Europejska inicjatywa dotycząca choroby Alzheimera i pozostałych demencji - inhalatory dla osób chorych na astmę (debata) 
Przewodniczący
Kolejny punkt porządku obrad dotyczy, muszę przyznać, osobliwej debaty łącznej, dotyczącej:
sprawozdania przedstawionego przez panią poseł Matias w imieniu Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności w sprawie europejskiej inicjatywy dotyczącej choroby Alzheimera i pozostałych demencji, i
pytania ustnego zgłoszonego przez panią poseł Mazzoni w imieniu Komisji Petycji, dotyczącego inhalatorów dla osób chorych na astmę - B7-0666/2010).
Marisa Matias
Panie Przewodniczący! Chciałabym najpierw podać coś, co według mnie jest oczywistym przykładem tego, że inicjatywa ta winna być niezwłocznie podjęta. Prace w parlamencie rozpoczęliśmy dokładnie sześć miesięcy temu, a mianowicie sześć miesięcy upłynęło od rozpoczęcia prac nad sprawozdaniem, zanim doszło do tego głosowania, a w tym okresie na chorobę Alzheimera lub jakąś inną formę demencji zapadło ponad 700 tysięcy osób. Sama ta liczba pokazuje, jak istotne i niecierpiące zwłoki jest podjęcie działań w tej dziedzinie. Dlatego komunikat Komisji należy uznać za przedstawiony w samą porę.
Każda osoba cierpiąca w Europie na chorobę Alzheimera lub jakąś inną formę demencji powinna być traktowana w taki sam sposób. Na chorobę Alzheimera cierpi ponad siedem milionów osób, a na demencję niemal 10 milionów osób.
Gdybyśmy mieli rozmawiać jedynie o liczbach, mówilibyśmy o skali kraju średniej wielkości. Nie możemy dyskryminować jakiejś choroby, tak samo jak nie możemy dyskryminować jakiegoś kraju. Powinniśmy traktować je wszystkie tak samo. Dlatego niezbędne jest podjęcie niezwłocznych działań w kilku obszarach. Jeśli chodzi o badania naukowe, wiemy, że liczba osób cierpiących na takie choroby ulegać będzie co 20 lat podwojeniu.
Wiemy, że jeżeli weźmie się pod uwagę grupę osób powyżej 65 roku życia, liczba takich osób ulega podwojeniu co cztery lata i dlatego właśnie powinniśmy zająć się przyczynami i ustalić przyczyny, ponieważ nie mamy innej drogi podjęcia działań mających na celu rozwiązanie tego problemu niż uzyskanie odpowiedniej wiedzy na jego temat. Realizacja tego celu wymaga większej liczby badań naukowych, ściślejszej i pełniejszej współpracy oraz większej liczby danych epidemiologicznych.
Niezbędne jest poszerzenie naszej wiedzy jak podjąć działania w zakresie profilaktyki oraz ograniczenia czynników ryzyka. Niezbędna jest wczesna diagnoza, niezbędna jest specjalistyczna opieka i szkolenie opiekunów. Konieczne jest wspieranie rodzin i niestygmatyzowanie osób chorych, to znaczy przyznanie takim osobom praw i poszanowanie ich godności. Trzeba opracować, przyjąć i wdrożyć we wszystkich państwach członkowskich krajowych planów działania, żebyśmy mogli współpracować na szczeblu Unii Europejskiej. Niezbędna jest eliminacja nierówności zarówno pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi, jak i wewnątrz nich. Nie możemy dopuścić do tego, żebyśmy mieli chorych pierwszej i drugiej kategorii, a to oznacza, że wszyscy chorzy powinni być traktowani na równi, niezależnie od ich płci, wieku, miejsca zamieszkania lub jakiegokolwiek innego dotyczącego ich kryterium.
Dlatego, Panie Przewodniczący, kwestią pierwszorzędnej wagi jest, żeby świadczone przez nas usługi zdrowotne miały jak największy zasięg. Nie możemy unikać rozmów dotyczących tych pilnych potrzeb tylko dlatego, że borykamy się z kryzysem i ciągle mówimy o kosztach związanych z tą chorobą. Koszty ekonomiczne i społeczne nierozwiązania tego problemu są o wiele, wiele wyższe od kosztów związanych ze stawieniem czoła temu problemowi. Dlatego musimy zmierzyć się z tym problemem i inwestować, to znaczy inwestować w ludzi; inwestować, jak już powiedziałam, w profilaktykę oraz we wspieranie rodzin i opiekunów, o których tak często zapominamy.
Wiemy, że każda osoba cierpiąca na chorobę Alzheimera wymaga opieki trzech innych osób. Osoba cierpiąca na chorobę Alzheimera nie może być pozostawiona bez opieki nawet na chwilę. Powinno to być dla nas nauczką; nie możemy kontynuować naszych działań, jeżeli państwa członkowskie nie zjednoczą wysiłków na rzecz rozwiązania tego problemu; jeśli nie będzie współpracy, i to współpracy na zasadzie solidarności.
Dlatego chciałabym powiedzieć co następuje. Jeśli chodzi o współpracę, wszyscy wiemy, że żadne z zadań, o których tutaj mowa, nie może być realizowane odrębnie i także tutaj w Parlamencie nasze zadanie realizujemy we współpracy ze wszystkimi kontrsprawozdawcami ze wszystkich grup parlamentarnych; przy wsparciu trzech kobiet, które pomagały mi w Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, w mojej grupie parlamentarnej i w mojej delegacji.
Dlatego pragnę podziękować wszystkim tym kobietom i może nie jest przypadkiem, że nad tym sprawozdaniem pracowały wyłącznie kobiety; jest tak ponieważ to kobiety są najbardziej dotknięte, zajmując się zarówno sprawozdaniami dotyczącymi choroby Alzheimera, jak i osobami na tę chorobę cierpiącymi, w tym mężczyznami. Dlatego chciałabym także zwrócić uwagę na pewne rodzaje dyskryminacji, które pozostają w cieniu kwestii braku dostępu do leczenia czy braku reakcji na te kwestie.
Podsumowując pragnę powiedzieć, że chciałabym mieć możliwość zadania panu komisarzowi Dalliemu kilku pytań bezpośrednio, żeby dowiedzieć się, które uwzględnione w tym sprawozdaniu propozycje Komisja jest gotowa zaakceptować, a także kiedy Komisja będzie gotowa zaakceptować, że mamy tutaj do czynienia obecnie ze sprawa pilną, i podjąć działania odzwierciedlające tę sytuację.
Erminia Mazzoni
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Muszę powiedzieć, że i mnie intryguje, dlaczego pytanie to zostało połączone z wcześniejszym sprawozdaniem, ale istotną rzeczą jest według mnie to, że ten Parlament zajmuje się kwestią w złożonym przeze mnie w imieniu Komisji Petycji pytaniu.
Pytanie to dotyczy przypadku, w którym małemu europejskiemu przedsiębiorstwu odmówiono ochrony prawnej na skutek inercji, jaką niestety Komisja wykazuje od 1997 roku. Potwierdziła to także Komisja Prawna, do której komisja, której jestem przewodniczącą, zwróciła się o wydanie opinii.
Sprawa ta dotyczy wyrobu medycznego, a w szczególności inhalatora dla chorych na astmę, opatentowanego w 1990 roku i wprowadzonego legalnie do obrotu. Wyrób ten objęty jest dyrektywą 93/42/EWG, która stanowi, że producent obowiązany jest poświadczyć, że spełnił odpowiednie wymogi oraz że uprawnia władze krajowe do sprawdzenia wiarygodności takiego samopoświadczenia w ramach monitoringu i wyrywkowych kontroli.
Wyrób, o którym tutaj mowa, który był z powodzeniem rozprowadzany na rynku przez sześć lat, to znaczy do 1996 roku, a co więcej, który w okresie ponad 15 lat nie był przedmiotem żadnej dotyczącej tego wyrobu konkretnej uwagi czy skargi, został przedłożony do kontroli przez rząd Górnej Bawarii, który zwrócił się do komisji w Magdeburgu o zbadanie pozwolenia udzielonego odnośnemu przedsiębiorstwu.
W grudniu tego samego roku, komisja ta i Minister Zdrowia Saksonii-Anhalt przeprowadzili tę kontrolę i zakończyli swoje postępowanie w tej sprawie stwierdzając, że wyrób ten spełnia w pełni obowiązujące wymogi prawne. Pod koniec tego postępowania zakwestionowali także zasadność wniosku przedłożonego przez rząd Górnej Bawarii i zwrócili się do tego rządu o wszczęcie procedury klauzuli ochronnej na mocy wyżej wymienionej dyrektywy, jeżeli rząd ten ma nadal jakieś wątpliwości.
W następnym roku podjęto kilka nieudokumentowanych działań, o których zostaliśmy poinformowani jedynie pośrednio, a następnie nagle, w 1997 roku, bez wymiany jakiejkolwiek korespondencji z producentem, Federalny Minister Zdrowia nakazał wycofanie tego wyboru z rynku.
Ministerstwo wszczęło procedurę na mocy art. 8 ww. dyrektywy pod koniec 1997 roku, ale niestety nie przedłożono żadnych informacji i nie podjęto konsultacji z producentem. W warunkach całkowitej ciszy, w połowie 2003 roku producent, myśląc, że ta cisza oznacza, iż niewyjaśnione uwagi władz niemieckich zostały najwyraźniej odrzucone, wprowadził ten wyrób znowu na rynek.
Niestety w 2005 roku i znowu bez wymiany jakiejkolwiek korespondencji, władze niemieckie nakazały ponownie wycofać ten wyrób z rynku. Żeby było jasne, pomimo ponawianych wniosków, do dziś nie udzielono żadnych wyjaśnień dlaczego ten wyrób musiał zostać wycofany.
Nie było więc żadnej wymiany korespondencji, żadnego dochodzenia i żadnej możliwości, żeby producent mógł zgodnie z prawem zakwestionować ustalenia drugiej strony. Miało to poważne skutki gospodarcze dla tego producenta, ponieważ czeka na jakąś reakcję od ponad 15 lat i nie może rozprowadzać swojego wyrobu na rynku.
Pragnę do tego dodać, że przez sześć lat, kiedy wyrób ten był rozprowadzany - i istnieją na to dowody na piśmie, w tym dokumenty udostępnione przez Komisję - stwierdzono, że niska cena tego wyrobu umożliwiła znaczne ograniczenie wydatków na zdrowie publiczne, a tym samym na oszczędności, oraz że wyrób ten miał pozytywny wpływ na sytuację chorych na astmę.
W 2008 roku, kiedy pan Klein, producent tego wyrobu, doszedł do wniosku, że wszystkie wysiłki z jego strony mające na celu doprowadzenie do jakiegoś przełomu w tej sprawie za pośrednictwem innych władz spełzły na niczym, zwrócił się do Komisji Petycji. Komisja Petycji wszczęła swoją procedurę w trakcie tej kadencji. Ponadto, biorąc pod uwagę, od jakiego czasu sprawa będąca przedmiotem tej petycji pozostaje bez rozstrzygnięcia, Komisja Petycji podjęła także nieformalne konsultacje z właściwym komisarzem, żeby zażądać udzielenia odpowiedzi we wcześniejszym terminie, ponieważ składający petycję domagał się potwierdzenia, że jego wyrób spełnia wymogi prawa Unii Europejskiej, lub alternatywnie, przynajmniej wydania decyzji, od której mógłby odwołać się do Trybunału, a tym samym zapewnienia mu ochrony prawnej.
Żadne z tych działań nie zostało podjęte, a niestety podczas debaty w Komisji Petycji, Komisja Europejska unikała po raz kolejny udzielenia jakichkolwiek odpowiedzi na nasze pytania. Skutkiem tego Komisja Petycji podjęła jednogłośnie decyzję o wystąpieniu do Parlamentu o wezwanie Komisji Europejskiej do udzielenia w tym Parlamencie jednoznacznych odpowiedzi, ponieważ sprawa ta zdecydowanie budzi wątpliwości dotyczące naruszenia Karty praw podstawowych. Jest tak nie tylko ze względu na inercję Komisji Europejskiej; ale także, a nawet przede wszystkim, ze względu na fakt pozbawienia pana Kleina możliwości wystąpienia na drogę sądową.
Sprawa ta zdecydowanie budzi wątpliwości dotyczące naruszenia zasad rynkowych oraz zasad ochrony gwarantowanej małym przedsiębiorstwom i dlatego żądamy odniesienia się tutaj do kwestii podniesionych w naszym pytaniu.
Przewodniczący
Pani Poseł Mazzoni! Chciałbym Pani podziękować, przede wszystkim, za to, że podziela Pani moje zakłopotanie połączeniem tych dwu różnych spraw. Nie oznacza to oczywiście, że lekceważę to istotne pytanie, które, co więcej zgłasza Pani jako przewodnicząca Komisji Petycji, której jestem członkiem, i dlatego jestem poważnie zainteresowany działaniami tej komisji.
Połączenie tych dwu spraw o tak różnym charakterze będzie bardzo trudne dla pana komisarza i zabierających tutaj głos posłów i dlatego uprawnione jest kwestionowanie zasadności planowania debaty w sposób, w jaki odzwierciedla to ten porządek tych obrad.
John Dalli
komisarz - Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo! Najpierw chciałbym złożyć wyrazy uznania Parlamentowi, a zwłaszcza sprawozdawczyni, pani poseł Matias, za zaangażowanie, z jakim zajmuje się sprawą choroby Alzheimera i innych form demencji.
Komisja w pełni podziela Pani zainteresowanie tą sprawą. Demencja oznacza poważne cierpienie dla milionów Europejczyków i ich rodzin. W obliczu gwałtownego starzenia się społeczeństwa nadszedł czas, żeby Unia Europejska podjęła odpowiednie działania.
Dlatego w 2009 roku Komisja przedstawiła komunikat dotyczący choroby Alzheimera i innych form demencji zawierający propozycje podjęcia działań mających na celu doprowadzenie do poprawy w zakresie profilaktyki, diagnostyki, badań naukowych i wymiany najlepszych praktyk.
Z zadowoleniem przyjmuję, że Parlament wspiera prace prowadzone w tym zakresie i przedstawia pełny zestaw zaleceń. Sprawozdanie to i zawarte w nim zalecenia przedstawiane są właśnie wtedy, gdy w kwietniu Komisja ma podjąć, we współpracy z państwami członkowskimi, wspólne działania dotyczące choroby Alzheimera, znane jako "ALCOVE” (ALzheimer COoperative Valuation in Europe).
Jestem przekonany, że te wspólne działania przyczynią się do zrealizowania wielu zaleceń, które Państwo tu dzisiaj przyjmą.
Te wspólne działania ukierunkowane będą na profilaktykę - dziedzinę, której znaczenie Parlament podkreśla w tym sprawozdaniu - a także na poprawę jeśli chodzi o wiedzę, dane i wymianę dobrych praktyk. Działania te dotyczyć będą też kolejnego obszaru, w przypadku którego Parlament wzywa do podjęcia działań, a mianowicie praw osób cierpiących na demencję. Zgadzam się z państwem, że niezbędna jest pełna koordynacja badań naukowych, żebyśmy mogli lepiej zrozumieć, jak zapobiegać lub opóźniać początek demencji. Dlatego Komisja podjęła wspólną inicjatywę programową dotyczącą zwalczania chorób neurodegeneracyjnych, a w szczególności choroby Alzheimera.
Po raz pierwszy w historii w zwalczaniu choroby Alzheimera współpracują ze sobą aż 23 kraje. W całej Europie stosowane są dobre praktyki dotyczące diagnozy i leczenia choroby Alzheimera, a Komisja wspiera wymianę wiedzy i dobrych praktyk.
Zgodnie z zaleceniem Parlamentu, mogę także potwierdzić, że pierwszym pilotażowym obszarem inicjatywy "Unia innowacji”, realizowanej w ramach strategii "Europa 2020”, w odniesieniu do nowego europejskiego partnerstwa na rzecz innowacyjności będzie temat starzenia się z zachowaniem aktywności i dobrego zdrowia.
W ramach tego obszaru można by rozwinąć działalność dotyczącą wspierania osób cierpiących na demencje. Dobrym przykładem mogłaby być realizowana przez Parlament inicjatywa dotycząca opiekunów. Mamy nadzieję, że będziemy w stanie wspierać kolejne działania innowacyjne w tym zakresie, które to działania mogłyby dotyczyć także kwestii związanych z chorobą Alzheimera czy innych form demencji.
Wreszcie Komisja z zadowoleniem przyjmuje kilka innych zaleceń, w tym ustanowienie 2014 roku "Europejskim Rokiem Mózgu”. Pragnę państwa zapewnić, że jeśli chodzi o zwalczanie demencji, Komisja jest gotowa zrobić, co do niej należy.
Chciałbym teraz odnieść się do drugiego przedmiotu tej debaty, a mianowicie petycji złożonej przez pana Kleina, wynalazcę i producenta inhalatora "Effecto”.
Wprowadzenie tego wyrobu do obrotu zostało pierwotnie odrzucone w Niemczech w 1997 roku. Decyzja ta nie była przedmiotem jakichkolwiek dalszych działań ze strony Komisji, władz niemieckich czy producenta. Podmiot odpowiedzialny w tamtym okresie za dystrybucję stwierdził wtedy, że przeprowadzi dalsze badania zanim wprowadzi ten wyrób ponownie na rynek.
Wyrób ten wprowadzony został po raz drugi na rynek w 2002 rok pod nową nazwą. Kiedy w 2005 roku władze niemieckie zakazały po raz drugi obrotu tym wyrobem Komisja szczegółowo przeanalizowała tę sprawę i zakończyła procedurę w 2007 roku wysyłając właściwym władzom niemieckim i zainteresowanemu producentowi formalne pisma.
W wyniku tej analizy Komisja doszła do wniosku, że zakaz wydany przez te władze niemieckie był zasadny, ponieważ przedstawione przez producenta dane kliniczne nie stanowiły dostatecznego dowodu, żeby wykazać, że wyrób ten jest bezpieczny.
Zgodnie z dyrektywą dotyczącą wyrobów medycznych, obowiązek wykazania, że dany wyrób jest bezpieczny, a tym samym, że może być opatrywany znakiem CE, ciąży na zainteresowanym producencie. Oznaczało to, że przepisem prawa, który ma tutaj zastosowanie jest art. 18 odnośnej dyrektywy, który dotyczy przypadków, w których wyrób wprowadzany jest do obrotu z niesłusznie umieszczonym oznakowaniem CE. W takich przypadkach Komisja nie wydaje żadnej formalnej decyzji.
Skoro według Komisji, klauzula ochronna nie ma w tym przypadku zastosowania, Komisja nie ma powodu, żeby żądać notyfikacji zakazu wydanego w 2005 roku przez właściwe władze niemieckie.
Przeszkodą, przed którą stoi ten producent, chcąc wprowadzić swój wyrób na rynek, jest decyzja władz niemieckich (zakaz z 2005 roku), a nie decyzja Komisji. Składający petycję dysponował konkretnymi środkami prawnymi, z których mógł skorzystać na szczeblu krajowym i w rzeczywistości z nich skorzystał. Jednakże jego skargi zostały przez sądy niemieckie odrzucone.
Chciałbym podkreślić, że od 2007 roku Komisja proponowała składającemu petycję, żeby doprowadził do zgodności wyrobu poprzez uzupełnienie braków w odnośnych danych klinicznych i dążyła do ułatwienia nawiązania kontaktów pomiędzy tym producentem a właściwymi władzami niemieckimi w tym zakresie. Z tego co wie Komisja, składający petycję nie podjął jak dotychczas żadnego takiego działania.
Elena Oana Antonescu
Panie Przewodniczący! Moje wystąpienie poświęcę chorobie Alzheimera i innym formom demencji. Chciałabym pogratulować sprawozdawczyni, pani poseł Matias, wykonanej przez nią znakomitej pracy. Jako kontrsprawozdawczyni Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) w sprawie tego dossier, chciałabym także podziękować moim kolegom posłom z tej grupy, którzy również wnieśli swój wkład. Zainteresowanie, jakim cieszy się to dossier, pokazuje wagę tego zagadnienia, a jednocześnie dotkliwość tego zjawiska.
Liczba osób cierpiących na demencje wzrosła do 9,9 miliona, spośród których większość stanowią osoby cierpiące na chorobę Alzheimera. Przewidujemy, że do 2020 roku liczba ta gwałtownie wzrośnie i to w okresie, w którym wiele przypadków tej choroby ciągle jeszcze jest w Unii Europejskiej nierozpoznanych. Występują różnice pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi jeśli chodzi o profilaktykę oraz dostęp do leczenia i opieki. Działania są chaotyczne, a rozwiązania stosowane w odniesieniu do badań naukowych i zwalczania tej choroby różnią się między sobą.
Sprawozdanie to stanowi ważny krok w walce z tą chorobą w Unii Europejskiej i jest niezbędne do wprowadzenia nowej formy współpracy pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi, umożliwiając podjęcie skoordynowanych działań mających na celu rozwiązanie określonych problemów z którymi boryka się cała Europa. W tym sprawozdaniu apelujemy o wspieranie solidarności pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi oraz o wymianę dobrych praktyk w celu uniknięcia dublowania działań i marnotrawienia zasobów. Chciałabym podkreślić znaczenie diagnozy profilaktycznej oraz podjęcia działań na wczesnym etapie rozwoju choroby. Uważam, że to jest właśnie klucz do poczynienia postępów w walce z tą chorobą.
Ponadto chciałabym przypomnieć również o znaczeniu przyjęcia multidyscyplinarnego podejścia do badań naukowych w tej dziedzinie. Występowanie sztucznych podziałów na poszczególne dyscypliny oraz wątłych powiązań pomiędzy badaniami podstawowymi i badaniami klinicznymi, badaniami dotyczącymi zdrowia publicznego i badaniami społecznymi wpływa na to, jak odkrycia naukowe znajdują ewentualnie odzwierciedlenie w praktyce lekarskiej i zapewnianiu opieki. To, że wszystkie takie działania prowadzone są na szczeblu krajowym powoduje wzrost rozproszenia. Dlatego powinniśmy skoncentrować się na podejściu multidyscyplinarnym oraz na wykorzystywaniu odkryć i wiedzy na szczeblu Unii Europejskiej.
Nessa Childers
w imieniu grupy S&D - Panie Przewodniczący! Na demencję cierpi obecnie niemal 10 milionów mieszkańców Europy, z których większość stanową osoby cierpiące na chorobę Alzheimera. Jedną z takich osób była moja matka, która zmarła w ubiegłym roku. Dlatego z wielkim zadowoleniem przyjmuję tę europejską inicjatywę dotyczącą demencji.
Z niezwykłym niepokojem należy przyjąć, że szacuje się, iż rozpoznawanych jest obecnie tylko 50 % przypadków. Z wielkim niepokojem należy przyjąć, że na demencję cierpi ponad dwa razy tyle kobiet co mężczyzn i to, że wraz ze starzeniem się społeczeństwa europejskiego liczba osób cierpiących na tę chorobę ulegać będzie co 20 lat podwojeniu.
Biorąc pod uwagę, że opóźnienie początku choroby Alzheimera o pięć lat oznacza pięćdziesięcioprocentowy spadek liczby chorych, cieszę się, że Komisja postanowiła skoncentrować swoje wysiłki na profilaktyce i wczesnej diagnozie. Z zadowoleniem przyjmuję skoncentrowanie naszych wysiłków na doprowadzeniu do poprawy w zakresie badań naukowych w Europie, zwłaszcza, że wiemy, iż 85 % badań naukowych prowadzonych jest bez koordynacji na szczeblu Unii Europejskiej. Z zadowoleniem przyjmuję także skoncentrowanie naszych wysiłków na wymianie najlepszych praktyk oraz na prawach chorych i ich rodzin.
Ja i moi koledzy posłowie socjaldemokraci skoncentrowaliśmy się w naszych poprawkach na aspektach społecznych i apelujemy o to, co następuje:
Apelujemy o zdecydowane skoncentrowanie naszej uwagi na szczególnych potrzebach kobiet, które stanowią dwukrotnie większą liczbę chorych niż mężczyźni i mają nieproporcjonalnie wysoki udział w zapewnianiu opieki, w dziedzinach naukowych badań medycznych i społecznych, zatrudnienia i polityki społecznej w poszczególnych obszarach.
Ponownie wzywamy Komisję do ustanowienia, w ramach swoich obowiązków dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisów dotyczących zdrowia psychicznego w miejscu pracy w celu doprowadzenia do jak najpełniejszej integracji osób cierpiących na zaburzenia umysłowe na rynku pracy.
Zalecamy rozważenie stosowania pisemnych oświadczeń dotyczących woli niepodtrzymywania życia w razie śmiertelnej choroby, które są tak bardzo potrzebne.
Wreszcie podkreślamy znaczenie uwzględniania w każdej kampanii podnoszenia świadomości czy kampanii edukacyjnej rozwoju zdolności rozpoznawania objawów demencji.
Podsumowując, chciałabym pogratulować sprawozdawczyni, pani poseł Mari Matias, dziękując jej i moim kolegom kontrsprawozdawcom za pracę nad tym sprawozdaniem.
Frédérique Ries
Panie Przewodniczący! Walka z chorobą Alzheimera stała się w ostatnich latach priorytetem Unii Europejskiej, i to w samą porę! Chciałbym dodać, że z zadowoleniem przyjmuję wszystkie inicjatywy ogłoszone właśnie przez pana komisarza Dalliego.
Ta forma starzenia się funkcji mózgowych gwałtownie się rozpowszechnia, zarówno w Europie, jak i w innych częściach świata; dotyczy to już ponad siedmiu milionów osób, przy czym jeśli weźmie się pod uwagę inne rodzaje chorób neurodegeneracyjnych liczba ta wzrasta do 10 milionów. Możemy i powinniśmy przyjąć z zadowoleniem finansowanie obecnie przez Unię Europejską 32 projektów badawczych, ale powinniśmy doprowadzić do poprawy, do znacznej poprawy, zwłaszcza jeśli chodzi o koordynację badań naukowych nad chorobą Alzheimera w ramach ósmego ramowego programu badawczego już od 2014 roku. Stanowi o tym wyraźnie pkt 21 naszej rezolucji.
Niezbędne jest także skoncentrowanie się na podejściu multidyscyplinarnym, obejmującym diagnostykę, profilaktykę, leczenie i wsparcie dla otrzymujących opiekę i ich rodzin; dotyczą tego pkt. 2 i 20, które są bardzo istotne. W tym kontekście, ponadto, ostatnie badania, których wyniki zostały właśnie opublikowane we Francji, wskazują na istnienie wysokich kosztów społeczno-ekonomicznych związanych z tą chorobą: ponad 10 milionów euro miesięcznie za samą opiekę medyczną i nadzór nad chorymi. A to nie obejmuje olbrzymiego zaangażowania rodzin i bliskich osób chorych, którzy poświęcają ponad sześć godzin dziennie na opiekę i zajmowanie się nimi.
Pomaganie tym chorym oznacza także postawienie właściwej diagnozy. Środowiska naukowe informują nas, że niezbędna jest teraz zmiana międzynarodowych kryteriów, ponieważ ścisłe stosowanie często zbędnych kryteriów skutkuje wliczeniem zbyt dużej liczby osób, które cierpią na inne formy demencji.
Na szczeblu Unii Europejskiej, do którego odnosi się pkt 64 naszej rezolucji, niezbędne jest udzielenie przez Parlament rzeczywistej odpowiedzi na apel pracowników naukowych. Niezbędne jest zapewnienie udziału w badaniach klinicznych większej liczby ochotników, jeżeli chcemy kiedyś znaleźć lek na tę chorobę, co jest naszym obowiązkiem. Zbliżający się przegląd dyrektywy dotyczącej badań klinicznych zapewnia nam zatem świetną możliwość podjęcia konkretnych działań i dania nadziei rodzinom chorych.
Gerald Häfner
Panie Przewodniczący! Ten, kto doprowadził do tego, że te dwie debaty zostały połączone nie wyświadczył Parlamentowi przysługi - a tym mniej sprawom, o których tutaj mówimy.
W całej Europie jesteśmy świadkami wzrostu kosztów leków i ubezpieczenia zdrowotnego i wszyscy dążą do znalezienia sposobów ich obniżki. Postępy medycyny prowadzą do coraz większego wzrostu cen leków. Przypadek, z którym mamy tutaj do czynienia, jest inny. W Europie żyje 30 milionów osób chorych na astmę i mamy drobnego producenta, który opracował urządzenie, mogące uratować osobie chorej na astmę życie i odgrywające niezwykle istotne znaczenie w leczeniu tej choroby, powodujące, że oddychanie jest łatwiejsze, szybsze i efektywniejsze, a co więcej tańsze. Temu producentowi odmawiano dostępu do rynku przez 14 lat. Producent ten zwrócił się do Komisji jeszcze w 1996 roku, a Komisja Petycji zajmuje się tą sprawą od 2006 roku. Panie Komisarzu Dalli! To do Komisji należy ułatwianie egzekwowania przestrzegania prawa i stanie po stronie obywatela. W tym przypadku obowiązek ten nie został wypełniony, a zamiast tego Komisja odmawia podjęcia jednoznacznej decyzji - decyzji, która pomogłaby składającemu petycję.
Chciałbym zwrócić się do Pana całkiem osobiście, Panie Komisarzu Dalli, ponieważ zapewne pamięta Pan, że zaprosiliśmy Pana na spotkanie z Komisją Petycji w celu omówienia tej sprawy. Powiedział nam Pan wtedy, że nie ma Pan na to czasu, ale że mógłby Pan znaleźć czas na osobistą rozmowę. Przyszliśmy do Pana i rozmawialiśmy z Panem osobiście. Obiecał mi Pan sam, że zbada tę sprawę niezwłocznie, i że znajdzie rozwiązanie. Do dziś nie otrzymałem od Pana żadnej informacji. Napisałem do Pana kolejne pismo, ale znów nie otrzymałem żadnej odpowiedzi. Próbował Pan także zapobiec zwołaniu kolejnej debaty. Komisja Europejska nie powinna postępować w ten sposób.
Chciałbym oświadczyć wyraźnie, że Parlament Europejski oczekuje od Komisji, że stanie po stronie prawa i obywatela, i będziemy jutro głosować wspólnie nad tą rezolucją. Oczekujemy, że zagwarantuje Pan, żeby tacy drobni producenci byli chronieni przed tymi, którzy chcą pozbawić ich dostępu do rynku. Chodzi tutaj o duże pieniądze, ale również, a co więcej, przede wszystkim, o zdrowie ludzi. Jesteśmy świadomi odnośnych problemów. Nie rozumiemy Pana działań, Panie komisarzu Dalli. Znamy wszystkie Pana argumenty. Przejrzałem mnóstwo akt, ale nadal nie znalazłem żadnego jednoznacznego argumentu, który uzasadniałby Pana stanowisko. Mamy tutaj do czynienia z wyrobem medycznym. Stosowanych jest ich obecnie 30 tysięcy, a korzystające z nich osoby oddychały przy ich pomocy miliony razy, ze znakomitymi rezultatami. Dysponujemy pismami od towarzystw ubezpieczeniowych domagających się, żebyśmy zapewnili temu wyrobowi dostęp do rynku, żeby umożliwić ograniczenie kosztów. Oczekuję, że Komisja zrobi wreszcie, co do niej należy, i podejmie w tej sprawie pozytywną decyzję.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
William
Panie Przewodniczący! Chciałbym zapytać pana posła Häfnera, czy zgodziłby się ze stwierdzeniem, że uwagi pana komisarza odnoszące się do sprawy BronchoAir, które usłyszeliśmy wcześniej, pozbawione są jakichkolwiek konkretów i nie są pomocne, ani w szczególności zainteresowanemu przedsiębiorstwu, ani, ogólnie rzecz biorąc, chorym na astmę?
Gerald Häfner
(DE) Panie Przewodniczący! Jeśli Pan pozwoli, chciałbym udzielić krótkiej, ale osobistej odpowiedzi. Odnoszę wrażenie, że pan komisarz nie skorzystał jeszcze z możliwości zapoznania się z tą sprawą osobiście i wyrobienia sobie zdania. Jest to jednak znakomita okazja, Panie Komisarzu, żeby po wszystkich tych latach zwlekania przyjrzał się Pan tej sprawie świeżym okiem i wyciągnął nowe wnioski. Sugeruję, żeby zainteresował Pan tą sprawą innych członków swojego zespołu, aniżeli ci, którzy odpowiadają za przewlekłość z jaką postępowanie to prowadzone było dotychczas. Z zadowoleniem omówię z Panem tę sprawę, a jeszcze lepiej, chciałbym, żeby spotkał się Pan ze składającym petycję i przedstawił jakieś rozwiązanie.
Zgadzam się w pełni z moim kolegą posłem.
Marina Yannakoudakis
w imieniu grupy ECR - Panie Przewodniczący! Na demencję cierpi w Wielkiej Brytanii 750 tysięcy osób, spośród których ponad połowę stanowią osoby cierpiące na chorobę Alzheimera. Skutki są powszechne, ale doświadczenia poszczególnych osób są jednostkowe. Nie ma lekarstwa na tę chorobę, która często czyni zakładnikami zarówno chorego, jak i opiekuna, niezależnie od wieku. Co możemy jednak zrobić w Unii Europejskiej w tej sprawie? Działania prawodawcze mają najwyraźniej drugorzędne znaczenie w przypadku czegoś, co wymaga przede wszystkim wsparcia na szczeblu lokalnym.
Jednakże po pierwsze, poprzez podniesienie tej kwestii w tym Parlamencie możemy ją wysunąć na pierwszy plan, podjąć dyskusję i podnieść świadomość społeczną. Dzięki temu państwa członkowskie mogą podjąć decyzje dotyczące nadania tej kwestii priorytetu i wymiany najlepszych praktyk. Po drugie, podniesienie świadomości może doprowadzić do wzrostu wiedzy dotyczącej objawów, no i oczywiście skutkiem tego, wczesnej diagnozy. Na rynku dostępne są leki, które mogą być tutaj pomocne, które brane we właściwym czasie, mogą spowolnić proces. Istotną kwestią jest udzielanie chorym pomocy, udzielanie rodzinom chorych informacji i wsparcia, i ostatecznie, udzielenie chorym wsparcia w zachowaniu godności w trakcie tej ciężkiej choroby.
William  Dartmouth
w imieniu grupy EFD - Panie Przewodniczący! Najwyraźniej małe niemieckie przedsiębiorstwo, BronchoAir z Monachium wyprodukowało inhalator, który może rzeczywiście poprawić warunki życia osób chorych na astmę, które korzystają z takich wyrobów, żeby oddychać. Tego wyrobu pozbawiono dostępu do rynku przez ponad 14 lat, a wyjaśnienia pana komisarza, dlaczego tak się stało, różnią się znacznie od tych przedstawionych przez przewodniczącego Komisji Petycji, który otwarł tę debatę. Komisja Prawna oświadczyła, cytuję, "przedsiębiorstwo to stało się ofiarą jaskrawej odmowy ochrony prawnej” ze strony Komisji.
Dlaczego Komisja faworyzuje duże firmy farmaceutyczne i zatrudnianych przez nie lobbystów? W tym przypadku, brytyjska Partia Niepodległości, którą mam zaszczyt reprezentować, zdecydowanie popiera niezwłoczne przeprowadzenie dochodzenia w sprawie sposobu prowadzenia tej sprawy przez Komisję.
Diane Dodds
Panie Przewodniczący! Jak zostało to już dziś powiedziane w tym Parlamencie, na jakąś formę demencji cierpi obecnie w Wielkiej Brytanii niemal 750 tysięcy osób. Szesnaście tysięcy z nich to osoby mieszkające w moim okręgu wyborczym w Irlandii Północnej.
Choroba Alzheimera jest okrutną chorobą. Pozbawia osoby na nią cierpiące osobowości, pozbawia niezależności, a ostatecznie pozbawia relacji z rodziną i przyjaciółmi. Jest to wyniszczająca choroba, która nakłada na rodzinę i opiekunów, którzy często działają w izolacji i sami mają problemy zdrowotne ze względu na problemy, z którymi muszą się borykać, olbrzymie obowiązki. Jak zostało już powiedziane w tym Parlamencie, większość osób udzielających opieki stanowią kobiety.
Szacuje się, że do 2050 roku liczba osób cierpiących w Wielkiej Brytanii na demencję gwałtownie wzrośnie do około 1,7 miliona osób. Szacuje się też, że koszty opieki zdrowotnej i społecznej wzrosną do 2018 roku do 27 miliardów funtów sterlingów. Są to oszałamiające liczby, co powoduje, że badania naukowe stają się bezwzględnie konieczne, a koniecznością staje się właściwa alokacja środków w dziedzinie opieki medycznej i społecznej. Uważam także, że niezbędne jest uznanie przez nas wkładu wnoszonego tutaj przez sektory wolontariatu i społeczności lokalnych.
Panie Komisarzu! Skoncentrował się Pan na starzeniu się z zachowaniem aktywności i dobrego zdrowia i jestem dumna, z tego, że zwróciłam uwagę na rezultaty programu Mullen Mews realizowanego w Belfaście, który w rywalizacji z międzynarodową konkurencją otrzymał nagrodę za osiągnięcia w dziedzinie włączenia społecznego i poprawy warunków życia osób cierpiących na demencję oraz ich rodzin i opiekunów.
Peter Jahr
(DE) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu Dalli! Zgadzam się, że irytujące jest to, iż musimy przeskakiwać z tematu na temat. Chciałbym, żeby było tak, że sprawy te są po prostu omawiane jedna po drugiej.
Chcę wrócić do petycji pana Kleina. Cieszę się, że mamy możliwość porozmawiać o tej sprawie, ponieważ Komisja Petycji zajmuje się nią od dłuższego już czasu. Co wydarzyło się w tym czasie? Mamy tutaj innowacyjnego producenta, który opracował inhalator dla chorych na astmę. Inhalator ten był dobry dla chorych, ponieważ był łatwiejszy w użyciu. Był dobry dla towarzystw ubezpieczeniowych, ponieważ był tańszy. Producent ten zdobył zań zasłużenie nagrodę. Następnie otrzymał nagły cios, a mianowicie inhalator ten został objęty przez władze niemieckie zakazem, na skutek czego Komisja Europejska wszczęła procedurę klauzuli ochronnej.
Nie wdając się ponownie we wszystkie szczegóły, jestem przekonany, że zakaz nałożony pierwotnie na ten inhalator w 1996 roku nie był wtedy nałożony zgodnie z prawem. Komisja byłaby obowiązana zakończyć procedurę klauzuli ochronnej dokonując ustaleń, żeby umożliwić zainteresowanej stronie odwołanie się. Skutkiem tego pan Klein - i cytuję tutaj stanowisko naszej Komisji Prawnej - "stał się ofiarą jaskrawej odmowy ochrony prawnej”. Panie Komisarzu! Nie mam zwyczaju obarczać ludzi winą. Niezbędne jest tutaj znalezienie jak najszybciej rozwiązania, żeby rozwiązać ten problem raz na zawsze. Wzywam Pana jedynie do uszanowania wyniku jednomyślnego głosowania naszej Komisji Petycji. Mam nadzieję i liczbę na Pana współpracę i pomoc, nie tylko dla dobra osoby składającej tę petycję, ale także dla dobra chorych we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej.
Daciana Octavia Sârbu
(RO) Panie Przewodniczący! Jest jeszcze dużo niepewności i jest jeszcze wiele luk w naszej wiedzy na temat choroby Alzheimera. Niestety, sytuacja stale się pogarsza ze względu na starzenie się społeczeństwa europejskiego. Oczywiste jest, że niezbędne jest prowadzenie przez nas badań naukowych i większej liczby badań nad przyczynami i metodami leczenia demencji. Jednakże, tak jak w przypadku chorób niezakaźnych, istnieją dowody wskazujące, że wielu chorobom można zapobiec stosując kilka prostych środków, takich jak wybór odpowiedniego trybu życia. Dlatego w zgłoszonych poprawkach zaapelowałam o przyznanie prowadzeniu badań naukowych nad wpływem diety na zapadalność na chorobę Alzheimera większego znaczenia.
Wielu z nas z całą pewnością zna co najmniej jedną osobę cierpiącą na tę chorobę lub na jakąś inną formę demencji. Wiemy, że w rzeczywistości koszty osobiste są dużo wyższe od kosztów społecznych lub finansowych. Wszyscy jesteśmy zaniepokojeni szeroko rozpowszechnionymi katastrofalnymi skutkami demencji dla tak dużej grupy osób. Dlatego mamy niezwykle obszerne sprawozdanie zawierające odniesienia do wszystkich kluczowych kwestii. Oczekujemy pozytywnej reakcji nie tylko ze strony Komisji, ale także ze strony państw członkowskich.
Antonyia Parvanova
Panie Przewodniczący! I ja odnotowuję z przykrością, że połączyliśmy dwie debaty: to tak, jakbyśmy mieli debatę łączną poświęconą żegludze i rybołówstwu, ponieważ oba te działania prowadzone są w środowisku morskim. Chciałabym jednak pogratulować sprawozdawczyni, pani poseł Marisie Matias. Rzeczywiście kwestią o najważniejszym znaczeniu jest, żeby Unia Europejska rozwiązała problem choroby Alzheimera w konkretny sposób, jako jeden ze swoich priorytetów w dziedzinie ochrony zdrowia.
Obciążenia medyczne i społeczne, jakie wywiera obecnie ta choroba, stanowią poważne zagrożenie dla stabilności systemów opieki zdrowotnej i społecznej. W najbliższych latach zwiększy się też znacznie liczba osób cierpiących na inne choroby przewlekłe i niezbędne jest zajęcie się przez nas tymi chorobami w kompleksowy sposób, w tym poprzez opracowanie, przyjęcie i wdrożenie odpowiedniego planu gotowości. Żywię szczerą nadzieję, że Komisja obejmie przewodnictwo w podejmowaniu dalszych działań w oparciu o europejską inicjatywę dotyczącą choroby Alzheimera i będzie wspierać państwa członkowskie w rozwiązywaniu problemów dotyczących zdrowia publicznego w kontekście starzenia się naszego społeczeństwa. Z zadowoleniem przyjmuję, w szczególności podkreślenie znaczenia podejścia multidyscyplinarnego.
Wreszcie, pragnę podkreślić konieczność skoncentrowania naszej uwagi na badaniach naukowych i ukierunkowanych inwestycjach w tej dziedzinie, pamiętając o jednym priorytecie, a mianowicie, żeby nie służyć interesom przedsiębiorstw, lecz osiągać konkretne rezultaty w dziedzinie zdrowia publicznego dla dobra chorych i innych obywateli.
Jeśli chodzi o pytania ustne, uważam, że jesteśmy tutaj świadkami stosowania metody lobbowania, mającego na celu zwiększenie presji na władze niemieckie oraz kontestowania wymogów i przepisów Unii Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa. Nieważne jest, czy zainteresowane przedsiębiorstwa są duże czy małe; jedyną kwestią mającą tutaj dla nas znaczenie jest bezpieczeństwo chorych.
Satu Hassi
(FI) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Pragnę szczerze podziękować sprawozdawcy, pani poseł Matias, za znakomitą pracę nad sprawozdaniem dotyczącym choroby Alzheimera. Choroba Alzheimera i pozostałe demencje stanowią olbrzymi problem dla społeczeństwa. Koszty ludzkie i finansowe są olbrzymie. Koszty leczenia chorych na chorobę Alzheimera szacuje się na ponad 100 miliardów euro rocznie. Jest to kwota większa niż kwota, jaką według szacunków Komisji należałoby wydać na zwiększenie naszego celu ograniczenia gazów cieplarnianych do 30 %. Uważa się, że liczba osób cierpiących na chorobę Alzheimera ulegać będzie co 20 lat podwojeniu.
Pragnę podkreślić znaczenie wczesnej diagnozy oraz nadania profilaktyce priorytetu. Mam nadzieję, w szczególności, że zwiększone zostaną wysiłki w dziedzinie badań naukowych nad tym, jak substancje chemiczne ograniczające rozwój układu nerwowego mogą wywierać wpływ na częstość występowania choroby Alzheimera i zagrożenie zachorowania na inne choroby powodujące degradację układu nerwowego. W każdym razie zasada ostrożności wymaga, żeby doprowadzić do ograniczenia stosowania w naszych ogrodach i na naszych polach substancji chemicznych takich, jak pestycydy.
Miroslav Ouzký
(CS) Panie Przewodniczący! Ja również chciałbym poruszyć kwestię choroby Alzheimera. Wiemy, że sprawozdanie to nie wywiera żadnego konkretnego legislacyjnego skutku, ani też nie wywołuje szczególnych kontrowersji. Mam nadzieję, że nie doprowadzi do podziałów podczas tej sesji. Wiemy jednak, że jest to niezwykle poważna choroba, wywołująca bardzo poważne konsekwencje finansowe, a skutkiem tego jest to także bardzo poważny problem społeczny. Problem ten jest ściśle związany ze zjawiskiem starzenia się społeczeństwa europejskiego, a wzrost liczby chorych w Europie zaczyna przypominać cos na kształt epidemii neurologicznej. Co możemy w tej sprawie zrobić? Możemy podkreślić znaczenie profilaktyki, która przyczynia się do zaoszczędzenia środków i poprawy zdrowia, możemy poprawić dietetyczne nawyki Europejczyków, możemy doprowadzić do unifikacji naszej bazy naukowej w Europie i koordynować prace prowadzone w poszczególnych państwach członkowskich, możemy wspierać organizacje wolontariackie i organizacje zrzeszające członków rodzin oraz możemy ułatwiać tworzenie w Europie specjalistycznych ośrodków.
Philippe Juvin
(FR) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Jest tyle do powiedzenia, jeśli chodzi o chorobę Alzheimera.
Chciałbym skoncentrować się na dwóch aspektach. Pierwszy z nich dotyczy opieki domowej dla osób cierpiących na poważne choroby. Wiemy, że ze względów medycznych istotną kwestią jest, żeby chorzy nie doznawali w swoim środowisku żadnych wstrząsów, które mogłyby doprowadzić do pogorszenia się ich stanu zdrowia i symptomów ich choroby, doprowadzając do wzrostu problemów.
Jednym z naszych priorytetów powinno być umożliwienie chorym pozostawania jak najdłużej w swoim normalnym środowisku. Realizacja tego celu wymaga z kolei udzielenia wsparcia rodzinom i członkom rodziny opiekującym się chorymi wsparcia. Innymi słowy, rodziny nie mogą być pozostawione samym sobie. Tego dotyczy pierwsza kwestia, którą chciałem poruszyć.
Druga kwestia dotyczy badań naukowych. Dlaczego? Ponieważ ostatecznie, jeśli chodzi o chorobę Alzheimera, cała nadzieja leży w znalezieniu leku, a znalezienie leku wymaga prowadzenia efektywnych badań naukowych. Słyszałem, jak moi przedmówcy twierdzili, że niezbędne jest zwiększenie środków na badania naukowe. Jest to niewątpliwie prawda! Zanim zaczniemy mówić o środkach finansowych, powinniśmy jednak przede wszystkim porozmawiać o tym, jak środki te miałyby być wydatkowane.
Badania naukowe pozostawały jak dotąd zbyt rozproszone i pozbawione dostatecznego ukierunkowania. Nie określono żadnego priorytetu. Naukowcy nie współpracują i nie rozmawiają ze sobą. W przyszłości biologowie badający komórki powinni rozmawiać z psychologami, z radiologami, z neurologami. Powinniśmy doprowadzić do zacieśnienia współpracy. Dlatego wzywam Komisję do wspierania programu badawczego, którego realizację rozpoczęto w trakcie francuskiej prezydencji.
Wreszcie, podsumowując chciałbym poinformować osoby cierpiące na tę chorobę i ich rodziny, że wszystko posuwa się do przodu. Powinni zachować nadzieję; nie są sami. Nie są już dłużej sami!
Glenis Willmott
Panie Przewodniczący! Chcę podziękować sprawozdawczyni i kontrsprawozdawcom za pracę wykonaną nad tym sprawozdaniem.
Choć to sprawozdanie dotyczące choroby Alzheimera jest bardzo ważne, wiemy, że realizacja polityki należy przede wszystkim do poszczególnych państw członkowskich. Starzenie się społeczeństwa jest jednak jednym z najbardziej naglących wyzwań dla przyszłości i wiemy, że demencja jest jedną z podstawowych przyczyn niepełnosprawności i zależności osób starszych.
Obecnie podstawowy obowiązek zapewniania opieki spoczywa na współmałżonkach lub dzieciach osób cierpiących na demencję, co może wymagać niezwykle ciężkiej pracy i być emocjonalnie niezwykle wyczerpujące. Dlatego tak istotne są nasze poprawki, w których wzywamy Komisję do rozważenia możliwości stworzenia nowych miejsc pracy ramach strategii "UE 2020”, a zwłaszcza jej celu poprawy jakości opieki. Niezbędne jest także skoncentrowanie wysiłków nie tylko na zapewnianiu środków finansowych na badania naukowe nad nowymi lekami do leczenia chorób, ale także rozważenia prostych środków profilaktycznych, które podjąć może każda osoba, takich jak zmiana diety i trybu życia. Jest coraz więcej dowodów na to, że dieta ma istotny wpływ na ewentualny rozwój choroby Alzheimera czy innej formy demencji i powinniśmy przeznaczyć część naszych środków finansowych na przeprowadzenie dalszych badań w tej dziedzinie.
Demencja kosztowała nas w 2005 roku w Unii Europejskiej 130 miliardów euro i dotykała 19 milionów ludzi, w tym zarówno osoby na nią cierpiące, jak i ich opiekunów. Dlatego ma sens zwiększenie środków na działania związane z tą chorobą, zarówno z moralnego, jak i ekonomicznego punktu widzenia.
Jorgo Chatzimarkakis
(DE) Panie Przewodniczący! Ten komunikat i to sprawozdanie są bardzo dobre i dlatego chciałbym podziękować panu komisarzowi Dalliemu i pani poseł Matias.
Choroba Alzheimera stała się plagą naszych czasów, a naszym najpoważniejszym problemem jest to, że nasza wiedza na temat tej choroby jest po prostu zbyt uboga. Dlatego niezbędne jest prowadzenie przez nas badań naukowych, badań naukowych, i jeszcze raz badań naukowych. Niezbędne jest połączenie naszych wysiłków, dlatego też z zadowoleniem przyjmuję inicjatywę Komisji, żeby stworzyć partnerstwo na rzecz innowacji w dziedzinie starzenia się z zachowaniem zdrowia; objęcie tym celem choroby Alzheimera jest w pełni zasadne.
Wiele lat temu rząd Stanów Zjednoczonych opracował metodologię walki z nowotworami jako projekt przewodni. Nie udało się zwalczyć nowotworów, ale w wyniku realizacji tego projektu powstało wiele nowych leków i bardzo wiele nowych terapii. Właśnie czegoś takiego potrzebujemy tutaj i dlatego cieszę się, że będziemy koncentrować nasze wysiłki na chorobie Alzheimera. Potrzebujemy wiedzy, jak podjąć profilaktyczne działania. Co możemy zrobić w przyszłości w walce z chorobą Alzheimera? Dlatego w przypadku europejskiej polityki badań naukowych nie możemy rozpraszać środków. Powinniśmy skoncentrować nasze wysiłki na określonych obszarach. Choroba Alzheimera mogłaby być jednym z podstawowych problemów, z którymi się uporamy.
Frieda Brepoels
(NL) Panie Przewodniczący! Jako wiceprzewodnicząca Europejskiego Sojuszu Choroby Alzheimera w Parlamencie Europejskim z zadowoleniem przyjmuję sprawozdanie pani poseł Matias. W tym sprawozdaniu zwracamy uwagę na najpoważniejsze problemy wymagające rozwiązania w pierwszej kolejności. Chciałabym poruszyć dwie kwestie w tym krótkim czasie.
Po pierwsze, znaczenie profilaktyki i wczesnej diagnozy. Kampanie podnoszące świadomość pierwszych objawów są niezbędne, żeby chorzy i ich opiekunowie mogli skorzystać na jak najwcześniejszym etapie z wszelkich form leczenia i wsparcia, które są już dostępne. Nie można jednak także zapominać o znaczeniu wspólnego rozdziału środków na badania naukowe. Wielu z państwa wspomniało już, że 85% inwestycji publicznych w badania naukowe dokonywanych jest obecnie bez jakiejkolwiek koordynacji na szczeblu Unii Europejskiej, a to niewątpliwie prowadzi do rozproszenia i dublowania działań. Dlatego opracowanie, przyjęcie i wdrożenie wspólnego strategicznego programu badań naukowych mogłoby zapewnić bardziej efektywne wykorzystywanie zasobów i pogłębić zrozumienie przyczyn, metod leczenia i skutków społecznych chorób takich, jak choroba Alzheimera.
Miroslav Mikolášik
(SK) Panie Przewodniczący! Komunikat Komisji w sprawie europejskiej inicjatywy dotyczącej choroby Alzheimera i pozostałych form demencji przyniesie poprawę stosowanych obecnie wybiórczo rozwiązań i wyeliminuje istniejące różnice jeśli chodzi o dostęp do leczenia oraz poprawę zdrowia i warunków społecznych coraz większej liczby osób cierpiących na takie choroby, których liczba także rośnie wraz ze starzeniem się społeczeństwa europejskiego.
Dyrektywa ta przyczynia się także do poprawy sytuacji jeśli chodzi o pracowników służby zdrowia aktywnych w tej dziedzinie, oraz o specjalistyczne szkolenia, co przyjmuję z zadowoleniem, a ponadto przewiduje zwiększenie wsparcia dla rodzin osób cierpiących na takie choroby. Mamy już poważne problemy, jeśli zważyć, że co roku rozpoznaje się aż 1,4 miliona nowych przypadków jakiejś formy demencji i powinniśmy podjąć zdecydowane działania dotyczące wczesnej diagnozy, profilaktyki i innych związanych z tymi chorobami zagadnień, takich jak poszanowanie godności chorych.
Mamy także tutaj do czynienia z osobami takimi chorobami dotkniętymi, a zwłaszcza członkami rodzin, którzy są naznaczani wielorakim piętnem społecznym. Społeczeństwo powinno udzielić pomocy i wsparcia finansowego również osobom opiekującym się osobom cierpiącymi na demencję w swoich domach.
Justas Vincas Paleckis
(LT) Panie Przewodniczący! Pragnę pogratulować sprawozdawczyni, która wykonała znakomitą pracę. Należy przyznać, że wraz ze starzeniem się europejskiego społeczeństwa choroba Alzheimera i inne formy demencji szerzą się w niebezpiecznym tempie. Często objawy takich chorób są niewłaściwie rozpoznawane lub wykrywane zbyt późno i chorzy nie są leczeni we właściwy sposób. Zasadne jest wezwanie, żeby walkę z demencjami uznać za jeden z priorytetowych obszarów w dziedzinie opieki zdrowotnej. Tylko poprzez rozpowszechnianie informacji wśród jak najszerszego grona odbiorców i podniesienie świadomości społecznej tej choroby, jej objawów i metod wczesnej diagnozy będziemy w stanie poradzić sobie z rosnącą falą demencji. Niestety w większości nowych państw członkowskich Unii Europejskiej, w tym na Litwie, opieka zapewniana osobom cierpiącym na demencję pozostawia wiele do życzenia. Największy ciężar ponoszą na ogół bliscy i członkowie rodziny chorego. Państwa członkowskie powinny docenić ich pracę poprzez uznawanie, na ile to jest możliwe, czasu poświęconego opiekowaniu się bliskimi za okres zatrudnienia, zapewniający gwarancje społeczne.
Gay Mitchell
Panie Przewodniczący! Chciałbym zwrócić tylko uwagę na fakt, że mówimy o chorobie Alzheimera w odniesieniu do osób starszych, ale w moim okręgu wyborczym spotkałem się z przypadkiem czterdziestoośmioletniego mężczyzny, który wymagał opieki, którą musiał zapewniać mu ojciec będący wdowcem w podeszłym wieku ponieważ ten młody człowiek cierpi na chorobę Alzheimera. Nie będę wykorzystywał możliwości wystąpienia przed państwem w nieodpowiedni sposób, ale dziękuję za udzielenie mi głosu i chcę powiedzieć, że popieram innowacyjność w kontekście starzenia się. Jest to kwestia związana, przede wszystkim, ale nie wyłącznie ze starzeniem się.
Wolfgang Kreissl-Dörfler
(DE) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Moje uwagi dotyczą petycji. Zajmuję się tą sprawą od wiosny 2007 roku. Jesienią 2007 roku skierowałem pytanie do Komisji. Odpowiedź nie była w ogóle satysfakcjonująca.
Przeprowadziłem wiele rozmów z niemieckim Ministerstwem Zdrowia i z innymi władzami. Wszystko było zawsze niezwykle mgliste i niekonkretne. Z Pana odpowiedzi, Panie Komisarzu Dalli, z fragmentu, który Pan odczytał na głos, wnoszę, że nie ma Pan żadnego zamiaru zbadać tej sprawy w bardziej szczegółowy sposób. Wszystko to nie miało miejsca za Pana kadencji, ale jest coś takiego, jak odpowiedzialność zbiorowa i wzywam Pana, także w imieniu Komisji Prawnej i Komisji Petycji, do udostępnienia nam pełnej dokumentacji, na podstawie której wydał Pan swoją decyzję. Ponadto przechodząc do kwestii samego wyrobu, o którym tutaj mowa, chciałbym wiedzieć, choć jestem w stanie sam wyobrazić sobie odpowiedź, dlaczego niektóre przedsiębiorstwa nie są zainteresowane pojawieniem się na rynku nowego produktu. Zainstalowanie tej części z tworzywa sztucznego w inhalatorze jest stosunkowo tanie, ale zyski wynikałyby z łącznych obrotów.
Jeśli zważyć na aktywność przemysłu farmaceutycznego w zakresie lobbingu, a w szczególności interes finansowy, jaki mają niektóre podmioty w niedopuszczaniu małych przedsiębiorstw do rynku, nasuwają się czasem aż nazbyt oczywiste odpowiedzi.
Wzywam Pana do wyraźnego określenia tutaj swojego stanowiska, a teraz co się tyczy tego, czy udostępni nam Pan dokumentację, o której tutaj mowa, i czy jest Pan gotów uczestniczyć w formalnej debacie z nami w Komisji Petycji i Komisji Prawnej, a nie po prostu zignorować tę sprawę: nasi obywatele mają prawo do należytego traktowania, a dotyczy to także osób, które nie są szczególnie zamożne lub szczególnie znaczące.
Elżbieta Katarzyna Łukacijewska
(PL) Panie Przewodniczący! Wraz ze starzeniem się populacji Unii Europejskiej rośnie odsetek osób cierpiących na choroby wieku podeszłego. Dane statystyczne pokazują, że co piąta osoba powyżej 80 roku życia cierpi na chorobę Alzheimera. Nie wszyscy wiedzą, że jest to choroba nieuleczalna, ale dzięki odpowiedniej profilaktyce i wczesnej diagnozie można opóźnić jej skutki. Według światowego raportu na temat Alzheimera z 2009 roku 28% osób cierpiących na demencję zamieszkuje Europę, która pod tym względem zajmuje drugie miejsce na świecie po Azji. W Polsce, kraju który reprezentuję, na chorobę Alzheimera cierpi około 250 tys. osób, a specjaliści szacują, że do 2040 roku liczba ta się potroi. Jak widać dane te są niepokojące.
Demencja niesie za sobą zarówno skutki społeczne, jak i gospodarcze oraz dotyka nie tylko samego chorego, ale także jego najbliższych. Dlatego cieszę się, że dzisiaj poruszamy ten ważny problem. Tylko współpraca, prowadzenie wysoko specjalistycznych badań oraz prowadzenie szerokiej kampanii informacyjnej pozwolą na szybszą diagnozę i lepszą profilaktykę.
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Panie Przewodniczący! Popieram propozycję podjęcia szczególnych działań, ujętą w inicjatywie dotyczącej choroby Alzheimera, zgodnie z którą niezbędne jest promowanie wczesnej diagnozy i poprawy warunków życia, wspieranie rozwijania współpracy pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi poprzez wymianę najlepszych praktyk i wyników badań klinicznych oraz poszanowanie praw osób cierpiących na tę poważną chorobę. Ponieważ Unia Europejska nie dysponuje obecnie dostatecznie dokładnymi danymi statystycznymi dotyczącymi choroby Alzheimera, niezbędne jest przeprowadzenie badań w oparciu o wspólne, ściśle określone wskaźniki. Ponadto niezbędne są inwestycje w badania naukowe i skuteczne rozwiązania dla systemów opieki. Niezbędne jest zwrócenie szczególnej uwagi na sytuację pracowników służby zdrowia oraz opiekunów, a także na szkolenia i wsparcie dla rodzin, które na co dzień mają do czynienia z osobami cierpiącymi na chorobę Alzheimera. Pragnę podkreślić, że zwalczanie tej ciężkiej choroby wymaga zwrócenia szczególnej uwagi na profilaktykę oraz ukierunkowanie wysiłków na uzyskiwanie diagnozy na jak najwcześniejszym etapie choroby. Dlatego niezbędne jest opracowanie strategii zapobiegania chorobie Alzheimera, obejmującej zachęcanie do prowadzenia zdrowszego trybu życia, informowanie obywateli o tej chorobie i wymianę praktyk lekarskich.
Pat the Cope Gallagher
(GA) Panie Przewodniczący Chciałbym podziękować Panu za zapewnienie mi możliwości poruszenia tematu dotyczącego choroby Alzheimera.
Alzheimera jest najczęstszą przyczyną demencji, na którą w Irlandii cierpi 44 tysiące osób, a w całej Europie niemal dziesięć milionów osób. Jest to choroba postępująca, co oznacza, że wraz z upływem czasu uszkodzeniu ulegają kolejne części mózgu, a w miarę tego pogorszeniu ulegają też objawy.
Niestety, ze względu na starzenie się społeczeństwa europejskiego, w przyszłości na chorobę tę zapadać będzie coraz więcej osób. Dlatego niezbędna jest poprawa współpracy pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej w zakresie badań naukowych nad przyczynami demencji oraz wymiany najlepszych praktyk w odniesieniu do systemu opieki. Obowiązek udzielania opieki spoczywa na ogół na bliskich i w Irlandii opiekę nad osobami cierpiącymi na demencję sprawuje na co dzień 50 tysięcy osób.
Podsumowując, chciałbym złożyć szczególny hołd tym opiekunom i irlandzkiemu stowarzyszeniu Alzheimera, zapewniającym osobom cierpiącym na demencję ogromne wsparcie.
Margrete Auken
(DA) Panie Przewodniczący! Chciałabym zwrócić się do pana komisarza Dalliego. Widzi Pan tutaj urządzenie z tworzywa sztucznego, którego cała ta sprawa dotyczy. To duże międzynarodowe koncerny farmaceutyczne zadecydowały w tym niemieckim przypadku, że to urządzenie z tworzywa sztucznego i odnośny lek stanowią nierozłączną całość. A oto i ten lek. Właśnie on musi zostać poddany poważnym badaniom. To urządzenie z tworzywa sztucznego jest podobne w stosowaniu do strzykawki. Oczywiste jest jednak, że przemysł farmaceutyczny generuje olbrzymie zyski dzięki temu, że te dwa wyroby muszą zawsze być sprzedawane razem. Z drugiej strony, społeczeństwo oszczędza znaczne kwoty mogąc wykorzystywać coś wielokrotnie. Uważam, że zdecydowanie skandaliczne jest, iż Komisja utrzymuje nadal, że ten prosty wyrób powinien zostać poddany tej samej procedurze poważnych badań, tak jakby koniecznie miał być objęty był tym samym systemem badań, co odnośny lek; nie całkiem takiej samej jak sam lek, wiem, ale nadal jako urządzenie z nim związane. Nieotrzymanie przez nas jednoznacznej odpowiedzi w tej sprawie jest po prostu bulwersujące. Jest tyle osób, w tym wielu ubezpieczycieli i towarzystw ubezpieczeń zdrowotnych, cierpiących na skutek tego, że ten prosty przedmiot z tworzywa sztucznego nie został wiele lat temu dopuszczony do obrotu. Nigdy nie wywoływał żadnych problemów innych niż finansowe...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Paolo Bartolozzi
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Choroby neurodegeneracyjne, a zwłaszcza choroba Alzheimera, stanowią priorytet Unii Europejskiej w dziedzinie ochrony zdrowia.
Choroba, o której tutaj mowa, wywołuje poważne konsekwencje dla osób na nią cierpiących, i to nie tylko pod względem ich stanu zdrowia. Koszty ponoszone w związku z koniecznością zapewniania opieki bezpośredniej i nieformalnej są istotnie wysokie. W rzeczywistości choroba Alzheimera ma niekorzystny wpływ nie tylko na sytuację osób na nią cierpiących, ale także osób nimi się opiekujących.
Dlatego niezbędne jest rozwiązanie tego problemu na szczeblu Unii Europejskiej, a mianowicie podjecie przez wszystkie państwa członkowskie skoordynowanych działań, zapewnienie synergii skoncentrowanych działań, dotyczących w szczególności dziedzin takich, jak nauka i badania naukowe, umożliwiających wzmocnienie profilaktyki i diagnozy w celu udoskonalenia dostępnych metod leczenia, w tym leczenia z zastosowaniem innowacyjnych rozwiązań, a także rozpowszechniania wśród państw członkowskich informacji dotyczących rezultatów osiąganych na szczeblu krajowym, a tym samym podnoszenia świadomości społecznej tej choroby.
John Dalli
komisarz - Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo! Jeszcze raz dziękuję Parlamentowi i posłom, którzy zabrali głos, za ich oddanie ważnej sprawie zwalczania choroby Alzheimera i innych form demencji.
Komisja z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Parlamentu i zawarte w nim zalecenia. Chciałbym skorzystać z tej okazji, żeby podkreślić, że Komisja jest zdecydowana w pełni zrobić to, co do niej należy jeśli chodzi o chorobę Alzheimera i inne formy demencji. Choroby te są, niestety, dla wielu obywateli Unii Europejskiej jednym z elementów procesu starzenia się.
Uważam, że podjęcie współpracy na rzecz ograniczenia ich obciążeń i inwestowanie w innowacyjność w zakresie profilaktyki, rozpoznawania, leczenia i opieki dla osób cierpiących na takie choroby jest naszym wspólnym obowiązkiem.
Cieszę się z możliwości wspierania państw członkowskich w ich wysiłkach mających na celu realizację ścisłej współpracy z Parlamentem w zwalczaniu choroby Alzheimera i pozostałych demencji.
Jeśli chodzi o petycję pana Kleina dotyczącą "Effecto”, muszę najpierw oświadczyć - odnosząc się do wypowiedzi pani poseł Mazzoni, że obowiązkiem Komisji jest opowiadać się po stronie obywateli - że mogę Państwa zapewnić, iż moim obowiązkiem jest stać po stronie chorego. Kwestią o podstawowym znaczeniu dla mnie jako komisarza odpowiedzialnego za ochronę zdrowia jest bezkompromisowość w sprawach dotyczących bezpieczeństwa chorych, nieobieranie jakiejś drogi na skróty i nieobchodzenie obowiązujących nas procedur i procesów, których celem jest zadbanie o to, żeby każdy wyrób, który ma być wykorzystywany do jakiegokolwiek celu medycznego był odpowiednio przetestowany, a jego bezpieczeństwo zapewnione.
Sprawa, z którą mamy tutaj do czynienia, dotyczy nie tego, jak podać jakiś lek wykorzystując do tego celu kawałek tworzywa sztucznego, jak zostało to powiedziane. Sprawa ta dotyczy tego, że niezbędne są dowody kliniczne, iż dany wyrób jest bezpieczny, a żeby to zrobić, od składającego petycję, w tym przypadku pana Kleina, wymagano przeprowadzenia badań klinicznych na 24 chorych. To jest właśnie zakres badań klinicznych, których przeprowadzenia wymagano.
Dlaczego mamy do czynienia z oporem w sprawie przedstawienia wyników takich badań klinicznych? Co powoduje występowanie takich oporów? To są właśnie pytania, które sobie zadaję. Musimy na przykład wiedzieć, czy wyrób ten nadaje się do powszechnego użytku, czy ma być używany wyłącznie w połączeniu z określonym lekiem, czy ma być używany w połączeniu z różnymi rodzajami leków. Czy, jeżeli odpowiedź na to ostatnie pytanie jest pozytywna, leki te wymagają różnych dawek? Czy wyrób zaopatrzony jest w system dostosowywania, żeby dostosować dawkę leku? Gdybym miał używać wyrobu takiego jak ten, o którym tutaj mowa, to jako laik zadawałbym sobie takie właśnie pytania. Takie właśnie pytania zadawały sobie władze. Władze domagały się przedstawienia dowodów, że wyrób ten byłby bezpieczny w rękach chorych.
Obowiązuje nas, jak to już powiedziałem, odpowiednia procedura gwarancji bezpieczeństwa i nie będę jej obchodził. Powiedziano, że obiecałem zbadać tę sprawę i ją zbadałem. Miałem możliwość zapoznania się z wieloma szczegółowymi informacjami dotyczącymi tej sprawy. Oczywiste jest, że były to informacje przekazane mi przez innych urzędników Komisji, pracujących w niej od 1987 roku. Kiedy pan Klein poprosił o spotkanie ze mną, bądź z kimś z mojego gabinetu, zgodziłem się natychmiast. Mój "chef de cabinet” poinformował pana Kleina, że jesteśmy gotowi spotkać się z nim w celu wyjaśnienia tej sytuacji. Pan Klein odpisał nam drogą elektroniczną, określając wiele warunków, a jednym z nich było, żeby Komisja Unii Europejskiej pokryła wszystkie koszty. Obejmowało to koszty przelotów i zakwaterowania w Brukseli pana Kleina i jego pracowników, a tego nie mogłem zaakceptować.
Marisa Matias
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Chciałabym najpierw wyrazić wdzięczność za wszystkie słowa, które zostały wypowiedziane na temat sprawozdania, które Parlament przedstawia w sprawie choroby Alzheimera i innych form demencji. Wszyscy wiemy, że nasza sytuacja jest tragiczna, a także, że wiele przypadków pozostaje nierozpoznanych, o czym była już tutaj mowa.
Chciałabym odnieść się tylko do jednej kwestii, która przewijała się we wszystkich dzisiejszych wystąpieniach, ale której znaczenie nie zostało chyba jednak odpowiednio podkreślone, a mianowicie do kwestii godności osób chorych i ich praw, ale nie tylko osób chorych, lecz także członków ich rodzin, osób zapewniających im opiekę, niezależnie od tego, czy są to opiekunowie zawodowi, czy też niezawodowi, a także pracowników służby zdrowia i opieki społecznej zajmujących się osobami cierpiącymi na te choroby.
Z zadowoleniem, z rzeczywistym zadowoleniem, przyjmuję to, co Pan, Panie Komisarzu, powiedział, a mianowicie, że podziela obawy Parlamentu Europejskiego, a także, że Komisja Europejska uznaje wszystkie zalecenia przedstawione w tym sprawozdaniu przez Parlament za pozytywne i zrobi wszystko co w jej mocy, żeby je zrealizować.
Wiemy, że w tej dziedzinie każdy upływający dzień to o jeden dzień za późno, ze względu na pilność sprawy. Wiemy jednak także, że jutro Parlament wyda oświadczenie dotyczące tej kwestii. Panie Komisarzu! Będziemy oczekiwać wyników głosowania, ale wiemy, że społeczeństwo europejskie oczekuje od nas o wiele więcej niż tylko solidarności i moralnego wsparcia. Panie Komisarzu! Europejczycy oczekują konkretnych i odpowiednich środków i mam naprawdę nadzieję, że Pan i Komisja - która posiada inicjatywę, której niestety brakuje temu Parlamentowi - nada tej kwestii tak wysoki priorytet, jak Pan to obiecuje, a także, że przekształci Pan ją w inicjatywę prawodawczą, żeby prawa Europejczyków i ich rodzin były przestrzegane oraz żeby wszyscy byli traktowani na równi i z godnością, na którą zasługują.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się jutro (w środę, 19 stycznia 2011 r.).
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Liam Aylward
Szacuje się, że w Europie na choroby neurodegeneracyjne, takie jak choroba Alzheimera cierpi 9.9 miliona osób. Eurostat szacuje, że wraz ze starzeniem się społeczeństwa europejskiego liczba osób cierpiących na choroby neurodegeneracyjne wzrośnie do 2050 roku o 100 % w porównaniu z 1995 rokiem. Ponadto, ponieważ obowiązek zapewniania opieki spoczywa na członkach rodziny, szacuje się, że choroba ta wywiera niekorzystny wpływ na sytuację trzech członków rodziny osoby na nią cierpiącej. W związku z tym niezbędne jest zapewnienie podjęcia na szczeblu Unii Europejskiej działań mających na celu udzielenie państwom członkowskim wsparcia w zapewnianiu odpowiedniej pomocy osobom chorym i ich rodzinom.
Zgadzam się w pełni, że jednym z priorytetów polityki Unii Europejskiej w dziedzinie ochrony zdrowia powinna być walka z demencją. Niezbędne jest należyte uznanie osób chorych i organizacji zapewniających im opiekę oraz zapewnienie udziału takich organizacji w kampaniach informacyjnych i w przygotowywaniu programów badawczych. Unia Europejska przeznacza znaczne kwoty - 159 milionów euro - na finansowanie 34 programów badawczych dotyczących chorób neurodegeneracyjnych, ale znaczny wzrost liczby osób cierpiących na takie choroby wymaga rozszerzenia zakresu projektów badawczych realizowanych w ramach ósmego programu ramowego w celu uwzględnienia badań naukowych nad terapiami behawioralnymi, kognitywnymi i pozafarmakologicznymi.
Vasilica Viorica Dăncilă
Dane dotyczące liczby osób cierpiących na chorobę Alzheimera lub inne rodzaje demencji dostępne są w państwach członkowskich Unii Europejskiej i gromadzone są przez organizację Alzheimer Europe. Choroba Alzheimera była i jest podstawową przyczyną demencji we wszystkich krajach. 74,5 % osób cierpiących na demencję w Ameryce Północnej, 61,4 % w Europie i 46,5 % w Azji stanowią osoby cierpiące na chorobę Alzheimera. Jednakże w Unii Europejskiej szereg przypadków dotyczących choroby Alzheimera pozostaje bez rozpoznania. Według najświeższych dostępnych danych epidemiologicznych rozpoznaje się obecnie jedynie połowę wszystkich przypadków tej choroby. W związku z tym uważam, że państwa członkowskie powinny opracować długoterminowe strategie i plany działania mające na celu zwiększenie dostępu do środków na finansowanie badań naukowych dotyczących demencji i choroby Alzheimera, w tym badań naukowych dotyczących profilaktyki, na poziomie odpowiadającym skutkom gospodarczym tych chorób dla społeczeństwa. Państwa członkowskie powinny także przewidywać tendencje społeczne i demograficzne oraz zapobiegać ich występowaniu, a ponadto koncentrować swoje wysiłki na wspieraniu rodzin osób chorych, które opiekują się tymi chorymi, zapewniając w ten sposób ochronę socjalną bezbronnym osobom cierpiącym na demencję.
Elisabetta Gardini
Drogą przedłożonej rezolucji odnawiamy nasze zaangażowanie w walkę z poważną chorobą, na którą ciągle jeszcze cierpi co piąta osoba powyżej 85 roku życia. Uważam, że niezbędne jest podjęcie skutecznych, skoordynowanych, ogólnoeuropejskich działań mających na celu uzyskanie dalszego postępu jeśli chodzi o badania naukowe nad tą chorobą i gromadzenie danych epidemiologicznych jej dotyczących. Właściwa koordynacja pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi może przyczynić się do wymiany najlepszych praktyk w leczeniu chorych oraz uświadomić obywatelom znaczenia profilaktyki i podejmowania działań na wczesnym etapie rozwoju choroby. Inwestowanie i współpraca są niezbędne w tej dziedzinie nie tylko w celu ograniczenia kosztów społecznych takich chorób, ale także, a nawet przede wszystkim, w celu zapewnienia, żeby chorym można było dać nadzieję, iż będą mogli żyć z coraz większą godnością. W tym duchu chciałabym także wskazać, że demencja dotyka oczywiście nie tylko osoby na nią cierpiące; choroba ta dotyka także osoby z ich otoczenia, takie jak członkowie rodziny czy pracownicy służby zdrowia. Cele europejskiej strategii powinny obejmować zatem zapewnienie skuteczniejszego i praktycznego wsparcia tym, którzy muszą codziennie stawać wobec zadania pomagania chorym, usunięcie luk występujących w programach szkoleń zawodowych i prowadzenie kampanii mających na celu podnoszenie świadomości realiów życia z chorobą Alzheimera.
Louis Grech
na piśmie - Jeśli chodzi o chorobę Alzheimera, Unia Europejska nie podjęła jeszcze odpowiednich działań, ani też nie ustanowiła jednolitej polityki zapobiegania tej chorobie. Ponadto Unia Europejska obawia się, że kraje takie jak Malta ciągle jeszcze nie oferują żadnego zwrotu kosztów lekarstw niezbędnych osobom cierpiącym na tę chorobę. Chociaż Komisja nie może ingerować w organizację krajowych systemów ubezpieczeń społecznych, powinna zwiększyć swoje wysiłki mające na celu wywarcie presji na poszczególne państwa członkowskie, żeby zapewnić każdej osobie cierpiącej na chorobę Alzheimera niezbędne leczenie. Wzywam Komisję do rzeczywistego uznania walki z demencją za priorytet Unii Europejskiej i wdrożenia wyżej wymienionych zaleceń w rozsądnym terminie, w tym zaleceń dotyczących, po pierwsze, promocji zdrowego trybu życia w odniesieniu do układu krążenia i inwestycji w zapewnienie zdrowszych miejsc pracy, po drugie, wspierania inicjatyw zapewniających aktywność społeczną i intelektualną osób starszych, po trzecie, zachęcania państw członkowskich do przeprowadzania systematycznych rutynowych badań kontrolnych, które umożliwiałyby wczesne rozpoznanie choroby, a także zapewnienia łatwego dostępu do leków i do leczenia, kiedy choroba już wystąpiła, po czwarte, zapewnienia przeprowadzania okresowych badań epidemiologicznych na szczeblu Unii Europejskiej, i wreszcie po piąte, nakłonienia państw członkowskich do wykorzystywania jak najpełniej urządzeń wspomagających.
Jim Higgins
na piśmie - Z zadowoleniem przyjmuję to sprawozdanie jako ważny pozytywny krok w walce z demencją. Obecnie na demencję cierpi jedna na 20 osób powyżej 65 roku życia i co piąta osoba powyżej 80 roku życia. Szacuje się, że na choroby neurodegeneracyjne cierpi ponad osiem milionów Europejczyków w wieku 30-99 lat, a naukowcy przewidują, że liczba ta może ulegać podwojeniu co 20 lat. Choroba Alzheimera stanowi połowę takich przypadków. Na demencję cierpi obecnie niemal dziesięć milionów Europejczyków, spośród których większość stanowią osoby cierpiące na chorobę Alzheimera. W Irlandii na demencję cierpi 44 tysiące osób. Osobami cierpiącymi na demencję opiekuje się zawodowo ponad 50 tysięcy osób, a szacuje się, że demencją dotkniętych jest bezpośrednio 100 tysięcy osób. Zważywszy na to, że opóźnienie początku choroby Alzheimera o pięć lat przekłada się na spadek liczby chorych o 50 %, z zadowoleniem przyjmuję koncentrację przez Komisję Europejską wysiłków na profilaktyce i wczesnej diagnozie. Z zadowoleniem przyjmuję koncentrację na badaniach naukowych w Europie, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że obecnie 85% badań naukowych prowadzonych jest bez jakiejkolwiek koordynacji na szczeblu Unii Europejskiej. Zapewnienie, żeby jakaś strategia europejska w tej dziedzinie sprawdziła się w praktyce wymaga nadania priorytetu przez poszczególne kraje opracowaniu krajowych planów działania. Strategia europejska powinna także obejmować dążenie do zapewnienia istnienia usług gwarantujących jak największy zasięg oraz równe warunki i leczenie dla wszystkich chorych.
Anneli Jäätteenmäki
Choroby powodujące utratę pamięci stanowią w Europie powszechny problem. Obecnie na takie choroby cierpi około 10 milionów Europejczyków. Większość z nich stanowią osoby cierpiące na chorobę Alzheimera. Wiele czynników wpływa na zdolność ludzi do zapamiętywania i uczenia się nowych rzeczy. Czynniki te obejmują stres, depresję, smutek, nadużywanie napojów alkoholowych, zły stan wywołany niewłaściwym żywieniem i przyjmowanie niektórych leków. Niezbędne jest zwrócenie większej uwagi na zapobieganie takim chorobom od momentu wkroczenia w wiek dojrzewania. Ruch, aktywność umysłowa, zdrowa żywność i unikanie napojów alkoholowych chroni przed zapadnięciem na chorobę powodującą utratę pamięci. Ograniczając czynniki ryzyka związane z tymi chorobami będziemy jednocześnie zmniejszać zagrożenie związane z chorobami układu krążenia i naczyń mózgowych. W przyszłości niezbędne jest podkreślanie znaczenia informacji i roli organizacji pozarządowych w walce z chorobami powodującymi utratę pamięci. Organizacje wykonują bardzo cenną robotę. Powinny otrzymywać większe wsparcie, żeby umożliwić osobom cierpiącym na takie choroby otrzymywanie pomocy w bardziej zadowalający sposób. Ponadto niezbędne jest zwrócenie większej uwagi w przyszłości na ośrodki lecznictwa i jakość świadczonych przez nie usług. Niestety, istniejące obecnie nie są w stanie sprostać skali potrzeb. Przykładowo w Finlandii brak jest wzajemnego wsparcia i odpowiednich ośrodków oferujących opiekę dzienną czy długoterminową. Wreszcie chciałabym zwrócić uwagę wszystkich na znaczenie wsparcia dla osób specjalizujących się zawodowo w leczeniu chorób powodujących utratę pamięci, odpowiedniego szkolenia takich specjalistów oraz rozwoju ich umiejętności i zdolności. Dziękuję państwu.
Sirpa Pietikäinen
Chciałabym podziękować pani poseł Matias za jej godne pochwały sprawozdanie z inicjatywy własnej w sprawie europejskiej inicjatywy dotyczącej choroby Alzheimera i pozostałych demencji. Jeden na czterech Europejczyków padnie ofiarą choroby powodującej utratę pamięci. Choroby tego rodzaju stale wystawiają na coraz większe próby systemy opieki zdrowotnej, które usiłują radzić sobie z problemem starzejącego się społeczeństwa, a także chorych i ich rodziny, kiedy znajdą się w sytuacji, która jest dla nich nowa. Nie ma zgody co do tego jaka jest patogeneza tych chorób, ale niezbędne jest podjecie działań na wczesnym etapie ich rozwoju. Sprawozdanie to przyczyni się do uznania chorób powodujących utratę pamięci za jeden z priorytetów pośród celów Unii Europejskiej w dziedzinie ochrony zdrowia. Wynik tego głosowania stanowić będzie odpowiedni sygnał, to znaczy, że badania naukowe nad tymi chorobami i ich leczenie wymagać będą współpracy na szczeblu paneuropejskim. Choć chorymi są tutaj na ogół osoby starsze, dzięki udoskonaleniu metod diagnostycznych wczesne objawy tych chorób rozpoznawane będą coraz częściej wśród ludności aktywnej zawodowo. Doprowadzenie do ściślejszej współpracy w Unii Europejskiej wymagać będzie także krajowych programów dotyczących pamięci, które zostały już uruchomione w niektórych państwach członkowskich. Krajowe programy dotyczące pamięci odgrywają istotną rolę w rozpowszechnianiu wiedzy i najlepszych praktyk oraz w ograniczaniu liczby pokrywających się wzajemnie działań.
Richard Seeber
W Europie na demencję cierpi 10 milionów osób; spośród których połowę stanowią osoby cierpiące na chorobę Alzheimera. Liczby te będą stale wzrastać ze względu na wzrost przeciętnej długości życia. Sprawozdanie w inicjatywy własnej to krok we właściwym kierunku dzięki apelowi o przyjęcie efektywniejszego podejścia do leczenia demencji, a zwłaszcza choroby Alzheimera. Szczególną uwagę należałoby w tym przypadku poświęcić profilaktyce. Kluczową rolę powinny tutaj odgrywa: wczesna diagnoza, darmowe badania kontrolne osób z grup ryzyka, a przede wszystkim zapewnienie lepszej informacji dla społeczeństwa, ponieważ choroba Alzheimera rozpoznawana jest w Unii Europejskiej na ogół na zbyt późnym etapie rozwoju. Stałe rozprzestrzenianie się demencji wymaga strategii europejskiej, która obejmowałaby, w miarę możliwości, kompleksowe struktury zapewniające chorym równy dostęp do informacji i metod leczenia. Nie należy zapominać, że jednym z elementów tego podejścia powinno być także wspieranie rodzin i opiekunów. Ważnymi elementami walki z demencją powinny być również przeprowadzanie wszechstronnych badań epidemiologicznych i klinicznych oraz dążenie do poprawy w zakresie badań naukowych nad demencją i chorobą Alzheimera.
Olga Sehnalová
Demencja, a zwłaszcza choroba Alzheimera, to nie tylko poważny problem medyczny, ale także niezwykle poważny problem etyczny i społeczny, którego waga stale wzrasta w miarę starzenia się społeczeństwa europejskiego. W przedłożonym dokumencie uwaga skoncentrowana jest całkowicie słusznie na różnych aspektach tej choroby, a zwłaszcza na wspieraniu wczesnej diagnozy i badań naukowych oraz poprawy rzeczywistych warunków opieki zapewnianej chorym. Uważam jednak, że nie mniej istotny jest obszar dotyczący wsparcia dla rodzin osób cierpiących na demencję, a także, że niezbędne jest skoncentrowanie wysiłków na zapewnieniu niedyskryminacyjnego dostępu do opieki zdrowotnej i społecznej o wysokiej jakości. Kluczową rolę mają tutaj do odegrania władze lokalne, czy to gminne, czy regionalne, tak jak organizacje wolontariackie, które mogą zaspokajać organizacyjnie wzrastający popyt na takie usługi. Niezbędna jest także europejska inicjatywa dotycząca choroby Alzheimera i pozostałych demencji, żeby podjąć poważną i otwartą debatę społeczną na temat tej choroby w jak najszerszym tego słowa znaczeniu. Dlatego z zadowoleniem przyjmuję i popieram tę inicjatywę.
