Wspólna europejska polityka imigracyjna: zasady, działania i narzędzia (krótka prezentacja)
Przewodniczący
Następnym punktem porządku obrad jest krótka prezentacja sprawozdania pana posła Busuttila, w imieniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, w sprawie Wspólnej polityki imigracyjnej dla Europy: zasady, działania i narzędzia (2008/2331)(INI)).
Simon Busuttil
Gdybym miał streścić moje sprawozdanie w dwóch linijkach, powiedziałbym po pierwsze, że Parlament Europejski mocno popiera wspólną politykę imigracyjną, a po drugie, że Parlament jest przeciwny kontynuowaniu fragmentarycznej polityki imigracyjnej. Skłania się raczej ku jednej spójnej polityce, bowiem tylko spójna polityka może być skuteczna.
Mówię to teraz z większym przekonaniem w świetle wydarzenia, które miało miejsce w ostatnich dniach, kiedy statek Pinar uratował 154 imigrantów znalezionych na wodach międzynarodowych. Sprawa ta unaocznia potrzebę wspólnej polityki, a w istocie podkreśla cenę, którą zmuszeni jesteśmy płacić za nieposiadanie silnej wspólnej polityki. Jaką cenę? Mianowicie taką, że każdy zdejmuje z siebie odpowiedzialność i zrzuca ją na barki innych, i gdy my nawzajem wskazujemy na siebie palcem, na naszych oczach codziennie toną i umierają ludzie.
To hańba, żeby kraj, który ma 60 milionów mieszkańców wykorzystywał swoje prawo, by zrzucić odpowiedzialność na kraj, który liczy poniżej pół miliona ludności. Zakładam, że był to tylko odosobniony przypadek i że włoski minister z Lega Nord grał na scenie przed publicznością na kilka tygodni przed wyborami do Parlamentu Europejskiego. Te polityczne zagrywki są łatwe do wykrycia, co nie znaczy jednak, że będziemy je akceptować. Chciałbym podkreślić godne pochwały konstruktywne podejście premierów Malty i Włoch interweniujących w rozwiązanie sprawy Pinara. Dzięki ich zaangażowaniu rozum zwyciężył nad błazenadą. Zdrowy rozsądek zatriumfował nad nieprzejednaniem, a szacunek dla prawa wziął górę nad prawem dżungli.
Mam nadzieję, że dzięki przypadkowi Pinara wszyscy zrozumiemy, że chociaż łatwo jest zrzucać odpowiedzialność na innych i wzajemnie oskarżać się o złe postępki, łatwa droga nie wiedzie do rozwiązania. Tak naprawdę do rozwiązania prowadzi wspólna polityka europejska, nawet jeśli okaże się trudniejszą drogą.
Moje sprawozdanie dotyczy sześciu głównych kwestii. Po pierwsze musimy raz na zawsze powiedzieć stop ludzkiej tragedii, z którą mamy do czynienia z powodu nielegalnej imigracji; po drugie, bezzwłocznie należy uruchomić mechanizm współdzielenia kosztów zawarty w pakcie w sprawie imigracji i go przekształcić; po trzecie, należy położyć większy nacisk na powroty imigrantów, którzy nie mają prawa pozostawania na terytorium europejskim; po czwarte, każda umowa pomiędzy Unią Europejską i krajem nienależącym do Unii musi również obejmować sprawy imigracji; po piąte, należy wzmocnić FRONTEX, nie tylko od strony finansowej, ale przede wszystkim w zakresie zasobów; i wreszcie, musimy być nieustępliwi w walce ze zorganizowaną przestępczością.
Podsumowując, udało nam się osiągnąć kompromis w wielu punktach tego sprawozdania. Niestety, jeden punkt wprowadzony przy udziale większości uformowanej w ramach Grupy Socjalistycznej dotyczący prawa imigrantów do głosowania wciąż pozostaje nierozwiązany. Nie mogę tego zaakceptować i dlatego zaproponowałem alternatywne rozwiązanie, tj. zastąpienie odniesienia do prawa do głosowania kompromisem obejmującym zmianę brzmienia.
Joe Borg
W imieniu Komisji Europejskiej pragnę pogratulować panu posłowi Busuttilowi przygotowania tego ważnego sprawozdania. Omówiono w nim podstawowe zagadnienie związane z trwałym rozwojem Unii Europejskiej, tj. wspólną politykę imigracyjną. Ze sprawozdania wynika, że pakt w sprawie imigracji przyjęty przez Radę Europejską w ubiegłym roku posłużył jako punkt wyjścia do wspólnej polityki w dziedzinie imigracji i azylu.
Musimy się teraz upewnić, by zobowiązania wymienione w pakcie zostały zrealizowane. W przyszłym miesiącu Komisja zaproponuje narzędzia, przy pomocy których możliwe będzie monitorowanie realizacji paktu. Odbędzie się to poprzez roczne sprawozdanie, które zostanie opublikowane przez Komisję. Sprawozdania te posłużą jako podstawa rocznej debaty na forum Rady Europejskiej nad zagadnieniami polityki imigracji i azylu na rok 2010.
Definicja ogólnych celów wspólnej polityki ustalona w pakcie powinna również zostać włączona do programu wieloletniego, tj. programu sztokholmskiego, którego wdrożenie planowane jest na drugą połowę roku, w okresie prezydencji szwedzkiej. Sprawozdanie posła Busuttila dostarczyło Komisji niezwykle pożytecznych informacji, dzięki którym będzie mogła wnieść planowany wkład w formie komunikatu, który powinien zostać opublikowany przed rozpoczęciem lata. Pragnę podkreślić ogólną zbieżność naszych idei.
W wielu częściach swojego sprawozdania poseł Busuttil wzywa Komisję do podjęcia działań. Chciałbym tutaj odpowiedzieć, że Komisja zajęła się już tą sprawą. Widać to na przykładzie rozwoju udogodnień dla czasowej lub cyrkulacyjnej imigracji, ulepszeń w sferze gromadzenia i przetwarzania danych, rozpowszechniania informacji zarówno na temat realnych możliwości dostępnych dla imigrantów, jak i zagrożeń związanych z nielegalną imigracją, a także w sferze współpracy z krajami trzecimi.
Pragnę odnieść się teraz do konkretnej kwestii, w związku z którą poseł Busuttil wyraził swoje obawy, mianowicie do solidarności państw członkowskich w sprawach dotyczących imigracji. Jak sprawozdawca zauważył w swoim wystąpieniu, ostatnie wydarzenia w rejonie Morza Śródziemnego raz jeszcze pokazały problemy, z którymi spotykają się niektóre państwa członkowskie i naciski, jakie są na nie wywierane. Pragnę zapewnić pana posła, że Komisja jest w pełni zaangażowana w znalezienie rozwiązań, które pomogłyby państwom członkowskim szczególnie dotkniętym problemami związanymi z imigracją.
Pragnę tutaj wymienić trzy przykłady środków, które już zastosowano lub które zostaną zastosowane w przyszłości w tym zakresie. Zmienione zostanie rozporządzenie dublińskie w taki sposób, by pozwalało na wstrzymanie przekazywania osób starających się o azyl do tych państw członkowskich, których problem dotyka w szczególności. Planowane jest powołanie Urzędu Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej, którego zadaniem będzie wspieranie tych właśnie państw członkowskich. Ponadto państwa członkowskie otrzymają fundusze przeznaczone na wewnętrzne i dobrowolne przenoszenie imigrantów.
Przewodniczący
Zamykam ten punkt posiedzenia.
Głosowanie odbędzie się w środę 22 kwietnia 2009 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Corina Creţu  
Komisja Europejska szacuje, że do roku 2050 EU potrzebować będzie 60 milionów pracowników z krajów trzecich w związku z tym, że liczba osób aktywnych zawodowo będzie się zmniejszać w przyspieszonym tempie. W związku z tym w perspektywie długoterminowej ambitne cele strategii lizbońskiej zależeć będą od napływu siły roboczej spoza UE.
Jednak obecnie, w dobie kryzysu gospodarczego, daje się zauważyć dość szybki wzrost stopy bezrobocia, a wśród osób dotkniętych utratą pracy pojawia się wielu pracowników z nowych państw członkowskich. W związku z tym konieczne jest powiązanie polityki imigracyjnej z polityką zatrudnienia, by osiągnąć sprawiedliwą i praktyczną pozycję przy jednoczesnym przestrzeganiu zasady preferencji wspólnotowej. Uważam że błędem z naszej strony jest zagwarantowanie imigrantom prawa do przemieszczania się w obrębie UE, podczas gdy Rumuni i Bułgarzy nie mają całkowitej swobody przemieszczania się na europejskim rynku pracy.
Wysoce niemoralne i niebezpieczne jest wspieranie przez nas drenażu mózgów z krajów rozwijających się, bez jednoczesnego uwzględnienia ryzyka efektu bumerangu i bez wykazywania najmniejszego nawet zainteresowania mającą miejsce dyskryminacją, czyli oferowaniem większości imigrantom, szczególnie kobietom, pracy poniżej ich kwalifikacji, co czyni z nich ofiary negatywnych stereotypów i praktyk w kraju pochodzenia oraz państwach członkowskich UE.
Jamila Madeira  
Jak podaje Eurostat, starzenie się ludności EU stanie się w średniej perspektywie czasowej faktem. Imigracja będzie mogła odegrać rolę istotnego katalizatora poprawy wyników gospodarczych UE. W tym kontekście musimy uznać szczególne znaczenie imigracji do UE.
Należy przeciwdziałać nielegalnemu zatrudnieniu, które w sposób zasadniczy narusza prawa pracowników migrujących.
Musimy promować politykę europejską zachęcającą pracowników nielegalnie przebywających na terenie danego państwa, by rejestrowali się we właściwych urzędach, zapewniając jednocześnie, by nie prowadziło to do przyspieszonych procedur wydalenia naruszających ich prawa. Sytuacja tych pracowników jest zła już w momencie kiedy przybywają do Europy i jasne jest, że prawidłowe zarządzanie falami migracji może być z korzyścią zarówno dla UE jak i krajów trzecich.
Musimy przeciwdziałać marnotrawieniu umiejętności, które wciąż obserwujemy wśród pracowników migrujących. Pracownicy ci, a w szczególności kobiety, często podejmują pracę wymagającą kwalifikacji niższych, niż te które posiadają.
Sądzę, że Komisja powinna zwrócić szczególną uwagę na kwestie uznawania kwalifikacji i zachęcania do uczenia się przez całe życie, zapewniając jednocześnie imigrantom możliwość nauki języka kraju przyjmującego, by umożliwić im społeczną, zawodową i kulturową integrację w Unii Europejskiej.
Bogusław Rogalski  
na piśmie. - Migracje do Europy to zjawisko, które trwa niezmiennie od długiego czasu, a sprzyjają mu czynniki takie jak znaczne różnice materialne w poziomie życia między Europą a innymi regionami świata.
Europa zdecydowanie potrzebuje wspólnego podejścia do imigracji w UE. Bezczynność jednego państwa członkowskiego może mieć bezpośredni wpływ na inne kraje. Złe zarządzanie migracją może mieć poważne konsekwencje dla krajów pochodzenia oraz samych imigrantów.
Należy mieć na uwadze, iż legalna imigracja jest zjawiskiem pozytywnym, daje możliwości, z których korzystać może wiele stron. Migranci odegrali w ostatnich dekadach bardzo istotną rolę w rozwoju Unii Europejskiej, która w dalszym ciągu potrzebuje ich pracy. W związku z powyższym potrzebna jest wspólna wizja polityczna bazująca na dotychczasowych osiągnięciach, ale również odnosząca się do przyszłości. Do osiągnięcia tego celu potrzebna jest skuteczniejsza współpraca. Szczególnie na nowych południowych oraz wschodnich granicach Unii znajduje się wiele osób decydujących się na przekroczenie granicy z narażeniem życia oraz zdrowia. Tysiące z nich ginie w morzu w poszukiwaniu lepszego losu.
Imigracja jest jednym z najpoważniejszych wyzwań, przed jakimi stoi obecnie Europa, od nas zależy jak na nie odpowiemy. Możemy obrócić je w szansę lub z powodu niewłaściwego podejścia, zaszkodzić wielu ludziom.
Daciana Octavia Sârbu  
Ponieważ Europa jest głównym celem imigrantów, harmonizacja przepisów imigracyjnych musi się znaleźć wśród priorytetów UE.
Jeśli my, Europejczycy, nie podejmiemy teraz kroków, by wspierać wspólną politykę imigracyjną, później ponosić będziemy konsekwencje tego, że nie zrobiliśmy tego na czas.
Mogę wyobrazić sobie scenę, w której tysiące nielegalnych imigrantów traci życie na morzu. Uważam, że naszym obowiązkiem jest ochrona życia ludzkiego. W tym względzie musimy całkowicie zaangażować się w aktywną współpracę z krajami pochodzenia nielegalnych imigrantów.
Uważam, że wspólna europejska polityka imigracyjna musi dowieść, że jest polityką wspierającą solidarność z państwami członkowskimi leżącymi na granicach UE, które doświadczają dużego napływu imigrantów.
Popieram opinię, że walka z nielegalną imigracją może być prowadzona jedynie poprzez promowanie kontrolowanej legalnej imigracji. Każde państwo członkowskie musi indywidualnie podjąć konkretne zobowiązania w celu stworzenia korzystnych warunków dla legalnej imigracji.
Z zadowoleniem przyjmuję to sprawozdanie, które okazało się być bardzo ambitne i mam nadzieję, że bez problemu zostanie przyjęte w głosowaniu na sesji plenarnej.
