Verklaring van de Voorzitter van het Europees Parlement over de situatie in Tunesië
Jerzy Buzek
Voorzitter. - Dames en heren, met grote vrees, maar ook hoop hebben wij de afgelopen weken de gebeurtenissen in Tunesië gevolgd. Vreedzame demonstraties ter verdediging van terechte eisen liepen uit op bloedige confrontaties - die wij betreuren - waarbij de Tunesische autoriteiten zich tegen hun eigen burgers keerden. Vandaag staan we stil bij de slachtoffers van die gebeurtenissen. We betuigen ons diepe medeleven met al diegenen die familie of vrienden hebben verloren. In het bijzonder gedenken we het eerste slachtoffer van de confrontaties - een jongeman genaamd Mohammed Bouazizi. Zijn tragische daad zal voor altijd een symbool zijn van de golf van verlangen naar democratie in de Tunesische samenleving. Laten we een minuut stilte in acht nemen ter nagedachtenis van onze Tunesische vrienden. Ik wil u verzoeken te gaan staan.
(Het Parlement neemt staande een minuut stilte in acht)
Dank u wel. Dames en heren, de 'jasmijnrevolutie' duurt voort. In veel opzichten is dit waarachtig een historisch moment. Ik wil graag mijn diepe respect uiten voor de moed en de vastberadenheid van de burgers van Tunesië. Zij zijn de bron van de veranderingen. Dit is echter pas het begin van een lange weg. Wij Europeanen delen de aspiraties van de Tunesiërs en willen hen vergezellen op de weg naar de volledige verwezenlijking ervan. Europeanen hechten veel belang aan sociale rechtvaardigheid, gelijke kansen, vrijheid van meningsuiting, democratie, daadwerkelijk pluralisme en de mogelijkheid om je eigen politieke toekomst vorm te geven. Daarom blijven we vandaag niet onverschillig. Bovendien dringen we erop aan dat deze veranderingen een vreedzaam karakter hebben. Ze moeten leiden tot rechtvaardigheid en een rechtsstaat. Daarnaast hebben we een aantal fundamentele verzoeken: ten eerste de vrijlating van alle willekeurig gearresteerde personen; ten tweede de instelling van een onafhankelijk onderzoek naar ernstige aantijgingen van corruptie, evenals naar de dodelijke incidenten en het excessieve gebruik van geweld; ten derde het houden van vrije, transparante, pluralistische en democratische parlements- en presidentsverkiezingen onder toezicht van plaatselijke en buitenlandse waarnemers; en ten vierde steunen wij de inspanningen met het oog op de samenstelling van een nationale eenheidsregering die representatief is voor alle Tunesiërs.
Al jarenlang zijn de Europese Unie en Tunesië, als buren aan weerszijden van de Middellandse Zee, in een partnerschap verbonden. Dit partnerschap moet bovenal de belangen van onze burgers - Tunesiërs en Europeanen - dienen. Om geloofwaardig te zijn en betekenis te hebben moet ons partnerschap de Tunesiërs steunen op hun weg naar ingrijpende veranderingen. We moeten Tunesië helpen opdat deze veranderingen succesvol zijn. Dames en heren, laten we de Tunesiërs terzijde staan!
Štefan Füle
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de recente volksopstand in Tunesië is nooit eerder vertoond in de moderne geschiedenis van het land. Op 17 december 2010 stak een jongeman die aan de universiteit afgestudeerd was zichzelf uit pure wanhoop in brand, nadat de politie de groente en het fruit in beslag had genomen die hij verkocht om in zijn levensonderhoud te voorzien. Minder dan een maand later hebben natiebrede protesten tot het definitieve vertrek van president Ben Ali geleid.
De Europese Unie heeft de gewelddadige onderdrukking tijdens de laatste dagen van het regime veroordeeld. Op dit moment van spreken blijft de veiligheidssituatie precair. Er zijn nog steeds berichten over plunderingen en geweld. Tunesië bevindt zich nog steeds in een zeer delicate fase, hoewel het eerste nieuws over de vorming van een regering van nationale eenheid nu net binnenkomt.
Ondanks enige onzekerheid is de boodschap van het Tunesische volk luid en duidelijk: Tunesië wil een stabiele democratie zijn die de grondrechten en fundamentele vrijheden eerbiedigt. Het wil vrij en eerlijke verkiezingen waaraan alle burgers kunnen deelnemen. Het volk wil een nieuwe bladzijde van zijn geschiedenis schrijven en wij willen het steunen in die poging. Eerbiediging van de grondwet en de stappen die nu, op dit moment, worden genomen om een regering van nationale solidariteit bijeen te brengen, zijn stappen in de goede richting.
Uiteraard is dit slechts een begin. De Europese Unie is Tunesië altijd blijven herinneren aan zijn internationale verplichtingen op het gebied van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden. Sinds het begin van mijn ambtstermijn, sinds mijn hoorzitting voor dit Huis om precies te zijn, heb ik herhaald dat een hogere status uiteraard ook grotere inspanningsverplichtingen op alle gebieden van onze relatie betekent, met inbegrip van de fundamentele vrijheden en de mensenrechten.
Ik heb tijdens alle bijeenkomsten met de Tunesische autoriteiten namens de Europese Commissie benadrukt, dat ze hun inspanningsverplichtingen op het gebied van de democratie en de mensenrechten ook concreet moesten waarmaken. En al tijdens de allereerste onderhandelingssessie over het actieplan voor het geavanceerd statuur heb ik er persoonlijk op gestaan, op een ongekende en buitengewoon duidelijke manier, dat het gebruik van het nieuwe artikel 61 bis van het wetboek van strafrecht door ons als onverenigbaar zou worden beschouwd met "het geavanceerd instituut en onze gemeenschappelijke waarden.
En, tussen haakjes, als er nog steeds sceptici aan beide zijden waren die dachten dat deze waarden alleen in theorie gemeenschappelijk waren, dan zouden ze telkens weer moeten luisteren naar de stem van de Tunesische straat van de afgelopen dagen en weken. Wat was dit anders dan een plechtig verzoek om democratie en meer economische rechtvaardigheid?
Zoals Catherine Ashton en ik vanochtend hebben verklaard, staat de Europese Unie klaar om een electoraal proces dat werkelijk niemand uitsluit met passende garanties te steunen. Wij hopen dat de modaliteiten ervan zo snel mogelijk bekendgemaakt kunnen worden, wanneer de regering van nationale eenheid is gevormd en met haar werk begint. Wij zijn klaar om onmiddellijke bijstand te bieden om het electoraal proces voor te bereiden en te organiseren, en ook blijvende steun voor een echte democratische overgang.
Wij werken momenteel ook aan een breder pakket om, zodra de situatie zich stabiliseert, bijstand te verlenen ten aanzien van onder andere de economische ontwikkeling, om nauwlettend aandacht te schenken aan de sociale problemen waarmee Tunesische jongeren worden geconfronteerd, en om de rechtsstaat en de rechterlijke macht te consolideren.
Wij zullen wat dit proces betreft uiteraard nauw overleg met dit Huis en met de lidstaten plegen.
Het Europees nabuurschapsbeleid is gebaseerd op essentiële waarden die de Europese Unie en haar partners samen aanhangen: democratie, mensenrechten en een openmarkteconomie, met het oog op het samen opbouwen van een gemeenschappelijk gebied van democratie, stabiliteit en voorspoed. De Commissie heeft altijd benadrukt dat deze waarden een essentieel onderdeel van ons Nabuurschapsbeleid zijn, zowel tegenover onze zuiderburen als oosterburen.
Met zijn sterke middenklasse, hoog onderwijsniveau, ligging nabij Europa en algehele gematigdheid staat Tunesië er goed voor om de sprong te nemen in de richting van de democratie waarom mensen nu zo krachtig en moedig hebben gevraagd, en ik denk dat iedereen het er wel mee eens is dat de Europese Unie ook een groot belang heeft bij een democratisch, welvarend en stabiel Tunesië. Wij hebben een lange en stevige relatie met Tunesië en nauwe banden tussen onze volkeren en ons bedrijfsleven. Het is mijn ambitie, en die van de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor het buitenlands en veiligheidsbeleid, dat wij onze bilaterale betrekkingen nu versterken op basis van een nieuwe inzet van onze partners voor goed bestuur, eerbiediging van de rechtsstaat en de fundamentele vrijheden, en economische en maatschappelijke hervormingen.
Wij zullen ons uiterste best doen om het Tunesische volk te helpen om hun aspiraties te verwezenlijken.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
namens de PPE-Fractie. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, de recente gebeurtenissen in Tunesië zouden voor ons moeten aanzetten om ons met een gevoel van verantwoordelijkheid te bezinnen op tenminste twee kwesties. In de eerste plaats op de vraag of een beleid dat gericht is op de ondersteuning van de status quo in landen waarin democratische vrijheden ontbreken, werkelijk bijdraagt aan de stabiliteit, in dit geval in onze meest nabije omgeving.
In de tweede plaats, mijnheer de Voorzitter, moeten we ons afvragen of het feit dat de heer Ben Ali van het politiek toneel is verwenen, voldoende is om te garanderen dat er een werkelijk democratische overgang komt.
Vanuit mijn gezichtspunt, mijnheer de Voorzitter, is het antwoord op deze twee vragen nee. Daarom, mijnheer Füle, moeten we ons serieus afvragen waarom het nabuurschapsbeleid, in de geest van het Barcelona-proces, niet het beoogde democratiseringseffect heeft gehad, en hoe we ons beleid zouden kunnen of moeten bijstellen.
Verder heeft de ervaring al vaak aangetoond dat als er een machtsvacuüm ontstaat, de meest geradicaliseerde en extremistische partijen het proces in beslag nemen, ze kapen het en willen het tenietdoen.
Mijnheer de Voorzitter, als het alleen maar gaat om het beschermen van de vrijheid, is extremisme geen slechte zaak; als het alleen maar gaat om het beschermen van de rechtvaardigheid, is matiging geen goede zaak. Om die dwingende morele reden moet de Europese Unie alle zeilen bijzetten om ertoe bij te dragen dat dit proces niet ontspoort.
Ik juich toe wat de heer Füle gezegd heeft over het ondersteunen van Tunesië bij de verkiezingen, maar ik denk dat het nog belangrijker als we een stap gaan en Tunesië ondersteunen door een EU-missie voor verkiezingswaarneming te sturen. Het is niet alleen om die dwingende morele reden die in het DNA van de Europese Unie vervat is dat we dat moeten doen, mijnheer de Voorzitter, maar ook uit eigenbelang: het heeft namelijk weinig zin om eerste klas te reizen als er in de toeristenklasse een passagier meereist met een bom in zijn koffer.
Pier Antonio Panzeri
namens de S&D-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij delen de zorgen over de gebeurtenissen in Tunesië en betuigen ons medeleven in verband met de vele mensen die tijdens de demonstraties om het leven zijn gekomen.
De nieuwe en verwarde fase die is ontstaan na de vlucht van de voormalige president Ben Ali, moet nu leiden tot de realisering van het doel waar van meerdere kanten op is aangedrongen. Er moet een begin worden gemaakt met economische en sociale hervormingen die een antwoord kunnen geven op de verwachtingen van het overgrote deel van de bevolking en het democratiseringsproces moet worden voortgezet, zodat de verschillende oppositiegroeperingen en steeds meer maatschappelijke organisaties bij de activiteiten van de overheid en de regering worden betrokken.
Het is duidelijk dat elk land het recht heeft om zijn eigen weg te kiezen, maar wij willen dat deze ontwikkelingen leiden tot daadwerkelijke hervormingen en veranderingen en niet beperkt blijven tot cosmetische ingrepen. Wat er op dit moment in Tunesië gebeurt, moet echter iedereen tot nadenken stemmen, ook Europa met zijn late reacties en fouten.
In 1995 heeft de Europese Unie in Barcelona het partnerschapsprogramma met het Middellandse Zeegebied gelanceerd, waarin samenwerking op economisch, politiek, militair en zelfs op sociaal en humanitair terrein was voorzien, maar zelfs de twee hoofddoelen van het programma zijn nooit gerealiseerd. Op economisch gebied is het aantal regionale en infrastructurele projecten drastisch ingeperkt, daar de bijdragen van de lidstaten nooit zijn binnengekomen en de financiering door de Commissie vooralsnog in de ijskast is gezet. Van de belofte een vrijhandelszone tot stand te brengen valt geen spoor te bekennen. De grootste mislukking geldt echter de politieke samenwerking en daar dienen we volledig van doordrongen te zijn, commissaris.
De Unie voor het Middellandse Zeegebied is in 2008 gelanceerd, maar is beperkt gebleven tot een façade. De top die in november 2010 bijeen had moeten komen is uitgesteld tot een nader te bepalen datum. Het probleem is dat verschillende Europese regeringen geen belang hebben bij echte samenwerking of daar het belang niet van inzien. Zij geven er de voorkeur aan de betrekkingen met discutabele regimes te handhaven. Die regimes beperken zich tot het verdedigen van de nationale rijkdommen die zij zonder enige vorm van democratie controleren. Aan de andere kant zijn er miljoenen jongeren die geen enkel ander vooruitzicht hebben dan te emigreren, wat steeds moeilijker wordt.
Het is dan ook niet verbazingwekkend dat onder druk van de economische en sociale crisis de demonstraties in Tunesië zijn uitgeroeid tot een tsunami die de bestaande machtsstructuren met al zijn kracht heeft getroffen. Het politiek realisme van Europa, dat gevoed wordt door de angst voor het islamitisch fundamentalisme, is niet langer houdbaar. Zo is het misschien ook tijd de postkoloniale ideeën die soms de kop opsteken in de betrekkingen met de Noord-Afrikaanse landen definitief in de ijskast te zetten.
Daarom moeten we op basis van het Barcelonaproces een nieuwe Europese visie ontwikkelen op het zuiden, op het Middellandse Zeegebied, die geloofwaardiger is dan wat we in het verleden hadden. Commissaris, met het oog daarop vraag ik u dan ook met klem het huidige partnerschaps- en nabuurschapsbeleid grondig te herzien. We kunnen niet verhelen dat zowel de Commissie als de Raad zelfs bereid waren met Tunesië te onderhandelen over een overeenkomst gestoeld op een geavanceerde status. Tot nu toe is echter nog niet uitgelegd op grond van welke criteria dat mogelijk zou zijn.
We dienen van koers te veranderen en een ander tempo aan te houden. De Commissie en de Raad dienen te begrijpen dat daarvoor dit Parlement op overtuigender wijze betrokken moet worden bij het uitwerken en toepassen van een nieuw concept voor het partnerschap met de landen op de andere oever van de Middellandse Zee. Dat is niet alleen in het belang van die landen maar vooral in het belang van Europa.
Veel problemen die Europa blijkt te hebben, kunnen alleen worden aangepakt en opgelost via vruchtbare en effectieve betrekkingen met alle Maghreblanden. We dienen de economische en democratische hervormingen te steunen en tegelijkertijd alle nodige middelen in te zetten ter bestrijding van fundamentalisme en terrorisme. Het is een smalle weg, maar wel de enig begaanbare.
Laten we hopen dat deze dramatische en bittere les die Tunesië ons leert door ons allemaal ter harte zal worden genomen, zodat we beter beseffen welke zaken nuttig zijn om ons Europees optreden te veranderen.
Marietje Schaake
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil het Tunesische volk graag feliciteren met zijn dappere gedrag, moed en volharding door zich luid uit te spreken voor kansen en vrijheid, en ik hoop dat niemand tot geweld overgaat en dat er snel vrije en eerlijke verkiezingen zijn.
De burgers hebben zich uitgesproken tegen een onderdrukkend regime dat kogels heeft gebruikt en haar jongeren heeft gedood. Alleen zwakke regeringen gaan zo ver om hun kunstmatig verkregen corrupte macht en rijkdom te behouden. Regimes ontlenen hun legitimiteit aan het zorgen voor het welzijn van hun burgers, niet aan het sluiten van universiteiten en de toegang tot informatie en vrije communicatie.
Wat de toegang tot informatie betreft, heeft de Tunesische oppositie het internet gebruikt, en het internet wordt over de hele wereld steeds belangrijker voor vreedzame oppositie. Ik ben op de hoogte geraakt van de opstand van de burgerbeweging in Tunesië via het internet en ooggetuigenverslagen die daarop zijn geplaatst, maar de strijd was al ongeveer een maand aan de gang voordat de mainstreammedia en de politieke leiders zich bewust werden van wat er zich op straat afspeelde.
In dezelfde week, afgelopen week, heeft de Franse minister van Buitenlandse Zaken de Tunesische regering hulp geboden in de vorm van oproerpolitie en politieassistentie. Wat is de reactie van de Commissie op dat aanbod en waar was de hulp voor de burgers om hun rechten te steunen?
(Applaus)
De confrontatie tussen de Tunesische regering en het Tunesische volk vond net zozeer plaats op de virtuele snelwegen van het internet als op de straten. De Tunesische regering stond erom bekend dat zij het meest geavanceerd was in het filteren en censureren van software, en de afgelopen maand heeft zij kosten noch moeite gespaard om mensen door middel van deze technologieën te onderdrukken. Repressieve regimes over de hele wereld blijven deze technologieën gebruiken om de vrijheid van meningsuiting het zwijgen op te leggen.
Vandaag is het Martin Luther Kingdag, en het was Martin Luther King die zei dat er een tijd komt dat zwijgen uitmondt in verraad. Commissaris Füle, die tijd is gekomen. De Verenigde Staten hebben heel wat aan geloofwaardigheid verloren in hun strijd om het leiderschap op het gebied van de internetvrijheid.
De EU staat een strijd te wachten waarover we vanavond zullen spreken in verband met de op stapel staande Hongaarse wetten. Maar de jonge, vrijheidslievende generatie over de hele wereld kijkt naar het symbolische voorbeeld dat Tunesië heeft gesteld en kijkt naar de EU voor steun, en er is geen reden waarom wij geen leidende rol zouden spelen bij de verdediging van de vrijheden van mensen, ook die op het internet.
Daniel Cohn-Bendit
namens de Verts/ALE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik geef toe dat ik graag had gezien dat dit Parlement niet zou onderdoen voor de trots van de Tunesiërs die erin geslaagd zijn om hun dictator Ben Ali te verslaan.
Dames en heren, de dictator is gevallen, maar de dictatuur, de structuur van de dictatuur bestaat nog steeds in Tunesië. Vandaag moeten we heel voorzichtig zijn. Europese regeringen en de meerderheid van dit Parlement hebben jarenlang hun steun verleend aan de structuur van de dictatuur en aan de Tunesische dictator. Afgelopen week nog wezen de meeste fracties een debat over Tunesië van de hand en weigerden ze Ben Ali te veroordelen.
Het optreden van de Franse minister van Buitenlandse Zaken is het meeste recente voorbeeld van de medeplichtigheid van het westen. En waarom? Door de angst, omdat mensen bang waren voor de islam. We hebben alle reden om bang te zijn voor de dictatuur van de islam, maar wat hebben deze jongeren, deze Tunesiërs die absoluut geen moslimstrijders waren, die vochten voor de vrijheid, daarmee te maken? De heer Bouazizi, die zichzelf in brand stak, is de Jan Palach van Tunesië, en toen Jan Palach zichzelf in brand stak, stond dit hele Parlement achter hem. Wij zijn zelfs niet in staat om achter de heer Bouazizi te staan - dat is de waarheid over dit Parlement.
Nu moet de Commissie in actie komen. Zij moet maar één ding zeggen; zij moet tegen de Tunesiërs zeggen dat het onmogelijk is om binnen twee maanden democratische verkiezingen te houden in een land dat net uit de dictatuur komt. Het ontbreekt het land aan een democratische basis. Er is geen vrijheid van meningsuiting en de media, radio en televisie zijn niet vrij. Er is alleen een staatsdrukkerij.
Om die reden verzoek ik de Commissie om het geld van de associatieovereenkomst te nemen en dat te gebruiken voor de bevordering van de vrijheid van meningsuiting in Tunesië en niet voor het steunen van Tunesische regeringsinstanties.
Verder is de overgangsregering geen regering van nationale eenheid. Waarom niet? Omdat de meerderheid van degenen die hebben gevochten of in ballingschap zijn nog niet zijn teruggekomen, nog niet erkend zijn. Er is tijd nodig om democratische krachten - niet de krachten die door Ben Ali 'erkend' zijn, maar echte democratische krachten - zich te laten ontwikkelen.
De Europese Unie moet laten zien dat wat er in Tunesië gebeurt, voor ons de sleutel is tot begrip en hoop voor alle Arabische landen. Democratie en de islam kunnen heel goed samengaan, en als wij in staat zijn om de Tunesische democratie die aan het ontstaan is te ondersteunen, zullen we zien dat in Egypte, Jordanië en Syrië, en overal, het volk en de volkeren zullen opstaan tegen hun dictators.
Wij hebben een verantwoordelijkheid, wij allemaal hier, omdat Tunesiërs - dus een deel van de Arabische wereld - ons laten zien dat de hoop op vrijheid die we in 1989 hebben gezien in het Oostblok nu aan het ontstaan is in een land als Tunesië. Morgen zullen we het zien in Algerije, overmorgen in Egypte en Jordanië.
Om die reden is het ondenkbaar dat dit Parlement op zijn stoel blijft zitten en zegt: "O ja, misschien, dat weten we niet”. In 1989 wisten we niet wat er met Polen zou gaan gebeuren. We wisten niet wat er onder Gorbatsjov met Rusland zou gaan gebeuren. Als we elke keer dat mensen vrijheid eisen om een garantie vragen - dat we hun dus vragen om ons te vertellen dat de situatie zich zeker in een bepaalde richting zal gaan ontwikkelen - zullen we de vrijheid nooit ondersteunen, en daarom vraag ik de Commissie om iets te doen, om te geven, om de Tunesiërs te laten zien dat de realpolitik nu een politiek is om de democratie te steunen en niet meer de dictatuur.
(Applaus)
Charles Tannock
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de onrust in Tunesië is ongetwijfeld een weerspiegeling van de frustratie van de mensen over de politieke stagnatie van het land en de relatieve economische stagnatie. De flagrante corruptie en rijkdom van de heersende familie-elite stonden in schril contrast met de grote armoede en hoge werkloosheid onder de gewone mensen.
Voormalig president Ben Ali heeft de hoogste prijs betaald voor het niet voldoen aan de verwachtingen en aspiraties van zijn volk, maar ik ben het niet eens met bepaalde taxaties, in het bijzonder in de fractie van De Groenen, dat zijn regering een van de meest onderdrukkende in de Arabische wereld was. Tunesië is op sommige manieren een voorbeeld geweest van een modern, seculier en progressief Arabisch land. Zo werden polygamie en sluiers verboden en werden buitenlandse directe investeringen en het toerisme gestimuleerd.
Tunesië is erin geslaagd om weerstand te bieden aan de pogingen van gewelddadige jihadi's om de integriteit van zijn seculiere maatschappij te ondermijnen. Het is daarom van essentieel belang dat de politieke leiders van Tunesië, de nieuwe leiders die nu naar voren zullen treden, die erfenis zullen beschermen, omdat salafistische extremisten ongetwijfeld zullen proberen te profiteren van de chaos en het tumult die hun gevaarlijke agenda steunen, wat uiteraard ook de Europese politieke doelstellingen bedreigt, waaronder de doelstellingen op het gebied van het buitenlands beleid.
De nieuwe politieke leiding van Tunesië moet ook begrijpen dat slecht bestuur en grote ongelijkheid een vruchtbare bodem bieden voor gewelddadig radicalisme. Ik vind het bemoedigend dat de interim-leiding wezenlijke hervormingen heeft beloofd, omdat het bewandelen van die weg de relatie van Tunesië met de Europese Unie zeer zal versterken. In de tussentijd vraagt mijn fractie om een zo groot mogelijke terughoudendheid van de kant van de veiligheidsdiensten en om de arrestatie en berechting van de leiding van de presidentiële garde van het ancien regime, die verantwoordelijk is voor het schieten op onschuldige voorbijgangers gedurende de afgelopen dagen, in een vergeefse poging om het land te destabiliseren. Ik feliciteer het leger met de professionele manier waarop het de instellingen van de republiek beschermt.
Wij in de EU moeten de nieuwe Tunesische regering van nationale eenheid alle bijstand geven en ook alle bijstand verlenen aan de EU-burgers, onder wie Britse burgers, die gestrand zijn omdat zij in Tunesië op vakantie waren.
Marie-Christine Vergiat
namens de GUE/NGL-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is met enige trots en veel emotie dat ik vandaag in deze zaal spreek namens mijn fractie, Europees Unitair Links/Noords Groen Links.
Slechts zeer weinigen van ons hebben namelijk hun afkeuring uitgesproken over de wandaden van het Tunesische regime en over alles wat degenen hebben moeten doorstaan die de moed hadden om dit regime, ondanks alles, te bekritiseren en zijn praktijken aan het licht te brengen, en in het bijzonder de marteling van mensenrechtenverdedigers.
Eerst moest een jongeman van 26 jaar oud zichzelf in brand steken voordat het Tunesische volk in opstand kwam en niet langer bang was omdat het zich in de steek gelaten voelde. De hoop op vrijheid werd geboren. Er moesten eerst vijftig doden vallen voordat de Europese Unie een schuchtere verklaring durfde af te geven waarin zij verzocht om het geweld zoveel mogelijk te beperken, zonder echter het heilige partnerschap van de Europese Unie en Tunesië in twijfel te trekken, zonder het geweld te veroordelen, mijnheer Füle, tot zaterdag. Het minste wat we kunnen zeggen is dat het Tunesische regime u nauwelijks heeft gehoord sinds uw benoeming.
Deze woorden over 'het beperken van het geweld' schoten bij mij in het verkeerde keelgat. Het Europees Parlement heeft zich stil gehouden, los van een ingetogen verklaring van de Maghrebdelegatie. Pas zaterdag heeft u zich uitgesproken, mijnheer de Voorzitter, en vandaag heeft de meerderheid van het Europees Parlement een schriftelijke resolutie verworpen. De Europese instellingen slagen er echter in een stuk mondiger te zijn tegenover andere regimes. Als Française weet ik wat de verantwoordelijkheden van de Franse regering zijn en ik zal niet terugkomen op de voorstellen van onze minister van Buitenlandse Zaken. Blijkbaar is de koloniale tijd voor sommige mensen nog niet over, maar laten we hopen dat dit tot het verleden behoort.
Dankzij de moed van het Tunesische volk is het Tunesische wonder, dat zoveel betekent voor sommigen hier, binnen een paar dagen in rook opgegaan en heeft het zijn ware gezicht laten zien. Vandaag heeft de Europese Unie een grote verantwoordelijkheid om het Tunesische volk bij te staan in zijn democratische overgang, echter zonder zich daar in te mengen. De Europese Unie moet toezicht houden op het verkiezingsproces en erop toezien dat een onafhankelijke onderzoekscommissie alles wat er is gebeurd boven tafel krijgt, het geweld en de corruptie. Het Tunesische volk mag niet langer beroofd worden, de activa van de families Ben Ali en Trabelsi moeten niet alleen bewaakt, maar ook bevroren worden.
De Europese Unie heeft gefaald. Er is nog een lange weg te gaan voordat de Tunesiërs hun vertrouwen terugkrijgen. Momenteel zijn de zaken nog moeilijk, dat klopt, en wat er nu in het land gebeurt kan een goed voorbeeld zijn voor de Maghreb. We weten dat vergelijkbare opstanden zich kunnen voordoen in alle landen waar het Westen hun eigen belangen blijven stellen boven die van de desbetreffende volkeren. Mannen hebben zichzelf al in brand gestoken in Algerije, Egypte en Mauritanië. Het moment is gekomen om woorden om te zetten in daden als het gaat om democratie en mensenrechten. Het is tijd dat de Europese Unie haar partnerschappen met de landen in het Zuiden herstructureert en ze eindelijk bouwt op basis van democratische vereisten, de naleving van de mensenrechten en gelijkheid, of anders zal zij min of meer de weg vrijmaken voor fundamentalisten.
Gerard Batten
namens de EFD-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, aan het begin van het debat hebt u enkele opmerkingen gemaakt over vrije en eerlijke verkiezingen en goed representatief bestuur en u hebt ons gevraagd om het Tunesische volk te steunen.
Geen enkele democraat zou het daar mee oneens kunnen zijn. Mensen kunnen een hoop verdragen van een incompetente, corrupte regering, maar verg te veel van hen en zij zullen in opstand komen. Het is een leerstuk van de interne veiligheidsdienst dat een bevolking slechts drie dagen verwijderd is van rellen en maatschappelijke onrust als de voedselvoorraden opraken.
Kunnen er parallellen getrokken worden tussen wat er in Tunesië gebeurt en in de Europese Unie? De EU wordt op ondemocratische en incompetente wijze bestuurd. Zij heeft een politieke klasse die steeds verder af komt te staan van de wensen van de bevolking. Er is een hoge jeugdwerkloosheid in vele landen in Europa als direct gevolg van de beleidsmaatregelen van de EU. Er zijn al rellen en maatschappelijke onrust in Griekenland vanwege de zuiver ideologische verplichting aan de Europese eenheidsmunt. Landen als Spanje, Portugal en Ierland kunnen Griekenland snel volgen nu hun economie onhoudbaar wordt in het keurslijf van de euro.
Denk niet dat het in Europese landen niet kan gebeuren. Wanneer regeringen de vijand van hun eigen volk worden, dan zal het volk uiteindelijk in opstand komen.
Ik ben het eens met wat u in uw inleiding hebt gezegd, maar laten we die beginselen in Europa toegepast zien, net als in andere landen van de wereld.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
