
Santini
Mevrouw de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Vandaag wordt er gestemd over het belangrijkste document dat we moeten goedkeuren, namelijk de begroting. Gisteren zijn negen personen omgekomen bij een verkeersongeluk in de Gotthardtunnel. Laten we hopen dat het Parlement bij de komende stemming over de begrotingslijn "Infrastructuur" blijk geeft van zijn verantwoordelijkheid voor de financiering van de noodzakelijke infrastructuurwerkzaamheden, die zo langzamerhand niet meer uitgesteld kunnen worden, om een oplossing te vinden voor het probleem van het verkeer door de Alpen.
Vandaag behandelen we de heropening van de Mont Blanc-tunnel en de daarmee verbonden economische en milieuproblemen. Laten we niet vergeten dat de belangrijkste oorzaak van het ongeluk in de Gotthardtunnel de verkeersdruk is die de Gotthardtunnel, de Brennerpas en de andere Alpenpassen als gevolg van de sluiting van de Mont Blanc-tunnel hebben moeten verwerken. We moeten dus met overtuiging de infrastructuurwerkzaamheden goedkeuren om de spoorwegtunnel van de Brenner en van Fréjus sneller te reconstrueren, zodat wegverkeer door treinverkeer kan worden vervangen. Dat zou de veiligheid van de reizigers en het milieu ten goede komen. Laten we dat tijdens de stemming in gedachte houden.

De Voorzitter
Inderdaad, mijnheer Santini.2

STEMMING
- Ontwerpamendementen en voorstellen tot wijziging van de kredieten van Afdeling III van het ontwerp van algemene begroting voor 2001, betreffende de Commissie

Ontwerpamendementen inzake de afdelingen I, II, IV, V, VI, VII en VIII van het ontwerp van algemene begroting voor 2001, betreffende het Europees Parlement, de Raad, het Hof van Justitie, de Rekenkamer, het Economisch en Sociaal Comité, het Comité van de regio's, de Europese ombudsman en de Europese toezichthouder voor gegevensbescherming
Betreffende amendement 192
Maij-Weggen (PPE-DE). Voorzitter, ik heb een mondelinge wijziging op amendement 192. De oude tekst luidt als volgt, het is heel kort: And furthermore research-projects making use of primates are also excluded. Ik vraag dat om te wijzigen in: Financing of research-projects making use of primates is suppressed within two years, unless it is proved that alternatives are not available. Als dat amendement kan worden overgenomen, kan dat gecombineerd worden met de 372. Dan hebben wij daar een goede tekst. Ik heb dat met mevrouw Buitenweg zo afgesproken.

Plooij-van Gorsel
Voorzitter, ik ben tegen dit mondelinge amendement.
(Aangezien meer dan 12 leden bezwaar hebben, wordt het mondeling amendement niet in aanmerking genomen)
Aan het einde van de stemming

Buitenweg
Voorzitter, er is net enthousiast geapplaudisseerd vanwege het einde van deze stemming. Ik kan me dat ook voorstellen, omdat het altijd een langdurig gebeuren is. Maar toch zou ik u nog willen vragen één amendement in stemming te brengen. Dat had ik eigenlijk aan het begin moeten zeggen, maar toen gingen wij al voort met de stemming. Het gaat om de Rekenkamer. Wij hebben nu gestemd over een bedrag van één miljoen op de lijn voor de bouw van een gebouw voor de Rekenkamer dat nodig is voor de uitbreiding. Als Begrotingscommissie zouden wij nog willen vragen om een overige zes miljoen euro extra in de reserve te plaatsen opdat het komende jaar extra kapitaal kan worden geïnjecteerd. Dat levert uiteindelijk voor de belastingbetaler een hoop besparingen op en ook extra ruimte in toekomstige begrotingen. Ik wil u nog vragen dit laatste amendement in stemming te brengen, dat houdt dus in zes miljoen euro extra in de reserve op begrotingslijn 206.
(Het Parlement verleent instemming)   
Verslag (A5-0330/2001) van de heer Costa Neves, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2002 (C5-0300/2001 - 2001/2324(BUD)) en de nota van wijziging nr. 1/2002 op het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2002 (12733/2001 - C5-0495/2001) (Afdeling III - Commissie)
Aan het einde van de stemming

Costa Neves
Mevrouw de Voorzitter, de stemming is nu achter de rug, maar ik moet er toch op wijzen dat we ons destijds bij de stemming over de begroting tegen dit idee uitgesproken hebben. Dit idee vloeit immers uit de begroting voort. En nu stemmen we voor dit lid, in flagrante tegenstrijd met ons stemgedrag bij het stemmen over de begroting. Het Parlement dient zich daarvan bewust te zijn. Maar goed: de stemming is voorbij.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0329/2001) van mevrouw Buitenweg, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2002 (C5-0300/2001 - 2000/2325(BUD)) en
over de nota van wijziging nr. 1/2002 op het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2002 (12733/2001 - C5-0495/2001)
Afdeling I, Europees Parlement
Afdeling II, Raad
Afdeling IV, Hof van Justitie
Afdeling V, Rekenkamer
Afdeling VI, Economisch en Sociaal Comité
Afdeling VII, Comité van de regio's
Afdeling VIII (A), Europese ombudsman
Afdeling VIII (B), Europese toezichthouder voor gegevensbescherming
Betreffende paragraaf 39

De Voorzitter
Mevrouw Buitenweg, als ik mij niet vergis hebt u naar aanleiding van de stemming over de begroting een mondeling amendement op paragraaf 39. Zou u ons dit amendement opnieuw willen toelichten, zodat wij hierover kunnen stemmen?

Buitenweg
Ik zal het in het Engels doen. Het gaat om wat ik aanvankelijk al zei over de voorwaarden waarop we dan de bedragen of de posten die we bij de vorige stemming in de reserve hebben geplaatst gaan vrijgeven. Het betreft de voorwaarden die vermeld zijn in amendement 73 van de Commissie begrotingscontrole. Dat is conform met wat we eerder hebben besproken, en op deze wijze is het het duidelijkst. We moeten dus de tekst zo aanpassen zoals we zojuist hebben gestemd. Er staat:
"(The money) can be released after a favourable opinion from Parliaments' committee responsible for the relations with the Court of Auditors, once the Court has given updated information on its current staffing problems and on how additional staff would enable the Court to assess the performance of financial control systems in the candidate countries, improve its cooperation with the national audit institutions (requirement of Treaty of Nice) and establish more detailed specific DAS assessment.
(De Voorzitter stelt vast dat geen bezwaar wordt gemaakt tegen dit mondeling amendement)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)   

Van Hulten
Mevrouw de Voorzitter, dinsdag heeft mevrouw Morgan de kwestie aangekaart van de brief van het Bureau die was gericht aan de heer Prodi en handelde over de Commissiehervormingen. Toen werd duidelijk dat mevrouw Morgan een totaal andere opvatting huldigt dan de Commissie. Zojuist hebben we gestemd over het verslag van mevrouw Buitenweg en hebben we amendement 4 van mevrouw Elles aangenomen. In dat amendement wordt nog eens herhaald dat het Parlement geheel instemt met de hervormingen van de Commissie.
Kunt u thans een schrijven aan de heer Prodi doen toekomen en de hernieuwde en totale steun van dit Parlement voor de radicale hervormingen van het statuut voor het personeel van de Commissie aan hem overbrengen?

Bourlanges
Mevrouw de Voorzitter, iedereen kan aan de toon van uw stem horen dat u zich ondanks uw gezondheidstoestand goed door deze vergadering heen slaat. Ik wil u namens de leden van de Begrotingscommissie en alle overige collega's laten weten dat wij het bijzonder op prijs stellen dat u ondanks alles bereid bent de stemmingen over de begroting in eerste en in twee lezing voor te zitten.

Elles
Mevrouw de Voorzitter, ik sluit mij graag aan bij de woorden van de heer Bourlanges. Wij moeten ons echter wel gaan buigen over de vraag van de heer Van Hulten. Mevrouw Morgan bracht de kwestie eerder deze week ter sprake, samen met de heer Provan in diens functie als voorzitter. De heer Provan heeft toen laten weten dat hij zou onderzoeken of het mogelijk was om na te gaan wat er zou gebeuren.
Zou u daarom de vraag van de heer Van Hulten willen beantwoorden en deze kwestie willen bespreken tijdens de bijeenkomst van het Bureau, zodat dit vraagstuk kan worden opgehelderd?

Harbour
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het spijtig dat mevrouw Fontaine ons heeft moeten verlaten, maar misschien kunt u mijn opmerkingen aan haar doorgeven.
Zoals u allen ongetwijfeld weet, heb ik vorig jaar namens het Parlement het hervormingsproces gedurende een lange periode bestudeerd, en ik heb de ontwikkelingen gevolgd in de Commissie juridische zaken en interne markt. Ik begrijp mevrouw Fontaine volkomen, maar namens alle leden van dit Parlement moet ik u toch vragen ons in het vervolg beter van het proces op de hoogte te houden.
Dat heb ik afgelopen september overigens ook al gezegd, toen ik aan het voorzitterschap het verzoek deed om ons over de voortgang van de hervormingen evenveel informatie te verschaffen als de Commissie dat momenteel doet. Zo heeft de heer Kinnock ons een overzichtelijk tijdschema gegeven over de voortgang van de hervormingsbesprekingen. Dit Parlement en zijn leden hebben van het Bureau echter nog geen enkele informatie over het hervormingsproces ontvangen. Ik verzoek u derhalve aanzienlijk meer transparantie te betrachten en ons een voortgangsverslag over de hervormingen te doen toekomen.

De Voorzitter
Uw verzoek zal worden overgebracht. Met het oog op de vele stemmingen die hier nog moeten plaatsvinden zult u evenwel begrijpen dat ik dit debat nu moet stopzetten. Maar geeft u de moed niet op! Mevrouw de Voorzitter heeft ook doorgezet en de vergadering voorgezeten ondanks haar gezondheidstoestand. De heer Fatuzzo heeft vanochtend nog veel te doen. We mogen dus de moed niet laten zakken!
Verslag (A5-0342/2001) van de heer Seppänen, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van operationele begroting van de EGKS voor 2002 (SEC(2001) 827 - C5-0233/2001 - 2001/2100(BUD))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)  
Ontwerpresolutie (B5-0686/2001) over het te geven gevolg aan het standpunt van het Parlement inzake de strategie van de Europese Unie voor de conferentie over klimaatverandering in Marrakesj
Betreffende paragraaf 9

De Roo
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn collega' s van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten en de Fractie van de Europese Volkspartij wil ik een mondeling amendement indienen op paragraaf 9. Daar moet staan: "... juicht het toe dat de Commissie het aangekondigde pakket van drie voorstellen inzake klimaatsverandering heeft ingediend" . De Commissie heeft die drie voorstellen eergisteren ingediend, we moeten dat dan ook corrigeren.
Tevens wil ik de Commissie gelukwensen met het feit dat zij die voorstellen nog voor de zeer belangrijke klimaatconferentie in Marrakesj - COP-7 - heeft ingediend.
(De Voorzitter stelt vast dat geen bezwaar wordt gemaakt tegen dit mondeling amendement)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0326/2001), namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, betreffende een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van voorschriften en geharmoniseerde procedures voor veilig laden en lossen van bulkschepen (7193/2/2001 - C5-0292/2001 - 2000/0121(COD)) (Rapporteur: de heer Van Dam)
(De Voorzitter verklaart het gemeenschappelijk standpunt te zijn goedgekeurd)
Verslag (A5-0327/2001) van de heer Vatanen, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende meldingsformaliteiten voor schepen die aankomen in of vertrekken uit havens in de Gemeenschap (COM(2001) 46 - C5-0051/2001 - 2001/0026(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0338/2001) van de heer Lamassoure, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende financiële pretoetredingssteun voor Turkije (COM(2001) 230-C5-0219/2001 - 2001/0097(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0343/2001) van de heer Lamassoure, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over het periodiek verslag 2000 van de Commissie over de vorderingen van Turkije op de weg naar toetreding (COM (2000) 713 - C5-0613/2000 - 2000/2014(COS))
Betreffende amendement 8

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, ik zou in overeenstemming met de rapporteur hier een mondeling amendement willen voorstellen. Ik heb nu alleen de Engelse tekst bij me. Deze zou als volgt moeten luiden: "Insists on the immediate abolition of the death penalty...", in plaats van "Reiterates its call for the immediate abolition of the death penalty ..."
(De Voorzitter stelt vast dat geen bezwaar wordt gemaakt tegen dit mondeling amendement)
Betreffende paragraaf 10

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, wij zouden het volgende compromisamendement willen voorstellen dat hier met instemming van de rapporteur wordt ingediend. De tekst zou als volgt moeten luiden: "Urges Turkey to propose in the coming year a precise timetable ...", wat wij dus willen inlassen is: "in the coming year".
(De Voorzitter stelt vast dat geen bezwaar wordt gemaakt tegen dit mondeling amendement)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)


Verslag (A5-0366/2001) van de heer Gahrton, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een besluit van de Raad houdende vaststelling van het standpunt van de Gemeenschap betreffende de toetreding van de Volksrepubliek China tot de Wereldhandelsorganisatie op de Ministeriële Conferentie die is ingesteld bij de Overeenkomst tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (COM(2001) 517 - C5-0487/2001 - 2001/0218(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
 Verslag (A5-0367/2001) van de heer Gahrton, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een besluit van de Raad tot vaststelling van het standpunt van de Gemeenschap in de Ministeriële Conferentie die werd opgericht bij de Overeenkomst ter oprichting van de Wereldhandelsorganisatie inzake de toetreding van het afzonderlijk douanegebied van Taiwan, Penghu, Kinmen en Matsu (Chinees Taipei) tot de Wereldhandelsorganisatie (COM (2001) 518 - C5-0488/2001 - 2001/0216(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Ontwerpresolutie (B5-0695/2001), van de heer Wurtz, namens de GUE/NGL-Fractie, over de conclusies van de Europese Raad van Gent van 19 oktober 2001

Ludford
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een opmerking maken met betrekking tot de Europese Raad van Gent.
Het betreft een voorstel van de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie en de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten met betrekking tot paragraaf 7, waarop ieder van ons een amendement heeft ingediend, respectievelijk amendement 9, 5 en 13. We willen een mondeling amendement indienen om ze alledrie aan het eind van paragraaf 7 samen te voegen: "waarin de Afghaanse vrouwen adequaat vertegenwoordigd zijn en hun mensenrechten worden geëerbiedigd en waarbij zij ten volle worden betrokken bij de realisering van de toekomst" .

De Voorzitter
Waarde collega, het enige probleem is dat wij hier nu nog altijd bezig zijn met de behandeling van een resolutie van onze fractie en dus nog niet zijn toegekomen aan de gezamenlijke resolutie. U loopt dus op de zaken vooruit. Wij moeten eerst nagaan of er zich geen meerderheid aftekent voor de eerste resolutie.
(Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie)
Gezamenlijke ontwerpresolutie over de resultaten van de informele bijeenkomst van de Europese Raad van 19 oktober 2001 in Gent

Izquierdo Rojo
Mijnheer de Voorzitter, ik zou opheldering willen over het volgende: moeten wij bij de samenvoeging van de amendementen ook het woord "compromis" behouden, dat is opgenomen in het amendement van de socialistische fractie? Dit wil zeggen dat er een "compromis" zou bestaan voor dit alles. Het spreekt denk ik vanzelf dat het woord "compromis" ook in de samengevoegde tekst behouden moet blijven.

Ludford
Mijnheer de Voorzitter, een van de redenen waarom ik het mondelinge amendement ter samenvoeging van de drie amendementen heb ingediend is dat in de Engelse tekst het amendement van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten aanleiding zou kunnen geven tot misverstanden. In het amendement staat dat er tevens sprake dient te zijn van een "compromise in favour of Afghan women" . Hierdoor zou de Engelse lezer echter het idee kunnen krijgen dat wij de belangen van Afghaanse vrouwen compromitteren. De Engelse bewoording is dus niet erg gelukkig gekozen. Wat wordt bedoeld is een vergelijk. "Compromise" is geen goede vertaling van het Franse "compromis" . Dat was een van de redenen waarom ik heb voorgesteld dat we de drie amendementen proberen samen te voegen om zo in het Engels het dubbelzinnige woord "compromise" kwijt te raken.

Barón Crespo
Mijnheer de Voorzitter, het gaat om een taalkundige correctie. De juiste vertaling naar het Engels van het Spaanse woord "compromiso" is in dit geval "engagement" en niet "compromise" .
(De Voorzitter stelt vast dat geen bezwaar wordt gemaakt tegen dit mondeling amendement)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0308/2001) van de heer Poos, namens de Commissie constitutionele zaken, over de hervorming van de Raad (2001/2020(INI))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Ontwerpresolutie (B5-0689/2001) van de heer Gallagher, namens de UEN-Fractie, over het beleid van de Europese Unie ten aanzien van de vierde ministersconferentie van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) in Doha, Qatar
(Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie)
Gezamenlijke ontwerpresolutie2 over de vierde ministersconferentie van de WTO
(Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie)
Gezamenlijke ontwerpresolutie3 over de vierde ministersconferentie van de WTO
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0331/2001) van de heer Désir, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over opening en democratie in de internationale handel (2001/2093(INI))
Betreffende amendement 6
Schwaiger
Mijnheer de Voorzitter, ik zou erop willen wijzen dat wij, de Fractie van de Europese Volkspartij, bij overweging A amendement 6 hebben ingediend, en dat wij in de vierde regel van de Engelse tekst de woorden "supply constraints" vervangen willen zien door het woord "quotas", want dat is de juiste uitdrukking.
(De Voorzitter stelt vast dat geen bezwaar wordt gemaakt tegen dit mondeling amendement) Betreffende amendement 3

Deva
Mijnheer de Voorzitter, met goedkeuring van de rapporteur zou ik een mondeling amendement willen indienen waarmee de tekst van amendement 3 wordt opgeschoond, zodat er nu staat: "...verzoekt om de toezegging van de WTO dat de maatregelen worden gecoördineerd om de ontwikkelingslanden te helpen belemmeringen voor de groei van de handel van deze landen, ..." , enzovoorts.

De Voorzitter
Zijn er collega' s die bezwaar hebben tegen dit mondeling amendement?

Désir
Mijnheer de Voorzitter, ik accepteer dit mondelinge amendement van de heer Deva. Als het wordt aangenomen zal mijn fractie amendement 3 steunen.
(De Voorzitter stelt vast dat geen bezwaar wordt gemaakt tegen dit mondeling amendement)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0332/2001) van de heer Brok, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over de bij de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) geboekte vooruitgang (C5-0194/2001 - 2001/2007(INI))
Betreffende paragraaf 7

Brok
Mijnheer de Voorzitter, in overeenstemming met de indieners van het amendement zou ik willen verzoeken te schrijven "verwacht van de lidstaten" en daaraan toe te voegen "en de Raad ".

De Voorzitter
Is er bezwaar tegen dat "en van de Raad" wordt toegevoegd? Dat is niet het geval. Wij zullen derhalve deze mondelinge suggestie overnemen.
(De Voorzitter stelt vast dat geen bezwaar wordt gemaakt tegen dit mondeling amendement)
Betreffende amendement 15

Lynne
Mijnheer de Voorzitter, mij is verzocht een mondeling amendement in te dienen. In een geest van compromis en om ervoor te zorgen dat dit amendement wordt aangenomen, stel ik voor dat we aan het eind van paragraaf 37 toevoegen: "en steun wordt verleend bij de bestrijding van het terrorisme" .
(De Voorzitter stelt vast dat geen bezwaar wordt gemaakt tegen dit mondeling amendement)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
STEMVERKLARINGEN - Algemene begroting 2002

Maaten, Manders, Mulder, Plooij-van Gorsel en Sanders-ten Holte
De Nederlandse VVD-delegatie in de ELDR-fractie heeft tijdens de stemming over de ontwerpbegroting 2002 verklaard tegen de verhoging van de betalingskredieten in categorie 2 te zijn. De Europese Commissie heeft aangegeven dat deze verhogingen door de betreffende begrotingslijnen niet kunnen worden geabsorbeerd en bovendien leiden deze verhogingen tot hogere afdrachten voor de lidstaten. Deze verhoging van de betalingskredieten wordt door de VVD-delegatie dan ook niet noodzakelijk geacht.
Daarentegen heeft de delegatie wel voor de verhoging van de vastlegginskredieten in categorie 2 gestemd omdat ook de VVD-delegatie van mening is dat een ordelijke programmering van de structuurfondsen noodzakelijk is.

Malmström en Olle Schmidt
Wij hebben tegen het voorstel van de commissie gestemd voor een verhoging van de landbouwuitgaven in categorie 1. Wij vinden het niet billijk dat jaarlijks ongeveer de helft van de totale begroting van de Unie wordt besteed aan subsidies voor de productie en uitvoer van landbouwproducten. Het huidige gemeenschappelijk landbouwbeleid is niet alleen kostbaar voor de Unie, het leidt ook tot hogere prijzen voor de consument. De landbouwsector wordt bovendien goed beschermd tegen concurrentie van buitenlandse invoer. Dit leidt tot zeer scheve verhoudingen en heeft een destabiliserend effect op de wereldeconomie.
Het gemeenschappelijk landbouwbeleid van de Unie vormt met name een probleem voor de ontwikkelingslanden. De landbouw is namelijk een gebied waarop de ontwikkelingslanden kunnen concurreren met de producenten in de geïndustrialiseerde landen. In haar landbouwbeleid werpt de EU grote obstakels op, onder meer door het subsidiëren en beschermen van de landbouw tegen importconcurrentie. Bovendien is het zeer merkwaardig dat de Unie subsidies verleent aan de tabaksteelt. Financiële steun aan de tabaksteelt moet zo snel mogelijk worden stopgezet. De werkzaamheden en de begroting van de Unie moeten daarentegen worden gericht op grensoverschrijdende problemen die de lidstaten zelf niet kunnen oplossen. Het gemeenschappelijk landbouwbeleid is buitengewoon onsolidair en moet onmiddellijk worden hervormd.
Verslag-Costa Neves (A5-0330/2001)

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, in deze stemverklaring wil ik aangeven dat de radicale afgevaardigden ditmaal niet zo doeltreffend zijn geweest als gewoonlijk. Wij hebben ons tijdens de stemming over de begroting namelijk ernstig vergist wat betreft amendement 75 over de bijdrage aan de financiering van de Europese politieke partijen. Wij hebben onze handtekening gezet onder dit amendement, waarin wordt voorgesteld de betreffende begrotingslijn te schrappen, aangezien wij het beginsel van de financiering van de Europese politieke partijen momenteel niet rechtvaardig vinden en er geen rechtsgrondslag voor deze financiering bestaat. Wij hebben zo in feite onze stem uitgebracht tegen het amendement dat wijzelf hadden ingediend. In mijn stemverklaring wil ik daarom voorzover mogelijk het resultaat van deze stemming corrigeren. Wij hebben reeds verzocht om correctie van de notulen. Het gaat hier om een fout in onze lijst met stemmingen die wij willen corrigeren. Wij kunnen ons overigens achter het verslag-Costa Neves scharen, maar willen benadrukken dat wij een kleine technische fout hebben gemaakt met betrekking tot amendement 75. Hartelijk dank, mijnheer de Voorzitter.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Dell' Alba. Het Parlement vroeg zich dit al af. Het is nu volkomen duidelijk.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, moet ik afzien van mijn stemverklaringen alleen maar omdat ik geen stem heb? Ik wil graag iets zeggen over de afdeling van de begroting voor de Commissie. Ik heb voorgestemd, maar dit is de laatste keer, want ik wil een duidelijk beeld van het functioneren van de Commissie. Op 1 januari 2002 vertrek ik voor een lange reis, als Odysseus na afloop van de Trojaanse oorlog, door het labyrint van de bureaucratie van de 13..523 kantoren van de Commissie, van haar 33.728 ambtenaren. Dat zal een lange, zware en moeilijke reis worden. Ik zal Polyfemos ontmoeten, de tovenares Circe en misschien zal ik aan het einde van de reis Penelope zien met de gelaatstrekken van onze voorzitter Prodi. Dat zal zeker een schok zijn, maar ik hoop dat ik de volgende keer opnieuw voor zal kunnen stemmen!

Krivine en Vachetta
Zoals ieder jaar draait het tijdens de tweede vergaderperiode van oktober om de aanneming van de communautaire begroting. Deze begroting vormt het enige terrein waarop het Parlement het communautair beleid kan beïnvloeden. Het Parlement beschikt immers over de bevoegdheid om op dit punt mede te beslissen met de Raad en met name ook zijn veto uit te spreken. In dit technocratische Europa met zijn democratisch tekort is dit dus een van de spaarzame bevoegdheden die de via algemeen stemrecht gekozen vertegenwoordigers kunnen uitoefenen.
De begroting van 2002 vormt evenals die van het afgelopen jaar een weerspiegeling van dit liberale Europese bouwwerk. Deze begroting is sober (0,3 procent van het Europese BBP): de middelen voor met name het werkgelegenheidsbeleid, de uitbreiding, de aanpak van de voedselcrises, Afghanistan, Palestina of de Balkan zijn immers beperkt.
Rapporteur Costa Neves bekrachtigt in grote lijnen deze richtsnoeren. Hij stelt voor de betalingskredieten te verhogen, hetgeen op zich een goede zaak is, maar hij wil de structuurfondsen beperken. Ook stelt hij nogal duistere overhevelingen van kredieten voor van het operationele naar het administratieve vlak. Dat vinden wij een slechte zaak.
Om die redenen kunnen wij het verslag en de ontwerpbegroting voor het jaar 2002 niet goedkeuren.
Verslag-Buitenweg (A5-0329/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag over de begroting van mevrouw Buitenweg gestemd, maar ik wil in dit Parlement, met zoveel afgevaardigden, bij deze gelegenheid met kracht en met nadruk onderstrepen dat de Partij van de Gepensioneerden - die ik de eer heb hier te vertegenwoordigen - van mening is dat het Europees Parlement meer middelen toegewezen moet krijgen. Het Parlement is al verantwoordelijk voor 50 procent van alle nationale wetten; die zijn namelijk een omzetting van de richtlijnen die we hier aannemen. Het moet daarom ook beter worden georganiseerd, zodat het kan functioneren zoals het hoort voor een supranationaal parlement met zoveel belangrijke taken.

Kauppi en Korhola
Waar het gaat om reiskosten, secretariaatskosten en kantoorkosten hebben wij, zoals onze fractie, onze steun gegeven aan het invoeren van vergoedingen op basis van overlegging van bewijsstukken. Onze fractie interpreteert de formulering van amendement 1 zo dat er nu helemaal geen adequate procedure is. Tegelijkertijd gaat het amendement volledig voorbij aan het feit dat de oplossing van de zaak in de handen van de Raad ligt: het Parlement heeft een procedure voorgesteld zoals omschreven in het amendement en is bereid deze aan te nemen, maar de Raad heeft de benodigde goedkeuring niet kunnen geven. Op basis van het voorafgaande is onze fractie van mening dat het Parlement door het amendement onterecht en zonder reden in een kwaad daglicht geplaatst wordt.

Markov
Begrotingsdebatten zijn grootse momenten voor het Parlement; ze bieden immers de mogelijkheid tot een grondige totaalbeschouwing van het geïmplementeerde en toekomstige beleid. Door gebrek aan tijd is mij dat helaas niet vergund. Staat u mij toe dat ik mij tot een enkel punt beperk, namelijk tot de situatie van de regio' s binnen de lidstaten die hun grenzen delen met de toetredingskandidaten. Het staat buiten kijf dat de huidige grensregio' s op lange termijn zullen profiteren van de uitbreiding van de Europese Unie; er zal immers een wereld van nieuwe mogelijkheden worden opengelegd in de regionale samenwerking op economisch, cultureel, sociaal en bestuurlijk gebied.
Desalniettemin zullen er in eerste instantie grote aanpassingsproblemen optreden op specifieke terreinen. Deze problemen vloeien voort uit de ernstige ontwikkelingskloof op met name sociaal gebied. Ik zou in herinnering willen roepen dat het loonverschil tussen Oost en West ongeveer 60 procent bedraagt. Dit zorgt voor problemen die ten opzichte van de uitbreidingen in het verleden volstrekt nieuw zijn en voor een geheel nieuwe dimensie zorgen. Er zal een krachtig sturingsbeleid nodig zijn om de verwachte problemen op de plaatselijke arbeids- en dienstverleningsmarkten te kunnen keren. Talrijke forenzen zullen de huidige malaise op de arbeidsmarkt - in Brandenburg en Mecklenburg-Voor-Pommeren zijn werkloosheidspercentages hoger dan 20 procent geen uitzondering - flink verergeren. Goedkope diensten bij circa 60 procent lagere loonkosten zullen het MKB en het bedrijfsleven in het algemeen voor enorme uitdagingen stellen.
Het programma dat de Commissie heeft ingediend ter ondersteuning van de grensregio' s is volgens plaatselijke en regionale overheden ontoereikend om hieraan het hoofd te bieden. Daarom verwelkom ik enerzijds dat er een speciale begrotingsregel wordt ingelast voor de grensregio' s. Anderzijds roep ik de Unie op zo snel mogelijk extra middelen uit te trekken om de betrokken burgers van de grensregio' s de zekerheid te geven dat recht wordt gedaan aan hun zorgen en noden. Wij hebben een rechtsgrond nodig die de Commissie op de snelst mogelijke termijn dient op te stellen.
Verslag-Seppänen (A5-0342/2001)

Bordes, Cauquil en Laguiller
Wij hebben uiteraard tegen de EGKS-begroting gestemd omdat deze tot aan het verstrijken van het EGKS-Verdrag zal fungeren als subsidiekraan voor de aandeelhouders van de metaalindustrie. De werkgevers in deze sector hebben de aanzienlijke geldbedragen die ze reeds hebben ontvangen in nieuwe winstgevende sectoren geïnvesteerd, terwijl veel werknemers die zijn ontslagen nog altijd werkloos thuis zitten.
In dit verslag wordt voorgesteld sociale steunmaatregelen op te nemen in de begroting van de Europese Unie. Er dient dan wel ten minste de garantie te worden afgegeven dat alle werknemers die hun baan nog zullen kwijtraken hun volledige salaris tot aan de pensioengerechtigde leeftijd zullen blijven ontvangen.
Verslag-Van Dam (A5-0326/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, zoals iedereen weet u dat ik in de eerste jaren van mijn arbeidzaam leven zeeman ben geweest. Ik ben dus in het bijzonder gevoelig voor de veiligheid en het behoud van het menselijk leven op zee, en niet alleen op zee, maar ook bij het lossen van schepen in de havens. In dit document wordt gevraagd om een verbetering van de veiligheid voor zeelieden die in de havens werken. Havens zijn zeer belangrijk voor Italië - vooral de haven van Genua, waar ik ben geboren, de haven van Livorno, waar ik kort geleden ben geweest. Alle havens zijn belangrijk: die van Marseille en die van de andere kusten van Europa, de Unie van staten met het hoogste aantal werknemers in de zeevaart. We moeten er alles aan blijven doen, zoals ook in dit document, om het menselijk leven op zee te beschermen.
Verslag-Vatanen (A5-0327/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag van collega Vatanen gestemd. Ik neem aan dat hij het vervelend vindt de rapporteur te zijn van een document dat zo weinig kan bereiken voor het vervoer; het heeft echter wel wat bereikt voor de bureaucratie. Ik zou hem willen zeggen: kunnen we de bureaucratie niet elimineren, niet alleen bij het vervoer per zee, maar ten minste bij de verstrekking en toekenning van pensioenen? Voorzitter, er zijn gepensioneerden die sterven vanwege de bureaucratie, zonder een pensioen te hebben gehad. Zeker, ze gaan naar de hemel, dat weten ze wanneer ze er aankomen. Deze gepensioneerden verdienen hun plaats in de hemel, zoals alle gepensioneerden, maar het zou beter zijn als ze hun pensioen zouden krijgen terwijl ze nog in leven zijn!
Verslag-Lamassoure (A5-0338/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag over steun voor Turkije gestemd, maar ik wil zeggen dat de Partij van de Gepensioneerden en ikzelf de Europese Unie vragen moed te vatten. De twaalf staten die een verzoek tot toetreding tot de Europese Unie hebben ingediend moeten alle in 2004 worden toegelaten, zonder nadere voorwaarden. Dat zou een daad van politieke moed zijn. Zij wachten al vijftig jaar om zich werkelijk Europees te voelen. Mijnheer de Voorzitter, hebben de zes landen die het Verdrag van Rome hebben ondertekend tevoren het acquis communautaire in hun rechtsorde op moeten nemen? Er bestond nog geen enkele communautaire richtlijn, en toch is er een groot Europa gerealiseerd, dankzij een belangrijke politieke daad. Ik zeg dus: we kunnen deze twaalf staten allemaal in 2004 toelaten, wat hun wetgevingssituatie ook is.

Gorostiaga Atxalandabaso
Ik heb tegen het verslag over Turkije gestemd.
Turkije heeft nog niet de noodzakelijke maatregelen genomen voor het herstel van de politieke rechten van de Koerdische bevolking, het afschaffen van martelpraktijken en het sluiten van de speciale rechtbanken en gevangenissen waar gevangenen geen andere weg meer zien dan in hongerstaking te gaan, een vorm van protest die al aan meer dan 70 slachtoffers het leven heeft gekost.
Turkije heeft nog niet eens een nauwkeurig tijdschema vastgesteld aan de hand waarvan men zal voldoen aan de politieke criteria van Kopenhagen.
We offeren de mensenrechten op om geopolitieke en militaire redenen. In een democratisch Parlement is dat onaanvaardbaar.

Meijer
Sommige politici willen Turkije graag binnen de Europese Unie halen vóórdat dit land radicaal is veranderd. Daarom zijn zij bereid om de ogen te sluiten voor een aantal zeer negatieve gevolgen. Als zo'n uitzonderingsland wordt toegelaten betekent dit een ingrijpende aantasting van de binnen de EU bestaande normen voor democratische vrijheden en mensenrechten. De rapporteur heeft de indruk willen wekken dat het in Turkije gaat om kleine onvolkomenheden, die snel en gemakkelijk kunnen worden opgelost. Gelukkig is de Commissie buitenlandse zaken een stuk kritischer gebleken, maar nog steeds lang niet kritisch genoeg. Inderdaad gaan de aangekondigde hervormingen de goede richting uit, maar slechts een heel klein beetje. De vrijlating van gevangenen en de afschaffing van de doodstraf geldt wel voor criminele gevangenen, maar nog steeds niet voor politieke tegenstanders van wie men de rechten niet wenst te erkennen. De massamoord op de Armeniërs wordt nog steeds ontkend of goedgepraat als een normale manier om tegenstand te bestrijden, die men ook in de toekomst wil kunnen toepassen. De verdreven bevolking van 3500 verwoeste Koerdische dorpen in het zuidoosten mag niet in dat gebied terugkeren. Angst voor wat men "separatisme" noemt leidt ertoe dat een taal, liederen en geschriften strafbaar zijn. Dit land is nog steeds niet op weg naar de EU.

Souchet
De kwestie-Turkije dwingt ons stil te staan bij de vraag wat voor soort Europa wij wensen. Als wij willen dat kandidaat-landen deel gaan uitmaken van een homogeen Europa, dan zal de kwestie-Turkije bijzonder moeilijk oplosbaar blijken. Denk bijvoorbeeld maar eens aan het vraagstuk van de gemeenschappelijke buitengrenzen.
Als we ons in het kader van de eenwording bewegen naar een Europa "met variabele geometrie" , zal Turkije zonder problemen kunnen deelnemen aan Europese beleidsvormen die gebaseerd zullen zijn op daadwerkelijk gezamenlijke belangen. Houden we echter vast aan onze huidige starre opvatting over de Europese Unie, dan zullen we op termijn onvermijdelijk moeten terugkomen op het besluit van Helsinki en met Turkije het associatieproces moeten hervatten dat wij ook zijn aangegaan met de andere mediterrane landen die door hun ligging en geschiedenis als niet-Europees kunnen worden bestempeld.
Het verbaast mij overigens dat ik via de Turkse ambassadeur moet vernemen dat rapporteur Lamassoure zich terughoudend opstelt met betrekking tot de amendementen over de Armeense genocide, terwijl zijn eigen politieke partij er actief toe heeft bijgedragen dat deze misdaad door het Franse nationale parlement werd erkend. Wordt hier soms met twee maten gemeten?
Verslag-Lamassoure (A5-0343/2001)

Berthu
Wij hebben gestemd tegen het verslag-Lamassoure over de vorderingen van Turkije op de weg naar de toetreding. Wij begrijpen namelijk niet hoe de rapporteur zijn opvattingen over een federaal Europa met grote supranationale bevoegdheden kan verenigen met de deelname van Turkije aan dit Europa. De rechtsregels moeten immers overeenkomen met de identiteit van een volk en de democratie moet in dit kader gestalte krijgen. Wij slagen er al niet in om een Europees volk te identificeren, laat staan een Turks-Europees volk.
De enige verdienste van het verslag-Lamassoure is dat hierin de tegenstrijdigheden van het huidige Europa naar voren komen. Als we daadwerkelijk nauwe samenwerkingsbanden met Turkije moeten aanknopen, mogen deze in ieder geval geen supranationaal karakter krijgen in die zin dat de regels die worden opgesteld voor alle partijen bindend zijn. Deze regels moeten voortkomen uit een bilaterale dialoog van land tot land en in het kader van een Europa "met variabele geometrie" .
In het verslag-Lamassoure wordt overigens de kwestie van de erkenning van de Armeense genocide van 1917 opzettelijk niet in ogenschouw genomen, ongetwijfeld om Turkije niet voor het hoofd te stoten. Wij vinden dat we Turkije ronduit moeten vragen deze genocide te erkennen. Dat is natuurlijk niet eenvoudig voor dit land, maar het is niet de eerste natie die de confrontatie heeft moeten aangaan met de zwarte bladzijden in haar geschiedenis. Wij moeten er vervolgens voor zorgen dat het land de gevolgen van deze genocide onder ogen durft te zien, zodat er gestreefd kan worden naar verzoening en zodat de diplomatieke banden met Armenië kunnen worden hersteld.

Carlotti
De Armeense gemeenschap overal ter wereld kan zich het pijnlijke verleden nog maar al te goed herinneren. Het gaat hier om een zeer nare kwestie.
In zijn resolutie van juni 1987 heeft het Europees Parlement Turkije verzocht de moed op te brengen het verleden onder ogen te zien, zodat het land zich weer op de toekomst kan gaan richten. Pas als er openheid over het verleden is, kan er namelijk daadwerkelijk sprake zijn van democratie. Over dit vraagstuk kan niet onderhandeld worden en financiële, economische of privé-belangen mogen deze kwestie niet in de weg staan.
Het gaat hier vandaag niet om de erkenning dat de Armeense genocide daadwerkelijk heeft plaatsgevonden. Ons Parlement heeft zich hier immers al in 1987 over kunnen uitspreken.
Ik heb desalniettemin gevraagd of in het verslag-Lamassoure kan worden verwezen naar de genocide. Hiermee wil ik geen voorouderlijke haatgevoelens doen herleven of aanzetten tot intolerantie, maar recht doen aan het legitieme gevoel van onbehagen in de Armeense gemeenschap.
De kinderen van Armenië die aan het begin van de vorige eeuw naar ons grondgebied zijn verbannen wachten nu op een daad van rechtvaardigheid. Ze willen dat hun voorouders een "morele begrafenis" krijgen. Het is zaak dat wij nu licht werpen op het verleden, want straks zullen de laatste overlevenden van het bloedbad er niet meer zijn.
Ik ben ervan overtuigd dat een land alleen tot de EU kan worden toegelaten als het de basisbeginselen onderschrijft die aan de oprichting van de Unie ten grondslag liggen: democratie en naleving van de rechten van de mens en van de minderheden. Ieder van de kandidaat-landen dient dus de verantwoordelijkheid voor zijn verleden op zich te nemen en zich met zijn eigen geschiedenis te verzoenen.
Ons Parlement heeft deze gedachtegang niet gevolgd en dat betreur ik.

Grossetête
Ik heb mij van stemming onthouden over deze ontwerpresolutie.
Ik betreur het dat het Europees Parlement niet coherent heeft gehandeld door de amendementen te verwerpen waarin Turkije wordt verzocht om de dialoog over de erkenning van de Armeense genocide voort te zetten. Vorig jaar heeft het Parlement er zich openlijk voor ingezet om de Turkse regering ertoe te bewegen deze zwarte bladzijde in de Turkse geschiedenis publiekelijk te erkennen.
Nu bedient dit hypocriete Europees Parlement zich van kunstgrepen om een andere weg te kunnen inslaan.
Wat de mogelijke toetreding van Turkije tot de Europese Unie betreft, wil ik u erop wijzen dat de grenzen van Europa nog altijd niet definitief zijn vastgesteld.
Wij zetten ons debat over een mogelijke toetreding van dit land tot de Unie voort zonder de burgers hierin te betrekken en zonder ons af te vragen welke identiteit en welke contouren Europa dient te krijgen.
De Commissie en het Parlement kunnen beter de mogelijkheden van samenwerking met Turkije onderzoeken in plaats van te streven naar directe integratie van dit land binnen de Unie.

Krivine en Vachetta
Dit verslag over de vorderingen van Turkije op de weg naar toetreding tot de Europese Unie is in een bijzondere context tot stand gekomen.
Turkije bezwijkt haast onder zijn externe schuldenlast (meer dan 120 miljard) en is dientengevolge bijna 70 procent van zijn begroting aan aflossingen kwijt. Om deze neerwaartse schuldenspiraal te doorbreken is er een bezuinigingsprogramma opgesteld en worden er structurele hervormingen doorgevoerd, met als gevolg dat de werkloosheid enorm toeneemt en dat er fors in de sociale begroting wordt gesnoeid. Naast de economische problemen is er ook sprake van een verslechtering van de politieke situatie. Ik denk hierbij aan de situatie van de politieke gevangenen, de hardnekkige ontkenning van de rechten van de Koerden, de weigering om de Armeense genocide te erkennen en, meer in het algemeen, het gebrek aan respect voor de democratische rechten van de Turkse bevolking.
In het verslag worden de sociale gevolgen van de aanhoudende economische en financiële crisis in overweging genomen en wordt gepleit "voor een snelle overmaking van de financiële steun van de Unie om de hervormingen te begeleiden, met name op sociaal vlak en vooral in de sectoren die verband houden met de totstandkoming van de rechtsstaat en de bevordering van het maatschappelijk middenveld" . Verder is de rapporteur van oordeel "dat de omvang van de aan Turkije verleende steun, ondanks de verhoging ervan, nog altijd geen recht doet aan het belang van de handelsbetrekkingen tussen Turkije en de EU." In het verslag wordt er verder op gewezen dat "Turkije moet kunnen beschikken over moderne wetgeving op het gebied van het stakingsrecht en collectieve onderhandelingen" . Ondanks al deze punten vinden wij dat het noch aan de Europese regeringen noch aan de Turkse overheid is om de voorwaarden voor toetreding vast te stellen. De Turkse bevolking moet via een referendum over een eventuele toetreding worden geraadpleegd, en alleen zij kan hierover een beslissing nemen. Om deze redenen hebben wij niet voor dit verslag gestemd.
Verslag-Gahrton (A5-0366/2001)

Meijer
Gezien de kenmerken van de Wereldhandelsorganisatie vraag ik me af wat een groot en arm land daar te zoeken heeft. Ik zou China willen aanraden om erbuiten te blijven, en meer te blijven vertrouwen op zelfvoorziening dan op deelname aan de wereldhandel. Maar ik ben het er tevens mee eens dat de toelating van China niet geweigerd mag worden als dit land er zelf om vraagt. Vele jaren is de Volksrepubliek China internationaal geïsoleerd en werd zij door de meeste staten niet erkend. Sinds die erkenning eindelijk wel heeft plaatsgevonden wordt het grondgebied op het eiland Taiwan dat wordt beheerst door de opvolgers van de in 1949 verdreven regering, beschouwd als een niet-erkende staat, waarvoor men nu een oplossing moet zien te vinden. Enerzijds zijn er economische en militaire betrekkingen, anderzijds doet men alsof hij niet bestaat. Net zo geforceerd als het vroeger was om het grondgebied van China toe te rekenen aan Taiwan, is het nu om Taiwan automatisch toe te rekenen aan China. In ruim een halve eeuw zijn beide gebieden ver uit elkaar gegroeid, en etnisch bestonden er altijd al verschillen. Met tegenzin kan ik instemmen met de voorgestelde constructies, maar de echte problemen zijn daarmee niet opgelost.
Europese Raad van Gent (RC B5-0696/2001)

Alyssandrakis
Tijdens de tussentijdse Top van Gent kregen de leiders van de Europese Unie de zoveelste gelegenheid om zich te scharen aan de zijde van het Amerikaans imperialisme en zijn avontuurlijke plannen voor Centraal-Azië, plannen waarin moorddadige bombardementen op Afghanistan voorkomen. De Europese leiders hebben onomwonden verklaard dat zij de post-Talibansituatie willen voorbereiden - zoals hun dat natuurlijk het beste uitkomt - en willen bijdragen aan de "wederopbouw" van dit land. Aldus verraden zij hun eigenlijke bedoelingen: zij willen voorkomen dat zij achter het net vissen als straks de buit wordt verdeeld. Zij effenen het terrein voor een nauwe samenwerking met de VS op verschillende gebieden; een daarvan is rechtsbijstand. Wat de "interne vijand" betreft wil de Top meer vaart zetten achter de uitwerking van antidemocratische, volksvijandige wetgevingen. Men wil een gemeenschappelijke definitie van terrorisme en een gemeenschappelijk arrestatiebevel. De haast van de Top spreekt wat dat betreft boekdelen. Wat het Midden-Oosten betreft beperkt de Top zich tot algemene verklaringen over een Palestijnse staat en stopzetting van geweld. Nergens wordt echter gewag gemaakt van de Israëlische agressiviteit.
Deze Top loopt, net als alle vorige bijeenkomsten, over van antidemocratische, volksvijandige maatregelen en agressieve daden tegen de volkeren. Deze Top moet reden tot diepe bezorgdheid zijn onder de volkeren van de lidstaten, van de gehele wereld, en hen ertoe aanzetten hun strijd te versterken. Deze Top is de zoveelste bevestiging van het imperialistisch karakter van de Europese Unie en een goede les voor degenen die de EU hardnekkig blijven zien als een tegengewicht voor de Amerikaanse agressiviteit.
De gezamenlijke ontwerpresolutie is een afschuwelijke hymne op de besluiten van de Top. Daarin komt geen enkele gevoeligheid tot uiting voor de gevolgen die deze besluiten zullen hebben, niet alleen voor de EU maar voor de gehele wereld. Daarom hebben de afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland tegen deze resolutie gestemd.

Berthu
Tijdens de Europese Raad van Gent is er gesproken over een verslag van de Commissie over de voorbereiding van de overgang naar de chartale euro. In dit verslag stelt de Commissie "veertig goede praktijken" voor aan de banken, regeringen en detailhandelaren van de lidstaten om "de verloren tijd in te halen" .
Deze terloopse opmerking van de Commissie moet ons aan het denken zetten. Hoe is het mogelijk dat er vertraging is opgetreden? De data waarop de nieuwe munten en biljetten worden ingevoerd zijn immers al lang geleden vastgesteld en de regeringen hadden alle tijd om zich op dit moment voor te bereiden. In mijn ogen kan de verklaring het best worden gezocht in het feit dat de verantwoordelijken ervan uitgingen dat de particulieren, die sowieso geen keuze hadden, eenvoudigweg geen andere keuze hadden dan zich aan te passen. Waarom zouden ze zich in die omstandigheden druk maken? Deze houding zegt genoeg over deze operatie, die ten onrechte gepresenteerd is als middel om het de burgers nog meer naar de zin te maken.
Op de lijst van "veertig goede praktijken" staan heel wat kleine handigheidjes waarvan de gevolgen nauwelijks merkbaar zullen zijn, of het nu gaat om de vroegtijdige aanduiding van de prijzen in euro' s of de langere openingstijden van de bankloketten. Op de lijst ontbreken echter de maatregelen die daadwerkelijk nodig zijn om de problemen van de burgers weg te nemen. Ik denk hierbij onder meer aan financiële maatregelen (een vergoeding voor de handelaren en kleine ondernemingen voor de aanpassingen die ze moeten doorvoeren) en technische maatregelen (de aanduiding op de biljetten en de munten van de waarde in euro' s en van de daarmee corresponderende waarde in de nationale geldeenheid). De maatregelen ten behoeve van de dubbele waardeaanduiding op de biljetten en munten hadden natuurlijk al in een eerder stadium genomen moeten worden, zodat het de particulieren eenvoudiger was gemaakt. De ontwerpers van de eenheidsmunt hebben echter geheel niet bij de belangen van de burger stilgestaan.
Misschien is er ondanks alles nog sprake van een geluk bij een ongeluk. De burgers zullen zo namelijk aan het begin van het nieuwe jaar ontdekken dat er bij de invoering van de euro geen rekening met ze is gehouden. Misschien zullen ze er zo achterkomen wat het ware gezicht van Brussel is.

Figueiredo
De nu door het Europees Parlement aangenomen resolutie heeft een aantal positieve aspecten, maar we zullen ons toch moeten distantiëren van de vele negatieve aspecten van diezelfde resolutie. We verzetten ons vooral tegen de steun voor de oorlog die de VS nu tegen Afghanistan voert. Die oorlog lost niets op en leidt alleen maar tot meer racisme en xenofobie en een verergering van de humanitaire crisis.
We verzetten ons ook tegen de voortdurende politieke druk die op ons wordt uitgeoefend. De bedoeling daarvan is het ritme van de militarisering van de EU op te voeren, en een aantal zaken die te maken hebben met "justitie en binnenlandse zaken" en "het creëren van een werkelijke Europese gerechtelijke ruimte" versneld af te handelen. Zorgwekkend zijn vooral de voorstellen voor een "Europees aanhoudingsbevel" . Omstreden is ook de definitie van een terroristische daad. Met dit soort voorstellen begeven we ons op glad ijs. Dat geldt in gelijke mate voor de maatregelen voor de verbetering van de coördinatie en de efficiëntie van het repressieve apparaat. Deze maatregelen, die binnen het kader van de samenwerking met de Verenigde Staten worden getroffen, vertegenwoordigen een aanslag op de grondrechten en de fundamentele vrijheden.
We wijzen er ook op dat de resolutie geen enkele kritische verwijzing bevat naar de besluiten van de Raad van Gent aangaande het Stabiliteitspact, en dat is typerend. Besloten is dus het beleid van loonmatiging en de hervorming van de arbeidsmarkten voort te zetten en de liberalisering van de openbare diensten door te voeren - het recente besluit aangaande de posterijen is daarvan een voorbeeld. Ook de diensten op sociaal vlak worden hervormd. Tot slot heeft de Raad aangegeven dat er in het kader van de WTO een nieuwe onderhandelingsronde zal worden gestart. Al deze maatregelen zullen ernstige gevolgen hebben voor de werknemers en de inwoners van de landen van de Europese Unie.
Wat de "conventie" ter "voorbereiding" van de volgende IGC betreft: wij geloven dat die uitsluitend tot doel heeft de soevereiniteit van de nationale regeringen en parlementen te beperken of aan voorwaarden te onderwerpen.
Daarom hebben wij tegen gestemd.

Krivine en Vachetta
Op de informele Top van Gent is net als tijdens andere topontmoetingen duidelijk geworden dat er sprake is van grote onenigheid tussen de verschillende staatshoofden, die in de media breed is uitgemeten.
Ondanks deze zichtbare verdeeldheid bestaat er overeenstemming over een zeer belangrijke kwestie: de EU is daadwerkelijk in oorlog en zal meer aan de strijd gaan deelnemen. Haar repressieve mogelijkheden nemen sterk toe:
er komt een snelle interventiemacht;
dankzij de Europese gerechtelijke ruimte kan er een parket worden gecreëerd en kunnen de straffen worden geharmoniseerd;
Europol krijgt meer bevoegdheden.
De grootste onmiddellijke bedreiging voor de vrijheden van de burger wordt ontegenzeggelijk gevormd door de instelling van een Europees aanhoudingsbevel, waardoor de repressieve maatregelen op het gehele grondgebied kunnen toenemen en alle veronderstelde terroristen dankzij uitzonderingsregels kunnen worden opgepakt. De definitie van het begrip "terrorist" is uitgebreid en nu van toepassing op iedereen die zich verzet tegen een onrechtvaardig, ontoelaatbaar bevel.
Op deze Top was er uiteraard geen plaats voor een sociaal Europa. Integendeel! Er is gepleit voor loonmatiging en een ingrijpende hervorming van de arbeidsmarkt. In Gent was het sociale Europa zichtbaar in de straten, waar het zijn beslag kreeg in de demonstraties die door jongeren en werknemers zijn georganiseerd.
Om die reden zullen wij, mede uit solidariteit met deze bewegingen, tegen deze resolutie over de resultaten van de Top van Gent stemmen.

Muscardini
 - (IT) Door de aanslagen van het fundamentalistische terrorisme zijn niet alleen de Twin Towers in New York ingestort, maar lijkt ook een beslissende bijdrage te zijn geleverd aan de ontmaskering van twee anders "pijlers" op de oostkust van de Atlantische Oceaan: het gemeenschappelijk defensiebeleid en het Europees buitenlands beleid. Aan het verwoestende succes van deze laatste aanslag hebben onmiskenbaar enkele Europese regeringen bijgedragen die jaren en jaren van intentieverklaringen voor een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en goede voornemens voor militaire integratie naar de vuilnisbelt hebben verwezen en de vlag van hun "nationale macht" hebben gehesen, overigens zonder dat zij alléén de reële macht hebben om de mondiale crisis het hoofd te bieden, of de geloofwaardigheid om de Europese veiligheid te garanderen. De minitop van drie landen, die een uur voor de informele bijeenkomst van de Vijftien heeft plaatsgevonden, heeft laten zien dat ook Europa is ingestort. De verklaringen over de bestrijding van terrorisme die ons na de informele Top ter ondertekening werden voorgelegd, zijn niets waard. We zijn al decennialang gewend aan uitstekende slotverklaringen. Maar zij worden tegengesproken door de feiten, zij roepen terecht bedenkingen op over dit "Europa dat er niet is" , dat in theorie verenigd is, maar onmiddellijk oplost wanneer het erom gaat eensgezind te handelen en op te treden om de crisis te beteugelen die de wereldvrede bedreigt.
In deze omstandigheden is de promotie van de Europese Unie als politieke hoofdrolspeler volgens mij onze belangrijkste taak. Het "driemanschap" van Gent, waarbij niet eens de Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid was uitgenodigd, had dit niet tot doel; de deelnemers hadden en hebben het veel te druk met hun leidersrol of met de volgende verkiezingen. Een van hen heeft gesproken van "een nieuwe hoofdrol voor Duitsland in het buitenlands beleid en de defensie" , maar vergat erbij te zeggen "in Europees verband" - hetgeen al 56 jaar gebeurt in deze regionen, zoals een attente commentator heeft opgemerkt. Enkel onnadenkendheid tegenover de "voorgangers" of een manifestatie van nationale politieke wil? Dit "driemanschap" zou geen polemiek waard zijn, als aan de horizon niet een ander, veel gewichtiger driemanschap was verschenen, bestaande uit de VS, Rusland en de Volksrepubliek China. Het driemanschap van Gent - "een klap in het gezicht van Italië en van Europa" , in de woorden van de heer Prodi - met een krachteloos Europa, is een vedergewicht in de internationale ring, en zal bovendien dat beetje Europa dat bestaat nog verzwakken. In plaats daarvan moet een sterk Europa het licht zien dat trots is op zichzelf en onmisbaar bij de garantie van regionaal evenwicht.
Bij de volgende bijeenkomst van de Europese Raad in Laken moeten de dubbelzinnigheden en tegenstrijdigheden van Gent worden weggenomen. Om dat te bereiken, moet de Raad zichzelf een historische opdracht stellen: zijn woorden in daden omzetten en een begin maken met een "nauwere samenwerking" in het politieke Europa. Ook de economische en financiële stabiliteit zal daarvan profiteren, want ook de anomalie van een Europese Centrale Bank zonder een Europese regering zou weg worden genomen. Maar is een dergelijke uitdaging voorstelbaar in de huidige, verbrokkelde situatie? Ik blijf erbij dat integratie zou leiden tot een grotere samenhang van de elementen in het spel. Vijftien lidstaten met een versterkte integratie in de sectoren veiligheid en defensie - dus met een welomschreven buitenlands beleid - vertegenwoordigen zonder twijfel een veel betrouwbaardere partner in de strijd tegen internationaal terrorisme en bij de handhaving van vrede.
Na deze overwegingen en met een voorbehoud voor de methode van de "conventie" voor het opstellen van een ontwerp voor de hervorming van de instellingen stem ik voor deze resolutie, in de hoop dat de verklaringen nu eindelijk gevolgd zullen worden door daden.

Thors
Op dit moment worden 20 miljoen onschuldige Afghanen zwaar getroffen door de bombardementen. De VN-Commissaris voor de rechten van de mens heeft aangedrongen op een bombardementspauze om de bevolking voor de winter van voedsel te kunnen voorzien. Drie jaar van droogte heeft voor een groot voedseltekort gezorgd. Daarom heb ik voor amendement 2 en 3 gestemd bij de stemming over de resolutie van de informele Europese Raad van Gent. Een extra voorwaarde is echter dat de Taliban ervoor zorgen dat de transporten de mensen bereiken die de hulp nodig hebben. Ook verzoeken wij Pakistan dringend vluchtelingen op te nemen.
Verslag-Poos (A5-0308/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor gestemd, maar zowel persoonlijk als namens de Partij van de Gepensioneerden en in mijn hoedanigheid van overtuigd Europeaan zou ik willen dat de Raad minder en het Parlement meer bevoegdheden krijgt. Wij weten dat de Raad wordt gekozen door degenen die door de burgers zijn gekozen, maar het Europees Parlement wordt rechtstreeks door de burgers gekozen. Wij zijn Europa! Het Europees Parlement moet de wetgevende macht hebben, en de Raad mag wel enkele beperkte wetgevende taken hebben die alle lidstaten raken, zoals defensie en buitenlands beleid, maar niet meer dan dat. Ik blijf er dus bij dat we alles op alles moeten zetten om het Europees Parlement alle bevoegdheden te geven die ons toekomen en dat de bevoegdheden van de Raad, die hij niet verdient, moeten worden beperkt.

De Voorzitter
Wij kunnen constateren dat u de Raad met pensioen wilt sturen, hetgeen gezien uw politieke achtergrond niet verbazingwekkend is.

Andersson, Färm, Hulthén en Hans Karlsson
"De functie van Hoge Vertegenwoordiger voor het GBVB en de functie van commissaris belast met externe betrekkingen moeten worden samengevoegd en worden uitgeoefend door een vice-voorzitter van de Commissie", omdat men deze twee functies, die onder de tweede pijler vallen, op de lange termijn onmogelijk kan behouden. Zowel omwille van de duidelijkheid als om begrotingstechnische redenen is het beter als de Unie één enkel bestuursorgaan heeft voor het uitvoeren van het buitenlands beleid.
Dat betekent echter niet dat wij zonder meer supranationaliteit steunen op de gebieden die onder de tweede pijler vallen. Wij willen dan ook niet dat het GBVB onder de eerste pijler komt te vallen, die van de communautaire acties.
Het bovenstaande standpunt geldt tevens voor de relevante passage in punt 3 van het verslag over de vooruitgang die is geboekt op het gebied van de uitvoering van het gemeenschappelijke buitenlands en veiligheidsbeleid (A5-0332/2001, rapporteur: Brok).

Berthu
In het verslag-Poos worden interessante technische hervormingen voorgesteld om de werkwijze van de verschillende Raden te verbeteren binnen een "onveranderd wettelijk kader" en zonder wijziging van de Verdragen. Het verbaast ons echter dat de meest in het oog springende hervorming ter vereenvoudiging van de werkwijze van de Raad "Algemene Zaken" (RAZ) niet in het verslag is opgenomen, namelijk de opsplitsing van de RAZ in een algemeen coördinerende Raad (algemene organisatie van de werkzaamheden en behandeling van institutionele vraagstukken) en een Raad buitenlandse betrekkingen, die uiteraard een uitsluitend intergouvernementeel karakter dient te krijgen. Met deze opsplitsing kan het belangrijkste probleem worden opgelost, namelijk de overbelasting van de RAZ.
Deze eenvoudige en praktische hervorming kan niet rekenen op de instemming van de federalisten, die vrezen dat de Hoge Vertegenwoordiger voor het GBVB dan voortaan in het kader van de intergouvernementele Raad buitenlandse betrekkingen zal moeten functioneren. De federalisten hebben liever dat de Hoge Vertegenwoordiger zijn plaats krijgt binnen de communautaire context naast de Commissie, en dat deze instelling bevoegdheden krijgt toebedeeld op gebied van het buitenlandse beleid. Hun voorstel is evenwel niet realistisch.
Meer in het algemeen kan gesteld worden dat rapporteur Poos in zijn verslag bij het vaststellen van de toekomstige contouren van de Raad geen rekening heeft gehouden met het Europa van morgen. Dit toekomstige Europa zal zijn samengesteld uit vele verschillende lidstaten en dus noodzakelijkerwijze een Europa met variabele geometrie worden. Om die reden zal de communautaire methode in veel gevallen te star blijken. De intergouvernementele methode dient dus alle ruimte te krijgen en de diverse "pijlers" van het Verdrag zullen ook op langere termijn van elkaar moeten worden onderscheiden. In dit Europa zal Brussel naar wij hopen niet langer meer de macht kunnen opeisen, en zullen de nationale democratieën opnieuw een stem in het kapittel krijgen.
Gezien deze situatie willen wij dat de Raad in het toekomstige Europa een sleutelrol krijgt toebedeeld en dus meer dan nu initiatieven zal kunnen ontwikkelen (het initiatiefrecht moet beter worden verdeeld) en een taak krijgt te vervullen inzake de coördinatie van de verschillende pijlers, de verschillende kringen en het nationale en het Europese niveau. Het debat zou vanaf nu deze kant op moeten gaan.

Bordes, Cauquil en Laguiller

Het feit dat wij tegen de hervorming van de Raad hebben gestemd, betekent allerminst dat wij instemmen met zijn huidig functioneren. Niet de constitutionele vorm van de Raad is van belang - al valt het een en ander aan te merken op het antidemocratische karakter ervan - maar zijn inhoud.
De fundamentele bestaansreden van de Raad is behartiging van de gezamenlijke belangen van de bezittende klassen van de verschillende Europese landen, voorzover hun respectieve belangen niet tegenstrijdig zijn en men tot een algemene consensus kan komen.
Zomin als de Europese Raad de belangen van de meerderheid van de bevolking van de Unie vertegenwoordigt, vertegenwoordigen de verschillende regeringen de werkelijke belangen van hun eigen bevolking.
Ondanks de schijnbaar democratische procedure waarbij nationale regeringen worden benoemd na verkiezingen, staan zij in feite ten dienste van de grootindustriëlen van hun land. Dat geldt des te meer voor de uitvoerende macht van Europa, die aan geen enkele verkiezing is onderworpen.
Wij verlenen onze goedkeuring noch aan het huidige functioneren, noch aan de hervorming van het functioneren van de Europese instellingen.

Figueiredo
Het verslag-Poos over de hervorming van de Raad is omstreden en met zichzelf in tegenspraak. Bovendien zet het de deur voor het Europees federalisme nog wat verder open. Het heeft echter ook een aantal positieve kanten, zeker als het gaat om de verbetering van de transparantie. Dat blijkt uit een aantal verwijzingen naar het functioneren van de Raad en de opmerkingen over een grotere betrokkenheid van de nationale en regionale regeringen bij de besluitvorming in de EU. En dit geheel los van de wijze waarop de ontwikkeling van de instellingen van de uitgebreide Europese Unie worden gezien. Aan de andere kant heeft dit verslag ook een aantal negatieve kanten. Dat geldt zeker voor het idee om de functie van Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid aan de Commissie toe te wijzen. Als dit uiterst belangrijke beleidsterrein meer en meer in de communautaire sfeer komt, zal de Raad in dezen minder bevoegdheden krijgen. Wij moeten daar wel tegen zijn.
In het verslag wordt ook een aantal mogelijkheden voorgesteld voor het functioneren van de Raad, die negatieve gevolgen kunnen hebben voor de rol van de nationale regeringen. Dit soort voorstellen wijst in de richting van een sterkere federalisering. We noemen hier vooral de volgende aspecten: de Raad "Algemene Zaken" zou elke week moeten bijeenkomen, waarbij ministers afgevaardigden zouden kunnen zenden; er wordt een onderscheid aangelegd tussen een wetgevende en een uitvoerende Raad, met dien verstande dat de vergaderingen van de wetgevende Raad openbaar zouden zijn, wat neerkomt op een soort Senaat van de Europese Unie.
Door tegen te stemmen geven we opnieuw aan dat we federalistische oplossingen afwijzen. We erkennen wel dat dit verslag een aantal positieve aspecten heeft.

Krivine en Vachetta

De hervorming van de Raad? De noodzaak daarvan is voor het grote publiek in alle Europese landen even voor de hand liggend als het democratisch tekort van de Europese constructie. Versterking van de democratie en de transparantie, deelname en controle van de burgers, dat zouden de voorwaarden sine qua non van deze hervorming moeten zijn. En men zou ook eerst goed moeten nadenken alvorens te verklaren, zoals de rapporteur doet, dat alle functioneringsproblemen voortvloeien uit niet-naleving van de Verdragen of het gevolg zijn van het machtsverlies van de Commissie en de Raad "Algemene Zaken" .
Behalve over structurele verbeteringen, zoals de versterking van de rol van het Parlement, het onder toezicht stellen van de Commissie en de Raad, de versterking van de macht van de burgers langs directe of indirecte weg - via organisaties, vakbonden, enzovoort - zou men vandaag ook moeten discussiëren over de zin van deze Europese constructie, die wordt beheerst door het liberalisme en haaks staat op de democratie en de bevrediging van sociale behoeften. Nieuwe instellingen voor een ander Europa, dat is het thema waarover gediscussieerd zou moeten worden, dat is de kwestie die onderworpen zou moeten worden aan de goedkeuring van de Europese volkeren. Daarom hebben wij tegen het verslag-Poos gestemd.

MacCormick
Ik heb voor het uitstekende verslag van de heer Poos gestemd, en wel van harte.
Als vertegenwoordiger van Schotland en als lid van de Vrije Europese Alliantie, het ene deel van mijn fractie, ben ik met name voorstander van punt 13 van het verslag, waarin wordt opgeroepen tot betrokkenheid van "de nationale parlementen en, in federale of zeer geregionaliseerde staten, van de regio' s (...) en, waar nodig, ook de Raad zelf overeenkomstig artikel 203 van het EG-Verdrag" . Voor Schotland en vergelijkbare landen is dat slechts een begin, maar het is wel een belangrijke stap.
Dit Parlement toont zich bezorgd over het democratisch tekort. Een manier om dat tekort te doen afnemen is de regionale parlementen een grotere rol toe te bedelen bij het opstellen van de Europese wetgeving. Wil de betrokkenheid van parlementsleden in Europa op alle niveaus effectief zijn, dan dient er in de Raad sprake te zijn van een open en openbaar wetgevingsdebat. We moeten de noodzaak voor openbaarheid en openheid in de Raad benadrukken, zoals wordt uiteengezet in punt 26 van het verslag. De hervormingen waarop in dit verslag wordt aangedrongen zijn alle een stap in de goede richting.

Meijer
De heer Poos heeft als voormalig Luxemburgs minister kennis van de gang van zaken binnen de Raad, en die heeft hij goed gebruikt. Terecht stelt hij het vergaderen achter gesloten deuren aan de orde, dat strijdig is met de beginselen van democratie en openbaarheid. Hij stelt ook voor dat vakraden slechts besluiten voorbereiden, in plaats van ze zelf te nemen. En de vreemde nieuwe functie van Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid die zich ontwikkelt tot een Europees superminister van Buitenlandse Zaken en Defensie, maar die daarvoor niet politiek ter verantwoording kan worden geroepen, wil hij integreren in de portefeuille externe betrekkingen van de Europese Commissie. Poos beperkt zich tot het haalbare binnen de huidige verdragen en de huidige machtsverhoudingen, omdat dat snel gerealiseerd zou kunnen worden. In dat streven steun ik hem. Maar ook als deze hervormingen worden doorgevoerd blijft de Raad een onding, een restant uit de beginperiode van de drie Europese Gemeenschappen dat zich onttrekt aan nationale parlementen én het EP. Als onderhandelaars over de vorming van een samenwerkingsverband en als vetogerechtigden hadden de nationale ministers een functie. In hun huidige functie, als oncontroleerbare senaat en regering tegelijk, niet meer. De nationale parlementen moeten hun taak overnemen. Ieder voortbestaan van de Raad betekent een aantasting van de parlementaire democratie.
Wereldhandelsorganisatie (RC B5-0691/2001)

Berthu
Wij hebben tegen de gezamenlijke resolutie van de PSE en de PPE over de ministersconferentie van de WTO aanstaande november in Katar gestemd, omdat wij de indruk hebben dat deze resolutie ons eens te meer in een valstrik lokt om de opening van nieuwe onderhandelingen over de internationale handel te aanvaarden zonder dat er voldoende opheldering is verschaft over de spelregels en de doelstellingen van deze onderhandelingen.
Uit de interventie van gisteren van commissaris Lamy concluderen wij dat, ofschoon hij zijn best doet om een gevarieerd pakket van doelstellingen voor de toekomstige onderhandelingen te presenteren (liberalisering, regulering, integratie van ontwikkelingslanden, duurzame ontwikkeling), liberalisering wel degelijk de doelstelling nummer één blijft. Bovendien worden in de referentieteksten van de WTO de handelsbetrekkingen al te zeer benaderd vanuit een puur commercieel standpunt, wat automatisch leidt tot een dergelijke prioriteitenstelling. Dat zou nog erger worden indien men in het onderhandelingsmandaat het thema investeringen zou toevoegen aan het bevoegdhedenpakket van de WTO, waardoor de Multilaterale Overeenkomst inzake investeringen (MOI), waaraan wij zeer slechte herinneringen hebben overgehouden, mogelijk nieuw leven wordt ingeblazen.
Daarmee willen wij niet gezegd hebben dat liberalisering op zichzelf slecht is, zoals een deel van links denkt. Wij zijn echter van mening dat het moment gekomen is om een pauze in te lassen.
Wij moeten de tijd nemen om een duidelijke balans op te maken van de Uruguay-ronde. En op basis daarvan zullen wij zeker onderhandelingen moeten openen, maar met een mandaat dat berust op de volgende prioriteit: hoe kunnen wij garanderen dat iedere maatschappij, iedere nationale democratie het recht heeft om haar eigen levensmodel te kiezen? De liberalisering zal pas haar heilzame werking kunnen hebben als wij een concreet antwoord op deze vraag hebben gegeven.

Patakis
Uit de massale manifestaties in Seattle, Praag en Genua is gebleken hoezeer de volkeren zich ongerust maken over de gevolgen van de mondialisering. Hun omvangrijk verzet toont aan dat de WTO-regelingen in sociaal opzicht onaanvaardbaar zijn. De manifestaties, waaraan mensen uit de gehele wereld hebben deelgenomen, waren van doorslaggevend belang voor de mislukking van de besprekingen.
De WTO heeft tot hoofddoel de handel volledig te liberaliseren. Zij is in feite bezig met een nieuw kolonisatieproces en vormt een van de belangrijkste steunpilaren van de nieuwe wereldorde. De WTO-regels dienen de belangen van de oppermachtige multinationals die reeds hele gebieden van de internationale handel monopoliseren. Daardoor is de WTO de nachtmerrie geworden van de ontwikkelingslanden en de werknemers die moeten toezien hoe hun rechten steeds verder beknot worden. De grote landen behartigen de belangen van hun multinationals, hetgeen ten koste gaat van de minder ontwikkelde landen, en ze reppen met geen woord over het dringend verzoek van deze landen om kwijtschelding van de schulden.
De WTO wil dat zo snel mogelijk de noodzakelijke landbouwhervormingen worden doorgevoerd, opdat de landbouwgrond geconcentreerd wordt in weinige handen en de landbouw een schakel wordt in een allesomvattende, door multinationals gecontroleerde keten. De landbouwproductie lijdt rechtstreeks onder de vrijmaking van de handel en de afschaffing van douanerechten en subsidies. Daardoor zal het landbouwinkomen inkrimpen, de landbouwbevolking slinken en de werkloosheid stijgen. De landbouwproductie van Griekenland en van andere landen zal worden opgeofferd, opdat de industrieproducten uit de Noord- en Midden-Europese landen een betere positie kunnen verwerven op de internationale markten.
Volgens ons zal de EU in de nieuwe onderhandelingsronde niet de belangen van de volkeren behartigen, maar proberen een groter marktaandeel in de wacht te slepen voor de Europese monopolies die geconfronteerd worden met de mededinging van de imperialistische centra in de VS en Japan.
De regels die ten grondslag liggen aan de internationale economische betrekkingen en de handel moeten waarborgen dat de belangen van de werknemers in aanmerking genomen worden, dat de fundamentele sociale rechten geëerbiedigd worden, dat de ontwikkeling van de minder ontwikkelde landen gesteund wordt, dat het milieu beschermd wordt en dat het recht van alle volkeren op het uitoefenen van controle en het bepalen van hun eigen toekomst geëerbiedigd wordt.
De WTO is qua aard een imperialistisch bouwwerk. Zij wil enkel maximale winst en veilige, soepele en ongehinderde mobiliteitsvoorwaarden voor het kapitaal, met name het handels- en beurskapitaal. Daardoor zullen grote delen van de wereldbevolking in steeds grotere armoede wegzinken en zal het natuurlijk leefmilieu steeds sterker worden aangetast.
De volkeren beseffen steeds beter dat er in deze nieuwe wereldorde - waarin de wet van de jungle ten koste van alles moet zegevieren en de grote vis de kleine eet - maar één oplossing is: verzet en tegenaanval. De protestbeweging tegen de "mondialisering" en de WTO is weliswaar niet homogeen en uit zich in verschillende vormen, maar het is de eerste tegenaanval op de dictatuur van het monopolistisch kapitaal en de economische belangen. Zij stuurt miljoenen werknemers, werklozen, kleine boeren, kortom alle slachtoffers van de kapitalistische, door de WTO opgelegde wereldorde de boodschap dat de tijd gekomen is om zich te verzetten en in de tegenaanval te gaan.
De Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland hebben tegen de resolutie gestemd, omdat daarin steun wordt betuigd aan het streven van het grootkapitaal naar onbelemmerde liberalisatie. Deze resolutie effent het pad voor een nog grotere jacht op de bronnen van de arme landen, voor de vernietiging van de landbouwbevolking en voor een aanval op de verworvenheden van de werknemers en de rechten van de volkeren in de gehele wereld.

Souchet
Ik betreur het dat commissaris Lamy gisteren niet iets explicieter is geweest over de tegenstellingen die bestaan tussen het onderhandelingsmandaat van de Raad en het ontwerp van de ministersverklaring van de conferentie van Doha. Ik meen te hebben verstaan - de commissaris sprak echter op gedempte toon toen dit ter sprake kwam - dat deze tegenstellingen met name betrekking hebben op de nieuwe verlaging van de externe bescherming en de interne ondersteuning van onze landbouw, die door sommige staten wordt geëist.
Tevens betreur ik de incoherentie van de gezamenlijke resolutie die dit Parlement zojuist heeft aangenomen. Er wordt namelijk met geen woord gerept over de communautaire preferentie, terwijl terecht wordt onderstreept dat WTO-leden het recht hebben om een landbouwbeleid te voeren dat is aangepast aan hun behoeften en omstandigheden en, dit geldt met name voor de landen van de Europese Unie, om een Europees landbouwmodel te verdedigen dat gebaseerd is op het gezinsbedrijf, de veiligheid en kwaliteit van de voedselvoorziening, de milieubescherming en het territoriaal evenwicht.
De voedselveiligheid heeft ook een strategische dimensie, die na de tragische gebeurtenissen van 11 september in een nieuw daglicht is komen te staan. Het is onaanvaardbaar voor de Europese Unie dat zij op lange termijn afhankelijk zou blijven van invoer - ter hoogte van 75 procent van haar behoeften - voor een dermate belangrijke, levensnoodzakelijke en strategische productgroep als de plantaardige eiwitten. Hoe kan de Europese Unie zichzelf veroordelen tot een nulgroei in een sleutelsector waarvan de wereldproductie jaarlijks met 5 procent toeneemt? Wat gebeurt er in geval van plotse klimaatveranderingen op het Amerikaans continent? De rampzalige vergissing van Blair House en de absurde en strenge zelfbeperking waarmee men heeft ingestemd in Marrakesj moeten dus absoluut ongedaan worden gemaakt in de volgende onderhandelingsronde. De totale afschaffing van diermeel maakt het des te noodzakelijker om de ontwikkeling van de communautaire productie van plantaardige eiwitten te kunnen ondersteunen: deze doelstelling moet een prioriteit zijn voor de Europese onderhandelaars. Wij zullen buitengewoon waakzaam zijn op dit punt.
Verslag-Désir (A5-0331/2001)

Fatuzzo
Natuurlijk heb ik voor dit document gestemd, mijnheer de Voorzitter, voor democratie in de internationale handel, maar ik zou meer willen. Ook als vertegenwoordiger van de gepensioneerden die ik in deze tweeënhalf jaar heb ontmoet, wil ik vandaag een nieuwe slogan lanceren: "Gepensioneerden aller landen, verenigt u! " Gepensioneerden zijn burgers die meer geld hebben dan jongeren en ze kunnen dan ook een beslissende invloed uitoefenen op de economie en de handel van de hele wereld. Ik roep dus alle gepensioneerden en alle bejaarden in de hele wereld op om zich te verenigen in een organisatie met het gewicht dat zij verdienen, zodat zij de internationale handel kunnen beïnvloeden, zodat die menselijker wordt en dichter komt te staan bij degenen die het nodig hebben, zoals wij allemaal hopen.

Berthu
Wij hebben voor het verslag over "openheid en democratie in de internationale handel" gestemd. Daarmee bevestigen wij onze eis van een hervorming van de Wereldhandelorganisatie in de richting van grotere transparantie en rechtvaardigheid (met name op het gebied van geschillenbeslechting) alsook van een sterkere controle door de volkeren.
In dit opzicht is er echter sprake van dubbelzinnigheid op twee fronten: op Europees niveau en op het niveau van de WTO. Wat de Europese Unie betreft hebben de opeenvolgende hervormingen van de Verdragen de nationale parlementen bijna volledig buiten spel gezet als het gaat om de controle en ratificatie van het gemeenschappelijk handelsbeleid. Als klap op de vuurpijl sluit het Verdrag van Nice, waarvan het ratificatieproces gaande is, de parlementen ook uit van de onderhandelingen over de dienstensector en de intellectuele eigendom. Het Europees Parlement neemt de rol van de nationale parlementen echter niet over, noch in juridische noch in feitelijke zin. En hoe dan ook, zelfs als het Parlement een waar ratificatierecht zou verwerven, zou het eindresultaat toch een algehele verzwakking van de democratische controle zijn, doordat de nationale democratieën, die het dichtst bij de volkeren staan, iedere directe macht wordt ontnomen.
Vanuit dit oogpunt dreigt het voorstel van het Parlement om binnen de WTO een raadgevende parlementaire vergadering op te richten te leiden tot het ontstaan van een nog hogere graad van machtsberoving. Deze vergadering zou namelijk wel eens als legitimatie kunnen dienen om nog minder rekening te houden met het standpunt van de nationale democratieën en "regelingen" in te voeren waardoor deze nog meer buitenspel worden gezet. Er moet dus heel duidelijk worden aangegeven dat de raadgevende vergadering tot doel heeft de informatie te verbeteren, maar in geen geval bedoeld is om de plaats in te nemen, op welke manier dan ook, van de nationale parlementen.
Voor ons is de eerste "regeling" die moet worden aangenomen de bepaling dat ieder volk het recht heeft om zijn eigen samenlevingsmodel en zijn eigen wetten te kiezen, en wel via een directe volksraadpleging of via zijn nationaal parlement.

Bordes, Cauquil en Laguiller

De rapporteur van deze tekst kan niet zo naïef zijn te geloven dat de schreeuwende ongelijkheden in het handelsverkeer te wijten zijn aan het feit dat het merendeel van de landen die deel uitmaken van de WTO "wordt gemarginaliseerd door niet-inclusieve werkmethoden of hun afwezigheid of zwakke vertegenwoordiging in Genève" , of "door van de GATT overgeërfde gebruiken" .
De economische betrekkingen tussen landen, en de handelsbetrekkingen in het bijzonder, gehoorzamen slechts aan de wet van de sterkste en allerminst aan de "democratie" die de rapporteur erin zou willen integreren. De imperialistische landen leggen hun wetten op aan de Derde Wereld, en de Verenigde Staten leggen hun wil op aan iedereen, inclusief de imperialistische mogendheden van het tweede plan. Er verandert natuurlijk niets aan de machtsverhoudingen wanneer men aan de armste landen een paar extra posten voor ambtenaren geeft in de WTO of andere internationale instellingen.
Het ware motief voor dit verslag is het feit dat de wetten van de internationale handel, die veel weg hebben van de wetten van de jungle, aanleiding geven tot verzet en betogingen. Het Europees Parlement is niet in staat om iets te veranderen aan de kern van de zaak, en daarom voelt het zich geroepen om een democratisch tintje te geven aan betrekkingen die absoluut niet democratisch en egalitair zijn.
Wij hebben deze farce natuurlijk niet goedgekeurd en tegen dit verslag gestemd.

Fruteau
Dinsdag 11 september 2001: verschillende lijnvliegtuigen vol passagiers storten neer op twee symbolen van de Amerikaanse almacht, de Twin Towers en het Pentagon.
Amerika is in het hart geraakt, maar daarnaast is ook een heel beschavingsproject getroffen. Uit deze verschrikkelijke terreurdaad tegen de Verenigde Staten, die de belangrijkste actoren en begunstigden zijn van een mondialisering die steeds meer ongelijkheid creëert, moeten wij een les trekken: de geïndustrialiseerde landen kunnen het vraagstuk van de Noord-Zuidbetrekkingen niet langer naast zich neerleggen en moeten er absoluut hun gedachten over laten gaan.
De uitbarstingen in Seattle, Göteborg en Genua waren de eerste symptomen van deze mondiale breuk. Wij moeten ons vanaf nu op dit vraagstuk bezinnen, en met name op de instellingen die deze mondialisering reguleren.
Het verslag van onze collega Harlem Désir is in dat opzicht heel verhelderend. In Seattle, bijvoorbeeld, telde de delegatie van de Verenigde Staten om en nabij de 150 personen en die van Japan en de Europese Unie ongeveer 100, terwijl de meeste ontwikkelingslanden slechts één vertegenwoordiger hadden. Onder die omstandigheden is het voor de armste landen van de wereld natuurlijk moeilijk om de stem van hun volkeren te laten horen.
De legitimiteit van de Wereldhandelorganisatie kan niet opnieuw ter discussie worden gesteld, maar men kan zeker de nodige vraagtekens zetten bij haar werking en transparantie alsook bij haar efficiëntie in termen van verdeling van rijkdommen. De voorstellen die de rapporteur heeft geformuleerd om een antwoord te bieden op deze drie uitdagingen lijken me in de goede richting te gaan, en daarom heb ik ook voor zijn verslag gestemd.
Onze actie mag zich daartoe echter niet beperken: wij moeten ook rechtstreeks invloed uitoefenen op de schulden van de arme landen, blijk geven van minder arrogantie en meer respect ten aanzien van onze zuidelijke partners en ophouden hun onze beschaving te willen opleggen.
De vierde ministersconferentie van de WTO, die aanstaande november moet plaatsvinden in Doha, in Katar, is in dat opzicht een kans om onze woorden vol goede bedoelingen om te zetten in concrete acties, die als pijlers dienen voor een meer rechtvaardige en solidaire wereld.

Meijer
. Het bestaan van een Wereldhandelsorganisatie zou misschien zinvol kunnen zijn als die zich beperkte tot het vergemakkelijken van door de afzonderlijke staten gewenste handelscontacten met ver weg gelegen andere staten. De pretenties van de huidige WTO gaan helaas heel wat verder. Zij probeert normen op te leggen aan de lidstaten, waarin de bescherming van arbeid, milieu en publieke voorzieningen ondergeschikt wordt gemaakt aan de vrijheid van handel en de bescherming van grote internationale ondernemingen. De WTO is een soort alternatieve Verenigde Naties geworden, maar dan een waarin niet de macht van het aantal inwoners maar de macht van het geld telt. Door de opgelegde mondialisering neemt het verschil toe tussen rijke landen die dure hoogwaardige technologische producten exporteren en arme landen die afhankelijk zijn van de export van goedkope grondstoffen uit landbouw en mijnbouw. De winsten van de in die landen gedane investeringen vloeien terug naar de rijkste landen. Deze WTO probeert deze misstanden in stand te houden, en vormt daarmee een bedreiging voor welzijn, milieu en de democratie. De heer Désir doet een verdienstelijke poging om openheid en democratie in de internationale handel te bevorderen. Daarin steun ik hem, maar ik vrees dat het zonder verdere veranderingen onvoldoende zal opleveren.
Verslag-Brok (A5-0332/2001)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, terwijl ik op de terugreis van mijn bezoek aan Slowakije in het vliegtuig van Bratislava naar Praag en vandaar naar Malpensa het verslag van de heer Brok zat te lezen om te beslissen hoe ik zou stemmen, ben ik in slaap gevallen, zoals mij wel vaker gebeurt. Ik heb gedroomd. Ik weet dat de heer Brok een expert is op het gebied van de buitenlandse politiek, mijnheer de Voorzitter, en ik heb gedroomd dat hij minister van Buitenlandse Zaken was geworden in het toekomstige Europa. Ik heb ook gedroomd dat zich behalve de heer Brok een groep bijzonder knappe blonde stewardessen uit de Tsjechische Republiek in het vliegtuig bevond.
Toen ben ik wakker geworden, mijnheer de Voorzitter. Ik weet zeker dat de knappe blonde meisjes een droom zullen blijven, maar de heer Brok als minister van Buitenlandse Zaken, wie weet!

Korakas
Ik moet erkennen dat de rapporteur, de Duitse christen-democraat Elmar Brok, geen blad voor de mond neemt. Zowel in de ontwerpresolutie als in de toelichting op het verslag geeft hij onomwonden uitdrukking aan zijn militaristisch, agressief en cynisch standpunt ten aanzien van de inhoud van het GBVB (gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid) en het EVDB (Europees veiligheids- en defensiebeleid.
Volgens hem heeft met name sedert het begin van de tweede helft van 2001 de gemeenschappelijke politieke wil tot het ontplooien van militaire activiteiten vaste vormen aangenomen. Hij noemt het Midden-Oosten en FYROM als voorbeelden van geslaagd zelfstandig "crisisbeheer" door de EU. Verderop in zijn verslag geeft hij een lange lijst van instrumenten en instellingen waarover de EU momenteel beschikt om dit "godbehaaglijk" werk voor "conflictpreventie" en "crisisbeheer" (en de EU zal er wel voor zorgen dat die crisissen er ook komen) waar ook ter wereld te verrichten: snelle interventiemacht - met als hoofddoel de oprichting tot 2003 van een euroleger van om te beginnen 60.000 manschappen -; maatregelen voor snelle beschikbaarstelling van begrotingskredieten; niet-militair, maar wel gewapend, crisisbeheer (met de oprichting van een politiemacht van 5000 man); een (nieuw) centrum voor militair optreden en een eenheid voor militaire planning en snelle waarschuwing (beide zullen de heer Solana moeten bijstaan), enzovoort. Rusland, Oekraïne, Moldavië, Afrika, Latijns Amerika en andere landen en gebieden worden beschouwd als - niet alleen voor hun eigen gebied - strategische partners. Het doel is de imperialistische belangen erdoor te drukken, deze landen te dwingen de regels van de kapitalistische markt toe te passen en natuurlijk.... de mensenrechten te eerbiedigen zoals de EU die ziet. Verder wordt in naam van de "mondiale verantwoordelijkheid voor vrede, stabiliteit en duurzame ontwikkeling" gewezen op de noodzaak van strategische plannen van de EU met betrekking tot Iran, China, Korea en Indonesië.
Met andere woorden, het verslag-Brok is een cynische weerspiegeling van de imperialistische aard van de EU. De EU maakt echter van de nood een deugd en wil haar belangen in nauwe samenwerking met de VS behartigen en van de middelen van de NAVO gebruik maken. Het verslag is inderdaad glashelder wat de rolverdeling tussen de twee imperialistische centra, de VS en de EU, betreft: de EU zal zo mogelijk samen met de VS optreden, maar zal ook alléén actie ondernemen als de VS niet tot een dergelijk gemeenschappelijk optreden bereid of in staat is. Dit standpunt vindt een perfect verlengstuk in de onvoorwaardelijke steun aan de VS in de nieuwe imperialistische oorlog tegen Afghanistan, en meer in het algemeen tegen Eurazië, naar aanleiding van de bestrijding van het internationaal terrorisme, dat als manna uit de lucht is komen vallen nu de voormalige Sovjetunie en het Warschaupact in duigen zijn gevallen. De terreurbestrijding is voor de imperialisten een alibi geworden, de "vurig verlangde vijand" waarmee zij de bewapeningswedloop, de beknotting van de rechten van onze volkeren, de veelsoortige versterking van hun systeem en de verschillende soorten van militair en niet-militair optreden waar ook ter wereld kunnen rechtvaardigen.
Tekenend voor de teneur van het verslag is de verklaring die de heer Brok bij indiening daarvan in de plenaire vergadering heeft afgelegd: "Als wij overtuigend en geloofwaardig willen zijn in ons buitenlands beleid, moeten wij dagelijks laten zien dat wij bereid zijn met militaire middelen dat op te leggen wat met andere middelen niet aanvaard wordt..." Wie kan nu nog twijfelen aan de juistheid van de marxistische stelling dat oorlog in de aard ligt van het kapitalisme, en zeer zeker van het imperialisme?
Daarom kunnen de volkeren zich niet de luxe veroorloven op hun lauweren te rusten. Een vredesfront op nationaal, Europees en mondiaal niveau tegen de oorlogszuchtige imperialisten is voor de mensheid de enige overlevingskans.

Meijer
Het bestaan en instandhouden van een leger wordt altijd gerechtvaardigd met het argument dat dit nodig was om de vrijheid van het eigen grondgebied te kunnen verdedigen en potentiële bezetters te ontmoedigen. Omdat niemand graag bezet wil worden is het bestaan van zo'n leger door een meerderheid van de mensen geaccepteerd, ook al is dat vaak met twijfel of tegenzin. Optreden van legers buiten de eigen grenzen is daarentegen altijd terecht gezien als een vorm van agressie en imperialisme. De laatste jaren wordt een offensief gevoerd om dat optreden van legers buiten het eigen grondgebied te kunnen rechtvaardigen. Het gebeurde in Irak, in Kosovo en nu in Afghanistan. Bij het aantreden van de heer Solana heb ik van hem gehoord dat hij veel plaatsen buiten het EU-grondgebied ziet waar we een leger op af kunnen sturen. De heer Brok wil snel komen tot de inzetbaarheid van zo'n "snelle interventiemacht". Dat deel van zijn voorstellen wijs ik af. Wel ben ik het met hem eens over de strijd tegen witwassen van geld en tegen internationale drugshandel, over het vinden van een humanitaire en politieke oplossing voor Tsjetsjenië, over versterkte vredestaken van de UNO en over het afhankelijk maken van hulp voor Macedonië van het uitvoeren van de overeengekomen grondwetswijziging.

Souchet
Men kan alleen maar verbaasd zijn over de enorme discrepantie tussen het verslag van de heer Brok en de nieuwe wending die de internationale betrekkingen hebben genomen sinds 11 september. De rapporteur maakt weliswaar gewag van de aanslag van 11 september, maar zonder daaruit conclusies te trekken met betrekking tot een heroriëntatie van het GBVB. Integendeel, hij houdt vast aan de geruststellende dogma' s van de oude zienswijze, die berust op het beginsel van "totale communautarisering" : communautarisering van de Hoge Vertegenwoordiger voor het GBVB, besluitvorming bij meerderheid met betrekking tot gemeenschappelijke optredens, enzovoort.
Met de duurzame strijd tegen terrorisme komt echter een nieuw internationaal landschap in zicht, waarin twee actieniveaus centraal staan: een nationaal niveau, dat beschikt over de centrale machtsinstrumenten die cruciaal zijn in deze nieuwe vorm van oorlogsvoering, en een mondiaal niveau, dat als enige in staat is om de noodzakelijke brede samenwerking tot stand te brengen. Het Europees niveau is slechts een tussenstadium, dat in de meeste gevallen te beperkt is om de kanalen en netwerken van het internationaal terrorisme aan te pakken.
In perioden van spanningen worden beslissende samenwerkingsrelaties doorgaans rechtstreeks georganiseerd tussen de staten, zoals het geval was bij de belangrijke militaire steun die het Verenigd Koninkrijk heeft gegeven aan de actie van de Verenigde Staten, de tripartiete top in Gent en de bilaterale samenwerking tussen Frankrijk en Duitsland.
Wat het GBVB betreft, dat zal snel aangepast moeten worden aan de nieuwe diplomatieke context. De noodzakelijke coördinatie tussen de verschillende pijlers, alsook tussen het intergouvernementele niveau en de communautaire aspecten, zal georganiseerd moeten worden rondom de Raad, die als enige in staat is om als spil te fungeren. Vanuit hetzelfde oogpunt van efficiëntie zou men een specifieke Raad "Buitenlandse Zaken" in het leven moeten roepen, die gescheiden is van de Raad "Algemene Zaken" . Commissaris Barnier heeft dit punt overigens aangeroerd in zijn interventie. Zonder deze ontwikkelingen dreigt het GBVB weldra aan de kant te zullen staan en veroordeeld te worden tot een louter papieren rol.

Van Orden
De Britse conservatieven zijn een groot voorstander van Europese samenwerking op het terrein van het buitenlands beleid en het gebruik van civiele instrumenten bij conflictpreventie, waar sprake is van gedeelde belangen. Zij zijn echter van mening dat de nationale regeringen hun absolute soevereiniteit over het buitenlands en veiligheidsbeleid dienen te behouden. Derhalve zijn wij geen voorstander van het oprichten van een diplomatieke dienst van de EU of van "communautarisering" van het buitenlands beleid, noch van uitbreiding van de bevoegdheden van Europol tot operationele gebieden, noch van maatregelen die leiden tot de ontwikkeling van een Europese strijdkracht. We zijn van mening dat in eerste instantie de NAVO de internationale organisatie dient te zijn waarop een beroep wordt gedaan, niet alleen voor de collectieve verdediging, maar voor alle relevante taken op het terrein van crisisbeheer waarbij het gebruik van militaire middelen vereist is.

GOM in de sector schapen- en geitenvlees
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0340/2001) van de heer Adam, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector schapen- en geitenvlees (COM(2001) 247 - C5-0214/2001 - 2001/0103(CNS)).

Adam
Mijnheer de Voorzitter, de huidige marktordening is duidelijk onbevredigend voor alle betrokken partijen, met name voor de schapen- en geitenhouders, maar tevens voor de lidstaten en de Commissie. Deze GOM is er de oorzaak van dat de inkomens van de schapenhouders achteropgeraakt zijn bij de algemene inkomensniveaus die van toepassing zijn in andere sectoren van de landbouwgemeenschap. Daar grote gebieden van de Gemeenschap in hoge mate afhankelijk zijn van de schapen- en geitenteelt is deze groeiende kloof een ernstige zaak.
De methode die gebruikt wordt om de premie te berekenen is ingewikkeld en statistisch gezien dubieus. De cijfers op basis waarvan de eventuele premie voor schapenhouders wordt overeengekomen zijn niet erg betrouwbaar, omdat hiervoor gedetailleerde informatie is vereist met betrekking tot de marktontwikkelingen, en het is niet eenvoudig om aan die informatie te komen of deze afdoende te onderbouwen.
Een ander nadeel is dat de premie gebaseerd is op inkomenstoeslagen. Voor de WTO is dat onaanvaardbaar, en daarmee is een drempel opgeworpen voor de onderhandelingen op het gebied van landbouwkwesties in het algemeen.
De boeren verkeren een jaar lang in onzekerheid over de uiteindelijke hoogte van de jaarlijkse premie. Vanwege die onzekerheid is een effectieve bedrijfsvoering niet mogelijk.
Al die nadelen zijn door de Commissie erkend, en ze worden nadrukkelijk bevestigd door een onderzoek dat is verricht voorafgaand aan de voorbereiding van de voorstellen die het onderwerp zijn van dit debat. Het Commissievoorstel behelst in wezen een eenvoudiger, minder bureaucratisch en inzichtelijker stelsel. Het fundamentele verschil is dat het is gebaseerd op een vaste jaarlijkse premie. Dit is voor de WTO minder bezwaarlijk, en de herziening zal dan ook een positieve uitwerking hebben op de algehele landbouwonderhandelingen waarbij de Commissie betrokken is.
Belangrijker vanuit de optiek van de schapenhouders is echter dat de premie op voorhand vaststaat. Daardoor wordt het eenvoudiger om besluiten te nemen ten aanzien van de bedrijfsvoering.
Tijdens mijn besprekingen met de schapen- en geitenhouders van de Gemeenschap is duidelijk geworden dat de voorstellen over het geheel genomen aanvaardbaar zijn voor de beroepsgroep. Uit informatie afkomstig van de lidstaten blijkt dat ook zij ermee kunnen instemmen. Men is het erover eens dat het wenselijk is de herziening ruim voor 1 januari 2002 overeen te komen, zodat de landbouwgemeenschap hiervan zo spoedig mogelijk kan profiteren.
De Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling kan de strekking van de Commissievoorstellen over het geheel genomen onderschrijven, hoewel er sprake is van accentverschillen. De commissie stelt een premie voor die 50 procent hoger ligt dan die van de Commissie. De lagere premie voor melkschapen en -geiten wordt verworpen en er wordt een hogere aanvullende premie voor schapen en geiten in minder begunstigde gebieden voorgesteld.
Binnen de commissie gaan vele stemmen op om bij de marktordening meer rekening te houden met de nationale verschillen. Daartoe is een aantal voorstellen ingediend. Die voorstellen hebben betrekking op zaken als extensivering, het afslanken van de veestapel en het afkopen van premierechten.
Ook liggen er voorstellen op tafel die het lidstaten mogelijk maken aanvullende vee- en areaalbetalingen te doen. Deze bedragen zouden zijn gebaseerd op objectieve criteria, waaronder bijvoorbeeld milieuoverwegingen, het merken van dieren en traceerbaarheid.
De schapenteelt heeft in termen van productiviteit niet die vooruitgang geboekt waarvan in andere landbouwsectoren sprake is. Er zijn amendementen ingediend waarin de Commissie wordt opgeroepen een actievere promotiecampagne financieel te ondersteunen. Een belangrijke factor voor succes in dit verband is het bevorderen van de consumptie van schapenvlees onder jongeren.
De commissie erkent dat dit een tussenfase is en ziet uit naar de verslagen van de Commissie over de milieugevolgen, de traceerbaarheid en de verschillende technieken voor het fokken en houden van schapen en geiten. We verwachten dat dit alles zal bijdragen tot bredere hervormingen in het kader van de tussentijdse herziening van Agenda 2000.
De Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling vertrouwt erop dat de Commissie positief zal reageren op de door haar voorgestelde amendementen.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, mijn verslag namens de Begrotingscommissie is kort, omdat de Begrotingscommissie verzocht was advies uit te brengen over het voorstel van de Commissie. Wij konden het voorstel in grote lijnen onderschrijven. Het belangrijkste is dat het beleid hierdoor wordt gestroomlijnd, waardoor het eenvoudiger wordt en beter te verdedigen is binnen de GATT-onderhandelingen. Zo wordt de schapen- en geitenhouders zekerheid op langere termijn geboden.
We hebben een amendement voorgesteld aangaande het merken van ieder afzonderlijk dier. Daarmee wilden we geenszins het terrein van de voedselveiligheid betreden of het domein van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling binnendringen. We willen alleen zeker weten dat er premie wordt betaald voor schapen en geiten die daadwerkelijk bestaan en dat we beschikken over middelen waarmee de dieren kunnen worden geteld en getraceerd. Daar ik verantwoording moet afleggen aan de Commissie begrotingscontrole met betrekking tot dierproducten, vond ik dat het mijn plicht was dat amendement in te voegen.
Wat de Begrotingscommissie betreft kan ik u zeggen dat zij haar eigen verantwoordelijkheden heeft. Het voorstel waarom het hier gaat is grotendeels neutraal van inhoud, maar de Landbouwcommissie heeft haar verantwoordelijkheden jegens de boeren. Ik onderschrijf het standpunt dat de commissie in dezen heeft ingenomen. Ook steun ik het amendement van mevrouw Doyle dat door de Landbouwcommissie is goedgekeurd. Wat betreft het kostenplaatje: de Begrotingscommissie heeft vanochtend ongeveer 400 miljoen euro toegevoegd in verband met de horizontale kortingen die de Raad op de begroting in mindering heeft gebracht. Verder hebben we nog eens 400 miljoen euro toegevoegd met betrekking tot gezondheidsmaatregelen voor dieren.
Dit jaar is de begroting in reële termen 2 procent hoger dan de begroting waarmee we vorig jaar begonnen; kijken we naar de output, dan gaat het in reële termen zelfs om meer dan 5 procent. Naar mijn mening en de mening van de afgevaardigden in de Begrotingscommissie zijn er voldoende gelden aanwezig om aan het verzoek van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling te voldoen. Indien het standpunt van mevrouw Doyle door dit Parlement en de Raad wordt aanvaard zijn er voldoende middelen om dit beleid te financieren. Het zal gaan om een verschuiving van middelen van de rijke gebieden naar de arme gebieden, en van de grotere boeren naar de kleinere boeren. Het is een sociale en regionale maatregel die zeker vruchten zou kunnen afwerpen.

Doyle
Mijnheer de Voorzitter, ik herhaal wat mijn collega, de heer McCartin, zojuist heeft gezegd. Hij sprak namens de Begrotingscommissie. Deze ziet voldoende financiële ruimte om steun uit te spreken voor de door de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling goedgekeurde voorstellen, dat wil zeggen een forfaitaire premie van 30 euro en een aanvullende premie van 9 euro. Het geld daarvoor is aanwezig. Ik roep mijn collega' s dan ook op om het standpunt van de Landbouwcommissie te steunen. Ik ben bang dat de stemming van vanavond - een donderdagavond - niet representatief zal zijn voor de ruime meerderheid waarmee deze voorstellen in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling zijn goedgekeurd.
In de Europese Gemeenschap behoren schapen- en geitenhouders gemiddeld tot de laagste inkomenssectoren, vooral in Noord-Europa, waar lammeren worden gefokt in systemen gericht op vleesproductie. De Commissie stelt dat de Gemeenschap, anders dan bij rundvlees en andere producten, te weinig schapenvlees produceert en dat er onder de huidige regelingen met name in Noord-Europa sprake is van een leegloop in die sector. Zij meldt tevens dat de regelgeving ten aanzien van de rundvleesproductie onbedoeld bijdraagt aan die tendens. Immers, bij die regelgeving wordt bij de berekening van extensiveringspremies tevens het aantal ooien meegerekend, maar de boeren krijgen daarvoor niet uitbetaald. Het gevolg daarvan is dat boeren kiezen voor een vermindering van het aantal schapen en een vermeerdering van hun andere vee om zo een hoger bedrag aan extensiveringspremies in de wacht te slepen.
In het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid is de meest kosteneffectieve oplossing: ervoor zorgen dat de regelingen inzake productie van schapen- en geitenvlees, tezamen met het effect van de regelingen op het gebied van de rundvleesproductie, ertoe zullen leiden dat in Europa zoveel mogelijk land wordt gebruikt voor de productie van schapenvlees. Steun aan een grootvee-eenheid in de rundvleesproductie is ten minste viermaal zo duur als soortgelijke steun in de schapenvleessector.
Hoewel rundvleesproducenten gezien de huidige omstandigheden alle steun nodig hebben die zij kunnen krijgen, zijn ook zij geenszins gebaat bij een concurrentiestrijd tussen de verschillende vleessectoren als gevolg van ongelijkheid in de regelgeving.
Ik ben groot voorstander van het voornaamste voorstel voor een vastgestelde, eenmalige jaarlijkse premie van 30 euro. Ik stem volledig in met dit stelsel, ter vervanging van het oneerlijke, weinig zekerheid biedende en - vanuit het oogpunt van de WTO - onaanvaardbare systeem van inkomenstoeslagen dat momenteel wordt gehanteerd. We zijn voorstander van de amendementen gericht op flexibiliteit, die bedoeld zijn om de Commissie duidelijk te maken dat er in de lidstaten ruimte dient te bestaan voor verschillende benaderingen met betrekking tot deze regelingen, op voorwaarde dat deze speelruimte geen betrekking heeft op de forfaitaire premie. We kunnen de amendementen inzake de identificatie en traceerbaarheid evenwel niet steunen, omdat dat een zaak is voor DG V. We onthouden onze steun op dit punt dus niet omdat we het beginsel niet onderschrijven, maar alleen omdat dit een kwestie is voor een ander DG.

Garot
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, om te beginnen zou ik het werk van Gordon Adam, onze rapporteur, willen toejuichen, en hem willen feliciteren met het feit dat hij perspectieven wil bieden aan de schapen- en geitenhouders, die in de landbouwsector over het algemeen onder aan de inkomensladder staan.
Zoals u er heel terecht aan heeft herinnerd, heeft de Landbouwcommissie door haar stemming het beginsel bekrachtigd van een forfaitaire basissteun, een landbouwpremie en een aanvullende, flexibele premie op basis van criteria die betrekking hebben op de kwaliteit van producten, het milieu of de economische organisatie. Dat neemt niet weg dat de niveaus die onze commissie heeft vastgesteld in de plenaire vergadering moeten worden aangepast als het Parlement invloed wil uitoefenen op de Raad, dit wil zeggen, als het geloofwaardig wil zijn. De Commissie had een maximum van 28 euro per dier voorgesteld. De Landbouwcommissie heeft dit bedrag verhoogd tot 44 euro, wat de verwachtingen van de fokkers ruimschoots overstijgt en bovendien wel eens moeilijk te rijmen zou kunnen zijn met de marges in de begroting.
Namens mijn fractie heb ik daarom opnieuw twee amendementen van de rapporteur ingediend, die respectievelijk gericht zijn op het terugbrengen van de basispremie tot 25 euro per dier en de premie voor melkvee - geiten of schapen - tot 20 euro. In de sector "vlees" zou de maximumsteun per dier derhalve 39 euro bedragen, waardoor in de melkveesector een gelijke behandeling zou ontstaan, in termen van overheidspremies per hectare, tussen schapenhouders en rundveehouders.
Dat lijkt me ook absoluut logisch, omdat deze twee vormen van veeteelt vaak tezamen voorkomen in dezelfde regio' s en dezelfde ruimten, en soms zelfs binnen dezelfde bedrijven. Welnu, op de markten worden wij geconfronteerd met twee tegenovergestelde situaties: een overschot van rundvlees en een tekort aan schapenvlees. Als de premies per hectare worden gelijkgetrokken, kan dit tot gevolg hebben dat het evenwicht tussen beide productietakken wordt hersteld, omdat de keuze van de veehouders dan wordt beïnvloed door de ontwikkeling van de markt.
Overigens, de reden waarom ik voorstel een verschil te handhaven tussen de basispremie voor de vleessector en de premie voor de zuivelsector is dat in het tegenovergestelde geval de zuivelindustrie voor schapen- en geitenhouders niet interessant zou zijn, wat niemand kan geloven.
Daarom, geachte collega' s, reken ik vanavond op uw steun voor deze voorstellen, die mij realistisch en verantwoord lijken.

Mulder
Mijnheer de Voorzitter, ik kan namens de liberale fractie mededelen dat wij de voorstellen van de Commissie in grote lijnen steunen. Wij vinden het nieuwe systeem beter dan het oude systeem dat min of meer een systeem was van deficiency payments.
De bedragen die genoemd zijn door de Commissie landbouw vinden wij ook overdreven. Wij zullen derhalve de amendementen van de heren Garot en Adam steunen, die iets bescheidener zijn, maar die inderdaad een goede onderhandelingspositie tegenover de Raad bieden.
Mijn fractie heeft nieuwe amendementen ingediend die betrekking hebben op de identificatie van de dieren. Wij vinden het van het grootste belang dat als geld wordt uitgekeerd, dierenpremies, enzovoort dat het controlesysteem spic&span is en dat er weinig aan hapert. Daarom moet de Commissie zo veel mogelijk haast maken met een nieuw identificatiesysteem.
Tenslotte, maar dat zeg ik niet namens de fractie, heb ik amendementen ingediend die inhouden dat ook dijken en kwelders in Europa tot de minst bevoordeelde gebieden zullen horen.

Wyn
Allereerst wil ik de rapporteur gelukwensen met het vele werk dat hij voor dit ingewikkelde verslag heeft verricht. Het afgelopen jaar heeft de Britse landbouwsector een enorme tegenvaller moeten incasseren en dat geldt natuurlijk ook voor de schapenteelt. Daar 80 procent van mijn eigen natie, Wales, door de EU is aangewezen als minder begunstigd gebied en de schapenhouderij in vele delen van Wales de enig mogelijke vorm van landbouw is, heeft dit verslag grote gevolgen voor Wales en zijn boeren in de heuvels en hooglanden. Overigens geldt dat ook voor andere, vergelijkbare gebieden in Europa. Ik ben dan ook voorstander van een aanvullende financiële ondersteuning voor boeren in minder begunstigde gebieden zoals Wales en verzoek mijn collega' s in dit Parlement om het voorstel voor aanvullende premies voor deze gebieden te steunen.
Hoewel door deze premies de huidige crisis niet onmiddellijk verholpen zal zijn, moeten we de voorstellen zo snel mogelijk door het Parlement loodsen, zodat de jaarlijkse premies voor de schapenhouders vanaf januari 2002 van kracht zijn. Het oorspronkelijke voorstel was een teleurstelling, en er is veel werk verzet om ervoor te zorgen dat voor de boeren in dit opzicht de gunstigste afspraken werden gemaakt. Natuurlijk wil ik dat de boeren de eerlijkste en hoogste premie krijgen. We dienen echter wel binnen de grenzen van de begroting te blijven. Ik ben dan ook voorstander van het voorstel van de heer Adam voor 25 euro, en ik ben ervan overtuigd dat de Raad dit voorstel gezien de beperkingen zeker haalbaar vindt. Als we dit bedrag verhogen, betekent dat dat er minder geld beschikbaar is voor andere sectoren, waaronder de plattelandsontwikkeling. Ik stem tegen amendement 21, omdat ik de formulering ervan te vaag vind. Daarnaast wil ik graag dat er een bepaling in de tekst opgenomen wordt die behelst dat alle gelden die in de nationale reserve van een lidstaat of een regio daarvan worden teruggestort niet voor andere doeleinden mogen worden besteed. Zo wordt gewaarborgd dat die middelen alleen ten bate van dat specifieke gebied worden gebruikt. Dat is buitengewoon belangrijk.
We moeten onze schapensector beschermen. Immers, als we nog meer schapenhouders kwijtraken heeft dat catastrofale gevolgen voor de samenstelling van de plattelandsgemeenschappen, waarin kleine familiebedrijven een zeer belangrijke rol spelen.

Hyland
Zelden heb ik meer eensgezindheid meegemaakt wat betreft de hervorming van de schapen- en geitensector. De rapporteur, de Commissie, de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en landbouworganisaties zijn het allemaal eens over de noodzaak van hervorming. Het is nu aan dit Parlement en de Raad om op zinvolle wijze uitwerking te geven aan deze consensus.
Om het gewenste resultaat te bereiken zullen wij echter één belangrijke hindernis moeten nemen. Als wij er niet in slagen een billijke consensus te bereiken over de hoogte van de financiële steun aan de schapenhouderij, zal deze hervormingspoging mislukken. De achteruitgang van de schapenfokkerij zal dan een ernstige verstoring van het evenwicht in de Europese vleessector tot gevolg hebben, waardoor de rundvleessector sterker onder druk komt te staan, omdat landbouwers omschakelen van de ene productietak naar de andere. Het is economisch gezien dus zeer verstandig om nú voor evenwicht te zorgen. Deze kans krijgen wij niet nog een keer.
We hebben het veel over de duurzaamheid van de Europese landbouw. Voor mij betekent dat het bewaren van een redelijk evenwicht tussen alle sectoren, waarbij ook rekening wordt gehouden met de rendabiliteit van elke sector. Ik hoef het Parlement niet in herinnering te brengen hoe essentieel de schapenhouderij is in gebieden die niet geschikt zijn voor andere vormen van landbouw. Evenmin hoef ik erop te wijzen dat het vanuit het oogpunt van plattelandsontwikkeling belangrijk is boerengezinnen in die gebieden te ondersteunen.
Ik geef echter onmiddellijk toe dat de Commissievoorstellen positieve punten bevatten, zoals de bevindingen uit het verslag van het evaluatiecomité, de vereenvoudiging van procedures en de invoering van een enkelvoudige premie. Wat dit laatste betreft verschil ik evenwel van mening met de Commissie over de methode waarmee zij de premie berekent. Deze is gebaseerd op gemiddelden en geeft geen eerlijk beeld van de problemen die de sector over een langere periode ondervindt. Tijdens het debat heb ik een aantal amendementen ingediend. Mijn voorstel voor een forfaitaire premie van 32 euro heeft geen steun gekregen. Het was gebaseerd op een eerlijke en grondige evaluatie door landbouweconomen van het niveau van de steun aan deze sector dat nodig is om de gelijkheid te herstellen. Namens mijn fractie heb ik vervolgens voorstellen voor 30 euro gesteund. Mijns inziens is dat het absolute minimum om de kloof te dichten en de sector weer rendabel te helpen maken. Ik vraag het Parlement om niet af te wijken van dit getal, dat in de bestaande richtsnoeren kan worden ingepast. Ook verzoek ik het Parlement de amendementen betreffende compensatie voor extensivering, de plattelandspremie en de financiering ten behoeve van marktontwikkelingen aan te nemen.
Zoals alle leden van dit Parlement ben ik mij bewust van de implicaties die de hervorming voor de begroting heeft. Ik waarschuw tegen het doorvoeren van een hervorming van de schapenvleessector die ten koste gaat van andere sectoren, met name de rundvleessector. Er zijn mensen die er genoegen in scheppen erop te wijzen dat de landbouw bijna 50 procent van de begroting voor zijn rekening neemt. Zij dienen echter te beseffen dat deze algemene steun evenzeer een vorm van subsidie is voor de consument als voor de landbouwgemeenschap - de mensen die geacht worden de voedselvoorziening en de kwaliteit van het voedsel te garanderen en tegelijkertijd het milieu van het platteland in stand te houden.
Zij die van mening zijn dat de landbouw te veel subsidie krijgt, moeten zich realiseren dat het aantal boerengezinnen blijft afnemen en zich afvragen waarom dat gebeurt. Het zou ons, naar mijn mening, moeten verontrusten dat jonge mensen aarzelen om landbouwer te worden. We moeten nadenken over de consequenties die dat heeft voor de voedselveiligheid en de werkgelegenheid in de voedingsmiddelensector. Wanneer men het belang van de landbouw voor de Europese en de wereldeconomie beoordeelt, kan men niet dezelfde economische criteria toepassen als in andere sectoren.

Patakis
Mijnheer de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk dat ik afwezig was. Ofschoon het verslag van de Landbouwcommissie de goede kant uitgaat en beter is dan de Commissievoorstellen, kan ook hiermee geen echte verbetering teweeg worden gebracht in de situatie van de geiten- en schapensector.
Zo wordt volgens ons terecht voorgesteld de premie en de speciale steun te verhogen. Deze zijn al sedert 1993 niet meer verhoogd en door de inflatie is het effect daarvan als sneeuw voor de zon verdwenen. Wij kunnen ook instemmen met het voorstel tot versoepeling van de voorwaarden voor aanvullende steun. Wij zijn het echter niet eens met het voorstel tot handhaving van het verschil tussen de steunbedragen voor de gemengde productie van vlees en melk. De rapporteur rechtvaardigt de handhaving van dit verschil door te verwijzen naar het aanvullend inkomen dat de houders van gemengde productie-eenheden uit de melkproductie ontvangen. Men vergelijkt op die manier echter zaken die niet met elkaar vergeleken kunnen worden. De vleesproductie-eenheden zijn grote bedrijven in met name de noordelijke landen die hun eigenaren een redelijk inkomen en een goede winst kunnen garanderen. De gemengde productie-eenheden komen echter vooral voor in de mediterrane landen. Dit zijn bijna altijd gezinsbedrijven die in onvruchtbare gebieden zijn gevestigd en hun eigenaren geen voldoende inkomen kunnen verzekeren. Daarom loopt hun aantal van jaar tot jaar terug en veranderen de betrokken gebieden in regelrechte woestijnen. Het quotum voor de veestapel per bedrijf is in mijn land al sinds 1989-1991 niet meer verhoogd.
In het verslag wordt instemming betuigd met de quotafilosofie en wordt zelfs een poging gedaan de pil te vergulden met allerlei beheersvoorstellen, ofschoon het zelfvoorzieningsniveau van de Europese Unie nauwelijks meer dan 80 procent bedraagt, de schapen- en geitenteelt geconcentreerd is in de armste gebieden van de Europese Unie waar meestal geen andere beroepsmogelijkheden bestaan en de schapen- en geitenfokkers tot de armste sociale groep behoren in de Europese Unie. Als men werkelijk van plan was geweest inkomenssteun te verlenen aan deze gebieden en aan deze schapen- en geitenfokkers, had men de quota afgeschaft, de steun verhoogd en andere, aanvullende stimuleringsmaatregelen getroffen. Met een dergelijk beleid had men woestijnvorming van de voor een groot deel onvruchtbare berggebieden kunnen voorkomen en tegelijkertijd de Europese Unie in staat kunnen stellen zichzelf te bedruipen wat schapen- en geitenvlees betreft.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, de veeteelt in de Europese landen verkeert in een ongekend ernstige crisis. Als wij deze crisis niet onder controle krijgen zal dit grote gevolgen hebben voor onze economieën, onze samenlevingen en het leven in onze plattelandsgebieden. Want ondanks de geruststellende woorden van commissaris Fischler, die ons wil doen geloven dat de crisis achter de rug is, blijven de afzetmoeilijkheden bestaan. In mijn eigen land constateer ik bijvoorbeeld dat veehouders zelfs tegen dramatisch lage prijzen, die ook de productiekosten niet meer dekken, geen kopers meer vinden voor hun dieren. De wanhoop neemt toe. Iedere dag worden veehouders gedwongen hun activiteiten stop te zetten in dramatische omstandigheden. Wij kunnen niet rustig toekijken hoe tal van onze veetelers hun ondergang tegemoet gaan, want dat zou een suïcidale politiek zijn.
In de schapensector - en dat wens ik te benadrukken - is de Europese Unie sterk deficitair, en wanneer men een blik werpt op de leeftijdspiramide van de veehouders, kan men met zekerheid voorspellen dat dit tekort in de komende jaren nog zal toenemen. De inkomens van de schapenhouders behoren tot de laagste in de landbouwsector. De Commissie geeft dat zelf toe. In de huidige conjunctuur zien wij ook dat veel veetelers door de wanhopige situatie gedwongen zijn hun activiteiten stop te zetten wegens onvoldoende inkomsten. Behalve een menselijke en sociale tragedie is het ook een drama voor het milieu, want de schapen- en geitenteelt is vaak het laatste wapen tegen de opmars van braakliggende gronden in minder begunstigde landbouwgebieden. Daarom vond uw Landbouwcommissie het onontbeerlijk aanzienlijke verbeteringen aan te brengen in het door de Commissie ingediende voorstel voor een verordening, teneinde de steun aan deze sector, die onder zware druk staat, die een enorme impact heeft op economisch, sociaal en milieugebied en die voor de rundveehouders een mogelijkheid biedt tot omschakeling als hij tenminste voldoende wordt ondersteund, te vereenvoudigen, voorspelbaar te maken en te versterken. De zeer coherente voorstellen die u worden voorgelegd hebben als doel het steunstelsel voor de schapensector op één lijn te brengen met de regeling voor melkkoeien, en dit met inachtneming van de budgettaire beperkingen, aangezien de GOM voor schapen weinig kost als men rekening houdt met het aantal klanten van de fokkers. Met deze voorstellen komen wij ook onze internationale verplichtingen na, omdat de voorgestelde hervorming in de richting gaat van een loskoppeling van de subsidies en een stelsel van inkomensondersteuning dat als sociaal vangnet kan fungeren.
De schapensector heeft vandaag behoefte aan stabiliteit en ondersteuning, anders dreigt hij in vele regio' s te verdwijnen. De sector rekent op een hervorming die tegelijk ruimhartig en verantwoord is, en dat is wat uw Landbouwcommissie voorstelt. Ik hoop dat de plenaire vergadering ons zal volgen en dat de Raad naar ons zal luisteren.

Cunha
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel van de Commissie om één enkele jaarlijkse premie in te stellen is beslist positief te noemen. De regels worden daarmee eenvoudiger en de landbouwers kunnen zo ook rekenen op een stabieler inkomen. Het voorstel bevat echter wel enige lacunes en onvolkomenheden.
Allereerst de hoogte van de voorgestelde premie: 21 euro is niet voldoende. Bovendien wordt zo de discriminatie tussen grote en kleine herkauwers gehandhaafd. Met haar voorstel de premie op te trekken tot 30 euro hoopt de Landbouwcommissie een einde te maken aan deze discriminatie. Als dat voorstel geen meerderheid krijgt in dit Parlement, ben ik bereid elke andere premiehoogte te aanvaarden, als dat maar bijdraagt tot het opheffen van de discriminatie.
Ten tweede is het zo dat de discriminatie tussen vleesschapen enerzijds en melkschapen en geiten anderzijds gehandhaafd wordt. De premie voor de laatste categorie bedraagt maar 80 procent van de premie die voor vleesschapen uitgekeerd wordt. De door de Landbouwcommissie aangenomen voorstellen maken ook aan die ongelijkheid een einde, en wel door de premies voor beide categorieën op gelijke hoogte te brengen.
De derde tekortkoming van dit verslag ligt besloten in het niet opnemen van flexibele mechanismen die de lidstaten de mogelijkheid zouden kunnen geven de regels aan de heersende nationale of regionale omstandigheden aan te passen. De door de Landbouwcommissie voorgestelde wijzigingen zijn erop gericht om onder bepaalde omstandigheden aanvullende premies toe te staan. De gemeenschappelijke marktordening kan zo veel beter worden toegepast en dit instrument krijgt zo een flexibeler en realistischer karakter.
In de toelichting erkent ook de Commissie dat schapen- en geitenhouders van alle vleesproducenten het laagste inkomen hebben. Daar komt bij dat 80 procent van de dieren die voor premies in aanmerking komen in perifere of minder begunstigde regio' s van de Europese Unie gehouden wordt. Om die reden, en ook omdat we hier te maken hebben met een sector die maar voor 80 procent in de interne behoefte voorziet, is het uiterst belangrijk dat we de eerder vermelde correcties uitvoeren. Bovendien moet de aanvullende premie voor de doelstelling 1-regio' s verhoogd worden.
Ik hoop dus dat dit Parlement het voorstel van de Commissie zal goedkeuren, en dat de ministers van Landbouw in de Landbouwraad hun werk naar behoren zullen verrichten en het standpunt van dit Parlement zullen volgen. Tot slot een woord van lof voor het werk van de heer Adam: hij heeft als rapporteur erg hard gewerkt en ik dank hem voor zijn fantastische steun.

Izquierdo Rojo
Mijnheer de Voorzitter, ik wil in de eerste plaats de rapporteur, de heer Adam, feliciteren met zijn voortreffelijke werk. Daarnaast wil ik de Commissie echter ook zeggen dat dit voorstel een terminologische verbetering behoeft met betrekking tot de verwijzingen naar de geslachten. In dit voorstel wordt namelijk voortdurend vergeten dat er ook teelsters en veehoudsters zijn. Ik verzoek de commissaris om deze terminologische aanpassing door te voeren in dit voorstel, en, geeft u dat maar door aan uw diensten, ook in alle andere voorstellen. Achter dit schijnbaar formele verzoek zit de vaste wil om ervoor te zorgen dat, van nu af aan, de boerinnen erkenning krijgen voor hun belangrijke bijdrage.
Ten tweede, mijnheer de commissaris, behelst uw voorstel een hernationalisatie, wat veel wantrouwen wekt, want het is een precedent op dit gebied. Om ervoor te zorgen dat dit wantrouwen niet omslaat in protest, moet u dit nadelige aspect van uw voorstel compenseren door een verhoging van de premies. Wij vragen u dat unaniem en ik hoop dat u niet doof zult zijn voor de voorstellen van het Parlement.
Tot slot moet ik zeggen dat dit vangnet, dat dient als compensatie voor het inkomensverlies van boerinnen en teelsters, alsook van boeren en telers, een uitstekend initiatief is, zoals ook door iedereen wordt erkend.

Pesälä
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ook ik wil de rapporteur bedanken voor zijn werk ten behoeve van de nieuwe gemeenschappelijke ordening der markten. Er zijn twee basisfactoren die alle interventies rechtvaardigen waarin de sprekers aandringen op een herwaardering van de betrokken beroepen. De eerste is dat de sector voor de regio's zeer belangrijk is - voor hele regio' s zelfs van levensbelang -, de tweede dat wij veel meer kunnen produceren - zoals hier is gezegd - omdat er sprake is van onderproductie in de betrokken sectoren. Alles wat we doen om deze producten en productiesectoren te herwaarderen, te steunen en te stimuleren is daarom werk ten behoeve van het algemeen belang, is bevorderen van een goedkoop en voordelig regionaal beleid. Het gaat hier bovendien om een landbouwsector waarin nog veel vooruitgang geboekt kan worden. Juist daarvoor is een soort Robin Hood-beleid zeer goed en nuttig. Ik hoop dat de standpunten waarin op meer steun aan de sector wordt aangedrongen bij de stemming zullen winnen.

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, in het voorstel van de Commissie wordt de strategie gehandhaafd volgens welke de prijzen en steun bij de productie strikt gescheiden gehouden moeten worden. Het argument daarbij is dat de gemeenschappelijke marktordening op die wijze overzichtelijker wordt. De per stuks vee vastgestelde premie is echter beslist aan de lage kant - de basisprijs is sinds 1993 niet meer omhoog gegaan. Het is zonder meer waar dat het huidige systeem vereenvoudigd moet worden, maar het is ook van belang om - zoals de rapporteur zelf al aangaf - rekening te houden met het feit dat het houden van geiten en schapen in de minder begunstigde regio' s van de Gemeenschap, waar deze bedrijfsvorm het meest voorkomt, een belangrijke bron van inkomsten is. Elke wijziging van de gemeenschappelijke marktordening dient er daarom eerst en vooral op gericht te zijn het inkomen van de schapen- en geitenhouders te verhogen.
We moeten bovendien rekening houden met het feit dat het relatieve belang van de schapen- en geitenhouders de afgelopen jaren is afgenomen. Wij zijn daarom voor de verhoging van de premie naar 30 euro en voor de verhoging van de aanvullende steun naar 9 euro. Dat zou een gunstige ontwikkeling zijn, aangezien de productie in deze sector vooral plaatsvindt in minder begunstigde regio' s, waar bedrijven het zeer moeilijk hebben. Deze bedrijven spelen echter een belangrijke rol bij het behoud van de plattelandsstructuur van die regio' s. In een aantal gevallen is het zelfs de enig mogelijke economische activiteit. Gunstig is ook dat het onderscheid tussen vlees- en melkschapen nu komt te vervallen en dat de verhoging van de steun ook voor geiten gaat gelden. Ik sta ook achter de nieuwe steun van 5 euro, aangezien de sector grote moeilijkheden ondervindt. We moeten er echter wel rekening mee houden dat deze sector door het creëren van nationale financiële kaders gerenationaliseerd wordt. Ik hoop daarom dat dit verslag bij het Parlement en - vooral - bij de Commissie een gunstig onthaal zal vinden, en dat de schapen- en geitenhouders hun belangrijkste eisen ingewilligd zullen zien.

Evans, Jonathan
Mijnheer de Voorzitter, het Parlement is het erover eens dat dit een belangrijke hervorming is, dat vereenvoudiging een goede zaak is en dat de schapenhouderij van vitaal belang is. De heer Adams heeft met betrekking tot al deze onderwerpen goed werk verricht. Maar ik kan het helaas niet met hem eens zijn op één controversieel punt, namelijk de hoogte van de steun aan de schapenhouders.
Ik ben zeer teleurgesteld dat de socialisten, de liberalen en de nationalisten het Parlement allen zeggen dat zij van plan zijn een stem uit te brengen voor verlaging van de door de Landbouwcommissie aanbevolen steun met minstens 5 euro per dier. Zij stellen dat voor op grond van de begroting. In Wales, het deel van het Verenigd Koninkrijk dat ik vertegenwoordig - net als de heer Wyn, die helaas niet meer aanwezig is - is echter een enorme hoeveelheid vee geruimd vanwege de MKZ-epidemie. We hebben hier te maken met een ernstig beschadigde bedrijfstak. We hebben te maken met een situatie waarin op dit moment geen enkel vertrouwen bestaat in de landbouwsector. Zoals al terecht is opgemerkt heeft het geen zin om over diversificatie te praten als het om een gebied als Wales gaat. Het heeft geen zin te spreken over geld steken in communautaire steunregelingen en het verbeteren van het openbaar vervoer op het platteland. Wij moeten zorgen voor meer financiële steun aan schapenhouders die geen economisch alternatief hebben.
Er zijn tegenwoordig schapenhouders in mijn kiesdistrict die zich afvragen of ze wel een nieuwe veestapel moeten opbouwen na de MKZ-crisis. Laat ik de heer Adams dit zeggen: zijn regering helpt hen niet wanneer ze te kennen geeft dat zij niet van plan is de voorheen geldende compensatieregeling te handhaven zonder aan te geven waardoor zij die regeling wil vervangen. Dat maakt de bestaande wanhoop op het platteland alleen maar groter. Wederom horen wij dus gloedvolle woorden over deze bedrijfstak. Landbouwers willen echter geen woorden, maar daden. Dat wil zeggen: steun voor de aanbeveling van de landbouwsector waarin wordt aangedrongen op een zo hoog mogelijk steunbedrag voor onze in moeilijkheden verkerende schapenhouders.

Rodríguez Ramos
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel van de Commissie is bevredigend, omdat daarin duidelijk wordt gestreefd naar vereenvoudiging: de variabele premie wordt vervangen door één enkel bedrag, zodat de sector vooraf weet welke hoeveelheid hij zal ontvangen en niet meer zal lijden onder de onzekerheid waardoor het systeem toe nu toe werd gekenmerkt.
We ondersteunen natuurlijk de gedachte dat de premie een aanvaardbaar inkomen moet waarborgen voor de producent, en naar mijn mening moet dit inkomen gelijk zijn voor producenten van zware en van lichte schapen, zoals is goedgekeurd in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling. Er bestaat geen marktordening voor schapenmelk zoals voor koeienmelk, en het inkomen uit de melkproductie compenseert het lagere inkomen uit de opbrengsten van vlees, vooral in de mediterrane landen, waar de exploitatie van gemengde bedrijven - schapen, melk, vlees - het mogelijk maakt de dieren te slachten bij een laag gewicht, hetgeen met name wordt ingegeven door bepaalde voedingsgewoonten.
Met betrekking tot de aanvullende premie, die is voorgesteld en goedgekeurd door de Landbouwcommissie, zou ik willen zeggen dat de Commissie heel goed in gedachten moet houden dat deze aanvullende premie in geen geval mag dienen om de lineaire premie, de premie per stuk vee en de premie voor plattelandsontwikkeling te verlagen. De Commissie moet begrijpen dat het Parlement een verhoging van de premie wil en dat deze moet bestaan uit drie elementen: een premie per stuk vee, een premie voor plattelandsontwikkeling en een aanvullende premie, die de lidstaten moet helpen bij de toepassing van het flexibiliteitsbeginsel. Daarom verzoek ik u met klem dit nieuwe element niet te gebruiken om uiteindelijk een verlaging van de premie per stuk vee en van de premie voor plattelandsontwikkeling in te voeren.
Ten slotte wil ik nog zeggen - en de commissaris is daar heel goed van op de hoogte - dat deze sector een belangrijke bijdrage levert aan de ruimtelijke ordening en aan alle milieuaspecten die wij naar eigen zeggen willen bevorderen in dit nieuwe, toekomstige gemeenschappelijk landbouwbeleid. Daarom denk ik dat het een belangrijk politiek signaal zou zijn als wij in deze GOM en deze sector daadwerkelijk zouden zorgen voor een inkomensgarantie ter compensatie van de niet onder de voedingssector vallende diensten die dit soort veeteelt levert aan de communautaire ruimte.

Redondo Jiménez
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, om te beginnen wil ik de Commissie feliciteren met het voorstel dat zij ons heeft voorgelegd, met name omdat het de GOM zal vereenvoudigen en zal zorgen voor zekerheid en stabiliteit in de sector. Daarnaast wil ik ook mijn felicitaties overbrengen aan de rapporteur, omdat hij de verschillende gevoeligheden in dit Parlement heeft weten te verzoenen, zonder de daarvoor noodzakelijke inspanningen uit de weg te gaan.
Ik verzoek de Commissie te luisteren naar de politieke boodschap van dit Parlement, dat vraagt om een verhoging van de premie, die weliswaar aanzienlijk is, maar sinds 1994 geen enkele wijziging heeft ondergaan. Doordat de premie stagneert, is dit momenteel een van de sectoren van de GOM' s die de minste steun ontvangt en het meest te lijden heeft van discriminatie.
Ik vind het voorstel van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling redelijk. Daarom zullen wij de a posteriori ingediende amendementen niet ondersteunen, omdat sommige - zoals die van de heer Mulder - behandeld moeten worden in een andere context, al zijn wij niet gekant tegen wat hij zegt, en andere in tegenspraak zijn met wat de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling heeft besproken en waarover zij consensus heeft bereikt, en daardoor een vertekend beeld zouden geven van de politieke boodschap van dit Parlement.
Ik verzoek de Commissie om in haar debat met de Raad de nodige inspanningen te leveren om de sector te geven waar hij behoefte aan heeft. Zij heeft deze inspanning al geleverd bij de indiening van het voorstel, zowel wat de vereenvoudiging van de premies en de enkelvoudige premie betreft als met betrekking tot de mogelijkheden om deze premies te laten beheren door de lidstaten, en daarom moet zij nu ook een redelijke inspanning leveren op het gebied van de begroting - waartegen de Begrotingscommissie zich overigens niet zal verzetten - zodat de door de sector noodzakelijk geachte doelstellingen worden erkend.

Schierhuber
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte dames en heren, ik juich ten zeerste het voorstel toe van de Commissie voor een hervorming van de marktordening voor schapen- en geitenvlees! Alle redenen daarvoor zijn al door de voorgaande sprekers naar voren gebracht. Ook zou ik hulde willen brengen aan onze rapporteur voor zijn werk.
Ik beschouw de herstructurering van het premiestelsel als een van de belangrijkste punten. Hoewel ik de invoering van een vaste premie als een grote vooruitgang beschouw, zou ik willen onderstrepen dat het door de Commissie voorgestelde bedrag veel te gering is. De premie moet ook voor de schapen- en geitenboeren een stimulans betekenen en daarom dient dit bedrag op 30 euro te liggen, en niet daaronder. Bovendien moet de premie gelijk zijn voor de boeren, ongeacht of zij nu fok- of melkschapen produceren, want voor een differentiatie is geen reden.
Ik ben ook van mening dat de aanvullende premie van 9 euro voor fokschapen en fokgeiten goed te rechtvaardigen is, gezien de moeilijkere omstandigheden die heersen in de probleemgebieden. De prijzen van rundvlees en schapenvlees ontwikkelen zich doorgaans parallel, zodat een ongelijke behandeling van beide sectoren in de premievaststelling feitelijk niet te rechtvaardigen is. Integendeel, in Oostenrijk en in een groot aantal andere Europese landen is er te weinig aanvoer van schapenvlees. Als wij hier niet de juiste voorwaarden scheppen die de bestaanszekerheid van de boeren in deze sector waarborgen, zullen de schapen- en geitenboeren zich gedwongen voelen over te stappen op bijvoorbeeld de rundvleessector of hun bedrijf volledig opdoeken. Een dergelijk beleid zou dus onverstandig zijn.
Ter afsluiting zou ik willen verklaren dat de schapen- en geitenhouderij niet alleen moet worden gestimuleerd in de gebieden waarin geen alternatief voorhanden is, maar ook in de gebieden waar het houden van schapen en geiten een traditionele productieactiviteit is. Ik hoop dan ook, mijnheer de Voorzitter, dat de Commissie en de Raad zich kunnen vinden in deze verstandige voorstellen van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling.

Nicholson
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik mijn instemming betuigen met het voorstel. Het mag dan behoorlijk aan de late kant zijn, het is niettemin beslist welkom. Ik neem deze gelegenheid ook te baat om de rapporteur te feliciteren met zijn uitstekende verslag over dit uitermate belangrijke onderwerp.
De schapenfokkerij is vooral belangrijk in heuvelachtige gebieden. Dat heeft niet alleen te maken met het milieu daar en de samenbindende rol van de schapenfokkerij in het sociale systeem van de gemeenschap. Ook speelt mee dat zij door de eeuwen heen een van de belangrijkste vormen van productie is gebleken in de landbouwsector.
In het Verenigd Koninkrijk hebben schapenhouders zeer veel schade geleden door de MKZ-crisis. Ik geef toe dat wij in Noord-Ierland onmiskenbaar beter af waren dan onze collega' s in Groot-Brittannië, onder meer door de prijzen die we de laatste tijd voor ons vee hebben gekregen. Onze fokkers hebben veel geluk gehad. Hoe dan ook, de afgelopen jaren hebben landbouwers minder gekregen voor hun schapen dan 15 jaar geleden, en ze krijgen minder steun. Het is dan ook geen wonder dat jonge landbouwers en schapenhouders deze bedrijfstak vaarwel zeggen. We moeten ons afvragen hoe wij hen het best kunnen steunen.
Ik wil dat dit volkomen duidelijk is: ik zal bij de stemming vanmiddag in dit Parlement mijn steun geven aan het amendement waarin voor 30 euro per dier wordt gepleit. Ik hoop dat u hier allen aanwezig zult zijn om voor dit amendement te stemmen. Wij moeten immers de politieke sturing geven die hier vereist is. Al veel te lang is de schapensector het stiefkind van de landbouw geweest. Dat is de sector geweest in vergelijking met de melk-, rundvlees-, tabak- en wijnsector, en dat is hij ook geweest omdat men vond dat deze bedrijfstak in Europa geen krachtige stem had.
Mijn gelukwensen aan de Commissie. Zij heeft immers een voorstel ter tafel gelegd voor een systeem dat eerlijker zal zijn dan het huidige. Toegegeven, er zullen enige budgettaire problemen zijn, maar die kunnen we oplossen. Ik vraag het Parlement om dit voorstel te steunen.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, dames en heren, om te beginnen wil ik mijn dank uitspreken aan de heer Adam voor zijn verslag alsmede aan de leden van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling voor de bijdragen die zij tijdens de commissievergaderingen en het debat van vandaag hebben geleverd.
Ik ben er ook verheugd over omdat het belangrijk is vaart te zetten achter dit voorstel, dat wij snel ter stemming moeten brengen. Ik spreek de hoop uit dat de Raad er vervolgens snel een besluit over kan nemen, zodat de hervormde marktordening in de sector schapen- en geitenvlees op 1 januari volgend jaar in werking kan treden. Dit zou betekenen dat reeds volgend jaar de premies conform de nieuwe regeling kunnen worden uitbetaald.
Het belangrijkste punt van het hervormingsvoorstel - het is al door velen onderstreept - is de vervanging van de variabele inkomenstoeslagen door een forfaitaire betaling. Dat brengt grote voordelen met zich mee. Zo leidt het voorstel tot een stabieler en meer voorspelbaar instrument, waardoor de planning binnen landbouwbedrijven zal worden vereenvoudigd. Het is vooral ook een minder bureaucratische regeling, omdat de noodzaak van lastige prijsrapportageprocedures op basis waarvan de deficiency payments momenteel worden vastgesteld en de bijbehorende ingewikkelde berekeningen komen te vervallen.
Bovendien is de regeling natuurlijk veel en veel inzichtelijker voor de schapen- en geitenhouders zelf; ze stelt de producenten in staat adequaat te reageren op de heersende markteisen omdat de steun niet wordt beïnvloed door de prijsontwikkeling. Daarnaast zal het voorstel van de Commissie tot meer zekerheid leiden in de begroting. Ten slotte is het voorstel meer afgestemd op de WTO-doelstellingen.
Tot zover denk ik dat er sprake is van een brede consensus - dat is ook gebleken uit het debat.
Staat u mij toe kort in te gaan op de belangrijkste amendementen. Een aantal daarvan behelst tekstuele verbeteringen die hoogst welkom zijn. Om die reden kan ik amendement 11 probleemloos goedkeuren, omdat een betere definiëring van de begrippen "producent" en "bedrijven" een wezenlijke bijdrage levert aan de duidelijkheid van de verordening.
Ik kan mij evenzeer vinden in amendement 16, waarin wordt voorgesteld de premiebetaling niet later dan op 31 maart respectievelijk 30 juni te verrichten. Hierdoor kan de producent in een nog vroeger stadium over de premie beschikken.
Tevens verwelkom ik het voorstel om de producent in minder begunstigde gebieden anders te definiëren. Wel ben ik van mening dat dit begrip nog verder kan worden vereenvoudigd, en daarom zou de desbetreffende tekst van het amendement nog exacter moeten worden aangepast.
Daarentegen lijkt het me niet noodzakelijk om overeenkomstig amendement 44 de aanvullende premie voor de dijken of kwelders te specificeren. De uitgaven hiervoor zouden al moeten zijn afgedekt door de regeling ten behoeve van de probleemgebieden. Daarom lijkt dit amendement mij eigenlijk niet nodig.
De amendementen 1, 6, 9, 22, 36 en 37 acht ik eveneens overbodig en beschouw ik met het oog op de context van de verordening als niet zinvol.
Andere amendementen hebben betrekking op de eis van een zekere flexibiliteit, die het lidstaten mogelijk zou moeten maken de sector extra steun te bieden of met name de quota die de afzonderlijke lidstaten toekomen beter en actiever te beheren.
De vragen die in dit verband worden opgeworpen omvatten een scala van aspecten en mogelijkheden, variërend van milieubelangen, de ontwikkeling van kwaliteitscertificaten, de verbetering van structuren voor het op de markt brengen van producten tot aan de creatie van productiegemeenschappen. Ik kan u hierover zeggen dat ik de ingediende amendementen weliswaar niet onmiddellijk kan goedkeuren, maar ik begrijp zeer goed wat u met de amendementen beoogt. Ik zou mij dan ook verder willen richten op de daarachterliggende filosofie om oplossingen te vinden die meer recht doen aan de diverse eisen van de sector in de afzonderlijke lidstaten. Het moet wel gaan om eenvoudige oplossingen, want wij dienen mijns inziens nieuwe bureaucratische toestanden te vermijden.
Datzelfde geldt ook voor de amendementen 25 t/m 30 inzake de nationale financiële kaders, waaraan eveneens binnen de context van de voorstellen voor meer flexibiliteit vorm moet worden gegeven. Er moet in de praktijk op onbureaucratische wijze met deze kadervoorschriften kunnen worden gewerkt, op een manier die tegemoetkomt aan de doelstellingen die in de desbetreffende amendementen worden vermeld.
De amendementen 12, 13 en 15 zijn de amendementen die het grootste directe effect zullen sorteren. Het gaat om de veel bediscussieerde vraag over de verhoging van de premie tot 30 euro voor alle producenten alsmede de verhoging van het aanvullende bedrag voor de producenten in de probleemgebieden tot 9 euro. Als wij deze voorstellen ten uitvoer zouden leggen, zouden de uitgaven tot maar liefst 2,7 miljard euro toenemen.
Ook de in uw ogen meer gematigde amendementen 45 en 46 zouden nog altijd leiden tot extra uitgaven in de orde van grootte van 385 miljoen euro.
Ons voorstel is afgestemd op het financiële kader dat in Berlijn is afgesproken en ik kan tot mijn spijt daarom niet aan uw verlangens tegemoetkomen - niet in de laatste plaats omdat de regeringsleiders op praktisch elke Top het belang en de onwrikbaarheid van dit financiële kader benadrukken.
Ook kan ik geen goedkeuring hechten aan het voorstel producenten van schapen- en geitenmelk dezelfde steun te verlenen als boeren die zich alleen bezighouden met de productie van vlees.
Daar staat tegenover dat ik met interesse kennis heb genomen van de amendementen 31 en 35 waarin wordt aangedrongen op extra inkomenssteun om een prijzencrisis te ondervangen. De ontwerpverordening voorziet evenwel al in een veiligheidsnet van die aard, dat in werking treedt bij marktverstorende prijsdalingen. Ik kan deze amendementen in deze vorm dan ook niet goedkeuren.
Het voorstel in amendement 20 om de eerste 15 grootvee-eenheden van de schapen/geitenkudde buiten beschouwing te laten bij de berekening van de extensiveringspremie in het kader van de rundvleesregeling wijst op een probleem dat eigenlijk niet past binnen de context van deze verordening, maar wel in die van de rundermarktverordening, Ik heb dan ook geen andere keus dan dit voorstel in deze samenhang af te keuren. Ik wil u echter met plezier toezeggen dat in het kader van de Midterm Review, als de rundvleesregeling en het functioneren daarvan ter tafel komt, ook dit punt wederom aan de orde zal worden gesteld.
De amendementen 5, 7 en 33, die de import uit derde landen betreffen, zijn helaas in strijd met de internationale verplichtingen die wij zijn aangegaan en kunnen om deze reden niet worden goedgekeurd.
Een ander belangrijk aspect betreft de traceerbaarheid. In amendement 38 wordt voorgesteld dat er in het verslag dat uiterlijk op 31 december 2005 wordt uitgebracht over de gevolgen van de schapen- en geitenhouderij voor het milieu inzake deze kwestie onderzoek wordt gedaan. Ik deel wat dit aangaat uw standpunt en ik ben het zonder meer eens met uw beweegredenen hieromtrent. Desondanks huldig ik de opvatting dat dit probleem op kortere termijn oplossing behoeft en dat wij niet tot 31 december 2005 kunnen wachten.
De eerste stap in de richting van een betere traceerbaarheid behelst het opzetten van een betrouwbaar identificatie- en registratiesysteem. Een dergelijk voorstel dient echter op een andere rechtsgrond te berusten, en om die reden vallen de voorgestelde wijzigingen simpelweg niet binnen de context van deze verordening. Onder deze verordening zou de benodigde rechtsgrond immers ontbreken. Het onderdeel van amendement 42 waarin een premiegarantie afhankelijk wordt gesteld van de naleving van de identificatie- en registratievoorschriften lijkt mij evenwel een verstandige optie. Ik zal in ieder geval een voorstel van die strekking voorleggen aan de Raad.
Amendement 19 betreft de mogelijkheid van de lidstaten bij de vaststelling van de wachttermijnen meer flexibiliteit toe te staan. Deze kwestie dient in het kader van de uitvoeringsvoorschriften te worden geregeld. Dit behoeft dus geen besluit van de Raad, want het gaat om een bevoegdheid van de Commissie. Om fraude te vermijden dient mede om deze reden een efficiënt identificatie- en registratiesysteem operationeel te zijn.
Ter afsluiting wil ik nogmaals mijn dank uitspreken voor het verslag en de amendementen. Wij zijn het op een aantal gebieden met elkaar eens. Een aantal van uw verlangens zal ik voorleggen aan de Raad, ofschoon ik de amendementen in hun huidige vorm formeel niet kan goedkeuren. Er zijn ook enkele amendementen waaraan ik tot mijn spijt geen goedkeuring kan verlenen omdat ze in financieel opzicht onmogelijk op te brengen zijn.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt plaats om 18.30 uur.
(De vergadering wordt om 13.25 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Heropening van de Mont Blanc-tunnel
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de heropening van de Mont Blanc-tunnel.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, geachte dames en heren, het tragische ongeval in de Gotthardtunnel gistermorgen vroeg herinnert ons aan de dramatische brand in de Mont Blanc-tunnel op 24 maart 1999. Voordat ik echter overga op de kwestie van het heropenen van de Mont Blanc-tunnel, wil ik namens de Commissie mijn diepste medeleven betuigen aan de familieleden van de slachtoffers, de Zwitserse overheid en het Zwitserse volk. Op dit moment is de toedracht van het ongeluk niet bekend, maar door deze gebeurtenis rijst opnieuw op zeer dringende en dramatische wijze de vraag of lange verkeerstunnels wel veilig zijn.
Voor de heropening van de Mont Blanc-tunnel is geen toestemming nodig van de Commissie. Daarvoor zijn immers alleen de Franse en Italiaanse autoriteiten verantwoordelijk.
De komende heropening van de tunnel heeft echter vele controversen opnieuw doen oplaaien. Het gaat daarbij met name om de kwestie geen vrachtverkeer meer door de tunnel te laten rijden. De bewoners van het dal van Chamonix waren hier al lang voor de catastrofale brand voorstanders van. De Commissie is echter van mening dat de heropening van de tunnel uitsluitend afhankelijk kan zijn van de veiligheidscriteria, en alleen onderworpen is aan de voorwaarde dat aan alle veiligheidsvoorschriften is voldaan.
Volgens de informatie van de Commissie is de tunnel onder Franse en Italiaanse verantwoordelijkheid nu uitgerust met moderne veiligheidsvoorzieningen. Er is een elektronische centrale ingericht, de elektrische installaties zijn volledig vernieuwd en de ventilatie-inrichting is gemoderniseerd. Verder is er iedere driehonderd meter een geventileerde noodruimte en iedere honderd meter een noodparkeerhaven gebouwd.
Bovendien werd het opleidingsniveau van het personeel en de leden van de reddingsdiensten enorm verbeterd. Met het oog op vergroting van de veiligheid werden ook nieuwe regels uitgevaardigd inzake de minimale afstand tussen voertuigen in de tunnel. Tot slot hebben de Franse en Italiaanse exploitanten van de tunnel, respectievelijk ATMB en SITMB, een uniforme bestuurlijke structuur gekregen. Dat is een grote vooruitgang, want volgens de verschillende technische verslagen die na de brand zijn opgesteld was het grote aantal slachtoffers onder andere te wijten aan de slechte coördinatie tussen de beide exploitanten.
De Commissie heeft een bijdrage van 22,5 miljoen euro geleverd ter financiering van de reparatiewerkzaamheden, die ongeveer 200 miljoen euro kosten. Door dit ongeluk en door de twee daaropvolgende catastrofale branden in Oostenrijk - de brand in de Tauerntunnel als gevolg van een kop-staartbotsing op 25 mei 1999 met twaalf dodelijke slachtoffers en de brand in de treintunnel bij Kaprun op 11 november 2000, die aan 156 mensen het leven kostte - zag de Commissie zich genoodzaakt samen met deskundigen te onderzoeken hoe de veiligheid in tunnels het beste geoptimaliseerd kan worden. Onze conclusies hieromtrent staan in het Witboek over het verkeersbeleid tot 2010.
De Commissie beseft goed dat tunnels een belangrijke rol spelen bij talrijke grensoverschrijdende verkeersverbindingen en daarom werkt ze nu aan een Europese regeling. Deze regeling moet de noodzakelijke voorwaarden scheppen voor een hoog veiligheidsniveau in de verkeers- en spoorwegtunnels en met name in de tunnels van het Trans-Europese verkeersnetwerk. De Commissie zal begin 2002 een voorstel daarover presenteren aan het Europees Parlement en de Raad.
Het meest recente ongeval toont eens te meer aan hoe belangrijk de controle op de verkeersstromen door de Alpen is. In de richtsnoeren voor het Trans-Europese verkeersnetwerk van 1996 worden al twee spoorwegverbindingen genoemd, namelijk de verbinding Lyon-Turijn en de route via de Brennerpas. De Commissie geeft er de hoogste prioriteit aan deze verbindingen onmiddellijk te voltooien en in gebruik te nemen.
Zij heeft de verantwoordelijke ministers daar al meerdere malen over geïnformeerd en hun dringend verzocht de maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn voor een snellere verwezenlijking van de voornemens en na te denken over de financiering daarvan. Daarbij moeten partnerschappen tussen overheid en bedrijfsleven niet worden uitgesloten.
De Commissie zal voorstellen doen voor de uitbreiding van de infrastructuur, zodat in de behoeften van het grootste deel van het vrachtverkeer in de regio kan worden voorzien. Bovendien zal ze, zoals ze in haar Witboek reeds had aangekondigd, minimumnormen formuleren voor de veiligheid in tunnels. In het Witboek stelt de Commissie ook een nieuw concept voor vergoedingen voor gebruik van de wegeninfrastructuur voor om beter rekening te kunnen houden met de externe kosten van de individuele transportbedrijven.
Dit nieuwe tarievenbeleid moet met name in kwetsbare regio' s zoals de Alpen een wezenlijke bijdrage leveren aan een evenwichtige verhouding tussen de transportbedrijven en de milieuvriendelijkste onder hen begunstigen. Verder zal de Commissie in het kader van haar strategie voor een duurzame mobiliteit voorstellen de Eurovignet-richtlijn te herzien om het kruiselings financieren van nieuwe spoorweginfrastructuren mogelijk te maken.
Dienovereenkomstig heeft de Commissie voorgesteld namens de Europese Gemeenschap het Vervoerprotocol bij de Alpenovereenkomst te ondertekenen. Dit protocol is een politiek signaal voor het bevorderen van een evenwichtige verhouding tussen de transportbedrijven, ook al kunnen de betreffende bepalingen in een enkel geval met een zekere flexibiliteit ten uitvoer worden gelegd.
De Commissie streeft er meer in het algemeen naar om de duurzaamheid van Europese vervoersystemen te bevorderen, daarbij rekening houdend met doelstellingen voor het behoud van het milieu op de middellange en lange termijn. De Commissie zal hier dieper op ingaan in een mededeling die zij het volgend jaar zal presenteren.

Santini
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega' s, voordat we een debat kunnen houden over dit thema moeten we de tien recente slachtoffers van het ongeval in de Gotthard-tunnel herdenken, zoals commissaris Fischler terecht heeft gedaan. We mogen evenmin vergeten dat er vanmorgen alweer een ongeluk is gebeurd, ditmaal in de Sint-Bernhardtunnel. Het lijkt wel of een negatieve samenloop van omstandigheden ons tot een grotere verantwoordelijkheid wil aanzetten, op het moment waarop we op het punt staan te beslissen of de Mont Blanc-tunnel kan worden heropend of niet.
Ik zal hierna uitleggen dat ik daarover geen twijfels heb, al moeten we niet over één nacht ijs gaan. In de eerste plaats is er een direct verband tussen het ongeluk in de Gotthardtunnel en dat in de Mont Blanc-tunnel, waarbij op 24 maart 1999 39 personen om het leven kwamen, zoals we ons allemaal herinneren. Er is echter een nog directer verband dan dat van de herinnering, en het is goed dat we dat nog eens aan de orde stellen: een oorzakelijk verband. Het is duidelijk dat de verkeersmassa die de Mont Blanc-tunnel niet heeft kunnen verwerken zich in de ruim tweeëneenhalf jaar waarin de tunnel nu dicht is naar andere alpenpassen heeft verplaatst, met fatale gevolgen. In de eerste plaats naar de Gotthardtunnel, die nu op zijn beurt gesloten is, maar daarna naar de Brennerpas en naar de Tarvisiopas en de hele alpenregio, die dus het hele surplus aan verkeer heeft geabsorbeerd dat eens, voor de sluiting, onder de Mont Blanc door ging.
De oorzaak van dat ongeluk is dus tamelijk eenvoudig vast te stellen en een ongeluk viel onder deze omstandigheden ook te verwachten. Bij de negatieve gevolgen van de ongelukken komt beslist nog een ander negatief gevolg, namelijk voor het milieu. Zware vervoermiddelen, vooral degene die een alpenpas oversteken, hebben milieukosten die niemand wil betalen. Terecht zijn er daarom debatten op gang gekomen over onder andere de Mont Blanc-tunnel, met name in deze dagen, en is er voorgesteld de heropening van de tunnel te voorkomen en zo het omliggende gebied te beschermen.
Ik zeg er meteen bij dat ik het daarmee absoluut niet eens ben, hoewel ik de legitieme beweegredenen begrijp van degenen die in het gebied wonen en hun omgeving willen beschermen. Dit voorstel gaat echter niet alleen in tegen het Verdrag - het schendt een basisprincipe, namelijk het vrije verkeer van goederen, burgers enzovoort - maar volgens mij schendt het ook een ethisch principe: door de Mont Blanc-tunnel te sluiten of gesloten te houden, wordt het ecologische probleem alleen maar verplaatst naar een ander deel van de Alpen, van de Mont Blanc naar de tunnel van Fréjus, naar Zwitserland, naar de Brennerpas, naar de pas van Tarvisio, zoals ik eerder zei, en dat lijkt mij niet correct. Ik vraag degenen die deze oplossing voorstellen wat dit voor oplossing is. Wat is er gebeurd met de geest van solidariteit tussen de alpenlanden, wat is er gebeurd met het gevoel tot dezelfde Gemeenschap, tot de Europese Unie te behoren? Aan de andere kant zullen er bij de opening van de Mont Blanc-tunnel zeker buitengewone veiligheidsgaranties worden gegeven, zoals de commissaris heeft gezegd. Het moet gezegd dat we behalve met de schade voor het milieu ook rekening moeten houden met de schade voor de economie: men heeft uitgerekend dat alleen al Italië tijdens de tweeënhalf jaar dat de tunnel gesloten is geweest 1500 miljoen euro schade heeft geleden, dat het bruto regionaal product van de regio Valle d' Aosta met 10% is gedaald. Waarschijnlijk is de schade in Frankrijk vergelijkbaar: dat kan mevrouw Grossetête ons misschien vertellen. Zij woont in het gebied en komt straks aan het woord.
We moeten ons niet schamen ook over de economische problemen te praten. De Mont Blanc-tunnel beantwoordt, net als alle andere alpenpassen, aan meer dan puur economische behoeften, maar dankzij het economisch belang kunnen verschillende landen, burgers, categorieën die in de industrie, de handel en het toerisme actief zijn hun activiteiten ontplooien. Dit alles komt niet alleen ten goede aan de aangrenzende landen, maar ook en vooral aan de landen buiten de regio, bijvoorbeeld het Verenigd Koninkrijk, Nederland en Duitsland. Zij zijn sterk afhankelijk van de Alpen, en die zijn nu bijna afgesloten, praktisch onbegaanbaar.
Het moet ook gezegd dat de Italiaanse en de Franse organen eindelijk samen oplossingen hebben voorgesteld en bijna 300 miljoen euro hebben geïnvesteerd, gelijkelijk verdeeld tussen de twee landen, om de veiligheid te garanderen. Men zegt dat deze tunnel, als hij eenmaal weer in gebruik is - en ik hoop dat dat niet lang meer zal duren - de veiligste ter wereld zal zijn, dankzij kenmerken die ik niet zal herhalen, want de commissaris heeft ze zelf al genoemd.
Nu moeten we een stap verder gaan, de bureaucratische en technische procedure versnellen om München-Verona te verwezenlijken, de Brennertunnel dus, en Lyon-Turijn, dat wil zeggen de tunnel van Fréjus. Dat zijn projecten die prioriteit hebben. Tot slot, mijnheer de Voorzitter, wil ik herinneren aan een veelbelovend nieuw voorstel: de spoorlijn Aosta-Martigny, die begint in Milaan. Deze verbinding is niet een van de prioriteiten van de Europese Unie, maar zou dat kunnen worden als Frankrijk en Italië zich ervoor inzetten. Daarom sluit ik af met een nieuwsbericht: morgen vindt een ontmoeting plaats tussen de Italiaanse minister Lunardi en zijn Franse collega Gayssot om een datum vast te stellen voor de opening van de Mont Blanc-tunnel. Ik hoop dat dat zo snel mogelijk zal gebeuren.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, de heropening van de Mont Blanc-tunnel is een heuglijke Europese gebeurtenis, zoals het ongeval in de Gotthardtunnel een tragische Europese gebeurtenis is. Het verkeer kent geen grenzen en het maakt daarom niet uit of iemand tot de Europese Unie behoort of niet. Het verkeer moet de Europese regio' s met elkaar verbinden en tegelijkertijd met het milieu rekening houden.
Ik ben het eens met de aanzet van de Commissie. Zij bekijkt de kwestie van de veiligheid in tunnels in het algemene kader van het vervoersbeleid en het milieubeleid. De commissaris heeft bijvoorbeeld het Vervoerprotocol bij de Alpenovereenkomst genoemd. Ik vraag mij nu alleen af - de Raad is niet aanwezig - waar de ministers zijn die dat protocol ondertekend hebben. Het wordt nu toch echt de hoogste tijd dat de regeringen stappen gaan ondernemen.
Op de tweede plaats heeft de commissaris gesproken over de verplaatsing van het transport van de weg naar het spoor, voor zover dat mogelijk en zinvol is. Ook hier blijft een aantal Europese regeringen - onder andere de Oostenrijkse regering - in gebreke bij de omzetting. De plannen zijn goed, maar er moeten wel voldoende financiële middelen ter beschikking worden gesteld om geschikte maatregelen te treffen. Ik weet namelijk dat het in vele landen mogelijk is nog meer goederen per spoor te transporteren dan tot dusver gebeurt.
Het reeds genoemde Witboek van de vice-voorzitter van de Commissie is een belangrijke positieve ontwikkeling in de herstructurering van het vervoersbeleid en krijgt dan ook zeker onze steun. Ik hoop dat het aangekondigde voorstel voor een wijziging van de Eurovignet-richtlijn en van de richtlijn inzake de vervoersinfrastructuurkosten snel komt, zodat wij ook snel over een herziening van de eurovignetten kunnen discussiëren. Per slot van rekening wordt er de laatste tijd vaak over fast track, dus over versnelde procedures gesproken. Wij hebben er ook al vaak en lang over gediscussieerd en hier zouden we inderdaad een snelle procedure kunnen toepassen.
Het is zeker waar dat deze kwestie niet alleen met het overkoepelende vervoersbeleid te maken heeft, maar ook met het veiligheidsniveau. Wij juichen het toe dat de Commissie veiligheidsnormen wil opstellen. Het gaat ons immers allemaal aan als wij door onveilige tunnels rijden. Er zijn verschillende zaken genoemd en daar wil ik nog iets aan toevoegen. De kwestie van de arbeidstijd met name van vrachtwagenchauffeurs is een belangrijk aspect, evenals de controle daarop. Hoe goed onze regelingen ook zijn, als ze niet gecontroleerd worden hebben ze geen enkel effect. Dat betekent wederom dat de afzonderlijke landen hun steentje moeten bijdragen.
Het is niet mijn bedoeling, noch die van mijn fractie, om de lidstaten tegen elkaar uit te spelen. Frankrijk, Italië, Duitsland, Oostenrijk en alle andere EU-lidstaten hebben recht op vrij verkeer van goederen. De bewoners van de alpenregio' s hebben echter ook recht op een gezond milieu. Het volgend jaar is door de VN uitgeroepen tot het Jaar van de bergen. Er zullen zeker mensen zijn wie dat nogal komisch in de oren klinkt, maar in feite wordt het hoog tijd dat we met name wat betreft de Alpen en de Pyreneeën meer aandacht aan de toestand van het milieu schenken. Mijnheer de voorzitter, mijnheer de commissaris, u moet mij overigens excuseren. Het is niet erg netjes maar ik moet zo dadelijk weg, omdat ik voor het Parlement naar Roemenië moet. Wij zijn het evenwel eens met deze beginselen van een vervoersbeleid dat daadwerkelijk rekening houdt met het milieu.

Caveri
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, ik ben verheugd dat over dit onderwerp eindelijk een debat wordt gehouden. Als afgevaardigde van de regio Valle d' Aosta vraag ik al maanden om een moment van bezinning hier in de Vergadering, want ik geloof dat deze kwesties in de instellingen moeten worden opgelost, en niet met steriele protesten. Het is droevig dat het debat plaatsvindt op de dag na het ongeluk in de Gotthardtunnel, die als een van de veiligste werd beschouwd, en dat dit in Zwitserland is gebeurd, het enige land in Europa dat daadwerkelijk probeert over te schakelen van goederenvervoer over de weg naar vervoer per spoor, hoewel het geen deel uitmaakt van de Europese Unie.
De Mont Blanc is altijd een symbool geweest: het symbool van de bergsport en ook het symbool van het vervoer over de weg, met deze tunnel uit de jaren zestig van de vorige eeuw, die jarenlang de belangrijkste tunnel van de Alpen is geweest. Niemand had kunnen denken dat het vervoer over de weg zo sterk zou toenemen. Ik moet zeggen dat 24 maart 1999 voor degenen die, zoals ik, erbij betrokken waren, een tragedie was. De aanblik van de tunnel was werkelijk angstaanjagend.
Alles wat er gebeurd is, moet ons doen inzien dat de extreme opvattingen van beide kampen niet opgaan: de extreme opvatting van degenen die zeggen "stop de vrachtwagens" is niet realistisch en schuift het probleem van de vrachtwagens af op anderen. Deze mensen dromen van een utopische wereld zonder vervoer en zonder mobiliteit. Natuurlijk is het evenmin realistisch om te zeggen "vrije doorgang voor iedereen: de economie vereist het" . Ik geloof dat dit een onhoudbaar standpunt is voor de bevolking van de berggebieden, bijvoorbeeld in Valle d' Aosta, die ik hier vertegenwoordig. Een schijncontingenteringsregeling zou net zo onhoudbaar zijn. Wij stellen daarentegen een dagelijks plafond voor vrachtwagens voor, een serieuze beperking. De Società Autostrade heeft ons aan de vooravond van dit debat laten weten dat het verkeer in de tunnel volgens de berekeningen met ongeveer 30% zal afnemen ten opzichte van de periode voor de tragedie. Ik weet niet of dat voldoende is, maar ik wil zeggen dat de juiste richtsnoeren in het Witboek staan, in het Vervoerprotocol van de Alpenovereenkomst, in het model van Zwitserland, dat "ja" heeft gezegd tegen de vrachtwagens op voorwaarde dat er een belasting wordt geheven en heeft besloten dit geld samen met aanvullend kapitaal in spoortunnels te investeren. Spoortunnels is wat we nodig hebben: tunnels op de routes Turijn-Lyon en Aosta-Martigny; dat zijn spoorwegprojecten die werkelijk van strategisch belang kunnen worden. In de tussentijd zijn er in het belang van de veiligheid en het milieu echte en serieuze limieten nodig.

Isler Béguin
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de ramp in de Gotthardtunnel en de talloze slachtoffers leveren het onomstotelijke bewijs dat de argumenten die werden aangevoerd bij de beslissing van de heer Gayssot om de Mont Blanc-tunnel te heropenen, ongefundeerd zijn.
Het volstaat niet om de slachtoffers te betreuren. Wij moeten eindelijk in actie komen om deze golf van rampen in te dijken. En wij hebben goede redenen om dat hier te eisen.
Vanuit milieuoogpunt zou een heropening van de Mont Blanc-tunnel indruisen tegen de verplichtingen van de Europese Unie en de lidstaten op het gebied van de vermindering van hun uitstoot van broeikasgassen. Wat voor zin heeft het dat wij stemmen voor duurzame vervoersmiddelen en voor de overschakeling van de weg naar het spoor, als bij de eerste gelegenheid om te tonen dat wij echt vastbesloten zijn om de tendens van "alles op de weg" om te buigen, deze optie onder tafel wordt geveegd?
In de twee jaar dat er gewerkt is aan de tunnel, heeft er geen toename plaatsgevonden van het spoorwegvervoer. Het blijft hangen op 10,5 miljoen ton per jaar, terwijl de spoorwegcapaciteit aanwezig is en de 13,5 miljoen ton die jaarlijks door de Mont Blanc-tunnel gaat, geabsorbeerd had kunnen worden door het spoor, als men de transitcapaciteit had verdubbeld langs de Mont Cenis, langs de verbindingslijn ten zuiden van het Meer van Genève en langs de verbindingslijn Dijon-Valorme. Het is onbegrijpelijk dat men deze oplossing via het spoor heeft genegeerd, want het gaat om een potentiële transitcapaciteit van 20 miljoen ton per jaar via de spoorwegen door de Alpen.
Wat dat betreft zou ik graag willen dat de commissaris naar ons zou luisteren, want ik heb een aantal zeer concrete voorstellen voor hem. Maar blijkbaar luistert hij niet. Ik zou hem dus willen zeggen dat wij het volstrekt oneens zijn met zijn analyse van de veiligheid in de Mont Blanc-tunnel. Daarom zijn wij ook tegen de heropening ervan.
De werken van 200 miljoen euro die werden uitgevoerd, zonder impactstudie of enquête onder de bevolking, beantwoorden niet aan de hoogste veiligheidseisen. De tunnel blijft een smalle eenrichtingspijp (zeven meter), met een geasfalteerd en dus brandbaar wegdek, zonder centraal reddingsluik of parallelle evacuatietunnel. De oude luchtkoker zal nu worden gebruikt voor de evacuatie.
De veiligheid moet maximaal blijven voor alle vervoermiddelen en niet alleen, zoals u het heeft aangekondigd, voor het luchtvervoer. De Commissie moet zich dus verzetten tegen de opening van de Mont Blanc-tunnel en zich opnieuw buigen over de voorstellen waar de commissaris niet naar wilde luisteren, maar die heel interessante alternatieven bevatten, gericht op het gebruik van de spoorwegen voor de transit door de Alpen.

Vinci
Mijnheer de Voorzitter, deze discussie vindt plaats enkele uren na een andere verschrikkelijke ramp, ditmaal in de Gotthardtunnel, waarbij volgens de laatste berichten tien mensen om het leven zijn omgekomen, terwijl er nog tachtig worden vermist. Deze tunnel heeft dezelfde kenmerken als de gerestaureerde tunnel onder de Mont Blanc: dezelfde technische veiligheidskenmerken, grotendeels, en dezelfde breedte, circa zeven meter rijbaan. Eigenlijk is de tunnel onder de Mont Blanc zelfs nog gevaarlijker, want hij heeft geen parallelle vluchttunnel. Na de commissaris te hebben gehoord, trek ik de volgende conclusie: het lijkt wel of er meer catastrofes nodig zijn om de Europese Commissie er eindelijk van te overtuigen dat zij haar politiek van Witboeken die nooit worden toegepast en de bijbehorende illusie dat de technologie alle problemen kan oplossen, moet opgeven. De Commissie moet begrijpen dat een vrachtwagen van 40 ton in een tunnel van zeven meter breed een dodelijk werktuig is.
Mijnheer de commissaris, we moeten de betrokken regeringen vragen de heropening van de Mont Blanc-tunnel uit te stellen, zodat de kenmerken van de voertuigen die erdoorheen mogen serieus opnieuw kunnen worden vastgesteld. "Nee" tegen de zware vrachtwagens dus, een drastische beperking van het aantal vrachtwagens per dag en een verbod op gevaarlijke stoffen. Alleen op die manier kunnen nieuwe catastrofes worden voorkomen.

Grossetête
Mijnheer de Voorzitter, door de gebeurtenissen van gisterochtend worden we helaas met een schok herinnerd aan de ramp in de Mont Blanc-tunnel. De discussie van vandaag wint hierdoor des te meer aan actualiteit.
Ik ben het volledig eens met collega Santini, die zegt dat sluiting van een verbinding als een alpentunnel ernstige economische problemen met zich meebrengt. Ik begrijp dat maar al te goed, maar ik geloof anderzijds dat we niet kunnen eisen dat er een tunnel vrijgegeven wordt zonder dat aan alle veiligheidsvereisten is voldaan.
We weten op dit moment trouwens niet altijd wat deze tunnelongevallen nu precies veroorzaakt, en al evenmin welke veiligheidsgaranties men ons kan geven.
Ik betreur het in de eerste plaats dat de Raad niet aanwezig is om naar dit debat te luisteren, en dat terwijl de commissaris juist gezegd heeft dat deze kwestie onder het subsidiariteitsbeginsel valt. Ik vind het jammer dat de Raad er niet is om ons te zeggen wat hij van plan is te doen op het vlak van ruimtelijke ordening.
We krijgen nimmer antwoord op onze vragen over hoe het nu staat met een Trans-Europees wegen- en spoorwegnet. Ik zou graag willen, mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dat we gezamenlijk druk konden uitoefenen op de Raad om ons antwoorden te bezorgen. We kunnen niet tot in eeuwigen dage bij elk rampzalig ongeval dezelfde vragen blijven stellen, die dan vervolgens twee of drie jaar onbeantwoord blijven.
We moeten volgens mij daarom absoluut de Raad interpelleren. Het wordt tijd dat er een echte ruimtelijke ordening komt waarin het spoor en een Trans-Europees wegennet hun plaats krijgen. Dan hoeft dit soort rampen niet meer te gebeuren.

Vattimo
Mijnheer de Voorzitter, ook ik zou in verband met het ongeluk van gisteren in de Gotthardtunnel mijn deelneming willen betuigen aan de families van de slachtoffers en aan de Zwitserse bevolking als geheel.
De laatste maanden is het aantal ongelukken in autotunnels toegenomen. Daarom kunnen we de veiligheidsmaatregelen beslist niet langer uitstellen met Witboeken en algemene voorstellen. De opening van de Mont Blanc-tunnel, die al aanzienlijk is vertraagd ten opzichte van de toezeggingen die de Italiaanse en Franse regering in januari 2001 hebben ondertekend, kan alleen doorgaan als aan een aantal voorwaarden is voldaan die garanderen dat het verkeer veilig is en de milieuvervuiling tot een minimum wordt beperkt.
Concreet gaat het erom toezicht te houden op het verkeer in de tunnel, zodat een ongeluk meteen wordt gesignaleerd. Daarvoor moet nieuwe technologie worden ingezet en voortdurend bewakingspersoneel aanwezig zijn; het verkeer moet zodanig worden gereguleerd dat er niet tegelijkertijd meerdere zware vrachtwagens door de tunnel kunnen, bijvoorbeeld door dit type voertuigen afwisselend in een van beide rijrichtingen door te laten, de maximumsnelheden te verlagen en soortgelijke maatregelen. Er moet een zeer strikte lijst worden opgesteld van goederen die niet via de tunnel vervoerd mogen worden. Het ongeluk in de Gotthardtunnel bijvoorbeeld zou lang zo ernstig niet zijn geweest als een van de vrachtwagens niet zeer brandbare banden had vervoerd. Tot slot moeten alle mogelijke maatregelen worden genomen om het commercieel verkeer van vrachtwagens zo goed mogelijk te distribueren over de weinige autotunnels die Italië met de rest van Europa verbinden.
De vele problemen die autotunnels met zich meebrengen kunnen natuurlijk alleen worden opgelost door vastberaden over te schakelen van goederenvervoer over de weg naar vervoer per spoor. De Unie moet zich hierop richten. Deze omschakeling is een proces waarvoor tijd nodig is. Daarom lijkt het nogal onrealistisch om op te roepen de Mont Blanc-tunnel volledig af te sluiten voor commercieel verkeer, al gebeurt dat met de beste bedoelingen voor het milieu. Die hebben we natuurlijk allemaal. In Italië in elk geval wordt ook geprotesteerd tegen de constructie van een nieuwe en snellere hogesnelheidsspoorlijn tussen Turijn en Lyon, die juist met het oog op een evenwichtigere distributie van het goederenvervoer is gepland. Daaruit blijkt de tegenstrijdigheid of tenminste de absurditeit van de standpunten van bepaalde politieke bewegingen in Italië.
Hoezeer we de bezorgdheid van de milieubeweging voor het bergmilieu van Valle d' Aosta ook delen, we kunnen de economische belangen die met de tunnel zijn gemoeid niet negeren, ook in termen van werkgelegenheid - in de eerste plaats voor de regio zelf maar ook voor de rest van Italië. Deze legitieme belangen worden weerspiegeld door de enquêtes die in de vallei zijn gehouden. Deze wijzen uit dat een grote meerderheid van de burgers voorstander is van de heropening van de tunnel.
Wat we eisen is dat de tunnel wordt geopend onder de bovengenoemde veiligheidsvoorwaarden en dat tegelijkertijd een krachtig internationaal programma wordt gestart voor de aanleg van nieuwe spoorlijnen. De meest in het oog springende zijn de nieuwe lijn Turijn-Lyon, de verbetering van de lijn Turijn-Bardonecchia-Amberieu voor het commercieel verkeer en de verbreding van de tunnel van Col di Tenda en de tunnel Aosta-Martigny. We vragen de intergouvernementele Italiaans-Franse commissie, die bij de verklaring van januari 2001 is gesticht, daarover zo snel mogelijk verslag uit te brengen aan het Europees Parlement.

Mayol i Raynal
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ondanks de gebleken risico's, ondanks de vijandigheid van de dalbewoners, wordt dus besloten de Mont Blanc-tunnel weer open te stellen voor het vrachtverkeer. Het spoor wordt als alternatief moedwillig opzijgeschoven.
De Maurienne, de Fréjustunnel, de Briançonnais, de Mont-Genèvrepas, het dal van Chamonix, allemaal verdienen ze beter dan te dienen als kanonnenvlees voor het vrachtvervoer, als chair à camions, zoals de Ligue Savoienne het uitdrukt. Het lijkt er helaas op dat de lobby van het vrachtvervoer zwaarder weegt dan de gezondheid van de bevolking, de veiligheid van de weggebruikers of de toekomst van natuurgebieden die hun gelijke niet kennen.
Wat hebben de betrokken lidstaten sinds maart 1999 gedaan om het vrachtverkeer van de weg naar het spoor over te hevelen? Minder dan niets. Tussen het eerste kwartaal van 2000 en het eerste kwartaal van 2001 is het vrachtvervoer per spoor tussen Italië en Frankrijk afgenomen met 8% en het gecombineerd vervoer met 10%. Bij zoveel kortzichtigheid sluit ik mij aan bij de eis van de Ligue Savoienne dat er een deskundig onderzoek wordt ingesteld naar het vervoer over en door de Alpen tussen Frankrijk en Italië, en wel door een onafhankelijk consortium van landen, een rol die ook de Commissie zou kunnen vervullen. In afwachting daarvan mogen de alpentunnels enkel opengesteld worden voor personenwagens. Regionaal vrachtverkeer mag enkel op gezette tijden worden toegestaan, met een strenge limiet op de omvang en het laadvermogen van de gebruikte voertuigen.

Ainardi
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, in 1999 hebben we de ramp in de Mont Blanc-tunnel gehad. Gisteren opnieuw een drama in de Gotthardtunnel... Deze opeenvolging van rampen is beslist geen toeval, het is de menselijke tol van een vervoersconcept dat volledig gebaseerd is op vrachtwagens. In combinatie met maximaal winstbejag leidt dit tot verschrikkelijke risico's. Sinds de Mont Blanc-tunnel gesloten is moet de volledige, verstikkende verkeersstroom door het Mauriennedal. Door het drama van de Gotthard zal de verkeersstroom opnieuw moeten worden omgeleid en op een of andere manier moeten worden verwerkt, en dat terwijl er in normale tijden al te weinig plaatsen zijn om de Alpen over te steken. We zitten dus met een overgangssituatie die we in goede banen moeten leiden. Maar we moeten ook op zoek naar totaaloplossingen. De heropening van de Mont Blanc-tunnel is dan ook afhankelijk van een complex van voorwaarden: toezicht op de afstand tussen vrachtwagens, regulering van het wegverkeer, naleving van de gedeeltelijke rijverboden, limitering van het aantal vrachtwagens en handhaving van die limiet, handhaving ook van de maximale rijtijd voor vrachtwagenchauffeurs en doorlopende controle van de veiligheidsnormen. Tot slot moet ervoor gekozen worden het rail-routevervoer te ontwikkelen. Daarvoor dient onmiddellijk gebruik gemaakt te worden van de bestaande dwarsverbindingen, die thans onderbenut zijn.
Het is de hoogste tijd dat het beleid ten aanzien van het vrachtvervoer in Europa in zijn geheel tegen het licht gehouden wordt. De betrokkenheid van de Unie in termen van investeringssteun moet meer dan toereikend zijn. Volgens mij moet er in deze kwetsbare gebieden een einde komen aan het vrachtvervoer over de weg. Daarvoor moeten met onmiddellijke ingang de middelen beschikbaar gesteld worden om het rail-routeverkeer versneld tot ontwikkeling te brengen. De Europese Unie moet thans de politieke moed opbrengen om nieuwe en gewaagde keuzes te maken. Ik dank u.

Schierhuber
Mijnheer de Voorzitter, de dramatische ongevallen van de afgelopen tijd hebben ons wederom gewezen op de grote achterstanden in met name het wegverkeer, vooral wat betreft de uitbreiding van de infrastructuur voor het gecombineerd vervoer. Zonder het debat onnodig te willen verlengen wil ik u toch een zeer open vraag voorleggen. Waar moet het verkeer naartoe als het niet door de Mont Blanc-tunnel, de Gotthardtunnel en de Sint-Bernhardtunnel kan? Samen met de Oostenrijkse bevolking en de bewoners van de gehele alpenregio vrees ik dat dit verkeer via de Brennerpas moet rijden. Dat zal in de kwetsbare alpenregio niet alleen problemen opleveren voor Noord- en Zuid-Tirol, maar ook voor Trentino. Daarom verzoek ik u dringend om met een vooruitziende blik een oplossing voor dit probleem te zoeken. Het gaat immers niet alleen om de verkeersveiligheid, maar ook om de leefruimte van veel mensen.

Savary
Mijnheer de Voorzitter, er is mij gezegd dat ik drie minuten had, dat is niet erg. Nu er weer een ongeluk is gebeurd, deze keer in de Gotthardtunnel, wil ik snel even zeggen dat er een verschil bestaat tussen lering trekken uit dit ongeluk en politieke munt slaan uit de emoties die bij zoiets loskomen. Uiteraard betreuren wij de dodelijke slachtoffers die in de Gotthardtunnel zijn gevallen. Maar als we die doden aangrijpen om te zeggen dat de Mont Blanc-tunnel dicht moet blijven, dan moeten we ook de Fréjus-, de Arlberg-, de Brennertunnel en alle andere alpentunnels sluiten, aangezien in geen enkele tunnel het risico op ongevallen kan worden uitgesloten.
Daarmee zouden we natuurlijk heel Zuid-Europa lamleggen, aangezien we op dit moment gewoon geen andere keuze hebben. Iedereen hier weet het: het spoor is noch institutioneel, noch technisch, noch economisch ver genoeg gevorderd om het huidige wegvervoer op te kunnen vangen; ik geloof dat dat eens gezegd moet worden. Daarom moeten we maatregelen nemen op twee fronten: de korte en de lange termijn.
Op korte termijn moeten we de tunnels veiliger maken en dringende maatregelen nemen: het verkeer beperken, het vervoer van gevaarlijke stoffen verbieden, de beveiligingssystemen, reddingsmiddelen en hulpdiensten verbeteren en de invoering van een Europese richtlijn inzake tunnelbeveiliging versnellen. We praten erover, maar het blijft maar aanslepen. Dit moet snel op de agenda komen.
Voor het overige, dames en heren, beste collega's, vind ik net als iedereen hier dat we op termijn het vrachtvervoer in de tunnels zonder meer definitief moeten kunnen verbieden, eenvoudigweg omdat het te gevaarlijk is. Dit veronderstelt echter wel dat we over alternatieven beschikken, en die heeft de Commissie ons aangereikt in haar Witboek. Daarnaast bestaan er nog andere alternatieven waarvan de realisatie versneld moet worden. Voor de Alpen zijn dat met name twee spoorwegverbindingen, Lyon-Turijn en de Brenner. Voor de Pyreneeën, waar de verkeerssituatie nog veel ernstiger is maar waar iedereen over zwijgt, zijn er soortgelijke spoorwegverbindingen.
We moeten hier volgens mij ook onze verantwoordelijkheid nemen en dat hardop durven zeggen. We zijn er vrees ik nog lang niet. De Commissie heeft een uitstekend Witboek geproduceerd, zij vormt een uitstekende katalysator, maar ze legt nog onvoldoende geld op tafel om ons in staat te stellen op zeer korte termijn over te schakelen op spoorwegvervoer. We hebben dus oneindig veel meer middelen nodig voor een capaciteitsverhoging van het spoor.
Tot slot wil ik nog zeggen dat de publieke opinie nu haar woordje meespreekt in het debat over het vervoersbeleid, en dat is een goede ontwikkeling. Het is nu niet alleen meer een zaak van specialisten en overheden. We zullen vanaf nu worden afgerekend op de snelheid waarmee we met oplossingen voor de dag komen, en met "we" bedoel ik niet alleen onszelf, politici, maar ook de spoorwegsector en de sector van het wegvervoer. Afsluitend het volgende. Ik niet wil dat we ons ervan afmaken door alleen maar beperkingen op te leggen zonder oplossingen te bieden. Wat betreft het noord-zuidverkeer geloof ik dat we de aanpassing van het Rijn-Rhônekanaal voor grote schepen opnieuw ter hand moeten nemen.
Je kunt niet aan de ene kant zeggen dat er geen vrachtwagens meer mogen rijden, en aan de andere kant een binnenvaartroute gesloten houden waarvan de capaciteit die van de vrachtwagens voor een zeer groot deel zou kunnen vervangen.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, allereerst wil ik u hartelijk danken voor uw zeer constructieve bijdragen aan dit debat en aan de oplossing van dit buitengewoon ernstige probleem. Wat betreft de zeer concrete kwestie van het ondertekenen van de Alpenovereenkomst kan ik het volgende zeggen: de Commissie zal haar best doen om ervoor te zorgen dat de Raad deze overeenkomst nog gedurende het Belgisch voorzitterschap zal ondertekenen.
Het gaat nu echter in allereerste instantie om veiligheidskwesties. Door alle veiligheidskwesties eenvoudigweg naar Europees niveau te verschuiven komen we mijns inziens echter niet veel verder. Alle betrokken moeten hun eigen verantwoordelijkheid aanvaarden. Dat geldt voor de nationale overheden evengoed als voor ons. Wij kunnen echter niet de verantwoordelijkheid van de nationale overheden op ons nemen.
Het is nu eenmaal zo dat het vraagstuk van de heropening van de Mont Blanc-tunnel en dat van de veiligheidsnormen op de eerste plaats door de Franse en Italiaanse overheden opgelost moeten worden. Daarvoor bestaat een procedure die nu is afgerond en waarvan het resultaat bekend is. Als de overheden tot de conclusie komen dat de Mont Blanc-tunnel heropend mag worden, dan moet dat ook gebeuren. Op Europees niveau moet er evenwel duidelijkheid over bestaan dat wij slechts mogen optreden in het kader van onze eigen competenties. Daarom heeft het Witboek van mevrouw de Palacio op de eerste plaats tot doel deze competentie duidelijk vast te leggen. Op de tweede plaats moet de verkeersveiligheid worden vergroot en moeten de milieueffecten van het verkeer worden geminimaliseerd, zodat de kwetsbare gebieden in de Europese Unie niet nog meer schade ondervinden.
Voor de Eurovignet-richtlijn zullen wij, zoals ik al zei, in 2002 een voorstel presenteren. Wij zullen in verband hiermee ook bekijken of het nodig is op de een of andere manier een overgangsregeling te treffen voor de transitovereenkomst met Oostenrijk. Dat hangt in wezen af van de vraag hoe snel de lidstaten en het Europees Parlement het eens kunnen worden over de inhoud van het Witboek. Wij kunnen deze regelingen immers pas daadwerkelijk omzetten, als wij een duidelijk verbeterde richtlijn inzake vervoersinfrastructuurkosten hebben ontworpen en ook de overige onderdelen van het Witboek kunnen goedkeuren.
Daarmee is dus de vraag beantwoord. De Commissie heeft niet de mogelijkheid - zeker niet in juridisch opzicht - om de heropening van de Mont Blanc-tunnel tegen te houden. Ik ben evenwel een groot voorstander van een constructieve discussie over het nieuwe Witboek. Op die manier kunnen wij zo snel mogelijk concrete beslissingen nemen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Fischler.
Geachte afgevaardigden, we zijn nu aangekomen bij het einde van de verklaring van de Commissie aangaande de Mont Blanc-tunnel. Die tunnel zal eerder worden geopend dan voorzien. Aan de bespreking van het volgende verslag, dat van de heer Lannoye, zullen we overeenkomstig de regels een uur besteden, en wel vanaf 16.00 uur. Dan kunnen we de zitting nu schorsen. We beginnen weer op het genoemde uur.
(De vergadering wordt om 15.46 uur onderbroken en om 16.00 uur hervat)

Visserij en armoedebestrijding
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0334/2001) van de heer Lannoye, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de mededeling van de Commissie over visserij en armoedebestrijding (COM(2000) 724 - C5-0071/2001 - 2001/2032(COS)).

Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, deze mededeling van de Commissie gaat over een voor de ontwikkelingslanden cruciaal onderwerp: de vraag hoe het visserijbeleid in die landen bij kan dragen tot armoedebestrijding.
Ik ga u de resolutie presenteren die de Commissie ontwikkelingssamenwerking heeft aangenomen in het kader van een bijzondere procedure - de procedure-Hughes - en waar het visserijbeleid een belangrijk deel van uitmaakt. Ook wil ik graag vermelden dat het advies van de Visserijcommissie integraal in de resolutie is opgenomen.
In dit verslag en in deze resolutie zijn we uitgegaan van twee vaststellingen: ten eerste dat in ontwikkelingslanden de bevolking langs de kust dankzij haar bijdrage aan de voedselveiligheid en de werkgelegenheid een stuwende kracht vormt achter duurzame ontwikkeling en armoedebestrijding; ten tweede - en dit is helaas een minder positieve vaststelling - dat de visvoorraden in de wateren van ontwikkelingslanden hoe langer hoe kleiner worden.
De Commissie ontwikkelingssamenwerking is van mening dat binnen de visserijbetrekkingen tussen de Europese Unie en ontwikkelingslanden de gedragsregels van de FAO voor een verantwoorde visvangst moeten worden toegepast. Ik zet de hoofdpunten van deze gedragsregels even op een rijtje: toepassing van het voorzorgsbeginsel op het beheer van de rijkdommen van de zee; voorrang voor de behoeften van de kustbewoners in de betrokken ontwikkelingslanden, met name voor de kleinschalige en ambachtelijke visvangst; inspraak voor de rechtstreeks betrokkenen, dat wil zeggen de plaatselijke bevolking, en tot slot subregionale, regionale en wereldwijde samenwerking om de instandhouding en een goed beheer van de rijkdommen te bevorderen.
Om dit te bereiken brengt de Commissie ontwikkelingssamenwerking een aantal belangrijke strategische voorstellen naar voren. Deze zijn gericht op het aanbrengen van coherentie tussen de sectoriële beleidsterreinen enerzijds en het ontwikkelingsbeleid anderzijds. Ik denk daarbij uiteraard met name aan het visserijbeleid, maar ook aan het regionaal beleid.
Het eerste voorstel dat de resolutie bevat, is dat het visserijbeleid een ruimere plaats toebedeeld krijgt in het ontwikkelingsbeleid, en dit aan de hand van de documenten over de specifieke samenwerkingsstrategie voor elk afzonderlijk land en gebaseerd op een politieke dialoog tussen de Europese Unie en het betrokken land.
Tweede voorstel: een verbetering van de levensomstandigheden van de kustbewoners moet in aanmerking genomen worden in de prioritaire beleidsonderdelen van de samenwerkingsstrategie.
Derde voorstel: er moeten specifieke werkwijzen worden toegepast om organisaties in de visserijsector te versterken, in het bijzonder organisaties in de visverwerkende sector. Ik denk daarbij aan vrouwenorganisaties, die buitengewoon belangrijk zijn in ontwikkelingslanden en die over relatief weinig middelen beschikken om goed te kunnen functioneren.
Vierde voorstel: toepassing van het voorzorgsprincipe houdt in het kader van de visserijovereenkomsten in dat er op voorhand een fatsoenlijk onderzoek verricht wordt naar de toestand van de beschikbare visrijkdom. Bij twijfel moet inderdaad het voorzorgsprincipe worden toegepast, wat wil zeggen dat uitgegaan moet worden van de laagste schatting.
Vijfde voorstel: het is van belang dat de Europese Unie toezicht- en controleprogramma's ondersteunt in de exclusieve economische zones in ontwikkelingslanden. Wij weten allemaal dat een aantal van deze landen niet over de vereiste technische middelen beschikt om dergelijke controle en toezicht uit te oefenen. Het is dus van belang dat de Europese Unie daartoe een bijdrage levert, teneinde overbevissing en piraterij door bepaalde schepen te voorkomen. In dezelfde geest moeten we deze landen ook helpen in hun strijd tegen schepen die al of niet onder goedkope vlag illegaal in hun exclusieve economische zones vissen.
Tot slot vragen we de Raad in deze resolutie de FIOV zodanig te wijzigen dat er een einde komt aan steun voor communautaire reders die hun vaartuigen onder goedkope vlag brengen.
Ik heb hier niet alles vermeld, maar mijn collega Varela van de Commissie visserij zal met genoegen die punten toelichten die specifiek door zijn commissie zijn voorgesteld.

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega' s, de Commissie visserij heeft het verslag waarvan ik de rapporteur was en dat vandaag is opgenomen in het verslag-Lannoye unaniem goedgekeurd. Ik had verzocht om de procedure-Hughes, want deze is volledig van toepassing op zowel visserij als ontwikkelingssamenwerking.
Ik denk echt dat wij in de Commissie visserij het oorspronkelijke ontwerp van het verslag-Lannoye aanzienlijk hebben verbeterd. Wij hebben ervoor gezorgd dat de eenzijdige visie op dit onderwerp - vanuit de ontwikkelingssamenwerking en, vooral, vanuit de groene fractie - werd bijgesteld en vervangen door een genuanceerder en evenwichtiger beeld.
De internationale visserijovereenkomsten zijn niet schadelijk, noch voor de visserij, noch voor de Europese Unie, noch voor derde landen, zoals men soms wil doen geloven. Integendeel, ze zijn voordelig voor iedereen. Dit wederzijds voordeel is wat wij allen gezamenlijk moeten nastreven, en op zichzelf volstaat het visserijbeleid niet om dat te doen. Het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid moet een grotere rol spelen, met meer economische, financiële en technische middelen, zoals wij vragen in ons verslag en zoals blijkt uit de gegevens die wij aanvoeren in de toelichting.
De internationale visserijovereenkomsten zijn handelsakkoorden, zoals de Raad van de Europese Unie heeft erkend, ook al worden steeds meer eigen middelen ingezet voor samenwerkingsdoeleinden. De visserijovereenkomsten zijn echter onontbeerlijk om het tekort in de visbevoorrading van de Europese Unie te dekken en de werkgelegenheid in Europese regio' s die onder doelstelling 1 vallen te waarborgen. Het is onze plicht om deze regio' s een prioritaire behandeling te geven, want werkgelegenheid, economische en sociale cohesie behoren tot de fundamentele politieke beginselen van de Unie.
De instandhouding van de hulpbronnen van derde landen? Dat spreekt vanzelf. Wie hecht meer belang aan de bescherming van hulpbronnen dan de Europese Unie zelf? Zouden andere, buitenlandse visserijvloten, uit Azië bijvoorbeeld, die onze plaats zouden innemen als wij vertrekken, de hulpbronnen soms meer respecteren? Natuurlijk niet.
Naar mijn mening is de in het verslag-Lannoye geuite kritiek op de overeenkomsten met Mauritanië en Senegal volkomen ongegrond. Ik ben het ook niet eens met de voorgestelde regionale benadering, omdat de internationale visserijovereenkomsten betrekking hebben op exclusieve economische zones, die vallen onder de soevereine macht van derde staten, en iedere staat is soeverein en heeft zijn eigen politieke en economische belangen. Een andere zaak zou de multilaterale samenwerking in internationale wateren zijn.
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat ons Parlement een beslissende stap heeft gezet. Wij vragen altijd aan de Commissie om haar bevoegdheden inzake samenwerking en visserij te coördineren. Het Parlement heeft het voorbeeld gegeven door een coördinatie tot stand te brengen tussen onze twee commissies en ik denk dat dit de goede weg is om de Europese belangen te verdedigen, door principes met elkaar te verbinden die wij allen verdedigen, zoals de bescherming van de natuurlijke hulpbronnen, die toebehoren aan de hele mensheid, en de uitroeiing van de armoede in de derde wereld, waarin ontwikkelingssamenwerking een centrale rol speelt.

Almeida Garret
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mijnheer de commissaris, we zijn ons er allemaal van bewust dat het gemeenschappelijk beleid op een bepaald beleidsterrein afgestemd moet zijn op het beleid op andere beleidsterreinen. Dat is niet altijd eenvoudig. En als we het hebben over bestrijding van de armoede in de wereld, dan moeten we niet alleen iets doen - we moeten het ook snel doen.
Bij ons is vis een schaars goed. Voor de kustbewoners van arme landen die uitsluitend van de visvangst moeten leven is het een enorm belangrijke hulpbron waar het voortbestaan van de gehele gemeenschap, de levens van mannen en vrouwen, van afhangen. Wij zijn daarom buitengewoon blij met de mededeling van de Commissie over de visserij en de bestrijding van armoede. We steunen het verslag van de heer Lannoye, waarin hij een aantal beginselen duidelijk definieert. Bovendien worden er in dit verslag manieren aangegeven om de visvoorziening op de gemeenschappelijke markt verenigbaar te maken met de visvangst en -verwerking in de landen waarmee we een visserijovereenkomst hebben gesloten. Voor de handel worden vergelijkbare voorstellen gedaan.
"Je moet geen vissen geven, maar laten zien hoe je vissen vangt" . Dit Chinese spreekwoord is ook hier van toepassing, zij het met enige aanpassingen. De vis die we daar vangen is immers in de eerste plaats de eigendom van anderen. Daarom moet er wetenschappelijk onderzoek verricht worden naar deze hulpbronnen. Die kennis moet dan eerlijk gedeeld worden met de zich ontwikkelende landen. Daarnaast moeten we de lokale gemeenschappen die van de visvangst leven hulp bieden. Dat betekent dat de mechanismen voor regionale samenwerking moeten worden versterkt of uitgebreid. Het betekent ook, dat we de strijd moeten aanbinden met illegale vispraktijken en vissers die onder een gelegenheidsvlag varen. En dat zijn slechts voorbeelden van de maatregelen die we moeten nemen. Maar die maatregelen tonen wel aan dat de nu voorgestelde oplossing voor alle betrokkenen de juiste is.

Miguélez Ramos
Mijnheer de Voorzitter, zoals veel van mijn collega' s heb ik mij al verscheidene malen beklaagd over het gebrek aan coördinatie tussen de verschillende communautaire beleidsterreinen en de diverse directoraten-generaal van de Commissie. Hetzelfde gebrek vertonen nu ook de commissies van dit Parlement. Er zouden geen tegenstrijdigheden bestaan tussen het GVB en de ontwikkelingssamenwerking, als de communautaire instrumenten - concreet gesproken, de begroting - transparanter zouden zijn.
De Europese Unie financiert de samenwerking op het gebied van visserij met deze landen langs twee kanalen: de internationale visserijovereenkomsten en de projecten die worden gefinancierd door het Europees Ontwikkelingsfonds. Een steeds groter deel van de financiële tegenprestatie van de overeenkomsten wordt gebruikt voor samenwerkingsdoeleinden (in het geval van Madagaskar 62%). Dat is natuurlijk geen ideale situatie, omdat men van het GVB verlangt dat het acties of compensaties financiert die niets te maken hebben met zijn echte doelstellingen.
Wie zegt dat de Gemeenschap de visserijsector van de ontwikkelingslanden niet genoeg ondersteunt, vergist zich. In antwoord op een vraag die ik onlangs heb geformuleerd, zei commissaris Nielson me dat de Gemeenschap 334 programma' s, projecten of acties heeft ondernomen ten laste van het Ontwikkelingsfonds om de visserijsector van deze landen te ondersteunen, en dit voor een totaal bedrag van 421 miljoen euro. Ik herinner u eraan dat op dit moment de belangrijkste visserijovereenkomst, die met Mauritanië, jaarlijks zo' n 80 miljoen euro aan financiering omvat.
Ik ben van mening dat niets zo bevorderlijk is voor de ontwikkeling van de ontwikkelingslanden als de onderlinge handel met de Europese Unie. Dankzij de visserijovereenkomsten kunnen ze aan financiële middelen komen door aan de communautaire vloot visserijrechten af te staan voor vergankelijke visbestanden waarvan de vangst, verwerking en verhandeling complexe ondernemingen en middelen vereisen waarover zij zelf niet beschikken. Net zoals het onzin zou zijn om ons te verzetten tegen het feit dat deze landen hun landbouwproducten uitvoeren naar Europa, zou het krankzinnig zijn als wij ze niet de mogelijkheid zouden geven om hun overtollige visserijrechten te verkopen tegen internationale prijzen.
Volgens deze verkeerde opvatting over ontwikkelingssamenwerking zouden wij ook moeten verbieden dat de ontwikkelingslanden hun mijnproducten uitvoeren naar ons of eisen dat de Europese energiebedrijven deze landen moeten verlaten, om plaatselijke bedrijven de exploitatie te laten overnemen, en zouden wij niet de internationale olieprijs mogen betalen aan Gabon of Nigeria.
Ten slotte moeten wij erop wijzen dat de visgronden waar de communautaire vloot actief is zich in internationale wateren bevinden, en niet onder de territoriale soevereiniteit van dit of dat land vallen. Ze behoren tot exclusieve economische zones, overeenkomstig het Verdrag inzake internationaal zeerecht, dat alle landen verplicht om de overtollige hulpbronnen van deze zones die ze zelf niet kunnen exploiteren, af te staan aan anderen. Dit alles in het kader van het duurzaam beheer van deze hulpbronnen, wat ook een doelstelling is van het gemeenschappelijk visserijbeleid. De visserijactiviteiten die de communautaire vloot uitoefent in deze wateren zijn verenigbaar met de activiteiten van de lokale ambachtelijke vloot, die een monopolie behoudt in de 12-mijlszone. Het zou voor allen een interessant project zijn om deze landen te helpen bij een beter beheer van deze zone, waar de vissen paaien en de grootste concentratie van jonge vissen bestaat.
Ik feliciteer de heer Lannoye met zijn voortreffelijke verslag en ik zou iedereen willen vragen om deze vorm van samenwerking voort te zetten.

Van den Bos
Voorzitter, de kleine arme vissers mogen achter het net vissen omdat de grote rijke vissers met teveel zijn. De Europese Unie lijdt aan ernstige overcapaciteit in de visserijsector en lost dit probleem op door de productie deels te verschuiven naar ontwikkelingslanden. In plaats van de visserijsector te saneren gaat er jaarlijks meer dan een miljard EUR aan overheidsgeld naar toe.
Natuurlijk ontvangen de regeringen van de arme landen graag grote sommen geld voor het toestaan van grootschalige visserij in hun wateren. Maar het is beter om in de economisch zwakke landen de visserijsector zelf tot ontwikkeling te brengen dan lokale vissers in hun bootje te laten ronddobberen, terwijl de enorme opbrengsten van de vangsten bijgeschreven worden op de rekening van de grote Europese reders.
De precieze gevolgen voor de visstanden en het milieu blijven helaas nog steeds onbekend. Maar vast staat wel dat de kleine lokale bedrijfjes zonder subsidies of staatssteun niet kunnen concurreren en dus een marginaal bestaan zullen blijven leiden. Op afzienbare termijn moeten vooral de Spaanse en Portugese vloten worden ingekrompen.
Verder moet er een veel strenger toezicht komen op de besteding van de compensatiegelden door de ontwikkelingslanden zelf. Deze besteding moet passen in het beleid van gerichte armoedebestrijding. Ook moet de lokale visserij veel meer betrokken worden bij die besteding. Het Europees visserijbeleid dient veel meer in overeenstemming gebracht te worden met het ontwikkelingsbeleid van Europa.
De Europese Unie dient systematisch technische bijstand te geven om kennis over de visrijkdommen in de ontwikkelingslanden over te dragen. Het belangrijkste moet zijn dat de arme landen zelf de knowhow, de capaciteit en de investeringen krijgen om in hun eigen wateren op een verantwoorde manier te vissen. Op langere termijn moeten wij af van deze visserijovereenkomsten, die de Europese overbodige vissers in stand houden, maar de ontwikkelingslanden achter het net laten vissen.

Fernández Martín
Mijnheer de Voorzitter, een debat over visserij en armoede is niet eenvoudig. En voor een rapporteur die behoort tot de groene fractie is de poging van de heer Lannoye om tot een synthese te komen des te verdienstelijker. Armoede is vandaag het grootste probleem in de wereld en dat zal helaas nog vele jaren zo blijven. Voor sommige van de armste landen in de wereld is visserij een van de voornaamste hulpbronnen, en voor velen zelfs de enige bron van inkomsten.
Mozambique is voor 75% van zijn totale inkomsten afhankelijk van de uitvoer van schaaldieren, wat een perfect voorbeeld is van niet-duurzame ontwikkeling. De heer Lannoye heeft als rapporteur de verdienste om ons een tekst voor te leggen die realistisch is, maar ook een gezonde dosis utopisme bevat.
Wat het voorstel van de Commissie betreft, moet ik zeggen dat het coherent is met onze doelstelling om de Europese belangen in overeenstemming te brengen met een referentiekader voor de ontwikkeling van landen waar de visserij een essentiële hulpbron is voor de armoedebestrijding.
Ik heb het geval van Mozambique genoemd, maar het zou onrechtvaardig zijn om niet te vermelden dat dit Afrikaans land ook zeer positieve resultaten laat zien in zijn streven om vooruit te komen. Ook andere Afrikaanse landen doen het goed op het gebied van visserij, zoals Namibië, om maar een voorbeeld te noemen.
Ik denk dat wij moeten hameren op de noodzaak om vanuit de Unie bijzonder nauwlettend toe te zien op de toepassing van de gedragscode voor een verantwoorde visvangst, waaraan wij als leden van de FAO gebonden zijn. Wij moeten hopen dat de autoriteiten van de ontwikkelingslanden dezelfde inspanning zullen doen. Het is waar dat in bepaalde concrete gevallen communautaire actoren zich schuldig maken aan verwerpelijke praktijken - zoals degene die de heer Lannoye heeft genoemd - maar het is ook waar dat in sommige gevallen deze praktijken onmogelijk zouden zijn zonder de vereiste medewerking van de lokale betrokkenen.
Het is een ernstig en ingewikkeld probleem en daarom, ik herhaal, zijn de inspanningen van de Commissie en de rapporteur om een evenwichtige beleidslijn voor te stellen des te verdienstelijker.

Martínez Martínez
Mijnheer de Voorzitter, enkele dagen geleden, op een bijeenkomst van Portugese en Spaanse socialisten in Santiago de Compostela, hebben we gezegd dat het beleid van de Europese Unie altijd beoordeeld moet worden aan de hand van zijn toegevoegde waarde voor de sociale samenhang. Hiermee willen we benadrukken dat een van de doelstellingen van onze Unie, en voor ons gaat het om een prioritaire doelstelling, de totstandbrenging van een breed kader voor intra-Europese solidariteit moet zijn.
Natuurlijk geldt deze benadering ook voor de acties van het verenigd Europa in zijn betrekkingen met andere landen, en in het bijzonder met de ontwikkelingslanden. Zo moeten beleidsvormen van de Europese Unie die betrekking hebben op deze landen eveneens worden beoordeeld op hun bijdrage aan de sociale cohesie, dit wil zeggen, aan de totstandbrenging van een wereld die meer in evenwicht is en minder ongelijkheden kent.
Daarom denken wij als socialisten in de Commissie ontwikkelingssamenwerking van dit Parlement, en wat dat betreft zijn we het eens met het voortreffelijke en naar mijn mening allerminst utopische verslag van onze vriend Lannoye, dat we dit criterium in aanmerking moeten nemen bij de beoordeling van ons visserijbeleid en van de overeenkomsten met derde landen waarin dat beleid is geïntegreerd. Ik wil niet zeggen dat deze overeenkomsten in de eerste plaats gezien moeten worden als instrumenten van ons ontwikkelingssamenwerkingsbeleid. We begrijpen dat er andere legitieme doelstellingen zijn, zoals de bescherming van de belangen van de visserijsector van de lidstaten van de Unie, om er maar een te noemen. We zeggen echter wel dat dit visserijbeleid niet in strijd mag zijn met wat we doen op het gebied van samenwerking en, vooral, dat het niet mag indruisen, noch in de nabije toekomst, noch op middellange of lange termijn, tegen de prioritaire strategische doelstelling die we op het gebied van ontwikkelingssamenwerking hebben vastgesteld, namelijk de uitroeiing van de armoede in de zuidelijke landen.
Tenslotte streven we naar een visserijbeleid dat in overeenstemming is met wat we doen op het gebied van ontwikkelingssamenwerking. Een visserijbeleid dat, op zijn minst indirect, bijdraagt aan de uitroeiing van de armoede in landen waarmee we overeenkomsten sluiten om te kunnen vissen in hun wateren.
We moeten niet alleen respect tonen voor onze gesprekspartners en hun rechten als eigenaars van deze wateren, maar ook lessen trekken uit onze eigen ervaring, want in het verleden hebben we onze eigen kustgebieden leeggeroofd. Het zou onaanvaardbaar zijn om hetzelfde te doen in visgebieden van volkeren waarvoor de visserij een belangrijke bron van inkomsten kan zijn in de toekomst. Dit respect en de coherentie met onze doelstellingen van duurzame ontwikkeling voor allen, moeten ons ervan weerhouden om egoïstisch en arrogant op te treden of om visserijactiviteiten in de derde wereld uit te oefenen waardoor we, om een Spaans gezegde te gebruiken, deze volkeren vandaag brood geven en morgen honger, wat net zo onverantwoord is.

Lage
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mijnheer de commissaris, ook al is de visvangst al zo oud als de mensheid, het is nooit een bron van grote rijkdom geweest. De neolithische revolutie was dan ook een agrarische revolutie - met de visvangst had ze niets te maken. De vissers in de Europese Unie worden nu beschermd, en ze hebben de garantie van een aanvaardbare levensstandaard, ook al is die vaak lager dan die van andere beroepsgroepen. De vissers en visserijgemeenschappen in de zich ontwikkelende landen worden echter niet beschermd, en voor hen geldt de hier vermelde garantie niet. Daarom dienen we de mededeling van de Commissie toe te juichen en te steunen. Deze mededeling is duidelijk humanitair geïnspireerd, en het verslag van de heer Lannoye gaat nog een stapje verder in die richting. In dit verslag wordt er nadrukkelijk op gewezen dat de visvangst, die voor zo veel zich ontwikkelende landen een uiterst belangrijke activiteit is, bedreigd wordt: de visstand neemt af en veel soorten hebben ernstig te lijden onder overbevissing.
De visserijovereenkomsten die de Europese Unie met derde landen afsluit zijn van doorslaggevend belang voor het voortbestaan van culturen en activiteiten die een wezenlijk deel uitmaken van de geschiedenis en de identiteit van een groot aantal Europese volkeren. In dit soort overeenkomsten moeten we echter wel rekening houden met de gevolgen die deze akkoorden kunnen hebben voor de kwetsbare economieën van de arme landen en regio' s. De legitieme belangen van de communautaire vissers en consumenten moeten dus verenigd worden met de belangen van de arme bevolking in de zich ontwikkelende landen. Daarbij moet zeker aandacht worden geschonken aan het behoud van de hulpbronnen, aangezien de visstand als gevolg van overbevissing door onder goedkope vlaggen opererende vissers ernstige schade is toegebracht
Kort gezegd komt het erop neer dat de implicaties van het gemeenschappelijk visserijbeleid voor derde landen geïntegreerd moeten worden in het algemene ontwikkelingsbeleid, zoals dat nu door de Europese Unie wordt geformuleerd. Ik wil de heer Lannoye gelukwensen met zijn verslag, dat voortbouwt op de ideeën van de Commissie. Dit verslag bevat uiterst constructieve en billijke voorstellen, en we moeten die allemaal steunen.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, geachte dames en heren, de Commissie is zeer tevreden met het uitgebreide verslag en de ontwerpresolutie. De inhoud daarvan heeft de Commissie ontwikkelingssamenwerking in nauwe samenwerking met de Commissie visserij opgesteld. U, mijnheer Lannoye, rapporteur, wil ik bovendien hartelijk danken voor uw waardevolle bijdrage in deze aangelegenheid.
In uw ontwerpresolutie benadrukt u de noodzaak om in de toekomst meer rekening te houden met de ontwikkelingsmogelijkheden van de lokale visserij, met name van de kleine kustvisserij, en de behoeften van de kustgemeenschappen die van de visserij afhankelijk zijn. Zoals uit de Commissiemededeling "Visserij en armoedebestrijding" blijkt, wil de Commissie via een meer bij de sector betrokken aanzet een nauwer partnerschap en een politieke dialoog met de ontwikkelingslanden stimuleren. Daarbij moet de eigen verantwoordelijkheid van de ontwikkelingslanden bij het vaststellen van hun eigen ontwikkelingsprioriteiten en
belangen erkend en direct gestimuleerd worden.

Ik zal nu kort ingaan op de ontwikkelingsproblemen waarmee wij in de toekomst rekening moeten houden in de visserijovereenkomsten en die u in de ontwerpresolutie met klem benadrukt. Het gaat om de volgende dringende zaken: de vangstmogelijkheden voor de communautaire vloot mogen er niet toe leiden dat de lokale visbestanden sterk afnemen en visserijovereenkomsten mogen alleen ondertekend worden als ze bijdragen tot een duurzame ontwikkeling van de sector in het desbetreffende ontwikkelingsland. De Commissie is van mening dat de in de ontwerpresolutie genoemde uitgangspunten inzake inachtneming van ontwikkelingskwesties bij de externe aspecten van het gemeenschappelijke visserijbeleid in overeenstemming moeten zijn met de beginselen die worden genoemd in de Commissiemededeling "Visserij en armoedebestrijding" en het Groenboek over de toekomst van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Bij de ondertekening van visserijovereenkomsten met derde landen houden wij daar dan ook daadwerkelijk rekening mee.
In overeenstemming met het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee baseren wij onze visserijovereenkomsten op de beschikbare overschotbestanden die niet door het desbetreffende derde land worden gevangen. Verder deelt de Commissie nadrukkelijk de opvatting dat het beginsel van een verantwoord beheer van de natuurlijke bestanden versterkt moet worden toegepast. Met deze beginselen wordt ook rekening gehouden in het debat over de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid naar aanleiding van het onlangs gepubliceerde Groenboek.
Dan wil ik nog een punt aankaarten, namelijk de verbeterde coördinatie tussen het beleid voor ontwikkelingssamenwerking en de externe aspecten van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Ik kan u hierover zeggen dat de Commissie het eens is met het Parlement. Wij moeten in de landen- en regiostrategiedocumenten, die in samenwerking met de ontwikkelingslanden worden opgesteld, meer aandacht schenken aan de koppeling tussen ontwikkelingssamenwerking en de externe aspecten van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Wij zullen dit thema ook de nodige aandacht geven in het kader van de hervorming die wij nu aan het voorbereiden zijn.
Tot slot het volgende: mijnheer de rapporteur, u heeft erop gewezen dat het belangrijk zou zijn de steun uit de fondsen van de structuurprogramma' s op te schorten als een schip naar een derde land wordt overgebracht. Hierover kan ik zeggen dat wij in de discussie over de verlenging van MOP IV, die wij aansluitend zullen voeren, rekening moeten houden met het feit dat dit idee reeds in het voorstel voor de verlenging van MOP IV is opgenomen. Ik hoop dat ook het Parlement het daar mee eens is.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 18.30 uur plaats.

Herstructurering van de communautaire visserijsector (1997-2001)
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0316/2001) van mevrouw Attwooll, namens de Commissie visserij, over
1. het voorstel voor een beschikking van de Raad houdende wijziging van beschikking 97/413/EG van de Raad inzake de doelstellingen en bepalingen voor de herstructurering, in de periode van 1 januari 1997 tot en met 31 december 2001, van de communautaire visserijsector met het oog op de totstandbrenging van een duurzaam evenwicht tussen de visbestanden en de exploitatie daarvan (COM(2001) 322 - C5-0308/2001 - 2001/0128(CNS))
en
2. het voorstel voor een verordening van de Raad houdende wijziging van verordening (EG) nr. 2792/1999 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen en voorwaarden voor de structurele acties van de Gemeenschap in de visserijsector COM(2001) 322 - C5-0309/2001 - 2001/0129(CNS)).

Attwooll
Mijnheer de Voorzitter, commissaris Fischler, de Commissie visserij aanvaardt dat het met één jaar verlengen van de looptijd van de regels inzake herstructurering en structurele acties in de visserijsector, een aanpassing vereist van de experimentele verlagingspercentages om de huidige niveaus te handhaven. De commissie is verheugd dat de voorzieningen voor het overbrengen van vaartuigen naar derde landen aan banden gelegd worden. In amendement 6 op artikel 1, lid 3 wordt de Commissie verzocht een lijst te publiceren waarin nader bepaald wordt naar welke derde landen vaartuigen mogen worden overgebracht en naar welke niet. Wij hopen dat zij hier achter kan staan.
De commissie verwelkomt eveneens de mogelijkheid dat financiële steun beschikbaar wordt gesteld wanneer communautaire wetgeving technische beperkingen voorschrijft. Zij is echter de mening toegedaan dat het Parlement van dergelijke gevallen op de hoogte dient te worden gehouden, zoals in amendement 10 wordt voorgesteld.
Vanaf dit punt heeft de Commissie visserij moeite met het Commissievoorstel. Het voorziet namelijk niet alleen in een verlenging van de looptijd van de regels, maar brengt ook drie ingrijpende wijzigingen in die regels aan. Ten eerste wordt de mogelijkheid geschrapt om de capaciteit uit veiligheidsoverwegingen te verhogen. Ten tweede wordt financiële steun voor modernisering en nieuwbouw van de vloot slechts verleend als uitsluitend door capaciteitsvermindering aan de doelstellingen is voldaan. Ten derde wordt dergelijke financiële steun aan willekeurig welk segment van de vloot alleen verleend als voor alle vlootsegmenten de doelstellingen zijn behaald. De Commissie visserij heeft tijdens de stemming over dit verslag deze wijzigingen alledrie verworpen.
De motiveringen hiervoor waren verschillend. Zij betroffen zowel de wenselijkheid van de wijzigingen zelf als de vraag of het verstandig was ze door te voeren in de loop van een eenjarige verlenging van het programma. De Commissie visserij en de Commissie juridische zaken en interne markt namen bijvoorbeeld beide het standpunt in dat het strijdig is met de beginselen van behoorlijke rechtspleging om te eisen dat afzonderlijke vlootsegmenten pas in aanmerking komen voor financiële steun als alle vlootsegmenten hun doelstellingen hebben behaald. Evenzo leek het voorstel om alleen financiële steun te verlenen als uitsluitend door capaciteitsvermindering aan doelstellingen was voldaan oneerlijk tegenover die vloten waarbinnen capaciteitsvermindering gecombineerd werd met vermindering van de activiteit. Er wordt ook aan getwijfeld of een dergelijke wijziging wel doorgevoerd moet worden nu men het er steeds meer over eens is dat verschillende soorten maatregelen nodig zijn om de visserij-inspanning terug te brengen. De amendementen 4, 7, 8 en 9 strekken tot handhaving van de status quo met betrekking tot deze beide verzoeken.
Het allermoeilijkste punt betrof het schrappen van de mogelijkheid om de capaciteit uit veiligheidsoverwegingen te verhogen. De Commissie visserij heeft veiligheid in de visserij hoog in het vaandel staan. Wij maken ons ernstig zorgen dat rederijen eenvoudigweg geen verbeteringen ten behoeve van de veiligheid zullen aanbrengen, tenzij zij daarvoor extra capaciteit krijgen. Er is eveneens aangevoerd dat misbruik van de bepaling voorkomen dient te worden door gepaste controlemaatregelen en dat als voornoemde verandering al moet plaatsvinden, dit beter kan gebeuren binnen de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid als zodanig.
Het is hoofdzakelijk op het punt van de capaciteitskwestie dat ik van mening verschil met een aantal van mijn collega-commissieleden. Uiteraard moeten wij enerzijds manieren vinden om de veiligheid van vaartuigen te waarborgen. Anderzijds kunnen we ons echter niet langer veroorloven risico' s te nemen met de instandhouding. De kritieke situatie van de kabeljauwstand in de Noordzee is slechts één voorbeeld. De door de Commissie visserij aangenomen amendementen 2, 3 en 5 verwerpen de wijzigingen van de capaciteitsvoorschriften in hun geheel. In de amendementen 11 en 12, die door de ELDR-Fractie zijn ingediend, wordt de benadering van de Commissie weliswaar in beginsel onderschreven, maar wordt voorgesteld om bij wijze van uitzondering capaciteitsverhogingen uit veiligheidsoverwegingen toe te staan bij bestaande schepen van minder dan twaalf meter lang. De motivering voor deze uitzondering is dat het wegnemen van de mogelijkheid van financiële steun waarschijnlijk het zwaarst op de sector zal drukken en de verbetering van de veiligheid ernstiger in gevaar zal brengen in omstandigheden waarin het waarschijnlijk slechts van geringe invloed op de capaciteit is.
Ik weet dat veel van mijn collega' s - om redenen die ik respecteer - een ander standpunt zullen willen innemen. Ik dring er echter bij u allen op aan om bij de stemming over dit verslag niet te vergeten hoe noodzakelijk instandhouding is geworden.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, het is mij een genoegen om namens de Commissie juridische zaken en interne markt het woord te voeren. Ik wil mij daarbij hoofdzakelijk aansluiten bij hetgeen mijn collega van de Commissie visserij, mevrouw Attwooll, gezegd heeft.
Zoals te verwachten viel bekijkt de Juridische Commissie deze zaak door een juridische bril. Vanuit ons perspectief is het echter niet alleen van belang dat de doelen van het gemeenschappelijk visserijbeleid gehaald worden, hoewel dat beslist belangrijk is. De middelen waarmee de Gemeenschap haar doelen bereikt, moeten echter de middelen van de wet zijn. De beginselen van de wet moeten derhalve geëerbiedigd worden in de wijze waarop wij te werk gaan.
De Juridische Commissie was van mening dat het Commissievoorstel op twee belangrijke punten tekortschoot met betrekking tot twee belangrijke juridische principes. Het eerste was het evenredigheidsbeginsel. In feite heeft mevrouw Attwooll het daar vanmiddag al over gehad. In overweging 3 stelt de Commissie: "Maatregelen om de veiligheid te verbeteren, mogen niet leiden tot een verhoging van de visserij-inspanning en daarom moeten dergelijke maatregelen worden toegepast met inachtneming van de capaciteitsdoelstellingen die voor de vloot gelden." Met andere woorden, verbeteringen van de veiligheid kunnen achterwege gelaten worden als de capaciteitsdoelstellingen maar worden aangehouden, ongeacht de visserij-inspanning. Wat wij echter allemaal willen, is overbevissing voorkomen - en vis wordt gevangen door inspanning, niet door capaciteit. Het evenredigheidsbeginsel vereist daarom dat dit gedeelte geschrapt wordt.
Het tweede punt betreft de vigerende bepalingen aangaande indirecte bestraffing. De Commissie stelt voor dat alle segmenten van een nationale vloot de jaarlijkse doelstellingen gehaald moeten hebben voordat enigerlei overheidssteun voor modernisering van de vloot of nieuwbouw kan worden verleend. Dit zou echter onrechtmatig zijn en indruisen tegen de meest elementaire rechtsgevoel. Als gevolg van deze eis zou het ene visserijsegment gestraft kunnen worden voor iets wat een ander segment gedaan of nagelaten heeft. Vissers zouden gestraft kunnen worden voor handelingen of verzuimen van hun nationale overheid en aldus als zondebok fungeren. Als Schotse afgevaardigde wil ik met klem betogen dat deze zaken van levensbelang zijn voor de Schotse vloot. Degenen die hun doelen halen mogen niet gestraft worden omdat anderen hun doelen niet halen en zij mogen evenmin worden gedwongen op te draaien voor nalatigheden van de Britse of de Schotse regering.

Stevenson
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mijn collega, mevrouw Attwooll, lof toezwaaien voor haar werk met betrekking tot dit verslag. Hoewel wij hier slechts te maken hebben met een verlenging van MOP IV met een jaar, zijn de Commissievoorstellen erop gericht de overbevissing terug te dringen en de visserij-inspanning van de hele vloot van de EU met veertig procent te verlagen. De Commissie heeft er steeds op gewezen dat dit absoluut noodzakelijk is om de duurzame visserij voor de definitieve ondergang te behoeden.
Ik weet dat er - zoals mevrouw Attwooll al aangaf - enige verdeeldheid is ontstaan over de steun voor maatregelen ter verbetering van de veiligheid van de scheepvaart, over arbeidsomstandigheden en over de hygiëne aan boord van vissersschepen. Het spreekt voor zich dat wij allemaal willen dat onze vissers onder de veiligste, schoonste en meest stabiele omstandigheden werken. Het lijdt echter geen twijfel dat dit soort steun in het verleden is misbruikt om de visserij-inspanning te vergroten, wat geleid heeft tot verdere overexploitatie van slinkende visvoorraden.
Het lijkt mij zinloos om aan de ene kant het terugdringen van overbevissing tot een kerndoelstelling van ons beleid te maken, terwijl we aan de andere kant mogelijkheden blijven scheppen om te frauderen ten koste van de belastingbetaler. Het gaat er bij het MOP nu juist om de visserij-inspanning terug te dringen en beter af te stemmen op de bestaande visvoorraden. Deze week nog werd de noodzaak van blijvende waakzaamheid op dit gebied opnieuw onderstreept door de publicatie van het ICES-rapport over de vooruitzichten voor visvangsten in 2002. Daarin wordt erop gewezen dat de situatie van een aantal visstanden nog altijd zeer kritiek is, met name die van kabeljauw, hoewel er daarnaast enige verbeteringen zichtbaar zijn in de schelvis- en de wijtingstand in de Noordzee.
In dat verband was ik geschokt toen ik las dat Deense visserij-inspecteurs, toen zij aan boord gingen van een Deense industriële vissersboot, 114 ton jonge kabeljauw ontdekten in een vangst van in totaal 543 ton, terwijl die vangst volledig uit zandspiering had horen te bestaan. Het verpulveren van waardevolle, jonge schelvis om er visvoer voor zalm in kwekerijen van te maken is volslagen krankzinnig. Het is een misdaad tegen alles wat wij trachten te bereiken.
Ik hoop dat wij, wanneer wij later vandaag gaan stemmen over dit verslag, in gedachten houden dat het MOP juist ten doel heeft overexploitatie terug te dringen. Het verlenen van overheidssteun aan de Europese vloot mag dat beginsel in geen enkel opzicht ondermijnen.

Miguélez Ramos
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Attwooll bedanken voor het uitstekende werk dat zij heeft verricht met dit verslag, dat voor ons van zeer groot nut zal zijn.
De aanpassing van de communautaire vloot aan de beschikbare hulpbronnen is een fundamentele doelstelling van het GVB. Het is ook gewoon een kwestie van gezond verstand, tenminste voor wie prijs stelt op een rendabele en economisch levensvatbare visserijsector. Daarom zijn wij verheugd over de verlenging van het huidige MOP IV tot 31 december 2002.
Zoals ik heb gezegd ondersteunt de socialistische fractie het verslag van mevrouw Attwooll, dat bij consensus is goedgekeurd door de Commissie visserij, en ik ben dankbaar voor het compromis dat in onze commissie is bereikt met de indieners van de amendementen, een compromis waar de Raad nog lang niet aan toe is. Door te anticiperen op een akkoord waarbij de Raad zich kan aansluiten, geeft het Parlement een goed signaal.
Het voorstel van de Commissie beperkt zich niet tot een verlenging van het huidige MOP, maar is ook gericht op de opname, zoals reeds is gezegd, van veiligheidscriteria waarover gedebatteerd moet worden in het kader van een nieuw MOP. Wat het vraagstuk van de veiligheid betreft, betreur ik het dat de Commissie geen enkele keer naar dit thema heeft verwezen in het Groenboek over de hervorming van het GVB. Ik wil eraan herinneren dat richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende maatregelen ter verbetering van de veiligheid en de gezondheid van werknemers op het werk ook volledig van toepassing is op schepen die korter zijn dan 12 meter, zoals dit Parlement heeft vastgesteld in het debat en de stemming over mijn verslag over ongevallen in de visserij.
Wij eisen preventieve maatregelen tegen ongevallen, zowel wat betreft het ontwerp van het schip en de reddingsuitrusting als de grootte of de capaciteit van de schepen en de invoering van normen voor het beheer van hulpbronnen die gevolgen kunnen hebben voor de menselijke veiligheid.
Tot slot zou ik commissaris Fischler eraan willen herinneren dat bij de hoorzitting die de Commissie heeft georganiseerd ter gelegenheid van de presentatie van haar Groenboek men het in ieder geval over één ding unaniem eens was: de noodzaak om de communautaire steun voor de modernisering van de vloot te handhaven.

McKenna
Laat ik allereerst zeggen dat de Groenen het Commissievoorstel steunen, zowel wat het FIOV als wat het MOP betreft. Wij onderschrijven ook de amendementen van de rapporteur die erop gericht zijn uit veiligheidsoverwegingen de uitzonderingsbepalingen te beperken voor vaartuigen korter dan twaalf meter. Wij willen haar bedanken dat zij deze belangrijke amendementen opnieuw heeft ingediend.
Wij zijn het echter volslagen oneens met het voorstel zoals de commissie dit nu ter tafel heeft gelegd. De amendementen strekken tot het schrappen van de meest progressieve elementen van het Commissievoorstel. Er zitten tenslotte nu al zoveel mazen in zowel het MOP als het FIOV, dat de supertrawler Atlantic Dawn erdoorheen zou kunnen varen. Het voorstel zou slechts een paar van de meest kwalijke mazen dichten.
Het doorbladeren van een wetenschappelijke studie over de status van visstanden is tegenwoordig een zeer deprimerende bezigheid. Het maakt niet uit of het een studie is van de ICES, het WTECV of regionale organen als de NAFO. Waar je ook kijkt is sprake van overexploitatie of zelfs van ernstige uitputting van visstanden. De EU heeft al noodmaatregelen moeten nemen voor drie soorten kabeljauw en voor noordelijke heek en het is duidelijk dat andere visvoorraden binnenkort aan de lijst zullen worden toegevoegd.
Men is het er vrij algemeen over eens dat deze betreurenswaardige toestand te wijten is aan de bovenmatige capaciteit van de visserijvloten wereldwijd. De Commissie herinnert ons hier voortdurend aan, maar de lidstaten en bepaalde segmenten van de visserijbranche weigeren klaarblijkelijk het onder ogen te zien. De Gemeenschap heeft ingestemd met verscheidene internationale instrumenten ter beheersing van de viscapaciteit en/of de visserij-inspanning. De gedragscode van de FAO bepaalt bijvoorbeeld dat staten maatregelen dienen te treffen om bovenmatige visserijcapaciteit te voorkomen of weg te werken. Ook dienen zij ervoor te zorgen dat het niveau van de visserij-inspanningen in overeenstemming is met een duurzaam gebruik van de voorraden van visgronden. Maar telkens wanneer de Commissie deze verplichtingen in praktijk probeert te brengen, wordt zij gedwarsboomd door het Parlement en de Raad.
Sommige afgevaardigden hebben aangevoerd dat het niet redelijk is te proberen een programma tijdens het laatste jaar te wijzigen of dat bepaalde aspecten van het voorstel in strijd zijn met het rechtsgevoel. Het is evenwel de bedoeling dat het FIOV tot 2006 van kracht is. Deze hervormingen zouden dus nog verscheidene jaren enig positief effect teweeg kunnen brengen. Is het niet juist in strijd met het rechtsgevoel om te weigeren nú stappen te ondernemen en om door te gaan alsof we een stralende toekomst voor ons hebben, als daardoor alleen maar meer voorraden slinken en nog meer visgronden tijdelijk of permanent gesloten moeten worden?
Ik zou de geachte afgevaardigden willen vragen eens stil te staan bij de situatie van de noordelijke kabeljauwvoorraad voor de kust van Newfoundland. Deze bracht vijf eeuwen lang ieder jaar tweehonderdduizend ton vis op. In 1992 zag de Canadese regering zich genoodzaakt de visgronden daar te sluiten, zelfs voor visserij voor eigen gebruik. Er is nog steeds niet of nauwelijks een verbetering te zien in de visvoorraad. Is dat de toekomst die wij wensen voor onze eigen kustgemeenschappen? Het is tijd dat wij een langetermijnvisie hanteren in plaats van een visie voor slechts een zes of twaalf maanden. We moeten dit probleem echt aanpakken. Het voorstel van de Commissie heeft dan ook mijn steun.

Figueiredo
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, besloten is om de looptijd van MOP-IV te verlengen tot aan het einde van het volgende jaar, om zo rekening te kunnen houden met de resultaten van de onderhandelingen over de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Dat mag echter niet als excuus gebruikt worden om de ogen te sluiten voor de belangen van die landen die zich keurig aan de criteria van het MOP hebben gehouden, of hun vloot nog verder hebben afgebouwd. Dat is het geval in Portugal. Er zijn echter ook lidstaten die zich aan de MOP-doelstellingen niets gelegen hebben laten liggen en hun vloot zelfs hebben uitgebreid.
Zoals de rapporteur en een aantal collega' s al hebben aangegeven is het ook niet juist dat er een aantal wijzigingen in MOP-IV wordt aangebracht die een hele reeks negatieve gevolgen zouden hebben - niet alleen voor de veiligheid op zee, de kwaliteit van het leven en de veiligheid van de bemanning, maar ook voor de waarde en kwaliteit van de vangst, de hygiëne en de gezondheid. Het is dus heel belangrijk dat u het standpunt herziet dat uit deze voorstellen naar voren komt en dat u nu aan het Europees Parlement voorlegt. Ik dring er daarom op aan dat u de standpunten van de parlementaire Visserijcommissie aanvaardt.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, als beleidsinstrumenten slecht functioneren, pas je ze aan en als aanpassingen geen uitkomst bieden, schaf je ze af. Het is met deze stelregel in het achterhoofd dat ik me onaangenaam verrast zag door het onderhavige Commissievoorstel. Ik heb er best begrip voor dat de Commissie geen nieuw structuurbeleid wil introduceren dat door de hervorming van het visserijbeleid binnen een jaar achterhaald kan zijn. Maar toch ontkom ik niet aan de indruk dat de Commissie nog steeds niet beseft dat ze met de huidige meerjarige oriënteringsprogramma's achter het net vist.
Het willen sturen van de visserij met twee uiteenlopende instrumenten - de TAC' s en de quota aan de ene kant en vlootstructuurbeleid aan de andere kant - leidt tot ernstige problemen, vooral omdat die beleidsinstrumenten uiteenlopende doelen dienen. TAC' s en quota vormen de bepalende factor bij het beheer van de visstand. Een duurzame visserij is evenwel slechts bereikbaar als binnen de toegestane vangsthoeveelheden ruimte is voor een efficiënte vloot. Het vlootstructuurbeleid behoort hier ondersteunend te zijn. Helaas is dat niet het geval. Dankzij de MOP is met allerlei subsidies de overcapaciteit van de vloot, en daarmee concurrentieverstoring, in stand gehouden. Daarenboven hebben een aantal lidstaten stimuleringsmaatregelen genomen die de concurrentie verder verstoren.
Het gemeenschappelijke visserijbeleid is gediend met een duidelijke doelstelling waarbij het systeem van TAC' s en quota de bepalende factor behoort te zijn. Daar hoort noodzakelijkerwijs een goed functionerend controlesysteem met strenge strafmaatregelen bij.
Voorlopig houdt de Commissie evenwel vast aan haar MOP, met enkele wijzigingen die ik niet anders dan ongelukkig kan noemen. Onder het mom van het versterken van de doelmatigheid van de MOP gaat de Commissie in één van die wijzigingen voorbij aan het meest elementaire rechtsgevoel. Door onthouding van overheidssteun straft zij het ene visserijsegment voor de overcapaciteit in een ander segment. De rechtvaardigheid wordt verder ondergraven doordat de Commissie onderscheid maakt naar aanleiding van de capaciteitsreductie van de vloten. De vloot in mijn land reguleert de capaciteit door het reduceren van de activiteit (de zeedagenregeling). In tegenstelling tot andere landen wordt Nederland nu uitgesloten van de Europese steun voor de vernieuwbouw.
Teneinde deze ongelukkige wijzigingen ongedaan te maken, zullen wij de amendementen van de rapporteur van harte steunen.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie beweert het MOP IV met een jaar te willen verlengen om de afloop ervan te laten samenvallen met de verwachte hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid. In feite gebruikt zij dit echter als voorwendsel om het MOP nog verder te verstrengen, en dat terwijl dit instrument al rampzalig genoeg is voor onze ambachtelijke visserij en volkomen ondoelmatig is gebleken bij de regulering van de sector.
Dankzij het werk van mevrouw Attwooll en de Commissie visserij is - naar ik hoop - het grootste gevaar geweken en zijn de ergste onrechtvaardigheden van deze verscherping voorkomen. Meer in het algemeen is het echter zaak de MOP' s als geheel ter discussie te stellen. Het gaat hier om een meedogenloos bureaucratisch systeem dat volkomen vreemd is aan de tradities en de cultuur van de scheepvaartsector, en het is dan ook nooit geaccepteerd door de mensen die hun brood op zee verdienen.
De ervaring leert ons bovendien dat dit instrument lomp, onrechtvaardig, overbodig en duur is. Het heeft kwalijke nevenwerkingen, wat er samen met de stop op nieuwbouw toe leidt dat de tweedehandsmarkt explodeert en de jongere generatie afziet van de visserij als broodwinning. In het kader van de huidige denkoefeningen rond de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid moeten we daarom absolute voorrang geven aan het systeem van TAC' s en quota. Dat is het instrument waarmee we de visvangst moeten afstemmen op de visstand. Het nieuwe GVB moet geconcentreerd zijn rond het gebruik van quota. Dit beleidsinstrument moet bovendien nog verfijnd worden. Dit kan door het meerjarig te maken, de transparantie en de wetenschappelijke kwaliteit ervan te verbeteren, het dichter bij de visserijzones te brengen, de sector er nauw bij te betrekken en op doeltreffende en billijke wijze toezicht uit te oefenen op de naleving ervan.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, laten we de MOP' s overboord gooien en de quota verfijnen, dan zij we goed bezig.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, reeds voor de presentatie van het Groenboek inzake de toekomst van het gemeenschappelijk visserijbeleid waren wij op de hoogte van de grote problemen in de Europese visserijsector. In het Groenboek wordt de ernst van die problemen nog eens extra benadrukt. Onze commissie is druk aan het onderhandelen over aanzetten voor een oplossing van de problemen, maar wij weten natuurlijk wel dat wij niet zomaar alle problemen kunnen laten verdwijnen met een goocheltruc. Als iemand ons iets anders wijs wil maken, kan ik dat alleen maar boerenbedrog noemen.
Het is ons met het gemeenschappelijk visserijbeleid in de huidige vorm niet gelukt de crisis bij verschillende visbestanden te voorkomen en de overcapaciteit van de vloten af te bouwen. De mate waarin wij ons allemaal financieel zullen kunnen redden hangt af van het vermogen van de Unie om het visserijbeleid voor de nieuwe eeuw te hervormen. De Commissie stelt voor het lopende meerjarige oriëntatieprogramma met een jaar te verlengen. Tegen de achtergrond van de huidige discussies over de hervorming denk ik dat wij deze maatregelen nodig hebben om continuïteit te kunnen garanderen.
Wij kunnen de problemen in deze korte fase echter niet oplossen, maar op zijn hoogst wat verminderen. Daarbij is het van doorslaggevend belang dat het programma volgens de voorschriften wordt uitgevoerd. Daarvoor zijn gegevens nodig, die een aantal lidstaten evenwel niet of onvolledig ter beschikking gesteld heeft. Daarom zijn er sancties nodig om ervoor te zorgen dat de gegevens überhaupt ter beschikking gesteld worden en moeten die gegevens worden ondergebracht in vergelijkbare criteria en categorieën. Iedere reder wil zijn efficiëntie vergroten, maar wij mogen de premissen niet verschuiven. Wij willen een grotere veiligheid op zee. Dat is een van de belangrijkste eisen van het Europees Parlement. Wij moeten er daarbij voor zorgen dat negatieve gevolgen voor de veiligheid vermeden worden, ook als die onder het mom van efficiëntievergroting ontstaan.
De voorgestelde wijziging van de structuurmaatregelen schiet op dit moment aan het doel voorbij. De voorwaarde dat pas overheidssteun verleend mag worden als alle vlootsegmenten alle doelstellingen hebben bereikt, is contraproductief. Dan wordt immers iedereen gestraft voor de nalatigheden van een klein aantal lidstaten. De vissers zullen ons beleid alleen accepteren als wij rechtvaardige voorwaarden scheppen.

Kindermann
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, het is zinvol om de meerjarige oriëntatieprogramma' s met een jaar te verlengen, tot het moment waarop er een besluit wordt genomen over het toekomstige beleid ten aanzien van de vloot. Ik geloof dat dat in principe ook door iedereen ondersteund wordt.
De doelstellingen van het MOP zijn goed, maar de omzetting daarvan door de lidstaten laat nog steeds te wensen over. Dat is in het verleden steeds opnieuw gebleken uit de verslagen van de Commissie. Wij hebben de gebrekkige omzetting ook steeds opnieuw bekritiseerd en het is duidelijk dat het toekomstige vlootbeleid een oplossing moet bieden.
De Commissie wil daarom niet alleen het MOP met een jaar verlengen, maar ook wijzigingen daarin en in de FIOV-bepalingen doorvoeren. Ik keur een aantal wijzigingen af, omdat ik vind dat wij deze problemen beter in het kader van het principebesluit over het vlootbeleid kunnen oplossen.
Volgens mij heeft het geen zin om in het laatste jaar van de programmeringsperiode van MOP IV nog wijzigingen door te voeren, zeker niet als die negatieve gevolgen kunnen hebben voor de veiligheid aan boord van de vaartuigen. De lidstaten moeten de mogelijkheid blijven houden om een aanvraag in te dienen voor een verhoging van de capaciteitsdoelstellingen in verband met maatregelen ter verbetering van de veiligheid aan boord en van de hygiëne van de visproducten. Dat zou vervolgens met FIOV-middelen gefinancierd moeten worden, op voorwaarde dat de maatregelen niet leiden tot een verhoging van het exploitatieniveau van de betrokken bestanden. Aan deze voorwaarde moet beslist worden voldaan.
Het mag niet zo zijn dat investeringen in de veiligheid aan boord uitblijven omdat de voorwaarden voor de toepassing van de maatregelen niet gerespecteerd worden of omdat de controle op deze voorwaarden in een aantal lidstaten niet altijd gegarandeerd wordt of kan worden.
Wij moeten de discussie over de herstructurering van de communautaire visserijsector aangrijpen om oplossingen te vinden voor het conflict tussen veiligheid aan boord en milieuvriendelijk beheer van de visbestanden, waar wij in het kader van dit verslag nogmaals op worden gewezen. Het ene mag echter in geen geval ten koste gaan van het andere.

Hudghton
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij graag aansluiten bij de dankbetuigingen aan de rapporteur - die evenals ik uit Schotland komt - voor haar werk. Ook mijn collega van de Scottish National Party, de heer MacCormick, wil ik bedanken voor zijn inspanningen als rapporteur voor advies van de Juridische Commissie inzake dit verslag, dat ik overigens steun.
Een van de grootste problemen waarmee we geconfronteerd worden als we hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid overwegen, is de omvang van onze visserijvloot in de Europese Unie. De activiteit zou echter niet gemeten moeten worden naar vlootomvang, maar naar visserij-inspanning. Wij willen allemaal duurzame visgronden. Om te zorgen dat we die krijgen, zullen we er toch op zijn minst voor moeten zorgen dat visserij-inspanning in verhouding staat tot de beschikbare bronnen.
Ik ben het ermee eens dat MOP IV verlengd moet worden, maar ik heb wel enige bedenkingen. Met name over de volgende drie zaken maak ik mij zorgen. Ten eerste is het onaanvaardbaar dat het punt van veiligheid naar de achtergrond is verdwenen. De huidige bepalingen ter verhoging van doelstellingen uit veiligheidsoverwegingen dienen gehandhaafd te worden. We moeten zorgen voor strengere controlemaatregelen en stringenter beheer om te voorkomen dat deze bepalingen misbruikt worden om de regels te omzeilen. Veiligheid moet een prioriteit blijven. Ik hoop dat de Commissie dit zal inzien en dat zij haar verzuim om adequate bepalingen met betrekking tot veiligheid in het Groenboek op te nemen, zal herstellen.
Ten tweede is en blijft het verkeerd om het ene segment rechtstreeks te straffen voor de handelingen of verzuimen van een ander segment. Wanneer MOP-doelstellingen niet ten uitvoer worden gelegd, moet daar uiteraard een straf op staan, maar deze dient uiteraard alleen de schuldigen te treffen. Wij moeten ons er ook van vergewissen dat de lidstaten die beweren dat zij hun MOP-doelen gehaald hebben niet gewoon hun schepen onder een andere vlag laten varen.
Ten derde lijkt het mij niet rechtvaardig om de financiële steun uit het FIOV te beperken tot segmenten waar een vermindering van de visserij-inspanning uitsluitend door capaciteitsvermindering wordt bereikt. Hierdoor zouden vissers wier nationale overheid de inspanning tracht te reduceren door middel van bijvoorbeeld een zeedagenregeling, worden benadeeld.
Een van de redenen dat deze doelen niet gehaald worden, is dat de regeringen van sommige lidstaten niet bereid zijn geweest om voldoende geld voor herstructurering beschikbaar te stellen. De Commissie moet manieren zien te vinden om te garanderen dat herstructureringsfondsen rechtvaardig over de visserijsector van de EU verdeeld worden.
Er moeten meer gestandaardiseerde en strengere evaluatieprocedures komen in de hele EU. Slechts als wij vaste, duidelijke en vergelijkbare criteria hebben voor het meten van vaartuigen, met inbegrip van hun motorvermogen en tonnage, worden de in de MOP' s gestelde doelen geloofwaardig.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, ook ik zou mevrouw Attwooll willen bedanken voor haar medewerking aan dit compromis, dat naar mijn mening een aanzienlijke verbetering betekent van de twee voorstellen van de Commissie, die in hun oorspronkelijke vorm nogal ongelegen kwamen en gedoemd waren om niet te worden uitgevoerd. Want het is nogal moeilijk te aanvaarden dat men, zes maanden voor de beëindiging van een programma voor de aanpassing van de vloot en zonder wetenschappelijke of technische argumenten, de sector laat weten dat zij haar visserijcapaciteit niet meer kan verlagen door middel van een aanpassing van de visserij-inspanning, maar dat er maar één uitweg is: de sloop. En dit omdat de Commissie vier jaar geleden een kleine rekenfout heeft gemaakt. En het is ook moeilijk te accepteren dat men bovendien van de gelegenheid gebruik maakt om de poten weg te zagen onder MOP IV en onder bepaalde sleutelelementen van de FIOV-verordening, wat in elk opzicht - en ik denk dat iedereen het daarover een is - onaanvaardbaar is.
Als wij daar nog aan toevoegen dat de grootste last van de nieuwe eisen, zoals reeds is gezegd, zich zal vertalen in de verwijdering van de voorzieningen die bedoeld waren om de veiligheid van de schepen te verbeteren, kan men zich afvragen of de Commissie ooit denkt aan de visserijsector wanneer ze op het laatste moment met dit soort geniale vondsten komt.
Daarom verzoek ik om te stemmen voor de amendementen van de Commissie visserij. Want ik begrijp nog altijd niet, en de visserijsector nog minder, wat voor zin het heeft om de veiligheidsmaatregelen enkel toe te passen op schepen die korter zijn dan 12 meter, terwijl grotere schepen juist meer bemanningsleden hebben en verder uit de kust vissen, dat wil zeggen, veel meer risico lopen en in noodsituaties veel meer moeilijkheden hebben om een haven te bereiken, vooral in wateren die, zoals de Atlantische wateren van Europa, niet bepaald roerloos zijn, en dat met de winter voor de deur.
En wat de Commissie betreft, moeten wij erkennen dat zij vanaf het begin heeft geprobeerd om de beëindiging van MOP IV te laten samenvallen met de hervorming van het GVB in 2002. Zij wist echter al vanaf 1997 dat haar dat niet zou lukken en vanaf dat moment had zij moeten werken aan een MOP V waarin de tot nu toe gemaakte fouten worden weggewerkt, en in de tussentijd gewoon MOP IV moeten verlengen. En deze verlenging, mijnheer de commissaris, mag in geen geval dienen om de spelregels die tot nu toe golden te wijzigen.

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, ook ik neem het woord om onze rapporteur, mevrouw Attwooll, te feliciteren met het feit dat zij in onze commissie heeft gezorgd voor een consensus over de noodzaak om tot compromisamendementen te komen, in het bijzonder met onze collega, mevrouw Fraga, en om het voorstel van de Commissie aanzienlijk te verbeteren op een punt dat essentieel is - zoals wij hier nu allemaal erkennen - voor ons huidig gemeenschappelijk visserijbeleid en dat wij aan het ontwikkelen zijn voor de komende jaren.
Het Europees beleid op het gebied van de vloot is een gevoelige - daarover zijn wij het alvast eens - maar ook ingewikkelde kwestie. Als iedere lidstaat echter zijn eigen belangen verdedigt en zich enkel aan de regels houdt wanneer hem dat uitkomt, dan komen wij natuurlijk nergens. Daarom moet de Commissie, met een efficiënt beleid dat wordt gesteund door allen, de uitdaging waarmaken om een vloot te ontwerpen die werkelijk is aangepast aan onze visserijbehoeften. Een vloot die veilig, efficiënt en concurrerend is.
Daarom komt het verslag van mevrouw Attwooll, zoals destijds het verslag van de heer Busk, op een buitengewoon belangrijk moment. Met dit verslag willen wij de aandacht vestigen op het feit dat de toename van veiligheidsmaatregelen aan boord niets te maken heeft met een verhoging van het vermogen of de capaciteit van onze visserij, enerzijds, en dat men niet op het laatste moment essentiële veranderingen mag aanbrengen in programma' s die al vijf jaar in werking zijn, anderzijds. Want een jaarlijkse verlenging is één ding, maar nu (op het laatste moment, zoals wij zeiden) de fundamentele pijlers wijzigen van de algemene filosofie van de MOP' s, is natuurlijk wat anders.
Daarom hoop ik dat de plenaire vergadering dit signaal dat wij vanavond vanuit de Commissie visserij willen geven ondersteunt, en dat de Commissie er rekening mee houdt, wat alleen maar logisch is.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, geachte dames en heren, allereerst wil ik u, mevrouw Attwool, hartelijk danken voor het opstellen van dit verslag. Ik heb aandachtig naar het debat zitten luisteren en ik zie mij naar aanleiding daarvan genoodzaakt een aantal zaken duidelijk te maken. Het lijkt mij namelijk dat er in verband met dit Commissievoorstel een aantal fundamentele misverstanden bestaat.
Op de eerste plaats gaat het om de vraag of wij wel of niet een vlootbeleid nodig hebben. Naar mijn mening wel. Het vlootbeleid moet effectief zijn - effectiever dan nu -, omdat de huidige regeling bij lange na niet voldoet. Wij hebben te maken met een enorme overcapaciteit van onze Europese vloot. Als wij de vloot daarom niet aanpassen aan de mogelijke toekomstige vangstactiviteiten zullen wij ons tot in lengte van dagen met deze problemen geconfronteerd zien.
Ik wil u in alle openheid ook duidelijk zeggen dat wij deze doelstelling in geen geval zullen bereiken met MOP IV. Met dit programma kunnen we zeker geen vermindering van 30% tot stand brengen, laat staan een van 40%. Er is een verslag dat u waarschijnlijk, hoop ik, kent, waarin staat dat wij over de totale MOP-periode ten hoogste een vermindering van 5% kunnen realiseren. En zelfs dat is onwaarschijnlijk. De kans is veel groter dat MOP IV helemaal geen effect zal sorteren. Dat is de realiteit die wij onder ogen moeten zien.
Op de tweede plaats moeten wij naar mijn mening ook inzien dat het weinig zin heeft het vlootbeleid van de rest van het gemeenschappelijk visserijbeleid te isoleren. Wij moeten dit beleid juist in samenhang met de andere wezenlijke politieke elementen van ons gemeenschappelijk visserijbeleid bekijken. Daarom is het naar onze mening buitengewoon goed om de overwegingen over de toekomst van het vlootbeleid te integreren in de bepaling van ons nieuwe gemeenschappelijk visserijbeleid, die wij volgend jaar willen opstellen.
In het licht hiervan wordt ons voorstel begrijpelijk. MOP IV loopt volgend jaar ten einde en dat zou ertoe kunnen leiden dat wij alle andere gebieden van het nieuwe visserijbeleid van het vlootbeleid zouden moeten isoleren. Daarom leek het ons een goed idee om dit programma met een jaar te verlengen, zodat een en ander gesynchroniseerd kan worden. Wij willen echter niet het verwijt riskeren dat wij een nutteloze regeling met een jaar verlengen. Daarom hebben wij een aantal voorstellen gedaan om dit MOP te verbeteren.
Daar komt bij dat verschillende lidstaten zich niet eens aan de toch al zo minimale doelstellingen van MOP IV houden. De Commissie heeft, afgezien van de mogelijkheid om een proces voor het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen aan te spannen, helaas geen andere middelen ervoor te zorgen dat men zich houdt aan de MOP-doelstellingen. Daarom hebben wij ook voorstellen daaromtrent gedaan.
En hiermee kom ik bij de ingediende amendementen. De amendementen 1, 2, 3 en 5 hebben betrekking op de kwestie van de veiligheid op zee. Hier kan ik zeer duidelijk over zijn. Niemand mag de Commissie verwijten dat ze tegen meer veiligheid op zee is. Ook wij zijn immers op de hoogte van de problemen en de ongevallen die zich de laatste tijd op zee voordoen. Wij weten daarom ook hoe groot de noodzaak is de veiligheid te verbeteren. Overigens stimuleren wij dat ook, want er worden daartoe communautaire middelen ingezet. Ik ontken niet dat het gewicht van de schepen toeneemt door de extra veiligheidsmaatregelen. Daarom mogen wij echter nog wel verlangen dat de gewichtstoename van afzonderlijke schepen wordt gecompenseerd door meer schepen uit de vaart te halen. En daar gaat het om. Het is niet verboden om op een schip meer veiligheidsmaatregelen te treffen. Daarom zijn wij ook niet bereid deze vier amendementen goed te keuren.
De amendementen 11 en 12 kunnen wij wel goedkeuren, omdat de toepassing van de veiligheidsclausule beperkt blijft tot schepen korter dan 12 meter die niet meer met sleepnetten vissen. Dit is met name voor de oudere schepen een voordeel, die voornamelijk langs de kust vissen. Onder duidelijke voorwaarden is het gerechtvaardigd dat hun capaciteit en motorvermogen toenemen als de veiligheid daardoor verbeterd wordt.
Ik ben tamelijk bezorgd over de amendementen 4, 7, 8, en 9, omdat dat daarmee eigenlijk iedere vorm van beperking van de toegang tot de FIOV-subsidies wordt afgewezen. Dit is echter het enige mechanisme waarover wij beschikken om de vlootcapaciteit te kunnen afbouwen. Het moet toch duidelijk zijn dat onze inspanningen ter verkleining van de vloot door de breed gespreide steunmaatregelen voor modernisering van de Gemeenschap te niet worden gedaan. Hoe kan ons beleid ooit functioneren als wij eerst met communautaire middelen het slopen van schepen stimuleren en vervolgens communautaire middelen inzetten voor de aanschaf van nieuwe schepen?
Wij moeten uiteindelijk beslissen welke van beide doelstellingen voor ons prioriteit heeft. Het Parlement heeft in verband hiermee te kennen gegeven dat het niet juist is de bepalingen van een verordening te wijzigen die minder dan twee jaar geleden voor de duur van zes jaar is aangenomen. Op dit moment gaat het niet goed met de visbestanden en daarom is mijns inziens de tijd rijp om ook deze kwestie aan de orde te stellen.
Amendement 6 is een aanvulling op een bepaling die op uw voorstel is opgenomen in de verordening. Onder deze bepaling mogen er geen FIOV-subsidies meer verleend worden voor de uitvoer of voor de oprichting van gemengde maatschappijen. Dit punt hebben wij bij het vorige agendapunt reeds besproken. De Commissie is het hier volledig mee eens en stelt voor een lijst te publiceren van de landen die zich niet aan deze regel houden.
Tot slot kan de Commissie amendement 10 niet goedkeuren, omdat het een procedure binnen de Commissie betreft waarvoor alleen de Commissie verantwoordelijk is en die daarom ook als bevoegdheid van de Commissie beschouwd moet worden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Fischler.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 18.30 uur plaats.

Visserijovereenkomst EG/Senegal
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0314/2001) van de heer Gallagher, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sluiting van twee overeenkomsten in de vorm van een briefwisseling betreffende de verlenging van het protocol tot vaststelling van de voor de periode van 1 mei 2001 tot en met 31 juli 2001 en 1 augustus 2001 tot en met 31 december 2001 geldende vangstmogelijkheden en financiële bijdrage, als bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek Senegal inzake de visserij voor de kust van Senegal COM(2001) 422 - C5-0405/2001 - 2001/0168(CNS)).

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, het voorstel voor een verordening van de Raad betreft de verlenging van het visserijprotocol tussen de EU en Senegal dat van kracht is geweest van 1 mei 1997 tot en met 30 april 2001. De verlenging heeft betrekking op twee perioden. De eerste periode is van 1 mei 2001 tot en met 31 juli en de tweede van 1 augustus 2001 tot en met 31 december 2001. Na verschillende onderhandelingsronden, waarvan de eerste plaatsvond in Brussel in januari 2001, is er nog geen overeenstemming bereikt tussen de EU en Senegal over de verlenging van het huidige protocol. Afgelopen juni schortte Senegal de onderhandelingen op tot oktober om tijd te winnen voor onderzoek naar visserijkwesties en de effecten daarvan. De opschorting van de onderhandelingen had niet hetzelfde negatieve effect als eind 1996, toen alle visserijactiviteiten stopgezet werden. Deze keer zijn er geen activiteiten gestaakt en heeft aan beide zijden het gezond verstand gezegevierd.
Volgens schattingen van het Senegalese onderzoeksinstituut zou in 1996, het jaar waarin het onderzoek werd uitgevoerd, op basis van de destijds beschikbare visbestanden ongeveer 465.000 ton gevangen kunnen worden. Recent wetenschappelijk onderzoek wijst echter uit dat de demersale bestanden voor de kust, ondanks de bevredigende vangstgraad in dit segment, dramatisch afgenomen zijn, waardoor de kleinschalig opererende en industriële vloot gedwongen is uit te wijken naar de wateren van buurlanden. Uiteraard is "duurzame visserij" een van de leidende principes van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Beide partijen moeten bij de hervatting van de onderhandelingen dan ook rekening houden met de signalen over de kritieke toestand van sommige visbestanden.
Tot de datum van hervatting van de onderhandelingen voert de Senegalese regering een nieuw onderzoek uit naar het huidige visserijpotentieel van het land. Aangezien de kwestie van duurzaam beheer een van de punten was waarop de onderhandelingen zijn stukgelopen, zal de Senegalese regering later dit jaar, tijdens de onderhandelingen met de EU, gebruik maken van de resultaten van dit onderzoek.
De vangstmogelijkheden en de financiële bijdrage van de Gemeenschap zijn ongewijzigd gebleven. De compensatiebetaling van de Gemeenschap voor de acht maanden van dit jaar wordt berekend op basis van het pro rata temporis principe. Dit houdt in dat de financiële compensatie voor de periode van 1 mei tot het eind van het jaar tweederde van de jaarlijkse som van twaalf miljoen euro bedraagt. Deze betaling moet tegen het einde van het jaar verricht worden.
Evenals de Commissie visserij ben ik van mening dat het voor de vissers in de Gemeenschap belangrijk is dat deze overeenkomst wordt verlengd na 31 december van dit jaar, wanneer de huidige tijdelijke voortzetting afloopt. De verlenging van het protocol is nu meer dan ooit van belang voor de vangstmogelijkheden na het mislukken van de onderhandelingen met Marokko. Ik wil de vangstmogelijkheden in Senegal niet met die in Marokko vergelijken, maar het feit blijft dat ze een alternatief bieden. Zij zijn niet vergelijkbaar, omdat het in het protocol met Marokko over vijfhonderd miljoen euro over vier jaar ging. Vergeleken met de onlangs getekende overeenkomst met Mauritanië, waarmee vierhonderddertig miljoen euro over vijf jaar is gemoeid, is de overeenkomst met Senegal financieel gezien derhalve uiterst bescheiden.
In het licht van al deze overwegingen kan ik het Parlement dit verslag aanbevelen.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de heer Gallagher willen bedanken voor de snelheid waarmee hij zijn verslag heeft opgesteld om ervoor te zorgen dat deze twee verlengingen, die, zoals hij zelf heeft opgemerkt, de voortzetting van de visserijactiviteiten mogelijk maken in afwachting van de ondertekening van een nieuw protocol met Senegal, konden worden goedgekeurd.
We zijn de rapporteur ook erkentelijk voor de gevoeligheid die hij heeft getoond door geen amendementen in te dienen, teneinde het resultaat van de lopende onderhandelingen niet te beïnvloeden, al wijst hij er zelf op dat de resultaten van deze onderhandelingen getoetst moeten worden aan de overwegingen in zijn verslag.
Ik ben het bijna volledig eens met deze overwegingen, al zou ik willen nuanceren wat de rapporteur heeft gezegd met betrekking tot het feit dat er geen enkel gebruik wordt gemaakt van het segment van de pelagische visserij in de overeenkomst. De rapporteur verwijst naar kritiek ten aanzien van het feit dat er in de noordelijke overeenkomsten sprake is van "vis op papier" of "quota' s op papier" , en dat men, in dat geval, enkel zou moeten betalen voor echte vis.
Ik wil eraan herinneren dat men de situaties op geen enkele manier kan vergelijken. In dit geval bestaan de visserijmogelijkheden echt en, aangezien het hier gaat om een zuidelijke overeenkomst, kan iedere geïnteresseerde lidstaat overgaan tot de exploitatie ervan, zoals men in andere categorieën van deze overeenkomst vloten heeft toegelaten die traditioneel niet aanwezig waren in deze gebieden, zoals de Italiaanse en de Griekse vloot. Als deze mogelijkheden niet worden benut, komt dat omdat bepaalde lidstaten geen interesse hadden, maar bij gebrek aan een overeenkomst met Marokko of de voortzetting daarvan, betwijfel ik of deze mogelijkheden in de toekomst onbenut zullen blijven.
In de noordelijke overeenkomsten mag daarentegen geen enkele lidstaat vissen. Het is verboden, ook al bestaat er interesse, en u weet allemaal dat sommige vloten geïnteresseerd zijn om te kunnen vissen voor deze reeds betaalde quota. En wij mogen ook niet vergeten dat het in dit geval niet gaat om "vis op papier" . Zoals ik reeds zei, deze vis bestaat echt, en niet zoals bij een van de noordelijke overeenkomsten, waar de toestand van de visbestanden zo slecht is dat er geen echte visserijmogelijkheden zijn, met name ook omdat de quota veel duurder zijn dan in de overeenkomst met Senegal.

Miguélez Ramos
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten is verheugd dat de Commissie en de Senegalese regering een akkoord hebben bereikt over de voortzetting, gedurende acht maanden, van de vorige visserijovereenkomst met Senegal.
We willen de regering van Senegal bedanken voor haar bereidheid tot samenwerking. Daardoor kan onze vloot nu blijven vissen totdat de partijen een nieuwe overeenkomst hebben bereikt en hoeft zij gelukkig niet voor anker te gaan, zoals vijf jaar geleden. In de tussentijd hebben de Commissie en de Senegalese regering een akkoord bereikt over een nieuwe visserijovereenkomst, die behandeld zal worden in een ander debat.
De vangstmogelijkheden die de communautaire vloot heeft gekregen betreffen de overschotten die niet geëxploiteerd kunnen worden door de plaatselijke vloot. De visserijbetrekkingen tussen Senegal en de Europese Unie zijn volkomen bevredigend voor beide partijen. Laten wij niet vergeten dat 30% van de uitvoer van Senegal bestaat uit visserijproducten, en dat deze uitvoer voornamelijk gebeurt naar Europa. Bovendien vindt een groot deel van de lossingen van de communautaire vloot plaats in Senegalese havens.
Het zou fantastisch zijn als, in de zin van wat wij hier vanmiddag bespreken, namelijk de door ons allen gewenste grotere samenhang tussen het gemeenschappelijk visserijbeleid en het beleid inzake ontwikkelingssamenwerking, de Commissie de Senegalese autoriteiten en andere ontwikkelingslanden zou kunnen helpen om hun visbestanden beter te beheren, met name - zoals wij reeds hebben gezegd - in de paaigebieden en de gebieden waar veel jonge vissen zijn, want vooral daar is een goed beheer noodzakelijk.
Daarom feliciteer ik de heer Gallagher met zijn uitstekende verslag en vooral met de snelheid waarmee hij het heeft opgesteld, alsook voor het voortreffelijke werk dat hij heeft verricht.

Busk
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen dank ik de heer Gallagher voor het puike werk dat hij met dit verslag heeft geleverd. Namens de liberale fractie wil ik eerst enkele kanttekeningen maken bij de financiering van de visserijovereenkomsten die de EU met derde landen heeft afgesloten. Wij hebben voorgesteld de bijdrage van de vissers aan de financiering van deze overeenkomsten te verhogen. Het is in hun eigen voordeel en het past ook in de huidige evolutie naar een meer markteconomisch gerichte structuur. Het is goed nieuws dat de Commissie begonnen is met het opstellen van evaluatierapporten over het voorgaande protocol. De beoordeling van bestaande overeenkomsten is een zeer waardevol instrument voor de verbetering van de visserijovereenkomsten, die niet alleen de Europese vissers die er voordeel uit halen, ten goede moeten komen, maar ook de lokale vissers in de landen waarmee de overeenkomsten worden afgesloten.
De overeenkomst moet betrekking hebben op de extra visreserves die de lokale vissers niet kunnen vangen. De EU moet ervoor zorgen dat duurzaamheid gegarandeerd is. De visserijovereenkomsten hebben een enorme betekenis voor bepaalde regio's in Europa, waar niet alleen in de sector zelf de werkgelegenheid belangrijk is, maar ook in de visverwerkende industrie. Wij moeten meer aandacht hebben voor de mate waarin de derde landen de ontwikkelingssteun voor de lokale visserij benutten en erop toezien dat deze steun zo goed mogelijk aangewend wordt en vooral de lokale vissers ten goede komt. Deze visserijovereenkomsten zijn belangrijk voor de Gemeenschap, vooral nu de overeenkomst met Marokko niet werd verlengd.

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, ook ik zou mij willen aansluiten bij de felicitaties aan het adres van onze rapporteur, de heer Gallagher, voor de tact en de snelheid waarmee hij zijn werk heeft volbracht. Ik zou ook van de aanwezigheid van de commissaris willen gebruikmaken om de Commissie te feliciteren met het feit dat wij voor de tussentijd deze overeenkomst hebben kunnen verlengen tot het eind van het jaar, zodat de Europese vloten gewoon kunnen blijven vissen.
Natuurlijk maak ik mij zorgen, en ik wil deze gelegenheid en dit debat aangrijpen om deze zorgen over te brengen aan de heer Fischler. Wat mij zorgen baart zijn de repercussies van deze overeenkomst voor de vloten die, na de mislukking van de onderhandelingen met Marokko, in een bijzonder moeilijke situatie zijn terechtgekomen. En dit alles in het kader van het debat dat wij hier vandaag hebben gehouden over ontwikkelingssamenwerking en het - niet meer dan logische - respect voor de hulpbronnen van derde landen, maar ook met het besef dat er visserijmogelijkheden zijn die nog altijd niet worden benut.
De overeenkomst die is bereikt met Mauritanië - waarmee ik de Commissie eveneens wil feliciteren en waaraan ook onze rapporteur, de heer Gallagher, hard aan het werken is - heeft de vloek opgeheven die leek te rusten op de sluiting van nieuwe overeenkomsten, en daarom moet ook de overeenkomst met Senegal worden gesloten.
Ik weet dat de Commissie zich hier ernstig mee bezighoudt en dat zij vergaderingen heeft belegd voor 20 en 23 november aanstaande. Ik verzoek haar zoveel mogelijk spoed hierachter te zetten en ik verzoek ook het Parlement dit zo vlug mogelijk te behandelen, want de kwestie is van groot belang voor de situatie van de Europese vissersvloot.

Fischler
Allereerst wil ik de heer Gallagher danken voor zijn verslag over de verlenging van de onderhavige visserijovereenkomst tot het einde van het jaar. Ik ben blij dat u het eens bent met het Commissievoorstel. Daardoor de kunnen de vissers van de Gemeenschap in deze regio blijven vissen, terwijl er onderzoek gedaan wordt naar de visserijsector - wat de wens was van Senegal. Bovendien kunnen wij door deze verlenging van het bestaande protocol de onderhandelingen over het meerjarige protocol zonder onnodige tijdsdruk voeren en afsluiten.
Zoals u allemaal wel weet is deze overeenkomst uitermate belangrijk voor ons. De jaarlijkse som van 12 euro is aanzienlijk en een simpele rekensom leert dat de verlenging met acht maanden ons 8 miljoen euro gaat kosten. Niet alleen deze aanzienlijke bijdrage levert Senegal voordeel op; de overeenkomst verzekert dit land Senegal immers ook van een groot deel van de grondstoffenvoorziening van de visindustrie. De EG-schepen moeten namelijk een deel van de vangsten in de Senegalese havens aan wal brengen.
De Commissie kan het onderhavige amendement niet goedkeuren, want zoals bekend is het een fundamenteel onderdeel van het externe visserijbeleid van de Gemeenschap dat de kosten van de vangstrechten deels betaald worden met communautaire middelen en deels door de reders zelf. Dat is zo vastgelegd in alle onderhandelingsrichtsnoeren voor de visserijovereenkomsten. In de overeenkomsten zelf is de desbetreffende financiële tegenprestatie vastgelegd. Deze neemt de EU voor haar rekening, terwijl de reders de vergunningen moeten betalen.
Tot slot wil ik u erop wijzen dat de volgende onderhandelingsronde over een nieuwe overeenkomst respectievelijk een nieuw protocol van 20 tot en met 23 november zal plaatsvinden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Fischler.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 18.30 uur plaats.

Visserijovereenkomst EG/Madagaskar
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0315/2001) van mevrouw Fraga Estevez, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sluiting van het protocol tot vaststelling van de voor de periode van 21 mei 2001 tot en met 20 mei 2004 geldende vangstmogelijkheden en financiële bijdrage, als bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek Madagaskar inzake de visserij voor de kust van Madagaskar (COM(2001) 409 - C5-0406/2001 - 2001/0161(CNS)).

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, ik neem het woord om een nieuw visserijprotocol te presenteren en uw goedkeuring daarvoor te vragen. In dit geval gaat het - zoals u heel juist heeft opgemerkt - om een visserijovereenkomst met Madagaskar, waarmee wij betrekkingen onderhouden sinds 1986.
Vanuit het oogpunt van wat gewoonlijk een kosten-batenanalyse wordt genoemd is dit een uitstekend protocol, dat duidelijk laat zien hoe rendabel dit soort overeenkomsten is voor de Europese Unie. In dit geval betekent het dat de communautaire vloot, industrie en markt verzekerd zijn van een stabiele bevoorrading van tonijn, een grondstof waaraan een groot tekort is in de Unie, en wel via onze eigen vloot, waardoor wij een hoog werkgelegenheidsniveau kunnen handhaven, niet alleen in de visserij, maar ook in de afgeleide sectoren. Aan de andere kant laat dit protocol opnieuw zien dat de benuttingsgraad van de visserijmogelijkheden in de zuidelijke overeenkomsten zeer hoog is. In de categorie van de tonijnvisserij met de zegen gaat het om 91%.
Het protocol biedt Madagaskar zeker niet minder voordelen. Dit land krijgt, naast een financiële tegenprestatie van 308.000 euro per jaar, nog eens 517.000 euro in de vorm van acties op het gebied van ontwikkelingshulp. Deze acties zijn voornamelijk gericht op verbetering van de visserijcontrole in de regio en op de scholing van vissers. Aan de andere kant stijgt het verplichte aantal Malagassische bemanningsleden van 6 in het huidige protocol naar 40 in het nieuwe protocol dat wij hier behandelen. Dat is, kwantitatief gezien, echt een enorme sprong.
De communautaire visserijactiviteiten vormen geen belemmering voor de ambachtelijke vloten, aangezien onze vloot geen toegang heeft tot de 12-mijlszone. De aanwezigheid van de Europese Unie brengt anderzijds wel een belangrijk controle-element met zich mee en garandeert ook een grotere duurzaamheid van de hulpbronnen. Wij mogen niet vergeten dat de vloot in zijn kielzog een heel stelsel van normen voor de controle van het communautair beleid meevoert. Dat is heel belangrijk om gedetailleerde kennis te vergaren over vangsten en over de toestand van bestanden in de regio, een kennis die onmogelijk is te evenaren door de rest van de diverse buitenlandse vloten die in dezelfde Malagassische wateren vissen.
Na deze korte samenvatting van de inhoud van het protocol en na u eraan te hebben herinnerd dat, aangezien het hier gaat om een zuidelijke overeenkomst, de reders bijdragen aan de financiering ervan, zou ik twee kwesties nader willen behandelen.
Ten eerste vestig ik uw aandacht op het feit dat in deze overeenkomst, zoals in zuidelijke overeenkomsten in het algemeen, voor geïnteresseerde lidstaten die uit hoofde van de relatieve stabiliteit geen toegang hebben tot de visserijmogelijkheden de mogelijkheid wordt opengelaten om toch vergunningen te verkrijgen, zoals de aanwezigheid van Italië en Portugal bewijst. Daarom is het de hoogste tijd dat wij de Commissie vragen om meteen ook de richtsnoeren van de Visserijraad van 1997 te implementeren. Daarin wordt duidelijk gevraagd om vloten van lidstaten die geïnteresseerd zijn in alle overeenkomsten van de Europese Unie de mogelijkheid te bieden onbenutte visserijmogelijkheden te exploiteren.
Ten tweede hoef ik denk ik niet te herinneren aan ons aller engagement om bij te dragen aan de ontwikkeling van derde landen. Het verslag-Lannoye, dat aan dit debat over visserij is voorafgegaan, is daar een duidelijk bewijs van. De visserijsector is een van de eerste geweest die aan deze ontwikkeling heeft meegewerkt. Veel van de industriële centra in de kustgebieden van derde landen hebben hun ontstaan dan ook te danken aan de aanwezigheid van de communautaire vloot in hun wateren. Deze aanwezigheid heeft een beslissende rol gespeeld in de ontwikkeling van vele naties tot echte visserijstaten.
Dit gezegd zijnde, denk ik dat het tijd is om een aantal punten op te helderen. Om te beginnen mogen wij niet vergeten dat, zoals de reeds genoemde Visserijraad eveneens heel duidelijk heeft aangegeven, de visserijovereenkomsten in wezen een commercieel karakter hebben. Niettemin gebruikt men visserijovereenkomsten steeds meer als aanvulling op het communautair ontwikkelingsbeleid. In het geval van deze overeenkomst beloopt het deel dat bestemd is voor acties op het gebied van ontwikkelingssamenwerking al 62,6% van de totale kosten van de overeenkomst ten laste van de communautaire begroting.
Deze situatie roept vele vragen op. In de eerste plaats is er geen enkele reden om de begroting voor ontwikkelingsbeleid te laten financieren door de visserijbegroting, en uit het oogpunt van de begrotingstransparantie zou deze stand van zaken zo snel mogelijk moeten worden opgehelderd. De tweede reden waarom wij hier klaarheid in moeten scheppen is dat we zo een einde kunnen maken aan de jammerklachten over de hoge begrotingskosten van de visserijovereenkomsten, terwijl in werkelijkheid, zoals wij hebben gezien, heel wat meer dan de helft van deze begroting wordt gebruikt voor puur ontwikkelingsbeleid.

Sudre
Mijnheer de Voorzitter, de visserijovereenkomsten die de Europese Unie met derde landen afsluit hebben altijd een centraal onderdeel van het gemeenschappelijk visserijbeleid gevormd. Ik wil mijn lof uitspreken voor het hoogstaande werk van mevrouw Fraga, de rapporteur. Mijn aandacht als afgevaardigde van La Réunion gaat vanzelfsprekend uit naar deze zevende visserijovereenkomst van de Europese Unie met Madagaskar, aangezien deze zijn weerslag zal hebben op de visvangst in de Indische Oceaan en dus uiteraard ook op die van La Réunion.
Ik wil al meteen wijzen op de enorme tegenspraak tussen de beperkingen die in het kader van het Europees gemeenschappelijk visserijbeleid worden opgelegd en de toepassing van het voorzorgsprincipe dat de Europese Unie voorstaat. Terwijl de Commissie namelijk elke verhoging van de overheidssteun aan de beugvisserij van La Réunion weigerde omdat de visstand in dat deel van de Indische Oceaan bedreigd zou zijn, vond zij diezelfde visstand blijkbaar ruim genoeg om de vangstcijfers in haar visserijovereenkomsten met derde landen te verhogen. Voor ons, inwoners van La Réunion, is dit moeilijk te begrijpen, zoals ik trouwens ter plaatse heb kunnen uitleggen aan een aantal van onze collega' s van de Commissie visserij van het Europees Parlement. Zoals ook zij toen hebben kunnen vaststellen, zijn de criteria voor de vangstquota die het gemeenschappelijk visserijbeleid daar oplegt niet in overeenstemming met het jonge, specifieke en overtollige karakter van de visstand in deze sector.
De rapporteur wijst op de ruimere vangstmogelijkheden die de overeenkomst tussen de Europese Unie en Madagaskar biedt, aangezien het makkelijker zal worden voor vissers van La Réunion om visserijrechten te verwerven binnen de territoriale wateren van Madagaskar. Wij zouden hen in staat stellen hun vangstaandeel - momenteel slechts 0,12% van het totaal dat de Unie in deze zone vangt - te verhogen.
De visserijovereenkomsten zijn het voornaamste instrument waarmee de Europese Unie bijdraagt aan de ontwikkeling van de visserijsector in derde landen. Een aanzienlijk deel van de totale financiële bijdrage wordt in de overeenkomst met Madagaskar aan ontwikkeling gewijd. La Réunion is goed bekend met de realiteit op Madagaskar en is bereid haar ervaring ter beschikking te stellen door mee te werken aan ontwikkelingsprojecten, met name projecten op basis van joint ventures met Madagaskar rond de ontwikkeling van de visteelt. Er wordt trouwens al een aantal experimenten in die richting uitgevoerd, experimenten die staan te springen om versterkt te worden.
Tot slot is het mijn wens dat de Europese Unie streng gaat optreden tegen illegale visvangst in de Indische Oceaan. Madagaskar heeft onlangs bilaterale overeenkomsten afgesloten met Japan, Taiwan en Korea waarvan de strekking niet altijd even duidelijk is. Het lijkt me dus van het grootste belang dat de Europese Unie zeer specifiek zorgt dat er gericht toezicht en controle worden uitgeoefend om de illegale visvangst in deze zone zoveel mogelijk te beperken en zodoende de visserijovereenkomst met Madagaskar tot een waarachtig en onberispelijk document te maken. Dank u, mijnheer de Voorzitter.

Miguélez Ramos
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten ondersteunt dit voorstel voor een verordening over de vernieuwing van de visserijovereenkomst met Madagaskar. Wij ondersteunen ook het uitstekende verslag van mevrouw Fraga en verzoeken de Raad de door de Commissie visserij goedgekeurde amendementen over te nemen.
Bij verscheidene gelegenheden hebben wij geklaagd, en deze klachten waren altijd gerechtvaardigd, over het gebrek aan coherentie bij de onderhandeling en sluiting van visserijovereenkomsten door de Commissie en de Raad. In sommige gevallen grenst deze incoherentie zelfs aan willekeur, en het slachtoffer daarvan is de sector zelf, die zich niet gesteund voelt door de Commissie. Soms lijkt de Commissie de conclusies van de Raad van Luxemburg van oktober 1997 over het beleid inzake visserijovereenkomsten met derde landen te willen vergeten. In deze conclusies wordt expliciet erkend dat de visserijovereenkomsten sociaal-economische voordelen hebben voor de Gemeenschap, zowel wat de bevoorrading van grondstoffen betreft als op het gebied van de werkgelegenheid, en dat ze een essentieel element van het gemeenschappelijk visserijbeleid zijn - en zullen blijven.
Ik deel de bezorgdheid van de rapporteur wanneer hij in zijn verslag erop wijst dat 62% van de kosten van de overeenkomst betrekking heeft op acties die in feite behoren tot ontwikkelingssamenwerking en niets te maken heeft met de financiële tegenprestatie voor toegestane vangsten. Wij zijn voorstander van ontwikkelingssamenwerking en begrotingstransparantie. Daarom moet de financiering van deze samenwerkingsacties ten laste komen van het Europees Ontwikkelingsfonds, dat tot nu toe de ontwikkeling van de visserijsector in de ontwikkelingslanden heeft gefinancierd, en dit voor de niet onaanzienlijke som van 421 miljoen euro.
Deze overeenkomst, zoals alle visserijovereenkomsten met derde landen, is gericht op een specifieke visserijactiviteit - in dit geval de tonijnvangst - die uiteraard plaatsvindt buiten de 6/12-mijlszone, en voorziet in jaarlijkse visserijmogelijkheden die buitengewoon beperkt en gematigd zijn, voor een eveneens beperkt en gematigd aantal - 80 - schepen.
De reders betalen een vast bedrag per ton - 25 euro - wat alleen gebeurt in de zuidelijke overeenkomsten, zoals de rapporteur reeds heeft opgemerkt. De reders zijn bovendien verplicht om een aanzienlijk aantal Malagassische werknemers in hun bemanning op te nemen - het aantal stijgt van 6 naar 40 - zoals eveneens is gezegd.
Nogmaals mijn felicitaties aan het adres van mevrouw Fraga voor haar uitstekende verslag, waarin duidelijk wordt aangetoond dat van de visserijovereenkomsten die de ontwikkelingslanden sluiten met derde landen, de overeenkomsten met de Europese Unie de hoogste mate van transparantie en controle over de visserijactiviteiten in deze gebieden bereiken en garanderen.

Busk
Mijnheer de Voorzitter, eerst en vooral richt ik een dankwoord tot mevrouw Fraga voor het voortreffelijk werk dat zij met dit verslag heeft geleverd. Zoals ik eerder zei over het verslag van de heer Gallagher, is de liberale fractie voorstander van een grotere financiële participatie van de reders en vissers, die zelf immers het grootste voordeel uit de overeenkomsten halen. De visserijovereenkomst met Madagaskar is zowel voor de Unie als voor Madagaskar een goede zaak. De vangstmogelijkheden van de Unie worden maximaal benut en dat is het vermelden waard. Mevrouw Fraga wenst een duidelijk onderscheid te maken tussen de financiering van de vangstmogelijkheden en de financiering van ontwikkelingsinitiatieven die in de EU-begroting als ontwikkelingshulp zijn opgenomen.
De overeenkomsten zijn van groot belang voor de regio's in Europa waar de visserij de belangrijkste industrietak is en het gaat niet alleen om de activiteit van de vissers, maar ook om de activiteiten aan land die uit de visserij voortvloeien. De EU moet ervoor zorgen dat de overeenkomsten betrekking hebben op de extra visreserves. Het moet zo zijn dat de lokale vissers ontwikkelingsmogelijkheden krijgen en dat wil zeggen dat de EU de duurzaamheid moet garanderen. Deze overeenkomst is belangrijk voor de Gemeenschap, net als die met Senegal, vooral nu de Unie de visserijovereenkomst met Marokko niet heeft verlengd.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, geachte mevrouw Fraga, hartelijk dank voor uw verslag over het nieuwe protocol in het kader van de visserijovereenkomst met Madagaskar. Hiermee kunnen wij de visserijactiviteiten van onze tonijnvloot in deze wateren tot mei 2004 veiligstellen.
Ik ben ook blij dat u dit ontwerp heeft goedgekeurd. Het nieuwe protocol omvat uitsluitend tonijn en het biedt vangstmogelijkheden voor tachtig schepen. De financiële tegenprestatie bedraagt 825.000 euro. Ik wil u erop wijzen dat meer dan 60% hiervan voor speciale maatregelen bestemd zal zijn en daardoor ten gunste zal komen van de lokale visserijsector. Deze middelen zullen met name bestemd zijn voor controle en bewaking, maar ook voor onderzoek en de ambachtelijke visserijsector.
Overigens behandelen wij momenteel in het Parlement voor het eerst een overeenkomst met een ACS-land waarin wordt voorzien in een satellietondersteunde bewaking van alle communautaire schepen die van deze overeenkomst gebruik maken.
Met betrekking tot de amendementen 1 en 3 wil ik u wijzen op de bestaande interinstitutionele akkoorden en met name op de kaderovereenkomst tussen Parlement en Commissie van 5 juli 2000. In het kader van deze overeenkomst voldoen wij al aan de eisen die deze amendementen bevatten. Daarom zijn ze overbodig.
Amendement 2 kan ik niet goedkeuren, omdat er voor de onderhandelingen over een protocol bij een visserijovereenkomst geen nieuw mandaat nodig is.
Voor amendement 4 geldt hetzelfde als wat ik reeds over Senegal gezegd heb.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris!
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag plaats om 18.30 uur.
De debatten zijn vandaag eerder afgelopen dan voorzien, omdat de sprekers in tegenstelling tot de gebruikelijke gang van zaken hun spreektijd niet volledig benut hebben. Ook de commissarissen hebben normaal gesproken meer tijd nodig, maar de heer Fischler was vandaag snel klaar dankzij zijn typisch Oostenrijkse bondigheid. Ik hoop dat u er begrip voor heeft dat wij de vergadering nu moeten onderbreken. Wij kunnen de stemming niet vervroegen, omdat ik hier op papier heb staan dat ze voor 18.30 uur gepland staat. Ik onderbreek de vergadering daarom tot 18.30 uur en ik verzoek u om straks stipt op tijd aanwezig te zijn!
(De vergadering wordt om 17.51 uur onderbroken en om 18.30 uur weer hervat.)

STEMMING
1. het voorstel voor een beschikking van de Raad houdende wijziging van beschikking 97/413/EG van de Raad inzake de doelstellingen en bepalingen voor de herstructurering, in de periode van 1 januari 1997 tot en met 31 december 2001, van de communautaire visserijsector met het oog op de totstandbrenging van een duurzaam evenwicht tussen de visbestanden en de exploitatie daarvan (COM(2001) 322 - C5-0308/2001 - 2001/0128(CNS))

2. het voorstel voor een verordening van de Raad houdende wijziging van verordening (EG) nr. 2792/1999 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen en voorwaarden voor de structurele acties van de Gemeenschap in de visserijsector (COM(2001) 322 - C5-0309/2001 - 2001/0129(CNS))
(Het Parlement neemt bij opeenvolgende stemmingen de wetgevingsresoluties aan)
Verslag (A5-0314/2001) van de heer Gallagher, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sluiting van twee overeenkomsten in de vorm van een briefwisseling betreffende de verlenging van het protocol tot vaststelling van de voor de periode van 1 mei 2001 tot en met 31 juli 2001 en 1 augustus 2001 tot en met 31 december 2001 geldende vangstmogelijkheden en financiële bijdrage, als bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek Senegal inzake de visserij voor de kust van Senegal (COM(2001) 422 - C5-0405/2001 - 2001/0168(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0315/2001) van mevrouw Fraga Estevez, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sluiting van het protocol tot vaststelling van de voor de periode van 21 mei 2001 tot en met 20 mei 2004 geldende vangstmogelijkheden en financiële bijdrage, als bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek Madagaskar inzake de visserij voor de kust van Madagaskar (COM(2001) 409 - C5-0406/2001 - 2001/0161(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0334/2001) van de heer Lannoye, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de mededeling van de Commissie over visserij en armoedebestrijding (COM(2000) 724 - C5-0071/2001 - 2001/2032(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
De Voorzitter. Voordat wij overgaan tot de stemverklaringen, is het woord aan de heer Blokland inzake een motie van orde.

Blokland
Voorzitter, ik heb niet vóór de stemming uw aandacht voor dit punt willen vragen, maar ik heb even de stemming afgewacht. Ik constateer dat ruim 80% van onze collega's kennelijk goede redenen hebben gehad om vanmiddag niet aan de stemming deel te nemen. Daarbij ga ik mij zelf de vraag stellen of ik eigenlijk goede redenen heb om hier met zo'n klein gedeelte, zo'n honderd leden, te zijn om op donderdagmiddag om 18.30 uur te stemmen. Ik begin me af te vragen of dat wel wijs is. Moeten wij ons niet neerleggen bij die overgrote meerderheid van onze collega's die kennelijk goede redenen hebben om hier niet bij de stemming te zijn? Ik zou met andere woorden, mijnheer de Voorzitter, graag aan u willen vragen of u met het voorzitterschap van het Parlement zou willen overleggen of er mogelijkheden zijn ofwel om het aantal aanwezige leden op donderdagmiddag 18.30 uur aanzienlijk te vergroten, dan wel een andere oplossing voor deze donderdagmiddag te vinden, zonder stemmingen.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Blokland erop wijzen dat niet de afwezigen, maar de aanwezigen in hun recht staan. De afwezigen hebben ongelijk en zij moeten zich schamen. Wij moeten er mijns inziens trots op zijn dat wij onze plicht gedaan hebben. Wij moeten echter wel inzien dat het belangrijk is dat de vrijdag weer wordt ingevoerd. Daardoor wordt de donderdag immers ook weer een stuk aantrekkelijker.


STEMVERKLARINGEN - Verslag-Adam (A5-0340/2001)

Adam en O' Toole
De Britse socialisten hebben vóór een premie van 25 euro voor schapen gestemd, wat twintig procent meer is dan de door de Commissie voorgestelde premie.
Hiermee beoogden wij schapenhouders (en geitenhouders) een verhoging van de jaarlijkse premie te geven, maar daarbij de in Agenda 2000 gestelde uitgavenlimieten niet te overschrijden en op koers te blijven wat betreft de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid.
Het inkomen van schapenhouders heeft geen gelijke tred gehouden met dat van andere landbouwers. Dit besluit zal ertoe bijdragen dat deze ongelijkheid rechtgezet wordt. De betaling geschiedt jaarlijks en is van tevoren bekend, wat het eenvoudiger zal maken voor landbouwers om hun bedrijfsactiviteiten te plannen.
Wij willen met name de nadruk leggen op het belang van meer marketingondersteuning teneinde de consumptie aan te moedigen. Wij rekenen erop dat de Commissie in dezen spoed zal betrachten.

Bordes en Cauquil
In het verslag-Adam over de voorgestelde hervorming van de sector schapen- en geitenvlees is volgens ons geen rekening gehouden met de kern van de problemen van de kleine veehouders, die het laagste inkomen van Europa genieten. Graag willen wij hier de aandacht vestigen op het standpunt van de Confédération paysanne. Deze protesteert tegen het feit dat het inkomen van schapenhouders in Frankrijk 45% lager ligt dan het gemiddelde in de landbouw. "Op Europees vlak" , aldus deze organisatie, "heeft de gemeenschappelijke marktordening voor de schapensector haar doel niet verwezenlijkt, en dat was een inkomen te garanderen voor de producent" . Voorts verklaart zij dat met de voorgestelde hervorming "geen enkele politieke ambitie aan de dag wordt gelegd om de schapenhouderij te laten heropleven" .
Het instellen van een forfaitaire premie per dier voor schapen en geiten in plaats van de huidige compenserende betalingen benadeelt de houders van de kleinste kuddes en verbetert hun inkomen niet in het minst.
Om deze reden hebben wij ons wat dit verslag betreft van stemming onthouden.

Malmström en Olle Schmidt
Wij staan kritisch tegenover het verslag-Adam houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector schapen- en geitenvlees. Naar onze mening vertegenwoordigen de meeste amendementen die zijn ingediend een verouderd landbouwbeleid, dat niet voldoet aan de voorwaarden en behoeften van de moderne, mondiale samenleving. Met dat in het achterhoofd en met het oog op de op handen zijnde herziening van het landbouwbeleid van de Unie, hebben wij besloten om tegen het verslag in zijn geheel te stemmen.
Verslag-Lannoye (A5-0334/2001)

Vairinhos
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie moet in haar beleid voor ontwikkelingssamenwerking extra aandacht besteden aan de doelstellingen zoals die zijn geformuleerd voor de samenwerking met de zich ontwikkelende landen op het gebied van de visserij. Dat kan geschieden door meer programma' s op te zetten, maar ook door het vrijmaken van extra technische of budgettaire middelen voor de verschillende prioriteitsgebieden. De bedoeling van deze interventies is om een bijdrage te leveren aan de sociale en economische ontwikkeling van deze landen, en dan vooral als het gaat om plattelandsontwikkeling, vervoer, gezondheidszorg, onderwijs en armoedebestrijding.
De Europese Unie moet wetenschappelijk onderzoek naar de beschikbare hulpmiddelen stimuleren. Daarnaast dient de Unie steun te bieden bij de implementatie van een efficiënt programma voor het toezicht op de Exclusieve Economische Zones van de zich ontwikkelende landen.

De Voorzitter
Hiermee is de stemming beëindigd.1

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 18.47 uur gesloten)

