Verblijfstitel met een korte geldigheidsduur
De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0397/2002) van mevrouw Sörensen, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de verblijfstitel met een korte geldigheidsduur die wordt afgegeven aan de slachtoffers van hulp bij illegale immigratie of mensenhandel die met de bevoegde autoriteiten samenwerken (COM(2002) 71 - C5-0085/2002 - 2002/0043(CNS)).

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, voordat we aan het debat over het verslag van mevrouw Sörensen beginnen, wil ik graag aangeven dat ik uiterst ingenomen ben met de kwaliteit van dit werkstuk. Ik wil mevrouw Sörensen daarnaast bedanken voor haar persoonlijke inzet bij de bestrijding van deze plaag - mensenhandel.
Het voorstel voor een richtlijn dat we nu bespreken heeft betrekking op clandestiene immigratie, een uiterst zorgwekkend probleem. Ik heb het dan over twee bijzonder weerzinwekkende aspecten van clandestiene immigratie: één, de groei van smokkelaarsnetwerken die nu niet bepaald door humanitaire overwegingen gemotiveerd worden, en twee, de uitbuiting van niet-ingezetenen binnen de context van mensenhandel. De onderhavige richtlijn heeft dus betrekking op twee typen delicten, mensensmokkel en mensenhandel - deze begrippen mogen niet met elkaar verward worden.
Het gaat erom informatie te verkrijgen. Dat is één van de belangrijkste wapens bij het ontmantelen van de netwerken die migranten uitbuiten. De slachtoffers zijn de aangewezen personen om de autoriteiten relevante informatie te verschaffen. Zonder die informatie hebben de autoriteiten het extra moeilijk bij de bestrijding van de genoemde netwerken. Het doel van de nu besproken richtlijn bestaat erin de instrumenten voor de bestrijding van de smokkelaarsnetwerken te verfijnen. En dat doen we door de slachtoffers van mensenhandel of hulp bij clandestiene immigratie die bereid zijn met de bevoegde autoriteiten mee te werken om de daders van deze delicten aan te pakken een verblijfsvergunning te geven. We moeten intussen wel vermijden dat er van dit mechanisme misbruik wordt gemaakt.
Ik wijs erop dat mensenhandel en hulp bij clandestiene immigratie vaak met elkaar verstrengeld zijn. Dat is de reden waarom deze tekst betrekking heeft op beide categorieën delicten. Het gaat in wezen om één en dezelfde strijd.

Sörensen (Verts/ALE)
Mijnheer de Voorzitter, laat me vooreerst al die collega's bedanken die zoveel van hun tijd en energie hebben gestoken in wat ik denk een zeer vruchtbare samenwerking is geweest.
Midden september werd in deze Kamer de tot hier toe veruit belangrijkste conferentie georganiseerd rond het thema mensenhandel. Het was georganiseerd door de Internationale Organisatie voor Migratie en de Europese Commissie. Het resultaat ervan is de zogenaamde Brussels Declaration en in die Brussels Declaration kan u het centrale belang van de richtlijn die vandaag ter stemming voorligt duidelijk terugvinden. Het is belangrijk er meteen op te wijzen dat mensenhandel en mensensmokkel vandaag een geïntegreerd deel uitmaken van onze economie. Het gaat in wezen om het behandelen van mensen alsof het louter handelswaar betrof. Bovendien zijn slachtoffers van mensenhandel slachtoffers van een hele waaier van misbruik en misdaden.
Mensenhandel is ondertussen ook een sectiethema geworden en vrijwel iedereen lijkt er zich nu op te willen profileren. Daarbij wordt dikwijls snel over het hoofd gezien dat handel in mensen welig tiert omdat corruptie, maar ook onverschilligheid en ongeloof welig tieren. In een aantal landen die weldra tot de Europese Unie zullen behoren, verkopen ouders hun kinderen in de hoop hun een betere toekomst te geven.
Dit voorstel voor een richtlijn is een eerste maar dan ook een belangrijke stap om eindelijk iets concreets te doen. De richtlijn vraagt aan de lidstaten te voorzien in de verblijfstitel van korte duur voor slachtoffers van mensensmokkel of van mensenhandel die bereid zijn met de bevoegde autoriteiten samen te werken. De kern van het voorstel is dat de belangen van de overheid en die van het slachtoffer hier samenvallen. Met name dat de criminele netwerken worden opgedoekt. De Commissie heeft voor deze bijzondere richtlijn mensenhandel en mensensmokkel samengenomen. Het is inderdaad zo dat beide louter juridisch gesproken duidelijk onderscheiden zaken zijn. In de realiteit echter is het onderscheid uiterst moeilijk te maken.
Dit voorstel voor een richtlijn is echter gemaakt op basis van gedegen praktijkkennis van experten die op het terrein werkzaam zijn. De ervaring die we bijvoorbeeld in België hebben opgebouwd, bewijst dat het instrument van een kortetermijnverblijfsvergunning zijn doel niet mist. Ook andere lidstaten hebben dergelijke systemen, zei het met wisselend succes. Daarbij steun ik dit voorstel van de Commissie ook ten volle en is het van wezenlijk belang dat het inhoudelijk onaangetast blijft. Dit betekent in de eerste plaats dat sommige amendementen zoals die door de Commissie burgervrijheden zijn geraakt niet aanvaardbaar zijn. Met name voor mij amendementen 7 en 27, om de eenvoudige reden dat ze van het ganse voorstel geen spaander heel laten. Ze maken er een lege doos van. Voor deze amendementen stemmen is een nauwelijks verholen instemming met de praktijken van de georganiseerde misdaad.
Wat ik kom zeggen is dat deze richtlijn staat of valt met de minimale sociale voorziening voor slachtoffers. Een slachtoffer zal nooit willen samenwerken als hem of haar niet een begin van alternatief wordt geboden voor de situatie waarin het zich nu bevindt. Laat me nog twee andere aspecten kort toelichten.
Ten eerste zouden sommige willen dat ook deze richtlijn ook meteen van toepassing wordt op minderjarigen. Dit lijkt op de eerste plaats een goed idee, maar omdat men nooit genoeg kan doen voor de uiterst kwetsbare positie van minderjarigen. Maar hierbij wordt wel vergeten dat wat deze richtlijn aanbiedt uiteindelijk slechts een minimum is. In alle lidstaten wordt vandaag aan minderjarigen heel wat meer aangeboden en het zou dus een werkelijke achteruitgang zijn, mochten minderjarigen slechts dergelijke minimale bescherming en rechten toebedeeld krijgen. Dit neemt niet weg dat er wel degelijk nood is aan een bijzondere inspanning voor minderjarige slachtoffers.
Tenslotte zou ik nog iets willen verduidelijken in verband met een aantal oorspronkelijke amendementen van mevrouw Van der Laan. Amendementen 20, 25 en 35. Haar alerte juridische geest voorziet in de mogelijkheid dat het contact tussen slachtoffer en misdadiger in bepaalde gevallen kan worden toegelaten door de autoriteiten om zo het onderzoek verder te helpen. Het is een verleidelijk idee, maar het is echter juridisch problematisch in een aantal landen. Het risico van ontvoeringen of zelfs manipulatie en intimidatie is bovendien reëel. Slachtoffers die willen meewerken met de autoriteiten willen absoluut geen contact met de criminelen, zelfs niet van op een afstand.
Verder zou ik nog willen benadrukken dat in deze richtlijn een bijzondere plaats wordt weggelegd voor gespecialiseerde en erkende NGO's, maar ook voor internationale organisaties en overheidsorganisaties. Zoals ook mevrouw Van der Laan terecht heeft gezegd, wat door een technisch foutje niet in de voor u liggende tekst is terechtgekomen maar wel op de stemlijst wordt aangemerkt. NGO's hebben ook een bijzondere rol als intermediair tussen de onderzoeks- en vervolgingsdiensten enerzijds en het slachtoffer spelen. Daarbij is het ook belangrijk te benadrukken dat in het geval van NGO's het wel degelijk moet gaan om door de staat erkende NGO's. Tenslotte kan iedereen, ook criminelen, NGO's opzetten. Of wat niet zelden gebeurt, kunnen NGO's geïnfiltreerd en gemanipuleerd worden. Daarom denk ik dat iedereen die met deze materie bezig is een gedragscode moet ondertekenen.

Klamt (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, volgens internationale schattingen zijn elk jaar ongeveer 700.000 mensen - vooral vrouwen en kinderen - het slachtoffer van mensenhandelaars. Uit de Midden- en Oost-Europese landen alleen al worden jaarlijks 120.000 vrouwen en kinderen naar de Europese Unie gelokt. In deze gegevens zijn de cijfers voor illegale immigratie en mensensmokkel niet eens meegeteld. Het is dus duidelijk dat we dringend iets moeten ondernemen tegen deze vorm van internationale criminaliteit, en wel door de coördinatie van de samenwerking. Volgens deze ontwerprichtlijn moeten slachtoffers die met de autoriteiten meewerken een verblijfsvergunning voor korte termijn krijgen. Dat is een belangrijke stap in de goede richting. Tot nu toe waren er voor de omgang met slachtoffers van criminelen die zich bezig houden met illegale immigratie en mensensmokkel geen algemene, voor heel de Unie geldende regels. Om dit soort criminaliteit te bestrijden hebben we echter behoefte aan Europese normen. De gangbare praktijk is dat men illegale immigranten het land uit zet, en de hier voorgestelde verblijfsvergunning voor korte termijn is niet bedoeld om daar een einde aan te maken. De bedoeling is de autoriteiten de gelegenheid te geven met de hulp van tot samenwerking bereide slachtoffers informatie en belastend materiaal te verzamelen waarmee mensenhandelaren en -smokkelaars kunnen worden opgespoord en strafrechtelijk vervolgd.
Het onmiddellijk terugsturen van slachtoffers draagt alleen maar bij tot gunstiger ogende statistieken. Op deze wijze doen we echter niets aan het verwezenlijken van de werkelijke doelstelling - de bestrijding van de georganiseerde misdaad. De hier voorgestelde kortdurende verblijfsvergunning zal ons daarentegen in staat stellen structuren bloot te leggen, criminele netwerken op te rollen en de daders in rechte te veroordelen. Dat moet ons doel zijn.
Ik wil mevrouw Sörensen nogmaals hartelijk bedanken. Zij heeft zich bij het opstellen van dit verslag zeer geëngageerd opgesteld. Verder dank ik de Commissie en de overige politieke fracties voor de goede samenwerking. Ik geloof dat die samenwerking het mogelijk heeft gemaakt dat dit zo'n goed verslag is geworden.

Roure (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, we gaan ons nu uitspreken over een uiterst belangrijke tekst. Het gaat er ons om de strijd aan te binden met smokkelaarsnetwerken die mannen, vrouwen en kinderen uitbuiten door handel met ze te drijven. De bedoeling is dat we de slachtoffers van deze netwerken die bereid zijn met justitie en politie samen te werken een tijdelijke verblijfsvergunning geven. Een dergelijke maatregel is al van kracht in België, Nederland en Italië, en levert daar heel positieve resultaten op.
Het verslag van mevrouw Sörensen - die ik bij dezen gelukwens - bevat een verwijzing naar de Europese Conventie voor de Rechten van de Mens en het Europees Handvest van de grondrechten. Non-gouvernementele organisaties moeten een belangrijker rol spelen bij het verlenen van steun aan slachtoffers van mensensmokkel, en wij hebben de rechten van deze slachtoffers uitgebreid door ze toe te staan een asielverzoek in te dienen. Het zou niet rechtvaardig zijn ze dit recht te ontzeggen op grond van het eenvoudige feit dat ze vaak valse identiteitspapieren bij zich hebben. Essentieel is dat de lidstaten gehouden zijn de anonimiteit van de slachtoffers van mensensmokkel te garanderen door de procedures achter gesloten deuren te voeren.
We staan in Europa dus op het punt een grote stap voorwaarts te doen bij de bestrijding van de mensenhandel. Ik wil er echter wel de aandacht op vestigen dat de amendementen 7 en 27 de houders van een verblijfsvergunning voor korte termijn een werkvergunning en het recht onderwijs en een beroepsopleiding willen onthouden. Die rechten zijn in artikel 12 van het Commissievoorstel opgenomen. Het schrappen van deze bepaling zou de richtlijn geheel ontkrachten. Als slachtoffers geen enkele hoop op lotsverbetering hebben zullen ze niet graag bereid zijn met de politie samen te werken. Ze zullen dan gemakkelijk in de handen van de maffianetwerken vallen. Het gaat erom de slachtoffers te steunen en ze te helpen uit het illegale circuit te blijven vanaf het moment dat ze de contacten met de criminele netwerken hebben opgegeven. Ik wijs erop dat het de lidstaten vrij staat de afgifte van een verblijfsvergunning voor korte termijn te koppelen aan deelname aan een programma voor assimilatie in het land van ontvangst. Ze kunnen er ook voor kiezen de betrokkenen te helpen bij terugkeer naar het land van herkomst. We zijn de slachtoffers hulp en ondersteuning verschuldigd. Zo zorgen we ervoor dat deze mannen en vrouwen aan de juiste kant van de wet blijven.

Schmidt, Olle (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, iedere dag worden er mensen in Europa misbruikt en geïntimideerd, die alleen maar op zoek zijn naar een nieuwe toekomst of een nieuw leven voor zichzelf of hun gezin in ons werelddeel. Dit verlangen wordt op een afschuwelijke manier uitgebuit door allerlei profiteurs, zoals mensen die ze naar Europa brengen en mensen in onze eigen lidstaten die misbruik maken van hun kwetsbare positie. Veel levens van jonge vrouwen worden verwoest door prostitutie en drugs. Andere mensen moeten gevaarlijk werk doen en worden slecht betaald zonder enige vorm van sociale zekerheid. Mensensmokkel en mensenhandel moeten daarom met alle mogelijke middelen bestreden worden binnen de domeinen van de rechtsstaat.
Deze richtlijn biedt ons een extra mogelijkheid om de grote vissen te vangen. Wij hebben natuurlijk de plicht om de slachtoffers te helpen en hun een kans te geven op een beter leven. Ik denk dat velen van hen goede redenen hebben om in de Unie te mogen blijven als zij dat willen, maar dat moet aan normale gronden getoetst worden. Samen met de slachtoffers moeten wij de grote criminelen te pakken krijgen. Tegelijkertijd moet er een goede en gevoelige balans bestaan tussen de hulp aan de slachtoffers en de aanpak van de criminaliteit: een combinatie van humanisme en rechtszekerheid.
Het voorstel van mevrouw Sörensen is een verbetering van de richtlijn, maar het kan nog beter. Zij heeft zelf een aantal voorstellen gedaan. Onafhankelijke organisaties en de verantwoordelijkheid van de nationale autoriteiten zijn van belang, maar het is ook belangrijk om in de richtlijn op te nemen dat het slachtoffer toegang heeft tot de arbeidsmarkt, wat op dit moment niet in het voorstel is opgenomen. Ik sluit mij aan bij wat er eerder gezegd is, namelijk dat men vanzelfsprekend moet kunnen ontkomen aan de zorgen en problemen die men in een dergelijke kwetsbare situatie heeft. Ik wil mevrouw Sörensen bedanken voor haar uitstekende werk.

Eriksson (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, er is wellicht niemand in het Parlement - of daarbuiten - die dit soort criminaliteit niet wil bestrijden. Ik begrijp heel goed dat de politie en de openbaar ministeries graag een kaderrichtlijn willen. Als politici moeten wij echter rekening houden met een integrale beoordeling en, zoals de vorige spreker zei, oog hebben voor 'een goede en gevoelige balans? inzake de belangen.
Ik houd niet van teksten waarin criminaliteit tegen het individu wordt verward met criminaliteit tegen de staat. In eerdere richtlijnen hebben wij ook problemen gehad met het zogeheten trafficking. Natuurlijk hebben wij een behoorlijke bilaterale politiesamenwerking nodig, maar daar zit nou net het probleem. Richtlijnen zetten geen zoden aan de dijk. Op dit moment zijn de meeste slachtoffers vrouwen en kinderen die seksueel worden uitgebuit. Ik kan het verslag niet steunen, omdat het getuigt van cynisme als het gaat om deze mensen.

Blokland (EDD).
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel van de Commissie is een verdienstelijke poging om als Unie meer grip te krijgen op mensensmokkel en mensenhandel. De dramatische omstandigheden van illegale immigratie zijn mensonterend. De criminelen die hier letterlijk over lijken gaan om grof geld te verdienen, moeten met alle legale middelen aangepakt worden. Het hier voorgestelde middel kan hiertoe bijdragen. In Nederland is enkele jaren geleden met succes soortgelijke wetgeving ingevoerd voor slachtoffers van mensenhandel.
Mevrouw Sörensen legt echter direct de vinger bij de zere plek in het voorstel van de Commissie. De definitie "slachtoffers van hulp bij illegale immigratie" is onduidelijk. Zij stelt voor om aan te sluiten bij het VN-protocol tegen de smokkel van immigranten en de term "slachtoffers van mensensmokkel" te hanteren. De Commissie wil hier juist niet bij aansluiten om misverstanden te voorkomen. Deze richtlijn betreft namelijk een andere groep mensen dan die in het VN-protocol. In de richtlijn gaat het alleen om diegenen die redelijkerwijs als slachtoffers kunnen worden beschouwd en schade als bedreiging van hun leven of aantasting van hun fysieke integriteit hebben meegemaakt. Ik begrijp deze redenering, maar denk dat de definitie van de Commissie voor minstens zoveel misverstanden zal zorgen. Feitelijk gaat het om dezelfde begrippen. Het probleem zit hem er juist in dat in het begrip naar voren moet komen dat het gaat om mensen die buitenproportionele schade hebben geleden.
Mevrouw Sörensen probeert dit op te lossen door de term "slachtoffers van mensensmokkel met uitbuiting als gevolg" voor te stellen. Maar ook dit begrip dekt de lading niet. Want hoe zit het dan met de fysieke schade waar de Commissie het over heeft? Beide definities dreigen tot misbruik van de regeling te leiden. De Raad moet goed overwegen of het delict mensensmokkel op deze wijze moet worden opgenomen in de richtlijn. Zeker ook omdat wetgeving op dit vlak alleen in Spanje bestaat.
Verder wil ik nog opmerken dat de schrapping van artikel 12 me geen goed voorstel lijkt. De toegang tot de arbeidsmarkt, tot beroepsopleiding en onderwijs is juist een deel van wat hoort te worden opgezet in dit systeem. Als dit wegvalt, wat voor reden heeft het slachtoffer dan nog om mee te werken aan een procedure tegen de mensensmokkelaars en mensenhandelaars. Juist door de mogelijkheid om wat geld te verdienen en een opleiding te volgen, geef je hen in hun thuisland uiteindelijk meer kansen en geef je ook het thuisland zelf meer kansen.

Borghezio (NI).
Mijnheer de Voorzitter, de aan het Parlement ingediende resolutie put haar juridische motivatie uit een institutioneel kader waarin de inzet van de Europese instellingen en met name het Europees Parlement zonder meer te onderkennen valt. Het gaat hierbij om de maatregelen die noodzakelijk zijn om korte metten te maken met een van de meest gevaarlijke en schandelijke criminele handelspraktijken die de mensheid kent, namelijk mensenhandel, en het nog angstaanjagender, maar vaak verzwegen of vergeten aspect daarvan, organenhandel. Dat laatste mogen wij niet vergeten. De gerechtelijke autoriteiten van mijn land hebben reeds een diepgaand onderzoek hiernaar verricht en daarbij hun aandacht vooral gericht op de noordoostelijke grens die lange tijd zo lek was als een zeef.
Wat de inhoud van de resolutie betreft zijn wij het weliswaar eens met de opzet en de motivering hiervan - niet alleen om bovengenoemde redenen maar ook omdat het noodzakelijk is de activiteiten voor de bestrijding van mensenhandel en clandestiene immigratie op concrete wijze uit te voeren - maar wij mogen niet het gevaar uit het oog verliezen dat bij de praktische toepassing van deze voorschriften ter ondersteuning van degenen die samenwerken, er ongeoorloofde sluipweggetjes kunnen worden geopend die de organisaties in staat stellen te doen alsof zij samenwerken, of pro forma samenwerken, maar in feite een extra instrument zijn waarmee mensen op illegale wijze op het grondgebied van de Europese Unie kunnen worden afgezet. Daarom is het volgens mij heel belangrijk dat de werkingssfeer en de juridische procedures worden beperkt, dat duidelijke en niet gemakkelijk uitstelbare termijnen worden vastgesteld en geen mogelijkheden worden geboden tot terugkrabbelen.
Tot slot wil ik u herinneren aan het geval van een jonge Zweed die twee jaar geleden op verschrikkelijke wijze werd vermoord door racisten uit de andere hoek, in Salem, een voorstad van Stockholm.

Schröder, Ilka (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag nogmaals uitleggen waarom we niet voor dit verslag hebben kunnen stemmen, en dat is omdat het uitgangspunt volledig onjuist is. Immigranten, mannen en vrouwen, laten zich met deze criminelen in omdat legale immigratie naar Fort Europa tegenwoordig vrijwel onmogelijk is. Dat is de oorzaak van de ellende. Dat is de onderliggende oorzaak van mensenhandel en -smokkel. De mensen die er toch in slagen binnen te dringen, komen zo vanzelf in de illegaliteit terecht, en dat is een heel onzeker bestaan. Ze worden uitgebuit, eenvoudigweg omdat wij dit mogelijk gemaakt hebben.
Het voorstel van de Commissie is in ieder geval eerlijk in de zin dat in de titel reeds duidelijk gemaakt wordt dat het er alleen om gaat illegale immigratie zo moeilijk mogelijk te maken, en niet om hulp voor de 'klanten? van handelaren en smokkelaars. Dat blijkt wel uit het feit dat dit verslag ook betrekking heeft op mensen die niets anders doen dan anderen tegen betaling illegaal over de grens helpen. Ik kan daarom alleen het volgende zeggen: als het ons werkelijk om hulp te doen was - zoals veel collega's nog steeds beweren - dan zouden we de ontmanteling van de grenzen consequent doorzetten en internationaal een vrije keus van verblijfplaats garanderen.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil om te beginnen iedereen bedanken voor zijn of haar bijdrage aan dit debat en verder voor de steun die dit Commissievoorstel heeft mogen ontvangen. De Commissie is het eens met die amendementen die het voorgestelde systeem duidelijker beogen te maken. Ik heb het dan over de vereenvoudiging van het voor de vergunning gehanteerde systeem en de mogelijkheid om de geldigheidsduur ervan uit te breiden als daarvoor gewichtige redenen bestaan, of als het van belang is dat het slachtoffer aan wie een verblijfsvergunning is verstrekt ter beschikking van de bevoegde autoriteiten blijft staan. We staan ook achter de amendementen waarin gesteld wordt dat het slachtoffer ingelicht moet worden in een taal die hij of zij begrijpt, en dat het mogelijk moet zijn dat slachtoffers een asielverzoek indienen. Dan zijn er nog amendementen die erop wijzen dat het mogelijk moet zijn dat er tegen de intrekking of weigering tot verlenging van de vergunning beroep moet kunnen worden aangetekend, en dat de intrekking van de verblijfsvergunning altijd gemotiveerd dient te zijn. Ook daar zijn we het mee eens. Tot slot kunnen wij ons ook vinden in de amendementen waarin bepaalde begrippen nader worden omschreven - het gaat dan om de ernst van de delicten en omschrijving van de categorie kwetsbare personen.
We kunnen echter niet akkoord gaan met de amendementen waarin voorgesteld wordt de toekenning van sociale rechten - toegang tot de arbeidsmarkt, recht op onderwijs en een beroepsopleiding - te schrappen. We hebben het hier over verblijfsvergunningen voor korte duur. Deze maatregelen hebben economisch gezien maar geringe betekenis, terwijl ze mensen wel degelijk kunnen aanzetten tot samenwerking met de politie.
We vinden ook dat minderjarigen niet onder de algemene regeling mogen vallen. Er moet een speciaal kader ontwikkeld worden om ervoor te zorgen dat minderjarigen bijzondere bescherming krijgen. Dat is heel belangrijk, omdat minderjarigen buitengewoon kwetsbare slachtoffers zijn. Tot slot geloven we dat het een heel slecht idee is om de slachtoffers toe te staan contacten met de netwerken te onderhouden om dan als informant te dienen. We mogen niet vergeten dat deze netwerken heel machtig zijn, dat de slachtoffers uiterst kwetsbaar zijn, en dat er aan de rol van informant ernstige risico's zijn verbonden.
Tot slot is er een aantal geheel correcte en goed onderbouwde amendementen die we toch niet zullen steunen, aangezien ze verder gaan dan de juridische grondslag voor dit instrument toelaat. Ik heb het dan over de bescherming van het privé-leven en de identiteit van het slachtoffer binnen het kader van de gerechtelijke procedure of bij de vaststelling en vergoeding van de geleden schade. Dat zijn onderwerpen die in andere documenten aan de orde komen - zowel op Europees als op nationaal niveau. Ik dank u nogmaals voor de steun die het Parlement aan dit initiatief heeft willen geven.

De Voorzitter.
Hartelijk dank, mijnheer Vitorino.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.
Wij kunnen nu overgaan tot het volgende agendapunt, maar er is een klein probleem. De heer Prodi is nog onderweg en het zal nog enkele minuten duren voordat hij hier in de zaal is. Wij onderbreken de vergadering derhalve een aantal minuten.
(De vergadering wordt om 9.35 uur onderbroken en om 9.45 uur hervat)

Bautista Ojeda (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, dit betreft geen motie van orde.
Vandaag is in de haven van Gibraltar een olietanker aangemeerd, de "Moskowsky Festival", die door de Spaanse regering, meer specifiek door de Spaanse marine, afgelopen zaterdag is weggestuurd tot 400 mijl voor de kust van Galicië. Deze olietanker is niet goed voor Galicië, en evenmin voor de communautaire wateren. Hij zou niet mogen aanmeren in een vrijhaven, noch in wateren die zowel Spanje als Gibraltar als hun eigen wateren beschouwen.
De Voorzitter.
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over haar bijdrage aan de werkzaamheden van de Europese Conventie.

Prodi
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie presenteert vandaag haar tweede bijdrage aan de Conventie, waarin sprake zal zijn van de toekomstige institutionele architectuur van de Unie. Om de door persberichten gevoede misverstanden te vermijden wil ik van meet af aan duidelijk maken dat ik zoals gepland vandaag de enige tekst presenteer die de Commissie heeft goedgekeurd. Het document over de grondwet van de Europese Unie, waarvan in de pers gewag werd gemaakt, is slechts een technisch document, een haalbaarheidsstudie waarmee wij - commissaris Barnier, commissaris Vitorino en ikzelf - een groep juridische deskundigen van de Commissie belast hebben om enig idee te krijgen van de mogelijke opzet van het Verdrag. Dat document is grotendeels gebaseerd op de in het voorontwerp van het presidium van de Conventie uiteengezette structuur. Nogmaals, dit is een technisch werkdocument dat noch besproken, noch goedgekeurd is door het College, dat hier dan ook niet de politieke verantwoordelijkheid voor heeft. Ofschoon dit document eigenlijk hoofdzakelijk voor intern gebruik bestemd was, beschouwde ik het als mijn plicht om voorzitter Giscard hiervan op de hoogte te stellen. Bovendien hebben wij om transparantie te kunnen verzekeren besloten om het vandaag nog op internet te zetten en - evenals anderen reeds hebben gedaan - de Conventie en alle belanghebbenden daarmee een werkinstrument te bieden.
Om met het oog op deze presentatie en het daaropvolgend debat de juiste toon aan te geven wil ik herinneren aan de woorden van Jean Monnet, een van de hoofdrolspelers bij het leggen van de eerste fundamenten van het Europees project. In een toelichting op zijn beroemde methode zei hij: 'Het is nooit bij mij opgekomen dat wij de menselijke natuur zouden kunnen veranderen, maar wij kunnen wel de context veranderen waarbinnen de mensen werken. Als wij de mensen dezelfde regels en dezelfde democratische instellingen geven, kunnen wij hen ertoe aanzetten zich onderling anders te gedragen. In de Gemeenschap leren de Europeanen als één volk samen te leven. Wij maken geen coalitie van staten, maar verenigen mensen?.
Als wij vandaag in de toekomst, ver in de toekomst willen kijken, moeten wij op de schouders gaan staan van de grote staatslieden die ons voorgingen. Dat is een gebaar van ernst en nederigheid, en daarom stel ik in alle nederigheid voor in te haken op hetgeen Jean Monnet intuïtief aanvoelde toen hij dacht aan de grote uitdagingen van de toekomst. Als wij alle burgers van Europa willen verenigen moeten wij zorgen voor volledige harmonie tussen de staten en de volkeren.
Tijdens het debat dat in de afgelopen maanden, sedert de bijeenroeping van de Conventie, heeft plaatsgevonden zijn reeds een groot aantal punten opgehelderd en talrijke vragen beantwoord. Ten eerste is uit dit debat gebleken dat de burgers niet willen dat de Unie zich terugtrekt uit de gebieden waarop zij aanwezig is. Zij willen veeleer meer Europa, meer Europa op het gebied van het buitenlands beleid, op dat van justitie en veiligheid en op sociaal vlak. Ook bestaat er een ruime consensus over de toepassing van de communautaire methode, die ons zoveel successen heeft opgeleverd. De betrekkingen tussen de belangrijkste instellingen moeten ongetwijfeld worden gestroomlijnd en verduidelijkt, maar zelfs de meest doorgewinterde sceptici zien nu in dat zonder een sterk communautair element Europa minder efficiënt en minder democratisch zou zijn.
Daarop dringen wij juist ook aan in onze bijdrage aan de Conventie. Samengevat worden daarin drie doelstellingen aangegeven: een democratischer Unie, een efficiëntere Unie en een duidelijkere Unie. De weg daartoe is nog niet in detail uitgestippeld, maar wij weten wat ons vertrekpunt en wat ons aankomstpunt is. De hervorming van de Unie moet gebaseerd zijn op de tweeledige aard van de Unie, als een unie van volkeren en een unie van staten, waaraan een derde legitimatiebron wordt toegevoegd: de behartiging van het gemeenschappelijk belang. De weg die wij gaan bewandelen moet ons in staat stellen de eerste, echt supranationale democratie ter wereld tot stand te brengen.
Om het democratisch gehalte van onze structuur te versterken moeten wij de rol en de verantwoordelijkheden van de belangrijkste instellingen beter definiëren. Daarvoor doen wij twee innovatieve voorstellen. Het eerste voorstel betreft de procedure voor de benoeming van de Commissie. De voorzitter van de Commissie moet worden gekozen door het Europees Parlement met geheime stemming en een meerderheid van tenminste tweederde van het aantal stemmen. Zodra de verkiezing is bevestigd moet de Raad in overleg met de nieuwe voorzitter de overige leden van de Commissie voordragen. Het Europees Parlement keurt dan tot slot de gehele, aldus samengestelde Commissie goed.
De tweede innovatie betreft de dubbele verantwoordelijkheid van de Commissie: jegens het Europees Parlement en de Raad. Wij stellen namelijk voor beide instellingen het recht te geven om een motie van afkeuring jegens de Commissie in te dienen. Op die manier wordt de institutionele driehoek evenwichtiger en wordt de positie van de Commissie als hoedster van het algemeen belang sterker.
Het lijdt geen twijfel dat dit een bijzonder delicaat en ook bijzonder moedig voorstel is. Mijns inziens wordt evenwel met het voorgesteld systeem gezorgd voor een billijkere verdeling van de beslissingsbevoegdheden over de regeringsvertegenwoordigers van de lidstaten en de volksvertegenwoordigers, ofwel over Raad en Parlement. Dat is trouwens ook de reden waarom wij de medebeslissingsmethode algemeen van toepassing willen laten worden. Alle Europese wetten moeten worden voorgesteld door de Commissie en met een meerderheid worden aangenomen door de Raad met medebeslissing van het Parlement.
Tot slot is, zoals ik al zo vaak heb gezegd in deze zaal, het moment gekomen om dit Parlement via een hervorming van de financiering van de Unie te verheffen tot het niveau waarop elk democratisch gekozen parlement zich bevindt. De financiering is een typisch parlementaire verantwoordelijkheid en dit geldt voor alle parlementen in de wereld. Wij willen het Europees Parlement meer bevoegdheden geven bij de besluitvorming over de middelen. De begroting van de Unie moet bijgevolg worden aangenomen door het Europees Parlement en de Raad, overeenkomstig een - zoals wij zojuist al zeiden - op medebeslissing gefundeerde procedure. Ook in het ontwerpverdrag van het presidium wordt erkend dat de Unie haar eigen middelen moet hebben. Hierdoor zou het onderscheid tussen verplichte en niet-verplichte uitgaven worden opgeheven.
Geachte afgevaardigden, alle hoofdpunten van de mededeling maken deel uit van een enkel systeem. Zo houdt bijvoorbeeld de democratische legitimiteit van onze instellingen nauw verband met hun functionaliteit. Onze belangrijkste voorstellen daarvoor kunnen in drie punten worden samengevat. Ten eerste de afschaffing van de besluitvorming bij eenparigheid van stemmen: de meest donkere momenten in de recente geschiedenis van de Unie houden namelijk verband met deze regel. Als door het vetorecht de besluitvorming van de Vijftien soms al werd lamgelegd, hoe zal het dan gesteld zijn met vijfentwintig leden? Daarom moet volgens mij besluitvorming bij meerderheid algemene regel worden. Het huidig wegingssysteem is echter heel ingewikkeld en iets geheimzinnigs voor de burgers, en niet alleen voor de burgers: zelfs deskundigen hebben er moeite mee. Daarom stellen wij voor dat de Raad besluit bij een dubbele gewone meerderheid: een meerderheid van landen en een meerderheid van Unieburgers. Voor de meest delicate besluiten voorzien wij natuurlijk in het gebruik van een versterkte meerderheid.
Het tweede punt betreft het voorzitterschap van de Raad, een thema dat veel inkt heeft doen vloeien. Volgens mij worden met het voorstel voor de functie van 'president van de Unie? meer problemen gecreëerd dan opgelost.

Inderdaad zou dat enerzijds meer continuïteit en zichtbaarheid van de Unie garanderen maar anderzijds zou ons en de lidstaten de mogelijkheid worden ontnomen om deel te nemen aan het Europese reilen en zeilen. Afgezien daarvan zijn er nog twee problemen. Wie zal de president van de Unie moeten kiezen? Aan wie moet hij rekenschap afleggen, en wat zou hij of zij - zoals premier Verhofstadt ooit eens zei - 360 dagen lang moeten doen, als de Raad toevallig niet bijeen is of Bush hem toevallig niet opbelt? Het is duidelijk dat door deze functie een lek zou ontstaan in onze institutionele structuur. Daarom bevelen wij aan het huidig roulatiesysteem voor het voorzitterschap van de Europese Raad, de Raad Algemene Zaken en het Comité van Permanente Vertegenwoordigers te handhaven. Voor alle andere Raadsformaties stellen wij een nieuwe formule voor: degenen die de verschillende Raadsformaties samenstellen kiezen een voorzitter uit hun midden, en wel voor de duur van een jaar. Deze formule garandeert meer continuïteit in de werkzaamheden en zorgt ervoor dat het voorzitterschap in handen is van iemand die het vertrouwen van zijn collega's geniet.
Het derde punt betreft de externe vertegenwoordiging. De Unie heeft op het wereldtoneel een enkele vertegenwoordiger nodig die tot taak heeft de waarden van de Unie en haar samenlevingsmodel te verdedigen. Op handelsgebied onderhandelt de Unie reeds op voet van gelijkheid met de andere hoofdrolspelers in de wereld. Waarom lukt het ons dan niet net zo geloofwaardig te zijn op politiek vlak? Hier moeten wij blijk geven van meer fantasie en moed. Het is absoluut noodzakelijk dat de Unie met één stem spreekt in de internationale politiek. Onze oplossing is een 'Europees minister van Buitenlandse Zaken?. Dit is een nieuwe functie waarvoor de Europese Raad samen met de voorzitter van de Commissie iemand moet benoemen. Deze persoon zal tegelijkertijd ook vice-voorzitter van de Commissie zijn. Het is duidelijk dat de Europese minister van Buitenlandse Zaken persoonlijk rekenschap en verantwoording moet afleggen aan zowel de Europese Raad als de voorzitter van de Commissie. Als lid van de Commissie deelt hij evenwel ook in de verantwoordelijkheden van het College jegens het Europees Parlement.
Zoals u ziet is dit een belangrijke maar onontkoombare vernieuwing. Omdat het om een dermate ingrijpende verandering gaat hebben wij - en dit is belangrijk - voorzien in een overgangsperiode, aan het einde waarvan de Europese minister van Buitenlandse Zaken zijn functie volledig waarneemt. Ik zal u kort uiteenzetten waar zijn functie uit bestaat. De Europese minister van Buitenlandse Zaken oefent op autonome wijze het initiatiefrecht van de Commissie uit op het vlak van de externe betrekkingen en houdt zich daarbij aan de richtinggeving van de Raad. De Raad - of een groep van landen - kan hem of haar evenwel vragen de Raad voorstellen te doen voor de verwezenlijking van de gemeenschappelijke doelstellingen. De minister is ook verantwoordelijk voor de tenuitvoerlegging van de gemeenschappelijke besluiten, en wat het belangrijkste is, hij is de enige die de Unie op het gebied van de externe betrekkingen vertegenwoordigt ten overstaan van derde landen of van andere internationale gremia. Er zijn verschillende activiteiten van de Unie die verband houden met het buitenlands beleid, zoals het handelsbeleid en de ontwikkelingssamenwerking. De continuïteit van deze activiteiten wordt gewaarborgd door de samenwerking tussen de Europese minister van Buitenlandse Zaken en de voorzitter van de Commissie, die in dit geval een coördinerende rol vervult. De kwestie van de externe vertegenwoordiging van de Unie stelt zich ook op economisch gebied. Er moet inderdaad ook een oplossing worden gevonden voor de vertegenwoordiging van de eurozone op internationaal vlak. De economische kracht van de euro wordt alom erkend, maar naast economische macht is ook politieke macht nodig om onze stem tegenover de buitenwereld te kunnen laten horen.
Dan ga ik nu over tot het derde en laatste belangrijke punt van ons voorstel: vereenvoudiging en verduidelijking. De huidige opeenstapeling van richtlijnen, beschikkingen en verordeningen, die allen tezamen onze wetgeving vormen, is misschien de grootste hinderpaal voor onze burgers om de Europese instellingen te begrijpen. De Commissie is van mening dat het hoog tijd is orde op zaken te stellen in onze instrumenten. Daarom stellen wij voor de hele wetgeving in te delen in slechts drie categorieën: wetten die met versterkte meerderheid door het Europees Parlement en de Raad worden aangenomen, wetten die op basis van medebeslissing van Parlement en Raad moeten worden aangenomen en uitvoerende verordeningen die de Commissie uitvaardigt om deze wetten ten uitvoer te leggen.
Het constitutioneel verdrag moet een duidelijk onderscheid maken tussen wetten en uitvoeringsbepalingen. Ook moet duidelijk worden vastgesteld wie de Europese wetgeving in praktijk brengt. Wij stellen voor de uitvoerende bevoegdheden - let wel, de uitvoerende bevoegdheden - uitsluitend bij de Commissie neer te leggen, die zoals ik reeds zei daarvan rekenschap aflegt aan zowel het Parlement als de Raad. Het transparantiebeginsel moet ook van toepassing zijn op de zogenaamde comitologie. Voor ons is het derhalve wenselijk alleen de raadgevende comités te handhaven. Ik herhaal: op het moment dat de wetgever besluit een wet op Europees niveau uit te voeren, ligt de uitvoerende bevoegdheid bij de Commissie. Als de Commissie evenwel een gedelegeerde wetgevende functie vervult, is het correct de twee takken van de wetgevende macht - Raad en Parlement - op voet van gelijkheid te plaatsen wat de mogelijkheid van controle op de activiteiten van de Commissie betreft, de zogenaamde call back.
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, aan het begin heb ik herinnerd aan de woorden van Jean Monnet. Ik heb gezegd dat wij in deze fase van de opbouw van het verenigd Europa ver in de toekomst moeten kijken. Dankzij het debat van de afgelopen maanden in de Conventie hebben wij onze horizon kunnen verbreden. De nationale parlementen en regeringen hebben van meet af aan geloofd in de Conventie en hoogstaande vertegenwoordigers daarnaar afgezonden. Het doel van de Conventie is inmiddels ambitieuzer geworden. Het gaat er niet alleen meer om de werking van de instellingen na de uitbreiding te waarborgen maar de gedaante van onze Unie voor de komende generaties vast te stellen.
Ik ben verheugd over deze ontwikkeling. De Conventie, waar uw Parlement en ikzelf krachtig op hebben aangedrongen, voorziet onze burgers en heel de wereld van een analyse over alle aspecten van onze instellingen. Ik ben eveneens verheugd over het feit dat dit debat in het openbaar geschiedt. In de komende maanden zal een nieuw verenigd Europa geboren worden. Wij kunnen er trots op zijn dat wij dit Europa op transparante en democratische wijze tot stand hebben gebracht.
(Applaus)

Poettering (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte commissarissen, dames en heren, de voorzitter van de Commissie is een warm onthaal ten deel gevallen. Ik ben daar blij om - voor hem persoonlijk, maar ook vanwege de wijze waarop dit onderwerp benaderd wordt. We zijn het namelijk lang niet allemaal zo innig met de voorzitter van de Commissie eens. Ik wil de Commissievoorzitter bij deze echter graag verzekeren dat wij, de Fractie van de Europese Volkspartij, hem zelf en zijn gehele Commissie heel dankbaar zijn voor het geleverde werk.
Ik zou daar graag aan toe willen voegen dat onze Fractie in principe achter de Commissie staat, als het gaat om de toekomst van de Europese Unie en haar instellingen. Dat betekent niet dat we het over alle details eens zijn. We moeten het vandaag gevoerde debat dan ook zien als een deel van een uitwisselingsproces, waaraan ook andere partijen - bijvoorbeeld regeringen - deelnemen. We zullen met die regeringen uiteindelijk immers een deal moeten sluiten.
Voor de debatten van de eerstvolgende maanden is het vooral van belang dat de Commissie en het Parlement duidelijk kiezen voor de communautaire methode voor het onderbouwen van de resultaten van de Conventie, en dat betekent dat alle instellingen van de Europese Unie moeten samenwerken. Het betekent ook - en vooral - dat we de intergouvernementele methode ten strengste afwijzen. Ik zeg dat hier heel eerlijk en duidelijk voor iedereen die het horen wil: als bij afloop van de Conventie voorrang gegeven wordt aan de intergouvernementele methode, dan zullen wij ons daartegen verzetten. In dat opzicht staan we volledig achter de Commissie.

Wij willen een democratisch Europa en voor ons betekent dat een representatieve democratie op het niveau van de Europese Unie. Het Europees Parlement moet dus betrokken worden bij alle aspecten van het wetgevend proces; het moet - in de woorden van de heer Prodi - voor de volle 100 procent medewetgever worden. Als we het hebben over een democratisch Europa in de zin van een representatieve democratie, dan moeten we echter ook het subsidiariteitsbeginsel erkennen.
Als we geen uit nationale afgevaardigden bestaande Kamer op Europees niveau willen, dan zullen we moeten vastleggen welke taken aan Europa moeten worden toevertrouwd. Aangelegenheden die onder de bevoegdheid van de lidstaten vallen zijn geen Europese aangelegenheden. Dat betekent dat de lidstaten niet alleen moeten vastleggen wat precies nationale aangelegenheden zijn, maar ook wat regionale aangelegenheden en lokale aangelegenheden zijn. Op al deze vier niveaus - lokaal, regionaal, nationaal, communautair - moeten de principes van de representatieve democratie gelden.
Het komt er op het niveau van de Europese Unie dus op aan een verbinding te leggen tussen de gemeenschapsmethode en het subsidiariteitsbeginsel. Europa moet doeltreffend kunnen optreden - ik wil dat graag benadrukken - en bovendien overzichtelijker en transparanter te werk gaan. Voor ons is het doorslaggevend - en dat hangt ook samen met de communautaire methode - dat het Europa waar we aan werken op het recht gebaseerd is. Als dat niet het geval is, dan is het een intergouvernementeel Europa, en dan zetten we alle deuren voor politiek opportunisme wijd open. Dat is dit werelddeel in het verleden steeds heel zuur opgebroken.
Ik kan in de vier minuten die me ter beschikking staan niet in details treden, maar ik wil u wel dringend oproepen de vraag over de te gebruiken methode bij al uw beslissingen doorslaggevend gewicht te verlenen. Mijn verzoek aan de Conventie luidt - en daar is nog net tijd voor: zorg ervoor dat in het kader van de Conventie resultaten worden behaald. Als we er niet in slagen in de Conventie tot een resultaat te komen, dan komt dit probleem weer terecht op een conferentie van regeringen. Het eindresultaat zal dan veel minder het product zijn van de communautaire methode dan hetgeen we binnen het kader van de Conventie kunnen bewerkstellingen.
Ik verzoek - neen, bid u - het werk in de Conventie tot een goed einde te brengen. We moeten bereid zijn in de Conventie compromissen te sluiten, zodat we eind juni 2003 een degelijk voorstel voor een Europese grondwet kunnen doen.
(Applaus)

Barón Crespo (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, in de eerste plaats wil ik het Parlement erop wijzen dat ik, evenals op 14 augustus, toen ik een oproep deed tot solidariteit met de Duitsers, Oostenrijkers en Tsjechen, voorzitter Prodi heb geschreven dat wij, nu de zwarte vloed Galicië heeft bereikt, niet mogen vergeten dat de Galiciërs Europese burgers zijn. Ik vraag niet dat u er met vier commissarissen naartoe gaat om in de modder te gaan staan, zoals u in Duitsland hebt gedaan, maar ik wil u verzoeken, mijnheer de voorzitter van de Commissie, om een duidelijk teken van solidariteit. Bovendien heeft u belangrijke verantwoordelijkheden op velerlei gebied. Wat dat betreft zou het een goed idee zijn als commissaris Fischler, die uit een land zonder kusten komt, met eigen ogen zou zien hoe 60% van de mondiale industriële productie van tarbot gevaar loopt.
Met betrekking tot het voorstel van de Commissie voor de Conventie, mijnheer Prodi, wil ik voor alles zeggen dat de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten ingenomen is met het feit dat de Commissie haar plicht heeft vervuld als motor van de integratie - al bent u te voet naar het Parlement gekomen - en als hoedster van de Verdragen. U heeft op het juiste ogenblik een voorstel voorgelegd waar mijn fractie positief tegenover staat en dat de werkzaamheden van de Conventie een impuls moet geven. Wij vinden het een goed voorstel. Het omvat een aantal punten waar wij volledig achter staan: terugdringen van de eenparigheidsregel in de Raad, een democratische begroting waarbij het concept van de verplichte uitgaven wordt afgeschaft; wat de inkomsten betreft kan ik u mededelen dat wij hebben gestemd en dat een meerderheid binnen mijn fractie voorstander is van een communautaire belasting; voorts is er het voorstel van Europese kieslijsten bij de verkiezingen, een geharmoniseerd kiesstelsel en een veelbelovend standpunt ten aanzien van de comitologie. Dan zijn er nog voorstellen die wij begroeten als uitgangspunt voor nadere discussie, waaronder het voorstel dat de voorzitter van de Commissie moet worden gekozen door het Europees Parlement, waarvoor mijns inziens in dit Parlement een breed draagvlak bestaat. De vereiste van een unanieme goedkeuring door de Europese Raad overtuigt ons evenwel niet. Ik wil er in dit verband aan herinneren dat de Europese Raad reeds op Corfu heeft gestemd en dat de voorzitter van de Commissie sindsdien bij meerderheid wordt verkozen, al was het in uw geval bij acclamatie.
Verder zijn wij het eens met de fusie van het ambt van de hoge vertegenwoordiger van de Raad met dat van vice-voorzitter van de Commissie voor buitenlandse zaken. Dit kan ons een grotere kracht verlenen. In elk geval moet er een belangrijke stap vooruit worden gezet in de richting van een gemeenschappelijk buitenlands veiligheids- en defensiebeleid.
Thans wil ik de voorstellen vermelden waar wij niet mee instemmen. In de eerste plaats kunnen wij niet aanvaarden dat de Europese Raad de Commissie naar huis kan sturen. Dit zou het interinstitutioneel evenwicht verstoren.

Voorts moeten wij de stap zetten van medebeslissing naar een gedeelde wetgevende macht. Dit betekent dat de Raad als wetgever een echte tweede kamer moet worden, dat wil zeggen dat de wetgevingsberaadslagingen openbaar en democratisch, transparant en helder moeten plaatsvinden. Het probleem van de gecombineerde uitvoerende en wetgevende macht van de Raad moet worden aangepakt. Mijns inziens vormen de uitstekende voorstellen van de heren Trumpf en Solana, alsmede de voorstellen van het verslag-Poos een goed uitgangspunt.
Een laatste punt, mijnheer de voorzitter van de Commissie. Vorige maand heeft het Parlement gevraagd om een rechtsgrondslag voor de bescherming van het pluralisme in de Europese media. In uw voorstel vinden wij hierover niets terug. Ik hoop dat de Conventie hier iets aan doet.
Mijnheer de Voorzitter, wat het Penelope-document betreft, ben ik van mening dat wij op dezelfde manier moeten werken als Penelope, maar dan andersom. Dus de Commissie en het Parlement zullen moeten proberen 's nachts weer aan elkaar te weven wat anderen overdag uit elkaar zullen rafelen. Ik wil eraan herinneren dat het ogenblik van de transacties, pacten en compromissen pas op het laatst aanbreekt, dat wil zeggen aan het einde van de werkzaamheden van de Conventie. Tot die tijd moeten wij schouder aan schouder strijden voor onze gemeenschappelijke communautaire zaak.
(Applaus)

Duff (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, soms is het een voordeel om woordvoerder van de derde fractie in het Parlement te zijn. Daardoor heb ik nu namelijk tijd gehad om dit stuk van de Commissie te lezen. Ik kan dan ook met enig recht van spreken zeggen dat ik het van harte toejuich. Deze nota vormt een krachtige bevestiging van de oorspronkelijke functie van de Commissie en zal er zeker toe leiden dat de discussie over de vraag wie nu eigenlijk de macht heeft centraal komt te staan in de Conventie. De nota vormt een uitdaging voor die premiers die wel wat ideetjes opperen in de marge van de Conventie, maar die kennelijk veel te benauwd zijn om met officiële voorstellen te komen.
Aangezien de meeste punten in het programma van de Commissie ook voorkomen in mijn eigen voorstel voor een federale Unie, zal duidelijk zijn dat u van mij niet de meeste kritiek op uw nota hoeft te verwachten. Ik ben ook zeker ingenomen met de ferme afwijzing van het idee van een super-voorzitter van de Raad, maar ik heb wel enige bedenkingen bij en zorgen over het voorstel voor een uitvoerend voorzitterschap van de Raad. Ik vraag mij af of dit niet tot nog meer meningsverschillen en conflicten met de Commissie zal leiden dan wij nu al hebben.
Uw voorstel voor het buitenlands en veiligheidsbeleid is praktisch gelijk aan de huidige situatie rond de taakverdeling tussen de heer Solana en de heer Patten. Het zou toch zeker een verbetering betekenen wanneer wij deze logica zouden volgen en die ook toepassen op de andere twee terreinen waarop de Raad uitvoerende bevoegdheid heeft. Waarom laten wij de verantwoordelijke commissaris de vergaderingen van de Raadsformaties voor economisch beleid en binnenlandse zaken niet voorzitten?
Niettemin zal de delegatie van het Parlement in de Conventie ondanks enkele bedenkingen de hoofdlijnen van dit voorstel volgen. Ik zie uit naar een nauwe samenwerking met de heer Barnier en de heer Vitorino in de Conventie.
Kaufmann (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, in tegenstelling tot mijn collega van de liberale fractie ben ik er als spreekster voor de op drie na grootste fractie van dit Parlement in de tussentijd niet in geslaagd de mededeling van de Commissie te lezen. Ik heb zojuist gezien dat deze mededeling maar liefst 145 bladzijden telt, en ik moet mijn collega Duff dus gelukwensen met zijn enorme leesvaardigheid - hij heeft dit document in deze korte tijdsduur kennelijk helemaal kunnen lezen.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag duidelijk aangeven dat ik het toejuich dat de Commissie nu een belangrijke en constructieve bijdrage aan de Conventie heeft willen leveren, en dat ze op tijd van zich laat horen. Op die manier kunnen we er zeker van zijn dat de bijdrage van de Commissie ook in het werk van de Conventie kan worden geïntegreerd. We zullen in januari immers reeds beginnen met het werk aan de inhoudelijke details van de Grondwet, en ik ben ervan overtuigd dat de voorstellen van de Commissie daarbij een belangrijke rol zullen spelen.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik sta achter de doelstellingen die u genoemd heeft. Het gaat er inderdaad om de Europese Unie democratischer, doorzichtiger en doeltreffender vorm te geven. Ik ben vooral blij met het feit dat u er de nadruk op heeft gelegd dat de Europese Unie een tweeledige aard heeft - het is een Unie van zowel staten als volkeren. Ook ik geloof dat de opdracht van de Conventie er inderdaad in bestaat de Europese Unie zo gestalte te geven dat daardoor - ik herhaal uw woorden - de eerste, echt supranationale democratie ter wereld tot stand wordt gebracht.
Ik zal heel in het kort al die punten van uw betoog noemen die ik ondersteun: uw duidelijke keuze voor de communautaire methode, uw voorstellen voor de versterking en opwaardering van het Parlement en uw voorstel om de medebeslissingsprocedure op alle wetgevende beslissingen van toepassing te verklaren. Ik ben ook voor het idee om de voorzitter van de Europese Commissie in de toekomst door het Europees Parlement te laten kiezen, en net als u wijs ook ik het idee om een permanente Raadsvoorzitter in te stellen af. Tot slot wil ik mijn steun uitspreken voor uw voorstellen op het gebied van de wetgevende bevoegdheid.
Ik wil hier echter wel een probleem aan de orde stellen dat u in uw betoog niet heeft genoemd - de kwestie over de opdeling van het verdrag in twee delen. Er wordt algemeen van uitgegaan dat de tweedeling verband houdt met het feit dat het constitutioneel verdrag in zijn geheel primair recht dient te zijn. Niemand heeft echter tot op heden uitgelegd hoe dit de opdeling van het constitutioneel verdrag rechtvaardigt. De problemen houden natuurlijk verband met de verschillende procedures voor de beoordeling van rechtspunten neergelegd in de twee delen van het verdrag. Ik zou nu reeds graag willen weten, mijnheer de voorzitter van de Commissie, of uw voorstel van vandaag reeds voorziet in verschillende beoordelingsprocedures inzake het constitutioneel verdrag. Ik vraag dit, omdat één ding duidelijk is: volgens Duits recht zou het bijvoorbeeld niet mogelijk zijn aanpassingen van het 'tweede deel' van het constitutioneel verdrag te vergemakkelijken als in de praktijk zou blijken dat aan de EU een 'bevoegdheidsbevoegdheid' verleend zou moeten worden. Met andere woorden, het moet duidelijk zijn dat het tweede deel van het verdrag voortaan ook aan de ratificatieprocedure door de nationale parlementen onderworpen moet zijn. Ik ben dus - zoals gezegd - heel benieuwd wat het standpunt van de Commissie in dezen is.

Voggenhuber (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie laat eindelijk iets van zich horen. In de geschiedenis van de Europese integratie is er eigenlijk nooit een belangrijke stap ondernomen die niet werd ingeleid door een idee van de Commissie, met een wijds opgezet concept en een Witboek. Dit constitutionele proces is eigenlijk de eerste grote onderneming waarbij de Commissie zich terughoudend opstelt en een beetje achter de zaken aan loopt. Haar ideeën zijn dus eerst en vooral een reactie op al hetgeen tot nu toe is gebeurd, en niet zozeer een richtsnoer.
Toch wil ik de bijdrage van de Commissie toejuichen, mijnheer Prodi. Er wordt ingegaan op de resultaten van de Conventie tot nu toe, en bij een aantal strijdpunten kiest de Commissie de juiste aanpak, die - we zijn natuurlijk bevooroordeeld - overeenstemt met die van het Parlement. Belangrijk is vooral dat de Commissie kiest voor een communautair Europa, en zich afzet tegen een intergouvernementele Unie. Bovendien wordt er een hele reeks intelligente voorstellen gedaan. Ook ik ben echter niet in staat geweest deze mededeling net zo vlug te lezen als onze collega Duff dat heeft gedaan. Ik moet me dus beperken tot een paar opmerkingen.
Eén ding moet beslist gezegd worden: dit document gloeit niet van inspiratie. Er worden geen grootse ideeën aangevoerd. Er worden geen pogingen gedaan de Europese burgers in deze vaak hevige strijd om de macht te betrekken. Het is een heel behoedzaam, eigenlijk vrij technocratisch document - intelligent, en soms zelfs geslepen. Toegegeven, de Commissie is voor de communautaire methode, maar de ideeën over Europese eenheid hadden best wat grootser vormgegeven kunnen worden. De Europese integratie omvat een enorm gebied en we staan voor grote uitdagingen, maar in dit document zie ik daar niets van terug.
Naast de democratische kwestie ligt de reden voor het falen van de Conventie wellicht besloten in de sociale dimensie - daar wordt nauwelijks over gesproken. In dit document wordt gewag gemaakt van een 'tekst van constitutionele aard?, maar niet van een Grondwet.
U bent voor de afschaffing van de eenparigheidsregel, maar niet als het gaat om Commissievoorstellen. Eenheid en democratie, dat wel - maar het behoud van de macht is belangrijker. Er wordt gesproken over het Handvest van de grondrechten, maar ik vind nergens iets over de toegang tot het Europese Hof van Justitie, dat toch bevoegd is over deze zaken te oordelen. Meer bevoegdheden voor het Parlement - ja, maar het recht van initiatief blijft aan de Commissie voorbehouden. Het Parlement kiest de voorzitter van de Commissie - maar dan wel met een dubbele verantwoordingsplicht, dat wil zeggen: ook jegens de Raad. Zo is het onduidelijk tegenover wie de Commissie eigenlijk verantwoording verplicht is. Er wordt zo manoeuvreerruimte gecreëerd, maar alleen ten behoeve van de Commissie, en niet zozeer voor de burgers.
Ik wil dit alles niet al te kritisch laten klinken. Met dit voorstel reikt de Commissie gelijkgezinden in dit Parlement een hand. Ik had echter graag gezien dat de Commissie zich wat vastberadener had getoond. Ze had moeten vaststellen wat er gedaan moet worden en op die uitdaging een antwoord moeten formuleren. Ik heb het dan in de eerste plaats over de wijze waarop Europa zich teweer moet stellen tegen de gevaren van de mondialisering. En dan zijn er nog andere enorme intellectuele en politieke uitdagingen - hoe kunnen we een supranationale democratie ontwikkelen, en hoe moeten we in die democratie een werkelijke scheiding der machten aanbrengen? We moeten een intergouvernementeel Europa afwijzen, het wetgevende proces moet openbaar worden en de burgers moeten toegang krijgen tot alle documenten.
Ik hoop dat we de Commissie ervan kunnen overtuigen dat het niet volstaat een voorzichtige medestander te zijn. Neen, de Commissie moet onze bondgenoot zijn om de Europese integratie naar nieuwe horizonten te voeren.
Queiró (UEN).
Mijnheer Prodi, we hebben uw betoog uiteraard belangstellend gevolgd. Sommige punten vinden we positief, andere minder geslaagd. Dat is in een democratie alleen maar normaal - en zelfs gezond. Belangrijk is dat we inzien dat we hier te maken hebben met een belangrijke bijdrage voor de definitie van het Europa van de toekomst. Deze en andere bijdragen zullen de Conventie in staat moeten stellen een oplossing te vinden die op consensus berust en politiek haalbaar is. Dat is de enige manier om althans enige invloed uit te oefenen op de te houden Intergouvernementele Conferentie.
U heeft aantal voorstellen en concrete oplossingen aangedragen die in de Conventie aan de orde zullen komen, en verder duidelijk gemaakt dat de Commissie eropuit is haar macht binnen de bestaande institutionele verhoudingen uit te breiden. We hebben ook begrepen dat u op één kernvraag een antwoord heeft willen formuleren. Het gaat hier inderdaad om een vraag waar we allemaal, de Commissie inbegrepen, een oplossing voor moeten zoeken, en die vraag luidt: hoe zorgen we ervoor dat de uitgebreide Europese Unie haar fundamentele doelstellingen - economische en sociale ontwikkeling en cohesie, vrijheid en veiligheid voor de burgers van de huidige en toekomstige lidstaten - kan blijven nastreven?
We moeten erkennen dat de constructie van Europa steeds gecompliceerder wordt. Dat is niet alleen een uitvloeisel van de natuurlijke spanning tussen de nationale soevereiniteit en de plannen voor een Europese soevereiniteit. Het heeft ook te maken met het feit dat de internationale situatie steeds gevoeliger is voor de consequenties - en gevaren - van de mondialisering, de bedreiging van het terrorisme, het feit dat vrijwel overal ter wereld gewelddadige conflicten woeden, financiële, ecologische en energiecrises, werkloosheid, uitsluiting en armoede. We moeten niettemin vaststellen dat de Conventie deze kwesties niet uit de weg is gegaan en ze op een open, eerlijke wijze tegemoet is getreden. Alles moet besproken worden en het debat moet steeds open blijven. De volkeren van de huidige en toekomstige lidstaten staan daarop, en ze hebben daartoe het recht.
Om de waarheid te zeggen: wij krijgen steeds meer vertrouwen in de Conventie, aangezien daarin niet alleen de traditionele communautaire instellingen vertegenwoordigd zijn, maar ook de nationale instellingen - dat wil zeggen: de regeringen en parlementen van de lidstaten en de kandidaat-landen voor toetreding. We willen geen kant kiezen, al was het alleen maar omdat de deelnemers aan de Conventie in dat forum uit noodzaak - gelukkig maar - door elkaar gemengd zijn, maar het is toch wel degelijk zo dat de nationale component de belangrijkste bijdrage aan het debat levert. Waarom? Dat is omdat er niet één Europese opinie bestaat - er zijn er vijftien. En binnenkort zullen dat er vijfentwintig zijn, en daarna nog meer. Dat zijn de opinies waar we naar moeten luisteren, aangezien zij de koers van Europa moeten kunnen beïnvloeden.
Laat ons echter concreet zijn. Waar gaat het hier om? Politiek gezien gaat het erom een aantal 'zaken? te definiëren. Elementaire zaken als de democratische legitimiteit van de Europese Unie en de regeerbaarheid van dat conglomeraat. Het gaat om de doelstellingen van de Unie en de plaats die deze Unie in de wereld inneemt, om het vastleggen en verdelen van de bevoegdheden van de Unie en het inpassen van de communautaire verworvenheden. Het gaat om het vereenvoudigen van de instrumenten van de Unie, haar democratisch gehalte, transparantie en doeltreffendheid. Het gaat om de rol van de nationale parlementen, de efficiëntie bij de besluitvoering en het functioneren van de instellingen in een uitgebreid Europa. Het gaat om het al dan niet opstellen van een Europese grondwet. Het debat gaat dus over alles, en dat is heel goed - daar zijn debatten voor.
De eerste vraag die we moeten stellen is derhalve de volgende: welke Europa moet er tot stand komen? Voor dat doel moeten we de politieke vorm van het Europees model vaststellen. Iedereen heeft zijn verantwoordelijkheden en de verplichting zich daarvan te kwijten. De Commissie heeft dat vandaag opnieuw gedaan, en wij van onze kant willen aangeven dat we - blijven - geloven in de natiestaat. Daarom geloven wij in Europa. Wij geloven in de natiestaat, en daarom geloven wij in een Europa dat gebaseerd is op de vrijheid van de natiestaten om zelf te beslissen, een Europa waar de lidstaten juridisch op voet van gelijkheid met elkaar omgaan. Wij geloven in de Europese volkeren, en daarom geloven we in een Europa met een hoger democratisch gehalte - en dus niet het omgekeerde, een Europa met nog meer bureaucratie. Dat Europa moet respect hebben voor de tradities van z'n lidstaten, streven naar het behoud van het cultureel erfgoed, en de verschillende talen in hun waarde laten. Wij geloven in subsidiariteit en daarom geloven we in een Europa dat beslissingen die beter aan de lidstaten overgelaten kunnen worden niet naar zich toetrekt. Wij geloven in solidariteit en daarom geloven we in een Europa waarin economische en sociale cohesie werkelijk alle volkeren tot zegen strekt, ook in afgelegen gebieden en in de uithoeken van de Europese Unie. Wij geloven in vrede, stabiliteit en veiligheid, en daarom geloven we in een verenigd, maar daarom nog niet uniform Europa, dat zich inzet voor grote doelen en zich daarbij door principes en waarden laat leiden.
Ik besluit door erop te wijzen dat de bijdrage van de Commissie uit de aard der zaak voor de Conventie bestemd is. Het werk van de Conventie is nu in een beslissende fase aangeland. We hopen daarom dat de voorstellen die ze gaat voorleggen op consensus berusten en politiek haalbaar zijn, zodat ze de staatshoofden en regeringsleiders op de volgende Intergouvernementele Conferentie in staat zullen stellen betere beslissingen te nemen in naam van de lidstaten en de volkeren die ze vertegenwoordigen. Dat is onze plicht.

Bonde (EDD).
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie stelt - niet geheel onverwachts - voor zichzelf meer macht toe te kennen. Het Europees Parlement en de ministers-presidenten in de EU pleiten eveneens voor meer macht voor zichzelf. Je ziet het compromis op de Top van Rome volgend jaar december gemakkelijk voor je. De ministers-presidenten zullen het buitenlands en veiligheidsbeleid niet echt willen loslaten en dus wijzen ze iemand uit de Europese Raad aan om de Unie naar buiten toe te vertegenwoordigen. Ze kunnen er bijvoorbeeld voor zorgen dat Tony Blair de eerste president van de Unie wordt en de heer Aznar de voorzitter van de volgende Commissie. De Commissie zou dan in plaats van over het buitenlands en veiligheidsbeleid de macht krijgen over de uitgebreide samenwerking op het gebied van rechtspolitieke en politionele aangelegenheden, waarvoor de heer Aznar immers een speciale voorliefde heeft.
Wellicht krijgt de Commissie ook grotere uitvoerende bevoegdheden en groeit het leiderschap van Aznar uit tot een echte regering, die verantwoording moet afleggen. Ja, maar aan wie dan? Het valt nauwelijks aan te nemen dat dat uitsluitend het Europees Parlement zal zijn, maar naar alle waarschijnlijkheid tevens het door Giscard voorgestelde Congres, waar ook de nationale parlementen tot gijzelaar gemaakt kunnen worden zonder dat ze iets anders dan een congres van jaknikkers krijgen, dat bedoeld is om de door de ministers-presidenten met meerderheid van stemmen verkozen commissarissen toe te juichen.
In ruil daarvoor zal het Europees Parlement getuige zijn van de afschaffing van de scheiding tussen verplichte en niet-verplichte uitgaven, waarmee het meer macht over de uitgaven krijgt. Het zal tevens zien dat de gemeenschappelijke besluitvorming tot meer terreinen wordt uitgebreid en daarmee verkrijgt het een grotere invloed op de wetgeving. De ministers-presidenten in de EU krijgen meer macht, de Commissie wordt versterkt en het Europees Parlement wordt versterkt. Wanneer alle supranationale instellingen worden versterkt, moet er ergens een verliezer zijn. Dat zijn de kiezers. Zij verliezen op meerdere terreinen hun laatste woord over de wetten. Ze krijgen minder democratie telkens als er in de EU meer supranationale en ondemocratische macht wordt toegekend.

Berthu (NI).
Mijnheer de Voorzitter, de voorstellen voor institutionele hervorming die de Commissie nu aan de Conventie en het Parlement overlegt - voorstellen die, in grote lijnen althans, al tenminste twee dagen bij de pers bekend zijn - bevatten één schijnbare innovatie: de verantwoordingsplicht van de Commissie jegens de Raad. Deze 'innovatie? is echter een voorwendsel om de bevoegdheden van dit college, dat door iedereen gezien wordt als het enige orgaan dat het Europees belang op het oog heeft, op alle terreinen uit te breiden. Het is dus een nogal beladen idee.
Ik noem bij wijze van voorbeeld het recht van initiatief. De Commissie heeft hier een monopolie, en dat wil ze behouden en van toepassing verklaren op al hetgeen volgens haar tot het 'wetgevend vlak? behoort. Waarom zouden twintig commissarissen beter weten hoe het Europees belang gediend moet worden dan alle regeringen tezamen wanneer deze in de Raad bijeenkomen? Men zegt ons dan, niet onterecht, dat elke regering nationale belangen zal verdedigen. Maar als ze met elkaar een debat voeren kunnen ze die bekrompen visie overstijgen. Hetzelfde geldt voor de markt: elke consument wordt door egoïsme gedreven, maar al hun transacties tezamen zorgen er toch voor dat de prijzen zich naar het best denkbare niveau bewegen. De Commissie, met haar monopolie op het recht van initiatief, is vergelijkbaar met een econoom in een planeconomie die denkt dat hij beter in staat is de prijzen te bepalen dan de markt. In een open wereld, waar vrijheid en democratie de toon bepalen, is zoiets onaanvaardbaar.
Het monopolie op het recht van initiatief krijgt in de Raad nog eens extra betekenis, omdat daar alleen bij eenparigheid van stemmen van de Commissievoorstellen afgeweken kan worden, terwijl er een gekwalificeerde meerderheid nodig is om ze te aanvaarden. De reden waarom de kloof tussen de Unie en de burgers zich verwijdt is beslist het gevolg van het feit dat de besluitvorming in Europa zo onevenwichtig geregeld is. Volgens ons moet een hervorming rekening houden met alle instellingen. Het recht van initiatief zou dan moeten toekomen aan alle instellingen die democratisch gekozen zijn, zoals het Europees Parlement en de nationale parlementen. Een andere mogelijkheid is dat het monopolie zoals dat nu bestaat voortgezet wordt, maar dat elk nationaal parlement een vetorecht krijgt. Hoe het ook zij, we hebben de indruk dat de discussie in de Conventie over dit Commissiemonopolie reeds gesloten is voordat ze goed en wel geopend is. Wij hopen daarom, mijnheer de Voorzitter, dat dit document van de Commissie tot - onbedoeld - gevolg zal hebben dat die discussie weer geopend wordt.
Méndez de Vigo (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, het is mijns inziens een goed voorteken dat een document als deze mededeling van de Commissie "vrede, vrijheid en solidariteit" als motto heeft. Dit kan tevens het devies zijn van de Europese grondwet. Hoewel ik de tekst slechts vluchtig heb kunnen doornemen, stel ik vast dat de Commissie het wat angstvallig heeft over een tekst van constitutionele aard. Laten wij het gewoon een grondwet noemen. In het skelet dat het Parlement aan de Europese Conventie heeft voorgelegd is sprake van een verdrag dat een grondwet voor Europa beoogt. Laten wij gerust van een grondwet spreken, want dat wordt het.
Mijnheer Prodi, ik steun de doelstellingen - doeltreffendheid, democratie en transparantie - die u, zoals u heeft gezegd, in uw mededeling nastreeft. Deze thema's zijn een diepgaande overpeinzing waardig. Hetzelfde geldt voor de idee van de dubbele legitimiteit, al wil ik hier nog het volgende over zeggen. Traditioneel wordt de Europese Unie beschouwd als een unie van staten en van volkeren. Ik ben van mening dat wij beter zouden spreken van een unie van staten en van burgers, want 'volkeren? is een begrip van de jaren vijftig. In Maastricht hebben wij het concept van het Europese burgerschap ingevoerd. Het wordt derhalve tijd dat wij spreken van Europese burgers als onderdanen van de Europese Unie. Kortom, een unie van staten en burgers.
De woordvoerder van mijn fractie, Hans-Gert Poettering, heeft een beginsel verdedigd dat voor dit Parlement altijd de eerste optie is geweest en ten aanzien waarvan wij met u op één lijn zitten, namelijk de verdediging van de communautaire methode. Uit een analyse van vijftig jaar Europese integratie zal mijns inziens de communautaire methode als essentie naar voren komen. Wat dat aangaat zullen wij op dezelfde lijn zitten.
Jaren geleden heb ik evenwel van een door mij bewonderde persoon, Émile Noel, geleerd dat de communautaire methode nog een belangrijk element omvat, namelijk het interinstitutionele evenwicht. Ons communautaire bestel is buiten deze vier muren moeilijk uit te leggen. Het is een stelsel waarin het evenwicht tussen de instellingen overduidelijk niet overeenstemt met het gebruikelijke concept van de scheiding der machten zoals wij dat in de lidstaten kennen.
In de Conventie passen wij, overigens terecht, de formule toe van George Washington, die heeft gezegd dat de Conventie van Philadelphia alles mocht bespreken en alles mocht voorstellen. Het debat is derhalve open. Wij kunnen vrij nadenken over constitutionele modellen.
Ik moet de voorstellen van de Commissie nog nader bestuderen, maar ik wil er alvast op wijzen dat wij op dit vlak voorzichtig moeten zijn: wie aan de constitutionele mechanismen morrelt, begeeft zich op glad ijs. Zo moeten wij er nog eens goed over nadenken of het voor de Commissie wel gunstig is als zij wordt verkozen door het Europees Parlement en door de Raad kan worden ontbonden. De Commissie moet zelfstandig en autonoom zijn. Als wij de Commissie sterker met de andere instellingen vervlechten, kan haar onpartijdigheid in het gedrang komen. Wij moeten hier derhalve nog eens goed over nadenken.
Hoe het ook zij, mijnheer Prodi, ik denk dat u een goede tekst heeft voorgelegd. U bent uw plicht nagekomen en wij zullen uw tekst in de Conventie bespreken. Wel wil ik nog wijzen op een aspect dat mij minder bevalt, namelijk de befaamde Penelope-tekst waar u het zo-even over hebt gehad. Mijn vriend, de heer Barón, had het over Penelope, de gemalin van Odysseus. Er bestaat een lied dat in Spanje bekend is geworden door Serrat, getiteld "Penélope". Dit lied gaat over een vrouw die op een perron op de aankomst van een trein wacht en uiteindelijk gek wordt. Mijns inziens heeft u zichzelf politiek gesproken geen dienst bewezen door deze tekst in uw toespraak aan te halen. Vandaag heeft iedereen het over dit Penelope-project en niemand gaat in op het goede document dat u heeft voorgelegd.

Hänsch (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, we wilden dat de Commissie een voorstel deed voor het oplossen van de institutionele problemen. Dat voorstel is er nu - eindelijk! We zijn er heel blij mee. Uw document is weer een andere interessante en belangrijke bijdrage aan het werk van de Conventie. Een oplossing voor de institutionele problemen is het evenwel niet. Het geeft een iets duidelijker inzicht in het standpunt van de Commissie met betrekking tot een hele reeks vragen. Besluitvorming in de Raad bij meerderheid van stemmen moet regel worden - heel goed. Het Europees Parlement moet in principe altijd via de medebeslissingsprocedure bij de wetgeving betrokken worden - heel goed. Binnenlandse zaken en justitie moeten onder de werkterreinen van de Gemeenschap vallen - ook heel goed. Er moet een Europees minister van Buitenlandse Zaken worden aangesteld die optreedt als vice-voorzitter van de Commissie, en deze moet een bijzondere relatie onderhouden met de Raad. Daar kunnen we het mee eens zijn - een vrij normaal compromis om een lastig probleem op te lossen. En dan zijn er nog wat andere zaken.
Ik zie een hele reeks goede punten in uw voorstellen. Met betrekking tot een aantal punten verschaft uw voorstel echter niet meer duidelijkheid, doch juist meer verwarring. Ik zal één - belangrijk - voorbeeld geven: de benoeming van de Commissie en de politieke verantwoordelijkheid van dat orgaan. U stelt voor dat het Europees Parlement de Commissievoorzitter kiest. Dat is heel goed - een heel belangrijke stap voorwaarts. U stelt echter wel dat deze Commissievoorzitter met een tweederde meerderheid in het Europees Parlement gekozen moet worden, en dat verhindert nu juist dat de uitslag van de Europese verkiezingen zich weerspiegelt in de keuze van de leiders van de Europese Unie. U wilt dat de kiezers beslissen wie er de eerstvolgende vijf jaar Commissievoorzitter wordt, maar de door u voorgestelde oplossing staat dat in de weg! Dit is een ingebouwd permanent compromis, ofwel een ingebouwde permanente Oostenrijkse grote coalitie. Dat mag niet gebeuren - we willen dat niet meemaken.
Het tweede punt is dat u wilt dat de Raad de keuze van het Europees Parlement voor de Commissievoorzitter ratificeert. Hoe? Bij meerderheid of bij eenparigheid van stemmen? Wat stelt u voor? En als de Raad weigert met de keuze van het Parlement in te stemmen, wat dan? Heeft het Parlement het recht de Raad te ontbinden? Dat zou ik in zo'n geval voorstellen. In uw voorstel is geen mechanisme voor conflictoplossing opgenomen. En dan deze dubbele verantwoordelijkheid, jegens zowel het Parlement als de Raad - daarmee komt de hele zaak op losse schroeven te staan. Wat betekent dat nu precies? Treedt u dan iedere keer af? Als het Parlement zegt dat u het vertrouwen van het Parlement geniet en mag aanblijven, terwijl de Raad zegt dat u moet aftreden - treedt u dan af? Hoe kan dit voorstel dan duidelijkheid verschaffen met betrekking tot de institutionele structuur van de Europese Unie? Het maakt de zaken alleen maar verwarrender! Mijnheer de voorzitter van de Commissie, dit voorstel schept meer problemen dan het oplost. Voor het Europees Parlement komt het erop neer dat u beweert dat we één stap vooruit maken, terwijl we in werkelijkheid twee stappen terug doen.
Rutelli (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, vandaag heeft voorzitter Prodi namens de Commissie een standpunt gepresenteerd dat van grote politieke en institutionele waarde is. Onder verwijzing naar de visie van Jean Monnet en de communautaire methode heeft de Commissie vandaag met een aan de verwachtingen beantwoordend ontwerp nieuw elan gegeven aan haar ambitieuze en door een vooruitziende blik gekenmerkte rol in de Europese opbouw. Ik wil ingaan op drie punten. Ten eerste moet Europa een politieke wereldmacht worden. De 'Europees minister van Buitenlandse Zaken? zal een sterk Europa moeten vertegenwoordigen, een Europa dat in staat is door middel van een enkele vertegenwoordiger zijn standpunt naar voren te brengen in de internationale gremia. U weet, voorzitter, dat ik voorstander ben van een versnelling en een serieuze, kwalitatieve versterking van de defensiecapaciteit. Ik zeg dit als vriend van Amerika: als Europa sterk is en in staat te handelen overeenkomstig zijn eigen waarden, zal de wereld een betere plek worden om te vertoeven.
Ten tweede moeten de uitvoerende bevoegdheden enkel bij de Commissie worden neergelegd. De Commissie moet versterkt worden aangezien zij een uiting is van het gemeenschappelijk belang van de Unie. Wij moeten dus de kant uitgaan van een echte regering van de Unie, een regering die wordt gekozen door de democratische vertegenwoordigers van de Europese burgers en verantwoording aflegt aan de instellingen die de burgers en de landen vertegenwoordigen. De regering van de Unie mag niet aan andere instanties ondergeschikt worden gemaakt, aan instanties die geen helder gedefinieerde rol vervullen en de eenheid van de externe vertegenwoordiging zouden ondermijnen.
Ten derde moet Europa efficiënter en begrijpelijker worden. Het moet in staat zijn de aanvallen van eurosceptici met kracht af te weren, eurosceptici die ook in mijn land Europa aanwijzen als de zondebok voor hun eigen falen op nationaal vlak.
Om Europa tot bondgenoot van de burgers te maken is tot slot vereenvoudiging van de procedures nodig. Deze moeten transparant worden. Ook moet de medebeslissingsprocedure algemene toepassing krijgen, het aantal wetgevingsinstrumenten worden verminderd, de besluitvorming bij eenparigheid van stemmen worden afgeschaft en de financiering van de Unie worden hervormd. Daar zou ik aan toe willen voegen dat we strijd moeten voeren tegen corruptie en vóór pluralisme van de informatievoorziening.
Mijnheer de Voorzitter, alleen als dat de grondslag is, zal men eind 2003 dit proces kunnen afsluiten met een grondwet en een verheven, overtuigend tweede Verdrag van Rome.

Seppänen (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, in zijn verklaring over deze kwestie gaf de heer Prodi aan een groot voorstander van de communautaire methode ofwel de federale methode te zijn. Hij gaf ook blijk van een groot opportunisme. Als je zweert bij de communautaire methode, moet je niet voorstellen de Raad het recht te geven de Commissie te ontslaan. Het is een dom voorstel - in de woorden van voorzitter Prodi stupide. De commissarissen zijn een groep ambtenaren die er niet op moeten rekenen dat ze bij ons parlementair vertrouwen opwekken. Als zich fraude voordoet, moeten zij net als andere ambtenaren worden bestraft.
De Commissie wil haar macht uitbreiden ten koste van politieke beleidsmakers. Het is onduidelijk of het eerdere voorstel om commissarissen verschillend te beoordelen van kracht is. Als dat zo is, betekent dat dat de Europese Unie haar eigen 'politbureau' krijgt waarin waarschijnlijk de afgevaardigden van de grote landen vertegenwoordigd zijn. Vanuit het oogpunt van de kleine landen is dat geen democratie.
De eis van de Commissie om de eenparigheidsregel ofwel het vetorecht van de lidstaten af te schaffen, is een aanval op de lidstaten. Het vetorecht is de laatste verdediging van een kleine lidstaat tegen de supranationale en ongelijke systemen van besluitvorming die de communautaire methode met zich meebrengt. In de werkgroepen van de Conventie zijn de vertegenwoordigers van de Commissie bezig de Unie te militariseren en een nieuwe Europese juridische ruimte te scheppen waarin de openbare orde op Europese wijze wordt afgedwongen. De Commissie eist dat het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid onder haar gezag komt waarbij de uitvoeringsbevoegdheden van de lidstaten naar de Commissie worden overgeheveld. Wij mogen niet accepteren dat de laatste tekenen van zelfstandigheid van de lidstaten verdwijnen.
De Commissie kreeg en krijgt hier steun voor haar voorstel van de Europese federalisten wier doel het is de zelfstandigheid van de lidstaten uit te hollen en van de Europese Unie een federatie te maken. Er is al een federale munt, en de federale krijgsmacht zal volgend jaar een aanvang maken met zijn operaties. De federale openbare orde is in voorbereiding. De federalisten zijn oververtegenwoordigd in de Conventie die een Europese grondwet ontwerpt. De lidstaten mogen de voorstellen voor een federatie die de Commissie en de Conventie hebben gedaan als zodanig niet accepteren. Er mag geen compromis worden gesloten over de ambtenarenstatus van de Commissie, die geen politieke regering mag worden.
Mijnheer Prodi, de macht die de Commissie toekomt is geen democratische macht. U bent een ambtenaar die zich op het terrein heeft begeven waar uw bazen de dienst uitmaken.

MacCormick (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, in reactie op het punt van de heer Seppänen wil ik opmerken dat ik niet veel ambtelijke diensten in de wereld ken die pas worden benoemd na door het Parlement te zijn gehoord en die het vertrouwen van het Parlement moeten krijgen om te kunnen aantreden of die in hun geheel door het Parlement kunnen worden ontslagen. Dat is namelijk een van de belangrijke kenmerken van de situatie zoals die momenteel is.
Zoals de heer Prodi al zei, is ons streven in Europa gericht op een supranationale democratie. Dit zal op belangrijke punten een democratie sui generis zijn en dus geen kopie van enige bestaande staat of maatschappij. Veel van wat hij vandaag heeft gezegd over de manier waarop de Commissie haar ambt moet aanvaarden en uitoefenen, juich ik toe. Dit is een poging om het soort evenwicht tussen de drie instellingen te bewaren dat kenmerkend moet zijn voor Europa en dat momenteel in geen van onze lidstaten op die manier bestaat. Daar controleert de regering immers de wetgeving van het parlement in plaats van andersom. Dat vind ik een goed punt van zijn voorstellen.
De heer Hänsch heeft inderdaad heel nauwkeurig op enkele problemen en mogelijke tegenstrijdigheden gewezen die ertoe moeten leiden dat er beter over deze voorstellen wordt nagedacht, maar hoe zit het met het risico van een patstelling in het door u voorgestelde systeem?
Een ander punt, dat te maken heeft met hetgeen de heer Poettering heeft gezegd en dat niemand anders heeft aangeroerd, is dat een Europese democratie een democratie op vele niveaus moet zijn. Een van de grote teleurstellingen van de Conventie is tot nu toe dat er zo weinig aandacht is geschonken aan de democratische bestuurslagen die binnen en onder het niveau van de lidstaat bestaan. Als wij niet werkelijk adequaat rekening houden met de belangrijke constitutionele regio's met wetgevende bevoegdheden, de binnenlandse naties van de lidstaten, zal deze Unie niet met succes als democratie kunnen functioneren.
De heer Napolitano heeft vandaag zijn verslag gepresenteerd voor de Commissie constitutionele zaken van dit Parlement. Wij hebben dat verslag in de commissie geamendeerd en naar onze mening hebben wij het daarmee verbeterd. Hij is niet helemaal gelukkig met alles wat daar nu is bereikt, maar ik hoop dat de Commissie en de Conventie ernaar zullen luisteren. Als zij immers geen aandacht schenken aan dit essentiële niveau van de democratie in Europa, zal alles mislukken.
Abitbol (EDD).
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik geloof dat u afgelopen maand meer inspiratie had, toen u het Stabiliteitspact als dom betitelde. Dat pact wordt nu door spitsvondige commentatoren inderdaad 'stupiditeitspact? genoemd.
U heeft toen een heus debat losgemaakt over de sociale en economische doeleinden van deze Europese Unie. Die heeft in de ogen van de Europese burgers en volkeren nauwelijks enige legitimiteit.
Vandaag moeten we helaas vaststellen dat u de Europese Unie weer terugvoert naar haar meest karakteristieke zwakheid - institutionele navelstaarderij. En dan ook nog eens veel te vlug, als je kijkt naar het werk van de Conventie en de verlangens van de Europese burgers. De tijd is nog niet rijp voor dit debat, en het leidt geen twijfel dat u eraan begint omdat de Commissie het mes op de keel wordt gezet. Ik hoop dat u het mij niet kwalijk neemt, maar u voorstel klinkt volgens mij een beetje als de zwanenzang van de federale instellingen die nu, bij het aanbreken van de 21ste eeuw, volkomen uitgeput en ongeïnspireerd zijn. Het Europa dat zich nu aandient zal - naar ik hoop - het Europa van de natiestaten zijn. Men zal deze natiestaten wederom de status geven die ze verdienen - ze zijn immers gegrondvest op nationale democratieën binnen een nationaal, democratisch bestuurd grondgebied. Ik hoop dat we alle pogingen om een soort 'offshore?-staat te creëren - ik heb die uitdrukking al eerder gebruikt, en ik herhaal haar nu, omdat u er in uw verslag zo duidelijk naar streeft - voorgoed zullen staken.

Dell'Alba (NI).
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de voorzitter van de Commissie heeft ons vandaag het ontwerp, of liever gezegd de ontwerpgrondwet van de Commissie gepresenteerd. Hijzelf en ook andere collega's hebben verwezen naar Jean Monnet. Mijns inziens is er echter een fundamenteel verschil tussen het werk van Jean Monnet en het voorstel dat nu voor ons ligt. Mijns inziens is Jean Monnet altijd recht door zee gegaan en heeft hij geprobeerd zijn voorstellen, hoe bescheiden ook, haast op de wijze van een nijvere mier, hard te maken. In veertig jaar zijn inderdaad talrijke van de door hem gedane voorstellen uiteindelijk hard gemaakt. Dit voorstel nu zal ongetwijfeld een groot media-effect sorteren en succes oogsten in een groot deel van dit Parlement, maar ik vraag mij in alle eerlijkheid en zonder te willen vitten af hoeveel van deze voorstellen ook inderdaad verwezenlijkt zullen worden, zoals Jean Monnet zou hebben gewild en gedaan. Mijns inziens kun je niet zomaar een vergelijking maken.
Waarom zeg ik dit? Wel, het zou natuurlijk prachtig zijn te zeggen: 'Wat een mooie voorstellen doet de Commissie ons toch voor zovele punten: hier medebeslissing, daar wat anders?? Maar natuurlijk moet het ook hard worden gemaakt, en daarom vraag ik mij af of de huidige Commissie, de Commissie van de heer Prodi, als het op onderhandelingen aankomt net zoveel kracht bij te zetten heeft als de vorige Commissies, als de Commissies die hebben bijgedragen aan Maastricht, aan de Europese Akte, enzovoort. Dat zullen wij in de komende dagen dus kunnen vaststellen. Ik wens voorzitter Prodi en zijn voorstellen het allerbeste, ook al moet ik open en eerlijk bekennen, Voorzitter, dat wij radicalen ons het meest zorgen maken over het vraagstuk van de verkiezing van de voorzitter, dat voor mij persoonlijk het punt is waarop heel uw voorstel zou kunnen stranden. De voorzitter moet worden gekozen met tweederde meerderheid van de leden van het Parlement. Dat betekent dus dat het voldoende is als de toekomstige Poetterings en Baróns onder één hoedje spelen en ?..
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Brok (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, ik wil de Commissie graag bedanken voor het initiatief dat ze door het indienen van dit document in het kader van deze procedure neemt. Ik ben vooral blij dat u de communautaire methode aanmerkt als de aangewezen werkwijze voor alle belangrijke onderwerpen. De besluitvormingsprocedure, medebeslissing, het nemen van besluiten bij tweederde meerderheid en de vervanging van het sinds Nice gebruikte mechanisme voor besluitvorming van de Raad door een systeem met een eenvoudige tweederde meerderheid - dat zijn belangrijke onderwerpen, en uw voorstellen kunnen de aanzet voor verbetering vormen.
Ik heb maar weinig spreektijd, en daarom wil ik na deze inleidende opmerkingen graag wat kritische kanttekeningen plaatsen bij het idee van de Commissie om dubbele verantwoording in te voeren, zowel jegens de Raad als ten overstaan van het Parlement. Op die manier worden uitvoerende en wetgevende macht op een zodanige wijze door elkaar gehaald dat het resultaat nu juist het tegendeel van transparantie en verantwoordelijkheid zal blijken te zijn. Het zal leiden tot een aanzienlijke verzwakking van het Parlement, aangezien de Commissie tot nu toe uitsluitend verantwoording aan het Parlement verschuldigd was, en alleen het Parlement de Commissie naar huis mocht sturen. Deze kwestie - verantwoording - blijft echter spelen. De mogelijkheid om de Commissie met een tweederde meerderheid te ontslaan blijft bestaan; nu wordt echter ook van ons verlangd dat we de Commissievoorzitter met een tweederde meerderheid kiezen. Dat compromitteert dit Parlement en maakt het tot een soort eunuch. Ik zie dit als een ernstige bedreiging.
Ik weet niet of de Commissie erin zal slagen te verwezenlijken wat ze zich voorstelt. Zodra de Commissie zich met betrekking tot al de genoemde aspecten op precies dezelfde wijze tot de Raad verhoudt als het Parlement, dan betekent dat het einde van het natuurlijke bondgenootschap tussen Parlement en Commissie. Dan boekt men dus geen winst - veeleer verlies. Het Europees Parlement zal dan namelijk in de dagelijkse praktijk met beide organen, Raad en Commissie, moeten redetwisten - terwijl de Commissie en het Parlement tot nu toe dezelfde mening waren toegedaan.
De rol van de Europees minister van Buitenlandse Zaken ziet er op papier positief uit, maar kan in deze institutionele context wel eens anders gestalte krijgen en negatief uitvallen. Ik bedoel dat hier ook een andere consequentie aan verbonden is: zelfs als de Europese Raad de Commissie naar huis kan sturen, is de voorzitter van de Commissie nog steeds lid van dit orgaan. Het lijkt me geen goed uitgangspunt om de voorzitter van de Commissie dan als enige niet aan de discussies over een mogelijk ontslag te laten deelnemen. Als de Raad over de Commissie eigenlijk precies hetzelfde gezag kan uitoefenen als het Parlement, dan is er voor de voorzitter van de Commissie in zo'n Raad eigenlijk geen plaats. Dat is het gevolg van dit alles: de voorzitter van de Commissie kan geen lid van de Europese Raad zijn - een orgaan kan immers geen controlerecht hebben als dat ertoe leidt dat een lid van dat orgaan jegens datzelfde orgaan verantwoording verschuldigd is. Ook dat idee heeft kop noch staart.
Om die reden dring ik er bij de Commissie op aan zich nog eens goed op deze kwestie te bezinnen, vooral omdat deze oplossing erg zwak is - zeker als het om zo'n belangrijke kwestie gaat. De vraag waarover de Conventie zich nu buigt is of de Raad, wanneer deze als wetgever optreedt, een wetgevende Raad is, met een tweede kamer die openbare zittingen houdt. De Commissie stelt voor dat dit idee uitgeprobeerd moet worden. Verder niets. Ik had van de Commissie verwacht dat ze in dezen duidelijk stelling zou nemen. Ze laat deze hele kwestie van een wetgevende Raad in het ongewisse en wil de verhouding tussen de Europese Raad en de Commissievoorzitter enerzijds, en de Commissie anderzijds zodanig regelen, dat we daarmee - volgens mij - een stap terug doen. De rechten van het Parlement worden verzwakt, terwijl we niets dichter in de buurt van transparantie zijn gekomen. Ik vind dit voorstel op een doorslaggevend punt dus heel twijfelachtig.

van den Berg (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik luister met belangstelling zo meteen naar het antwoord van de heer Prodi na de opmerking van de heer Hänsch en de heer Brok, die op dit punt zeer overeenkomen.
Voorzitter, de gevechten om de macht en om het sociaal gezicht van Europa zijn nu echt uitgebroken. Er is natuurlijk een strijd tussen groot en klein, tussen technocraten en democraten, tussen resultaatgerichtheid en bureaucratie en alles draait om de vraag wie aan de touwtjes zal trekken in het Europa van morgen. En met meer macht voor de Europese Raad zoals sommige willen, doorbreken we natuurlijk het evenwicht tussen de instellingen. Dat betekent de overwinning van de achterkamertjespolitiek van de grote staten. Dat heeft een verlammend effect, kijk naar het migratiebeleid, minder resultaat, minder democratie.
Maar we kunnen ook kiezen voor democratie. Een Europa dat begrijpelijk is voor haar burgers. Dus de communautaire methode; waarin de Commissie de gekozen Europese regering is, en de premier gekozen wordt door het Europees Parlement, de directe vertegenwoordiging van de Europese burgers. Dat is de beste waarborg voor kleine en middelgrote lidstaten zoals Nederland dat ook hun belangen meetellen. Tegelijk kunnen we effectief Europees beleid maken. Kijk naar migratie en in het bijzonder de voorstellen van Vitorino. Resultaat: democratie en burgers tegenover de zonnekoningen van dit continent. Aux armes democratiques, president Prodi. En tegelijk het gevecht over de keuze wel of geen sociaal Europa.
Conservatieve, vrije markt denkend Europa, ook hier in het Europees Parlement, weigert het sociaal model Europa als opdracht in de Europese grondwet te verankeren. En juist daarover willen burgers, sociale organisaties en wij als sociaal-democraten slag leveren, want dat raakt de kern van de vraag. Kiezen we voor een Europa als sociale bescherming van onze burgers of gaan we voor het Europa van de vrije markt, dat machteloos staat tegenover globalisering, waarin burgers zich vervreemd voelen en bij massaontslagen als wegwerpartikelen worden beschouwd? Opnieuw president: aux armes democratiques, Commission et citoyens. Conventie, grijp uw kans!

Tajani (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, de bijdrage van de Commissie aan de werkzaamheden van de Conventie is belangrijk en een hart onder de riem voor degenen die ervan overtuigd zijn dat Europa een constitutioneel verdrag moet hebben voordat het de fase van de feitelijke hereniging ingaat. Het nieuw grondwettelijk instrument kan natuurlijk enkel de vrucht zijn van een serieus en diepgaand debat dat gevoerd moet worden onder de vertegenwoordigers van de Europese en nationale instellingen. De Conventie moet dus steeds meer een plek worden waar uiteenlopende standpunten tegenover elkaar komen te staan en waar uiteindelijk de gulden middenweg wordt gevonden, een middenweg waarmee de dubbele legitimatie van Europa, zijn communautaire en intergouvernementele legitimatie, recht wordt gedaan. Het nieuw Europa moet gefundeerd zijn op de beginselen van solidariteit en subsidiariteit. Het moet politiek sterk en economisch geloofwaardig zijn. Daarom moet het één stem krijgen op het gebied van het buitenlands beleid. Het nieuw Europa moet een gering aantal, maar sterke en goed afgebakende bevoegdheden hebben: buitenlands beleid, defensiebeleid, veiligheidsbeleid, immigratiecontrole, interne markt en economisch bestuur. Europa moet een federatie van nationale staten zijn, maar mag geen superstaat worden, een staat die zich met van alles en nog wat bezighoudt. Europa moet veeleer een instantie zijn met een sterk evenwicht tussen de drie instellingen, tussen het Parlement, de Raad en de Commissie.
Het lijdt geen twijfel dat het principe van halfjaarlijkse roulerende voorzitterschappen van de Unie veranderd moet worden. Het voorstel van de Commissie, zoals dat gisteren in Le Monde en nu ook vandaag hier in deze zaal werd toegelicht, doet ons denken aan het Franse model met de Commissie in de rol van Raffarin en de Raad in de rol van Chirac. Ik vraag mij af of er misschien geen middenweg is, met dien verstande dat er een enkele voorzitter van de Commissie en de Raad is die wordt voorgedragen door de Raad en met een tweederde meerderheid wordt gekozen door het Parlement.
Mijn laatste opmerking: het Europa dat wij opbouwen mag niet afzien van zijn joods-christelijke wortels. Deze zijn een garantie voor het niet-confessioneel karakter van de instelling. Als wij een Unie opbouwen zonder op enigerlei wijze te refereren aan onze geschiedenis bouwen wij een kasteel zonder fundamenten.

De Voorzitter.
Geachte collega's, aangezien de collega's al binnenkomen voor de stemming en het debat nog aan de gang is, zal het voor degenen die nog moeten spreken en voor voorzitter Prodi niet gemakkelijk zijn om zich verstaanbaar te maken. Ik vraag derhalve om uw medewerking en uw aandacht tot de stemming begint.

Berès (PSE).
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, hartelijk dank voor uw bijdrage aan het werk van de Conventie. Ook wij wachten ietwat ongeduldig op de voltooiing van Penelope's arbeid - het leek er nooit van te komen. Iedereen heeft intussen namelijk reeds stelling genomen en op eigen gezag een grondwet opgesteld. En dan is het goed te weten dat er binnen de Commissie ook mensen zijn die zich met deze ontwikkelingen bezig houden en nu een bijdrage willen leveren.
Dank ook voor uw voorstellen voor de benoeming van de volgende Commissievoorzitters en het idee voor een procedure in drie stappen voor de benoeming van de Commissie. Wij vinden dat een heel zinnig idee.
Intussen heb ik wel één vraag: ik begrijp dat u op dit moment in een onderhandelingsfase verwikkeld bent, maar volgens mij is het toch zo dat we, als we het hebben over het aanhouden van de communautaire methode - en dat is toch wat de Commissie wil - moeten beseffen dat deze methode een soort driehoek vormt, en dat er tussen de drie hoeken een zeker evenwicht moet bestaan. U heeft een voorstel gedaan om de staatshoofden en regeringsleiders en hun ministers tevreden te stellen. U wilt iets verder gaan dan een roulerend voorzitterschap van de Raad. Ik ben echter bang dat dit idee misbruikt zal worden en dat het zal worden gezien als het zwakke punt in uw bijdrage. Uw voorstel voor een Europees minister van Buitenlandse Zaken zal worden gebruikt om eenzelfde idee ook in andere sectoren doorgang te doen vinden. Het idee om de Raad die over deze zaken gaat niet door deze minister te laten voorzitten lijkt mij zo gezien dus een zwak punt. U zegt dat het niet aangaat dat een voorzitter van de Raad voorstellen doet en tegelijkertijd naar een compromis zoekt. We weten dat er genoeg organen bestaan waar deze twee rollen door één en dezelfde persoon worden waargenomen. Ik geloof dus dat we over dit punt dieper moeten nadenken, en ik geloof verder dat deze voorstellen navolging kunnen vinden als het gaat om de vertegenwoordiging buiten de eurozone.
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u dat u onze collega's hebt opgeroepen tot aandacht. U zou eigenlijk een soort luidspreker moeten hebben om die boodschap buiten deze zaal te verspreiden - ons werk wordt immers verstoord door de mensen die de zaal weer binnenkomen.
De Voorzitter.
Hartelijk dank, mevrouw Berès, voor uw waardevolle tip. Misschien kunnen de collega's die naar mij luisteren de binnentredende collega's tot stilte manen opdat de sprekers zich verstaanbaar kunnen maken.

Maij-Weggen (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, de heer Prodi kan mij wel verstaan, want ik zit vlak naast hem, dus onze communicatie loopt vrij gemakkelijk.
Ik wilde de Commissievoorzitter in de eerste plaats complimenteren met het uitstekende stuk dat is gepresenteerd en ik ben ook blij dat dat stuk zo zeer strookt met de positie van het Europees Parlement en dat het ook zoveel overeenstemming vertoont met het Beneluxmemorandum dat net uitgekomen is.
In de eerste plaats ben ik blij dat de heer Prodi niet kiest voor een president van de Europese Unie zoals de heer Giscard d'Estaing dat heeft voorgesteld. Wij zien de president van de Europese Unie vooral in de rol van de voorzitter van de Commissie. Die twee posities moeten zoveel mogelijk samenvallen. Dus als er al een president van de Europese Unie komt dan moet dat de voorzitter van de Commissie zijn.
Wat ons een goed idee lijkt, althans wat mij een goed idee lijkt, is dat de toekomstige Commissie zeker drie, vier vice-voorzitters gaat krijgen. Bijvoorbeeld één voor de buitenlandse politiek, dat kan dan de rol van de heer Solana zijn. Eén voor de interne veiligheid, het pakket van de heer Vitorino. Eén voor de sociaal-economische vraagstukken en één voor de meer technische commissarissen. Als je op die manier het werk verdeelt, dan kan de voorzitter van de Commissie zich ook een beetje meer vrijmaken om die presidentiële taken op zich te nemen.
Verder zijn we heel blij dat de communautaire methode wordt benadrukt en ook dat er vereenvoudiging van wetgeving wordt voorgesteld. Er zijn goede voorstellen voor in de Conventie die nog iets verder gaan dan datgene wat de Commissie voorstelt. Wij vinden dat er eigenlijk alleen nog maar sprake moet zijn in de toekomst van verordeningen, van richtlijnen en van besluiten en nog van de uitvoeringswetgeving en dat het daar mooi mee geweest is. En dat alles zoveel mogelijk in de vorm van een medebeslissing moet plaatsvinden.
Ten slotte, we zijn ook blij dat niet het onzinnige idee van een Congres naar voren is geschoven door de Commissie. Dat Congres vinden wij een slecht idee. Wat we wel belangrijk vinden, is dat er meer betrokkenheid van burgers komt en dat de burgers via grotere transparantie beter weten wat er in de Europese Unie gebeurt en dat stelt ook de Commissie voor. Dus meneer Prodi, u hebt onze volledige steun.

Paciotti (PSE).
Voorzitter Prodi, ik ben het eens met hetgeen mevrouw Maij-Weggen zojuist zei. Uw mededeling is zeer interessant en komt voor een groot deel overeen met de standpunten van het Europees Parlement. Er is echter een fundamenteel punt waarvoor u geen duidelijk voorstel doet, namelijk de opneming van het Handvest van de grondrechten - let wel, opneming en niet vermelding of verwijzing. Er is echter geen enkele moderne grondwet zonder grondrechten. Ik hoop dat de Commissie niet de these huldigt - die tegen het modern constitutionalisme indruist - dat Europa genoegen moet nemen met een korte grondwet waarin de grondrechten ergens in een bijlage worden verstopt.
Ik waardeer uw voorstel tot algemene toepassing van de communautaire methode, de medebeslissing en de besluitvorming bij meerderheid. Ik ga ook akkoord met het idee dat er een enkele vertegenwoordiger moet komen voor het buitenlands beleid, dat deze persoon lid moet zijn van de Commissie maar persoonlijk verantwoording moet afleggen aan de Raad. Talrijke aspecten moeten weliswaar nog nader worden toegelicht en besproken maar wij zijn het ermee eens dat er geen nieuwe, onnodige instellingen mogen worden gecreëerd, en dat de besluitvormingsbevoegdheden van de eurogroep en het financieel bestel van de Unie moeten worden versterkt. Tot slot hebben wij waardering voor uw voorstel tot een correct onderscheid tussen degenen die de wetten maken en degenen die deze toepassen. Montesquieu zal eindelijk tot de Europese Unie toetreden.
Ik hoop dat de toekomstige grondwet van de Unie zal voorzien in een supranationale democratie, zoals het Europees Parlement, de Commissie en de meerderheid van onze burgers deze wensen. Ik hoop eveneens dat er een manier wordt gevonden om te voorkomen dat enkele eurosceptici de landen die vooruit willen, dwarsbomen.
Pronk (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het nog niet helemaal duidelijk hoe lang datgene is wat de Commissie heeft voorgesteld. Ik heb nu een stuk gelezen van drieëntwintig bladzijden. Mevrouw Kaufmann die dacht daarnet dat het er meer dan honderd waren, dus ik weet niet hoe dat precies zit, maar die drieëntwintig bladzijden zijn heel interessant. Er staat betrekkelijk weinig in over de sociaal-economische problematiek en voor wat erin staat is het toch nog wel een beetje de vraag of we het daarmee eens zouden kunnen zijn.
Ik wil het daar met name even hebben over de open coördinatie. Dat is een heel moeilijk probleem op het ogenblik in het Verdrag en het is eigenlijk slecht geregeld. En wat zegt de Commissie: dat dat besloten moet worden door de Raad na voorbereid te zijn door de Commissie en dan staat ertussen haakjes achter where appropriate after consulting the European Parliament.
Voorzitter, dat is natuurlijk volstrekt niet mogelijk. Ik denk dat als de Commissie wil dat de open coördinatie de grond wordt ingeboord op een zeker ogenblik dat moeten ze het op deze manier doen. Men kan niet één van de drie instellingen waar deze Gemeenschap op rust gewoon op deze manier op zo'n belangrijk punt buiten beschouwing laten. Dat is de belangrijkste boodschap.
De tweede boodschap is dat in het algemeen de sociale component in de Conventie tot nu toe een beetje onderbelicht is gebleven. Het is erg gelukkig dat er nu een werkgroep is ingesteld die zich speciaal met het sociale probleem bezighoudt. Ik denk dat het mogelijk is om daar met name tussen de grote partijen overeenstemming te bereiken, gebaseerd op de ervaringen die we in het Europees sociaal model hebben opgedaan, dat kan, maar we moeten wel oppassen. Er zit één groot verschil tussen de twee partijen, aan de ene kant de Europese Volkspartij en aan de andere kant de socialisten, en dat verschil ligt hem waar je begint. Begin je met de economie of begin je met het sociale? Dat is belangrijk om dat tot een goed einde te voeren.

Leinen (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik juich het idee van de Commissie om van de EU de eerste supranationale democratie te maken toe. Dat is een fantastisch project - mensen begrijpen dat en steunen het. In elke democratie wordt de regering door het Parlement gekozen, en daarom ben ik blij met dit voorstel om eindelijk ook hier in de EU de Commissie en haar voorzitter door het Parlement te laten kiezen en niet door de Europese Raad. De zaken zijn tot nu toe omgedraaid geweest - we moeten Montesquieu weer alle eer bewijzen. Mijn gelukwensen dat dit idee eindelijk doorgang heeft gevonden. Dit is werkelijk een heel belangrijk punt: de Commissie en het Parlement zitten eindelijk op één lijn.
Mijn gelukwensen dus, dat u duidelijk heeft gemaakt dat er één uitvoerend orgaan moet zijn, en niet twee. Er kan naast de gekozen voorzitter van de Commissie geen andere voorzitter van de Europese Raad bestaan. De instellingen moeten niet gerenationaliseerd worden; we moeten steeds de communautaire methode aanhouden. In dit document zitten Commissie en Parlement op dezelfde lijn. Laten we dat in de Conventie volhouden!
Prodi
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het heel kort houden. Wij zijn al achter op ons tijdschema en het Europees Parlement moet verder met zijn werk. Daarom zal ik u enkele boodschappen meegeven in telegramstijl. De eerste is voor de heer Barón Crespo. Wij werken en blijven werken en aandacht schenken aan de problemen van Galicië. Commissaris de Palacio is al ter plekke geweest en commissaris Wallström gaat morgen. Commissaris Fischler heeft reeds gewag gemaakt van de te treffen maatregelen. Wij zijn nu bezig met het mobiliseren en coördineren van alle mogelijkheden die wij ter beschikking hebben om een zo breed en georganiseerd mogelijk optreden te garanderen. Dat geef ik u op een briefje, want volgens ons had dit ongeluk kunnen en moeten worden voorkomen. Daarom moeten wij echt op onze tellen passen. Als zich iets dergelijks opnieuw voordoet in de toekomst zullen wij daar verantwoordelijk voor zijn. De Commissie heeft reeds druk uitgeoefend op de lidstaten en hen gevraagd de vaart van oude schepen sneller te beperken. Wij zullen in die richting doorwerken.
Dan nog snel de volgende opmerkingen. Allereerst dank ik u voor uw sterke steun aan onze voorstellen, voor uw sterke steun aan de communautaire methode. Ik dank u vooral omdat u één ding inziet: dit is geen definitief voorstel; dit is noch het eerste noch het laatste voorstel van de Commissie, maar het is wel een belangrijke stap vooruit waarover wij gezamenlijk kunnen spreken. De onenigheid die tot uitdrukking werd gebracht, is uitermate belangrijk want daarover moeten wij spreken. De heer Brok sprak bijvoorbeeld over het vraagstuk van de verantwoording jegens de Raad en het Parlement. Dat probleem moet nader worden uitgediept maar in onze visie beantwoordt dit volledig aan hetgeen hij de regel van Montesquieu heeft genoemd. Het is zelfs zo dat indien de Raad maatregelen moet treffen jegens de Commissie de voorzitter van de Commissie geen deel uit zal maken van de Raad, juist om de door de heer Brok genoemde verwarring te vermijden.
Er loopt bovendien een rode draad door onze voorstellen en deze houdt in dat wij een unie van staten en volkeren willen. Daaraan hebben wij op coherente en stelselmatige wijze gewerkt. Wat dat betreft bewandelen wij een weg die vaak overeenstemt en parallel loopt met het Beneluxmemorandum. Niet dat wij dit standpunt samen hebben opgebouwd maar wij hebben wel eenzelfde gevoeligheid ten aanzien van deze problemen, eenzelfde gevoeligheid ten aanzien van het feit dat dit een unie is van landen en van volkeren of - zoals de heer Méndez de Vigo dat terecht noemt - van burgers. Dat is de lijn die wij volgen.
Ik zal niet in detail treden want u hebt geen tijd meer. Ik wil enkel nog één fundamenteel punt noemen: het Handvest van de grondrechten. Ik kan bevestigen dat de Commissie van plan is een voorstel te doen tot opneming van het Handvest in de toekomstige grondwet.

Een voorstel hiertoe is in feite al te vinden in de haalbaarheidsstudie waartoe ik opdracht heb gegeven en waaruit blijkt dat de realisering ervan mogelijk lijkt. Ik hecht eraan te benadrukken dat deze studie slechts een technisch werkdocument betreft dat niet is ingediend ter goedkeuring door de Commissie en waarover geen discussie is gevoerd. Als haalbaarheidsstudie is het een buitengewoon nuttig werkdocument. Om verwarring te voorkomen met het document dat wij hebben voorgesteld en goedgekeurd in de Commissie zal ik het thans ook niet verspreiden in de Conventie: het zal na afloop direct op internet worden gezet, zoals alle werkdocumenten die wij gedurende deze fase hebben gebruikt. Ik verzeker u nogmaals dat het echt alleen maar om een werkdocument gaat, niets meer of minder dan een werkdocument.
(Applaus)
De Voorzitter.
Dank u, voorzitter Prodi. Mijns inziens is dit een belangrijke gelegenheid geweest om ontwikkeling te brengen in het debat over de toekomst van Europa.
De Voorzitter.
Aan de orde is de stemming.
Verslag (A5-0411/2002) van de heer Westendorp y Cabeza, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een besluit van de Raad tot toekenning van aanvullende financiële bijstand aan Moldavië (COM(2002) 538 - C5-0484/2002 - 2002/0236(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Na de stemming:

Lehne (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag willen vragen of er in de notulen een wijziging kan worden aangebracht. Op pagina 26 wordt onder paragraaf 11 over het statuut van de leden van het Europees Parlement geen melding gemaakt van de ontwerpresolutie die de Europese Volkspartij op 14 november heeft ingediend. Ik heb hier het elektronische bewijs van indiening. De twee compromisamendementen die de kleine fracties samen met de twee grootste fracties hebben ingediend worden al evenmin vermeld. Kan dat gecorrigeerd worden?

De Voorzitter.
Het zal worden opgenomen in de notulen van vandaag.

Verslag (A5-0406/2002) van de heer Stenmarck, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp-interinstitutioneel akkoord tot verlenging van het interinstitutioneel akkoord met betrekking tot de financiering van de conventie over de toekomst van de Europese Unie (14249/2002 - C5-0561/2002 - 2002/2247(ACI)) 
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0407/2002) van de heer Stenmarck, namens de Begrotingscommissie, over de begroting van de Europese Conventie voor het begrotingsjaar 2003 (3923/2002 - C5-0545/2002 - 2002/2234(BUD))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0408/2002) van de heer Podestà en mevrouw Buitenweg, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 6 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2002 (SEC(2002) 1220 - 14811/2002 - C5-0560/2002 - 2002/2239(BUD)) 
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0375/2002) van de heer Fruteau, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende wijziging van verordening (EEG) nr. 2081/92 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen (COM(2002) 139 - C5-0178/2002 - 2002/0066(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Verslag (A5-0391/2002) van de heer Von Boetticher, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de financiering van bepaalde activiteiten van Europol in het kader van de samenwerking inzake terrorismebestrijding (COM(2002) 439 - C5-0471/2002 - 2002/0196(CNS)) 
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Verslag (A5-0390/2002) van de heer Lage, namens de Commissie Visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de sluiting van het Protocol tot vaststelling, voor de periode van 3 augustus 2002 tot en met 2 augustus 2004, van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie, zoals bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Regering van de Republiek Angola inzake de visserij voor de kust van Angola (COM(2002) 495 - C5-0492/2002 - 2002/0237(CNS)) 
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Verslag (A5-0400/2002) van de heer Karas, namens de Economische en Monetaire Commissie, over de mededeling van de Commissie over het stroomlijnen van de jaarlijkse coördinatiecyclus voor economisch en werkgelegenheidsbeleid (2002/2215(INI)) 
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0402/2002) van mevrouw Foster, namens de delegatie van het Europees Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de verordening van het Europees Parlement en de Raad tot instelling van gemeenschappelijke regels op het gebied van de beveiliging van de burgerluchtvaart (PE-CONS 3660/2002 - C5-0482/2002 - 2001/0234(COD)) 
(Het Parlement keurt de gemeenschappelijke ontwerptekst goed)

Verslag (A5-0401/2002) van mevrouw Thorning-Schmidt, namens de delegatie van het Europees Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de minimumvoorschriften inzake gezondheid en veiligheid met betrekking tot de blootstelling van werknemers aan de risico's van fysische agentia (lawaai) (zeventiende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1 van richtlijn 89/391/EEG) (PE-CONS 3666/2002 - C5-0501/2002 - 1992/0449A(COD)) 
(Het Parlement keurt de gemeenschappelijke ontwerptekst goed)

Verslag (A5-0392/2002) van de heer Jové Peres, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visserijhulpbronnen in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid (COM(2002) 185 - C5-0313/2002 - 2002/0114(CNS)) 
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Verslag (A5-0396/2002) van de heer Varela Suanzes-Carpegna, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende wijziging van verordening (EG) nr. 2792/1999 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen en voorwaarden voor structurele acties van het gemeenschappelijk visserijbeleid (COM(2002) 187 - C5-0314/2002 - 2002/0116(CNS)) 
Vóór de stemming en bloc over de amendementen van de commissie:

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben hier over gestemd en daar heb ik geen enkele moeite mee. Ik heb het woord gevraagd omdat u heeft gezegd dat de amendementen 35, 36 en 37 zijn ingetrokken. Dat klopt. Ik heb evenwel niet begrepen hoe het nu zit met de ontvankelijkheid van de amendementen 4 en 17. Gaan wij daar nu over stemmen of niet?

De Voorzitter.
De amendementen 4 en 17 zullen niet in stemming worden gebracht, aangezien de Voorzitter deze niet-ontvankelijk heeft verklaard. Zijns inziens horen deze amendementen meer thuis in de toelichting dan in de ontwerpwetgevingsresolutie.

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, ik kan u zeggen dat ik gisteren heb gesproken met de bevoegde dienst en met leden van het kabinet van de Voorzitter. Onze conclusie was dat wij het niet eens zijn met deze niet-ontvankelijkheid.

De Voorzitter.
Ik heb hier een brief van de Voorzitter waarin hij de amendementen 4 en 17 niet-ontvankelijk verklaart.

Varela Suanzes-Carpegna
De diensten hebben ons gezegd dat zij wel degelijk ontvankelijk zijn en dat zij ter stemming zouden worden voorgelegd. Bovendien wil ik u erop wijzen dat de diensten van het Parlement beide amendementen in de commissie hebben aanvaard. Wij hebben gestemd en wij hebben beide amendementen goedgekeurd. Nu worden zij ter stemming voorgelegd aan de plenaire vergadering. Deze amendementen betreffen de inhoud van het verslag en zijn van wetgevende aard. Er bestaat geen enkele aanleiding voor een niet-ontvankelijkheidverklaring. Als rapporteur wil ik dan ook officieel protest aantekenen.

De Voorzitter.
Ik neem nota van uw formele protest, maar de amendementen blijven niet-ontvankelijk.
Na de stemming en bloc over de amendementen van de commissie:

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, ik weet dat u haast heeft en dat wij ons aan de vergadertijden hebben te houden. Wij wachten echter al 20 jaar op de hervorming van het visserijbeleid die thans aan de orde is. U bent een bekwaam Voorzitter en u leidt de vergadering uitstekend, maar ik wil u verzoeken even wat gas terug te nemen opdat de afgevaardigden weten waar wij over stemmen. Hiervoor zou ik u zeer erkentelijk zijn.

De Voorzitter.
Voor alle duidelijkheid, zoals de rapporteur terecht opmerkt, zullen wij stemmen over amendement 4 in de nieuwe formulering.
Vóór de stemming over amendement 20:

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, u heeft gezegd dat amendement 4 niet ontvankelijk is, maar wij hebben vervolgens een akkoord bereikt en toch gestemd. De eensgezindheid over amendement 17 is evenwel nog groter, want dit betreft rechtstreeks de wetgevingstekst, en wel artikel 4. De Commissie wil vasthouden aan haar voorstel een artikel te schrappen, terwijl wij juist voor opname van dit artikel hebben gestemd. Over dit artikel zou gestemd moeten worden.

De Voorzitter.
Laat ik u voorlezen wat de Voorzitter besloten heeft. Hij was van oordeel dat amendement 4 in zijn huidige vorm niet-ontvankelijk is. Indien de rapporteur ermee instemt de verwijzing in het amendement naar het huidige Commissievoorstel te schrappen - een verwijzing die niet relevant meer is wanneer het wetgevingsinstrument eenmaal is aangenomen - dan is amendement 4 aanvaardbaar. Dit hebben we gedaan.
Over amendement 17 zegt de Voorzitter in zijn brief alleen het volgende: 'Ik verklaar dit amendement niet-ontvankelijk'. Hij zegt niet dat het in gewijzigde vorm aanvaardbaar zou zijn ...
Rapporteur, ik moet u mijn verontschuldigingen aanbieden. Ik heb zojuist te horen gekregen dat er sprake is van een tikfout. De Voorzitter bedoelde te zeggen dat hij dit amendement nu ontvankelijk verklaart. Mijn excuses.

Goed, ik neem ontslag!
(Gelach)

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, laten wij vermijden dat dit uitmondt in een discussie tussen een Galiciër en een Schot of tussen twee Europeanen. Ik ben de rapporteur van deze verslagen, ik ben jurist en ik stel een juridisch en politiek verslag op. Ik heb met de diensten gesproken en die hebben ons verklaard dat dit amendement ontvankelijk is. Ik wil u uitsluitend verzoeken, alstublieft, iets meer tijd te nemen voor de stemming. Dat is alles.

De Voorzitter.
U heeft volkomen gelijk, nogmaals mijn verontschuldigingen.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
De stemming wordt om 11.40 uur onderbroken in verband met de plechtige vergadering1

Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, de visserij speelt slechts eens in de twintig jaar een hoofdrol in dit Parlement. Wij zijn bezig met de hervorming van het visserijbeleid en vandaag heeft het Parlement twee uiterst belangrijke verslagen aangenomen. Ik wil alle parlementsleden bedanken die mij bij mijn taak hebben gesteund, Mijnheer de Voorzitter, niet in de laatste plaats als Galiciër, want Galicië maakt momenteel een dramatische tijd door.
Tot slot vind ik het jammer dat de heer Fischler hier op dit historische ogenblik niet aanwezig is. Ik hoop dat de Commissie hem het volgende laat weten: uw collega, de heer Barnier heeft gezegd dat uw hervorming noch een rechtsgrondslag, noch een morele basis heeft. Vandaag heeft het Parlement de politieke en budgettaire basis onder uw voorstel weggenomen en uw hervorming verworpen.

Lehne (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie wil ik dit Parlement met een verwijzing naar artikel 37, lid 4, van het Reglement vragen om te besluiten of eerst over de door de Fractie van de Europese Volkspartij en de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten gezamenlijk ingediende resolutie gestemd moet worden.

Ik motiveer mijn verzoek als volgt: wij hebben op 14 november bij het bureau een ontwerpresolutie ingediend. Ik heb hier het elektronisch protocol van die indiening. Dat betekent dat ons oorspronkelijk ontwerp voorrang moet krijgen. Nu is het volgens artikel 37, lid 4, zo dat een naderhand ingediende gemeenschappelijke tekst het oorspronkelijke ontwerp vervangt. Die gemeenschappelijke tekst geldt dan als oorspronkelijke tekst. En die komt bij stemming dus het eerst aan de orde.
Indien dit Parlement die gedachtegang niet kan volgen, wil ik de Voorzitter graag vragen vast te stellen dat het amendementen die de Liberalen, Groenen en Communisten hebben ingediend volgens artikel 140, lid 4, van het Reglement niet toelaatbaar zijn, aangezien volgens die bepaling alleen amendementen mogen worden ingediend die niet reeds eerder zijn ingediend. De ontwerpresolutie die door deze fracties gemeenschappelijk is ingediend heeft precies dezelfde inhoud als deze amendementen, en dat betekent dat ze niet allemaal toelaatbaar kunnen zijn. Het heeft dus geen zin als we de stemmingslijst aanhouden, aangezien we dan twee keer over dezelfde inhoud stemmen. Dat is tegen zowel de letter als de geest van het Reglement.
(Applaus)

Rothley (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit me namens mijn fractie bij dit verzoek aan. Het is voldoende overtuigend gemotiveerd. We hebben vanochtend de notulen veranderd, en dat betekent dat in de notulen van het Parlement vastgelegd is dat het ontwerp van de Europese Volkspartij het eerst is ingediend. Ik wil u echter vragen, mijnheer de Voorzitter, om het Parlement in de gelegenheid te stellen hierover een besluit te nemen.
Cohn-Bendit (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat we in dit Parlement nu kat en muis aan het spelen zijn, en dat is verschrikkelijk voor de democratie - verschrikkelijk!

Iedereen weet dat vanaf het moment waarop ?
Eerst luisteren, dan praten. Ik weet dat het soms niet gemakkelijk is te luisteren, zeker wanneer men zich sterker waant. De sterkste is echter niet altijd de intelligentste gebleken. Als men groot en dik is, is men daarmee nog niet vanzelf ook slim.
(Applaus)
Neen, en u ook, mijnheer Schulz, alstublieft, kalm aan een beetje ?
De Voorzitter.
De verzoeken zijn duidelijk. Mijns inziens heeft het geen zin hier nog langer over te debatteren. Ik heb bekeken in welke volgorde de ontwerpresoluties zijn ontvangen. Mijn besluit ten aanzien van de volgorde waarin wij moeten stemmen is uitsluitend en alleen gebaseerd op de chronologische volgorde en de precedenten ter zake. Men heeft mij meegedeeld dat wij op basis van de chronologische volgorde eerst de gezamenlijke ontwerpresolutie die door de drie fracties is ingediend, in stemming moeten brengen.
(Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie)

Ontwerpresolutie (B5-0620/2002), ingediend door mevrouw Wallis en mevrouw Thors, namens de ELDR-Fractie, over het statuut van de leden 
(Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie)

Ontwerpresolutie (B5-0621/2002), ingediend door mevrouw Hautala e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, ter afsluiting van het debat over het statuut van de leden 
(Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie)

Ontwerpresolutie (B5-0622/2002), ingediend door de heer Wurtz, namens de GUE/NGL-Fractie, over het statuut van de leden van het Europees Parlement 
(Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie)

Gezamenlijke ontwerpresolutie 3

Wallis (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten dit amendement zo wijzigen dat het meer in overeenstemming is met de afspraken van het Verdrag van Nice. Ik verzoek de vergadering de laatste twee woorden te schrappen en ik verzoek u dit als een mondeling amendement te accepteren.

Watson (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het debat dat dit Parlement al heeft gevoerd niet opnieuw openen, maar u bent gekozen op grond van een programma om dit Parlement te hervormen. Krachtige stromingen binnen de twee grootste fracties hebben deze hervorming tegengehouden. Ik hoop, mijnheer de Voorzitter, dat de Raad en de Commissie, die hier vandaag beide vertegenwoordigd zijn, zullen zien hoe belangrijk deze hervormingen in dit Parlement worden gevonden, en dat zij daarmee rekening zullen houden.

Poettering (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, u heeft de procedure gekozen die u voor juist houdt. Ik kan u namens onze fractie verzekeren dat wij het met uw besluit niet eens zijn, maar ik zal er niet verder op ingaan. Ik heb om het woord gevraagd, omdat mijn collega Watson om het woord gevraagd heeft. Ik zal niet toelaten dat iemand - of dat nu iemand van onze fractie is, of van een andere - moreel hoog van de toren begint te blazen en anderen ervan beschuldigt snode plannen te smeden.
(Levendig en langdurig applaus, interrupties)
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, de reactie van dit Parlement en de steun voor hetgeen ik zeg volstaan. Ik heb hier niets aan toe te voegen.
Barón Crespo (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie respecteert de andere fracties. De Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij moet haar interne moeilijkheden zelf oplossen. Maar ik heb een vraag gesteld aan de Raad, met het verzoek dat hij zijn bereidheid tot een dialoog duidelijk zou maken. Dit heeft de Raad gedaan.
Nu wij hebben gestemd, ben ik van mening dat wij eensgezind moeten handelen. Namens mijn fractie richt ik mij in het bijzonder tot de heer Watson, met het verzoek zijn aanvallen op en het zwart maken van andere fracties en bepaalde nationaliteiten in dit Parlement te staken. Het ogenblik is aangebroken dat wij ons eensgezind voor het statuut inzetten. Dank u wel.
De Voorzitter.
Ik wil het hierbij laten. Nog één korte opmerking. Wij hebben vandaag een resolutie aangenomen. Deze resolutie verschaft het advies dat de heer Rothley heeft uitgebracht aan de Commissie juridische zaken en interne markt een wat ik zou willen noemen indicatieve status.
Als rapporteur heeft de heer Rothley gisteren gezegd te hopen dat het verslag in de loop van volgend jaar - wellicht tegen maart 2003 - een definitieve status krijgt. Ik ben voornemens om in de tussentijd met de rapporteur te onderzoeken in hoeverre wij een meerderheid in dit Huis kunnen mobiliseren, in een dialoog met de overige instellingen, teneinde deze kwestie met een bevredigend en waardig resultaat af te sluiten.

Verslag (A5-0397/2002) van mevrouw Sörensen, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de verblijfstitel met een korte geldigheidsduur die wordt afgegeven aan de slachtoffers van hulp bij illegale immigratie of mensenhandel die met de bevoegde autoriteiten samenwerken (COM(2002) 71 - C5-0085/2002 - 2002/0043(CNS)) 
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Gezamenlijke ontwerpresolutie 4

Ferri (PPE-DE)
Ik wil de aandacht vestigen op de noodzaak de communautaire wetgeving voor de streekeigen BOB- en BGA-producten te herzien.
Het verslag Fruteau - waarover nu wordt gestemd en waar wij onze goedkeuring aan hechten - is weliswaar een goed verslag maar daarin zijn enkele belangrijke wijzigingen, voorstellen en pleidooien van een aantal Italiaanse leden van de Commissies juridische zaken en landbouw niet overgenomen. Ik noem bijvoorbeeld de belangrijke amendementen waarin sprake is van de mogelijkheid om in Brussel BOB- en BGA-certificaten te laten registreren indien reeds in voor andere doeleinden gedane registraties - bijvoorbeeld voor een 'plantensoort?- dezelfde vereiste 'geografische benaming? voorkomt, bijvoorbeeld de naam van een stad.
Daarom zal ik een brief sturen aan de Italiaanse Permanente Vertegenwoordiging in Brussel en erop aandringen dat Italië een duidelijk standpunt inneemt als in de Raad dit probleem ter sprake wordt gebracht. Ik zal deze brief ook doorsturen aan de Italiaanse afgevaardigden en hen verzoeken dit initiatief te ondertekenen.
Ik wil erop wijzen dat dit niet een uitsluitend Italiaans probleem is. Het gaat hierbij veeleer om de bescherming van alle streekeigen producten in Europa. Daarom vraag ik ook mijn buitenlandse collega's dit te beschouwen als een kwestie van juridische bescherming van streekeigen producten.

Figueiredo (GUE/NGL)
De rapporteur baseert zijn verslag op het voorstel van de Commissie ter wijziging van Verordening 2081/92 om deze aldus verenigbaar te maken met de in het kader van de WTO gesloten Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom (TRIP's akkoord, 1994).
De rapporteur is van mening dat het standpunt van de Commissie essentieel is voor een beleid dat gericht is op voeding van goede kwaliteit. Bovendien moeten alle pogingen verwarring te zaaien onder de consumenten bestreden worden. Bij zijn bespreking van de Beschermde Benaming van Oorsprong (BBO) en de Beschermde Geografische Aanduidingen (BGA) laat hij echter na op een aantal contradicties te wijzen. Daarnaast stelt hij wijzigingen voor die twijfels oproepen.
Om een voorbeeld te nomen: bij de bespreking van de procedure voor het doorhalen van een communautaire registratie van een BBO of BGA vergeet de rapporteur te vermelden dat zo'n BBO of BGA niet noodzakelijkerwijs alleen privé-eigendom hoeft te zijn. Een BBO of BGA kan daarnaast ook heel goed eigendom zijn van een bepaalde gemeenschap of regio, en zulks op grond van bepaalde karakteristieken van het product of de grondstoffen. Er moeten dus clausules worden ingebouwd voor het raadplegen van plaatselijke instellingen aangaande de precieze toestand.
Het is ook van belang dat men zich bewust is van het verschil tussen merk en BBO, om ervoor te zorgen dat een merk met plaatselijke karakteristieken niet in een andere regio of een ander land wordt geproduceerd. In Portugal heeft dat probleem zich reeds voorgedaan bij kaas uit de streek rond de rivier de Lima.
We hebben ons dus van stemming onthouden.

Meijer (GUE/NGL)
De markt is meedogenloos, want diegene die het goedkoopste produceert en verkoopt wint altijd. Ook als die winnaar alleen maar goedkoop is vanwege een laag arbeidsloon, slechte arbeidsomstandigheden, dierenkwelling, kinderarbeid en het ontbreken van maatregelen tegen milieuverontreiniging. In een steeds grootschaliger markt loopt de productie van eeuwenoude regionale voedings- en genotmiddelen gevaar. Ze kunnen worden weggeconcurreerd vanuit een plaats waar de productiekosten lager zijn. Als de vrije markt toeslaat komen kaas, wijn, mosterd, azijn en koek straks niet meer uit de streek van oorsprong. Daarom is het temidden van de doorgeslagen liberalisering van de economie goed dat de logica van de markt wordt doorbroken door die producten en hun herkomstgebieden te beschermen tegen namaak.
Toch moeten we oppassen dat er geen nieuw onrecht ontstaat. Met deze regeling zijn oude lidstaten van de EU in het voordeel ten opzichte van nieuwe. Recentelijk heb ik aan de Commissie vragen gesteld over Bulgaarse feta-kaas die niet meer geëxporteerd kan worden nu de naam feta alleen wordt toegekend aan Griekse producten. De Bulgaarse kaas moet nu verkocht worden onder een onbekende naam en wordt dus minder gevraagd. Daarom moet het altijd mogelijk blijven dat reeds toegekende beschermde namen worden opengebroken om de achterstelling van een traditioneel agrarisch product in andere meer achtergestelde of later toegetreden regio's te voorkomen.

Piscarreta (PPE-DE)
Sinds 1993 beschikt de EU over een systeem voor de Beschermde Benaming van Oorsprong (BBO) en Beschermde Geografische Aanduidingen (BGA) van producten.
Dit mechanisme draagt bij tot de extra dynamiek in de voedingssector en het behoud van traditionele productiemethoden, zodat consumenten de keus hebben uit producten van zeer goede kwaliteit.
Ik ben heel blij met het voorstel van de Commissie om dit systeem verder uit te werken, vooral als het gaat om voortdurende controle op bedrog en onrechtmatige imitatie, zowel binnen de EU als in derde landen. Wij vinden het vooral belangrijk dat producten in de streek waar ze vandaan komen verpakt worden. Dat zou een garantie vormen voor herkomst en kwaliteit. Het inspectiemechanisme zoals dat nu bestaat moet doeltreffend functioneren, en voor dat doel moeten de bestaande systemen geharmoniseerd worden. De coördinatie tussen de nationale en de Europese organen moet beter, en de lidstaten moeten meer verantwoordelijkheden krijgen.
Ik vind verder dat de eigenaar van een merk in bepaalde omstandigheden het recht moet krijgen het onder dit merk vallende product met een BBO of BGA te registreren. De registratieprocedure moet eenvoudiger en toegankelijker worden. De lidstaten moeten meer beslissingsbevoegdheid krijgen met betrekking tot registratieaanvragen; de rol van de Commissie zou dan beperkt blijven tot een formele controle.

Titford (EDD)
Ik heb tegen het verslag over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende wijziging van Verordening (EEG) nr. 2081/92 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen gestemd omdat hierin de verordening wordt goedgekeurd en bovendien geen poging is ondernomen om de inhoud van de vorige verordening of het Commissievoorstel te verbeteren of de doelstellingen ervan te wijzigen.
De algemene doelstelling is regionalisering via een uniforme communautaire aanpak. Als overtuigd voorstander van soevereine staten kan ik een dergelijke ontwikkeling niet steunen. De verordening zal onnodige beperkingen opleggen aan producenten en zal vooral de kleine en middelgrote producenten van landbouwproducten treffen. Verder ben ik er stellig van overtuigd dat de consument beter kan bepalen wat hij wil kopen als de naam van de lidstaat waar het product vandaan komt, duidelijk is vermeld. Consumenten moeten producten uit eigen land kunnen steunen als zij dat willen.
Tot slot is het onaanvaardbaar om van minst ontwikkelde landen te eisen dat zij voldoen aan de productienormen van de EU. Dit komt neer op een verkapte handelsbarrière.
Kirkhope (PPE-DE)
Over dit verslag is gestemd volgens de procedure van artikel 110a van het Reglement. Dit betekent dat het Parlement er niet over kon discussiëren en dat er geen amendementen konden worden ingediend. De Britse delegatie in de christen-democratische fractie heeft in het verleden altijd getracht op verslagen die zij niet kon steunen amendementen in te dienen. Het nieuwe artikel laat ons echter geen andere keus dan ons bij bepaalde verslagen van stemming te onthouden.
Naar de mening van de Britse conservatieven moeten wij, alvorens een besluit te nemen over de eventuele uitbreiding van de bevoegdheden en de financiële middelen van Europol, eerst vaststellen of die bevoegdheden op dit terrein of op andere terreinen wel aan Europol moeten worden overgedragen, of dat wij absolute prioriteit moeten geven aan de samenwerking tussen de lidstaten met gebruikmaking van de huidige nationale middelen.

Ribeiro e Castro (UEN)
 schriftelijk. (PT) Een korte opmerking om net als de rapporteur de oprechte hoop uit te spreken dat de visindustrie van Angola via de met de EG overeengekomen instrumenten kan bijdragen tot de ontwikkeling van de economie van dit land, dat sinds de onafhankelijkheid in 1975 in een burgeroorlog verwikkeld is geweest. Er bestaat nu immers een kader voor een duurzame vrede. Politiek gezien is dat het belangrijkste verschil tussen dit protocol (geldig van 3 augustus 2002 tot 2 augustus 2004) en de acht voorgaande. Al deze protocollen zijn, zoals bekend, gebaseerd op een van 1987 daterende overeenkomst. Het is een belangrijk instrument dat behalve Portugese ook Spaanse, Franse, Italiaanse, Griekse en Ierse reders ten goede zal komen. Helaas is het zo dat de Commissie de in de vorige overeenkomst gehanteerde toewijzingssleutel niet heeft gerespecteerd en Portugal 20 ton minder visrechten heeft toebedeeld. Ten slotte is de financiële bijdrage vrij drastisch omhoog gegaan. Dat heeft niet alleen te maken met het feit dat er meer vis gevangen mag worden. Het is de bedoeling dat we een partnerschap met Angola aangaan om te komen tot een verantwoord en duurzaam visserijbeleid aldaar. Voor dat doel moeten we wetenschappelijk onderzoek stimuleren en meewerken aan onderzoek en training. Ook aquacultuur en kustvisserij moeten gestimuleerd worden. We zullen de gevolgen van deze nieuwe ontwikkelingen nauwlettend moeten blijven volgen.

Bastos (PPE-DE)
Ik heb voor dit verslag gestemd. Het wijst erop dat we procedures voor de coördinatie van het economisch, sociaal en werkgelegenheidsbeleid moeten stroomlijnen, zonder daarbij het milieu te vergeten. De bedoeling is dat er op deze gebieden een beleid op de middellange of lange termijn geformuleerd wordt. We moeten ons daarbij concentreren op de tenuitvoerlegging van maatregelen, en niet zozeer op het opstellen van richtsnoeren.
Voor het onderzoek naar de tenuitvoerlegging van deze richtsnoeren, die in de vorm van een nieuw uitvoeringspakket gegoten zullen worden, zullen de lidstaten op systematische basis informatie moeten verschaffen, en wel binnen de daarvoor vastgelegde termijnen. Alle belanghebbende instituten en partners (zoals bijvoorbeeld de Raad, het Parlement en de sociale partners) moeten hierbij betrokken worden.
We wijzen op het grote belang de democratische legitimiteit van dit proces te versterken. Het Parlement moet dus nauw betrokken worden bij de gehele cyclus voor de coördinatie van het beleid waarin de medebeslissingsprocedure een rol moet spelen. We hopen dat de Conventie voorstellen doet om het nieuwe Verdrag in dit opzicht dienovereenkomstig aan te passen.
Tot slot wil ik erop wijzen dat de rol van de sociale partners versterkt moet worden, niet alleen door het opzetten van een tripartiete sociale top en een macro-economische sociale dialoog, maar ook door de kandidaat-landen te laten participeren in de strategie van Lissabon.

Bordes, Cauquil en Laguiller (GUE/NGL)
Dit verslag staat achter het idee van de Commissie om te komen tot een sterkere coördinatie tussen de lidstaten als het gaat om de toepassing van hun economisch en sociaal beleid.
Het enige 'economische beleid? van de Europese Unie en de lidstaten bestaat echter in het voortzetten van de bescherming van de belangen van ondernemingen en hun eigenaars. Het 'sociale beleid? is op z'n best - als dat woord op z'n plaats is - een voorwendsel om steun en subsidies aan deze ondernemingen te geven, en daarmee dus aan de grote industriële en financiële groepen. In het ongunstigste geval komt het sociaal beleid tot uiting in het nog steeds groeiende aantal mensen zonder werk: op dit moment zijn er in de Europese Unie bijna 20 miljoen werklozen, terwijl miljoenen genoegen moeten nemen met een uiterst onzekere baan. Er vallen voortdurend massaontslagen. En dan durft u over een 'werkgelegenheidsbeleid? te spreken! Hoe kunt u het hebben over 'rationalisering? van uw economisch en werkgelegenheidsbeleid, als elke dag opnieuw blijkt dat uw systeem irrationeel is en in sociaal opzicht fundamenteel onrechtvaardig?
We hebben tegen dit verslag gestemd, en daarmee geven we aan dat we uw kapitalistische systeem verwerpen.
(Stemverklaring ingekort overeenkomstig artikel 137, lid 1 van het Reglement)

Figueiredo (GUE/NGL)
De mededeling van de Commissie waarop dit verslag gebaseerd is, geeft gevolg aan de oproep van de Raad van Barcelona om de procedures voor de coördinatie van het beleid te stroomlijnen en de implementatie van de strategie van Lissabon te verbeteren. De Europese Commissie is steeds in gebreke gebleven de nodige aandacht te besteden aan sociale en de milieuaspecten van deze strategie. De rapporteur onderneemt een poging om de onaanvaardbare houding van de Commissie ietwat te verzachten.
Het is echter duidelijk dat de door hem aangebrachte verbeteringen niet ver genoeg gaan. De voorstellen die wij hebben gedaan om de doelstellingen, criteria en motivering van het Stabiliteitspact aan te passen zijn immers allemaal verworpen. Deze voorstellen waren gebaseerd op het beginsel dat de begrotingen van de lidstaten een weerspiegeling moeten vormen van de behoeften van een land en zijn bevolking - en dus niet van de financiële groepen die door de Europese Centrale Bank een hand boven het hoofd wordt gehouden. Die voorstellen zijn verworpen, en dat betekent dat er geen garantie bestaat dat de prioriteit zal uitgaan naar werkgelegenheid, economische en sociale cohesie en de bestrijding van sociale uitsluiting - een belangrijk onderwerp in de strijd tegen de neoliberale opvattingen die het beleid van de Europese Unie op elk vlak domineren.
Daarom hebben we tegen dit verslag gestemd, ondanks het feit dat het een aantal positieve punten bevat.

Meijer (GUE/NGL)
In 2000 heeft de Europese Top in Lissabon zich uitgesproken voor een hard liberaliseringsbeleid en grootscheepse privatisering van de publieke dienstverlening. Dit werd gerechtvaardigd door de illusie dat dit een nòg verdergaande economische groei zou oproepen, waarmee Europa de VS en Japan zou kunnen verslaan. De te verwachten nadelen voor arbeid en milieu worden volgens die opvatting vanzelf gecompenseerd door een toename van winst en werkgelegenheid.
Het voorstel waarover vandaag wordt gestemd is een verdienstelijke poging van de heer Karas om een verkeerde beleidskeuze op een vriendelijke manier aan te kleden. Dat lukt enigszins op het gebied van milieu, althans wat betreft de goede bedoelingen. Of een hardvochtig liberaal beleid werkelijk ruimte laat voor een goed milieu is overigens twijfelachtig, maar de poging om het milieubeleid meer aandacht te geven dan de Commissie voorstelt heeft mijn steun. Op het terrein van sociaal beleid bevat het voorstel vooral een poging om de vakbeweging door overleg nadrukkelijk medeverantwoordelijk te maken voor het neoliberale economisch beleid. De rapporteur wil op een wat slimmere manier het onverenigbare verenigen. Het zijn niet zozeer zijn sympathieke bedoelingen maar meer het achterliggende beleid dat daarmee wordt goedgekeurd. Dit brengt mij en mijn fractie ertoe om tegen te stemmen.

Patakis (GUE/NGL)
De voorgestelde wijziging en coördinatie van de globale richtsnoeren voor het economisch beleid en het werkgelegenheidsbeleid zou een stap in de goede richting kunnen zijn indien daarmee werd bijgedragen aan een radicale verandering van het economisch beleid, indien met andere woorden het zeer acuut sociaal probleem tot een prioriteit werd uitgeroepen en alle andere beleidsvormen daarop werden afgestemd.
Het tegendeel is echter het geval. De nadruk ligt nog steeds op het Stabiliteitspact en op het beleid van privatisering, fusie en kapitalistische herstructurering, op het beleid dus dat massaontslagen, vermindering van de levensstandaard en de lonen, inkrimping van de sociale dienstverlening en schending van de rechten van de werknemers tot gevolg heeft. Aangezien de sociale vraagstukken ondergeschikt worden gemaakt aan het liberalisatiebeleid en het ongebreideld winstbejag moet men terecht vrezen dat deze coördinatie enkel nog meer negatieve resultaten zal opleveren.
Het is tekenend dat twee van de vier pijlers waarop de EU zich beroept, de milieubescherming en de sociale samenhang, van deze coördinatie blijven uitgesloten maar wel de voltooiing van de interne markt daarin is opgenomen.
Volgens ons heeft een dergelijke 'coördinatie? enkel tot doel de werknemers om de tuin te leiden. Wij geven daarentegen steun aan een beleid dat is afgestemd op volledige en vaste werkgelegenheid, aan een beleid waarin de mens en zijn behoeften in het middelpunt staan, waarmee alle werknemers volledige en officieel erkende sociale rechten worden toegekend, waarmee de levensomstandigheden worden verbeterd en echte sociale ontwikkeling en welvaart wordt gegarandeerd.

Meijer (GUE/NGL)
Vliegen is in de loop der tijd steeds goedkoper geworden, en veelal ook goedkoop in verhouding tot de af te leggen afstand. Dat komt doordat de kosten van milieu en samenleving niet aan de passagiers in rekening worden gebracht. De brandstof is belastingvrij en de af te leggen routes vereisen buiten de luchthavens geen aanleg van infrastructuur. Het vliegverkeer dreigt het spoorverkeer over de middellange afstanden dood te concurreren, ondanks de investeringen in hoge snelheidslijnen voor afstanden tot 1000 km en ondanks de Commissiemededeling 'Luchtvervoer en het Milieu' uit 1999 en het Witboek vervoersbeleid 2010.
Luchtvaartmaatschappijen stunten met tarieven, niet-Europese maatschappijen vervoeren binnen de EU bijna gratis en prijsvechters verdringen oude nationale luchtvaartbedrijven. Ondanks de lage tarieven, waaruit de negatieve gevolgen voor luchtverontreiniging en lawaai niet gecompenseerd kunnen worden, komt een politieke meerderheid nog steeds op voor nòg lagere tarieven. Is het een politieke prioriteit om de reiskosten voor de hoogstbetaalden te verlagen? In het gesloten compromis tussen de parlementsmeerderheid en de Raad wordt bepaald dat de overheden een deel van de bewakingskosten tegen terrorisme gaan betalen. Dat geld kan beter worden gestoken in het openbaar vervoer voor de massa, dus stadsvervoer en streekvervoer waarop overal wordt bezuinigd. Ik wijs dit compromis daarom af.

Moraes (PSE)
Ik heb voor het verslag-Foster gestemd. Ik feliciteer de heer Foster met het feit dat hij een reeks voorstellen heeft gepresenteerd die zullen leiden tot de tijdige invoering van systemen van kwaliteitscontrole en een betere kwaliteit van de beveiliging in de burgerluchtvaart.
U hebt een grondig uitgewerkt verslag ingediend. Ik wil daar echter nog het volgende aan toevoegen. U hebt de nadruk gelegd op de beveiliging van de luchthavens. Die laat evenwel onverlet dat de EU-lidstaten voldoende maatregelen moeten treffen die voorzien in een bepaalde vorm van compensatie aan EU-burgers die op luchthavens zonder goede reden zijn gefouilleerd, vastgezet of lastiggevallen. De huidige wettelijke compensatiemogelijkheden in dat soort omstandigheden zijn zowel in havens als op luchthavens onvoldoende. Dit blijkt vaak in zaken die ik in mijn kiesdistrict tegenkom.
In het licht van de gebeurtenissen van 11 september levert het verslag-Foster een belangrijke bijdrage aan de veiligheid van alle burgers van de EU.

Lynne (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag vastgelegd hebben dat ik mij bij de stemming over het verslag-Thorning-Schmidt van stemming heb onthouden. Ik wil mijn stem graag toelichten, als iemand mij tenminste kan horen. Wij hebben voor de industrie als geheel zeker veel bereikt. Ook kan ik tot mijn genoegen zeggen dat de rapporteur in de loop van de behandeling van het verslag in het Parlement haar mening heeft bijgesteld, dat wil zeggen dat zij nu het effect van gehoorbescherming in aanmerking neemt en voor wekelijkse metingen is. Wij hebben in dit Parlement echter een amendement aangenomen dat voorzag in een ontheffing voor vijf jaar voor de amusements- en vrijetijdssector terwijl de Commissie aan een verslag werkt over de bijzondere aard van de amusements- en vrijetijdssector. Dit amendement is tijdens de bemiddeling echter verdwenen. Daarom heb ik mij van stemming onthouden. Wij hebben voor het bedrijfsleven wel het een en ander bereikt, maar voor de muziek- en amusementssector hebben wij op enkele andere punten verloren.

Bastos (PPE-DE)
Lawaai op het werk kan onder andere leiden tot vermoeidheid, communicatieproblemen en volledige doofheid.
Ik sta achter dit verslag, omdat het een reeks afgewogen normen voorstelt om werknemers tegen blootstelling aan lawaai te beschermen. Er worden te dien einde grenswaarden voorgesteld. Tenuitvoerlegging van deze richtlijn zal leiden tot een drastische verlaging van de bestaande geluidsniveaus, en dat zal een verbetering van de arbeidsomstandigheden teweeg brengen.
Werkgevers moeten het geluidsniveau waaraan werknemers worden blootgesteld meten en maatregelen nemen om dit niveau te verlagen. De problemen die zich thans nog op dit vlak voordoen kunnen zo voor een groot deel - of misschien zelfs geheel - worden weggenomen. Heel belangrijk is dat er op alle niveaus preventieve maatregelen worden genomen - bij het ontwerpen van werkplaatsen en fabrieken, via verbeteringen van de bestaande productie-eenheden en door het ter beschikking stellen van de juiste machines en apparatuur. Werknemers moeten zich bewust worden van dit probleem; ze moeten daarom getraind worden in het juiste gebruik van machines.

Ribeiro e Castro (UEN)
Ik steun dit verslag, dat via een bemiddelingsprocedure tot stand gekomen. Ik geloof dat het ertoe zal bijdragen dat werknemers tegen lawaai op het werk beschermd worden. Lawaai kan namelijk veel schade aanrichten: met het werk verband houdende gezondheidsproblemen zijn maar al te vaak op lawaai terug te voeren - een zorgwekkende toestand. Het is een heel goed idee om een gedragscode te ontwikkelen met praktische richtsnoeren om werkgevers en werknemers in de muzieksector te helpen de uit deze richtlijn voortvloeiende verplichtingen na te komen. Deze richtlijn voldoet volgens mij aan de eisen die we op dit gebied - verbetering van de arbeidsomstandigheden - mogen stellen. Ik ben het eens met de rapporteur als deze de wens uitspreekt dat er spoedig regels zullen worden uitgevaardigd met betrekking tot andere risicofactoren op het werk, zoals elektromagnetische velden en optische straling.

Stihler (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een opmerking maken naar aanleiding van het verslag van de heer Jové Peres. De Britse delegatie binnen de sociaal-democratische fractie heeft bij de stemming afgeweken van de voorgestelde lijn van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten. Wij hebben dat gedaan omdat wij het beleid van de regering van het Verenigd Koninkrijk op het punt van de visserij wilden volgen en om onze steun kenbaar te maken voor het volgende: het beheer van de visserij moet worden gebaseerd op het beginsel dat het ontbreken van wetenschappelijke bewijzen geen reden is voor uitstel van de instandhoudingssteun voor een belangrijke rol van de regionale beheersraden met beslissingsbevoegdheden. Ook de steun voor de uitbreiding van de zones met beperkte toegang tot 24 mijl, voor de regels rond de 12-mijlszones en voor de uitbreiding tot 50 mijl voor de afgelegen gebieden, voor doeltreffende maatregelen ter verkleining van de capaciteit van de visserijvloten en voor de voortzetting van de relatieve stabiliteit, mag geen vertraging oplopen.

Hudghton (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, de leden van de SNP in dit Parlement, Neil MacCormick en ik, hebben zich ten opzichte van het vraagstuk van de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid constructief opgesteld omdat ook wij vinden dat er aan een dergelijke hervorming zeer dringend behoefte is. Daarom hebben wij vandaag voor verschillende verbeteringen van de tekst van de heer Jové Peres gestemd. Uiteindelijk hebben wij echter toch tegen het volledige pakket gestemd. Wij vinden namelijk dat deze maatregelen op het punt van het versterken van de garanties voor, bijvoorbeeld, de relatieve stabiliteit, de voortzetting van de toegangsbeperkingen en kwesties rond de handhaving, niet ver genoeg gaan.
De visserijgemeenschappen in Schotland zullen eisen dat het nieuwe gemeenschappelijk visserijbeleid in de praktijk ook doet wat daarvan mag worden verwacht, namelijk dat het de werkelijke beheersvraagstukken oplost op een wijze die ook doeltreffend is op het punt van de instandhouding en de duurzaamheid.

MacCormick (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag onderschrijven wat mijn vriend en collega, de heer Hudghton, heeft gezegd en ook met veel van de opmerkingen van Catherine Stihler ben ik het helemaal eens. Veel discussies die wij over dit onderwerp voeren, gaan nog steeds gebukt onder allerlei misverstanden over de juridische achtergrond, in het bijzonder over de nog steeds voortdurende effecten van het Spaanse en Portugese toetredingsverdrag van 1985. Dit verdrag dient te worden getoetst op een juridische manier en niet alleen via het politieke debat in het Parlement. Ik wil dat wij maatregelen nemen om een dergelijke toetsing te bevorderen.
Zoals ik gisteren al heb gezegd, is dit een van die terreinen waar het bijzonder nuttig zou zijn als de regio's met wetgevende bevoegdheid het recht hadden vragen voor te leggen aan het Hof van Justitie. Uiteindelijk moet het voor een parlement als het Schotse parlement, dat in dergelijke zaken een wetgevende bevoegdheid heeft, toch mogelijk zijn om de vraag van de rechtsgrondslag te toetsen, en ik kan daaraan toevoegen dat datzelfde geldt voor het parlement van Galicië. Dit onderwerp gaat niet slechts één land aan. Het heeft te maken met de gedachte dat dit niet alleen politieke, maar ook juridische vraagstukken zijn. Wij moeten goede manieren bedenken om ervoor te zorgen dat de wettelijke beoordeling uiteindelijk door de rechter geschiedt.

Butel (EDI)
Volgen de Commissie wordt de vervanging van de kaderverordeningen van 1976 en 1992 gerechtvaardigd door 'een algehele bedreiging van de visbestanden?. Volgens wetenschappers en vakmensen zijn het slechts bepaalde soorten die bescherming behoeven. Dat betekent dat de hervorming in de richting moet gaan van een beheer dat rekening houdt met de verschillende soorten vis en visgronden. Dan zou de hervorming aansluiten bij de werkelijke toestand.
Ik herhaal hier het verzoek van de 'Vrienden van de Visvangst? om een strikte controle uit te oefenen op de visvangst voor de fabricage van vismeel. Hoe kan de Commissie ooit hopen een duurzaam visserijbeleid te voeren, als ze dit type visvangst - dat niet in het voorstel is opgenomen - de hand boven het hoofd houdt, terwijl bekend is dat het enorme schade toebrengt aan ecosystemen?
En dan is er de kwestie van het intrekken van de steun voor het bouwen van nieuwe schepen en het herbestemmen van de fondsen die aanvankelijk bestemd waren voor het zoeken van vervangende activiteiten. Het is absoluut noodzakelijk dat de structurele steun voor de modernisering van de vloot, inzonderheid de voor kustvisserij bestemde schepen, wordt voortgezet en zelfs uitgebreid - deze steun bedraagt slechts 0,84 procent van de communautaire begroting.
Om af te sluiten wil ik graag kwijt dat de wijze waarop Europa een gemeenschappelijk beleid voert me opnieuw verbaast.
(Stemverklaring ingekort overeenkomstig artikel 137, lid 1 van het Reglement)

Darras (PSE)
Moet de visserij dan maar verdwijnen? Als men voorstander is van de unilaterale aanpak die de Commissie met het oog op duurzame ontwikkeling meent te moeten volgen, dan is dat de beste oplossing voor het herstel van de visstand.
Het uitgangspunt van de Commissie is volledig juist: er is niet genoeg vis.
Dat wil nog niet zeggen dat ik het eens ben met de oplossing van de Commissie, en dat komt omdat die oplossing de menselijke factor niet laat meetellen - dat wil zeggen: geen rekening houdt met al die mensen die van de visvangst en de visserij leven. Een op duurzame ontwikkeling gebaseerde aanpak moet namelijk niet alleen gericht zijn op het behoud van de vispopulaties, maar ook op de mogelijkheden deze activiteit - de visvangst - voort te zetten.
De oplossing van de Commissie is wel erg drastisch. Ze beoogt een 'snel herstel? van de populaties. Ze moet in plaats daarvan zoeken naar een oplossing die een snel herstel garandeert, en tegelijkertijd zo min mogelijk sociaal-economische schade toebrengt aan de vissers en hun familie.
Het schrappen van de openbare steun voor de modernisering van de vloot en de constructie van nieuwe schepen is onaanvaardbaar.
De amendementen verbeteren het voorstel van de Commissie: de sociaal-economische aspecten van de visserij wordt zo althans enig recht gedaan. Ik zal daarom voor de geamendeerde tekst stemmen.

Marques (PPE-DE)
Het Europees Parlement erkent opnieuw dat voor de ultraperifere gebieden specifieke omstandigheden gelden. De problemen waarmee deze regio's te kampen hebben rechtvaardigen een bijzondere behandeling door de Europese Unie. Als we het hebben over visserij is het specifieke karakter van deze regio's natuurlijk evident, en daarom heeft het Parlement in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid besloten de exclusieve visserijzone voor schepen uit deze regio's uit te breiden van 12 naar 50 mijl. Die maatregel wordt gerechtvaardigd door de volgende twee overwegingen:
Om te beginnen is het zo dat de vissers uit deze regio's steeds minder mogelijkheden hebben. Het is daarom van vitaal belang dat de visserijzone wordt uitgebreid tot 50 mijl.
Ten tweede is dit een manier om ervoor te zorgen dat de vispopulaties in de wateren rond deze regio's op een duurzame wijze geëxploiteerd worden en aldus behouden blijven.
Daar komt bij dat de capaciteit van de regionale vloot beperkt is, en dat de methoden die deze vissers gebruiken milieuvriendelijk zijn. Zo wordt dus voldaan aan de eis dat de visstand behouden blijft.
Ik ben daarom heel tevreden met het feit dat het Parlement deze belangrijke maatregel voor de ultraperifere regio's heeft goedgekeurd. Ik juich het ook toe dat de Fractie van de Europese Volkspartij voor gestemd heeft, aangezien haar stem doorslaggevend is gebleken.

Meijer (GUE/NGL)
De afnemende hoeveelheid vis in zee als gevolg van milieuverontreiniging en overbevissing is alarmerend. Vangstbeperkingen en zelfs vangstverboden worden onvermijdelijk. Daardoor ontstaat dan wel een groot probleem voor gebieden waar een groot deel van de bevolking voor werk en inkomen afhankelijk is van de visserij, en waar de consumptie van vis naar verhouding hoog is. Dat geldt vooral voor Spanje en Portugal. Daar ergert men zich bovendien aan de Deense vangst voor de vismeelindustrie en aan de veel grotere Nederlandse schepen, ook al zijn die slechts op een beperkt aantal vangstdagen actief. Veel vissers willen ondanks de gevaren op zee hun beroep het liefst blijven uitoefenen, en zelfs voor diegenen die anders willen wordt er geen vervangende werkgelegenheid georganiseerd. Vaak leidt hun belang tot ontkenning van het probleem, of tot het vragen van voortgezet wetenschappelijk onderzoek. Dat onderzoek is dan vooral bedoeld om voorlopig niets te doen en het vinden van een oplossing te vertragen. Mijn fractiegenoot Salvador Jové Peres heeft geprobeerd om met die strijdige belangen rekening te houden en ze te overbruggen. Dat is hem goeddeels gelukt. Op één onderdeel heb ik tegen zijn aanpak bezwaar. Hij probeert de beslissing over vangstbeperkingen te verleggen van de Commissie naar de Raad. Dat is gunstig voor een dwarsliggende lidstaat, maar bemoeilijkt noodzakelijke radicale ingrepen.

Queiró (UEN).
De Commissie heeft een gemeenschappelijk visserijbeleid voor ogen dat vooral gericht is op de belangen van de lidstaten op de middellange termijn, en niet zozeer op de belangen van de vissers. Het is tijd voor een visserijbeleid dat het overleven van de regio's die van de visvangst bestaan garandeert. De lidstaten moeten dus ophouden dit onderwerp te zien als een excuus om elkaar naar het leven te staan. Vissers hebben immers gemeenschappelijke belangen - zonder vis kunnen ze hun activiteiten niet voortzetten.
Bij het definiëren van de doelstellingen voor de herstelplannen en het nemen van de daaruit voortvloeiende besluiten mogen we de consequenties van ons optreden niet onderschatten. Die plannen moeten dus evenwichtig opgesteld worden, met aan de ene kant maatregelen tot behoud en herstel van de visstand, en aan de andere kant maatregelen om de schok voor de visindustrie op te vangen.
Ik heb voor dit verslag gestemd, omdat een aantal van de voorgestelde amendementen is aangenomen, waaronder ook een reeks amendementen die door mijn eigen fractie, Unie voor een Europa van Nationale Staten, zijn ingediend. Van belang is vooral het behoud van een exclusieve 12-mijlszone. Voor Portugal is dat essentieel.

Ribeiro e Castro (UEN)
Ik heb me bij de slotstemming van stemming onthouden, aangezien een aantal belangrijke voorstellen van de vakcommissie het niet gehaald hebben en de door de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten ingediende amendementen zijn verworpen, ofschoon deze het standpunt van het Europees Parlement aanzienlijk verbeterd zouden hebben. Desalniettemin ben ik van mening dat de wijze waarop hier is omgegaan met het voorzorgsbeginsel en het principe van relatieve stabiliteit - een fundamentele economische garantie, vooral voor regio's die voor een belangrijk deel afhankelijk zijn van de visvangst - op zich steeds correct is geweest. Het is echter wel van belang dat we bij het vaststellen van de visrechten van de lidstaten rekening houden met de bijdrage die elke lidstaat afzonderlijk reeds geleverd heeft aan het behoud van de visstand. Bovendien is de situatie voor een aantal soorten zodanig dat het niet volstaat de regels voor toegang tot de zone tussen 6 en 12 zeemijl aan te houden. Het is hoog tijd dat we de exclusieve zone uitbreiden tot 24 mijl - als we tenminste willen dat het visserijbeleid serieus wordt genomen.
Ik wil er nogmaals op aandringen dat de meerjarige beheersplannen niet alleen toegesneden moeten zijn op de fluctuaties in de visstand, maar ook rekening moeten houden met de sociale gevolgen. We hebben immers beloofd dat dit beleid zou worden afgestemd op het gemeenschapsbeleid op andere terreinen. Ik sta achter het voorstel van de regionale adviesraden om de belanghebbenden in deze zaken te betrekken. Ik geloof wel dat de besluitvormingsprocedure mag blijven zoals ze is. Tot slot wil ik graag aangeven dat ik het voorstel om de exclusieve zones rond de ultraperifere regio's tot 50 zeemijl uit te breiden van groot belang vindt - het is een praktische uitwerking van artikel 299 van het Verdrag.

Stihler (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, met betrekking tot het verslag-Varela over structurele acties wil ik opmerken dat wij tegen dit verslag hebben gestemd omdat dit verslag erop gericht is de huidige subsidiestructuur van het GVB in stand te houden. Dit subsidiesysteem heeft geleid tot een zeer tegenstrijdige situatie, waarin enerzijds subsidies worden verstrekt voor de sloop van vaartuigen om de vangstcapaciteit te verminderen en anderzijds subsidies worden gegeven voor de bouw van nieuwe schepen en de modernisering van andere. Dit subsidiesysteem heeft in belangrijke mate bijgedragen aan het ontstaan van de overcapaciteit van de visserijvloot van de EU. Het heeft vooral de grote scheepseigenaren geholpen, ten koste van de kleinere bedrijven en de locale visserijgemeenschappen. Daarnaast is door dit subsidiesysteem de export van onze overcapaciteit naar andere delen van de wereld gefinancierd. Dit is onaanvaardbaar en daarom hebben wij tegen het verslag-Varela over structurele acties gestemd.

Bordes, Cauquil en Laguiller (GUE/NGL)
Net als in zovele verslagen van de afgelopen maanden worden in dit verslag belangrijke vragen gesteld met betrekking tot de 'duurzame ontwikkeling? van de visserij, het teruglopen van de vispopulaties, het verbod op het vangen van deze of gene soort in de communautaire wateren, de vangstquota, de minimummaten van de vis die vissers moeten respecteren teneinde jonge exemplaren te beschermen, de visstand, enzovoort. Intussen stelt niemand zich de volgende vraag: hoeveel vissen die u beoogt te redden zullen er als gevolg van de ramp met de olietanker Prestige omkomen? Hoeveel vissen komen er elke dag weer om als gevolg van illegale lozingen door onzeewaardige, drijvende roestbakken die door de grote oliemaatschappijen in de vaart worden gehouden?
De autoriteiten kondigen weliswaar aan dat er belangrijke beslissingen zullen worden genomen (zoals het verbod op enkelwandige schepen), maar de oliemaatschappijen krijgen wel tien jaar de tijd om zich aan de nieuwe normen aan te passen! Gedurende die tien jaar zullen zij langs de Spaanse en Franse kusten en elders onder ontelbare soorten zeeorganismen dood en verderf blijven zaaien.
Als u eropuit bent die organismen te redden, en daarmee ook de bestaansmiddelen van de kleine vissers die u voortdurend dwarsboomt (als u ze al niet regelrecht de afgrond induwt, bijvoorbeeld door een deel van de Europese vloot uit de vaart te nemen) - waarom begint u dan niet gewoon met het ten uitvoer leggen van uw eigen rechtsnormen, zoals die welke na de ramp met de Erika zijn uitgevaardigd?
(Stemverklaring ingekort overeenkomstig artikel 137, lid 1 van het Reglement)

Darras (PSE)
Het Commissievoorstel is - onder andere - bedoeld om Verordening 2792/1999/EG te wijzigen, door de in de huidige Verordening voorziene steun (zoals die welke bestemd was voor de vernieuwing of modernisering van de vloot) te schrappen.
Het is natuurlijk zonneklaar dat er een zo gunstig mogelijk evenwicht moet worden gevonden tussen de omvang van de vloot en de beschikbare vis, maar dat betekent nog niet dat we dit tegen elke prijs mogen doen, en zeker niet ten koste van al die mannen en vrouwen die van de visvangst leven en de visserij overeind houden. Anders gezegd: een visserijbeleid dat die naam verdient mag niet beperkt blijven tot maatregelen ter bescherming van de visstand. Visserij is immers een economische activiteit met belangrijke sociaal-economische componenten - dat mogen we niet vergeten.
Het schrappen van de steun voor het vernieuwen en moderniseren van de vloot is onaanvaardbaar, aangezien die steun op zich niet de oorzaak is van overcapaciteit, overbevissing of verstoringen in de mededinging tussen de lidstaten. Ik geloof dat TAC's en quota's de enige werkelijk doeltreffende instrumenten vormen voor het beheer van de visstand, en dan alleen als we er goed toezicht op houden.
De amendementen gaan in die richting. Ik zal dus voor de geamendeerde tekst stemmen.

Patakis (GUE/NGL)
Uit het feit dat de EU steeds meer hinderpalen opwerpt voor de beoefening van de visserij blijkt zonneklaar dat zij maar één ding wil: een restrictief visserijbeleid.
Met het tot nu toe gevoerde beleid is het aantal visserijschepen verminderd, met name die voor de kustvisserij, met alle catastrofale gevolgen van dien voor de kleinschalige familiebedrijven en voor het beroep zelf, dat massaal vaarwel wordt gezegd. Onder het voorwendsel dat de visbestanden moeten worden behouden, wil men een einde maken aan de steun voor de vernieuwing van de vissersvloot en de financiering van deze vernieuwing beperken. Dat zal de versnelde ondergang betekenen van talloze kleine bedrijven in landen als Griekenland waar de visserij van oudsher een zeer belangrijke economische en sociale sector is.
Het doel is en blijft de visserij in de handen te leggen van grote ondernemingen. Daardoor zal het sociaal karakter van de visserij verloren gaan en de visserij een exclusief recht worden van een klein aantal, voor visserijbedrijven werkende vissers die totaal geen band meer zullen hebben met hun plaats van herkomst. Eveneens is het doel de sector van de viskwekerij te ontwikkelen en de productie van alle gekweekte vissoorten te verhogen.
Men moet de algemene oriëntatie en de richting van dit beleid veranderen - hetgeen evenwel indruist tegen de kapitalistische aard van de EU - en een algemeen beleid voeren waarmee de belangstelling van de EU voor de kleine boer en visser en niet voor het grootkapitaal tot uiting komt.

Piscarreta (PPE-DE)
De Commissie wil de wetgeving voor structurele steun aan de visserij wijzigen om zo de openbare steun voor het bouwen van nieuwe schepen te schrappen. Dat is waar het de Commissie om te doen is. Het is echter van groot belang dat de openbare steun voor de vernieuwing van de vloot voortgezet wordt. De rapporteur krijgt daarom mijn onvoorwaardelijke steun.
Het probleem van de teruglopende visstand kan volgens mij niet worden opgelost eenvoudigweg door schepen uit de vaart te nemen. Het gaat niet aan dat fondsen die opzij zijn gezet voor het moderniseren van de vloot nu worden aangewend voor het slopen van schepen - dat zou in strijd zijn met de reeds overeengekomen begrotingsmaatregelen (die tot 2006 gelden). Het terugbrengen van de omvang van de vloot en het voortzetten van openbare steun zijn twee volledig verenigbare zaken.
Wat we echter niet moeten doen is de kop in het zand steken. Er moeten normen worden opgesteld om te voorkomen dat openbare steun gebruikt wordt voor het uitbreiden van de vlootcapaciteit. Ik stel daarom voor één enkel scheepsregister in te stellen, met een classificatie op basis van capaciteit, motorvermogen en de sector waarin het onderhavige schip wordt ingezet. Op die wijze kunnen we de groei van de vloot in de hand houden.
Ik ben voorstander van strengere sancties, bijvoorbeeld het schrappen van openbare steun voor modernisering van de vloot, tegen die lidstaten die zich niet houden aan hun in het meerjarig beheersprogramma vastgelegde beloften om de vlootcapaciteit terug te brengen.

Ribeiro e Castro (UEN)
Zoals de rapporteur zelf aangeeft is het visserijbeleid er onder andere op gericht de omvang van de vloot in de hand te houden en te garanderen dat deze vloot is afgestemd op de beschikbare vis. Er moet dus een evenwicht bereikt worden tussen vloot en vis. Overcapaciteit en overbevissing moeten vermeden worden. Dat evenwicht moet echter wel gebaseerd worden op een billijke inventaris van de elementen die hier meespelen.
De lidstaten zijn keer op keer in gebreke gebleven hun beloften tot het terugbrengen van de vangsten na te komen. De Commissie heeft daarop besloten een beleid te formuleren dat de overtreders niet bestraft, en dat beleid is door de visserijcommissie steeds afgewezen. Het is dan ook volledig onaanvaardbaar dat de Commissie nu probeert de steun voor het vernieuwen en herstructureren van de vloten af te bouwen. Dat zal ernstige gevolgen hebben en bovendien de lidstaten die hun beloften het trouwst zijn nagekomen voor die trouw bestraffen. Deze maatregel zal allerlei niet goed te voorspellen consequenties hebben voor een hele sociale groep en een onmisbare manier van leven, vooral in regio's met een sterke traditie op het gebied van zeevaart en visserij. Ik ben het daarom in het algemeen eens met de standpunten van de rapporteur, die geheel verenigbaar zijn met de standpunten die ik als Portugees en Europeaan huldig: de steun voor vernieuwing en modernisering van de vloot moet worden voortgezet; er moeten algemene referentieniveaus worden vastgesteld voor de vlootcapaciteit, en die moet corresponderen met de som van de doelstellingen zoals die in het meerjarig oriëntatieprogramma (MOP voor 31 december 2002) voor alle deelsectoren zijn vastgelegd; er moet een systeem komen voor het beheer van schepen die in de vaart gebracht dan wel uit de vaart genomen worden om te verhinderen dat deze referentieniveaus worden overschreden; lidstaten die de MOP-doelstellingen overschrijden moeten beboet worden; de premies voor het permanent opgeven van visserij-activiteiten (anders dan het uit de vaart nemen van schepen) moeten behouden blijven; de steun voor gezamenlijke ondernemingen moet worden voortgezet, en dat geldt ook voor de steun voor het tijdelijk staken van de vangsten.

Stihler (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, met betrekking tot het verslag-Varela over de sloop van visserijschepen wil ik opmerken dat wij tegen dit verslag hebben gestemd omdat het aantal boten in Europa in overeenstemming moet zijn met de hoeveelheid beschikbare vis. Momenteel is er sprake van een grote overcapaciteit van de Europese vissersvloot. Naar onze mening steunt het verslag de overheveling van structuurfondsen in 2004 naar 2006 teneinde bij te dragen aan een verkleining van de vloot op vrijwillige basis. In het verslag wordt de indruk gewekt dat voor eventuele communautaire noodmaatregelen tot 2006 extra financiering nodig is. Dit is onlogisch omdat enerzijds extra geld beschikbaar wordt gesteld voor de sloop van vaartuigen en anderzijds subsidies worden verstrekt voor de verbetering van de doelmatigheid van de bestaande vaartuigen of zelfs de bouw van nieuwe.
Dit is in strijd met het voorzorgsbeginsel. De wetenschappelijke bewijzen mogen dan niet helemaal sluitend zijn, de meeste wijzen er toch wel op dat veel visbestanden het gevaar lopen uit te sterven en worden overbevist door een te grote EU-vloot.

Crowley (UEN)
Ik schaar mij achter de zeer kritische analyse van de voorstellen van de Commissie door de heer Varela. Deze voorstellen deugen niet. Hiermee zullen wij onze doelstelling van duurzame ontwikkeling niet realiseren. De meerderheid van de lidstaten is het met dit standpunt eens.
Er wordt niet verwezen naar zelfs maar minimale onderzoeken, analyses of rapporten over de economische en sociale gevolgen van de door de Commissie voorgestelde drastische wijzigingen van het structuurbeleid voor de visserij.
Verder maakt de Commissie een berekening van de benodigde begrotingsmiddelen ter financiering van deze voorstellen die elke logica ontbeert. De berekening van de Commissie is gebaseerd op louter veronderstellingen, zonder degelijke grondslag. Dit erkent ook de Commissie zelf wanneer zij erop wijst dat het slechts om waarschijnlijke werkhypotheses gaat. Dit is een absoluut onaanvaardbare manier om met dit uiterst belangrijke vraagstuk om te gaan.
Om al deze redenen, en vooral ook omdat deze voorstellen zouden leiden tot een verkleining van de Ierse witvisvloot met 40% en het verlies van ongeveer 2000 banen, zal ik voor het verslag-Varela stemmen.

Darras (PSE)
Het lijkt me niet geheel onredelijk maatregelen te treffen om schepen uit de vaart te nemen teneinde daarmee de omvang van de vloot aan te passen aan de beschikbare visbestanden, maar dat betekent nog niet dat ik bereid ben een maatregel als de vandaag voorgestelde te steunen. Over financiering ervan wordt immers niet gerept.
Bij de invoering van deze noodmaatregel voor de sloop van schepen is geen rekening gehouden met de FIOV-kredieten. Ik zie niet in waarom lidstaten gedwongen zouden moeten worden kredieten die reeds voor andere doeleinden opzij zijn gezet een andere bestemming te geven. Het kan immers zo zijn dat de in de nationale programma's opgenomen doelstellingen voor de bestemming van deze FIOV-kredieten - zoals, bijvoorbeeld, de vernieuwing en modernisering van de vloot - niet op sloop gericht zijn.
Een programma voor het uit de vaart nemen van overtollige schepen (een en ander op communautair niveau) had een efficiënt middel kunnen zijn voor het vaststellen van een - eventuele - overcapaciteit van bepaalde lidstaten. De Commissie moet immers iets doen aan de overbevissing in de Europese Unie, en zo'n programma had daartoe kunnen bijdragen.
Om kort te gaan: de Commissie moet gaan nadenken over een oplossing die het accent legt op TAC's in plaats van op onomkeerbare sloopmaatregelen, die veel ernstiger sociaal-economische gevolgen zullen hebben voor de betrokkenen.
Dit verslag volgt de hier geschetste gedachtegang - ik stem daarom voor.

Queiró (UEN)
Het verslag-Varela staat heel kritisch tegenover het Commissievoorstel. De Commissie doet een voorstel voor een verordening die zou moeten leiden tot een noodmaatregel bedoeld om schepen uit de vaart te nemen. De gegevens over de visserijvloot die dat voorstel onderbouwen zijn echter allemaal ruwe gegevens: ze geven de werkelijkheid niet goed weer en volgens de meeste lidstaten zijn ze ronduit onjuist.
Bovendien is de Commissie in gebreke gebleven een onderzoek, analyse of verslag te overleggen, waarin wordt aangegeven wat de sociale en economische gevolgen zullen zijn van de drastische hervorming waaraan de Commissie het structureel visserijbeleid wil onderwerpen.
Daar komt bij dat de Commissie de begrotingsbehoeften voor de financiering van deze voorstellen op een volstrekt onlogische wijze berekent. Die berekening berust immers op veronderstellingen zonder enige basis in de werkelijkheid. De Commissie erkent dat zelf, als ze erop wijst dat het hier uitsluitend om werkhypothesen gaat.
De lidstaten hebben de fondsen in kwestie reeds gereserveerd voor andere doeleinden, en het is dus niet erg waarschijnlijk dat ze een herbestemming zullen aanvaarden. Een onrealistisch programma als het onderhavige moet dus wel leiden tot ernstige financieringsmoeilijkheden.
Dit verslag is heel duidelijk over deze zaken. Ik zal er dus zeker voor stemmen.

Ribeiro e Castro (UEN)
Ik ben heel tevreden met het door de rapporteur verrichte werk. De wijze waarop ik gestemd heb weerspiegelt mijn onvoorwaardelijke solidariteit met het standpunt dat Portugal in dezen inneemt. Het is volstrekt onbegrijpelijk dat men maatregelen voorstelt die nu juist de lidstaten die hun vlootcapaciteit reeds sterk hebben teruggebracht het meest benadelen. Dat geldt zeker voor Portugal - dit land heeft de vastgelegde doelstellingen ruim overschreden. De nieuwe maatregelen zouden juist gericht moeten zijn op het aanpakken van de vloten van die landen die de MOP-doelstellingen niet hebben behaald. Die landen zouden vlootcapaciteit moeten inleveren. Het is absoluut noodzakelijk dat de Europese Commissie nu eindelijk eens begrijpt dat het door haar voorgestelde systeem uiteindelijk alleen maar contraproductief zal blijken te zijn. De Commissie stelt namelijk voor het uit de vaart nemen van schepen te stimuleren door de daarvoor uitgekeerde premie te verhogen, maar ze wijst voor dat doel uitsluitend schepen aan van lidstaten die hun MOP-doelstellingen reeds hebben behaald. Ik moet er bovendien op wijzen dat het hoogst onbillijk is om Portugal - om een voorbeeld te noemen - een beleid op te dringen dat ervan uitgaat dat deze maatregelen gefinancierd moeten worden met de fondsen die al gereserveerd zijn voor de vernieuwing van de vloot. De programma's voor de vernieuwing en modernisering van de vloot - inzonderheid de Portugese - moeten juist voortgezet worden. Communautaire structurele steun mag dus niet beperkt blijven tot steun voor het uit de vaart nemen van schepen.

Meijer (GUE/NGL)
Aan het rijke Europa grenst Afrika, het armste werelddeel. Dit werelddeel met veel dodelijke ziektes, weinig industrie, woestijnvorming en strijd om delfstoffen verkoopt zijn landbouwproducten en mijnbouwproducten aan de rijke wereld. Vroeger, tijdens een koloniale overheersing, gebeurde dat onder dwang. Nu lijkt het vrijwillig te worden overeengekomen, maar ze krijgen nauwelijks de kans om het anders te doen. In politiek opzicht is het kolonialisme beëindigd, maar in economisch opzicht bestaat het voort. Dat geldt ook voor de visserij, en zelfs in toenemende mate. De Europese Unie huurt visgronden in de territoriale wateren en de economische kustzones van Afrikaanse landen ten behoeve van de eigen vissersvloten, vooral die uit Spanje en Portugal. Dat is voor arme landen een bron van snelle inkomsten, maar geen oplossing voor de toekomst. Als de zeeën daar straks net zo worden leeggevist als nu de Noordzee blijven die landen achter met een onoplosbaar probleem. Ze hebben het zeevoedsel eigenlijk al hard nodig voor de eigen ondervoede bevolking, en hun eventuele overschot zouden ze kunnen exporteren. In plaats daarvan beperken ze zich tot een primitieve kustvisserij en verkopen ze hun visrechten aan anderen. Aan die toestand moet snel een eind komen. Daarom heb ik steeds minder zin om in te stemmen met het verlengen van zulke overeenkomsten, zoals vandaag die voor Senegal en Angola.

Cushnahan (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil met betrekking tot deze resolutie zeggen dat ik verbijsterd ben over de opportunistische hypocrisie van sommige fracties en bepaalde personen in dit Parlement. Ik ben het volkomen eens met de kritische opmerkingen van mijn collega, de heer Poettering, die het had over collega's in dit Parlement die moreel hoog van de toren blazen.
Alle leden van het Europees Parlement willen een rechtvaardig statuut, want deze kwestie hangt als een molensteen om onze nek. Als sommige leden opportunistische politiek bedrijven, wordt dat zowel in mijn eigen land als elders door de pers direct aangegrepen om het Parlement de wind van voren te geven. Maar journalistieke aandacht aan het echte werk van dit Parlement, het serieuze werk dat het Parlement verricht, of het nu gaat om het buitenlands beleid of om de bevordering van de mensenrechten en de democratie of om andere zaken, dat blijft achterwege. De pers richt zich voornamelijk op dit soort zaken.
De andere reden waarom ik echter zo boos ben over deze opportunistische hypocrisie is de volgende: de leden die over het huidige systeem klagen zijn helemaal niet verplicht om reiskostenvergoedingen aan te nemen. Zij kunnen zo naar de ledenkas gaan en daar hun reiskosten vergoed krijgen. Als zij menen dat dit een verkeerd systeem is, moeten zij gewoon doen wat zij nu voorstellen. In hun voordeel moet worden gezegd dat sommige leden, in het bijzonder de Nederlandse leden, alleen vergoedingen aannemen voor de door hen gekochte kaartjes. Leden die menen dat het systeem fout is, moeten gewoon doen wat zij anderen willen voorschrijven en alleen hun reisbiljet declareren en niet ook nog eens een vergoeding vragen voor andere onkosten, want dat is hypocriet.

Whitehead (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek namens een coalitie van opportunisten en hypocrieten. Namens de delegatie van de Labourpartij in het Europees Parlement wil ik zeggen dat wij graag zouden zien dat een statuut van de leden vóór de Europese parlementsverkiezingen van 2004 ingevoerd zou worden. Daarom heeft de Britse Labourdelegatie voor de resolutie van de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, de Fractie De Groenen en de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links gestemd. Deze resolutie sluit het beste aan bij de wens van de gehele delegatie met betrekking tot de transparantie en het vergoedingensysteem van de salarissen en onkosten van de leden van dit Parlement. Dit geldt ook voor de aparte moties die deze fracties hebben ingediend, waar wij ook voor hebben gestemd.
De resolutie van de Fractie van de Europese Volkspartij en de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten steunt de bestaande tekst van de Commissie juridische zaken. Deze tekst is gebaseerd op omstreden formele wetgeving, die onaanvaardbaar is voor de Raad en die het daarom vrijwel zeker niet zal halen. In deze tekst wordt niet duidelijk de eis gesteld van een volledige en transparante hervorming van het vergoedingensysteem voor alle onkosten van de leden. Dit standpunt kunnen wij niet aanvaarden, waarmee wij niets onvriendelijks willen zeggen tegen onze collega's in de sociaal-democratische fractie.
Voorts wordt in de voornoemde resolutie een oproep gedaan aan de Commissie om haar standpunt over de tekst van de Commissie juridische zaken bekend te maken voordat die in de plenaire vergadering is besproken. Dit zal volgens de Britse Labourdelegatie alleen maar tot nog meer vertraging leiden. Dit is in de eerste plaats ons probleem en onze verantwoordelijkheid.

Bonde, Farage, Sandbæk en Titford (EDD)
Bij de stemming over het statuut hebben wij ons uitgesproken vóór transparantie en vergelijkbaarheid en tegen verborgen inkomsten alsmede vóór de afschaffing van de regeling voor reiskostenvergoedingen en de vervanging hiervan door een regeling die bestaat uit een vergoeding van de feitelijke kosten. Wij hebben hiervoor gekozen, alhoewel we principieel tegen uniforme honorering zijn, omdat we denken dat de leden van het Parlement op dezelfde wijze gehonoreerd moeten worden als hun collega's in de lidstaten.

Bordes, Cauquil en Laguiller (GUE/NGL).
We hebben gestemd voor al die amendementen die erop gericht zijn een grotere transparantie te realiseren aangaande salarissen, pensioenen en de vergoedingen voor de werkelijke onkosten, en verder als het gaat om de gelijke behandeling van afgevaardigden.
We hebben evenwel niet voor het geheel gestemd, omdat volgens ons twee beginselen moeten gelden, en die beginselen vinden we in geen enkele resolutie terug.
1 - dat het salaris van een afgevaardigde niet hoger mag liggen dan dat van een geschoold arbeider;
2 - dat de gekozen afgevaardigden op elk moment door de kiezers moeten kunnen worden teruggeroepen. Wij zijn verbaasd dat al degenen die zich beklagen over de kloof tussen de burger en de volksvertegenwoordigers weigeren dit idee opnieuw te overwegen. Het zal door de bevolking beslist heel positief worden onthaald.

Doyle (PPE-DE)
Het is de verantwoordelijkheid van het Parlement om een statuut voor zijn leden op te stellen waarin zaken als de salarissen, pensioenen, sociale en ziektekostenverzekering, belastingen en immuniteiten worden geregeld. De Commissie wordt geraadpleegd en de Raad moet met het statuut akkoord gaan. Het door rapporteur Rothley opgestelde ontwerpstatuut van het Parlement is middels resoluties van het Europees Parlement goedgekeurd. Voorzitter Cox heeft in juni van de Conferentie van voorzitters de opdracht gekregen om verkennende gesprekken te voeren met de regeringen van de lidstaten en daarover in het kader van het advies over het verslag-Rothley terug te rapporteren aan de Conferentie van voorzitters.
Ik heb gestemd voor een rechtvaardig statuut voor alle leden. Dit statuut moet samengaan met een rechtvaardige, eerlijke en open onkostenregeling. De Raad moet de problemen die hij eventueel met het advies van de heer Rothley heeft, kenbaar maken. Met de uitbreiding in zicht wordt de noodzaak om dit vraagstuk definitief op te lossen nu wel heel dringend. De salarissen en voorwaarden voor de leden van het volgende Parlement moeten vastliggen voordat zij aantreden.

Figueiredo (GUE/NGL)
Wij hebben tegen deze resolutie gestemd om aan te geven dat wij het volledig oneens zijn met het idee om een maandelijkse 'parlementaire toelage? in te stellen, die voor alle leden even hoog zou uitvallen, ongeacht de lidstaat die ze vertegenwoordigen. Wij geloven namelijk dat het salaris van de europarlementariërs gebaseerd moet worden op het salaris van de leden van het nationale parlement in de lidstaat waar de betreffende europarlementariër gekozen is. De sociale situatie is in elk land immers anders.
Als het voorstel zoals dat in het verslag van de heer Rothley aangaande het 'Ontwerpstatuut voor Leden van het Europees Parlement? opgenomen is goedgekeurd wordt, zou de parlementaire toelage 8500 euro (ofwel 170.000 PTE) per maand gaan bedragen. Dat is - zeker als het om Portugese afgevaardigden gaat - immoreel. Men vergelijke dat bedrag maar eens met het loon dat arbeiders in Portugal ontvangen.
Daar komt bij dat de afgevaardigden van dit Parlement binnen een nationale context worden gekozen. Ze zijn dus aan die nationale context gebonden, en dat moet zo blijven. Dit voorstel om één enkele toelage in te voeren past dan ook heel goed binnen het federalistische idee van een EP-mandaat. De bedoeling is dan om de bestaande 'nationale leden van het Europees Parlement? om te vormen tot 'Europese Parlementsleden?. Wij zijn het daar niet mee eens.

Meijer (GUE/NGL)
Mijn partij, de Socialistische Partij in Nederland, is voorstander van een regeling waarbij alle leden van het Europees Parlement een gelijk bedrag ontvangen van bijvoorbeeld 2000 euro per maand, alleen de werkelijk gemaakte en noodzakelijke onkosten worden vergoed, de parlementsleden in hun land van inwoning normaal belasting betalen en zij niet beschikken over juridische voorrechten ten opzichte van andere burgers. Parlementsleden zijn niet gekozen om zichzelf te bevoorrechten maar om de kiezers te vertegenwoordigen. Als antwoord op het verwijt van bevoorrechting is in 1998 en in 2002 gepraat over een statuut voor de parlementsleden. Zo'n statuut is een goede zaak als het een eind maakt aan voorrechten, een te hoog inkomen en beëindiging van alle mogelijkheden om dat inkomen nog eens extra te verhogen door misbruik van onkostenvergoedingen. Helaas bepleiten sommige EP-leden zo'n statuut om hun voordelen te bevestigen en te vergroten. Enkele jaren geleden hoorde ik tot mijn verbazing tijdens een verkennend debat in de juridische commissie rapporteur Rothley en veel leden vertellen dat het beneden hun waardigheid is om geen top-inkomen te hebben. Vandaag proberen de twee grootste fracties dit zeer omstreden rapport zonder discussie en amendering door te drukken en de verkenning van betere oplossingen stop te zetten. Misschien zelfs wel in de hoop dat de Raad zo'n statuut afwijst.

Coelho (PPE-DE)
Het is van cruciaal belang dat we het probleem van illegale immigratie bij de bron aanpakken en doeltreffende actie ondernemen tegen mensen die zich schuldig maken aan mensenhandel (de op twee na belangrijkste bron van inkomsten voor de georganiseerde misdaad) en de economische exploitatie van migranten.
Er moet daarom een gemeenschappelijk beleid ontworpen worden voor de gehele Europese Unie, en dat beleid moet gericht zijn op preventie. Criminelen moeten worden opgepakt en de sancties moeten zodanig zijn dat ze afschrikkend werken. Het is echter minstens even belangrijk dat er maatregelen worden getroffen om de veiligheid en waardigheid van de slachtoffers te garanderen. Er moet bijzondere aandacht worden geschonken aan de meest kwetsbare groepen, zoals vrouwen en kinderen. Volgens schattingen van de Internationale Organisatie voor Migratie worden elk jaar tussen de 700.000 en 2 miljoen vrouwen en kinderen het slachtoffer van mensenhandel.
Ik heb voor dit verslag gestemd, omdat de voorgestelde richtlijn erop gericht is de slachtoffers van illegale immigratie en mensenhandel een kortdurende verblijfsvergunning te geven. Op die wijze kunnen de slachtoffers van deze delicten meewerken aan het identificeren en vervolgen van de daders.
De slachtoffers van deze netwerken worden vaak blootgesteld aan geweld, dreigementen, mishandeling en uitsluiting. Zij moeten in staat worden gesteld zichzelf ze verdedigen. We moeten ze dus helpen zich los te maken van de handelaren die misbruik maken van hun kwetsbare sociale en economische positie. Ze moeten daarom de gelegenheid krijgen een nieuw leven te beginnen, met toegang tot geschikte woonruimte, medische en psychologische zorg. Ze moeten daarnaast toegang krijgen tot de arbeidsmarkt, onderwijs en training.
Dit voorstel betekent een uitbreiding van het instrumentarium voor de bestrijding van illegale immigratie en mensenhandel.

Darras (PSE)
Conclusie nr. 3 van de Europese Raad van Tampere is duidelijk: de Europese Unie moet 'clandestiene immigratie een halt toeroepen?.
De bedoeling is dat we nu een verblijfsvergunning van korte duur toekennen aan al die slachtoffers van mensensmokkel of mensenhandel die bereid zijn de lidstaten te helpen en mee te werken met politie en justitie om deze illegale netwerken te bestrijden. Op die wijze probeert deze richtlijn een antwoord te formuleren op dit ernstige probleem, de toenemende illegale immigratie en de ontwikkeling van smokkelaarsnetwerken die daar om andere dan humanitaire redenen aan meewerken. Uiteraard willen we ook de uitbuiting van niet-ingezetenen door mensenhandelaars tegengaan.
Deze verblijfsvergunning kan elke 6 maanden verlengd worden en geeft de houder behalve het recht op onderwijs en een beroepsopleiding ook het recht werk te zoeken (artikel 12). Bij de stemming in de commissie is echter een amendement van de Commissie juridische zaken aangenomen dat de houders van deze verblijfsvergunning laatstgenoemd recht ontzegt.
Ik zal dus alleen voor dit verslag stemmen als de amendementen 27 en 7, die het schrappen van artikel 12 van het Commissievoorstel en de daarmee samenhangende motivering beogen, verworpen worden. Het gaat hier immers om de kern van het voorstel.

Ducarme (ELDR)
Elk jaar worden er tussen de 700.000 en 2 miljoen mensen - vooral vrouwen en kinderen - het slachtoffer van mensenhandel.
Mensenhandel vertegenwoordigt over de gehele wereld de op twee na belangrijkste bron van illegale inkomsten, na wapens en drugs. Elk jaar wordt er met deze handel een winst van 5 tot 7 miljard dollar gemaakt. De omvang van de handel in kinderen is het tienvoudige van de transatlantische slavenhandel toen deze op z'n hoogtepunt was. Het is de snelst groeiende vorm van dwangarbeid.
Mensenhandel is een kwaad dat zich overal ter wereld voordoet en nu in het kielzog van de mondialisering huiveringwekkende proporties aanneemt.
Criminele netwerken hebben heel snel begrepen dat ze enorme winsten konden realiseren met de ellende van kandidaat-immigranten. Volgens het voorstel voor een richtlijn waar we vandaag over gaan stemmen moeten de slachtoffers van mensensmokkelaars en -handelaars die bereid zijn met de bevoegde autoriteiten samen te werken een verblijfsvergunning voor korte termijn kunnen krijgen. Daarmee scheppen we een instrument voor het bestrijden van dit kwaad.

Figueiredo (GUE/NGL)
Dit verslag blijft heel dicht in de buurt van de richtlijn zoals die door de commissaris voorgesteld is. Het doel is het binnensmokkelen van illegale immigranten en mensenhandel te bestrijden, zonder dat tussen die twee begrippen duidelijk onderscheid wordt gemaakt - terwijl het toch heel verschillende delicten zijn. De bestrijding van illegale immigratie staat centraal, en niet de bescherming van de slachtoffers. De rapporteur probeert enig onderscheid aan te brengen, maar dat onderscheid gaat niet erg diep - en ze verbindt er verder geen gevolgen aan.
Wij staan achter het idee om slachtoffers van mensensmokkelaars hulp te geven, maar we kunnen de wijze waarop de Commissie dat wil doen niet aanvaarden. Ze wil de slachtoffers van mensenhandel die worden ingezet voor prostitutie, en illegale immigranten die werk zoeken in de Europese Unie namelijk dezelfde behandeling geven. Die laatste categorie personen komt alleen in de illegaliteit terecht omdat de gemeenschapsinstellingen een onaanvaardbaar standpunt eropna houden en de Europese Unie in een 'Fort Europa? willen veranderen. In plaats daarvan zouden ze meer energie moeten besteden aan de samenwerking met de landen van herkomst en het stimuleren van de integratie van immigranten.
De overheid moet niet dreigen met uitzetting om slachtoffers aan te zetten tot samenwerking met de politie en de met het onderzoek belaste autoriteiten. Als we slachtoffers willen beschermen moeten we ze van begin af aan een verblijfsvergunning geven. Daarnaast moeten we toestaan dat ze een asielprocedure in gang zetten en ze toegang verschaffen tot medische en sociale diensten - of ze nu bereid zijn mee te werken aan de bestrijding van mensensmokkel en -handel of niet.
We hebben daarom tegen dit verslag gestemd.

Kirkhope (PPE-DE)
Hoewel de delegatie van de Britse conservatieven de gerechtelijke vervolging van mensensmokkelaars toejuicht, achten wij deze maatregel niet doeltreffend genoeg om dergelijke criminelen aan te pakken. Door illegale immigranten toe te staan in een lidstaat te blijven, al is het dan ogenschijnlijk met het oog op vervolging, maken wij met deze richtlijn misbruik van het asielsysteem mogelijk. Als deze wetgeving wordt ingevoerd, zal dat de problemen alleen maar verergeren. Deze zaken moeten juist per lidstaat worden aangepakt, waarbij strengere maatregelen worden genomen om mensensmokkelaars en onrechtmatige asielzoekers te ontmoedigen.

Krivine (GUE/NGL)
We zijn het in principe eens met het verlenen van bescherming aan slachtoffers van mensenhandel. Het Commissievoorstel is intussen wel op een bijkans perverse wijze tweeslachtig. Het verlenen van een - verlengbare - verblijfsvergunning voor 6 maanden aan clandestiene immigranten die de autoriteiten van de lidstaten helpen bij het bestrijden van de netwerken voor illegale immigratie is volstrekt ontoereikend. De maatregel zal in haar huidige vorm niet bijdragen tot het doorbreken van de illegaliteitsspiraal. De slachtoffers zullen namelijk onder controle van de criminele netwerken en maffia's blijven staan. Als we de slachtoffers werkelijk willen beschermen zullen we ze in ieder geval een permanente verblijfsvergunning moeten geven, toegang tot een asielprocedure, en toegang - zonder beperkingen of voorwaarden, en op voet van gelijkheid - tot de arbeidsmarkt en medische en sociale voorzieningen. Dat zijn de minimumvoorwaarden waar we in ieder geval aan moeten voldoen. Ik heb tegen dit verslag gestemd.

Lund en Thorning-Schmidt (PSE)
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement hebben heden voor het verslag-Sörensen (A5-0397/2002) gestemd. Wij zijn het ermee eens dat het voordelen biedt dat de EU regels aanneemt inzake een verblijfstitel met een korte geldigheidsduur met als oogmerk de bestrijding van georganiseerde illegale immigratie of mensenhandel.
Wij zijn ons er echter van bewust dat het voorstel een terrein betreft dat onder titel IV van het EG-verdrag valt en dat derhalve niet voor Denemarken geldt, zie het protocol betreffende de positie van Denemarken.

Meijer (GUE/NGL)
Wie criminaliteit wil opsporen en bestraffen moet niet de slachtoffers aanpakken maar de daders. Dus drugshandelaren, mensensmokkelaars en seksexploitanten in plaats van drugsverslaafden, vluchtelingen en misleide vrouwen die ongewild in de prostitutie te werk worden gesteld. Niet alleen de gezondheid, de huisvesting en het inkomen van die slachtoffers verdienen ondersteuning, maar ook hun mogelijkheid om in een rechtszaak te getuigen tegen strafbare feiten en schadevergoeding te eisen van diegenen die aan hen geld hebben verdiend. Ik ken de jarenlange inzet van de rapporteur voor vrouwen die in moeilijkheden zijn gekomen in de prostitutie in Antwerpen, en dat was aanvankelijk ook een reden om haar voorstellen met sympathie af te wachten. Die voorstellen, althans de compromissen die zij nu verdedigt, blijken helaas nog ontoereikend. Waarschijnlijk is het daarom dat een brede meerderheid van dit parlement, die meestal weinig oog heeft voor de positie van mensen die zijn verdrongen naar de rand van de samenleving, bij de behandeling in de Commissie vrijheden heeft voorgestemd. De mogelijkheid voor de slachtoffers tot verder verblijf is zo beperkt dat de discussie binnen mijn fractie heeft geleid tot de conclusie dat het in dit geval toch maar beter is om tegen te stemmen. We willen geen medeverantwoordelijkheid dragen voor een regeling die wel illusies oproept maar onvoldoende bescherming biedt.

Ribeiro e Castro (UEN)
Ik heb voor dit verslag gestemd omdat ik geloof dat hiermee een hele reeks intentieverklaringen in daden wordt omgezet. Elke dag weer worden talloze kwetsbare mensen het land waar zij dachten een toekomst op te kunnen bouwen uitgezet. Deze mensen hebben bescherming nodig. Daar komt bij dat deze maatregel gekoppeld wordt aan de bereidheid van de slachtoffers om oprecht mee te werken met de nationale autoriteiten, zodat deze in staat worden gesteld illegale immigratienetwerken op te rollen. Op die wijze wordt vermeden dat mensen andere middelen gebruiken om rechten te verkrijgen die anders onbereikbaar zijn. Dit kan inderdaad een manier zijn om slachtoffers te overtuigen de daders van dit soort delicten aan te geven. Met hulp van de lidstaten kunnen ze zich zo losmaken van het net van afhankelijkheid waarin ze gevangen zitten en waaruit ze vaak niet kunnen ontsnappen.
Ik geloof verder dat de dertig dagen 'bedenktijd? een goed idee is, en dat de toekenning van de kortdurende verblijfsvergunning correct is vormgegeven. Met zo'n korte termijn verhinderen we dat onjuiste verwachtingen worden gewekt. Ik vind het wel jammer overigens, dat de kortdurende verblijfsvergunning niet vernieuwd wordt als de autoriteiten besluiten de vervolging van de smokkelaars c.q. handelaars te staken. Ik geloof dat de slachtoffers beter moeten worden beloond voor hun medewerking, ongeacht de uitkomst van de actie die er tegen de daders wordt ondernomen.

Berthu (NI)
Wij hebben tegen de resolutie van het Europees Parlement over het werkprogramma van de Commissie voor 2003 gestemd. In de eerste plaats omdat deze resolutie dit programma, dat ik in mijn interventie van 20 november reeds bekritiseerd heb, goedkeurt. In dit verslag worden bovendien andere voorstellen gedaan die wij afkeuren, zoals een statuut voor de financiering van de zogenaamde Europese politieke partijen.
In mijn interventie van 20 november heb ik vooral kritiek geleverd op de bepalingen in het werkprogramma die betrekking hadden op immigratie. Ik vond dat uit die bepalingen blijkt dat men de omvang van het probleem niet beseft. De voorzitter van de Commissie deed daar aan het einde van het debat bij zijn antwoord op vragen van sprekers nog een schepje bovenop. Hij begon met een poëtisch aandoende lofrede op immigratie, waarin hij onder andere het volgende zei: 'volledige integratie is een belangrijke doelstelling van een open maatschappij, met een volkomen respect voor alle culturen, om aldus niet-conflictuele maatschappijen te creëren ??. Ik wil hem er graag op wijzen dat een 'absoluut respect? voor alle culturen niet zal leiden tot volledige integratie, maar tot een multiculturele maatschappij. En de multiculturele maatschappij is gebleken een multiconflictuele maatschappij te zijn.

Figueiredo (GUE/NGL)
In de vandaag goedgekeurde resolutie spreekt het Parlement zijn steun uit voor het programma van de Commissie voor 2003. Daarin worden de neoliberale, federalistische en militaristische principes die het huidige beleid van de Europese Unie onderbouwen gewoon overgenomen. Ik noem hier een aantal punten waar het programma in gebreke blijft:
er wordt geen prioriteit gegeven aan maatregelen ter garantie van de economische en sociale cohesie binnen de uitgebreide Europese Unie. Er zouden voor dat doel middelen moeten worden vrijgemaakt, bestemd voor de landen, regio's en sectoren die daar het meeste behoefte aan hebben;
er wordt nergens vermeld dat het Stabiliteitspact en de politieke en politiek-economische doelstellingen waarop het gebaseerd is herziening behoeven;
tijdens de Raden van Lissabon en Barcelona is besloten een aantal sectoren te liberaliseren. De juistheid van die beslissingen wordt nergens in twijfel getrokken;
er wordt geen kritiek geleverd op het zogenaamde werkgelegenheidsbeleid dat berust op flexibiliteit en meer onzekere arbeid;
het toepassen van de 'open coördinatiemethode? voor de pensioensector komt niet aan kritiek bloot te staan. Deze methode is erop gericht het openbare systeem voor sociale bescherming te ontmantelen ten gunste van een systeem waar particulier kapitaal de belangrijkste rol vervult;
In Doha is in het kader van de WTO besloten tot liberalisering. Dat zal de bestaande ongelijkheid in de wereld alleen maar doen toenemen. Bovendien is het de bedoeling dat openbare diensten geliberaliseerd worden. Het programma van de Commissie levert daar geen kritiek op.
Tot slot wil ik graag verzet aantekenen bij de plannen van vier fracties binnen het Europees Parlement om zodra Nice van kracht is opnieuw te proberen 'Europese politieke partijen' op te richten.

Krivine (GUE/NGL)
In haar wetgevings- en werkprogramma voor 2003 legt de Commissie drie prioriteiten vast: de uitbreiding, meer veiligheid en stabiliteit, en de economie.
Vanuit een voornamelijk boekhoudkundig en budgettair perspectief zijn wij ontevreden over de wijze waarop deze prioriteiten worden opgepakt. We staan werkelijk versteld van de bekrompenheid en het gebrek aan ambitie in dit programma. Bij de uitbreiding gaat het voornamelijk om de gedwongen opname van alle communautaire verworvenheden - en zulks in naam van de interne markt. Als het gaat om veiligheid en stabiliteit dan kiest de Commissie in naam van het dogma van de terrorismebestrijding voor projecten die een aanslag op de vrijheid vormen en leiden tot de criminalisering van immigranten. Daar komt bij dat het beleid van de Europese Unie voor een rechtvaardige en duurzame vrede in het Midden-Oosten nauwelijks resultaten heeft opgeleverd. Er moet een ander beleid geformuleerd worden, gebaseerd op de opening van de grenzen, de bestrijding van dictaturen, de opheffing van belastingparadijzen en steun aan onderdrukte volkeren. Wat de economie betreft: de Commissie heeft weliswaar toegegeven dat het Stabiliteitspact 'dom? is, maar ze zet haar beleid van bestedingsbeperking voort, terwijl ook de deregulering van de markt en de privatisering van de openbare diensten gewoon doorgaat. Het Europa waaraan de Commissie bouwt is niet het Europa dat de burgers willen. Ik heb tegen dit programma gestemd.

Hudghton (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, de Raad van Visserijministers staat in december een zware agenda te wachten. Daar moet immers een beslissing worden genomen over het eerste pakket hervormingsvoorstellen voor het GVB. De Commissie zegt dat zij met deze voorstellen streeft naar een nieuwe en betere werkwijze, waar de belanghebbende partijen meer bij worden betrokken en met een beheersaanpak die is gebaseerd op een meerjarenplan en waarin rekening wordt gehouden met de soortenrijkdom van het ecosysteem. Tegelijkertijd lijkt de Commissie er wel heel erg op gebrand om haar huidige voorstellen voor het herstel van de kabeljauw en de heek door te drukken. Deze voorstellen verschillen naar onze mening echter zo sterk van de vorige versies dat daar meer overleg over nodig is. Als u deze voorstellen nu doorzet en deze maatregelen met hun verstrekkende gevolgen aanneemt, zal dat naar mijn overtuiging het hele pakket hervormingsmaatregelen voor het GVB onderuit halen. Dat zal de geloofwaardigheid van de Raad aantasten en ertoe leiden dat men weinig geloof meer zal hechten aan alle beloftes dat de EU de zaken werkelijk anders wil gaan aanpakken. De Raad moet zich mijns inziens nu concentreren op de hervorming, zorgen dat die goed in elkaar zit en het nieuwe beleid vervolgens zo snel mogelijk uitvoeren door een regionaal adviesorgaan in te stellen dat ervoor gaat zorgen dat de belanghebbende partijen bij de oplossing van de kabeljauw- en heekcrisis worden betrokken en niet alleen als deel van het probleem worden beschouwd.

van Dam (EDD)
De Commissie is vorige week met ingrijpende quotavoorstellen gekomen. Voorstellen eerder ingegeven door de politieke haalbaarheid dan door een terechte zorg voor de slechte kabeljauwstand. In plaats van een verbod op de kabeljauwvisserij en de industrievisserij, wil de Commissie de minieme bijvangst van kabeljauw door de Nederlandse platvisvloot beperken. Zo'n aanpak noemen wij dweilen met de kraan open.
Visstandbeheer, en de daaraan ontleende quota, is afhankelijk van een goede registratie van de vangsten. Na een debacle in de jaren '80 is deze registratie in Nederland welhaast waterdicht. Van de aangevoerde vis wordt 99% geregistreerd en verhandeld via de visafslagen. Hoe zit dat in de andere lidstaten? Hoe kan het dat één van de grotere lidstaten twee keer zoveel vis uitvoert dan haar vissers volgens de registraties aanlanden?
Het verslag-Jové Peres roept terecht op voor een sluitende controle en geharmoniseerde sancties. Het is de hoogste tijd daar werk van te maken. De lidstaten die niet alleen op papier maar ook daadwerkelijk binnen de quota vissen, worden nu het hardst getroffen.

Meijer (GUE/NGL)
Eeuwenlang is het vanzelfsprekend geweest dat mensen dieren niet alleen opeten, maar ze ook nog eens gebruiken voor alle andere zaken waarvan ze voordeel verwachten. Honden-, hanen- en stierengevechten, het gebruik van trekhonden, het massaal fokken van pelsdieren voor hun vacht, drijfjacht en dierproeven behoren tot de uitwassen die daardoor zijn ontstaan. Inmiddels is bij een veelal beter opgeleide jonge generatie de aandacht voor het welzijn van huisdieren, boerderijdieren en dieren in hun natuurlijke woonomgeving aan het groeien, en worden ook dierproeven steeds minder vanzelfsprekend gevonden. Dierproeven worden gebruikt voor militaire doeleinden, cosmetica en medicijnen. Volgens de rapporteur voeren zeven lidstaten, waaronder ook Nederland, de bestaande richtlijn over de bescherming van dieren voor experimenten en andere wetenschappelijke doeleinden niet uit. Terecht eist zij daarom voor eind 2003 een voorstel tot aanscherping van die richtlijn, gericht op betere controle, een verplichte ethische beoordelingsprocedure, een verbod voor experimenten op in het wild gevangen primaten en eveneens een verbod om dieren te misbruiken voor de ontwikkeling van chemische wapens en cosmetica. Helaas gaat het nog niet over echte wetgeving, maar om een poging om de Commissie uit te nodigen tot het nemen van een initiatief. Zonder die medewerking kan dit parlement anders dan andere parlementen helaas niets beslissen.

Saint-Josse (EDD)
Er zijn tegenwoordig twee mogelijkheden: we kunnen voor wetenschappelijke experimenten ofwel dieren, ofwel mensen gebruiken. We hebben heel bewust gekozen voor dieren om de wetenschap vooruit te helpen en zo de moderne geneeskunde te ontwikkelen die ons antibiotica en vaccins heeft gegeven.
We zijn uiteraard voor het stoppen van dierproeven als er betrouwbare alternatieve methoden voorhanden zijn, of al de dieren in kwestie tot een bedreigde soort behoren.
De voorstellen van de rapporteur zijn echter onaanvaardbaar. De bedoeling is dat het uitproberen van wapens op dieren verboden wordt, dat de ontwikkeling van nieuwe cosmetische producten wordt stopgezet als er geen betrouwbare alternatieve methoden voorhanden zijn, en dat nieuwe vaccins niet langer op grote primaten getest mogen worden. Op die wijze brengt men de menselijke gezondheid in gevaar.
Verder wordt voorgesteld al die openbare en particuliere instituten waar dit soort onderzoek wordt uitgevoerd aan een gecentraliseerde Europese inspectie te onderwerpen. Dat zal al evenmin bijdragen aan een oplossing voor de problematiek rond dierproeven.
Wij hebben tegen dit verslag gestemd. Niet omdat de belangen van dieren ons niet ter harte gaan, maar eenvoudigweg omdat we de belangen van mensen daar boven stellen. We kunnen dieren geen prioriteit geven als mensen en hun gezondheid daar onder lijden moeten.

De Voorzitter.
Hiermee zijn de stemverklaringen beëindigd.

De Voorzitter.
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken5

De Voorzitter.
Collega's, tot mijn grote genoegen mag ik vandaag de heer Alejandro Toledo, de president van de Republiek Peru, welkom heten namens het Europees Parlement.

Wij kwamen elkaar tegen bij de officiële ingang en het is bitter koud vanmorgen. Ik heb de president de verzekering gegeven dat wij hem hier in dit Parlement een zeer warm welkom bereiden.
Mijnheer de president, uw verkiezing op 3 juni 2001 markeerde een nieuw begin in het politieke bestaan van uw land en een stap in de richting van consolidering van de democratie. De prioriteiten die u stelt voor uw regering - kwalitatieve werkgelegenheid, de bestrijding van armoede, de versterking van de democratie en de rechtsstaat - zijn de waarden waarin dit Huis gelooft en die het steunt en bevordert.
Ik weet dat u, zelfs nog voordat u het presidentsambt aanvaardde, aangaf de bestaande banden tussen Peru en de Europese Unie zeer graag te willen verstevigen. Het verheugt ons derhalve ten zeerste dat u hier vandaag, sterker nog, deze week bent. Dit is een buitengewoon belangrijk moment in ons Parlement en in de geschiedenis van ons oude continent en van onze Europese Unie. Wij naderen het moment dat wij het langdurige proces van de uitbreiding zullen afronden en nog veel meer lidstaten in onze Unie zullen opnemen. Zoals u zich zult kunnen voorstellen neemt dit zeer gecompliceerde en zeer veeleisende proces ons op dit ogenblik volledig in beslag.
Uw aanwezigheid hier vandaag roept ons terug naar onze taak niet alleen naar binnen te kijken, maar ons op de wereld in bredere zin te richten. Door hier aanwezig te zijn herinnert u ons eraan, op het moment dat wij een stap voorwaarts zetten in de richting van een grote, nieuwe golf van Europese integratie, dat wij een bredere, mondiale politieke verantwoordelijkheid dragen. Hartelijk dank dat u ons dit in herinnering brengt.
Wij staan achter de overeenkomst tussen de Europese Unie en de Andesgemeenschap en zien ernaar uit deze verder te verdiepen, zoals ook is uitgesproken tijdens de dit jaar in Madrid gehouden topconferentie van de Europese Unie en landen van Latijns-Amerika en het Caribisch gebied. Ik weet ook dat u belang stelt in internationale humanitaire fondsen waarmee de gevolgen van armoede verzacht zouden kunnen worden. Voorts heb ik kennis genomen van de verklaring van Guayaquil van juli 2002. Wij delen zoveel gezichtspunten en ik verheug mij erop u thans te horen spreken. Ik nodig u uit het woord te nemen en het Europees Parlement toe te spreken.
(Applaus)

Toledo
. (ES) Mijnheer Pat Cox, Voorzitter van het Europees Parlement, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijnheer de voorzitter van de Raad, het is voor mij een grote eer om op deze plaats aanwezig te zijn, een plaats die symbool staat voor de democratie in de wereld. Driehonderdvierenzeventig miljoen Europeanen hebben het besluit genomen de handen ineen te slaan en een meer geïntegreerde wereld te creëren, een wereld die meer om het lijf heeft dan alleen zaken en handel.
Vandaag sta ik voor u als beëdigd president van Peru, nadat ik u reeds de vorige keer in Straatsburg als verkozen president heb bezocht. Aan mijn overtuigingen als rebel voor de goede zaak van democratie en vrijheid, de rechten van de mens en het milieu, mijnheer de Voorzitter, is evenwel niets veranderd.

Europa speelt een doorslaggevende rol in de wereld. Ik wil vandaag in alle openheid tot u spreken. Er is in deze wereld geen plaats voor een selectieve globalisering. De globalisering mag niet beperkt blijven tot investeringen, handel of financiën. Als de globalisering ergens zinvol is, dan is dat wel op het vlak van de democratie en de vrijheid, de rechten van de mens en het milieu, want democratie heeft geen nationaliteit, evenmin als de rechten van de mens een huidskleur hebben. Het is onze verantwoordelijkheid om aan de toekomstige generaties een leefbare wereld over te dragen, een wereld waarin onze kinderen en de kinderen van onze kinderen in democratie kunnen leven en onbezorgd kunnen ademen in een gezond milieu dat niet wordt vernietigd door de fabrieken die onze rijkdom genereren, want het milieu zullen de toekomstige generaties van ons erven.
Integratie op economisch en financieel vlak is nodig, dat is waar. Meer dan ooit moet Latijns-Amerika zijn financiële en handelsbetrekkingen diversifiëren. Het ogenblik is evenwel aangebroken om te streven naar integratie met behoud van onze nationale identiteit, om globalisering en concurrentievermogen te aanvaarden op basis van de kracht van onze diversiteit. Globalisering is niet bedoeld om een eenheidscultuur in de wereld te kweken. Ik moet er niet aan denken dat Kentucky Fried Chicken of McDonald's de nieuwe wereldcultuur zou vormen. Hiertegen verzet ik mij.
(Applaus)
Globalisering en mededinging betekenen niet dat wij onze nationale identiteit over boord moeten gooien, noch dat wij vrouwen en mannen hun menselijke waardigheid moeten ontnemen. De CNN-cultuur en de wereld van internet, die ons in staat stelt over de gehele wereld te surfen, mag geen dam opwerpen tussen ons en onze taal, onze eetcultuur en onze culturele eigenheid. Mijnheer de Voorzitter, ik wil dit Parlement, waarvoor ik groot respect koester, oproepen gezamenlijk alles in het werk te stellen om de globalisering een menselijk gezicht te geven indien we willen dat de globalisering op termijn een duurzaam karakter krijgt.
Wij kunnen niet over globalisering en mededinging spreken terwijl miljarden vrouwen en mannen in deze wereld vanavond gaan slapen zonder dat zij weten of zij morgen iets te eten hebben. Wil de globalisering duurzaam zijn, dan mag zij geen groepen buitensluiten, dan moet zij een menselijk gezicht krijgen en de gemarginaliseerde bevolkingsgroepen een kans bieden. In Latijns-Amerika leeft 44% van de bevolking onder de armoedegrens, 21% van de bevolking zelfs onder de grens van extreme armoede: één dollar per dag.
Mocht u geen sociaal hart hebben, dan vraag ik u de toestand vanuit het oogpunt van handel te bekijken. Dan ziet u het arbeidspotentieel dat verloren gaat, terwijl het had kunnen bijdragen tot een duurzame economische groei. Dan ziet u de marktkansen die onbenut blijven, aangezien deze 44% van de bevolking van Latijns-Amerika in potentie meer brood, meer melk, meer overhemden en meer schoenen zou kunnen kopen. Als u de toestand niet vanuit het oogpunt van sociale rechtvaardigheid wilt bekijken, doet u het dan vanuit het standpunt van de ondernemer.
Vandaag ben ik hier gekomen om de latente bezorgdheid in het hart van Latijns-Amerika met u te delen, zoals ik eerder heb gedaan op de Top van presidenten te Guayaquil en voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Vandaag wil ik hier voor u, in alle genegenheid en openheid, ingaan op een thema dat nog nadere uitwerking behoeft, maar dat ik graag als idee wil voorleggen. De ontwikkelingslanden, en met name Latijns-Amerika, worden geconfronteerd met de enorme uitdaging gezamenlijk een verantwoordelijk economisch beleid te voeren. Reeds dertig jaar zijn wij bezig met structurele hervormingen. Reeds dertig jaar wordt van ons verlangd dat wij economisch orde op zaken stellen. Wij hebben dit geprobeerd, sommige in sterkere mate en strikter dan andere. Maar na dertig jaar van structurele aanpassingen zijn wij er niet in geslaagd deze aanpassingen te koppelen aan duurzame economische groei, een stijgende werkgelegenheid of een groei van de interne consumptie die de levensstandaard van de bevolking zou verhogen.
Dames en heren van het Parlement, ontevredenheid over de democratie begint zich stilaan meester te maken in Latijns-Amerika. Wij hebben te maken met een dilemma dat de Amerikanen als volgt zouden omschrijven: wij moeten Wall Street in overeenstemming brengen met Main Street. Wij mogen onze ogen en oren niet sluiten voor de protesten in Argentinië, in Venezuela, in Ecuador, in Colombia en in Uruguay. De mensen beginnen zich af te vragen wat het nut is van democratie als zij geen werk hebben en er zoveel armoede is. De geïndustrialiseerde landen zeggen ons dat zij geloven in de versterking van de democratische instellingen, dat wij ons moeten aankoppelen aan de trein van de globalisering en de mededinging. Maar intussen vraagt Jan modaal zich af hoe hij morgen in zijn meest elementaire levensbehoeften kan voorzien.
Ik ben mij ervan bewust dat ik de zaken vereenvoudigd weergeef. Ik wil echter duidelijk maken dat wij voor een groot dilemma staan, namelijk hoe een gezond economisch beleid te voeren. Dertig jaar van vruchteloze aanpassingen mogen ons er niet toe brengen dat wij onze verantwoordelijkheid over boord werpen. Wij mogen niet terugkeren tot het populisme. Maar er moet wel iets gebeuren. De vrouwen en mannen van Latijns-Amerika beginnen de straat op te gaan om hun onvrede kenbaar te maken. Hierbij geven zij tevens direct of indirect lucht aan hun onvrede met de democratie. Dit is gevaarlijk. Ik zeg dit als fanatiek strijder voor vrijheid, democratie, de mensenrechten en het milieu. Maar ik kan mijn oren en ogen niet sluiten voor wat ik zie en hoor.
54% van de vrouwen en mannen in Peru is veroordeeld tot een leven onder de armoedegrens, 23% onder de grens van extreme armoede. Wat hebben wij hun te vertellen? Wij geloven in de democratie. Maar er zijn nog altijd mensen die zeggen "onder Fujimori, tijdens de dictatuur, waren wij er beter aan toe". Er smeult iets in de regio.
Ik ben mij ervan bewust dat u geheel in beslag wordt genomen door de uitdaging van de integratie van Europa en wellicht leid ik uw aandacht hiervan af met deze overpeinzingen. Mocht dit zo zijn, dan bied ik u toch niet mijn verontschuldigingen aan, want ik wil slechts duidelijk maken dat er een continent is dat bereid is tot kopen en verkopen, dat vol overtuiging in democratie wil leven, de mensenrechten wil verdedigen en het milieu wil behouden. Ik hoop dat het integratieproces van de Europese Unie, waar ik grote bewondering voor heb, er niet toe leidt dat u geen oog hebt voor wat er zich in een veelbelovend continent afspeelt.
In april of mei zullen de lidstaten van de Groep van Rio bijeenkomen in Lima. Ik heb nadrukkelijk verzocht vooral te spreken over financiële instrumenten ter financiering van een goed bestuur en de democratie in Latijns-Amerika. Democratie kost geld. De democratie is als een plant die wij, als hij eenmaal in de grond is gezet, niet aan zijn lot kunnen overlaten, maar ook moeten begieten. Ons hart bloedt als wij zien wat er gebeurt in een broederland als Argentinië. Met droefenis zien wij hoe deze crisis een kettingreactie in de regio kan teweegbrengen. Hoe verantwoordelijk het economisch beleid dat wij voeren ook is, niets kan ons immuun maken tegen de effecten van een neergaande spiraal waardoor autoritaire regimes met een nieuw gezicht de kop kunnen opsteken.
Maar let wel, de democratieën zullen niet meer ten val worden gebracht door ouderwetse militaire staatsgrepen. De democratie kan echter wel worden verzwakt door het uitblijven van tastbare resultaten voor de armen.
Wij hebben twee internationale gremia verzocht om ons bij te staan bij het zoeken naar financiële mechanismen die een impuls moeten geven aan goed bestuur en de democratie. Dit staat los van de akkoorden met het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldbank, die ons kredietplafonds voorschrijven en tegenover wie wij verplichtingen aangaan ten aanzien van ons begrotingstekort. Terecht, overigens.
Wij mogen niet in populisme vervallen, want dat leidt tot hyperinflatie en dat maakt de armen alleen maar armer. Maar, wat hebben wij eraan als wij de inflatie geheel uitbannen? Wat levert het ons op als wij de voorschriften van het Internationaal Monetair Fonds trouw opvolgen? Mijn regering heeft zojuist een akkoord met het IMF gesloten, maar wat hebben wij hieraan als het niet de tastbare resultaten oplevert die de armen verwachten en deze het vertrouwen in de democratie verliezen?
De tijd is gekomen om samen rond de tafel te gaan zitten en creatief na te denken over financiële mechanismen die meer om het lijf hebben dan plafonds voor de buitenlandse schuld en ons, zonder onze fiscale en monetaire discipline in gevaar te brengen, meer armslag geven om te investeren in openbare werken. Dit kan werkgelegenheid opleveren en de gevaren voor de bestuurbaarheid en de democratie in de regio wegnemen.
Dames en heren van het Parlement, twee weken geleden hebben in mijn land regionale en lokale verkiezingen plaatsgevonden. Mijn partij heeft geen beste resultaten behaald. Ik had geld kunnen aanwenden en cadeautjes kunnen verdelen. Ik had mijn toevlucht kunnen nemen tot populisme. Waarschijnlijk had mijn partij dan betere resultaten behaald. Ik ben evenwel niet verkozen om voor mijn partij, maar om voor alle Peruanen te regeren. Ik ben vastbesloten om tijdens mijn regering geen besluiten te nemen die worden ingegeven door de volgende verkiezingen. Ik ben vastbesloten om besluiten te nemen met het oog op de belangen van mijn land en van de toekomstige generaties. Hier heb ik een hoge prijs voor betaald.
(Applaus)
Een onverantwoordelijk economisch beleid zou betekenen: brood voor vandaag, maar morgen honger. Ik ben geboren in een dorpje in het Andesgebergte in Peru, op 4000 meter boven de zeespiegel, dichtbij de zon. Het feit dat ik de kans heb gekregen om te komen tot waar ik thans ben en nu dit Europees Parlement mag toespreken heb ik aan één enkele factor te danken, en wel onderwijs.
(Applaus)
Ik ben mij ervan bewust dat mijn aanwezigheid velen bevreemdt. Sommige van de hier aanwezige parlementsleden hebben mij gesteund in mijn strijd tegen dictatuur en corruptie. Maar mijn aanwezigheid kan velen verwonderen, aangezien Peru na 500 jaar, als het ware door een statistische vergissing, dankzij leraren en het onderwijs een president heeft gekregen met een etnische afkomst als de mijne. Ik beloof dat ik alles in het werk zal stellen opdat in het vervolg meer mensen zoals ik het tot president van Peru kunnen brengen.
(Applaus)
Dit brengt mij bij een ander politiek besluit. Ik wil mijn Europese vrienden het volgende op het hart drukken: verkoopt u ons alstublieft geen wapens. Ik verzoek u, ons alstublieft geen vliegtuigen, schepen of tanks te verkopen. Geef ons de mogelijkheid om de prioriteiten voor onze hachelijke begroting te verleggen. Toen ik een jaar geleden het presidentschap overnam, heb ik beloofd dat ik mijn volk niet zal bedriegen. Dit jaar heb ik besloten onze militaire uitgaven met 20% te verlagen en de vrijkomende middelen te besteden aan gezondheidszorg en onderwijs voor de armen in Peru. Dit zal ik de komende vijf jaar doen.
(Applaus)
Ik weet dat u begrip zult opbrengen voor het volgende verzoek. Geeft u ons geen melk. Schenkt u ons alstublieft geen landbouwproducten?
(Applaus)
...want als u ons melk of tarwe geeft, staat dat gelijk aan oneerlijke concurrentie met de Peruaanse boeren.
(Applaus)
Met alle genegenheid en bewondering die ik voor dit Parlement voel wil ik u in alle openheid zeggen: het ogenblik is aangebroken dat wij een handelssnelweg aanleggen voor tweerichtingsverkeer. Doet u zelf ook wat u ons vraagt: open uw markten.
(Applaus)
Men zegt ons dat wij een open economisch beleid moeten voeren. Ik ben het hier mee eens. Men zegt ons dat wij onze landbouw niet moeten subsidiëren. Maar subsidieert u uw landbouw dan ook niet. Open uw markten.
(Applaus)
De reden hiervoor is eenvoudig, beste vrienden, en als ik het volgende zeg mag u niet vergeten dat ik een grote bewonderaar ben van het Europese integratieproces: handel is werkgelegenheid. Als wij onze producten niet kunnen verkopen, hebben meer vrouwen en mannen bij ons geen werk. Als u ons vraagt dingen te doen die u zelf nalaat, bewijst u ons geen dienst. Laten wij de handen ineenslaan. Als wij geloven dat de globalisering niemand mag uitsluiten, laten wij er dan samen voor zorgen dat de globalisering de armen niet in de steek laat. Eén van de manieren om dit te doen is het bouwen van een handelssnelweg voor tweerichtingsverkeer. Ik hecht aan gelijkheid. Ik weet dat u de beste bedoelingen koestert en dat u voedselsteun geeft vanuit een humanitaire gedachte, maar u mag niet vergeten dat de armen van Latijns-Amerika weliswaar arm zijn, maar zij hebben wel hun waardigheid. Zij vragen niet om broodkruimels. Zij vragen uitsluitend uw markten te openen waarop zij hun producten kunnen afzetten en kunnen concurreren op basis van prijs en kwaliteit.
(Applaus)
Dames en heren, ik regeer een land dat tien jaar wrede dictatuur achter de rug heeft, met een regime dat werd gekenmerkt door corruptie, drugshandel en wapenhandel. Wij hebben een land overgenomen dat terecht hoge sociale verwachtingen koestert, een land dat reeds vier jaar een recessie doormaakt. Wij hebben een land overgenomen waar de overheid is ingestort, een land dat het vertrouwen in zijn politici is kwijtgeraakt.
Kunt u zich in Europa een president voorstellen die via de achterdeur het regeringsgebouw verlaat, zich achter een andere nationaliteit verschuilt in Japan en per fax laat weten dat hij aftreedt? Dit lijkt surrealistische politieke verbeelding. Deze gebeurtenissen hebben hun sporen nagelaten bij de vrouwen en mannen van Peru. Nu is het onze taak om het vertrouwen te herstellen. Reeds drie dagen na mijn aantreden als president stonden er tegenover het regeringsgebouw reeds groepen manifestanten die lucht gaven aan hun verwachtingen.
Ik wil hier geen victorie kraaien, maar ik kan u zeggen dat de economie in Peru weer is beginnen groeien en dat de inflatie minder dan 1%, bedraagt. De internationale reserves zijn nog nooit zo groot geweest en langzaam aan daalt de werkloosheid, zij het minder snel dan wij graag zouden zien. De uitdaging is nu dat de mensen deze macro-economische successen in hun portemonnee beginnen te voelen.
Dames en heren, ik ben 56 jaar oud en heb een lange weg afgelegd waarop ik veel moeilijkheden heb ondervonden, maar ik heb geleerd dat wat mij niet doodt, mij sterker maakt. Vandaag ben ik hier bij u om u mijn persoonlijke overtuiging over te brengen, namelijk dat de meest rendabele investering die een gezin of een samenleving als de Peruaanse kan doen een investering is in de geesten van de mensen. In alle duidelijkheid: een investering in gezondheidszorg, onderwijs en rechtvaardigheid voor de armen. Zoals u beter weet dan ik hebben investeringen in gezondheidszorg en onderwijs een zeer hoge opbrengst. Een investering in kennis is een investering voor de lange duur die gepaard gaat met een laag risico en een hoge mobiliteit. Populisten kunnen de macht grijpen maar kunnen de kennis van onze bevolking niet tot staatseigendom maken. Een regering die alles wil privatiseren, zal niet in staat zijn te privatiseren wat in de hoofden van de mensen zit.
Vandaag, mijnheer de Voorzitter, wil ik er ter afronding van mijn toespraak op wijzen dat de tijd is gekomen om samen te werken, opdat vrijheid, democratie, de eerbiediging van de mensenrechten en de zorg voor het milieu niet alleen een zorg zijn van Latijns-Amerika. De gezondheid van de wereldeconomie is afhankelijk van de kracht van de democratische instellingen en van de veiligheid in de wereld. De Atlantische Oceaan is smaller geworden. Globalisering en mededinging moeten, met de nieuwste technologie, een menselijk gezicht krijgen en minder mensen uitsluiten. Dit moeten wij bereiken door middel van investeringen in gezondheidszorg en onderwijs.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, deze overpeinzingen heb ik met u willen delen, omdat de lidstaten van de Groep van Rio in april volgend jaar in Peru bijeenkomen om een voorstel te bestuderen voor mechanismen ter financiering van de bestuurbaarheid en de democratie in Latijns-Amerika en aldus te voorkomen dat de armen hun hoop in de democratie verliezen. Wij zijn hier gekomen om van het Europese integratieproces te leren. Latijns-Amerika probeert zijn eigen integratie op gang te brengen. In de Andeslanden proberen wij te leren van het proces dat u doormaakt. Wij wensen een geïntegreerde Andes-Gemeenschap en een sterker Latijns-Amerika als waardige gesprekspartner van de Europese Unie. Ik hoop dat er bij de vergadering van de Groep van Rio waarnemers uit de Europese Unie zullen komen die ons met hun ervaringen met het integratieproces kunnen bijstaan.
Beste vrienden, het is voor mij een eer hier te mogen spreken. Ik kan u zeggen dat de miljoenen vrouwen en mannen op de wereld die met één dollar per dag leven van de Europese Unie en van de geïndustrialiseerde landen een inspanning verwachten, opdat de armen niet worden uitgesloten van de vruchten van de globalisering, opdat de globalisering een menselijk gezicht krijgt en de armen niet het vertrouwen in de democratie verliezen.
(Applaus)

De Voorzitter.
Hartelijk dank, mijnheer de president. U zei in uw redevoering dat u zich afvroeg of de zorgen waarover u sprak ons afleidden. Integendeel, zij sporen ons aan tot actie. Wij danken u voor uw boodschap, mijnheer de president.
Ik verklaar de plechtige vergadering te zijn gesloten.

