Reakcja UE na ruchy migracyjne w północnej Afryce i na południowym wybrzeżu Morza Śródziemnego, zwłaszcza na Lampeduzie - ruchy migracyjne wynikające z braku stabilności: zakres i rola polityki zagranicznej UE (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku obrad jest:
oświadczenie Komisji w sprawie reakcji UE na przepływy migracyjne w Afryce Północnej i na południowym wybrzeżu Morza Śródziemnego, w szczególności na Lampeduzie; oraz
sprawozdanie sporządzone przez pana posła Fiorella Proverę, w imieniu Komisji Spraw Zagranicznych, w sprawie ruchów migracyjnych wynikających z braku stabilności: zakres i rola polityki zagranicznej UE:.
Cecilia Malmström
komisarz - Pani Przewodnicząca! Niektórzy z szanownych posłów mogą czuć się mną zmęczeni, ale myślę, że ta wspólna debata na temat przepływów migracyjnych ma miejsce w bardzo odpowiednim czasie. Będzie to ogólna dyskusja na temat roli i zakresu polityki zagranicznej UE, nakreślonych w sprawozdaniu pana posła Provery, a zarazem okazja dla mnie, żeby poinformować państwa o sposobach reagowania UE na kryzys na południowym wybrzeżu Morza Śródziemnego.
Zacznę od podziękowania panu posłowi Proverze za znakomite sprawozdanie, które przeczytałam z wielkim zainteresowaniem. Jest to bardzo aktualny temat na dyskusję, podobnie jak sprawa roli polityki zagranicznej UE wobec bardzo złożonego i wielopłaszczyznowego charakteru migracji.
Najpierw pozwolę sobie przedstawić niektóre reakcje UE na kryzys na południowym wybrzeżu Morza Śródziemnego, a następnie przejdę do bardziej ogólnego zagadnienia, czyli roli polityki zagranicznej UE. Wszystkim Państwu wiadomo, że mamy do czynienia z taką sytuacją na południowym wybrzeżu Morza Śródziemnego, która - pod względem przepływów migracyjnych - w ciągu ostatnich tygodni stała się bardzo poważna. Od czasu, gdy w Afryce Północnej i Libii rozpoczęły się zmiany, zostało wysiedlonych ponad 400 tysięcy osób. Są to w głównej mierze obywatele państw trzecich, którzy przybyli do Tunezji lub Egiptu. Większość z nich odesłano z powrotem do ojczystych krajów, ale kilka tysięcy osób wciąż tam jest, i do nich wrócę za chwilę.
Około 20 tysiącom imigrantów, głównie z Tunezji, i nieco mniejszej liczbie osób z innych krajów afrykańskich udało się przedostać nielegalnie do Unii Europejskiej i dotrzeć do wybrzeży Lampeduzy i Malty. Obie te wyspy są więc pod silną presją migracyjną. Unia Europejska zareagowała już skutecznie i szybko na te poważne, ale zróżnicowane wyzwania, podejmując trzy konkretne działania. Po pierwsze, Komisja zgromadziła 30 milionów euro i przeznaczyła tę kwotę na pilne działania związane z kryzysem humanitarnym, który powstał wskutek nagłego napływu imigrantów i uchodźców w krajach sąsiadujących z Libią. Dzięki środkom przekazanym na zasadach dwustronnych przez państwa członkowskie i innych darczyńców międzynarodowych można było zapewnić migrantom i uchodźcom tymczasowe schronienie, zaspokoić ich podstawowe potrzeby oraz odesłać ich do krajów pochodzenia.
Po drugie, zareagowaliśmy na nielegalne i mieszane przepływy migracyjne przez Morze Śródziemne. Agencja Frontex, przy pomocy kilku państw członkowskich, zainicjowała wspólną operację Hermes, której celem jest pomoc Włochom w kontrolowaniu statków przewożących migrantów i uchodźców. Co więcej, Europol wysłał do Włoch zespół ekspertów, którzy mają udzielać pomocy organom ścigania w wykrywaniu ewentualnych sieci przestępczych zajmujących się handlem ludźmi.
Po trzecie, Komisja stara się zapewnić, by w bardzo krótkim terminie państwa członkowskie narażone na rosnące przepływy uchodźców i nielegalnych imigrantów, mogły poradzić sobie ze skutkami finansowymi tych przemieszczeń. Szybko znaleźliśmy możliwość wyasygnowania 25 milionów euro, które można pozyskać z Funduszu Granic Zewnętrznych i z Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców, jeżeli państwa członkowskie zgłoszą konkretne zapotrzebowanie. Do tej pory wpłynął tylko jeden wniosek, ale jesteśmy gotowi rozpatrzyć kolejne pilne wnioski.
Uważam, że ta pierwsza reakcja była kompleksowa; nie ulega jednak wątpliwości, że musimy zrobić więcej. Musimy stworzyć bardziej uporządkowany, zrównoważony plan, w którym zostaną uwzględnione różne aspekty tego zjawiska, oparty na zasadzie solidarności między państwami członkowskimi i w pełni zgodny z międzynarodowymi zobowiązaniami Unii Europejskiej.
Byłam w Egipcie razem z węgierskim minister spraw zagranicznych, Pana Martonyi, i byłam też Tunezji razem z moim kolegą, komisarzem Füle, który jest odpowiedzialny za politykę sąsiedztwa. Te wizyty były po części reakcją na konkluzje Rady Europejskiej, która zwróciła się do Komisji z prośbą o utrzymywanie bardzo aktywnej współpracy z tymi dwoma krajami.
W okresie poprzedzającym czerwcowe posiedzenie naszej Rady WSiSW, w maju, zamierzam przedstawić Komisji pakiet wniosków, które będą dotyczyć podejścia UE do kwestii migracji, mobilności i bezpieczeństwa w stosunku do południowych krajów śródziemnomorskich.
Niektóre środki należy podjąć w najbliższym czasie. W związku z ciągłym przepływem uchodźców z terytorium Libii i ewentualnym nasileniem się tego zjawiska, zostaną wzięte pod rozwagę następujące działania: zapewnienie odpowiednich środków finansowych na wsparcie przedsięwzięć związanych z udzielaniem pomocy humanitarnej. W tym kontekście fundusze trzeba będzie przeznaczać na zaspokojenie podstawowych potrzeb uchodźców, ułatwianie im powrotu do krajów pochodzenia - w stosownych przypadkach -
oraz wspieranie ich pomyślnej reintegracji społecznej i zawodowej po powrocie do kraju ojczystego.
Ponadto, coraz liczniejszą grupę uchodźców z Libii stanowią obywatele państw trzecich, którzy mieszkali w Libii jako uchodźcy lub osoby ubiegające się o azyl. Tych osób, a jest ich kilka tysięcy, nie można odesłać do krajów pochodzenia. W tym przypadku należy wziąć pod uwagę przesiedlenie. Komisja jest gotowa wspomagać ten proces i apeluje do państw członkowskich o odpowiedzialność i zaangażowanie w takie działania przesiedleńcze. Na ten cel zostaną przeznaczone środki finansowe przede wszystkim z Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców. W związku z tym Rada i Parlament Europejski koniecznie muszą dołożyć starań, by w krótkim czasie osiągnąć porozumienie w sprawie europejskiego programu przesiedleń. Te wszystkie trzy instytucje są zgodne co do celu politycznego w tym względzie; musimy znaleźć wyjście z tego instytucjonalnego impasu.
Kwestią równie pilną jest opracowanie regionalnego programu ochrony obejmującego Egipt, Libię i Tunezję. W ramach tematycznego programu współpracy z państwami trzecimi Komisja planuje przeznaczyć 3,6 miliona euro na finansowanie takiego programu. Pod rozwagę zostanie również wzięte rozmieszczenie zespołów Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu w państwach borykających się z problemami wskutek tych przepływów, by pomóc ich władzom w sprawdzaniu osób ubiegających się o azyl.
I wreszcie, w razie masowego napływu osób wysiedlonych, jeżeli zostaną spełnione warunki określone w dyrektywie, Komisja byłaby skłonna rozważyć wykorzystanie mechanizmów przewidzianych na mocy dyrektywy z 2001 roku dotyczącej tymczasowej ochrony wysiedleńców, żeby zapewnić natychmiastową ochronę tym osobom na terytorium innych państw członkowskich UE. Intencją jest odciążenie krajowych systemów azylowych i wsparcie dobrowolnego współdziałania na zasadzie solidarności między państwami członkowskimi.
W odniesieniu do ciągłego napływu nielegalnych imigrantów z południowego brzegu Morza Śródziemnego, co może się nasilać, Komisja uważa, że na ​​wspólną operację Hermes, koordynowaną przez Frontex, należy przeznaczyć dodatkowe środki pochodzące z państw członkowskich. Agencja Frontex będzie gotowa do udzielania wsparcia logistycznego i finansowego, by wspomagać zainteresowane państwa członkowskie w organizacji lotów powrotnych i delegować zespoły szybkiej interwencji na granicy, jeśli państwa zgłoszą takie zapotrzebowanie.
Ważną sprawą jest szybkie wzmocnienie kompetencji Fronteksu i wyposażenie tej agencji w bardziej skuteczne narzędzia. Zmienione rozporządzenie ustanawiające agencję Frontex powinno być w możliwie najkrótszym czasie przyjęte przez Radę i Parlament Europejski.
Służby UE przygotowują także specjalne projekty, które zostaną wkrótce uruchomione we współpracy z zainteresowanymi państwami, na początek z Tunezją i Egiptem. Celem jest wzmocnienie zdolności tych krajów do kontroli własnych granic - we współpracy z odpowiednimi organami - do zwalczania przestępczości zorganizowanej wpierającej przemyt migrantów i handel ludźmi, do ułatwienia readmisji i reintegracji społecznej i zawodowej, a także do identyfikacji i rejestracji migrantów przybywających na ich terytoria i traktowania takich osób zgodnie z międzynarodowymi standardami, poprzez oferowanie azylu tym osobom, które potrzebują ochrony międzynarodowej.
Środki takie stanowią natychmiastową reakcję na tę sytuację. Niemniej jednak musimy także realizować długoterminowe, zrównoważone programy. Wspólnie z moimi partnerami z Tunezji i Egiptu dyskutowaliśmy nad podjęciem ustaleń roboczych w różnych sprawach wchodzących w zakres partnerstwa na rzecz mobilności. Mogłyby one przybrać formę nowego podejścia UE, dostosowanego odpowiednio do konkretnych potrzeb każdego kraju, i przy uwzględnieniu ogólnej polityki zagranicznej UE wobec danego kraju.
Partnerstwo może obejmować wszystkie aspekty: ułatwienia wizowe, na pewnych warunkach i dla określonych grup osób, migrację zarobkową, zapobieganie nielegalnym przepływom migracyjnym, tworzenie systemów azylowych, readmisję, ochronę porządku publicznego, zawracanie osób do krajów pochodzenia itd. Wspólnie z ministrami spraw wewnętrznych obu tych krajów ustaliliśmy, że podejmiemy uzgodnienia robocze i rozpoczniemy dyskusje na temat możliwych wspólnych przedsięwzięć.
Jestem przekonana, że to spójne unijne podejście do polityki zagranicznej przyczyni się do stworzenia długoterminowego systemu rozwiązywania kwestii przepływów migracyjnych. I te oto wyjaśnienia doprowadziły mnie do sprawozdania pana posła Provery. Przewlekłe, długotrwałe konflikty i kryzysy humanitarne w regionach takich jak ten, o którym rozmawiamy, są istotnymi czynnikami napędzania migracji w wymiarze Południe-Południe i w kierunku UE. Nasze główne, ogólne wyzwania, takie jak migracja, w pełni potwierdzają ważne znaczenie wypracowania kompleksowego podejścia, w którym zostaną uwzględnione kwestie bezpieczeństwa, stabilności, zarządzania kryzysowego i rozwoju - łącznie.
Zgodnie z sugestią zawartą w sprawozdaniu takie podejście musi być oparte na ścisłym poszanowaniu praw człowieka, zwłaszcza w odniesieniu do praw migrantów. Szczególną uwagę należy zwrócić na sytuację grup słabszych społecznie. Podzielamy pogląd, że niezbędne jest wprowadzenie większej liczby długoterminowych, zrównoważonych programów współpracy z państwami trzecimi w zakresie migracji, mobilności i bezpieczeństwa w powiązaniu z propagowaniem demokracji, praworządności i dobrego rządzenia.
Podejście to, tak jak już powiedziałam, powinno być dostosowane do konkretnych potrzeb i uwzględniać sytuację każdego kraju. To kompleksowe podejście wpisuje się w inne procesy polityczne, na przykład powiązania kwestii bezpieczeństwa i rozwoju; jest o tym mowa zarówno w Europejskiej strategii bezpieczeństwa, jak i w Konsensusie europejskim w sprawie rozwoju.
Musimy zapewnić sobie możliwość wykorzystania pełnego zakresu środków politycznych i instrumentów, jakie mamy do dyspozycji w celu zwalczania ubóstwa, wprowadzenia systemów wczesnego ostrzegania i środków dyplomacji prewencyjnej, pomocy humanitarnej, reagowania na kryzys, wśród nich także sankcji, zarządzania kryzysowego i odbudowy po zakończeniu konfliktu oraz dążeń pokojowyche.
To sprawozdanie jest więc bardzo na czasie, ponieważ UE musi teraz przezwyciężyć kryzys. Ale jest to także okazja do rozpoczęcia czegoś nowego, możliwość wsparcia wspaniałych, nowych sił demokratycznych, które się pojawiają: w tych krajach, zwłaszcza w Tunezji, ale także w Egipcie, istnieje ogromna wola przeprowadzenia refom.
Globalne podejście do kwestii migracji, jako zewnętrzny wymiar polityki migracyjnej UE, musi być oparte na prawdziwym partnerstwie z państwami trzecimi. Jest o tym mowa w programie sztokholmskim i sztokholmskim planie działania, a my uwzględnimy kolejne inicjatywy w globalnym podejściu do kwestii migracji, które zostanie przedstawione jesienią tego roku. Celem jest określenie celów podejścia w sposób bardziej precyzyjny i strategiczny. Zostaną tam zaproponowanie priorytety, zasady i konkretne środki, ale także szerzej uwzględnione będą na przykład związek między migracją a rozwojem oraz między migracją a zmianami klimatycznymi.
Wiem, że wszyscy Państwo chcą przedyskutować różne aspekty. Jest to skomplikowana i bardzo trudna sprawa, której prawidłowa ocena wymaga wiele czasu i wysiłku. Pozostaje ona również pod bardzo silnym wpływem wydarzeń i zmienia się niemal z godziny na godzinę. Do tej pory Komisja starała się być konstruktywna i podchodzić do tej sprawy kompleksowo i wielostronnie. Czekam zatem na Państwa pytania.
Fiorello Provera
Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! To wstrząsająco aktualne sprawozdanie z inicjatywy własnej zostało sporządzone po raz pierwszy ponad rok temu w celu dokonania, w sposób pragmatyczny, zrównoważony i bez uprzedzeń politycznych czy ideologicznych, oceny zjawiska imigracji i jego przyczyn strukturalnych.
Chcieliśmy przeanalizować rolę polityki zagranicznej i jej zdolność do wywierania wpływu na głęboko zakorzenione przyczyny imigracji, oprócz humanitarnych lub powstających wskutek okoliczności nadzwyczajnych. Wojny, konflikty etniczne, trwałe zmiany klimatyczne, akty łamania praw człowieka, brak swobód obywatelskich i gospodarczych, endemiczna korupcja, brak instytucjonalnych przedstawicieli zajmujących się potrzebami obywateli, takich jak związki zawodowe, stowarzyszenia, partie polityczne: te wszystkie elementy mieszczą się w zakresie europejskiej polityki zagranicznej, a wraz z rozwiązaniem tych problemów zniknie wiele przyczyn skłaniających miliony ludzi do emigracji.
Żadna polityka współpracy na rzecz rozwoju nie może być w pełni skuteczna bez rozwiązania przyczyn braku stabilności w krajach pochodzenia imigrantów. Polega ona między innymi na współpracy regionalnej, zarówno z krajami ich pochodzenia, jak i krajami tranzytowymi, między innymi prowadzonej w formie umów dwustronnych. Milenijne cele rozwoju są bardzo ambitne, ale na pewno nie zostaną osiągnięte bez stabilności politycznej i bez stosowania skutecznych mechanizmów zapobiegania konfliktom i utrzymania pokoju. Globalny zasięg tej polityki i jej holistyczne podejście wymaga jasnych koncepcji i znacznych środków finansowych, które trudno zdobyć teraz, w czasie kryzysu.
Dlatego wskazana jest koordynacja działań Unii z działaniami podejmowanymi przez inne potęgi światowe, takie jak Stany Zjednoczone, by uniknąć podwójnego finansowania w tych samych obszarach lub rozproszenia środków finansowych, jak to często bywało w przeszłości. Do reagowania na zjawisko o zasięgu ogólnoświatowym konieczna jest globalna polityka. Musimy doprowadzić do rozwoju demokracji i dobrego rządzenia w krajach pochodzenia imigrantów, poprzez udostępnianie naszych wartości i doświadczenia.
W ramach Europejskiej polityki sąsiedztwa powinniśmy oferować program gospodarczy, który może przyczynić się do wzrostu poziomu zatrudnienia i rozszerzenia porozumień handlowych stymulujących rzeczywisty rozwój gospodarczy zgodnie z prawami rynku. Komisarz Füle i wysoka przedstawiciel, baronessa Catherine Ashton zwrócili uwagę, za pomocą hasła "więcej za więcej”, na koncepcję uzależnienia pomocy od spełnienia warunków, czyli nagradzania krajów najaktywniej podejmujących reformy demokratyczne i działania na rzecz poszanowania praw człowieka. Jest to zgodne z naszymi wartościami europejskimi, skuteczne z punktu widzenia rozwoju i - pozwolę sobie dodać - że moralnie uczciwe wobec podatników.
Chciałbym na zakończenie powiedzieć, że europejska polityka w zakresie kierowania dużymi przepływami migracyjnymi powinna iść w parze z akceptacją koncepcji "podziału obciążeń”, zgodnie z obowiązkiem państwa solidarności wynikającym z art. 80 Traktatu, ponieważ żadne państwo samodzielnie nie poradzi sobie z nadzwyczajną sytuacją o tak ogromnej skali.
I wreszcie, dziękuję pani komisarz Malmström za wsparcie udzielone w odniesieniu do niektórych czy też wielu punktów w tym sprawozdaniu, i mam nadzieję, że Europa naprawdę może podejmować wspólnie z Włochami działania związane ze zjawiskiem, które ma wymiar międzynarodowy i dotyczy każdego z nas.
Corina Creţu
Pani Przewodnicząca! Chciałabym rozpocząć od podziękowania sprawozdawcy za owocną współpracę podczas przygotowywania tego sprawozdania.
W związku z tym szczególnym zagadnieniem, nad którym dziś debatujemy, chcę zwrócić uwagę, że exodus mieszkańców z regionu śródziemnomorskiego nie jest tylko problem państw tego regionu, ponieważ obowiązek rozwiązania tej pilnej sytuacji humanitarnej ma cała Unia Europejska. Jest to sytuacja szczególna, której nie spodziewaliśmy się w czasie, gdy powstawało do sprawozdanie. Zdaniem Komisji Rozwoju sprawą o pierwszorzędnym znaczeniu jest zajęcie się tą sytuacją humanitarną i zapewnienie pomocy uchodźcom. Nie możemy jednak zaakceptować proponowanych rozwiązań o bardzo populistycznym charakterze, w postaci obietnicy złożonej obywatelom Lampeduzy, że imigranci zostaną usunięci w ciągu 60 godzin. Wprawdzie później zorganizowano ich ewakuację do regionu znajdującego się na kontynencie, ale po tym, jak regiony docelowe odmówiły zgody na stworzenie obozów, rozpoczęła się repatriacja.
Uważam za niedopuszczalne, że Francja i Niemcy odmówiły przyjęcia niektórych uchodźców, a włoski minister spraw wewnętrznych grozi wydawaniem zezwoleń na pobyt czasowy, co pozwoliłoby tysiącom imigrantów przemieszczać się po całej Unii Europejskiej. To nie są konstruktywne ani integracyjne reakcje zgodne z zobowiązaniami państw członkowskich. Ani egoizm, ani wymuszona solidarność nie należą do wartości, na których została zbudowana Unia Europejska. W związku z tym uważam, że musimy dążyć na tyle stanowczo, na ile jest to możliwe, do dialogu i współpracy w celu określenia wspólnych rozwiązań tego poważnego problemu.
Franziska Keller
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych - Pani Przewodnicząca! Migracja ma miejsce nie tylko z każdego miejsca do Europy. W rzeczywistości największe przepływy migracyjne obserwuje się poza Europą, w krajach lub regionach położonych na innych kontynentach.
Obecnie w Pakistanie i Syrii znalazło schronienie najwięcej imigrantów - nie powinniśmy o tym zapominać. Przyczyn migracji jest wiele: wojny, konflikty, ubóstwo, dyskryminacja, przemoc i prześladowania, sytuacja rodzinna, zmiany klimatyczne i wiele innych. Powinniśmy zająć się tymi kwestiami i podejmować raczej działania mające na celu eliminowanie czynników wypychających, a nie ukierunkowywać działania na samych migrantów. Do zwalczania tych czynników wypychających potrzebna jest dobra polityka na rzecz rozwoju, i w tym wypadku uzależnienie jej od spełnienia określonych warunków wiele nie pomoże.
Musimy zweryfikować politykę, która działa wbrew naszym celom rozwojowym - zdarza się, że tak się dzieje polityce handlowej i rolnej. Ale musimy także mieć dobrą politykę na rzecz demokracji i propagowania praw człowieka. Dawniej Wspólnota i państwa członkowskie współpracowały z państwami trzecimi w zakresie powstrzymywania migrantów, a nie ochrony praw człowieka. Komisja już wcześniej negocjowała umowę z Libią o wsparcie i pomoc dla tego kraju, żeby Kadafi powstrzymał imigrantów. Teraz jest czas, żeby to zmienić. Jestem bardzo zadowolona, słysząc, że podzielają Państwo moją opinię, że musimy pilnie zmienić podejście na oparte w większym stopniu na prawach człowieka. Nie powinniśmy zapominać, że stabilność nie jest jedyną sprawą, której ludzie pragną i potrzebują. Stabilność bez demokracji nie jest sposobem na zrównoważoną przyszłość. Stabilność plus ubóstwo nie oferują żadnych perspektyw. Stabilność jest ważna, ale nie tylko ona się liczy.
Nie wolno nam zamykać drzwi przed tymi nielicznymi imigrantami na całym świecie, których droga prowadzi do Europy. Potrzebny jest nam wspólny system azylowy, który zapewnia skuteczną ochronę potrzebującym, i musimy zapewnić ochronę migrantom z obszarów dotkniętych konfliktami. Musimy stworzyć możliwość sprawiedliwego dostępu do legalnej migracji, ponieważ wówczas migranci będą mogli korzystać z odpowiednich praw socjalnych. Musimy znaleźć sposób na ochronę migrantów przemieszczających z przyczyn spowodowanych klimatem, ponieważ są oni zmuszeni do migracji ze względu na zmiany klimatyczne. Musimy również zweryfikować naszą politykę wizową i graniczną pod kątem przestrzegania praw człowieka.
Nie powinniśmy bać się imigrantów. Są to ludzie tacy sami jak my, często w wielkiej potrzebie, poszukujący lepszego życia, pokoju i dobrobytu. Czy nie po to została ustanowiona Unia Europejska?
W związku z tym pytam Komisję: czy zostanie wprowadzony wspólny system azylowy? Co się stało z rozporządzeniem w sprawie niebieskiej karty? W jaki sposób Komisja zapewni, żeby art. 208 traktatu lizbońskiego, a mianowicie zasada nienaruszania naszych celów współpracy na rzecz rozwoju, był w pełni stosowany?
Mario Mauro
Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Dziękuję przede wszystkim za pracę związaną z opracowaniem tego pakietu środków, który w moim przekonaniu jest sygnałem politycznym świadczącym wyraźnie o tym, że ten problem nie jest wyłącznie problemem Malty, Włoch czy też Hiszpanii, lecz jest to problem europejski.
W moim przekonaniu jest to: odwołanie do solidarności między państwami członkowskimi i europejskiej polityki sąsiedztwa, przejaw dążenia do zapewnienia odpowiedniego finansowania na rozwiązanie kryzysu humanitarnego, pomoc, repatriację i szkolenia, do interwencji w sprawach osób ubiegających się o azyl, do opracowania programu, który umożliwi przełamanie impasu, ważne odniesienie do dyrektywy 2001/55/WE i do wzmocnienia operacji Hermes. Te wszystkie elementy naprawdę świadczą o europejskim dążeniu do położenia kresu apatii i utrzymującemu się od wielu miesięcy brakowi spójności.
Jednocześnie pozwolę sobie wyjaśnić, co przede wszystkim jest przedmiotem naszych obaw. Nie chodzi nam przede wszystkim o 20 tysięcy osób, które przybyły na Lampeduzę. Niepokoją nas polityczne aspekty tego wydarzenia. Na przykład wydarzenia, które miały miejsce w 1989 roku w związku z implozją systemu wschodniego i upadkiem komunizmu, przyczyniły się do ogromnych obciążeń między innymi dla Niemiec i Austrii, ale potem te państwa spotkały się z europejską solidarnością. Podjęto próbę politycznej reakcji na to wyzwanie i zaproponowano plan, w wyniku którego nastąpiła integracja wielu państw i narodów, teraz reprezentowanych na tej sali.
Nie oczekujemy wiele. Nie ma żadnych podstaw dla integracji regionu Morza Śródziemnego, ale istnieją podstawy dla polityki sąsiedztwa, która w końcu powinna zasługiwać na tę nazwę, dla europejskiej strategii euro-śródziemnomorskiej, która w końcu powinna zasługiwać na tę nazwę. O to właśnie prosimy Europę. Wierzę, że w tym, co Pani tu powiedziała właśnie o to chodziło.
W związku z dyrektywą 2001/55/WE chciałbym na przykład prosić o to, żeby - oprócz odwoływania się do niej, tak jak to Pani zrobiła - Komisja przedstawiła Radzie rzeczywisty wniosek , który powinien być przyjęty przez Radę większością kwalifikowaną. Państwa europejskie powinny raz na zawsze zrozumieć, że ​​problem imigrantów jest problemem europejskim, i że ​​problem ochrony imigrantów jest problemem europejskim, że już nie możemy tych problemów ignorować.
Juan Fernando López Aguilar
Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz! Uczestniczyłem również w ostatniej debacie na tej Sali, dotyczącej właśnie tego zagadnienia, i mogę tylko ubolewać, że ponieważ jedynie niektóre z propozycji zgłoszonych podczas tej debaty zostały wzięte pod uwagę, teraz mamy te liczby i sytuacje, których jesteśmy dziś świadkami, w szczególności na Lampeduzie.
Zdajemy sobie sprawę z pomocy pani Malmström i starań, które podejmuje jako komisarz odpowiedzialna za sprawy wewnętrzne, w celu wzmocnienia Europejskiego Funduszu Granic Zewnętrznych, Europejskiego Funduszu Powrotu Imigrantów oraz Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców oraz oczywiście działalności Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
Niemniej jednak ten kryzys w rejonie Morza Śródziemnego jasno dowodzi, że problemem jest nie tylko wiarygodność, ale też możliwość realizacji wspólnej europejskiej polityki imigracyjnej, która ma służyć tworzeniu przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, zgodnie z art. 67 do 89 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Rezultat jest taki, że ta ambitna, sprzyjająca transformacji europejska polityka zagraniczna, która stawia pod znakiem zapytania możliwość realizacji strategii śródziemnomorskiej, tego stowarzyszenia na rzecz regionu Morza Śródziemnego, w szczególności przyczynia się do humanitarnych skutków i przyznaje Europie znaczącą rolę w zajmowaniu się konsekwencjami o charakterze humanitarnym, do których przyczyniają się wysiedleńcy, potencjalni azylanci i uchodźcy.
W związku z tym należy raz jeszcze podkreślić, że jednym z celów tej debaty powinno być przełamanie raz na zawsze impasu w sprawie pakietu azylowego; zwrócenie uwagi potrzebę wdrożenia zgodności z dyrektywy 2001/55/WE w sprawie środków dla wysiedleńców i zapewnienia jej przestrzegania, w przypadku kryzysów humanitarnych i na wypadek masowego, nieprzewidzianego napływu emigrantów. Poza tym należy również, i to przede wszystkim, stworzyć politykę solidarności, oprócz dyrektywy i wykraczającą poza jej zakres, by wprowadzić w życie tę klauzulę solidarności, która została ponownie zapisana w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i powinna być stosowana w sytuacjach takich, jak ta obecna.
W istocie musimy być świadomi, że ani Włochy, ani Hiszpania, ani Grecja, ani żadne inne państwo śródziemnomorskie nie ma możliwości rozwiązania tego rodzaju problemów samodzielnie.
Jestem ponadto zaskoczony, że nikt nie zaapelował o uruchomienie art. 5 tej dyrektywy, w celu zastosowania tej klauzuli solidarności zgodnie z Traktatem, ani też nikt nie wystąpił z takim żądaniem. Nie ulega wątpliwości, że powinniśmy wykorzystać tę okazję, aby zapewnić godną i życzliwą reakcję na problem, który jest, tak jak kwestie dotyczące Morza Śródziemnego, wyraźnie problemem europejskim.
Cecilia Wikström
Pani Przewodnicząca! Słyszymy, że wiele osób obawia się dziś migracji. Ludzie po prostu boją się masowej imigracji do Europy po poważnych wydarzeniach w Afryce Północnej, które miały miejsce w ostatnim czasie. Z całą pewnością po nich nastąpi wzrost przepływów migracyjnych. Przepływy już się rozpoczęły i na pewno będą trwać w dalszym ciągu. Jest nieuniknione, że ludzie będą uciekać przed niestabilnością i przemocą, w szczególności w obecnej sytuacji w Libii. Do tej pory jednak przepływy migracyjne miały raczej charakter horyzontalny niż wertykalny i następowały przede wszystkim w Tunezji i Egipcie, ale wiele tysięcy osób przybyło również na małą włoską wyspę, Lampeduzę, i ta sytuacja naprawdę wystawia na próbę solidarność między naszymi państwami członkowskimi. Z niepokojem należy stwierdzić, że państwa członkowskie UE do tej pory nie zdały egzaminu z solidarności i jak się zdaje nie są gotowe stanąć w zwartym szeregu w tych trudnych czasach.
Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy uważa, że teraz najważniejsze jest wdrożenie dyrektywy w sprawie azylu, reakcją późniejszą natomiast - przygotowanie wspólnej europejskiej polityki azylowej zasługującej na tę nazwę. Stworzy się w ten sposób okazję do tymczasowego wstrzymania procesu przekazywania osób ubiegających się o azyl na mocy rozporządzenia Dublin II, gdy państwo członkowskie, niezależnie od przyczyny, ponosi nadmierne obciążenia. Z solidarnością wiąże się również odpowiedzialność. Każde państwo członkowskie musi teraz przestrzegać dyrektywy i stosować jej przepisy, które mają na celu zharmonizowanie ochrony uciekających ludzi, a do 2012 roku należy stworzyć trwały europejski system azylowy. Zobowiązaliśmy się do realizacji tego celu i z tego zobowiązania musimy się wywiązać, i zrobić to w duchu solidarności, poszanowania zobowiązań międzynarodowych na rzecz wspólnego bezpieczeństwa i zapewnienia wszystkim stabilności.
Jean Lambert
w imieniu grupy Verts/ALE - Pani Przewodnicząca! Bardzo się cieszę, że pani komisarz przypomniała nam, że w znacznej mierze przepływy mają miejsce w obrębie regionu Afryki Północnej. Według szacunkowych danych Biura UNHCR Libię opuściło już ponad 400 tysięcy osób. Jest to informacja, którą niektórzy nasi posłowie, po wysłuchaniu wcześniejszej debaty na temat dyrektywy w sprawie procedur, powinni dobrze zapamiętać: większość ludzi przemieszcza się w obrębie Afryki Północnej.
Jesteśmy bardzo zadowoleni ze wsparcia Biura UNHCR i innych organów w udzielaniu pomocy tym wysiedleńcom. Niemniej jednak wyrażono wiele uzasadnionych obaw w związku z presją na Maltę i Lampeduzę. Ta sprawa jest bardzo ważna, ale nie można jej porównać z tym, co dzieje się w Tunezji i Egipcie. Coraz większy niepokój budzą jednak losy nieletnich - pozostawianych bez opieki lub oddzielanych od rodzin przy przyjeździe. Istnieją obawy, że nie otrzymują oni odpowiedniego wsparcia bądź są niewłaściwie identyfikowani. Mamy nadzieję, że Komisja zajmie się ich sytuacją, a także sytuacją innych osób wymagających szczególnego traktowania w tych okolicznościach.
Z zadowoleniem przyjmujemy także gotowość do rozważenia zastosowania dyrektywy w sprawie ochrony tymczasowej. Czy pani komisarz mogłaby przedstawić pokrótce kryteria, które będzie brać pod uwagę w ocenie, czy takie zalecenie przedstawić?
Rui Tavares
Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz! Uchodźcy na Lampeduzie znajdują się w okropnych warunkach, bez jedzenia i dostępu do urządzeń sanitarnych, w warunkach naprawdę nieludzkich. Ośrodek detencyjny jest obecnie zamknięty, nie mają do niego dostępu przedstawiciele organizacji pozarządowych, dziennikarze ani przypuszczalnie nawet posłowie parlamentu. Włoska Rada ds. Uchodźców domaga się, żeby tym uchodźcom przyznać tymczasową ochronę zgodnie z przepisami dyrektywy 2001/55/WE, a Pani taki wniosek zatwierdziła, Pani Komisarz. Dziękuję za tę interwencję, ponieważ ten wniosek był kompleksowy i miał szeroki zakres. Są sprawy, co do których się zgadzamy, i takie, z którymi się nie zgadzamy. Można jednak nazwać po imieniu przyczynę blokowania takich kompleksowych działań: jest to hipokryzja państw członkowskich.
Nadmieniła Pani, Pani Komisarz, o osiągnięciu porozumienia w procedurze współdecyzji w sprawie przesiedlenia. Jako sprawozdawca mogę powiedzieć, że Parlament jest gotów przeanalizować każdą koncepcję, którą przedstawi Rada. Czekamy jednak już półtora roku i dotąd nie słyszeliśmy o żadnej koncepcji dotyczącej przesiedlenia. Na tym polega hipokryzja państw członkowskich, które pozwalały pułkownikowi Kadafiemu latami udawać, że sprawa uchodźców i imigrantów nie istnieje, a w tym samym czasie sprzedawały mu broń. Dlatego też wszystkie te rozmowy na temat braku obecnie środków to także przejaw hipokryzji w pełnym tego słowa znaczeniu. Tylko w 2009 roku państwa Unii Europejskiej zarobiły 343 milionów euro na sprzedaży broni pułkownikowi Kadafiemu, a kwota, którą początkowo udostępniły na pokrycie kosztów przyjmowania uchodźców opuszczających kraje wskutek arabskich rewolucji wynosiła 3 miliony euro - sto razy mniej. Myślę, że ta różnica mówi sama za siebie.
Mara Bizzotto
Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Na Lampeduzę przybyły dziesiątki tysięcy osób z Afryki Północnej, a ta wyspa nigdy nie zdoła ich przyjąć. Tygodniami do Włochy kierowały się setki łodzi z nielegalnymi imigrantami. Jeśli nie zareagujemy wspólnie, jeśli UE nie zareaguje, fala migracyjna osób wysiedlonych będzie napływać w dalszym ciągu.
Nielegalni imigranci, którzy przybyli w ostatnich miesiącach, muszą być odesłani do ich krajów, nie ma innego rozwiązania. Rząd włoski, z wyjątkiem kilku słów, które usłyszał na temat solidarności, został pozostawiony sam z problemem tego biblijnego exodusu o nieprzewidywalnej skali, z którym ma sobie radzić we własnym zakresie.
Gdzie jest Europa? Bruksela do tej pory się ukrywa; moi współobywatele nie mogą już dłużej znieść tego niegodziwego zachowania. Europa opuściła Włochy i pozostawiła je własnemu losowi w obliczu bezprecedensowego zagrożenia. A przecież Europa powinna pomagać Włochom w zawracaniu nielegalnych imigrantów, ma również obowiązek wspierać wysiłki włoskiego rządu związane z niedopuszczeniem do dalszych wyjazdów tysięcy ludzi, głównie z Tunezji.
Libijscy uchodźcy to inna sprawa: Europa powinna wspierać Włochy w określaniu operacji i logistycznym zarządzaniu, ale przede wszystkim musi podejmować przedsięwzięcia w celu zapewnienia, by uchodźcy znajdowali schronienie we wszystkich państwach członkowskich. Obciążeń związanych z przyjmowaniem osób uciekających przed wojną nie mogą ponosić tylko Włochy. Nadszedł czas, aby przestać mówić. Unia Europejska musi zaznaczyć swoją obecność. Nie możemy się godzić na to, że Włochy są pełne nielegalnych imigrantów, podczas gdy Francja w tak niegodziwy sposób odmawia ich przyjęcia. Nielegalni imigranci powinny być zawracani do własnych krajów, natomiast wszystkie państwa członkowskie muszą teraz współuczestniczyć w przyjmowaniu uchodźców z Libii.
Philip Claeys
(NL) Pani Przewodnicząca! Wydarzenia, jakie obecnie obserwujemy na Lampeduzie, zostały już przewidziane i opisane w 1973 roku przez francuskiego pisarza, Jeana Raspaila, w jego proroczej powieści Obóz świętych. Jedyna różnica polega na tym, że rzeczywistość wyprzedziła literaturę.
Europa musi przejąć kontrolę nad tą sytuacją, zamiast po prostu pozwalać na jej rozwój. Z absurdem graniczy okazywanie najpierw zadowolenia ze zmiany reżimu w Tunezji i Egipcie, a potem przyjmowanie od razu migrantów en masse, czy też bardziej precyzyjnie, tzw. uchodźców z tych krajów. Każdy wie, że praktycznie nikt z przybywających na tych łodziach, które cumują na Lampeduzie, nie kwalifikuje się do uznania za uchodźcę politycznego. Mimo to tych ludzi wpuszcza się na terytorium Europy, a oni, przy wsparciu wszelkiego rodzaju dotowanych grup, handlarzy ludźmi i drogich prawników, będą rozpoczynać procedury, przeciągać je tak długo, jak tylko będzie to możliwe i, jeśli okaże się konieczne, zejdą do podziemia, jeżeli nie uzyskają statusu uchodźców.
Na podstawie obecnych wydarzeń można stwierdzić, że Frontex nie chroni granic zewnętrznych Europy, wobec przybyszów postępuje jak ni mniej, ni więcej komitet powitalny. Te łodzie powinny być zawrócone i eskortowane z powrotem do miejsca, z którego pochodzą, a prawdziwi uchodźcy powinni, w miarę możliwości, być przyjmowani we własnym regionie, a nie w Europie. Sprawą o podstawowym znaczeniu jest także dostosowane do potrzeb wielu współczesnych konwencji międzynarodowych.
Agustín Díaz de Mera García Consuegra
(ES) Pani Przewodnicząca! Chciałbym poruszyć przy okazji tej debaty podstawową kwestię: sytuacji nadzwyczajnej. Tych ludzi nie można pozostawić samym sobie.
Główną przyczyną problemu jest, jak wszystkim wiadomo, niestabilna sytuacja w Tunezji i Egipcie oraz wojna w Libii. Niestety nie wiadomo, ile czasu to wszystko potrwa, przypuszczalnie niepokojąco długo. Musimy więc zdecydować, w jaki sposób możemy wykorzystać naszą wspólną politykę do zarządzania sytuacjami nadzwyczajnymi, ponieważ same się nie rozwiążą.
Moim zdaniem - Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz - solidarność z ofiarami i solidarność z państwami przyjmującymi oraz regionami musi być dla nas sprawą o pierwszorzędnym znaczeniu.
Dysponujemy instrumentami, których nie stosujemy prawidłowo. Mamy cztery fundusze. Pani komisarz Malmström powiedziała nam wyraźnie i stanowczo o kwotach, które wydają mi się uderzająco śmieszne. Mówiła o 30 milionach euro, 25 milionach euro na wniosek itd. Jednak nasze cztery fundusze: Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców, Fundusz Powrotu Imigrantów, Fundusz Granic Zewnętrznych oraz Funduszu na rzecz Integracj mają łączny budżet wynoszący prawie 3 miliardów euro, który został przewidziany w perspektywie finansowej.
Pani Komisarz Malmström! Wydaje mi się, że fundusze te powinny być używane w sytuacjach nadzwyczajnych, ponieważ musimy mieć możliwość korzystania z nich i ich modyfikacji. Nasze ograniczenia we współpracy i solidarności wynikają ze słabości, którą wykazała Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej w związku z operacją Hermes. Pojawianie się coraz większej liczby ludzi uciekających przed wojną i w desperacji ratujących się ucieczką świadczy o skali tych ograniczeń. Ci ludzie nie poradzą sobie sami.
Kto może temu zaradzić? w Unii Europejskiej panuje solidarność niezbędna do sprostania wymogom wynikającym z tej nadzwyczajnej sytuacji w czasie rzeczywistym.
Ana Gomes
(PT) Pani Przewodnicząca! Sprawozdanie pana posła Provery nie mogło się pojawić w trudniejszych czasach. Tunezja i Egipt, kraje borykające się z ogromnymi problemami gospodarczymi, przyjęły już ponad 400 tysięcy uchodźców z Libii. Tymczasem rządy państw europejskich siedzą z założonymi rękoma i ignorują 20 tysięcy osób stłoczonych na Lampeduzie w nieludzkich warunkach. W związku z rewolucjami w Afryce Północnej powstała sytuacja, w której państwa członkowskie Unii Europejskiej powinny tym bardziej poczuwać się do wypełniania obowiązków humanitarnych polegających na przyjmowaniu uchodźców, a także stworzyć nową politykę migracyjną opartą na solidarności i innych podstawowych wartościach i zasadach Unii Europejskiej. Polityka zamkniętych drzwi, w formie zwiększonych kontroli w portach Afryki Północnej, patroli na Morzu Śródziemnym, a nawet stosowania nieco brutalniejszych metod, na przykład elektrowstrząsów, i zmuszania imigrantów do powrotu, stosowana przez niektóre państwa członkowskie w ciągu ostatnich kilku lat wobec sąsiadów znad Morza Śródziemnego, przypuszczalnie powstrzymała niektórych imigrantów przed przybyciem do Europy. Efekt ten osiągnięty został jednak skandalicznie wysokim kosztem: praw migrantów i uchodźców przymusowo zawracanych do krajów, gdzie istnieje reżim, taki jak reżim Kadafiego.
Obecna sytuacja nadzwyczajna wymaga przyjęcia wspólnego systemu azylowego z podziałem obowiązków i zastosowania tymczasowego mechanizmu ochronny oraz stworzenia o wiele większej oferty w zakresie przesiedlenia. Potrzebujemy nowej strategii dotyczącej migracji, w której zostaną uwzględnione pierwotne przyczyny tego zjawiska, takie jak na przykład ubóstwo, dyskryminacja, konflikty i represje polityczne. W przeciwnym razie handlarze zawsze zdołają znaleźć alternatywne trasy. Propagowanie poszanowania praw człowieka, demokracji i zrównoważonego rozwoju musi się zatem stać prawdziwym priorytetem strategicznym w polityce zagranicznej Unii Europejskiej i w programach na rzecz rozwoju regionu Morza Śródziemnego i obszarów poza tym regionem.
Sonia Alfano
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Sytuacja nadzwyczajna jest źródłem poważnych wniosków dla europejskiej polityki azylowej i imigracyjnej. Po raz kolejny stało się oczywiste, że ​​UE nie ma ram prawnych i operacyjnych umożliwiających radzenie sobie z nadzwyczajnymi, ale przecież nie niemożliwymi do przewidzenia wydarzeniami, takimi jak te, które miały miejsce w ciągu ostatnich miesięcy w Afryce Północnej.
Lampeduza, Włochy i Włochy Południowe ponoszą koszty tych błędów, ale najwięcej płacą za nie uchodźcy, traktowani w tak nieludzki sposób. Mimo postanowień art. 80 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz zasady solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności, wszystkie państwa w rzeczywistości troszczą się tylko o własne sprawy, a postawa Francji, która graniczy z Włochami, jest nie do przyjęcia w obecnym europejskim scenariuszu. W związku z tym wzywam Komisję do rozważenia ewentualnego zażądania wyjaśnień od rządu francuskiego.
W ciągu wielu lat UE zawarła umowy z państwami trzecimi rządzonymi przez dyktatury, finansowała ich działalność i przedkładała interesy gospodarcze ponad wymogi dotyczące demokracji. Europa milczy w sprawie libijskich nalotów: czy również zamierza milczeć w obliczu dramatycznej sytuacji w obozach namiotowych dla uchodźców?
Oczywiście wszyscy jesteśmy zgodni, że nie możemy układać się pułkownikiem Kadafim, chociaż jeszcze kilka miesięcy temu nie słyszałam żadnych sprzeciwów wobec umowy Włoch z Libią, która doprowadziła do tego, że kwestie imigracji rozstrzyga się w sposób skrajnie nieludzki. Teraz przewodniczący Berlusconi próbował w ten sam sposób postąpić z Tunezją, oferując pieniądze. Być może jednak nowy rząd tunezyjski wyciągnął wnioski.
Niemniej jednak, czy się nam to podoba czy nie, obowiązek podjęcia działań mają UE i 27 państw członkowskich, pamiętając, że sprawami nadrzędnymi są międzynarodowa solidarność i ochrona praw człowieka. W związku z tym mam nadzieję, że Komisja Europejska najszybciej jak to możliwe wystąpi z wnioskiem o uruchomienie procedury postępowania w sytuacjach nagłych, o której mowa w dyrektywie 2001/55/WE w sprawie tymczasowej ochrony, i że ten wniosek zostanie przyjęty przez Radę w najbliższej przyszłości, ponieważ w przeciwnym razie to nie będzie miało żadnego sensu.
Apeluję również o wysłanie delegacji parlamentarnej, nie delegacji grup politycznych, do Lampeduzy w celu sprawdzenia, czy imigranci przebywają w warunkach humanitarnych i czy przestrzega się zasady non-refoulement.
Malika Benarab-Attou
(FR) Pani Przewodnicząca! To sprawozdanie ma charakter delikatny. Muszę jednak skrytykować jego tytuł. Sformułowanie "ruchy migracyjne” nadaje mu wydźwięk sugerujący, że imigranci są jak towary lub najeźdźcy.
Są to historyczne czasy dla ludności z południowego brzegu Morza Śródziemnego i dla nas, ale strach przed masową imigracją powstrzymuje Unię Europejską i państwa członkowskie przed stworzeniem nowej dynamiki.
Ruchy demokratyczne, jakie mają ostatnio miejsce na Południu, pomogły nam uświadomić sobie istniejące sprzeczności. Po raz kolejny dowiodły, że brakuje spójności i wizji w naszej przestarzałej, oderwanej od rzeczywistości polityce współpracy. Najwyższy czas, żeby Unia Europejska wprowadziła politykę migracyjną zgodną z naszymi wartościami, politykę, w której uznaje się, że żyjemy w świecie, gdzie ludzie są mobilni, w świecie, gdzie ludzie się przemieszczają.
Prowadzenie dalszych dyskusji na temat migracji nie ma najmniejszego sensu i stoi w sprzeczności z naszymi wartościami humanitarnymi. Jeśli my, Europejczycy, chcemy odgrywać główną rolę na świecie, to musimy zmienić istniejące podejście i dążyć do utworzenia Unii dla Śródziemnomorza opartej na solidarności; nie możemy zrobić tego bez zmiany polityki mobilności ani tak zwanej dzisiaj polityki migracyjnej. Musimy sprostać oczekiwaniom narodów z Południa.
Strach przed imigracją nie może już wyznaczać kierunku naszej polityki. Wzmocnienie kontroli na granicach nie może już być naszą główną motywacją we wdrażaniu umów o współpracy, tak jak to było w przypadku Libii.
Musimy dokonać przeglądu warunków koniecznych do podpisania wszelkich umów w sprawie przepływu osób w związku z umowami o readmisji, pod względem poszanowania praw człowieka. Nasze działania wciąż charakteryzuje podejście do mobilności oparte na kwestiach bezpieczeństwa, a to jest sprzeczne z naszymi wartościami i wymogiem zapewnienia ochrony ludności. Skandaliczne stanowisko przyjęte przez Pana Berlusconiego i Pana Guéanta należy zdecydowanie potępić.
Pani Komisarz! Jakiego rodzaju politykę musimy przyjąć w celu ustanowienia prawdziwej Unii dla Śródziemnomorza świadczącej o naszej solidarności z narodami Południa, które dziś czują się przez nas lekceważone?
Marie-Christine Vergiat
(FR) Pani Przewodnicząca! Konfederacyjna Grupa Zjednoczonej Lewicy Europejskiej - Nordycka Zielona Lewica nie będzie głosować za przyjęciem tego sprawozdania. To prawda, że zawiera ono kilka pozytywnych aspektów, ale ciągle przeczą im praktyki stosowane przez niektóre państwa członkowskie, między innymi przez mój kraj.
W sprawozdaniu nie uwzględnia się, że migracja to przede wszystkim przepływy z Południa na Południe. Jeśli się tego nie przyjmie do wiadomości, to w konsekwencji nastąpi wzrost napięcia i wiele z tych krajów jeszcze głębiej pogrąży się w ubóstwie.
To prawda, że ​​Unia Europejska nie może pomieścić wszystkich ubogich ludzi z całego świata, ale nie ma też żadnego niebezpieczeństwa, że będzie to tego zmuszona, liczby są tego dowodem, niezależnie od niektórych alarmistycznych głosów. Unia Europejska nie może pomieścić wszystkich ubogich ludzi z całego świata, ale powinna wnosić swój wkład proporcjonalnie do swego bogactwa, swoich potrzeb i szkód, które wyrządziła i które wciąż wyrządza niektóre jej przedsiębiorstwa dopuszczające się grabieży zasobów tych krajów. To sprawozdanie jest zgodne z koncepcją Europy-twierdzy skoncentrowanej na sobie, wbrew własnym interesom, zwłaszcza demograficznym.
Nie, Unia Europejska niczego nie nauczyła się w związku z rewolucją, która ma miejsce w krajach arabskich. Nie wykazuje solidarności. W ciągu kilku dni Tunezyjczycy przyjęli ponad 100 tysięcy uchodźców z Libii i zapewnili im schronienie we wzorowych warunkach. Nie, Pani Komisarz, dyskusje w Europie nie są dostosowane do problemów świata. Będą jedynie pożywką dla ksenofobicznej polityki niektórych państw członkowskich, i nad tym ubolewam.
Mario Borghezio
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Przede wszystkim chciałbym podziękować Pani komisarz Malmström za wytężoną pracę, którą wykonuje tydzień po tygodniu, w związku z tą epokową katastrofą, w formie, w jakiej występuje.
Wyrażono opinie, i to nie tylko w tej Izbie, próbując umniejszyć i zbagatelizować problem, z którym muszą zmierzyć się nasz rząd, nasz kraj i nasz naród. Ta sytuacja była i jest w dalszym ciągu nadzwyczajna - pod względem humanitarnym i nie tylko - o wyjątkowej skali. Wierzę, że nasz rząd, a zwłaszcza nasi obywatele, zaprezentowali się dobrze międzynarodowej opinii publicznej. Mieszkańcy Lampeduzy zachowywali się wspaniale, najpierw przyjmując imigrantów, a następnie pomagając im z własnej kieszeni, ale potem w pewnym momencie powiedzieli "nie możemy już tego dłużej robić”, bowiem oprócz dyskusji na temat praw człowieka, które każdego dnia prowadzimy na tej sali, musimy również brać pod uwagę prawa narodów, między innymi prawo do zachowania tożsamości, do swojej działalności i, oczywiście, do życia bez groźby inwazji.
Wśród imigrantów są także imigranci nielegalni, przestępcy zwolnieni z więzienia. Budzi to uzasadnione obawy w państwach, które muszą ich przyjąć. Ponadto, gdy migracja przybiera skalę- powtarzam - inwazji, musimy z tym problemem się zmierzyć.
Jesteśmy w stu procentach z naszymi obywatelami, bezwarunkowo. Unia Europejska musi zdać sobie z tego sprawę, Pani Komisarz. Oprócz praw człowieka istniej nasze prawa, prawa ludności miejscowej. Z tego powodu w pełni popieramy wysiłki, które włoski rząd podejmuje właśnie teraz w Tunezji, ponieważ w porównaniu do skromnych liczb podanych przez panią komisarz włoski rząd oferuje Tunezji bardzo wiele. Robimy dużo i mamy nadzieję, że osiągniemy wymierne rezultaty.
Musimy jednak przejść od słów do czynów, a Frontex nie robi tego, co należy, żeby położyć kres tym ruchom, a one kompromitują region Morza Śródziemnego i Unię Europejską, która jest częściowo za to odpowiedzialna. Dlatego właśnie mówię: trzeba położyć kres handlowi ludźmi, i opowiadam się za planem Marshalla dla tych krajów.
Andreas Mölzer
(DE) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz! Dobrze wiadomo, że ludzie z przeludnionych, słabo rozwiniętych krajów każdego dnia ryzykują życiem, ponieważ UE, z jej pseudohumanitarnymi koncepcjami, nie powiedziała jasno, że zasady, które odnoszą się do migrantów, nie są takie same jak te, które mają zastosowanie do uchodźców.
Zgodnie z konwencją genewską dotyczącą statusu uchodźców, uchodźcami są, jak wszyscy wiemy, ludzie, którzy na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywają poza granicami państwa, którego są obywatelami. Ta definicja nie ma jednak zastosowania do znacznej większości ludzi, którzy każdego dnia masowo przybywają do Europy. Niezależnie od sytuacji w krajach ojczystych chcą oni tylko znaleźć się w jakimś miejscu w UE - na ziemi w ich przekonaniu mlekiem i miodem płynącej - żeby tutaj spróbować szczęścia, zwykle tylko po to, żeby znaleźć się pod opieką naszych systemów socjalnych. Taki plan dla nich być może ma sens, ale my, jako posłowie do Parlamentu Europejskiego, musimy służyć interesom Europejczyków. Z pewnością nie polega to na stałym wspieraniu milionów osób migrujących z pobudek ekonomicznych, osób które z powodu braku wykształcenia i kwalifikacji odpowiadających potrzebom naszego rynku pracy na niewiele się nam przydadzą.
Takie działanie byłoby ogromną nieuczciwością wobec krajów, w szczególności takich jak Tunezja i Libia, które dopiero próbują uwolnić się od dyktatorskich reżimów i wstąpić na drogę wiodącą do demokracji i które będą musiały ze wszystkich sił odbudować własne państwa. Ci ludzie muszą pracować na rzecz rozwoju własnych państw.
Po upadku dyktatury Ben Alego Tunezja jest wolnym krajem. Tę sytuację również należy brać pod uwagę tutaj, w UE, podczas dyskusji na temat sposobów radzenia sobie z masowym napływem migrantów z Afryki Północnej. W związku z tym wszystkie osoby migrujące z pobudek ekonomicznych powinny, moim zdaniem, być odesłane z powrotem, jeszcze zanim dotrą do Europy. Nie należało im nawet pozwolić na przybycie na Lampeduzę, a unijna agencja Frontex powinna otrzymać od nas odpowiednie uprawnienia w celu dopilnowania, żeby tam się nie znaleźli.
Salvatore Iacolino
(IT) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Słyszeliśmy o wielu działaniach i inicjatywach, z pewnością pokrzepiających, a także zgodnych z wnioskiem delegacji włoskiej przedstawionym na spotkaniu, które odbyliśmy w zeszłym tygodniu, wspólnie z szefem delegacji włoskiej, z przewodniczącym Barroso: więcej solidarności, więcej środków, więcej konkretnych i bardziej zdecydowanych działań na Lampeduzie, Malcie i we wszystkich państwach narażonych na problem wyjątkowo silnej presji migracyjnej, który można rozwiązać jedynie poprzez zarządzanie europejskie.
Te dodające otuchy oświadczenia są oczywiście zgodne z naszymi przemyśleniami na temat zastosowania art. 5 dyrektywy 2001/55/WE. Mamy nadzieję, że tę sprawę można będzie przedstawić Radzie w zupełnie rozsądnym terminie. Spójniejsza europejska polityka sąsiedztwa, oparta na rezultatach i zasadzie pierwszeństwa regionów przygranicznych, które mogą przeznaczać środki na zapewnienie młodym ludziom pracy i możliwości rozwoju we własnym kraju. Lepszy i bardziej odpowiedni plan operacyjny dla agencji Frontex, która faktycznie okazała się użyteczna podczas przeprowadzania wspólnych patroli w czasie tej sytuacji nadzwyczajnej. Uważamy, że część poświęcona finansowaniu migracji stwarza możliwość dalszych działań w związku z wyjątkowym stanem rzeczy, z którego każdy z nas teraz w pełni zdaje sobie sprawę.
Pani Komisarz Malmström! Nie wspomnieliśmy o środkach wyrównawczych. Komisarza Hahna nie ma tu z Panią, a prawdopodobnie gdyby tu był, byłby pomocny. Przegląd funduszy strukturalnych, polityki, w której uwzględnia się sytuacje nadzwyczajne, zmniejszenie atrakcyjności, ,mniejsza atrakcyjność regionu Sycylii pod względem rybołówstwa i turystyki, z tytułu którego Lampeduza i Sycylia muszą otrzymać jakąś rekompensatę.
Sto pięćdziesiąt tysięcy Egipcjan wróciło do Libii, ale omawiany problem migracji na tym się nie kończy. Dlatego też musimy działać zdecydowanie, stosując silną i stanowczą politykę europejską, i mamy nadzieję, że i Pani, i Pan Przewodniczący Barroso zdołają opracować strategię w formie kompleksowego planu migracji. Nie możemy już dłużej czekać na zwiększenie środków i jesteśmy przekonani, że do końca tego miesiąca w Europie zostanie zaproponowany plan migracji, w interesie długo oczekiwanej solidarności, której w końcu chcemy doświadczyć w praktyce.
John Attard-Montalto
Pani Przewodnicząca! Przede wszystkim, kiedy słucham niektórych - nie wszystkich - wypowiedzi moich koleżanek i kolegów uczestniczących w debacie, stwierdzam, że odnoszą się do migracji jak do zjawiska, które obecnie nie istnieje, ale które dopiero będzie mieć miejsce.
Ale ludzka tragedia rzeczywiście rozgrywa się w czasie, kiedy my prowadzimy dyskusje na tej sali. Wielokrotnie powtarzamy, że możemy lub nie możemy się na to czy tamto zgodzić, ale co do jednego zgodzić się musimy, a mianowicie, że ta tragedia rozgrywa się u progu naszego domu - kilkaset kilometrów od południowej granicy Unii Europejskiej - ma miejsce właśnie teraz i będzie nadal przybierać coraz większe rozmiary. My natomiast w dalszym ciągu debatujemy, mimo że jest instrument
dyrektywa Rady 2001/55/WE - który zgodnie z zaleceniem Komisji może być uruchomiony przez Radę.
W jaki sposób będziemy mierzyć, czy napływ jest wysoki, niewysoki czy też wystarczająco wysoki, kiedy to wszystko się skończy? Unia Europejska musi podjąć decyzję, czy chce działać, czy reagować. Reagujemy, gdy coś się już dokonało. Nie zachowujmy się jak człowiek przeszłości. Bądźmy instytucją teraźniejszości.
Sarah Ludford
Pani Przewodnicząca! Efektywne zarządzanie, spójność, solidarność, odpowiedzialność - takie właśnie elementy mają stanowić fundament wspólnej unijnej polityki imigracyjnej UE. Porównajmy to z rzeczywistymi dokonaniami UE w ciągu ostatniego dziesięciolecia, które zasługują na trzy punkty w skali dziesięciopunktowej. To nie jest wina Komisji, która opracowała wiele rodzajów polityki i wniosków dotyczących przepisów prawa, lecz w głównej mierze - państw członkowskich. Nadszedł czas, żeby porzucić bierną i chaotyczną postawę, przejść do aktywnego, dobrze zarządzanego i dynamicznego działania. Może moglibyśmy skorzystać z doświadczeń takiego kraju, jak Kanada, a szczególnie jej polityki w zakresie legalnej migracji.
Moje własne państwo, Wielka Brytania, trzymało się z dala od wszelkich koncepcji wspólnej polityki. Ubolewam na tym, ale gdy tak wiele osób przesłuchiwanych w takich miejscach, jak Lampeduza mówi, że chce szybko przedostać się na Północ, często wskazując właśnie Wielka Brytanię, to nie przekonuje mojego kraju, który sam miał do czynienia z liczną imigracją, do zniesienia kontroli granicznych.
Wierzę w solidarność. Uważam, że do dyrektywy w sprawie ochrony tymczasowej należy odwołać się właśnie teraz. Zdecydowanie jednak wszystkie państwa członkowskie - te na Północy i te na Południu - muszą przyjąć odpowiedzialność w celu odpowiedniego wdrożenia prawa UE w zakresie przyjmowania migrantów i rozpatrywania wniosków o pomoc finansową i inne formy pomocy, a także w zakresie integracji i egzekwowania przepisów prawa pracy. Solidarność i odpowiedzialność muszą działać dwukierunkowo.
Hélène Flautre
(FR) Pani Przewodnicząca! Nie sądzę, byśmy mogli z jednej strony z zadowoleniem przyjąć rewolucję w Tunezji, a z drugiej strony - domagać się od tego państwa stosowania polityki kontroli granicznej, jaka obowiązywała w czasach dyktatury Ben Alego. Uważam, że powinniśmy przestać wywierać nacisk na rząd Tunezji, która ma do załatwienia wiele innych spraw dotyczących własnych uchodźców - jak zostało powiedziane - i nadzorowania prowadzonego procesu transformacji demokratycznej.
Sytuacja jest więc nowa i wyjątkowa, i my w związku z tym powinniśmy znaleźć odpowiednie rozwiązania, a jednocześnie okazać solidarność. Baronessa Ludford ma rację - właśnie tego zdecydowanie brakuje najbardziej w Unii Europejskiej. Uważam, że praca Komisji Europejskiej i Parlamentu mogłaby przede wszystkim polegać na ogłoszeniu moratorium w sprawie zawrócenia Tunezyjczyków, ponieważ dzisiejsza rzeczywistość jest niewłaściwa i niestosowna. Powinniśmy również wydać specjalne zezwolenia na pobyt Tunezyjczykom, którzy już przybyli do Francji i Włoch, zagwarantować dostęp do Europy osobom poszukującym ochrony i powstrzymać się od wszelkich działań lub zawierania umów, które mogłyby stanąć na przeszkodzie tej ochronie, zastosować - jak zostało powiedziane - dyrektywę z 2001 roku w stosunku do wszystkich uprawnionych do korzystania z jej przepisów, jak również przyjąć uchodźców znajdujących się na granicy Tunezji z Libią w ramach procesu przesiedleńczego.
Co więcej uważam, że musimy myśleć o nawiązywaniu współpracy z tymi, w przyszłości w pełni demokratycznymi, krajami, żeby Tunezyjczycy mogli przybywać i pracować, studiować i podróżować całkowicie legalnie, by stworzyć prawdziwe kanały mobilności między dwoma brzegami Morza Śródziemnego.
(Oklaski)
Willy Meyer
(ES) Pani Przewodnicząca! W moim przekonaniu Lampeduza stała się symbolem nieludzkiego charakteru polityki imigracyjnej Unii Europejskiej. Nie jest to jedynie problem doraźny, lecz problem strukturalny.
Pamiętam dzień 14 lutego 2009 r. podczas poprzedniej kadencji parlamentarnej. Pojechałem na Lampeduzę z delegacją mojej grupy parlamentarnej. Była to podróż do piekła, powtarzam, do piekła! Tamta polityka migracyjna nie była oparta na założeniu, że emigracja jest prawem, a nie przestępstwem, a w jej ramach nie zrobiono nic, by zagwarantować nienaruszalną zasadę prawa ubiegania się o azyl.
W 2009 roku na Lampeduzie nie zrobiono nic w celu identyfikacji osób czy rozpatrzenia wniosków o azyl, aż ludzie zrobili to, co musieli: podnieśli bunt, ponieważ żyli jak zwierzęta.
W latach 2009-2011 nic się nie zmieniło. Chociaż w istocie można by powiedzieć, że zmiana jednak nastąpiła: przewodniczący Berlusconi podpisał umowę z pułkownikiem Kadafim, pomimo że pułkownik Kadafi postąpił wbrew prawu międzynarodowemu i wydalił wysokiego komisarza Narodów Zjednoczonych ds. uchodźców, wiedząc, że w Libii jest 9 tysięcy uchodźców; ta sama Libia jest obecnie bombardowana, po tym, jak wystosowano apel o pomoc humanitarną.
Właśnie ta hipokryzja musi się zmienić. W tej sferze w Unii Europejskiej musi nastąpić zasadnicza zmiana.
Gerard Batten
Pani Przewodnicząca! Decyzją Rady przyjęta została rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ. Pozwolę sobie zacytować jej fragment: "[...] upoważniła państwa członkowskie do tego, by [...] podjęły wszelkie niezbędne działania służące ochronie ludności cywilnej i obszarów przez nią zamieszkanych zagrożonych atakami w Libii, a jednocześnie wykluczyła obecność obcych sił okupacyjnych w jakiejkolwiek formie w którejkolwiek części terytorium Libii”.
To jedno zdanie zawiera dwie zupełnie sprzeczne koncepcje. Jak bowiem chronić cywilów przed atakiem bez zajmowania w tym celu jakiejkolwiek części terytorium? Jak to możliwe, by narody z długą i wspaniałą wojskową przeszłością, takie jak Wielka Brytania czy Francja, przyjmowały tak bezsensowną politykę? Odpowiedź na to pytanie jest prosta: są one zobowiązane do tego wspólną polityką zagraniczną i polityką bezpieczeństwa Unii Europejskiej oraz w wyniku traktatu lizbońskiego. One już nie kontrolują własnej polityki zagranicznej.
W decyzji Rady stwierdza się dalej, że odpowiedzialność za unijną politykę wojskową spoczywa na Wysokim Przedstawicielu ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa. Baronessa Catherine Ashton będzie więc miała okazję prowadzić swoją pierwszą wojnę i umieścić własne nazwisko wśród najsławniejszych w historii wojskowości, takich jak Rommel, Montgomery i Eisenhower. No cóż, ma szczęście, ale bardziej prawdopodobne jest to, że ta idiotyczna polityka doprowadzi do skutków katastrofalnych dla wszystkich zainteresowanych.
Priorytetami Zachodu, a państw europejskich w szczególności, powinno być zachęcanie do umiarkowanych reżimów w Afryce Północnej wszelkimi środkami dyplomatycznymi, a także do ochrony naszych własnych granic przed dalszymi masowymi przepływami migracyjnymi. Być może nie ma tu politycznie poprawnej odpowiedzi, ale jest ona realistyczna ze strony rozsądnych państw narodowych zdolnych podjąć takie decyzje.
Daniël van der Stoep
(NL) Pani Przewodnicząca! W ubiegły piątek kilkaset osób, tzw. ubiegających się o azyl, z dawnej Berberii wydostało się z obozów dla uchodźców znajdujących się na włoskim stałym lądzie. Zostali tam przeniesieni, ponieważ Lampeduza jest przepełniona. Pani Przewodnicząca! Tak wygląda brutalna rzeczywistość: tysiące pozbawionych perspektyw imigrantów z Berberii dopuszczają się naruszenia stabilności we własnym regionie w celu poszukiwania lepszego życia w bogatej Europie.
Imigranci, z którymi przeprowadzono wywiady w telewizji, od razu wskazali najbardziej upragnione miasta - Amsterdam, Rzym, nie miało to dla nich większego znaczenia. Co gorsza, narzekali na brak papierosów i napojów, których nie zapewniały im władze włoskie. O mało co zapomnieliście, że ludzie świadomie decydują się na postępowanie niezgodnie z prawem i celowo wykorzystują systemy usług socjalnych w Europie. Ci tak zwani "ubiegający się o azyl”, których ja wolę nazywać darmozjadami, powinni być przyjmowani w regionie. Zapewnienie im schronienia należy do obowiązków Unii Afrykańskiej, Ligi Arabskiej i tej strasznej Organizacji Konferencji Islamskiej.
Unia Europejska nie jest odpowiedzialna za tych poszukiwaczy szczęścia. Jeśli jednak znajdą się oni tutaj, postarajmy się znacznie przyspieszyć procedury azylowe tych tak zwanych uchodźców i zawracajmy ich możliwie najszybciej do krajów położnych na terenach Berberii i okolicznych. Niech te kraje ponoszą odpowiedzialność, nie my, i nie teraz.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z procedurą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Silvia Costa
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Chciałabym zapytać mego kolegę posła, który przed chwilą przemawiał, czy naprawdę można nazywać "darmozjadami” i "poszukiwaczami szczęścia” ludzi, którzy uciekają od wielkich politycznych niepokojów - z tym zgadzają się wszystkie grupy polityczne - które mają miejsce w Afryce Północnej.
Uznaję to za bardzo poważny zarzut i apeluję do Pani Przewodniczącej o zwrócenie w jakiś sposób uwagi na to, co zostało powiedziane, i ustalenie, czy tego rodzaju wypowiedź można uznać za właściwą w debacie na temat tak delikatnej sprawy dotyczącej cierpienia ludzi, którym wyraźnie odmawia się prawa do jedzenia, i mówi się o nich, że "domagają się nawet żywności a jest wśród nich wielu darmozjadów”.
Uważam tego rodzaju wypowiedź na tej sali za bardzo poważne uchybienie i mam nadzieję, że obywatele Europy uznają te słowa za okrutne, świadczące jedynie o całkowitej politycznej niedojrzałości osoby, która je wypowiedziała.
Daniël van der Stoep
(NL) Pani Przewodnicząca! Pani Poseł Costa! Ma pani rację, używam ostrych słów, ale te słowa są bardzo jasne. Teraz w Unii Europejskiej mamy do czynienia z ogromnym napływem uchodźców, a większość po lewej stronie mówi, że to są po prostu nieszczęśliwi ludzie, a wszyscy oni uciekają ze swoich krajów. Doskonale, tylko dlaczego wszyscy muszą przyjeżdżać do Europy? Moim zdaniem o wiele trudniej jest dotrzeć łodzią do Europy niż do Maroka czy Arabii Saudyjskiej. Przyjeżdżają tu rzecz jasna ze względu na nasze systemy usług socjalnych i dlatego, że pieniądze od rządu zdołają uzyskać właśnie tutaj. A pani tak po prostu godzi się na to wszystko!
Musimy stanowczo przeciwstawiać się temu i jako posłowie do Parlamentu Europejskiego chronić interesy obywateli Unii Europejskiej. Jeśli będzie się Pani trzymać takiego toku rozumowania, to będzie to oznaczać naszą porażkę. Następnie zwrócimy się w stronę Afryki subsaharyjskiej i w końcu każdy będzie tu przyjeżdżać. Nie możemy sobie na to pozwolić. To jest pani świat, ale nie mój. Życzę pani powodzenia, ale nie tego chcą nasi obywatele, z całą pewnością nie w Holandii.
Simon Busuttil
Pani Przewodnicząca! Kilka dni temu przywódcy UE oświadczyli, że są gotowi okazać solidarność, i to w konkretnej formie, z tymi państwami członkowskimi, które w najbardziej dotkliwy sposób odczuły presję migracyjną. Otóż ten czas nadszedł, ponieważ masowe ruchy teraz dotarły do Unii Europejskiej. Teraz apelujemy do Rady Europejskiej o dotrzymanie danego słowa. Jeśli solidarność ma przybrać konkretną formę, wszystkie państwa muszą przyjąć jednakową odpowiedzialność za wysiedlanych, którzy uciekają z Libii do Europy.
Mamy już instrument i po prostu musimy z niego skorzystać. Jest to mechanizm solidarności przewidziany w dyrektywie 2001/55/WE, który zapewnia dwie możliwości. Po pierwsze, tymczasową ochronę wszystkim osobom wysiedlonym, które dotrą do UE. Po drugie, nakłada obowiązek ich przyjmowania przez wszystkie państwa członkowskie, a nie tylko to państwo, do którego akurat przyjadą. Mechanizm uruchamiany jest na podstawie decyzji Rady stwierdzającej, że masowy napływ istnieje. Jednak z wnioskiem musi wystąpić Komisja - a więc Pani, Pani Komisarz.
Nie ulega wątpliwości, że odbywa się masowy exodus z Libii. Ponad 400 tysięcy osób uciekło z tego kraju, głównie do Tunezji i Egiptu, ale teraz także do państw UE. W zeszłym tygodniu ponad 800 osób, przede wszystkim Somalijczyków i Erytrejczyków, w ciągu dwudziestu czterech godzin przybyło na Maltę. Proporcjonalnie rzecz biorąc, można powiedzieć, że skala jest taka sama, jakby w ciągu jednego dnia do Francji przybyło 120 tysięcy osób. Z pewnością taki napływ kwalifikowałby się do kategorii masowego. A zatem nie można skali zjawiska określać w liczbach bezwzględnych, musimy rozpatrywać je w kategoriach względnych i brać pod uwagę jego relatywny wpływ na państwo, do którego przybyli migranci.
Zdecydowanie apeluję do Pani, Pani Komisarz, o przyjęcie kierownictwa politycznego i złożenie takiego wniosku. Apeluję również do Rady o dotrzymanie danego słowa i okazanie solidarności w konkretnej formie.
Claude Moraes
Pani Przewodnicząca! Od 1999 roku Rada odmawia opracowania polityki azylowej i formalnych zasad faktycznego podziału obciążeń. Przemawiając w imieniu Davida Sassoli i moich włoskich koleżanek i kolegów, chcę podkreślić, że zjawisko, z którym mamy dzisiaj do czynienia we Włoszech, ma charakter nadzwyczajny, a dla takiej sytuacji w prawie nie zostało przewidziane rozwiązanie. Należało je znaleźć do tej pory. Procedury przyjmowania, kwalifikacji - czyli główny element pakietu azylowego, nad którym dziś dyskutujemy - powinny zostać wprowadzone już dawno temu. Mielibyśmy wówczas koncepcję przesiedlenia i koncepcję podziału obciążeń, a jej nie mamy.
Dlatego też, mówię to w imieniu mojej grupy, musimy pomóc w tej nadzwyczajnej sytuacji. Wzywamy Radę w szczególności - ale także panią, Pani Komisarz - do przyjęcia kierownictwa politycznego i zastosowania dyrektywy Rady 2001/55/WE. Pozwoli nam to stworzyć warunki dla przesiedlenia, co da możliwość złagodzenia przynajmniej niektórych obciążeń.
Ponadto - jak ktoś powiedział - nie możemy lekceważyć naszych obowiązków w odniesieniu do azylu i prawa międzynarodowego. Te obowiązki będą mieć zastosowanie do tylu ludzi, ilu obecnie wymaga szczególnej troski i doznaje cierpień. Przyczyny czynników wypychających i ubiegania się o azyl są głębokie i dotkliwe - a mianowicie ubóstwo i brak stabilności. Mamy jednak już teraz sytuację, która dotknęła południowe kraje i musimy zastosować dyrektywę Rady 2001/55/WE.
Cornelia Ernst
(DE) Pani Przewodnicząca! Chciałabym ustosunkować się do trzech kwestii. Po pierwsze, powinniśmy jasno powiedzieć, że naprawdę możemy udzielać pomocy uchodźcom z Afryki Północnej, w szczególności z Tunezji, i że w dodatku chcemy to zrobić. Dlatego ja także z zadowoleniem przyjmuję informację, że Komisja zamierza uruchomić dyrektywę 2001/55/WE dotyczącą przyznania tymczasowej ochrony, a równocześnie apeluję do wszystkich państw członkowskich, aby faktycznie ją wykorzystać, nie tylko do Włoch, ale także do Francji i Niemiec - a przede wszystkim do państw, które faktycznie mają możliwość wniesienia wkładu.
Po drugie, oczekujemy jasnej deklaracji ze strony Komisji, że wszelkie umowy zawarte z dyktatorami, takimi jak Ben Ali czy Kadafi, o zapobieganiu migracji - tak pozwolę sobie je nazwać - są nieważne. Prawdziwe partnerstwo z państwami trzecimi, jak powiedziała pani komisarz Malmström, prawdopodobnie nie ma wiele wspólnego z koncepcją Włoch polegającą na opłaceniu gotowości do zabrania uchodźców za cenę 150 milionów euro. Zamiast wykazywać solidarność w sferze przeciwdziałania uchodźstwu, powinniśmy wykazać się w praktyce solidarnością z państwami Afryki Północnej, na przykład z Tunezją, do której uciekło 150 tysięcy ludzi.
Po trzecie, musimy zdać sobie sprawę z bardzo kruchych podstaw, na których opierają się unijne instrumenty zapobiegania uchodźstwu. Chodzi mi o Frontex i rozporządzenie Dublin II - musimy ponownie zastanowić się, jaka jest ich rola. Potrzebne są nam liberalne przepisy prawa w dziedzinie azylu i migracji w Europie i inna polityka na rzecz rozwoju, prawdziwie zrównoważona.
Constance Le Grip
(FR) Pani Przewodnicząca! Na tym etapie naszej debaty koniecznie muszę powtórzyć lub poprzeć niektóre z kwestii, które uprzednio poruszono. Niemniej jednak, podobnie jak kilka moich koleżanek i kolegów posłów, ja także chcę powiedzieć, że problemów, wobec których stoimy - problemów, z którymi obecnie musi się zmierzyć cała Unia Europejska - nie może rozwiązać jedno państwo członkowskie.
Od żadnego państwa członkowskiego nie można wymagać sprostania wyzwaniu, przed którym stoi i przed którym po raz kolejny znalazła się, jak sądzę, cała Unia Europejska. Zdolność Unii Europejskiej do zorganizowania się i zapanowania nad sytuacją poprzez wspólne działanie jako jedna całość, jest tym, o co naprawdę proszę. Jestem przekonana, że teraz faktycznie nadszedł czas na stworzenie podstawy prawdziwej imigracji europejskiej i polityki azylowej.
Europejski pakt o imigracji i azylu został przyjęty ponad rok temu. Uważam, że właśnie nadeszła pora, by zastosować go w sposób bardzo konkretny.
Słyszeliśmy wypowiedź pani komisarz; słyszeliśmy wiele jej zaleceń. Chciałabym nawiązać do nich i bardzo mocno poprzeć niektóre z przedstawionych propozycji. Owszem, za wszelką cenę trzeba zwiększyć zasoby Fronteksu. Musimy zwiększyć zasoby ludzkie, materialne i finansowe, a także dopilnować, żeby ta agencja mogła w większym stopniu wspierać operację Hermes i operację Posejdon.
Owszem, potrzebne są nam dodatkowe środki dla państw członkowskich najbardziej dotkniętych, że się tak wyrażę, skutkami obecnie obserwowanych, zwiększonych przepływów migracyjnych. Będzie to finansowy przejaw naszej solidarności.
Tak, musimy zacieśnić współpracę z krajami południowego brzegu Morza Śródziemnego, musimy je wspierać, oczywiście im pomóc, i znaleźć instrumenty. Pani komisarz wspomniała - przypuszczam, że pojechała do Tunezji, aby tę kwestię omówić - o partnerstwie na rzecz mobilności. Owszem, musimy wzmocnić te instrumenty w duchu odpowiedzialności, w duchu solidarności, ale także w duchu rzeczywistego, konkretnego działania.
David-Maria Sassoli
(IT) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Należy zdać sobie sprawę, że w tym Parlamencie istnieją pokłady solidarności, ale to nie wystarczy. W celu wprowadzenia i wzmocnienia europejskiej polityki imigracyjnej musimy wspólnie zrobić to, czego inni nie mogą zrobić, innymi słowy, osiągnąć konsensus rządów.
Proszę sformułować wnioski i przedstawić je Radzie. Będziemy panią komisarz wspierać, ponieważ musi pani wiedzieć, że pomimo ksenofobicznych uwag niektórych osób, cieszy się Pani dużym szacunkiem i wielką solidarnością w tym Parlamencie. Parlament kolejny raz potwierdzi to jutro, sprzeciwiając się refoulement i opowiadając się za zastosowaniem dyrektywy 2001/55/WE i wykonaniem przepisów jej art. 25.
Jutro zrobimy w Parlamencie to, co do nas należy. Niemniej jednak inni także muszą spełnić swoją powinność: rządy muszą być mniej egoistyczne, my natomiast musimy sprzyjać solidarności niezbędnej do realizacji europejskiej polityki. Pani zadanie jest oczywiście najważniejsze w tym przedsięwzięciu, ponieważ bez rządów Europa będzie słabsza.
Carlos Coelho
(PT) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz Malmström, Panie i Panowie! Wszyscy mówili o tym, że mamy do czynienia ze wzrostem przepływów migracyjnych zarówno pod względem skali, jak i złożonego charakteru tego zjawiska. Do długotrwałych konfliktów w Afganistanie, Somalii i Demokratycznej Republiki Konga teraz dochodzi alarmujący wzrost nowych przypadków, takich jak Egipt, Tunezja i Libia, w których doszło do dramatycznego pogorszenia się sytuacji.
Państwa członkowskie, które ze względów geograficznych były bardziej narażone na te presje migracyjne, również odczuły, że ich zdolność do reagowania się zmniejszyła. Chaos na wyspie Lampeduza - mówiło o nim już kilka osób - jest jednym z przykładów sytuacji, w których liczba uchodźców przekracza liczbę mieszkańców. Państwa członkowskie najbardziej dotknięte w związku z tym zjawiskiem muszą pilnie otrzymać niezbędne wsparcie w formie zapewnienia zasobów finansowych, ludzkich i technicznych, żeby faktycznie mogły reagować na masowe ruchy migracyjne i móc w sposób ludzki odpowiadać na presję ze strony ludzi, z którą mamy do czynienia.
Dlatego popieram apel moich koleżanek i kolegów o niezwłoczne uruchomienie unijnego mechanizmu solidarności. Ważne jest również, aby skorzystać z istniejącej infrastruktury i organów, takich jak Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej i Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu, oraz prawdopodobnie ponownie ocenić i odpowiednio dostosować operację Hermes. Zgadzam się również z tym, co już powiedział Pan Poseł Tavares na temat procesu przesiedlania uchodźców. Ważne jest, żeby Rada, której przedstawiciel nie uczestniczy w tej debacie, przestała zasłaniać się prawnymi pretekstami i zdołała sprawę przesiedlania uchodźców doprowadzić do pomyślnego zakończenia. I wreszcie, Pani Komisarz, uważam, że potrzebna jest większa solidarność wśród państw członkowskich Unii, lepsza koordynacja działań oraz lepszy podział obowiązków i obciążeń.
Rosario Crocetta
(IT) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie i Panowie! To smutne, że czasami Zachód potrafi zdobyć się na ogromną solidarność, kiedy w grę wchodzi bombardowanie, wysyłanie kompanii wojskowych do krajów trzeciego świata i pozyskiwanie ropy naftowej, ale uważa za trudność niemal nie do pokonania, gdy przychodzi okazać solidarność i stworzyć politykę migracyjną. Dzisiejsza wieczorna debata dotyczy właśnie tych zagadnień.
Byłam na Lampeduzie w poniedziałek i zobaczyłam tam 4-5 tysięcy ludzi na ziemi, przytulonych do siebie, śpiących na słońcu i w deszczu, załatwiających się tam, gdzie spożywali posiłek i pozbawionych możliwości zmiany przemoczonej odzieży - z markowymi metkami, jak niektórzy twierdzą, w rzeczywistości podrobionymi - którą mieli na sobie podczas przeprawy; znajdowali się w godnych pożałowania warunkach. Wśród nich było 4,5 tysiąca dzieci, dzieci w wieku 12-13 lat, przebywających w takich samych niewygodnych warunkach, w jakich także znaleźli się mieszkańcy Lampeduzy.
Tunezja stała się teraz domem dla 150 tysięcy imigrantów, którzy pochodzą z Libii, i okazuje im swoją solidarność. Jest to biedny kraj, który stać na solidarność, podczas gdy zamożna Europie nie może zapewnić miejsca 5 tysiącom migrantów. Europa powinna natomiast okazać solidarność z tymi cudownymi dziećmi pochodzącymi z Sisi Bouzid, które wywołały jaśminową rewolucję, , a ta stała się początkiem zmian w Afryce Północnej i na świecie.
Alfredo Pallone
(IT) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Powiedziała Pani to, co chcieliśmy usłyszeć. Mnie jednak zależy, żeby nie dodawać ideologii do tej debaty, a czasami ideologizują ją obie strony. Moim zdaniem bardzo ważne jest, by mówić o kryzysie humanitarnym.
Zadaję sobie pytanie i zwracam się z nim także do moich koleżanek i kolegów posłów: czy możemy mówić o kryzysie humanitarnym i na tym poprzestać, czy też powinniśmy odpowiedzieć sobie na dwa pytania, jedno o kryzys, a tym samym o sprawy bieżące, a drugie o strategię?
Problem Afryki i Bliskiego Wschodu jest problemem, który z definicji musi pozostawać poza Europą, a w związku z tym nasuwa się następujące pytanie: czy może następować rozwój bez demokracji. Pamiętajmy, że w rozruchach w tych krajach Bliskiego Wschodu i regionu Morza Śródziemnego nie chodzi o ideologię, ale o chleb; rozruchy są w imię demokracji, ale po to, żeby przetrwać.
Musimy zadać sobie w związku z tym pewne pytania. Wszystko bardzo dobrze, Pani Komisarz, kwestia dyrektywy 2001/55/WE i roli Frontexsu, ale Europa musi sobie odpowiedzieć na pytanie, co chce zrobić w sprawie basenu Morza Śródziemnego i całej Afryki.
Wiele moich koleżanek i wielu kolegów posłów mówiło o Libii i innych krajach. Na tym tle myślę więc o Darfurze, o ludobójstwie, które w Afryce jest na porządku dziennym. Do tego chciałbym dodać jedną zakłócającą harmonię nutę: nie jest prawdą, że Europa ponosi odpowiedzialność za grabież. Oczywiście, niektóre kraje europejskie ponoszą częściową odpowiedzialność, ale w Afryce współistnieje kilka systemów kapitalistycznych, które nie są oparte na gospodarce społecznej z etosem pracy, takim jak nasz, ale na gospodarce państwowej, kapitalizmie państwowym. Najbardziej znamiennym przykładem są Chiny, które skupują suwerenne długi i wykorzystują całe narody. Nie możemy tam jechać i obalać prezydentów, którymi steruje świat przestępczy. Nawet ONZ nie może tego robić.
Uważam, że powinniśmy zostawić na boku kwestie ideologiczne i zająć się bezpośrednim problemem, a to znaczy przyjąć tych ludzi, wszystkich. W przyszłości nie możemy jednak unikać dyskusji na temat europejskiej strategii wobec całej Afryki.
Sylvie Guillaume
(FR) Pani Przewodnicząca! Zbliżamy się do końca wystąpień, chcę więc skoncentrować się na dwóch kwestiach, w formie zadania pytań. Po pierwsze, chaos humanitarny w regionie Morza Śródziemnego jest nieuniknioną konsekwencją niedociągnięć, a w zasadzie braku wspólnej polityki imigracyjnej w Unii Europejskiej. Podejmowanie jedynie przedsięwzięć służących zapobieganiu przepływom migracyjnym do Europy jest działaniem oderwanym od rzeczywistości, dlatego też dzisiaj państwa trzecie i państwa członkowskie w południowej części Europy są pozostawione same sobie i muszą ponosić konsekwencje. Włoska reakcja - zbiorowe wydalenia - jest nie do przyjęcia, tak jak decyzja Francji o zamknięciu granic; tego rodzaju reakcje niczego nie rozwiązują, w ten sposób ignoruje się prawdziwe problemy.
Moje pierwsze pytanie brzmi: czy możemy spodziewać się zmiany i opracowania wyważonej europejskiej polityki migracyjnej?
Moje drugie pytanie również dotyczy solidarności europejskiej; dla mnie nie jest ona tylko hasłem, ale jest naglącą i bezwzględną koniecznością. Ja także apeluję do Rady o niezwłoczną reakcję i uruchomienie mechanizmu solidarności przewidzianego w dyrektywie w sprawie tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców, ale też wzywam państwa członkowskie do reakcji na apel Biura UNHCR o zastosowanie w trybie pilnym mechanizmu przesiedleńczego.
W związku z tym to moje drugie pytanie brzmi: czy możemy spodziewać się konkretnego działania na posiedzeniu Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, które odbędzie się w dniach 11 i 12 kwietnia?
Cristian Dan Preda
(RO) Pani Przewodnicząca! Moim zdaniem dzisiejszą debatę na temat sprawozdania pana posła Provera należy przyjąć z zadowoleniem nie tylko w świetle ostatnich wydarzeń w regionie Morza Śródziemnego i Afryki Północnej. Chciałbym na początek zwrócić uwagę na potrzebę wypracowania na szczeblu UE podejścia do zarządzania przepływami migracyjnymi wywołanymi falą rewolucji w świecie arabskim, w duchu solidarności wymaganej w art. 80 traktatu lizbońskiego.
Następnie pragnę pogratulować Panu Posłowi Proverze sprawozdania, w którym podkreśla się konieczność konsekwentnego uwzględniania głęboko zakorzenionych przyczyn niestabilności będącej źródłem przepływów migracyjnych. Obecnie ma miejsce wiele wydarzeń, które przypominają nam o pilnej potrzebie działania. Na przykład wskutek powyborczego konfliktu na Wybrzeżu Kości Słoniowej setki tysięcy obywateli tego państwa szukało schronienia w sąsiednich krajach, spośród nich 94 tysięcy osób w samej Liberii, kraju zagrożonym brakiem stabilności.
Moim zdaniem, żeby uniknąć tej spirali niestabilności i migracji, musimy przede wszystkim skoncentrować się na prewencji. Rozumiem ją przede wszystkim jako zapobieganie konfliktom. Musimy również zastanowić się nad możliwościami wspierania demokracji i propagowania praw człowieka, jak również, rzecz jasna, poprawy sytuacji gospodarczej w perspektywie długoterminowej.
A zatem, moim zdaniem, musimy lepiej wykorzystywać instrumenty, które mamy do dyspozycji w ramach globalnego podejścia do migracji, w celu wspomagania synergii między migracjami a rozwojem. Kwestia migracji musi stać się automatycznie nieodłączną częścią dialogu z partnerami Europy. Trzeba równocześnie zintensyfikować wysiłki na rzecz wspierania w krajach pochodzenia i tranzytu imigrantów projektów rozwojowych, przyczyniających się do poprawy warunków życia w tych krajach i ich zdolności do kierowania przepływami migracyjnymi.
Carlo Casini
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Nie ma wcale pewności, w jaki sposób będzie się kształtować sytuacja w Afryce Północnej. Nie znamy bezpośrednich następstw wojny domowej w Libii, nie wiemy, czy nowy porządek polityczny w krajach Maghrebu i w Egipcie będzie sprzyjać demokracji, czy powstaną nawet warunki dla demokracji i stosunków z Europą.
Wśród uciekinierów napływających niepowstrzymaną falą z wybrzeży Afryki na wybrzeża europejskie, w szczególności na Lampeduzę, trudno jest odróżnić tych, którzy uciekają od przemocy i ze strachu przed śmiercią, od tych, którzy na przykład uciekli z więzienia czy tych, którzy szukają przyszłości, lepszej niż głód w ich kraju.
Niektórych rzeczy możemy jednak być pewni. Po pierwsze, poszanowanie ludzkiej godności należy się każdym człowiekowi. Po drugie, europejskie podejście polega na zaoferowaniu schronienia wszystkim uchodźcom. Po trzecie, granice poszczególnych państw, które należą do Unii Europejskiej, są granicami Europy. Po czwarte, istnieje obowiązek solidarności wszystkich państw europejskich, które są częścią Unii: został on potwierdzony, ugruntowany i wprowadzony jako prawnie wiążący na mocy traktatu lizbońskiego, regulującego również kwestię polityki migracyjnej i zarządzania przepływami migracyjnymi w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Po piąte, instrumenty radzenia sobie w sytuacjach kryzysowych, takich jak obecna, są do dyspozycji w formie dyrektywy 2001/55/WE oraz instytucji: Fronteksu i Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO). Obecna sytuacja jest jedną z tych, które ujawniają, czy Europa faktycznie jest, czy też nie jest rzeczywistością.
Pani Komisarz! Bardzo sobie cenię Pani wypowiedzi, ale uważam, że powinniśmy przejść od słów do czynów. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego i wiem, że podejmie Pani działania. Mamy nadzieję, że w ślad za Pani wnioskiem zostaną podjęte działania. Chodzi o to, że słowa nie wystarczą: potrzebne są czyny, żeby Europa stała się rzeczywistością. Mamy więc sposobność do budowania Europy.
Georgios Papanikolaou
(EL) Pani Przewodnicząca! Jesteśmy w punkcie zwrotnym. Mówię to, ponieważ musimy zastanowić się, jaką drogą zamierzamy podążać do przodu po kryzysach, z którymi obecnie mamy do czynienia. W poprzednich latach udało się nam ograniczyć przepływy migracyjne z Afryki Północnej do południowej części Europy, do Włoch, Hiszpanii, Portugalii, na Maltę i do Grecji, poprzez umowy dwustronne między tymi państwami a odpowiednimi krajami Afryki Północnej, i naprawdę osiągnęliśmy znaczące rezultaty. Dlatego teraz większa presja na Grecję ma miejsce ze strony Turcji, Europa i Grecja nie zdołały bowiem dojść do podobnego porozumienia z tym krajem, mimo że takie dwustronne umowy istnieją.
W związku z tym mam następujące pytanie do Pani Komisarz: jakie będą losy tych umów teraz, wobec tych wszystkich zawirowań? Czy moglibyśmy - i czy powinniśmy - powiązać te wcześniejsze umowy lub inne, zawierane w przyszłości, z finansowaniem, które zapewniamy? Pakiet środków, który Pani zapowiedziała, jest bardzo dobry i musimy pomóc tym krajom. Naszym obowiązkiem jest pomagać wszystkim bliźnim, niemniej jednak ta pomoc musi być powiązana z zobowiązaniem tych krajów do przyjęcia z powrotem wszystkich osób, które przybyły na Lampeduzę, i każdej osoby, która pojawia się teraz lub pojawi w bardziej odległej przyszłości w innych państwach europejskich, ponieważ im większa presja, tym więcej ludzi będzie przybywać do innych państw.
Skoro jesteśmy przy tym temacie i ponieważ została podniesiona sprawa dyrektywy 2001/55/WE, zastanawiam się, czy nie powinniśmy sprawdzić, co mówiliśmy rok temu; kilku posłów wypowiadało się na temat słynnego przesiedlania oczekiwanego z taką niecierpliwością. Wciąż czekamy na zastosowanie instrumentu repatriacji i przesiedleń; proszę nam powiedzieć, co jeszcze powinniśmy zrobić. Być może powinniśmy jednak zacząć od razu od wewnętrznych przesiedleń uchodźców, by zmniejszyć presję na państwa, które stoją w obliczu prawdziwego problemu?
I wreszcie, ponieważ mój czas się skończył, chcę tylko powiedzieć, że musimy ograniczyć fragmentaryczne rozwiązania stosowane przez państwa członkowskie. Niektóre państwa, takie jak Niemcy i Francja, w sposób selektywny odraczają powroty do Grecji na mocy rozporządzenia Dublin II. Możemy więc znaleźć się w obliczu takiego samego problemu ze strony Włoch w zupełnie niedalekiej lub nieco dalszej przyszłości. Rząd grecki podjął decyzję o zastosowaniu jeszcze innego fragmentarycznego rozwiązania i o nim poinformował: chodzi o budowanie ogrodzenia w regionie Evros, ale kompleksowego rozwiązania problemu nie mamy. Jest on tak istotny, że potrzebna jest nam prawdziwa solidarności i ogólna strategia, Pani Komisarz.
Jacek Protasiewicz
(PL) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz! Pierwotna debata zaplanowana dużo wężej, wyłącznie wokół sprawozdania pana Provery, została rozszerzona decyzją Konferencji Przewodniczących i dyskutujemy obecnie, słusznie zresztą, zarówno o aktualnym reagowaniu na napływ głównie uchodźców (bo nie można nawet mówić o nielegalnych imigrantach, ale o uchodźcach z Syrii, a przede wszystkim z Afryki Północnej, która ogarnięta jest rewolucyjnym wrzeniem), jak również o całościowej ocenie dotychczasowej polityki azylowej, imigracyjnej Unii Europejskiej.
Jako sprawozdawca cień pracujący w imieniu grupy PPE nad sprawozdaniem pana Provery chciałbym jednak wrócić do tego dokumentu. W tym kontekście chciałbym poruszyć dwa aspekty, z mojego punktu widzenia bardzo istotne. Po pierwsze, chciałbym wyrazić zadowolenie, że w sprawozdaniu mówi się o konieczności większej synergii pomiędzy dwoma ważnymi filarami polityki europejskiej: filarem rozwojowym i filarem bezpieczeństwa. Lekcja, którą wynosimy dzisiaj z wydarzeń północnoafrykańskiej rewolucji mówi nam, że pomoc kierowana wyłącznie oficjalnymi kanałami, rozdzielana przez agendy rządowe dyktatorów nie rozwiązuje problemów społecznych ludzi, którzy mieszkają w krajach objętych naszą polityką pomocową. Unijne środki pomocowe muszą naprawdę pomagać zwykłym ludziom w rozwiązywaniu problemów społecznych, a nie wzbogacać konta dyktatorów i ludzi władzy.
Warunkiem przyznawania pomocy rozwojowej tym krajom powinny być reformy nie tylko w wymiarze ekonomicznym, ale również w wymiarze demokracji i praw człowieka. Dzisiaj widzimy, że młodzi ludzie z tamtych części świata, którymi się interesujemy, które są objęte naszą polityką rozwojową, chcą nie tylko chleba, ale również wolności i demokracji.
I po drugie, wobec demograficznych wyzwań, jakie stoją przed Europą, staje się jasne, że Unia Europejska bez spójnej i prawdziwej, racjonalnej polityki imigracyjnej nie poradzi sobie z problemami, które już pojawiają się na horyzoncie rynku pracy. Tylko mądra, spójna polityka migracyjna, taka, o której mówili już wcześniej posłowie i posłanki, którą praktykują Kanada czy Nowa Zelandia, może zapobiec napływowi do Europy najmniej wykształconej i najbardziej potrzebującej części migrantów szukających swojego miejsca na ziemi.
Giovanni La Via
(IT) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie i Panowie! W związku z sytuacją w basenie Morza Śródziemnego oraz obecnych i przypuszczalnie przyszłych przepływów migracyjnych, należy koniecznie przyjąć średnio- i długoterminową strategię inną niż zapowiedziana przez panią komisarz Malmström.
Moim zdaniem stanowczo trzeba stworzyć demokratyczne warunki życia i rozwoju w krajach afrykańskich leżących nad Morzem Śródziemnym, ponieważ dzięki nim łatwiej będzie przeciwdziałać migracji, której świadkami jesteśmy obecnie. Dlatego uważam, że potrzebny jest nam specjalny krótkoterminowy plan - niektórzy nazywają go planem Marshalla - służący pobudzaniu i realizacji procesu rozwoju w krajach Afryki Północnej. Tylko w ten sposób możemy powstrzymać migrację w przyszłości i jej zapobiegać.
Chciałbym również zwrócić uwagę na potrzebę zastosowania środków wyrównawczych w tych obszarach. Wszyscy, którzy zabierali głos, mówili o Lampeduzie, a ja chciałbym zachęcić do refleksji nad tym, co proces migracyjny, z którym obecnie mamy do czynienia, w rzeczywistości znaczy dla wyspy utrzymującej się z turystyki i rybołówstwa. Od miesięcy organizatorzy wycieczek nie odnotowali żadnych rezerwacji, a jedynie rezygnacje. Europa musi okazać swoje wsparcie w formie odpowiednich środków wyrównawczych.
Barbara Matera
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Mówię to jako przedstawicielka reprezentująca południowe Włochy i jako dumna Europejka, przekonana, że państwa członkowskie powinny przyczyniać się do budowania solidnej i trwałej Unii.
Zaskoczenie, które nas spotkało, nieprzygotowanych do sytuacji kryzysowej, w odległości zaledwie 70 mil od naszych wybrzeży, świadczy o słabości naszego systemu składającego się z 27 członków i o konieczności kształtowania większego poczucia odpowiedzialności i solidarności. Zindywidualizowane działania mogą osłabić Europę i przyczynić się do uwstecznienia procesu integracji, który tak starannie budowaliśmy przez ostatnie kilkadziesiąt lat.
Każdy zakątek tej Europy jest Europą - Lampeduza również leży w Europie - i dotyczy to wszystkich dziedzin i wszystkich obszarów polityki. Kompletną niedorzecznością jest taka sytuacja, w której ten kryzys starają się rozwiązać tylko dwa państwa członkowskie. Zdecydowaliśmy się połączyć, by stać się silniejsi, i Unia, tak jak najlepsze małżeństwo, powinna być razem na dobre i na złe.
Sergio Paolo Francesco Silvestris
(IT) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Dziękuję za te słowa. Mamy obowiązek udzielić naszego pełnego poparcia - gdy mówi Pani o solidarności między państwami członkowskimi i zapewnia, że Komisja zwróci się do państw członkowskich z apelem o przyjęcie pełnej odpowiedzialności wobec osób ubiegających się o azyl. Dziękuję Pani za zapewnienie, że wszystko to, czego dotychczas brakowało, teraz zostanie przeprowadzone.
Poprzez nasze jutrzejsze głosowanie chcemy nadać moc Pani działaniom, nadać moc Pani słowom i udzielić Pani pełnego mandatu w celu zapewnienia, żeby wszystko to, czego dotychczas brakowało, teraz zostało przeprowadzone.
Niestety, nie wszystkie rządy europejskie przyjmują takie podejście. Niektóre uważają granice morskie Włoch za granice tego państwa, a nie Europy i stwierdzają w sposób nie budzący wątpliwości, że nie chcą mieć udziału w ponoszeniu obciążeń, że tylko Włochy i południowe Włochy mają je przyjąć na swoje barki.
Dlatego w pełni popieramy Pani wypowiedź, ale popieramy ją w przekonaniu, że poprzez zdecydowane działania Komisji wobec Rady solidarność państw członkowskich z Włochami będzie prawdziwa i silna, ponieważ wszystkie państwa członkowskie - 27 państw - powinny wykazać się odpowiedzialnością i poczuwać się do współdziałania w obliczu tej nadzwyczajnej sytuacji.
Raffaele Baldassarre
(IT) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Z zadowoleniem przyjmuję Pani wystąpienie i przedstawioną listę środków. Nie będę jednak angażować się w debatę na temat prawa i regulacji kwestii tymczasowej ochrony migrantów i stosowania art. 80 Traktatu.
Tak jak mówimy, niezdatne do żeglugi morskiej statki w dalszym ciągu przepływają Morze Śródziemne i docierają do włoskiego wybrzeża, zaś ich pasażerowie taką podróż często przypłacają życiem. Niezależnie od ostatnich przyjazdów migrantów, Lampeduza i tak znajduje się w sytuacji niezwykle drastycznej, a ludzie nieustannie napływają do miasteczka namiotowego w okolicach Mandurii.
Włochy nadal wypełniają swoją rolę, polegającą na przyjmowaniu tych zdesperowanych ludzi, podczas gdy pozostałe państwa osiągają imponujące rezultaty pod względem liczby osób wydalonych, które przewijają się przez ich posterunki policji. Przedstawiciele naszego rządu przebywają w Tunisie, starają się doprowadzić do ograniczenia skali tego przepływu, ale nie możemy nadal zajmować się tym problemem samodzielnie. Potrzebujemy Unii Europejskiej, potrzebujemy pomocy i politycznej roli Europy, zaplanowania nowej polityki sąsiedztwa i skuteczniejszej strategii w dziedzinie migracji, uznania niepowodzenia systemu dublińskiego i przyjęcia do wiadomości, że w Lampeduzie przebiega granica nie tylko Włoch, ale także Europy.
Mario Pirillo
(IT) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Jako przedstawiciel wybrany z południowych Włoch przyłączam się do apelu moich koleżanek i kolegów posłów, którzy wypowiadali się przede mną, o podjęcie odpowiednich działań w celu rozwiązania krytycznej sytuacji, w której znaleźli się mieszkańcy i imigranci na Lampeduzie.
Sytuacja zdrowotna i sanitarna na wyspie przekroczyła wszelkie granice przyzwoitości. Odwołuję się do poczucia odpowiedzialności rządu włoskiego, by podjął wszelkie środki, którymi dysponuje, i apeluję do Komisji Europejskiej o wdrożenie środków przewidzianych w unijnej dyrektywie w sprawie tymczasowej ochrony dla imigrantów.
Europejska Rada Ministrów ds. Spraw Wewnętrznych na swoim następnym posiedzeniu, zaplanowanym na 11 kwietnia, musi przyjąć odpowiednie środki w celu zapewnienia, by ani imigranci na Lampeduzie, ani jej mieszkańcy nie byli pozostawieni samym sobie w rozpaczliwych warunkach. Musimy zatem rozpocząć poważną debatę na temat europejskiej polityki sąsiedztwa, która będzie się koncentrować na inicjatywach wspierających dążenia do demokracji, zwłaszcza w krajach znajdujących się na południowych wybrzeżach Morza Śródziemnego. Gratuluję panu posłowi Proverze.
Ilda Figueiredo
(PT) Pani Przewodnicząca! Wiemy, że w celu rozwiązania problemów imigracji trzeba wspierać rozwój krajów pochodzenia imigrantów, bez ingerencji z zewnątrz, ale w drodze konkretnych działań propagujących solidarność, poszanowanie praw człowieka i w duchu obrony pokoju, czy to w Tunezji, czy w Egipcie, Libii lub którymkolwiek innym kraju. Ale tego rodzaju działania nie mają miejsca, a smutnym tego przykładem jest sytuacja na Lampeduzie. Istnieje pilna potrzeba zastosowania poważnych środków, podjęcia działań o charakterze solidarnościowym, takich które doprowadzą do zażegania tej tragedii. Chciałabym, Pani Komisarz, zwrócić szczególną uwagę na sytuację imigrantek. Trzeba zagwarantować im prawo do własnego paszportu i zezwolenia na pobyt, ponieważ ma to również ważne znaczenie dla zwalczania handlu ludźmi, zwłaszcza kobietami i dziećmi; pomoc w przesiedlaniu uchodźców także musi być z tymi działaniami powiązana. I wreszcie wzywam Komisję do dokonania możliwie najszybciej przeglądu dyrektywy w sprawie powrotów - dyrektywy zawierającej przepisy krzywdzące imigrantów uciekających przed wojną, głodem i nędzą, których jedynym pragnieniem jest prowadzenie szczęśliwego życia w rodzinie i którzy zasługują na naszą solidarność.
Nikolaos Salavrakos
(EL) Pani Przewodnicząca! Pan poseł Provera wykonał doskonałą pracę, i w związku z nią składam mu gratulacje. W swoim sprawozdaniu przedstawił realistyczny obraz problemu, zaś jego postulat dotyczący podziału obciążeń związanych z imigracją należy uznać za niezbędne rozwiązanie.
W związku z tym proponuję, żebyśmy wynegocjowali porozumienie w sprawie ulepszenia i aktualizacji rozporządzenia dublińskiego. Wydarzenia dowodzą, że nie rozwiążemy kwestii imigracji i że będzie ona miała miejsce nadal. Wprawdzie nie możemy jej wyeliminować, ale musimy nią zarządzać. Grecja, Włochy i Hiszpania nie mogą radzić sobie z nią samodzielnie, ponieważ państwa te są pod silną presją. Nie udało nam się rozwiązać tego problemu od lat dziewięćdziesiątych. Udajemy, że nie istnieje, pozostawiamy państwa członkowskie ich własnemu losowi, a ci biedni ludzie są wykorzystywani, podobnie jak rodowici mieszkańcy Europy, którzy borykają się z tym ciężarem. Nie wolno nam zapominać o 7 milionach bezrobotnych, których mamy dziś w Europie, 3 miliony z nich to ludzie młodzi, w wieku od 19 do 24 lat.
Corneliu Vadim Tudor
(RO) Pani Przewodnicząca! W swoich wspomnieniach pod tytułem Jak narodził się stalinizm były asystent Stalina, Borys Bażanow, opisuje wydarzenia, które miały miejsce na Kremlu w grudniu 1923 roku. W dyskusji z towarzyszami gruziński morderca powiedział coś, co wywołało zamieszanie. Nie jest ważne, kto głosuje w partii i w jaki sposób. Najważniejsze, kto liczy głosy. Nie będzie więc dla nas na przykład niespodzianką, że Nursułtan Nazarbajew został niedawno ponownie wybrany w Kazachstanie ponad 95 % głosów.
Taka sama sytuacja ma miejsce w Rumunii, gdzie każde wybory są sfałszowane. Tę farsę demokracji aranżuje lokalna mafia, która korzysta z bezpośredniej ochrony ambasady USA w Rumunii, a ta faktycznie decyduje o tym, co jest lepsze dla narodu rumuńskiego. W telegramach WikiLeaks jest mowa o tym bardzo wyraźnie, ale niestety Rumunia stała się czwartym bastionem CIA, w którym demonizuje się Stalina, ale stosuje się jego metody. Istna kompromitacja!
Marco Scurria
(IT) Pani Przewodnicząca, Pani Komisarz, Panie i Panowie! W tym momencie debaty praktycznie wszystko zostało już powiedziane i może właśnie o to chodzi. W dalszym ciągu mówimy, a w tym czasie ludzie przybijają do brzegów, umierają na morzu albo tłoczą się w nieludzkich warunkach na włoskich i maltańskich wybrzeżach, które nie są wybrzeżami Włoch i Malty, ale granicami Europy, bramą naszej Unii Europejskiej, przez którą można dotrzeć do każdego z naszych 27 państw członkowskich
Czas na rozmowy się skończył - powiedzieli nam to nasi obywatele i imigranci, którzy pragną wolności, a zostali zamknięci w obozach. Nadeszła pora na działanie, Pani Komisarz! Apeluję do Pani, my apelujemy do Pani o objęcie przewodnictwa nawet jutro, po naszym głosowaniu, i skierowanie do Rady wniosku w sprawie uruchomienia dyrektywy 2001/55/WE i wspólne stworzenie prawdziwej strategii dotyczącej przyszłości Morza Śródziemnego, ponieważ stawką jest nie tylko wiarygodność Europy, ale także jej najbliższe losy.
Elena Băsescu
(RO) Pani Przewodnicząca! Ta debata odbywa się w momencie bardzo ważnym dla przyszłości europejskiej polityki sąsiedztwa. W tym kontekście uważam, że zdarzenia, które miały miejsce we Włoszech, na Lampeduzie, zdecydowanie wskazują na potrzebę opracowania polityki migracyjnej UE, uwzględniającej przede wszystkim następujące obszary.
Po pierwsze, UE powinna skoncentrować się na przyczynach migracji. Rozumiem przez to niepewną sytuację gospodarczą i niestabilny klimat polityczny w krajach pochodzenia migrantów. Poprzez tworzenie miejsc pracy i zwiększanie inwestycji w tych krajach Unia zachęcałaby obywateli tych krajów do angażowania się w sprawy własnych społeczności.
Po drugie, uważam, że trzeba chronić prawa imigrantów. Należy to do obowiązków agencji Frontex, w szczególności jeśli chodzi o stosowanie konwencji genewskiej o statusie uchodźców, a także innych umów międzynarodowych w tej dziedzinie.
Mairead McGuinness
Pani Przewodnicząca! Debata dzisiejszego wieczoru charakteryzowała się tym, że używano w niej słowa "solidarność”. Aż nazbyt często na tej sali posłowie wypowiadali się w duchu własnych narodowych interesów, byłoby natomiast lepiej, gdyby więcej z nas mówiło o problemach w innych państwach w celu okazania solidarności.
Poprosiłam o głos, ponieważ byłam bardzo zaskoczona danymi liczbowymi, którymi posłużył się mój kolega, pan poseł Simon Busuttil, a mianowicie, że 800 osób przybyłych na Maltę odpowiada 120 tysiącom, które przyjechałyby do Francji w ciągu jednego dnia. Problemy Malty i Lampeduzy są problemami Unii Europejskiej.
Wypowiedziałam się obszernie o koncepcji solidarności podczas debaty dotyczącej traktatu lizbońskiego. Musimy przeprowadzić debatę na temat koncepcji solidarności w tym Parlamencie, ponieważ niestety uważam, że pod względem solidarności obecnie w Unii Europejskiej istnieje rozdźwięk, nie tylko w związku z tym trudnym problem, ale również z wieloma innymi. Nadszedł czas, żebyśmy my, jako Parlament, tę kwestię rozwiązali i solidarności Unii Europejskiej znów nadali należne jej znaczenie.
Cecilia Malmström
komisarz - Pani Przewodnicząca! Sytuacja jest rzeczywiście trudna. Afryka Północna oczywiście musi się zmierzyć z wyzwaniem. Ludzie, który żyją w tym rejonie, starają się teraz, szczególnie w Tunezji i Egipcie, budować nowe państwa, demokratyczne, takie w których przestrzega się podstawowych praw człowieka i panuje praworządność. Obecnie trwają tam przygotowania do wyborów, które mają się odbyć jeszcze tego lata. Powinniśmy zrobić wszystko, aby pomóc im w tych fantastycznych dążeniach.
Komisja, jak Państwu wiadomo, przygotowuje odnowioną strategię dla swego sąsiedztwa, która zostanie przedstawiona Radzie. W tej strategii będą uwzględnione takie kwestie, jak: wspomaganie demokracji, wspieranie rozwoju gospodarczego, wzrostu i tworzenia miejsc pracy, znajdzie się w niej również aspekt mobilności. Jest to wyzwanie, któremu powinniśmy udzielić naszego wsparcia.
Mamy również problemy w Libii, gdzie wskutek wzrostu przemocy powstaje bardzo niebezpieczna sytuacja i skąd wielu ludzi musi uciekać. Z tym wyzwaniem musimy się zmierzyć w ramach europejskiej polityki migracyjnej. W dłuższej perspektywie musimy wypracować w tym względzie bardziej globalne podejście, w dużej mierze zgodne z postulatami znajdującymi się w sprawozdaniu pana posła Provery, które zostanie wzięte pod uwagę jako materiał wyjściowy.
W krótkim okresie musimy oczywiście stworzyć pakiet azylowy. Proszę mi wierzyć - zwracam się tu do Pani Poseł Keller - że staramy się to zrobić. Wciąż mam nadzieję, że z pomocą Parlamentu Europejskiego i dzięki staraniom różnych sprawozdawców, żeby złożyć pakiet w całość i zakończyć negocjacje z Parlamentem, uda się nam sfinalizować prace z nim związane przed końcem roku.
Lampeduza i Malta w istocie znalazły się w bardzo trudnej sytuacji. Chciałabym odrzucić niektóre zarzuty, że Komisja, czy też "Bruksela”, nie angażuje się w pomoc Włochom. W rzeczywistości zaoferowaliśmy im pomoc. W ramach obecnego budżetu długoterminowego, do wykorzystania w czasie, który pozostał do końca okresu jego obowiązywania, przeznaczyliśmy 171 milionów euro w puli środków finansowych dla Włoch. Część z tych środków nie została jeszcze wykorzystana na potrzeby Włoch; wspólnie pracujemy z władzami włoskimi, niemal codziennie, i zastanawiamy się nad sposobem przesunięcia funduszy na finansowanie programu tak, żeby można go było wykorzystać w celu rozwiązania sytuacji na Lampeduzie.
Zaproponowaliśmy również Włochom pomoc w formie zwrotu niektórych kosztów przesiedlania migrantów wewnątrz kraju. Mamy operację Hermes agencji Frontex, jednak chciałabym Państwu przypomnieć, że Frontex zależy od wkładu państw członkowskich i że możliwości agencji wyczerpią się w bardzo krótkim czasie. Mamy odpowiedź: jest przecież Europol. Prowadzimy rozmowy z Tunezją i dążymy do znalezienia rozwiązania - w sposób zorganizowany, oparty na poszanowaniu godności - dobrowolnych powrotów ludzi, którzy nie potrzebują ochrony międzynarodowej. Pomagamy Tunezji w zwalczaniu sieci handlu ludźmi i analizujemy możliwości pomocy temu krajowi w budowaniu systemu kontroli granicznej. Jest to część szerszego partnerstwa na rzecz mobilności.
Większość uchodźców znajduje się w Tunezji i Egipcie. Tak jak powiedziałam, ponad 400 tysięcy osób opuściło Libię. Większość z nich zostało repatriowanych. Są to przede wszystkim Tunezyjczycy i Egipcjanie, ale również osoby pochodzące z około 30 innych krajów, głównie afrykańskich. Są także osoby z Bangladeszu, Iraku, Afganistanu itd.
Większość z nich repatriowano przy wykorzystaniu pomocy europejskiej, państw członkowskich, które działały w duchu prawdziwej solidarności z Tunezją i Egiptem. Ale jeszcze część tych osób pozostała. Byłam w tych obozach dla uchodźców zaledwie kilka dni temu. Tunezyjczycy wykonują imponującą pracę wspólnie z organizacjami międzynarodowymi, takimi jak Biuro UNHCR. Ale jest tam pewna liczba osób, kilka tysięcy, zdanych na własne siły. Nie mogą wrócić do domów. I tym ludziom musimy pomóc. Muszą być przesiedleni w Europie. Bardzo trudno jest mi wytłumaczyć tym Somalijczykom, że nie mogą przyjechać do Europy dlatego, że my nie osiągnęliśmy porozumienia w sprawie aktów delegowanych lub wykonawczych. W związku z tym apeluję do Państwa i do Rady o osiągnięcie porozumienia w tej sprawie, ponieważ moglibyśmy naprawdę zrealizować cel europejskiego programu przesiedleń i pomóc tym ludziom, gdyż nie mają się gdzie podziać.
Obserwujemy także obecnie napływ uchodźców do Europy - przybywają na Lampeduzę i na Maltę. Zdaję sobie oczywiście sprawę, że Malta, wyspa tej wielkości, jest pod ogromną presją. Imigrantów przypuszczalnie będzie przybywać więcej. Wiele z tych osób może potrzebować ochrony międzynarodowej. Dopóki w Libii jest przemoc, będzie się utrzymywało zagrożenie, że jeszcze więcej osób będzie zmuszonych do ucieczki z tego kraju.
Ci ludzie rzeczywiście stwarzają poważne wyzwanie dla Europy. Będą oni prawdopodobnie potrzebować schronienia. Mamy do dyspozycji pewne środki. Mamy też agencje. Dysponujemy strategiami, za pomocą których możemy próbować im pomóc. Tak jak powiedziałam, rozważamy możliwości skorzystania z tymczasowego mechanizmu ochrony. Może on być uruchomiony w razie masowego napływu ludzi bez możliwości powrotu. Niemniej jednak do jego uruchomienia potrzebna jest większość kwalifikowana w Radzie. Dzisiaj tej większości nie ma. Oczywiście tę sytuację skrupulatnie monitorujemy i ponownie wystąpimy z wnioskiem do Rady w przyszłym tygodniu. Zanim jednak ten mechanizm zostanie uruchomiony, apeluję do państw członkowskich - i swój apel będę ponawiać - o solidarność w działaniu, o to, żeby nie poprzestawać na pięknych słowach, ale przejść do czynów.
Musimy znaleźć rozwiązania, aby pomóc Włochom i Malcie, a także ewentualnie innym państwom pod presją. Apeluję o to do państw członkowskich. Istnieją fundusze solidarności dostępne dla państw członkowskich, które na ten apel zareagują. Ta sprawa będzie przedmiotem dyskusji na posiedzeniu Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w przyszłym tygodniu. Z przyjemnością złożę Państwu relację po tym posiedzeniu.
Dziękuję bardzo, Pani Przewodnicząca, za tę ważną debatę.
Mario Mauro
(IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Chciałbym uzyskać pewne wyjaśnienia od pani komisarz Malmström. Komisarz powiedziała, że sprawa uruchomienia dyrektywy 2001/55/WE będzie omawiana na forum Rady. Będzie Pani w przyszłym tygodniu prowadzić rozmowy z Radą, ponieważ, jeśli dobrze rozumiem, obecnie nie ma większości kwalifikowanej.
Cecilia Malmström
komisarz - Pani Przewodnicząca! Być może nie wyraziłam się jasno. Wszystko to, co przedstawiłam tu państwu, między innymi pewne doświadczenia z Egiptu i Tunezji, będzie omawiane na posiedzeniu Rady w przyszłym tygodniu.
Oczywiście sytuacja w Afryce Północnej jest głównym punktem porządku obrad. W moim wystąpieniu znajduje się również odniesienie do tego tymczasowego mechanizmu ochrony, ale nie wiem, czy zapadnie jakakolwiek decyzja ani czy dojdzie do innego rodzaju ustaleń. Bardzo wiele zależy od przewodniczących, od tego, jak widzą sprawę monitorowania, ale my monitorujemy sytuację co godzinę. Chciałam tylko powiedzieć, że do tej pory nie ma czegoś takiego jak większość kwalifikowana, żeby uruchomić ten mechanizm ochrony.
Fiorello Provera
Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Zanim przejdę do sprawozdania, chciałbym odpowiedzieć panom posłom Meyerowi i Tavaresowi. Naprawdę szanuję opinie każdego, ale wydaje mi się, że ich poglądom na temat sytuacji na Lampeduzie i w Lampeduzie daleko do wielkoduszności.
Pragnę ich poinformować, że w ciągu trzech nocy na Lampeduzę przybyło 12 tysięcy osób. Lampeduza jest małą wyspą, liczącą 6 tysięcy mieszkańców, a 12 tysięcy osób przybyło tam nagle, w ciągu trzech nocy, i populacja wzrosła do 20 tysięcy. Moim zdaniem przyjęcie tak dużej liczby osób przybyłych w tak krótkim czasie na małą wyspę, która nie ma warunków do ich przyjęcia, byłoby bardzo trudne dla każdego kraju. Obecnie na Lampeduzie przebywa 1 400 imigrantów. Wiele już zrobiono, a jak tylko warunki na morzu będą sprzyjające, migranci zostaną przeniesieni do innych ośrodków, położonych głównie w południowej części kraju.
W ten sposób dochodzimy do sprawozdania. Chciałbym podziękować kontrsprawozdawcom z różnych partii politycznych, którzy - każdy na swój sposób i z inną wrażliwością - przyczynili się bardzo skutecznie do powstania tego sprawozdania. Wnieśli zasadniczy wkład, z zachowaniem pełnej przejrzystości, w tym samym duchu, który na początku zainspirował nas wszystkich. Dziękuję również pani komisarz Malmström za entuzjazm, który wykazała dla koncepcji podziału obciążeń; powinien on udzielić się Komisji, a następnie Radzie. Jeśli pani komisarz będzie nadal przejawiać taki sam entuzjazm, myślę, że rezultaty zostaną osiągnięte.
Na zakończenie pragnę powiedzieć, że bardzo trudno jest podsumować całą sytuację. Jeśli jej podsumowanie jest w ogóle możliwe, to chcę powiedzieć, że polityka nie będzie skuteczna ani pełna tak długo jak będą się utrzymywać znaczne różnice między poziomem rozwoju na Północy i na Południu świata, tak długo jak będą się utrzymywać duże różnice w jakości instytucji demokratycznych i tak długo jak będą istniały wielkie rozbieżności w podejściu do praw człowieka. Musimy podjąć działania w ramach wielkiej polityki w zakresie strategicznej współpracy i pomocy, które będą miały wpływ na strukturalne przyczyny tych ogromnych dysproporcji między Północą a Południem. Jeśli znajdziemy rozwiązania tych przyczyn strukturalnych, reszta się ukształtuje, a świat, w którym wszyscy żyjemy, stanie się prawdopodobnie lepszym miejscem.
Przewodnicząca
Zamykam wspólną debatę.
Głosowanie odbędzie się w czwartek, 5 kwietnia 2011 r.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Giovanni Collino
Bardzo krytycznie odnoszę się do działań, które UE podejmuje w związku z migracją. Zróżnicowane interesy Niemiec, Francji, Hiszpanii i innych państw członkowskich, przyczyniające się podziału na Europę Północną i Południową, stawiają Włochy w sytuacji bardzo uciążliwej. Byłoby lepiej, gdyby rząd włoski przestał się ociągać i zaczął robić więcej, żeby odmawiał przyjmowania imigrantów do czasu, aż w Europie powstanie rzeczywista wspólna polityka imigracyjna. Unii Europejskiej potrzebna jest wspólna polityka azylowa. Należy również zapewnić, żeby zasady solidarności i podziału obciążeń nie pozostawały jedynie obietnicami na papierze. Włochy przyjęły na siebie ciężar wydarzeń, które przyczyniają się do zmian w Afryce Północnej i w całym regionie Morza Śródziemnego. Jednakże Włochy nie mogą już przyjmować Libijczyków, Tunezyjczyków ani Egipcjan do czasu, aż Francja, Niemcy i Austria przestaną odmawiać przyjęcia każdego, kto przybywa z Afryki Północnej przez ich terytoria. Dopóki Bruksela koordynuje zarządzanie przepływami migracyjnymi wspólnie z rządami w Paryżu, Berlinie i Wiedniu, a także z Rzymem i innymi państwami członkowskimi, Włochy zrobią lepiej, przyjmując bardziej bezkompromisową postawę niż obecnie.
Robert Dušek
W sprawozdaniu w sprawie migracji zostało podane rozwiązanie służące zapobieganiu migracji. Sprawozdawca uważa, że powinniśmy przeciwdziałać migracji poprzez inwestowanie w krajach, które są źródłem przepływów migracyjnych. Niemniej jednak w dobie kryzysu gospodarczego i finansowego UE nie ma możliwości "finansowania” trzeciego świata na masową skalę, kosztem poziomu życia obywateli Europy. Ogromne dysproporcje ekonomiczne między UE a Afryką były, są i będą w dalszym ciągu. Jeśli te dysproporcje znikną, a obywatele krajów trzeciego świata nie będą już mieli żadnych powodów do migracji do UE, to stanie się tak dlatego, że nastąpi obniżenie standardów w państwach UE. Nie wolno nam się łudzić, że migracja jest wyłącznie wynikiem łamania podstawowych praw człowieka. Znaczna część migrantów przybywa do UE tylko po "lepsze” życie. Rezultaty badań socjologicznych świadczą o tym, że im większy jest odsetek migrantów w UE, tym więcej miejscowych obywateli jest niezadowolonych z życia. Jeżeli liczba imigrantów przekracza pewien procent, tracą oni zainteresowanie integracją ze społeczeństwem europejskim i tworzą własne społeczeństwo w obrębie UE. Unia Europejska powinna ukierunkować swoją politykę migracyjną wyłącznie na problem łamania praw człowieka. Finansowe i ekonomiczne różnice między krajami pochodzenia migrantów a UE nie powinny być powodem przyznawania środków finansowych tym krajom. Polityka przeciwdziałania migracji musi być połączona z polityką zapobiegania migracji na granicach zewnętrznych UE.
Ville Itälä
Wydarzenia w Afryce Północnej doprowadziły do nowych przepływów migracyjnych na południowej granicy Europy. W rozważaniach nad sposobem rozwiązania tego naglącego problemu musimy też przeanalizować jego przyczyny.
Upadek arabskich dyktatur może być jednym z głównych punktów zwrotnych w polityce światowej po upadku żelaznej kurtyny, mniej więcej 20 lat temu. Jest on przede wszystkim ogromną szansą dla demokracji i praw obywatelskich. Tak jak wszystkie rewolucje, również ta wiąże się z zagrożeniem. Najwyraźniej to widać, gdy nadużywający swej władzy dyktatorzy grożą obywatelom własnych krajów, jak ma to miejsce w Libii.
Europa i jej sojusznicy nie mogą, i nie powinni siedzieć bezczynnie, podczas gdy za jej granicami mają miejsce niepokoje. Mamy jeden wspólny cel: musimy zrobić wszystko, aby chronić życie niewinnych obywateli, między innymi kobiet i dzieci, kiedy nikt inny nie może tego zrobić. Demokratyzacja w Afryce Północnej, poszanowanie praw człowieka i w związku z tym pojawiający się wzrost gospodarczy to najlepszy sposób na powstrzymanie napływu ludzi na południowej granicy Europy.
Véronique Mathieu
W ciągu ostatnich kilku tygodni na wybrzeża Morza Śródziemnego, w szczególności na Maltę i Lampeduzę, przypłynęły tysiące imigrantów uciekających od sytuacji w ich krajach, gdzie panuje bezprecedensowy brak stabilności politycznej. Agencja Frontex słusznie rozpoczęła operację Hermes, by pomóc włoskim władzom w radzeniu sobie z tym masowym napływem migrantów na wybrzeża tego państwa. W zarządzaniu tym kryzysem humanitarnym nie można pozostawić włoskich władz samym sobie. Kontrola na granicach zewnętrznych UE musi być organizowana wspólnym wysiłkiem, ponieważ problem jest wspólny. Ten masowy napływ obywateli państw trzecich wywoła falę nielegalnych migrantów, którzy będą przybywać do wielu państw członkowskich. Wystarczy zaobserwować, jak władze francuskie codziennie zatrzymują setki nielegalnych imigrantów przybywających prosto z Włoch. Wiemy doskonale, że wśród osób ubiegających się o azyl jest wiele takich, które migrują z przyczyn ekonomicznych i chcą się "przemknąć”, wykorzystując sytuację przy okazji tych mieszanych przepływów migracyjnych. Ponadto trzeba zintensyfikować działania europejskie. Państwa członkowskie muszą zapewnić Fronteksowi zasoby potrzebne tej agencji do realizacji jej zadań. Musimy również współpracować z władzami Tunezji. Tunezja musi wypełnić swoje obowiązki w zakresie readmisji.
Edward Scicluna
na piśmie - Obecna sytuacja w Libii jest bardzo niepewna. Jedno jest jednak pewne, że doprowadzi ona do kryzysu humanitarnego. Zgodnie z tym, co stwierdza się w przedmiotowym sprawozdaniu konflikty zbrojne, zwłaszcza gdy w grę wchodzą prawa człowieka, przyczyniają się do ogromnego nasilenia przepływów migracyjnych do sąsiednich krajów. Ze względu na masową skalę tego zjawiska może się okazać, że realizacja programu unijnej agencji Frontex nie jest najlepszym narzędziem do rozwiązania problemu przy takim poziomie migracji. Unia Europejska musi, począwszy od teraz, określić i zaplanować odpowiednią reakcję, między innymi ustalić szczegółowy plan działania dotyczący podziału obciążeń w związku ze skoordynowaną pomocą w przesiedleniach uchodźców. Powinien on się opierać na postanowieniach dotyczących solidarności, zawartych w art. 80 TFUE. Owszem, można się spierać o to, jaki napływ uchodźców należy uznać za "sytuację nagłą”. Musimy mieć jednak opracowany szczegółowy plan, w którym będą wyraźnie określone progi dla państwa, żeby rządy państwa UE i Komisja były gotowe i dobrze przygotowane do radzenia sobie z bezpośrednim kryzysem. Maltański poseł słusznie zauważył, że ogromnym rozczarowaniem jest najwyraźniej słabe przygotowanie Komisji do radzenia sobie z kryzysem, który od dawna był nieunikniony.
Joanna Katarzyna Skrzydlewska
Projekt rezolucji zwraca uwagę na bardzo istotne i ważne zagadnienie. Nie tylko porusza problem równego traktowania kobiet i mężczyzn w środowiskach wiejskich, ale też bezpośrednio wskazuje na potrzebę stwarzania równych szans kobietom żyjącym na wsiach, podobnych do tych szans, z których na co dzień korzystają kobiety żyjące w ośrodkach miejskich. Myślę, że dotychczas na forum Parlamentu zbyt mało uwagi poświęcaliśmy aktywizacji społeczno-zawodowej mieszkanek wsi. Kobiety mieszkające na wsi codziennie narażone są na wiele barier i to zarówno ekonomicznych, jak i infrastrukturalnych, co w znacznym stopniu ogranicza ich szanse w dostępie do edukacji, ochrony zdrowia, czy co najistotniejsze do rynku pracy. Bo przecież niewielka liczba ofert zatrudnienia kierowana jest do środowisk wiejskich, co głównie spowodowane jest zdecydowanie gorszym rozwojem gospodarczym tych terenów. Dlatego tak istotne jest wspieranie polityki rozwoju wsi poprzez poprawę dostępności zaawansowanej infrastruktury, czy możliwości korzystania z dobrze rozwiniętych technologii informacyjno-komunikacycjnych. Jestem przekonana, że również posłowie do Parlamentu Europejskiego mogą wiele uczynić w sprawie przeciwdziałania cywilizacyjnym zapóźnieniom obszarów wiejskich. Mamy przecież możliwość organizowania różnego rodzaju szkoleń, czy warsztatów, podczas których realnie możemy pomóc w dotarciu do unijnych funduszy przeznaczonych na aktywizację i rozwój obszarów wiejskich.
