaliśmy ten temat. Podczas spotkania nie zabrakło odniesienia do wyżej wymienionych kwestii. Dwa dni później co najmniej dziesięciu przedstawicieli Izby Lordów przybyło na spotkanie do Brukseli, podczas którego dyskutowano na temat tej dyrektywy. Wydarzenia te pokazują, że rośnie zainteresowanie polityką ochrony konsumentów, co korzystnie oddziałuje na rynek wewnętrzny.
Malcolm Harbour
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie przewodniczący! Jako że jest to ostatnie posiedzenie, a zarazem ostatnia szansa, aby podyskutować z panią komisarz, pragnę na początku bardzo podziękować pani Kunevej za jej wkład pracy w kwestiach dotyczących konsumentów. Ze swej strony jestem pełen podziwu - i sądzę, że wszyscy członkowie komisji także - dla dużego poświęcenia pani komisarz w tych sprawach.
Wiem, że mogła się pani poczuć rozczarowana tym, że nie byliśmy w stanie gruntownie przyjrzeć się temu wnioskowi i przystąpić do pierwszego czytania przed końcem tej kadencji Parlamentu. Myślę jednak, że z czasem dojdziemy do wniosku, iż dotychczasowe działania były jak najbardziej uzasadnione, ponieważ prace, nad którymi właściwy nadzór sprawowała Arlene McCarthy, przyglądając się ocenie skutków i podając w wątpliwość niektóre kwestie, przyczyniły się do zwiększenia świadomości na temat wniosku i pozwoliły zaangażować w prace nad nim, jak sama pani komisarz wspomniała, większą liczbę osób.
Z mojego punktu widzenia istotne wydaje się - i chcę o tym powiedzieć jeszcze podczas dzisiejszego wieczornego posiedzenia - że we wniosku brakuje jednej bardzo ważnej rzeczy, a mianowicie ogólnych ram strategicznych, do których Komisja pragnie się stosować, rozwijając swój wspólnotowy dorobek w dziedzinie praw konsumenta.
Wniosek ten dotyczy towarów, ale pod koniec tego roku, zanim jeszcze będzie on gotowy, przygotowana zostanie dyrektywa usługowa, związana z wieloma kwestiami dotyczącymi konsumentów. Wiemy, że zajmujecie się również takimi sprawami jak produkty cyfrowe, pakowanie, podróże itp.
Myślę, że musimy przyjrzeć się waszym planom co do pakietu dotyczącego produktów w ramach bardziej ogólnej strategii na rzecz wspólnego dorobku w dziedzinie praw konsumentów. To bardzo ważne. Warto, by miało to charakter ponadczasowy i było częścią całego procesu. W dotychczasowym podejściu do sprawy to jedyna rzecz, która zasługuje na odrobinę krytyki z mojej strony. Mam nadzieję, że uda nam się przeforsować te pomysły.
Ucieszyło mnie także odniesienie do Izby Lordów, jako że również planowałem poświęcić tej kwestii trochę czasu. Zapewniliśmy posłów tej Izby, biorąc pod uwagę obowiązujące nas normy czasowe, że ich sprawozdanie będzie miało istotny wpływ na rezultat naszych prac. Liczymy, że w końcu działania te przyniosą niezwykle korzystne efekty zarówno dla europejskich konsumentów, jak i dla rynku wewnętrznego.
Jacques Toubon
(FR) Panie przewodniczący, pani komisarz! Pragnę odnieść się do roboczego dokumentu pani poseł McCarthy i pani poseł Wallis. Z korzyścią dla przyszłego Parlamentu, w dokumencie odwołano się do uwzględnionych wcześniej we wniosku kwestii dotyczących maksymalnej harmonizacji, przy jednoczesnym podkreśleniu związanego z tym niebezpieczeństwa, postrzeganego przez niektóre kraje jako osłabienie ochrony ich własnych konsumentów.
Z drugiej strony Komisja ma rację chcąc rozwijać handel transgraniczny, który ma obecnie bardzo mały udział na rynku wewnętrznym. Nie będę zatem wracać do kwestii wprowadzających, skoro uczyniła to pani poseł McCarthy. Jeśli państwo pozwolą, chciałbym podzielić się z Komisją kilkoma informacjami.
Po pierwsze, mam nadzieję, że pani komisarz Kuneva będzie kontynuować swoją pracę, która doprowadzi do przyjęcia roboczej wersji dyrektywy horyzontalnej. Jednakże ten cel będzie można osiągnąć jeśli - po pierwsze - dokładnie określi się wpływ dyrektywy na ustawodawstwo krajowe, czego do tej pory nie udało się zrobić; po drugie, jeśli wniosek będzie wyraźnie odnosić się do istniejących i proponowanych rozporządzeń, dyrektyw i umów na szczeblu wspólnotowym, na co wciąż czekamy; po trzecie, jeśli ustali się, że pewne zasady, chociażby te dotyczące ukrytych wad, podlegają ochronie, czego również nie udało się dotychczas zrobić; i w końcu - po czwarte i, jak się zdaje, najistotniejsze - jeśli państwo nie tylko wskażą same przepisy, ale również określą, jaki poziom ochrony zostanie zagwarantowany w tej dyrektywie.
W związku z tym wniosek ten nie jest czymś, co można by nazwać precyzyjnie sporządzonym dokumentem. Harmonizacja zwiększająca poziom ochrony jest jednak tym, czego potrzebujemy. Pani komisarz! Krótko mówiąc, zbyt szybko podejmuje pani decyzje. Radziłbym, aby poświęciła pani trochę własnego czasu na przedstawienie wszystkich argumentów, które w pełni pozwolą przekonać poszczególne rządy i posłów w Parlamencie Europejskim.
Charlotte Cederschiöld
(SV) Mamy jeszcze przestrzeń do udoskonalenia rozporządzeń dotyczących ochrony konsumentów. Negocjacje jeszcze się nie rozpoczęły, Parlament nie wydał jeszcze oświadczenia, a państwa członkowskie dopiero rozpoczynają dyskusję na ten temat. My potrzebujemy jednak pełnej harmonizacji w obszarze ochrony praw konsumentów.
Jest tu jeszcze miejsce dla trzech kwestii, o których warto wspomnieć. 1. Bardziej przejrzysta treść dyrektywy. 2. Obecnie wybrakowane towary można zwracać w ciągu dwóch lat; uważam, że okres ten powinno wydłużyć się do trzech lat. 3. Okres karencji powinien wynosić rok, co przyczyniłoby się do wzmocnienia ochrony konsumentów w większości państw członkowskich. Rzecz jasna, jednoznaczne zasady i wysoki poziom ochrony konsumentów są korzystne zarówno dla nich samych, jak i dla przedsiębiorstw. Niejasne zasady z kolei niekorzystnie oddziałują na osoby uczciwie prowadzące działalność gospodarczą oraz na małe i średnie przedsiębiorstwa. Rada i Parlament powinny uwzględnić te trzy istotne elementy we w pełni zharmonizowanym wniosku.
Jako że jest to moja ostatnia debata z udziałem pani komisarz Megleny Kunevej, pragnę podziękować za niezwykle miłą współpracę.
Meglena Kuneva
komisarz. - Panie przewodniczący! Chciałabym zacząć od udzielenia odpowiedzi panu posłowi Harbourowi. Otóż w pełni zdaję sobie sprawę z przyczyn, dla których musimy zająć się sektorem usług, który stanowi na pewno bardzo ważną część strategii polityki konsumenckiej na lata 2007-2013. Jestem również świadoma, że gospodarka europejska opiera się głównie na usługach.
Jeśli chodzi o to, dlaczego nie zajmujemy się na przykład treściami cyfrowymi, nie uwzględniając ich w treści wniosku, mogę potwierdzić, że kwestie ochrony konsumentów w związku z usługami w zakresie treści cyfrowych omówiono przy okazji konsultacji w sprawie zielonej księgi. Niektóre zainteresowane strony, zwłaszcza organizacje konsumenckie, postrzegają te kwestie jako znaczące. Obawy pojawiły się jednak w pewnych kręgach biznesowych, które ze względu na złożoność problemu domagają się przeprowadzenia dalszych, wnikliwych analiz.
W tym celu Komisja przeprowadzi badanie, które określi zakres problemu i rozmiar szkód wyrządzonych konsumentom na skutek nieuwzględnienia treści cyfrowych. Chciałabym wrócić do kwestii treści cyfrowych podczas kolejnego posiedzenia. Wówczas przedstawię państwu mocne i przekonywające argumenty w tej sprawie.
Jako że nie ma sensu, by Parlament, konsumenci i środowiska biznesowe tracili czas, pragnę uprzejmie poinformować państwa, że jutro wraz z panią komisarz Reding przedstawię cyfrowy przewodnik. Jest to bardzo użyteczny przewodnik powstały na bazie istniejącego prawodawstwa - około 20 dyrektyw - stanowiącego pewnego rodzaju kompendium na temat tego, co można obecnie zrobić, by wyegzekwować nasze prawa - czasem najważniejsze jest bowiem to, w jaki sposób egzekwujemy przepisy.
Jeśli chodzi o kwestie, które poruszył pan poseł Toubon, pragnę oświadczyć, że zgodnie z wnioskiem państwa członkowskie będą mogły zachować ogólne środki zaradcze w prawie umów, zapobiegające wprowadzeniu na rynek wybrakowanych towarów, co oznacza, że środki takie jak prawo do odrzucenia produktu w Wielkiej Brytanii czy gwarancje na wypadek wad ukrytych we Francji mogą zostać zachowane.
Czasami musimy poświęcić więcej czasu na wyjaśnienie treści dyrektywy, czym zajmują się moi koledzy w Radzie. Musimy również wyjaśnić w najdrobniejszych szczegółach, jak rozumiemy ten czy inny tekst - i to jest właśnie ten moment, kiedy można jasno przedstawić wątpliwe kwestie.
Obecnie Komisja z udziałem państw członkowskich szczegółowo analizuje ustalenia zamieszczone we wniosku w celu lepszego zrozumienia ich realnego wpływu na prawo krajowe, dokładnie tak, jak życzyli sobie tego pan poseł Toubon i sam Parlament. Dołożymy wszelkich starań, by wszystko było jasne. Jest to tekst zarówno prawny, jak również i obywatelski, a przetłumaczenie go stanowi nie lada wyzwanie. Dlatego też będziemy starali się wyjaśnić wątpliwe kwestie, utrzymując na odpowiednim poziomie współpracę z Radą i Parlamentem.
Pani poseł Cederschiöld! Chciałabym jeszcze raz podziękować za ten ostatni komentarz. Będę miała na uwadze te propozycje. Ma pani rację twierdząc, że zapisy tej dyrektywy są obecnie negocjowane. Przysłuchiwałam się bardzo uważnie negocjacjom, ale muszę wyraźnie stwierdzić, że jest jeden punkt, na który nie mogę się zgodzić - chodzi oczywiście o pełną harmonizację.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 142 regulaminu)
Zita Pleštinská  
na piśmie. - (SK) Poziom ochrony konsumentów różni się w poszczególnych państwach członkowskich. Podczas publicznego wysłuchania przed IMCO przedstawiciele dobrowolnie działających grup na rzecz ochrony konsumentów ze starych państw członkowskich nie zgłaszali żadnych problemów finansowych. Konsumenci często płacą za usługi grup konsumenckich, zanim zdecydują się na zakup jakiegoś towaru. Proceder ten pomaga tym organizacjom zachować ich niezależność.
Organizacje konsumentów w Słowacji otrzymują 152 tysiące euro na pokrycie kosztów związanych z ich działalnością. Obawiam się, że tak żałosna suma zniechęci te organizacje do walki o prawa konsumentów.
Po rozszerzeniu UE życie konsumenta jest o wiele trudniejsze i bardziej złożone. Szereg kwestii dotyczy bezpośrednio konsumentów, począwszy od pozbawionych uchybień warunków regulujących zakup produktów, aż po zaufanie do transakcji dokonywanych podczas zakupów internetowych i reklamę. Jako że wiele spośród tych kwestii wykracza poza granice poszczególnych krajów, potrzeba nam zharmonizowanego prawodawstwa i podjęcia wzmożonych działań na rzecz wytworzenia mającej zapobiegawczy charakter świadomości, która wyposaży nas w wystarczająco wiele samoświadomości, by nie pozwoliła nam ona pozostać pionkiem w rękach doświadczonych firm. Z tego też względu konsumenci powinni wiedzieć, jak korzystać z portali zamieszczających aktualne informacje, na przykład RAPEX o niebezpiecznych produktach, SOLVIT o rynku wewnętrznym, DOLCETA na temat świadomości finansowej i wielu innych. Znacząco mogą również pomóc Europejskie Centrum Konsumenta oraz Kalendarz Europejski.
Pani komisarz! W imieniu Komisji musi pani rzucić wyzwanie nowym państwom członkowskim, przekonując je, by doceniły wartość ochrony konsumentów, ograniczając tym samym pomoc na rzecz organizacji konsumentów.
