Wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Ustne wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Giovanni La Via
(IT) Panie Przewodniczący! Popieram kompromis osiągnięty w sprawie projektu dyrektywy, ponieważ sądzę, że pomimo kilku kwestii spornych jest to dobry dokument, który chroni pacjentów przed poważnymi niebezpieczeństwami, jakie wiążą się z zażywaniem sfałszowanych produktów leczniczych. Na przestrzeni lat byliśmy świadkami ogromnego wzrostu liczby tego rodzaju produktów, a najnowsze dane szacunkowe wskazują, że w Europie nielegalnie sprzedawanych jest około półtora miliona leków, w szczególności za pośrednictwem Internetu.
Dane te świadczą o istnieniu poważnego zagrożenia nie tylko dla pacjentów, ale również dla europejskich producentów. Stawką jest tu ochrona zdrowia publicznego i zabezpieczenie konsumentów, którzy muszą uzyskać zapewnienie, że państwa członkowskie zastosują rygorystyczne środki bezpieczeństwa oraz skuteczne sankcje. Dzięki dzisiejszemu głosowaniu zostaną wprowadzone skuteczne i elastyczne zasady, będziemy również walczyć z przestępczością zorganizowaną.
Aby zrozumieć znaczenie wymogu bezpieczeństwa obowiązującego w tym sektorze, wystarczy wspomnieć, że w 2008 roku zarekwirowano około 34 milionów nielegalnych leków. Być może moglibyśmy działać nieco śmielej w kwestii możliwości śledzenia leków oraz substancji czynnych pochodzących z krajów trzecich. Niemniej krok, jaki dzisiaj poczyniliśmy, jest istotny.
Clemente Mastella
(IT) Panie Przewodniczący! Wniosek Komisji w sprawie zapobiegania pojawianiu się sfałszowanych leków w legalnym systemie dystrybucji jest wyrazem troski, która staje się priorytetem dla wszystkich Europejczyków: o jakość i bezpieczeństwo leków, które codziennie zażywamy.
Konieczne jest zatem wprowadzenie nowej europejskiej strategii walki z szerzącym się zjawiskiem rozprzestrzeniania się sfałszowanych leków; strategia ma dwojaki cel: umożliwienie reagowania na to rosnące zagrożenie oraz umożliwienie zapewnienia bezpieczeństwa wszystkich pacjentów.
Najnowsze doniesienia na ten temat istotnie wskazują na naprawdę gwałtowny wzrost liczby przypadków przechwytywania sfałszowanych leków przez służby celne, jak również na pogłębiające się zjawisko fałszowania nie tylko tzw. leków poprawiających komfort życia, ale również leków ratujących życie, w tym leków stosowanych w chorobach nowotworowych i chorobach serca, zaburzeniach psychicznych i infekcjach.
Alfredo Antoniozzi
(IT) Panie Przewodniczący! Liczba sfałszowanych leków zarekwirowanych na granicy Unii Europejskiej w 2007 roku wzrosła o 384 % w stosunku do roku 2005. Można było również zaobserwować rosnącą tendencję do fałszowania nawet leków ratujących życie, w tym leków stosowanych w chorobach nowotworowych i chorobach serca, zaburzeniach psychicznych i infekcjach.
Liczby te świadczą o niepokojącej sytuacji, w której istnieje prawdopodobieństwo, że pacjenci mogą doświadczyć niepowodzenia zastosowanego leczenia, co jest zagrożeniem dla uch zdrowia, a w niektórych przypadkach - życia. Z zadowoleniem przyjmuję wniosek Komisji. W sprawozdaniu pani poseł Matias słusznie zwrócono jednak uwagę na aspekty negatywne oraz kwestie, w których musimy uspokoić naszych obywateli.
Chciałbym zwłaszcza podkreślić, że we wniosku Komisji brak jest wyczerpujących odpowiedzi dotyczących charakteru i charakterystyki sfałszowanego produktu leczniczego, substancji czynnej lub wypełniacza, czy też jakichkolwiek definicji poszczególnych stron uczestniczących w systemie dystrybucji, których role i zadania winny zostać wyjaśnione.
Zaproponowane we wniosku Komisji sankcje są nieadekwatne, ale przede wszystkim we wniosku nie wzięto pod uwagę sprzedaży leków przez Internet, będący jednym z najważniejszych kanałów, którymi sfałszowane leki dostają się na europejski rynek.
Iva Zanicchi
(IT) Panie Przewodniczący! Oddałam głos za przyjęciem sprawozdania pani poseł Matias, ponieważ wprowadzanie sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego systemu dystrybucji stanowi zagrożenie dla całego europejskiego systemu farmaceutycznego, podważając zaufanie obywateli do jakości leków sprzedawanych w aptekach i innych miejscach legalnej dystrybucji.
Ważne jest, aby powstrzymać wciąż przybierające na sile zjawisko pojawiania się sfałszowanych leków we wszystkich europejskich krajach, w celu ochrony i dbałości o zdrowie naszych obywateli. Substancje czynne zawarte w sfałszowanym leku mogą tak naprawdę nie odpowiadać normom, może ich w ogóle w nim nie być, czy też mogą występować w niewłaściwych dawkach.
Licia Ronzulli
(IT) Panie Przewodniczący! Oficjalne dane są jednoznaczne: 1 % leków legalnie sprzedawanych w Unii Europejskiej jest sfałszowanych. Co więcej, najnowsze badania dowodzą, że zjawisko to stopniowo nasila się, a proporcje przekroczyły obecnie próg alarmowy.
Jak już podkreślił pan poseł Antoniozzi, fałszowanie leków ratujących życie jest szczególnie opłacalne w sytuacji, gdy tego rodzaju leki produkowane są w Indiach lub Chinach, a następnie przedstawiane jako produkty europejskie. Substancje takie stanowią zagrożenie na bezprecedensową skalę i mogą zagrażać życiu osób, które zażywają je w celach terapeutycznych.
Zagłosowałam za przyjęciem sprawozdania, aby powiedzieć "nie” nieuczciwej sprzedaży za pośrednictwem Internetu, preferowanego kanału, którym tego rodzaju trucizny wprowadzane są na rynek farmaceutyczny Unii Europejskiej. Przyjmując przedmiotowy dokument, Parlament nareszcie będzie mógł zostać usłyszany, zyskując niezbędne metody odnajdywania i karania tych ludzi, którzy nie różnią się niczym od dilerów narkotyków, pozbawionych skrupułów przestępców, którzy zresztą już zdecydowanie zbyt długo bogacili się kosztem chorych.
Paolo Bartolozzi
(IT) Panie Przewodniczący! Problem sfałszowanych leków ma coraz większe znaczenie na szczeblu międzynarodowym i unijnym ze względu na rosnącą liczbę przypadków, jak również postęp w dziedzinie rozwoju tych produktów. Na te wyzwania sprawozdanie pani poseł Matias, będące owocem długich i skrupulatnych negocjacji, próbuje odpowiedzieć.
W sprawozdaniu, któremu udzieliliśmy poparcia, ustanowiono ramy prawne, w których, przyjmując za podstawę bardziej precyzyjne i szczegółowe definicje, uwzględnione zostały wszystkie podmioty, etapy i aspekty farmaceutycznego systemu dystrybucji - bezpieczeństwo, możliwość śledzenia, a także obowiązki uczestników systemu dystrybucji - w celu osiągnięcia dobrego kompromisu.
To kilka spośród zagadnień, nad którymi musimy spróbować pracować, aby osiągnąć główny cel, jakim jest ustanowienie bardziej rygorystycznych norm oraz zapobieganie pojawianiu się sfałszowanych produktów leczniczych, uzyskując w ten sposób pozytywne i pełniejsze ramy prawne, które zabezpieczą zdrowie obywateli, chroniąc ich przed ryzykiem związanym z poważnymi konsekwencjami.
Sergej Kozlík
(SK) Panie Przewodniczący! Zgodnie z szacunkowymi danymi około 1 % całkowitej ilości leków dostarczanych obecnie pacjentom poprzez sieć farmaceutyczną w UE jest podrabianych. Wspomniana wartość procentowa wciąż rośnie. Chodzi tu o ludzkie zdrowie. Podrabiane leki mogą wywoływać skutki inne niż tabletki, które przepisał lekarz. Mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia.
Proceder fałszowania jest przestępstwem i musi pociągać za sobą odpowiednie kary. Nowy przepis prawa, który popieram, wprowadza więcej elementów bezpieczeństwa, jak również kary dla fałszerzy. Zdefiniowano w nim system monitorowania usprawniający identyfikację leków, co pozwoli w przyszłości śledzić przepływ leków przez całą drogę od producenta do konsumenta.
Sprzedaż leków przez Internet również została uwzględniona w ramach nowych przepisów. Jest to bowiem jedna z najczęściej wybieranych dróg wprowadzania podrabianych produktów na rynki Unii Europejskiej.
Alajos Mészáros
(HU) Panie Przewodniczący! Ja również z zadowoleniem poparłem przedmiotowe sprawozdanie, bowiem, jak już koleżanki i koledzy posłowie kilkakrotnie wspominali, szacunkowe dane Światowej Organizacji Zdrowia wskazują, że w państwach członkowskich UE wprowadzane są do obrotu duże ilości sfałszowanych produktów leczniczych. Ich liczba stale rośnie, musimy zatem uczynić wszystko, co w naszej mocy, aby zapobiec pojawianiu się sfałszowanych leków w systemie dystrybucyjnym. Wprawdzie nie stanowi to zagrożenia dla całej branży farmaceutycznej, jednak podważa zaufanie ludzi do aptek, nie wspominając już o tym, że sfałszowane produkty lecznicze mogą zawierać substancje czynne niespełniające norm jakości. Dane szacunkowe wskazują, że liczba opakowań sfałszowanych leków może do roku 2020 osiągnąć 42 miliony, co narazi europejską gospodarkę na znaczne ryzyko.
Europejski sektor farmaceutyczny odnotowuje całkowite roczne obroty na poziomie ponad 170 miliardów euro. Musimy zapobiegać nieuczciwej konkurencji ze strony zagranicznych producentów, którzy wprowadzają na rynek produkty lecznicze, których procesu produkcyjnego nie da się skontrolować. Sądzę ponadto, że ważne jest, abyśmy omówili takie kwestie, jak sprzedaż produktów leczniczych przez Internet. W aptekach internetowych, w sieci można nabyć produkty, które podlegają wymogowi przedłożenia recepty lekarskiej. Nie wspomnę już, że dla fałszerzy jest to najłatwiejszy sposób wprowadzania własnych produktów do systemu dystrybucyjnego.
Pier Antonio Panzeri
(IT) Panie Przewodniczący! Głosowałem za przyjęciem projektu rezolucji w sprawie postępów Chorwacji na drodze do przystąpienia do Unii Europejskiej w ramach procesu rozszerzania UE, ponieważ przywiązuję wielką wagę do rozpoczęcia tego procesu, a także postępów, jakie osiąga Chorwacja.
Mam w istocie nadzieję, że proces rozszerzania obejmie nie tylko Chorwację, ale ostatecznie również całe Bałkany Zachodnie. Jest to jedna z najważniejszych kwestii w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa i rozszerzenia.
Oddałem zatem głos, co nie ulega wątpliwości, za przyjęciem sprawozdania pana posła Swobody.
Anna Záborská
(FR) Panie Przewodniczący! Zostaliśmy zobowiązani do przyjęcia dzisiejszego sprawozdania w sprawie ochrony pacjentów przed sfałszowanymi lekami częściowo z uwagi na fakt, że postulowany przez Komisję Europejską rynkowy liberalizm otworzył drzwi rynku dla produktów sfałszowanych. Zliberalizowana konkurencja prowadzi do fałszowania leków dla zysków czerpanych przez spółki. Ofiarami są konsumenci.
Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, pomimo że nie jestem w pełni przekonana co do poprawności definicji produktu sfałszowanego. Ponadto nie jest całkowicie jasne, kto winien podlegać karze w przypadku znalezienia sfałszowanego leku. Jest to jednak pierwszy krok we właściwym kierunku, a za rok zobaczymy, czy nasze działania okażą się skuteczne.
Giommaria Uggias
(IT) Panie Przewodniczący! Dzięki przyjętej dzisiaj rezolucji ustanowiliśmy ważne zasady ochrony konsumentów, zwiększające zabezpieczenie przed rozpowszechnianiem sfałszowanych produktów leczniczych. To zjawisko niezwykle niebezpieczne, a jednym z najistotniejszych środków zaradczych jest powstrzymanie internetowej sprzedaży leków wątpliwego pochodzenia. Ponadto, przyjmując szereg gwarancji, ustanowimy rygorystyczne regulacje, które będą wymagać uzyskiwania pozwoleń i przeprowadzania kontroli.
Nie oznacza to jednak rezygnacji z różnych innych form ochrony zdrowia i wymogu wypisywania recept lekarskich. Należy pamiętać, że nie ma to wpływu na władzę ustawodawczą państw członkowskich w tym względzie oraz że mogą one utrzymać lub ograniczyć zakaz internetowej sprzedaży leków na swoim terytorium.
Państwa członkowskie zyskują możliwość lepszego uregulowania tej sprawy, musimy jednak pamiętać, Panie Przewodniczący, że obywatele mogą zamawiać leki w innym państwie członkowskim i że przedmiotowa regulacja nie powinna być postrzegana jako kolejna możliwość działająca na korzyść branży farmaceutycznej. Musimy natomiast nadal podążać szlakiem liberalizacji, który UE obecnie wytycza, przyjmując takie rozwiązania, jak dzisiaj.
Miroslav Mikolášik
- (SK) Panie Przewodniczący! Debatujemy na temat przepisów prawa dotyczących podrabianych leków. Wiemy, że branża farmaceutyczna plasuje się pod względem wysokości zysków tuż za handlem bronią i narkotykami, nie jest zatem przypadkiem, że przestępcy nastawiają się na podrabianie leków, aby oszukać tych spośród naszych obywateli, którzy są jednocześnie pacjentami.
Często zdarza się, że lek, który ma leczyć nowotwory czy choroby serca, nie zawiera żadnej substancji czynnej lub jedynie znikomą jej ilość, a tego rodzaju przestępstwa stanowią zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia pacjentów.
To dobrze, że w przedmiotowym dokumencie przyjęliśmy również zasady, nowe zasady, które wprowadzą surowsze kary dla wszystkich prowadzących przestępczą działalność w tej dziedzinie i cieszę się również, że Europa poczyniła krok we właściwym kierunku. Sprzedaż w Internecie, a także w standardowym systemie dystrybucji, w którym często sprzedaje się fałszywe leki, będzie oczywiście skuteczniej monitorowana.
Cristiana Muscardini   -
(IT) Panie Przewodniczący! W ostatnich latach liczba sfałszowanych produktów leczniczych gwałtownie się zwiększa, i to - niestety - pomimo wzrostu sprzedaży tego rodzaju produktów o 384 % w latach 2005-2007, Komisja tak późno podejmuje działania. Całkowicie przekonuje nas stanowisko przedstawione przez panią poseł sprawozdawczynię, która proponuje udoskonalenie treści dokumentu przedłożonego przez Komisję poprzez uwzględnienie w nim również sprzedaży leków za pośrednictwem Internetu.
W ostatnich latach wielokrotnie kierowałam do Komisji pytania w tej sprawie i podkreślałam związane z nią niebezpieczeństwa, ale nie udzielono mi żadnej odpowiedzi ani nie podjęto żadnych konkretnych działań. Dzisiaj przyjmujemy więc z zadowoleniem poczynione przez sprawozdawczynię wysiłki w celu poprawy przedmiotowego dokumentu i mamy nadzieję, że od chwili obecnej zdrowie Europejczyków będzie faktycznie kwestią najwyższej wagi dla naszych instytucji.
Alfredo Pallone
(IT) Panie Przewodniczący! Oddałem głos za przyjęciem sprawozdania pani poseł Matias, jako że podniesienie standardów bezpieczeństwa i ustanowienie efektywnych, skutecznych i surowych zasad zapobiegania pojawianiu się sfałszowanych produktów leczniczych w Unii Europejskiej jest niezwykle ważne. Jest to zarówno wymóg, jak i nasz obowiązek, z którego musimy wywiązać się w imieniu wszystkich europejskich obywateli, którzy są często nieświadomi faktu, że kupują lek sfałszowany.
Zgadzam się co do meritum sprawozdania wprowadzającego obowiązki, które muszą wypełnić nie tylko dystrybutorzy, ale również wszyscy uczestnicy systemu dystrybucji. Często to właśnie wskutek zawiłości poszczególnych etapów systemu dystrybucji wprowadzane zostają produkty wysokiego ryzyka. Monitorowania nie należy jednak prowadzić dopiero wówczas, gdy produkty już zostały wprowadzone na rynek. Inspekcje powinny odbywać się w miejscach, gdzie produkowane są produkty lecznicze i substancje czynne, w tym w krajach trzecich.
Niepokoi mnie jednak pewna sprawa, o czym muszę powiedzieć: wolałbym, aby rozporządzenie regulowało poszczególne kwestie w sposób bardziej efektywny poprzez harmonizację poszczególnych przepisów krajowych, w tym dotyczących sprzedaży w Internecie, aby w pełni chronić europejskich konsumentów.
Antonello Antinoro
(IT) Panie Przewodniczący! Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ wynikające z niego ramy prawne są znacznie lepsze niż te, które ustanowiono na mocy dyrektywy z 2001 roku. Dyrektywa ta obarczała dystrybutorów hurtowych wyłączną odpowiedzialnością za zapewnienie zgodności, nie gwarantując tym samym w żaden sposób rzetelności farmaceutycznego systemu dystrybucji.
Sprawozdanie, nad którego przyjęciem dzisiaj głosowaliśmy, wprowadza środki mające skuteczniej zapewnić bezpieczeństwo produktów farmaceutycznych, takie jak np. zaostrzenie kontroli producentów spoza Unii Europejskiej na podstawie analizy ryzyka. Proponowana zmiana uwzględnia także konieczność publikowania na szczeblu Unii Europejskiej bazy danych certyfikowanych dystrybutorów hurtowych, innymi słowy dystrybutorów, w przypadku których potwierdzono przestrzeganie przepisów prawa UE nie tylko w wyniku kontroli przeprowadzonej przez samo państwo członkowskie.
Moglibyśmy jednak oczekiwać ambitniejszego rezultatu. Mam tu na myśli w szczególności wprowadzenie obowiązkowych kontroli w miejscach produkcji substancji czynnych w krajach trzecich. Zaniechano ich ze względu na zbyt wysokie koszty wdrożenia. Gdyby zostały wprowadzone, uniknęlibyśmy często powtarzającej się sytuacji, kiedy to europejskie spółki muszą spełnić bardzo wysokie standardy jakości, podczas gdy spółki, które prowadzą działalność produkcyjną w innych częściach świata, korzystają z niewątpliwie mniej rygorystycznych ram prawnych. Mam zatem nadzieję, że w przyszłości będzie możliwa poprawa w tym względzie.
Francesco De Angelis
(IT) Panie Przewodniczący! Ponad 100 milionów pracowników zatrudnionych jest obecnie w Europie w małych i średnich przedsiębiorstwach. Małe i średnie przedsiębiorstwa dotknął jednak kryzys na bezprecedensową skalę: brak płynności, przeszkody i ograniczenia biurokratyczne, czy bariery administracyjne.
To właśnie jest sedno przedmiotowego projektu rezolucji: Parlament wzywa do wprowadzenia systemów gwarancji kredytowych i pożyczkowych dla małych i średnich przedsiębiorstw, a także podjęcia energicznych działań, które będą czymś więcej niż tylko mrzonką, w celu walki z nowymi - i dla wielu niemożliwymi do spełnienia - wymogami bankowości biznesowej, w szczególności w zakresie wyższych zabezpieczeń i premii za ryzyko.
I wreszcie, zgadzam się co do konieczności zwiększenia finansowania w ramach programu na rzecz konkurencyjności i innowacji, a także ponownego podjęcia ze stanowczością i determinacją kwestii wprowadzenia uproszczeń: należy usprawniać i upraszczać, tak aby firmy chcące skorzystać z funduszy miały taką możliwość bez konieczności zasięgania porady bardzo kosztownych konsultantów zewnętrznych. Z tych właśnie powodów oddałem głos za przyjęciem rezolucji: MŚP oraz 100 milionów europejskich pracowników tego od nas oczekują.
Sergej Kozlík
(SK) Panie Przewodniczący! Spośród wszystkich praktycznych aspektów przeglądu unijnych instrumentów wspierania finansowania małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) chciałbym w szczególności zwrócić uwagę na problemy finansowania zewnętrznego. Nie ulega wątpliwości, że duża liczba MŚP będzie nadal uzależniona głównie od kredytów i pożyczek. Niepokoi fakt, że sektor bankowy wymaga coraz większych zabezpieczeń i wyższych premii za ryzyko, co zmniejsza szanse uzyskania finansowania i tym samym wykorzystania przez te firmy możliwości biznesowych oraz związanych z tworzeniem miejsc pracy.
Uważam zatem, że konieczne jest wzmocnienie poszczególnych programów na szczeblu państw członkowskich, jak również zwiększenie zasobów UE i Europejskiego Banku Inwestycyjnego, przeznaczanych na innowacyjne instrumenty finansowe. Konieczne jest wsparcie dalszego wdrażania instrumentów gwarancyjnych w związku z kredytami odnawialnymi i - co chcę podkreślić - korzystania z instrumentów finansowych zakładających podział ryzyka, jak również ekspansji instytucji mikrofinansowych.
Andrzej Grzyb
(PL) Panie Przewodniczący! To ważna rezolucja dotycząca mechanizmu wsparcia finansowego małych i średnich przedsiębiorstw. Spotykamy się czasami z krytycznymi ocenami, że z jednej strony mówimy o ważnej roli tego sektora przedsiębiorstw - w produkcji, w tworzeniu 1/3 PKB w Unii Europejskiej, w tworzeniu stabilnych miejsc pracy - ale bez dobrych instrumentów wsparcia finansowego dla tych firm. Większość funduszy Unii Europejskiej na rozwój i innowacje z racji wymagań trafia przede wszystkim do wielkich firm. To należałoby zmienić. Natomiast małe i średnie przedsiębiorstwa nie są w stanie sprostać wymaganiom, które są im postawione.
Kryzys poważnie ograniczył dostęp małych i średnich przedsiębiorstw do kredytu i pożyczki, a nowe regulacje, które mają dotyczyć sektora bankowego mogą to jeszcze utrudnić. Wspomnę tutaj o przygotowanej Bazylei III w zakresie norm ostrożnościowych. Za szczególnie ważne uznaję dostęp do finansowania rozwoju firm, w szczególności w zakresie innowacji. Podkreślamy rolę sektora małych i średnich przedsiębiorstw, w szczególności jako tę grupę sleeping innovators. Małe i średnie przedsiębiorstwa muszą szerzej wejść na rynek europejski. To służy ożywieniu gospodarki, tworzeniu miejsc pracy oraz osiągnięciu celów założonych w strategii Europa 2020.
Cristiana Muscardini
(IT) Panie Przewodniczący! Konieczne jest dokonanie oceny i przeglądu istniejących instrumentów wspierania finansowania małych i średnich przedsiębiorstw w kontekście kolejnych wieloletnich ram finansowych, jeżeli chcemy skupić się na wspomaganiu wychodzenia z kryzysu realnej gospodarki w tym sektorze i w innych sektorach, tak aby możliwe było definitywne przezwyciężenie kryzysu.
Konieczność ta wynika także z potrzeby ochrony interesów małych i średnich przedsiębiorstw, jeżeli - jak proponuje się w pakiecie Bazylea III - mają zostać ustanowione wyższe wymogi kapitałowe dla banków. Wymaga tego również sytuacja wielu pośredników finansowych, których odstraszają administracyjne obciążenia stworzone przez skomplikowane europejskie regulacje finansowe, i wreszcie na konieczność tę wpływają trudności powodowane przez różne systemy podatkowe i systemy wsparcia. Działania w tym kierunku uległy przyśpieszeniu z uwagi na wymóg ustanowienia większej spójności pomiędzy różnymi programami wsparcia w Unii Europejskiej, aby możliwe było zapewnienie lepszych gwarancji i właściwej równowagi pomiędzy systemami krajowymi i unijnymi.
Popieram zatem wniosek dotyczący utworzenia pojedynczego punktu kontaktowego dla różnych unijnych instrumentów finansowania przeznaczonych dla MŚP. Uproszczenie składania ofert i procedur uzyskiwania dostępu do rynków jest ważną metodą wsparcia, nawet jeżeli okazuje się konieczne zwiększenie finansowania. Wydano olbrzymie kwoty na ratowanie beztroskich banków, ja zaś mam wrażenie, że wydanie funduszy na 23 miliony małych i średnich przedsiębiorstw może być tylko z korzyścią dla nas.
Alfredo Pallone
(IT) Panie Przewodniczący! Głosowałem za przyjęciem projektu rezolucji, bowiem uważam, że potrzebujemy europejskiej strategii w sprawie MŚP, które - jak wszyscy wiemy - są podporą naszej gospodarki i potrzebują naszego wsparcia i pomocy.
W kolejnym programowaniu finansowym Unii Europejskiej nie można więc pominąć tych kwestii, należy też zwiększyć i zróżnicować dostępne zasoby. Jest to jednak tylko jeden środek, na dodatek nieadekwatny: potrzeba ich więcej. Ważne jest, aby działać za pomocą długofalowej strategii, co pozwoli uniknąć rozwiązań tymczasowych, czy też jednorazowych - nawiązuję tutaj do nowych zasad finansowych, które UE planuje wdrożyć. Musimy zapewnić, by te nowe regulacje nie utrudniły kredytowania firm - mam tu również na myśli pakiet Bazylea III.
Prawdziwym nowym wyzwaniem jest złagodzenie i regulacja systemu bankowego przy jednoczesnym uniemożliwieniu przerzucania kosztów na firmy, obywateli i MŚP. Potrzebujemy wzrostu gospodarczego, aby pomóc odbudować i wesprzeć ten sektor, wprowadzając nasze idee w życie.
Marian Harkin
Panie Przewodniczący! Z zadowoleniem popieram przedmiotową rezolucję, przy czym jednak jednym z głównych problemów, z jakimi borykają się MŚP, jest dostęp do kredytów. Jest to zasadnicze utrudnienie, jeśli chodzi o możliwość tworzenia miejsc pracy i, tak naprawdę, wzrostu. W krajach, w których wprowadzono surowe działania oszczędnościowe - jak w mojej ojczystej Irlandii - sprawa ta jest szczególnie poważna i uważam, że należy się nią zająć niezwłocznie.
Musimy podjąć działania na szczeblu Unii Europejskiej, starając się zapewnić, by banki chciały i mogły finansować MŚP. Dokapitalizowanie banków jest ważne, ale dokapitalizowany bank z sektorem MŚP na kolanach to recepta na katastrofę.
Poważnie obawiam się, że w efekcie będziemy mieć wysoko dokapitalizowany system bankowy, podczas gdy gospodarka realna będzie na dnie. Wszyscy mówimy o wzroście, a to jedyny sposób, dzięki któremu wiele mniejszych gospodarek może wydostać się z otchłani, w której już się znalazły. Tak, to próba pogodzenia różnych interesów, ale jesteśmy w sytuacji, w której zdrowie naszych instytucji finansowych poprawia się z dnia na dzień, a MŚP wciąż pozostają na oddziale intensywnej opieki.
Clemente Mastella
(IT) Panie Przewodniczący! Występujące w ostatnich latach tendencje demograficzne zmuszają nas do rozważenia konieczności wdrożenia strategii opierającej się na nowym podejściu do zapewnienia spójności i koherencji w dziedzinie emerytur w celu budowania solidarności międzypokoleniowej i międzyludzkiej, a jednocześnie zapewnienia pewnych i wystarczających dochodów po przejściu na emeryturę.
Podzielam opinię sprawozdawczyni, kiedy zwraca uwagę na występowanie podstawowych różnic pomiędzy systemami emerytalnymi w Europie. Na systemy te olbrzymi wpływ wywarł głęboki kryzys finansowy i gospodarczy, a także towarzyszące mu wzrost bezrobocia, spadek wzrostu gospodarczego, niższa rentowność inwestycji i wzrost długu publicznego. Fundusze emerytalne mają coraz większe trudności z zapewnieniem odpowiedniej wysokości świadczeń emerytalnych, a w niektórych przypadkach -nawet z wypełnianiem swoich zobowiązań.
Przeprowadzając reformy swoich systemów emerytalnych, wiele państw członkowskich dokonało drastycznych cięć. Stabilność finansowa jest istotna, ale istotne jest także uwzględnienie konieczności zapewnienia wystarczających dochodów. Stabilność budżetowa i adekwatność systemów emerytalnych nie są celami wykluczającymi się, lecz dwoma stronami tego samego medalu; rzeczywistej stabilności nie da się zapewnić bez zapewnienia odpowiednich dochodów po przejściu na emeryturę.
Panie Przewodniczący! Dzięki doświadczeniu, które zdobyłem piastując funkcję ministra pracy Włoch mogę potwierdzić, że jeśli państwa członkowskie nie będą przestrzegać nowych przepisów, to niezwykle trudno będzie im przystosować się do takich zmian.
Jens Rohde
(DA) Panie Przewodniczący! Nie tak dawno temu Europejski Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że Niemcy muszą zapewnić większą przejrzystość swoich pracowniczych programów emerytalnych oraz objąć je procedurami zamówień publicznych. Liczyłem, że wyrok ten wywoła efekt domina w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. Niestety tak się nie stało, a Komisji nie zależało na wywieraniu nacisku na inne państwa członkowskie, narzucające swoim obywatelom przynależność do określonego programu emerytalnego. Dlatego istotne jest również to, że Parlament Europejski oświadczył teraz, iż systemy emerytalne powinny mieć zdolność generowania dochodów dla obywateli. Niezbędne jest zapewnienie przejrzystości, jeśli chodzi o koszty i korzyści, a ponadto powinniśmy znieść bariery w transgranicznej mobilności. Wszystkie te zasady to słuszne i rozsądne zasady liberalne, ale logicznie rozumując, obywatele powinni mieć także możliwość przeniesienia swojego programu emerytalnego z jednego funduszu do innego, jeżeli fundusz dla bezrobotnych czy fundusz emerytalny, do którego zostali przypisani przez swój związek zawodowy czy swojego pracodawcę nie wypełnia swoich zadań w należyty sposób. Tym razem nie osiągnęliśmy może jednak aż tak wiele, ale udało nam się zrobić dziś krok we właściwym kierunku i uważam, że jest to dobre dla rynku wewnętrznego i dla obywateli, a zwłaszcza ich szans na czerpanie przyzwoitych dochodów ze swego programu emerytalnego.
Alfredo Antoniozzi
(IT) Panie Przewodniczący! Biorąc pod uwagę wpływ, jaki efektywność w wydatkowaniu środków przeznaczonych na cele społeczne wywiera obecnie na budżety, należy stwierdzić, że odgrywa także obecnie kluczową rolę w systemach gospodarczych państw członkowskich. Mogliśmy się o tym przekonać w ostatnich latach, kiedy nadeszły wzrost bezrobocia, ubóstwo i wykluczenie społeczne, wywołujące z kolei wzrost deficytu budżetowego w wielu państwach członkowskich, a tym samym pogłębienie się problemów z finansowaniem świadczeń emerytalnych.
Z zadowoleniem przyjmuję sprawozdanie pani poseł Oomen-Ruijten, którego celem jest zapewnienie nowego bodźca na szczeblach krajowym i unijnym, i wsparcie tym samym stworzenia solidnych systemów, które będą adekwatne w dłuższej perspektywie, stabilne i bezpieczne.
Chciałbym jednak skorzystać z okazji i przypomnieć, że ciągle jeszcze nie mamy wspólnego zbioru kryteriów, definicji i dogłębnej analizy, która zawierałaby szczegółowy opis poszczególnych systemów emerytalnych oraz ich zdolności zaspokajania potrzeb obywateli. Zastanawiam się nad tym, jak można rozstrzygnąć tak wrażliwą kwestię bez takiej analizy. Dlatego wzywam Komisję do usunięcia tego braku poprzez podjęcie odpowiednich działań na rzecz opracowania typologii systemów emerytalnych w poszczególnych państwach członkowskich oraz wspólnego zestawu definicji w celu zapewnienia porównywalności systemów.
Philip Claeys   -
(NL) Panie Przewodniczący! Chciałbym jedynie coś zaproponować. Zauważyłem, że wielu posłów znacznie przekracza przydzielony im czas, niekiedy aż o 30 sekund. Apeluję, żeby był Pan bardziej surowy w egzekwowaniu przestrzegania wyznaczonego czasu. Może Pan oczywiście być surowy pod tym względem również wobec mnie.
Przewodniczący
Skoro głosowanie zakończyło się tak szybko, postanowiłem zachować wobec kolegów posłów przekraczających przydzielony im czas wystąpień większą elastyczność. Jeżeli Pan chce, żebym był surowy, będę surowy, ale zawsze z umiarem.
Licia Ronzulli
(IT) Panie Przewodniczący! W przeciwieństwie do pana posła Claeysa doceniam Pana pobłażliwość, ponieważ podczas dyskusji nigdy nie mamy możliwości przekroczenia czasu wystąpień, a tak mamy jeszcze jedną możliwość przemówienia i debatowania nad wyjaśnieniami sposobu głosowania w tej sprawie, która przecież dotyczy istoty sprawozdań, nad którymi głosujemy.
Stan europejskich systemów emerytalnych budzi coraz większy niepokój. Musimy podjąć niezwłoczne działania w celu zapewnienia kobietom i mężczyznom równych szans, zagwarantowania ochrony osobom decydującym się na przejście dziś na emeryturę, a jednocześnie, chronić osoby stawiające dopiero pierwsze kroki na rynku pracy. W Europie kobiety ciągle jeszcze zarabiają średnio 18 % mniej niż mężczyźni.
Podstawowa konsekwencja tych różnic w poziomie wynagrodzenia staje się widoczna z chwilą osiągnięcia wieku emerytalnego; skoro kobiety zarabiają mniej przez cały okres zatrudnienia mają też niższe emerytury. Skutkiem tego kobiety stają się częściej niż mężczyźni ofiarami trwałego ubóstwa. Szczególnie w okresie kryzysu musimy uwzględnić problematykę płci we wszystkich obszarach naszej polityki poprzez przyjęcie środków krajowych, uzgodnionych i koordynowanych na szczeblu Unii Europejskiej.
Andrzej Grzyb
(PL) Panie Przewodniczący! Cel zielonej księgi to zgromadzenie opinii państw członkowskich, jak osiągnąć zakładany cel - adekwatne, stabilne i bezpieczne emerytury, zaś przyjęte sprawozdanie Komisji słusznie stwierdza, że po pierwsze, brak jest podstaw do ujednolicenia systemów emerytalnych. Po drugie, że państwa członkowskie powinny oferować zróżnicowane formy wypracowania przyszłych emerytur, a przede wszystkim zaś powinny uznać minimalną emeryturę, aby chronić ludzi przed ubóstwem. Po trzecie, państwa członkowskie takie m.in. jak Polska, które przygotowały trudną reformę emerytalną, która powoduje wzrost deficytu i długu publicznego, nie powinny być karane przez procedurę nadmiernego deficytu. Po czwarte, system emerytalny powinien zachęcać do dłuższego okresu pracy, co jest zgodne z trendem na rynku pracy. Konkluzje w moim przekonaniu są w pełni zgodne ze strategią gospodarczą Unii Europejskiej Europa 2020, w szczególności ze strategią zatrudnienia oraz walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym.
Silvia Costa
(IT) Panie Przewodniczący! Głosowałam za przyjęciem tej rezolucji ponieważ uważam, że kompromis osiągnięty z takim trudem w naszej komisji jest z zasady pozytywny, ponieważ jest środkiem mającym na celu przypomnienie państwom członkowskim, w kontekście znacznego starzenia się ludności, o konieczności zapewnienia, żeby programy emerytalne były adekwatne, stabilne i przenoszalne w całej Europie.
Chciałabym jednak poczynić trzy uwagi krytyczne, które mam nadzieję Komisja Europejska uwzględni w białej księdze, którą ma niedługo opublikować. Pierwsza z nich dotyczy niedostrzegania wagi trzeciego filaru dla systemów emerytalnych. Po drugie, choć dostrzeżono różnice w wysokości emerytur kobiet i mężczyzn wynikające z różnic płac, przerw w zatrudnieniu ze względu na konieczność sprawowania opieki i wyższego bezrobocia wśród kobiet, to jednak brakuje kryteriów elastyczności dla kobiet w wieku emerytalnym, które tracą zatrudnienie, i nie ma także odpowiedniego mechanizmu uwzględniania okresów sprawowania opieki w obliczaniu wieku emerytalnego. Wprowadzenie takich rozwiązań byłoby przecież celowe. Po trzecie, potwierdzenia wymaga prawo obywateli Unii Europejskiej do wspólnego programu edukacyjno-informacyjnego dotyczącego opieki społecznej, a w szczególności ich sytuacji pod względem emerytury i ubezpieczenia, zwłaszcza dla ludzi młodych i pracowników przez cały okres ich aktywności zawodowej.
Hannu Takkula   -
(FI) Panie Przewodniczący! Niezbędne jest zabieganie na szczeblu Unii Europejskiej o adekwatne, stabilne i bezpieczne systemy emerytalne. Powinniśmy oczywiście pamiętać, że Unia Europejska obejmuje 27 odrębnych państw członkowskich. Sytuacja gospodarcza tych państw jest nadal pod wieloma względami zróżnicowana, a świadczenia emerytalne różnicą się znacznie pod względem wysokości. Przede wszystkim powinniśmy jednak zapewnić wystarczającą wysokość świadczeń emerytalnych w poszczególnych państwach członkowskich.
Chodzi mi tutaj przede wszystkim o wysokość świadczeń emerytalnych młodych ludzi, którzy obecnie pracują w poszczególnych krajach, państwach członkowskich Unii Europejskiej. Jak możemy zapewnić możliwość przenoszenia świadczeń emerytalnych z jednego kraju do innego, a nie tylko z jednego funduszu emerytalnego do innego, skoro już na tym poziomie występują poważne problemy? Liczę na elastyczność również w tym zakresie. Niezbędna jest do tego koordynacja na szczeblu Unii Europejskiej.
Zdaję sobie sprawę, że debata dotycząca emerytur będzie kontynuowana, ponieważ niedawno czytałem na przykład, że przeciętna długość życia dzieci urodzonych w Finlandii w 2010 roku wyniesie 100 lat. Jeśli założymy, że 30 lat swojego życia te osoby poświęcą nauce, a kolejnych 30 lat, pracy, to będą otrzymywały świadczenia emerytalne przez 40 lat. Dlatego musimy zdecydowanie przyjąć nowe podejście do całego tego systemu, żeby rozwiązać ten problem w sposób równoważący interesy wszystkich zainteresowanych stron.
Anna Záborská
- (SK) Panie Przewodniczący! Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, choć opracowana przez Komisję Europejską zielona księga ma pewne braki. Strategia Europa 2020 stanowi dla nas zapowiedź wymarzonej przyszłości. Opublikowanie zielonej księgi jest początkiem debaty nad rzeczywistą przyszłością, ale księga ta nie odzwierciedla rzeczywistości. Przez wszystkie strony zielonej księgi przewija się jeden motyw "niech ludzie starsi pracują”.
Autorzy zielonej księgi nie próbują nawet szukać rozwiązań w momencie, w którym życie ma swój początek. Wyrażenie "kobieta” pojawia się jedynie sześć razy. Wyrażenie "rodzina” pojawia się trzy razy, a wyrażenie "dziecko” tylko raz. Dlatego uważam, że Komisja powinna opracować swoją białą księgę w o wiele bardziej kompleksowy sposób, podkreślić znaczenie macierzyństwa i nieformalnego zatrudnienia kobiet, zasięgnąć opinii Konfederacji Rodzin ze wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej i uwzględnić we wszystkich obszarach polityki i strategiach nowy imperatyw: uwzględnianie problematyki rodziny.
Miroslav Mikolášik
- (SK) Panie Przewodniczący! Różnice pomiędzy systemami emerytalnymi poszczególnych państw członkowskich są olbrzymie, co wynika z tego, że dziedzina ta wchodzi, i powinna nadal wchodzić, w zakres bezpośrednich kompetencji państw członkowskich. Moim zdaniem konieczne jest oczywiście przeprowadzenie jakiegoś rodzaju konsultacji, ponieważ Unia Europejska i państwa członkowskie muszą niezwłocznie znaleźć rozwiązanie problemów ekonomicznych i demograficznych, takich jak przewidywany wzrost odsetka liczby mieszkańców powyżej 65. roku życia w stosunku do liczby osób w wieku produkcyjnym w 2060 roku do 53 %. Jednocześnie na każdego emeryta przypadają jedynie dwie osoby pracujące. W związku z tym, naturalnie wzrośnie też średnia wysokość wydatków publicznych na świadczenia emerytalne oraz wydatki związane ze starzeniem się, a zapewnienie odpowiedniej wysokości świadczeń emerytalnych stanie się jeszcze trudniejsze. Dlatego niezbędne jest zachęcanie ludzi do wchodzenia na rynek pracy oraz podnoszenie poziomów zatrudnienia i stopy wzrostu gospodarczego. Nie podkreślono również dostatecznie znaczenia rodziny, na co zwróciła już uwagę moja koleżanka, pani poseł Záborská. Nikt nie mówi o tym, że jednym z elementów poprawy naszych systemów emerytalnych jest posiadanie dzieci.
Dimitar Stoyanov   -
(BG) Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ uważam, że opracowanie adekwatnego i stabilnego europejskiego systemu emerytalnego jest ważne, zwłaszcza ze względu na procesy demograficzne zachodzące w Europie oraz na fakt, że mieszkamy na kontynencie, na którym coraz bardziej starzejące się społeczeństwo i coraz większa liczba osób wymagać będzie wsparcia, na które będziemy mieli coraz mniejsze środki.
Chciałbym ponadto powiedzieć, że zmiany, które również ja popieram i które obejmują utworzenie przez Komisję grup ekspertów, których zadaniem ma być przygotowywanie projektów mających na celu doprowadzenie do poprawy krajowych systemów, nie powinny zasadniczo prowadzić do zbytniego rozszerzenia uprawnień tych grup. Polityka emerytalna jest polityką państw członkowskich i Komisja nie powinna przekraczać swoich uprawnień, choć jej opinie będą użyteczne w każdym przypadku.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Panie Przewodniczący! Przyjęliśmy wyjątkowo ważne sprawozdanie dotyczące systemów emerytalnych w Europie. Stoimy bowiem przed poważnymi wyzwaniami demograficznymi. Wskaźnik urodzeń jest bardzo niski, rośnie długość życia, zwiększają się wydatki publiczne wynikające ze starzenia się społeczeństwa. W wielu krajach prowadzone są debaty na temat przedłużenia wieku emerytalnego. Obecna sytuacja gospodarcza i demograficzna zmusza nas do poważnego zastanowienia się nad tą kwestią.
Rośnie, tak ja powiedziałem, długość życia. Pracujemy w lepszych warunkach, co pozwala na przedłużenie naszej aktywności. Systemy emerytalne są w kompetencji państw członkowskich. Jednak nadchodzi czas na ich koordynację na poziomie Unii Europejskiej, np. w odniesieniu do funkcjonowania rynku wewnętrznego, wymogów paktu stabilności i wzrostu. Wydatki przeznaczone na świadczenia emerytalne i leczenie znacząco wpływają na stan finansów publicznych w poszczególnych państwach członkowskich. Trzeba stymulować ludzi do przedłużania kariery zawodowej poprzez poprawę warunków pracy i płac.
Marian Harkin
Panie Przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję to sprawozdanie. Miejmy nadzieję, że dzięki niemu kwestia emerytur stanie się jednym z priorytetów Unii Europejskiej.
Uważam, że jednym z podstawowych pytań jest pytanie o to, jak państwa członkowskie mają zamiar finansować świadczenia emerytalne dla swoich obywateli o odpowiedniej wysokości. Jakie systemy mają zamiar wdrożyć, wykorzystując swoiste połączenie trzech filarów w celu zapewnienia stabilności tych systemów emerytalnych?
Istnieje olbrzymia przepaść pomiędzy poziomem świadczeń emerytalnych wypłacanych obecnie a tym, co będzie potrzebne do zapewniania świadczeń emerytalnych na obecnym poziomie w najbliższych 40 latach. Rzeczywiście, jedno z największych towarzystw ubezpieczeniowych szacuje, że różnica pomiędzy obecnymi kwotami świadczeń, wypłacanymi zarówno ze środków publicznych, jak i prywatnych, a kwotą konieczną do zapewnienia tego samego poziomu świadczeń we wszystkich 27 państwach członkowskich Unii Europejskiej za 40 lat kształtuje się na poziomie 1,9 tryliona euro rocznie. Jest to ogromna kwota i choć takie środki, jak ewentualne wydłużenie okresu aktywności zawodowej, czy inne inicjatywy, przyczynią się do wypełnienia tej luki, to jednak nadal będziemy mieli do czynienia z olbrzymią fiskalną czarną dziurą.
Mam nadzieję, że debata ta i opublikowana wkrótce przez Komisję biała księga skłonią nas do rozwiązywania tego problemu w sposób realistyczny.
Seán Kelly
(GA) Panie Przewodniczący! Z przyjemnością głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ uważam, że najwyższy czas, żebyśmy zajęli się tą kwestią w Parlamencie.
Niewątpliwie problem świadczeń emerytalnych jest obecnie "tykającą bombą”, i w przyszłości jeszcze bardziej się pogłębi. Niezbędne jest jednak również wyeliminowanie niektórych praktyk; na przykład w moim kraju niektórzy politycy rezygnujący teraz ze stanowiska będą otrzymywali więcej z emerytur, niż gdyby nadal pracowali. Nie ma to żadnego sensu.
Ponadto niektórzy emeryci otrzymują więcej z emerytury, niż zarabiali dwadzieścia lat temu, kiedy mieli jeszcze małe dzieci i spłacali duże kredyty hipoteczne.
Kwestie te wymagają omówienia, a w szczególności niezbędne jest utworzenie olbrzymiej rezerwy, żebyśmy mogli zapewniać świadczenia emerytalne w przyszłości.
Daniel Hannan
Panie Przewodniczący! Widzimy teraz, co oznacza europejski ład gospodarczy, fiskalny federalizm. Niezależnie od tego, czego byśmy nie powiedzieli o przywódcach Unii Europejskiej, nikt nie może zarzucać im braku ambicji. Jesteśmy tutaj świadkami ich czystej rządzy władzy. Budzącej grozę. Nieustępliwej. Nieprzyzwoitej i niekontrolowanej.
Nie mówimy tutaj jedynie o harmonizacji przepisów podatkowych, o europejskiej unii zadłużeniowej, o automatycznych transferach podatkowych, lecz także o harmonizacji przepisów dotyczących systemów emerytalnych. Mówimy tutaj o harmonizacji przepisów dotyczących wynagrodzeń w sektorze publicznym. Mówimy tutaj o kompleksowej maszynerii jednolitego europejskiego ładu gospodarczego.
Jestem pewny, że są Państwo w stanie dostrzec tutaj błąd logiczny. Zmiany te proponowane są po tym, jak zawiodła unia monetarna. Europejska unia monetarna nie sprawdziła się, a więc wprowadźmy europejską unię gospodarczo-podatkową. Ściślejsza integracja nie przyniosła oczekiwanych rezultatów, a więc rozszerzmy zakres integracji. W ramach tego procesu skazujemy obywateli szeregu państw członkowskich na ubóstwo, któremu można zapobiec, oraz na zbędną emigrację, żeby z uporem maniaka realizować dalej nasze utopijne idee.
Syed Kamall
Panie Przewodniczący! Całkiem oczywiste jest, że niezależnie od zapatrywań politycznych, wszyscy chcemy adekwatnych, stabilnych i bezpiecznych europejskich systemów emerytalnych. Jeżeli ograniczymy się do realizacji pomysłu zapewnienia pracownikowi z jednego państwa członkowskiego możliwości przeprowadzenia się do innego państwa członkowskiego i przeniesienia tam uprawnień emerytalnych, to realizacja tego pomysłu może być warta zachodu.
Powinniśmy jednak zachować ostrożność wobec różnych struktur systemów emerytalnych w poszczególnych państwach członkowskich. Niektóre z nich opierają się w większym stopniu na udziale podmiotów prywatnych, a niektóre z nich są w znacznej mierze finansowane z budżetów. W miarę jak przechodzimy na bardziej zharmonizowane europejskie systemy emerytalne, moi wyborcy coraz częściej wyrażają obawę, czy będą musieli dofinansowywać niedofinansowane lub źle zarządzane krajowe fundusze emerytalne innych państw, tak jak musieliśmy dofinansowywać źle zarządzane państwa i ich dług narodowy.
Mówimy o stabilnych emeryturach, a jednocześnie przedstawiamy w tym Parlamencie takie inicjatywy, jak dyrektywa dotycząca zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, której przyjęcie doprowadzi do spadku oprocentowania wkładów oszczędnościowych i rentowności inwestycji przyszłych emerytów. Powinniśmy zapewnić, żeby nasze przesłanie było spójne.
Martin Kastler
(DE) Panie Przewodniczący! Głosowałem za przyjęciem sprawozdania pani poseł Oomen-Ruijten i chciałbym podnieść dwie kwestie. Po pierwsze, kiedy widzimy, jak w niektórych państwach Europy zbyt wiele osób pobiera świadczenia emerytalne zbyt wcześnie, a przy tym państwa te popadają w kłopoty finansowe i inne państwa zmuszone są je ratować, to musimy stwierdzić, że to niesprawiedliwe. Nie można oczywiście refinansować takiej niesprawiedliwości na szczeblu Unii Europejskiej. Niezbędna jest koordynacja w tym zakresie na szczeblu Unii Europejskiej.
Po drugie pragnę wyrazić swoje zadowolenie, że sprawozdanie to jasno i wyraźnie stwierdza, zgodnie z zasadą pomocniczości, że zapewnienie świadczeń emerytalnych wchodzi w zakres kompetencji państw członkowskich. To rzeczywiście prawda.
Dlatego uważam, że przyjęcie tego sprawozdania jest krokiem we właściwym kierunku, w tym sensie, że z jednej strony uznajemy w Europie, iż nasi obywatele oczekują wzrostu koordynacji w dziedzinie opieki społecznej, gdyż mają poczucie, że są traktowani niesprawiedliwie, a z drugiej jasno stwierdzamy, na kim spoczywa główna odpowiedzialność - a mianowicie na państwach członkowskich.
Przyjęcie tego sprawozdania to krok w tym kierunku. Zrobimy wszystko, co możliwe, w celu zapewnienia, by biała księga stanowiła kontynuację tej drogi.
Anneli Jäätteenmäki   -
(FI) Panie Przewodniczący! Głosowałam za przyjęciem tego wniosku, choć chciałabym wszystkim przypomnieć, że polityka emerytalna, tak jak polityka społeczna, wchodzi w zakres kompetencji krajowych, a zatem prawo podejmowania decyzji w tym zakresie musi także pozostać prawem krajowym. Niemniej jednak niezbędna jest współpraca na szczeblu Unii Europejskiej w przypadku gdy osoba, która pracowała w innych państwach członkowskich, a która powraca następnie do swojego kraju pochodzenia otrzymuje świadczenia emerytalne z tych państw, w których wcześniej pracowała. Obecnie jest to trudne, a istniejący system obarczony jest wadami. Jest to problem, który państwa członkowskie Unii Europejskiej powinny rozwiązać. Skoro mamy swobodny przepływ pracowników, to należy również zapewnić możliwość przenoszenia z jednego państwa do innego uprawnień do świadczeń emerytalnych.
Siiri Oviir
(ET) Bardzo cieszy mnie to, że zajęliśmy się tym sprawozdaniem, a także, że przyjmujemy je dzisiaj. Również ja głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania. Cieszę się, że sprawozdanie to nie narusza kompetencji państw członkowskich, lecz uwzględnia się w nim zasadę pomocniczości - określa wytyczne, a nie obowiązujące przepisy. To oczywiste, że celem tego sprawozdania jest nadanie nowego impetu konsolidacji systemu emerytalnego, bez pomijania konieczności zapewnienia jego stabilności.
Poprzez to sprawozdanie proponujemy państwom członkowskim nowe rozwiązania dotyczące ich własnych systemów emerytalnych w celu zapewnienia, żeby systemy te były bardziej zadowalające. W sprawozdaniu zajęto się w sposób zadowalający kilkoma kwestiami. Obejmują one mobilność i przenoszalność, wiek emerytalny, ramy systemów emerytalnych oraz ich znaczenie w kontekście strategii Europa 2020. Kolejną zaletą tego sprawozdania jest to, że przewiduje przegląd prawodawstwa Unii Europejskiej. Poparłam także ustanowienie Europejskiego Organu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych, ponieważ kryzys gospodarczy uzmysłowił nam, że ustanowienie takiej instytucji jest niezbędne.
Roberta Angelilli
(IT) Panie Przewodniczący! Odwiedzałam Chorwację wiele razy na początku lat 90. ubiegłego wieku, podczas wojny, a w szczególności w celu dostarczenia do tego kraju pomocy humanitarnej, i jest to jeden z powodów, dla którego zależy mi na przystąpieniu Chorwacji do Unii Europejskiej.
Chorwacja podejmuje wiele działań: reformuje swoje sądownictwo i administrację publiczną, walczy z korupcją i przestępczością zorganizowaną oraz zapewnia ochronę praw mniejszości. Jestem przekonana, że przystąpienie Chorwacji zachęci inne państwa Bałkanów Zachodnich do podjęcia i przeprowadzenia nowych demokratycznych i przejrzystych reform, a także do realizacji polityki dobrosąsiedzkiej.
Nadal pozostaje jednak wiele do zrobienia dla upamiętnienia szeroko zakrojonej kampanii czystek etnicznych ludności pochodzenia włoskiego, realizowanej w latach 1945-1948 przez milicje chorwackich władz komunistycznego reżymu byłej Jugosławii. W trakcie tej kampanii zamordowano ponad 20 tysięcy niewinnych ludzi. Dnia 10 lutego, który jest Dniem Pamięci, Włochy upamiętniają masakry Foibe oraz uchodźców z Istrii i Dalmacji, żeby nie tylko uczcić pamięć brutalnie pomordowanych, ale także potwierdzić prawa wypędzonych, począwszy od praw własności nieruchomości skonfiskowanych w tamtym czasie po prawa do repatriacji.
Cristian Dan Preda
(RO) Panie Przewodniczący! Chciałbym powrócić tutaj do kwestii, które podniosłem, zgłaszając niektóre poprawki wraz z panem posłem Berndem Posseltem, które z powodzeniem przeszły przez Komisję Spraw Zagranicznych. Po pierwsze, chciałbym jeszcze raz przypomnieć o nadziei, że negocjacje dotyczące przystąpienia Chorwacji zakończone zostaną w pierwszej połowie 2011 roku, jak ogłoszono w programie węgierskiej prezydencji. Z tej perspektywy, byłby to symboliczny krok, ponieważ zostałby podjęty w 20 lat od deklaracji niepodległości, to znaczy wystąpienia Chorwacji z byłej Republiki Jugosławii. Z drugiej strony, zakończenie tych negocjacji w ten sposób dałoby innym krajom kandydackim Bałkanów zdecydowany sygnał w okresie, w którym, jak wiemy, atrakcyjność Unii Europejskiej wydaje się słabnąć. Wreszcie, chciałbym zwrócić uwagę na determinację władz Chorwacji w zwalczaniu korupcji i przestępczości zorganizowanej. Świadczy to o tym - o czym przekonaliśmy się przy innych okazjach - że z korupcją można walczyć, kiedy istnieje wola polityczna.
Philip Claeys   -
(NL) Panie Przewodniczący! Głosowałem za odrzuceniem tego sprawozdania, mimo że jestem zwolennikiem przystąpienia Chorwacji do Unii Europejskiej. Problem, jaki mam z tym sprawozdaniem, dotyczy tego, że choć czyta się to sprawozdanie jak niekończący się wykaz problemów Chorwacji z korupcją, to jednak nadal upieramy się przy tym, żeby zakończyć negocjacje w okresie najbliższych kilku miesięcy. Powinniśmy przecież uczyć się na swoich błędach z przeszłości.
W 2007 roku przyjęliśmy Rumunię i Bułgarię, choć wiedzieliśmy, że nie spełniają odpowiednich warunków i że korupcja jest w tych krajach poważnym problemem. Wiedząc, tak jak wiemy to obecnie, że ciągle jeszcze występuje tak dużo podstawowych problemów, uważam, że zmuszanie nas do przyjęcia konkretnej daty jest zupełnie nieodpowiednie i nie do przyjęcia.
Andrzej Grzyb
(PL) Panie Przewodniczący! W przeciwieństwie do mojego kolegi, pana posła Claeysa, z przyjemnością głosowałem za tym raportem o rozszerzenie i zakończenie negocjacji z Chorwacją. To ważny cel prezydencji węgierskiej, a po drugie będzie to duży sukces dla Chorwacji oraz ważny sygnał dla państw kandydujących do Unii Europejskiej w regionie. Tych kilka rozdziałów, które pozostały do zakończenia negocjacji, powinno być zamkniętych w bieżącym półroczu. Najważniejsza jest wola Chorwacji, która deklaruje swoją determinację we wdrożeniu wszystkich postanowień i kryteriów członkostwa. Ta wola dotyczy również regulacji trudnych relacji sąsiedzkich. Wszystkie państwa, które ostatnio stały się członkami Unii Europejskiej, wiedzą, że najtrudniejsze są finalne negocjacje, bo w nich również mamy wiele postanowień, które dotyczą wielkich grup społecznych. Przykład stoczni w Chorwacji jest również takim dobrym przykładem. Życzę Chorwacji determinacji i chciałbym, aby w czasie polskiej prezydencji można było podpisać traktat akcesyjny.
Anna Záborská
(FR) Panie Przewodniczący! Chorwacja jest jednym z tych krajów, które powinny były przystąpić do Unii Europejskiej już dawno temu. Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania i gratuluję sprawozdawcy. Chciałabym podziękować panu komisarzowi Fülemu za przypomnienie nam o podstawowej zasadzie polityki integracji europejskiej, a mianowicie o zasadzie wzajemnej lojalności. Wyrażam jednak ubolewanie, że nie przeanalizowano z wystarczającą szczegółowością kwestii wolności religii.
Przystąpienie Chorwacji do Unii Europejskiej nie oznacza porzucenia długoletnich tradycji Chorwatów. Dotyczy to także tradycji religijnych i pragnę podkreślić, że niezbędne jest także okazanie w przyszłości szacunku wobec aspektów związanych z wolnością religijną Chorwatów. Ta kwestia jest także przykładem przestrzegania zasady wzajemnej lojalności i poszanowania bogactwa różnorodności, które powinno cechować Unię Europejską, przynajmniej w teorii.
Miroslav Mikolášik
- (SK) Panie Przewodniczący! Negocjacje w sprawie przystąpienia Chorwacji wchodzą w decydującą fazę. W ubiegłym roku, Chorwacja wykazała wolę kontynuacji niezbędnych reform, zwłaszcza jeśli chodzi o przyjęcie istotnych poprawek i uzupełnień do swojej konstytucji, a także o harmonizację przepisów ustawodawstwa krajowego z dorobkiem Wspólnoty i chciałbym, żeby węgierska prezydencja doprowadziła prowadzone obecnie z Chorwacją negocjacje do końca. Z zadowoleniem przyjmuję znaczne postępy poczynione w dziedzinie administracji publicznej, gospodarki i sądownictwa, a także aktywną współpracę Chorwacji w ściganiu zbrodniarzy wojennych.
Z drugiej strony, znacznym problemem społecznym i gospodarczym pozostaje szerząca się korupcja, której zwalczenie wymagać będzie być może pomocy Unii Europejskiej, tak by to negatywne zjawisko nie przeniosło się do struktur europejskich - i uważam, że obywatele potwierdzą słuszność decyzji podjętej przez chorwackie państwo, żeby stać się kolejnym nowym państwem członkowskim Unii Europejskiej w powszechnym głosowaniu referendalnym, które zostanie przeprowadzone w Chorwacji.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Panie Przewodniczący! Integracja Bałkanów Zachodnich z Unią gwarantuje stabilizację regionu oraz jego szybszy rozwój. Najbardziej zaawansowanym w swoich staraniach krajem jest Chorwacja. Zachęcający jest postęp w wielu dziedzinach, włączając w to walkę z korupcją, jednocześnie potrzebne są dalsze wysiłki, m.in. odnośnie do niezależności oraz poprawy wydajności sądownictwa, reformy administracji publicznej oraz polityki konkurencji. Zachęcamy Chorwację do nieustawania w działaniu na rzecz praw mniejszości oraz wsparcia dla powracających uchodźców. Jednym z problemów do rozwiązania, jakie stoją przed Chorwacją, jest również poprawa współpracy z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla Byłej Jugosławii. Należy też przyjąć i przyśpieszyć plan restrukturyzacji i prywatyzacji dla stoczni znajdujących się w trudnej sytuacji. Największym wyzwaniem jednak może okazać się sceptycyzm społeczeństwa chorwackiego odnośnie przystąpienia do Unii. Wyrażam zadowolenie z aktywnej roli Chorwacji do współpracy regionalnej, poprawy współpracy z sąsiednimi krajami i jej wysiłki na rzecz pojednania w regionie.
Seán Kelly
Panie Przewodniczący! Cieszy mnie przystąpienie Chorwacji do Unii Europejskiej, zwłaszcza jako irlandzkiego posła do PE. Chorwacja jest bardzo podobna do Irlandii pod względem liczby ludności - 4,5 miliona - i będzie miała dokładnie taką samą liczbę posłów do PE - 12. Ponadto w okresie, w którym wielu eurosceptyków mówi o implozji i dezintegracji Unii Europejskiej, paradoksem jest, że kraje czekają w kolejce na przystąpienie do Unii Europejskiej; Chorwacja jest tego przykładem. Przystąpienie nie jest ich zachcianką, wprost przeciwnie, państwa te przystępują w następstwie bardzo rygorystycznego procesu akcesji, a Chorwacja zrobiła w tym względzie olbrzymie postępy.
Faktem jest, że występują problemy, zwłaszcza jeśli chodzi o sądownictwo, ale jestem pewny, że w swoim czasie problemy te zostaną rozwiązane. Oczywiście żadne państwo nie jest wolne od wad. Jak powiedział Jezus Chrystus, "kto z was jest bez winy, niechaj rzuci pierwszy kamień”. Cieszę się z przystąpienia Chorwacji do Unii Europejskiej i uważam, że Chorwacja będzie bardzo dobrym członkiem.
Daniel Hannan
Panie Przewodniczący! Historia Chorwacji jest pod niektórymi względami historią serii unii politycznych zawieranych przez elity rządzące bez zgody obywateli; najpierw unii z Węgrami, następnie unii z monarchią habsburską, po czym krótkotrwałego Księstwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców, no i wreszcie, oczywiście, Federacji Jugosławii. Oznaką pewnego postępu jest więc to, że wreszcie to zwykli obywatele Chorwacji będą mieli ostatnie słowo w sprawie przystąpienia tego kraju do Unii Europejskiej. Zgodnie z postanowieniami obowiązującej obecnie konstytucji, niezbędne jest przeprowadzenie referendum w terminie 30 dni od daty zawarcia traktatu o przystąpieniu.
Uważam, że przystąpienie Chorwacji może jednak wiązać się z realnymi stratami. Jest to kraj posiadający wykształconą i pracowitą siłę roboczą, która może zajść bardzo daleko, wchodząc na rynek dzięki cenom swoich towarów i usług oraz wykorzystując przewagę, jaką dają jej stosunkowo niskie ceny eksportowanych towarów i usług; ale jestem demokratą, i oczywiście jeśli obywatele Chorwacji opowiedzą się za przystąpieniem tego kraju do Unii Europejskiej w głosowaniu, jeśli taka będzie ich świadoma wola, to wtedy poprę ich wniosek, kiedy zostanie on przedłożony temu Parlamentowi.
Chciałbym tylko zapytać, dlaczego niektóre obecne państwa członkowskie nie miałyby zasięgać opinii swoich obywateli co do dalszego członkostwa. Gdy w grę wchodzi tak podstawowe zagadnienie konstytucyjne, całkiem słuszne wydaje się odmawianie obecnym politykom zgody na trwałe odstępstwa od suwerenności bez uprzedniego zapytania o pozwolenie tych, których politycy ci reprezentują. Nasi parlamentarzyści nie są posiadaczami naszych swobód. Są ich tymczasowymi i warunkowymi stróżami i jeżeli chcą pozbawić Westminster należnych mu kompetencji, to powinni okazać nam na tyle uprzejmości, żeby poprosić nas najpierw o zgodę.
Syed Kamall
Panie Przewodniczący! Kiedy poruszam z moimi wyborcami kwestię rozszerzenia, wielu z nich wyraża obawy dotyczące poprzednich rozszerzeń. Martwi ich sytuacja w niektórych przyjętych wcześniej państwach członkowskich, które według nich nie rozwiązały problemów dotyczących na przykład korupcji czy praw własności. Otrzymuję wiele listów od wyborców z państw członkowskich, które przystąpiły wiele lat temu, dotyczących w szczególności praw właścicieli nieruchomości w Hiszpanii, ponieważ wielu z moich wyborców uważa, że ich prawa własności są naruszane, w związku z czym często tracą oni oszczędności całego swojego życia. Otrzymuję podobne listy od wielu osób z Cypru oraz od właścicieli nieruchomości w Bułgarii.
Pomijając tę kwestię, przyjrzyjmy się sytuacji panującej obecnie w Chorwacji. Kwestie poruszane przez autorów adresowanych do mnie listów dotyczą bardzo często wolności prasy, korupcji i praw własności. Kwestią o podstawowym znaczeniu jest, żebyśmy nie zmiatali tych problemów pod dywan, stwierdzając: "proszę się tym nie martwić, problem ten zostanie rozwiązany we właściwym czasie”. Kraje te i nowe państwa członkowskie ubiegające się o członkostwo w Unii Europejskiej powinny zapewnić nas, że problemy te zostaną rozwiązane, żebyśmy nie musieli borykać się z nimi po kolejnym rozszerzeniu Unii Europejskiej, i żeby nie musieli borykać się z nimi również obywatele państw będących już członkami Unii Europejskiej.
Roger Helmer
Panie Przewodniczący! Spędziłem dłuższy czas w Chorwacji, a także usilnie starałem się śledzić rozwój wypadków w tym kraju. Chorwacja jest krajem, w którym nadal powszechne są przekupstwo, korupcja, "kapitalizm kolesiów” i niemożliwe do wyjaśnienia bogacenie się klas politycznych. Kraj ten nie posiada podstawowej infrastruktury wolnego społeczeństwa. W Chorwacji poważnie zagrożone są zasady państwa prawa, prawa własności i wiążące umowy. System sądowy jest całkowicie zatkany, więc obywatele i przedsiębiorstwa działające w Chorwacji nie mogą skutecznie dochodzić sprawiedliwości. Chorwackie media są ocenzurowane i zastraszane.
Jeżeli ten kraj, Chorwacja, uważany jest za kraj kwalifikujący się do przyjęcia do Unii Europejskiej, to niech Bóg ma nas wszystkich w swojej opiece!
Pisemne wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Luís Paulo Alves
na piśmie - (PT) W świetle alarmującego wzrostu liczby sfałszowanych leków, głosuję za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania. Kompromis osiągnięty w trakcie szeregu rozmów trójstronnych podczas belgijskiej prezydencji jest wyrazem znaczenia harmonizacji kwestii bezpieczeństwa, zwłaszcza jeżeli chodzi o leki dostępne bez recepty oraz warunki związane z wyjmowaniem i zastępowaniem leków przez podmioty pakujące, co zwiększy przejrzystość w sektorze. Wprowadzenie kar nadało większą rangę tym środkom, które są uważane za istotne w walce ze sfałszowanymi lekami w legalnych sieciach dystrybucji.
Laima Liucija Andrikien
na piśmie - (LT) Głosowałam za przyjęciem przedmiotowej rezolucji, w której Parlament Europejski wyraził swoje stanowisko na temat dyrektywy w sprawie zapobiegania wprowadzaniu do legalnego kanału dystrybucji sfałszowanych produktów leczniczych. Musimy uwzględnić wyrażane przez obywateli UE obawy o jakość i bezpieczeństwo zażywanych produktów leczniczych. Są one tym większe, że eksperci obserwują niepokojące tendencje: gwałtowny wzrost przejęć sfałszowanych leków przez organy celne (wzrost o 384 % od 2005 roku); trend związany z fałszowaniem leków ratujących życie, które może być tragiczne w skutkach; coraz więcej podrobionych leków trafia do legalnych kanałów dystrybucji. Obywatele UE muszą zachować daleko posuniętą ostrożność, kupując leki przez Internet, ponieważ tam szanse nabycia sfałszowanych leków rosną nawet o 50 %. Pacjenci muszą być absolutnie pewni, że leki które zażywają, są lekami, których oczekują. UE musi zatem reagować szybko i konstruktywnie na wspomniane niebezpieczne tendencje. Przedmiotowa dyrektywa jest pierwszym krokiem w kierunku zagwarantowania dystrybucji w UE tylko leków wysokiej jakości. Aby osiągnąć ten cel, bardzo ważne jest wprowadzenie surowych kontroli i ustalenie odpowiedzialności na wszystkich poziomach produkcji, dystrybucji i sprzedaży. Wówczas obywatele UE będą czuli się bezpiecznie, stosując autentycznie wysokiej jakości leki.
Roberta Angelilli
Popieram oświadczenie pani poseł Grossetête, która wyraziła ubolewanie, że "nie jesteśmy tak wymagający w kwestii leków, jak jesteśmy w kwestii żywności”. Dane podane przez WHO i cytowane w europejskich badaniach są alarmujące. Stopień fałszowania leków stale rośnie: tylko w 2008 r. przechwycono w UE 34 miliony sfałszowanych produktów leczniczych, przy czym dane te nie uwzględniają internetowego rynku tych produktów, gdzie zgodnie z szacunkami sfałszowanych jest 50-90 % dostępnych produktów leczniczych. Mówimy nie tylko o przemycie sterydów anabolicznych, środków pobudzających, środków moczopędnych i hormonów, lecz również leków używanych w leczeniu wielu niebezpiecznych chorób, które w tym przypadku są sprzedawane swobodnie i po niższych cenach, nawet jeżeli wymagają recepty.
Uważam, że rygorystyczne przepisy, których celem jest ochrona zdrowia publicznego, mają zasadnicze znaczenie nie tylko w odniesieniu do legalnego farmaceutycznego łańcucha dostaw, poprzez wprowadzenie mechanizmów służących wykrywaniu naruszonych opakowań i śledzeniu substancji czynnych w celu ustalenia źródła pochodzenia lub poprzez kontrole w zakładach produkcyjnych z krajów trzecich, lecz również w Internecie. Należy również ustanowić przepisy dotyczące sprzedaży przez Internet, w tym wprowadzenie unijnego logo certyfikacyjnego, scentralizowanej bazy danych na szczeblu krajowym, w której zostaliby wyszczególnieni wszyscy licencjonowani detaliści, oraz surowych kar za przemyt nielegalnych produktów.
Elena Oana Antonescu
Sfałszowane leki stanowią powszechne zagrożenie. Przedstawiciele Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) ostrzegają, że sfałszowane produkty nie zawierają substancji czynnych wymienionych na opakowaniu. Przeciwnie bazują na substancjach bardzo toksycznych dla organizmu. Uważam, że należy informować obywateli europejskich, zarówno na szczeblu europejskim, jak i krajowym, o ryzyku dla zdrowia wiążącym się z zakupem produktów na różnych niekontrolowanych stronach internetowych lub w nielegalnym łańcuchu dystrybucji, zważywszy że Internet jest jedną z głównych dróg, którymi sfałszowane leki docierają na rynek UE.
Popieram nowy wniosek ustawodawczy, ponieważ aktualizuje on obowiązujące uregulowania i wprowadza zabezpieczenia, które będą gwarantować identyfikację, weryfikację autentyczności i identyfikowalność leków na drodze z fabryki do konsumenta. Z tego powodu głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.
Zigmantas Balčytis
na piśmie - (LT) Głosowałem za przyjęciem tego ważnego dokumentu. W sprawozdaniu przedstawionym przez Komisję odnotowano, że rośnie liczba przejętych sfałszowanych leków oraz że fałszuje się leki ratujące życie przeznaczone do leczenia nowotworów i chorób serca. Sfałszowane leki coraz częściej docierają też do licencjonowanego kanału dystrybucji. Stanowi to poważne zagrożenie dla zdrowia obywateli UE. Fałszowanie produktów leczniczych należy postrzegać jako czyn karalny, który pozbawia pacjentów koniecznego leczenia i jest szkodliwy dla ich zdrowia, a niekiedy prowadzi nawet do śmierci. Zatem cel dyrektywy powinien obejmować ochronę zdrowia publicznego, zapewnienie wysokiego poziomu kontroli jakości przywożonych produktów leczniczych, ponieważ jest to jedna z głównych furtek, przez którą sfałszowane leki są wprowadzane na rynek europejski. Ponadto kluczowe znaczenie ma utworzenie systemu kontroli i skutecznego systemu wykrywania fałszywych produktów. Uważam, że konieczne jest właściwe uregulowanie i właściwa kontrola sprzedaży leków przez Internet, ponieważ jest on główną drogą, którą sfałszowane produkty lecznicze docierają na rynek europejski.
George Becali
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania, ponieważ obywatele europejscy coraz częściej wyrażają zaniepokojenie jakością i bezpieczeństwem leków. Pacjenci muszą być stuprocentowo pewni, że zażywane przez nich leki są tym, czego oczekują. Stosowanie sfałszowanych produktów leczniczych może prowadzić do niepowodzenia terapii, a nawet zagrażać życiu. Podobnie jak sprawozdawczyni uważam, że fałszowanie leków jest czynem karalnym, który pozbawia pacjentów koniecznego leczenia, szkodzi ich zdrowiu, a niekiedy prowadzi nawet do śmierci. Z tego powodu pierwszym i najważniejszym celem dyrektywy powinna być ochrona zdrowia przed sfałszowanymi lekami. Należy również poprawić poziom świadomości społecznej w zakresie ryzyka związanego z kupowaniem leków przez Internet. Musimy zagwarantować pacjentom możliwość rozpoznawania stron internetowych, za pośrednictwem których prowadzona jest działalność niezgodna z prawem. Dyrektywa służąca zwalczaniu sfałszowanych leków nieuwzględniająca Internetu, który jest największym kanałem dystrybucyjnym, nie spotkałaby się z aprobatą obywateli.
Jean-Luc Bennahmias
Teraz, kiedy starzenie się ludności stało się trwałą tendencją demograficzną na całym kontynencie europejskim, nie ma wątpliwości, że wydatki na leki w naszych krajach będą dalej rosnąć. Chociaż z jednej strony musimy oszacować wpływ tego zjawiska i zastanowić się nad spożyciem, istotna jest również walka z rosnącą skalą fałszowania leków. Pomijając jego szkodliwy wpływ na europejski sektor badań, jest to pilny problem w zakresie zdrowia publicznego w Europie. Parlament Europejski słusznie zajął się tymi sprawami.
Sergio Berlato
W przedmiotowym sprawozdaniu w sprawie zapobiegania wprowadzaniu do legalnego systemu dystrybucji sfałszowanych produktów leczniczych podkreślono ważny aspekt obaw europejskiej opinii publicznej, tj. jakość i bezpieczeństwo stosowanych leków. Pochwalam zatem przepisy, które umożliwią zwalczanie zjawiska sfałszowanych leków i stanowią konieczny krok w kierunku podjęcia działań w odpowiedzi na rosnące zagrożenie dla zdrowia publicznego oraz na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów.
Po sześciu miesiącach negocjacji uzyskane porozumienie między Parlamentem a Radą jest z pewnością postępem z punktu widzenia istniejącego systemu regulacyjnego. Ściślej rzecz biorąc, reguluje ono sprzedaż leków przez Internet, który jest jednym z głównych kanałów, przez który sfałszowane leki docierają na rynek UE. Apteki internetowe w państwach członkowskich nie mogą prowadzić działalności, jeżeli nie otrzymają specjalnych pozwoleń na dostarczanie produktów przez Internet.
Na zakończenie, ponieważ uważam, że fałszowania leków nie należy postrzegać jako drobnego wykroczenia - wystarczy tylko pomyśleć o skutkach fałszowania leków ratujących życie - lecz jako działalność przestępczą, która zagraża ludzkiemu życiu, w pełni popieram zaostrzenie kar.
Adam Bielan
Panie Przewodniczący! Zdrowie to najważniejsza wartość w życiu każdego człowieka. Dlatego dostępne w sprzedaży różnego rodzaju fałszywe produkty lecznicze, szczególnie z gatunku ratujących życie, słusznie wywołują zaniepokojenie obywateli. Ogromna i systematycznie rosnąca liczba podróbek przechwytywanych rocznie w Unii może budzić strach. Stanowcza reakcja na powyższe zjawisko, a jest to zorganizowana działalność przestępcza, staje się więc koniecznością. Pacjent musi mieć absolutną pewność, że lekarstwa, które zażywa są autentyczne.
Dlatego popieram stanowisko sprawozdawcy, że ochrona przed fałszywymi lekami powinna być nadrzędnym i niezakłóconym celem dyrektywy. W pełni zgadzam się również z propozycją objęcia dyrektywą dystrybucji internetowej leków. W tym wypadku pacjent zdany jest głównie na siebie, a jego wiedza medyczna niekoniecznie umożliwia mu rozpoznanie fałszywego produktu. W kwestii tak istotnej jak zdrowie zasady muszą być jasne. Należy wyeliminować wszelkie ryzyko.
Vilija Blinkevičiūt
na piśmie - (LT) Głosowałam za przyjęciem sprawozdania, ponieważ musimy uwzględnić coraz większą obawę obywateli europejskich o jakość i bezpieczeństwo używanych produktów leczniczych. Z danych wynika gwałtowny wzrost przypadków przejęcia sfałszowanych leków przez organy celne. Na przykład w 2006 roku na granicach celnych UE skonfiskowano 2,7 miliona produktów leczniczych, natomiast w 2007 - 2,5 miliona, stąd liczba przejęć produktów leczniczych wzrosła o 384 % w porównaniu z 2005 rokiem. W sprawozdaniu odnotowano tendencję do przechodzenia od fałszowania leków zwiększających komfort życia (tzw. lifestyle medicines) do fałszowania leków ratujących życie, w tym leków stosowanych w leczeniu nowotworów, chorób serca, zaburzeń psychicznych i infekcji. Leczenie przy użyciu takich sfałszowanych leków może być tragiczne w skutkach. Ponadto występuje tendencja do wprowadzania tego rodzaju leków do klasycznego kanału dystrybucji. Oprócz Internetu fałszowane leki są coraz częściej rozprowadzane licencjonowanymi kanałami dystrybucji. Spośród 13 państw członkowskich dysponujących danymi siedem odnotowało przypadki występowania podrobionych produktów leczniczych w legalnym łańcuchu dystrybucji. Pacjenci muszą być stuprocentowo pewni, że zażywane przez nich leki są tym, czego oczekują. Stosowanie sfałszowanych leków może spowodować niepowodzenie terapii i narażać życie ludzkie na niebezpieczeństwo. Dlatego uważam, że głównym celem dyrektywy powinna być ochrona zdrowia publicznego przed sfałszowanymi lekami. Celu tego nie należy zakłócać innymi dodatkowymi celami.
Sebastian Valentin Bodu
Podrabianie leków stało się zyskowną działalnością przy minimalnym ryzyku ponoszenia odpowiedzialności prawnej. Znaczenie tej sytuacji podkreśla fakt, że tylko w 2008 roku organy celne ogłosiły, że skonfiskowano w Europie ponad 34 miliony podrobionych produktów leczniczych. Wprawdzie UE nie dogoniła jeszcze innych regionów geograficznych, gdzie nawet 30 % leków dostępnych na rynku jest podrobionych, to i tak UE nie może tolerować obecnej sytuacji. Szacuje się, że obecnie 1 % sprzedawanych produktów leczniczych jest podrobionych, przy czym docierają do nas ostrzeżenia, że odsetek ten rośnie. Nowe przepisy dotyczące bezpieczeństwa przyjęte przez Parlament, kary nakładane na wytwórców za fałszowanie leków i kontrola systemu między producentami a konsumentami mają na celu powstrzymanie wzrostu czarnego rynku lekarstw w UE.
Zatem wprowadzenie nowych obowiązkowych uregulowań w obszarze bezpieczeństwa w odniesieniu do handlu produktami leczniczymi, również tymi sprzedawanymi przez Internet, jest słusznym krokiem. Sprzedaż podrobionych leków jest działalnością przestępczą mającą poważne potencjalne następstwa dla szerokiego grona konsumentów, którzy często wybierają łatwą drogę internetową w celu zamówienia leków, do których inaczej nie mieliby dostępu bez zalecenia lekarza.
Vito Bonsignore
Liczba sfałszowanych produktów leczniczych gwałtownie rośnie we wszystkich krajach europejskich. Potwierdzają to ostatnie ustalenia, zgodnie z którymi 1,5 miliona sfałszowanych opakowań sprzedaje się co roku w Europie w legalnym farmaceutycznym łańcuchu dystrybucji. Z najnowszych szacunków wynika niepokojące nasilenie się tego zjawiska, które obejmuje również sprzedaż leków przez Internet, a także - co jest jeszcze poważniejsze - w coraz większym stopniu sprzedaż leków ratujących życie.
Dlatego należy jak najszybciej wdrożyć nową europejską strategię w celu zwalczania tego zjawiska i lepszej ochrony zdrowia publicznego i konsumentów europejskich. Głosowałem zatem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ uważam, że jego zaletą jest zapewnienie dobrego kompromisu, którego głównym cele jest ochrona pacjentów przed stosowaniem sfałszowanych leków.
Maria Da Graça Carvalho
Musimy podjąć pilne działania w odpowiedzi na niepokojący wzrost liczby produktów leczniczych, które są fałszowane pod względem składu, historii lub źródła pochodzenia. Takie produkty zawierają zazwyczaj niskiej jakości lub sfałszowane substancje i stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego, a także skutkują utratą zaufania pacjentów do legalnego łańcucha dystrybucji. Należy zaostrzyć wymogi weryfikacyjne, którym podlegają producenci z sektora farmaceutycznego, aby uniknąć tego rodzaju ryzyka. Należy również zharmonizować zabezpieczenia leków w całej UE oraz umożliwić identyfikację i weryfikację autentyczności każdego opakowania. Zabezpieczenia powinny również umożliwiać identyfikację wszystkich sfałszowanych produktów, zapewniając jednocześnie funkcjonowanie wewnętrznego rynku leków. Proces oceny ryzyka powinien uwzględniać takie kryteria jak koszt leków i historia sfałszowanych leków w UE i w krajach trzecich, a także skutki tych sfałszowanych produktów dla zdrowia publicznego pod względem specyfiki tych produktów oraz powagi dolegliwości, które mają leczyć. Zabezpieczenia powinny umożliwiać weryfikację każdego opakowania leku znajdującego się w dystrybucji, bez względu na metodę dystrybucji, w tym leków dostępnych w kanałach sprzedaży na odległość.
Nikolaos Chountis
W ostatnich latach sprzedaż sfałszowanych produktów leczniczych wiąże się ze wzrostem ryzyka dla zdrowia publicznego. Dostępne są niepokojące dane, z których wynika, że poza Internetem coraz więcej sfałszowanych produktów leczniczych dociera do legalnego kanału dystrybucji.
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania pani poseł Matias, ponieważ:
1. Ochrona pacjentów stanowi w nim główny element wniosku legislacyjnego i znajduje wyraz w przyjęciu środków zapewniających dostęp do wysokich standardów bezpiecznego i odpowiedniego leczenia oraz informacji.
2. Obejmuje i reguluje ono sprzedaż internetową produktów leczniczych, czego brakowało we wniosku Komisji, mimo że sfałszowanych jest ponad 50 % produktów leczniczych zakupionych przez Internet.
3. Ustanowiono w nim zabezpieczenia w stosunku do produktów leczniczych na receptę i produktów leczniczych dostępnych bez recepty (czarna lista) w celu zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego kanału dystrybucji.
4. Wezwano w nim do zapewnienia pełnej identyfikowalności produktów leczniczych, a równocześnie ustanowiono system wczesnego ostrzegania we wszystkich państwach członkowskich, tak aby można było wycofywać produkty lecznicze, wobec których istnieje podejrzenie, że są niebezpieczne.
5. Uznano w nim fałszowanie produktów leczniczych za zorganizowaną działalność przestępczą i przewidziano surowe kary dla przestępców.
6. Wywóz produktów leczniczych z UE do krajów trzecich musi spełniać te same kryteria bezpieczeństwa, które mają zastosowanie do przywozu.
Carlos Coelho
Fałszowanie leków jest formą przestępczości zorganizowanej, która naraża na niebezpieczeństwo ludzkie życie w równym stopniu jak przemyt narkotyków. Tymczasem ten rodzaj przestępstwa nie jest ani regulowany w ten sam sposób, ani nie podlega tego samego rodzaju karom jak przestępstwa związane z narkotykami. Nielegalna produkcja leków - w związku z podrabianiem lub po prostu pominięciem zawartych w nich substancji czynnych - nie wymaga ogromnego zaplecza ani ogromnych nakładów. Łatwo jest osiągnąć duże zyski. Z szacunkowych danych wynika, że w 2010 roku wpływy ze sprzedaży sfałszowanych leków przekroczyły 50,6 milionów euro, co stanowi wzrost o 95 % w stosunku do szacunkowych danych sprzed pięciu lat. Ten wzrost w dużym stopniu wynika z braku szczegółowych przepisów w niektórych krajach, z braku środków lub woli ich przyjęcia, a także z faktu, że poziom przewidzianych kar nie ma prawdziwie odstraszającego skutku.
Popieram kompromis osiągnięty przez sprawozdawczynię: jest wyważony, a jego podstawowym celem jest ochrona pacjentów. To krok we właściwym kierunku, nawet jeżeli nie uwzględnia tak ważnych kwestii jak na przykład to, że środkami bezpieczeństwa nie są objęte leki generyczne i leki dostępne bez recepty.
Vasilica Viorica Dăncilă
Mając na uwadze wciąż rosnące ryzyko dla pacjentów związane z podrobionymi lekami, uważam, że należy pilnie wdrożyć tymczasowe środki mające na celu poprawę bezpieczeństwa pacjentów. Środki te muszą gwarantować, że podmioty posiadające zezwolenie na produkcję, które usuną lub zakryją widoczne zabezpieczenia stosowane dobrowolnie przez producentów, zostaną pociągnięte do odpowiedzialności, jeżeli w wyniku ich działania do łańcucha dystrybucji trafią podrobione produkty.
Anne Delvaux
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania, ponieważ jego celem jest zwalczanie sfałszowanych leków na szczeblu UE w legalnym kanale dystrybucji bez naruszania funkcjonowania wewnętrznego rynku leków. Zamierzamy to osiągnąć na przykład poprzez nałożenie obowiązków na podmioty z łańcucha dystrybucji, poprzez zakazanie podmiotom usytuowanym między początkowym wytwórcą a końcowym podmiotem w łańcuchu dystrybucji (zazwyczaj apteką) lub końcowym użytkownikiem (lekarz/pacjent) manipulowania (które obejmuje usuwanie, zmianę lub zakrywanie) zabezpieczeniami na opakowaniach, a także poprzez ustanowienie surowszych kryteriów przywozu farmaceutycznych substancji czynnych z krajów trzecich oraz kontrole produktów.
Diane Dodds
na piśmie - Jakość produktów leczniczych ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa oraz uspokojenia konsumentów. Nie ma wątpliwości, że zagrożenie dla zdrowia naszych wyborców jest coraz większe w związku z tym, że produkty te zalewają rynek, zwłaszcza, że podróbki z roku na rok stają się coraz bardziej wyszukane. Mamy do czynienia z kryzysem zdrowia publicznego w skali globalnej. Obecnie szacuje się, że około 15 % leków dystrybuowanych na świecie to produkty podrobione, natomiast w niektórych krajach rozwijających się podrobionych może być ponad 30 % leków w sprzedaży. Obywatele muszą mieć 100 % pewność, że stosowane przez nich produkty są bezpieczne i nadają się do zastosowania w danym przypadku. Zażywanie sfałszowanych leków może mieć bardzo szkodliwy wpływ na zdrowie pacjentów, a w niektórych przypadkach prowadzić do śmierci. Jest zatem oczywiste, że zasadnicze znaczenie ma kompleksowa strategia rozwiązania tego problemu, zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym, aby zapewnić utrzymanie wysokich standardów bezpieczeństwa i zdrowia publicznego.
Edite Estrela
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania w sprawie sfałszowanych produktów leczniczych, które obejmuje środki do walki z niepokojącym wzrostem sfałszowanych produktów leczniczych w UE, takie jak zabezpieczenia służące weryfikacji autentyczności produktu w całym łańcuchu dystrybucji w celu zapewnienia ochrony pacjentów i zdrowia publicznego. Cieszę się, że Parlament Europejski zdecydował się wzmocnić te zabezpieczenia nie tylko w konwencjonalnym łańcuchu dystrybucji, lecz również w stosunku do sprzedaży przez Internet, który jest głównym źródłem dostępu do sfałszowanych produktów. Pochwalam również to, że Parlament Europejski opowiada się za potrzebą kontroli leków wprowadzanych do UE i opuszczających jej obszar oraz zamierza wprowadzić surowe kary, ponieważ tego rodzaju przestępstwa wiążą się z zagrożeniem dla życia.
Diogo Feio
Uważam, że bezpieczeństwo konsumentów jest sprawą o ogromnym znaczeniu, zwłaszcza gdy konsumenci są jednocześnie pacjentami spodziewającymi się po przyjmowanych lekach wyleczenia, a przynajmniej znacznej poprawy zdrowia. Bezpieczeństwo konsumentów jest jeszcze ważniejsze, jeżeli chodzi w nim o zabezpieczenie autentyczności produktów leczniczych sprzedawanych na wolnym rynku, zarówno poprzez tradycyjne kanały, jak i przez Internet.
Z tego właśnie powodu uważam, że istotne jest przyjęcie bardzo jasnych uregulowań w sprawie fałszowania produktów leczniczych, ponieważ zjawisko to jest coraz powszechniejsze w całej Europie i w pozostałych częściach świata oraz niszcząco wpływa na zaufanie konsumentów, na przedsiębiorstwa, a co jeszcze ważniejsze, na zdrowie tych, którzy stosują sfałszowane leki.
Dlatego popieram przedmiotowe sprawozdanie i chcę pogratulować pani poseł Matias wykonanej pracy oraz wynegocjowanego kompromisu.
José Manuel Fernandes
Nielegalny handel produktami leczniczymi został już porównany do nielegalnego handlu bronią i przemytu narkotyków. To plaga, która dotyka miliony osób na całym świecie i która spędza sen z powiek tym, którzy są odpowiedzialni za zdrowie publiczne: chory, często cierpiący na przewlekłą lub śmiertelną chorobę, może brać coś, co jest nieszkodliwe i nie przynosi efektów, a nawet coś, co może być szkodliwe. Wiemy, że rośnie liczba sfałszowanych produktów leczniczych w obrocie, która sięga milionów. Zasadniczą kwestią jest zwalczanie zorganizowanej przestępczości i transgranicznych przemytników oraz położenie kresu równoległym obiegom sprzedaży, na przykład w Internecie. Dlatego z zadowoleniem przyjmuję przyjęcie przepisów o opakowaniach umożliwiających łatwe stwierdzenie ich naruszenia oraz utworzenie systemu wczesnego ostrzegania.
Pochwalam przyjęcie przedmiotowej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady, które - poprzez wprowadzenie śledzenia całego cyklu produkcyjnego, uniemożliwi wprowadzenie sfałszowanych lub podrobionych produktów do Unii Europejskiej oraz wzmocni ochronę zdrowia publicznego poprzez poprawę jakości i bezpieczeństwa stosowanych produktów leczniczych. Na zakończenie chciałbym pogratulować sprawozdawczyni, mojej rodaczce, pani poseł Matias, wykonanej pracy.
João Ferreira
Omawiany problem ma poważne skutki dla zdrowia publicznego i gospodarek państw członkowskich. Fałszowanie produktów leczniczych oraz niepokojące ilości tych produktów w legalnym obrocie są na tyle niepokojące, że wymagają należytego reagowania i zwalczania. Nie należy zapominać, że produkty lecznicze są fałszowane i nielegalnie sprzedawane, ponieważ istnieją gospodarcze przesłanki zachęcające do tego procederu, a dostępność produktów generycznych po cenach przystępnych dla ludzi zmniejsza opłacalność fałszowania. W sprawozdaniu uwzględniono kwestię sprzedaży przez Internet, który jest częścią legalnego kanału dystrybucji. Wiąże się to ze znaczeniem zwiększenia publicznej świadomości ryzyka związanego z zakupem produktów leczniczych w ten sposób. Chcielibyśmy podkreślić znaczenie zacieśnienia współpracy i koordynacji między właściwymi organami krajowymi, Europejską Agencją Leków (EMA) i innymi organami międzynarodowymi w celu wymiany informacji, umożliwienia poprawy wiedzy i zrozumienia tego zjawiska, a przez to skuteczniejszej walki.
Należy pamiętać, że taka współpraca musi funkcjonować również w innych dziedzinach, takich jak nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii. Od istniejących struktur europejskich, takich jak EMA, należy wymagać większej przejrzystości, jeżeli chodzi o przeprowadzane badania i operacje. Uważamy, że osiągnięty kompromis jest pozytywnym krokiem w stanowczej walce z tym problemem.
Pat the Cope Gallagher
Jakość i bezpieczeństwo produktów leczniczych sprzedawanym ludziom w Irlandii jest przedmiotem wielkiego zaniepokojenia. Pochwalam przedmiotowy wniosek, którego celem jest ograniczenie liczby sfałszowanych produktów leczniczych. To ważny i konieczny środek.
Bruno Gollnisch
Głosowaliśmy za przyjęciem sprawozdania pani poseł Matias w sprawie sfałszowanych leków. Chodzi bowiem o kwestię zdrowia publicznego i bezpieczeństwa w Europie bez granic, gdzie do swobodnego obrotu może trafić najgorsza podróbka lub po prostu tandeta. Nie ma jednak gwarancji, że w kwestiach zdrowia, medycyny lub nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii, Unia Europejska jest najlepiej przygotowana do rozwiązania wszelkich problemów z tym związanych. Może być wręcz ich przyczyną, jak w przypadku dyrektywy z 2004 roku w sprawie tradycyjnych roślinnych produktów leczniczych a także rozporządzenia z 2006 roku w sprawie oświadczeń zdrowotnych. Dyrektywa zawiera wymóg rejestracji produktów przez Europejską Agencję Leków, która jest tak złożona i kosztowna, że do końca 2010 roku zarejestrowano jedynie 200 ziołowych produktów leczniczych. Rozporządzenie daje natomiast Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności prawo do zatwierdzania lub odrzucania deklarowanej charakterystyki zdrowotnej suplementów żywnościowych, w tym roślin, przy czym urząd wydaje zatwierdzenie tak rzadko i odrzuca wnioski na podstawie tak arbitralnych przesłanek, że nawet Komisja wyraziła ubolewanie z tego powodu. Wynik jest taki, że przepisy europejskie będą ostatecznie faworyzować leki chemiczne i laboratoria farmaceutyczne. Czy ktoś nie pragnie aby zniszczenia sektora leków naturalnych? Kto na tym skorzysta? Niekoniecznie zdrowie ludzi w Europie.
Sylvie Guillaume
Sfałszowane leki stanowią obecnie 10 % produktów farmaceutycznych sprzedawanych na całym świecie, a Europa nie uchroniła się przed tą plagą, która ponadto rozwija się w niepokojący sposób. Cieszę się zatem, że Parlament zatwierdził przedmiotowy tekst, ponieważ posłowie do PE walczyli o ulepszenie pierwotnego wniosku Komisji, w którym konkurencyjność przemysłu farmaceutycznego przeważała nad zdrowiem i bezpieczeństwem ludności w Europie. W nowym tekście uwzględniono również internetową sprzedaż leków, którą należy lepiej uregulować i kontrolować dla dobra nas wszystkich.
Salvatore Iacolino
Popieram zawarte w sprawozdaniu pani poseł Matias stwierdzenie, że pacjenci muszą mieć stuprocentową pewność co do jakości stosowanych leków. Z badań jasno wynika, że stosowanie sfałszowanych leków jest niebezpieczne dla pacjentów i zagraża ich życiu: dlatego słusznie uznano fałszowanie za czyn karalny wymagający zdecydowanego stanowiska Unii Europejskiej.
Stąd moje poparcie dla zapisów sprawozdania stanowiących, że należy przyjąć jasne definicje nie tylko zakresu dyrektywy, lecz również poszczególnych podmiotów występujących w łańcuchu dystrybucji, aby sprecyzować ich rolę i obowiązki; że kary powinny być równoważne z tymi, które są stosowane w przypadku przestępstw narkotykowych oraz że należy poprawić stopień przejrzystości i uregulowania sprzedaży leków przez Internet, umożliwiając konsumentom odróżnianie nielegalnych podmiotów od aptek internetowych.
Dzisiaj, bardziej niż kiedykolwiek, aktywna współpraca między różnymi agencjami krajowymi i międzynarodowymi wyłania się jako kluczowy czynnik bardziej skutecznego systemu walki z fałszowaniem produktów farmaceutycznych. Taki system może zapewnić odpowiednie monitorowanie nie tylko sfałszowanych produktów farmaceutycznych w Europie, lecz również sfałszowanych leków wywożonych do krajów trzecich, których liczba nadal rośnie. Przewodnią zasadą we wszystkich przypadkach powinno być dobro pacjenta.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ musimy uwzględnić coraz większą obawę obywateli europejskich o jakość i bezpieczeństwo używanych przez nich produktów leczniczych. Szacuje się, że 1% produktów leczniczych sprzedawanych obecnie obywatelom europejskim w legalnym kanale dystrybucji to leki podrobione. W innych częściach świata fałszowanych może być ponad 30 % leków w sprzedaży. Podrabia się coraz więcej leków innowacyjnych i ratujących życie. Dobrze wiadomo, że Internet jest jedną z głównych dróg, którą sfałszowane produkty docierają na rynek europejski. Z szacunków wynika, że produkty lecznicze kupowane w Internecie, na stronach, które ukrywają faktyczny adres fizyczny, są podrobione w 50 % przypadków. Ludzie szukający tańszych leków w Internecie często padają ofiarą oszustów sprzedających podrobione leki zawierające substancje stanowiące zagrożenie dla zdrowia. Wiele fałszywych lekarstw trafia do legalnego kanału dystrybucji podczas przepakowywania. Zbyt długo nie reagowaliśmy odpowiednio na nieuczciwe praktyki podmiotów odpowiedzialnych za ponowne pakowanie i oszustów pleniących się w bezmiarze Internetu, a tymczasem rośnie liczba osób kupujących leki na niesprawdzonych stronach internetowych, co może stanowić zagrożenie dla ich zdrowia, a nawet dla życia. Cieszę się, że ustanowiono kary dla fałszerzy wraz ze środkami zapewniającymi bardziej rygorystyczną weryfikację. Apteki zarejestrowane w krajach, w których sprzedaż leków przez Internet jest dozwolona, muszą uzyskać specjalne licencje; na ich stronach internetowych musi widnieć logo europejskie, a same podmioty muszą figurować w europejskiej bazie danych. Pacjenci muszą mieć absolutną pewność, że stosowane przez nich leki są lekami, których potrzebują. Głównym celem powinna być ochrona zdrowia publicznego przed sfałszowanymi lekami.
Peter Jahr
na piśmie - (DE) Bardzo cieszę się, że Parlament i Rada były w stanie osiągnąć kompromis w sprawie problemu sfałszowanych produktów leczniczych. Jest to szczególnie ważne, ponieważ fałszowanie produktów leczniczych stało się obecnie bardzo poważnym problemem, który pogłębił się, gdyż dotyczy też preparatów ratujących życie. Dzięki środkom, które zostały przyjęte, wykonaliśmy ważny krok we właściwym kierunku, bez nadmiernej biurokracji. Po pierwsze mają być stosowane nowe zabezpieczenia opakowań oraz przewiduje się usprawnienie monitorowania kanałów dystrybucji. W ten sposób zapewnimy większe bezpieczeństwo pacjentom - co, mając na uwadze zakres fałszowania produktów leczniczych, było pilnie potrzebne - bez nakładania nadmiernych obciążeń na zainteresowane strony.
Jarosław Kalinowski
Zażywamy leki, aby uśmierzyć ból, zniwelować objawy choroby czy ratować życie. Często zdarza się, że wydajemy na nie znaczne kwoty, stanowiące niejednokrotnie gros dochodów. To sprawia, że nieuczciwi, pozbawieni zasad moralnych ludzie fałszują produkty lecznicze. Niestety zdarza się, że ich zażywanie kończy się śmiercią chorego. Dlatego też należy wzmocnić zabezpieczenia w imporcie leków z krajów trzecich, ograniczyć sprzedaż leków przez internet do minimum, wszcząć kampanię uświadamiającą pacjentom zagrożenia wynikające z przyjmowania nieatestowanych, podrobionych lekarstw oraz kampanię, która uświadomi kupujących o występujących podrobionych produktach leczniczych. Zgadzam się ze sprawozdawczynią, że ochrona praw autorskich nie jest tu priorytetem. Najważniejsze jest ludzkie zdrowie i życie, a naszym obowiązkiem jest zrobić wszystko, by je chronić.
Constance Le Grip
na piśmie - (FR) Głosowałam za przyjęciem dyrektywy w sprawie zwalczania sfałszowanych leków. W świetle liczby podrobionych leków skonfiskowanych w Unii Europejskiej (w 2008 roku skonfiskowano ponad 34 miliony podrobionych tabletek), najwyższy czas, aby Unia Europejska stworzyła skuteczny system identyfikowalności gwarantujący pochodzenie i jakość leków dostępnych w Unii Europejskiej. Jest to tym bardziej konieczne, że podrobione leki stanowią realne ryzyko dla zdrowia Europejczyków ze względu na substancje - niekiedy toksyczne - które mogą zawierać. Nowo wprowadzone środki, takie jak elektroniczny numer seryjny na opakowaniu leków na receptę umożliwiający ich śledzenie od zakładu produkcyjnego do pacjenta, ograniczenie manipulacji na etapach przepakowywania oraz zaostrzenie kontroli producentów i hurtowników, stanowią konkretny krok naprzód, który zagwarantuje ludziom i pacjentom w Europie większy poziom bezpieczeństwa.
Na koniec chciałabym podkreślić postępy osiągnięte w tekście w zakresie sprzedaży leków przez Internet. Zważywszy że szacunkowo 50 % leków zakupionych przez Internet jest podrobionych, wprowadzono wspólne logo, aby umożliwić identyfikację legalnych aptek internetowych. Niemniej jednak to Europejczycy muszą wykazać się przezornością, robiąc zakupy przez Internet.
Petru Constantin Luhan
Sfałszowane produkty lecznicze stanowią prawdziwe zagrożenie dla całego systemu farmaceutycznego w Europie, ponieważ - poza niebezpieczeństwem, na które narażeni są pacjenci przyjmujący takie leki - ich skutkiem jest spadek ogólnego zaufania publicznego do jakości produktów leczniczych dostępnych w aptekach. Liczba sfałszowanych produktów leczniczych w UE rośnie z ogromną prędkością. Produkty te mogą zawierać substancje sfałszowane lub gorszej jakości, mogą też nie zawierać ich wcale albo ich dawki mogą być nieprawidłowe. Chociaż skala tego problemu wciąż jest względnie niewielka w Europie, nie tak jak w innych regionach, głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ uważam, że niektóre czynniki świadczą o konieczności szybkiego przyjęcia środków na szczeblu UE. Nowa dyrektywa będzie obejmować kary nakładane na wytwórców sfałszowanych leków, przepisy dotyczące wzmocnionego bezpieczeństwa i system weryfikacji, którego celem jest zapobieganie wprowadzaniu niebezpiecznych produktów leczniczych na rynek europejski.
Jednym zachęcającym aspektem jest to, że Parlament Europejski zdołał dodać do wniosku Komisji uregulowanie sprzedaży tych produktów przez Internet, który jest głównym kanałem wprowadzania podrobionych leków na rynek UE.
Elżbieta Katarzyna Łukacijewska
W dzisiejszym głosowaniu poparłam sprawozdanie pani Marisy Matias na temat fałszowanych produktów leczniczych. Wierzę, że przyjęty dziś dokument zmniejszy narastający problem podrabianych leków i wprowadzi dobrze działający system monitorujący rynek europejski - od producenta do pacjenta. Jestem przekonana, że koordynacja między różnymi organami krajowymi i międzynarodowymi jest niezbędna i zatwierdzając sprawozdanie robimy krok naprzód w stronę wzmacniania tej współpracy. Uważam, że problem fałszowania leków w Europie jest poważny i PE przyjmując sprawozdanie daje wyraźny sygnał Komisji, że tylko skuteczne współdziałanie oraz efektywne egzekwowanie sankcji pozwoli ograniczyć ten proceder. Dziękuję.
David Martin
na piśmie - Podrobione leki już rozpowszechniły się w rozwijającym się świecie, gdzie 20-30 % produktów leczniczych na rynku to podróbki. Teraz stwierdzono, że ich liczba rośnie w UE. Około 1 % leków sprzedawanych w Europie uznaje się za podrobione. Nowe porozumienie, które pochwalam, wprowadzi obowiązkowe zabezpieczenia, takie jak plomby i numery seryjne leków na receptę. Umożliwi to ich identyfikowalność. Wymogi te nie będą obejmować leków generycznych, z wyjątkiem niektórych produktów, w przypadku których istnieje wyjątkowe ryzyko podrobienia.
Jiří Maštálka
Projekt sprawozdania jest dobrym wynikiem pracy rozpoczętej podczas poprzedniej kadencji. Wniosek Komisji nie zawierał szczegółowych definicji mimo licznych zaleceń. Tego rodzaju podejście może prowadzić do niekompletnej lub nieegzekwowalnej ochrony pacjentów, którzy są konsumentami produktów leczniczych. Dlatego pochwalam poprawkę 120, dzięki której wniosek Komisji jest o wiele bardziej precyzyjny. Szczególnie użyteczna jest definicja "sfałszowanego produktu leczniczego”. Doskonały jest również proponowany tekst w odniesieniu do "łańcuchów dystrybucji”, i jeżeli zostanie przyjęty, wzmocni prawo pacjentów do ochrony. Uważam, że należy bezwzględnie wdrożyć punkt 5c preambuły poprawki 120, który przewiduje egzekwowanie i monitorowanie zgodności z przepisami UE. Dzięki tej poprawce przepisy UE są zgodne z ustaleniami Trybunału Sprawiedliwości. W tym kontekście proponowany tekst umożliwia państwom członkowskim podejmowanie własnych działań wspierających lepszą ochronę konsumentów.
Jean-Luc Mélenchon
Poprawki Parlamentu nie uwzględniają rozszerzenia systemu zabezpieczeń na leki dostępne bez recepty. Tymczasem nasi obywatele kupują znaczne ilości tych produktów. Ich zdrowie jest zatem zagrożone. Nie ma w nich również odniesienia do obowiązku zapewnienia całkowitej przejrzystości przez Europejską Agencję Leków, jeżeli chodzi o prowadzone przez nią badania i zmowy między jej urzędnikami a firmami farmaceutycznymi. Jest to jednak konieczne. Skandaliczny przypadek benfluoreksu znanego we Francji pod nazwą Mediator jest tego najlepszym dowodem. Nie zmienia to faktu, że wniesione poprawki są słuszne, zwłaszcza te dotyczące publicznej weryfikacji autentyczności stron internetowych i kar. Z tego względu głosowałem za przyjęciem sprawozdania.
Nuno Melo
Ponieważ chodzi o bardzo poważny problem, który wiąże się z ryzykiem dla zdrowia publicznego w UE, uważam, że wdrożenie nowych przepisów ma kluczowe znaczenie dla ochrony pacjentów przed sfałszowanymi produktami leczniczymi. Dlatego w dniu 23 kwietnia 2010 r. zwróciłem się do Komisji Europejskiej z pytaniem o wspólną operację obejmującą 27 państw członkowskich pod nazwą "Medi-Fake”, w wyniku której tylko w ciągu dwóch miesięcy skonfiskowano 34 miliony podrobionych tabletek.
Dlatego zawsze popierałem środki zwalczania tej sytuacji, jako sposób na ukrócenie handlu, który przynosi 45 miliardów euro zysków niektórym siatkom przestępczym. Z tego względu głosowałem za.
Willy Meyer
na piśmie - (ES) Głosowałem za przyjęciem rezolucji legislacyjnej w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w zakresie zapobiegania wprowadzaniu do legalnego łańcucha dystrybucji produktów leczniczych sfałszowanych pod względem składu, historii lub źródła pochodzenia, ponieważ uważam, że pozytywnie wzmacnia ona środki zwalczania podrobionych leków i ich dystrybucji, a zatem poprawia ochronę obywateli. Ponadto bardzo pozytywnie oceniam fakt, że stanowisko Parlamentu poprawia przejrzystość i prawo do informacji, które stanowią środek zapobiegania tej nielegalnej działalności. Moim zdaniem istotne jest to, że celem tekstu jest poprawa środków zapobiegawczych w odniesieniu do dystrybucji podrabianych leków przez Internet. Popieram zaostrzenie prawnych środków walki z dystrybucją tych leków przez Internet, ponieważ większość przypadków pojawienia się podrobionych leków na rynku europejskim działa w ten sposób. Głosowałem za przyjęciem tekstu, ponieważ poprawki znacznie poprawiły tekst przedstawiony przez Komisję, wzmacniając środki kontroli, zwiększając przejrzystość i poprawiając dostęp do informacji, a zatem umożliwiając lepszą ochronę obywateli.
Louis Michel
Prezydent Jacques Chirac powiedział, że najbardziej nieznośną nierównością jest nierówność w obszarze zdrowia. Z tego względu głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, w którym skoncentrowano się na zdrowiu, a zatem na ochronie konsumentów. Sfałszowane produkty lecznicze są plagą, której nie można dłużej ignorować. Chociaż oczywistym celem są kraje rozwijające się ze względu na koszt legalnych leków, na które większość nie może sobie pozwolić oraz rażąco niską skuteczność kontroli, o ile w ogóle można mówić o skuteczności, coraz więcej sfałszowanych leków dociera również do UE, zwłaszcza przez Internet. Zjawisko to stanowi rosnące zagrożenie dla zdrowia publicznego i ogólnie bezpieczeństwa i występuje na całym świecie.
UE musi zachować ostrożność i energicznie kontynuować zdecydowaną politykę wymierzoną w ten niedopuszczalny proceder korupcji. Obecnie trudno oszacować jego implikacje gospodarcze, ponieważ produkcja zyskała bardziej przemysłowy charakter. Jest to problem moralny i etyczny, który podważa wiarygodność i skuteczność systemów zdrowia. W związku z tym walka ze sfałszowanymi lekami powinna odwoływać się do sumienia wszystkich przywódców politycznych na całym świecie.
Alexander Mirsky
na piśmie - W pełni popieram sprawozdanie pani poseł Marisy Matias. Uważam jednak, że środki przedstawione w sprawozdaniu są niewystarczające. Należy koniecznie rozwiązać ten problem i narzucić wszystkim państwom członkowskim obowiązkowy pakiet środków obejmujących odpowiedzialność za dystrybucję, pomoc, produkcję i opracowywanie podrabianych leków. Środki powinny obejmować odbieranie licencji dostawcom i dystrybutorom podrabianych leków, maksymalne kary i odpowiedzialność karną dla wszystkich osób związanych z nielegalną działalnością w obszarze handlu lekami. Winni powinni ponosić nie mniejszą odpowiedzialność niż dilerzy narkotyków. Tylko w ten sposób możemy powstrzymać dystrybucję podrabianych produktów i zlikwidować czarny rynek leków.
Andreas Mölzer
na piśmie - (DE) Zdrowie ludzkie jest największą wartością naszego społeczeństwa. Powinniśmy zatem stosować odpowiednie sposoby jego propagowania i utrzymywania. Wzrost liczby sfałszowanych produktów leczniczych naraża coraz więcej pacjentów, w tym w Europie, na nieobliczalne ryzyko, które może nawet kosztować ich życie. Jednakże głosowałem za odrzuceniem sprawozdania, ponieważ proponowane środki, zwłaszcza kontrole przywozu, nie są moim zdaniem dostateczne.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Głosowałem za przyjęciem rezolucji, ponieważ podrabianie produktów leczniczych stanowi poważny problem w całej UE, a my potrzebujemy radykalnych środków niedopuszczających na rynek podrobionych leków, które mają szkodliwy wpływ na ludzkie zdrowie, a nawet życie. Musimy zapewnić, by tylko bezpieczne i skuteczne leki docierały do konsumentów, musimy też powstrzymać grupy przestępcze czerpiące zyski z podrabianych leków. Musimy podjąć wszelkie wysiłki, aby zapewnić obowiązywanie w UE rygorystycznego systemu etykietowania leków na receptę, obejmującego oznaczenia bezpieczeństwa wskazujące producenta i dostawcę. Moim zdaniem kary dla fałszerzy leków powinny być surowsze, a mechanizmy kontroli muszą skutecznie funkcjonować w całej UE, obejmując każde ogniwo w łańcuchu dystrybucji leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na sprzedaż leków przez Internet. Ten obszar należy też objąć specjalnymi środkami bezpieczeństwa, które powinny obejmować wprowadzenie rygorystycznego licencjonowania, monitorowania i systemów kontroli. Każde państwo członkowskie musi podjąć wszelkie środki niezbędne do zapewnienia skutecznego funkcjonowania systemu ostrzegającego opinię publiczną przed niebezpiecznymi podrobionymi lub niskiej jakości lekami, a nawet dającego możliwość usunięcia takich leków z rynku.
Maria do Céu Patrão Neves
Sprawozdanie opiera się na wniosku Komisji, którego celem jest zapobieganie wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do łańcucha dystrybucji. Zwrócono w nim uwagę na kwestię, która budzi rosnący niepokój Europejczyków: jakość i bezpieczeństwo stosowanych przez nich produktów leczniczych. Powinniśmy podkreślić pozytywny skutek tego wniosku, który zachęca do debaty na istotny temat. Jego ostatecznym celem jest zwalczanie sfałszowanych produktów leczniczych. W istocie fałszowanie produktów leczniczych jest przestępstwem, które pozbawia pacjentów koniecznego leczenia, szkodzi ich zdrowiu, a nawet może powodować śmierć. Głównym celem dyrektywy, jak słusznie podkreśliła sprawozdawczyni, powinna być ochrona zdrowia publicznego. Cel ten musi znaleźć odzwierciedlenie w podstawie prawnej dyrektywy. Moim zdaniem istotna jest również ochrona sieci dystrybucji produktów leczniczych poprzez wprowadzenie jasnych i precyzyjnych definicji, nie tylko w odniesieniu do zakresu stosowania dyrektywy, lecz również w odniesieniu do ról i obowiązków poszczególnych podmiotów związanych z łańcuchem dystrybucji: detalistów, dystrybutorów, pośredników. Głosowałam za przyjęciem sprawozdania, ponieważ uważam, że istotne jest propagowanie środka legislacyjnego w tej sprawie, aby możliwe było zmierzenie się z rosnącym zagrożeniem dla zdrowia i poprawić bezpieczeństwo pacjentów.
Rovana Plumb
na piśmie - W UE niepokojąco rośnie liczba sfałszowanych produktów leczniczych pod względem składu, historii lub źródła pochodzenia. Dyrektywa przewiduje obowiązkowe zabezpieczenia w odniesieniu do wszystkich produktów leczniczych na receptę, ujednolicone zabezpieczenia umożliwiające sprawdzenie autentyczności i zapewniające identyfikowalność poszczególnych opakowań, opakowania ułatwiające łatwe stwierdzenie ich naruszenia dla produktów leczniczych na receptę (możliwość wyłączenia niektórych produktów po przeprowadzeniu oceny ryzyka); nie przewidziano natomiast zabezpieczeń w odniesieniu do produktów leczniczych dostępnych bez recepty, o ile z oceny ryzyka nie wynika ryzyko fałszerstwa, a zatem zagrożenie dla zdrowia publicznego; jeżeli chodzi o identyfikowalność, zostanie wprowadzony niepowtarzalny identyfikator jako zabezpieczenie (np. numer seryjny), który umożliwi weryfikację autentyczności produktu i poszczególnych opakowań w całym łańcuchu dystrybucji, aż do poziomu apteki; dodatkowo państwa członkowskie muszą utworzyć systemy uniemożliwiające dotarcie podejrzanych produktów do pacjentów; w przypadku sprzedaży przez Internet warunki dystrybucji produktów leczniczych są określane przez państwa członkowskie; przewidziano większą przejrzystość w odniesieniu do dystrybutorów hurtowych; wprowadzono obowiązek stosowania kar za naruszenie przepisów krajowych.
Frédérique Ries
Po produktach markowych i papierosach, podrabianie rozpowszechniło się na rynku leków. Siedem milionów rekwirowanych co roku produktów leczniczych stanowi około 5 % wszystkich podrobionych produktów. Wyzwanie dla organów europejskich, sądowych i celnych jest ogromne: muszą zidentyfikować one źródło przemytu i ukrócić proceder, który zagraża życiu milionów osób na świecie. Dlatego pochwalam porozumienie osiągnięte między Parlamentem a Radą w celu ustanowienia wspólnych ram prawnych w 27 państwach członkowskich, a tym samym ryzyka związanego ze sfałszowanymi lekami. Wśród najważniejszych postępów chciałabym wymienić zasadę kaskadowej odpowiedzialności obejmującej wszystkie podmioty z łańcucha - licencjonowanych producentów, dystrybutorów hurtowych, pośredników itp., obowiązkowe używanie zabezpieczenia (numer seryjny lub plomba) na opakowaniu leków na receptę, wprowadzenie surowszych przepisów dotyczących kontroli przeprowadzanych we współpracy z Europejską Agencją Leków oraz sporządzenie wykazu podmiotów uprawnionych do prowadzenia sprzedaży produktów na odległość.
Podsumowując, chodzi o ważny akt prawny. Jednak aby pozbyć się fałszywej Viagry, produktów odchudzających, kremów dermatologicznych itp., potrzeba większej współpracy międzynarodowej i kontroli cyberprzestrzeni, gdzie produkty te są dostępne na jedno kliknięcie myszy.
Crescenzio Rivellini
Chciałbym pogratulować pani poseł Matias doskonałej pracy. Sfałszowane produkty lecznicze są "skrytobójcami”, nawet jeżeli nie są skuteczne, ponieważ zawierają substancje toksyczne, które mogą być szkodliwe dla osób je zażywających lub nawet spowodować ich śmierć. Brak ram prawnych zachęca do fałszerstwa, które jest formą przestępczości zorganizowanej.
Odnotowaliśmy nieproporcjonalny wzrost działalności przestępczej: od 2005 roku liczba przypadków zarekwirowania sfałszowanych produktów leczniczych wzrosła o 400 %. Szacuje się, że 1 % produktów leczniczych, które są obecnie w sprzedaży w Europie w legalnym łańcuchu dystrybucji to produkty sfałszowane, przy czym liczba ta rośnie. W innych częściach świata ponad 30 % leków w sprzedaży może być sfałszowanych. Dodatkowo fałszuje się coraz więcej leków innowacyjnych i ratujących życie.
Z tego powodu zatwierdziliśmy dzisiaj nowe przepisy, które pozwolą zapobiegać wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dostaw oraz chronić bezpieczeństwo pacjentów. Przepisy obejmują również sprzedaż przez Internet oraz nowe zabezpieczenia i środki identyfikowalności, a także kary dla fałszerzy, aby zapobiec sprzedaży sfałszowanych leków obywatelom Unii Europejskiej.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - W celu lepszej ochrony sieci dystrybucji produktów leczniczych konieczne są jasne definicje nie tylko w odniesieniu do zakresu stosowania dyrektywy, lecz również do poszczególnych podmiotów w systemie dystrybucji. Czym jest podrobiony produkt leczniczy? Co to jest substancja czynna i wypełniacz? Wniosek Komisji nie jest wystarczająco precyzyjny. To samo odnosi się do definicji podmiotów w systemie dystrybucji, wyjaśnienia ich roli i obowiązków. Konieczne jest wprowadzenie rozróżnienia pomiędzy podmiotami już oficjalnie uznanymi - których rola jest uważana za wiarygodną - oraz podmiotami spoza tej kategorii, które są jednak istotnym ogniwem łańcucha dystrybucji.
Istotne jest zatem wprowadzenie rozróżnienia pomiędzy handlowcami a pośrednikami w sprzedaży oraz sprecyzowanie ich roli i obowiązków. To samo dotyczy innych podmiotów, takich jak przedsiębiorstwa transportowe i sprzedawcy na rynku równoległym. Dyrektywa powinna unikać niejasności i nie pozostawiać miejsca dla "szarej” strefy. Powinna jasno określać, jakie podmioty i na jakich warunkach mogą prowadzić działalność w tym sektorze. Jaśniejsze definicje oznaczają prostsze wdrażanie.
Daciana Octavia Sârbu
na piśmie - W ostatnich latach możliwości sprzedaży sfałszowanych produktów leczniczych szybko rosną. Coraz większe ryzyko wprowadzenia tych produktów do kanału dystrybucji oznacza, że należy pilnie zaktualizować przepisy. Szczególnie trudne jest uregulowanie sprzedaży przez Internet; problemem tym można się skutecznie zająć jedynie na szczeblu międzynarodowym. We wniosku Komisji nie poruszono tej kwestii, ale dzięki pracy komisji ENVI udało się istotnie poprawić jego tekst poprzez dodanie ważnych zabezpieczeń dla konsumentów kupujących leki przez Internet. Jednak charakter Internetu sprawia, że nie możemy wyeliminować ryzyka. Należy zatem zwiększyć świadomość ryzyka wśród konsumentów, w związku z czym pochwalam przeprowadzenie publicznych kampanii uświadamiających, które uzgodniono w ramach kompromisu. Komisja jako jedyna może koordynować publiczne kampanie edukacyjne i musi dopilnować, aby państwa członkowskie wywiązały się ze swoich zobowiązań w tym zakresie.
Bart Staes
na piśmie - (NL) W UE niepokojąco wzrosła liczba podrabianych leków. Mogą one zawierać substancje gorszej jakości, podrobione lub w nieodpowiedniej dawce, bez względu na to czy są czynne, czy nie, albo też wcale nie zawierać czynnych substancji, co stanowi poważne zagrożenie dla pacjentów. Dla przemysłu pośrednie i bezpośrednie koszty społeczne niepodejmowania działań z pewnością sięgają ponad 10 miliardów euro. Wraz z grupą Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego w Parlamencie Europejskim popieram to porozumienie. Aktualizuje ono istniejące przepisy oraz wprowadza zabezpieczenia, które zapewniają identyfikację, weryfikację autentyczności i identyfikowalność produktu, a jednocześnie regulują sprzedaż leków przez Internet. Internet jest jedną z głównych dróg, którymi podrobione lekarstwa docierają na rynek europejski. Szacuje się, że ponad 50 % leków zakupionych przez Internet na stronach, które nie podają rzeczywistego adresu fizycznego, jest podrobionych.
Dlatego musimy wprowadzić rozróżnienie między legalnymi aptekami prowadzącymi sprzedaż wysyłkową lub internetową a nielegalnym kanałem dystrybucji, który obejmuje niekontrolowaną sprzedaż przez Internet. Legalna apteka prowadząca sprzedaż wysyłkową musi być powiązana z legalnie zarejestrowaną apteką, a my musimy mieć pewność, że każda legalna apteka prowadząca sprzedaż wysyłkową spełnia wszystkie wymogi prawne mające zastosowanie do aptek w państwie członkowskim siedziby.
Catherine Stihler
na piśmie - Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, którego celem jest zapobieganie wprowadzaniu do legalnego łańcucha dostaw sfałszowanych produktów leczniczych poprzez większą harmonizację, poprawę identyfikowalności i zapewnienie odstraszających i skutecznych kar. W przypadku leków bezpieczeństwo pacjentów musi być priorytetem.
Thomas Ulmer
na piśmie - (DE) Głosowałem za przyjęciem sprawozdania, ponieważ zapewnia ono nową podstawę do zwalczania sfałszowanych produktów leczniczych. Nastąpił stopniowy postęp: najpierw uwzględniono rodzaje produktów leczniczych, które mogą być sfałszowane, a następnie uwzględniono inne leki w bezpiecznych opakowaniach. Sprzedaż produktów uniemożliwia procedura dochodzenia i czytelności. Zapewniono większą ochronę konsumentów. Koszty dla przemysłu są możliwe do przyjęcia.
Viktor Uspaskich
na piśmie - (LT) Panie i Panowie! Liczba sfałszowanych leków wprowadzanych do UE rośnie w zastraszającym tempie. To szczególny powód do niepokoju dla krajów takich jak Litwa, która leży na wschodniej granicy UE. Europa Wschodnia jest głównym obszarem handlu sfałszowanymi lekami wartymi miliony. To właśnie jest główny problem - Komisja szacuje, że liczba opakowań sfałszowanych leków sprzedawanych w legalnym kanale dystrybucji każdego roku w Europie wynosi 1,5 miliona. Jeszcze bardziej niepokojące jest to, że ta wielkość rośnie nawet o 20 %. Sfałszowane leki to skrytobójcy. Osoby zajmujące się ich dystrybucją są groźnymi przestępcami i należy ich za takich uznawać. Kary za podrabianie leków powinny być takie same jak za przemyt narkotyków. W tym celu potrzebna będzie lepsza koordynacja między różnymi krajowymi i międzynarodowymi instytucjami. Musimy zdecydowanie wyeliminować sprzedaż sfałszowanych leków przez Internet, ponieważ Internet jest jedną z głównych dróg, którymi sfałszowane produkty lecznicze docierają na rynek europejski. Według Światowej Organizacji Handlu 50 % leków sprzedawanych przez Internet jest sfałszowanych. Uważam, że jednym z naszych priorytetów powinno być zwrócenie uwagi publicznej na ryzyko związane z kupowaniem leków wyłącznie przez Internet.
Jarosław Leszek Wałęsa
na piśmie - (PL) Głosowałem za projektem rezolucji ustawodawczej Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w zakresie zapobiegania wprowadzaniu do legalnego systemu dystrybucji produktów leczniczych sfałszowanych pod względem tożsamości, historii lub źródła pochodzenia. Bez wątpienia pojawienie się w oficjalnej dystrybucji sfałszowanych produktów leczniczych stanowi zagrożenie dla całego europejskiego systemu farmaceutycznego, podważając zaufanie, jakie mają obywatele do jakości leków nabywanych w aptekach lub innych legalnych punktach sprzedaży.
Najbardziej niepokojącym dla mnie sygnałem jest zmiana profilu ryzyka. Dotychczas fałszowane były głównie produkty z zakresu "stylu życia”, obecnie spektakularnie wzrosła liczba sfałszowanych leków ratujących życie. Dlatego też istotne jest stworzenie jasnej i jednoznacznej definicji "fałszywego środka leczniczego”, ale także wszystkich podmiotów wchodzących w skład łańcucha dystrybucji, takich jak sprzedający i pośrednicy, którzy muszą działać w oparciu o zezwolenia i przestrzegać zasad dobrej praktyki wytwarzania, podobnie jak producenci i dystrybutorzy. W związku z powyższymi faktami uważam poparcie wszelkich działań mających na celu zminimalizowanie tego problemu za konieczne i priorytetowe.
Luís Paulo Alves
Głosowałem za przyjęciem omawianego projektu rezolucji wyłącznie z uwagi na zdecydowaną wolę Komisji, by poprawić obecnie wykorzystywane programy finansowe zmierzające do zapewnienia szerszego dostępu małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) do kapitału umożliwiającego finansowanie ich polityki na rzecz wzrostu i innowacji. Jedną z istotnych rzeczy w kontekście obecnego kryzysu gospodarczego jest wyeliminowanie oddziaływania biurokracji na obecne unijne systemy wsparcia. Chociaż popieram środki proponowane w omawianej rezolucji, chciałbym zwrócić uwagę Komisji na potrzebę realizacji ambitniejszego działania, czyli programu Small Business Act, w okresie programowania po roku 2013. Należy pamiętać, że w aktualnej sytuacji ważniejsza niż kiedykolwiek jest dostępność silnego instytucjonalnego i finansowego wsparcia dla MŚP, ponieważ MŚP stanowią podstawę gospodarki europejskiej i będą mogły się rozwijać jedynie wówczas, gdy istnieć będą właściwe i trwałe instrumenty finansowe.
Laima Liucija Andrikien
Głosowałam za przyjęciem tego ważnego projektu rezolucji w sprawie praktycznych aspektów dotyczących przeglądu instrumentów UE z myślą o wsparciu finansowania MŚP w kolejnym okresie programowania. 23 miliony małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) w UE, które stanowią 99 % wszystkich przedsiębiorstw i zapewniają ponad 100 milionów miejsc pracy, odgrywa zasadniczą rolę w budowaniu wzrostu gospodarczego, spójności społecznej i tworzeniu miejsc pracy oraz mają żywotne znaczenie dla utrzymania i zwiększania zatrudnienia. Jednakże ograniczony dostęp MŚP do finansowania stanowi główną przeszkodę dla ich powstawania i rozwoju, zwłaszcza w obliczu obecnego kryzysu finansowego i ekonomicznego. Dlatego popieram zawarte w rezolucji żądanie znacznego zwiększenia finansowania innowacyjnych instrumentów finansowych w ramach budżetu UE, w celu zaspokojenia finansowych potrzeb MŚP w kontekście strategii Europa 2020. Należy jednak zauważyć, że obecne wymogi finansowe UE w zakresie wykorzystania funduszy i programów europejskich są zbyt skomplikowane, a ilość czasu i nakładów finansowych potrzebnych do spełnienia tych wymogów jest zupełnie nieproporcjonalna do korzyści, jakie odnosi końcowy beneficjent finansowania. Dlatego popieram skierowany pod adresem Komisji apel o zaproponowanie uproszczonych i mniej kosztownych regulacji i wytycznych, szczególnie dla programów przewidujących wsparcie dla MŚP w postaci niedużych środków finansowych.
Roberta Angelilli
W październiku ubiegłego roku Komisja Europejska przedstawiła dokument polityczny zatytułowany "Zintegrowana polityka przemysłowa w erze globalizacji”, który przewiduje szereg konkretnych inicjatyw mających zapewnić silny bodziec dla europejskiej polityki przemysłowej.
MŚP to - jak wczoraj stwierdził w Parlamencie komisarz Tajani - "fundament” rozwoju gospodarczego. Jedno na cztery miejsca pracy zależy od sektora przemysłu, podobnie jak nasza konkurencyjność w układzie globalnym, innowacje i badania naukowe. Konieczne jest zaangażowanie instytucji europejskich i krajowych oraz koordynacja ich działań, jeżeli mamy eliminować bariery biurokratyczne i upraszczać przepisy. W ostatnim okresie poczyniono wiele kroków naprzód, przyjmując dyrektywę w sprawie zwalczania zaległości w płatnościach, wprowadzając ochronę znaków towarowych i produktów, zapewniając możliwości rozwoju gospodarki ekologicznej oraz nowe rozwiązania polityczne skoncentrowane na turystyce, lecz dużo więcej pozostaje wciąż do zrobienia.
Wiele firm w UE jest uzależnionych od unijnych środków finansowych oraz zachęt i właśnie dlatego należy zagwarantować i zwiększyć dostęp do kredytu. Jest to w istocie cel priorytetowy i będzie on - mam taką nadzieję - dokładnie omówiony w przeglądzie programu Small Business Act, który zostanie zaprezentowany osobiście przez pana komisarza Tajaniego w dniu 23 lutego w Rzymie.
Zigmantas Balčytis
na piśmie - (LT) Głosowałem za przyjęciem tego projektu rezolucji. Małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) w UE stanowią około 99% wszystkich przedsiębiorstw i zapewniają ponad 100 milionów miejsc pracy. Przyczyniają się w sposób istotny do wzrostu gospodarczego, spójności społecznej i tworzenia miejsc pracy. Jednakże ograniczony dostęp MŚP do finansowania stanowi główną przeszkodę dla ich wzrostu, a utrzymujący się kryzys finansowy i gospodarczy jeszcze bardziej ograniczył ich dostęp do finansowania. Sektor bankowy domaga się większych zabezpieczeń i żąda wyższych premii z tytułu ryzyka. Uważam, że dostępność programów kredytowania i gwarancji kredytowych ma decydujące znaczenie dla zapewnienia rentowności tego sektora, jego wzrostu i możliwości tworzenia miejsc pracy. Wiele uwagi należy poświęcić pożyczkom dla MŚP udzielanym przez Europejski Bank Inwestycyjny, ponieważ, choć w roku 2008 przyznano na ten cel 15 miliardów euro, z badań wynika, że jedynie znikoma część tych pieniędzy trafiła do MŚP, gdyż banki zarządzające pożyczkami w państwach członkowskich zaostrzyły warunki udzielania kredytów bankowych. Uważam, że Komisja Europejska powinna przyjąć niezbędne środki w celu zagwarantowania, by przydzielone środki finansowe trafiały do MŚP, zapewniając tym samym rentowność i wzrost tego bardzo ważnego sektora.
George Becali
Jestem pod wrażeniem liczby MŚP w Unii Europejskiej - 23 miliony, a także liczby miejsc pracy, jakie zapewniają - 100 milionów. Wielkości te wyraźnie wskazują, że musimy wzmocnić system finansowania tego sektora. Europejski system finansowania jest jednak zarówno zróżnicowany, jak i skomplikowany. Zgadzam się z pomysłodawcami omawianego projektu rezolucji, że system ten powinien być możliwie spójny w okresie finansowania 2014-2020. Popieram żądanie pomysłodawców rezolucji skierowane do Komisji, by zwróciła się do państw członkowskich o przeprowadzenie niezbędnych reform. MŚP konkurują ze sobą na jednolitym rynku, lecz otrzymują różne wsparcie u siebie w kraju. Widzę również korzyści wynikające z utworzenia jednego punktu kontaktowego dla wszystkich unijnych instrumentów finansowych przeznaczonych dla MŚP i uważam go za rozwiązanie, które umożliwi wyważenie krajowych i europejskich systemów wsparcia.
Mara Bizzotto
Kryzys na rynku pracy jest więcej niż wystarczającą podstawą, by przyjąć tekst, w którym, apelując o stosowanie zasady pomocniczości w dziedzinie emerytur, uznano wreszcie fakt, że to rządy muszą być głównymi podmiotami decydującymi o odbudowie Europy społecznej. Jedynie odważna decyzja na rzecz demokracji oddolnej, opartej na reformie zatrudnienia zwiększającej atrakcyjność pracy i na "federalizmie” płac uwzględniającym różnice kosztów utrzymania w różnych regionach Europy - według których indeksowane byłyby zarówno wynagrodzenia, jak i emerytury - oznaczałaby rzeczywistą zmianę kierunku ku odbudowie. Chciałabym zwrócić uwagę na kluczową rolę MŚP w tym wszystkim. Jest ich ogromna liczba w Europie, co oznacza, że zapewniają miejsca pracy i zrównoważony rozwój. Obniżanie kosztów pracy poprzez zmniejszanie podatków oraz stwarzanie naszym małym przedsiębiorstwom szansy kontynuowania działalności i inwestowania w regionie, to zasadnicze rozwiązania zapewniające wyrównanie składek dla starszych pokoleń oraz pewną przyszłość i jakość życia dla nowych.
Vilija Blinkevičiūt
na piśmie - (LT) Należy zauważyć, że w zakresie finansowania zewnętrznego duża liczba małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) nadal będzie zależna głównie od kredytów i pożyczek. Musimy zwrócić uwagę na fakt, iż sektor bankowy, który jest coraz bardziej osłabiony pod względem kapitału i ryzyka, żąda większych zabezpieczeń i premii z tytułu ryzyka, przy czym oba te wymogi skutkują niedostatecznym finansowaniem oraz utratą możliwości biznesowych i zatrudnienia w tym ogromnym sektorze gospodarki. W związku z tym uważam, że dostępność programów kredytowania i gwarancji kredytowych ma kluczowe znaczenie dla wykorzystania potencjału oferowanego przez MŚP w zakresie wzrostu i miejsc pracy. Dlatego konieczna jest skuteczna realizacja istniejących programów na szczeblu krajowym i unijnym. Bardzo ważne jest, aby kontynuować wdrażanie instrumentów gwarancyjnych w ramach programu na rzecz konkurencyjności i innowacji (CIP), mechanizmu finansowania opartego na podziale ryzyka przewidzianego w siódmym programie ramowym oraz funduszy strukturalnych (JEREMIE). Ich właściwe wdrożenie jest obecnie utrudnione z powodu nadmiernie złożonych procedur administracyjnych, dlatego Komisja powinna ułatwić wykorzystywanie funduszy strukturalnych w powiązaniu z instrumentami finansowania MŚP, zwłaszcza po to, by finansować fundusze odnawialne dla systemów gwarancyjnych, przy jednoczesnym unikaniu tworzenia struktur powielających istniejące systemy.
Jan Březina
Ponieważ w zakresie finansowania zewnętrznego wiele małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) jest uzależnionych od kredytów i pożyczek, istnieje konieczność stworzenia programów kredytowania i gwarancji kredytowych oraz zwiększenia roli Europejskiego Banku Inwestycyjnego w tym zakresie. Komisja powinna również forsować inicjatywy na rzecz usuwania przeszkód dla rozwoju europejskich rynków kapitału wysokiego ryzyka i obligacji, jak również objąć mechanizmami podziału ryzyka inwestycje w kapitał własny. Konieczne jest zwiększenie świadomości problemów wynikających z mnogości krajowych systemów podatkowych i wsparcia, które oferują silne zachęty dla finansowania dłużnego, a zniechęcają do finansowania kapitałowego. Sądzę, że złożoność unijnych regulacji finansowych i wytycznych dotyczących europejskich instrumentów finansowych to poważny problem, szczególnie gdy europejskie fundusze i programy wykorzystywane są w celu wspierania pojedynczych przedsiębiorstw poprzez udostępnienie relatywnie niewielkich kwot finansowych. Ilość czasu i nakładów finansowych potrzebnych do spełnienia tych wymogów jest zupełnie nieproporcjonalna do korzyści, jakie odnosi końcowy beneficjent finansowania. Problem stanowi również fragmentaryczny charakter programów wspierających MŚP. Komisja powinna ustanowić większą spójność pomiędzy programami CIP, FP7 i JEREMIE oraz utworzyć pojedynczy punkt kontaktowy, w którym MŚP mogłyby uzyskać jasne i kompleksowe informacje na temat sposobu wykorzystywania tych instrumentów.
Maria Da Graça Carvalho
na piśmie - (PT) 23 miliony małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) w UE odgrywają kluczową rolę w zakresie wzrostu gospodarczego, spójności społecznej i tworzenia miejsc pracy. Za godny ubolewania uważam ograniczony dostęp MŚP do finansowania, który stał się tym trudniejszy w warunkach obecnego kryzysu finansowego i gospodarczego. Kluczowe znaczenie ma zapewnienie dostępności linii kredytowych i systemów gwarancyjnych, tak by można było wykorzystać oferowany przez MŚP potencjał w dziedzinie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Z zadowoleniem przyjmuję powstanie "Postępu”, czyli nowego unijnego mechanizmu mikrofinansowania miejsc pracy. Popieram wdrażanie instrumentów gwarancji w ramach programu na rzecz konkurencyjności i innowacji (CIP), w ramach mechanizmu finansowania opartego na podziale ryzyka przewidzianego w siódmym programie ramowym oraz funduszy strukturalnych, a także w ramach inicjatywy wspólnych działań na rzecz wspierania instytucji mikrofinansowych w Europie. Apeluję jednak do Komisji, aby ułatwiła korzystanie z funduszy strukturalnych i zwiększyła elastyczność w tym zakresie pod kątem systemów finansowania MŚP. Wzywam również do zwiększenia środków finansowych na innowacyjne instrumenty finansowe w budżecie UE, do opracowywania uproszczonych, mniej kosztownych regulacji i wytycznych.
Vasilica Viorica Dăncilă
Sądzę, że konkretne strategie, środki i plany działania Komisji Europejskiej odnoszące się do europejskich MŚP wymagają udoskonalenia. Popieram utworzenie nowego europejskiego instrumentu zapewniającego mikrofinansowanie na rzecz zatrudnienia i poprawienia przepisów, jak też ułatwienia dostępu MŚP do jednolitego rynku i finansowania.
Christine De Veyrac
Jako źródło około 100 milionów miejsc pracy w Europie, MŚP stanowią podstawę europejskiej gospodarki. Jednak zaledwie 2 % z nich ma dostęp do finansowania UE. Dlatego głosowałam za przyjęciem projektu rezolucji przez Parlament Europejski, w którym wezwano zwłaszcza do zwrócenia szczególnej uwagi na finansowanie MŚP w następnym okresie programowania unijnego (2014-2020) poprzez wykorzystanie innowacyjnych instrumentów finansowych. Z zadowoleniem przyjmuję wyraźne przesłanie Parlamentu skierowane pod adresem Komisji i Rady: Parlament wzywa je do usunięcia przeszkód administracyjnych, które są szczególnie trudne do przezwyciężenia przez małe przedsiębiorstwa i które uniemożliwiają im uzyskanie dostępu do unijnych środków finansowych i programów wsparcia.
Diane Dodds
na piśmie - Małe i średnie przedsiębiorstwa będą odgrywać zasadniczą rolę w ożywianiu gospodarek całej Europy, które obecnie przeżywają okres regresu gospodarczego lub w najlepszym razie słabego wzrostu gospodarczego. W moim okręgu wyborczym, czyli w Irlandii Północnej, 98 % wszystkich przedsiębiorstw można zaliczyć do kategorii MŚP. Ważne jest, aby MŚP otrzymywały jak największe wsparcie, które pozwoli im przyczynić się do naprawy sytuacji gospodarczej. A tymczasem co ich spotyka? Banki wyciskają z nich ostatni grosz w ramach już zaciągniętego kredytu i ewentualnego przyszłego kredytu, niezbędnego do przetrwania. Dlatego UE musi poszukiwać metod zachęcania banków do pożyczania pieniędzy, a jednocześnie zapewnić dostępność mechanizmów wspierania MŚP wprowadzanych przez UE.
Należy usprawnić i uprościć obecne programy i sprawić, by zarówno ich stosowanie, jak i dostęp do nich był prostszy. Wiele MŚP, już obciążonych ogromną unijną biurokracją i dysponujących ograniczonymi zasobami ludzkimi, po prostu nie ma możliwości ani czasu, by pokonywać obecne procedury aplikacyjne. Niektóre z nich nie są nawet skonstruowane w sposób odpowiadający realnym potrzebom konkretnych podmiotów. W obecnych programach tkwi potencjał udzielania pomocy, ale trzeba ułatwić dostęp do tej pomocy.
Edite Estrela
Głosowałam za przyjęciem tego projektu rezolucji, ponieważ popieram zmianę sposobu dostępu małych i średnich przedsiębiorstw do finansowania europejskiego, stanowiącego ważny czynnik powstawania i wzrostu MŚP w obliczu obecnego kryzysu finansowego i gospodarczego, który pogłębił problem dostępności publicznego i prywatnego finansowania dla tych firm.
Diogo Feio
W Unii Europejskiej istnieją około 23 miliony małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP). Ich znaczenie dla gospodarek krajowych oraz ich potencjał wzrostu w zakresie rynku pracy są niezaprzeczalne. Przykładem jest tutaj Portugalia: około 300 tysięcy MŚP stanowi ponad 99 % łącznej liczby firm, które zatrudniają bezpośrednio ponad 2 miliony osób i posiadają łączne obroty rzędu 170 miliardów euro. Wskutek niedawnego kryzysu gospodarczego możliwości tych MŚP w zakresie finansowania - które już i tak były ograniczone - znacząco się pogorszyły, zwłaszcza z powodu jeszcze bardziej restrykcyjnych warunków kredytowych narzucanych przez sektor bankowy. Dlatego tym istotniejsze staje się funkcjonowanie systemów finansowania MŚP, szczególnie poprzez zwiększenie środków z budżetu UE na potrzeby programu na rzecz konkurencyjności i innowacji w ramach funduszy strukturalnych oraz siódmego programu ramowego. Należy również sukcesywnie korygować nieprawidłowości funkcjonowania rynku i usuwać przeszkody administracyjne. Trzeba przyjmować właściwe środki w odpowiednim czasie, tak by gospodarki krajowe państw członkowskich mogły zapewnić sobie potencjał wzrostu i przyczynić się do rozwoju rynku pracy; umożliwi to rozwój państw członkowskich, co przyniesie w efekcie spójność społeczną.
José Manuel Fernandes
Przedmiotowy projekt rezolucji Parlamentu Europejskiego dotyczy praktycznych aspektów przeglądu unijnych instrumentów mających na celu wspieranie finansowania małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) w kolejnym okresie programowania. W ostatnich latach liczba małych przedsiębiorstw w Europie znacznie wzrosła. Obecnie stanowią one już 99 % łącznej liczby firm i zapewniają około 100 milionów miejsc pracy, a także odgrywają decydującą rolę w napędzaniu wzrostu gospodarczego i budowaniu spójności społecznej. Mimo to jest im bardzo trudno uzyskać dostęp do finansowania, a sytuacja ta uległa pogorszeniu wraz z nadejściem obecnego kryzysu finansowego, podczas którego sektor bankowy wprowadził twarde wymagania dotyczące dostępu do mechanizmów finansowania.
Dlatego cieszę się z przyjęcia omawianej rezolucji i mam nadzieję, że nastąpi zdecydowane wzmocnienie systemów finansowania MŚP oraz uproszczenie procedur administracyjnych, szczególnie poprzez zmniejszenie liczby programów i zapewnienie wyższego poziomu komplementarności programów krajowych i unijnych.
Ilda Figueiredo
Omawiany projekt rezolucji jest w znacznym stopniu wewnętrznie sprzeczny, jako że - choć mówi nim o środkach niezbędnych w celu wspierania małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) - legitymizuje i propaguje tę samą politykę, która odpowiada za problemy nękające obecnie MŚP; chodzi tutaj zwłaszcza o pakt stabilności i wzrostu, liberalizację rynków finansowych i tak zwaną swobodną konkurencję. Polityka ta służy wyłącznie ochronie gospodarczych i finansowych grup interesów, które ustalają wysokie ceny, by osiągać jeszcze większe zyski, czy to poprzez udzielanie kredytu, czy windowanie cen energii i innych towarów.
Obecnie konieczna jest skuteczna zmiana unijnej polityki. Przyszedł czas, by zrezygnować z paktu stabilności i wzrostu i jego nieracjonalnych kryteriów i zastąpić go prawdziwym paktem na rzecz zatrudnienia i postępu społecznego, przewidującym zachęty do inwestycji na małą skalę, dającym mikroprzedsiębiorstwom możliwość rozwoju, a zwłaszcza wspierającym grupy - na przykład młodych przedsiębiorców - które mają problemy ze znalezieniem finansowania na realizację swoich projektów biznesowych oraz promującym zatrudnienie zapewniające określone prawa i poprawę warunków życia, tak by zwiększała się siła nabywcza ludności.
Elisabetta Gardini
Uważam, że pod pewnymi względami omawiany projekt rezolucji stanowi spóźnione działanie dla jednego z sektorów gospodarczych - sektora małych i średnich przedsiębiorstw - który odgrywa ogromną rolę w gospodarce UE. Przegląd instrumentów wsparcia jest również słuszny w kontekście kryzysu gospodarczego, który ma szczególnie szkodliwy wpływ na MŚP, o czym dobitnie świadczy utrata 3 250 000 miejsc pracy tylko w latach 2009-2010 (to ponad jedna trzecia nowych miejsc pracy, które powstały w tym sektorze). W tym kontekście uważam, że należy podkreślić znaczenie współpracy pomiędzy Komisją Europejską i Bankiem Europejskim w zakresie wspierania inwestycji zdolnych do maksymalizacji efektywności programów finansowania MŚP. W szczególności konieczne jest zapewnienie ciągłości kredytowania poprzez podejmowanie działań w zakresie wymogów dotyczących płynności i kapitału oraz nowych inicjatyw w trzech obszarach o strategicznym znaczeniu dla zwiększenia konkurencyjności firm na obecnym etapie, który jest nadal trudny, lecz który zapewnia jednocześnie większe możliwości rozwoju. Te trzy obszary to umiędzynarodowienie, innowacyjność i rozwój przedsiębiorstwa. Wraz z dyrektywą w sprawie zwalczania zaległości w płatnościach Europa już wysłała ważny sygnał świadczący o wspieraniu MŚP i słuszne jest kontynuowanie działań w tym kierunku, jeżeli chcemy stymulować wzrost gospodarczy w Europie.
Louis Grech
na piśmie - MŚP to rdzeń europejskiej gospodarki i główna siła napędowa tworzenia miejsc pracy, spójności społecznej i innowacji w Europie. Udział i aktywna rola MŚP są niezbędne dla rozwoju konkurencyjności na jednolitym rynku. W kontekście kryzysu finansowego stało się oczywiste, że obecnie europejskie rynki finansowe nie są w stanie zapewnić MŚP odpowiednich mechanizmów finansowania. Małe, innowacyjne i zorientowane na rozwój przedsiębiorstwa potrzebują podwyższenia kapitału własnego przy pomocy środków ze źródeł zewnętrznych, ponieważ nie mają własnych zasobów finansowych ani dostępu do kredytów bankowych. Należy wspierać środowisko sprzyjające działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorstw i zakładów rzemieślniczych poprzez promowanie wysokiej jakości usług wsparcia, lepsze rozwiązania prawne i podatkowe oraz ochronę socjalną nowych przedsiębiorców.
Większa liczba odpowiednich i trwałych instrumentów finansowych powinna zagwarantować MŚP lepszy dostęp do kapitału. Komisja powinna podwoić wysiłki na rzecz wyeliminowania biurokracji z istniejących unijnych systemów wsparcia i ułatwiać transgraniczne usługi bankowe, usuwając wszystkie obecne przeszkody utrudniające wykorzystywanie konkurencyjnych systemów rozliczeń i rozrachunków oraz stosując wspólne przepisy dotyczące handlu. Komisja powinna prowadzić analizę porównawczą w zakresie mechanizmów faktycznie udostępnianych MŚP na rynku inwestycji kapitałowych i rzeczywistych potrzeb tych przedsiębiorstw.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Głosowałem za przyjęciem tego dokumentu, ponieważ 23 miliony małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) w UE, stanowiących około 99 % wszystkich przedsiębiorstw i zapewniających ponad 100 milionów miejsc pracy, odgrywają zasadniczą rolę w budowaniu wzrostu gospodarczego, spójności społecznej i tworzeniu miejsc pracy, są głównym źródłem innowacji oraz mają żywotne znaczenie dla utrzymania i zwiększania zatrudnienia. Ograniczony dostęp MŚP do finansowania stanowi jednak główną przeszkodę dla ich powstawania i wzrostu, a obecny kryzys finansowy i gospodarczy spowodował nasilenie tego problemu. Sektor bankowy coraz częściej żąda większych zabezpieczeń i premii z tytułu ryzyka, przy czym oba te wymogi skutkują niedostatecznym finansowaniem i straconymi szansami w odniesieniu do interesów i zatrudnienia w tym szczególnie dużym sektorze gospodarki. Dostępność programów kredytowych i gwarancji kredytowych ma kluczowe znaczenie dla wykorzystania potencjału oferowanego przez MŚP w zakresie wzrostu i miejsc pracy. Przyznaję, że musimy dołożyć wszelkich starań w celu zapewnienia skutecznego wdrażania istniejących mechanizmów finansowych, zarówno na szczeblu krajowym, jak i UE, upraszczając procedury administracyjne i ułatwiając korzystanie z funduszy strukturalnych.
Tunne Kelam
na piśmie - Głosowałem za przyjęciem omawianej rezolucji, ponieważ podkreślano w niej jeden z kluczowych problemów, z którymi przyszło nam się teraz zmagać. Kryzys w sektorze finansowym skłonił instytucje kredytowe do żądania większych zabezpieczeń i wyższych premii z tytułu ryzyka, co oznacza, że coraz trudniej jest uzyskać kredyty na rozpoczęcie działalności i pozyskać inne środki finansowe. Nie możemy sobie pozwolić na to, by MŚP cierpiały z powodu większych obciążeń i wyższych kosztów administracyjnych. Nie możemy sobie pozwolić na to, by małe i średnie przedsiębiorstwa ogłaszały upadłość z powodu biurokracji i ze względu na bardziej restrykcyjne przepisy w sektorze finansowym. MŚP są siłą napędową naszej gospodarki - nie powinny być karane za cudze błędy w zarządzaniu sektorem finansowym. Ważne jest, byśmy uchwalali podobne rezolucje na tyle często, by przypominały one nam, Komisji i państwom członkowskim o obowiązkach związanych z zapewnieniem zrównoważonej gospodarki. A to jest możliwe tylko pod warunkiem zapewnienia stabilności MŚP.
Jürgen Klute
na piśmie - (DE) Wsparcie dla małych i średnich przedsiębiorstw będzie chronić liczne miejsca pracy i wzmacniać możliwości gospodarki europejskiej w zakresie innowacji. Dlatego bezwzględnie słuszne jest zapewnienie racjonalnej podaży kapitału pożyczkowego dla tych przedsiębiorstw, gdyż tylko wtedy mogą one poczynić niezbędne inwestycje. Postulat Parlamentu Europejskiego w sprawie kapitału wysokiego ryzyka musi jednak zasadniczo zostać odrzucony. Zamiast zobowiązywać banki do wspierania gospodarki realnej poprzez zapewnienie odpowiedniego kredytu, Parlament zabiega o zapewnienie małym i średnim przedsiębiorstwom łatwiejszego dostępu do środków funduszy inwestycyjnych i firm typu private equity działających na rynkach kapitałowych.
Pod hasłem "szarańcza dla wszystkich” wzywa się firmy typu private equity, by ułatwiły MŚP prowadzenie ze sobą interesów. Wskutek tego mniejsze przedsiębiorstwa będą trafiały w szpony inwestorów w jeszcze większym stopniu niż obecnie. Inwestorzy ci bardzo często poszukują niedorzecznie wysokich dwucyfrowych zysków, które mogą na ogół osiągnąć jedynie poprzez dzielenie przejętych przedsiębiorstw i sprzedawanie ich po kawałku.
Giovanni La Via
Małe i średnie europejskie przedsiębiorstwa w znacznym stopniu przyczyniają się do wzrostu gospodarczego w Unii Europejskiej. Istnieją 23 miliony MŚP, co stanowi 99 % europejskich firm. Już same te liczby tłumaczą, dlaczego chcemy i musimy chronić te firmy, które są realną siłą napędową naszej gospodarki. Staraliśmy się przekazać Komisji to przesłanie, przedstawiając projekt rezolucji, nad którym dzisiaj głosowaliśmy: firm tych nie wolno pozostawiać własnemu losowi. Z tych względów oddany przeze mnie głos za przyjęciem rezolucji to element naszego apelu o zwiększenie finansowania dla MŚP, naszego żądania ograniczenia biurokracji i zapewnienia takiej zgodności z normami, która umożliwiałyby małym i średnim przedsiębiorstwom rzeczywiste korzystanie z finansowania, a także naszego apelu o zwiększenie nakładów na badania. Należy pokonać kryzys gospodarczy, który dotknął Europę w ostatnich latach, i tylko poprzez wspieranie MŚP możemy liczyć na ożywienie gospodarki.
David Martin
na piśmie - Głosowałem za przyjęciem rezolucji, w której zdecydowanie poparto stałe stosowanie instrumentów gwarancyjnych w ramach programu na rzecz konkurencyjności i innowacji (CIP), mechanizmu finansowania w oparciu o współdzielenie ryzyka określonego w 7. PR oraz funduszy strukturalnych (JEREMIE), w celu zwiększenia kredytowania MŚP, a w ramach inicjatywy JASMINE - wspierania instytucji mikrofinansowych; w rezolucji podkreślono, że właściwe wdrożenie tych instrumentów jest obecnie utrudnione z powodu nadmiernie złożonych procedur administracyjnych; rezolucja zawiera żądanie pod adresem Komisji, aby ta ułatwiała korzystanie z funduszy strukturalnych w powiązaniu z instrumentami finansowania MŚP, zwłaszcza w celu finansowania funduszy odnawialnych dla programów gwarancyjnych, przy jednoczesnym unikaniu tworzenia struktur dublujących istniejące systemy np. na szczeblu krajowym.
Nuno Melo
W UE mamy 23 miliony małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), co odpowiada 99 % wszystkich firm i ponad 100 milionom miejsc pracy. Przedsiębiorstwa w sposób zasadniczy przyczyniają się do wzrostu gospodarczego, spójności społecznej i tworzenia miejsc pracy oraz mają żywotne znaczenie dla utrzymania i zwiększania zatrudnienia.
Nie mają one jednak możliwości wyboru, jeżeli chodzi o dostęp do finansowania i jest to główna przeszkoda dla ich powstawania i rozwoju. Obecny kryzys finansowy i gospodarczy nasila ten problem. Dlatego w świetle strategii Europa 2020 kluczowe znaczenie ma znaczne zwiększenie finansowania innowacyjnych instrumentów finansowych w budżecie UE, aby zaspokoić zapotrzebowanie MŚP na środki finansowe.
Louis Michel
Małe i średnie przedsiębiorstwa znacząco przyczyniają się do wzrostu gospodarczego, spójności społecznej i tworzenia miejsc pracy oraz mają żywotne znaczenie dla utrzymania i zwiększania zatrudnienia. Ograniczony dostęp MŚP do finansowania stanowi jednak główną przeszkodę dla ich powstawania i wzrostu, a obecny kryzys finansowy pogłębił ten problem. Banki coraz częściej odmawiają finansowania bardziej ryzykownych projektów biznesowych, produktów innowacyjnych czy przenoszenia własności przedsiębiorstw. Dlatego musimy wzmacniać funkcjonowanie systemów finansowania MŚP, wspierać stałe wdrażanie instrumentów gwarancyjnych i zwiększać finansowanie innowacyjnych instrumentów finansowych. Przedsiębiorstwa te muszą mieć lepszy dostęp do kapitałowych instrumentów finansowych. Złożoność regulacji i obciążenia administracyjne również ograniczają rozwój MŚP i dlatego należy eliminować wszelkie bariery administracyjne i proponować uproszczone oraz mniej kosztowne regulacje i wytyczne.
Alexander Mirsky
na piśmie - Z całego okresu 2009-2011 jest to najpożyteczniejsza rezolucja. Żywię ogromną nadzieję, że autorzy rezolucji pójdą dalej i wezmą pod uwagę kwestie dotyczące zmniejszenia obciążeń podatkowych dla małych i średnich przedsiębiorstw, zapewnią dostęp do finansowania kredytowego po obniżonych kosztach i doprowadzą do poprawy przepływu informacji między strukturami finansowania UE a MŚP i wreszcie - że będą monitorować sytuację w odległych regionach UE, np. w Łatgalii (Łotwa). Rząd prowadzi precyzyjnie zaplanowaną i przemyślaną likwidację MŚP w Łatgalii, zamykając dostęp do informacji na temat funduszy stabilizacyjnych oraz podnosząc podatki i zwiększając liczbę podatkowych organów kontroli działających w sposób represyjny. Wszystko to prowadzi do likwidacji podstawy opodatkowania i w efekcie Łotwa stoi dziś na skraju bankructwa.
Andreas Mölzer
na piśmie - (DE) Małe i średnie przedsiębiorstwa zapewniają 100 milionów miejsc pracy w UE. W następstwie kryzysu przedsiębiorstwa te coraz częściej borykają się z problemem finansowania, ponieważ większość z nich korzysta z finansowania zewnętrznego. Obecnie banki oferują im wyłącznie kredyty na surowych warunkach dopłat do kredytów. Dobrze byłoby zapewnić w tym zakresie rozwiązania jak najmniej zbiurokratyzowane i satysfakcjonujące z punktu widzenia wymagań obydwu stron. Głosowałem za przyjęciem sprawozdania, ponieważ moim zdaniem należy wspierać MŚP, by zapewnić gospodarce stabilność.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Głosowałem za przyjęciem omawianego projektu rezolucji, ponieważ małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) odgrywają znacząco przyczyniają się do wzrostu gospodarczego, spójności społecznej, tworzenia miejsc pracy i innowacji. W następnym okresie programowania należy bezwzględnie stworzyć skuteczne instrumenty w celu wspierania finansowania MŚP, ze szczególnym uwzględnieniem instrumentów finansowania typu mezzanine. Umożliwi to wyeliminowanie przeszkód w finansowaniu i będzie sprzyjać powstawaniu i wzrostowi nowych innowacyjnych przedsiębiorstw, zapewniając szerszy dostęp do europejskiego rynku kapitału wysokiego ryzyka i rynku obligacji, a jednocześnie usuwając bariery dla rozwoju tych rynków. Popieram propozycję stworzenia lepszych warunków uzyskania dostępu do rynku kapitałowego dla firm rozpoczynających działalność i przedsiębiorstw innowacyjnych. Musimy dołożyć wszelkich starań w celu zapewnienia skutecznego stosowania obecnych mechanizmów finansowania, zarówno na szczeblu krajowym, jak i UE, uproszczenia procedur administracyjnych i ułatwienia dostępu do funduszy strukturalnych. Bardzo istotne jest, aby państwa członkowskie wdrożyły podstawowe reformy systemów opodatkowania i wspierania MŚP. Konieczne jest również zwiększenie środków finansowych z budżetu UE na innowacyjne instrumenty finansowe, z uwzględnieniem alokowania większych środków na program na rzecz konkurencyjności i innowacji. Ponadto konieczne jest zdecydowane ograniczenie przeszkód, na jakie napotykają MŚP oraz usprawnienie zarządzania innowacyjnymi instrumentami finansowymi, koordynowanie programów finansowania MŚP i utworzenie pojedynczego punktu kontaktowego.
Georgios Papanikolaou
Głosowałem za przyjęciem projektu rezolucji dotyczącej wspierania finansów MŚP w kolejnym okresie programowania. Małe i średnie przedsiębiorstwa oraz firmy rodzinne to podstawa większości gospodarek europejskich. To warsztaty, w których opracowuje się innowacyjne pomysły i oryginalne produkty. To także podmioty, które zawsze napędzały wzrost gospodarczy. W szczególności w Grecji ta kategoria przedsiębiorstw - do której należy przeważająca większość podmiotów gospodarczych tego kraju - potrzebuje wsparcia w związku z obecną recesją. W omawianym projekcie rezolucji Parlament Europejski jednoznacznie stwierdza, że unijne programy nowej generacji przeznaczone dla małych i średnich przedsiębiorstw muszą uwzględniać nową sytuację w Europie, przewidywać ułatwienie dostępu do pożyczek małym i średnim przedsiębiorstwom i stworzenie elastycznych mechanizmów finansowania, np. mikrofinansowania.
Maria do Céu Patrão Neves
Omawiany projekt rezolucji w sprawie praktycznych aspektów przeglądu unijnych instrumentów mających na celu wspieranie finansowania małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) w kolejnym okresie programowania ma - w obecnej sytuacji - zasadnicze znaczenie. Rzeczywiście ograniczony dostęp MŚP do finansowania stanowi główną przeszkodę dla ich powstawania i wzrostu. Obecny kryzys finansowy i gospodarczy spowodował nasilenie problemu z dostępem MŚP do finansowania. Jeżeli uświadomimy sobie, że MŚP przyczyniają się do wzrostu gospodarczego, spójności społecznej i tworzenia miejsc pracy, że są głównym źródłem innowacji i odgrywają zasadniczą rolę w zwiększaniu zatrudnienia, zrozumiemy wagę proponowanych zmian ram prawnych, które mają na celu poprawę funkcjonowania systemów finansowania MŚP. W związku z tym głosowałam za przyjęciem przedmiotowej rezolucji.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - Parlament Europejski odnotowuje, że duża liczba MŚP nadal będzie zależna głównie od kredytów i pożyczek, jeżeli chodzi o finansowanie zewnętrzne; jest zaniepokojony tym, że coraz wrażliwszy pod względem kapitału i ryzyka sektor bankowy żąda większych zabezpieczeń i premii z tytułu ryzyka, przy czym oba te wymogi skutkują niedostatecznym finansowaniem i straconymi szansami dotyczącymi interesów i zatrudnienia w tym bardzo dużym sektorze gospodarki; dlatego Parlament uważa, że dostępność programów kredytowych i gwarancji kredytowych ma kluczowe znaczenie dla wykorzystania potencjału oferowanego przez MŚP; dostrzega potrzebę skutecznej realizacji istniejących programów na szczeblu krajowym i unijnym i popiera ważną rolę, jaką odgrywają kredyty EBI dla MŚP.
Licia Ronzulli
Głosowałam za przyjęciem tego tekstu, ponieważ uważam, że możemy podjąć określone działania na rzecz wsparcia ponad 23 milionów europejskich małych i średnich przedsiębiorstw, które znacznie przyczyniają się do wzrostu gospodarczego, spójności społecznej i tworzenia zatrudnienia w Unii Europejskiej, zapewniając 100 milionów miejsc pracy. W ostatnich latach zbyt często banki żądają coraz większych gwarancji od MŚP potrzebujących kapitału na rozbudowę lub modernizację swoich zakładów.
Dlatego konieczne jest znaczne zwiększenie instrumentów finansowych, które mogą pomóc tym przedsiębiorstwom; niezbędne są też, na przykład, działania sprzyjające wdrażaniu instrumentów umożliwiających podział ryzyka pomiędzy różne podmioty. Ponadto często złożoność przepisów finansowych Unii Europejskiej wymaga ogromnych nakładów czasowych i pracy na samą tylko biurokrację. Teraz, gdy uzgodniliśmy wytyczne, do państw członkowskich należy przyjęcie doraźnych środków na rzecz ożywienia i wspierania MŚP, stymulowania wzrostu w sektorze, który obejmuje ponad 90 % wszystkich unijnych przedsiębiorstw i stanowi zasadniczy fundament naszej gospodarki.
Vilja Savisaar-Toomast
na piśmie - (ET) Głosowałam dziś za przyjęciem projektu rezolucji wspierającej finansowanie małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP). Uważam, że należy poprawić sytuację MŚP i skuteczność wykorzystania zasobów Unii Europejskiej, tak by zapobiec powtórzeniu się kryzysu płynności finansowej, który pojawił się w okresie kryzysu finansowego, odbijając się w szczególności na MŚP. Zarówno w Estonii, jak i w całej Unii Europejskiej MŚP stanowią 99 % wszystkich przedsiębiorstw, dlatego też niezmiernie istotne jest, by ta większość posiadała dostęp do finansowania bankowego, zwłaszcza w trudnych latach kryzysu. Mam szczerą nadzieję, że Unia Europejska i MŚP sprowadzą gospodarkę na ścieżkę nowego wzrostu gospodarczego i że w przyszłości będziemy lepiej przygotowani, by stawić czoła nowym kryzysom.
Csanád Szegedi
na piśmie - (HU) Głosowałem za przyjęciem poprawki 6 do omawianego wniosku. Uważam, że firmy rozpoczynające działalność i przedsiębiorstwa innowacyjne muszą otrzymywać wsparcie, które umożliwi im lepszy dostęp do kapitałowych instrumentów finansowych. Komisja powinna kłaść większy nacisk na programy i instrumenty finansowe przewidziane w nadchodzącym okresie oraz na wspieranie tych instrumentów za pomocą funduszy i instrumentów opierających się na współdzieleniu ryzyka.
Nuno Teixeira
Małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) stanowią zasadniczy element wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w Unii Europejskiej (UE): zapewniają ponad 100 milionów miejsc pracy i odgrywają decydującą rolę w dziedzinie budowania spójności społecznej. Jednakże dostęp tych firm do kredytu finansowego i pożyczek jest ograniczony, a kryzys gospodarczy jeszcze pogorszył tę sytuację, która już wcześniej była bardzo skomplikowana ze względu na obciążenia biurokratyczne. Zasadniczo pozytywnie oceniam działania na rzecz udoskonalenia funkcjonowania systemu finansowania MŚP. Uważam, że działania te muszą obejmować zwiększenie roli Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) w ramach systemu kredytowania, jak również wdrożenie instrumentów, które już istnieją w ramach programu na rzecz konkurencyjności i innowacji, programu na rzecz wspólnych europejskich zasobów dla mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw (Jeremie) i programu wspólnych działań na rzecz wspierania instytucji mikrofinansowych w Europie (Jasmine).
Opowiadam się także za uproszczeniem dostępu MŚP do funduszy strukturalnych, zwłaszcza w zakresie systemów gwarancyjnych, co pozwoli na uniknięcie powielania systemów. Wskazane będzie również uwzględnienie w nowych wieloletnich ramach finansowych nowych i skutecznych instrumentów finansowania, np. wspólnych instrumentów z EBI.
Viktor Uspaskich
na piśmie - (LT) Małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) to fundament naszego społeczeństwa i lokomotywa naszej gospodarki. Zarówno na Litwie, jak i w UE, MŚP stanowią 99 % wszystkich przedsiębiorstw. MŚP zapewniają Litwinom ponad 70 % miejsc pracy. MŚP w zasadniczym stopniu przyczyniają się do realizacji celów określonych w Traktacie z Lizbony, które obejmują promowanie innowacji, konkurencyjności, spójności społecznej i tworzenia miejsc pracy. Dlatego należy stworzyć otoczenie, w którym rozwój w tym zakresie będzie możliwy. MŚP, jak również firmy rozpoczynające działalność i przedsiębiorstwa innowacyjne, muszą uzyskać lepszy dostęp do unijnych instrumentów finansowych. Dostępność programów kredytowania i gwarancji kredytowych ma kluczowe znaczenie dla wykorzystania potencjału oferowanego przez MŚP w zakresie wzrostu i miejsc pracy. Obecnie wiele planów inwestycyjnych narażonych jest na ryzyko niedokończenia z uwagi na szereg niewiadomych i brak finansowania. Dlatego banki powinny zwiększyć podaż płynności finansowej i wspierać inwestycje w realną gospodarkę. Należy również wspierać rynki kapitałowe dla nowo utworzonych firm i przedsiębiorstw innowacyjnych. Musimy się bardziej starać, by eliminować przeszkody administracyjne. Będzie to wymagało progresywnego zarządzania i gospodarki powiązanej z innowacyjnymi instrumentami finansowymi.
Derek Vaughan
na piśmie - Małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) stanowią około 99 % wszystkich przedsiębiorstw w Unii Europejskiej, wnoszą ogromny wkład w gospodarkę europejską w postaci innowacji, wzrostu gospodarczego i ponad 100 milionów miejsc pracy. Oddanie przeze mnie głosu za przyjęciem omawianego sprawozdania odzwierciedla znaczenie, jakie przywiązuję do zapewnienia MŚP możliwości funkcjonowania bez utrudnień regulacyjnych, za to w otoczeniu sprzyjającym efektywności, elastyczności i inwestycjom.
Uznaję postępy, jakie poczyniono w zakresie redukowania obciążeń finansowych i administracyjnych nakładanych na MŚP, np. utworzenie w roku 2010 Forum Finansowego MŚP, lecz namawiam Komisję, by uczyniła więcej na rzecz stworzenia bardziej konkurencyjnej i dostępnej gospodarki dla MŚP, które mają tak ogromne znaczenie dla pomyślności europejskiej gospodarki.
Zachęty muszą sprzyjać koniecznym reformom systemów finansowych państw członkowskich, inwestycje muszą generować innowacje w MŚP, natomiast systemy administracyjne muszą pracować na rzecz tych przedsiębiorstw, a nie przeciwko nim, pomagając w budowaniu stabilniejszej, bardziej zróżnicowanej gospodarki europejskiej.
Artur Zasada
Z zadowoleniem przyjąłem wyniki dzisiejszego głosowania. Planuje się, że ok. 70 % unijnych środków dla przedsiębiorców będzie przekazywanych za pomocą funduszy pożyczkowych. Dotacje bezzwrotne będą zarezerwowane przede wszystkim dla projektów obarczonych dużym ryzykiem, dla których z trudem będzie można uzyskać pożyczkę. W opinii ekspertów pomoc przekazywana w postaci preferencyjnej pożyczki lub poręczenia jest długofalowo lepsza niż pomoc bezzwrotna. W przypadku pożyczki preferencyjnej korzyść dla przedsiębiorcy jest niższa. Ale z takich pożyczek może skorzystać znacznie więcej firm, a system pożyczkowy raz zasilony pieniędzmi teoretycznie pracuje w nieskończoność.
Podzielam więc pomysł, by po 2014 roku 70-80 % wsparcia dla przedsiębiorców przekazywać właśnie w postaci pożyczek i poręczeń, a resztę - w bezzwrotnych dotacjach. Te ostatnie byłyby zarezerwowane na wspieranie innowacyjnych projektów obarczonych dużym ryzykiem (a więc takich, które z trudem kwalifikowałyby się do pożyczki).
Luís Paulo Alves
Przyszłość europejskich publicznych systemów emerytalnych to jedno z głównych wyzwań przyszłości Europy, toteż przyznaję, że systemy emerytalne państw członkowskich istotnie doświadczają trudności.
Niemniej jednak nie zgadzam się, że jedynym sposobem na rozwiązanie tego problemu jest płacić więcej, pracować więcej, a na emeryturze dostawać mniej. Chciałbym również podkreślić, że to państwa członkowskie są w głównej mierze odpowiedzialne za emerytury. Jednakże Unia Europejska może wnieść dodatkową wartość, zapewniając koordynację pomiędzy różnymi systemami i rozpowszechnianie dobrych praktyk, ponieważ posiada kompetencje także w obszarze możliwości przenoszenia emerytur i nadzorowania instytucji w zakresie świadczenia emerytur zakładowych (dyrektywa IORP - w sprawie pracowniczych programów emerytalnych).
Głosuję za przyjęciem tego sprawozdania tylko z uwagi na kompromis uzyskany w oparciu o ponad 450 poprawek, w których uwzględniono niektóre z głównych obaw dotyczących białej księgi. Chciałbym też ostrzec, że system zapewniający godziwe i stabilne emerytury można zbudować tylko prowadząc walkę z taką gospodarką, w której miejsca pracy są niepewne, nisko płatne i słabej jakości. Finansowane zobowiązania emerytalne muszą opierać się na zasadzie solidarności; musi być to uwzględnione w przepisach unijnego prawa.
Laima Liucija Andrikien
Głosowałam za przyjęciem tej bardzo ważnej rezolucji w sprawie europejskich systemów emerytalnych. Europa starzeje się i z powodu pogarszania się sytuacji demograficznej i spadku liczby urodzeń liczba osób w wieku emerytalnym stale rośnie. Dlatego też systemy zabezpieczenia społecznego i fundusze emerytalne bez wątpienia zyskują na znaczeniu, szczególnie w związku z obecnym kryzysem gospodarczym. W podeszłym wieku ludzie muszą czuć się bezpieczni, a to można osiągnąć tylko dzięki stabilnym, dobrze funkcjonującym systemom emerytalnym. W Unii Europejskiej jest obecnie 100 różnych systemów emerytalnych. Z powodu znacznych różnic pomiędzy państwami członkowskimi obywatele UE czują się nierówni. Ci, którzy przez całe życie ciężko pracowali, szczególnie w nowych państwach członkowskich UE, otrzymują emerytury w innej wysokości niż obywatele starych państw członkowskich UE. Przez to ci pierwsi czują się obywatelami drugiej kategorii. Regulacja systemów emerytalnych jest bez wątpienia sprawą państw członkowskich, ale, rzecz jasna, w tym obszarze potrzebna jest większa koordynacja ze strony Unii Europejskiej. UE musi troszczyć się o tych, którzy najbardziej potrzebują pomocy: o niepełnosprawnych, bezrobotnych i osoby w wieku emerytalnym. W interesie dobrobytu swoich obywateli i państw członkowskich Unia Europejska musi czynić próby wyrównania systemów emerytalnych. To bez wątpienia przyczyni się do poprawy poziomu życia ludzi i wzrostu gospodarczego UE.
Elena Oana Antonescu
W Unii Europejskiej liczba emerytów wzrasta z powodu coraz dłuższego średniego trwania życia. Systemy emerytalne należą do sfery kompetencji państw członkowskich, przy czym reguły dotyczące wieku emerytalnego i pieniędzy wydatkowanych na zabezpieczenie społeczne są zróżnicowane. Kryzys finansowy doprowadził do większego bezrobocia, ubóstwa i wykluczenia społecznego, a także do wzrostu deficytów budżetowych i trudności związanych z finansowaniem emerytur. To podkreśla słabość określonych systemów finansowania. Przewaga tymczasowych form zatrudnienia doprowadziła do spadku wysokości składek wpłacanych do systemów emerytalnych, co ma negatywny wpływ na ich stabilność. Za pomocą sprawozdania Parlamentu Europejskiego i zielonej księgi Komisji Europejskiej podejmujemy próbę utrzymania takich systemów emerytalnych, które byłyby dostosowane do potrzeb obywateli bez kwestionowania autorytetu państw i wysuwania sugestii, że jeden model będzie odpowiadać wszystkim.
Myślę, że solidarność pomiędzy państwami i pokoleniami to ważny czynnik powodzenia polityki UE. Na szczeblu UE ma miejsce koordynacja tych aspektów systemów emerytalnych, które dotyczą funkcjonowania rynku wewnętrznego, takich jak zgodność z wymogami Paktu na rzecz stabilności i wzrostu oraz strategii "UE 2020”. Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania, którego autorzy zachęcają państwa członkowskie, aby spełniły oczekiwania swoich obywateli dotyczące adekwatnych, stabilnych i bezpiecznych systemów emerytalnych.
Liam Aylward
na piśmie - (GA) Ludność Europy starzeje się i już niedługo grupa wiekowa "55 i więcej lat” stanie się najliczniejszą grupą wiekową w UE. Pomimo iż obecnie na każdą osobę w wieku powyżej 65 lat przypadają cztery osoby w wieku produkcyjnym, to do roku 2050 liczba ta spadnie o połowę.
Głosowałem za przyjęciem tego bardzo aktualnego sprawozdania. Chociaż to poszczególne państwa członkowskie są odpowiedzialne za decyzje w sprawach dotyczących emerytur, UE i państwa członkowskie muszą wspólnie pracować nad budową pewnego, stabilnego i wykonalnego pod względem finansowym systemu. Współczesna siła robocza jest szczególnie mobilna, stąd też istnieje konieczność umożliwienia przenoszenia emerytur z jednego państwa członkowskiego do drugiego. Systemy emerytalne należy dostosować do współczesnych potrzeb tak, aby były elastyczne, przejrzyste i dostępne. Należy podawać informacje dotyczące dostępnych rozwiązań oraz różnych aspektów różnego rodzaju emerytur.
Zgadzam się z zawartym w sprawozdaniu postulatem, aby położyć silniejszy nacisk na edukację finansową i na budowanie świadomości w kontekście oszczędzania na emeryturę.
Zigmantas Balčytis
Unia Europejska stoi przed ogromnymi wyzwaniami, a do najważniejszych z nich należy starzenie się ludności. Z powodu zmiennych tendencji demograficznych oczekiwana długość życia rośnie, a starsi ludzie zachowują zdrowie i aktywność i dłużej uczestniczą w życiu społeczeństwa. Równocześnie z powodu niskiej liczby urodzeń liczba osób w wieku produkcyjnym będzie spadać i dlatego systemy zabezpieczenia społecznego państw członkowskich będą narażone na wielkie trudności. Kryzys finansowy doprowadził do wzrostu bezrobocia, poziomu ubóstwa i nasilenia się zjawiska wykluczenia społecznego, a także wykazał słabość niektórych systemów funduszy emerytalnych. Deficyt budżetowy w wielu państwach członkowskich rośnie i powiększają się trudności z finansowaniem emerytur. Niektóre prywatne fundusze emerytalne również nie mogą sprostać zobowiązaniom i dlatego ważne jest, aby w przyszłości należycie regulować działalność i monitorowanie takich funduszy. Zgadzam się z treścią tego sprawozdania i uważam, że jest ono niezbędne do zapewnienia nowych bodźców na szczeblu krajowym i unijnym, które pozwolą stworzyć silne, stabilne i bezpieczne europejskie systemy emerytalne.
Regina Bastos
Kwestia stabilności systemów zabezpieczenia społecznego w nieunikniony sposób stała się jednym z tematów europejskiego programu politycznego. Dłuższe średnie trwanie życia, starzenie się społeczeństw, słaby wzrost gospodarczy i wyższa stopa bezrobocia to elementy, które przyczyniły się do braku równowagi w systemach zabezpieczenia społecznego. Z powodu obecnej sytuacji konieczne staje się podjęcie decyzji zapewniających stabilność systemów zabezpieczenia społecznego.
Głosuję za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ jego autorzy propagują w nim potrzebę wspólnego budowania systemu, który będzie stabilny, bezpieczny i zapewni adekwatne emerytury na szczeblu państwa członkowskiego. Jego autorzy dostrzegają, że swoboda przepływu w Europie nie ogranicza się do świadczeń z pierwszego filaru, ale że mobilność jest niezbędna dla skutecznego i efektywnego funkcjonowania rynku pracy. Znalazło się w nim zalecenie, aby stworzyć europejską platformę na rzecz emerytur, w której wezmą udział także przedstawiciele instytucji UE, partnerzy społeczni i odpowiednie zainteresowane strony. Posłuży ona do wymiany informacji o najlepszych praktykach i wspieraniu prac nad przygotowaniem inicjatyw politycznych - to wszystko przy zachowaniu zgodności z zasadą pomocniczości. Zawiera ono wezwanie Komisji Europejskiej do rozważenia możliwości powołania specjalnej grupy zadaniowej do spraw emerytur.
George Becali
Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania i zgadzam się ze sprawozdawczynią, która jasno i w odpowiednio umotywowany sposób wspomina nie tylko o potrzebie okazywania solidarności międzypokoleniowej, ale też o głównych różnicach pomiędzy krajowymi systemami emerytalnymi w Europie. Zgadzam się, że na szczeblu UE potrzebna jest koordynacja; najlepszym przemawiającym za nią argumentem są skutki kryzysu, z którego - mamy nadzieję - wyszliśmy. Oddziaływanie wydatków publicznych w jednym państwie członkowskim łatwo daje się odczuć w innym państwie członkowskim, ponieważ fundusze emerytalne są częścią rynków finansowych. W świetle zmian demograficznych, które przechodzimy, i oczywistej tendencji do przedłużania kariery zawodowej z zadowoleniem przyjmuję pomysł dotyczący elastycznego rynku pracy dla emerytów. Zgadzam się, że nie tylko każde państwo członkowskie, ale też cała Unia, musi dostosować swoją politykę do koncepcji aktywności osób starszych.
Bastiaan Belder
na piśmie - (NL) Stabilność naszych systemów emerytalnych to problem, do rozwiązania którego od zbyt dawna już podchodzimy w Europie jak pies do jeża. Odsetek osób na emeryturze rośnie. W staraniach o utrzymanie emerytur na stabilnym poziomie państwa członkowskie nie mają innego wyboru, niż przeprowadzenie reformy swoich systemów emerytalnych. To wiąże się bezpośrednio ze stabilnością finansów publicznych i zasadami dotyczącymi stabilnej strefy euro - paktu na rzecz stabilności i wzrostu. Z całego serca popieram sprawozdawczynię, panią poseł Oomen-Ruijten, gdy podkreśla istotne znaczenie emerytur gromadzonych przez pracodawcę (znanych pod nazwą drugiego filaru) i indywidualnego gromadzenia środków na emeryturę (trzeci filar). Niestety nie możemy już dłużej zakładać, że emerytura państwowa (pierwszy filar) wystarczy do utrzymania takiego poziomu życia, na osiągnięcie jakiego zatrudnieni pracowali. Aspekt pomocniczości wymaga dalszego dopracowania. Na szczeblu strefy euro potrzebujemy umów, za pośrednictwem których państwa członkowskie gwarantowałyby, żeby reforma ich systemów emerytalnych przełożyła się na stabilność finansów publicznych. Wybór rozwiązań w ramach tego procesu powinien moim zdaniem należeć wyłącznie do państw członkowskich. Takie kwestie, jak udział kobiet w rynku pracy powinny leżeć w gestii ich polityki społecznej i polityki rynku pracy. Europa nie powinna odwodzić ludzi od dobrowolnego decydowania się na pracę w niepełnym wymiarze czasu z uwagi na możliwość lepszego połączenia obowiązków dotyczących pracy, rodziny i opieki.
Jean-Luc Bennahmias
Pomimo iż państwa członkowskie pozostają w pełni odpowiedzialne za wybór i organizację swoich systemów emerytalnych, pozostaje faktem, że europejskie gospodarki stały się wzajemnie zależne od siebie i że dyskusje nad zarządzaniem gospodarką również skupiają się na kwestii wykonalności i stabilności systemów emerytalnych. Dlatego też UE ma do odegrania rolę koordynującą.
Sprawozdawczyni uczyniła bardzo wiele na rzecz uzyskania kompromisu; w tym tekście znalazło się kilka dobrych stwierdzeń - i nie chodzi tu tylko o założenie, że systemy emerytalne powinny gwarantować wszystkim obywatelom przyzwoity poziom życia, że należy szanować różnorodność, że nierówności pomiędzy mężczyznami a kobietami są niedopuszczalne i nieusprawiedliwione, że należy zastosować podejście uwzględniające przebieg życia oraz przywracać do pracy osoby starsze.
Równocześnie jednak, starając się z całych sił o kompromis, otrzymaliśmy tekst, który miejscami jest niejasny i może być zbyt szeroko interpretowany. Na dodatek pozostały w nim pewne koncepcje, z którymi nie mogę się zgodzić, takie jak apel do państw członkowskich o poprawę dostępu obywateli do prywatnych systemów oszczędzania i zachęcanie do pracy ludzi starszych za pomocą środków polegających na zwolnieniu od podatków lub płatności na zabezpieczenie społeczne. Z tych powodów wstrzymałem się od udziału w głosowaniu końcowym.
Sergio Berlato
Rozwój sytuacji demograficznej, czyli odwrócenie się piramidy ludności, którego wkrótce możemy się spodziewać, oraz większa oczekiwana długość życia oznaczająca, że starsi ludzie będą dłużej pracować i uczestniczyć w życiu społeczeństwa, stawiają nas przed koniecznością przemyślenia systemów opieki społecznej. Kryzys finansowy i gospodarczy, w powiązaniu ze zmianami demograficznymi, miał wpływ na systemy emerytalne. Wyższa stopa bezrobocia, spowolniony wzrost, niższe zwroty z inwestycji i większe deficyty finansów publicznych sprawiają, że pojawiły się większe trudności z zapewnieniem przez systemy emerytalne adekwatnych emerytur. W szczególności, lepiej wykształceni młodzi ludzie później wchodzą na rynek pracy i przez to nie pracują dostatecznie długo, by po osiągnięciu wieku emerytalnego móc żądać emerytury.
Należy również pamiętać, że niewystarczające emerytury mogą, z uwagi na obniżony popyt, prowadzić do spadku konsumpcji, a przez to do zaburzeń gospodarczych w kraju. W związku z tym uważam, że naprawdę należy podjąć kroki zmierzające do określenia od nowa kształtu przyszłości młodych i starszych, wnosząc w ten sposób wkład w zapewnienie bezpiecznego i adekwatnego dochodu po przejściu na emeryturę, a także pamiętając o potrzebie nadania nowego impulsu w sferze wypełniania zadań przez państwa członkowskie, partnerów społecznych i Europę.
Vilija Blinkevičiūt
na piśmie - (LT) Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ z uwagi na szybkie starzenie się społeczeństw Europy należy poświęcić szczególną uwagę takim kwestiom, jak zapewnienie bezpieczeństwa oszczędnościowych funduszy emerytalnych i wzmocnienie wspólnych minimalnych standardów dotyczących emerytur, co pozwoli zagwarantować wszystkim osobom starszym w Europie normalną jakość życia. Ustalanie wieku emerytalnego i wysokości emerytur należą wprawdzie do zakresu odpowiedzialności samych państw członkowskich, ale Parlament Europejski i Komisja proponują środki, które mogą być pomocne w przezwyciężeniu zagrożeń systemów emerytalnych. Ponadto pewnego stopnia koordynacji reform krajowych systemów emerytalnych nie da się uniknąć, ponieważ budujemy rynek wewnętrzny i wdrażamy strategię UE 2020. Należy ubolewać, że Komisja w swej zielonej księdze poświęca niewiele uwagi równouprawnieniu płci. Kobiety częściej niż mężczyźni pracują na podstawie nietypowych warunków umownych lub podejmują niepewne prace i dlatego średnio zarabiają mniej. Ponadto kobiety częściej przerywają ścieżkę kariery ze względu na macierzyństwo oraz opiekę nad dziećmi i starszymi bądź niepełnosprawnymi członkami rodziny. Z tego powodu tracą gwarancje ubezpieczeniowe i w rezultacie otrzymują niższe emerytury. Należy przyjąć do wiadomości, że doskonały system emerytalny nie istnieje. Możliwości finansowe i gospodarcze państw członkowskich są zróżnicowane. Dlatego też więcej uwagi należy poświęcić środkom służącym ulepszeniu systemów emerytalnych, takim jak moment rozpoczęcia kariery zawodowej, "elastyczna” ocena wieku emerytalnego, lepsze możliwości godzenia życia rodzinnego i zawodowego oraz kryteria ogólne dotyczące ustalania minimalnej emerytury.
Sebastian Valentin Bodu
Funkcjonujące w niektórych państwach członkowskich repartycyjne systemy doświadczają znacznego wzrostu kosztów, co oznacza rosnącą presję na solidarność i większe obciążenia młodszego pokolenia.
Mogłoby się wydawać, że rok 2060 to odległy czas, ale nie ma to zupełnie wpływu na prognozy: coraz bardziej starzejące się społeczeństwa, niska liczba urodzeń i w związku z tym ogromna presja na budżety. Każde z państw członkowskich jest oczywiście bezpośrednio odpowiedzialne za ustanowienie własnych systemów emerytalnych. To prawo jest, rzecz jasna, niepodważalne i nie może być mowy o tym, że jeden model będzie odpowiadać wszystkim. Należy jednak ponawiać apele, aby emerytury były adekwatne, stabilne i bezpieczne w czasie, gdy za kilkadziesiąt lat Europa stanie w obliczu katastrofy demograficznej, której wczesne oznaki już zaczynają być widoczne.
Podwyższenie wieku emerytalnego to jedno z właściwych rozwiązań, skoro stwierdzamy, że w państwach nie będzie już wystarczająco dużej liczby pracujących osób, aby wypłacać emerytury tym, którzy opuścili rynek pracy. Istotnie, stopniowe podwyższanie wieku emerytalnego jest w takich okolicznościach rozwiązaniem naturalnym, czego potwierdzeniem jest fakt, że oczekiwane średnie trwanie życia jest znacznie wyższe niż przed 40 laty.
Vito Bonsignore
Gratuluję sprawozdawczyni, że zwróciła uwagę Parlamentu na tak istotny i delikatny temat. To prawda, że kryzys finansowy i gospodarczy oraz zmiany demograficzne, wraz ze wzrostem oczekiwanej średniej długości życia, ponagliły państwa członkowskie do wzmocnienia ich polityki emerytalnej. Stąd też te środki służą przyśpieszeniu działań mających na celu unowocześnienie i koordynację polityki krajowej dotyczącej dostosowania systemów emerytalnych, stabilności, równowagi pomiędzy czasem trwania kariery zawodowej i emerytury, większej przejrzystości systemów emerytalnych i ochrony wypłacalności. W szczególności wyrażam poparcie dla sprawozdawczymi w związku z uwagą, jaką poświęca kobietom pracującym, które często są ofiarami dyskryminacji w porównaniu z mężczyznami, jeśli chodzi o emerytury.
Zgadzam się, że istnieje potrzeba przedłużenia karier pracowników, poprzez nowoczesną politykę zatrudnienia i poprawę warunków pracy, oraz że istnieje potrzeba zwiększenia przejrzystości systemów emerytalnych i przekazywanych obywatelom informacji.
Bardzo niepokoi mnie jednak poważny wpływ, jaki mogą mieć przywołane w tym dokumencie środki na budżety państw członkowskich, które wskutek poważnego kryzysu już i tak podlegają wielkiej presji.
Alain Cadec
Z zadowoleniem odnoszę się do przyjęcia przez Parlament Europejski tego sprawozdania, w którym zachęca państwa członkowskie do ustanowienia adekwatnych, stabilnych i bezpiecznych systemów emerytalnych. Potwierdzony został w nim główny cel emerytur: zagwarantowanie spójności społecznej w duchu sprawiedliwości międzypokoleniowej. W kontekście zmiany demograficznej i kryzysu gospodarczego emerytury muszą pozostać zasadniczym filarem naszego paktu społecznego. Tym niemniej pragnę jasno powiedzieć, że każde państwo członkowskie ma pełną swobodę organizowania swojego systemu emerytalnego i że rola Unii Europejskiej polega jedynie na ułatwianiu koordynacji pomiędzy państwami.
Maria Da Graça Carvalho
Kryzys gospodarczy i finansowy w ogromnym stopniu przyczynił się do zaostrzenia stojących przed UE wyzwań demograficznych i doprowadził do większego bezrobocia, ubóstwa i wykluczenia społecznego. Cel w postaci poziomu zatrudnienia w wysokości 75 % ustanowiony w strategii Europa 2020 powinien przyczynić się do zabezpieczenia stabilności systemów emerytalnych, ponieważ wiąże się on z wyższym poziomem zatrudnienia, większą produktywnością i wzrostem gospodarczym. Przyjęte w zielonej księdze całościowe podejście ma być źródłem nowego rozmachu zarówno na szczeblu krajowym, jak i europejskim; celem jest ustanowienie odpornych, stabilnych i bezpiecznych systemów emerytalnych, które sprawdzą się w perspektywie długoterminowej. Małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) są w UE jednym z głównych źródeł zatrudnienia i wnoszą znaczący wkład w stabilność i adekwatność systemów emerytalnych w państwach członkowskich. Apeluję o budowę sektorowych, międzysektorowych i/lub terytorialnych funduszy, które pozwolą na wzmocnienie przynależności pracowników MŚP do systemów emerytalnych.
Nikolaos Chountis  (GUE/NGL
), na piśmie - (EL) Głosowałem za odrzuceniem sprawozdaniu w sprawie zielonej księgi w sprawie europejskich systemów emerytalnych. Autorzy sprawozdania bardzo wyraźnie propagują zharmonizowaną, antyspołeczną politykę Unii Europejskiej i działanie na rzecz sprowadzenia praw socjalnych do najniższego wspólnego liberalnego mianownika. W tekście przewiduje się podwyższenie wieku emerytalnego europejskich pracowników i powiązanie wieku emerytalnego z oczekiwaną średnią długością życia. Po tym, jak europejscy pracownicy zapłacili za ratowanie banków i musieli poddać się wyczerpującym programom oszczędnościowym, teraz ponownie są zmuszani do płacenia za następstwa tego kryzysu, za który nie ponoszą odpowiedzialności, pracując o całe lata dłużej na niższą emeryturę. Grupa Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordyckiej Zielonej Lewicy wystąpiła z alternatywną rezolucją, która niestety nie została przyjęta. Opowiedziała się w niej przeciw zielonej księdze w sprawie emerytur, podkreślając istnienie możliwości takich ulepszeń emerytur i wieku emerytalnego, które służyłyby pracownikom. Można to zrobić bez podnoszenia granic wiekowych: poprzez rozszerzone prawa pracownicze, zwłaszcza dla ludzi młodych, lepsze płace i równocześnie wyższe opodatkowanie kapitału finansowego i transakcji finansowych.
Carlos Coelho
Chociaż odpowiedzialność za wypłatę emerytur spoczywa na państwach członkowskich, w niektórych sprawach istotna jest koordynacja na szczeblu europejskim. Jestem świadom istnienia nierówności pomiędzy systemami emerytalnymi w Europie. Istnieje jednak wyraźna potrzeba stworzenia strategii, która umożliwiłaby bardziej spójne i konsekwentne podejście do emerytur, z pełnym poszanowaniem zasad pomocniczości i solidarności. W strategii takiej należy również uwzględniać obecną sytuację gospodarczą i demograficzną, ale też kwestię ukończenia budowy rynku wewnętrznego. Dlatego też nie wolno nam zapominać, że swoboda poruszania się w Europie to podstawowe prawo obywateli Europy, które obejmuje mobilność osób, a dokładnie pracowników, którzy muszą mieć możliwość korzystania z dobrze funkcjonującego rynku pracy, jak również z gwarancji, że po przejściu na emeryturę będą mieć dostęp do stabilnych, bezpiecznych i adekwatnych dochodów. Ważne jest też, aby obywatele mieli ciągły dostęp do adekwatnych i aktualnych informacji dotyczących ich praw w zakresie systemu emerytalnego, szczególnie w kontekście systemów związanych z działalnością w wymiarze transgranicznym i mobilnością.
George Sabin Cutaş
Głosowałem za przyjęciem rezolucji, w pracach nad którą zostałem wyznaczony do pełnienia funkcji sprawozdawcy z ramienia Komisji Gospodarczej i Monetarnej. Tekst końcowy tej rezolucji uznaję za wyważony: podkreśla się w nim zarówno znaczenie publicznego filaru emerytalnego, jak i potrzebę posiadania we wszystkich państwach członkowskich dobrej jakości drugiego filaru. Próbowałem zasugerować pomysł polegający na określeniu minimalnej emerytury na szczeblu UE, takiej, która będzie gwarantować obywatelom Europy bezpieczny, godziwy dochód. Niestety nie spotkał się on wśród moich koleżanek i kolegów z wystarczająco pozytywnym oddźwiękiem. Mam jednak nadzieję, że w przyszłości Komisja przedstawi tego rodzaju propozycję.
Vasilica Viorica Dăncilă
Uważam, że w strategii UE 2020 słusznie wspiera się celową i aktywizującą politykę rynku pracy, która umożliwi zwiększenie zatrudnienia wśród starszych pracowników, kobiet, członków mniejszości i osób długotrwale bezrobotnych. Wierzę, że po tym, jak Europa osiągnie ten cel, zwiększy się liczba osób pracujących, czego efektem będzie szybszy wzrost gospodarczy, a to będzie mieć pozytywny wpływ na wykonalność ekonomiczną systemów emerytalnych na szczeblu UE.
Cornelis de Jong
na piśmie - (NL) Dziś głosowałem za przyjęciem sprawozdania pani poseł Oomen-Ruijten w sprawie emerytur. Jako sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji do spraw Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (IMCO) miałem okazję konstruktywnie współpracować ze sprawozdawczynią. Znaczna część opinii komisji IMCO znalazła się w tekście sprawozdania pani poseł Oomen-Ruijten. Uważam, że to sprawozdanie jest rozsądnie wyważone, a jego główne przesłanie brzmi, że emerytury w państwach członkowskich powinny podlegać zasadzie pomocniczości. To zagwarantuje odpowiednią ochronę holenderskiego systemu filarów.
Absolutnie nie mogę jednak popierać tych fragmentów sprawozdania, w których - jak się wydaje - zawarte jest wezwanie do wprowadzenia wiążących europejskich umów dotyczących systemów emerytalnych państw członkowskich. To stoi w sprzeczności ze wszystkim, za czym opowiada się Belgijska Partia Socjalistyczna.
Luigi Ciriaco De Mita
Głosowałem za przyjęciem projektu tekstu, ponieważ emerytury są jedną z podstawowych instytucji systemu praw i obowiązków pracowniczych. Są one niezbędne do dalszego utrzymania godnego poziomu życia osób nimi objętych i całych ich rodzin, zwłaszcza gdy chodzi o odpowiednie wsparcie pozwalające na osiągnięcie godziwej jakości życia prywatnego i rodzinnego. Ustanowienie tego progu w formie długofalowego celu w sposób oczywisty dowodzi, że stabilne systemy emerytalne są niezbędne dla zapewnienia pracownikom określonych minimalnych perspektyw. Chociaż uznaję zasadę pomocniczości o charakterze oddolnym, z pierwszoplanową odpowiedzialnością za adekwatność i możliwość realizacji reformy spoczywającą na państwach członkowskich, uważam, że istnieje potrzeba zapewnienia, aby systemy emerytalne w Europie charakteryzowała pewna zbieżność, która pozwoli zagwarantować pełną i prawdziwą swobodę przemieszczania się pracowników i przedsiębiorstw, a także pełną wzajemną uznawalność i równość różnych systemów emerytalnych w państwach członkowskich. Naturalnie, jakkolwiek przyjmuję do wiadomości różnice w kosztach życia i wysokości płac pomiędzy państwami członkowskimi, jestem zdania, że istnieje potrzeba ustanowienia długoterminowej konwergencji w wymiarze wewnętrznym w każdym państwie członkowskich oraz wewnątrz całej UE, co pozwoli promować godziwe i adekwatne warunki do końca życia.
Ioan Enciu
Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ myślę, że systemy emerytalne w całej Unii Europejskiej już teraz mają wielkie trudności ze stabilnością, a w przyszłości mogą się one jeszcze pogłębić; kwestia ta wymaga więc przemyślenia. Jednak prowadzony przez każde państwo członkowskie przegląd musi odbywać się zgodnie z zasadniczym założeniem, że starsi ludzie, którzy przez całe życie płacili składki, będą mieli zapewniony godziwy dochód przy rozsądnych kosztach. Obniżanie emerytur poniżej minimum socjalnego, do czego doszło w niektórych państwach członkowskich, jest nieludzkie i należy tego unikać.
Najbardziej rażącym przykładem wyzysku jest Rumunia, której obecny rząd zadecydował, że wszystkie emerytury należy drastycznie obniżyć i opodatkować, włącznie z opłatami na ubezpieczenie zdrowotne. Pod przykrywką pomocniczości rumuński rząd chce prawdopodobnie stworzyć genialny system emerytalny, powodując fizyczne zniknięcie emerytów wskutek pozbawienia ich minimalnych środków finansowych i opieki medycznej. Myślę, że jednym z celów UE w tym obszarze musi być ukrócenie nadużyć rządów niektórych państw członkowskich wobec emerytów.
Edite Estrela
Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ jestem zwolenniczką skuteczniejszej koordynacji przez UE i państwa członkowskie ich zróżnicowanej polityki emerytalnej i zapewnienia gwarancji adekwatności, bezpieczeństwa i stabilności systemów emerytalnych dla kobiet i mężczyzn. Zasadnicze znaczenie ma podział uprawnień emerytalnych w zależności od płci i ustalenie szczególnych kryteriów, które będą stosowane do naliczania emerytur kobiet w sposób gwarantujący niezależność ekonomiczną zarówno mężczyzn, jak i kobiet.
Göran Färm, Anna Hedh, Olle Ludvigsson i Marita Ulvskog
Odnośnie do pkt 6 my, szwedzcy socjaldemokraci zdecydowaliśmy się zagłosować za usunięciem odniesienia do uwzględniania bezpośrednich zobowiązań emerytalnych w wyliczeniach zadłużenia i deficytu finansów publicznych. Powód tego jest taki, że dostrzegamy zagrożenie, że podobne powiązanie pomiędzy zobowiązaniami emerytalnymi a wyliczeniami zadłużenia i deficytu może na krótką metę mieć niepożądane i niewspółmierne konsekwencje w niektórych państwach członkowskich. Tym niemniej uważamy, że w dłuższej perspektywie każde państwo członkowskie powinno ustanowić procedury, które sprawią, że publiczne zobowiązania emerytalne znajdą dokładnie odzwierciedlenie w odpowiednich prognozach dotyczących długu i deficytu.
Diogo Feio
Zwiększona średnia oczekiwana długość życia oraz odwrócenie się piramidy ludności w Europie to poważne wyzwania dla starzejącego się społeczeństwa, które będzie musiało zapewnić ludziom starszym odpowiednie warunki życia oraz taką rolę, która w wielu przypadkach może i powinna być aktywna. Jednak wobec groźby załamania się tradycyjnych systemów emerytalnych państwa członkowskie muszą odważnie i śmiało przyjąć niezbędne środki na rzecz ratowania swoich systemów zabezpieczenia społecznego - i to nie tylko obejmujące podniesienie wieku emerytalnego. Należy wszakże niezwłocznie położyć nacisk na unowocześnienie i przewidzieć możliwość funkcjonowania modeli mieszanych. Zagwarantuje to, że osoby wchodzące do systemu będą mogły teraz swobodnie wybierać, który z tych modeli miałby ich chronić na starość.
José Manuel Fernandes
W czasie obecnego kryzysu wyszedł na jaw problem, który - co stało się oczywiste - jest poważny: bankructwo systemów zabezpieczenia społecznego. Prawdę mówiąc, nadchodzące odwrócenie się piramidy wiekowej - w wyniku zmian demograficznych spowodowanych coraz dłuższym życiem ludzi - zagraża stabilności finansowej systemów emerytalnych. Z jednej strony liczba bezrobotnych wzrasta; z drugiej - na wypłatę emerytur wydaje się więcej środków. Co więcej, młodzi ludzie wchodzą na rynek pracy coraz później i przez to nie uczestniczą w systemie składkowym. Ponieważ nie chcemy, aby "podeszły wiek” stał się równoznaczny z ubóstwem, musimy stworzyć gwarantowaną minimalną emeryturę, zapewniającą ludziom starszym dobrą jakość życia. Środek taki pomoże nam zwalczyć ubóstwo i pozwoli ludziom starszym na godne życie.
Wszystkie te problemy znalazły odzwierciedlenie w zielonej księdze Komisji Europejskiej w sprawie emerytur. Teraz potrzebna jest nam polityka koordynowana na szczeblu UE. Dlatego też w pełni zgadzam się z wnioskami zawartymi w tym sprawozdaniu i z zadowoleniem przyjmuję inicjatywy ukierunkowane na solidarność międzypokoleniową, które umożliwią wszystkim emerytom uzyskiwanie stabilnego i godnego dochodu.
Ilda Figueiredo
Uważamy za godne ubolewania, że złożony przez nas alternatywny projekt rezolucji nie został przyjęty. Większość posłów Parlamentu Europejskiego, włącznie z posłami Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, stanęło w ten sposób po stronie realizowanych przez Komisję i Radę antyspołecznych polityk, legitymizując neoliberalną ścieżkę, którą podążają i którą pragną rozwijać.
Czyniąc tak, zapomnieli o pracownikach w różnych krajach Unii Europejskiej, którzy walczą przeciw podwyższaniu ustawowego wieku emerytalnego, walczą o zachowanie opiekuńczego i powszechnego systemu zabezpieczenia społecznego, w którym cenione są niższe emerytury, a starsi ludzie są szanowani, co umożliwia im godne życie i przyczynia się równocześnie do eliminacji ubóstwa.
Zgodnie z przedstawioną przez nas alternatywną rezolucją, możliwe jest polepszenie emerytur bez podwyższania ustawowego wieku emerytalnego, pod warunkiem że będzie więcej miejsc pracy z przysługującymi prawami, szczególnie dla ludzi młodych, lepsze pensje oraz wyższe opodatkowanie transakcji finansowych. Dla przykładu niedawne analizy dowodzą, że powszechnie obowiązujący podatek w wysokości 0,1 % od transakcji finansowych w państwach członkowskich Unii Europejskiej może zapewnić wzrost rocznych wpływów w wysokości około 2,1 % produktu krajowego brutto, czyli niemal 262 miliardów euro.
Pat the Cope Gallagher
Obecnie w UE są 23 miliony małych i średnich przedsiębiorstw. Małe i średnie przedsiębiorstwa stanowią 99 % przedsiębiorstw UE i w skali Unii zatrudniają 100 milionów pracowników. To bardzo oczywiste, że kwestia kosztów i braku dostępności kredytów to obecnie największy problem sektora małych i średnich przedsiębiorstw.
Wiele dobrze prosperujących przedsiębiorstw wciąż ma trudności z uzyskaniem od banków kredytu o rozsądnym oprocentowaniu. Przy takiej skali wsparcia, które sektor bankowy otrzymał od irlandzkich podatników, jest to sytuacja niepojęta i nie do zaakceptowania. Konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw szkodzą w dzisiejszych trudnych czasach także inne koszty, takie jak czynsze, opłaty za usługi komunalne oraz opłaty lokalne.
Robert Goebbels
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania pani poseł Oomen-Ruijten w sprawie adekwatnych, stabilnych i bezpiecznych europejskich systemów emerytalnych. W sprawozdaniu tym widzimy mnóstwo dobrych zamiarów, ale podobnie jak zielona księga Komisji, pozostawia nam ono wiele wątpliwości dotyczących prawdziwych celów politycznych tej debaty. Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że podstawowym celem tego drugiego dokumentu jest przygotowanie opinii publicznej na stopniową prywatyzację systemów emerytalnych. Po tym, jak ujrzałem straty, jakie odnotowały prywatne fundusze emerytalne w Europie i Stanach Zjednoczonych w czasie kryzysu finansowego, wolę pozostać przy solidarności międzypokoleniowej systemów repartycyjnych.
Bruno Gollnisch
Pomimo ciągłych odniesień do zasady pomocniczości, widzimy tu wyraźne dążenie do budowania podstaw dla harmonizacji systemów emerytalnych w Unii Europejskiej - jeśli nawet nie w kontekście wysokości emerytur, to przynajmniej pod względem ich struktury. Jak mamy uwierzyć, że w waszej ultraliberalnej i internacjonalistycznej Europie harmonizacja taka może oznaczać coś innego, niż zachętę do zakładania indywidualnych polis ubezpieczeniowych w prywatnych firmach? Jest to potencjalny rynek wart setki miliardów euro. Równocześnie emerytury wypłacane w ramach pierwszego filaru - publiczne, obowiązkowe i repartycyjne - zostaną dziś zmarginalizowanie w wyniku realizacji postanowień paktu na rzecz stabilności i wzrostu, a jutro - paktu pani kanclerz Merkel. Zakładowe fundusze emerytalne, o których rozwoju tak wiele się mówi, są ciągle funduszami emerytalnymi, a my wiemy, jaka była ich rola w światowej zapaści finansowej. Wiemy też, czemu służą one w czasach kryzysu finansowego: zrujnowaniu oszczędzających w nich uczestników. Można tylko się martwić godnymi pożałowania roztropnymi przepisami, którym te fundusze podlegają, nawet w Europie. System zabezpieczenia społecznego, a w szczególności system emerytalny, to kwestia wyłącznej odpowiedzialności państwa członkowskiego. Wymagający rozwiązania problem to nie tylko problem finansowy, ale też demograficzny. Unia Europejska, która ponosi poważną odpowiedzialność w tych kwestiach, w żadnym wypadku nie jest właściwym szczeblem, na jakim należałoby się nimi zajmować.
Catherine Grèze
Temat sprawozdania dotyczącego systemów emerytalnych w Europie jest bardzo delikatny. Pomimo iż w tym tekście można znaleźć pewne faktycznie dobre elementy, to całkowicie nie do przyjęcia są rozważania o mechanizmie ubezpieczeń na starość przez pryzmat ograniczeń budżetowych, w rezultacie czego powstaje przestrzeń dla emerytur kapitałowych. Ponieważ jestem zwolenniczką solidarności międzypokoleniowej, nie mogę głosować za przyjęciem sprawozdania, którego autorzy są odpowiedzialni za promowanie rozwoju emerytur kapitałowych.
Nathalie Griesbeck
W trakcie głosowania nad tym tekstem wstrzymałam się od głosu. Zawiera ono wiele pozytywnych elementów, lecz niestety także i takie pomysły, z którymi się nie zgadzam. Usunięcie przeszkód dla mobilności pracowników poprzez umożliwienie przenoszenia emerytur, uznanie różnorodności krajowych systemów emerytalnych, zmniejszenie nierówności pomiędzy płciami i niedopuszczalne różnice pomiędzy mężczyznami a kobietami w sferze zatrudnienia i świadczeń emerytalnych, włączanie starszych pracowników do rynku pracy, większa ochrona starszych pracowników przed zwolnieniami i tak dalej, to wszystko są zalecenia, które znalazły się w tym sprawozdaniu i które zdecydowanie popieram. Z powodu innych części tego dokumentu musiałam jednak wstrzymać się od głosu. Należy do nich na przykład zawarta w sprawozdaniu zachęta do wspierania prywatnych systemów oszczędzania.
Mathieu Grosch
na piśmie - (DE) Zmiana demograficzna w kierunku coraz bardziej starzejącego się społeczeństwa w powiązaniu z wywołanym przez kryzys gospodarczy i finansowy pogorszeniem sytuacji w dziedzinach wzrostu gospodarczego, finansów państwa i na rynkach finansowych stwarza konieczność dostosowania naszych praktyk w obszarze emerytur. Dostosowanie to polega na konsekwentnej realizacji założeń dotyczących europejskiego rynku wewnętrznego i celów strategii Europa 2020 w kontekście zatrudnienia i długoterminowej stabilności finansów publicznych.
Nade wszystko z zadowoleniem przyjmuję jednak ten projekt dlatego, że przewidziano w nim bardziej wydajny mechanizm świadczeń emerytalnych, który ma być zarówno zrównoważony, jak i bezpieczny. Jestem głęboko przekonany, że świadczenia emerytalne powinny pozwalać starszym obywatelom UE nie tylko na godne życie, ale też stanowić dla nich nagrodę za całą karierę zawodową. Jeśli chcemy, aby obywatele Europy jutra czuli się zmotywowani do pracy i byli otwarci na działalność w wymiarze transgranicznym, to należy nawet dziś stworzyć dla nich perspektywę adekwatnych i stabilnych świadczeń emerytalnych, zharmonizowanych na szczeblu europejskim. Niemniej jednak odpowiedzialność za świadczenia emerytalne spoczywa nadal na państwach członkowskich, co oznacza, że ta dziedzina w pierwszej kolejności należy do kompetencji państw członkowskich i dlatego Europa powinna dostarczyć im jedynie skoordynowanych wytycznych.
W związku z tym należy więc w szczególny sposób uwzględniać zasadę solidarności międzypokoleniowej oraz solidarności narodowej. Co więcej, w kontekście pomocniczości, obywatele nadal powinni mieć możliwość "eksportowania” wszystkich systemów emerytalnych.
Sylvie Guillaume
na piśmie - (FR) Ten tekst zawiera wprawdzie pozytywne aspekty, takie jak duże znaczenie przypisywane promowaniu zatrudnienia w celu zapewnienia stabilności systemów emerytalnych lub roli partnerów społecznych, ale trudno było mi poprzeć inne postulaty i dlatego wstrzymałam się od głosu.
Skreślenie pkt 24 dotyczącego powiązania oczekiwanego średniego trwania życia z wiekiem emerytalnym oznacza jednakże wielkie zwycięstwo Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, która pragnęła bronić w ten sposób europejskiego modelu społecznego, wbrew temu, czemu przyświecało to posunięcie. W rzeczywistości oczekiwana długość życia niektórych grup społecznych spada z powodu warunków, w jakich pracują ich przedstawiciele oraz trudności w dostępie do profilaktyki i opieki medycznej. Musimy zapewnić, aby wszyscy obywatele Europy mogli godnie żyć na emeryturze.
Richard Howitt
na piśmie - Posłowie PE z Partii Pracy głosowali za przyjęciem tego niewiążącego sprawozdania w sprawie emerytur, wyzwań, przed którymi stoją starzejące się społeczeństwa i obecnej w całej UE presji na wydatki. Cieszy nas, że w tym sprawozdaniu pojawia się wyraźne stwierdzenie, że do świadczeń emerytalnych w państwach członkowskich nie ma żadnego "uniwersalnego” podejścia, lecz że UE może z całą pewnością wnieść wartość dodaną poprzez propagowanie pomysłów i koordynację.
Głosowaliśmy za skreśleniem z pkt 8 propozycji uwzględnienia zadłużenia prywatnego w ocenie stabilności finansów publicznych, ponieważ naszym zdaniem tego rodzaju ocena nie przysłużyłaby się obecnej sytuacji rynkowej. Podtrzymujemy również nasze obawy dotyczące stosowania wymogów kapitałowych typu Solvency II do emerytur, ponieważ może to potencjalnie doprowadzić do wzrostu kosztów bez dodatkowego zwiększenia bezpieczeństwa finansowanych przez brytyjskich pracodawców emerytur zakładowych. Funkcjonujący w Wielkiej Brytanii system, obejmujący Fundusz Ochrony Emerytur (Pension Protection Fund) utworzony za rządów Partii Pracy, zapewnia uczestnikom i beneficjentom systemu emerytalnego wysoki poziom ochrony.
Laburzystowscy posłowie będą nadal pracować na rzecz zapewnienia ludziom oszczędzającym pieniądze w systemie państwowym, u swojego pracodawcy lub prywatnie prawdziwej ochrony emerytalnej, której potrzebują, aby mieć poczucie bezpieczeństwa co do przyszłości.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Tendencje demograficzne, czyli spodziewane wkrótce odwrócenie piramidy ludności oraz większa oczekiwana długość życia, czyli czas, którym mamy szczęście się cieszyć i w którym osoby starsze dłużej pozostaną zdrowe, aktywne zawodowo i społecznie, stwarzają konieczność rozważenia strategii zapewniającej nowe, spójne i konsekwentne podejście do emerytur. Pomiędzy systemami emerytalnymi w Europie istnieją znaczące dysproporcje, a nowe państwa członkowskie UE i ich obywatele natrafiają na dodatkowe trudności, ponieważ ustanowienie zdywersyfikowanego systemu emerytalnego (o kilku filarach) jest bardzo pożądane z uwagi na lepsze rozłożenie ryzyka. Kryzys finansowy i gospodarczy dowiódł, że żaden system emerytalny nie jest odporny na takie wydarzenia, ale też, że ogromne deficyty budżetowe, wysoka stopa bezrobocia i bardzo niewielkie możliwości w zakresie zwiększenia ciężarów podatkowych i innych opłat w szczególny sposób uderzają w systemy repartycyjne i niektóre państwa członkowskie, takie jak Litwa, musiały uciec się do drastycznych posunięć, na przykład obniżenia emerytur, co moim zdaniem jest niedopuszczalne. Państwa członkowskie muszą podjąć wszelkie możliwe wysiłki i nie dopuszczać do takich cięć, które są bolesne dla najbiedniejszych. Wstrzymałem się od głosowania nad tym sprawozdaniem, ponieważ wiele proponowanych w nim decyzji jest delikatnych społecznie, przy czym ocena korzyści i zagrożeń jest niewystarczająca, szczególnie gdy mówimy o podwyższeniu wieku emerytalnego lub utracie wpływu państw członkowskich na politykę emerytalną.
Peter Jahr
na piśmie - (DE) Wstrzymałem się od udziału w głosowaniu nad sprawozdaniem Parlamentu Europejskiego w sprawie europejskich systemów emerytalnych. Chociaż zasadniczo należy cieszyć się, że Unia Europejska zastanawia się, jak wesprzeć wysiłki państw członkowskich na rzecz zapewnienia adekwatnych emerytur, polityka emerytalna jest i pozostanie zadaniem dla poszczególnych państw członkowskich. UE powinna w tym kontekście podejmować działania z największą wrażliwością i przy uwzględnieniu sytuacji w poszczególnych krajach. Omawiane decyzje są jednak szczególnie niekorzystne dla niemieckiego modelu emerytur zakładowych. Moim zdaniem przepisy szkodliwe dla zakładowych systemów emerytalnych, które udało się z powodzeniem wdrożyć w wielu europejskich krajach, nie powinny wchodzić w życie na szczeblu europejskim. W tym kontekście nadal potrzebne są znaczące ulepszenia.
Arturs Krišjānis Kariņš
Poparłem sprawozdanie dotyczące stworzenia adekwatnych, stabilnych i bezpiecznych systemów emerytalnych w Europie, ponieważ uważam, że zmiany w istniejącym modelu emerytalnym są niezbędne dla zabezpieczenia jego stabilności. Kraje Europy są narażone obecnie na ryzyko, że przyszłe pokolenia nie będą mogły pobierać emerytur pozwalających na godziwe życie w podeszłym wieku. Musimy przyznać, że teraz żyjemy kosztem przyszłych pokoleń. Zapożyczamy się, by płacić dzisiejsze emerytury. To musi się zmienić. Systemy emerytalne muszą być zrównoważone w taki sposób, aby bieżące wpływy wystarczały na pokrycie bieżących wydatków. Każde inne rozwiązanie będzie oznaczało dla nas życie ponad stan. Można tego dokonać na różne sposoby, lecz musimy też przyznać, że nie możemy już dłużej liczyć, że będziemy mogli pobierać emerytury wkrótce po przekroczeniu 60. roku życia. Wiek emerytalny należy podnosić stopniowo w całej Europie i musi on zbliżyć się do granicy 70 lat. Oto jeden ze sposobów na zapewnienie, by budżet systemów zabezpieczenia społecznego nie stał się obciążeniem dla europejskich gospodarek.
Giovanni La Via
Sprawozdanie pani poseł Oomen-Ruijten powstało w oparciu o zieloną księgę Komisji przedłożoną w czerwcu 2010 roku oraz o kwestie, które ta instytucja poruszyła w trakcie debaty dotyczącej adekwatności i stabilności systemów emerytalnych. Dokument ten jest zapowiedzią przyszłej białej księgi, która będzie zawierać generalną analizę dotyczącą 27 państw członkowskich oraz przewidywane wytyczne UE dla jej członków i po której spodziewamy się skutecznych rozwiązań. Moja reakcja po przeczytaniu tego sprawozdania była pozytywna i dlatego głosowałem za jego przyjęciem. Ten projekt jest oczywiście zbyt zachowawczy, jeżeli weźmiemy pod uwagę to, co musimy zrobić. Możemy jednak uznać go za dobry punkt wyjścia, ponieważ przedstawiony jest w nim przegląd systemu emerytalnego, który został rozszerzony na 27 państw. Ustanowienie europejskiej platformy emerytalnej może stać się doskonałą okazją do wszczęcia debaty pomiędzy instytucjami UE a zainteresowanymi partnerami społecznymi. Ostatecznym celem jest dostosowanie systemów emerytalnych i umieszczenie ich w kontekście zmiennych demograficznych i ekonomicznych, których oddziaływaniu podlega nasz świat.
Patrick Le Hyaric
Głosowałem za odrzuceniem tego sprawozdania, ponieważ jego autorzy popierają kapitałowe systemy emerytalne ze szkodą dla publicznych systemów repartycyjnych, a także podwyższenie wieku emerytalnego. Zaleca się w nim także podejście, które doprowadzi do dalszego pogorszenia bezpieczeństwa starszych pracowników poprzez propagowanie "elastycznych” emerytur, w ramach których łączy się pracę z emeryturą.
Elżbieta Katarzyna Łukacijewska
na piśmie - Panie Przewodniczący! Drogie Koleżanki i Koledzy! Z satysfakcją przyjęłam wynik dzisiejszego głosowania nad sprawozdaniem pani Rii Oomen-Ruijten na temat adekwatnych, stabilnych i bezpiecznych systemów emerytalnych w Europie. Uważam, że emerytury powinny być bezpieczne i stabilne, zwłaszcza współcześnie w kontekście starzejącego się europejskiego społeczeństwa oraz kryzysu finansowego. Statystyki stanowią wyraźny sygnał, że problem jest narastający, że zmiany demograficzne są wyraźne w Europie. Eksperci wskazują, że obecnie w UE na jednego emeryta pracuje czterech obywateli, natomiast za około 50 lat będzie ich już tylko dwóch.
Widać zatem, że dalsza praca nad systemem emerytalnym jest potrzebna i konieczne są dalsze reformy. Dlatego musimy zabiegać, żeby zwiększyć międzynarodową aktywność państw członkowskich, aby koordynacja systemów emerytalnych była skuteczna i efektywna. Dodatkowo przyjmując sprawozdanie PE mówi wyraźnie, że nie powinno być miejsca na dyskryminację ze względu na wiek czy płeć, co jest niezwykle istotne w kontekście społecznej debaty na temat równości na rynku pracy kobiet i mężczyzn. Dziękuję.
Astrid Lulling
Miesiącami pracować nad stabilnością systemów emerytalnych w Europie, przygotowywać ambitne sprawozdanie, godzinami negocjować kompromisowe rozwiązania nie kwapiąc się, by stwierdzić rzecz oczywistą, mianowicie że wiele rządów państw Unii Europejskiej rozpoczęło reformy systemów emerytalnych, dając pierwszeństwo przedłużeniu okresu składkowego... To wszystko jest dla mnie wyrazem głębokiej beztroski. Zaprzeczanie rzeczywistości to akt rażącego niedbalstwa. Parlament Europejski nie zajmuje się głównym problemem, ponieważ to prowadzi do podziałów!
Jestem przeciwna takiemu sposobowi uprawiania polityki: zamiast za wszelką cenę poszukiwać jednogłośności, Parlament Europejski z zasady wybrał złą metodę.
Jego obowiązkiem jest poszukiwanie spójnych i odważnych sposobów działania. Oto, czego nasi obywatele oczekują w czasach, gdy systemy emerytalne, które są prawdziwymi zdobyczami europejskiego modelu społecznego, są zagrożone.
Dlatego też nie mogę poprzeć sprawozdania, które stało się daremnym przedsięwzięciem, ponieważ nie uwzględnia realiów.
Toine Manders
na piśmie - (NL) Delegacja holenderskiej Partii Ludowej na rzecz Wolności i Demokracji (VVD) głosowała dziś przeciw przyjęciu sprawozdania z własnej inicjatywy w sprawie zielonej księgi Komisji Europejskiej w sprawie emerytur, ponieważ zawiera ona kilka dwuznacznych stwierdzeń i nieścisłości. Popieramy wiele propozycji ulepszeń, takich jak zachęta do stworzenia dobrych połączeń państwowych i zakładowych systemów emerytalnych w państwach członkowskich oraz europejskiego systemu monitoringu w związku ze zwiększoną mobilnością pracowników, dzięki czemu każdy obywatel będzie wiedział, jakie może mieć oczekiwania odnośnie do swojej emerytury, i samodzielnie dokonywał wyboru. Jednakże coraz większe bezrobocie, problemy na rynkach finansowych, wysoki dług publiczny i spowolniony wzrost gospodarczy mogą wywołać trudności w sferze zobowiązań emerytalnych państw członkowskich, co będzie wiązać się ze skutkami dla paktu na rzecz stabilności i wzrostu, a związku z tym i dla stabilności euro.
Co więcej, coraz szybsze starzenie się społeczeństw ma istotny wpływ na wiele państw członkowskich, ponieważ nie oszczędzają one tak wiele, jak Holendrzy. Potrzebujemy więc zharmonizowanego nadzoru nad systemami emerytalnymi, a niektóre państwa członkowskie powinny inaczej zorganizować swoje systemy emerytalne. My jednak nie chcemy żadnej ingerencji w holenderski system emerytalny. Aby temu zapobiec, głosowaliśmy wprawdzie za przyjęciem wielu dobrych punktów tego sprawozdania, lecz sprzeciwiliśmy się przyjęciu go w całości. Grupa VVD w Parlamencie Europejskim: Hans van Baalen, Jan Mulder i Toine Manders.
David Martin
na piśmie - Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania, z którego zarówno na początku (pkt 1), jak i na końcu (pkt 61) wynika, że w związku z zasadą pomocniczości państwa członkowskie zachowują zasadniczą odpowiedzialność za systemy emerytalne, a wkład Unii polega na zapewnieniu, w miarę możliwości, koordynacji oraz propagowania najlepszej praktyki.
Jean-Luc Mélenchon
na piśmie - (FR) Autorzy tego sprawozdania nieodpowiedzialnie zalecają podwyższenie ustawowego wieku emerytalnego, w pełen hipokryzji sposób sugerując, że trwa "dialog społeczny i obywatelski”, a wyniki tego dialogu są w pełni uwzględniane. Niezbędne referendum jest niestety daleko. Jak się można było spodziewać, jest to także oda do prywatyzacji systemu repartycyjnego, o którym wszyscy wiemy, że jest skuteczny. Przekształcenie emerytury w produkt finansowy na rynku wewnętrznym funduszy emerytalnych, z wolną i uczciwą konkurencją - oto, co proponują autorzy tego sprawozdania. Głosuję za odrzuceniem tego tekstu i kategorycznie go potępiam.
Nuno Melo
Poważny problem wynikający z tendencji demograficznych, to jest odwrócenia piramidy wiekowej, którego wkrótce możemy się spodziewać, oraz większa oczekiwana długość życia, kiedy to osoby starsze dłużej pozostają zdrowe, aktywne zawodowo i społecznie, stwarzają konieczność rozważenia takiej strategii, która zapewniłaby nowe spójne i konsekwentne podejście do emerytur. W tej nowej rzeczywistości konieczne są inicjatywy, które pozwolą przedefiniować przyszłość osób młodych i starych oraz solidarność międzypokoleniową i międzyludzką, a tym samym przyczynią się do zapewnienia stabilnego, bezpiecznego i adekwatnego zapewniania dochodu po przejściu na emeryturę.
Willy Meyer
na piśmie - (ES) Głosowałem za odrzuceniem tego projektu rezolucji, ponieważ uważam go za niedopuszczalny atak na prawa pracownicze jako, że jego autorzy opowiadają się za przedłużeniem okresu składkowego, podwyższeniem wieku emerytalnego i postępującą prywatyzacją publicznych systemów emerytalnych. Uważam, że tego rodzaju środki mają na celu ustanowienie takich systemów emerytalnych, które będą służyć interesom sektora finansowego, a nie dążenie do takich publicznych systemów emerytalnych, które będą bardziej sprawiedliwe, stabilne, bezpieczne i korzystne dla obywateli Europy. Mając to na uwadze, sprzeciwiam się stopniowej budowie antysocjalnej Europy, rządzonej przez rynki i potęgi finansowe, które przez swoje ambicje i nadmierną zachłanność pogrążyły nas w tym kryzysie, którego skutki w sposób niezrozumiały równoważyć będzie prywatyzacja publicznych systemów emerytalnych. Ponadto uważam za niedopuszczalne, że w tej rezolucji z jednej strony podkreśla się, jak ważne jest nadanie istotnego znaczenia dialogowi społecznemu w związku z reformą emerytur, a z drugiej popiera antyspołeczne środki, takie jak podwyższenie wieku emerytalnego, które większość Europejczyków odrzuciła poprzez masowe strajki generalne.
Louis Michel
Zgodnie z przewidywaniami László Andora, komisarza do spraw zatrudnienia, spraw społecznych i wykluczenia społecznego, do 2060 roku liczba emerytów podwoi się w stosunku do liczby ludności aktywnej zawodowo i zdolnej do finansowania emerytur. Dlatego też pilnie należy przemyśleć przyszłość systemów emerytalnych. Chociaż ta kwestia należy do kompetencji państw członkowskich, to nie może to przeszkodzić Unii Europejskiej w udzieleniu państwom członkowskim wsparcia w ich rozważaniach, dzięki czemu obywatele Europy uzyskają gwarancję adekwatnego, stabilnego i zrównoważonego systemu emerytalnego. Możliwość otrzymywania adekwatnej i odpowiedniej emerytury w państwie członkowskim UE to niezbędne uzupełnienie zasady swobodnego przepływu osób. Kryzys gospodarczy i finansowy dowodzi, że potrzebne jest zintegrowane podejście, obejmujące aspekty demograficzne i społeczne, a także gospodarcze i finansowe.
Alexander Mirsky
na piśmie - Mam nadzieję, że Parlament nie ograniczy się tylko do sporządzania sprawozdań i głosowania. Niezbędne jest przeprowadzenie analizy wszystkich 27 systemów emerytalnych w UE. Jestem przekonany, że naruszenia zasad na ogromną skalę w tej sferze wyjdą na jaw na Łotwie, której rząd ciągle usiłuje rozwiązać problem deficytu budżetowego kosztem emerytur. W efekcie łotewscy emeryci stali się zakładnikami obecnych ryzykownych działań rządu. W większości przypadków wysokość emerytur na Łotwie jest niższa niż urzędowe minimum socjalne. Sytuację utrudnia decyzja rządu dotycząca zatrzymania wpłat na drugi filar emerytalny. Konsekwencje tego mogą być bardzo smutne. Głosowałem za przyjęciem tej rezolucji w nadziei, że sytuacja na Łotwie poddana zostanie niezależnej ocenie.
Andreas Mölzer
na piśmie - (DE) W Unii Europejskiej wciąż obserwujemy znaczący spadek zamożności, co z całą pewnością stanie się widoczne wraz z zakończeniem okresów ochronnych dla rynku pracy. Każde państwo musi zmagać się ze zmianami demograficznymi i związanym z nimi brakiem płynności finansowej systemów emerytalnych. Prywatne emerytury, które miały zapewnić dodatkowe wsparcie, nie przyniosły systemom emerytalnym tak bardzo rozgłaszanego wsparcia; zamiast tego doprowadziły do wzrostu presji na emerytury zapewniane przez państwo. W takich okolicznościach, na przykład na Węgrzech, ludzie zostali niemal zmuszeni do powrotu do systemu państwowego. W takim kontekście, składane przez fundusze emerytalne niemożliwe do spełnienia obietnice zwrotów są również problematyczne, jak się okazało w trakcie kryzysu gospodarczego i finansowego. Podobna ingerencja na szczeblu UE często niesie ze sobą wiele problemów, na przykład związanych z dodatkami kompensacyjnymi do emerytur, które stworzyły ogromne pole do nadużyć. Szczegółowe reguły dotyczące emerytur są ustalane w poszczególnych państwach w odmienny sposób i tak musi być dalej. Dlatego też stanowczo odrzucam to sprawozdanie.
Claudio Morganti
Chciałem wyrazić swoje poparcie dla sprawozdania pani poseł Oomen-Ruijten w sprawie przyszłości systemów emerytalnych w Europie, ponieważ stanowi ono dobrą ilustrację zasady, na której zawsze powinny opierać się europejskie działania i inicjatywy: zasady pomocniczości. W ramach próby udzielenia odpowiedzi na realną potrzebę, czyli dokonania nowej oceny europejskich systemów emerytalnych na progu czasów, w których zapanują odmienne warunki demograficzne, gospodarcze i społeczne, podjęto decyzję o przyznaniu poszczególnym państwom członkowskim swobody działania w ramach ogólnych europejskich wytycznych. Sytuacja i warunki w różnych krajach są dla nas zbyt zróżnicowane, aby myśleć o przygotowaniu wspólnych wiążących reguł, toteż decyzja dotycząca przestrzegania podstawowej zasady pomocniczości była słuszna.
Franz Obermayr
Piramida ludności w UE wkrótce "stanie na głowie”: Osoby w wieku powyżej 55 lat będą stanowić największą część populacji, oczekiwana długość życia nadal będzie rosnąć, liczba urodzeń nadal będzie niska, a młodzi ludzie będą zaczynać karierę zawodową coraz później. Wszyscy jesteśmy świadomi konsekwencji takiego stanu rzeczy: starzejące się społeczeństwa i coraz więcej trudności z finansowaniem emerytur. Naprawdę potrzebna jest więc nam bardziej przyjazna dla rodziny polityka w państwach członkowskich - myślę na przykład o wprowadzeniu do prawa o podatku dochodowym zapisu o wyodrębnieniu podatku rodzinnego. Wkład rodzin w zabezpieczenie stabilności kontraktu międzypokoleniowego powinien zostać uwzględniony w ustawodawstwie społecznym poprzez stopniowe obniżki składek na ubezpieczenie społeczne. Te aspekty nie są w ogóle, bądź są w niewystarczającej mierze, uwzględnione w tym sprawozdaniu. Równocześnie tak szeroko propagowana masowa imigracja to zły sposób na zabezpieczenie naszych emerytur. Ostatecznie polityka emerytalna powinna pozostać w sferze kompetencji państw członkowskich. Dlatego też zagłosowałem za odrzuceniem tego sprawozdania.
Wojciech Michał Olejniczak
na piśmie - Szanowni Państwo! W dzisiejszym głosowaniu opowiedziałem się za przyjęciem sprawozdania dotyczącego stabilnych i bezpiecznych systemów emerytalnych w Europie. Sprawa przyszłych emerytur jest problemem nie tylko w Polsce, ale w całej Unii Europejskiej. W sprawozdaniu Parlament Europejski potwierdził, że w kwestii systemów emerytalnych to państwo członkowskie jest odpowiedzialne za organizację krajowego systemu emerytalnego. Natomiast instytucje UE wspomagają działania państw zgodnie z zasadą pomocniczości.
Dla mnie bardzo ważną kwestią jest zwrócenie uwagi na fakt, że w zakresie systemów emerytalnych dyskryminowane są kobiety i że należy z tym walczyć. Również obecne zmiany demograficzne, prowadzące do powstania społeczeństwa starzejącego się, stanowią problem przy ustalaniu stabilnych emerytur. Mamy coraz więcej emerytów, a coraz mniej ludzi aktywnych na rynku pracy.
Istotną kwestią jest także problem ludzi młodych, którzy ze względu na sytuację na rynku pracy nie mogą znaleźć zatrudnienia. W związku z tym konieczne jest, aby na rynku pracy znajdowało się więcej osób i aby osoby te pozostawały jak najdłużej aktywne w sferze zawodowej.
Alfredo Pallone
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania pani poseł Oomen-Ruijten, ponieważ uważam, że próba położenia fundamentów pod realizację takiego celu, jak wspólny europejski system emerytalny, z należytym poszanowaniem zasady pomocniczości, oznacza duży krok w kierunku prawdziwej integracji społeczno-politycznej. Ramy prawodawstwa są z całą pewnością złożone, ale biała księga Komisji Europejskiej w sprawie systemów emerytalnych już stanowi wskazówkę co do tego, w którą stronę zmierza Unia. Celem tego sprawozdania jest w szczególności ustanowienie adekwatnych, stabilnych i bezpiecznych kryteriów, zaproszenie państw członkowskich do dyskusji w tej sprawie, ogłoszenie sformułowanych propozycji i wspólna praca nad prawdziwym wspólnym planem poprzez otwartą metodę koordynacji. Omawiamy pakiet dotyczący zarządzania gospodarką na szczeblu UE z zamiarem zreformowania paktu na rzecz stabilności i wzrostu oraz ustanowienia wspólnych zasad. Żadne państwo nie może uchylić się od reformy emerytalnej, jeśli pragnie uporządkować swoje finanse. Dlatego też uważam za uzasadnione wprowadzenie wspólnych zasad także i w tym obszarze, ponieważ ułatwiłoby to wydatnie monitorowanie i wdrażanie paktu na rzecz stabilności i wzrostu.
Maria do Céu Patrão Neves
To sprawozdanie w sprawie adekwatnych, stabilnych i bezpiecznych systemów emerytalnych w Europie stanowi ważny krok w procesie wdrażania polityki koordynacji w Unii Europejskiej. W istocie, chociaż obszar ten należy do kompetencji państw członkowskich, system emerytalny jest bezpośrednio powiązany z rynkiem finansowym, a oprócz tego jest jedną z dziedzin objętych paktem na rzecz stabilności i wzrostu. Z przyczyn demograficznych, których wszyscy jesteśmy głęboko świadomi, niezbędne staje się rozpatrzenie takiej strategii umożliwiającej bardziej spójne i konsekwentne podejście do emerytur. Musimy podejmować inicjatywy, które pozwolą przedefiniować przyszłość osób młodych i starych oraz solidarność międzypokoleniową i międzyludzką, a tym samym przyczynią się do zapewnienia stabilnego, bezpiecznego i adekwatnego zapewniania dochodu po przejściu na emeryturę. W Europie istnieją ogromne różnice w systemach emerytalnych, ale ważne jest stworzenie wspólnej platformy poprzez jasne określenie podziału zadań. W ten sposób możliwe będzie wspólne utworzenie stabilnego i bezpiecznego systemu - nowoczesnego systemu, w którym uznaje się istnienie swobody przemieszczania się w Europie i który opiera się na założeniu, że szczególnie nowe pokolenie potrzebuje mobilności, ale jest ona również potrzebna dla skutecznego i wydajnego funkcjonowania rynku pracy. Z tych wszystkich powodów głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania.
Rovana Plumb
W listopadzie 2009 roku w Rumunii było 5,54 miliona emerytów i 5,65 miliona osób płacących składki do publicznego systemu emerytalnego. Priorytetem Unii Europejskiej, teraz i na przyszłość, jest zapewnienie obywatelom Unii adekwatnej, stabilnej emerytury. Osiągnięcie tych celów w starzejącej się Europie to wielkie wyzwanie, a państwa członkowskie muszą się na nie przygotować poprzez reformę swoich systemów emerytalnych. Państwa członkowskie muszą zwiększać adekwatność emerytur poprzez walkę z dyskryminacją ze względu na płeć na rynku pracy, szczególnie poprzez zmniejszenie różnicy płacowej o 10 % do 2020 roku. Należy koniecznie wzmocnić publiczny system emerytalny kosztem systemu prywatnego. Nie wolno nam prywatyzować publicznego systemu emerytalnego tylko po to, by zapewnić obecnym i przyszłym emerytom stabilność funduszy emerytalnych.
Na szczeblu europejskim jest wprawdzie tendencja do podwyższania wieku emerytalnego, lecz praktykę tę należy stosować elastycznie w zależności od sektora oraz tego, jak ciężkie są warunki pracy, uwzględniając przy tym liczbę lat pracy. Potrzebne jest aktywne wsparcie dla tworzenia miejsc pracy. Poprawy wymaga także jakość pracy; dzięki temu wzrośnie liczba osób, które będą aktywnie uczestniczyć w finansowaniu swoich przyszłych emerytur.
Frédérique Ries
Doprowadzenie do stabilności systemów emerytalnych to jedno z głównych wyzwań, którym musi sprostać klasa polityczna, jeśli chce zachować wspólne dobro i ład społeczny. Chociaż kompetencje szczebla europejskiego są w tym względzie ograniczone, to ważne było wydanie przez Parlament Europejski opinii w następstwie wydanej przez Komisję zielonej księgi. Uczyniliśmy to, przyjmując bardzo szczegółowe sprawozdanie pani poseł Oomen-Ruijten, potwierdzające potrzebę zreformowania systemów emerytalnych z uwagi na niekorzystną tendencję dotyczącą stosunku liczby osób powyżej 65. roku życia do liczby osób pracujących. Co więcej, rezolucja ta stanowi nawiązanie do niedawnego sondażu Eurobarometru pokazującego mądrość i dojrzałość obywateli Europy, z których 73 % stoi na stanowisku, że "będą musieli pracować dłużej lub oszczędzać więcej na starość”. Dominujący pomysł dotyczący przedłużenia kariery zawodowej poza 65. rok życia spotkał się, co prawda, z mieszanymi reakcjami wśród ogółu społeczeństwa. Może to być jednak korzystne w skutkach nieszczęście, ponieważ konieczne będzie uruchomienie także innych środków nacisku. Tylko w przypadku mojego kraju, Belgii, w której poziom zatrudnienia wśród starszych pracowników należy do najniższych w Unii Europejskiej, istnieje pilna potrzeba zachęcania pracowników do dłuższego pozostania na rynku pracy.
Crescenzio Rivellini
na piśmie - (FR) Dziś w Parlamencie odbyło się głosowanie nad sprawozdaniem zatytułowanym: "Na rzecz adekwatnych, stabilnych i bezpiecznych europejskich systemów emerytalnych”. Komisja, uwzględniając tendencje demograficzne i skutki kryzysu gospodarczego i finansowego, zadecydowała, że dla unowocześnienia polityk emerytalnych niezbędne jest podjęcie skoordynowanych działań w zakresie: dostosowania systemów emerytalnych, stabilności, równowagi pomiędzy czasem trwania kariery zawodowej a czasem emerytury, usuwania przeszkód dla mobilności, większej przejrzystości systemów emerytalnych i ochrony wypłacalności.
Poprzez to sprawozdanie pragniemy potwierdzić i utrzymać indywidualne obszary odpowiedzialności, co pozwoli na stworzenie stabilnego i bezpiecznego systemu, zdolnego zapewnić adekwatne emerytury na szczeblu państwa członkowskiego. Nowoczesnego systemu, który uwzględni w szczególności zapotrzebowanie nowego pokolenia na mobilność oraz zaoferuje rozwiązania nie tylko na teraz, ale też na niedaleką przyszłość.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - (ES) Pomimo iż głosowanie umożliwiło wprowadzenie do tekstu kilku elementów kluczowych z punktu widzenia świadomości społecznej, pozostało kilka niefortunnych aspektów, z powodu których wstrzymałem się od udziału w głosowaniu końcowym. Chodzi tu na przykład o fragment pkt 21, w którym apeluje się do państw członkowskich o polepszenie dostępu obywateli do prywatnych systemów oszczędzania.
Licia Ronzulli
Europejskie systemy emerytalne są w coraz bardziej alarmującym stanie. Musimy teraz działać na rzecz zapewnienia, aby mężczyźni i kobiety mieli równe szanse, chroniąc tych, którzy dziś decydują się przejść na emeryturę, a równocześnie wspierając tych, którzy dopiero stawiają pierwsze kroki na rynku pracy. W Europie kobiety nadal zarabiają średnio o 18 % mniej niż mężczyźni. Główny skutek tej nierówności płacowej staje się oczywisty w wieku emerytalnym: ponieważ kobiety zarabiały mniej w trakcie kariery zawodowej, będą mieć niższe emerytury. W rezultacie długotrwałe ubóstwo w większym stopniu dotyka kobiety niż mężczyzn. Szczególnie w czasach kryzysu musimy uwzględniać aspekt płci we wszystkich politykach, przyjmując na szczeblu krajowym takie środki, które są uzgodnione i koordynowane na szczeblu europejskim. Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pani poseł Oomen-Ruijten ponieważ uważam, że jest to dobry kompromis, który może przyczynić się do wsparcia prowadzonego przez państwa członkowskie i instytucje europejskie dialogu w sprawie unowocześnienia systemów emerytalnych.
Oreste Rossi
Popieramy sprawozdanie w sprawie zielonej księgi "Na rzecz adekwatnych, stabilnych i bezpiecznych systemów emerytalnych w Europie”, ponieważ Komisja Europejska zamierza pomóc państwom członkowskim, nie pozbawiając odpowiedzialności poszczególnych krajów, które muszą dokonać oceny związku pomiędzy oczekiwaną długością życia a przymusowym wiekiem emerytalnym. Jej celem jest również zniesienie przeszkód dla mobilności trangranicznej i ustanowienie Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych, którego zadaniem będzie stworzenie systemu koordynacji kryzysowej i wspieranie państw członkowskich.
Daciana Octavia Sârbu
Systemy emerytalne w 27 państwach członkowskich Unii Europejskiej różnią się od siebie. Odwrócona piramida ludności i wzrost średniej oczekiwanej długości życia stwarzają konieczność opracowania europejskiej strategii na rzecz bardziej spójnego i konsekwentnego podejścia do emerytur w Unii Europejskiej. Niemniej jednak chciałbym również wspomnieć o oczywistych niedogodnościach w odniesieniu do mobilności siły roboczej pomiędzy różnymi państwami członkowskimi. Istnieją przypadki, w których prawa do świadczeń emerytalnych nie są w sposób adekwatny przenoszone pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Musimy wobec tego wspierać współpracę pomiędzy państwami członkowskimi.
Mamy też obowiązek moralny zabezpieczenia naszym obywatelom prawa do korzystania z takich emerytur, które zapewnią im przyzwoitą jakość życia.
Peter Skinner
na piśmie - Mogę poprzeć ogólne cele tego sprawozdania, ponieważ do jego założeń należy stworzenie stabilnego podejścia do świadczeń emerytalnych. Uważam, że zadanie regulacyjne wynikające z zielonej księgi umożliwi osobom odpowiedzialnym za nadzór konsekwentne aktualizowanie posiadanej wiedzy, co pozwoli na utrzymanie bezpiecznego i zrównoważonego systemu emerytalnego.
Jednakże przy obecnej różnorodności systemów emerytalnych w państwach członkowskich, a także zakresie i zasięgu świadczeń emerytalnych, istotne jest, aby Komisja, zgodnie z życzeniem Parlamentu, nie wprowadzała standardów kapitałowych podobnych do tych, które obowiązują w dziedzinie ubezpieczeń czy bankowości. Wierzę, że emerytury można i trzeba traktować w sposób odrębny z uwagi na ich własne wymogi dotyczące adekwatności kapitałowej.
Zapotrzebowanie na prawdziwie europejskie podejście jest przemożne, z uwagi na to, jak tendencje demograficzne będą zmuszać przyszłe pokolenia do utrzymywania kosztownych, przeładowanych systemów, a starszym pokoleniom może zagrażać ubóstwo.
Alyn Smith
na piśmie - Panie Przewodniczący! Wiele rzeczy w tym sprawozdaniu zasługuje na pochwałę. Ja jednak, ogólnie rzecz biorąc, nie mogę go poprzeć. Słusznie, że w tym Parlamencie troszczymy się o świadczenia emerytalne rządów naszych państw członkowskich i słusznie, że powinniśmy rozpowszechniać najlepsze praktyki. Ja jednak zwyczajnie nie mogłam poprzeć tego sprawozdania w całości, ponieważ po prostu nie zgadzam się, by w kontekście emerytur UE mogła pełnić jakąkolwiek rolę oprócz polegającej na rozpowszechnianiu informacji. Władzami najwłaściwszymi do zajmowania się kwestią emerytur i, naturalnie, wszystkimi kwestiami społecznymi są organy krajowe lub lokalne, a nie my. W tym sprawozdaniu z własnej inicjatywy jest zbyt wiele wezwań do scentralizowanej kontroli, do której nie jestem zwyczajnie przekonana i nie jestem pewna, czy będzie działać albo wnosić wartość dodaną.
Bart Staes
na piśmie - (NL) Problem coraz szybszego starzenia się naszych społeczeństw dotyka nas silnie, a kryzys skłania państwa członkowskie do cięć. Nie możemy jednak pozwolić, aby problem starzenia się społeczeństw zapędził nas w pułapkę nowego europejskiego kryzysu zadłużenia. Te państwa członkowskie, które dokonują oszczędności, nie powinny przechodzić obok tego bez zastanowienia. W rezolucji podkreśla się, że pierwszy filar systemu emerytalnego jest głównym filarem. Wynika z tego konieczność posiadania zrównoważonego i o dobrej kondycji budżetu państwa. Co więcej, nie trzeba tu dodawać, że stały dochód stanowi zabezpieczenie przed ubóstwem. Cieszy mnie również uznanie praw do świadczeń emerytalnych dla kobiet i większy nacisk na równość płci oraz stwierdzenie, że dyskryminacja osób starszych na rynku pracy jest niedopuszczalna. W rezolucji zwraca się również uwagę na transferowalność nagromadzonych uprawnień emerytalnych. W dzisiejszych czasach nikt nie pracuje przez całe życie w tej samej firmie, ani nawet w swoim kraju. W zjednoczonej Europie najważniejsze jest, aby obywatele mieli możliwość przenoszenia takich uprawnień. Dlatego też Parlament Europejski zwraca się do Komisji Europejskiej o lepszą koordynację transferowalności emerytur na szczeblu europejskim.
Silvia-Adriana Ţicău
Sprawozdanie przygotowane przez panią poseł Oomen-Ruijten w sprawie zielonej księgi zatytułowanej "Na rzecz adekwatnych, stabilnych i bezpiecznych systemów emerytalnych w Europie” stanowi ważny wkład w debatę na temat przyszłości europejskich systemów emerytalnych. Myślę, że państwa członkowskie muszą stworzyć przepisy zapewniające ich obywatelom adekwatne emerytury. Zachęcamy państwa członkowskie do stworzenia najbardziej adekwatnego systemu emerytalnego, który pozwoli zagwarantować wszystkim przyzwoity poziom życia, ze szczególnym uwzględnieniem tych grup społecznych, które są w najtrudniejszej sytuacji. Głosowałam za przyjęciem pkt 24, zawierającego wezwanie do państw członkowskich o zachęcanie do pracy ludzi starszych poprzez zwolnienia od podatków lub płatności na zabezpieczenie społeczne.
Głosowałam również za zachęcaniem i ułatwieniami dla łączenia pracy z emeryturą oraz wprowadzeniem środków, które utrudnią firmom zwalnianie ludzi starszych.
Głosowałam przeciw podwyższaniu wieku emerytalnego ponieważ myślę, że ludzi, którzy przekroczyli pewien wiek, ale którzy będą i mogą pracować, należy do tego zachęcać, a nie zmuszać, zwłaszcza gdy stopa bezrobocia w krajach UE-27 wynosi 10 %, a wśród ludzi młodych - 20 %.
Georgios Toussas
Zielona księga Komisji Europejskiej w sprawie europejskich systemów emerytalnych, przyjęta dziś w drodze sprawozdania przygotowanego przez sojusz politycznych przedstawicieli kapitału w Parlamencie Europejskim (socjaldemokratów, konserwatystów i liberałów), to antyspołeczny potwór. Jego celem jest utworzenie podstawowego elementu nowego, wymierzonego w masy paktu na rzecz konkurencyjności, skonstruowanego tak, by zburzyć europejskie systemy zabezpieczeń społecznych i zastąpić je prywatnym, indywidualnym ubezpieczeniem - nową gotówkową krową, którą kapitał będzie doił kosztem pracowników. W praktyce zniesione zostają wydatki publiczne na zabezpieczenie społeczne, emerytury i opiekę społeczną. Trzyfilarowy system sprowadza państwową emeryturę do kategorii zasiłku dla ubogich, otwierając w ten sposób na oścież bramy dla tak zwanego trzeciego filaru prywatnego ubezpieczenia. Słyszymy apele o podwyższenie wieku emerytalnego w zależności od oczekiwanej długości życia - innymi słowy: pracuj aż po grób. Grecka Partia Komunistyczna głosowała przeciw temu chybionemu unijnemu dokumentowi w sprawie europejskich systemów emerytalnych. Stojąc wobec tych wydarzeń zaznaczamy, że pracownicy muszą pilnie masowo powstać i powstrzymać te nowe działania przeciw ubezpieczeniom i nowy zaciekły atak organizowany przez kapitał i burżuazyjne rządy za pośrednictwem nowego paktu na rzecz konkurencyjności.
Thomas Ulmer
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania pani poseł Oomen-Ruijten w sprawie zielonej księgi w sprawie systemów emerytalnych. Zdaniem niemieckiej Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej wyniki negocjacji są odpowiednie i stanowią właściwą podstawę dla przygotowania białej księgi. Do istotnych elementów, które zostały zachowane, należą niemieckie emerytury zakładowe, wysługa lat i ochrona przed ryzykiem załamania się odnośnie istniejących zobowiązań. System emerytur zakładowych nie może w żadnym razie zostać przeniesiony do przymusowego systemu europejskiego.
Viktor Uspaskich
na piśmie - (LT) Cieszę się, że sprawozdawczyni dostrzega istnienie znaczących niedostatków w europejskich systemach emerytalnych oraz to, że obywatele niektórych państw członkowskich - dla przykładu Litwini - napotykają na dodatkowe problemy. Życie emerytów w moim kraju nie należy do najłatwiejszych. Ostatnio stało się jeszcze trudniejsze - w zeszłym roku miesięczne pobory litewskich emerytów zostały pomniejszone o 5 %. Przyszedł czas, by przestać stosować podwójne standardy. W niektórych krajach Europy, takich jak Litwa, rządy utrzymują, że kryzys się skończył i że gospodarka stopniowo zaczyna odzyskiwać siły. Gdy jednak zachodzi konieczność podjęcia praktycznych kroków, nasi przywódcy oświadczają, iż nie mogą znaleźć potrzebnych środków, by przywrócić poprzednią wysokość emerytur. Nagle stwierdzają, że kryzys jeszcze się nie zakończył. W reformie naszych systemów emerytalnych stabilność finansowa jest ważna, ale ważne jest też zabezpieczenie adekwatnego dochodu. Prawdziwej stabilności nie da się osiągnąć bez zagwarantowania adekwatności emerytur. Starzenie się społeczeństwa i presja finansowa to objawy zmian zachodzących na naszym rynku pracy. Jest istotne, by uwzględnić je w trakcie reformy naszych systemów emerytalnych. Równowaga pomiędzy elastycznością a bezpieczeństwem na rynku pracy ma korzystny wpływ na zdolności adaptacyjne gospodarki i w ten sposób przyczynia się do stabilności, bezpieczeństwa i uczciwego charakteru świadczeń emerytalnych.
Peter van Dalen
Europa i emerytury - teraz to delikatne sprawy. Różne państwa członkowskie rozważają kroki związane z ograniczeniem zadłużenia finansów publicznych poprzez powiązanie funduszy emerytalnych z zadłużeniem. Kanclerz Merkel i prezydent Sarkozy, snując plany jednolitej, centralnie rządzonej Europy, wspominali już bezpośrednio o centralizacji systemów emerytalnych. Jestem przeciwny wszelkiej regulacji emerytur na szczeblu europejskim. Systemy emerytalne w różnych państwach członkowskich mają odmienne struktury. Są one niemal niemożliwe do porównania. Co więcej, systemy emerytalne w różnych państwach członkowskich różnią się istotnie pod względem wielkości, wiarygodności i sposobu nadzoru. Nie chcę, aby solidny niderlandzki system emerytalny ucierpiał z powodu chaosu w innych państwach członkowskich.
Jednakże uważam za rozsądny pomysł, aby państwa członkowskie dzieliły się informacjami o swoich systemach emerytalnych i w ten sposób starały się zaradzić konkretnym problemom. Odnoszę się tu na przykład do przypadku pracowników uczelni wyższych, którzy przeprowadzają się do innych państw członkowskich, gdzie organy podatkowe naliczają później dodatkowe opłaty od zgromadzonych w innym państwie emerytur. Takim nadużyciom należy natychmiast położyć kres, lecz nie oznacza to, że musimy od razu trzeba przerabiać cały system na model europejski.
Derek Vaughan
na piśmie. - Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania, w którym wzywa się państwa członkowskie do zagwarantowania stabilności emerytur w świetle wyzwań, które stwarza starzenie się społeczeństw i istniejąca w całej UE presja na wydatki. Cieszy mnie, że w tym sprawozdaniu pojawia się stwierdzenie, że do świadczeń emerytalnych w państwach członkowskich nie ma żadnego "uniwersalnego” podejścia, lecz że UE może z całą pewnością wnieść wartość dodaną poprzez propagowanie pomysłów i koordynację.
Propozycja uwzględnienia zadłużenia prywatnego w jakiejkolwiek ocenie stabilności finansów publicznych nie powinna znaleźć się w tym sprawozdaniu, ponieważ tego rodzaju ocena nie przysłużyłaby się obecnej sytuacji rynkowej. Ponadto zastosowanie wymogów kapitałowych do emerytur może potencjalnie doprowadzić do wzrostu kosztów bez dodatkowego zwiększenia bezpieczeństwa finansowanych przez pracodawców emerytur zakładowych. Nie należy wprowadzać tego obowiązku tam, gdzie system ochrony już istnieje; za przykład posłużyć może brytyjski Fundusz Ochrony Emerytur (Pension Protection Fund), utworzony za poprzedniego rządu Partii Pracy, który zapewnia uczestnikom i beneficjentom systemu emerytalnego wysoki poziom ochrony.
Ja i moi laburzystowscy koledzy i koleżanki będziemy nadal pracować na rzecz zapewnienia ludziom oszczędzającym pieniądze w systemie państwowym, u swojego pracodawcy lub prywatnie, prawdziwej ochrony emerytalnej, której potrzebują, aby mieć poczucie bezpieczeństwa co do przyszłej emerytury.
Iva Zanicchi
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pani poseł Oomen-Ruijten, aczkolwiek uważam, że w przyjętym tekście sprawozdawczyni wykazuje nadmierną ostrożność, raz za razem podkreślając znaczenie zasady pomocniczości. Niemniej jednak uważam, że to sprawozdanie, do czasu opublikowania białej księgi Komisji, będzie umożliwiało utrzymywanie przez państwa członkowskie i instytucje europejskie skutecznej współpracy przy realizacji trudnego zadania, jakim jest unowocześnienie europejskich systemów emerytalnych.
Luís Paulo Alves
Głosuję za tym projektem rezolucji, ponieważ uważam, że zakończenie negocjacji akcesyjnych z Chorwacją w pierwszej połowie 2011 roku jest możliwe, zważywszy że w kraju tym kontynuowane są konieczne reformy. Aby doprowadzić do zakończenia negocjacji w ostatniej fazie, Chorwacja będzie musiała zmobilizować wszystkie swoje siły, by wzmocnić administrację publiczną i sądownictwo, poczynić postępy w zakresie walki z korupcją, zapewnić pełną współpracę z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii, kontynuować proces prywatyzacji i przyjąć plany restrukturyzacyjne. Głosuję za tą rezolucją, również dlatego, że zalecono w niej wcielenie w życie porozumienia arbitrażowego między Chorwacją a Słowenią, jak i dlatego, że poczyniono postępy w zakresie rozwiązania innych sporów dwustronnych, takich jak spory graniczne z Serbią, Czarnogórą, a także Bośnią i Hercegowiną. Chociaż Chorwacja nadal musi zakończyć negocjacje w sprawie sześciu rozdziałów politycznych acquis communautaire, wierzę, że dobre rezultaty osiągnięte w 2010 roku posłużą jako podstawa dla chorwackich władz, by dołożyć ostatecznych wysiłków na rzecz zakończenia negocjacji.
Laima Liucija Andrikien
na piśmie - (LT) Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego projektu rezolucji w sprawie sprawozdania z postępu prac dotyczących Chorwacji. Dokumentem tym Parlament Europejski potwierdził, że Chorwacja dokonała znaczących postępów w rozmowach w sprawie integracji z Unią Europejską. Zgadzam się z zawartym w rezolucji stwierdzeniem, że możliwe jest zakończenie negocjacji akcesyjnych z Chorwacją w pierwszej połowie 2011 roku, pod warunkiem, że w energiczny sposób kontynuowane będą konieczne reformy, w szczególności poprzez wzmocnienie administracji publicznej i sądownictwa, kontynuację walki z korupcją, zapewnienie trwałego powrotu uchodźców, pełną współpracę z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii (MTKJ). To bardzo ważne warunki i ich właściwe wdrożenie lub przynajmniej znaczące postępy we wspomnianych dziedzinach dowiodą zaangażowania Chorwacji i jej chęci stania się jednym z państw członkowskich UE.
Zigmantas Balčytis
na piśmie - (LT) Poparłem ten projekt rezolucji, w którym Parlament Europejski popiera przystąpienie Chorwacji do Unii Europejskiej. Przystąpienie Chorwacji ma wymiar zarówno europejski, jak i regionalny i zachęci pozostałe kraje Bałkanów Zachodnich do rozpoczęcia i wdrożenia reform związanych z akcesją. Negocjacje akcesyjne z Chorwacją znacząco posunęły się do przodu, ale nadal konieczne jest ukończenie podstawowych reform w dziedzinie administracji publicznej i sądownictwa, walki z korupcją, powrotu uchodźców itd. Chorwacja musi poczynić znaczące postępy w rozstrzyganiu sporów dwustronnych z sąsiednimi krajami, takich jak spory graniczne z Serbią, Czarnogórą czy Bośnią i Hercegowiną, tak by nie dopuścić, aby spory te stały się przeszkodą dla dalszego rozszerzenia UE po przystąpieniu Chorwacji.
Elena Băsescu
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania z postępu prac dotyczącego Chorwacji, ponieważ uważam, że proces akcesyjny wskazuje na znaczną poprawę sytuacji w tym obszarze. Rzeczywiście najbardziej zaawansowanymi rozdziałami są rozdziały dotyczące poszanowania praw podstawowych, sytuacji uchodźców i prywatyzacji sektora stoczniowego. Pragnę również na tym etapie wyrazić swoje zadowolenie z wdrożenia porozumienia pokojowego i wszystkiego, co się z tym wiąże. Kluczem do zamknięcia negocjacji jest współpraca z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii. Mam nadzieję, że w przyszłości chorwackie władze zapewnią śledczym dostęp do koniecznych dokumentów. Jednym z problemów wspomnianych w dokumencie są procesy o zbrodnie wojenne. Sprawcy doprowadzeni przed oblicze wymiaru sprawiedliwości albo są uniewinniani, ale otrzymują symboliczne kary. Pragnę podkreślić znaczenie prawidłowego wymierzania sprawiedliwości przez kraj kandydacki.
Dziedzictwo konfliktu z lat dziewięćdziesiątych i brak poszanowania praw mniejszości są niedopuszczalne dla przyszłego państwa członkowskiego. W dziedzinie tej konieczna jest interwencja legislacyjna. Zamiar prezydencji węgierskiej dotyczący zakończenia negocjacji przed upływem półrocza w 2011 roku jest godny pochwały, i istnieje możliwość, że Chorwacja na czas przekroczy linię mety. Jej przystąpienie będzie pozytywnym sygnałem dla regionu i potwierdzi tym samym wiarygodność UE w zakresie kondycjonalności tego procesu. Na zakończenie pragnę wyrazić nieograniczone poparcie Rumunii dla przystąpienia Chorwacji.
Sebastian Valentin Bodu
Sprawozdanie o postępach Chorwacji w 2010 roku świadczy o determinacji rządu w Zagrzebiu, by spełnić kryteria przystąpienia do Unii Europejskiej. Jednakże Unia Europejska po raz pierwszy spotyka się z sytuacją, że większość obywateli kraju - Chorwacji - nie uważa, by przystąpienie do UE było korzystne dla ich kraju, co kontrastuje ze znaczną falą optymizmu wśród państw Europy Środkowej i Wschodniej, które przystąpiły do UE w trakcie ostatnich dwóch rund rozszerzenia. W sprawozdaniu o postępach Chorwacji za 2010 rok podkreślono obawy unijnych instytucji związane z tą sytuacją. Dlatego też zaapelowano do władz i społeczeństwa obywatelskiego, by zaangażowały się w przekonanie Chorwatów, że członkostwo w UE będzie miało pozytywny wpływ na ich kraj. Popieram wysiłki chorwackich władz i ich ambicje dotyczące zamknięcia negocjacji akcesyjnych tej wiosny.
Chorwacja zasługuje również na gratulacje dlatego, że ten kraj, tak długo pustoszony przez konflikt, zdołał poczynić znaczące postępy w zakresie wdrażania wspólnotowego dorobku prawnego. Ponadto wszelkie uwagi o odroczeniu przystąpienia Chorwacji do UE należy potraktować jako nieprzemyślane i rzucane od niechcenia.
Antonio Cancian
Z pełnym przekonaniem głosowałem za tym sprawozdaniem, ponieważ uważam, że Chorwacja prawidłowo kontynuuje reformy konieczne do przystąpienia do UE. Sądzę, że pod względem gospodarczym Chorwacja dorównuje innych krajom UE. Mimo światowego kryzysu zdołała zachować względną stabilność makroekonomiczną, szczególnie dzięki rozwijaniu infrastruktury usługowej i turystycznej. Myślę, że kraj ten powinien być zachęcany do pełnego korzystania ze swoich zasobów, szczególnie ze swojego położenia geograficznego jako strategicznego węzła transportowego między Europą Zachodnią a Bałkanami, między Europą Środkową, Adriatykiem a Morzem Śródziemnym. Dalszy rozwój infrastruktury mógłby zapewnić Chorwacji ogromny potencjał. W związku z powyższym jej współpraca z Unią Europejską w sprawie budowania sieci TEN-T, TEN-E i e-TEN, które mają wpływ między innymi na terytorium Chorwacji i mogłyby zostać rozszerzone do systemu PPP, przy pełnym współdziałaniu z UE, okazuje się bardzo owocna. Negocjacje zostaną zamknięte w pierwszej połowie 2011 roku, kiedy zamknięty zostanie proces akcesyjny. Jestem przekonany, że termin ten zostanie dotrzymany.
Maria Da Graça Carvalho
Pragnę pochwalić Chorwację za znaczący postęp, jakiego dokonała w zakresie wypełniania kryteriów potrzebnych do zakończenia negocjacji akcesyjnych. Zdecydowanie uważam, że szybkie przystąpienie Chorwacji będzie stanowiło dodatkową zachętę dla reszty krajów Bałkanów Zachodnich do wprowadzenia reform wymaganych do przystąpienia. Z zadowoleniem przyjmuję wysiłki chorwackiego rządu na rzecz zdecydowanej walki z wszelkimi formami korupcji, apeluję jednak do chorwackich władz, by w dalszym ciągu wzmacniały potencjał administracyjny organów antykorupcyjnych i budowały kulturę odpowiedzialności politycznej. Cieszą mnie postępy dokonane w dziedzinie praw kobiet i równouprawnienia, o czym świadczy to, że około 25 % miejsc w parlamencie i prawie połowę stanowisk w administracji publicznej zajmują kobiety. Jednak odsetek kobiet zajmujących wysokie stanowiska kierownicze w przedsiębiorstwach pozostaje niski i nadal utrzymują się różnice płac. Apeluję o dalszą aktywną promocję uczestniczenia kobiet w ciałach gospodarczych i politycznych oraz o szybkie wprowadzenie w życie ustawy o równouprawnieniu, w tym zasady równej płacy.
Daniel Caspary, Ingeborg Gräßle, Elisabeth Jeggle, Andreas Schwab, Thomas Ulmer and Rainer Wieland
na piśmie - (DE) Zdecydowanie popieramy szybkie przystąpienie Chorwacji do Unii Europejskiej. Chorwaci wiążą z tym członkostwem ogromne oczekiwania. Jednak oczekiwania te mogą zostać spełnione, tylko jeżeli Chorwacja jest prawdziwie gotowa do przystąpienia i spełniła wszystkie kryteria akcesyjne. Chorwacja już teraz jest bardziej zaawansowana w tym procesie, niż wiele państw członkowskich UE było w trakcie akcesji.
Ze sprawozdania z postępów prac przygotowanego przez Komisję wyraźnie jednak wynika, że w wielu dziedzinach nadal pozostała praca do wykonania. Daje to podstawy do nadziei na szybkie zakończenie negocjacji akcesyjnych - dzisiejsza decyzja nie powinna jednak podnosić oczekiwań. Skrupulatność jest dla nas ważniejsza niż szybkość, a solidne wdrożenie ważniejsze niż obietnice. Nie wolno nam popełnić błędów z przeszłości. Inne rozwiązania nie będą leżały ani w interesie Unii Europejskiej, ani Chorwacji, ani jej mieszkańców. Dlatego zdecydowaliśmy się wstrzymać się od głosu w dzisiejszym głosowaniu.
Edite Estrela
Głosowałam za przyjęciem projektu rezolucji w sprawie sprawozdania o postępach Chorwacji, ponieważ uważam, że negocjacje w sprawie przystąpienia Chorwacji do UE zakończą się przed końcem czerwca 2011 roku, pod warunkiem, że kontynuowane będą konieczne działania reformatorskie. Jestem za rozszerzaniem Unii pod warunkiem, że kraje kandydackie spełniają z góry ustalone kryteria. Im więcej krajów uczestniczy w europejskim projekcie, tym lepiej dla UE i jej obywateli, którzy będą korzystali ze wspólnej przestrzeni pokoju, wolności, demokracji, postępu i dobrobytu.
Diogo Feio
Chorwacja wypełnia kryteria akcesyjne z niewątpliwą skutecznością i czyni wysiłki, by nadal kroczyć tą drogą, mimo dodatkowych trudności, z jakimi boryka się w związku z obecną sytuacją międzynarodową. To dobry przykład dla każdego kraju, który zamierza stać się częścią Unii Europejskiej. Nie omieszkam zauważyć, że niedawne sondaże pokazują, iż Chorwaci są podejrzliwi wobec przyszłego przystąpienia ich kraju do Unii i krytyczni wobec działań UE. Zamiast podważać zdanie Chorwatów, uważam, że ich wątpliwości zasługują na poważną refleksję nad tym, w jaki sposób kieruje się Unią Europejską. Żałuję, że w swym projekcie rezolucji sprawozdawczyni zdecydowała się na przedstawienie opinii na temat takich kwestii jak orientacja seksualna i jej ochrona konstytucyjna, co nie tylko nie ma nic wspólnego z prawdziwymi problemami, ale ponadto powinno należeć do wyłącznych kompetencji państw członkowskich.
José Manuel Fernandes
Przedmiotowy projekt rezolucji dotyczy sprawozdania o postępach Chorwacji w procesie przystąpienia Chorwacji do UE - jest to obowiązek Parlamentu Europejskiego, dla realizacji którego nie szczędzono wysiłków dyplomatycznych. Z zadowoleniem przyjmuję postęp, jaki dokonał się w zakresie negocjacji akcesyjnych, które powinny zakończyć się przed upływem pierwszego półrocza 2011 roku, a także wszystkie wysiłki poczynione przez Komisję Europejską na rzecz przyjęcia innych państw Bałkanów Zachodnich.
Żałuję, że chorwacki parlament i rząd nie poczyniły pożądanego postępu w zakresie zmian konstytucji dotyczących decentralizacji i reformy administracji publicznej, szczególnie poprzez jej odpolitycznienie, walkę z korupcją i zapewnienie wolności prasy. Mam nadzieję, że problemy wspomniane w sprawozdaniu zostaną rozwiązane lub przynajmniej ograniczone, tak by akcesja była szybka i stała się katalizatorem przystąpienia krajów sąsiadujących z Chorwacją.
Ilda Figueiredo
Co się tyczy przedmiotowego sprawozdania, należy zauważyć, że większość posłów do Parlamentu Europejskiego nie jest szczęśliwa, że - według Eurobarometru - większość Chorwatów uważa, iż akcesja do UE "nie będzie dla nich korzystna”. Co można uczynić, by zmienić ten sposób postrzegania członkostwa w UE? Odpowiedzią jest, jak zwykle, zwiększanie propagandy, szukanie sposobów manipulowania rzeczywistym obrazem UE.
Wytaczane są te same neoliberalne dogmaty: ograniczenie interwencji państwa w gospodarkę oraz stworzenie otwartego i konkurencyjnego rynku poprzez zniszczenie usług publicznych, zmianę stosunków pracy na korzyść kapitalistów pod pretekstem ich "usztywnienia” oraz zlikwidowanie suwerenności i niezależnego projektu na rzecz rozwoju Chorwacji.
Wreszcie w sprawozdaniu bardzo wyraźnie stwierdzono, kto skorzystał na agresji NATO i rozpadzie Jugosławii. Chorwacja ma uprzywilejowane położenie: jest korytarzem transportowym o ogromnym znaczeniu dla rynków eksportowych i importowych Wschodu i Dalekiego Wschodu. Oczywiste jest, że przystąpienie do UE nie ma promować prawa do rozwoju Chorwacji i jej mieszkańców, ale przede wszystkim ma przynieść korzyść potęgom i ich grupom gospodarczym.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
W ostatnim okresie Chorwacja czyni znaczne postępy na drodze do członkostwa w Unii Europejskiej i prawdopodobnie wkrótce zostanie 28 państwem UE. W 2010 roku negocjatorzy po stronie UE i Chorwacji zamknęli 11 rozdziałów, osiągając łączną liczbę 28 (z wymaganych 35). Ubiegłoroczne osiągnięcie dobitnie pokazuje determinację Chorwacji w kontynuowaniu reform i niebawem pozwoli jej obywatelom czerpać korzyści z członkostwa w UE. Podczas ostatniego spotkania ministrów UE i Chorwacji, które odbyło się 22 grudnia 2010 r. w Brukseli, negocjatorzy zamknęli trzy ważne rozdziały, zatytułowane: "Sprawiedliwość, Wolność i Bezpieczeństwo”; "Polityka Zagraniczna i Obrony”; oraz "Środowisko”. Zamknięcie tych rozdziałów oznacza wzmocnienie systemu prawnego Chorwacji i postęp w kilku dziedzinach naraz, np. szerszą współpracę między Chorwacją i społecznością międzynarodową w kwestiach misji wojskowych i cywilnych ("Polityka Zagraniczna i Obrony”), czy gwarancję wyższej jakości powietrza i wody dla obywateli Chorwacji ("Środowisko”).
Negocjacje w sprawie przystąpienia Chorwacji do Unii Europejskiej rozpoczęły się w październiku 2005 roku. Mimo pewnych problemów natury logistycznej, akcesja Chorwacji jest silnie wspierana przez państwa członkowskie UE i wiele z nich oczekuje szybkiego zamknięcia pozostałych siedmiu rozdziałów - do końca 2011 roku.
Robert Goebbels
Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego projektu rezolucji. Oczywiście dla Chorwacji jest miejsce w Unii Europejskiej. Nie zagłosuję jednak za dalszym rozszerzeniem, o ile unijny budżet nie zostanie odpowiednio zwiększony. Dalszego rozszerzenia nie da się osiągnąć bez dodatkowych unijnych środków.
Bruno Gollnisch
na piśmie - (FR) Sposób, w jaki głosowałem nad projektem rezolucji Komisji Spraw Zagranicznych tego Parlamentu w sprawie postępów Chorwacji na drodze do członkostwa, jest oznaką mojej niewiary w korzyści z Unii Europejskiej, którą - jak wynika z sondaży - podziela większość Chorwatów. Niestety władze kraju, który uzyskał suwerenność i niezależność w następstwie okropnej wojny, nie spoczną, dopóki nie narzucą krajowi obcego jarzma, wbrew opinii publicznej. Głosowałem za odrzuceniem traktatu z Maastricht. Głosowałem za odrzuceniem europejskiej konstytucji. Zagłosowałbym za odrzuceniem Traktatu z Lizbony, gdyby mój rząd miał odwagę zezwolić francuskim obywatelom na głosowanie w referendum. Mam nadzieję, że Chorwaci zostaną zapytani o przystąpienie ich kraju do Unii w bezpośrednim głosowaniu i że ich wola, w przeciwieństwie do woli Francuzów, Irlandczyków i Holendrów, zostanie uszanowana. Głosowanie za rezolucją, w której wyraża się ubolewanie, że w centrum uwagi nie znalazł się los mniejszości lub wynaturzenia seksualne, w której sugeruje się intensywną propagandę na rzecz odwrócenia wyników sondaży, w której zachęca się do tych samych błędów gospodarczych, jak te popełnione w naszych krajach, nie wchodziło w rachubę.
Sylvie Guillaume
na piśmie - (FR) Głosowałam za przyjęciem projektu rezolucji w sprawie postępów Chorwacji, w której potwierdzono wysiłki dokonane przez ten kraj w zakresie zbliżającego się przystąpienia Unii Europejskiej. Faktycznie członkostwo Chorwacji ma kilka plusów, takich jak utrwalenie pokoju i stabilności w regionie Bałkanów i wzmocnienie pozycji UE w regionie. W tekście, który przyjęliśmy, poruszono również kwestie, które nadal sprawiają trudności i nad którymi Chorwacja musi w dalszym ciągu pracować, takie jak walka z korupcją, będącą nadal jedną z głównych plag w kraju, a także wsparcie powracających uchodźców, nadal niewystarczające. Mam nadzieję, że Chorwacja będzie nadal podążała tą słuszną drogą.
Juozas Imbrasas
na piśmie - (LT) Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego projektu rezolucji w sprawie sprawozdania o postępach Chorwacji w 2010 roku, ponieważ poprzez ten dokument Parlament Europejski potwierdził fakt, że Chorwacja poczyniła postępy w rozmowach na temat integracji z Unią Europejską. Negocjacje akcesyjne z Chorwacją mogą zakończyć się dość szybko pod warunkiem, że konieczne reformy będą nadal realizowane i wdrażane z energią. Konieczne jest dalsze wzmacnianie administracji publicznej i sądownictwa, walka z korupcją, zapewnienie trwałego powrotu uchodźców, a także pełna współpraca z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii (MTKJ) itp. Ponadto chorwacki rząd musi pilnie zająć się słabościami strukturalnymi gospodarki i poświęcić większą uwagę współpracy regionalnej, by rozwiązać problemy dwustronne z krajami ościennymi. Właściwe wdrożenie lub przynajmniej znaczące postępy w tych dziedzinach zaświadczą o woli i o szansach przystąpienia Chorwacji do UE i wzmocnią je. Uważam ponadto, że akcesja Chorwacja zachęci pozostałe kraje Bałkanów Zachodnich do większego i szybszego zbliżenia do członkostwa w UE.
Giovanni La Via
Celem, który przyświecał Parlamentowi w przygotowaniu tego sprawozdania o postępach Chorwacji w 2010 roku, było docenienie postępów dokonanych przez Chorwację w kilku dziedzinach, coraz bardziej przybliżających ten kraj do Unii Europejskiej. Osiągnięcia tego kraju w ostatnim roku zasługują na dostrzeżenie, ponieważ dokonano gruntownych zmian konstytucji, by dostosować ją do kart założycielskich pozostałych 27 państw członkowskich. Co się tyczy sądownictwa, dołożono starań, by zapewnić tej gałęzi władzy bezstronność i niezależność. Rozpoczęły się również procesy w sprawie zbrodni wojennych i poczyniono znaczące postępy w zakresie praw kobiet i równouprawnienia. W pełni popieram ten projekt, ponieważ jestem głęboko przekonany, że Chorwacja zasługuje na to, by zostać jednym z państw członkowskich. Nie ulega wątpliwości, że trzeba uczynić więcej, szczególnie w zakresie walki z korupcją, ale faktem jest, że kraj ten czyni znaczące postępy na drodze do członkostwa w Unii Europejskiej.
Petru Constantin Luhan
Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ wszyscy chcemy stabilnego, dostatniego sąsiedztwa. I rzeczywiście aspiracje te można zrealizować tylko i wyłącznie poprzez włączenie Bałkanów Zachodnich do UE i struktur euro-atlantyckich. Chorwacja jest krajem regionu, który znajduje się na najbardziej zaawansowanym etapie procesu integracji z UE, co dobitnie świadczy o tym, że posiada ona solidne mechanizmy walki z korupcją w sektorze publicznym i chce z nich korzystać. Zagrzeb uczynił już postępy w tym zakresie, tamtejszy parlament uchwalił bowiem ustawę dopuszczającą konfiskatę mienia uzyskanego w sposób nielegalny, podjęto także działania wobec urzędników wyższego szczebla. Z zadowoleniem przyjmuję te działania, ale Zagrzeb musi pokazać w sposób przekonujący, że skończył z powszechnie panującą kulturą korupcji i bezkarności. Chorwacja może w dalszym ciągu liczyć na poparcie Rumunii w procesie przystąpienia do Unii Europejskiej w postaci możliwości współdzielenia doświadczeń zarówno w zakresie procesu przedakcesyjnego, jak i różnych kwestii poakcesyjnych.
Monica Luisa Macovei
na piśmie - Głosowałam za przyjęciem rezolucji, w której uznano postęp, jakiego Chorwacja dokonała w kierunku przystąpienia do Unii, i podkreślono pozostałe do zrealizowania cele, które będą korzystne dla mieszkańców. Głosowałam za odrzuceniem poprawek 1 i 4, ponieważ miały one na celu skreślenie odniesień do wysiłków chorwackiego rządu na rzecz walki z dyskryminacją ze względu na orientację seksualną i rasę, która to walka jest warunkiem koniecznym przystąpienia do UE.
Kiedy rezolucja była przedmiotem prac Komisji Spraw Zagranicznych, zgłosiłam poprawki dotyczące skuteczności i przewidywalności systemu sprawiedliwości. Wzywały one do zwiększenia środków przekazywanych na sądy, tak by mogły one działać szybko i skutecznie, do ujednolicenia praktyki sądowej, a także do terminowego publikowania wszystkich wyroków. Sprawy korupcyjne muszą kończyć się postępowaniem sądowym, a nie na etapie ścigania przestępstwa/śledztwa, zaś wyroki muszą mieć efekt odstraszający. Należy ocenić efektywność wydatkowania środków przedakcesyjnych w obszarze reformy wymiaru sprawiedliwości i walki z korupcją.
David Martin
na piśmie - Głosowałem za tym sprawozdaniem, nadal jednak mam poważne wątpliwości dotyczące gotowości Chorwacji do członkostwa. Konieczne są znaczące postępy w wielu dziedzinach, bynajmniej nie tylko w walce z korupcją.
Barbara Matera
Przystąpienie Chorwacji do Unii Europejskiej jest ważną zachętą dla krajów bałkańskich, by realizowały własne wysiłki i reformy z myślą o przyszłym członkostwie w Unii. Przystąpienie Chorwacji do Unii rozszerzy przestrzeń wolności i stabilności w Europie, a zatem ma ono podwójny wymiar europejski i regionalny, co powinno zachęcać kraje Bałkanów Zachodnich do zabiegania o większą spójność na szczeblu regionalnym.
Cieszą mnie postępy poczynione przez Chorwację w zakresie poszanowania i ochrony mniejszości, choć kraj ten powinien również podjąć stosowne działania, by zapewnić lepszą ochronę mniejszości romskiej i jej uczestnictwo w życiu społeczeństwa obywatelskiego. Romowie są nadal dyskryminowani i nie są dostatecznie reprezentowani we władzach centralnych i lokalnych Chorwacji. Należy budować synergię i wprowadzać ją w życie na szczeblu regionalnym, szczególnie w ramach strategii dunajskiej, ponieważ więcej wymiany społecznej i handlowej przyniesie korzyść całemu makroregionowi Dunaju.
Mam w szczególności na myśli współpracę w dziedzinach transportu, ochrony środowiska i rozwoju gospodarczego. Większa spójność na szczeblu regionalnym ułatwi przyszłe przystąpienie do Unii Europejskiej całego regionu Bałkanów Zachodnich.
Jean-Luc Mélenchon
na piśmie - (FR) Nie dziwi fakt, że jak wynika z badań Eurobarometru, Chorwaci nie uważają, by Unia Europejska była dla nich korzystna - i zaiste tak jest. Głosuję za odrzuceniem tego projektu rezolucji i jego antyspołecznych nakazów.
Nuno Melo
Negocjacje z Chorwacją w sprawie jej przystąpienia do UE mogą się wkrótce zakończyć. Jednak konieczna jest energiczna realizacja reform. Do najważniejszych reform należą wzmocnienie administracji publicznej i sądownictwa, walka z korupcją, wspieranie powrotu uchodźców, pełna współpraca z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii, a także restrukturyzacja stoczni.
Musimy docenić ogromny postęp, jakiego dokonano do tej pory. Jednak na tym końcowym etapie konieczne jest kontynuowanie energicznych reform potrzebnych do zamknięcia negocjacji dotyczących przystąpienia do UE. Niepokojący jest fakt, że zdaniem większości chorwackich obywateli przystąpienie ich kraju do UE nie będzie dla nich korzystne, w związku z czym musimy się postarać, by chorwaccy obywatele dostrzegli w europejskim projekcie również swój własnych projekt. Dlatego konieczne jest zapewnienie obywatelom jasnych i faktycznych informacji w sprawie konsekwencji przystąpienia Chorwacji do UE.
Willy Meyer
na piśmie - (ES) Choć uznaję przystąpienie Chorwacji do UE za rzecz pozytywną, pod warunkiem, że również Chorwaci będą je tak postrzegać, nie poparłem przedmiotowego projektu rezolucji, ponieważ są różne punkty, które odrzucam, przede wszystkim te związane z wymaganiami gospodarczymi UE. Sądzę, że żądanie przyjęcia przez chorwackie władze środków przewidujących i poprawiających uczestnictwo podmiotów społeczeństwa obywatelskiego w procesie kształtowania polityki i nadzorowania działań władz publicznych jest zarówno słuszne, jak i cenne. Nie mogę jednak poprzeć tej rezolucji, jestem bowiem całkowicie przeciwny neoliberalnemu podejściu, które jest w niej zawarte, a także środkom, których realizacji żąda się w tym obszarze. Tak więc uważam, że to niedopuszczalne, by UE żądała od chorwackiego rządu ograniczenia redystrybucyjnej roli państwa i wydatków publicznych, odrzucam także apel o przyjęcie rentowności jako głównego kryterium oceny publicznych systemów ochrony zdrowia i społecznej.
Louis Michel
na piśmie - (FR) Jestem ogromnie zadowolony z postępów, jakie Chorwacja uczyniła w ramach akcesji do Unii Europejskiej, w tym ze zmiany konstytucji, reformy systemu sądownictwa, wspierania wolności prasy, ochrony mniejszości i zacieśnienia współpracy z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii. Dlatego w pełni popieram sprawozdanie o postępach Chorwacji w roku 2010. Perspektywa przystąpienia do Unii Europejskiej jest dla pozostałych krajów Bałkanów Zachodnich skłaniających się ku integracji europejskiej potężną zachętą do przeprowadzenia koniecznych reform politycznych, gospodarczych i legislacyjnych, do wzmocnienia stabilności i promowania współistnienia i pojednania w regionie. Jednakże chorwackie władze nadal mają do pokonania przeszkody i wyzwania, takie jak walka z korupcją, sprawa ożywienia gospodarki, rozwiązanie dwustronnych sporów z krajami sąsiednimi, a także bardzo niskie zatrudnienie. Dlatego koniecznie musimy nalegać na Chorwację, by forsowała konieczne reformy, tak by mogła spełnić końcowe kryteria i zakończyć negocjacje.
Andreas Mölzer
na piśmie - (DE) Głosując za tym projektem rezolucji w sprawie sprawozdania o postępach Chorwacji, chciałbym wyrazić swoje poparcie dla szybkiego przyjęcia tego kraju do UE. Chorwacja jest nie tylko głęboko zakorzeniona w kulturze i historii Europy Środkowej, ale również spełnia kryteria akcesyjne. Choć nadal pozostała do wykonania praca w wielu obszarach, takich jak walka z korupcją, w świetle postawienia zarzutów byłemu premierowi, Ivo Sanaderowi, widać, że nie brakuje pozytywnej woli. Ponadto Chorwacja wydaje się być gotowa na uporanie się ze swoją przeszłością, o czym świadczy na przykład wspieranie powrotu uchodźców wojennych. Również ta kwestia została szczegółowo opisana w rezolucji.
Jednak, popierając kilka poprawek, chciałem jednocześnie wyrazić swoją chęć odrzucenia politycznie poprawnego języka rezolucji. W kilku ustępach jest on zupełnie nie do zniesienia. Żeby jednak nie blokować drogi Chorwatów do UE i okazać naszą dobrą wolę, zagłosowałem ostatecznie za przyjęciem sprawozdania.
Franz Obermayr
Spośród krajów kandydackich Chorwacja jest państwem, w którym dokonały się największe zmiany. Tym samym Chorwacja dowiodła swojej gotowości przystąpienia do UE, na przykład rozwiązując spór dotyczący rybołówstwa. Nastąpiły również postępy w zakresie walki z korupcją, o czym może świadczyć aresztowanie byłego premiera, Ivo Sanadera. Jeżeli chodzi o kwestię zbrodni wojennych, Chorwacja zdaje się zrywać z przeszłością, na przykład poprzez zapewnienie wsparcia dla powrotu uchodźców wojennych. Ten projekt rezolucji zawiera kilka zbędnych, nazbyt politycznie poprawnych komunałów, na przykład co się tyczy ochrony transseksualistów w pkt. 5. Jednak zasadniczo sprawozdanie jest możliwe do przyjęcia. Odnosi się do poczynionych postępów oraz zapowiada szybkie przeprowadzenie procesu akcesyjnego. Należy to przyjąć z zadowoleniem, ponieważ z kulturowego i historycznego punktu widzenia Chorwacja jest mocno zakorzeniona w Europie Środkowej. Dlatego głosowałem za przyjęciem przedmiotowego projektu rezolucji.
Wojciech Michał Olejniczak
Chorwacja należy do krajów, które coraz bardziej zbliżają się do akcesji do Unii Europejskiej. W przeciągu ostatnich paru lat Chorwacja wykazała się sporą inicjatywą i dokonała postępów w wielu dziedzinach, na sądownictwie poczynając, a na prawach człowieka skończywszy. Postępy w tych obszarach budzą tym większe moje zadowolenie, gdyż przed rokiem apelowałem do rządu chorwackiego o wzmożenie wysiłków w dostosowywaniu prawa właśnie w tych obszarach.
Chorwacja aktualnie boryka się z tymi samymi problemami co większość wcześniejszych i obecnych kandydatów do członkostwa Unii Europejskiej: korupcja, rozwiązywanie sporów na tle historycznym z krajami sąsiadującymi czy też dyskryminacja ze względu na orientację seksualną. By móc rozwiązywać kwestie tego typu, potrzeba ogromnego nakładu nie tylko ze stron władz, ale również i społeczeństwa. Nie można poprawić sytuacji mniejszości seksualnych czy też etnicznych bez wpływu na mentalność obywateli. Jak pokazują jednak przykłady nowych państw członkowskich, przynależność do Unii Europejskiej stopniowo przyczynia się do wzrostu akceptacji dla osób o odmiennym pochodzeniu lub orientacji seksualnej.
Narodowi chorwackiemu należy przekazać, że Unia Europejska jest gotowa przyjąć nowego członka do swojej wspólnoty. Trzeba mieć nadzieję, że stanie się to już niebawem.
Rolandas Paksas
na piśmie - (LT) Głosowałem za przyjęciem projektu rezolucji, ponieważ Chorwacja poczyniła ogromne postępy pod względem spełnienia kryteriów koniecznych do zamknięcia negocjacji akcesyjnych. Ponadto należy zauważyć, że akcesja Chorwacji zachęci również pozostałe kraje Bałkanów Zachodnich do szybszego zbliżenia do członkostwa w UE. Z zadowoleniem przyjmuję wysiłki chorwackiego rządu na rzecz walki z różnymi formami korupcji i realizacji reform administracji publicznej. Aby jednak właściwie wdrożyć zasady państwa prawa i zapewnić zaufanie obywateli do sądownictwa, konieczne jest znaczne zmniejszenie liczby nierozstrzygniętych spraw i skrócenie długości postępowania przed sądem. Ponadto musimy sprawić, by postępowania w sprawach o zbrodnie wojenne były bezstronne i obiektywne. Zgadzam się z propozycją, by poświęcać więcej uwagi bezpieczeństwu naddunajskich elektrowni, które mają zostać wybudowane. Ponadto chorwacki rząd musi pilnie zająć się ułomnościami strukturalnymi gospodarki i poświęcić większą uwagę współpracy regionalnej, tak by rozwiązać problemy dwustronne z krajami ościennymi. Uważam, że negocjacje z Chorwacją powinny się zakończyć dopiero po zrealizowaniu wszystkich koniecznych reform i wypełnieniu innych zobowiązań, bez wyznaczania konkretnego terminu.
Alfredo Pallone
Region Bałkanów ma kluczowe znaczenie dla przyszłości geopolitycznej konfiguracji Unii Europejskiej, i pod tym względem Chorwacja jest krajem, który poczynił największe postępy w procesie akcesyjnym. Europa może sprawić rzeczywistą różnicę w regionie, pełniąc rolę prawdziwej siły napędowej dzięki reformom gospodarczo-politycznym. Dlatego głosowałem za przyjęciem projektu rezolucji, mając na uwadze politykę integracji i ekspansji ku demokracji i gospodarce rynkowej Europy Południowo-Zachodniej. Moim zdaniem przerwanie lub utrudnienie rozszerzenia Unii Europejskiej o Bałkany z pewnością nie uratuje losu europejskiej gospodarki. W związku z tym ważne jest, by postrzegać Chorwację jako naród, który pomoże całej Unii otworzyć jej drzwi na inne kraje regionu. Chorwacja będzie tym samym pełnić rolę prekursora tego nowego procesu integracji i rozwoju.
Maria do Céu Patrão Neves
Chorwacja poczyniła znaczące postępy na drodze do członkostwa w UE; postęp jest szczególnie zauważalny w spełnianiu kryteriów wymaganych do zamknięcia negocjacji określonych w rozdziałach negocjacyjnych. Należy podkreślić, że według Eurobarometru bardzo niedawno większość ludności chorwackiej zadeklarowała, że przystąpienie do UE nie będzie dla nich korzystne. Należy koniecznie zastanowić się, czy Chorwaci chcą przystąpienia do UE, czy też nie i dać im wolny wybór. Rozszerzenie europejskiego projektu jest pożądane i korzystne z punktu widzenia stworzenia jednolitej przestrzeni pokoju, wolności, demokracji, postępu i dobrobytu. Zasadnicze znaczenie ma jednak to, by projekt ten opierał się - teraz i w przyszłości - wyłącznie na woli obywateli. Przystąpienie Chorwacji jest ważne ze względów geopolitycznych, ponieważ zachęci ono resztę krajów Bałkanów Zachodnich do rozpoczęcia i energicznego wdrażania reform związanych z przystąpieniem do europejskiego projektu. Kierując się tymi względami, zagłosowałam za tą rezolucją.
Rovana Plumb
Z zadowoleniem przyjmuję postępy poczynione przez Chorwację w realizacji kryteriów wymaganych do zakończenia negocjacji akcesyjnych. Jednakże chorwacki rząd musi poprawić koordynację centralnych instytucji administracyjnych odpowiedzialnych za gospodarowanie środowiskiem, w szczególności tych odpowiadających za planowanie przestrzenne, by móc w wystarczającym stopniu ochronić unikalne środowisko naturalne i zachować wysoki poziom różnorodności biologicznej. Sądzę, że rozwój gospodarczy regionu można by przyspieszyć poprzez zacieśnienie współpracy między Chorwacją a innymi krajami w ramach strategii na rzecz regionu Dunaju, z wykorzystaniem różnych form współpracy w dziedzinie transportu, środowiska oraz rozwoju gospodarczego w makroregionie Dunaju.
Miguel Portas
Wstrzymałem się od głosowania. Nie sprzeciwiam się zasadniczo przystępowaniu nowych krajów do Unii, która moim zdaniem nie powinna się stać klubem zamkniętym dla krajów respektujących minimalne wartości demokracji i praw człowieka, których obywatele w sposób wolny wybiorą akcesję. Nie mogę jednak zaakceptować naciskania na Chorwację, by przyspieszyła procesy prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Nie mogę również zaakceptować politycznego ingerowania Komisji w wewnętrzny proces decyzyjny poprzez wspieranie organizacji popierających przystąpienie w kraju, w którym ostatni Eurobarometr wskazuje, że zdaniem większości obywateli nie będzie to korzystne; to żadna niespodzianka, zważywszy na antyspołeczną politykę uprawianą obecnie przez UE.
Crescenzio Rivellini
Negocjacje akcesyjne z Chorwacją mogą zakończyć się w pierwszej połowie 2011 roku, pod warunkiem, że nadal energicznie realizowane będą konieczne reformy, na przykład poprzez dalszą walkę z korupcją, zapewnienie bezpiecznego powrotu uchodźców, restrukturyzację stoczni, a także reformę konstytucyjną i sądownictwa.
Jeżeli chodzi o korupcję, choć doceniam zaangażowanie chorwackiego rządu, o którym świadczą na przykład procesy wytoczone byłym ministrom i byłemu premierowi, jest to mimo wszystko zjawisko, które nadal stanowi poważny i powszechny problem. Kontynuowane muszą być również reformy systemu sądownictwa, głównie poprzez dalsze ściganie sprawców zbrodni wojennych i poprzez udoskonalenie programów ochrony świadków.
Największym jednak wyzwaniem może się okazać wyjaśnienie korzyści płynących z unijnego członkostwa dość sceptycznie nastawionej ludności. Rzeczywiście z niedawnej ankiety Eurobarometru wynika, że większość obywateli Chorwacji uważa, iż członkostwo w UE nie przyniesie korzyści krajowi, co jest niepokojące. Dlatego wzywam rząd i społeczeństwo obywatelskie do podjęcia wysiłków na rzecz uzmysłowienia Chorwatom, że europejski projekt jest również ich projektem. Decyzja o członkostwie w UE będzie w każdym razie i tak podlegała głosowaniu w referendum.
Raül Romeva i Rueda
na piśmie - W rezolucji tej Parlament Europejski chwali Chorwację za znaczące postępy, jakich dokonała w zakresie wypełniania kryteriów koniecznych do zamknięcia negocjacji akcesyjnych; poproszono w niej Chorwację o energiczną realizację reform, tak by możliwe było spełnienie ostatecznych kryteriów i zamknięcie negocjacji; wezwano w niej również Komisję do wykorzystania całego potencjału, jakim dysponuje, by wspierać wysiłki Chorwacji w spełnianiu kryteriów.
Licia Ronzulli
Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ naświetla ono postępy Chorwacji w zakresie zakończenia procedur wymaganych do przystąpienia do Unii Europejskiej. Jeżeli Zagrzeb będzie nadal podążał ścieżką reform, jak to czynił w ostatnich latach, istnieją spore szanse, że do czerwca negocjacje się zakończą.
Teraz jednak największym wyzwaniem zdaje się być przekonanie mieszkańców Chorwacji, że członkostwo w UE przyniesie realne korzyści ich krajowi, ponieważ niedawna ankieta Eurobarometru wydaje się sugerować, że jest inaczej. W związku z tym, że o członkostwie i tak zadecyduje wynik referendum, musimy postarać się zapewnić, by Chorwaci postrzegali ten ogromny europejski projekt jako część ich historii i ich przyszłości.
Peter van Dalen
na piśmie - (NL) Do czerwca 2011 roku kraj kandydacki Chorwacja zakończy swoje negocjacje dotyczące przystąpienia do Unii Europejskiej. Jestem zadowolony z postępów w negocjacjach, ale zanim negocjacje zostaną zamknięte, chcę zobaczyć działania. Nie chcę, byśmy później żałowali przystąpienia Chorwacji do UE: niech akcesja Bułgarii i Rumunii stanie się dla nas przestrogą. Na papierze walka z korupcją jest jednym z priorytetów chorwackiego rządu, ale zbyt mało spraw korupcyjnych trafiło de facto do sądu. Ogromna większość spraw utknęła w miejscu na etapie śledztwa. Bardzo często zdarza się to, gdy śledztwo dotyczy wysokiej rangi urzędników. Chcę, by Zagrzeb podjął działania. Przecież po przystąpieniu do UE Chorwacja otrzyma około 4 miliardów euro. Musimy być w stanie zaufać chorwackim politykom, którzy będą odpowiedzialni za wydawanie tych pieniędzy.
Musimy wyciągać naukę z doświadczeń Bułgarii i Rumunii. Kraje te przystąpiły do UE zbyt prędko, w związku z czym europejskie pieniądze trafiły nie do tych kieszeni, do których miały trafić. A więc tak długo, jak walka z korupcją będzie wyglądała tak jak obecnie, nie będziemy w stanie zakończyć procesu negocjacji z Chorwacją; nic dodać, nic ująć.
Geoffrey Van Orden
na piśmie - Grupa ECR gorąco popiera rozszerzenie UE. Uważamy, że jest ono jednym z większych sukcesów unijnej polityki, pod warunkiem że odbywa się według rygorystycznych kryteriów i że wyciągana jest nauka z poprzednich akcesji. Dlatego głosowaliśmy za przyjęciem tego projektu rezolucji. Uważamy jednak, że nadal pozostają poważne problemy, które muszą zostać rozwiązane, zanim Chorwacja przystąpi do UE. Nie zajęto się jak dotąd reformą sądownictwa. Jesteśmy również zaniepokojeni wolnością mediów, wszechobecnością przestępczości zorganizowanej i masowymi zaległościami spraw sądowych. Ponadto pozostają nierozwiązane spory graniczne z sąsiadami Chorwacji i nie chcemy ich importować do UE. Nie chcemy, by po przystąpieniu Chorwacja blokowała aspiracje innych kandydatów. Już i tak wszędzie widzimy tego przykłady.
Angelika Werthmann
na piśmie - (DE) Projekt rezolucji złożony przez Komisję Spraw Zagranicznych jest bardzo wyważony. Wspomniano w nim wszystkie pozostałe słabe punkty, które nie pozwalają obecnie na zamknięcie ostatnich rozdziałów negocjacyjnych. W zaleceniach dla chorwackich władz w sprawozdaniu uwzględniono zrównoważony rozwój, w tym w zakresie walki z korupcją i reform sądownictwa, którego zagwarantowana niezależność będzie kluczem do przyszłego rozwoju demokratycznego Chorwacji. Ponadto w sprawozdaniu nie zapomniano poruszyć ważnej kwestii, a mianowicie, że dobra praca chorwackiego rządu musi być kontynuowana równie ambitnie po przystąpieniu tego kraju do UE.
Artur Zasada
Minione miesiące pokazały, że starania Chorwacji o możliwe szybkie dołączenie do grona państw Unii Europejskiej przynoszą wymierne efekty. Zapoczątkowane w ubiegłych latach reformy przyczyniły się znacząco do rozwoju w wielu dziedzinach życia. Szczególnie cieszy lepsza współpraca z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii w Hadze, a także postępy dokonane na polu praw kobiet oraz ochrony mniejszości narodowych. Regionalne inicjatywy, takie jak porozumienie w sprawie utworzenia przez Chorwację, Serbię i Słowenię wspólnego przedsiębiorstwa transportu kolejowego są wyrazem chęci pokojowej współpracy i przyczyniają się do przyspieszenia rozwoju gospodarczego na Bałkanach.
Państwa członkowskie Unii powinny w dalszym ciągu wspierać Chorwację w przeprowadzanych przez nią reformach, szczególną uwagę kierując w stronę najbardziej palących problemów: korupcji, wysokiej stopy bezrobocia oraz trudnej sytuacji rozdrobnionego sektora rolniczego. Mam nadzieję, że zgodnie z zapewnieniami prezydencji węgierskiej, w czerwcu zakończymy negocjacje z Chorwacją i że w drugiej połowie 2011 roku, już podczas polskiej prezydencji, Chorwacja zostanie przyjęta do grona państw Wspólnoty.
