Stosowanie przepisów prawa celnego i rolnego (dyskusja) 
Przewodniczący
Kolejny punkt porządku obrad dotyczy sprawozdania posła Billa Newtona Dunna, w imieniu Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, w sprawie projektu rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 515/97 w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi państw członkowskich i współpracy między państwami członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego - C6-0033/2007 -.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! To trzecie sprawozdanie jest bardzo silnie związane z dwoma poprzednimi. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 515/97 w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego to bardzo ważny akt prawny, który pochodzi z 1997 r., kiedy to Unia liczyła sobie 15 państw członkowskich.
W świetle rozwoju wypadków ostatniego dziesięciolecia, postępu technologicznego, pozytywnych doświadczeń związanych z prowadzeniem wspólnych operacji celnych koordynowanych w Brukseli, zasadnicze znaczenie miało przedstawienie projektu zmiany rozporządzenia (WE) nr 515/97.
Chciałbym wyrazić uznanie dla sprawozdawcy, pana Billa Newtona Dunna, w związku ze sposobem, w jaki przeprowadził niniejszy projekt przez Parlament. Chciałbym również podziękować panu Audy, który sporządził opinię. Dwie komisje, IMCO i COCOBU, ściśle współpracowały, stosując ulepszony system współdziałania. Ich wspaniała praca pozwoliła na wypracowanie kompromisu pomiędzy różnymi uczestnikami polityki. Dzięki konstruktywnemu podejściu Parlamentu, obecnie możemy liczyć na przyjęcie tego aktu prawnego w pierwszym czytaniu.
Organy celne stosują wobec towarów wwożonych do Wspólnoty i z niej wywożonych, w oparciu o wspólne ramy zarządzania ryzykiem, kontrole obejmujące wyrywkowe sprawdzenia. W tym kontekście, ich zadanie nie ogranicza się ogólnie do egzekwowania prawa celnego. Stosują one również prawo Wspólnoty w dziedzinach VAT, podatku akcyzowego i prawa rolnego.
Zwracam również uwagę, że w przed chwilą omawianym sprawozdaniu pana Musotto została silnie zaakcentowana kwestia walki z oszustwami dotyczącymi VAT i potrzeba bliższej współpracy pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją.
Z tego powodu ważne jest, aby organy celne i Komisja uzyskały pozwolenie na wymianę informacji dotyczących VAT. W odniesieniu do pewnego rodzaju danych, taką wymianę informacji umożliwia nowy artykuł 2a.
Komisja uważa to za pierwszy krok w kierunku bliższej współpracy w dziedzinie ochrony interesów finansowych Wspólnoty przed oszustwami dotyczącymi podatku VAT.
Bill Newton Dunn
sprawozdawca. - Panie przewodniczący! Moje podziękowania dla pana komisarza. Uważam, że będzie to bardzo kontrowersyjna propozycja ze strony Komisji. Jak to już powiedział pan komisarz: rozszerzenie, więcej państw członkowskich, nowe technologie, nowy sprzęt, komputery. Aby umożliwić sprawną współpracę na wewnętrznych granicach Unii w walce ze złymi facetami - przestępczością zorganizowaną i tym podobnymi - potrzebujemy zaktualizowanego ustawodawstwa.
W zeszłym tygodniu rozmawiałem z dyrektorem wielkiej angielsko-holenderskiej firmy, który powiedział, że jego zdaniem przestępczość zorganizowana rośnie w siłę i - tu użyję jego słów - rośnie "w postępie geometrycznym”, niezwykle szybko, a rządy państw członkowskich nic nie robią w tej sprawie, ponieważ opinia publiczna nie zna pełnego obrazu i nie naciska na rządy, które mówią: "dobra, nie martwmy się, wszystko jest w porządku”. Mamy poważny problem. Toteż potrzebujemy tego projektu od Komisji. Wszyscy powinni się zgodzić, a projekt powinien zostać przyjęty.
Nie powinienem nic więcej mówić, ale w rzeczywistości mam do opowiedzenia całą historię, którą chciałbym teraz opowiedzieć panu, panie przewodniczący. Ku mojemu zdumieniu, moje własne państwo członkowskie, Zjednoczone Królestwo, postawiło w trakcie posiedzenia Rady Ministrów weto, mówiąc, że nie wyrazi na to zgody. Chociaż jestem Brytyjczykiem i pochodzę z tego samego państwa członkowskiego, nic mi nie powiedzieli. Żaden z europejskich deputowanych związanych z londyńskim rządem Partii Pracy nie zgłosił poprawki; wybrali mojego przyjaciela z Partii Konserwatywnej, Christophera Heatona-Harrisa, człowieka honoru, który zresztą będzie przemawiał, aby zgodził się ze sprzeciwem rządu Partii Pracy. Zgłosił on poprawkę, która brzmi nieco dziwnie, ale życzę Chrisowi szczęścia. Miał prawo to zrobić. Ale dlaczego Partia Pracy robi to wszystko? A więc pomyślałem sobie, że jest to bardzo dziwne i że istnieje jeszcze wiele spraw dotyczących wielu różnych obszarów polityki, w odniesieniu do których Brytyjczycy wyrazili sprzeciw, postawili weto lub wycofali się. Postanowiłem więc zbadać, jaka jest generalna polityka Wielkiej Brytanii w stosunku do tych wszystkich dyrektyw, z przyjęcia których rezygnują i o co w tym wszystkim chodzi?
Poszedłem do urzędu OLAF, który, jak wiemy, zajmuje się nadużyciami w UE. W OLAF powiedziano mi, że Wielka Brytania odmawia współpracy nawet wobec faktu, że traci całe miliardy na karuzeli VAT. Londyn mówi: "Jeśli damy OLAF palec, to oni wezmą całą rękę, więc się boimy i nie będziemy współpracować”. Jest to bardzo dziwne, toteż dalsze dochodzenie prowadziłem w Londynie. Jak to działa? No i mówią mi, co się dzieje: Komisja składa projekt, a następnie urzędnik niższego szczebla we właściwym ministerstwie w Londynie musi sporządzić dokument informacyjny z zaleceniem dotyczącym tego, co powinien w tej sprawie zrobić rząd. Urzędnik jest bardzo staranny; jest trochę nerwowy; nie wie co robić, a więc powiada: "nie wolno nam nic z tym robić. Zalecam wielką ostrożność. Nie sądzę, że powinniśmy to zatwierdzić. Prawdopodobnie powinniśmy się nawet z tego wycofać”. I jego starannie sformułowany dokument - ponieważ pragnie on awansu, a nie zwolnienia - podąża odpowiednią ścieżką w górę przez struktury ministerstwa, a zajęci innymi sprawami urzędnicy mówią: "w porządku” i odfajkowują go. Inne ministerstwa, poproszone o opinię, także nic nie wiedzą, toteż mówią: "Nam wydaje się, że jest O.K.”. Na koniec, dokument dociera do rady gabinetowej, której przewodniczy nasz minister spraw zagranicznych. Minister ma na głowie milion innych rzeczy, toteż automatycznie zatwierdza dokument. W ten sposób, nagle okazuje się, że stanowisko rządu w Londynie jest negatywne, ostrożne i że rząd jest skłonny się wycofać: "nie rozumiemy. My naprawdę nie wiemy, co się dzieje”. Naprawdę, bardzo dziwne!
Co więc dzieje się dalej? Dobrze, wróćmy do Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów w Parlamencie. Blokada w Radzie sprawiła, że wziąłem udział w kilku nieformalnych, trójstronnych posiedzeniach pojednawczych z udziałem Rady, początkowo będącej pod przewodnictwem Portugalczyków, a obecnie Słoweńców, w obu zresztą przypadkach działających we wspaniałym stylu. I mimo iż żaden brytyjski urzędnik nigdy nie o niczym mnie nie informował, przez co byłem jedynym Brytyjczykiem obecnym w trakcie postępowania pojednawczego, a nawet pomimo veta rządu brytyjskiego w tej sprawie, sprawa zakończyła się pomyślnie.
W końcu Komisja i Rada znalazły takie sformułowania, które pozwoliły na obejście lub przezwyciężenie (jak kto woli) brytyjskiego sprzeciwu. A więc poprawki przed wejściem do Parlamentu, na jutrzejsze głosowanie, wszystkie zostały zatwierdzone przez komisję IMCO i bardzo liczę na to, że Parlament jutro je poprze. Ale wciąż po prostu nie rozumiem, panie przewodniczący, co dzieje się w Londynie.
Véronique Mathieu
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Kontroli Budżetowej. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Mój kolega pan Audy, sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Kontroli Budżetowej, spóźnił się w ostatniej chwili i dlatego też będę mówić w jego imieniu.
Prawidłowe stosowanie prawa celnego i rolnego odgrywa decydującą rolę w zapewnieniu właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Ma ono również zasadnicze znaczenie dla ochrony interesów finansowych Wspólnoty i, bardziej ogólnie, interesów europejskich podmiotów gospodarczych i obywateli.
Identyfikacyjna baza danych akt celnych umożliwi różnym służbom państw członkowskich i Komisji bardziej skuteczną współpracę. Niektóre z poprawek mają na celu wdrożenie propozycji przedstawionych przez Trybunał Obrachunkowy, co pozwoli zwiększyć użyteczność tej bazy danych.
Autor podziela obawy Trybunału dotyczące zintegrowanego podejścia do zarządzania różnymi bazami danych dotyczących walki z nadużyciami, ale uważa, że dyskusja ta wykracza poza granice omawianego rozporządzenia, w związku z czym powinna odbywać się w innym kontekście.
Autor, pan Audy, popiera propozycje Komisji dotyczące promowania wartości dodanej współpracy na szczeblu europejskim, a w szczególności europejski centralny zbiór danych i platformę usług. W przypadku braku bardziej jednolitych ram prawnych, wymiana najlepszych praktyk zapewni osiągnięcie bardziej spójnego podejścia w średnioterminowej perspektywie.
Jeśli chodzi o kwestię finansowania, autor opinii podkreśla, że wydatki muszą być bardzo wyraźnie wyodrębnione, aby uniknąć pokrywania się tego projektu z innymi instrumentami, takimi jak program Hercules II.
Na koniec, autor chciałby raczej zachować procedurę legislacyjną dla decyzji w sprawie innych systemów komunikacji i wymiany informacji, w tym obowiązkową opinię Trybunału Audytorów, zamiast stosowania procedury "komitologii”.
Christopher Heaton-Harris
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie przewodniczący! Chciałbym rozpocząć od podziękowania panu Newton Dunnowi, kolejnemu szacownemu członkowi tej instytucji, za barwne przedstawienie sposobu, w jaki sprawy UE załatwiane są - lub jak on uważa, że są załatwiane - w Londynie.
Może wyjaśnię, co działo się w Londynie i dlaczego oni przyszli do deputowanego PE z ramienia Partii Konserwatywnej, zamiast zwrócić się do przedstawiciela Partii Pracy, albo do niego samego. Istotnie, uważam, ze powinni byli zwrócić się do niego i nie mogę uwierzyć, że tego nie zrobili. On może mi nie wierzyć, ale w większym stopniu kontaktowałem się z przedstawicielami bieżącej Prezydencji, niż z kimkolwiek z Londynu czy z brytyjskiej służby cywilnej.
Ale być może chodziło o to, że opisany przez niego młody pracownik służby cywilnej zapomniał o czytaniu gazet i był przekonany, że ogólnokrajowe wybory ogłoszono w październiku, że moja partia je wygrała, a premier się nie wahał oraz, że wskutek tego rozmawiał z członkiem partii rządzącej.
Niestety, rzeczywistość była inna. Ale ja rozumiem, co on ma na myśli mówiąc, że Londyn boi się podać OLAF palec, bo ten może wziąć całą rękę. Wiąże się to w istocie ze strukturą samego urzędu OLAF, z dokumentem rady mędrców z 1999 r. oraz faktem, że OLAF zwyczajnie nie jest niezależny od Komisji - czymś, czym zajmiemy się w przyszłości.
Z tą jedną dokumentacją były też inne trudności: fakt, że sprawa VAT była przedmiotem sporu pomiędzy stronnictwami, możliwe - i w tej kwestii potrzebowaliśmy porady prawnej - i to, że spora część tych informacji jest już obecnie wymieniana drogą elektroniczną. Rząd brytyjski naprawdę wierzył - a czytając między wierszami dowiedziałem się, jak doszedł do tego wniosku - że będzie potrzebować stałej jednostki koordynacyjnej i że będzie musiał w tym celu podwoić liczbę ludzi, w związku z czym zamiast prowadzić wymianę informacji drogą elektroniczną będzie mieć do dyspozycji dużo pracowników.
Problem nie dotyczy jednak poprawek. Nie dotyczy też debaty Powinna ona przebiegać bardzo szybko i mam nadzieję, że tak jest.
Przewodniczący
Dziękuję panu, panie Heaton-Harris! Teraz, gdy wszystko w Londynie jest jasne, Europa może również odczuć ulgę.
Catherine Neris
w imieniu grupy PSE. - (FR) Panie przewodniczący! Panie i panowie! Chciałabym pogratulować sprawozdawcy przygotowania doskonałego dokumentu oraz tak dobrej współpracy w tak delikatnej kwestii.
W czasie, gdy handel rozwija się nie tylko w granicach Unii, ale także z udziałem państw trzecich, otwarcie rynków i rozszerzenie działalności komercyjnej zostały wybrane na główne czynniki rozwoju Europy w najbliższych latach. Jednak stopniowe znoszenie barier wyznaczających Europejski Obszar Gospodarczy stwarza również możliwości dla nadużyć, które zagrażają sprawnemu funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, wskutek czego wśród pierwszych ofiar znajdą się producenci ze Wspólnoty, a następnie europejscy konsumenci. Problem ten ma szczególnie doniosłe znaczenie dla sektora rolnictwa, gdzie środki o kluczowym znaczeniu wprowadzone w celu udzielenia rolnikom pomocy finansowej i okazania im solidarności przyciągnęły uwagę międzynarodowej przestępczości, zarówno na małą, jak i na wielką skalę.
W tym kontekście oraz biorąc pod uwagę niedoskonałość obecnej kontroli, Europa zamierza wyposażyć się w nowe rozporządzenie, które pozwoli na bardziej skuteczną wymianę między państwami członkowskimi danych dotyczących przemieszczania towarów i różnych procedur dochodzeniowych realizowanych w różnych krajach Unii. Z zadowoleniem przyjmuję kompromis zawarty z Radą, dzięki czemu nasz dokument, którego szczegóły zostaną jutro przegłosowane przez posłów tego Parlamentu, jest sformułowany w bardziej wyważony sposób. Porozumienie to w dalszym ciągu chronić będzie różne aspekty życia prywatnego, a jednocześnie pozwoli na polepszenie skuteczności procedur nadzoru oraz na skuteczniejszą koordynację działań podejmowanych wspólnie przez różne państwa członkowskie.
Jestem przekonana, że w obszarze kontroli celnych, podobnie jak gdzie indziej, Europa może osiągać postęp jedynie poprzez połączony wysiłek oraz dzięki zgromadzeniu odpowiednich środków, tak abyśmy mogli zapewnić naszym obywatelom taki poziom ochrony, jakiego pragną. Pod tym względem, każde ulepszenie środków, jakimi dysponujemy przy zwalczaniu nadużyć nie może dojść do skutku bez równoczesnego zachowania spójnych przepisów, ponieważ mają one podstawowe znaczenie dla utrzymania odpowiedniego poziomu i skuteczności kontroli nad działalnością handlową zarówno wewnątrz Unii, jaki i z udziałem państw trzecich.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Muszę powiedzieć, że uwagi moich dostojnych kolegów i opowiedziane przez nich historie na temat sposobu załatwiania spraw w Wielkiej Brytanii całkiem mi się podobały. Myślę, że powinniśmy przelać je na papier i przetłumaczyć na wiele języków, ponieważ uważam, że w wielu państwach członkowskich młodsi urzędnicy otrzymują dokumentację i przygotowują na jej podstawie różne sprawozdania. Myślę, że nie powinniśmy wskazywać na takiego urzędnika, jako na winnego, lecz raczej obciążyć odpowiedzialnością ministerstwo, które na to pozwala.
Chciałabym tylko pokazać Izbie, że istnieje wiele obaw dotyczących Wielkiej Brytanii i Irlandii - i być może Komisja będzie mogła udzielić mi aktualnych informacji, jeżeli są one w tej sprawie dostępne - ponieważ, podczas gdy zasada wzajemnej pomocy pomiędzy organami celnymi jest popierana, to uważam, że obydwa państwa członkowskie, Wielka Brytania i Irlandia, mają zastrzeżenia dotyczące wymiany pomiędzy tymi organami informacji dotyczących wykorzystania numerów VAT, o czym mowa w art. 2a lit. f) i twierdzą, że wymiana numerów VAT jest de facto wymianą informacji fiskalnych, która wychodzi poza zakres projektowanej podstawy prawnej. A więc może wypadałoby to bliżej skomentować.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Mnie również podobał się opis sposobu, w jaki różne kwestie są dyskutowane w Wielkiej Brytanii. Mogę jednakże zapewnić pana, w odniesieniu do tego, co przed chwilą zostało powiedziane, że tak dzieje się nie tylko w Zjednoczonym Królestwie.
Spotkałem się z kilkoma osobami pełniącymi funkcje kierownicze w dziedzinie finansów oraz z kilkoma ministrami i promowałem ideę wzajemnej pomocy. Mogę oświadczyć, że takie uczucie niechęci nie ogranicza się tylko do Zjednoczonego Królestwa. Było to postrzegane jako temat podejrzany, a mogę zapewnić, że nie ma żadnych podstaw do tego rodzaju podejrzeń. Jako organ dochodzeniowy w ramach Komisji, OLAF może tylko stworzyć platformę dla współpracy, przy czym jest całkowicie jasne, że oszustwa dotyczące podatku od wartości dodanej mogą być zwalczane jedynie dzięki współpracy między państwami członkowskimi a Komisją Europejską, ponieważ wielkie oszustwa mogą być dokonywane jedynie w skali transgranicznej.
Tak więc istnieje rzeczywista potrzeba lepszej współpracy i wymiany informacji. Nie mogę jednak nic powiedzieć o ostatniej kwestii - o treści tych informacji. Mówimy tylko o ułatwieniu walki przeciwko oszustwom dotyczącym VAT, które są głównym typem nadużyć. Tak z pewnością się stanie i jestem bardzo szczęśliwy, gdy wyraźnie słyszę, że Parlament poprze ten projekt legislacyjny w projektowanej formie.
Bill Newton Dunn
sprawozdawca. - Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować wszystkim, którzy przemawiali w trakcie tej debaty. W odniesieniu do bardzo przenikliwej uwagi pani McGuiness, która reprezentuje Dublin, mógłbym powiedzieć: mówiąc, że takie podejście jest rozpowszechnione i że należy to napisać, prawdopodobnie wiedziała, że 15, a nawet 20 lat temu emitowano w Wielkiej Brytanii bardzo znany program telewizyjny, zatytułowany Tak, panie ministrze, w którym minister, nieudolny idiota, wyobrażał sobie, że sprawuje pełną kontrolę nad wszystkim i w końcu został mianowany na premiera. Ale słowa "Tak, panie ministrze” były w istocie słowami jego urzędników, którzy mówili mu, co ma mówić i co robić - "Tak, panie ministrze. Nie, panie ministrze. Oczywiście, jest pan wszechmocny, panie ministrze”. Ale to urzędnicy byli panami sytuacji.
Tak działo się 20 lat temu i wyraźnie widać, że dzieje się tak i dziś. I dzieje się tak w całej Europie, co jest bardzo ciekawe. Być może więc potrzebujemy zaktualizowanego programu europejskiego - Ja, Herr Minister albo Sí, Señor Ministro. Ale być może scenarzyści będą mogli rzeczywiście zabawiać nas jakimś nowym programem na ten sam temat, ponieważ stare prawdy pozostają tak prawdziwe, jak zawsze.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się w dniu 19 lutego 2008 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Bogdan Golik  
na piśmie. - Dwa ostatnie rozszerzenia zdecydowanie wydłużyły zarówno lądowe, jak i morskie granice Unii Europejskiej. Sytuacja ta wymaga zacieśnienia współpracy między państwami członkowskimi oraz pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją, a także koordynacji i spójności działań służących walce z międzynarodową przestępczością gospodarczą i finansową. Zgadzam się ze sprawozdawcą, iż w działaniach tych nie należy jednak zapominać o roli państw trzecich i w pełni popieram przekazanie Komisji odpowiednich uprawnień do dostarczenia pomocy technicznej oraz szkoleń dla oficerów łącznikowych z krajów trzecich, z organizacji i agencji europejskich i międzynarodowych. Z zadowoleniem przyjmuję propozycje usprawnienia procedur przekazywania państwom trzecim danych uzyskanych od innego państwa członkowskiego. Jestem przekonany, że proponowane zmiany pozytywnie wpłyną na ograniczenie nadużyć finansowych.
Chciałbym zwrócić uwagę na zapis artykułu 18a mówiący o stworzeniu i zarządzaniu przez Komisję zbiorem danych, które mają pomóc w wykrywaniu przesyłek, jakie mogą stanowić przedmiot działań niezgodnych z przepisami prawa celnego i rolnego. Uważam, że w punkcie tym powinien pojawić się konkretny zapis umożliwiający właściwym władzom każdego państwa członkowskiego dostęp do omawianego zbioru danych, jeśli zwrócą się do Komisji z takim wnioskiem. W obecnej formie artykuł mówi o "pomocy" właściwym władzom.
