Debat over de toekomst van Europa (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de toekomst van Europa, waaraan de eerste minister van Ierland en lid van de Europese Raad zal deelnemen.
Tijdens dit debat zal er - voor het eerst, en bij uitzondering - simultaan getolkt worden vanuit het Iers naar alle officiële talen.
(Applaus)
Volgens de planning zal dit eerste punt van de agenda tot 16.30 uur duren. Daarna krijgen we de verklaringen van de Raad en van de Commissie over de Top tussen Rusland en de Europese Unie. De spreektijden zullen moeten worden aangepast aan dit tijdschema.
In de eerste plaats wil ik namens u de eerste minister van Ierland welkom heten.
Geachte 'Taoiseach', over enkele weken, in het nieuwe jaar, zal ons Parlement het Iers als de eenentwintigste officiële taal aannemen. We zullen in dit meertalige Parlement al het mogelijke doen om de met de Verdragen gemaakte afspraken na te komen en het recht om alle talen te gebruiken in onze plenaire vergadering te respecteren.
Degene die ons vandaag bezoekt is de Taoiseach van Ierland, iemand die al heel lang lid is van de Europese Raad. Hij is een van de decanen van de Europese Raad, waar hij al sinds 1997 zitting in heeft (dat is binnenkort tien jaar).
Hij nam de leiding van de regering van Ierland op zich kort na de Raad van Amsterdam, de eerste - mislukte - poging om de Europese instellingen serieus te hervormen.
Vervolgens maakte hij de marathon van Nice mee, die uitmondde in een Verdrag dat vanuit institutioneel oogpunt als weinig bevredigend werd ervaren.
Dat Verdrag - het Verdrag van Nice - werd door de Ierse bevolking in 2001 in een referendum verworpen. De Ierse premier aanvaarde de uitdaging echter en organiseerde een intensieve voorlichtingscampagne, waarmee hij bereikte dat achttien maanden later, in 2002, Ierland het Verdrag van Nice in een tweede referendum alsnog aannam. Het Europees Parlement was daar zeer verheugd over en heeft hem toen uitbundig gefeliciteerd.
Daarna was hij de voorzitter van de Europese Raad tijdens de Intergouvernementele Conferentie over het Grondwettelijk Verdrag, in juni 2004. Iedereen die aan de Conventie heeft deelgenomen, herinnert zich zijn pelgrimstocht langs verschillende Europese hoofdsteden op zoek naar een compromis, dat hij uiteindelijk ook wist te bereiken.
U bent daarom, mijnheer de eerste minister, een bevoorrechte getuige van onze institutionele zoektocht. En daarom is het voor ons een voorrecht dat u vandaag hier bij ons bent om ons uit te leggen hoe volgens u de Europese Unie uit de impasse kan komen waarin zij zich op dit moment bevindt.
Ierland heeft daarnaast een intensief maatschappelijk debat ontwikkeld. Sinds vijf jaar is er een permanent forum; dat is in ieder geval de winst die we geboekt hebben met het 'nee' van de referenda in een paar landen: we debatteren weer over Europa, we hebben het maatschappelijk debat weer aangezwengeld en Ierland is waarschijnlijk het land dat dit op de meest gestructureerde wijze heeft gedaan, en bovendien op een permanente basis.
U herinnert zich allemaal dat in de afgelopen maand mei de Belgische premier onze gast was, en dit is de tweede keer dat een premier bij ons te gast is en bereid is met ons in debat te gaan. Dit is een nieuwe ontwikkeling, want de plenaire vergadering ontvangt in principe alleen staatshoofden of regeringsleiders die het voorzitterschap van de Raad op zich nemen.
In dit geval bent u het die wij welkom heten, in een nieuwe context. U hebt alle tijd die u nodig heeft om ons uw visie uiteen te zetten, en daarna zal er een eerste ronde van interventies plaatsvinden met de voorzitters van de fracties, waarop u, als u dat wilt, kunt antwoorden voordat we naar de interventies van de andere afgevaardigden overgaan.
Hartelijk dank voor uw aanwezigheid, Taoiseach. Gaat uw gang.
(Applaus)
Bertie Ahern
eerste minister van Ierland. - (EN) Voorzitter Borrell, het is mij een grote eer opnieuw hier te mogen zijn. Ik ben heel dankbaar voor de uitnodiging om vandaag met alle leden van het Europees Parlement van gedachten te wisselen over de toekomst van Europa. Ik ben meer dan de helft van mijn leven parlementariër geweest en ik ben blij met deze nieuwe gelegenheid om het enige rechtstreeks gekozen, meertalige wetgevingsorgaan in de wereld toe te spreken.
Sinds ik de laatste keer, in 2004, tot u heb gesproken is de constructieve rol van het Europees Parlement in de behartiging van de belangen van de Europese burgers verder toegenomen. Uw visie is nodig bij de moeilijke uitdagingen die voor ons liggen. Ik wens u, mijnheer de Voorzitter, alle succes voor het resterende deel van uw termijn. Ik wens ook uw opvolger veel succes. Ik wens u succes voor de toekomst, en ik feliciteer u met alles wat u hebt bereikt.
We kijken met name uit naar het bezoek dat u in de komende dagen aan Dublin zult brengen, aan het Forum voor Europa, waarin we enorm veel energie hebben gestoken. Ik dank u voor uw vriendelijke opmerkingen over het Forum voor Europa. Het is geen overheidsorgaan, maar vertegenwoordigt veeleer alle organisaties in het land, en het is enorm succesvol. U bewijst ons een grote eer door te komen en het Forum toe te spreken.
Zowel op Europees als op nationaal niveau moeten wij Europa uitleggen aan het publiek: dat blijft waarschijnlijk onze grootste uitdaging. Mijnheer de Voorzitter, ik kijk daarom bijzonder uit naar deze discussie en naar de discussies met u in de komende dagen. U zult een land bezoeken dat enorm heeft geprofiteerd van zijn lidmaatschap van de Europese Unie. Er zijn enkele opmerkelijke feiten. Toen we ons in 1973 bij Europa aansloten, was ons nationale welvaartsniveau slechts 60 procent van het Europees gemiddelde. Ook na de toetreding werden we geplaagd door emigratie, werkloosheid, hoge inflatie en torenhoge schulden. Deze slechte situatie is de afgelopen jaren volledig omgedraaid.
De rol van de Europese Unie was hierin essentieel. Europa heeft ons in een kritieke periode in onze nationale ontwikkeling steun van onschatbare waarde gegeven. De uitdrukking 'de toekomst van Europa' is een deel van ons jargon geworden, zoals zoveel frasen. Laten we echter ook niet vergeten wat de werkelijke betekenis is van de woorden 'de toekomst van Europa', niet alleen voor onszelf maar ook voor wereld om ons heen.
Voor onze mensen in Europa betekenen deze woorden - nu we de vijftigste verjaardag van het Verdrag van Rome naderen - consolidatie en ontwikkeling van onze buitengewone Unie. Onze Unie is zo succesvol dat veel mensen het succes nu voor vanzelfsprekend houden. In een wereld met zoveel onzekerheid, onderdrukking, armoede en geweld, is de Unie een baken van welvaart, stabiliteit en diepgewortelde democratie.
Robert Schuman heeft de essentie van de Europese Unie, van deze krachtige mengeling van pragmatisme, geduld en visie, goed verwoord toen hij opmerkte: "Europa zal niet in één klap worden gerealiseerd, niet door één allesomvattende constructie. Het zal het resultaat zijn van concrete stappen voorwaarts, die allereerst een feitelijke solidariteit tot stand brengen.”
Onze Unie is geen naar binnen gekeerde Unie en mag dat ook nooit worden. Vanaf 1 januari zijn we met de welkome toetreding van Bulgarije en Roemenië een Unie van Zevenentwintig. We zullen open blijven staan voor verdere uitbreiding, overeenkomstig onze toezeggingen, onze verantwoordelijkheden en onze beginselen.
We hebben ook steeds grotere verantwoordelijkheden jegens de internationale gemeenschap. Het is inderdaad paradoxaal dat we intern onzeker lijken te zijn ten aanzien van de precieze richting waarin onze Unie zich in de toekomst moet ontwikkelen, maar dat onze externe rol tegelijkertijd belangrijker of duidelijker is geworden dan ooit tevoren. De ons omringende wereld vraagt Europa steeds vaker om leiding, om steun en om de bevordering van onze waarden.
De grondleggers van Europa zouden trots zijn geweest als ze het Europa van nu zagen, als ze zagen wat we zijn en wat we onze wereld brengen. Ze zouden echter volhouden dat onze maatstaf niet moet zijn waar we vandaan komen, maar wat we nog moeten bereiken.
Europa staat momenteel voor meer uitdagingen dan ooit tevoren: globalisering, technologische veranderingen, migratie, continue energievoorziening en terrorisme. Deze uitdagingen zijn niet in Brussel of Straatsburg verzonnen. Ze zijn op de agenda van de Unie gekomen omdat het voor al onze burgers zeer reële uitdagingen zijn die hun rechtstreeks aangaan. De uitdaging moet niet alleen het hoofd worden geboden, maar ook worden aangepakt op een wijze die onze burgers geruststelt en een antwoordt geeft op hun zorgen en ambities.
De Unie volgt in haar aanpak van deze kwesties terecht twee algemene, parallelle sporen. Voor beide sporen zal de rol van het Europees Parlement cruciaal zijn. Enerzijds blijven we ons bezinnen op de kwestie van het Grondwettelijk Verdrag. We komen hier in juni op terug aan de hand van het verslag van bondskanselier Merkel. Anderzijds proberen we op een praktische manier binnen de bestaande Verdragen iets te doen aan de zorgen van onze burgers. Deze sporen zijn beide noodzakelijk. We kunnen niet wachten met praktische voortgang. Evenmin kunnen we de ogen sluiten voor de noodzaak de Unie een samenhangende, gestroomlijnde basis te geven voor de aanpak van de problemen van de nieuwe eeuw.
Het Grondwettelijk Verdrag is bedoeld om de broodnodige basis te bieden voor praktische vooruitgang. De praktische vooruitgang waarnaar we streven, zal doorgaan en bijdragen aan een positieve context voor het bereiken van overeenstemming over de urgente institutionele vraagstukken. Ik wil op deze twee met elkaar verband houdende kwesties apart ingaan.
Niemand kan met enige zekerheid voorspellen wat de toekomst zal brengen voor het Grondwettelijk Verdrag. Natuurlijk is er geen eenvoudig antwoord. Ik wil echter graag kort mijn eigen overdenkingen met u delen, en ik kijk ernaar uit uw eigen ideeën te horen in het debat van vanmiddag.
Als we willen beoordelen wat er voor ons ligt, is het vaak goed eerst kort te kijken naar de redenen waarom, en de manier waarop we op het huidige punt zijn gekomen. De geschiedenis is belangrijk, want zij kan ons helpen verstandige keuzen voor de toekomst te maken. Aangezien het Ierse voorzitterschap het voorrecht had om de onderhandelingen in de Intergouvernementele Conferentie af te sluiten, ben ik me bijzonder bewust van de processen die het toen bereikte akkoord mogelijk hebben gemaakt. Laat ik daarom eerst de drie fundamentele kwesties memoreren die verband houden met de situatie waarin we zijn terechtgekomen.
Het is op de eerste plaats belangrijk te bedenken dat er over het Grondwettelijk Verdrag een akkoord is bereikt omdat het Verdrag nodig was. De noodzaak van een aantal wezenlijke bepalingen is eerder toegenomen dan afgenomen. We hebben het meer samenhangende buitenlands beleid van het Verdrag nodig om aan onze toenemende internationale verplichtingen te kunnen voldoen. We hebben zijn subtiele, evenwichtige en effectieve bepalingen op het gebied van justitie en binnenlandse zaken nodig om onze strijd tegen de criminaliteit te kunnen versterken. We hebben behoefte aan zijn meerwaarde met betrekking tot open, begrijpelijke, democratische en effectieve procedures, met inbegrip van een aanzienlijk uitgebreide rol voor het Europees Parlement. We hebben behoefte aan zijn beginselen en zijn waarden.
Wij hebben het Grondwettelijk Verdrag echter niet alleen nodig wegens zijn specifieke elementen, maar ook omdat stabiliteit, welvaart en samenhang van Europa op de lange termijn van fundamenteel belang zijn voor onze eigen bevolking en voor de mensen buiten onze grenzen.
Op de tweede plaats was het proces dat tot een akkoord over het Grondwettelijk Verdrag heeft geleid, een lang, ingewikkeld en moeilijk proces. De Conventie was weergaloos in haar openheid en prestaties. Het Europees Parlement heeft heel veel invloed gehad in de Conventie, die ook sterk heeft geprofiteerd van de directe betrokkenheid van de nationale parlementen. In de daaropvolgende Intergouvernementele Conferentie zijn intensieve besprekingen op zowel bilateraal als collectief niveau gevoerd en daarin is zorgvuldig rekening gehouden met de standpunten van de verschillende lidstaten alsook met die van de Commissie en het Parlement. Het proces dat tot een akkoord heeft geleid, was een veelomvattend en inclusief proces. Ik heb alle hoofdsteden bezocht, zoals de Voorzitter zo vriendelijk in herinnering bracht. Er is naar iedereen geluisterd en iedereen heeft geholpen het resultaat vorm te geven.
Op de derde plaats konden de deelnemers het resultaat van de onderhandelingen uiteindelijk accepteren, omdat ze dit zagen als een evenwichtig totaalpakket. Met name de institutionele bepalingen hingen onderling nauw samen en vormden één geheel.
De problemen rond de vraag hoe het nu verder moet met het Grondwettelijk Verdrag, zijn groot. Als ik echter een analyse maak van wat Europa nodig heeft, van hoe we op het punt zijn gekomen waar we ons nu bevinden, en van wat de alternatieven zijn, kom ik tot de overtuiging dat wij op het geschikte moment moeten terugkeren naar de inhoud en het evenwicht van het Grondwettelijk Verdrag. Dat lijkt mij de juiste en meest realistische optie. Ik begrijp dat dit in grote lijnen ook het standpunt van dit Parlement is.
Wanneer we verdergaan, moeten we ervoor zorgen dat de vooruitgang op een inclusieve leest wordt geschoeid, en rekening wordt gehouden met ieders belangen en standpunten, met inbegrip van de legitieme zorgen die de burgers in veel lidstaten hebben geuit.
Bondskanselier Merkel zal nauw overleg plegen met elke lidstaat en met de instellingen. Ik twijfel er niet aan dat haar verslag aan de Europese Raad van juni goed onderbouwd en tactvol zal zijn. Ik wil echter op dit punt graag vier overwegingen meegeven.
Allereerst moeten we blijven werken aan een andere context voor de heroverweging van het Grondwettelijk Verdrag. Dit betekent dat we de zorgen van onze burgers over zaken variërend van werkeloosheid tot tarieven voor mobiele telefonie, van uitbreiding tot de bestrijding van de criminaliteit, zo effectief mogelijk moeten blijven aanpakken. Dat is wat u, de rechtstreeks gekozen vertegenwoordigers van de Europese bevolking, week in week uit zo effectief doet.
Op de tweede plaats biedt de vijftigste verjaardag van het Verdrag van Rome volgend jaar maart een belangrijke gelegenheid om de successen en het potentieel van de Unie onder de aandacht van onze burgers te brengen. Als dan een korte, eloquente en door consensus gekenmerkte verklaring wordt afgelegd namens de Raad, de Commissie en het Europees Parlement, zal dat een heel positief element kunnen zijn in het creëren van een nieuwe context voor ons algemeen institutioneel debat, en misschien ook voor de aanpak van enkele specifieke punten van zorg die in de nationale debatten over het Grondwettelijk Verdrag naar voren zijn gekomen.
Op de derde plaats zouden aanvullende elementen kunnen worden gepresenteerd om het hoofd te bieden aan de gerezen zorgen, zoals ook is gebeurd bij vorige gelegenheden toen de Europese Verdragen op nationaal niveau op problemen stuitten. Zulke toevoegingen zouden de inhoud en het evenwicht van het Verdrag kunnen verrijken in plaats van te ondermijnen.
Op de vierde plaats zouden ook de presentatie, de lengte en, in sommige opzichten, de aard van het Grondwettelijk Verdrag aanzienlijk kunnen worden aangepast, zonder te tornen aan de fundamentele inhoud en het evenwicht van het Verdrag. Er zou bijvoorbeeld duidelijk naar voren kunnen worden gebracht dat het gaat om een verdrag en dat dit verdrag in veel opzichten de bestaande Verdragen in wezen verbetert en niet vervangt.
Wat de Ierse regering betreft, blijven we ons resoluut en enthousiast houden aan onze toezegging in verband met een referendum over de inhoud van het Grondwettelijk Verdrag, zodra de situatie volledig is opgehelderd. Het Verdrag blijft belangrijk voor Europa, voor onze mensen en voor degenen die naar onze waarden kijken.
Zoals ik aan het begin heb gezegd, is het essentieel dat Europa ook het tweede spoor volgt dat we voor onszelf hebben uitgestippeld, en zo goed als maar kan blijft werken aan de prioriteiten voor onze burgers op grond van de bestaande Verdragen. Ik ben echter wel van mening dat in grote lijnen het onderscheid tussen de twee sporen moet worden gehandhaafd. We moeten oppassen dat we niet selectief van tevoren al elementen gaan toepassen die deel uitmaken van het evenwicht in het Grondwettelijk Verdrag.
Laten we niet onnodig pessimistisch zijn over wat we tot nu toe hebben bereikt aan praktische vooruitgang. De Europese economie trekt aan, meer mensen hebben werk, een uitbreiding van historische proporties, die niet zo lang geleden nog ondenkbaar leek, heeft wortel geschoten en heeft onze Unie sterk verrijkt.
We zijn echter, zowel op Europees als op nationaal niveau, niet hier om onszelf te feliciteren. Een succesvolle voetbalclub concentreert zich niet op de kamer waar de gewonnen bekers staan, maar op de komende wedstrijden.
Men hoeft maar naar de agenda van een willekeurige vergaderperiode van uw Parlement te kijken om te zien hoe uiteenlopend en omvangrijk de uitdagingen zijn waarvoor we gesteld staan. De tijd dwingt me om nu in te gaan op wat de strategische onderliggende uitdagingen lijken te zijn. Ik wil kort vijf van deze uitdagingen bespreken.
Op de eerste plaats is daar de uitdaging van het concurrentievermogen. Dit vraagstuk heeft veel belangrijke Europese dimensies: betere regelgeving, een sterk en passend mededingingsbeleid, onderzoek en ontwikkeling, de verwijdering van belemmeringen in de interne markt, en misschien eerst en vooral innovatie. Aan dit laatste punt kan het voorgestelde Europees Instituut voor technologie een belangrijke bijdrage leveren. Het zou ons doel moeten zijn Europa aantrekkelijk te maken voor investeringen. Ik heb tegenover mijn collega's in de Europese Raad en tegenover de Commissie herhaaldelijk benadrukt dat Europa in toenemende mate is geconfronteerd met concurrentie, niet op intern vlak maar met andere delen van de wereld en met name met Azië. Deze concurrentie is een realiteit en moet de richting bepalen waarin wij het beleid op Europees niveau ontwikkelen en uitvoeren. Zij maakt deze ontwikkeling en tenuitvoerlegging ook urgent.
Onze tweede strategische doelstelling moet zijn ervoor te zorgen dat de verwezenlijking van dit concurrentievermogen geen bedreiging vormt voor het Europese sociale model, dat concurrentievermogen en sociale insluiting partners zijn in plaats van rivalen. Dit is het hoofdbeginsel van ons eigen nationale stelsel van sociaal partnerschap. Onze ervaring met het voeren van een uitgebreide en intensieve sociale dialoog heeft geresulteerd in achttien opeenvolgende jaren van economische groei, hogere levensstandaarden en grotere sociale insluiting. In onze aanpak op Europees niveau moeten we, zo nodig ook met wetgeving, nadenken over het beginsel dat het economisch beleid en het sociaal beleid elkaar kunnen en moeten versterken. We moeten er bovenal voor zorgen dat solidariteit en kansen centraal staan in de Unie en dat zij de toekomst van Europa sturen. De test voor de huidige geloofwaardigheid van Europa is de vraag of Europa beleid kan vaststellen dat de solidariteit binnen de Europese Unie versterkt en of Europa al onze mensen kansen kan verzekeren.
Ik ben er ook vast van overtuigd dat we de sociale dialoog op Europees niveau meer inhoud moeten geven. Zowel op Europees als op nationaal niveau moeten we de sociale partners, en met name de vakbonden, betrekken bij een echt debat over de hervorming van het Europese sociale model en over de modernisering van de arbeidsmarkten.
Onze derde strategische uitdaging is de aanpak van de negatieve kanten van de globalisering, met inbegrip van grensoverschrijdende criminaliteit, mensenhandel, illegale migratie en de plaag van de clandestiene geneesmiddelen, die zoveel levens verwoesten. We weten dat vervuiling de aanleiding kan zijn tot rampzalige klimaatverandering. Natuurlijk ligt de verantwoordelijkheid op veel van deze gebieden voor een groot deel bij de lidstaten. Aangezien het klimaat en de criminelen echter niet stoppen bij de grenzen tussen onze landen, moeten we samenwerken om ervoor te zorgen dat op Europees niveau alle passende maatregelen worden genomen.
Op de vierde plaats moet Europa op alle terreinen van zijn externe bevoegdheden zijn rol ten volle spelen. Ik ga hier nu niet nader op in, want ik heb in mijn inleiding reeds gesproken over de steeds belangrijkere rol die de Unie op het internationale toneel speelt en verwacht wordt te spelen. Het is natuurlijk essentieel dat Europa adequaat wordt gefinancierd. Dat geldt ook voor het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, alsook voor de aanpak van onze toenemende verantwoordelijkheden in de Westelijke Balkan, in de landen van ons nabuurschapsbeleid en in nog verder weg gelegen gebieden, vooral jegens de armste mensen, die onze steun behoeven en voor wie Europa een speciale vriend moet proberen te blijven.
Ik weet zeker dat u het met mij eens zult zijn dat de vijfde en misschien wel grootste strategische uitdaging is de band tussen Europa en zijn burgers te verbeteren. Natuurlijk staat deze uitdaging niet los van de andere uitdagingen. We kunnen echter alleen een positieve boodschap overbrengen als we een positieve boodschap hebben om over te brengen. We moeten duidelijk laten zien dat Europa een deel van de oplossing voor de globalisering is, en geen deel van het probleem. We moeten laten zien dat het Europees sociaal model centraal blijft staan in het streven naar een groter concurrentievermogen. Onze mensen moeten niet alleen veilig zijn, maar zich ook veilig voelen. We moeten handelen, maar we moeten ook uitleggen wat Europa doet en kan doen om onze burgers zekerheid te bieden. We moeten het publiek veel doelmatiger duidelijk maken dat we met ons buitenlands beleid hun belangen, hun prioriteiten en hun waarden in toenemende mate en effectief bevorderen. Ik ben het er volledig mee eens dat een groot deel van de verantwoordelijkheid voor het nauwgezet en eerlijk uitleggen van Europa een nationale verantwoordelijkheid is. Het is zeker een van de prioriteiten van mijn eigen regering.
Respect voor diversiteit kan een belangrijke rol spelen in de inspanningen om de Unie dichter bij haar burgers te brengen. Ik dank u, mijnheer de Voorzitter, voor uw bekendmaking dat het vandaag de eerste dag is dat het Iers zal worden gebruikt, en dat het Iers vanaf 1 januari 2007 de eenentwintigste taal van de Europese Unie zal zijn.
(GA) Niets kan het respect dat Europa heeft voor het individuele karakter van zijn lidstaten, beter illustreren dan de verbeterde status die het Iers vanaf 1 januari zal hebben. Ierland is het Parlement zeer dankbaar voor zijn steun aan de invoering van de nieuwe bepalingen.
(EN) Staat u me toe om afsluitend te zeggen dat we niet uit het oog mogen verliezen dat bij de oprichting van Europa een halve eeuw geleden het vaste voornemen centraal stond om in ons Europa permanente vrede te brengen "onder volken die lange tijd verdeeld waren door bloedige conflicten”, zoals het eerste Verdrag het stelde. De Unie is hierin binnen onze grenzen met vlag en wimpel geslaagd. De Unie is ook een steeds belangrijkere factor voor de stabiliteit buiten onze grenzen.
Ik wil in het bijzonder mijn waardering uitspreken voor het feit dat de Europese Unie een cruciale rol heeft gespeeld in ons vredesproces in Noord-Ierland. De Unie heeft niet alleen genereuze financiële steun gegeven, maar ook een context geboden en een voorbeeld gesteld. Ik wil u vandaag de oprechte dank van het Ierse volk overbrengen voor de zeer gewaardeerde, consequente en aanhoudende steun van het Parlement voor vrede op het Ierse eiland.
In de tweede helft van de eenentwintigste eeuw zal een andere generatie Europeanen moeten leven met de gevolgen van de besluiten die wij nemen. Ik hoop dat zij, wanneer ze terugblikken op onze generatie Europeanen, tot de slotsom kunnen komen dat we de verbeeldingskracht, moed en intelligentie hebben gehad om onze unieke Unie te consolideren en een solide, brede en door consensus gekenmerkte basis te creëren voor de voortzetting van de successen van de Unie.
Het is een eer hier te mogen zijn, mijnheer de Voorzitter, en ik dank u daarvoor.
(Applaus)
De Voorzitter
Hartelijk dank, Taoiseach Ahern.
Er zal nu namens de fracties worden gesproken. Alvorens het woord te geven wil ik erop wijzen dat twee van de sprekers - de heren Schulz en Watson - vandaag zijn herkozen tot fractievoorzitter. Ik wil hen daarmee van harte feliciteren.
(Applaus)
Hans-Gert Poettering
Mijnheer de Voorzitter, geachte minister-president, beste collega's, we vullen elkaar prachtig aan, mijnheer de Voorzitter. Ik wilde eveneens een gelukwens uitspreken, maar ik zal nu bij u beginnen. Ik wil u namelijk gelukwensen met het feit dat de European Voice u gisteren tot europarlementariër van het jaar 2006 heeft uitgeroepen. Van harte gefeliciteerd daarmee! Ik feliciteer ook de collega's Martin Schulz en Graham Watson met hun herverkiezing. Als fractievoorzitter weet ik natuurlijk hoezeer fractievoorzitters dat weten te waarderen. Zojuist hoorde ik dat ook Daniel Cohn-Bendit werd herkozen en Monica Frassoni, naar ik aanneem, dus ook. U beiden eveneens hartelijk gefeliciteerd!
(Applaus)
Het doet fractievoorzitters altijd goed als ze een mandaat voor nog eens tweeëneenhalf jaar krijgen. Van mijzelf kan ik dat op dit moment niet zeggen, maar daarom verheug ik mij des te meer over de herverkiezing van deze collega's.
Mijnheer de eerste minister, in uw woorden klinkt de goede, pro-Europese stem van Ierland, en u zegt die woorden niet omdat Ierland zoveel voordeel van de Europese Unie gehad heeft, maar als overtuigd Europeaan. Die aangename ervaring hebben we met Ierland altijd gehad. Het maakt daarbij niet uit of er iemand van uw of mijn politieke gezindte regeert - de laatste minister-president van onze gezindte was John Bruton, die tegenwoordig onze ambassadeur in Washington is - want Ierland blijkt zich zeer betrokken te voelen bij de Europese eenwording. Uw toespraak heeft dat vandaag opnieuw duidelijk gemaakt. Daar zijn wij blij om en we vinden het fijn dat u vandaag in ons midden bent.
Geachte collega's, we buigen ons nu over de toekomst van Europa en eerste minister Ahern heeft 25 maart genoemd, de vijftigste verjaardag van de Verdragen van Rome. Ik denk dat de Verklaring van Berlijn - een gezamenlijke verklaring van de Europese Raad, het Europees Parlement en de Europese Commissie - een goede aanleiding biedt om tegen de burgers van de Europese Unie te zeggen dat wij, de Europese instellingen, bij alle meningsverschillen die we op sommige punten hebben, ons verbonden weten in de vaste wil om de Europese Unie een goede toekomst binnen te leiden. Als we dat in Berlijn bereiken, dan hebben we een belangrijk politiek en psychologisch signaal afgegeven voor de top van eind juni. Op die top moet ten eerste vastgesteld worden hoe we verder gaan met het Grondwettelijk Verdrag, en ten tweede wat voor mandaat we de conferentie geven die zich daar mee bezig gaat houden. Ik spreek voor onze fractie en met name voor het EVP-deel daarvan, als ik zeg dat we er natuurlijk op staan - en wat dat betreft vragen we om uw medewerking, mijnheer de eerste minister - dat het Europees Parlement op een effectieve, sterke en doelmatige manier bij zo'n conferentie betrokken wordt.
Wij hopen dat eind juni niet het einde betekent, en dat we ons onder het Portugees en Sloveens voorzitterschap van de Raad met de toekomst van het Grondwettelijk Verdrag bezig kunnen houden. Namens onze fractie, namens het EVP-deel van de fractie, zou ik in alle duidelijkheid willen stellen dat we niet willen dat alles opnieuw van voren af aan begint - de term "nieuwe onderhandelingen” zou volstrekt misplaatst zijn - maar dat zoveel mogelijk van de inhoud van het Grondwettelijk Verdrag wordt gehandhaafd, vooral wat de hervormingen in Deel I en het gedeelte met betrekking tot de waarden in het Handvest betreft. Ten eerste zijn wij er namelijk van overtuigd dat we deze waarden nodig hebben; zonder een ethische grondslag heeft de Europese Unie geen toekomst.
Ten tweede dienen we de Europese Unie toe te rusten voor de uitdagingen waar we mee geconfronteerd worden, of die nu het interne of het buitenlandse beleid van de Europese Unie betreffen. We moeten deze Europese Unie sterker en zelfverzekerder maken, we moeten haar democratischer, efficiënter en transparanter maken. U heeft die doelen onderschreven en daarvoor danken wij u. Als we samen deze weg afleggen, zullen we ook samen succesvol zijn.
De Voorzitter
Dank u voor uw tijd, mijnheer Poettering. Toen ik de heren Schulz en Watson feliciteerde, wist ik nog niet dat de heer Cohn-Bendit en mevrouw Frassoni eveneens zijn verkozen tot covoorzitters van hun fracties. Ik wil hen natuurlijk ook gelukwensen.
Martin Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik dank u voor de felicitaties en feliciteer op mijn beurt alle anderen die vandaag in verschillende functies gekozen zijn. Maar nu wil ik mij op de toespraak van minister-president Ahern concentreren.
Ik vind het goed dat mijnheer Ahern naar het Europees Parlement gekomen is. Ik dank u voor uw komst, mijnheer de eerste minister. Vanzelfsprekend is die namelijk niet. Niet al uw collega's in de Europese Raad hebben de moed om hierheen te komen en zich voor Europa uit te spreken. Daarom zeg ik u ronduit: ik heb bewondering voor de regeringsleiders die zich ook publiekelijk voor het Europese project uitspreken, die hierheen komen en zeggen dat ze ondanks alle moeilijkheden achter Europa staan.
(Applaus)
Want er zijn teveel regeringsleiders die wel hierheen komen, maar zich klein maken, met een boog om het Europees Parlement heenlopen, misschien hier en daar nog wat subsidie uit Europese fondsen meenemen en dan naar huis gaan om daar te zeggen dat Europa het probleem is. Van dat soort mensen hebben we er teveel. Wat we nodig hebben zijn mannen en vrouwen in leidinggevende posities in Europa - hetzij in de lidstaten, hetzij in de Europese instellingen - die zich voor het Europese project uitspreken. Daarom, mijnheer Ahern, allereerst hartelijk dank voor uw komst!
Ik wil nu een opmerking over de inhoud van uw toespraak maken. Eigenlijk kan men alles wat u gezegd hebt onderstrepen, mijnheer de eerste minister. De vijf prioriteiten die u gesteld hebt, de overtuiging dat Ierland om principiële redenen achter de Grondwet staat, uw wil om de kern van de deze Grondwet te behouden en uw uitspraak dat we die kern niet mogen loslaten, omdat die de basis voor de Europese toekomst vormt - wel, het is in één woord fantastisch! Het enige wat ontbreekt, is de ratificatie! Put u dus moed en ondertekent u deze Grondwet! Daarmee had u het puntje op de i van uw toespraak van vandaag gezet.
Nu wil ik niet teveel van u verlangen. U hebt immers in elk geval al de eerste stap in de juiste richting gezet. En zelfs als u het Verdrag nu in Ierland zou ondertekenen, zou ons dat maar een klein stapje verder helpen. Maar toch, dan hadden negentien van de zevenentwintig lidstaten ondertekend. En omdat achttien lidstaten dat al gedaan hebben, of daar naartoe werken, moet maar eens gezegd worden dat de meerderheid van de lidstaten van de Europese Unie de inhoud van deze Grondwet onderschrijft. Het is een minderheid die dat niet doet. En dan mag ook wel eens gezegd worden dat die minderheid moet opschuiven. Het kan niet zo zijn dat iedereen over de toekomst van de Europese Unie discussieert, maar dat degenen die 'nee' gezegd hebben doen alsof hun dat niets aangaat. Jazeker, ook Nederland, ook Frankrijk moet zich op basis van een tekst die door een overweldigende meerderheid van de lidstaten is aangenomen, committeren aan een toekomstig proces.
Als we ons niet te ver van deze tekst verwijderen, als we de inhoud ervan overeind kunnen houden, denk ik dat we de voorzitter van de Commissie het lot kunnen besparen als een wichelroedeloper rond te moeten gaan om toch een of andere portefeuille voor zijn commissarissen te kunnen vinden. Als er één bewijs nodig is dat Nice niet functioneert en we de Grondwet dringend nodig hebben, is het wel de vertoning van vandaag rond de commissarissen uit Bulgarije en Roemenië.
Ik dank u dus zeer, mijnheer Ahern. Op onze weg naar een nieuwe Grondwet hebben we u nodig, en wij danken u voor uw bemoedigende toespraak!
(Applaus)
Graham Watson
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, zoals blijkt uit het onderzoek dat commissaris Wallström vorige week aan een van onze commissies heeft gepresenteerd, is er in de Europese Unie minstens evenzeer sprake van een communicatiecrisis als van een constitutionele crisis. We lopen het gevaar dat we langzaam maar zeker het vertrouwen van onze burgers verliezen door ons collectieve verzuim om te reageren op hun zorgen en door ons onvermogen om een samenhangend en aanvaardbaar antwoord te formuleren.
Er leven veel en heel uiteenlopende zorgen, maar naar mijn gevoel draaien ze om de noodzaak een antwoord te geven op de uitdagingen van de wereld waarin we leven. We zijn getuige van een snelle groei van de wereldbevolking, ook al neemt de bevolking in dit deel van de wereld af, en we slagen er niet in de vruchten van onze inspanningen of de voordelen van de moderniteit rechtvaardig te verdelen. Hierdoor haken veel mensen af. We creëren een mondiale economie zonder een vergelijkbaar mondiaal sociaal contract te smeden. Zoals de eerste minister zei, stelt de internationaal georganiseerde misdaad ons voor een grote uitdaging. Enkele criminele bendes zijn nu zelfs machtiger dan enkele nationale regeringen. Toch lijkt de Unie meer gericht op het oplossen van de problemen van gisteren dan op die van vandaag of morgen.
Het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en het beleid op het gebied van justitie en binnenlandse zaken geven ons de instrumenten om deze problemen op te lossen, maar daar wordt niets mee gedaan. De ironie is dat de Grondwet die de Conventie heeft opgeleverd, waarschijnlijk tegemoetkwam aan de meeste zorgen van de critici. Helaas is de politieke klasse van Europa er niet in geslaagd dit uit te leggen, en daarvoor zijn we allemaal medeverantwoordelijk. We hebben het veld overgelaten aan de tegenstanders van de Grondwet. Er zijn weinig tekenen dat Frankrijk in de aanloop naar de verkiezingen in mei een meer sereen, of een meer geïnformeerd debat over zijn plaats in Europa zal voeren, of dat Nederland na de verkiezingen van vorige week echt tot een besluit is gekomen. Het zou te gemakkelijk zijn te concluderen dat de overwinning van de anti-Europese partijen bevestigt dat we op de verkeerde weg zaten, maar de premiers van deze twee landen moeten hier wel komen om ons uit te leggen hoe zij denken dat we nu verder moeten. In Polen is er sprake van ontkenning, en van de andere kant van het Kanaal komt een angstaanjagende stilte, die evenzeer een teken van opluchting als van gêne is.
Ik hoop dat de Duitsers het debat weer op gang weten te krijgen. Ik prijs het vaste voornemen van mevrouw Merkel dit te doen, maar ik vermoed dat het haar heel veel moeite zal kosten dit tijdens het Duitse voorzitterschap gedaan te krijgen. Ierland kan op dit punt een belangrijke rol spelen, meneer de eerste minister, niet alleen vanwege de rol die u in de Conventie hebt gespeeld, of vanwege uw ervaring met tegenstrijdige referendumuitslagen, maar ook vanwege de rol van Ierland in het zoeken naar wat u een terugkeer naar het evenwicht en de inhoud van het Grondwettelijk Verdrag hebt genoemd, en in het samenwerken met Portugal en Slovenië. Trekt u eropuit en vormt u een coalitie van kleinere landen, die weten hoe belangrijk het is te reageren op de uitdagingen van de globalisering. Trekt u eropuit en vormt u een coalitie van de politieke krachten die beseffen dat we, als antwoord op de uitdagingen van de globalisering, de ophaalbrug omlaag moeten laten in plaats van omhoog te halen.
We moeten onze burgers laten zien dat de Europese Unie effectief kan zijn als het gaat om het energiebeleid, om kwesties als roaming-tarieven voor mobiele telefonie, en vooral om justitie en binnenlandse zaken. We kunnen dat met de bestaande Verdragen doen door de passerelle-clausule te gebruiken.
Onze Unie is volgens alle objectieve maatstaven een groot succes. Laten we daarom minder over veranderingen in de Grondwet denken en meer doen om de collectieve moed te verzamelen om eropuit te trekken en de mensen ervan te overtuigen dat deze Grondwet nodig is.
Johannes Voggenhuber
Mijnheer de Voorzitter, geachte eerste minister, een herverkiezing stemt mild en misschien is dat de reden dat mijn fractie mij gevraagd heeft om vandaag te spreken, zodat we niet nog een milde fractievoorzitter te horen krijgen.
Mijnheer de eerste minister, natuurlijk heet ook ik u namens mijn fractie hartelijk welkom. Bedankt voor uw komst. U zei dat niemand weet wat de toekomst met het Grondwettelijk Verdrag van plan is. Ik moet bekennen dat ik mij al een stuk beter zou voelen, als ik eindelijk wist wat de regeringen met de Grondwet van plan zijn. Een bezinningsfase van anderhalf jaar, een denkpauze van anderhalf jaar, meteen maar met een jaar verlengd! En wat levert het op? Ik zie en hoor niemand nadenken, niemand praat met ons. U bent vandaag een van de weinigen die dat gedaan hebben, en misschien dat we nog op uw voorstellen terugkomen, maar wat is er nu precies bedacht en opgehelderd in deze anderhalf jaar? De groten bekommeren zich niet om de oorzaken van de crisis. Zij vragen zich niet af wat de motieven zijn van degenen die in Frankrijk en Nederland 'nee' gezegd hebben, waarom de verwachtingen van de burgers beschaamd zijn en waarom deze burgers systematisch teleurgesteld worden. Ze zoeken ook niet naar een uitweg uit deze crisis. Waar wordt er over dit alles nu werkelijk nagedacht? Ik zie met de beste wil van de wereld geen voortekenen voor een nieuw elan in het Duitse Raadsvoorzitterschap.
Mijnheer de eerste minister, ik ben er echt vanaf het begin bij geweest. Het was geen overtuiging of idealisme, het was ook geen visionair enthousiasme van de regeringsleiders dat dit grondwettelijke proces op gang gebracht heeft. Het was het beschamende feit dat Amsterdam uitdraaide op een halve mislukking en Nice op hele mislukking, dat het vertrouwen onder alle Europese volken geheel verloren is gegaan. Het was het feit dat deze Unie volledig geblokkeerd was, dat zij gewoon helemaal niets kon doen.
En toen kwam het tot een tweevoudig 'nee'. De reden daarvan zouden we moeten onderzoeken. Wat mij dan verbaast is dit: de politici houden zoals bekend van enquêtes en ik moet de eerste nog tegenkomen die de resultaten van een goede enquête niet zou willen aanhalen. Na de stemuitslag in Frankrijk en Nederland heeft Eurobarometer zeer uitgebreide, serieuze enquêtes gehouden naar de redenen daarvoor en de verwachtingen van de burgers. En wat blijkt? Ik heb het nu niet over de jastemmers, waar inmiddels niet minder dan achttien lidstaten bij horen en die een grote meerderheid van zowel de lidstaten als de bevolking in de Unie vertegenwoordigen. Nee, ik heb het over de neestemmers, over 62 procent van de Nederlanders en 65 procent van de Fransen die tegen gestemd hebben, maar die ook zeggen dat ze wél een Europese Grondwet willen. Ze willen dat die aangepast wordt en ze zeggen er zelfs bij in welk opzicht: meer bevoegdheid van de Unie voor het sociaal beleid. Daar heb ik nog niet een regeringslid op horen reageren.
Uw uiteenzetting van vandaag heeft mij zeer verbaasd. Eigenlijk komt u met twee bekende voorstellen: verdrag in plaats van grondwet. Mijnheer de eerste minister, alleen de regeringen, niet de mensen in Europa stoorden zich eraan dat deze politieke entiteit een democratische grondwet zou krijgen. Het forceren van concrete maatregelen in die richting, zoals uw tweede voorstel luidt, is juist door deze vertrouwensbreuk en deze democratische crisis in Europa tot mislukken gedoemd.
Gabriele Zimmer
Mijnheer de Voorzitter, geachte eerste minister, ik heb vol spanning geluisterd naar uw toespraak over de toekomst van Europa. Het komt mij voor dat we op een punt zijn aangeland dat je als point of no future zou kunnen omschrijven als we volgens de methode 'gewoon doorgaan' blijven werken.
Eerste minister Ahern heeft de toekomst van Europa duidelijk gerelateerd aan de toekomst van het Grondwettelijke Verdrag voor de Europese Unie. Voorwaarde daarvoor is echter wel dat er een lang lopend discussieproces met de burgers van de Europese Unie opgestart wordt. Er zijn immers meer dan de in het verleden al genoemde redenen waarom de mensen het bange gevoel hebben gekregen dat er voor hun toekomstverwachtingen in deze Europese Unie geen plaats is.
Ik denk dat de ingediende tekst geen antwoord geeft op een paradox waar we helaas maar al te vaak de ogen voor sluiten. We hebben namelijk wel gedefinieerd welke rijkdom de verschillende volken en naties hebben meegebracht bij hun komst naar deze Europese Unie - te weten hun zeer uiteenlopende culturele identiteit -, maar we zijn er niet in geslaagd een definitie te geven van wat we samen met deze rijkdom willen doen. De vraag naar eenieders inbreng is gelegitimeerd, maar nadenken over de vraag wat we met die inbreng doen, hoe we daaruit een gemeenschappelijke politieke identiteit kunnen ontwikkelen, dat is geen proces dat je er even naastbij kunt doen en waar je je al helemaal niet vanaf kunt maken door de mensen steeds hetzelfde te vertellen, namelijk dat het nog niet tot hen doorgedrongen is wat voor goeds wij allemaal van plan zijn.
Volgens mij is het daarom zaak om aan te knopen bij de ervaringen die de mensen in hun dagelijks leven met de Europese Unie opdoen en die om te zetten in concreet beleid, beleid dat zowel voor hun huidige situatie als hun toekomst relevant is. Het gaat dan in het bijzonder om de sociale dimensie van de Europese Unie. Die is tot nu toe schromelijk verwaarloosd. We schieten er niets mee op als we over bepaalde kwesties dingen zeggen die precies het tegendeel zijn van wat de mensen ervaren. En dat was kort geleden in Brussel het geval in de discussie met het Volkswagen-personeel, zoals het ook op een aantal andere terreinen het geval was. Helaas manifesteert de Europese Unie zich in het dagelijkse leven van velen nu eenmaal in de vorm van arbeidsplaatsen die op de tocht komen te staan, in de vorm van afnemende sociale zekerheid. Je mag van de mensen niet verwachten dat zij zich uit zichzelf in de achterliggende processen verdiepen en er ook nog eens mee instemmen, al is dat precies wat we nodig hebben. Ik vind dan ook dat we het er vaker over zouden moeten hebben hoe we omstandigheden scheppen waarin zich uit deze heterogene culturele identiteit een gemeenschappelijk politieke identiteit en een Europees burgerschap kunnen ontwikkelen.
Brian Crowley
namens de UEN-Fractie. - (GA) Mijnheer de Voorzitter, het is mij een grote eer vandaag de Taoiseach, de premier, hier warm welkom te mogen heten in het Europees Parlement. Uw bezoek laat zien dat u begrijpt hoe belangrijk het werk van het Europees Parlement is en hoezeer de Europese Unie een oplossing moet zien te vinden voor de constitutionele problemen waar de Unie momenteel mee te maken heeft.
(EN) Er zijn binnen de Europese Unie steeds meer problemen, niet alleen met de Grondwet, maar ook, zoals andere collega's hebben gezegd, met betrekking tot de globalisering, de economische ontwikkeling en het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. De Taoiseach heeft ons vandaag een grootse visie gepresenteerd, niet alleen omdat hij bepaalde woorden heeft gesproken, maar ook omdat hij een zekere ervaring meebrengt. In de bijna tien jaar dat hij lid is van de Europese Raad, heeft hij veel leiders zien komen en gaan, maar heeft hij ook veel van de crises meegemaakt waarvan men aanvankelijk dacht dat ze de Europese Unie zouden verscheuren, maar waarvoor toch oplossingen zijn gevonden. Ik denk dan vooral aan het akkoord over het Grondwettelijk Verdrag.
Het heeft geen nut om het opnieuw te hebben over wat er wel of niet had moeten gebeuren. Het is nu aan de lidstaten om in de denkpauze met ideeën te komen voor wat er naar voren moet worden gebracht, niet alleen omdat we een nieuw verdrag of een nieuw stel regels nodig hebben, maar ook omdat we de landen aan onze grenzen die deel van de Europese Unie willen gaan uitmaken en die de Europese Unie zien als een voorbeeld van vrede, welvaart en stabiliteit, een visie moeten blijven bieden. Ik denk met name aan de landen op de Balkan. We hebben ze hoop gegeven, en die hoop zou helaas kunnen vervliegen nu we een verdere uitbreiding niet meer aankunnen, uitgerekend op het moment dat ze economisch beginnen te groeien en in politiek en democratisch opzicht een nieuwe weg voorwaarts vinden.
Wat betreft de globalisering moet onze aandacht vooral zijn gericht op een zodanige aanpassing van de Europese economie dat ze opgewassen is tegen de situatie in de eenentwintigste eeuw. Hiervoor zijn meer investeringen in onderzoek en ontwikkeling nodig, alsook een groter gebruik van innovatie en technologie en - dit moet ik benadrukken - meer samenwerking tussen universiteiten en onderzoeksinstituten in de Europese Unie via het Europees Instituut voor technologie.
Tot slot wil ik tot de Taoiseach zeggen dat het aan hem als leider van één land is om die visie te presenteren. Hij noemde het vredesproces in Noord-Ierland en het belang van de rol van de Europese Unie daarin, niet alleen in economisch en financieel opzicht, maar ook door het model en de visie die de Unie heeft geboden.
We moeten voor de eenentwintigste eeuw een nieuw Europa vinden, een Europa waarin iedereen deel kan hebben aan het gemeenschapsleven, maar waarin alle groepen er zeker van kunnen zijn dat de diversiteit binnen de Europese Unie van vandaag, en daarbuiten in het werelddeel Europa, wordt gerespecteerd door middel van een op samenwerking en collectieve afspraken, en niet op dominantie gegrondvest proces.
(Applaus)
Kathy Sinnott
namens de IND/DEM-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik verwelkom de Taoiseach hier voor een eerlijke discussie over de toekomst van Europa, maar - zoals me ooit is gezegd toen ik om aanwijzingen vroeg - zou ik niet hiermee willen beginnen.
Taoiseach, uw regering heeft in Europa een imago gecultiveerd van Ierland als een succesverhaal, als het verhaal van een ooit zo arm land dat het nu goed gaat. Dit Parlement verdient het echter ook te weten wat achter dit zogenoemde succes ligt. Zoals de Ieren weten, staat Ierland nu open voor bedrijven, maar is het gesloten voor mensen. We geven gul geld uit om de markt te verlokken, maar bezuinigen op alle mogelijke manieren op de sociale uitgaven.
Het is deze mentaliteit die ertoe heeft geleid dat de wachttijden voor belangrijke ziekenhuisbehandelingen zijn opgelopen van dagen tot maanden. Door deze mentaliteit worden gezinnen met een gehandicapt kind slecht behandeld, zoals de O'Cuanachains, die alleen al dit jaar miljoenen kwijt zijn aan rechtszaken, in plaats van dat hun vijf jaar oude kind passend onderwijs ontvangt. Dit is ook de denkrichting die ons Environmental Protection Agency (Bureau voor Milieubescherming) tot een marionet maakt die zelfs het smerigste bedrijf goedkeurt, ongeacht hoe schadelijk het bedrijf is voor het milieu. Het is een denkrichting die Ierland openstelt voor giftige industrieën zoals vuilverbranding, wat de Ieren niet willen.
U lijkt ook te denken dat het geestelijke gezondheids- en zelfmoordprobleem, dat toeneemt met ons economische succes, slechts een ongemak is en niet een tragedie die ons land nooit goed heeft aangepakt. Evenzo zijn er tienduizenden onbetaalde thuisverzorgers, die we ondersteuning zouden moeten geven voor het waardevolle werk dat ze doen, maar die uw regering behandelt als Oliver Twist die om meer vraagt.
Waarom, Taoiseach, heeft uw regering onze suikerindustrie vernietigd voor een EU-regeling, terwijl de Ierse landbouw worstelt om te overleven en we biobrandstoffen als ethanol nodig hebben? Waarom heeft uw regering ingestemd met EU-financiering voor onderzoek dat embryo's vernietigt, terwijl onze mensen de kwetsbaarste burgers juist altijd hebben beschermd?
Tot slot, Taoiseach, waarom bent u hier gekomen om ons een dode Grondwet voor te stellen, die de Ieren niet willen? We hebben al een waarlijk fantastische grondwet, waarvoor Ierse mannen en vrouwen hun leven hebben gegeven, een grondwet die ons een waarachtige basis geeft voor echte en respectvolle samenwerking met onze Europese buren. Ierland is een fantastisch land met schitterende mensen. Het verdienen beslist beter, en ik denk dat u dit uiteindelijk ook zelf zult ontdekken wanneer u de Grondwet, of hoe u het ding ook besluit te noemen, aan een referendum onderwerpt.
James Hugh Allister
(EN) Mijnheer de Voorzitter, waaraan hebben wij het bezoek van de Ierse eerste minister vandaag te danken? Heeft het misschien iets te maken met de komende verkiezingen in Ierland? Wil de heer Ahern in zijn eigen land graag gezien worden als een staatsman die de weg weet in Europa? Je zou het haast denken!
Toen de heer Ahern de vorige keer hier was, aan het eind van het Ierse voorzitterschap, vierde hij het akkoord dat de Europese regeringsleiders onder zijn leiding over de Europese Grondwet hadden bereikt en liet hij zich het gevlei van de eurofiele fanatici in dit Parlement welgevallen. Samen met hen verzekerde hij ons dat de Europese Grondwet rond deze tijd, november 2006, volledig van kracht zou zijn. Maar zoals wel vaker gebeurt, hadden ze buiten de waard gerekend, buiten het belangrijkste onderdeel van de democratische politiek: de mening van het volk.
Toen de Grondwet in Frankrijk en Nederland op de klippen liep, kregen de heer Ahern - verklaard eurofiel als hij is - en mijn regering in het Verenigd Koninkrijk het benauwd en lieten ze het plan om de bevolking van de Britse eilanden hun mening te laten geven, haastig varen en stelden ze de referenda uit, uit angst voor het resultaat. Nu is hij weer terug om ons nogmaals te vertellen over de wonderen van de Europese integratie en om te vertellen dat we de Grondwet nieuw leven moeten inblazen.
Dit lijkt me een belegen boodschap over een zieltogende Grondwet verkondigd door iemand die binnenkort door zijn eigen kiezers wel eens als belegen politicus zou kunnen worden bestempeld.
Bertie Ahern
eerste minister van Ierland. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zal proberen kort op de punten in te gaan.
Ik dank iedereen voor dit welkom - ik heb geen welkom gemerkt van de laatste spreker, maar wel van alle anderen!
(Gelach)
Ik dank de heer Poettering voor zijn opmerkingen. De deelname van het Europees Parlement aan de IGC tijdens het Ierse voorzitterschap was zeer belangrijk en constructief. Het Europees Parlement was een volwaardig deelnemer en moet zeker betrokken worden bij de verdere ontwikkeling van het proces. Ik meen dat dit uw verzoek was en daarbij kunt u zeker rekenen op mijn steun. Ik dank u voor uw opmerkingen over de Verklaring van Berlijn. Daar sta ik achter. Ik ben het roerend eens met uw opmerkingen over de herziening van deel I en de waarden, en over het feit dat we ons moeten voorbereiden op de uitdagingen van de toekomst.
De heer Schultz sprak van de vijf prioriteiten voor de toekomst van Europa en het ratificatieproces. Ierland had liever gezien dat iedereen de Grondwet op hetzelfde moment had geratificeerd, omdat we dan een heleboel problemen zonder al die debatten hadden kunnen oplossen. We mogen niet vergeten dat er zestien of zeventien landen zijn die de Grondwet willen ratificeren, en de meerderheid van de partijen, met name de drie grote partijen in ons Parlement, hebben zich duidelijk vóór de Grondwet uitgesproken. Wij vinden dat er duidelijkheid moet komen. In tegenstelling tot andere landen moeten wij op grond van onze geschreven grondwet altijd een referendum houden, wat er ook gebeurt. We willen niet het risico lopen dat we een tekst opstellen die later weer aan een of ander formaat wordt aangepast, want de tekst wordt hoe dan ook in onze grondwet opgenomen. We moeten zekerheid hebben, maar voor referenda hoeven we absoluut niet bang te zijn.
De heer Watson wees op de bezorgdheid van de burgers en het mondiale contract. Het gaat er daarbij om dat landen blijk geven van hun steun. U zei dat de bestaande Verdragen ten aanzien van justitie en binnenlandse zaken voldoende mogelijkheden bieden om kwesties op het gebied van misdaad en het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid aan te pakken. Er is geen betere manier om blijk te geven van onze steun aan de ontwikkelingslanden dan door middel van onze ODA-toezeggingen overeenkomstig de VN-doelstelling. Dat is wat ik probeer te doen, want we kunnen praten wat we willen, maar we moeten wel met geld over de brug komen. Voor ons als klein landje komt 0,7 procent neer op 1,5 miljard euro! Dat is een flinke hap uit onze begroting, maar we zijn hard op weg om het te halen, en dat doen we niet alleen om onze eigen mensen te helpen maar ook om de minderbedeelden in diverse werelddelen te helpen. Als kanselier Merkel de inhoud en het evenwicht weet te behouden, betekent dit dat we wijzigingen kunnen aanbrengen. Daar ben ik het mee eens. Daar gaan we mee akkoord en dan kunnen wij verder.
De heer Voggenhuber heeft gelijk als hij zegt dat de anderhalf jaar bedenktijd ons niet veel verder heeft gebracht. Dat zal ik niet ontkennen. Maar we zijn ook niet verder van ons doel verwijderd geraakt. We moeten tijdens deze denkpauze zien te bedenken hoe we verder moeten. Niet iedereen zal het ermee eens zijn, maar ik en zeventien of achttien landen geloven in de inhoud en het evenwicht van het Grondwettelijk Verdrag, zonodig met enkele wijzigingen om Frankrijk en Nederland tegemoet te komen. Dat is volgens ons de juiste handelwijze. Dat zal uiteindelijk ook nodig zijn om een institutioneel evenwicht tot stand te brengen van waaruit we verder kunnen. Het gaat niet zomaar om een of andere theoretische pro-Europese kwestie. Het gaat erom dat we Europa klaarmaken voor de toekomst, zodat we verder kunnen werken aan ecologische en economische vooruitgang en ons gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Daarom hebben we onderhandeld over een verdrag. Ik ben het met u eens: dertien maanden is een hele tijd, maar toch zijn er nog redenen om te stemmen. We zullen ons over die redenen moeten buigen. De redenen waarom we een Unie nodig hebben die telkens weer nieuwe lidstaten - nu zevenentwintig en over een paar jaar wellicht dertig - kan bedienen, en ons nieuwe nabuurschapsbeleid zijn vervat in het Verdrag van Nice en het Verdrag van Amsterdam. De institutionele veranderingen en het evenwicht dat daarvoor nodig is, hebben we niet tot stand gebracht. Daar was het hele project op gericht en het Europees Parlement was daar een even grote voorstander van als alle anderen.
Mevrouw Zimmer vroeg zich af hoe het zit met de gemeenschappelijke EU-identiteit en de sociale dialoog. Vanaf het moment dat ik in 1972 tijdens het referendum in Ierland de politieke arena betrad, heb ik altijd geloofd dat een sociale dialoog onontbeerlijk was voor de toekomst van Ierland. Ierland was succesvol en heeft niet meer de hoge werkloosheid van 17 of 18 procent die het in het verleden had, toen de jaarlijkse emigratie gelijk was aan de totale groei van de arbeidsmarkt van het land, toen onze export terugliep en we een negatieve economische groei hadden, toen er geen geld was voor de minderbedeelden in onze samenleving. Toen hadden we geen sociale dialoog. Economisch succes en de agenda inzake concurrentievermogen en sociaal beleid gaan goed samen en kunnen elkaar aanvullen - het zijn geen op zichzelf staande beleidspunten.
Met alle respect, maar ik begrijp niet waarom we de positieve dingen steeds weer vergeten als we het over Europa hebben. Dat geldt voor de leden van de Europese Raad - die kritiek slaat ook op mij - en dat geldt volgens mij ook voor de leden van het Europees Parlement. Maar kijk eens wat we met de kracht van Europa al niet hebben bereikt! Kijk eens naar de gelijkheidsagenda! Kijk eens naar de gezondheids- en veiligheidsagenda, naar de welzijnsagenda en de mobiliteit van werknemers. Zou er ook maar van een van die zaken sprake zijn geweest, als deze instelling er niet was geweest, als Europa er niet was geweest? Om de dooie dood niet! Dat is allemaal te danken aan Europa. Het is volgens mij nooit goed om geringschattend te doen over je eigen prestaties. Europa heeft al die zaken voor elkaar gekregen. Harmonisatie, strengere milieuwetgeving, meer samenwerking en hulp aan minder ontwikkelde landen: dat zijn allemaal kansen die wij hebben gekregen dankzij het Europees beleid, kansen die er anders nooit waren gekomen. Europa heeft Ierland en andere landen overeind geholpen, druk uitgeoefend en boetes en straffen opgelegd, maar de burgers zijn van al deze zaken wel beter geworden.
Tegen mijn waarde collega, mevrouw Sinnott, zou ik het volgende willen zeggen: de reden waarom we een progressieve gehandicaptenwetgeving hebben, heel veel middelen in gehandicaptenzorg investeren, een Bureau voor milieubescherming hebben, een veel beter gezondheidsbeleid hebben, en in staat zijn om deze zaken te financieren is niet gelegen in het feit dat wat we nu hebben zoveel anders is dan de grondwet van 1937, die alle kinderen en volwassen mensen van Ierland als gelijk beschouwt, maar omdat we ons hebben kunnen ontwikkelen doordat Europa zich heeft ontwikkeld. Dat vind ik belangrijke punten.
Het doet me deugd om de heer Allister hier te zien. Zijn partij heeft een aanzienlijke ontwikkeling doorgemaakt. De partij heeft het verleden achter zich gelaten, al kan dat niet worden gezegd van alle leden, waaronder hijzelf. Maar het gaat de goede kant op. Ik zal mij met mijn kiezers bezighouden, en ik wens u ook veel succes tijdens de verkiezingen in februari.
(Applaus)
De Voorzitter
Hartelijk dank. Onze debatten zullen onvermijdelijk altijd een nationale component blijven behouden.
Meerdere afgevaardigden zullen nu het woord voeren.
Avril Doyle
(EN) Mijnheer de Voorzitter, als leider van de Fine Gael-delegatie in de grootste en meest invloedrijke fractie van het Europees Parlement, de PPE-DE-Fractie, en namens mijn collega's, de heer Coveney, de heer Higgins, mevrouw McGuinness en de heer Mitchell, wil ook ik vandaag de Taoiseach, als de eerste minister van onze gerespecteerde republiek van harte welkom heten (niettegenstaande enkele politiek beladen en onjuiste berichten die de laatste tijd zijn verspreid).
We zijn Iers, Taoiseach, en als zodanig Europees. Onze voorouders, de Kelten, leefden, floreerden en vestigden zich verspreid over het hele Europese vasteland, vanaf de kustgebieden van de Middellandse Zee tot hoog in de Alpen, van de steppen van Roemenië tot aan de Atlantische Oceaan, en net zoals veel van de nieuwe burgers die zich in ons eigen land vestigen, deden wij dat om oorlog, ziekte en overbevolking te ontvluchten, op zoek naar economische kansen. Door de eeuwen heen hebben Vikingen, Saksen, Anglo-Normandiërs, Joden, Engelsen, Schotten, Spanjaarden, Franse hugenoten en vele andere rassen zich hier gevestigd en vermengd met de Kelten. De hedendaagse Ieren die u thuis om u heen ziet, maar ook vandaag hier, zijn voortgekomen uit deze genetische soep van verschillende Europese rassen.
De geschiedenis van Ierland is onlosmakelijk verbonden met die van het vasteland van Europa. De Ierse monniken trokken door heel Europa en richtten christelijke kloosters op in verafgelegen gebieden als IJsland en Oekraïne. Onze culturele en politieke banden met Spanje en Frankrijk hebben eeuwenlang geduurd, gedurende de hele periode dat we onder de Britse kroon vielen. Door de jaren heen hebben veel Ierse bataljons gediend in de legers van de grote Europese machten. Zelfs in onze eigen grondwet wordt verwezen naar onze dappere bondgenoten in Europa.
En toch is er de afgelopen tien jaar om de een of andere reden een zekere onverschilligheid of onwetendheid over Europa en het Europese project in de Ierse en ook de Europese samenleving geslopen. Europa wordt geassocieerd met Brussel en wordt vanuit de lidstaten gezien als een ver-van-mijn-bedshow, die het dagelijks leven van onze burgers nauwelijks raakt.
Ik ben van mening dat de grondgedachte, de bestaansreden, van het Europese project dat uit de as van de Tweede Wereldoorlog is verrezen, nooit volledig is uitgelegd en begrepen. Zoals een collega zei: de politieke klasse van Europa laat nog immer na om het project uit te leggen en eist op nationaal niveau alle eer voor zichzelf op, in plaats van de rol van de Europese Unie te erkennen.
Het is nog maar sinds we lid van de Europese Unie zijn dat Ierland echt onafhankelijk is. Het EU-lidmaatschap heeft ons in staat gesteld onze culturele en psychologische bakens te verzetten en ons ertoe bewogen om onze blik naar buiten te richten. De succesvolle manier waarop Ierland de verstikkende erfenis van het kolonialisme achter zich heeft gelaten en een nieuwe relatie met het Verenigd koninkrijk heeft opgebouwd, die als ondersteuning heeft gediend bij het vredesproces in Noord-Ierland, moet worden gezien als een belangrijk onderdeel van de moderne Europese geschiedenis, vergelijkbaar met het fundamentele herstel van de betrekkingen tussen Frankrijk en Duitsland.
Ik heb veel waardering voor het EU-lidmaatschap van Ierland en de bijdrage die ons land levert aan de EU. Als ik thuis om me heen kijk, zie ik een zelfverzekerde, pluralistische samenleving die ver verwijderd is van het in zichzelf gekeerde, sektarische Ierland waarin onze ouders en grootouders opgroeiden. Europa heeft ons geholpen om onze plaats in de wereld te bepalen. Ik heb waardering voor de wijze waarop de Taoiseach het Europees voorzitterschap destijds gestalte heeft gegeven en voor zijn specifieke bijdrage aan de afronding van het Verdrag en het goede werk dat het Forum voor Europa onder voorzitterschap van Maurice Hayes momenteel in Ierland verricht.
(GA) Ik dank u allen hartelijk.
Proinsias De Rossa
(GA) Mijnheer de Voorzitter, ik heet de Taoiseach hartelijk welkom. Taoiseach, uw bereidheid om de toekomst van Europa met ons te bespreken is van groot belang. We begrijpen allemaal dat de bevolking van Europa zich zorgen maakt. Het is niet eenvoudig om een oplossing te vinden voor de problemen die aan deze bezorgdheid ten grondslag liggen.
(EN) - Dat u zich sterk maakt voor de inhoud van de grondwettelijke tekst juich ik toe. De lidstaten en de Raad onthouden de Europeanen momenteel echter het verantwoordelijke, democratische en sociaal betrokken Europa dat ze willen. Taoiseach, waarom blokkeren u en andere regeringsleiders belangrijke sociale richtlijnen inzake de bemanning van veerdiensten, arbeidstijden, migratie en uitzendbureaus? Ik vraag u om al deze richtlijnen nu te deblokkeren en zo het vertrouwen van de Europeanen in Europa te herstellen.
We moeten de Grondwet niet fileren. Een miniverdrag leidt tot een mini-Europa, terwijl we juist een sterk, democratisch Europa nodig hebben, dat de mondiale uitdagingen waarvoor we ons gesteld zien, het hoofd kan bieden. Om de kwestie zo democratisch mogelijk te kunnen aanpakken, moeten we juridisch bindende protocollen sluiten waarmee we kunnen inspelen op de bezorgdheid van de pro-Europese Franse en Nederlandse kiezers. Met een dergelijke benadering stellen we de pro-Europeanen gerust die 'nee' hebben gestemd, voorkomen we dat de lidstaten die het Verdrag al hebben geratificeerd, de kwestie opnieuw aan de orde moeten stellen, en vergroten we de kans dat de landen die nog tot ratificatie moeten overgaan, zoals Ierland, dat ook inderdaad kunnen doen.
(Applaus)
Sophia in 't Veld
Voorzitter, het is jammer dat niet meer Nederlanders deelnemen aan dit debat, want Nederland heeft vorig jaar de Grondwet afgewezen en alle partijen die tegen de Grondwet waren, hebben vorige week een grote verkiezingswinst behaald. We weten nog niet welke coalitie er gaat komen, maar ik hoop dat Nederland weer de ambitie en visie gaat tonen die Europa van ons gewend was, in plaats van alleen maar op de rem te stappen. Want Europa moet dringend hervormd worden.
Op het terrein van de veiligheid werkt het veto verlammend. De lidstaten nemen daarom steeds meer hun toevlucht tot informele afspraken waarbij zowel nationale als Europese parlementaire controle wordt ontdoken in een soort parallelle, ondoorzichtige en ondemocratische besluitvormingsstructuur. Ook zonder de Grondwet kunnen veto's worden afgeschaft, bijvoorbeeld op het gebied van politiële en justitiële samenwerking. Ook zonder de Grondwet kunnen Raadsvergaderingen volledig openbaar en kan rekening met burgerinitiatieven die een miljoen handtekeningen krijgen, worden gehouden. Het Europa van de regeringen en de diplomaten heeft zijn grenzen bereikt.
Het ligt dan ook meer voor de hand om een oplossing te zoeken in een openbaar debat, bijvoorbeeld in de Conventie, dan in besloten onderhandelingen tussen ministers en regeringsleiders. Daarmee voorkomen we tevens blokkades door afzonderlijke landen.
Eerste minister Ahern heeft waarschijnlijk gelijk dat het beter is de Grondwet te verbeteren door toevoegingen dan door hem volledig uit te kleden. Ook heeft hij gelijk dat gelijktijdige ratificatie in heel Europa veel beter zou zijn dan nationale procedures. De allerhoogste prioriteit moet echter het opnemen van het Handvest van de grondrechten zijn. De Europese grondrechten zijn het kloppend hart, de ziel van onze gemeenschap en Europa zal alleen zijn, als het een ziel heeft. Ik steun daarom de woorden van eerste minister Ahern.
Johannes Voggenhuber
(DE) Mijnheer de Voorzitter, zoals u merkt, heeft mijn fractie vandaag een collecte voor spreektijd gehouden. Dat is de nieuwe Europese retoriek: een toespraak in afleveringen.
Mijnheer de eerste minister, in deze tweejarige bezinningsperiode heeft er geen bezinning plaatsgevonden, zoals ik al zei. Maar ook het met veel poeha aangekondigde Europese debat met de burgers heeft niet plaatsgevonden. Het Plan D van de Commissie is slechts papier gebleven. Nu hoor ik al de beloftes van de regeringen, die ons met onuitputtelijke energie hun reddingsplannen voor de Grondwet uiteenzetten. En toch moet ik, als ik heel precies luister, denken aan het paard van Troje: als je je oor tegen het houten paard te luisteren legt, hoor je het gekletter van wapens, dat van heel andere voornemens getuigt. Die hebben niets uitstaande met de dingen die we al jaren in de Europese openbaarheid horen en bediscussiëren, noch met de dingen die volgens mij de oorzaken van deze crisis zijn.
Wat hoor je de regeringen zeggen? We stellen een verdrag op! Een internationale organisatie is nu wel het laatste waar we op zitten te wachten. Het is niet aan een politieke entiteit om het nationalisme te overwinnen. Zo'n evenwicht tussen nationalisme en Europa valt in de praktijk altijd ten nadele van Europa uit. De burgers willen een Grondwet omdat ze inzien dat we hier met een politieke entiteit van doen hebben, omdat de belofte van politieke eenwording van Europa de politieke eenwording van dit werelddeel betekende. Maar nee, er is weer sprake van een verdrag.
Nog meer marktwerking hebt u vandaag beloofd. Ik heb noch in Nederland, noch in Frankrijk en evenmin elders in Europa, bij honderden debatten en manifestaties, de roep naar meer marktwerking gehoord. Alleen de elites, alleen de neoliberalen, alleen de regeringen roepen voortdurend om nog meer marktwerking. Nu ik de gelegenheid heb om in te gaan op wat ik van burgers hoor, wil ik u het volgende zeggen: wat we nodig hebben, is een evenwicht tussen economische en politieke integratie. Nodig is een sociale unie. Hoe vaak wilt u het proces van Lissabon, dat u eigenmachtig, in intergouvernementele regie beheert, nog jaar voor jaar met een nulbalans aan het Europese publiek voorleggen - met een nulbalans? Dat is wat de burgers vragen. Wanneer gaan de regeringen met elkaar in gesprek over een sociale unie, over een afrekening met belastingdumping en sociale dumping binnen Europa? Dat is wat de burgers vragen.
U spreekt van een gevoel van veiligheid. Staat u mij toe dat lichtelijk populistisch te noemen. Een beroep op veiligheid doet het altijd goed. Maar van het Handvest van de grondrechten horen we al maanden niets meer, en evenmin iets over parlementaire controle, waarvan de CIA-ontvoeringen en de onopgehelderde samenwerking tussen Europese regeringen en de CIA de noodzaak hebben aangetoond. Nergens is er sprake van een versterking van de parlementaire rol, van een Handvest van grondrechten dat kracht van wet heeft - behalve onder de burgers!
Steeds hoor ik in het paard van Troje andere dingen: militaire samenwerking - alweer veiligheid. Maar van een gezamenlijke, democratische, autonome buitenlandse politiek, van een verantwoordelijke rol in de wereldpolitiek en in de WTO, van een beleid dat zich hard maakt voor een eerlijk wereldhandelsstelsel en ontwikkelingssamenwerking naar een ander niveau tilt - daarvan hoor ik niets.
Ik heb de indruk dat de burger in deze crisis uit beeld verdwenen is. De gepantserde, in ridderkostuums gehesen regeringen staan weer voor ons en staan Europa in de weg.
Mary Lou McDonald
(GA) Mijnheer de Voorzitter, ik heet de Taoiseach hier vandaag hartelijk welkom.
(EN) Ik ben blij dat de Taoiseach vandaag de plenaire vergadering toespreekt.
De Europese Unie verkeert in een overgangsfase: voortdurende uitbreiding, nieuwe culturen, nieuwe ideeën en nieuwe uitdagingen. De belangrijke vraag is hoe we deze uitdagingen het hoofd kunnen bieden. Gaan we dat doen via een uitputtingsslag, zoals we vorig jaar in Ierland hebben gezien tijdens het geschil rond de Ierse veerdiensten en zoals die zich sindsdien nog vele malen heeft herhaald, of zorgen we ervoor dat we vooroplopen bij het afdwingen van de hoogste normen op het gebied van rechten, bij de hervorming van de bureaucratische EU-structuren en bij een politiek programma waarin de burgers van de Europese Unie op de eerste plaats komen?
We moeten een Europa nastreven dat bescherming biedt aan de meest kwetsbaren, met name de 65 miljoen mensen in de EU die in armoede leven. Taoiseach, dat moeten we ook in Ierland doen, en dat betekent dat we het vredesproces moeten laten slagen, dat we een eind moeten maken aan de tweedeling, dat we moeten zorgen voor sterke openbare diensten en dat we gelijkheid op alle terreinen moeten bevorderen. Ik ben van mening dat we al deze uitdagingen aankunnen, maar dat lukt alleen als de politieke wil er is, de wil om de huidige en toekomstige prioriteiten van de EU drastisch aan te passen.
Het gaat hier niet om nuanceverschillen. Dit is een kwestie van inhoud. Taoiseach, ik zou u en de andere EU-leiders willen vragen om echt naar de mensen in de EU te luisteren en op hun behoeften in te spelen. Dat kan het beste worden gedaan door de rechten van werknemers te verdedigen, de openbare diensten te beschermen en de drang naar een gemilitariseerde Europese Unie, naar een fort 'Europese Unie', een halt toe te roepen. Wij van Sinn Féin en onze collega's in de GUE/NGL-Fractie maken ons er sterk voor dat de toekomst van Europa gebouwd wordt op de beginselen van democratie, gelijkheid en solidariteit.
Seán Ó Neachtain
(GA) Mijnheer de Voorzitter, ik heet de Taoiseach, Bertie Ahern, van harte welkom in het Europees Parlement. Het doet me deugt om hem vandaag in het Parlement in onze eigen moedertaal, het Iers, te horen spreken over de toekomst van Europa. Dit is een symbolische stap, aangezien het Iers in Europa op institutioneel niveau zeer binnenkort een van de officiële werktalen wordt. De Taoiseach verdient alle lof voor zijn inspanningen om de Raad van Europa en de diverse regeringen achter zijn voorstel te krijgen om het Iers op te waarderen en naar een Europees niveau te tillen. Roemenië en Bulgarije, die op het punt staan vertegenwoordigt te worden in de Europese Commissie, hebben zich deze week uitgebreid in het Parlement gepresenteerd. Ik sta volledig achter het besluit van de voorzitter van de Europese Commissie, José Manuel Barroso, om de verantwoordelijkheid voor meertaligheid te geven aan Leonard Orban, de kandidaat-commissaris namens Roemenië. We weten allemaal dat Europa momenteel voor grote beslissingen staat met betrekking tot de hervormingen en een grotere doelmatigheid van de institutionele procedures. Ik geloof dat moderne institutionele procedures de rol van de Europese Unie zullen versterken, de EU in staat zullen stellen haar stem te laten horen en de economische uitdagingen waarvoor veel lidstaten zich momenteel gesteld zien, het hoofd te bieden. Zo God het wil, neemt Duitsland op nieuwjaarsdag het voorzitterschap van de EU over. Voorzitter Merkel heeft al aangegeven dat ze van plan is om zich tijdens haar voorzitterschap te buigen over de moeilijkheden rond de Grondwet voor de Europese Unie. Dat de Grondwet vorig jaar door Nederland en Frankrijk is afgewezen, maakt de zaak er niet eenvoudiger op. Frankrijk kiest volgend jaar een nieuwe president, en ik hoop dat hij of zij zich meer voor de zaak zal inspannen dan zijn of haar voorganger tot nu toe heeft gedaan. Er liggen grote uitdagingen in het verschiet, maar we moeten ons niet gek laten maken. Er moeten hervormingen in de Europese Unie worden doorgevoerd en er moet prioriteit worden gegeven aan het werkprogramma van de diverse instellingen in verband met deze hervormingen. Het gevaar bestaat dat de EU vleugellam wordt als we dat niet onmiddellijk doen. Ik dank u zeer.
Georgios Karatzaferis
(EL) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de eerste minister van Ierland, als ik schilder was en de opdracht kreeg de toekomst van Europa te schilderen, zou ik de kleur zwart gebruiken.
Wij bewandelen precies dezelfde weg als die de Heilige Alliantie kapot heeft gemaakt, dat wil zeggen het verenigde Europa van twee eeuwen geleden. We kunnen wel wetten hebben in Europa, maar we hebben geen nationaal bewustzijn. We kunnen wel kapitaal hebben, maar we hebben niet genoeg groei. We hebben wel industrie, maar geen energie. We hebben een grote omvang, maar geen grenzen. Ik vraag u: wie kan mij hier vertellen waar de zuidoostelijke grenzen van Europa liggen? Zij zijn veranderlijk. We hebben twee problemen: energie en de voogdij van Amerika.
Is het een leugen dat Amerika ons de richting uitstuurt van een permanent conflict met Rusland en van terughoudendheid ten aanzien van China? Dat Amerika ons meesleurt in het conflict in Afghanistan en Iran? Is het niet Amerika dat ons een vertekend beeld geeft van de gebeurtenissen in het Midden-Oosten? Is het niet Amerika dat ons verhindert een zelfstandig buitenlands beleid uit te tekenen? Dat is de waarheid. Is er sprake van een reactie? Bestaat de wil in Europa om zelfstandigheid te verwerven?
Wij hebben een sterke munt en een Centrale Bank, maar we hebben geen eigen leger. We kunnen een grondwet opstellen, maar welk leger zal de beginselen en waarden in die grondwet verdedigen? De NAVO, met een Amerikaanse opperbevelhebber, een Turkse stafchef en een Canadese directeur? We moeten iets beslissen. Willen we een staatsstructuur ontwikkelen, of willen we zoals nu onder Amerikaanse voogdij voortleven?
Wij hebben kennelijk geen energie. Er zit veel aardolie in de Egeïsche Zee. Waarom komt u het niet ophalen? De Amerikanen en de Turken laten dat niet toe. Er is voldoende aardolie om alle problemen van Europa op te lossen. Laten we dus een inspanning leveren om op eigen benen te staan, baas in eigen huis te zijn en niet meer af te hangen van de Amerikanen.
Francesco Enrico Speroni
- (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik heet de eerste minister van Ierland van harte welkom. De instellingen - de Raad, het Parlement, de Commissie - staan gunstig tegenover een nieuw model van Europa, maar het valt nog te bezien of dit nieuwe model ook strookt met wat de kiezers willen. In Frankrijk en Nederland hebben de kiezers het voorstel van de Conventie immers van de hand gewezen. Wij moeten nooit uit het oog verliezen wat de verlangens van de burger zijn. Bepaalde idealen mogen dan wel nobel en prachtig klinken, maar de burger-kiezer doet er niets mee.
Dit is volgens mij het belangrijkste knelpunt dat opgelost moet worden, wil men de basis leggen voor een eventueel toekomstig verdrag. Laat ons bijvoorbeeld beginnen met bepaalde onzin uit de wereld te helpen. Zo wordt er onder meer beweerd dat er verandering moet komen omdat wij met zovelen zijn. De Verenigde Staten zijn destijds van dertien naar vijftig staten overgestapt en hebben daarbij min of meer hun grondwet van 1776 aangehouden. Als de bureaucraten een nieuw instrument nodig hebben, is het niet gezegd dat dit ook bij de kiezers in goede aarde valt. De kiezers moeten overtuigd worden van het voordeel van een nieuw Europa. Men moet hen ervan doordringen waarom het bijvoorbeeld beter toeven is in de Europese Unie dan in Zwitserland of Noorwegen, die geen lid zijn. Als het ons niet lukt dat idee te doen beklijven, wordt het wel heel lastig om een consensus door te drukken.
Een laatste opmerking: de Italiaanse president Napolitano heeft aangedrongen op ratificatie van het Verdrag. Maar het Verdrag is inmiddels dood. Laat ons dus geen tijd en energie verliezen! Zonder de Nederlandse en Franse ratificatie heeft het geen zin voort te gaan met andere ratificaties, omdat daar verder geen praktische gevolgen aan verbonden zijn.
Timothy Kirkhope
(EN) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen verwelkom ik de Taoiseach in het Parlement. Ik wil graag met een harmonisch geluid beginnen door te zeggen dat ik met grote belangstelling zijn recente verklaringen over de passerelle-clausule over justitie en binnenlandse zaken heb gelezen, en ik ben het roerend met hem eens dat we die kant niet op moeten. Strafrechtbeleid, de strijd tegen het terrorisme en maatregelen om mensenhandel en illegale emigratie tegen te gaan zijn zaken die terecht onder de lidstaten vallen, maar we hebben nog niet eens alle mogelijkheden onderzocht om de intergouvernementele samenwerking op deze en andere justitiële terreinen te verbeteren, en ik vind dat we dat wel moeten doen.
Wat de Grondwet betreft, lijkt het debat nu het terrein van de verbeelding te betreden. De Fransen en Nederlanders hebben de Grondwet de genadeslag toegediend, en toch horen we deze week dat het Finse voorzitterschap op de achtergrond de lidstaten heeft gepolst om na te gaan of de Grondwet op de een of andere manier nieuw leven kan worden ingeblazen.
De heer Sarkozy wil een 'minigrondwet'. De Commissie wijst dat af. De Duitse regering zegt dat ze de Grondwet intact wil laten en vervolgens uit de as wil doen herrijzen. De demissionaire Nederlandse regering heeft duidelijk gemaakt dat er geen tweede referendum komt. In de Britse regering blijkt gewoontegetrouw verdeeldheid te bestaan. De minister van Buitenlandse Zaken zegt dat het een prachtig plan was dat is mislukt; de staatssecretaris voor Europese Zaken zegt dat we ons opnieuw over de inhoud van de Grondwet moeten buigen. Is het kwartje al gevallen? Europa moet verder. We moeten verder om te voorkomen dat we de kiezers op gevaarlijke wijze verder van ons vervreemden.
Ik heb continu aangedrongen op hervormingen. Er zijn economische hervormingen nodig. We moeten ons buigen over het feit dat wij de doelstellingen van Kyoto met betrekking tot emissies niet halen. Met fundamentele hervormingen zijn wij in staat om met de opkomende reuzen in Azië te concurreren. Er moet een landbouwbeleid komen dat de strijd tegen de armoede in de wereld niet ondermijnt, en we hebben effectief leiderschap nodig. Zoals mijn partijleider zei: we vragen om een koerswijziging omdat we een toekomst zien voor de EU en geloven in een sterk Europa. Ons werelddeel schreeuwt om leiderschap terwijl wij debatteren over een stuk papier. Ik kan u vertellen dat de geschiedenis bezaaid is met ongewenste en zinloze stukken papier.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
(PL) Mijnheer de Voorzitter, sinds het laatste debat dat het Europees Parlement heeft gehouden over de toekomst van Europa zijn er al zes maanden voorbij. Het juridisch kader voor die toekomst moest in eerste instantie worden vastgelegd in het Gondwettelijk Verdrag. Enerzijds krijgt die toekomst voor onze ogen vorm door de intussen genomen besluiten over de volgende uitbreiding en de toetreding van twee nieuwe landen, Bulgarije en Roemenië, maar anderzijds wordt de toekomst in de ijskast gezet tot de tweede helft van 2008, omdat de denkpauze in verband met het Grondwettelijk Verdrag nog maar eens is verlengd tot dat tijdstip.
Ik denk, dat de extra bedenktijd vooral moet worden gebruikt om de groeiende scepsis onder de Europeanen tegenover nieuwe uitbreidingen van de Unie te analyseren. De burgers van Europa moeten voelen en begrijpen dat de besluiten om nieuwe leden toe te laten op een verantwoordelijke manier zijn genomen. Ze moeten de verzekering krijgen dat daarbij rekening is gehouden met de mogelijkheden in de Europese begroting, en dat de Unie dus ook in de toekomst goed kan functioneren.
Bij het uitvoeren van eerder genomen strategische besluiten, zodat de economie van Europa kan blijven concurreren met andere delen van de wereld, moeten we het onderwijs een grotere rol geven voor het vormen van toekomstige, innovatieve generaties van Europese burgers. We moeten ijveren voor een creatieve economie, die steunt op kennis en verbeeldingskracht, want is de sleutel tot het succes voor Europese ondernemers in de hele wereld. Een hoogopgeleide en dynamische Europese samenleving is een essentiële voorwaarde voor het voortbestaan van de Unie als politieke speler op het wereldtoneel, die niet alleen zijn eigen problemen kan oplossen, maar zich ook kan weren in de strijd tegen de internationale misdaad of het terrorisme.
Marian Harkin
(GA) Mijnheer de Voorzitter, ten eerste heet ik de Taoiseach welkom.
(EN) Tot mijn vreugde kan ik zeggen dat ik het over het geheel eens ben met uw analyse. We moeten wel de context aanpassen, de positieve punten benadrukken en het evenwicht en de essentie van de Grondwet zien te behouden.
Het Franse en Nederlandse 'nee' leidde tot een impasse over de Grondwet, maar volgens mij was dit geen driewerf nee tegen alles wat Europees is. Het was een waarschuwing van de gewone burger die zei dat de toekomst van Europa hem ook aangaat en dat hij daar ook een rol in speelt. Democratie is soms een rommelige aangelegenheid, zoals het hele leven; leiders moeten niet alleen leiding geven maar ze moeten ook luisteren. We hebben een denkpauze gehad, en nu is het tijd voor consolidatie en moet de EU waarmaken wat op de Agenda van Lissabon staat, werknemers bescherming bieden, Europese bedrijven steunen, zorgen voor ecologische duurzaamheid en ervoor zorgen dat de EU een concurrerende speler op de wereldmarkt is.
In wezen is het de taak van de EU om de uitdaging van de globalisering namens al haar burgers het hoofd te bieden. Als de EU zich van deze zware taak kwijt, geloof ik dat ze een solide toekomst tegemoet gaat.
Bairbre de Brún
(GA) Mijnheer de Voorzitter, ook ik heet de Taoiseach vandaag hartelijk welkom in het Europees Parlement. Het is duidelijk dat bepaalde lieden tijdens deze denkpauze slechts aan één ding denken en dat is hoe ze de beste respons kunnen krijgen. Hoe dan ook, het debat over de toekomst van Europa is zo belangrijk dat we zoveel mogelijk stemmen uit alle sectoren van de maatschappij moeten horen, en al die verschillende standpunten moeten we respecteren en serieus nemen. We juichen een dergelijk debat toe en moedigen het zelfs aan. Er bestaat een visie op Europa waarin mensen, gelijkheid, sociale en economische rechten en burgerlijke rechten centraal staan. Dat is de visie van Sinn Féin en de visie van onze partners in de GUE/NGL-Fractie. De burgers maken zich zorgen. Ze maken zich zorgen over de militarisering van Europa, over het "fort Europa” en over het feit dat de politieke en economische macht zich steeds verder van de gewone burger verwijdert. Ze maken zich ook zorgen over de privatisering en over het feit dat de gelijkheid, duurzaamheid en sociale samenhang daaronder te leiden zullen hebben. We hebben vandaag een deel van de reactie daarop gehoord van de Taoiseach, maar de Raad en de Europese Commissie moeten duidelijk aangeven dat ze kennis hebben genomen van deze bezorgdheid en ons laten weten wat ze daarmee gaan doen.
Koenraad Dillen
Voorzitter, geachte collega's, de blijvende Turkse weigering zijn internationaalrechtelijke verplichtingen uit het douaneakkoord met de Unie na te komen en dus Cypriotische schepen toe te laten tot zijn havens, maar vooral de Europese reactie daarop doen het ergste vermoeden voor de toekomst van Europa, waarover we hier vandaag discuteren.
Turkije blijft een land dat elementaire mensenrechten niet eerbiedigt en internationale verbintenissen aan zijn laars lapt. Het is een staat die pertinent weigert om zich met zijn buurlanden Cyprus en Armenië te verzoenen en nu al Europese lidstaten intimideert. Ondanks dit alles blijft het officiële Europa willen dat de onderhandelingen worden voortgezet.
Turkije wil Europees zijn, maar richt zich wel tot de Verenigde Naties, met andere woorden tot de Verenigde Staten, om aan zijn Europese verplichtingen te kunnen ontsnappen. Toetreding tot de EU van dit land blijft in de gegeven omstandigheden dan ook uitgesloten. Indien Turkije nu al de wet stelt, wat moet het dan worden, als dit land aan de onderhandelingstafel mag gaan zitten.
Europa moet een sterk signaal geven en onmiddellijk de toetredingsonderhandelingen met Ankara staken, wil de Unie geloofwaardig blijven in de ogen van haar burgers en haar toekomst veilig stellen.
Ioannis Varvitsiotis
(EL) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de eerste minister, ook ik zou u willen gelukwensen met uw aanwezigheid hier vandaag.
Ik denk dat alle aanwezigen het ermee eens zijn dat de Europese Unie van nu vijfentwintig en over een maand zevenentwintig lidstaten niet kan functioneren met dezelfde regels waarmee het Europa van de zes, van de negen, van de tien en van de vijftien lidstaten heeft gewerkt.
Ik herinner me dat de Belgische premier tijdens de vorige discussie over de toekomst van Europa in mei wees op het belang van het komende Duitse voorzitterschap. Mevrouw Merkel heeft gezegd dat ze van plan is voorstellen te doen voor het Europese Grondwettelijke Verdrag. Wij verwelkomen haar voorstellen, maar ik vraag me wel af of zoiets realistisch is en of het niet gaat om een poging een morsdode tekst nieuw leven in te blazen. Het antwoord kan niet eenduidig zijn, want het hangt duidelijk af van het doel dat wordt gesteld.
Al in juni 2005 heb ik brieven gestuurd naar de toenmalige Raadsvoorzitter, Tony Blair, en naar de voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, en daarin duidelijk gemaakt dat wij onze eisen beperkt hebben tot het regelen van institutionele vraagstukken, zoals de rechtspersoonlijkheid van de Europese Unie, de nieuwe weging van de stemmen in Raad, de uitbreiding van de bevoegdheden van het Europees Parlement, de instelling van de functie van minister van Buitenlandse Zaken en ook van voorzitter van de Unie, de vermindering van het aantal commissarissen, de afschaffing van het driepijlerstelsel en het uitbreiden van de versterkte samenwerking tussen de lidstaten. Alleen op die manier kan de Europese Unie volgens mij de crisis overwinnen die ze vandaag doormaakt.
Jo Leinen
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de eerste minister, van harte gefeliciteerd met uw toespraak voor dit Parlement! Ik ben u ook dankbaar voor het heldere perspectief dat u voor het Grondwettelijk Verdrag geschetst hebt: geen nieuwe onderhandelingen, niet de krenten uit de pap halen, ook geen geamputeerd verdrag, geen miniverdrag, waarin slechts een paar institutionele kwesties geregeld worden, want dat zou het nieuwe verdrag werkelijk van zijn ziel beroven, zoals hier al gezegd is. Het Handvest van de grondrechten, de elementen die over burgerparticipatie gaan, de democratische elementen, maar ook de sociale hervormingen - het hoort allemaal bij elkaar. Samen vormden ze een package deal, een heel breed compromis, en dat mag je niet openbreken. Daarom moet de formule luiden: aan de inhoud houden we vast, maar er valt te praten over de vorm die het nieuwe verdrag moet krijgen. Ik ben het er helemaal mee eens dat zo'n verdrag geen boekwerk mag zijn, maar beknopt en precies hoort te zijn. Het derde deel biedt ons gelegenheid te over om het Verdrag in te korten.
U hebt ook van aanvullende elementen gesproken. Die zouden het middel zijn om op de zorgen en angsten van de mensen in Nederland en Frankrijk in te gaan. Dan hebben we echter uit deze twee landen wel een duidelijke aanwijzing nodig over wat er dan precies aangepast moet worden. Er zijn collega's die schijnen te weten wat het volk wilde. Voor mij was dit 'nee' volkomen onoverzichtelijk. Je weet niet precies waar je het moet plaatsen. Daarom wachten we op de verkiezingen in Frankrijk en op de nieuwe Nederlandse regering om precies te weten te komen wat voor aanvullende elementen er moeten komen.
Ik zou het fijn vinden als u deze toespraak niet alleen hier hield, maar ook in veel hoofdsteden van de EU. Onder uw Raadvoorzitterschap is het akkoord tot stand gekomen en daarmee is het deel van uw verantwoordelijkheid om de vrienden van de Grondwet bij elkaar te krijgen en het project alsnog door te zetten.
Andrew Duff
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de Taoiseach zei in feite dat het akkoord over het pakket van 2004 zeer lastig en complex was. Zou het dan niet verstandig zijn om de preambule en deel I en II buiten de heronderhandelingen te houden en ons volledig te richten op het moderniseren en verbeteren van deel III? Hoe kunnen we ooit ons concurrentievermogen vergroten, het sociaal partnerschap versterken, verbeteringen op het gebied van een gemeenschappelijk energiebeleid tot stand brengen, enzovoorts, zonder deel III ingrijpend te verbeteren?
(Applaus)
Richard Corbett
(EN) Mijnheer de Voorzitter, in de taal van een aantal van mijn voorouders zou ik tegen de Taoiseach willen zeggen:
(GA) Welkom in het Europees Parlement.
(EN) Welkom in het Europees Parlement. Het Parlement symboliseert het motto van de Europese Unie: eenheid in diversiteit. Alle politieke partijen in Europa, van links naar rechts, van hoofdsteden tot regio's, van regeringspartijen tot oppositiepartijen, zijn hier vertegenwoordigd. Het Parlement stemde met 500 tegen 137 stemmen vóór het Grondwettelijke Verdrag, en beschouwde het als de beste manier om de toekomst van Europa gestalte te geven. Het doet mij dus veel deugd om u vandaag te horen zeggen dat we een oplossing voor deze kwesties moeten zien te vinden, omdat de problemen die het Grondwettelijke Verdrag had moeten oplossen, niet opeens zijn verdwenen. Ze zijn er nog steeds. We moeten een oplossing zien te vinden die aanvaardbaar is voor alle zevenentwintig landen, ook voor de twee die 'nee' hebben gezegd en ook voor de achttien die 'ja' hebben gestemd en die de tekst zoveel mogelijk intact willen laten.
Ik was blij om te horen dat Ierland de tekst ook zoveel mogelijk intact wil laten, ook al heeft Ierland het Verdrag nog niet geratificeerd. Dat is een belangrijke boodschap voor ons. In het Verenigd Koninkrijk heeft mijn regering het Grondwettelijk Verdrag ook ondertekend en is de regering herkozen op basis van een manifest waarin staat dat ze met enthousiasme campagne zal voeren voor dit Grondwettelijke Verdrag. In brede kring vindt men dat de oplossing die volgend jaar juni wordt gevonden - en dat die er komen moet leidt geen twijfel - rekening zal moeten houden met de meerderheid en dat moet worden geprobeerd om zoveel mogelijk onderdelen van het Grondwettelijke Verdrag te redden.
Bertie Ahern
eerste minister van Ierland. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, uit al het voorgaande is duidelijk dat de meningen en standpunten wijd uiteenlopen, maar feit is dat dit Parlement de Grondwet bij zeer grote meerderheid heeft bekrachtigd en gesteund. Desondanks wil ik u allen bedanken voor uw bijdragen. Het is voor mij als lid van de Europese Raad, en omdat ik zozeer betrokken ben geweest bij de Grondwet, nuttig om uw standpunten te vernemen. Ik denk dat het zeer waardevol is geweest hierover van gedachten te wisselen. Het biedt me een perspectief dat waarschijnlijk moeilijk te krijgen is vanaf deze afstand.
Ik ben het met u eens dat het belangrijk is naar de mensen te luisteren. Het is niet altijd mogelijk om naar iedereen te luisteren, maar wel kunnen we naar hun gekozen vertegenwoordigers luisteren. Het heeft mij de gelegenheid geboden om een toelichting te geven op de argumenten die ten grondslag liggen aan zo vele standpunten inzake de Grondwet. Tevens heb ik mijn standpunten kenbaar kunnen maken.
Ik denk dat de Grondwet een zeer evenwichtig en redelijk document is. Ik denk dat het een rechtvaardig document is. Natuurlijk bestaat het uit compromissen. Wanneer je probeert om een akkoord te bereiken tussen vijfentwintig landen - zoals destijds het geval was -, zijn tekstuele compromissen onvermijdelijk. Het was niet zo dat iemand zo maar kon zeggen van "dit is het standpunt". De dingen veranderen. Ik merkte tijdens mijn reis naar de diverse landen in Europa dat er per land een groot aantal volstrekt andere zaken speelde, kwesties die de gemoederen van het publiek bezighielden, die veel problemen veroorzaakten in de media, en die de mensen noopten om met elkaar in debat te gaan over de uiteindelijke bewoording. De Grondwet is dus niet perfect, in de zin dat er geen enkele dubbelzinnigheid in zou staan, maar er is over onderhandeld.
Sommigen menen dat het document misschien zonder invloed van buitenaf tot stand is gekomen - ik geloof dat daarover enkele opmerkingen zijn gemaakt. Dat begrijp ik na enkele jaren, maar ik wil de leden van het Parlement in herinnering brengen dat er in de Conventie een zeer actieve groep uit het Parlement aanwezig was. De leden van die groep hebben heel hard gewerkt. Zij vertegenwoordigden het volk, ze waren gekozen door het volk, ze waren verantwoording verschuldigd aan het volk, en ik denk dat de regeringen dat ook zijn. Het is onmogelijk om 500 miljoen mensen te laten onderhandelen over een grondwet. Dat moet je laten doen door hun vertegenwoordigers, en ik denk dat ze het goed hebben gedaan. Dat is soms het probleem met wettigheid en democratie.
Ik heb kennis genomen van uw standpunten inzake de strijd voor mensenrechten en waarden, en uw opmerkingen dat het daarbij draait om mensen, en niet om misdaad en drugs. De mensen die ik ontmoet, houden zich veel meer bezig met beide kwesties. Zij willen dat de rechtsstaat, justitie en het rechtsstelsel iedereen dezelfde bescherming bieden. Ze willen echter ook dat degenen die zich inlaten met grensoverschrijdende criminaliteit en criminele activiteiten, worden aangepakt. Dus als je de mensenrechten steunt, dan steun je duidelijk ook de Grondwet, want via het Handvest van de grondrechten zijn voor het eerst in Europa al deze zaken in de Grondwet gestopt. Dus denk ik dat je duidelijk voorstander van de Grondwet zou moeten zijn.
Ik denk dat we nu niet moeten proberen om over alles opnieuw te onderhandelen. Duitsland neemt het voorzitterschap binnenkort over en de bondskanselier heeft duidelijk laten weten dat zij van plan is om een kleine commissie van ambtenaren in te stellen om in samenwerking met soortgelijke commissies in alle lidstaten te onderzoeken waar de verschillen liggen of de problemen spelen. Daarmee kan mijns inziens 90 procent van de Grondwet worden afgedekt, en dan kan de aandacht volledig worden gericht op de overige 10 procent.
Mijn collega uit Ierland, de heer De Rossa, heeft een zeer terechte opmerking gemaakt, dezelfde die ik al diverse keren heb gemaakt, zoals in het geval van Ierland en Nice. Wat we moeten doen, is proberen protocollen tot stand te brengen om de problemen op te lossen. Dat is een verstandige aanpak; niet het uitkleden van de Grondwet door gedeeltes te schrappen waarover al een akkoord bestaat met het Parlement, de Raad en achttien landen in Europa. We moeten proberen de vinger te krijgen achter de problemen, met name in de landen die "nee" hebben gestemd, of wellicht anderszins voorbehouden hebben. Dat is geen onmogelijke opgave. Het is al eerder gebeurd in de landen waar de Grondwet werd afgewezen. Zoals gezegd, zijn er enquêtes gehouden om na te gaan om wat voor problemen het gaat en om daarvoor oplossingen te vinden. Ik denk dat dat mogelijk is. Als de IGC of de Raad zich daarover buigt, zou het mogelijk moeten zijn. Ik denk niet dat daarvoor veel tijd nodig is.
Ik zou het Parlement alleen willen vragen - en dat zal ik ook in de Raad doen - om de Grondwet te blijven steunen, en het evenwichtige standpunt te blijven huldigen dat wij een klein aantal hangende kwesties moeten oplossen met betrekking tot enkele landen en misschien met betrekking tot landen die recentelijk hun standpunt kenbaar hebben gemaakt wegens regeringsveranderingen. We zouden moeten proberen om daarvoor een oplossing te vinden. Als we daarin slagen, dan kunnen we, vanuit een overtuigd en doelgericht streven naar een Europese Grondwet - als het document die naam krijgt; daarover maak ik me nu niet zo druk -, samen verder om een en ander gestalte te geven. Ik denk echt dat het mogelijk is.
(Applaus)
De Voorzitter
Dank u, mijnheer Ahern, voor uw betoog, dat ik persoonlijk zeer nuttig en pragmatisch vind.
Het debat is gesloten.
