Uroczyste posiedzenie - Przemówienie Ban Ki-Moona, sekretarza generalnego ONZ
Przewodniczący
Szanowny panie sekretarzu generalny, szanowni goście, koleżanki i koledzy, przyjaciele! Mamy dziś zaszczyt gościć Jego Ekscelencję Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, dr. Ban Ki-moona, podczas jego pierwszej oficjalnej wizyty w Parlamencie Europejskim.
Wizyta ta jest bardzo na czasie. W zeszłym miesiącu podczas szczytu Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego milenijnych celów rozwoju mieliśmy okazję dokonać przeglądu naszych osiągnięć i dowiedzieć się, co jeszcze trzeba zrobić. W zeszłą niedzielę obchodziliśmy Międzynarodowy Dzień Walki z Ubóstwem. Dwa miesiące dzielą nas od spotkania w Cancún. Czekamy na wiążącą umowę, kluczowe decyzje i praktyczne działania. Jesteśmy również świadkami ważnych wydarzeń na Bliskim Wschodzie, w Azji i Afryce, które wpłyną na światowe bezpieczeństwo.
Wizyta sekretarza generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych będzie jednakże zawsze na czasie, ponieważ Organizacja Narodów Zjednoczonych i Unia Europejska wspólnie dzielą odpowiedzialność za światowe problemy. Jest tak, jak napisał pan kilka minut temu w złotej księdze Parlamentu Europejskiego - jesteśmy dla siebie naturalnymi sojusznikami. To prawda, my myślimy podobnie. Za kilka minut przemówi pan do Parlamentu i naszych obywateli.
Parlament Europejski zawsze był siłą napędową ambitnych europejskich projektów. Tak interpretujemy
Szanowny panie sekretarzu generalny! Wierzymy, że dzieli pan z nami te dążenia. Pana niesłabnące i bezgraniczne oddanie wartościom wspólnym dla Organizacji Narodów Zjednoczonych i Unii Europejskiej jest dla nas niezmiernie ważne. Z przyjemnością oddajemy Panu głos.
(Oklaski)
Ban Ki-moon
Panie przewodniczący, panie Welle, panie i panowie ministrowie, szanowni państwo! Dzień dobry.
Możliwość przemawiania na forum Parlamentu Europejskiego jest dla mnie wielkim zaszczytem.
Panie i panowie! Zostali państwo wysłani przez obywateli waszych krajów do Strasburga po to, by zbudować silniejszą Europę na potrzeby XXI wieku.
Ja natomiast jestem tu dlatego, że państwo są wyrazicielami demokratycznego głosu narodów Europy, czyli prawie 500 milionów ludzi.
Przyjmują państwo budżety, zatwierdzają państwo prawa i debatują z niezwykłym zaangażowaniem.
Stanowią państwo kluczowe ogniwo łączące szczebel globalny, regionalny i lokalny.
Stanowią państwo potężną grupę, która swoją siłą służy pokojowi, stabilizacji i dobrobytowi w waszym regionie.
Odgrywają państwo kluczową rolę w tworzeniu polityki wykraczającej daleko poza granice Unii.
Wobec możliwości, które otworzyły się wraz z traktatem lizbońskim, oczywiste jest, że. państwa obowiązki się zwiększą.
Jesteśmy bardzo zadowoleni z takiego postępu.
Organizacja Narodów Zjednoczonych i Unia Europejska to naturalni partnerzy. Nasze działania zmieniają życie ludzi na całym świecie.
Miliony ubogich chłopców i dziewczynek są dziś w szkołach, miliardy małych dzieci szczepi się przeciw śmiertelnym chorobom, a tysiące żołnierzy strzeże pokoju od Libanu i Afryki Środkowej po Cypr i nawet dalej - to właśnie zawdzięczamy naszemu partnerstwu, a także nadzwyczajnej hojności Europy i jej przewodniej roli. Musimy pogłębiać i rozwijać tę współpracę.
Obecnie stawiamy czoła licznym wyzwaniom i wielu sytuacjom kryzysowym. Równocześnie doświadczamy czegoś więcej - swoistego przypadku oświecenia na całym świecie. Państwa i przywódcy po kolei zaczynają zdawać sobie sprawę, że najłatwiej jest sprostać wyzwaniom wspólnym wysiłkiem, czyli razem z Organizacją Narodów Zjednoczonych i razem ze wszystkimi państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Żaden naród, żadna grupa, żaden region nie poradzi sobie z nimi samodzielnie. Jeśli wspólnie pokonamy przeszkody, będziemy się również dzielić zyskami.
Dlatego też dzisiaj chcę mówić o solidarności i o tym, jak Unia Europejska i Organizacja Narodów Zjednoczonych mogą razem zająć się autentycznymi problemami zwykłych ludzi. Wszędzie dookoła widzimy powody do zmartwień. Brakuje miejsc pracy, żyjemy w atmosferze napięć, ludzie cierpią, są wzburzeni i rozczarowani. Skutkiem tego jest spadek zaufania do instytucji, przywódców i własnych sąsiadów. W dzisiejszych czasach wystawieni jesteśmy na próbę nawet w miejscu tak dostatnim jak Europa.
Wierzę, że przejdziemy ją pomyślnie. Razem sformułowaliśmy wizję naszych przyszłych zadań i definicję najistotniejszych wyzwań naszych czasów. Zorganizowaliśmy światowe wsparcie dla wspólnych działań. Powiem wprost: mamy zobowiązania wobec ludzi, którzy słusznie domagają się efektów. Dziś nie możemy tak po prostu wygłaszać przemówień - dziś musimy wprowadzać postulaty w życie, bo nadeszła pora na działania.
Chcę się skupić na trzech globalnych wyzwaniach: pierwszym jest walka ze skrajnym ubóstwem na świecie, drugim rozwiązanie problemu zmian klimatycznych, a trzecim - próba stworzenia świata bez broni jądrowej.
Przejdźmy do konkretów. Na początek problem biedy. W zeszłym miesiącu światowi przywódcy zebrali się w Nowym Jorku na szczycie Organizacji Narodów Zjednoczonych poświęconym milenijnym celom rozwoju. Mamy dobre wieści: odnotowano duży postęp w walce ze skrajnym ubóstwem, głodem, malarią, gruźlicą i HIV/AIDS; nastąpiła poprawa w zakresie dostępu do wody pitnej, frekwencji w szkołach i stanu zdrowia dzieci.
Nie wszędzie jednak odnosimy sukcesy. Na naszej drodze natrafiamy na przeszkody. Rozmowy dotyczące światowego handlu utknęły w martwym punkcie, przez co pozostaliśmy przy szkodliwych subsydiach i krzywdzącym systemie, który utrudnia krajom rozwijającym się skorzystanie z nowych możliwości. Wzrost cen leków powoduje, że wielu spośród najbardziej potrzebujących nie może sobie na nie pozwolić. Co noc prawie miliard osób idzie spać nie zaspokoiwszy głodu. Tylko w tym roku kolejne 64 miliony ludzi znajdą się w stanie skrajnego ubóstwa.
Te kwestie są wezwaniem do podjęcia nowych wysiłków służących osiągnięciu naszych celów jeszcze przed 2015 rokiem. Na szczycie poświęconym MCR postanowiliśmy, że właśnie tak zrobimy. Zwiększymy zasoby i odpowiedzialność. Składam wyrazy uznania tym państwom Unii Europejskiej, które pomimo presji fiskalnej ogromnie nas wsparły. Możemy zaciskać pasa, nie odwracając oczu od wspólnych wyzwań.
Zwracam się do państwa z prośbą o wsparcie Organizacji Narodów Zjednoczonych na terenach, gdzie nasze działania są najbardziej i natychmiastowo potrzebne. Musimy położyć nacisk na rozwój oparty na zatrudnieniu i godnej pracy. Inwestowanie w ekologiczną i odnawialną energię jest kluczowym czynnikiem sprzyjającym innowacji i tworzeniu nowych miejsc pracy. Wszędzie tam, gdzie panuje głód, musimy pomóc ludziom wyjść z trudnej sytuacji o własnych siłach.
Dziękuję za pieniądze zainwestowane w instrument żywnościowy Unii Europejskiej, którego wartość wynosi miliard euro. Należy przeznaczać środki na dziedziny mające największy wpływ na życie - chodzi przede wszystkim o ochronę zdrowia i upodmiotowienie kobiet. W zeszłym miesiącu zebraliśmy deklaracje finansowania Globalnej strategii na rzecz zdrowia kobiet i dzieci na następne pięć lat, warte 40 miliardów dolarów. Przy realizacji tego milenijnego celu natrafiliśmy na największe trudności. Ktoś mógłby powiedzieć, że powinniśmy się skupić na łatwo rozwiązywalnych problemach, ale ja nie uznaję takich zwycięstw. Musimy zmierzyć się ze celami, które najtrudniej osiągnąć, zająć się ludźmi, do których najtrudniej dotrzeć i miejscami, które leżą najdalej. Możemy ocalić 16 milionów kobiet i dzieci.
Drugim poważnym wyzwaniem są zmiany klimatyczne. Także w tej dziedzinie wizja i głos Europy są bardzo ważne.
Naukowcy ostrzegają, że odnotowane w wielu krajach skrajne zjawiska pogodowe mogą być początkiem tego, co nas czeka w przyszłości. Widzieliśmy pożary szalejące w Rosji i katastrofalne powodzie w Pakistanie.
Musimy być jednak ostrożni w szukaniu związków między poszczególnymi zjawiskami a zmianami klimatu. Nie powinniśmy także negować rzeczy oczywistych. Przesłanie jest proste: im dłużej zwlekamy, tym większe poniesiemy koszty wyrażone w konkurencyjności, zasobach czy życiu ludzkim. Musimy już teraz podjąć działania mające na celu zmniejszenie ryzyka związanego ze zmianami klimatu, wzmocnienie naszej wytrzymałości, a także wsparcie ekologicznych źródeł energii w krajach rozwijających się.
Ustalenia z Kopenhagi nie są doskonałe, ale stanowią bazę dla naszych dalszych postępów. Od tego czasu posunęliśmy prace nad wdrażaniem istotnych rozwiązań dotyczących adaptacji, współpracy technologicznej i zapobiegania wylesianiu. Wolniej postępują kwestie finansowania długoterminowego, nadzoru, weryfikacji, przyszłości protokołu z Kioto, a także zobowiązań związanych z przeciwdziałaniem zmianom klimatu. Na nadchodzącej konferencji klimatycznej ONZ w Cancún musimy utrwalić wszelkie ustalenia, w których zostanie osiągnięty konsensus. Natomiast w przypadku nierozwiązanych problemów rządy będą musiały ustalić, jak planują porozumieć się w ich sprawie.
Wzywam wszystkie strony do wykazania się elastycznością, solidarnością i odwagą zdobywania się na konieczne kompromisy. Od tego zależy zdrowie, bezpieczeństwo i dobrobyt milionów ludzi. Nie ma czasu do stracenia.
Na krótką metę pieniądze są najważniejsze w budowaniu zaufania i pobudzaniu do działania. Pomiędzy krajami rozwiniętymi a rozwijającymi się wciąż brak jest zaufania. Najszybciej tę przepaść można pokonać, wspierając materialnie kraje, którym brakuje zdolności finansowej.
Wzywam wszystkie kraje rozwinięte - także reprezentowane w tej dostojnej Izbie - do pokrycia części wydatków związanych ze stworzeniem obiecanego w Kopenhadze funduszu przyśpieszonego finansowania na lata 2010-2012 o wartości 30 miliardów dolarów. Wielu uważa go za papierek lakmusowy sprawdzający zaangażowanie krajów uprzemysłowionych w postęp dalszych negocjacji. Do 2020 roku musimy również zebrać 100 miliardów dolarów rocznie. Kraje rozwinięte obiecały to w Kopenhadze. Moja Grupa Doradcza Wysokiego Szczebla ds. Finansowania walki ze zmianą klimatu pracuje w tym roku nad metodami zgromadzenia do 2020 roku 100 miliardów dolarów rocznie na rzecz krajów rozwijających się i z pewnością wymyśli kilka rozwiązań.
Zmiany klimatu zajmują ważne miejsce w rozszerzonym programie zrównoważonego rozwoju. Właśnie dlatego ostatnio powołałem Panel Wysokiego Szczebla ds. Zrównoważonego Rozwoju, któremu przewodniczą wspólnie pani prezydent Halonen z Finlandii i pan prezydent Zuma z Republiki Południowej Afryki. Ich zadaniem będzie odkrycie związków pomiędzy poszczególnymi fragmentami całości i opracowanie rozwiązań wzajemnie powiązanych problemów gospodarczych, społecznych i ekologicznych nadchodzących dziesięcioleci.
W związku z tym niezbędne stanie się przywództwo Europy - państwa przywództwo. W historii Europa była motorem rozwoju i zmian. Dziś rządy nie chcą jechać dalej, a nasz pociąg stanął w szczerym polu, tak jak rozmowy dotyczące zmian klimatu i innych ważnych kwestii. W tej sytuacji Europa może być lokomotywą, która pociągnie nas do przodu. Europa może nas pchnąć do działania i na właściwy tor. Wskażecie nam właściwy kierunek.
Razem tworzymy nie tylko czystszy, ale również bezpieczniejszy świat. To trzecie z wyzwań, które chcę państwu dziś przedstawić.
Wizja świata bez broni jądrowej jest tematem, którym żywo interesuje się wielu posłów zasiadających w tej Izbie. Chcę wyrazić swoje uznanie dla posłów, którzy zabierali głos w sprawie rozbrojenia, zadawali pytania na czasie i domagali się postępów. Dziękuję za rezolucję uchwaloną w kwietniu 2009 roku, zawierającą postulat poparcia całkowitego rozbrojenia jądrowego, a także wniosek dotyczący konwencji o broni jądrowej.
Dziś wypełnianie zobowiązań rozbrojeniowych nabrało nowego tempa. Postęp może trwać dalej wtedy i tylko wtedy, gdy kwestie narodowe i regionalne w pełni odzwierciedlą zdanie społeczeństwa, a swoją zgodną opinię na ten temat wyrazi pół miliarda mieszkańców Unii Europejskiej, do których dołączą ludzie z innych regionów świata.
Doceniam poparcie, jakiego mojemu pięciopunktowemu planowi rozbrojenia jądrowego i nierozprzestrzeniania broni jądrowej udzielili państwo i inni przywódcy światowi, także Unia Międzyparlamentarna. Pracujemy nad zlikwidowaniem innych typów broni masowego rażenia, ograniczeniem handlu bronią strzelecką i lekką, a także zapobieganiem dostaniu się materiałów jądrowych w ręce terrorystów. Porzućmy epokę nadmiernych zbrojeń i niedostatecznego rozwoju i zbudujmy razem świat bezpieczniejszy dla nas wszystkich.
To wielkie cele i wyzwania - różnorodne problemy, dla których wspólnym mianownikiem jest światowa solidarność. Razem odnosimy sukcesy i ponosimy klęski, dlatego też musimy strzec się podziałów zarówno na świecie, jak i w lokalnych społecznościach.
Blisko siedem lat temu stanął przed państwem mój poprzednik - Kofi Annan. Wygłosił on podczas przemówienia płomienny apel, w którym prosił o wykorzystanie szans, jakie Europie dają imigranci i o sprzeciwienie się osobom demonizującym przybyszy jako "innych”. Bardzo chciałbym móc powiedzieć, że od tego czasu sytuacja w Europie się poprawiła, ale jako przyjaciel Europy jestem wielce zmartwiony.
Powstanie Unii Europejskiej zakończyło setki lat wojen i zaprowadziło trwały pokój na kontynencie - to niemal banalne stwierdzenie, ale równocześnie szczera prawda, w której tli się iskra nadziei. Europa stała się wspaniałym motorem integracji, dzięki czemu splotły się ze sobą narody i kultury, tworząc całość większą niż suma części składowych. Jednak w Europie "zwycięstwo pokoju” było główną myślą ubiegłego wieku.
Wyzwaniem, przed którym staje Europa XXI wieku, jest "wewnętrzna tolerancja”. Włączenie społeczne i budowa różnorodnych wspólnot to zadanie równie złożone jak to, przed którym stanęła Europa po drugiej wojnie światowej. Nie jest ono proste. Migrantów - czy to z Europy, czy spoza niej - częściej dotyka bezrobocie, dyskryminacja i brak równych szans w szkole i miejscu pracy. Pojawia się groźna tendencja, czyli nowa polityka polaryzacji.
(Oklaski)
Niektórzy prowadzą grę, wykorzystując do niej sprawy, które budzą niepokój ludzi. Powołują się na liberalne hasła, chcąc wesprzeć nieliberalne cele. Oskarżają imigrantów o brak poszanowania europejskich wartości.
(Oklaski)
Często ci sami oskarżyciele sprzeniewierzają się głoszonym wartościom, a w ten sposób również prawdziwemu sensowi statusu obywatela Unii Europejskiej.
Najmroczniejsze rozdziały historii Europy pełne są podobnego języka. Dziś głównymi ofiarami są imigranci wyznania muzułmańskiego. Europa nie może pozwolić sobie na stereotypizację, która przyczynia się do zamykania się umysłów i szerzenia nienawiści. Świat nie może pozwolić sobie na taką Europę.
(FR) Nowożytna Europa powstała na bazie praw człowieka i fundamentalnych ludzkich wartości. Dlatego też pragniemy stworzyć zjednoczony kontynent, którego nie dzieliłyby religijne i etniczne spory. Unię, w której dzieci będą miały równe szanse na sukces, niezależnie od pochodzenia ich rodziców.
Wierzę w europejski model i w Europę, która jest nie tylko jednostką geograficzną, ale również organizmem idealnym. Żyjemy w trudnych czasach. Właśnie dlatego, że są one trudne, musimy cały czas okazywać sobie solidarność.
Musimy stanąć na wysokości globalnych wyzwań. Dziś już wspomniałem o trzech z nich: walce z ubóstwem, zmianami klimatycznymi, a także stworzeniu świata bez broni jądrowej.
Wzywam państwa, posłów do Parlamentu Europejskiego, do wykazania się przywództwem i solidarnością zarówno w Europie, jak i poza nią. Słynny Alzatczyk, Albert Schweitzer, kiedyś powiedział, że pierwszym krokiem ku ustaleniu zasad etyki jest poczucie solidarności z innymi ludźmi.
Nie wątpię, że Europa - symbol solidarności - stanie na wysokości tych zadań.
(Owacja na stojąco).
Przewodniczący
Szanowny panie sekretarzu generalny! Dziękujemy za pańskie dodające otuchy słowa dotyczące przywództwa Unii Europejskiej, solidarności i naszej roli lokomotywy wprawiającej globalny pociąg w ruch. Jestem przekonany, że utrzymamy pociąg na właściwym torze. Zarówno dla Unii Europejskiej, jak i dla Organizacji Narodów Zjednoczonych najważniejszym słowem jest "zjednoczenie”. Mówimy, że jesteśmy zjednoczeni, choć różnorodni i powinniśmy współpracować. Pracujmy więc razem, by stworzyć lepszy świat dla wszystkich narodów, Narodów Zjednoczonych. Jeszcze raz bardzo dziękuję.
(Oklaski)
Michał Tomasz Kamiński
(PL) Szanowni państwo! Przed kilkoma godzinami w Polsce doszło do brutalnego ataku terrorystycznego na siedzibę mojej partii. W wyniku tego ataku zginęły dwie osoby, w tym jeden z pracowników naszego Parlamentu, który pracował dla jednego z naszych posłów. Mam nadzieję, że ten brutalny i niespotykany w historii mojego kraju akt politycznej agresji, w wyniku którego zginęły dwie osoby, spotka się z potępieniem Parlamentu i z bardzo wyraźnym potępieniem metod przemocy i zabijania przeciwników politycznych.
(Oklaski)
Przewodnicząca
Dziękujemy, panie pośle Kamiński. Jak pan widzi, Izba wyraziła swoją solidarność z ofiarami tego absolutnie niedopuszczalnego czynu.
