Wolność, bezpieczeństwo i sprawiedliwość (roczna debata) (art. 2 i 39 TUE) (debata) 
Przewodniczący
(IT) Kolejny punkt to debata nad
pytaniem ustnym skierowanym do Rady przez Jeana-Marie Cavadę, w imieniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, dotyczącym dorocznej debaty 2007 w sprawie postępów w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (art. 2 i 39 traktatu o UE) - B6-0006/2008), oraz
pytaniem ustnym skierowanym do Komisji przez Jeana-Marie Cavadę, w imieniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, dotyczącym dorocznej debaty 2007 w sprawie postępów w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (art. 2 i 39 traktatu UE) - B6-0007/2008).
Gérard Deprez
w zastępstwie autora. - (FR) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Rady, panie komisarzu, panie i panowie! Dzisiejsza debata odbywa się, jak wiadomo, w kontekście wyznaczanym przez dwa elementy.
Pierwszym z nich, o czym nie muszę państwu przypominać, jest kalendarz. Do zakończenia obecnej kadencji Parlamentu Europejskiego pozostało nam w najlepszym razie 16 miesięcy operacyjnych. Jak zatem państwo widzą, w tak krótkim terminie musimy uzgodnić kwestie, które, miejmy nadzieję, uda nam się wspólnie sfinalizować w ciągu czasu, jaki nam pozostał. Nie możemy zrobić wszystkiego; będziemy musieli dokonać jakiegoś wyboru i tej decyzji się trzymać.
Drugi element, panie przewodniczący, jest jeszcze bardziej istotny z naszego punktu widzenia. Chodzi mianowicie o to, że perspektywa wejścia w życie nowego traktatu - o czym wiedzą państwo równie dobrze jak my - spowoduje znaczne zmiany strukturalne w naszym obszarze kompetencji. Wspomnieć tu należy szczególnie o usunięciu sztucznego podziału na politykę realizowaną w pierwszym filarze i politykę realizowaną w trzecim filarze, czego efektem będzie przede wszystkim wprowadzenie procedury współdecydowania oraz poddanie działań, które dotychczas pozostawały wyłączną domeną Rady i nie były objęte kompetencją Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, rzeczywistej kontroli sądowej.
Rozumieją państwo zatem, z jaką niecierpliwością oczekujemy jak najszybszego wejścia w życie nowego traktatu, wobec faktu, iż wzmacnia on zarówno demokratyczne mechanizmy kontroli, jak i prawa obywatelskie. W świetle zaś tych dwóch kryteriów, czyli - powtórzę to raz jeszcze - wzmocnienia zarówno demokratycznych mechanizmów kontroli, jak i praw obywatelskich - zrozumieją państwo również naszą zasadniczą powściągliwość, którą wykazujemy wobec zajmowania się w ramach obecnego porządku traktatowego kwestiami wrażliwymi, które już niebawem mogą być rozstrzygane zgodnie z postanowieniami nowego traktatu.
Jest to powściągliwość zasadnicza o bardzo realnym charakterze. Jest to postawa daleko idąca i podzielana przez szerokie grono rozmaitych grup politycznych, reprezentowanych zarówno w Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, jak również na bardziej ogólnym forum naszego zgromadzenia. Jakkolwiek jest to powściągliwość daleko idąca, to jest ona - przynajmniej na chwilę obecną - dość wyważona. Naszą motywacją, panie przewodniczący, panie przewodniczący Rady, panie komisarzu, nie jest bynajmniej przewrotna chęć opóźniania realizacji działań w ważnych kwestiach - kwestiach nabrzmiałych i niewątpliwie niecierpiących zwłoki.
Wręcz przeciwnie: wyrażamy chęć podjęcia próby osiągnięcia czegoś w rodzaju dżentelmeńskiej umowy, która, drogą autentycznego dialogu, zapewniłaby wszystkim naszym instytucjom gwarancje i zabezpieczenia, które same uważają za niezbędne. W naszym przekonaniu istnieje możliwość szybkiego osiągnięcia porozumienia w sprawie czegoś na kształt międzyinstytucjonalnego programu legislacyjnego na rok 2008 i pierwsze półrocze 2009 r., w którym znalazłaby się ograniczona liczba wspólnych priorytetów w kwestiach wrażliwych oraz wspólne zobowiązania i które umożliwiłoby nam korzystanie z pozytywnych zapisów nowego traktatu bez konieczności wcześniejszego ich wprowadzenia w życie.
Parlament wskazał już możliwą metodę działania w odpowiedzi na niniejszy wniosek w trakcie głosowania na ostatnim posiedzeniu plenarnym w Strasburgu w sprawie zmiany regulaminu pracowniczego i zadań Europolu. Przeważającą większością aż 537 głosów, panie przewodniczący, panie komisarzu, Parlament przyjął przecież poprawkę, zgodnie z którą decyzja ta zostanie zmieniona w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie traktatu lizbońskiego.
Oczywiście, nawet jeśli przyjęto ją przeważającą większością głosów, to jako jednostronna poprawka nie ma ona mocy wiążącej. Stanowi ona jednak, jak sami państwo rozumieją, bardzo wyraźną manifestację naszej woli politycznej, zmierzającej do otwarcia dyskusji i znalezienia rozwiązań. W tym właśnie duchu nasza komisja potwierdza swoją determinację oraz dyspozycyjność do podjęcia autentycznego dialogu międzyinstytucjonalnego.
Dragutin Mate
urzędujący przewodniczący. - (SL) Cieszę się, że mogę być dziś tutaj z państwem i uczestniczyć w tak ważnej debacie. Wdrażanie polityki w obszarze sprawiedliwości i spraw wewnętrznych ma niezmiernie istotne znaczenie dla naszych obywateli. Wraz z rozwojem naszego społeczeństwa i nowoczesnych technologii kwestia bezpieczeństwa staje się dla naszych obywateli jednym z najważniejszych problemów. Sądzę, że nam, jako przedstawicielom Rady, Komisji i Parlamentu, przyświecają te same cele: stworzenie warunków dla współpracy pomiędzy państwami członkowskimi, która zapewni naszym obywatelom odpowiedni poziom bezpieczeństwa.
Dwa lata temu rozpoczęliśmy debatę nad dwoma aktami prawodawczymi mającymi umożliwić olbrzymi krok naprzód w jakości naszej współpracy. Pierwszym z nich była decyzja w sprawie powołania Europolu w charakterze agencji europejskiej, drugi to decyzja w sprawie włączenia konwencji z Prüm do prawodawstwa europejskiego. Nowa podstawa prawna pozwoli Europolowi na szybsze reagowanie na zmieniające się trendy terroryzmu i przestępczości zorganizowanej, a także na dalsze zwiększenie własnych możliwości analitycznych i zdolności do zapewniania wsparcia państwom członkowskim. Wydatnie pomoże to w bardziej skutecznym zwalczaniu przestępczości zorganizowanej i organizacji terrorystycznych działających w kilku państwach Unii Europejskiej. Włączenie konwencji z Prüm pozwoli na sprawniejszą wymianę danych na temat DNA, odcisków palców i numerów rejestracyjnych pojazdów z krajowych baz danych.
Dwie poprzednie prezydencje, niemiecka i portugalska, robiły wszystko, by umożliwić przyjęcie obydwu aktów prawodawczych przez zakończeniem okresu naszych trzech prezydencji. Zgodnie z programem, który przedstawiłem państwa kolegom i koleżankom z Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, planujemy osiągnięcie konsensu w sprawie obydwu aktów prawodawczych do czerwca bieżącego roku. Ze względu na ich wagę opóźnianie ich przyjęcia byłoby nieuzasadnione, zwłaszcza że przyjęliśmy je i zharmonizowaliśmy w relacji pomiędzy państwami członkowskimi i wszystkimi trzema instytucjami aż do bieżącego poziomu. Co się zaś tyczy prawodawstwa, które wciąż jeszcze nie zostało poddane debacie, prezydencja wyraża gotowość do ścisłej współpracy z Parlamentem na zasadzie indywidualnego rozpatrywania wszystkich przypadków, w duchu wspólnej odpowiedzialności za jego przyjęcie. W ten sposób obydwie instytucje będą współdzielić odpowiedzialność za bezpieczeństwo obywateli UE oraz inne obszary.
Rada omawia obecnie wnioski dotyczące prawodawstwa ogólnego zastosowania w kwestii zwalczania wszelkich form przestępczości zorganizowanej. Dotyczy ono głównie procedur gromadzenia i wymiany danych oraz współpracy w ramach Europolu. Omawiamy również prawodawstwo dotyczące konkretnych problemów i konkretnych działań przestępczych.
Oprócz wniosku dotyczącego włączenia konwencji z Prüm i decyzji w sprawie Europolu opieramy się także na działaniach mających uniemożliwiać osobom niepożądanym wjazd na terytorium Unii Europejskiej. Jestem osobiście zaangażowany w starania mające przyspieszyć rozwój systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji. Przygotowujemy się do przyspieszenia procesu przyjmowania prawodawstwa, które ułatwi korzystanie z systemu informacji wizowej. W obszarze spraw zewnętrznych współpracujemy intensywnie z krajami Bałkanów Zachodnich i Rosją w celu przygotowania regionalnych ocen zagrożeń ze strony przestępczości zorganizowanej.
W bieżącym miesiącu Rada podjęła debatę nad pierwszym z dwóch wniosków dotyczących dyrektyw w sprawie legalnej imigracji. Po pierwszym spotkaniu w grupach roboczych, gdzie debatowano nad kwestią pracowników wysoko wykwalifikowanych, prezydencja doszła do wniosku, że w kwestii zastosowania dyrektywy istnieje szeroki konsensus. Wyrażamy nadzieję, że dalsza debata wyłoni kluczowe kwestie polityczne przez upływem okresu naszej prezydencji, kiedy przekażemy dossier prezydencji francuskiej, tak by można było prace w skuteczny sposób kontynuować prace.
Już od dwóch lat trwa debata Parlamentu i Rady nad wnioskiem dotyczącym dyrektywy w sprawie powrotu obywateli państw trzecich mieszkających nielegalnie na terytorium Unii Europejskiej. Debata skupia się na kilku konkretnych kwestiach, w których każda z instytucji ma odmienne zdanie. Prezydencja zrobi wszystko, co w jej mocy, aby osiągnąć takie porozumienie z Parlamentem, które pozwoliłoby na jak najszybsze przyjęcie dyrektywy, jeśli to możliwe, już w pierwszym czytaniu. Musimy jednak zachować ostrożność, by dyrektywa nie pogorszyła procedur powrotu, zmniejszając tym samym skuteczność naszej polityki zwalczania nielegalnej imigracji.
Pogłębiając dialog z państwami pochodzenia i tranzytu, Rada w dalszym ciągu dążyć będzie do bieżącego wdrażania globalnych metod rozwiązywania problemów migracyjnych, kładąc nacisk na konieczność ich uwzględnienia oraz konieczność zachowania równowagi geograficznej. Nasza uwaga będzie zatem skupiać się na Afryce Północnej i Europie Południowo-Wschodniej.
Franco Frattini
Panie przewodniczący, panie i panowie! Witam pana przewodniczącego Rady i dziękuję przewodniczącemu Komisji, panu Deprezowi, za jego słowo wstępne.
Co oczywiste, nie omawiamy w dniu dzisiejszym sprawy oceny wyników za rok 2007, które w naszym konkretnym obszarze są, moim zdaniem, pozytywne: rozszerzając strefę Schengen otwarliśmy granice wewnętrzne dla ponad 400 milionów obywateli UE; stworzyliśmy i wdrożyliśmy Agencję Praw Podstawowych; osiągnęliśmy bardzo istotne porozumienie z Parlamentem w sprawie systemu informacji wizowej; pracowaliśmy nad problemem imigracji, jak wspomniał pan minister Mate ze Słowenii, oraz nad problemem terroryzmu.
Rzućmy okiem na statystyki: w 2007 r. wnioski objęte moim zakresem kompetencji które państwu przedstawiłem, stanowiły blisko 20 % wszystkich inicjatyw strategicznych Komisji Europejskiej, co świadczy o tym, że obszar ten był i jest niezmiernie istotny. Osiągnęliśmy wszystko, co zakładał program strategiczny.
Dziś, w roku 2008, stajemy wobec nie mniej istotnego wyzwania. Jak państwu wiadomo, Komisja określiła na rok 2008 26 wniosków strategicznych, z czego osiem, czyli blisko 30 %, dotyczy obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
W tym roku zajmujemy się granicami zewnętrznymi: w lutym przewidziany jest pakiet wniosków mających na celu wzmocnienie bezpieczeństwa na naszych granicach zewnętrznych na tych samych zasadach i przy wykorzystaniu tych samych kryteriów co w przypadku Schengen i systemu informacji wizowej; przeprowadzimy wszechstronną ocenę Fronteksu, która również pozwoli wszystkim na wyciągnięcie wniosków na przyszłość; przedstawimy kilka, mam nadzieję, postępowych i ambitnych wniosków dotyczących wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych; omawiamy obecnie wspólnie z prezydencją słoweńską tzw. projekt e-sprawiedliwości oraz możliwości zapewnienia obywatelom lepszego dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych i karnych przy wykorzystaniu najnowszych technologii.
Oczywiście, w dalszym ciągu będziemy zajmować się imigracją. Zeszłoroczne inicjatywy, w sprawie których osiągnięto szeroki konsensus polityczny, będą kontynuowane i rozwijane również w ciągu tego roku. W roku bieżącym powstanie plan działania w sprawie azylu, osób ubiegających się o azyl oraz europejskiego systemu na rzecz uchodźców; dwa obszerne wnioski przedstawimy czerwcu i listopadzie.
Zaproponujemy europejską strategię przeciwdziałania gwałtownej radykalizacji postaw, jednego z kluczowych czynników strategii politycznej w kwestii zwalczania terroryzmu; będzie to miało miejsce w czerwcu.
Sądzę jednakże, że problem polityczny poruszony przez pana Depreza zasługuje na polityczną odpowiedź, której chętnie udzielę. Rok 2008 jest rokiem przejściowym To rok przejściowy dla traktatu lizbońskiego i jego ratyfikacji, w perspektywie jego wejścia w życie - czego wszyscy byśmy sobie życzyli - w styczniu 2009 r. Jest zatem oczywiste, że należy pamiętać o trzech wymogach: z jednej strony, należy współpracować z Parlamentem w celu umożliwienia takiego przejścia, z drugiej zaś, nie należy spowalniać gotowych do wdrożenia inicjatyw, co do których panuje konsensus, a jednocześnie nie należy antycypować wymowy czy skutków traktatu lizbońskiego po jego wejściu w życie. Uważam zatem za konieczne osiągnięcie porozumienia politycznego na szczeblu międzyinstytucjonalnym.
Oczywiście, porozumienie takie może zostać osiągnięte wyłącznie po uzgodnieniu przez Radę, Komisję i Parlament metody pracy, nawet przed ustaleniem konkretnych priorytetów. Jeżeli osiągnięte zostanie porozumienie polityczne w kwestii metody roboczej, będziemy mogli razem określić wspólne priorytety, a priorytetami takimi winny być inicjatywy o bezpośredniej wartości dodanej dla obywateli, co do których istnieje wystarczający konsensus i które równoważą w sposób pożądany przez nas sposób poszczególne obszary zainteresowania: bezpieczeństwo, zapewnianie bezpieczeństwa obywatelom oraz promowanie i ochronę wolności obywatelskich - zwykła ekwilibrystyka polityczna, której wszyscy musimy podołać.
Najlepszą w moim przekonaniu metodą pracy jest ta, którą już zaczęliśmy zgłębiać wspólnie z Radą: nie pracować w okresach półrocznych, ale w trójkach prezydencji, w oparciu o dokonania obecnej i poprzednich prezydencji, patrząc na inicjatywy w perspektywie nie półrocznej, ale półtorarocznej, bo niewątpliwie jest tak, że pracując nad inicjatywami w ograniczonym wymiarze czasowym pozbawieni jesteśmy perspektywy sięgającej, jak można oczekiwać, co najmniej do czerwca 2009 r., jako że w moim przekonaniu to data wyborów do Parlamentu Europejskiego jest jedynym realnym terminem, którym winniśmy się kierować.
Jestem więc do tego przygotowany - przygotowany do podjęcia dialogu politycznego z Radą i Parlamentem w celu określenia, co jesteśmy w stanie zaoferować naszym obywatelom w bezpośredniej odpowiedzi na priorytety roku 2008 i 2009, a co wymaga bardziej szczegółowej analizy. W ten sposób, jak sądzę, będziemy w stanie wykazać - bez uszczerbku dla traktatu - że kiedy instytucje pracują razem, docierają do mety szybciej i z lepszym wynikiem politycznym. Jest to droga, którą w moim przekonaniu moglibyśmy wspólnie podążać.
Manfred Weber
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Rady, panie komisarzu, panie i panowie! Dzisiejsza debata dotyczy europejskiej polityki wewnętrznej, a zatem słuszne wydaje się tu podejście zaprezentowane przez wiceprzewodniczącego Komisji pana Frattiniego, czyli krótkie spojrzenie wstecz. Rok 2007 był wspaniałym rokiem dla europejskiej polityki wewnętrznej. Otwarcie strefy Schengen było wielkim sukcesem i możemy zapewnić naszych obywateli, że fakt posiadania przez wszystkie organy śledcze w Europie dostępu do jednego systemu baz danych nie zmniejsza, ale zwiększa poziom bezpieczeństwa.
Oczywiście, powinnyśmy jednak spojrzeć i w przyszłość. Jak przeczytałem tutaj, kwestia SIS II była omawiana na nieformalnym spotkaniu Rady w Słowenii w ramach prezydencji słoweńskiej. Jak rozumiem, centralny system znów trafił do szuflady. Poszczególne sekcje Komisji wydają się gotowe, ale obecnie ustanawia się nową grupę polityczną fachowców - ministrów spraw wewnętrznych, która ma zająć się SIS II. Ich celem w ramach SIS II ma być zapewnienie realnego praktycznego postępu w dziedzinie zwalczania przestępczości zorganizowanej i przestępczości w Europie. A zatem: po cóż dodatkowo opóźniać sprawę? Obawiam się, że od chwili rozszerzenia zapadamy się w jakąś czarną dziurę, ponieważ wszyscy są zadowoleni, że rozszerzenie się udało. Chciałbym podkreślić, że my sami w Parlamencie przeprowadzaliśmy ocenę systemów po półroczu, i będziemy nalegali, by tak się to odbywało.
Drugim obszarem praktycznym, w którym należałoby podjąć działania, jest kwestia współpracy policji. Jak państwu wiadomo, niestety nie wszystkie części konwencji z Prüm zostały włączone do prawa wspólnotowego, przy czym nie przyjęto właśnie istotnych kwestii współpracy służb policyjnych. Również tu wymagane są zatem dalsze postępy.
Oczekujemy ze strony Komisji wniosków odnośnie ochrony granic. Z niecierpliwością czekam na wnioski dotyczące systemów wjazdowych i wyjazdowych, bo warto byłoby przekonać się, ile mamy w Europie osób przekraczających dozwolony okres pobytu.
Kwestia ostatnia: mamy mieć nowy traktat. Chciałbym zatem wesprzeć przewodniczącego naszej komisji, pana Depreza. Otóż pozyskamy zaufanie obywateli do tego traktatu, jeżeli wyciągniemy decyzje dotyczące sektora spraw wewnętrznych z zaplecza Rady i postawimy na forum niniejszego posiedzenia plenarnego. Tu wszyscy będą mogli zobaczyć, jak zapadają takie decyzje. Proszę zatem o przyjęcie wyciągniętej ręki Parlamentu. Jesteśmy gotowi do współpracy.
Claudio Fava
w imieniu grupy PSE. - (IT) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Rady, panie wiceprzewodniczący Komisji, panie i panowie! Mogę chyba zgodzić się z poglądem na tę debatę wyrażonym przez komisarza Frattiniego. Powinniśmy spoglądać w przyszłość, powinniśmy świadomie rozporządzać czasem, jaki nam pozostał - w poczuciu odpowiedzialności i zaangażowania wspólnie ze wszystkimi instytucjami europejskimi.
Po długoletniej debacie nad obszarem wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w ramach której nasz Parlament krytycznie odnosił się do oczywistego deficytu demokratycznego - jakże trudnego obszaru z perspektywy praw podstawowych obywateli - możemy chyba z zadowoleniem przyjąć podpisanie nowego traktatu, który wreszcie stwarza w tym obszarze wymiar europejski i wyposaża Parlament w pełne uprawnienia legislacyjne, w tym z zakresu współpracy w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości, współpracy w sprawach współpracy policji, a także w kwestii polityki w sprawach wjazdowych i pobytowych.
Z tego względu moja grupa uważa również, że nawet w delikatnej fazie ratyfikacji żadna z instytucji nie może zignorować faktu, że całkowicie zmieniły się ramy. Zdajemy sobie sprawę, że wejścia w życie traktatu nie można ot, tak sobie przyspieszyć, jednak uważamy, że byłoby błędem politycznym kontynuować prace nad dossier o wysokiej wrażliwości w sposób, który omija demokratyczny zakres traktatu lizbońskiego.
Z tego względu nasza grupa uważa również, że niezbędne jest wspólne zaangażowanie Parlamentu, Rady i Komisji w celu wytypowania dossier mających szczególne znaczenie - nie po to, by blokować ich uchwalenie, ale by zagwarantować, że Parlament będzie pytany o zdanie po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, oraz w celu ich integracji w ramach nowych ram instytucjonalnych.
Myślę tu szczególnie o ważnych dossier, które jak dotychczas jedynie z nami skonsultowano, takich jak wniosek dotyczący europejskiego systemu PNR, wniosek dotyczący zmiany decyzji ramowej w sprawie terroryzmu, dyrektywa o przyjmowaniu pracowników wysoko wykwalifikowanych oraz dyrektywa w sprawie jednolitej procedury przyjmowania migrantów zarobkowych.
Jeżeli można zająć jeszcze kilka sekund, panie przewodniczący, chciałbym wyrazić zaniepokojenie tym, co usłyszeliśmy od Rady na temat dyrektywy w sprawie powrotu. Doceniamy dyspozycyjność i chęć współpracy ze strony Rady, ale naszym zdaniem mamy tu do czynienia z kilkoma niezwykle delikatnymi kwestiami. Jedną z nich, szczególnie ważną, jest fakt, że półtorarocznego okresu zatrzymania nie można uznać za środek poprawiający skuteczności dyrektywy, ale za środek przymusu, w stosunku do którego znaczna liczba osób w tym Parlamencie w dalszym ciągu będzie wyrażać swoje niezadowolenie.
Sarah Ludford
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Przyglądamy się postępowi, jaki poczyniła Unia Europejska, aby stać się obszarem wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Oznacza to rozwój w kierunku Europy, która stoi na straży praw cywilnych, jak również Europy, w której rozstrzyga się skomplikowane kwestie związane z egzekwowaniem prawa, jak na przykład terroryzm i przestępczość transgraniczna.
Jednak niestety w ciągu ostatnich 10 lat nie udało nam się uzyskać właściwej równowagi pomiędzy bezpieczeństwem, wolnością a sprawiedliwością, a właściwie wąską definicją bezpieczeństwa.
Egzekwowanie prawa musi być lepiej ukierunkowane, a standard wolności obywatelskich musi zostać podwyższony. Na przykład, prawdziwą luką w naszych dokonaniach jest niemożność - w ciągu 10 lat - uzgodnienia środka gwarantującego minimalne prawa podejrzanych i oskarżonych.
Rzecznik generalny Maduro w opinii dotyczącej czarnych list terrorystów powiedział, cytując jak sądzę izraelski Sąd Najwyższy: "Potrzebujemy praw szczególnie wtedy, gdy rozlega się huk strzałów. Nie istnieją czarne dziury. Wojna z terroryzmem jest także wojną prawa przeciwko tym, którzy stają przeciwko niemu.”
Szkoda, że Rada państw członkowskich nie pamiętała o tym, kiedy rozpatrywała nasze sprawozdanie z tymczasowej komisji do spraw wydawania w trybie nadzwyczajnym. Nie otrzymaliśmy żadnej konstruktywnej odpowiedzi na to sprawozdanie.
Zgadzam się z komisarzem Frattinim, że potrzebne jest porozumienie pomiędzy Komisją, Radą i Parlamentem dotyczące sposobu postępowania prowadzącego od niesatysfakcjonujących procedur międzyrządowych w zakresie spraw karnych do podejmowania decyzji na szczeblu wspólnotowym. Aby je osiągnąć, konieczna będzie zmiana kultury oraz postawy i procedur. Niektóre środki w przygotowaniu, przewidziane dla trzeciego filaru, jak konwencja z Prüm, ochrona danych, EU P&R, mają niską jakość, jeśli chodzi o kontrolę demokratyczną i zabezpieczenie wolności obywatelskich.
Wiele ufności pokłada się w projekty technologiczne, związane z wymianą danych między państwami członkowskimi lub z tworzeniem nowych unijnych baz danych. Jestem jak najbardziej za właściwą wymianą danych, lecz ostrzegam przed nadmiernym poleganiem na szybkich rozwiązaniach technologicznych. Nie zapomnijmy o tradycyjnej polityce opartej na wywiadzie; nawet jeśli jej uruchomienie w obszarze transgranicznym jest trudniejsze, nie należy jej odsuwać na drugi plan w konfrontacji z pociągającym urokiem baz danych, ponieważ powoduje to powstanie poważnych pytań związanych z ochroną danych i ich bezpieczeństwem.
Poprosiłam komisarza Frattiniego o rozważenie możliwości wydania zielonej księgi dotyczącej kwestii, czy nasz system ochrony danych jest odpowiedni, zwłaszcza w świetle skandalicznego wycieku danych w Wielkiej Brytanii. Jak dotąd pan komisarz odmówił. Mam jednak nadzieję, że ponownie rozważy tę kwestię.
Ponadto, czy komisarz Frattini może rozważyć potrzebę takiego działania w świetle ścieżki profilowania, którą obecnie realizujemy? Komisarz Frattini tego nie uznaje, lecz rząd brytyjski całkiem otwarcie mówi: "realizujemy profilowanie". Zorganizujmy debatę o tym, jakiej ochrony potrzebujemy.
Na koniec, w kwestii klauzuli opt-out. Uważam, że koledzy parlamentarzyści z chęcią się dowiedzą, a z pewnością ja, jako posłanka brytyjska, chciałabym się dowiedzieć - jaka będzie brytyjska strategia dotycząca korzystania z klauzul opt-in oraz opt-out, ponieważ sądzę, że byłoby to dość pomocne w wyjaśnieniu tego, że Wielka Brytania zamierza w przyszłych latach pozytywnie zaangażować się w problematykę sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.
Seán Ó Neachtain
w imieniu grupy UEN. - (GA) Panie przewodniczący! Rząd irlandzki odgrywa aktywną, zasadniczą rolę w dziedzinie zwalczania międzynarodowej przestępczości zorganizowanej w Europie. Wkładem irlandzkich organów ścigania jest uczestnictwo w działaniach Europejskiego Urzędu Policji - Europolu.
W obecnej grupie 27 państw o liczbie ludności wynoszącej 500 mln istotne jest, by granice międzynarodowe zapewniały ochronę przed działalnością przestępczą. By tak się stało, konieczna jest solidnie ugruntowana i intensywna współpraca służb policyjnych, celnych, morskich i wywiadowczych, obejmująca wszystkie państwa członkowskie.
Pragnąłbym podkreślić, że lizboński traktat reformujący w żadnym stopniu nie naruszy neutralności Irlandii. Irlandia jest krajem neutralnym i wojska irlandzkie nie mogą być używane za granicą bez stosownej uchwały ONZ i uzyskania koniecznej zgody rząd irlandzkiego, po przegłosowaniu jej przez Dáil Éireann.
Jean Lambert
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! Moja grupa zgodziłaby się z większością opinii tu wyrażonych, ze szczególnym naciskiem na konieczność ochrony praw podstawowych jako podstawy wielu decyzji, które naszym zdaniem powinny zostać podjęte przed zakończeniem kadencji tego Parlamentu.
Moja grupa również zgodziłaby się z tym, że użyteczne byłoby osiągnięcie porozumienia międzyinstytucjonalnego w celu uniknięcia arbitralnego stosowania współdecyzji, które zaobserwowaliśmy przy tej okazji - takiej arbitralności na życzenie Rady, kiedy to wielu z nas miało wrażenie, że Parlament był używany jako rodzaj alibi, gdy nie udało się uzyskać jednomyślności. Wolałbym raczej, aby takie uzgodnienia zostały ujęte w odpowiednich ramach - które jednocześnie nie będą opóźniać przez pięć lat znacznego postępu, do którego pragniemy doprowadzić.
W odniesieniu do kwestii związanych z prawami podstawowymi, jesteśmy głęboko zatroskani z powodu faktu, że jedna z kwestii, która, jak wszystko na to wskazuje, nie została rozwiązana w Radzie, dotyczy zabezpieczeń proceduralnych.
Wielu posłów poparło wprowadzenie europejskiego nakazu aresztowania, wierząc, że niedługo dołączą do niego zabezpieczenia proceduralne. Inni posłowie, nastawieni wyraźnie bardziej sceptycznie, stwierdzili, że chcą najpierw zobaczyć te zabezpieczenia, a następnie zajmą się kwestią zwiększenia współpracy pomiędzy państwami członkowskimi. A więc prosimy o poinformowanie nas, kiedy można oczekiwać takich środków, które są niezmiernie ważne dla wszystkich obywateli europejskich.
Podzielamy również obawę wyrażoną dziś rano, dotyczącą ochrony danych. Powstaje coraz więcej obaw związanych z brakiem przejrzystości oraz oczywiście niepokojów opinii publicznej dotyczących sposobów korzystania z danych i ich wymiany, bez dostarczania obywatelom wyraźnej informacji, co tak naprawdę się dzieje.
Zaniepokoiłem się, ujmując to łagodnie, słysząc, że Rada prowadzi rozmowy na temat dyrektywy w sprawie powrotu emigrantów, w których stoi na stanowisku, że niektóre państwa członkowskie nie chcą, aby powroty emigrantów stały się bardziej skomplikowane. Można by sądzić, że oznacza to, iż Rada nie dąży do tego, aby wprowadzić bezpieczną i otwartą procedurę, gwarantującą jej uczestnikom określone prawa, zamiast utrzymywania sytuacji, obserwowanej w niektórych państwach członkowskich, kiedy to państwom zależy na osiągnięciu pewnych celów poprzez powroty emigrantów.
Nie chcemy, aby procedura powrotu emigrantów obowiązkowo stała się bardziej skomplikowana. Pragniemy, aby była procedurą bardziej otwartą i zapewniającą określone prawa. Jedną z kwestii, które nas niepokoją, jest na przykład stosowanie przez niektóre państwa członkowskie automatycznego zakazu powrotu. Zajmujemy się również kwestią długości okresu tymczasowego aresztu.
Z zadowoleniem przyjmuję oświadczenie wygłoszone na temat wniosku w sprawie wysoko wykwalifikowanych migrantów. Spotkaliśmy się wreszcie z pozytywnym środkiem w polityce imigracyjnej, odchodzącym od polityki odstraszania praktykowanej przez Unię od pewnego czasu, jak niektórzy z nas to odbierają. Nareszcie osiągniemy porozumienie w kwestii bardziej pozytywnej i bardziej otwartej, nawet jeżeli dotyczy ona niewielkiej części osób przyjeżdżających do Unii Europejskiej.
Chętnie usłyszałbym jednak uwagi dotyczące tego, co dzieje się w sprawie sankcji przeciwko pracodawcom. Wreszcie, chciałbym również uzyskać odpowiedź na pytanie postawione zarówno Radzie, jak i Komisji, dotyczące komentarza w sprawie stanowiska Wielkiej Brytanii na temat reformy traktatu.
Giusto Catania
w imieniu grupy GUE/NGL. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Szczerze doceniam gotowość Komisji i Rady do szybkiego osiągnięcia międzyinstytucjonalnego porozumienia politycznego w perspektywie zmian, których będziemy świadkami w ciągu najbliższych miesięcy. Poczynając od stycznia 2009 r., Parlament będzie mógł odgrywać istotną rolę w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, szczególnie, jeśli chodzi o potrzebę zapewnienia obywatelom europejskim możliwości sprawowania demokratycznej kontroli nad decyzjami zapadającymi w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w ramach Unii Europejskiej.
Uważamy, że rok 2008 będzie rokiem przejściowym, i dlatego w tym okresie należy określić szereg priorytetów w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Należy, moim zdaniem, posunąć naprzód kwestie, od których nie ma już odwrotu, na które powinniśmy kłaść nacisk. Myślę tu o potrzebie wprowadzenia wspólnej polityki azylowej na 2010 r. oraz przyspieszenia procesu mogącego prowadzić do określenia takiej wspólnej polityki; myślę tu również o potrzebie szybkiego stworzenia ogólnego planu w kwestii legalnej imigracji; zamiast ograniczania się do zachęty do przyjmowania wykwalifikowanych lub wysoko wykwalifikowanych pracowników, należy stworzyć plan dotyczący przyjmowania wszystkich rodzajów imigrantów na teren Unii Europejskiej; uważam, że winniśmy skupić się również na swobodzie poruszania się w obrębie strefy Schengen, w oparciu o rezultaty osiągnięte w 2007 r., a także starać się wyciągnąć korzyści z tych aspektów.
Sadzę również, że w ciągu 2008 r. powinnyśmy przedsięwziąć próbę oceny niektórych z już podjętych decyzji. Myślę tu szczególnie o dwóch ważnych kwestiach. Konieczne w moim przekonaniu jest dokonanie rzetelnej oceny użyteczności i skuteczności Fronteksu. Wydaje się, że w wyniku obiektywnej oceny bylibyśmy skłonni przyznać bez oporu, że agencja nie spełniła nadziei, jakie pokładała w niej znaczna większość Parlamentu i obywateli Europy. Z tego samego względu wydaje się konieczne przeprowadzenie oceny ogromnej liczby baz danych, jakimi dysponujemy. Nazbyt często wymiana informacji bywa bezwartościowa, a zdarza się, że informacje zostają utracone.
Kończąc, panie przewodniczący, chciałbym wyrazić pogląd, że zapewne należałoby dokonać również ostatecznej oceny dyrektywy w sprawie powrotu. Wydaję się, że dotarliśmy do punktu, od którego nie ma już odwrotu, i zapewne powinniśmy zmienić strategię: należy sporządzić plan działania i plan w sprawie legalnej imigracji, a dopiero wówczas będziemy wiedzieli, jak usuwać, wydalać i zatrzymywać imigrantów.
Johannes Blokland
w imieniu grupy IND/DEM. - (NL) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Rady, panie komisarzu, panie i panowie! W pytaniach kierowanych do Rady szczególną uwagę zwraca się na rozwój wydarzeń w związku z Fronteksem. Wielokrotnie podnosiłem tę kwestię w przeszłości. Niniejsza debata jest zatem dobrą okazją, by jeszcze raz wyrazić nasze zaniepokojenie sprawą Fronteksu. W tej kwestii zgadzam się z tym, o czym mówił pan Catania.
Kilka spośród parlamentów krajowych zaapelowało do rządów państw członkowskich o zapewnienie siły roboczej i materiałów na potrzeby działalności Fronteksu.
Państwa członkowskie oczywiście niezbyt rwą się do uczestnictwa w działaniach operacyjnych - cieszy mnie zatem, że Holandia wreszcie zdecydowała się na odkomenderowanie fregaty. Stąd moje pytanie: co stanie się z tzw. boat people i migrantami po ich przejęciu?
Czy pan przewodniczący [Rady] może nam powiedzieć, jaka będzie procedura w stosunku do osób zatrzymanych na łodziach na pełnym morzu? Otrzymujemy regularne sprawozdania z zatrzymań łodzi pełnych migrantów; z zasady ludzie ci zostają w pierwszej kolejności odtransportowani na ląd i otoczeni opieką. Czy to państwo członkowskie, pod którego banderą pływa dana jednostka, zobowiązane jest do udzielenia azylu lub zorganizowania przyjęcia zatrzymanych boat people?
Sądząc po reakcji holenderskiego sekretarza stanu w resorcie sprawiedliwości, jaka miała miejsce w tym tygodniu, można wywnioskować, że wciąż brak jest ostatecznej odpowiedzi na to pytanie. Życzyłbym sobie szerszego wyjaśnienia tej kwestii, ponieważ, co oczywiste, niesłuszne byłoby, gdyby wszelkie obciążenia ponosić miały państwa członkowskie zapewniające siłę roboczą i materiały. Panie przewodniczący [Rady], czy jeśli nie jest pan w stanie udzielić odpowiedzi na to pytanie podczas tej debaty, to czy mogłaby ona zostać udzielona na piśmie?
Mam również pytanie do komisarza Frattiniego. Ministrom sprawiedliwości łatwo przychodzi obiecywać np. odkomenderowanie jednostek pływających, jednak realizacja należy już do ministrów obrony, którzy często mogą sobie poczytywać za szczęście, jeśli o takich obietnicach ministrów sprawiedliwości zostają w ogóle poinformowani. Oczywiście jest to źródłem poważnych problemów w sferze koordynacji.
Moje pytanie do komisarza Frattiniego jest następujące: jakie kroki zamierza pan podjąć, by uniknąć tego rodzaju problemów w przyszłości? Bądź co bądź, zanim pojawiły się jakiekolwiek rezultaty składanych tak dawno temu obietnic, upłynąć musiało wiele czasu.
Koenraad Dillen
(NL) Panie przewodniczący! Obszerna debata na temat wszelkiego rodzaju działań mających zwiększyć bezpieczeństwo naszych obywateli jest na tym forum jak najbardziej zasadna. Przychodzi tu na myśl Frontex. Nie chowajmy jednak głowy w piasek, ponieważ Europa stała się o wiele mniej bezpieczna właśnie ze względu na realizację polityki otwartych granic. Nie ulega wątpliwości, że polityka ta w namacalny sposób wzmocniła międzynarodową przestępczość zorganizowaną, nie zapewniając jednocześnie stosownych środków dla jej zwalczania.
To nie wszystko. Obywatele europejscy padli również ofiarą fal legalizacji statusu nielegalnych imigrantów, którą niektóre państwa postanowiły przeprowadzić. Z pewnością nie ograniczy to haniebnego procederu handlu ludźmi. Omawiany tu obszar bezpieczeństwa jest również, niestety, do pewnego stopnia obszarem, w którym wolną rękę otrzymują przestępcy, szczególnie islamscy ekstremiści.
Zasadnicze uprawnienia państwa w tej materii są coraz bardziej ograniczane - dotyczy to na przykład uprawnień w kwestii legalnej imigracji. To niedopuszczalne. Państwa członkowskie powinny zachować całkowitą i bezwarunkową kontrolę nad własnymi rynkami pracy, a sposób realizacji przez nie własnej polityki rynku pracy nie może podlegać jakimkolwiek narzucanym ograniczeniom.
Agustín Díaz de Mera García Consuegra
(ES) Panie przewodniczący! Sądzę iż pan Deprez trafnie określił problem, a wiceprzewodniczący Frattini znalazł nań rozwiązanie.
Przed nami, ściśle rzecz biorąc, rok przejściowy, jednakże w ciągu tego roku przejściowego - do tego dodać należy kolejne pół roku dzielące nas od końca kadencji - podjąć musimy kilka nabrzmiałych decyzji, których nie wolno nam zaniedbać. Dlatego też uważam, że porozumienie międzyinstytucjonalne jest absolutnie niezbędne dla uzyskania możliwości harmonizacji nabrzmiałych inicjatyw z jakże potrzebnym i pożądanym mechanizmem współdecydowania.
Dlatego sądzę, panie przewodniczący, że waga inicjatyw tego rodzaju co inicjatywy z obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - pamiętajmy, że z 26 wniosków strategicznych przedstawionych przez Komisję aż jedna trzecia dotyczy właśnie obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - nakłada na nas ogromną odpowiedzialność w trakcie prac nad projektami przygotowywanego prawodawstwa.
Z tego względu, ta jakże potrzebna ocena Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych w pełni zasługuje na naszą uwagę, podobnie jak wszelkie kwestie dotyczące zjawisk migracyjnych, w tym zarówno imigracji legalnej, jak i nielegalnej.
Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych i karnych lepiej służący obywatelom, Europol, zmieniona agencja europejska w nowych ramach traktatu konstytucyjnego - nie zapominając, panie przewodniczący, o ochronie danych w trzecim filarze - wszystko to zasługuje, by obszar wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości był harmonizowany pod względem zarówno metod, jak i ram czasowych.
Stavros Lambrinidis
- (EL) Panie przewodniczący! Internet to nowe pole walki. Według Komisji i Rady jest on polem walki z terroryzmem - nie polemizujemy z tym. Dla wielu z nas Internet jest jednak również polem walki o ochronę praw podstawowych obywateli. Jak wszyscy dobrze wiemy, z Internetu korzystają terroryści, ale korzystają z niego także, w celu wymiany poglądów, miliony niewinnych obywateli. Wymieniają oni poglądy również na temat terroryzmu, który - nie szukając dlań usprawiedliwienia - próbują zrozumieć: coś, czego my tutaj podejmujemy się, niestety, nazbyt rzadko. Niezależnie zatem od wagi inicjatywy legislacyjnej wymierzonej w rozpowszechnianie w Internecie propagandy promującej terroryzm, jest to także kwestia wysoce wrażliwa.
Panie komisarzu, panie przewodniczący Rady! Muszę stwierdzić, że niniejsza inicjatywa legislacyjna w swojej obecnej formie jest nieco problematyczna. Nie wymaga ona, by osoba rozpowszechniająca propagandę promującą terroryzm czyniła to celowo i... "i” by była to propaganda mogąca doprowadzić do ataku terrorystycznego. Zamiast "i” w pańskim tekście znalazło się "lub”. Innymi słowy, gdyby dana osoba próbowała zrozumieć terroryzm w jakiejś części świata, mogłaby mieć kłopoty tylko dlatego, że "ktoś” uważa, że jej słowa doprowadziły do aktu terroru: taka osoba zostaje oskarżona, nawet jeśli nie miała zamiaru spowodowania takiego aktu. To należy poprawić.
Chciałbym również prosić o wyjaśnienie, czy kontrolowana będzie treść naszych e-maili. Kto będzie je kontrolował, by pozwolić policji na ocenę, czy naruszone zostały przepisy promowanego przez pana nowego prawa? Pozwolę sobie przypomnieć, że w przypadku przechowywania danych połączeń telefonicznych wielokrotnie zapewniał nas pan, że treść naszych wiadomości SMS i połączeń telefonicznych nie będzie monitorowana. Czy w efekcie promowanego przez pana środka monitorowana będzie treść prowadzonej przez nas tutaj korespondencji elektronicznej?
Kolejną kwestią, na którą chciałbym położyć nacisk, jest inicjatywa w sprawie europejskiego systemu PNR. Drodzy przyjaciele: on nie jest nam potrzebny. A przynajmniej nie wyjaśnił nam pan, dlaczego miałby nam być potrzebny. Mamy APIS; jak słusznie zauważył pan Frattini, mamy VIS, udany produkt naszego porozumienia; mamy także Schengen: wiemy zatem bardzo dobrze, kto dokąd podróżuje dziś po świecie i kto przyjeżdża do Europy.
Ponadto, z 27 krajów europejskich jedynie 3 dysponują obecnie środkami koniecznymi do ewentualnego wdrożenia systemu PNR. Skąd zatem bierze się presja na harmonizowanie prawodawstwa w kwestii PNR właśnie teraz?
Dlaczego tak fanatycznie promuje pan ten środek, skoro krytykują go nawet europejskie podmioty odpowiedzialne za ochronę danych? Dlaczego nie omówi pan tej kwestii z Parlamentem, z osobami, które są nastawione na walkę z terroryzmem, ale którym w równym stopniu może chodzić o ochronę praw - jeśli nie w większym stopniu, co nam się niekiedy zarzuca?
Alexander Alvaro
- (DE) Panie przewodniczący! Stwierdzić należy, że Rada i Komisja nie tylko kładą w swoich dokumentach większy nacisk na pojęcie "bezpieczeństwo”, ale najwyraźniej stają się coraz bardziej świadome podstawowych wolności i praw obywatelskich. Ile byśmy jednak nie napracowali się nad wspólnym obszarem wolności, bezpieczeństwa i prawa tu w Europie, to w realizacji tego zadania ewidentnie stają nam na przeszkodzie systemy prawne państw trzecich.
Sądzę, że Komisja, a szczególnie państwa członkowskie, powinny zintensyfikować monitoring stopnia wpływu np. amerykańskiego systemu prawnego na gospodarstwa domowe obywateli europejskich. Wraz z kilkoma kolegami zamierzamy poprosić Komisję i Radę o wyjaśnienie, jak to możliwe, że dane dotyczące przesyłek pocztowych ze Stanów Zjednoczonych - które, niezależnie od zamiaru i celu, powinny być wykorzystywane wyłącznie do celów kontroli celnej - przekazywane są organom bezpieczeństwa.
Tajemnica korespondencji to jeden z ostatnich bastionów, które do tej pory udało nam się obronić. Wyrażam nadzieję, że Komisja, działając we współpracy z Radą, będzie w stanie rozwiązać problem globalnej metody zwalczania terroryzmu i przestępczości zorganizowanej nie tylko w aspekcie bezpieczeństwa, ale także w aspekcie wolności, ochrony obywateli i eliminacji problemów wynikających z rozbieżności systemów prawnych.
Mario Borghezio
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Zastępca redaktora naczelnego "Corriere Della Sera”, Magdi Allam, któremu trudno byłoby zarzucić rasizm czy islamofobię, zwrócił uwagę na pewną istotną kwestię: imamowie oraz wszelkie potrzeby wielkiego meczetu w Rzymie - fundusze i płace - finansowane są przez ambasady kilku państw islamskich.
Czy zabezpiecza to Europę - jedną z jej ważniejszych stolic - przed realnym ryzykiem szerzenia się radykalnych doktryn islamskich? Nie wydaje mi się. Byłbym raczej skłonny sądzić, że szerzący się fundamentalizm islamski mający ścisłe związki z terroryzmem należy kontrolować, i jest to kwestia, której Unia Europejska powinna się bardzo uważnie przyjrzeć.
Terroryzm: jak mamy rozumieć opinię, jaką wygłosił niedawno rzecznik generalny Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Miguel Poiares Maduro, jakoby rozporządzenie (WE) nr 881/2002 dotyczące zamrażania aktywów osób znajdujących się na czarnej liście członków Al-Kaidy i talibów było niezgodne z prawem? Chciałbym raz jeszcze zwrócić uwagę na fakt, że rozporządzenie to nie jest niczym więcej niż zastosowaniem rezolucji 1390 ONZ, przyjętej przez całą społeczność międzynarodową w odpowiedzi na ataki z 11 września. Cywilizowany świat chce bronić się przed groźbą terroryzmu: w walce ze śmiertelnym zagrożeniem islamskiego terroryzmu należy mieć się stale na baczności!
Jana Bobošíková
(CS) Panie i panowie! Nie wydaje mi się, byśmy dokonali znaczących postępów w kwestii wolności, bezpieczeństwa i prawa. Wręcz przeciwnie: rządy nie dopuszczają swych obywateli do zabrania głosu w sprawie traktatu lizbońskiego w drodze referendum, przez co oddalamy się od wolności.
Dlaczego obywatele nie mają możliwości zdecydować, czy chcą zmniejszenia udziału swego kraju w procesie decyzyjnym UE? Dlaczego obywatele nie mają możliwości zdecydować, czy chcą zakończenia weta swoich rządów w sprawach migracji, energii i transportu oraz Europejskiego Banku Centralnego? Dlaczego obywatele państw członkowskich, zwłaszcza tych mniejszych, nie wiedzą, że możliwość sprawowania przez nie rotacyjnej prezydencji Rady Europejskiej będzie, praktycznie rzecz biorąc, wykluczona? Co więcej, czy ktoś im powiedział, że w przeciągu sześciu lat ich państwo straci automatyczne prawo do obsady własnego komisarza w Komisji Europejskiej? Traktat reformujący w fundamentalny sposób zmienia kluczowe dokumenty Unii Europejskiej. Jeżeli zostanie on przyjęty wyłącznie przez parlamenty, bez organizowania referendów i ogólnonarodowych dyskusji, to zamiast wolności będziemy mieli do czynienia z nieograniczoną arogancją aktualnej władzy. Komisja Europejska powinna o tym rządom przypomnieć.
Mihael Brejc
(SL) W pierwszej kolejności chciałbym podziękować za bardzo dobrą prezentację dość złożonej kwestii, którą dzisiaj omawiamy.
Korzystając z okazji, chciałbym zwrócić uwagę na inną dziedzinę, do której jak dotąd nie odnieśliśmy się wystarczająco jasno. Mówię o zewnętrznych granicach Unii Europejskiej. Wszystkie państwa członkowskie odpowiadające obecnie za nowe granice zewnętrzne Unii Europejskiej zadały sobie wiele trudu w celu właściwego ich zabezpieczenia i ochrony oraz zapewnienia odpowiedniej infrastruktury umożliwiającej wdrożenie standardów Schengen. Jednocześnie dowiadujemy się jednak, że obniżyła się jakość życia przy granicy. Chciałbym zwrócić państwa uwagę na ten spadek jakości życia w strefie przygranicznej, szczególnie w mniej rozwiniętych regionach, oraz zapytać, czy Rada i Komisja planują jakieś szczególne działania uzupełniające w celu podniesienia jakości życia w regionach przygranicznych, aby zapobiec wyludnianiu się takich obszarów. Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że w przypadku, kiedy dochodzi do wyludnienia się obszarów przygranicznych, tj. kiedy stają się one obszarami niezamieszkanymi, jednocześnie stają się one trudne do ochrony.
Moje drugie pytanie jest następujące: podczas spotkania na szczeblu komitetów pan przewodniczący Rady wspomniał, że do istotnych zadań, na których skupia się działalność Rady, należy również współpraca z państwami bałkańskimi. W tym kontekście interesuje mnie szczególnie, czy wdrażanie standardów Schengen i zapewnianie nam bezpieczeństwa nie zaszkodzi współpracy pomiędzy naszymi służbami policyjnymi a służbami policyjnymi państw bałkańskich.
Martine Roure
(FR) Panie przewodniczący! Nadszedł dla nas, Parlamentu Europejskiego, punkt zwrotny w procesie tworzenia rzeczywistego obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, a przyjęcie traktatu lizbońskiego pozwala nam na wzmocnienie kontroli demokratycznej i jurysdykcyjnej. Oczywiście chciałabym przychylić się do wniosku moich kolegów o sporządzenie listy priorytetów, nad którymi będziemy mogli pracować wykorzystując wczesną procedurę współdecyzji, w oparciu o międzyinstytucjonalne porozumienie polityczne.
Co więcej, uczestnictwo Parlamentu Europejskiego w pełnym wymiarze może jedynie podnieść jakość decyzji, a niekiedy, czego byliśmy świadkami, pozwolić na zawarcie jakiegokolwiek porozumienia. Oczywiście, nie stanie się tak bez zaangażowania w niniejszą debatę parlamentów krajowych, wobec czego proponuję, byśmy antycypowali także wzmocnioną rolę, jaka przypada im w świetle nowego traktatu.
Kolejnym naszym priorytetem powinna być oczywiście ochrona danych. Nie dziwi państwa zapewne, że powracam do tej kwestii. Co więcej, wiadomo państwu, że zachęcaliśmy do przyjęcia decyzji ramowej w sprawie ochrony danych w trzecim filarze. Rzecz jasna, cieszymy się, że w kwestii tej ponownie zasięga się opinii Parlamentu Europejskiego. Niezmiernie niepokoją nas jednak mierne rezultaty Rady w związku z tym tekstem, właśnie ze względu na zasadę jednomyślności.
Zważywszy, że filary już wkrótce znikną, a naszym współobywatelom należy zapewnić ochronę prywatności z prawdziwego zdarzenia - czy nie sądzą państwo, że możliwym rozwiązaniem byłaby taka zmiana dotychczasowych dyrektyw w sprawie ochrony danych, by objęły one również współpracę policji i wymiaru sprawiedliwości? Zapewnienie wysokiego poziomu ochrony danych jest szczególnie istotne, ponieważ musi ona obejmować również wniosek dotyczący utworzenia europejskiego systemu PNR. Pytanie, które państwu zadaję jest ważne, i bardzo zależy mi na uzyskaniu na nie odpowiedzi.
Sophia in 't Veld
(NL) Panie przewodniczący! Po pierwsze chciałabym zaapelować do Komisji i Rady o pełną przejrzystość bieżących negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie transatlantyckiego programu ochrony danych. Wygląda na to, że dopiero teraz - pod koniec procesu negocjacyjnego - Komisja ma zamiar wystąpić do Rady o udzielenie jej mandatu. To nie jest właściwy porządek rzeczy.
Po drugie, dossier w sprawie PNR zaczyna przeradzać się w chaos. Nie ustalono jeszcze bynajmniej, czy cały program w ogóle jest potrzebny. Jego podstawa prawna jest niejasna. W dalszym ciągu brak jest systemu ochrony danych osobowych w trzecim filarze. Wydaje się jednak, że ministrom spraw wewnętrznych nie przeszkodziło to w podjęciu decyzji w sprawie europejskiego programu PNR. Co więcej, przedstawiciel Parlamentu Europejskiego, pan Deprez, w ogóle nie został zaproszony.
Chciałabym zrozumieć, jak to możliwe, że niemiecki minister sprawiedliwości oświadcza jednocześnie, że europejski program PNR byłby niezgodny z niemiecką ustawą zasadniczą. Moim zdanie dossier to jest wciąż dalekie od ukończenia; Parlament Europejski chciałby wpierw usłyszeć, dlaczego program ten jest konieczny.
Konrad Szymański
Panie Przewodniczący! Najważniejszym wydarzeniem roku 2007 w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości było oczywiście poszerzenie strefy Schengen. Dzisiaj możemy powiedzieć, że oczekiwania dotyczące łatwiejszego ruchu granicznego zderzyły się brutalnie z rzeczywistością.
Na granicy polsko-niemieckiej między Saksonią a Dolnym Śląskiem poszerzenie strefy Schengen staje się dzisiaj utrudnieniem ruchu granicznego. Przypadkowym osobom stawia się zarzuty przemytu nielegalnych emigrantów, przetrzymując ich w komisariatach po kilka godzin jak zwykłych kryminalistów. Podobne zarzuty stawia się taksówkarzom w strefie przygranicznej. Wbrew prawu każe się im sprawdzać dokumenty pasażerów. Samochody z polską rejestracją poddawane są parogodzinnym kontrolom.
Porozumienie z Schengen wprowadzane jest na granicy polsko-niemieckiej w taki sposób, by zniechęcić ludzi do przekraczania granicy. Jest to niezgodne z celem tego porozumienia i wymaga pilnych działań ze strony Komisji Europejskiej.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Starania Komisji i Rady mające na celu zapewnienie swobodnego przepływu osób w Europie zaowocowały w grudniu 2007 r. rozszerzeniem strefy Schengen. W obszarze nielegalnej migracji, projekt prawodawstwa w sprawie wspólnych standardów repatriacji nielegalnych imigrantów z państw trzecich oraz sankcji w stosunku do pracodawców nielegalnych migrantów z pewnością pomogą ograniczyć to zjawisko.
Jeśli chodzi o migrację legalną, Komisja przedsięwzięła już środki prawne składając w Parlamencie projekt prawodawstwa w sprawie warunków wjazdu i pobytu pracowników wysoko wykwalifikowanych oraz procedury łącznego pozwolenia dla obywateli państw trzecich.
Chciałbym zwrócić uwagę na temat, w moim przekonaniu, najwyższej wagi: wciąż pozostają w mocy środki przejściowe wprowadzone przez niektóre z państw członkowskich w celu ograniczenia przepływu siły roboczej z innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Promuje się jednolitą politykę wobec legalnej imigracji z państw trzecich - to pięknie, ale nakładanie ograniczeń na obywateli UE nie jest rzeczą normalną. Nie można mówić o przestrzeni wolności, kiedy istnieją ograniczenia swobody przepływu siły roboczej.
W moim przekonaniu jest oczywiste, że należy egzekwować dyrektywy w sprawie legalnej migracji z państw trzecich znosząc jednocześnie ograniczenia wobec niektórych państw członkowskich. Można tego dokonać stopniowo, prosząc państwa członkowskie stosujące dyrektywę w sprawie legalnej migracji o uchylanie wszelkich ograniczeń w podejmowaniu pracy wobec obywateli innych państw członkowskich, o których mowa w dyrektywie.
Ponadto należy zastosować pojęcie preferencji, tak by pierwszeństwo w ramach zaspokajania potrzeb rynku pracy mieli obywatele europejscy. Co więcej, sądzę, że należy odrębnie potraktować państwa trzecie, gdzie priorytet przyznawano by obywatelom państw sąsiednich, zwłaszcza objętych polityką sąsiedztwa. Mam nadzieję, że dyskusja pomiędzy panem Frattinim a panem Deprezem, która otworzyła naszą debatę, zaowocuje konkretnymi wynikami i pozytywnymi działaniami z naszej strony.
Genowefa Grabowska
Panie Przewodniczący! Wejście w życie traktatu lizbońskiego i reforma Unii Europejskiej spowodują znaczące, ale i oczekiwane przez obywateli, zmiany w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Szczególnie poddanie tego obszaru kompetencji Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wymaga dobrego przygotowania, zarówno ze strony państw, jak i unijnych instytucji. Parlament ma tę świadomość i przygotowuje się do nowych zadań, zwłaszcza do podejmowania większości decyzji w trybie współdecydowania.
W tym kontekście chcę zapytać Radę: czy i kiedy zaczniemy pracować nad wspólną listą priorytetów w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości? Wiem, że i Rada, i Komisja mają programy. Parlament, moja komisja LIBE, także wie, co należy zrobić. Ale nam trzeba wspólnego, efektywnego, transparentnego działania, wspólnej listy priorytetów dla dobra naszych obywateli.
Chcę także podziękować przy tej okazji prezydencji portugalskiej za rozszerzenie strefy Schengen, a jednocześnie apelować o systematyczną ocenę funkcjonowania tego systemu. Już po kilku tygodniach widać, obok wspaniałych korzyści także pewne uboczne, negatywne konsekwencje. Zaliczam do nich m.in. wysoką, zaporową cenę wiz dla obywateli państw spoza Unii, zwłaszcza dla Białorusinów. Kwota 60 euro, którą oni płacą za wizę, staje się zaporą, uniemożliwia im odwiedzenie unijnych sąsiadów, a nam utrudnia realizację polityki sąsiedztwa, wpisanej przecież do traktatu reformującego.
Panie Komisarzu, to trzeba nie tylko monitorować, Koleżanki i Koledzy, to trzeba zmienić.
Ignasi Guardans Cambó
(ES) Panie przewodniczący! Chciałbym skoncentrować się na sprawie z pozoru drugorzędnej, która jednak w ciągu 2007 r. zmieniła się poważnie na niekorzyść i która dotyka milionów ludzi: sprawą bezpieczeństwa na europejskich lotniskach.
Komisja Europejska i Rada zezwalały i w dalszym ciągu zezwalają na zarządzanie środkami z zakresu zwalczania terroryzmu na lotniskach, jak gdyby chodziło o politykę transportową.
Wolności i prawa są ograniczane przy pomocy procedur stworzonych w celu określania standardów logistycznych i technicznych dla samolotów i pociągów. W efekcie obywatele tracą jakąkolwiek ochronę przed przypadkami nadużycia, a ograniczenia praw zatwierdzane są bez oceny ich proporcjonalności czy skuteczności. Ludzie traktowani są niekiedy w punktach kontrolnych jak zwierzęta, ponieważ służby bezpieczeństwa same nie znają zasad które stosują, bądź wyjątków od takich zasad, gdyż te zostały uznane za tajne.
Proszę Komisję - a pana Frattiniego w szczególności - o przywrócenie kontroli nad tym obszarem; Radę proszę zaś o poważne zbadanie tej sprawy.
Oto wprowadziliśmy na lotniskach stan wyjątkowy, gdzie nie obowiązują ani prawa, ani najbardziej podstawowe gwarancje, a jedynie pozbawiona jakiejkolwiek kontroli władza służb policyjnych.
Roselyne Lefrançois
(FR) Panie przewodniczący! Chciałabym wspomnieć o trzech sprawach szczególnie bliskich memu sercu. Pierwsza z nich dotyczy sposobu postępowania w fazie poprzedzającej wejście w życie traktatu lizbońskiego. Jak wszyscy moi koledzy i koleżanki z Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych chciałabym, byśmy osiągnęli porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie antycypowania nowych przepisów dotyczących naszego obszaru kompetencji. Co więcej, sądzę, że jest to warunek sine qua non skutecznego i przejrzystego współdziałania. W roku bieżącym należy wypróbować także nowe zasady odnośnie roli parlamentów krajowych. Ja sama jako sprawozdawczyni ds. decyzji ramowej zobowiązałam się do ścisłej i ustrukturyzowanej współpracy z parlamentami krajowymi.
Jeśli chodzi o temat terroryzmu, to dokonanie przeglądu rozmaitych tekstów przyjętych dotychczas pozwoliłoby na uzyskanie lepszego obrazu ich poszczególnych zakresów i wzajemnych relacji. Ponadto, o ile walka z terroryzmem musi być dla Unii Europejskiej priorytetem, to musi być nim również ochrona podstawowych wolności. Ze swojej strony zachowam zatem podczas pracy nad decyzją ramową daleko idącą czujność, jeśli chodzi o jednoznaczność użytych w niej definicji i terminów, tak by wykluczyć wszelkie ewentualne ryzyko naruszenia takich wolności, a przede wszystkim wolności słowa.
I wreszcie, chciałabym w kilku słowach odnieść się do naszych przyszłych działań w kwestii imigracji. Przez długi okres głównym dążeniem UE było zaopatrzenie się w istny arsenał praw mających zwalczać nielegalną imigrację, choć to ochronne podejście do kwestii własnych granic nie było równoważone jakąkolwiek wartą tego miana polityką w kwestii imigracji legalnej. Z przyjemnością obserwuję zatem inicjatywy podejmowane w tym obszarze w ciągu ostatnich kilku lat i mam nadzieję, że polityczna wola wspierania Europy gościnnej będzie równie silna jak wola obrony europejskiej fortecy.
Przewodniczący
Teraz przechodzimy do obradowania na zasadzie, którą Anglicy nazywają "catch the eye”. W każdym razie, z racji pełnienia również funkcji wiceprzewodniczącego ds. wielojęzyczności, spróbuję popytać tłumaczy, moich znajomych tłumaczy, jak termin "catch the eye” można przetłumaczyć na inne języki.
Na razie powiedzmy, że jeśli ktoś będzie chciał zabrać głos, może tak zrobić, jeśli przewodniczący udzieli mu go "łowiąc spojrzenie”. A zatem, "łowiąc spojrzenie”, udzielam głosu panu Cavadzie, który z pewnością ma nam w tej kwestii wiele do powiedzenia.
Jean-Marie Cavada
(FR) Panie przewodniczący! Po pierwsze błagam o wybaczenie za to zakłócenie porządku dziennego, a ściślej kolejności zabierania głosu. Awaria pociągu na trasie Paryż-Bruksela nieomal zmiotła mnie z powierzchni Europy, ale wszystko dobrze się skończyło, dziękuję.
Co roku debatujemy nad postępami osiągniętymi w budowaniu obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Dzisiejsza debata jest jednak szczególnie ważna i dlatego chciałbym przedstawić powody, które skłoniły Komisję Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych do zadania tych dwóch pytań ustnych, odpowiednio, Radzie i Komisji, oraz do naciskania na przedstawicieli tych instytucji w celu uzyskania na zadane przez nas pytania jednoznacznych odpowiedzi.
Jeżeli niniejsza debata jest ważna, to dlatego, że wraz z podpisaniem w grudniu zeszłego roku traktatu lizbońskiego oraz jego wejściem w życie planowanym na 1 stycznia 2009 r. istotnym zmianom musi ulec, i ulegnie, polityka związana z prawami podstawowymi i postępami w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości; będą to zmiany, o które, jak państwu wiadomo, Parlament apelował bezustannie od kilku już lat.
Wśród tych zmian wymienić należy zniesienie struktury filarowej, dzięki któremu większość procedur obecnego trzeciego filara będzie mogła być realizowana na szczeblu wspólnotowym, a także o upowszechnienie zasady głosowania większością kwalifikowaną, rozszerzenie jurysdykcji Trybunału Sprawiedliwości oraz wzmocnienie roli Parlamentu jako współprawodawcy; wiążące mają stać się zapisy karty praw podstawowych.
Aby móc w pełni wykorzystać możliwości, jakie daje nowy traktat, powinniśmy już teraz zacząć przygotowywać wspólną strategię międzyinstytucjonalną, która pozwoli nam na sporządzenie listy wniosków przewidzianych do negocjacji politycznych w ciągu 2008 r. i oficjalnego przyjęcia w okresie od stycznia 2008 r. do maja 2009 r.
Kończąc, panie przewodniczący, chciałbym jeszcze wskazać, że strategia tego rodzaju oznaczałaby, że po wejściu w życie traktatu nie będziemy musieli stale poprawiać dopiero co przyjętych wniosków, oraz zapewniłaby pełną kontrolę jurysdykcyjną Trybunałowi Sprawiedliwości oraz pełne i kompletne zaangażowanie Parlamentu w określanie polityki dotyczącej istoty praw obywatelskich.
Jeśli chodzi o pańskie pytanie, spróbuję "spojrzeć” na sprawę i zastanowić się, jak mógłbym pomóc w ramach swoich skromnych możliwości.
Dragutin Mate
urzędujący przewodniczący. - (SL) Dziękuję państwu za zadane dziś pytania. Niestety, nie mam wystarczająco dużo czasu, by odpowiedzieć na nie wszystkie szczegółowo, a zatem spróbuję odnieść się do tych najważniejszych. W pierwszej kolejności odpowiem na pytanie pana Webera w sprawie systemu SIS II.
Chciałbym stwierdzić jak najdobitniej, że w naszym odczuciu jako Rady bezpieczeństwo procesu przejścia z systemu "SIS I dla każdego” na system SIS II to sprawa najwyższej rangi i nie można pozwolić na jakąkolwiek utratę danych lub jakiekolwiek zagrożenia dla funkcjonowania systemu. Z tego względu postanowiliśmy, że przejście z jednego systemu na drugi odbędzie się stopniowo, oczywiście z uwzględnieniem konwertera. W efekcie wydłuży to nieco okres konieczny do uruchomienia systemu SIS II. Sadzę, że to bardzo trafna decyzja, ponieważ zapewni ona bezpieczeństwo danych oraz, rzecz jasna, podniesienie jakości danych, jakie oferuje nowy system, co jest najważniejszym aspektem SIS II.
Chciałbym odnieść się do pytania zadanego przez kilku posłów w sprawie współpracy pomiędzy Radą, Komisją i Parlamentem Europejskim. Sądzę, że w większości przypadków współpraca taka winna być ścisła. Oczywiście, w celu stworzenia i utrzymania odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa i zabezpieczenia praw człowieka potrzebny jest nam jakiegoś rodzaju konsensus polityczny i wzajemne relacje. Potrzebny nam jest uzasadniony i zrównoważony sposób działania, to znaczy taki, w ramach którego niezmiernie istotną rolę odgrywa Parlament, bo trudno byłoby mi sobie wyobrazić, jak moglibyśmy działać bez tego rodzaju ścisłej współpracy z Parlamentem.
Oczywiście musimy mieć świadomość, że traktat lizboński nie wszedł jeszcze życie. Proces ratyfikacyjny wciąż trwa. To proces stosunkowo wrażliwy, być może w niektórych krajach bardziej niż w innych. Musimy jednak pracować i działać w sposób, który nie będzie stanowił zagrożenia dla procesu ratyfikacyjnego w żadnym z państw członkowskich Unii Europejskiej. Dlatego sądzę, że w roku obecnym, poprzedzającym wprowadzenie w życie traktatu lizbońskiego, mądrym posunięciem byłoby podjęcie wzajemnej współpracy i podzielenie prawodawstwa, nad którym debatujemy, na dwa zbiory. Jeden z nich stanowiłoby zaopiniowane przez Parlament prawodawstwo będące już na ukończeniu lub już ukończone, ewentualnie będące w jednym z końcowych stadiów ukończenia. Drugi z nich stanowiłoby prawodawstwo, którym dopiero zaczynamy lub wkrótce zaczniemy się zajmować, wymagające z naszej strony ścisłej i regularnej współpracy z Parlamentem.
Sądzę, że jest to sposób na znalezienie odpowiedniej formy współpracy w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa i dostatecznie skutecznej metody działania oraz określenia praktyki pracy na przyszłość.
Chciałbym również wspomnieć pokrótce o dyrektywie w sprawie powrotu oraz o Fronteksie. W trakcie prezydencji słoweńskiej będą kontynuowane rozmowy i negocjacje techniczne na temat dyrektywy w sprawie powrotu; zgodziliśmy się również prowadzić negocjacje polityczne. Ufam zatem, że uda nam się osiągnąć niezbędny i właściwy kompromis polityczny. Wciąż mam nadzieję na jego osiągnięcie, a z naszych dotychczasowych kontaktów ze sprawozdawcą, panem Weberem, wynika, że sprawa postępuje dobrze.
Jeśli chodzi o Frontex, chciałbym jedynie powiedzieć, że ocena pracy Fronteksu trwa, a prezydencja planuje bardziej szczegółową dyskusję na szczeblu ministerialnym podczas konferencji na początku marca, gdzie będziemy rozmawiać o Fronteksie i jego przyszłości oraz oceniać jego dotychczasową pracę. Po tej dyskusji będziemy mogli przedstawić Parlamentowi bardziej szczegółowe sprawozdanie.
Franco Frattini
Panie przewodniczący, panie i panowie! Myślę, że dzisiejsza debata wskazuje na gotowość do współpracy ze strony wszystkich trzech instytucji. Z tego względu istotna jest nie tylko metoda pracy, ale i strona merytoryczna. A zatem życzenie wyrażone na początku przez pana Depreza - co do którego, w moim przekonaniu, istnieje szeroki konsensus, w tym ze strony przewodniczącego Rady, oraz z którym sam osobiście się zgadzam - jest właściwą metodą pracy.
Jak mówiłem na początku, koncepcja pracy Rady według harmonogramu dłuższego niż półroczny okazała się trafna. Powinniśmy spróbować wykorzystać ją również tutaj, ponieważ, sądząc z tego, co się mówi, pojawiło się kilka kwestii o charakterze jednoznacznie priorytetowym. To, że nie możemy opóźniać prac nad stworzeniem systemu SIS II - nowej generacji systemu SIS I - jest jasne dla wszystkich. Musimy posuwać się naprzód, i, niezależnie od dyskusji na temat harmonogramu, interesuje nas fakt, że proces testowania nowego systemu wskazuje, że stanowi on prawdziwą wartość dodaną w sferze bezpieczeństwa naszych granic zewnętrznych.
Zamiast mówić o opóźnieniach wolałbym raczej odnieść się do potrzeby dokładnego przetestowania systemu przez państwa członkowskie - co do tego jestem zgodny - które pozwoli przekonać się, jak on działa i jak mógłby działać lepiej, przed jego faktycznym uruchomieniem. Harmonogramy, które omawiamy z prezydencją, i które zostaną sformalizowane na lutowym posiedzeniu Rady Ministrów za kilka tygodni, to harmonogramy świadczące naszym zaangażowaniu w zapewnienie wartości dodanej wynikającej z nowej generacji SIS, mającej oczywiście charakter priorytetowy.
Wiele powiedziano na temat oceny skuteczności środków bezpieczeństwa, szczególnie środków z zakresu zwalczania terroryzmu. Prosił o to Parlament, do czego ja sam przychyliłem się w zeszłym roku. Dziś stajemy przed zadaniem. W grudniu wszystkie państwa członkowskie otrzymały szczegółowy kwestionariusz na temat wyników osiągniętych w ramach wdrażania środków z zakresu zwalczania terroryzmu. Mogę zapewnić, nie tylko panią baronessą Ludford, ale również wszystkich państwa, że do połowy kwietnia będę w stanie przedstawić pełne wyniki tej analizy na temat wszystkich 27 państw członkowskich. Jest to, jak uważam, kolejny priorytetowy temat do dyskusji - coś, czym Parlament zawsze był zainteresowany.
Wspominano o sprawie gwarancji proceduralnych. Jak państwu wiadomo, nie osiągnięto w tej sprawie porozumienia, ponieważ niektóre z państw członkowskich stawiają na drodze przeszkody nie do pokonania; prezydencja słoweńska podniosła jednak kwestię, którą w moim przekonaniu można byłoby potraktować priorytetowo: sprawa wyroków zaocznych. To jeden z aspektów związanych z gwarancjami proceduralnymi. To nie całość dyskusji, ale aspekt niezmiernie istotny: harmonizacja zasad w sprawie wyroków zaocznych - wspominała o tym chyba pani Lambert - to kwestia zasługująca na potraktowanie jej jako jeden z priorytetów roku 2008.
Wspominaliśmy już o ocenie Fronteksu. Naszą pierwszą obszerną ocenę Fronteksu opublikujemy w dniu 13 lutego. Oczywiście, dokument Komisji będzie omawiany w Radzie i Parlamencie i będzie stanowił podstawę dla działania, które również uznałbym za priorytet na rok 2008: jak pracował Frontex, jak możemy go usprawnić, jak możemy zachęcić państwa członkowskie do szerszego uczestnictwa.
Mówiono o terroryzmie, wspomniało o nim wiele osób. Propaganda terrorystyczna w Internecie i gwałtowna radykalizacja postaw to kwestie, które będą przedmiotem inicjatyw nielegislacyjnych. Zaplanowanych zostało już kilka środków legislacyjnych, zostaną opublikowane komunikaty Komisji - to kwestia, nad którą warto debatować.
Bardzo dziękuję za wypowiedź pani Roure w sprawie europejskiego systemu PNR. Ta dyskusja będzie w kontynuowana w trakcie 2008 r. Nie sądzę, by możliwe było przyjęcie europejskiego systemu PNR do końca bieżącego roku. Sądzę jednak, że wskazówką powinny być dla nas trzy kryteria wspomniane, jeśli się nie mylę, przez panią Roure: proporcjonalność gromadzenia tych danych i ich wartość dodana w sferze walki z terroryzmem, bo tym właśnie się zajmujemy. Jeśli ten instrument zadziała, przyjmiemy go, jeśli nie, dostosujemy go lub nie przyjmiemy. Osobiście wierzę, że okaże się on użyteczny, ten temat powinniśmy chyba tu przedyskutować. Dalej kwestia sposobu ochrony gromadzonych danych oraz karania osób niewłaściwie wykorzystujących takie dane. To kwestie do dyskusji, oczywiście otwartej, które możemy poruszyć w ciągu 2008 r.
Kwestia ostatnia to imigracja. Uważam, że powinniśmy w dalszym ciągu realizować ogólne stanowisko w sprawie imigracji, wyrażone przez Radę Europejską w grudniu: myśleć, w perspektywie przyszłej prezydencji francuskiej, o tym, co rząd francuski zamierza zaproponować jako europejski pakt w sprawie imigracji; ja zaś ze swej strony zadbałem o pełną gotowość Komisji do pracy nad tą kwestią.
I wreszcie polityka azylowa. Rok 2008 będzie miał tu decydujące znaczenie, z uwagi na to, że rok 2010 jest ostatecznym terminem na stworzenie europejskiego systemu azylowego. W roku 2008 Komisji przedstawiony zostanie plan działania.
Podałem przykłady by pokazać, jak, w tym duchu, propozycja pana Depreza, którą uważam za wartą uwagi, zmierza do zebrania i określenia przy pomocy konkretów tego, co można zrobić natychmiast, ponieważ już na to pora - a jest wiele spraw, które moglibyśmy ukończyć w trakcie prezydencji słoweńskiej - a nad czym możemy dalej debatować od teraz do, powiedzmy, czerwca 2009 r.
Sophia in 't Veld
Panie przewodniczący! Z pewnym zaskoczeniem, a jednocześnie żalem odnotowuję, że Rada nie udzieliła odpowiedzi na żadne z pytań dotyczących danych PNR. Zastanawiam się, czy przedstawiciele Rady zgodziliby się dzisiaj udzielić nam pisemnych odpowiedzi na wszystkie pytania, które postawiliśmy.
Po drugie, znów z żalem zauważam, że już od roku prosiliśmy o informacje dotyczące grupy kontaktowej wysokiego szczebla oraz negocjacji prowadzonych przez Komisję z Amerykanami w sprawie ochrony danych. W tym przypadku również nie otrzymaliśmy odpowiedzi. Negocjacje trwają od roku, uważam więc, że już najwyższy czas, aby powiedzieli nam, o czym są rozmowy. Oczekuję pisemnej odpowiedzi.
Przewodniczący
Dziękuję pani in 't Veld. Sądzę, że Komisja i Rada przyjęły do wiadomości pani wypowiedź i z pewnością udzielą pisemnych odpowiedzi na pani wnioski zgłoszone przed chwilą.
Zamykam posiedzenie.
Głosowanie odbędzie się podczas sesji marcowej.
