Zmiany klimatyczne i kraje rozwijające się w kontekście Konferencji ONZ na temat zmian klimatycznych w Kopenhadze (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego są oświadczenia Rady i Komisji w sprawie zmian klimatycznych i krajów rozwijających się w kontekście Konferencji ONZ na temat zmian klimatycznych w Kopenhadze.
Andreas Carlgren
Panie przewodniczący! To decydująca chwila. Za niespełna dwa miesiące cały świat podpisze w Kopenhadze porozumienie w sprawie walki z wyzwaniami klimatycznymi, przed którymi stoimy. To porozumienie powinno spełniać trzy warunki: musi zatrzymać globalne ocieplenie na poziomie poniżej 2 stopni Celsjusza, musi obejmować wszystkie narody i musi dostosować przyszłe wysiłki do wyższego poziomu ambicji wraz z pojawianiem się nowej wiedzy.
Gdy do otwarcia najważniejszej Konferencji ONZ na temat zmian klimatycznych pozostało zaledwie 48 dni, jest to najwyższy czas, aby wola polityczna została przekuta na konkretne działania. Jednakże postęp w negocjacjach jest zbyt powolny. Jak dotąd nie udało się rozwiązać szeregu kluczowych kwestii. Obecnie wiele osób wybiera najprostszą drogę - popadnięcie w pesymizm.
Chciałbym jasno zaznaczyć jedną rzecz: to nie o to chodzi Unii Europejskiej.
Chcemy, aby UE objęła wiodącą rolę poprzez wyrażenie jasnej, jednogłośnej woli politycznej. Dla prezydencji szwedzkiej najważniejszym priorytetem jest kompleksowe i ambitne porozumienie w sprawie zmian klimatycznych.
W obliczu trudności negocjacyjnych odpowiedź UE brzmi: musimy przyspieszyć. Musimy przyspieszyć tok spraw, aby zapewnić osiągnięcie na świecie niezbędnego porozumienia. Podejmiemy wyzwanie, jakim jest nakłonienie innych narodów świata do zawarcia takiego porozumienia, które byłoby wystarczające dla sprostania wyzwaniom zmian klimatycznych. Z tego względu przyjmujemy intensywne podejście dwutorowe: po pierwsze, wysyłamy mocny sygnał naszym partnerom negocjacyjnym; a po drugie, jednoczymy UE na rzecz silnego mandatu negocjacyjnego przed konferencją w Kopenhadze. UE już położyła pod to fundament za pomocą pakietu klimatyczno-energetycznego, przyjętego przez Parlament Europejski i Radę w grudniu 2008 roku.
Chciałbym wyrazić szczególne podziękowania za zaangażowanie okazane przez wielu posłów Parlamentu w pracach nad pakietem klimatyczno-energetycznym. Decyzja podjęta wówczas przez Parlament Europejski sprawia, że UE ma dobrą pozycję negocjacyjną. W tym tygodniu ułożone zostaną ostatnie elementy układanki, służące zapewnieniu kompletnego obrazu tej dobrej pozycji. W przyszłym tygodniu zakończą się negocjacje na forum Rady Europejskiej i wiem, że wielu spośród państwa będzie się temu dokładnie przyglądać. Cieszę się, że niektórzy spośród państwa będą mieli również szansę pojawienia się w Kopenhadze. Z zadowoleniem przyjmuję także rezolucję przygotowywaną obecnie przez Parlament Europejski.
Konieczne jest zmniejszenie emisji do takiego poziomu, jaki jest niezbędny dla utrzymania globalnego ocieplenia na poziomie poniżej dwóch stopni Celsjusza. Oznacza to, że przedstawione dotąd oferty są niewystarczające. UE ograniczy emisje o 30 % do 2020 roku pod warunkiem, że inni partnerzy również przyjmą odpowiednie zobowiązania. Uznajemy cel w wysokości 30 % za sposób skłonienia innych do tego, by przyłączyli się do nas, również zwiększając swoje ambicje. Konieczne jest zmniejszenie emisji o co najmniej 80 % do 2050 roku. Jednakże działania podejmowane wyłącznie przez UE nie wystarczą do zagwarantowania, by globalne ocieplenie nie przekroczyło dwóch stopni Celsjusza. Musimy zaangażować wszystkich. Dostrzegliśmy obiecujące sygnały, na przykład ze strony nowego rządu Japonii. Obecnie wzywamy inne kraje uprzemysłowione - w tym również Stany Zjednoczone - do zwiększenia swoich ofert.
Kraje rozwijające się mają szansę na zrównoważony rozwój, a jednocześnie - na ograniczenie emisji. Wymaga to zaplanowania wzrostu niskoemisyjnego, uwzględnienia działań w zakresie zmian klimatycznych i dostosowania krajowych strategii rozwoju. Jest to sposób na zapewnienie tego, by działania w zakresie zmian klimatycznych i rozwoju były uwzględniane we wszystkich decyzjach politycznych i aby wszyscy byli beneficjentami wzrostu; sposób tworzenia i otwierania rządów demokratycznych, wzmocnienia równości oraz zwalczania i ograniczania ubóstwa.
Stawiamy szczególne wymogi wobec krajów rozwijających się, wykazujących najszybszy wzrost, w tym Chin, które są największym emitentem. Konieczne jest stopniowe ograniczenie emisji o około 30 % do 2020 roku w porównaniu do sytuacji, w której nie podjęto by żadnych działań.
Kwestie rozwojowe muszą odgrywać zdecydowanie kluczową rolę w porozumieniu z Kopenhagi. Rada Europejska przyjęła, że zmiany klimatyczne zagrażają wysiłkom służącym walce z ubóstwem i realizacji zrównoważonego rozwoju. Zmiany klimatyczne są zagrożeniem dla milenijnych celów rozwojowych. Eksperci do spraw rozwoju wezmą również udział w negocjacjach. Będziemy zwracać szczególną uwagę na kwestie rozwojowe w ramach toczących się negocjacji.
Wszystkie kraje, z wyjątkiem najsłabiej rozwiniętych, powinny podzielić się odpowiedzialnością za koszty działań służących walce ze zmianami klimatycznymi, ale jako państwa uprzemysłowione powinniśmy być liderami poprzez ograniczenie naszych emisji i finansowanie ważnych działań. Potrzebujemy trwałej struktury międzynarodowej na rzecz współpracy i wspierania krajów rozwijających się. Taka struktura umożliwiłaby nam również wsparcie najuboższych i najbardziej narażonych krajów, które często najboleśniej odczuwają skutki zmian klimatycznych. W tym kontekście niezbędne są działania dostosowawcze.
Chciałbym wreszcie stwierdzić, że UE jest gotowa poważnie potraktować swoje obowiązki. Rada jest świadoma skali niezbędnych środków finansowych. Komisja ocenia, że do 2020 roku koszty w krajach rozwijających się będą zbliżone do ponad 100 miliardów euro rocznie. Jako UE jesteśmy również gotowi zapewnić szybkie finansowanie natychmiastowych działań w okresie do 2012 roku, co ma służyć zwiększeniu zaufania pomiędzy Północą a Południem w toku negocjacji klimatycznych. W okresie tych ostatnich tygodni przed spotkaniem w Kopenhadze stoimy w obliczu ogromnych wyzwań. Z tego względu zwracam się do państwa o zwiększenie tempa. Potrzebujemy przywództwa ze strony rządów państw członkowskich, wysiłków ze strony parlamentów krajowych oraz wsparcia ze strony społeczeństw państw członkowskich UE. Jeżeli chcemy zrealizować nasze cele w Kopenhadze, Parlament Europejski ma niezwykle ważną rolę do odegrania w tych pracach.
Karel De Gucht
komisarz. - Panie przewodniczący! Na wstępie chciałbym panu podziękować za umożliwienie mi wyrażenia stanowiska Komisji w tej delikatnej sprawie.
Jak państwo już wiedzą, w Kopenhadze nie dojdzie do zawarcia ambitnego porozumienia, jeżeli nie zostaną uwzględnione obawy krajów rozwijających się, nie tylko krajów wschodzących, ale zdecydowanie także obawy najbardziej narażonych i najuboższych krajów rozwijających się.
Niemniej jednak zawarcie dobrego porozumienia w Kopenhadze leży w naszym wspólnym interesie. Kraje rozwijające się są najbardziej narażone na zmiany klimatyczne. UE jest największym donatorem pomocy na świecie i liderem w zakresie walki ze zmianami klimatycznymi. Musimy połączyć nasze wysiłki. W walce ze zmianami klimatycznymi nie ma miejsca na konfrontację na linii Północ-Południe.
Poszedłbym nawet krok dalej i stwierdził, że żaden inny sojusz nie może być równie decydujący i skuteczny, jak ten wiążący kraje najbardziej narażone i kraje, które w procesie negocjacji wystąpiły z najambitniejszymi propozycjami walki z tym zagrożeniem - inaczej mówiąc, wiążący Europę.
Nasze ogólne podejście wobec krajów najbardziej narażonych, realizowane jak dotąd za pośrednictwem światowego sojuszu na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym, składa się z trzech równoległych elementów, które są powiązane i wzajemnie się wzmacniają.
Po pierwsze, budowanie sojuszy politycznych za pomocą wzmocnionego dialogu w sprawie zmian klimatycznych. Podpisano trzy wspólne deklaracje polityczne odpowiednio z Afryką, Karaibami i państwami Pacyfiku oraz jedno z całą grupą AKP.
Po drugie, wspieranie rozsądnej polityki i strategii wiążących zmiany klimatyczne i rozwój. Uważam, że odporność na zmiany klimatyczne oraz polityka niskoemisyjna muszą być wpisane w szerszy rozwój i strategie naszych partnerów na rzecz ograniczania ubóstwa. Może istnieć tylko jedna strategia rozwoju, uwzględniająca kwestie klimatyczne, służąca realizacji celów zrównoważonego rozwoju i ograniczenia ubóstwa. Nie chodzi o wybór tej czy innej kwestii; obie mają kluczowe znaczenie.
W tym duchu już obecnie wspieramy wdrażanie w piętnastu uprawnionych krajach istniejących krajowych programów działań na rzecz adaptacji najmniej rozwiniętych krajów.
Po trzecie, wspieranie odpowiedniego wkładu UE w finansowanie działań w dziedzinie zmian klimatycznych, w szczególności na rzecz dostosowania, które ma priorytetowe znaczenie dla krajów najbardziej narażonych na skutki zmian klimatycznych, ale zarazem w marginalnym stopniu przyczyniających się do emisji gazów cieplarnianych.
Do konferencji w Kopenhadze pozostało jedynie 50 dni. Oczekiwania są ogromne. Jesteśmy zaniepokojeni, ponieważ obecnie negocjacje niebezpiecznie zbliżają się do impasu. Nadszedł czas, aby przedstawić ofertę. Właśnie to uczyniła Europa i dokładnie tego oczekujemy od naszych partnerów.
Po pierwsze, przedstawiliśmy naszą ofertę pod względem zobowiązań. UE już przedstawiła ambitne cele i zobowiązania - jak dotąd drugie pod względem ambicji spośród przedstawionych. Już zagwarantowaliśmy jednostronne zmniejszenie emisji o 20 % do 2020 roku, a jesteśmy gotowi zwiększyć to do 30 %, jeżeli pozostali, zgodnie ze swoimi obowiązkami i możliwościami, również podejmą porównywalne wysiłki.
Po drugie, oferta w zakresie finansowania. Wszyscy wiemy, że umowa w sprawie finansowania będzie miała kluczowe znaczenie dla zawarcia porozumienia w Kopenhadze. Aby przyspieszyć negocjacje, w połowie września Komisja Europejska przedstawiła swoje propozycje w sprawie finansowania.
Jedną z nich jest potrzeba zwiększenia krótkoterminowych międzynarodowych publicznych środków finansowych w latach 2010-2012, aby zareagować w pierwszym rzędzie na pilne potrzeby stwierdzone w najbardziej narażonych krajach rozwijających się, a w szczególności w krajach najsłabiej rozwiniętych, małych państwach wyspiarskich i krajach afrykańskich, o których mowa w planie działań z Bali.
Kolejną propozycją jest gotowość UE do wzięcia na siebie realizacji sprawiedliwej części szacowanych potrzeb finansowych, przy czym wkład publicznych środków finansowych będzie oparty na preferowanych kryteriach możliwości finansowych i odpowiedzialności za emisje. To może zaowocować wkładem ze strony UE w wysokości od 2 do 15 miliardów euro rocznie w 2020 roku. Te propozycje będą przedmiotem obrad Rady Europejskiej pod koniec października i - jak należy mieć nadzieję - staną się podstawą pełnoprawnej pozycji negocjacyjnej UE w sprawie finansowania.
Nie wystarczą jednak działania tylko ze strony UE. Mamy ogromną nadzieję, że wraz ze wzrostem presji przed konferencją w Kopenhadze pozostałe kraje uprzemysłowione podążą za naszym przykładem. Liczymy również na kraje rozwijające się. Powinny one skorzystać z okazji, jaką daje finansowanie związane ze zmianami klimatycznymi, aby w pełni włączyć kwestie dostosowania do zmian klimatycznych do swoich strategii rozwoju, a w długim okresie aby stopniowo przechodzić na rozwój niskoemisyjny.
Chociaż jak dotąd koncentrowano się na dostosowaniu do zmian klimatycznych przez najuboższe i najbardziej narażone kraje rozwijające się, istnieją powody, aby wspierać opracowanie niskoemisyjnych koncepcji rozwoju (czyli ograniczania emisji), które są zbieżne z celami ograniczenia ubóstwa w tych krajach.
Kluczowe znaczenie ma skoncentrowanie się w szczególności na mechanizmach zapobiegających wylesianiu i wspierających zrównoważoną gospodarkę leśną. W rzeczywistości walka z wycinką lasów tropikalnych jest największym aktualnym wyzwaniem w zakresie ograniczania emisji przez kraje najsłabiej rozwinięte, a dzięki mechanizmom takim jak systemy zmniejszania emisji z wylesiania i degradacji lasów mogą one skorzystać z finansowania międzynarodowego.
Podobnie elementem obecnego przeglądu, służącego reformie mechanizmu czystego rozwoju, powinno być zapewnienie w przyszłości bardziej zrównoważonego podziału inwestycji w ten mechanizm z korzyścią dla krajów najsłabiej rozwiniętych.
Na zakończenie chciałbym powiedzieć kilka słów o sposobach zapewniania finansowania związanego ze zmianami klimatycznymi. Jako Komisja zdecydowanie nie popieramy tworzenia nowego funduszu. Nowe środki finansowe związane ze zmianami klimatycznymi powinny wykorzystywać istniejące i ewentualnie ulepszone mechanizmy finansowania, popierając zdecentralizowaną, oddolną strukturę zarządzania przy wspieraniu działań na szczeblu krajowym.
Karl-Heinz Florenz
Panie przewodniczący! Bardzo się cieszę, że jest pan obecny podczas tej debaty, ponieważ jest pan byłym posłem Komisji Zmian Klimatycznych. Panie urzędujący przewodniczący Rady, panie komisarzu! To najprawdziwsza prawda, że Unia Europejska powinna wysłać jasny sygnał na konferencję w Kopenhadze. Jednakże w ciągu najbliższych 50 dni faktyczne działania będą podejmowane nie w Kopenhadze, lecz za zamkniętymi drzwiami na konferencji. Brałem w tym udział począwszy od konferencji klimatycznej w Rio w 1992 roku. Atmosfera przed tymi konferencjami jest zawsze taka sama, ale pojawiają się również pewne szanse.
Panie komisarzu! Chciałbym, aby nieco bardziej entuzjastycznie zaangażował się pan w wywieranie pozytywnej presji na naszych amerykańskich kolegów, by podjęli negocjacje, podczas gdy pan emanuje pewnym flegmatyzmem, nad którym musimy pracować. Myślę że prawdą jest, że nie powinniśmy teraz rozpoczynać jakiegoś rodzaju współzawodnictwa finansowego. Jedna strona mówi "15 miliardów”, druga - "30 miliardów”. Są tacy, którzy po prostu dają środki finansowe, którzy są gotowi od zaraz przeznaczyć rocznie 150 miliardów. Opracujmy kryteria sposobu wykorzystywania tych pieniędzy. Potem będziemy mogli udzielić znacznego wsparcia ze strony Europy, ale to nie może być studnia bez dna.
Na temat kryzysu powiedziano już wystarczająco wiele. Chciałbym jednak ponownie nawiązać do szansy, jaką ma uprzemysłowiony świat w Stanach Zjednoczonych i Europie. Jeżeli określimy odpowiednie standardy, będziemy w stanie rozwijać się skutecznie. To z kolei pozwoli Europie sprzedawać efektywne urządzenia całemu światu, dajmy na to Chinom, gdzie obecnie na przykład energia jest wytwarzana w nader nieefektywny sposób. Zatem nie postrzegam zmian klimatycznych wyłącznie jako zagrożenia, ale również zdecydowanie jako szansę do wsparcia przedsiębiorstw i gospodarki za pomocą ultranowoczesnych technologii. Musimy skorzystać z tej szansy, musimy być zdecydowanie odważniejsi i musimy działać jak przedsiębiorcy, niczym przedsiębiorcy polityczni, ponieważ jeżeli tego nie zrobimy, wykażemy się niedbałością i wybierzemy złą drogę.
Panie komisarzu! Życzę panu mnóstwo powodzenia i ogromnej siły przebicia! Niech pan kroczy aktywnie naprzód. Proszę zaangażować Stany Zjednoczone i Indie, to będzie już połowa sukcesu.
Véronique De Keyser
Panie przewodniczący! Każdego roku 300 tysięcy osób ginie z powodu zmian klimatycznych. Zmiany te oddziałują na 325 milionów ludzi, a ponad 90 % osób narażonych i ponad 90 % ofiar mieszka w krajach rozwijających się.
Straty gospodarcze spowodowane zmianami klimatycznymi szacuje się na ponad 125 miliardów dolarów rocznie, a ponad 90 % z nich ponownie przypada na kraje rozwijające się.
Te kraje są ofiarami jednocześnie kryzysu finansowego, zmian klimatycznych i nadzwyczaj nierównego mechanizmu w formie żarłocznego kapitalizmu, który nęka je w każdym zakątku świata.
Czego się zatem domagamy? Po pierwsze - i to prawda, co pan powiedział, a zwracam się tu do Rady - długoterminowych działań na wielką skalę, służących walce ze zmianami klimatycznymi, co oznacza zawarcie nowego, ambitniejszego protokołu z Kioto, i właśnie z tego względu konferencja klimatyczna, odbywająca się w grudniu w Kopenhadze, jest taka ważna; po drugie, zwiększenia pomocy finansowej na już podjęte zobowiązania do osiągnięcia udziału w wysokości 0,7 % PKB w 2015 roku; i wreszcie po trzecie, ochrony prawnej dla nowych uchodźców ekologicznych, którzy zaczynają się licznie pojawiać.
Bo co mamy zamiar z nimi zrobić? Gdzie mamy zamiar ich zawrócić, jeżeli zdarzy się tak, że będą chcieli przybyć do Europy? Czy do Libii, jak zaproponowano w planowanym porozumieniu handlowym z tym krajem, do lektury którego pana zachęcam, panie komisarzu De Gucht? Zdecydowanie musimy opracować odpowiedni plan i odpowiednie instrumenty zarządzania przepływem imigrantów ekologicznych oraz musimy zlikwidować luki prawne, które mają wpływ na kwestię ochrony tych imigrantów.
Uważam, że ponosimy ogromną odpowiedzialność, ponieważ to oczywiste, że stawką jest tu dużo więcej, niż solidarność; w rzeczywistości walczymy o przyszłość naszej planety.
Corinne Lepage
Panie przewodniczący! Jako posłowie do PE ponosimy podwójną odpowiedzialność; po pierwsze, wobec naszych obywateli, którzy oczekują podjęcia rzeczywistych wysiłków na konferencji w Kopenhadze, a po drugie, wobec krajów Południa, dla których Europa zawsze była jednym ze wspierających, jeżeli nie najważniejszym wspierającym na szczeblu międzynarodowym. Musimy wysłać rzeczywisty sygnał do krajów Południa za pomocą jasnych zobowiązań finansowych, umożliwiających przyjęcie pakietu pomocowego jako dodatku do pakietu pomocy rozwojowej, który zdecydowanie musi osiągnąć uzgodniony poziom, czyli 0,7 %. Wkład UE nie może być niższy niż 35 miliardów euro do 2020 roku, a począwszy od 2010 roku należy udostępnić krajom rozwijającym się 5-7 miliardów euro na realizację najpilniejszych potrzeb.
Moja druga uwaga dotyczy metod finansowania. Nie ograniczymy się - nie uda się nam ograniczyć - wyłącznie do istniejących środków finansowych. Konieczne jest znalezienie innych metod finansowania, ponieważ jeżeli na konferencji w Kopenhadze nie pojawią się pieniądze, to nie dojdzie również do zawarcia ambitnego porozumienia. Najprawdopodobniej będzie to oznaczać, choć ta kwestia jest bardzo kontrowersyjna, że konieczne będzie poruszenie kwestii podatku, jakiejś formy ekologicznego podatku Tobina, aby sfinansować walkę ze zmianami klimatycznymi.
Po trzecie, co się tyczy wylesiania, które - jak chciałabym zauważyć - odpowiada za 20 % obecnych emisji gazów cieplarnianych, całkowicie niezbędne jest utrzymanie celu zerowego wylesiania brutto do 2020 roku. Chciałabym zwrócić państwa uwagę na różnicę pomiędzy wylesianiem brutto a wylesianiem netto, umożliwiającym zastępowanie lasów pierwotnych topolami, która to koncepcja opiera się na założeniu, jakoby przynosiło to te same efekty. Jak wszyscy wiemy, to nieprawda.
To prawda, że musimy w realistyczny sposób podchodzić do naszego przemysłu, ale musimy równie realistycznie podchodzić do kwestii przetrwania nas samych i naszych dzieci.
Eva Joly
Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Carlgren, panie komisarzu, panie i panowie! Nie ma wątpliwości, że w Kopenhadze będzie się ważyć przyszłość świata, ale wcześniej, pod koniec października, w Brukseli, na szali znajdzie się wiarygodność Unii Europejskiej jako światowego lidera walki z globalnym ociepleniem. Państwa członkowskie muszą przedstawić propozycje finansowe związane ze zmianami klimatycznymi, które będą proporcjonalne do tragicznej sytuacji.
Obok zobowiązania do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, które - jak mam nadzieję - będzie ambitne, kwestie finansowania oraz ograniczenia zmian klimatycznych i dostosowania się do nich przez kraje rozwijające się będą stanowić główny temat zbliżających się negocjacji.
Liczby mówią same za siebie. Sto krajów, w większości ubogich, odpowiada zaledwie za 3 % światowych emisji. Chociaż kraje rozwijające się przyczyniły się w najmniejszym stopniu do tych emisji gazów cieplarnianych, już obecnie są najbardziej poszkodowane.
Według najnowszego raportu Oxfam 26 milionów ludzi zostało już zmuszonych do emigracji ze względu na skutki zmian klimatycznych lub inne formy szkód ekologicznych. Do 2050 roku liczba tych uchodźców klimatycznych może urosnąć do ponad 200 milionów. Skutki zmian klimatycznych mogą zniweczyć postęp osiągnięty w niektórych krajach rozwijających się i po prostu uniemożliwić realizację milenijnych celów rozwoju.
Zatem nie jest to kwestia dobroczynności. To kwestia przyjęcia przez nas pełnej odpowiedzialności i położenia fundamentów pod sprawiedliwy i pokojowy świat. Obecna strategia Unii Europejskiej nie odpowiada ambicjom głoszonym przez liderów dyplomacji ekologicznej. Obecnie Unia musi wyłożyć karty na stół, aby wznowić negocjacje.
Unia nie może racjonalnie zadeklarować mniej niż 35 miliardów euro ze środków publicznych. Nie trzeba mówić, że te środki mogą stanowić jedynie uzupełnienie już zadeklarowanych kwot oficjalnej pomocy rozwojowej, tym bardziej, że zobowiązania w tej dziedzinie nie zawsze są honorowane przez nasze państwa członkowskie.
Panie ministrze, panie komisarzu, panie i panowie! W naszych rękach znalazła się przyszłość naszej planety. Jeżeli nie powstrzymamy niszczenia środowiska i nierówności, możemy się spodziewać najgorszego.
Mamy wybór między Europą ambitną i proaktywną a Europą bojaźliwą, przyrównywaną do Stanów Zjednoczonych, w niewielkim stopniu liczącą się z losem krajów rozwijających się. Wzywam państwa do dokonania właściwego wyboru.
Miroslav Ouzký
Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Carlgren, panie komisarzu! Na wstępie chciałbym odnieść się do poprzedniego wystąpienia. Nie uważam, by w tej dziedzinie Parlament Europejski czy Unia Europejska powinny ograniczać się do skromnych ambicji. Rok temu zakończyliśmy opracowywanie pakietu klimatycznego, który w oczywisty sposób jest najbardziej zaawansowanym i najambitniejszym programem tego typu na świecie. Powinniśmy również uwzględnić fakt, że będzie on miał prawdopodobnie największy wpływ na gospodarkę spośród wszystkich aktów prawnych, które zostały tu przyjęte w ostatnim dziesięcioleciu. Kiedy czytam deklarację przygotowaną przez Parlament Europejski z okazji konferencji w Kopenhadze, dostrzegam tam aspekty, które mi się podobają. W deklaracji wspomina się o potrzebie wzmocnienia roli Parlamentu Europejskiego, przygotowania się do dostosowania do zmian klimatycznych, a z pewnością wszyscy się zgodzą z artykułem w sprawie wylesiania, w odniesieniu do którego chciałbym podkreślić, że wylesianie nie było i nie jest problemem wyłącznie krajów rozwijających się, ale również problemem europejskim, zatem musimy skupić na nim naszą uwagę.
Jednakże brakuje odniesienia do potrzeby zawarcia porozumienia światowego, na co zwracali uwagę obecni tu przedstawiciele zarówno Rady, jak i Komisji. Bez porozumienia w skali świata nie uda się nam nic osiągnąć. Mówimy tu o wsparciu dla krajów najuboższych, co jest słuszne, ale jeżeli zwróci się uwagę na obecne wielkości emisji gazów cieplarnianych, można jasno zauważyć, że nawet gdybyśmy w Europie przyjęli ambitniejsze podejście i faktycznie wstrzymali całą naszą produkcję energii, w dziedzinie zmian klimatycznych w ogóle nic by to nie zmieniło, ponieważ zatrzymanie tego zjawiska przez nas jest po prostu niemożliwe. Wiemy, że trzeba mówić nie tylko o Chinach, o których wspominano wielokrotnie, ale także o innych gwałtownie rozwijających się gospodarkach, na przykład Meksyku, Brazylii, Republice Południowej Afryki, a szczególnie o Indiach. Nie mogę sobie wyobrazić, jakie kolejne kroki podejmą Indie, a muszę powiedzieć, że to, co dotychczas usłyszałem, nie nastraja zbyt optymistycznie. Chciałbym podkreślić w tej Izbie, że jeżeli nie uda się nam dojść do porozumienia w skali światowej, to wszystkie nasze wysiłki ograniczą się jedynie do obciążenia gospodarki europejskiej i do masochistycznej likwidacji europejskiej konkurencyjności.
Bairbre de Brún
Panie przewodniczący! Musimy wesprzeć kraje rozwijające się, aby pomóc im dostosować się do zmian klimatycznych - zjawiska, za które nie ponoszą odpowiedzialności, ale którego skutki odczuwają w nieproporcjonalnym stopniu.
Kraje rozwijające się nie dysponują zasobami umożliwiającymi walkę ze zmianami klimatycznymi, którymi dysponujemy w Europie. Koncentrując się na kopenhaskich negocjacjach w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych, potrzebujemy solidarności w wymiarze realnym i praktycznym.
Konieczne jest okazanie tej solidarności poprzez wsparcie finansowe i techniczne. To wsparcie musi być dodatkowe względem oficjalnej pomocy rozwojowej. Nie powinniśmy dawać jedną ręką, a odbierać drugą.
Te kraje muszą mieć pełen udział, bez względu na rodzaj istniejących mechanizmów finansowych służących rozdziałowi tego wsparcia finansowego.
Jedną z najważniejszych metod, jakimi powinniśmy oceniać ewentualne porozumienie zawarte w Kopenhadze, jest zbadanie, w jaki sposób pomaga ono krajom rozwijającym się walczyć z wyzwaniami zmian klimatycznych. Na przykład w kompleksowym porozumieniu kluczowe znaczenie będzie miało istotne wsparcie walki z wylesianiem.
Bez solidarności finansowej i transferu technologii nie uda się nam osiągnąć potrzebnego nam postępu.
Nie ma wątpliwości, że zmiany klimatyczne nabierają tempa. Nie możemy tracić więcej czasu. Jeżeli nie uda się nam przezwyciężyć zmian klimatycznych, będą one miały katastrofalne skutki na całym świecie. Spowolnienie gospodarcze powinno dodać nam odwagi, aby szybciej kroczyć ku gospodarce przyjaznej dla środowiska. Nie powinniśmy zmieniać naszego naukowego podejścia. Nie powinniśmy wycofywać się z okazywanej dotychczas odwagi i woli politycznej.
Działania, które będą prowadzone na szczeblu międzynarodowym, powinny być ambitne i powiązane z naukowymi realiami naszej pogody, a my musimy kroczyć naprzód ze zrozumieniem, że to nie kraje rozwijające się spowodowały ten problem. Zrobiliśmy to sami.
Anna Rosbach
Panie przewodniczący! Wczoraj wieczorem, przy ogromnym aplauzie, Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności przyjęła bożonarodzeniową listę na grudniową konferencję klimatyczną w Kopenhadze. Na liście znalazło się wiele dużych i ciężkich prezentów składających się z dobrych intencji. Ale, szanowny Święty Mikołaju, czyli Komisjo: czy jest w ogóle najmniejsza szansa na realizację tych wszystkich pobożnych życzeń, kiedy 500 milionów obywateli amerykańskich zajmuje się problemami opieki zdrowotnej, emerytur, miejsc pracy i dobrobytu, a 2,5 miliarda obywateli Chin i Indii domaga się tych samych standardów życiowych, jakimi cieszą się niektórzy spośród nas w Europie Zachodniej?
Nie mamy żadnego wpływu na Słońce. Jak wszyscy wiemy, ma ono ogromny wpływ na klimat na naszej planecie. Mówiąc inaczej: co Komisja może faktycznie uczynić, aby zmusić całe 6 miliardów ludzi na Ziemi do zużywania mniejszej ilości zasobów, nie w przyszłości, ale tu i teraz?
Nick Griffin
Panie przewodniczący! W tej kwestii pojawiają się dwa najważniejsze aspekty: po pierwsze, obawy związane z coraz większą przepaścią miedzy elitami politycznymi a zwykłymi podatnikami. Po drugie, histeryczna obsesja na punkcie antropogenicznego globalnego ocieplenia. Te dwa aspekty są ze sobą nierozerwalnie związane.
Obsesja na punkcie globalnego ocieplenia jest klasycznym przykładem, w jakim stopniu obecna klasa polityczna jest oderwana od zwykłych ludzi, którzy muszą ponosić koszty. Podczas gdy UE popiera kopenhaskie propozycje, dotyczące dalszego zmniejszenia uprzemysłowienia Zachodu i dominacji korporacyjnej Trzeciego Świata, coraz większa część zwykłego społeczeństwa postrzega zmiany klimatyczne jako sztuczkę elit - wymówkę służącą opodatkowaniu i kontrolowaniu nas oraz narzuceniu dogmatu imperialistycznego i globalnych rządów kosztem państwa narodowego. Czy nie potraficie państwo dostrzec zagrożenia związanego z tą zwiększającą się przepaścią? Nadszedł czas zapoznać się z faktami.
Antropogeniczne globalne ocieplenie jest niesprawdzoną teorią, opierającą się na zmanipulowanych statystykach. Tak zwana zgoda w tej kwestii jest efektem nie tyle debaty, co wyciszenia różnicy zdań między ekspertami. Zanim klasa polityczna i ekologiczna mafia przemysłowa ośmielą się narzucić choćby jeden nowy podatek, zatrutą żarówkę czy bezużyteczną farmę wiatrową zwykłym podatnikom, muszą spróbować przekonać społeczeństwo, że globalne ocieplenie ma charakter antropogeniczny, że powrót do cieplejszego klimatu średniowiecza jest niekorzystny i że Europa może - w przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych, Chin i Indii - faktycznie coś z tym zrobić. Albo przeprowadźcie debatę i zlikwidujcie przepaść między wami a społeczeństwem, albo nie narzekajcie, kiedy my, nacjonaliści, którzy słuchamy społeczeństwa, zlikwidujemy ją za was.
Andreas Carlgren
Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować praktycznie wszystkim, którzy zabrali głos w tej debacie, za wsparcie, jakie państwo udzielają UE w jej niezwykle ważnych działaniach w ramach negocjacji klimatycznych. UE ponosi kluczową odpowiedzialność. Naprawdę będziemy potrzebować wsparcia Parlamentu, jeżeli mamy dobrze odegrać naszą rolę. Wysiłki i stanowisko Parlamentu mają w tych pracach kluczowe znaczenie.
Chciałbym również stwierdzić, oczywiście, że bardzo wysoko cenię to, iż kwestie rozwojowe miały tak istotne znaczenie w trakcie tej debaty. Zgadzam się z opinią pana posła Florenza, że niezwykle ważne jest, aby nie przekształciło się to w "konkurs piękności”. To nie jest aukcja w Londynie, na której zadaniem jest wzajemne przelicytowanie się. Polega ono raczej na stworzeniu trwałej struktury, która faktycznie umożliwi długoterminowe opracowanie przewidywalnych i rozszerzonych inicjatyw na rzecz krajów rozwijających się. W tym kontekście kluczowe znaczenie mają silne działania UE.
W efekcie mogę również zgodzić się ze wspomnianym przez panią poseł De Keyser wyzwaniem dotyczącym krajów rozwijających się, polegającym na osiągnięciu wreszcie celu 0,7 % w zakresie pomocy rozwojowej. W ostatecznym rozrachunku to kwestia solidarności. UE, jako jeden z najbogatszych regionów świata, ma dobre powody do okazywania swojej siły i solidarności. Chciałbym również powiedzieć pani poseł Lepage, że całkowicie zgadzam się, że potrzebne są zwiększone i przewidywalne inicjatywy i zasoby. Jednakże oficjalna pomoc rozwojowa będzie również miała znaczenie dla zapewnienia powiązania kwestii rozwojowych z polityką klimatyczną. W rezultacie potrzebne będą zarówno środki finansowe oficjalnej pomocy rozwojowej, jak i nowe środki finansowe.
Jednym z najważniejszych problemów w dziedzinie rozwoju jest zahamowanie wylesiania lasów deszczowych. Chciałbym, aby inicjatywy w zakresie walki z wylesianiem lasów deszczowych oraz wspierania ponownego zalesiania i zrównoważonej gospodarki leśnej uzyskały silne poparcie w Kopenhadze. W tym kontekście kluczowe znaczenie będzie miał obecnie opracowywany system pod nazwą REDD (ograniczenie emisji z wylesiania i erozji).
Uważam, że to osoby zaprzeczające problemom klimatycznym w rzeczywistości zrzucają koszty na zwykłych ludzi. Ponadto jest to sposób zamiatania problemu pod dywan i ukrywania powodów, dla których zwykli ludzie muszą ponosić koszt pogorszenia się klimatu. Tak dzieje się w przypadku krajów uprzemysłowionych, a jeszcze bardziej w przypadku krajów rozwijających się, gdzie najprawdopodobniej to najubożsi poniosą największe koszty pogorszenia się klimatu. Właśnie z tego względu zwracamy się do grupy krajów uprzemysłowionych jako całości. Jak stwierdził pan poseł Florenz, musimy współpracować z największymi krajami, na przykład Stanami Zjednoczonymi. Jednakże należy również wzmóc nacisk służący zwiększeniu wysiłków na rzecz szerzenia świadomości, że konieczne jest odpowiednie zmniejszenie emisji. Właśnie z tego względu tak ważne jest, aby UE doszła do sedna problemu emisji, czyli faktycznego wzrostu emisji. Mamy najambitniejsze i najbardziej dalekosiężne cele na świecie. Teraz należy zapewnić, aby inni przyłączyli się do nas w podejmowaniu działań w takim zakresie, który jest potrzebny dla uratowania klimatu.
Kryzys gospodarczy stanowi doskonałą szansę, aby zwiększyć inwestycje w inicjatywy ekologiczne; inaczej mówiąc, w nowe produkty ekologiczne, w nowe przedsiębiorstwa produkujące ekologicznie i wzrost ich udziału, jak również w nowe miejsca pracy stworzone dzięki inicjatywom ekologicznym. To także metoda odmłodzenia naszej gospodarki. Musimy stanąć na czele ofensywy w kierunku społeczeństwa niskoemisyjnego, co stworzy również warunki dla rzeczywistych szans rozwojowych w krajach rozwijających się. Musimy umożliwić krajom rozwijającym się ominięcie etapu gospodarki uzależnionej od paliw kopalnych, który przeszły kraje uprzemysłowione, a zamiast tego wypracowanie w przyszłości wzrostu niskoemisyjnego.
To również sposób, aby wreszcie zwrócić się do szybko wzrastających gospodarek krajów rozwijających się i powiedzieć im, że to kraje uprzemysłowione ponoszą odpowiedzialność za najuboższych i najbardziej narażonych, ale najszybciej wzrastające gospodarki rozwijające się - a Chiny już obecnie odpowiadają za największe emisje na świecie - muszą również podjąć swoją odpowiedzialność i przyczynić się do rozwiązania problemów klimatycznych. Dzięki temu podejściu Europa będzie w stanie odegrać kluczową rolę w drodze do ambitnego porozumienia w Kopenhadze.
Karel De Gucht
komisarz. - Panie przewodniczący! Po pierwsze, w trakcie debaty zauważyłem, że wszystkie grupy polityczne zgadzają się z zasadami, które powinniśmy przedstawić w Kopenhadze. Uważam, że to bardzo istotny fakt. W Parlamencie, w którym obecnych jest tak wiele partii i grup politycznych, niezbyt często zdarza się, aby mimo wszystko uzyskać jednogłośne poparcie dla zgłaszanych przez siebie propozycji.
Po drugie, pan poseł Florenz wraz z innymi stwierdzili, że nie chodzi o konkurencję między zgłaszanymi ofertami, lecz o zobowiązania. To być może prawda, ale z drugiej strony istotne jest, moim zdaniem, abyśmy przedstawili naszą ofertę i powiedzieli, że jesteśmy gotowi to uczynić, oczywiście pod warunkiem, że pod koniec bieżącego miesiąca dostaniemy zielone światło od Rady Europejskiej. To nie jest zwykła konkurencja. Chodzi o zaangażowanie Unii Europejskiej. Oczekujemy, że inni ważni partnerzy polityczni i gospodarczy również przedstawią swoje oferty, czego jak dotąd kilku z nich jeszcze nie zrobiło. Rozumiemy, że obecna sytuacja Stanów Zjednoczonych nie jest łatwa, ale ważne jest, aby przedstawiły one swoją ofertę, umożliwiając nam podjęcie negocjacji. W przeciwnym razie nadal będzie trwał impas, w którym - jak się obawiam - obecnie się znajdujemy.
(FR) Moim zdaniem prawdą jest, że kraje rozwijające się są najbardziej poszkodowane, zarówno na skutek kryzysu gospodarczego, za który co najmniej nie ponoszą odpowiedzialności, jak również na skutek zmian klimatycznych. W tym kontekście musimy zaoferować krajom rozwijającym się znaczną pomoc.
Jednakże w tym duchu będziemy musieli nie tylko wesprzeć kraje rozwijające się, ale również okazać odwagę w stosunku do naszych sektorów przemysłu i podmiotów gospodarczych. Kiedy obywatele mówią o wylesianiu w krajach rozwijających się, wiąże się to również z odpowiedzialnością naszych krajów, Unii Europejskiej. Uważam, że po konferencji w Kopenhadze będziemy musieli przyjąć przepisy zawierające aspekty eksterytorialne, abyśmy nie znaleźli się w sytuacji, w której z jednej strony finansujemy dostosowanie do zmian klimatycznych oraz ograniczanie tego zjawiska, a z drugiej podmioty gospodarcze wywołują odwrotny efekt w krajach rozwijających się.
Ostatnia uwaga o oficjalnej pomocy rozwojowej. Uważam, że to bardzo istotne zagadnienie, którym będziemy musieli zająć się również we własnych szeregach, ponieważ jedna z największych obaw polega na tym, że cel w wysokości 0,7 % PKB może być osiągnięty przez dodanie wysiłków na rzecz dostosowania.
Już obecnie oficjalna pomoc rozwojowa obejmuje wiele zagadnień stanowiących dostosowanie do zmian klimatycznych, co wydaje się być normalne. To oczywiście nie ulegnie zmianie, ale powinniśmy opracować mechanizm pomiarowy, umożliwiający nam rozróżnienie obecnie czynionych wysiłków od dodatkowych wkładów, które mają być wniesione w ramach zmian klimatycznych. Z pewnością będziemy musieli do tego wrócić po konferencji w Kopenhadze.
Corien Wortmann-Kool
(NL) Panie przewodniczący! Po 10 latach dyskusji zbliżamy się obecnie do konferencji klimatycznej w Kopenhadze. Zostało nam 50 dni na osiągnięcie ambitnego porozumienia, zawierającego wiążące cele, nie tylko dla Europy, ale również dla Stanów Zjednoczonych czy krajów takich jak Chiny i Indie. Ambitne porozumienie wymaga odpowiednich środków finansowych, o czym wspomniano przed chwilą w ramach debaty, i to pochodzących nie tylko od Unii Europejskiej. Wszystkie kraje będą musiały zapewnić środki finansowe, aby również kraje rozwijające się mogły uczestniczyć w porozumieniu klimatycznym. Solidarność z najuboższymi musi przecież stanowić filar każdego porozumienia klimatycznego.
Komisja słusznie objęła rolę lidera w zakresie finansowania, ale pan poseł Florenz zmierzał do tego, że w tej Izbie staramy się niemal przelicytować się wzajemnie, kto da najwięcej, a pytanie brzmi raczej, czy to faktycznie pomaga. Słusznie wezwał pan kraje członkowskie do wzięcia w tym udziału, a ja chciałabym również wyrazić uznanie dla wysiłków prezydencji szwedzkiej. Mimo to Stany Zjednoczone i kraje wschodzące również muszą sięgnąć do kieszeni. Może pan liczyć na nasze poparcie.
Jednakże w Europie również pozostaje wiele do zrobienia. Chociaż pod względem standardów emisji należymy do światowej czołówki, to jesteśmy zdecydowanie w tyle za Stanami Zjednoczonymi pod względem inwestycji sektora prywatnego w innowacje technologiczne i zrównoważony rozwój. Uważam korzystne zachęty dla przedsiębiorstw do inwestowania i innowacji ekologicznych za bardziej obiecujące niż nowy podatek europejski. Przecież szczególnie w okresie, w którym pilnie potrzebujemy więcej aktywności i miejsc pracy, inwestorzy i przedsiębiorcy europejscy powinni być coraz bardziej zachęcani do odegrania swojej roli na rzecz tej niezbędnej reformy w Europie i na świecie.
Marita Ulvskog
(SV) Panie przewodniczący! Pan urzędujący przewodniczący Carlgren, reprezentujący dziś Radę, rozpoczął od stwierdzenia, że przed konferencją w Kopenhadze wiele osób zaczyna popadać w pesymizm. Mogę się z nim jedynie zgodzić i mieć faktycznie nadzieję, że większość w Parlamencie Europejskim potrafi sprawić, że pesymiści, z którymi pan urzędujący przewodniczący Carlgren musi walczyć na forum swojego sprawującego prezydencję rządu i Rady, nie będą mieli decydującego głosu.
Jeżeli chcemy dowieść, że pesymiści się mylą, musimy rozwiązać dwa konkretne problemy. Pierwszym z nich, o którym już wspomniano, jest oczywiście finansowanie działań klimatycznych w krajach rozwijających się. Propozycja Komisji jest po prostu niewystarczająca. Zobowiązania UE wobec krajów rozwijających się muszą wynosić w 2020 roku co najmniej 30 miliardów euro rocznie, a my musimy zapewnić znaczne wsparcie reformom już od 2012 roku. Oczywiście to wsparcie musi mieć charakter dodatkowy względem zwykłej pomocy. Przesuwanie środków, które już zostały obiecane, stanowiłoby zagrożenie dla naszych szans osiągnięcia globalnego porozumienia klimatycznego. Chciałabym zwrócić się do pana przewodniczącego Carlgrena z pytaniem, czy ma poparcie Rady dla swoich ambitnych planów.
Po drugie, musimy poważnie potraktować cel w wysokości 2 stopni Celsjusza. Jeżeli mamy odnieść w tej mierze sukces, nie wystarczy, aby kraje uprzemysłowione zmniejszyły swoje emisje gazów cieplarnianych o 20 %. Z tego względu wzywam pana przewodniczącego Carlgrena jako przedstawiciela Rady, aby po raz kolejny przedstawił swoje stanowisko w tej sprawie. Wielu spośród nas uważa, że konieczne jest ograniczenie emisji o 30-40 % do 2020 roku. Jakie są ambicje Rady - i czy pan przewodniczący Carlgren dysponuje jej poparciem?
Charles Goerens
(FR) Panie przewodniczący! Moim zdaniem ta debata dotyczy trzech istotnych kwestii.
Po pierwsze, konferencja w Kopenhadze to ryzyko, którego stawką jest przyszłość. Jak zauważyła prezydencja, to ryzyko jeszcze się nie opłaciło. Nie posunę się tak daleko, aby stwierdzić, że wszystko zależy od Unii Europejskiej, jednak nic nie uda się osiągnąć w tej kwestii bez zdecydowania i wiarygodności, o których wspominała pani poseł Joly.
Moja druga uwaga dotyczy tego, że musimy uważać, aby nie dodać nieporozumienia do niepewności. Unia Europejska musi zachować wiarygodność w odniesieniu do skutków zmian klimatycznych dla krajów rozwijających się. W 2005 roku podjęła zobowiązanie dotyczące wysokości oficjalnej pomocy rozwojowej, która w 2015 roku musi dojść do 0,7 %. Nie ma możliwości, aby skąpić na ten cel.
Nie ma mowy o rozwodnieniu tej obietnicy, czy to za pomocą ograniczenia zobowiązań, o którym właśnie powiedziałem, czy za pomocą przeniesienia kwot wypłacanych w ramach oficjalnej pomocy rozwojowej na cele związane z walką ze zmianami klimatycznymi.
Należy podkreślić, że kwoty, które mają zostać ogłoszone w Kopenhadze jako przeznaczone dla krajów rozwijających się, muszą mieć charakter środków dodatkowych. Padła już kwota 35 miliardów euro; mówimy tu o 35 miliardach euro dodatkowych środków.
Dobrze by się stało, gdyby Unia Europejska nie pozwoliła na pojawienie się najmniejszych wątpliwości dotyczących jej determinacji w walce z jednej strony o realizację milenijnych celów rozwoju, a z drugiej - przeciwko zmianom klimatycznym. Gdyby Unia Europejska zeszła z tej drogi, oznaczałoby to rozłam polityczny, który bez wątpienia zachwiałby zaufaniem krajów rozwijających się do Unii Europejskiej. Nawet jeżeli uda się nam osiągnąć porozumienie tylko w tej kwestii, ta debata nie pójdzie na marne.
Po trzecie, potrzebujemy Stanów Zjednoczonych, Chin, Indii i wszystkich krajów uprzemysłowionych, ale potrzebujemy również krajów wschodzących i - oczywiście - krajów rozwijających się. W tym celu rozsądne byłoby rozważenie nowych porozumień na linii Północ-Południe, szczególnie w dziedzinie alternatywnych źródeł energii. Jeżeli chcemy, wykorzystanie energii słonecznej do wytwarzania elektryczności na południu regionu śródziemnomorskiego może stać się jednym z najważniejszych projektów na linii Północ-Południe, stanowiącym reakcję z jednej strony na kryzys gospodarczy, a z drugiej - na kryzys klimatyczny. Pod żadnym pozorem nie może to osłabiać wysiłków, jakie należy podjąć w zakresie na przykład walki z wylesianiem, gdzie ogromna odpowiedzialność - na co chciałbym zwrócić uwagę - spoczywa na krajach wschodzących, spośród których niektóre należą do grupy G-20.
Satu Hassi
(FI) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jeden z fińskich poetów porównał ludzkość do pasażerów pociągu, którzy jadą do piekła, ale których uwaga koncentruje się na kłótni o miejsce w pierwszej klasie. Po raz kolejny nadszedł czas, aby UE odegrała rolę lidera. Najlepszym sposobem przełamania impasu w negocjacjach klimatycznych jest złożenie przez odbywający się w przyszłym tygodniu szczyt UE oferty finansowania działań klimatycznych w krajach rozwijających się.
Wczoraj Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności poparła kwotę 30 miliardów euro jako kwotę wkładu finansowego UE. To oczywiste, że proponowane przez Komisję 2-15 miliardów euro to za mało. Jeżeli mamy być uczciwi, musimy uznać swoją historyczną odpowiedzialność za zmiany klimatyczne oraz fakt, że nasze emisje w przeliczeniu na mieszkańca są nadal wielokrotnie większe, niż na przykład w Chinach czy Indiach.
Peter van Dalen
(NL) Panie przewodniczący! Szczyt klimatyczny musi zakończyć się sukcesem, a zatem Europa musi mówić jednym głosem i wysoko zawiesić sobie poprzeczkę w negocjacjach. Konferencja w Kopenhadze jest ważna, ponieważ dzieło boskie jest bardzo kruche i mocno uzależnione od działań człowieka.
Konieczne jest zwrócenie szczególnej uwagi na kraje rozwijające się. Społeczeństwa tych krajów praktycznie w najmniejszym stopniu nie przyczyniły się do zmian klimatycznych, ale to one poniosą ich konsekwencje. Plony więdną lub są zabierane przez powódź, wioski są niszczone przez cyklony, rozwój całych regionów bywa w ciągu jednej nocy cofany o lata. Nasze kraje uprzemysłowione w ogromnej mierze przyczyniły się do zmian klimatycznych, ponoszą zatem odpowiedzialność za zapewnienie krajom rozwijającym się odpowiedniego i trwałego wsparcia finansowego i technicznego. Dobrze zobrazowano to w planie działań z Bali.
Z tego względu należy również zapewnić odpowiednie środki finansowe w Europie; przecież właśnie o to chodzi. Właśnie z tego względu twierdzimy, że rocznie należy przeznaczać minimum 15 miliardów euro na fundusz klimatyczny, wraz ze wkładami pozostałych największych gospodarek świata. One również powinny wypełnić swoje obowiązki.
Wreszcie cieszę się, że urzędujący przewodniczący Rady zwrócił uwagę na wylesianie. Uważamy to za kluczowy aspekt. Walka z wylesianiem jest najlepszą metodą ograniczenia emisji CO2.
Kartika Tamara Liotard
(NL) Panie przewodniczący! W debatach nad zmianami klimatycznymi w kontekście pomocy rozwojowej często pomija się kwestię wylesiania. Na szczęście nie dzieje się tak podczas dzisiejszej debaty w tej Izbie. Lasy, w tym tropikalne lasy deszczowe, absorbują znaczną część emisji CO2. Zmiany sposobu użytkowania gleb, na przykład wylesianie i niszczenie lasów deszczowych, odpowiada za co najmniej 18 % obecnych emisji CO2. Równie ponurym skutkiem wylesiania jest to, że wiele społeczności tubylczych w krajach rozwijających się jest przeganianych ze swoich terytoriów i nie jest już w stanie realizować swoich podstawowych potrzeb. Nie działa również mechanizm czystego rozwoju (CDM); polega on na finansowaniu projektów w krajach rozwijających się, aby samemu móc emitować więcej CO2.
Na świecie nadal panuje niestety przekonanie, że interesy bogatych krajów i największych sektorów przemysłu są ważniejsze niż sprawiedliwość społeczna i gospodarcza. Konieczne jest zahamowanie wylesiania, ale kraje uprzemysłowione mają moralny obowiązek udzielenia krajom rozwijającym się wsparcia finansowego i technicznego w uporaniu się z tym zadaniem.
Oreste Rossi
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Wczoraj wieczorem delegacja Ligi Północnej była jedyną partią polityczną, która zagłosowała przeciwko przyjęciu przedmiotowej rezolucji na forum komisji. Zagłosowaliśmy przeciwko, ponieważ uważamy ją za pewien rodzaj euroobłędu.
W czasie kryzysu przemysłowego, z jakim mamy do czynienia, wraz z utratą konkurencyjności i miejsc pracy, koncepcja finansowania innowacji technologicznych krajów trzecich, będących krajami rozwijającymi się, oznacza wybicie ostatniej godziny dla przedsiębiorstw europejskich. W przedmiotowym tekście deklaruje się przekazywanie rocznie 30 miliardów euro do 2020 roku takim krajom jak Chiny, Indie i Brazylia, które są dla nas najbardziej niebezpiecznymi i nieuczciwymi konkurentami, a jednocześnie zwraca się do naszych sektorów przemysłowych o dalsze ograniczenie emisji, co wiąże się z poważnymi konsekwencjami gospodarczymi.
Nie możemy przekształcić uzasadnionej bitwy o ochronę środowiska naturalnego w wojnę między ubogimi społeczeństwami. Jak długo istnieją takie kraje jak Chiny, których polityka przemysłowa polega na nieuczciwej konkurencji, nie można mówić o zrównoważonym ekologicznie globalnym rynku.
Liga Północna popiera pracowników, przedsiębiorców i kobiety, którzy na co dzień muszą walczyć z gigantycznymi grupami przemysłowymi z krajów nieznających pojęcia zasad. "Tak” dla środowiska naturalnego, ale "nie” dla finansowania naszych konkurentów kosztem naszych pracowników.
Zoltán Balczó
(HU) Panie przewodniczący! Opinie w kwestii zakresu wpływu człowieka na zmiany klimatyczne są podzielone. Moim zdaniem wywieramy pewien wpływ, a celem konferencji w Kopenhadze jest ograniczenie go. Jestem głęboko przekonany, że rezultaty będą zależeć od rozgrywek politycznych.
Jakie środki możemy podjąć w celu skutecznego przekonania największych emitentów do ograniczenia ich emisji? Nie dokonamy tego poprzez promowanie nadania z Europy silnego sygnału, że ograniczymy nasze emisje nie o 20 %, lecz o 30 czy 40 %. Musimy skłonić największego truciciela na świecie, Stany Zjednoczone, do ograniczenia ich emisji zanieczyszczeń. Na forum właściwej komisji został zresztą zgłoszony odpowiedni wniosek w sprawie decyzji wdrażającej taką poprawkę. Wiele osób optymistycznie oczekiwało, że prezydent Barack Obama przeprowadzi istotne zmiany i przyjedzie do Kopenhagi. Jednakże zamiast tego wziął udział w spotkaniu Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, aby promować Chicago. Bezskutecznie.
W wielu przypadkach przywódcy Unii Europejskiej niepotrzebnie działają w imieniu pięciuset milionów obywateli. Pytanie brzmi, dlaczego nie poważą się obecnie działać w bardziej zdecydowany sposób, skoro jedynie dzięki ich interwencji uda się nam osiągnąć sukces w sprawie globalnej, która nie może zostać załatwiona na szczeblu lokalnym.
Filip Kaczmarek
(PL) Panie przewodniczący! Z dużym zaniepokojeniem przyjąłem doniesienia na temat spotkania ministrów finansów i środowiska, a konkretnie projektu dokumentu końcowego, w którym nie ma rozstrzygnięcia kluczowej kwestii: Jak Unia Europejska chce wesprzeć najbiedniejsze kraje świata w ich wysiłkach na rzecz ograniczenia emisji dwutlenku węgla i przystosowania się do zmian klimatycznych?
To rzeczywiście jest kluczowa sprawa. W projekcie dokumentu nawet nie ma powtórzenia kwot, które proponuje Komisja Europejska: że potrzeby krajów rozwijających się w tym zakresie są oceniane na 100 miliardów euro rocznie do roku 2020 i jaki ewentualny wkład Unii Europejskiej miałby być w tej kwocie? Co więcej nie ma decyzji jaki mechanizm współfinansowania ze strony państw członkowskich miałby być wprowadzony, a wiemy o tym, że propozycje w tym zakresie są bardzo różne.
Oczywiście można zrozumieć argumenty, że należy być ostrożnym z konkretnymi deklaracjami, poczekać na propozycje innych państw, szczególnie silnych gospodarczo. Jeżeli jednak Unia chce być liderem jeśli chodzi o walkę ze zmianami klimatycznymi, musi pokusić się o przedstawienie konkretnych propozycji i konkretnych rozwiązań, tym bardziej że część to jest nasza wewnętrzna sprawa, tak jak mechanizm współfinansowania.
Wynegocjowanie sprawiedliwej umowy z krajami rozwijającymi się to nasza powinność. Najbiedniejsze kraje świata w najmniejszym stopniu przyczyniły się do zmian klimatycznych, a jednocześnie ponoszą największe konsekwencje tychże zmian. Znaczne uzależnienie wielu z biednych państw od rolnictwa i od rybołówstwa, a także słaba infrastruktura powoduje to, że one są w bardzo trudnej sytuacji jeżeli chodzi o zmiany klimatyczne. Jak dotąd w ciągu ostatnich czterech lat sama Afryka, najbiedniejszy z kontynentów i jeden z najbardziej narażonych na konsekwencje zmian klimatycznych, otrzymała mniej niż 12 % funduszy, które są dostępne do walki ze zmianami klimatycznymi. W taki sposób nie skłonimy tych państw do zaangażowania się w ten proces.
Thijs Berman
(NL) Panie przewodniczący! W regionie Pacyfiku tysiące ludzi są zmuszone do migracji, ponieważ ich wyspy są zalewane; w Sudanie bydło zdycha z pragnienia. Wszyscy widzieli zdjęcia; a najważniejszą sprawą związaną z tymi i innymi skutkami zmian klimatycznych jest zasada "zanieczyszczający płaci”. W grudniu bieżącego roku w Kopenhadze świat stanie przed historycznym zadaniem przekucia tych słów w czyny.
Jednakże według obliczeń Oxfam, jak dotąd trzy czwarte zmian w krajach ubogich zostało przeprowadzone samodzielnie przez te kraje. Obecnie ropa naftowa bez przeszkód znika z krajów rozwijających się, a sprawiedliwe wynagrodzenie często nie trafia do ich skarbców. W przyszłości zmiany klimatyczne będą kosztować te kraje ponad 100 miliardów euro rocznie. Te środki nie są przeznaczone na rozwój, lecz raczej na stworzenie warunków dla rozwoju, ponieważ dzięki polityce klimatycznej wyspy Pacyfiku mogą uniknąć zatopienia, można też zapobiec pustynnieniu, aby ludzie mogli w dalszym ciągu żyć i pracować tam, gdzie chcą.
Oczywiście są działania klimatyczne, które mogą również stymulować rozwój krajów ubogich. Sadzenie drzew pomaga w walce z pustynnieniem. Jednakże obecnie środki na politykę klimatyczną pochodzą przede wszystkim ze środków na politykę rozwojową, na co nie można się zgodzić. "Żadnych nowych funduszy” - twierdzi komisarz De Gucht. To uczciwe postawienie sprawy, ale należy zadbać, aby istniejące środki zostały zwiększone.
Obecnie kraje rozwijające się są wystawione na ciosy z trzech stron. Większość krajów UE nie realizuje własnych obietnic dotyczących polityki rozwojowej, kryzys gospodarczy oznacza zmniejszenie inwestycji w krajach ubogich, a budżet w dziedzinie rozwoju kurczy się. Można dodać czwartą uwagę: same kraje ubogie muszą ponosić koszty szkód klimatycznych, których nie spowodowały. W Kopenhadze musimy zerwać z tą logiką poprzez stworzenie nowych mechanizmów finansowania. Od chwili obecnej polityka rozwojowa musi być również skoordynowana z polityką klimatyczną. Polityka w obu dziedzinach musi być wzajemnie powiązana jak nigdy przedtem. Najważniejsze, aby samym krajom rozwijającym się dać prawo decydowania o przejrzystym wydawaniu środków z funduszu klimatycznego. Konieczne jest zatem ustanowienie tego funduszu dla dobra UE i całego świata.
Marielle De Sarnez
(FR) Panie przewodniczący! To przede wszystkim my jesteśmy odpowiedzialni za zmiany klimatyczne, ale kraje rozwijające się są ich głównymi ofiarami, i właśnie z tego względu kraje uprzemysłowione, które są również największymi emitentami, będą musiały przyjąć pewne znaczne zobowiązania w Kopenhadze. To dla nas konieczne, ale jeszcze bardziej konieczne dla krajów Południa.
Przez długi czas narastał nasz dług, szczególnie wobec Afryki. Właśnie z tego względu będziemy musieli wypracować odpowiedni poziom odszkodowania finansowego i technologicznego. Europa będzie musiała stanąć na wysokości zadania, nawet jeżeli będzie to bolesne dla naszych obywateli. Będziemy musieli pomóc tym krajom w dostosowaniu ich gospodarek i walce ze zmianami klimatycznymi, ale będziemy musieli również wypracować radykalnie odmienną politykę rozwojową. Jeżeli wreszcie mamy dojść do zrównoważonego rolnictwa, Afryka potrzebuje chronionego rynku. Afryka musi chronić swoje lasy, glebę i zasoby przed rabunkową polityką krajów uprzemysłowionych. Konferencja w Kopenhadze zakończy się sukcesem jedynie wtedy, jeżeli uda się nam wysłać ten sygnał wspólnej odpowiedzialności i solidarności.
Yannick Jadot
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Zmiany klimatyczne spowodowały śmierć już 300 tysięcy osób, a w przyszłości spowodują dalsze miliony ofiar.
Bezczynność to zbrodnia przeciw ludzkości. To sytuacja nadzwyczajna, ale negocjacje praktycznie zatrzymały się. Jednakże takie kraje, jak Japonia, Australia, Norwegia, Chiny, Brazylia i Republika Południowej Afryki, podejmują wysiłki, które są współmierne do ich odpowiedzialności. Nie dzieje się tak w przypadku Stanów Zjednoczonych ani już, niestety, w przypadku Europy. Rozszerzenie ambicji Europy na całą planetę spowodowałoby globalne ocieplenie w wysokości 4 stopni Celsjusza. To absolutnie niedopuszczalne. A jednak to Europa ma klucz do sukcesu konferencji w Kopenhadze.
Panie urzędujący przewodniczący Rady! Jeżeli na szczycie europejskim, działającym na podstawie zaleceń Parlamentu Europejskiego, pod koniec miesiąca zostaną podjęte decyzje, Europa może przyspieszyć proces negocjacji za pomocą celów ograniczenia emisji o 30 % i pakietu pomocy dla krajów Południa o wartości 35 miliardów euro.
Panie przewodniczący! Naszym zdaniem sposób, w jaki niektóre państwa członkowskie wykorzystują pomoc dla krajów Południa jako narzędzie negocjacji, jest w najwyższym stopniu wstrząsający. Ciężka sytuacja krajów Południa nie podlega negocjacjom.
Sajjad Karim
Panie przewodniczący! Dojście do międzynarodowego konsensusu ma kluczowe znaczenie dla walki ze zmianami klimatycznymi i globalnym ociepleniem. Szczyt w Kopenhadze stanowi dla nas szansę. Pomyślmy jednak przez chwilę o problemach, wobec których stanie ten szczyt. Stanom Zjednoczonym, największej gospodarce świata, nie udało się uzgodnić konkretnych ograniczeń emisji gazów cieplarnianych do 2020 roku, a wiele innych krajów uprzemysłowionych ma wątpliwości, czy potrzebne ambitne działania są wykonalne.
Musimy to sobie jasno uświadomić: nie mamy wyboru. Ustanawiając ambitne cele na lata 2020 i 2050 UE zachowała się odważnie, a teraz musi zachęcać innych, aby uczynili to samo. Nie możemy zrealizować naszych celów bez współpracy z innymi państwami. Ustanowienie skutecznego globalnego rynku emisji ma kluczowe znaczenie, podobnie jak konsensus na szczeblu międzynarodowym, jeżeli mamy uniknąć ryzyka podejmowania w UE działań protekcjonistycznych w odniesieniu do emisji CO2. Na konferencji w Kopenhadze musimy zachęcać rządy krajowe dużych krajów uprzemysłowionych do odważnego przyjęcia roli lidera. Chociaż poszczególne stany w Stanach Zjednoczonych rozpoczęły walkę ze zmianami klimatycznymi, mamy do czynienia z godnym pożałowania brakiem przywództwa ze strony rządu federalnego. Potrzebujemy, aby Stany Zjednoczone i gospodarki wschodzące, na przykład Indie i Chiny, stworzyły z nami partnerstwo dla przyszłości naszej planety.
Możemy zachęcać kraje rozwijające się do przyjęcia odmiennej drogi uprzemysłowienia, mniej szkodliwej dla środowiska. Nadal mają one czas, aby przyjąć świeże podejście, które będzie mniej szkodliwe dla środowiska, i musimy pomóc im w planowaniu i budowie infrastruktury, która to umożliwi.
João Ferreira
(PT) Panie przewodniczący! Podejście do problemu zmian klimatycznych zostało pozbawione pewnych kluczowych aspektów, a przede wszystkim - skażone tak zwanymi "rozwiązaniami rynkowymi”. Obecnie paliwa kopalne zaspokajają prawie 85 % potrzeb energetycznych świata. Spójne podejście do zmian klimatycznych powinno opierać się na ograniczeniu tego uzależnienia. Zamiast tego główne narzędzie, jakie Unia Europejska proponuje w walce ze zmianami klimatycznymi, czyli handel emisjami, nie tylko nie umożliwi likwidacji tego uzależnienia, ale samo będzie stanowić przeszkodę dla potrzebnej zmiany tego paradygmatu energetycznego.
Doświadczenie mówi nam, że handel uprawnieniami do emisji nie spowodował ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, a wręcz przeciwnie. Różne przykłady przeczą możliwości kontrolowania emisji przez rynek, podczas gdy inne pokazują skuteczność regulacji normatywnych i ukierunkowanych inwestycji, szczególnie w odniesieniu do skutków i ochrony środowiska naturalnego.
Stojące obecnie przed ludzkością problemy ekologiczne są liczne i zróżnicowane oraz wystarczająco poważne, aby zagrozić istnieniu życia na Ziemi w znanej nam formie, ale mało prawdopodobne jest ich rozwiązanie za pomocą nieracjonalnego systemu, który wcześniej je spowodował.
Godfrey Bloom
Panie przewodniczący! Chciałbym skorzystać z okazji aby życzyć powodzenia miastom wschodniej Europy z uwagi na nadzwyczaj wczesne nadejście sezonu narciarskiego, związanego ze śniegiem i lodem, które się tam pojawiły. Oczywiście to fakt świadczący o tym, co potwierdziły niezależne badania naukowe, czyli o rzeczywistym ochładzaniu się kuli ziemskiej, i to zachodzącym od 2002 roku, jak również o utrzymywaniu się temperatur na stałym poziomie już od 1998 roku. A zatem dyskutujemy tu o czymś, co nie istnieje.
Wielokrotnie słyszałem tu wypowiedzi posłów mówiące o CO2 jako o zanieczyszczeniu. Zanieczyszczeniu! To życiodajny gaz naturalny. Wywołuje to u mnie wrażenie, że niektórzy nasi posłowie nie mieli okazji skorzystać z formalnej edukacji.
Czy nie chodzi tu w rzeczywistości o umożliwienie aparatowi państwowemu położenia łapy na kieszeniach zwykłych ludzi, aby ukraść im kolejne podatki? Czy nie chodzi tu wyłącznie o kontrolę polityczną? Czy nie chodzi o politykę i wielki biznes? Ta cała sprawa to fikcja, zmyślona hipoteza, śmieszny nonsens, że antropogeniczne emisje CO2 powodują globalne ocieplenie. Proszę, wystarczy już, zanim nieodwracalnie zniszczymy światową gospodarkę.
George Becali
(RO) Należę do tych posłów do PE, którzy uważają, że rolnictwo jest rozwiązaniem, a nie przyczyną zmian klimatycznych. Uważam, że jest ono nawet jedną z ofiar tego zjawiska, ponieważ wszystkich nas w Europie z coraz większą regularnością dotykają susze i powodzie, ale ich skutki są odczuwane przede wszystkim przez rolników.
Zaliczam się także do tych posłów do PE, którzy uważają, że również w przyszłości będziemy potrzebować wspólnej polityki rolnej. Potrzebujemy jej, aby móc opracować nowe modele i nowe metody produkcji w celu przywrócenia rolniczej i lokalnej różnorodności biologicznej, która na początku bieżącego tysiąclecia spadła o 70 %. Kiedy rozmawiamy o rolnictwie, mówimy o żywych istotach, począwszy od gleby, następnie przez rośliny, a w szczególności drzewa, lasy i pastwiska. Chciałbym wierzyć, że taki przekaz i podejście będzie dominować za dwa miesiące na konferencji w Kopenhadze i że polityka UE w tej dziedzinie będzie postrzegana w sposób konkretny i strategiczny, podobnie jak kwestie budżetowe, służące traktowaniu rolnictwa jako rozwiązania, o czym mówiłem na początku mojego wystąpienia.
Richard Seeber
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Debatujemy tu nad polityką, a nie religią. Z tego względu musimy dokonać rozróżnienia między faktami i pewnością empiryczną z jednej strony, a hipotezami z drugiej. To fakt, że temperatura wzrosła o 0,7°C w porównaniu do okresu przedindustrialnego. Jednakże faktem jest również to, że w okresie ostatnich dziesięciu lat temperatura praktycznie nie wzrosła.
Kolejny fakt dotyczy tego, że w Kopenhadze odbędzie się konferencja międzynarodowa, a emisje CO2 powodowane przez Wspólnotę stanowią około 17 % całości światowych emisji. Wspólnota już wdrożyła przepisy zobowiązujące ją do ograniczenia swoich emisji CO2 o 20 % do 2020 roku.
Teraz weźmy pod uwagę hipotezy. Jedna hipoteza głosi, że temperatura będzie nadal wzrastać. Druga hipoteza dotyczy istnienia bezpośredniego związku między emisjami CO2 a stężeniem CO2 w powietrzu i wzrostem temperatury, podczas gdy według trzeciej hipotezy ludzkość może mieć realny wpływ na to stężenie CO2 w atmosferze. Istnieją w tej kwestii zróżnicowane opinie naukowe. To dylemat, przed którym stoimy jako politycy i w sprawie którego musimy podjąć decyzję.
Jednakże do ukierunkowania naszej polityki przydatne byłoby uwzględnienie odmiennego spostrzeżenia, a to spostrzeżenie dotyczy tego, że wszystkie społeczeństwa, które efektywnie wykorzystują swoje surowce energetyczne i zasoby, odnoszą sukcesy. W tym kontekście rozsądne jest prowadzenie polityki umożliwiającej efektywność energetyczną i efektywne wykorzystanie zasobów i to na szczeblu wspólnotowym, co pozwoli nam na odgrywanie nadal wiodącej roli w skali międzynarodowej z punktu widzenia gospodarki, ale również na udzielenie pomocy innym krajom, w szczególności słabiej rozwiniętym, aby przyjęły to samo podejście.
Jeżeli weźmiemy teraz pod uwagę transfer środków finansowych, o których dyskutuje się w tym kontekście, to kluczowym aspektem powinno być ich bardzo dobre monitorowanie i powiązanie z wymaganiami, ponieważ w przeciwnym razie uda się nam jedynie stworzyć kolejną metodę niesienia pomocy rozwojowej.
Linda McAvan
Panie przewodniczący! Nie wydaje mi się, aby pan poseł Godfrey Bloom miał okazję wysłuchać rzecznika BNP, ale jeżeli miałby tę szansę, to zauważyłby, że wiele ich łączy, co od dawna podejrzewałam. To była nieomal kopia tamtego wystąpienia.
Usłyszeliśmy kilka słów o badaniach opinii społecznej. W rzeczywistości w niedawnej ankiecie ponad dwie trzecie Europejczyków stwierdziło, że zmiany klimatyczne są bardzo poważnym problemem, a 20 % stwierdziło, że jest to problem dość poważny. W przypadku Zjednoczonego Królestwa te same liczby wyniosły 51 % głosów uznających to za bardzo poważny problem oraz 30 % za problem dość poważny. To 81 %. W istocie jedynie 10 % Europejczyków uznało, że nie jest to wcale poważny problem. Badania opinii społecznej pokazują, że obywatele Europy troszczą się o zmiany klimatyczne i wykazują zrozumienie. Właśnie z tego względu wszystkie znaczne partie w tej Izbie popierają działania Rady i Komisji w zakresie konferencji w Kopenhadze i dlaczego w zeszłym roku poparliśmy pakiet legislacyjny.
Wczoraj wieczorem Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego zagłosowała w stosunku głosów 55 do 1 za poparciem ambitnego stanowiska negocjacyjnego Unii Europejskiej w Kopenhadze. Uwzględniając finansowanie, które ma szczególnie istotne znaczenie w tym tygodniu - a jak wiemy, ministrowie finansów spotykają się dzisiaj - domagamy się środków finansowych, charakteru dodatkowego, zakazu podwójnego naliczania i dobrych struktur zarządzania.
W życiu zdarza się czasami zobaczyć rzeczy, których się nigdy nie zapomni. Blisko 3 lata temu wraz z posłanką Fioną Hall pojechałyśmy do północnej Kenii. Odwiedziłyśmy jedną z najuboższych gmin i spotkałyśmy się tam z hodowcami. Spotkałyśmy młode kobiety - dziewczyny - które w północnej Kenii wychodzą za mąż w coraz młodszym wieku. Dlaczego? Ponieważ kiedy młoda kobieta w Kenii wychodzi za mąż, w zamian za jej rękę jej ojciec otrzymuje zapłatę w krowach, jako że krowy stanowią walutę. W północnej Kenii ze względu na zmiany klimatyczne krowy stają się rzadkim dobrem. Nigdy nie wykorzenimy ubóstwa, jeżeli nie poradzimy sobie ze zmianami klimatycznymi, a ta Izba ma obowiązek zareagować na to wyzwanie.
Marit Paulsen
(SV) Panie przewodniczący! Jeżeli uwzględni się cały łańcuch produkcji, blisko 40 % wszystkich emisji gazów cieplarnianych pochodzi z produkcji żywności. Można w tym kontekście stwierdzić, że rolnictwo ponosi ogromną winę. Musimy zrozumieć, że rolnictwo i leśnictwo stanowią prawdopodobnie najistotniejsze dziedziny, jeżeli chcemy rozwiązać problem emisji. Jednakże aby to uczynić, jako bogate kraje musimy być wystarczająco odważni, aby wdrożyć nową technologię i odwrócić się od naszych doświadczeń z przeszłości. Musimy zmienić naszą politykę rolną w taki sposób, aby zaprzestać przerzucania naszych nadwyżek produkcji na rynki krajów rozwijających się. Być może to jedno z najskuteczniejszych działań, jakie możemy podjąć, aby postawić afrykańskie rolnictwo na nogi i wyzwolić kobiety w Afryce.
Carl Schlyter
(SV) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Carlgren! Od czasu do czasu występuje pan tutaj z pięknymi przemowami, ale co z ich faktyczną treścią? W krajach rozwijających się wysychają gleby i szerzą się epidemie. Pojawia się coraz większa liczba uchodźców klimatycznych. Czy poprosi ich pan, aby śmiali się w obliczu śmierci?
Może pan odwrócić pesymizm, który państwo sami wywołujecie w Radzie, poprzez złożenie pewnych konkretnych przyrzeczeń. Zatem zastanawiam się, czy zaproponuje pan 35-40 miliardów euro rocznie w formie nowej pomocy na działania klimatyczne? Czy wykluczy pan energię jądrową oraz wychwytywanie i magazynowanie dwutlenku węgla spośród projektów kwalifikujących się do wsparcia? Czy zaakceptuje pan obowiązkowe przekazywanie krajom najuboższym licencji na ważne technologie ekologiczne? Czy uratuje pan lasy poprzez odrzucenie mechanizmów rynkowych REDD? Jeżeli może pan to wszystko obiecać, to uda się panu również osiągnąć ograniczenie emisji o 40 % - a wtedy będziemy mogli udać się do domu z uśmiechem na twarzy.
Konrad Szymański
(PL) Panie przewodniczący! Stanowisko Parlamentu w sprawie globalnego podziału zobowiązań dotyczących redukcji CO2 jest niestety pozbawione równowagi w ponoszeniu kosztów tej redukcji. Przyjmując rezolucję podważamy z trudem wynegocjonowany pakiet klimatyczny, którego koszty dziś spadają nierówną częścią na kraje członkowskie z Europy Środkowej. Przyjęcie rozwiązań zaproponowanych dziś jeszcze bardziej powiększy te nierówności. Próbujemy narzucić krajom członkowskim zabójcze dla gospodarki normy, jednocześnie nie wymagając niczego konkretnego od krajów najbardziej odpowiedzialnych za emisję CO2 na świecie. Jest to niesprawiedliwe i nieskuteczne. Bez proporcji w skali globalnej tylko pogłębiamy przewagi konkurencyjne Chin, Indii czy Brazylii.
Rezolucja idzie nawet dalej - proponuje byśmy dopłacali do krajów najbiedniejszych. 330 miliardów euro do roku 2020 oznacza od 16,5 miliarda do nawet 40 miliardów składki ze strony kraju takiego jak Polska. To jest polityczne szaleństwo, które podważa ekonomiczny sens członkostwa w Unii Europejskiej. Ponadto jest to metoda nieskuteczna, o czym świadczą przygotowania do rozruchu eksportowych elektrowni w graniczących z Polską rejonach okręgu kaliningradzkiego. W Kopenhadze nie warto podpisywać porozumienia, które nie będzie proporcjonalnie dzieliło obciążeń związanych z ograniczeniami emisji CO2 na świecie.
Marisa Matias
(PT) Pani przewodnicząca! Rozważenie planu działań służącego wsparciu krajów rozwijających się w walce ze zmianami klimatycznymi jest po prostu kwestią sprawiedliwości i równości. Te kraje są najbardziej poszkodowane, chociaż w najmniejszej mierze przyczyniły się do powstania sytuacji, w której obecnie się znajdujemy. Właśnie z tego względu musimy uczynić krok poza zwykłe deklaracje intencji. Wyjście poza deklaracje intencji pokaże, że traktujemy zdecydowanie i poważnie tak zasadnicze kwestie, jak finansowanie.
Bez względu na to, jak ambitna może być nasza strategia, jeżeli nie uda się dostatecznie wyjaśnić kwestii finansowania, nie uda się nam wypracować jakiejś konkretnej polityki. Rada mówi o 100 miliardach euro do 2020 roku. Istnieją różne szacunki, również takie, zgodnie z którymi potrzebne jest 120 miliardów euro rocznie, każdego roku, aby wesprzeć kraje rozwijające się. Z tego względu potrzebujemy naszych własnych zasobów, a nie tylko półśrodków. Dlatego kluczowe znaczenie ma ustalenie, w jaki sposób to finansowanie będzie realizowane i kto je zapewni. Musimy mieć odwagę rozwiązania tego problemu i zaangażowania wszystkich zainteresowanych stron, w tym sektora prywatnego i przemysłowego. A może raczej mamy nadzieję, że z własnej inicjatywy zaoferują one swój wkład w to przedsięwzięcie?
Timo Soini
(FI) Pani przewodnicząca! Mafia klimatyczna wykorzystuje łatwowiernych proekologicznie nastawionych polityków, aby przekazać, za pomocą promowanego obecnie czegoś na kształt opłaty klimatycznej, setki milionów euro wpływów podatkowych krajów uprzemysłowionych do przedsiębiorstw ponadnarodowych, osiągających ogromne zyski w krajach rozwijających się, oraz do przedsiębiorstw państwowych w krajach rozwijających się. Na przykład Chiny z łatwością mogłyby same zrealizować swoje zobowiązania; to najbogatszy kraj na świecie pod względem rezerw walutowych.
Finlandia i Unia Europejska muszą uratować własne przemysły: stalowy, budowlany i leśny poprzez wezwanie do podjęcia w Kopenhadze decyzji wprowadzającej konkretny system emisji, aby osiągnąć cele klimatyczne w odniesieniu do produktów klimatycznych, zamiast obecnych celów opierających się na procentach i handlu emisjami. To sprawiedliwsze rozwiązanie.
(Oklaski)
Pilar del Castillo Vera
(ES) Pani przewodnicząca! Chciałabym podziękować Radzie i Komisji. Jeśli chodzi o temat będący przedmiotem naszej dyskusji, w niektórych sprawach dominuje pewność, a w innych - niepewność.
Pierwsza pewna rzecz, czy pierwszy wspólny element, to istnienie w chwili obecnej znacznej zbieżności opinii, że konieczne jest ograniczenie emisji i rozwój czystych źródeł energii.
Druga pewna rzecz to konieczność globalnego podejścia do tego problemu czy też jego rozwiązania. Z tego względu kraje, które emitują najwięcej CO2 do atmosfery, muszą wziąć udział we wszystkich porozumieniach międzynarodowych. Do głównych producentów CO2 należą Stany Zjednoczone, Chiny, Indie i Brazylia.
Trzecią pewną rzeczą jest przedstawienie przez Unię Europejską propozycji stworzenia obowiązkowego systemu celów: 20 lub 30 %.
Czwartą pewną rzeczą jest brak uzasadnionych sygnałów, z różnych powodów, że kraje emitujące najwięcej CO2 mają zamiar zaakceptować tego typu porozumienie, i takie są fakty.
Jeżeli uwzględnimy realia, to nie brakuje optymizmu; pesymizm zwycięża, jeżeli nie znamy realiów. Jedynie uznając realia możemy stworzyć skuteczną politykę, która będzie polityką bardziej optymistyczną.
Uważam, że wraz z przyjęciem wiodącej roli Unia Europejska jest zobowiązana do zaproponowania dodatkowych działań i przedstawienia dalszych propozycji. Wspomniano o Japonii i musimy wspomnieć o sukcesie takich projektów, jak projekt Sector Focus, który odnosi się do najbardziej zanieczyszczających sektorów przemysłu. Proces porównywania w Japonii wykazał, że takie projekty przynoszą nadzwyczajne osiągnięcia. To realistyczny sposób radzenia sobie ze zmianami klimatycznymi.
Konferencja w Kopenhadze stanowi szansę, ale tylko jeżeli oprzemy się na realiach, będzie ona szansą na efektywność, a nie jedynie na retorykę.
Jo Leinen
w imieniu grupy S&D. - (DE) Pani przewodnicząca! Pan komisarz Olli Rehn wychwalał ten Parlament za jego działania na rzecz przyjęcia pakietu chroniącego klimat i faktycznie mamy zamiar nadal wykazywać się ambicją.
Wczoraj wieczorem Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zagłosowała stosunkiem głosów 55 do 1 za przyjęciem rezolucji, w której przyjmuje się ambitne cele negocjacyjne na konferencję w Kopenhadze. Ten wynik pokazuje, że coraz bardziej zanikająca mniejszość jednostek w tej Izbie zaprzecza zmianom klimatycznym i reprezentuje ignorancję w tej dziedzinie; ich poglądy powinny być ignorowane, a chociaż poglądy te demonstrowali oni przy wielu okazjach, w rzeczywistości płyną pod prąd opinii obywateli wszystkich krajów Unii Europejskiej.
Dla atmosfery Ziemi nie ma różnicy, skąd pochodzi CO2. Oznacza to, że dla każdego kraju potrzebujemy globalnego porozumienia, a nie - jak już argumentowano na spotkaniu w Bangkoku - wielu porozumień, w tym odrębnego dla Stanów Zjednoczonych, odrębnego dla Europy i odrębnego dla krajów rozwijających się, co prowadziłoby do katastrofy. Potrzebujemy globalnego sojuszu przeciwko zmianom klimatycznym i oznacza to, że potrzebujemy również globalnego paktu solidarności bogatych krajów z krajami ubogimi. Już wielokrotnie zwracano na to uwagę.
Zmiany klimatyczne stanowią szansę dla nas, jak również dla krajów rozwijających się, aby rozpocząć rozwój niskoemisyjny za pomocą nowych technologii, wraz z modernizacją infrastruktury. Europa musi pomóc to urzeczywistnić. W zakresie finansowania poparliśmy wniosek, że UE musi dojść do 30 miliardów euro do 2020 roku i że musimy opracować trwałe i przewidywalne narzędzia finansowe. Nie mogą one po prostu być uzależnione od środków budżetowych, lecz muszą mieć również inne źródła finansowania.
Chciałbym ponownie podkreślić, że konieczne jest uwzględnienie transportu morskiego i lotnictwa, jak również to, że lasy i rolnictwo mają tu swój istotny udział. Rozwój i ochrona klimatu nie są ze sobą sprzeczne - konieczne jest raczej ich połączenie w Kopenhadze.
Gerben-Jan Gerbrandy
(NL) Pani przewodnicząca! Skoro już wszystko zostało powiedziane, pozostaje tylko jedno rozwiązanie problemu zmian klimatycznych, którym jest technologia. Tylko nowa technologia umożliwi nam utrzymanie naszego sposobu życia. Mimo to rozwój nowej technologii następuje zbyt powoli, a szczególnie powolne jest jej rozprzestrzenianie się, zwłaszcza do krajów rozwijających się. Klimat jest problemem globalnym, ale nie próbuje się go rozwiązać poprzez podzielenie się najlepszą dostępną technologią. Całkowicie nie udało się to w ramach protokołu z Kioto, a zatem wyciągnijmy z tego wnioski.
Oczywiście musimy wziąć pod uwagę kwestię praw własności intelektualnej. Konieczne jest odpowiednie zachęcanie i wynagradzanie przedsiębiorstw, zwłaszcza będących liderami takiego rozwoju. Mimo to wiedza ta musi być rozpowszechniana szybciej. W przypadku dziury ozonowej i protokołu montrealskiego w tym celu ustanowiono fundusz, jak również pojawiła się koncepcja wielostronnego funduszu technologii klimatycznych. Czy Komisja i Rada mogą przedstawić swoje stanowisko w tej sprawie?
Wreszcie powstrzymanie wylesiania ma szczególne znaczenie w przypadku krajów rozwijających się, jednak chciałbym zauważyć, że Unia Europejska jest podzielona w kwestii roli lasów, szczególnie dzięki Szwecji, Finlandii i Austrii. Jak możemy zachęcać kraje rozwijające się do zahamowania wylesiania, skoro sama UE ma niejednoznaczne podejście do własnych lasów? Chciałbym prosić urzędującego przewodniczącego Rady, pana Carlgrena, o komentarz w tej sprawie.
Bas Eickhout
(NL) Pani przewodnicząca! Dyskutujemy o zmianach klimatycznych, ale powinniśmy rozmawiać o ludziach, którzy ponoszą ich najcięższe skutki, mianowicie mieszkańcach krajów najsłabiej rozwiniętych. Na Malediwach mieszkańcy walczą z podnoszącym się poziomem mórz, a w Sudanie walczą o ziemie uprawne.
Komisja w dalszym ciągu zakłada, że podmioty rynkowe wniosą istotny wkład w dostosowanie się do zmian klimatycznych. Jednakże jeżeli rozmawia się z inwestorami, stale powtarzają oni to samo: "Tak, damy pieniądze, ale głównie gospodarkom wschodzącym. Nie mamy zamiaru inwestować w krajach narażonych”. To przecież niestabilne rynki, a projekty związane z inwestycjami w dostosowanie się do zmian klimatycznych są niewielkie. Inwestorzy nie chcą inwestować swoich środków w ten typ projektów.
Obecnie musi stać się jasne, że konieczne jest przekazanie środków publicznych do krajów najsłabiej rozwiniętych. Bank Światowy jasno stwierdza, że przedmiotowa kwota musi wynosić co najmniej 80 miliardów euro. Nadszedł czas, aby UE wykazała się w swej przywódczej roli poprzez przedstawienie poważnych ofert, zamiast prezentowania ogólnikowej kwoty 2-15 miliardów euro. UE musi po prostu podążyć za przykładem Parlamentu i zaproponować co najmniej 30 miliardów euro.
James Nicholson
Pani przewodnicząca! Konferencja w sprawie zmian klimatycznych, odbywająca się w grudniu w Kopenhadze, daje nam wyjątkową szansę rozwiązania tego powszechnego i ogromnego problemu. Jeżeli weźmiemy pod uwagę konsekwencje globalnego ocieplenia, oczywiste stanie się, że kraje rozwijające się płacą cenę za szkody ekologiczne spowodowane przez bogatsze narody.
Zmiany klimatyczne to niejedyny problem ekologiczny stojący przed nami, konieczne jest jednak podjęcie próby jego rozwiązania w Kopenhadze. To szansa, aby UE wypowiedziała się jednym głosem i znalazła rozwiązania problemu, który nas wszystkich dotyka. Wszystkie kraje muszą odegrać swoją rolę poprzez realizację celów i zrównoważony rozwój. Konieczne jest wsparcie i zachęcanie krajów rozwijających się, ale cele ustanowione dla tych państw muszą być realistyczne.
Wiem, że niektórzy mają odmienne poglądy od moich, ale nie wydaje mi się, abyśmy mogli sobie pozwolić na czekanie przez 50, 60 czy 70 lat, aby stwierdzić, kto miał rację, a kto nie. Jesteśmy zobowiązani działać teraz, aby zrobić to, co możemy za naszego życia.
John Stuart Agnew
Pani przewodnicząca! Jak dobrze, że już zaprzestano palenia heretyków, inaczej z pewnością stałbym już od dawna w płomieniach. A jednak płonę w swoim sprzeciwie wobec koncepcji antropogenicznych zmian klimatycznych.
Dwutlenek węgla stanowi zaledwie 0,038 % naszej atmosfery, a jedynie 4 % z tego jest efektem działalności człowieka. To ważne i niezastąpione źródło pożywienia dla flory. Im więcej rośliny go otrzymują, tym szybciej wzrastają. Brak tego gazu będzie miał o wiele poważniejsze skutki niż jego nadmiar. Alarmistyczne i nieprawdziwe stwierdzenia sugerujące, że wzrost ilości dwutlenku węgla spowoduje znaczne podniesienie się poziomu mórz, są wykorzystywane przez władze lokalne jako wymówka, aby nie utrzymywać tanich, drewnianych falochronów. Kiedy po czterdziestu latach użytkowania w nieunikniony sposób gniją, nie robi się nic, aby je zreperować, skutkiem czego domy ulegają niszczeniu. Wywołuje to atmosferę desperacji w społecznościach nadbrzeżnych. Skoro prognozy komputerowe nie są w stanie prawidłowo przewidzieć pogody w krótkim terminie, to tym bardziej nie nadają się do prognozowania zmian długoterminowych.
Romana Jordan Cizelj
(SL) Panie i panowie! Chciałabym podziękować panu ministrowi Carlgrenowi i panu komisarzowi De Guchtowi za wygłoszone przez nich oświadczenia, ale jedna rzecz nadal mnie niepokoi. Dotyczy ona tego, że dyskutujemy o celach ilościowych, które nie zostaną zrealizowane odpowiednio do roku 2020 i do 2050, chociaż specjaliści ostrzegają nas, że musimy zacząć ograniczać emisje w skali świata już w 2015 roku. Chciałabym wiedzieć, czy Komisja być może pominęła ten cel lub z niego zrezygnowała.
Po drugie, w Kopenhadze musimy dojść do porozumienia, które obejmować będzie wszystkie kwestie i wszystkie kraje. Nie wystarczy, że narzucimy te ambitne standardy ochrony środowiska wyłącznie Europie, ponieważ będzie to oznaczało jedynie tyle, że technologie powodujące duże emisje zostaną przeniesione w inne części świata. Naprawdę chciałabym usłyszeć od Komisji, w jaki sposób ma zamiar włączyć w program negocjacji kwestię równego podziału obciążeń pomiędzy rozwinięte kraje uprzemysłowione i jakich argumentów ma zamiar użyć, aby zachęcić kraje rozwijające się do realizacji ich zobowiązań. W jaki sposób mamy zamiar zapobiec ucieczce emisji? Naprawdę chciałabym, abyśmy dysponowali asem w dłoni i dobrą kartą w rękawie.
Po trzecie, chciałabym zwrócić uwagę, że nie możemy zamykać oczu na fakty. Paliwa kopalne są głównym źródeł emisji i nie uda się nam zakazać ich wykorzystywania w najbliższej przyszłości. Oczekiwanie, że państwa tak po prostu zrezygnują z węgla, jest nierealistyczne. Kraje uprzemysłowione nie mają zamiaru tego zrobić, a tym bardziej nie chcą tego kraje rozwijające się. Właśnie z tego względu w negocjacjach międzynarodowych musimy poświęcić znaczną uwagę dalszemu rozwojowi i wykorzystywaniu technologii, które umożliwiają skuteczne korzystanie z paliw kopalnych bez emitowania gazów cieplarnianych. Europa może uczynić jeszcze jedno już teraz: możemy zwiększyć środki w ramach siódmego programu ramowego, przeznaczone na współpracę międzynarodową w zakresie zmian klimatycznych.
Matthias Groote
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie urzędujący przewodniczący Rady Carlgren, panie i panowie! Kwestia zmian klimatycznych będzie przedmiotem naszej uwagi o wiele dłużej niż kryzys finansowy i gospodarczy. Istnieją podobieństwa: obie wiążą się ze znacznymi kosztami, a w trakcie konferencji w Kopenhadze trzeba osiągnąć porozumienie w kwestii narzędzi finansowania dla trzeciego świata i krajów rozwijających się.
Konferencja w Kopenhadze musi zakończyć się sukcesem, a my możemy się do tego przyczynić. Wczoraj wykonaliśmy kawał dobrej roboty, przyjmując znaczną większością głosów rezolucję w Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, która to rezolucja spotka się moim zdaniem z poparciem znacznej większości w tym Parlamencie, dzięki czemu zmienimy polityczną atmosferę wobec zbliżającej się konferencji w Kopenhadze. Często mamy do czynienia z aspektem psychologicznym i powinniśmy odegrać w tym swoją rolę.
Jednakże jedna rzecz nadal mnie martwi. W Parlamencie Europejskim pracowaliśmy nad włączeniem lotnictwa do handlu emisjami, co nam się w końcu udało. Z tego względu wzywam Komisję i Radę do zapewnienia, by kwestia ta była uparcie podnoszona w Kopenhadze. Musimy dojść do międzynarodowego porozumienia, służącego uwzględnieniu transportu morskiego oraz lotnictwa w porozumieniu będącym następcą protokołu z Kioto. Jest tak, ponieważ te dwa sektory transportu odnotowują nieproporcjonalny wzrost, w ten sposób nieproporcjonalnie przyczyniając się do globalnego ocieplenia.
Nie możemy wyjść poza limit 2 stopni Celsjusza. W tym punkcie kończą się podobieństwa między kryzysem finansowym a zmianami klimatycznymi. Jeżeli przekroczymy ten limit, w nieodwracalny sposób zaszkodzimy naszej planecie, co oznacza, że wystąpią szkody, których nie będziemy potrafili naprawić.
Pat the Cope Gallagher
Pani przewodnicząca! Musimy wziąć pod uwagę szanse, które mogą się pojawić w efekcie zawarcia kompleksowego porozumienia międzynarodowego w Kopenhadze, służącego skutecznemu powstrzymaniu zmian klimatycznych. Unia zobowiązuje się do zagwarantowania, że do 2020 roku 20 % wszystkich naszych potrzeb energetycznych będzie zaspokajane dzięki odnawialnym źródłom energii. Europa - jak również mój kraj, Irlandia - może stać się światowym liderem rozwoju nowych i innowacyjnych technologii energii fal i pływów.
Rozwój takich technologii jest kluczowym elementem naszych strategii, służących realizacji naszych celów w zakresie zmian klimatycznych. Musimy zagwarantować maksymalne zwiększenie środków finansowych w ramach siódmego i ósmego unijnego programu ramowego badań i technologii w okresie od dzisiaj do 2020 roku.
(GA) W okresie kryzysu gospodarczego inwestycje w technologie ekologiczne umożliwią nam stworzenie w Europie miejsc pracy. Jesteśmy świadomi wielkich trudności, które nas spotkają, jeżeli nie zaakceptujemy naszych zobowiązań międzynarodowych. Jesteśmy świadomi stojących przed nami wyzwań. Wiedząc to, stawimy czoła tym wyzwaniom w sposób solidny i odpowiedzialny.
Claude Turmes
Pani przewodnicząca! Czy znają państwo rosyjską ruletkę? Czy kiedykolwiek grali w nią państwo? Oczywiście nie, ponieważ ma się jedną szansę na sześć, że się zginie lub zostanie rannym. Jeżeli konferencja w Kopenhadze nie zakończy się sukcesem, nie mamy nawet 50 % szans, aby powstrzymać niebezpieczne zmiany klimatyczne na tej planecie.
Dlaczego znajdujemy się w tej niemożliwej sytuacji? Praktycznie straciliśmy dwadzieścia lat - dwadzieścia lat od ogromnej konferencji w Rio, dwadzieścia lat ulegania lobbingowi brudnych przemysłów, począwszy od naftowego, przez węglowy aż po motoryzacyjny. Dwadzieścia lat uniemożliwiania przez centroprawicę w Stanach Zjednoczonych i Europie przyjęcia przez Zielonych i inne partie ambitnego programu.
Zatem odbywający się w przyszłym tygodniu szczyt europejski w Kopenhadze jest dla centroprawicy europejskiej - szwedzkiej prezydencji w Radzie, jak również dla centroprawicowych rządów w Danii, Francji i Niemczech - ostatnią szansą podjęcia odpowiedzialnych działań.
Bogusław Sonik
(PL) Pani przewodnicząca! Unia Europejska na arenie międzynarodowej ma opinię lidera w zakresie promowania dialogu dotyczącego przeciwdziałania zmianom klimatycznym i wyznaczania priorytetów polityki na rzecz redukcji emisji CO2. W ramach trwających przygotowań do konferencji kopenhaskiej Unia Europejska złożyła więcej zobowiązań niż jakikolwiek inny region świata. Żadna z uprzemysłowionych potęg ani Stany Zjednoczone, Japonia czy Australia nie wyszła do tej pory z konkretną propozycją, z konkretnymi liczbami określającymi pomoc dla krajów rozwijających się w ich wysiłku na rzecz ograniczania emisji CO2 i wsparcie w rozwoju wydajnych energetycznie technologii odnawialnych źródeł energii.
Europa będzie wiarygodnym partnerem w negocjacjach tylko wtedy, jeśli przedstawi realne, osiągalne i zdroworozsądkowe propozycje, które będą punktem wyjścia do osiągnięcia międzynarodowego konsensusu i porozumienia. Teraz Europie potrzeba sojuszników i wsparcia dla swoich dotychczasowych propozycji. Dlatego też należy być ostrożnym w podwyższaniu zobowiązań redukcji z poziomu 20 % na 30 % skoro nie widać woli innych państw uprzemysłowionych do stawiania sobie tak ambitnych celów. Finansowe zaś wsparcie dla krajów rozwijających się powinno być również realnym zobowiązaniem. To nie może być tylko lista życzeń. Powinien to być system udzielania pomocy uwzględniający zasady zrównoważonego rozwoju i powinien on umożliwiać beneficjentom planowanie działań.
Jedna rzecz jeszcze, istotna z punktu widzenia obywateli Europy - nie powinniśmy zapominać o tym, że szczytowi w Kopenhadze, naszym rezolucjom i przygotowaniu Parlamentu do tego szczytu powinien towarzyszyć jasno sprecyzowany system komunikacji z obywatelami, ze społeczeństwem. Żeby nie wytworzyła się zapora czy przerwa pomiędzy społeczeństwem a instytucjami unijnymi w systemie komunikowania się na temat ocieplenia.
Michael Cashman
Pani przewodnicząca! Ograniczę swoje emisje CO2 i będę mówił krótko. Panie komisarzu! Cieszę się, że widzę pana tutaj. Prezydencjo! Cieszę się, że widzę państwa tutaj.
Mówienie o roku 2020 czy 2050 nie wystarczy. Już teraz potrzebujemy porozumienia i osiągnięć, ponieważ zmiany klimatyczne zagrażają działaniom na rzecz ograniczenia ubóstwa. Obserwujemy rozdźwięk między środkami finansowymi na oficjalną pomoc rozwojową a rozwojem. Jest to niedopuszczalne i zagraża to milenijnym celom rozwoju, które muszą zostać zrealizowane. Na konferencji w Kopenhadze będziemy świadkami działania przez 27 państw jako jedność, aby osiągnąć ambitne cele.
Mieliśmy okazję wysłuchać w tej Izbie osób negujących zmiany klimatyczne. Chciałbym powiedzieć tylko jedno: dyskutuje się o roślinach i CO2, postępuje wylesianie i pustynnienie. Oznacza to, że w niektórych miejscach brakuje wody. Nie ma drzew. Zmiany klimatyczne zabijają. To aż tak proste. Bądźmy szczerzy - państwa członkowskie powinny utrzymać swoje 0,7 % PKB na rozwój i oraz ograniczyć wszelkie wykorzystanie tego PKB do maksimum 10 %, a następnie udostępnić wszelkie dodatkowe fundusze potrzebne do walki ze zmianami klimatycznymi i ich przezwyciężenia.
Fiona Hall
Pani przewodnicząca! Obawiam się, że wyliczenia Komisji w sprawie międzynarodowego finansowania klimatycznego to jedynie pozory.
Po pierwsze, według niej 90 % działań w zakresie efektywności energetycznej może zostać sfinansowane przez same kraje rozwijające się. To 30 miliardów euro rocznie. W UE największą przeszkodą dla realizacji działań w zakresie efektywności energetycznej, zarówno dla rządów, jak i dla poszczególnych obywateli, jest brak odgórnego finansowania. Dlaczego Komisja uważa, że kraje rozwijające się mogą sfinansować działania na rzecz efektywności bez odgórnego finansowania, skoro mają z tym problemy same państwa członkowskie UE?
Nierealistyczna jest również koncepcja, że międzynarodowy rynek handlu emisjami może dostarczyć rocznie 38 miliardów euro. Mogliśmy zaobserwować, jak powolny był start unijnego rynku handlu uprawnieniami do emisji i jak ogromny wpływ na cenę emisji miał kryzys gospodarczy. Prawdopodobnie minie jeszcze wiele dziesięcioleci, zanim międzynarodowy rynek handlu emisjami zacznie funkcjonować prawidłowo, a więc już teraz potrzebujemy nowych i dodatkowych środków finansowych.
Françoise Grossetête
(FR) Pani przewodnicząca! Jak możemy zaobserwować od dzisiejszego ranka, zmiany klimatyczne polegają po prostu na intensyfikacji pustynnienia i susz, wylesianiu, klęskach żywiołowych, szerzeniu się głodu i ubóstwa, głównie w krajach Południa, oraz na ruchach migracyjnych.
Szczyt w Kopenhadze musi wiązać się ze zobowiązaniami narodów na całym świecie do znalezienia równowagi między czterema ważnymi celami, z których pierwszym jest oczywiście ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, ale pozostałe dotyczą tego, aby nie hamować naszych gospodarek, zapobiegać dumpingowi ekologicznemu oraz wspierać nowe technologie europejskie.
Z tego względu, jako że musimy wziąć pod uwagę kraje najuboższe, chciałabym zwrócić państwa uwagę w tej sprawie na kraje rozwijające się, w szczególności te najbardziej zaawansowane. To pojęcie nie pojawia się w tekstach międzynarodowych, a te kraje zaliczają się do kategorii krajów rozwijających się. Z tego względu nie uważa się ich za kraje, które byłyby zobowiązane do wniesienia wkładu w wysiłki na rzecz ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, nawet jeżeli należą do krajów zużywających najwięcej węgla. Oczywiście myślę tu o Chinach, Indiach i Brazylii, które koniecznie muszą przedstawić w Kopenhadze zobowiązania do osiągnięcia podobnych celów jak kraje uprzemysłowione, ponieważ - szczerze mówiąc - nie przypominają one większości krajów rozwijających się.
Wysiłki na rzecz ograniczenia emisji CO2 muszą podlegać jak najsprawiedliwszemu podziałowi. Musimy zapobiec wszelkim zaburzeniom konkurencji. Negocjacje powinny być również szansą, aby wesprzeć zastosowanie naszych nowych technologii i umożliwić dokonanie znacznych inwestycji w badania i rozwój.
Na konferencji w Kopenhadze będziemy musieli również - i to jest absolutnie niezbędne - stworzyć warunki dla zrównoważonego handlu między krajami, na podstawie wzajemnych interesów. Sukcesem będzie wspieranie szerzenia technologii w najsłabiej rozwiniętych krajach w zamian za uznanie praw własności intelektualnej oraz otwarcie ich rynków dla tych technologii.
Enrique Guerrero Salom
(ES) Pani przewodnicząca! Dwoma najpoważniejszymi kryzysami światowymi są ubóstwo i zmiany klimatyczne: dwa kryzysy, które w przyszłości będą ze sobą jeszcze ściślej powiązane, dwa kryzysy, których skutki z każdym dniem będą coraz bardziej katastrofalne.
Dzisiaj mamy o wiele większą liczbę ubogich, niż jeszcze rok temu, większą o dziesiątki milionów. Obecnie skutki zmian klimatycznych są poważniejsze i bardziej odczuwalne niż kiedykolwiek wcześniej.
Do konferencji w Kopenhadze pozostało półtora miesiąca, zaledwie kilka tygodni. W Kopenhadze musimy dokonać wielkiego wysiłku. Musimy w większym stopniu skoncentrować nasze wysiłki na walce ze zmianami klimatycznymi, ale nie za pomocą zasobów, które obecnie przeznaczamy na pomoc rozwojową, nie za pomocą środków, które obecnie wykorzystujemy na edukację i opiekę zdrowotną.
Kraje rozwijające się potrzebują obu rodzajów zasobów. Z tego względu musimy wyjść poza 0,7 % PKB. Takie przesłanie zaprezentowało wielu przywódców na niedawnym spotkaniu Organizacji Narodów Zjednoczonych. Takie było przesłanie premiera rządu Hiszpanii.
Peter Liese
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Podczas zgromadzenia, które miało miejsce kilka dni temu w Brukseli, a w którym wzięli udział komisarz do spraw zdrowia, pani Vassiliou, oraz specjaliści zdrowotni z całej Europy omawiano zagadnienie "zdrowia a zmian klimatycznych”. To nader pouczające spotkanie zatytułowane było "Recepty na zdrową planetę”. Przewodniczący Stałego Komitetu Lekarzy Europejskich (CPME) użył bardzo dobrej metafory - pacjent planeta Ziemia jest niczym osoba cierpiąca na poważną chorobę. Im później podjęta zostanie interwencja, tym boleśniejsze leczenie, aż dochodzi się do punktu, w którym nawet na leczenie jest już zbyt późno. W tym punkcie zdrowie pacjenta jest nieodwracalnie zniszczone. Właśnie z tego powodu musimy działać szybko i zdecydowanie na rzecz pacjenta - planety Ziemi. Mam nadzieję, że wszyscy się z tym zgadzamy.
Równie prawdziwy jest fakt, że zmiany klimatyczne dotykają wszystkich - każdy kraj na Ziemi i każdy sektor europejskiej gospodarki. Dostrzegam brak równowagi - nakładamy ogromne obciążenia na tradycyjnych uczestników europejskiego handlu emisjami, chociaż ich udział wynosi jedynie 50 % całości emisji europejskich. Z tego względu potrzebujemy kolejnych ramion, które dźwignęłyby ten ciężar - podjęliśmy taką decyzję wczoraj wieczorem. Przyjęliśmy również poprawki 198-202 w sprawie uwzględnienia lotnictwa - o czym wspomniał pan poseł Groote - i transportu morskiego. Być może konieczne jest lepsze dopracowanie tej kwestii i jej zróżnicowanie, ale to krok w słusznym kierunku. Komisja i Rada powinny wreszcie bardziej zaangażować się w tę sprawę. Na szczycie UE w procesie przygotowań do spotkania w Pittsburgu oraz podczas samego spotkania nie dokonano w tej sprawie najmniejszego postępu. W związku z tym konieczne jest podjęcie dalszych działań przez Radę i Komisję.
Chciałbym powiedzieć jeszcze jedno. Również inne regiony świata muszą uczynić więcej. Cieszę się, że prezydent Barack Obama został laureatem pokojowej Nagrody Nobla, ale jeżeli nie pojawi się w Kopenhadze i nie przedstawi przyzwoitych propozycji, zacznie trwonić swoją wiarygodność, a więc z tego względu musi przygotować coś na konferencję w Kopenhadze.
Kriton Arsenis
(EL) Pani przewodnicząca! Kraje rozwijające się przyczyniły się do zmian klimatycznych w mniejszym stopniu niż ktokolwiek inny. Jednocześnie doświadczają jednak najgorszych konsekwencji. W Afryce miliony ludzi muszą przemieszczać się każdego roku coraz dalej, aby znaleźć wodę, drewno na opał i żywność. Ci ludzie są uzależnieni od usług dostarczanych im przez ekosystemy naturalne, a w najmniejszym stopni nie przyczynili się do zmian klimatycznych.
Te ekosystemy naturalne, na przykład lasy w Afryce, magazynują trzykrotnie więcej dwutlenku węgla, niż wyemitowały do atmosfery, trzy razy więcej dwutlenku węgla, niż obecnie występuje w atmosferze, a jednocześnie pochłaniają 50 % dwutlenku węgla, który każdego roku emitujemy do atmosfery. Właśnie z tego względu najważniejszym priorytetem naszej polityki powinna być ochrona i ekspansja lasów na podstawie procesów naturalnych i bez motywów gospodarczych, aby zarówno walczyć ze zmianami klimatycznymi, jak i dostosować kraje rozwijające się i uprzemysłowione do zmian klimatycznych.
Theodoros Skylakakis
(EL) Pani przewodnicząca! Chciałbym przedstawić stanowisko w odniesieniu do konkretnej, ale bardzo ważnej kwestii transportu morskiego w związku z konferencją w Kopenhadze i krajami rozwijającymi się. Mam dwie uwagi: ogromnym błędem byłoby jednakowe traktowanie żeglugi i lotnictwa. Transport morski jest najefektywniejszym i najbardziej przyjaznym dla środowiska rodzajem transportu, podczas gdy lotnictwo jest praktycznie najgorszym pod tymi względami. Z tego względu konieczne jest ustanowienie celów w odniesieniu do transportu morskiego, ale muszą one być sprawiedliwe w porównaniu w szczególności do transportu drogowego, który konkuruje z transportem morskim, a emituje o wiele więcej zanieczyszczeń. Uderzanie w transport morski w stopniu nieproporcjonalnym do transportu drogowego oznacza nieproporcjonalny atak na filar gospodarek krajów rozwijających się, ponieważ te kraje opierają się w przeważającej mierze na surowcach, produktach rolnych i przemysłowych, które zasadniczo korzystają z transportu morskiego, podczas gdy nasze gospodarki opierają się przede wszystkim na usługach.
Zastanawiam się, czy uda się nam przekonać kraje rozwijające się o naszych dobrych intencjach, zgłaszając propozycję sfinansowania wysiłków w zakresie zmian klimatycznych za pomocą środków, które w nieproporcjonalnej mierze będą pochodzić z transportu morskiego, a które - w przeliczeniu na PKB - w większym stopniu obciążą kraje rozwijające się niż kraje uprzemysłowione?
Uzyskawszy informację, że Zieloni/Wolne Przymierze Europejskie odmówili wczoraj poparcia debaty w sprawie skorelowania celów dla transportu morskiego z celami dla transportu drogowego, zastanawiam się, czy jazda luksusowym samochodem po europejskiej autostradzie z prędkością 180 km na godzinę jest bardziej przyjazna dla środowiska niż przewożenie żywności i surowców dla gospodarki światowej.
Gilles Pargneaux
(FR) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Carlgren, panie przewodniczący Komisji! Stoimy wobec wyzwania dla ludzkości, wyzwania dla przyszłych pokoleń. Aby podjąć rękawicę, konferencja w Kopenhadze musi zapewnić warunki do zawarcia porozumienia światowego, jednolitego porozumienia, ponieważ - jak stwierdził wcześniej pan poseł Leinen, przewodniczący Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności - potrzebny jest powszechny sojusz, obejmujący zarówno kraje uprzemysłowione, jak kraje wschodzące.
Dzisiaj, za pomocą naszej debaty, ale również za pomocą projektu rezolucji Parlamentu, ponownie wzywamy Unię Europejską do utrzymania jej wiodącej roli w tej niezbędnej polityce walki ze zmianami klimatycznymi. Pamiętajmy, że musimy mówić jednym głosem, jeżeli chcemy zachować naszą wiarygodność.
Tak, na konferencji w Kopenhadze musimy dojść do porozumienia służącego ograniczeniu wzrostu średniej temperatury globalnej, aby nie przekroczyła ona poziomów przedindustrialnych o więcej niż dwa stopnie. Tak, musimy zawrzeć w Kopenhadze porozumienie, aby wspólnie sprawić, że do 2020 roku emisje gazów cieplarnianych zmniejszą się o 30 % w porównaniu do roku 1990. Jednakże to nie wystarczy. Konieczne jest nie tylko znaczne ograniczenie emisji przez kraje uprzemysłowione, ale również udzielenie wsparcia w realizacji tego celu przez kraje rozwijające się.
W rezultacie kraje uprzemysłowione muszą zapewnić krajom rozwijającym się odpowiednie, długoterminowe i przewidywalne wsparcie finansowe i techniczne, aby zachęcić je do przyjęcia zobowiązań w zakresie ograniczenia ich emisji gazów cieplarnianych. Konferencja w Kopenhadze powinna również umożliwić krajom rozwijającym się uczynienie kroku w kierunku modeli niskoemisyjnych.
Chciałbym zatem zwrócić uwagę na dwie sprawy, które uważam za konieczne dla naszej przyszłości. Po pierwsze, chodzi o ustanowienie na szczeblu międzynarodowym finansowania walki z globalnym ociepleniem, opierającego się na opodatkowaniu transakcji finansowych. Po drugie uważam, że konieczne jest przeprowadzenie reform podatkowych na granicach Europy, które uderzyłyby w przywóz towarów wyprodukowanych bez najmniejszego poszanowania zasad ochrony środowiska, reform podatkowych związanych z wynikającym z umów zwrotem krajom Południa podatku węglowego, pobranego w ten sposób na granicach europejskich, a który zostałby wykorzystany do sfinansowania inwestycji w sprzęt potrzebny do walki z globalnym ociepleniem.
Rachida Dati
(FR) Pani przewodnicząca! Uwzględniając przykład niedawnego szczytu G-20, na którym Europa miała szansę odegrać wiodącą rolę przy tworzeniu nowego światowego porządku ekonomicznego, na konferencji odbywającej się w grudniu w Kopenhadze Europa ponownie stanie wobec odpowiedzialności, ale przede wszystkim w obliczu obowiązku wskazania swoim partnerom międzynarodowym ścieżki, jaką powinni podążać.
Wbrew twierdzeniom, które padły przed chwilą zwłaszcza ze strony moich kolegów z Grupy Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego, Europa już zaczęła realizować swoje obowiązki w zakresie ochrony środowiska naturalnego, ponieważ w grudniu 2008 roku przyjęty został pakiet energetyczno-klimatyczny. Dzięki temu pakietowi Europa ma pełen mandat, który jest jej potrzebny dla kierowania negocjacjami służącymi określeniu ambitnej, praktycznej i globalnej reakcji na wyzwania zmian klimatycznych.
Porozumienie, które musi zostać przyjęte w Kopenhadze, powinno opierać się na zasadach wspólnej, ale zróżnicowanej odpowiedzialności. Konkretnie rzecz ujmując, jak przed chwilą stwierdziła pani poseł Grossetête, do nas, do krajów uprzemysłowionych należy zapewnienie, aby nasi partnerzy - kraje rozwijające się - miały środki umożliwiające im pójście w nasze ślady, gdy podejmiemy ambitne kroki w walce ze zmianami klimatycznymi.
Musimy również dać przykład, także poprzez zobowiązanie w formie ambitnego programu, którego celem jest ograniczenie emisji gazów cieplarnianych o 80 % do 2050 roku. Usłyszałam przed chwilą czyjeś stwierdzenie, że to nie wystarczy, ale to już dobry początek. Jednocześnie musimy również stworzyć wystarczające warunki, aby kraje rozwijające się mogły wraz z nami uczestniczyć w tych działaniach światowych.
Mamy odpowiedzialność, ale mamy również obowiązki wobec tych krajów. To oczywisty fakt, że mamy wspólne wyzwanie do pokonania, które wymaga zaangażowania od wszystkich. Wiemy jednak, że nie wszyscy mają te same możliwości i tę samą historię. Z tego względu konferencja w Kopenhadze musi zakończyć się sukcesem, ale sukcesem odniesionym za pomocą faktycznego wkładu, wykraczającego poza zwykłe zaangażowanie. Unia Europejska zostanie osądzona na podstawie tego wkładu i tego zaangażowania.
Jeżeli konferencja w Kopenhadze nie zakończy się podjęciem przez naszych międzynarodowych partnerów zdecydowanych, wspólnych zobowiązań podjęcia konkretnych działań, to - jak stwierdził poprzedni mówca - będziemy w Europie zmuszeni ustanowić podatek węglowy na naszych granicach. To będzie jedyna metoda, aby nas usłyszano i aby zapewnić sens naszemu cnotliwemu zaangażowaniu. Zadaniem Europy jest zapewnienie, aby to przesłanie zostało wyraźnie usłyszane.
Anni Podimata
(EL) Pani przewodnicząca! Na siedem tygodni przed szczytem w Kopenhadze stoi przed nami zasadnicze wyzwanie, czy uda się nam osiągnąć porozumienie w zakresie podjęcia odpowiedzialności za globalne finansowanie polityki służącej ograniczeniu zmian klimatycznych w krajach rozwijających się. Europa podjęła ważne kroki poprzez określenie źródeł finansowania i sposobów jego organizacji, ale teraz nadszedł czas, abyśmy przekonali inne kraje uprzemysłowione do podjęcia ich obowiązków, pamiętając, że wsparcie wysiłków krajów rozwijających się w walce ze zmianami klimatycznymi stanowi również szansę przezwyciężenia globalnej nierówności i zmniejszenia przepaści między krajami uprzemysłowionymi a rozwijającymi się.
Jest jeszcze jedna rzecz, o której nie możemy zapomnieć, w szczególności w Unii Europejskiej. Jesteśmy w przededniu stworzenia nowej kategorii uchodźców, uchodźców klimatycznych, których nie chronią obecnie żadne konwencje międzynarodowe i którzy w efekcie nie mają żadnych praw. Likwidacja tej luki prawnej i zdecydowane wsparcie uchodźców klimatycznych to podstawowy obowiązek społeczności międzynarodowej, w której wiodącą rolę powinna objąć Unia Europejska.
Maria Da Graça Carvalho
(PT) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Carlgren, panie komisarzu De Gucht! Unia Europejska powinna nadal odgrywać wiodącą rolę w międzynarodowych negocjacjach służących wypracowaniu ambitnego porozumienia na konferencji w Kopenhadze. To porozumienie powinno opierać się na zasadzie wspólnej, ale zróżnicowanej odpowiedzialności. Ta zasada powinna mieć zastosowanie również do krajów rozwijających się, jednak każde z nich potrzebuje działań dopasowanych do swojej szczególnej sytuacji, ponieważ znajdują się one na różnych etapach i charakteryzują je różne okoliczności. Wszystkie kraje rozwijające się, z wyjątkiem krajów najsłabiej rozwiniętych, powinny przyjąć krajowe strategie rozwoju niskoemisyjnego.
Kraje rozwijające się będą zmuszone zmierzyć się z kosztami rzędu 100 miliardów euro, aby ograniczyć swoje emisje i dostosować się do skutków zmian klimatycznych. Część środków finansowych będzie pochodzić z sektora prywatnego, ale potrzebne będą również międzynarodowe publiczne środki finansowe jako uzupełnienie oficjalnej pomocy rozwojowej. Priorytetem jest określenie przez nas struktury tego systemu finansowania, wraz ze źródłami i wysokością finansowania, aby zapewnić osiągnięcie porozumienia w Kopenhadze.
Z drugiej strony należy zreformować mechanizm czystego rozwoju w ramach protokołu z Kioto, aby zezwolenia były wydawane jedynie w przypadku takich projektów, które umożliwiają osiągnięcie dodatkowej redukcji emisji. Bardziej zaawansowane gospodarczo kraje rozwijające się i bardziej konkurencyjne sektory gospodarki powinny być stopniowo wyłączane z tego mechanizmu, aby mógł się on skoncentrować przede wszystkim na krajach najuboższych, w szczególności afrykańskich.
Justas Vincas Paleckis
(LT) Unia Europejska daje przykład innym kontynentom, w jaki sposób przeciwdziałać zagrożeniom wiszącym nad naszą planetą. To usprawnia także walkę ze zmianami klimatycznymi. Unia Europejska jest gotowa, aby również w przyszłości odgrywać wiodącą rolę, ale wszystkie kraje uczestniczące w kopenhaskiej konferencji muszą dołączyć do tej walki.
Kraje rozwijające się potrzebują dodatkowej pomocy. Ich wzrost gospodarczy, podobnie jak w przypadku krajów BRIC, musi opierać się na "zielonych technologiach”. Konieczne jest zwrócenie większej uwagi na dzielenie się najbardziej zaawansowanymi technologiami i wiedzą. UE powinna dać atrakcyjny przykład, nie tylko za pomocą przyjmowanych zobowiązań do ograniczenia emisji, ale również poprzez wspieranie odnawialnych źródeł energii i zwiększenie efektywności energetycznej.
Nie zapominajmy, że również w Unii Europejskiej istnieje znaczna przepaść między krajami skutecznie wdrażającymi nowe technologie i oszczędzającymi energię a krajami wykazującymi opóźnienia. Konieczne są wspólne wysiłki, aby zlikwidować tę przepaść, co ponownie stanowiłoby dla wszystkich dobry przykład.
Eija-Riitta Korhola
(FI) Pani przewodnicząca! Należy pogodzić się z pewnymi faktami. Po pierwsze, nasze wysiłki w dziedzinie klimatu jak dotąd nie przyniosły skutków. Strategia okazała się nieskuteczna, ponieważ zarówno w kategoriach bezwzględnych, jak i względnych emisje wzrosły. Wbrew oczekiwaniom globalna intensywność emisji dwutlenku węgla zwiększyła się dokładnie w tym samym czasie, kiedy prowadzone były faktyczne międzynarodowe inwestycje w tym zakresie. W krajach, które ratyfikowały porozumienie, nie osiągnięto większego sukcesu w ograniczaniu emisji w przeliczeniu na tonę produkcji, niż w krajach, które pozostały poza protokołem z Kioto. Zawarliśmy kiepskie porozumienie, które ma zostać zastąpione lepszym, bardziej kompleksowym, skuteczniejszym i ambitniejszym.
Po drugie należy powiedzieć, że wiemy mniej, niż spodziewaliśmy się jakiś czas temu. Chociaż emisje wzrosły w większym stopniu niż przewidywano, to temperatura nie podąża obecnie za logiką wynikającą ze wzrostu emisji. Jej wzrost zatrzymał się, a w najbliższych latach oczekuje się dalszego ochłodzenia. Mimo to ten trend czasowy jest zbyt krótki, aby wyciągnąć jakiekolwiek wnioski bądź pozwolić sobie na zapomnienie o wcześniejszym niepokojącym wzorcu. Zatem ta informacja, choć jest myląca dla opinii publicznej, nie oznacza, że już nie musimy obawiać się zmian klimatycznych, ale oznacza jedynie, że musimy w dalszym ciągu prowadzić badania. Z tego względu emisje muszą być w każdym razie utrzymane na rozsądnym poziomie, bez względu na to, czy nastąpi gwałtowne ocieplenie, czy też nie. Wyjściowym punktem tego procesu powinny być koncepcje zrównoważonego rozwoju, zawarte w sprawozdaniu ONZ na temat milenijnych celów rozwoju. Nie ogranicza się ono jedynie do opisania sytuacji w zakresie emisji dwutlenku węgla, ale stanowi również kompleksową politykę klimatyczną.
Po trzecie, przeżywamy kryzys gospodarczy, w związku z czym ponosimy odpowiedzialność wobec naszych obywateli. Nasze działania muszą być mądre i skuteczne. Świat nie może sobie juz pozwolić na kiepskie porozumienie klimatyczne. Nie można pozwolić na powtórzenie się pomyłek rodem z protokołu z Kioto, a my nie potrzebujemy takiego rodzaju porozumienia, które zadowala się zwykłym przerzucaniem emisji z jednego miejsca w drugie, bez faktycznego ich ograniczania. Jako że kryteria leżące u podstaw polityki klimatycznej odnoszą się obecnie do emisji w procesie produkcji, a nie konsumpcji, przyczyna problemu może być przerzucana gdzieś indziej. Jeśli weźmiemy pod uwagę wynikającą z tego ucieczkę emisji, możliwe jest nawet, że wraz z lokalnym spadkiem emisji będzie następował ich wzrost globalny. Zamiast tego potrzebujemy ogromnych inwestycji w zmniejszenie uzależnienia od emisji dwutlenku węgla oraz w technologie służące ograniczeniu emisji. Nie można pozwolić nigdzie na prowadzenie brudnej produkcji. Nie możemy tworzyć luk, chociaż handel emisjami w UE stanowi modelowy przykład, w jaki sposób to uczynić!
Ivari Padar
(ET) Pani przewodnicząca! Ambitne działania na rzecz klimatu pomogłyby rozwiązać problem obecnego kryzysu gospodarczego poprzez stworzenie nowych miejsc pracy i zwiększenie aktywności gospodarczej. Międzynarodowa Agencja Energii uważa dojście do porozumienia w Kopenhadze za konieczne, aby skierować inwestycje, opóźnione z uwagi na kryzys, do zrównoważonego ekologicznie sektora energetyki.
Również w tej kwestii dostrzegam szanse dla mojej ojczyzny, Estonii. Potrzebujemy szerokiego programu oszczędzania energii, jak również ambitnego i długoterminowego podejścia do dziedziny energetyki odnawialnej. Jednakże nie możemy się do tego ograniczać. Musimy dokonać przeglądu naszych przepisów transportowych i logistycznych, stosować przyjazne dla środowiska materiały i technologie budowlane, ograniczyć stosowanie surowców i środków chemicznych w przemyśle, zmienić metody pakowania stosowane w handlu detalicznym oraz rozwinąć rolnictwo ekologiczne.
Te i wiele innych rozwiązań będą w przyszłości stanowić kluczowe sektory wzrostu. Wiele spośród tych nowych rozwiązań wymaga wysiłków naszych naukowców, a niektóre z nich mogą zostać wypracowane jedynie dzięki naszym własnym wysiłkom.
Elisabetta Gardini
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Jak zauważyłam, wielokrotnie wspominano o głosowaniu w Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, które odbyło się wczoraj.
Chciałabym jednak jasno stwierdzić, że nie wszystko można sprowadzić do pojedynczego, ekstremalnie ideologicznego stanowiska. Mieliśmy okazję wysłuchać wielu stanowisk naszych kolegów posłów, które były bardzo zróżnicowane, zawierające o wiele więcej niuansów, w większym stopniu opierające się na zdrowym rozsądku, a zatem - skoro o wiele lepiej odzwierciedlają one rzeczywistość - uważam, że są o wiele większe szanse na wypracowanie rzeczywistych rozwiązań.
Nauka to nie symbol. Kiedy popełniono błąd, polegający na wybraniu w tak ideologiczny sposób jednej kwestii, nie znaleziono rozwiązań, lecz doprowadzono do katastrofy. Europa powinna być w tej mierze ekspertem, aby nie powtarzać tych samych błędów, nawet jeżeli przybierają one zróżnicowane formy i są opatrzone etykietami, które na pozór wydają się o wiele bardziej przyjazne. Chciałabym zwrócić uwagę, że w samej dyrektywie w sprawie handlu emisjami zawarto precyzyjne zobowiązanie, że szlachetna ścieżka, którą podąża Unia Europejska, musi zostać oceniona przez Komisję w świetle wyników konferencji.
Z pewnością musimy przystąpić do konferencji z silnymi stanowiskami i jasnymi koncepcjami, ale również z przewodnim celem sprawiedliwego podziału naszych wysiłków, przede wszystkim między wszystkie kraje uprzemysłowione, które muszą zgodzić się na równorzędne cele ograniczenia emisji. Musimy pamiętać również o tym, co tak dobrze wyraziła pani poseł Grossetête, mianowicie że nie możemy już dłużej pomijać rozróżnienia wśród krajów rozwijających się między taka grupą krajów, które faktycznie się rozwijają, a taką, do której należą gospodarki od niedawna wschodzące, na przykład Indie, Chiny i Brazylia. One również należą do krajów, które muszą wziąć na swoje barki zobowiązania we własnym imieniu.
Cóż, jeżeli na konferencji w Kopenhadze nie uda się osiągnąć zrównoważonych rezultatów, to z drugiej strony zdecydowanie wzywam Unię Europejską, aby w dalszym ciągu gwarantowała bezpłatny przydział uprawnień sektorom zagrożonym, zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE. To kluczowe kwestie. Chcemy, aby sam protokół z Kioto zachował swoje znaczenie dla środowiska naturalnego, a przede wszystkim chcemy uniknąć nadmuchania finansowego balonu kosztem przedsiębiorstw europejskich.
Vincent Peillon
(FR) Pani przewodnicząca! Jak stwierdziło dziś rano wiele naszych koleżanek i kolegów posłów, problem finansowania walki krajów rozwijających się z globalnym ociepleniem może być przyczyną fiaska szczytu kopenhaskiego, chociaż wszyscy mamy nadzieję, że zakończy się on sukcesem.
Jak jednak wiemy, kraje te są często głównymi ofiarami globalnego ocieplenia, ale nie są za nie odpowiedzialne. Kraje uprzemysłowione zapewniły znaczne pakiety pomocy finansowej. Obecnie nie są one wystarczające, a w rzeczywistości nie przestrzega się nawet zadeklarowanych kwot. To zobowiązuje nas teraz i w przyszłości do znalezienia nowych źródeł finansowania.
Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, idąc za wzorem Komisji Rozwoju, uznała, że obecnie pojawiła się potrzeba rozważenia wprowadzenia podatku od transakcji finansowych wzorowanego na podatku Tobina. Taki podatek od transakcji spekulacyjnych w wysokości 0,01 % zapewniłby przychody w wysokości 100 miliardów dolarów rocznie; inaczej mówiąc kwotę, która - jak się ocenia - będzie potrzebna do 2020 roku w celu walki z globalnym ociepleniem w krajach rozwijających się.
Z tego względu Parlament podejmuje swoje obowiązki, idąc w ślady niektórych przywódców politycznych. Chciałbym poznać stanowisko Rady i Komisji oraz dowiedzieć się, czy uzyskamy od nich poparcie w tej kwestii.
Lena Ek
(SV) Pani przewodnicząca! Obecnie świat stoi w obliczu trzech wielkich kryzysów: kryzysu finansowego, kryzysu zatrudnienia oraz kryzysu klimatycznego. Rozwiązania, które wspólnie zaproponujemy, muszą pomóc rozwiązać wszystkie trzy kryzysy. Nasze przedsiębiorstwa stoją przed ogromnymi wyzwaniami, ale istnieją również wspaniałe szanse stworzenia nowych miejsc pracy i rozwiązania wielu kryzysów społecznych. Jeżeli zastosujemy odpowiednie rozwiązania, uwzględniając prawo decydowania i uzyskując dostatecznie ambitne decyzje od osób prowadzących te negocjacje, możemy doprowadzić do ożywienia i stworzenia nowej gospodarki światowej, zrównoważonej pod względem ekologicznym.
Ludzie na całym świecie oczekują, że na konferencji w Kopenhadze zostaną podjęte dynamiczne działania. Musimy mieć świadomość, że Stany Zjednoczone będą domagały się rozwiązań rynkowych, Europa - rozwiązań legislacyjnych, a Chiny będą chciały rozwiązać swoje wewnętrzne problemy społeczne. Również w samej Europie istnieją rozbieżności w podejściu. W Parlamencie Europejskim zasiadają posłowie, którzy chcą tak wysoko zawiesić poprzeczkę, że osiągnięcie rozwiązania w Kopenhadze będzie niemożliwe, podczas gdy inni domagają się jedynie rozwiązań dobrowolnych.
Zielona, liberalna gospodarka rynkowa to przyszłość. Musimy zapewnić, aby konsumenci mieli szansę wykorzystania swojego potencjału na rynku za pomocą wiedzy i przejrzystości.
Rareş-Lucian Niculescu
(RO) Wylesianie, zjawisko często przywoływane w ramach niniejszej debaty, z pewnością szczególnie dotyka kraje rozwijające się. Jednakże zanim wskażemy te kraje jako winne, musimy uświadomić sobie, że wylesianie czasami wiąże się z walką o przetrwanie.
Chciałbym zwrócić w trakcie dzisiejszej debaty uwagę na konkluzje niedawno przeprowadzonego badania, w których podkreśla się, że prawie połowa obszarów rolnych na świecie jest w co najmniej 10 % pokryta lasami. Te obszary rolne porośnięte lasem mają powierzchnię dwukrotnie większą od Puszczy Amazońskiej. Uważam, że powinno nam to uświadomić wartość tej roślinności. Nie trzeba mówić, że rolnicy wkładaliby więcej wysiłku w ochronę tej roślinności, gdyby dać im w tym celu odpowiednie środki finansowe.
Kolejną kwestią, którą można również rozważyć, jest wspieranie warstwowych systemów rolno-leśnych, łączących uprawę z drzewami. Często rezygnuje się z uprawy tego typu, która jest mniej rentowna niż monokultura. Uważam, że każde rozwiązanie służące powstrzymaniu wylesiania musi również uwzględniać systemy odszkodowań dla rolników, również tych rolników europejskich, którzy prowadzą tego typu uprawy warstwowe.
Judith A. Merkies
Pani przewodnicząca! "Sukces czy porażka, oto jest pytanie”. Wspomniano już o wszystkich rodzajach kryzysu, ale obok globalnego ocieplenia zapomniano o jednym, którym jest kryzys zaufania publicznego do polityki.
Zgadzam się z urzędującym przewodniczącym Carlgrenem. Nie czyńmy z tego konkursu piękności, kto jest bardziej lub mniej ambitny, bardziej lub mniej realistyczny czy bardziej lub mniej skory do płacenia. Potrzebujemy pewności w czterech sprawach, bowiem stawka jest zbyt wysoka: potrzebujemy jasnych i ambitnych stanowisk politycznych; potrzebujemy wyraźnego zaangażowania; potrzebujemy jasnej drogi i jasnych terminów; a w końcu, co równie ważne, potrzebujemy jasności w kwestii wsparcia finansowego. Jeżeli konferencja w Kopenhadze nie zakończy się całkowitym sukcesem, nie rozdzierajmy szat i nie zaczynajmy wskazywać winnych, lecz ustalmy jasny sposób postępowania i harmonogram dochodzenia do rezultatu. Pokażmy, że jesteśmy godni zaufania i odpowiedzialni, ustalając zarówno cele, jak i sprawiedliwą perspektywę finansową.
Graham Watson
Pani przewodnicząca! Wiele mówimy o topnieniu polarnych czap lodowych, ale oprócz Arktyki i Antarktydy mamy również "trzeci biegun”: himalajską pokrywę lodową i lodowce, które zapewniają wodę około dwóm miliardom ludzi - nieomal jednej trzeciej ludności świata - w Chinach, Indiach i innych regionach subkontynentu.
Te lodowce cofają się szybko z uwagi na czarny węgiel, pochodzący głównie z uprzemysłowienia, ale również z generatorów zasilanych paliwami kopalnymi, wykorzystywanych w rolnictwie; pozbawi to miliardy ludzi wody do picia i nawadniania. Unia Europejska musi uznać, że potrzebna będzie pomoc, aby poprawić jakość wykorzystywanych urządzeń oraz ograniczyć ich zanieczyszczający wpływ.
Uważam, że to zagadnienie powinno się znaleźć w programie obrad konferencji w Kopenhadze, ale także w programie zbliżającego się szczytu Unii Europejskiej z Indiami oraz innych szczytów z krajami poszkodowanymi. Jeżeli im nie pomożemy, nie uda się nam zapobiec stopieniu się himalajskich lodowców czy też poważnym problemom w zakresie zaopatrzenia w wodę dla jednej trzeciej ludzkości.
Iosif Matula
(RO) Żyjemy na planecie o zróżnicowanym klimacie. Jednakże istnieje jeden czynnik, który ma wpływ na wszystko: zmiany klimatyczne. Rzeczywistość pokazuje nam, że skutki tych zmian nie zatrzymują się na granicach czy w poszczególnych regionach geograficznych. Każdy z nas odczuwa je w jakiś sposób - wskutek powodzi, suszy, pożarów czy straszliwych burz.
Oczywistą przyczyną tych klęsk jest gwałtowny rozwój niektórych rodzajów działalności, powodujący wzrost emisji dwutlenku węgla i globalne ocieplenie. Według aktualnych statystyk wskaźnik emisji dwutlenku węgla w przeliczeniu na mieszkańca w krajach uprzemysłowionych może być setki razy wyższy niż w krajach rozwijających się.
Uwzględniając aktualną sytuację czuję się zobowiązany do zadania następującego pytania retorycznego: czy naszym obowiązkiem jest wsparcie krajów rozwijających się za pomocą inicjatyw i technologii, aby nasza planeta pozostała czysta, czy też nie? Uważam, że odpowiedź jest oczywista. Z tego względu nie możemy w żaden sposób zwlekać z przyjęciem konkretnych środków dla naszego własnego dobra i dla dobra przyszłych pokoleń.
Liisa Jaakonsaari
(FI) Pani przewodnicząca! Sprawiedliwie odbywające się przejście na świat niskoemisyjny i zapewnienie systemu rentownej polityki jest bardzo istotne, bo rynek nigdy nie troszczy się o sprawiedliwość. Właśnie z tego względu konferencja w Kopenhadze jest tak ważna.
Chciałabym, aby pan minister Carlgren wyraźniej wskazał priorytety. Według pana wszystko jest priorytetem, a zatem w rzeczywistości nic nie ma pierwszorzędnego znaczenia.
Uważam, że polityka klimatyczna powinna odgrywać istotną rolę również w odniesieniu do efektu dystrybucji dochodów. Ponadto, w jaki sposób możemy ułatwić dostosowanie się europejskim gospodarstwom domowym o niskich dochodach? Czy jak dotąd żadne państwo w Europie nad tym się nie zastanawiało? Na przykład można skorzystać z bardziej elastycznego zastosowania funduszy strukturalnych, aby wspierać zmiany strukturalne. Nie wystarczy uratować świata; musimy również uratować jego mieszkańców.
András Gyürk
(HU) Pani przewodnicząca! Jednym z głównych tematów zbliżającej się konferencji klimatycznej w Kopenhadze może być gospodarka leśna. To naprawdę nie jest przypadek, że na skutek wylesiania w atmosferze gromadzi się większa ilość szkodliwych gazów, niż można przypisać na przykład transportowi. To, że według ocen prawie 40 % wycinki drzew odbywa się na całym świecie nielegalnie, jeszcze podkreśla niezdolność do rozwiązania tej kwestii.
Kiedy mówimy o wycince drzew, wszyscy w pierwszej kolejności myślą o lasach tropikalnych, ale nie musimy spoglądać tak daleko od domu. Według niedawno opublikowanego badania, jedna trzecia drewna wykorzystywanego na Węgrzech jest pozyskiwana nielegalnie. Wobec braku sankcji w tej dziedzinie poprawa sytuacji w zakresie odnawialnych źródeł energii w rzeczywistości przysłania częściowo nielegalne spalanie i wycinanie drzew. Na podstawie opisanych przeze mnie faktów musimy wzmocnić regulacje w zakresie zrównoważonej gospodarki leśnej. Konferencja klimatyczna w Kopenhadze może być dla gospodarki leśnej szansą, aby stała się ona integralnym elementem systemu ochrony klimatu.
Mairead McGuinness
Pani przewodnicząca! W trakcie tej debaty w sprawie zmian klimatycznych konieczne jest poruszenie zagadnienia bezpieczeństwa żywnościowego, w szczególności w odniesieniu do krajów rozwijających się. Bardzo trudno jest prosić ludzi o zajęcie się ograniczaniem zmian klimatycznych, jeżeli nie są zaspokojone ich podstawowe potrzeby żywnościowe. Musimy umożliwić im skorzystanie z najlepszej dostępnej technologii do zrównoważonej produkcji żywności, która nie będzie szkodliwa dla środowiska naturalnego i która pozwoli rozwiązać problem zmian klimatycznych.
Mam obawy w odniesieniu do Światowej Organizacji Handlu i porozumienia w zakresie rolnictwa, które nie uwzględnia skutków na przykład wylesiania w Brazylii, dostarczającej wołowinę do Unii Europejskiej. To są bardzo złożone zagadnienia. Może nam się udać rozwiązać problem w jednym miejscu, ale spowodować inny w drugim. W oczywisty sposób potrzebujemy globalnego porozumienia dotyczącego walki ze zmianami klimatycznymi, ale musimy również uwzględnić bardzo poważny problem bezpieczeństwa żywnościowego.
Andrew Henry William Brons
Pani przewodnicząca! Nie ma dowodów, że wzrost stężenia CO2 powoduje wzrost temperatury, lecz że związek przyczynowy jest odwrotny; jednakże nie możemy oczywiście pozwolić, aby fakty stanęły na przeszkodzie dobrej historyjce.
Załóżmy jednak przez chwilę, że antropogeniczne emisje są z wielu przyczyn złe. Dlaczego zatem brytyjska Partia Pracy popiera agresywne i nielegalne wojny, które nie tylko powodują śmierć brytyjskich żołnierzy, Irakijczyków, Afgańczyków, a w przyszłości Irańczyków, ale również powodują zdecydowany wzrost światowych emisji?
Edite Estrela
(PT) Konferencja w Kopenhadze stanowi doskonałą szansę na zawarcie światowego porozumienia, zanim będzie za późno. Po raz pierwszy w Stanach Zjednoczonych rządzi administracja, która dąży do wypracowywania rozwiązań, a pozytywne sygnały dobiegają również z innych państw, na przykład z Japonii. Potrzebujemy jednak nowego podejścia do zmian klimatycznych, które uwzględni ich skutki dla bezpieczeństwa, naprawy gospodarczej, migracji, a nawet walki z terroryzmem. Nie możemy również zapomnieć, że zmiany klimatyczne będą wymagały wkładu ze strony nauki, technologii i ekonomii.
Główną przeszkodą na drodze do porozumienia w Kopenhadze jest kwestia finansowania. Porozumienie będzie niemożliwe, jeżeli nie zapewni się finansowania przeznaczonego dla krajów rozwijających się. Należy ponadto podkreślić, panie komisarzu, że obecnie istniejące środki finansowe są niewystarczające. Kraje uprzemysłowione muszą dać przykład, przyjmując ambitne cele redukcyjne w wysokości co najmniej 30 %, oraz wesprzeć kraje rozwijające się poprzez zapewnienie środków finansowych i technologii.
Milan Zver
(SL) Dzień dobry, pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie urzędujący przewodniczący Carlgren, panie i panowie, jak również widzowie, w tym pochodzący ze Słowenii. Proszę pozwolić mi krótko przypomnieć państwu jedną rzecz: konferencja w Kopenhadze może się odbywać w złym momencie. Mamy obecnie do czynienia z kryzysem, który utrudnia podejmowanie tego rodzaju decyzji dotyczących trudnych i ważnych spraw, jakie będziemy musieli podjąć w grudniu w Kopenhadze.
Niemniej jednak chciałbym podkreślić, że konferencja w Kopenhadze zakończy się sukcesem jedynie wtedy, jeżeli obejmie wymiar zarówno środowiskowy, jak i społeczny, czyli jeżeli uda się nam ograniczyć emisje lub uzgodnić ich ograniczenie. W tej kwestii Rada i Komisja nadal muszą dojść do porozumienia w sprawie celów, które należy osiągnąć do 2020 roku. Więcej, konferencja w Kopenhadze zakończy się sukcesem jedynie wtedy, jeżeli zagwarantuje zrównoważony rozwój, jeżeli ponadto uwzględni wymiar społeczny, a w szczególności jeżeli nam, krajom uprzemysłowionym, uda się zapewnić środki finansowe dla krajów rozwijających się. Jeżeli tak się nie stanie, moim zdaniem obecne pokolenie straci niezwykłą, historyczną szansę.
Elżbieta Katarzyna Łukacijewska
(PL) Pani przewodnicząca! W kontekście naszej debaty chciałabym zwrócić uwagę na dwa aspekty. Po pierwsze, składając propozycję w zakresie ograniczenia emisji CO2 oraz środków przeznaczonych dla krajów rozwijających się nie możemy zapominać o obecnej sytuacji gospodarczej i finansowej wywołanej światowym kryzysem, bo wyznaczenie ambitnych celów jest bardzo ważne, ale myślę, że najważniejsza jest ich realizacja.
Po drugie, powinniśmy zwrócić uwagę na kwestię świadomości obywateli i konieczności zmian w zakresie problematyki ekologicznej. Z badań przeprowadzonych przy okazji konferencji klimatycznej w Poznaniu w zeszłym roku wynika, że społeczeństwo uznaje zmiany klimatyczne za poważny problem, ale uważa, że jego rozwiązanie leży tylko po stronie władz. Dlatego potrzebny jest tu apel, kampania informacyjna, która zmieni postawy i wypromuje wzorce zachowań mające na celu zwiększenie efektywności bądź ograniczenie zużycia energii w gospodarstwach domowych oraz uświadomi, ze to jak żyjemy, jak pracujemy ma swoją cenę ekonomiczną i ekologiczną.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Dla zawarcia międzynarodowego porozumienia, zastępującego protokół z Kioto, istotne znaczenie mają mechanizmy rozwoju i współpracy oraz zapewnienie krajom rozwijającym się znacznych zasobów na walkę ze zmianami klimatycznymi.
Jednakże najlepszym argumentem służącym przekonaniu innych państw do przestrzegania porozumienia następującego po protokole z Kioto są działania podejmowane przez Unię Europejską w celu realizacji zobowiązań, które już przyjęła.
W przypadku sektorów nieobjętych handlem uprawnieniami do emisji rozważane środki mogą obejmować: remonty budynków o niskiej efektywności energetycznej, stworzenie w każdym państwie członkowskim funduszu efektywności energetycznej oraz znaczne zwiększenie środków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, które mogą być przeznaczone na podnoszenie efektywności energetycznej w budynkach i rozwój transportu publicznego. Te działania pozwolą nam stworzyć do 2020 roku około 7 milionów miejsc pracy w Europie.
W przypadku sektorów objętych handlem uprawnieniami do emisji potrzebne są mechanizmy finansowe służące przejściu do gospodarki niskoemisyjnej. Unowocześnienie technologii wykorzystywanych przez europejskie przedsiębiorstwa prowadzące działalność w sektorze wytwarzania energii czy metalurgii umożliwi im zastosowanie przyjaznych dla środowiska metod produkcji.
Seán Kelly
Pani przewodnicząca! W wystąpieniach wielu posłów odnoszono się do kwestii wylesiania - zarówno wylesiania przemysłowego, jak i wylesiania przez poszczególne osoby - i jest to całkowicie słuszne.
Kiedy pracowałem w wolontariacie w Afryce, każdego dnia mogłem obserwować ludzi wspinających się po zboczach góry, spędzających cały dzień na ścinaniu drzew, a następnie schodzących z niej popołudniem, niosących małe zawiniątko drewna na głowie lub na rowerze.
W sposób dość oczywisty nie można rozwiązać tego problemu bez rozwiązania całego problemu globalnego ubóstwa, ponieważ poszczególne osoby nie zaprzestaną wycinania drewna dla większej korzyści społecznej, jeżeli będzie to oznaczać, że same będą musiały umrzeć z głodu. Zatem konieczne będzie jednoczesne sprostanie zmianom klimatycznym i globalnemu ubóstwu.
Diane Dodds
Pani przewodnicząca! Dzisiejszego ranka padło w tej Izbie wiele słów na temat konieczności odegrania przez kraje rozwijające się ich roli w walce ze zmianami klimatycznymi, i to rzeczywiście prawda. Podobnie jak wiele innych osób chciałabym zwrócić uwagę na fakt, że aby stało się tak w regionach, w których panuje ogromne ubóstwo, ta Izba, Rada i Komisja będą musiały wziąć pod rozwagę związane z tym koszty i wypracować strategię rozwiązania tego problemu.
Nie chciałabym jednak pozostawiać tej Izby bez stwierdzenia, że w takich regionach, jak mój w Irlandii Północnej, obszarach o dużych kosztach energii, konieczne jest również podjęcie pewnych działań, aby przy analizie kosztów walki ze zmianami klimatycznymi uwzględnić osoby znajdujące się w trudnej sytuacji - przypadki, w których panuje duży stopień ubóstwa energetycznego wśród osób w trudnej sytuacji, i w których podstawą naszej gospodarki są małe przedsiębiorstwa.
Zoran Thaler
(SL) Chciałbym zasadniczo zgodzić się z podstawowymi celami naszej strategii, do których należy zapobieżenie wzrostowi temperatury średnio o ponad dwa stopnie w procesie zmian klimatycznych. Ta strategia opiera się przede wszystkim na ograniczeniu: im mniejsze emisje gazów cieplarnianych, tym mniejszy wzrost temperatury.
Chciałbym jednak zwrócić uwagę na inny aspekt, a mam tu na myśli niezbędne przełomy technologiczne. Ja na przykład jestem zwolennikiem technologii. Same ograniczenia nie pozwolą nam osiągnąć naszych celów. Potrzebujemy większych inwestycji w postęp technologiczny, a przede wszystkim w sztuczne ograniczenie emisji gazów cieplarnianych do atmosfery oraz w rozwój reaktora termojądrowego. Z tego względu wzywam Komisję do podjęcia możliwie jak najskuteczniejszych i jak najszybszych działań na rzecz uwzględnienia takich inwestycji w swoim programie.
Andreas Carlgren
Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować posłom do Parlamentu za ich zaangażowanie w tę debatę i za ich dalekowzroczne wystąpienia. Szerokie poparcie polityczne ze strony Parlamentu Europejskiego odgrywa oczywiście bardzo ważną rolę w procesie decydowania o stanowisku Europy w negocjacjach. Z prawdziwym zadowoleniem przyjmuję również rezolucję w sprawie zmian klimatycznych, przygotowaną przez Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności. Zaangażowanie Parlamentu jest bardzo istotne w tych 48 dniach pozostających do konferencji w Kopenhadze. Naprawdę musimy wykorzystać ten czas w jak najlepszy sposób. Oznacza to, że musimy zwrócić się do reszty świata i wywrzeć presję na pozostałe kraje. Globalne zagrożenie wymaga globalnej reakcji. W trakcie debaty wspomniano o globalnym partnerstwie - zgadzam się z tym. Wspomniano o potrzebie przejścia na rozwój niskoemisyjny na całym świecie - zgadzam się z tym. Wspomniano o zapotrzebowaniu na nowe technologie ekologiczne - również z tym się zgadzam. Chciałbym również stwierdzić, że potrzebujemy globalnego paktu solidarności.
Obecnie udaję się na posiedzenie Rady do spraw środowiska w Luksemburgu, na którym ustalimy również mandat UE na konferencję w Kopenhadze. Mówimy tu o długoterminowych celach UE, które muszą obejmować ograniczenie emisji o ponad 80 % do 2050 roku. Mówimy tu o tym, w jaki sposób zachęcić inne kraje do zwiększenia ich redukcji emisji, abyśmy mogli również osiągnąć ograniczenie naszych emisji o 30 %. Co równie ważne, mandat ten będzie dotyczyć kwestii poruszonych w trakcie niniejszej debaty - mianowicie środków walki z wylesianiem i na rzecz zrównoważonej gospodarki leśnej oraz finansowania, w sprawie którego decyzję będzie podejmował Ecofin. Chodzi wreszcie o przyjęcie takiego mandatu, który zostanie zatwierdzony przez Radę Europejską. Chciałbym podziękować Parlamentowi za jego poparcie.
Karel De Gucht
komisarz. - Pani przewodnicząca! Mam kilka bardzo krótkich uwag. Uważam, że po tej debacie, po tym, co powiedziała Rada, możemy powiedzieć, że jesteśmy przygotowani do konferencji w Kopenhadze. Zauważyłem bardzo szerokie poparcie dla naszych propozycji, co dotyczy przedstawionych przez nas celów i przyjętych przez nas zobowiązań finansowych.
Bardzo istotne jest również wspólne zrozumienie, wraz z krajami rozwijającymi się, zobowiązań, jakie wobec nich przyjmujemy; a być może przede wszystkim bardzo istotny jest fakt, że udało się nam również porozumieć w sprawie wewnętrznego podziału wysiłków, które musi podjąć Unia Europejska, ponieważ jeżeli podejmuje się zobowiązania i obietnice, ale wewnętrznie nie udaje się osiągnąć porozumienia, to nie uda się skutecznie realizować takich celów. Możemy uczynić krok naprzód pod warunkiem, że w kolejnych dniach bieżącego miesiąca Rada Europejska udzieli poparcia tym propozycjom. Nie wątpię w to.
Od innych oczekujemy również przedstawienia propozycji. Wtedy będziemy mogli dyskutować o Stanach Zjednoczonych, jak również o krajach BRIC. Oni powinni przedstawić swoje propozycje. Uważam, że potrzebujemy szczerej i otwartej dyskusji na konferencji w Kopenhadze. Z pewnością nie będzie ona łatwa, to przynajmniej mogę powiedzieć, uważam jednak, że będziemy tam naprawdę dyskutować nad naszą wspólną przyszłością.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne(art. 149 Regulaminu)
Elena Oana Antonescu  
Nie powinniśmy postrzegać kosztów wynikających z przejścia na czyste źródła energii jako obciążenia gospodarczego, które zwiększy koszty produkcji przedsiębiorstw i wydatki publiczne z budżetów krajowych, ale jako inwestycję, która przyniesie namacalne korzyści w postaci powstawania nowych miejsc pracy, innowacji technicznych i czystej infrastruktury, które będą stanowić wsparcie zrównoważonego rozwoju naszych poszczególnych krajów.
Zmiany klimatyczne stanowią zagrożenie dla równowagi ekologicznej i naszego środowiska. Europa musi okazać odwagę i przyjąć twarde stanowisko lidera wysiłków na rzecz walki z globalnym ociepleniem. Jeśli oprzemy się na rozważaniach dotyczących sprawiedliwości i odpowiedzialności historycznej, konieczne jest udzielenie wsparcia krajom ubogim nie tylko w celu wzmocnienia ich gospodarek i dostosowania do nowych wyzwań, ale również w celu ochronienia ich przed konsekwencjami globalnego ocieplenia, na które są najbardziej narażone.
Mam nadzieję, że uczestnicy grudniowej konferencji uświadomią sobie, że nie ma alternatywnego rozwiązania dla ograniczania emisji zanieczyszczeń, a opóźnianie podjęcia w Kopenhadze wszelkich decyzji w sprawie obowiązkowych celów będzie oznaczało fiasko nie tylko konferencji, ale również wielostronnego dialogu w kwestiach globalnych, które mają wpływ na przyszłość każdego z nas.
Nessa Childers  
na piśmie. - Obecnie negocjacje nowego światowego porozumienia klimatycznego znalazły się na krawędzi przepaści. Wydaje się, że Stany Zjednoczone nie są w stanie przyjąć przepisów służących ograniczeniu ich nadmiernych emisji CO2. Wydaje się, że Chiny nie są skłonne zaakceptować wiążących celów. Kraje rozwijające się słusznie twierdzą, że to nie one wywołały ten kryzys.
Europejczycy ponoszą historyczną odpowiedzialność za oczyszczenie klimatycznej stajni Augiasza, do której powstania się przyczyniliśmy. W rzeczywistości to nasze lekkomyślne lekceważenie ochrony środowiska przyczyniło się do niebezpiecznej zmiany naszego klimatu. To nie tylko kwestia ochrony środowiska i nie wyłącznie kwestia gospodarki, ale również kwestia międzynarodowej sprawiedliwości społecznej. Przyłączam się do wezwań ze strony moich kolegów, aby Europa przedstawiła realną ofertę finansowania krajów rozwijających się, aby pomóc im w walce ze zmianami klimatycznymi, tak by przerwać impas w toczących się negocjacjach.
Te środki finansowe powinny mieć charakter nowy i dodatkowy (nie należy naruszać aktualnych obietnic w wysokości 0,7 %) oraz muszą być odpowiednio wystarczające, aby umożliwić krajom rozwijającym się walkę ze zmianami klimatycznymi, w tym niezbędne działania w zakresie ograniczania emisji i dostosowania. Nie którzy twierdzą, że nie stać nas na takie nowe środki finansowe. Ale gdy banki zwróciły się do nas ze swoimi błaganiami, większość rządów, w tym rząd Irlandii, zbyt chętnie przekazało im miliardy wpłacone przez podatników. Nasze gospodarki wyzdrowieją, ale środowisko - nie...
Vasilica Viorica Dăncilă  
Zmiany klimatyczne są jednym z najpoważniejszych zagrożeń nie tylko dla środowiska naturalnego, ale również dla gospodarki i społeczeństwa. Plony zmieniają się w poszczególnych latach, a ogromny wpływ na nie ma zmienność ekstremalnych warunków pogodowych. Ma to wpływ na każdą gałąź gospodarki, ale rolnictwo w dalszym ciągu jest najbardziej narażone.
Uważam, że należy rozwiązać ten problem na dwa sposoby:
konieczny jest plan działania dla obszarów najbardziej narażonych, uwzględniający: stosowanie określonych gatunków roślin, które są odporne na nowe warunki klimatyczne; dostosowanie kalendarza aktywności rolniczych do nowych warunków; zalesianie; budowę szklarni; gospodarowanie zasobami wodnymi pochodzącymi z rolnictwa oraz rekultywację obszarów zanieczyszczonych;
kolejnym środkiem musi być plan dotyczący przyszłości, służący eliminacji przyczyn zmian klimatycznych poprzez wspieranie gospodarki światowej opartej na zmniejszonych emisjach dwutlenku węgla w połączeniu z wspieraniem bezpieczeństwa energetycznego.
Uważam również, że istotne jest opracowanie strategii służących zapobieganiu klęskom żywiołowym i zarządzaniu nimi, ponieważ w ostatnich dziesięciu latach często zdarzały się susze i powodzie, wywierając negatywny wpływ zarówno na produkcję rolną, jak i na florę i faunę.
Zdecydowanie popieram dążenia Unii Europejskiej do utrzymania jej wiodącej roli w walce ze zmianami klimatycznymi. Nie może ona spaść na drugie miejsce w wyniku obecnych trudności gospodarczych.
Adam Gierek  
Od pięciu lat jestem świadkiem rozpętywania tu, w Parlamencie Europejskim, przez określoną grupę osób rekrutujących się ze wszystkich frakcji politycznych, głównie zaś zielonych i socjalistów, bezprecedensowej histerii klimatycznej. Histeria ta jest umiejętnie podtrzymywana wystąpieniami przewodniczącego Komisji, a także byłego przewodniczącego Parlamentu, poprzez straszenie niewyobrażalnymi kataklizmami wskutek zmian klimatycznych.
Osoby racjonalnie myślące w tej kwestii są oskarżane o brak zasad moralnych oraz po prostu - jak w moim przypadku dzisiaj - nie udziela im się w sposób "demokratyczny” głosu. Decyzje gospodarcze zawarte w pakiecie klimatyczno-energetycznym podejmowane w oparciu o mało wiarygodną hipotezę przyczyn zmian klimatycznych to nie tylko cyniczna kpina ze zdrowego rozsądku, ale też zapowiedź przyszłej katastrofy gospodarczej i cywilizacyjnej. Należy żądać uczciwej dyskusji w oparciu o opinie całego obiektywnego świata nauki na temat zachodzących zmian klimatycznych i ich przyczyn, a nade wszystko nad metodami zapobiegania ich skutkom.
Zita Gurmai  
Aby zapewnić sukces w bitwie ze zmianami klimatycznymi, konieczne jest zawarcie ambitnego, kompleksowego porozumienia światowego na konferencji w Kopenhadze. Kwestia finansowania stała się kluczem do porozumienia w Kopenhadze. Każdy kraj musi wnieść swój wkład do finansowania bitwy ze zmianami klimatycznymi, zgodnie ze swoimi zasobami i potencjałem gospodarczym. Unia Europejska odgrywa istotną rolę przy finansowaniu programu klimatycznego i podejmuje zobowiązania w tym zakresie. Według szacunków dotyczących udzielenia wsparcia krajom rozwijającym się i opartych na wyliczeniach dotyczących lat 2010-2012, potrzebna każdego roku kwota 5-7 miliardów euro będzie stanowić znaczne obciążenie budżetu unijnego i budżetów krajowych.
Jednakże w tej ostatniej kwestii wydaje mi się ważne, aby w procesie rozważania przez Unię Europejską sposobu rozdzielenia obciążeń finansowych uwzględniono potencjał gospodarczy poszczególnych państw członkowskich i ograniczenia ich potencjału produkcyjnego. Uważam również, że każdy obywatel europejski powinien uczestniczyć w walce ze zmianami klimatycznymi, a do osiągnięcia tego celu potrzebne są kompleksowe kampanie na rzecz oszczędzania energii.
Edit Herczog  
Obecnie wiemy już dokładnie, że wśród zagrożeń stojących przed Ziemią zdecydowanie największy kłopot sprawiają gazy cieplarniane, zwłaszcza emisja dwutlenku węgla. Chociaż w rządzących kręgach politycznych obecnie może się wydawać, że jest to debata ideologiczna, to zagadnienie określa limity możliwości gospodarczych i rozwoju, wpływając na wielkość przyszłych inwestycji w tych obszarach. Kiedy w Parlamencie Europejskim omawiamy zmiany klimatyczne i przygotowania do konferencji w Kopenhadze, nie możemy zapomnieć, że zatwierdzenie przez nas pakietu energetyczno-klimatycznego zapewniło fundament europejskiej polityce energetycznej, która sprzyja nie tylko zwiększaniu konkurencyjności i wzmacnianiu bezpieczeństwa dostaw, ale również efektywności energetycznej, przyjaznemu dla środowiska wytwarzaniu energii oraz reprezentowaniu interesów konsumentów. Trzeci pakiet energetyczny stworzył szanse z punktu widzenia rynku, a pakiet klimatyczny - z regulacyjnego punktu widzenia, aby nowi inwestorzy i operatorzy weszli na europejski rynek energii. To klucz do polityki Europy w zakresie zmian klimatycznych i do jej celów na konferencję w Kopenhadze. Potrzebujemy nowych inwestycji w energetykę, nowych innowacyjnych technologii i nowych operatorów. Osiągnięcie znacznego ograniczenia emisji dwutlenku węgla zarówno na szczeblu europejskim, jak i światowym jest przecież możliwe jedynie wtedy, gdy opracujemy i wdrożymy nowe technologie. Ułatwiają to decyzje podjęte niedawno przez Europę. Musimy osiągnąć dalszy postęp na tej drodze.
Marian-Jean Marinescu  
Zawarcie porozumienia w Kopenhadze zapewni niezbędny impet koordynacji działań na szczeblu światowym, które należy podjąć w ramach walki ze zmianami klimatycznymi. Kryzys klimatyczny powinien być nierozerwalnie wiązany z kryzysem gospodarczym. Stanowi to szansę rezygnacji z niezrównoważonej polityki opartej na ograniczonych zasobach naturalnych na rzecz polityki zrównoważonej. Oprócz wspierania strategii na rzecz bezpieczeństwa dostaw energii i efektywności energetycznej, Europa powinna opracować plan inwestowania w nowe technologie energetyczne. Wspieranie technologii ekologicznych na szczeblu Wspólnoty obejmuje nie tylko znalezienie alternatywnych rozwiązań kryzysu energetycznego, ale również przyspieszenie wzrostu gospodarczego i tworzenie nowych miejsc pracy. Z drugiej strony osiągnięcie porozumienia w Kopenhadze daje szansę wspierania przyszłych powiązań między unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji a regionalnymi czy federalnym systemami w Stanach Zjednoczonych i innych krajach, w których funkcjonują takie lub podobne systemy. Wreszcie, co nie bez znaczenia, UE musi przyjąć jednolite stanowisko na rzecz utrzymania wiodącej roli w negocjacjach. Musi również aktywnie zaangażować się we wzmocnienie istniejącego partnerstwa w sektorze klimatycznym z krajami rozwijającymi się, jak również w zawieranie nowego partnerstwa tam, gdzie ono jeszcze nie funkcjonuje.
Wojciech Michał Olejniczak  
Półtora miesiąca przed szczytem w Kopenhadze wobec nieuchronnych zmian klimatycznych świat oczekuje od nas podjęcia konkretnych działań, pełnych odpowiedzialności i myślenia w kategoriach wspólnej pracy na rzecz ludzi i ich bezpieczeństwa. Znane są wszystkim raporty Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatycznych, które mówią jasno, że większość ocieplenia zaobserwowanego w ostatnich 50 latach to efekt działalności człowieka. Zagadnienia klimatyczne stały się geopolitycznym i gospodarczym priorytetem XXI wieku, który wymaga odważnych i nacechowanych długofalowymi działaniami decyzji.
Trzeba w drodze światowego konsensusu zdefiniować traktaty klimatyczne, które będą budowały po 2012 roku nowe modele redukcji gazów. Protokół z Kioto był pierwszym krokiem do przełamania mentalności światowych rządów w kwestii ochrony środowiska. Powinniśmy kontynuować tę drogę myślenia. Rzecz jednak w tym, że nie można zatrzymywać się jedynie na redukcji gazów poprzez państwa rozwinięte takie jak USA czy Chiny.
Konieczne jest wsparcie dla mniejszych, biedniejszych państw, które mają problemy z implementowaniem alternatywnych, zielonych źródeł energii. Nie chodzi tu tylko o wsparcie finansowe, ale też edukację i podzielenie się doświadczeniami w tworzeniu zielonych gospodarek. Podejmując decyzje pamiętajmy też o obywatelach. To ich powinniśmy informować, edukować i namawiać do inwestowania w ochronę środowiska. Tak jak w każdym działaniu politycznym na rzecz bezpieczeństwa wsparcie i współpraca obywatelska jest niezbędna.
Sirpa Pietikäinen  
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Codziennie docierają do nas nowe wyniki badań nad postępowaniem zmian klimatycznych, sugerujące, że zmiany następują przez cały czas, i to szybciej, niż wcześniej przewidywano. Jeżeli chcemy zachować Ziemię w stanie, do którego dostosowała się obecna sfera ożywiona, musimy do 2050 roku przejść na gospodarkę bezemisyjną. W świetle tych badań cele klimatyczne UE nie mogą być uznane za zbyt ambitne. Wszyscy zdają sobie sprawę z powagi problemu. Mimo to nadal traci się czas na debaty, czy jesteśmy w stu procentach pewni, czy ludzkość powoduje zmiany klimatyczne, czy też nie. Ta niechęć do podjęcia odpowiednich działań jest niezrozumiała, szczególnie, że od już od dawna wiemy, w jaki sposób przeprowadzić zmiany, i znamy technologie przydatne w tym celu, a jednocześnie poprawiające jakość życia dzięki wykorzystaniu nowych technologii. Istnieje psychologiczne wyjaśnienie tego bezwładu. Niektóre spośród naszych modeli behawioralnych są uparcie przeciwne zmianom, podczas gdy pozostałe zmieniają się powoli. Jedną z najważniejszych kwestii pod koniec bieżącego roku jest gotowość UE do zdecydowanych działań na rzecz zapewnienia, aby porozumienie osiągnięte na konferencji w Kopenhadze odpowiadało wyzwaniu klimatycznemu. Unia musi jasno zobowiązać się do ograniczenia naszych emisji o 30 % do 2020 roku i o 80 % do roku 2050. Częścią tego porozumienia będzie udzielona przez UE wiarygodna obietnica dotycząca wsparcia krajów rozwijających się informacją i transferem technologii, jak również pomocą w formie odpowiednich środków finansowych.
Rovana Plumb  
na piśmie. - (RO) W okresie kolejnych 50 lat zmiany klimatyczne będą miały znaczny wpływ na istotne sektory gospodarki, na przykład rolnictwo, energetykę, transport, ekosystemy, turystykę i opiekę zdrowotną.
Zmiany klimatyczne będą miały również wpływ na gospodarstwa domowe, przedsiębiorstwa i niektóre grupy społeczne, zwłaszcza na osoby starsze, niepełnosprawnych i rodziny o niskich dochodach. UE jest zdeterminowana, aby podjąć szybkie działania ograniczające emisje gazów cieplarnianych. Jednakże nie wystarczy zredukować emisje gazów cieplarnianych, aby zlikwidować skutki zmian klimatycznych. Konieczne są dodatkowe działania, aby rozwiązać ten problem szybko.
Oczekuje się, że skutki zmian klimatycznych będą poważniejsze, niż przewidywano, i pojawią się bez względu na działania podjęte dla ich uniknięcia. Z tego względu konieczne są działania dla wzmocnienia odporności systemów naturalnych i antropogenicznych, umożliwiające im przeciwstawienie się skutkom zmian klimatycznych, inaczej mówiąc - polityka dostosowania.
Ta polityka jest realizowana w UE, ale polityka jest potrzebna również na szczeblu światowym. Właśnie z tego powodu konferencja w Kopenhadze musi zakończyć się międzynarodowym sukcesem. Potrzebujemy globalnego paktu solidarności na rzecz rozwoju gospodarki ekologicznej poprzez wspieranie niektórych czystych technologii, które zapewnią stworzenie miejsc pracy, jak również ochronę środowiska i zdrowia ludności.
Pavel Poc  
UE jest światowym liderem walki ze zmianami klimatycznymi. Ta pozycja w oczywisty sposób nakłada na nas odpowiedzialność za wsparcie krajów rozwijających się. Udzielając wsparcia, musimy być w znacznym stopniu odpowiedzialni za jego skutki. Jeżeli krajom rozwijającym się ma być udzielona pomoc w wysokości 30 miliardów euro rocznie na ich wysiłki służące likwidacji skutków zmian klimatycznych, to celem tych działań musi być sprawiedliwość i solidarność klimatyczna. Nie możemy pozwolić, aby pomoc lub efekty stały się zarzewiem nowych napięć ze względu na nowe zniekształcenia rozwoju społecznego i politycznego. Powiązania między krajami rozwijającymi się a uprzemysłowionymi są złożone. Przekazując zasoby, musimy wziąć pod uwagę wszystkie potencjalne skutki związane z tą pomocą rozwojową, w tym konsekwencje polityczne i skutki dla ludności. Największa część zasobów powinna być przeznaczona na edukację i społeczeństwo informacyjne. Nawet w Parlamencie Europejskim nie wszyscy są przekonani, że zmiany klimatyczne stanowią rzeczywiste zagrożenie. Jeżeli realia zmian klimatycznych i ich skutków dla krajów docelowych nie zostaną zrozumiane, nasza pomoc nie będzie niczym więcej, jak łapówką wypłaconą na rzecz dobrobytu rządów tych krajów, których mieszkańcom brakuje takiego dobrobytu. Jeżeli ambitne cele UE nie znajdą odpowiedniego odzwierciedlenia u pozostałych najważniejszych stron - Stanów Zjednoczonych, Chin, Indii i krajów Ameryki Południowej i Środkowej - konieczne będzie skoncentrowanie się przez UE na wzmocnieniu jej wewnętrznych działań dostosowawczych, zwłaszcza w odniesieniu do zdrowia i bezpieczeństwa mieszkańców UE.
Daciana Octavia Sârbu  
na piśmie. - Kopenhaskie negocjacje w sprawie środków finansowych dla krajów rozwijających się będą miały kluczowe znaczenie, jeżeli ten szczyt ma zakończyć się sukcesem. Już teraz niektóre państwa afrykańskie zapowiedziały, że nie będą w stanie zawrzeć takiego rodzaju porozumienia, jakiego potrzebujemy na konferencji w Kopenhadze, jeżeli nie będzie ono zawierać odpowiednich działań w zakresie finansowania redukcji emisji i dostosowania w krajach rozwijających się. W tej sprawie kluczowe znaczenie mają dwie kwestie: po pierwsze, publiczne środki finansowe przekazywane tym krajom muszą mieć charakter nowy, dodatkowy i nie powinny pochodzić z obecnych środków budżetowych na pomoc. Po drugie, w tym kontekście można wykorzystać nie tylko środki publiczne; oprócz bezpośredniego udzielania pomocy można podjąć kroki zachęcające sektor prywatny do inwestowania w gospodarkę niskoemisyjną. Zakres, w jakim sektor prywatny będzie gotów inwestować w krajach rozwijających się, będzie uzależniony od międzynarodowych porozumień w sprawie systemów handlu uprawnieniami do emisji. Porozumienia w tej sprawie zapewnią spójność i stabilność polityki, która da sektorowi prywatnemu pewność, sprzyjającą odpowiednim inwestycjom w krajach rozwijających się. Z tego względu celem negocjacji powinny być zarówno kompleksowe zobowiązania w zakresie publicznych środków finansowych, jak również konkretne działania służące zagwarantowaniu inwestycji ze strony sektora prywatnego.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 11.55 i wznowione o godz. 12)
