Systemy gwarancji depozytów (debata)
Przewodnicząca
Następnym punktem porządku obrad jest sprawozdanie Christiana Ehlera, sporządzone w imieniu Komisji Gospodarczej i Monetarnej, w sprawie systemów gwarancji depozytów.
Christian Ehler
sprawozdawca. - (DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Mam dziś przyjemność zaprezentować państwu sprawozdanie, które zostało przyjęte jednomyślnie przez Komisję Gospodarczą i Monetarną. Przed głosowaniem w komisji przyszłość systemów gwarancji depozytów stała się przedmiotem ożywionej debaty, tak istotnej z uwagi na szczególne problemy regionalne, z którymi mamy obecnie do czynienia, a także niedawny kryzys na amerykańskim rynku nieruchomości.
Na koniec 2006 r. Komisja przedstawiła komunikat dotyczący przeglądu dyrektywy z 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów. Przed sporządzeniem komunikatu Komisja przeprowadziła proces konsultacji. Z poczynionych wówczas ustaleń można wywnioskować, że cele, którym służyła dyrektywa, zostały zasadniczo osiągnięte i że obecnie niepotrzebne są jakiekolwiek działania prawodawcze.
Coraz bardziej transgraniczny charakter podmiotów rynku finansowego w Europie wymaga jednak, abyśmy poświęcili więcej uwagi kwestii współpracy między poszczególnymi europejskimi systemami gwarancji depozytów. W swoim komunikacie Komisja wskazała dziedziny, w których działania samoregulacyjne lub inna wykładnia podstawy prawnej mogłaby spowodować dodatkowe usprawnienia z korzyścią dla konsumentów.
Podejście to powinno być naszym zdaniem nadal stosowane. Uważamy, że dynamiczny proces dyskusji z udziałem Komisji, państw członkowskich i europejskiego forum gwarantów depozytów (EFDI) może okazać się niezwykle pożyteczny, pozwalając nam jak najszybciej dostosować się do zmieniających się okoliczności.
Problem Nordei nie daje w chwili obecnej podstawy do wprowadzenia kolejnej kosztownej zmiany dyrektywy. Pragnę zatem podziękować Komisji za niepozostawiające wątpliwości stwierdzenie, że problem Nordei, którego istotą jest zwrot składek, musi zostać rozwiązany przez państwa członkowskie.
Organy odpowiedzialne za systemy gwarancji depozytów w krajach skandynawskich, a także tamtejsze organy nadzoru muszą same zdecydować, czy składki zostaną zwrócone czy też należy traktować gwarancje depozytowe w tych krajach jak polisy ubezpieczeniowe, które nie podlegają zwrotowi. Jest to niezwykle istotny problem, ale jest to problem państw członkowskich.
Sprawozdanie składa się zasadniczo z trzech części. Pierwsza z nich zawiera omówienie badania przeprowadzonego przez Komisję oraz stanowisko w kwestii jego wyników, na przykład minimalnej kwoty gwarantowanej. Druga część zawiera próbę odpowiedzi na pytanie, czy różne systemy gwarancji depozytów w Europie powodują niedopuszczalne zakłócenia konkurencji. Trzecia część dotyczy zarządzania sytuacjami kryzysowymi i zarządzania ryzykiem w przyszłości.
Na temat pierwszej części sprawozdania chciałbym powiedzieć tylko kilka słów, ponieważ jej treść nie wywołuje większych kontrowersji, lecz jest jedynie odzwierciedleniem ustaleń poczynionych w procesie konsultacji na temat systemów gwarancji depozytów. Moim zdaniem stanowisko Komisji Gospodarczej i Monetarnej w sprawie minimalnego poziomu pokrycia, który powinien zostać skorygowany o inflację podczas następnego przeglądu dyrektywy, pozwoliło pogodzić interesy nowych i starych państw członkowskich. Pragnę podkreślić, że każde państwo członkowskie i każdy gwarant depozytów ma już dziś możliwość ustalenia wyższego niż europejski poziomu minimalnego w odniesieniu do gwarancji depozytów.
Kolejnym ważnym problemem poruszonym w sprawozdaniu jest przeanalizowanie, czy różne systemy gwarancji depozytów i niejednakowe metody ich finansowania stanowią zakłócenie konkurencji. Komisja przedstawiła swoje stanowisko, a także analizę, która po wdrożeniu zawartych w niej zaleceń doprowadziłaby do harmonizacji sposobów finansowania omawianych systemów w poszczególnych państwach członkowskich.
Jeżeli mielibyśmy dziś zwrócić się do państw członkowskich, które stosują system finansowania ex post, o całkowite zrestrukturyzowanie systemu gwarancji depozytów pomimo związanych z tym znacznych kosztów, należałoby wcześniej przeanalizować, czy różnorodność stosowanych systemów i towarzyszące temu niedopuszczalne i kosztowne zakłócenia rynku są uzasadnione na rynku wewnętrznym. Kwestia ta nie była dotąd przedmiotem analizy, a zatem jej przeprowadzenie jest ważnym zadaniem na przyszłość.
W trzeciej części sprawozdania przeanalizowano kwestię zarządzania ryzykiem i zarządzania kryzysowego. Rynek wewnętrzny i rosnące współzależności ponad granicami państw wymagają sprawdzenia, jak sprawnie działa transgraniczne zarządzanie ryzykiem i sytuacjami kryzysowymi. Bezwzględnie potrzebne są szczegółowe dyskusje ze wszystkimi zainteresowanymi stronami. Należy w tym kontekście omówić także kwestie długofalowe, takie jak problem spekulantów giełdowych czy skłonność do ryzyka po wykupie ubezpieczenia.
W moim przekonaniu badania empiryczne służące przeanalizowaniu zarządzania kryzysowego i zarządzania ryzykiem są nieodzowne do opracowania trwałych rozwiązań, pozwalających rozłożyć obciążenie w przypadku międzynarodowego kryzysu, oraz wspólnych metod wczesnego wykrywania ryzyka, a także do stworzenia systemu umożliwiającego wprowadzenie składek opartych na poziomie ryzyka. Wyniki tego rodzaju badań powinny zdecydować o kierunku późniejszych dyskusji.
W tym kontekście chciałbym kategorycznie odrzucić poprawkę grupy PSE, która zakłada istnienie zakłóceń rynku, mimo że nie istnieją jak dotąd żadne dowody, które by to potwierdzały. Naszym zdaniem stosowana obecnie strategia jest właściwa.
Charlie McCreevy
komisarz. - Pani przewodnicząca! Pragnę na wstępie gorąco podziękować Komisji Gospodarczej i Monetarnej, a w szczególności jej sprawozdawcy Christianowi Ehlerowi, za poparcie dla polityki przedstawionej w komunikacie.
W pełni zgadzam się z pana opinią, że nie jest to odpowiedni moment na składanie wniosków legislacyjnych. Niektóre problemy można naprawić za pomocą gotowych rozwiązań bez ponoszenia znacznych kosztów dzięki współpracy z europejskim forum gwarantów depozytów (EFDI). Ostatnie zawirowania na rynkach finansowych dowodzą, że utrzymywanie depozytów i zaufania deponentów ma kluczowe znaczenie w czasie kryzysu finansowego. Jeżeli chodzi o systemy gwarancji depozytów, dwa elementy wydają się kluczowe - odpowiedni poziom pokrycia oraz krótki termin zwrotu. Jeżeli deponenci wiedzą, że ich depozyt zostanie pokryty, i jeżeli mają pewność, że wypłata ubezpieczonego depozytu nastąpi bez zwłoki, nie muszą ustawiać się w kolejce przed bankiem.
Obowiązująca dyrektywa okazała się elastyczna, ponieważ umożliwia państwom członkowskim podniesienie poziomu pokrycia w zależności od własnej sytuacji gospodarczej. Państwa członkowskie mogą podjąć natychmiastowe działania, jeżeli zastosowany przez nie poziom pokrycia okaże się nieodpowiedni. Terminowość spłaty ubezpieczonych depozytów może zatem zostać poprawiona. Zgodnie z dyrektywą zwrot depozytów nie powinien w normalnych warunkach przekroczyć terminu trzech miesięcy, zapis ten odzwierciedla jednak technologię dostępną w 1994 r. Dlatego też zwróciliśmy się do EFDI o wskazanie przeszkód w szybszej spłacie depozytów.
Należy ponadto informować deponentów o dostępnych środkach ochronnych. Obowiązujące zgodnie z dyrektywą wymogi dotyczące publikowanych informacji są stosowane niejednakowo na obszarze Unii. Z tego względu zwróciliśmy się do EFDI o wskazanie sprawdzonych rozwiązań, aby usprawnić przekazywanie informacji deponentom. W kwestii kryzysów międzynarodowych podzielam pogląd Parlamentu na temat konieczności doprecyzowania kwestii podziału obciążeń oraz kontaktów między zainteresowanymi stronami przed wystąpieniem kryzysu. Konkluzje Rady ECOFIN z 9 października br. są jednoznaczne w tej kwestii. Moją uwagę zwróciła propozycja, aby EFDI zostało włączone do ogólnej dyskusji na temat podziału obciążeń. Chciałbym podkreślić, że tylko w kilku systemach przewidziano uprawnienia wykraczające poza zwrot środków deponentom. Wypłacane im kwoty obejmują też jedynie część wartości depozytów w przypadku dużego międzynarodowego kryzysu. Nie mogę zatem poprzeć propozycji włączenia EFDI do ogólnych dyskusji na temat podziału obciążeń.
W sprawozdaniu podkreślono także znaczenie wyeliminowania ewentualnych zakłóceń rynku. Zgodnie z wnioskiem Parlamentu zamierzamy przeanalizować tę kwestię. Obecnie Komisja uważa jednak, że ze względu na wysokie koszty, szacowane na kwotę 2,5-4,5 mld euro, pełna harmonizacja obowiązujących przepisów nie byłaby uzasadniona. Niektóre aspekty wyrównania warunków konkurencji są już rozpatrywane. Należy na przykład ułatwić zwiększenie poziomu gwarancji w sytuacji, gdy jednostka zależna powinna móc zaoferować wyższy poziom ochrony w kraju przyjmującym niż w kraju pochodzenia. Niekiedy jednak ustalenia między systemami różnych państw członkowskich nie sprawdzają się w praktyce, popieramy zatem starania EFDI o opracowanie wzorcowej umowy dobrowolnej. Niektóre państwa członkowskie już dziś dostosowują wysokość składek w swoich systemach do ryzyka podejmowanego przez poszczególne banki. Jesteśmy gotowi udzielić wsparcia państwom członkowskim zainteresowanym tym rozwiązaniem, ponieważ przyczyni się ono do wyrównania warunków konkurencji wśród banków o podobnym profilu ryzyka.
Podsumowując, Europa potrzebuje systemów gwarancji depozytów, które zapewniłyby zaufanie deponentów w sytuacji kryzysu finansowego. Jestem pewien, że jeśli wprowadzimy planowane usprawnienia, będzie to krok w kierunku osiągnięcia tego celu.
Piia-Noora Kauppi
Pani przewodnicząca! Chciałabym podziękować wszystkim tu zebranym, ponieważ jest to niezwykle aktualna kwestia.
Wszyscy mamy świadomość, że wraz z ostatnimi niepokojami na rynkach finansowych wyraźniejsze stało się znaczenie transgranicznego zarządzania kryzysowego, zaś październikowa decyzja Rady ECOFIN o zwiększeniu koordynacji ex-ante między państwami członkowskimi, a przede wszystkim, między organami nadzoru, jest więcej niż słuszna.
Banki są centralnym elementem systemu płatniczego i obracają oszczędnościami zwykłych konsumentów, którzy nie specjalizują się w finansach. Dlatego też właściwe funkcjonowanie systemów płatniczych i systemów rozrachunkowo-rozliczeniowych jest kwestią o szczególnym znaczeniu. Wiele banków prowadzi działalność w różnych krajach. Rozdrobnione krajowe ramy regulacyjne nie są więc odpowiednie. Obecnie, nawet rodzaje rachunków, które podlegają wymogom systemów gwarancji depozytów, nie są jednakowe we wszystkich państwach członkowskich.
Nie możemy pozwolić, aby był to problem deponentów. Christian Ehler, który jest sprawozdawcą, znakomicie wywiązał się z tego zadania i wykazał gotowość do kompromisu. Przede wszystkim słusznie podkreślił, jak ważne jest wyeliminowanie zakłóceń konkurencji. Wracając do słów komisarza, należy przede wszystkim zapewnić równe warunki konkurencji.
Z ubolewaniem muszę jednak stwierdzić, że nie ujęto w sprawozdaniu kwestii systemów gwarancji depozytów finansowanych w trybie ex-ante. Wbrew twierdzeniom państw członkowskich, które stosują systemy gwarancji finansowane w trybie ex post, nie jest to problem wyłącznie rynków skandynawskich. W szerszym ujęciu wpływa on niekorzystnie na warunki konkurencji na całym jednolitym rynku. Większość europejskich systemów jest bowiem finansowana w trybie ex ante. Jeżeli zasady zwrotu i transferu środków wpłaconych do tego rodzaju systemów nie zostaną zharmonizowane, będzie to wpływało na wybór modelu finansowania przez oddziały i jednostki zależne w kraju przyjmującym, a to będzie z kolei stanowiło zakłócenie konkurencji. Należy zatem z zadowoleniem przyjąć fakt, że Komisja analizuje tę kwestię, sprawdza, czy dochodzi do zakłóceń konkurencji, i przygotowuje grunt pod przyszłe zalecenia w tej dziedzinie, zwłaszcza w kwestii ewentualnego zwrotu i transferu wpłaconych już gwarancji depozytów w systemie ex ante.
Pragnę więc wyrazić uznanie dla inicjatywy Komisji i sprawozdania Christiana Ehlera, lecz przypominam, że potrzebne są dalsze działania.
Pervenche Berès
w imieniu grupy PSE. - (FR) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Chciałabym podziękować sprawozdawcy za przygotowany przez niego tekst. Wyjątkowo zgadzam się z wieloma uwagami, które zgłosiła Piia-Noora Kauppi. Prace nad tym tekstem rozpoczęliśmy już wiosną i myślę, że mieli rację ci z nas, którzy uważali wówczas ten temat za niezwykle aktualny, co pokazały wydarzenia tego lata.
Wraz z nimi pojawiły się bowiem pytania dotyczące systemów gwarancji depozytów. Nie możemy zadowolić się systemem, w którym wiele podmiotów rynkowych prowadzi działalność w różnych krajach, zaś uregulowania dotyczące gwarancji depozytów nie są ani zharmonizowane, ani nawet oparte na wspólnych zasadach, co byłoby korzystne nie tylko dla konkurencji, ale sprzyjałoby też zaufaniu społeczeństwa do mechanizmów rynkowych.
Podczas moich letnich wyjazdów, nie tylko do krajów skandynawskich, uderzyło mnie, jak często poruszano problem systemów gwarancji depozytów i jak duże znaczenie mu przypisywano. Wiem oczywiście, co odpowie pan komisarz: "Nawet gdyby połączono wszystkie europejskie systemy gwarancyjne, zebrana suma byłaby i tak kroplą w morzu potrzeb w sytuacji kryzysowej”. Nie jest to jednak przekonujący argument, zważywszy, że musimy zmniejszyć nasze zaległości zarówno w zakresie warunków konkurencji, jak i zaufania do mechanizmów rynkowych, przede wszystkim dlatego, że obecny stan rzeczy narusza strategie biznesowe przedsiębiorstw, które z niewiadomych względów muszą pełnić rolę arbitra między różnymi oddziałami i jednostkami zależnymi.
Na podstawie powyższych argumentów zwróciłam się do mojej grupy o poparcie. Grupa złożyła poprawkę, w której wezwała Komisję do przyspieszenia prac i uwzględnienia oczekiwań społeczeństwa: mimo że obywatele nie wyrażają ich głośno i zdecydowanie, priorytetem jest dla nich zagwarantowanie właściwego funkcjonowania europejskich rynków finansowych oraz ich prawidłowego reagowania na rozwój wydarzeń. Przyczyniłby się do tego z pewnością stabilny, ogólnoeuropejski system gwarancji depozytów.
Panie komisarzu! O ile mi wiadomo, do pańskich zadań należy ocena poziomu zaufania lub ewentualnie jego braku, jeżeli chodzi o funkcjonowanie rynków finansowych w Unii. Moim zdaniem, nie wystarczy usiąść i czekać na wyniki najnowszych badań. Trzeba zacząć działać, aby przyspieszyć naszą reakcję ma kryzys i stworzyć warunki do bardziej zharmonizowanych postępów, zapewniając większą i bardziej przejrzystą wiedzę społeczeństwa na temat systemów gwarancji depozytów i ich sposobu działania w Unii Europejskiej.
Wolf Klinz
w imieniu grupy ALDE. - (DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Jak już wcześniej stwierdzono, systemy gwarancji depozytów w ostatnich tygodniach stały się ponownie jednym z głównych tematów debaty publicznej. Przypadek Northern Rock, do którego oddziałów ruszyły setki klientów, aby wycofać swoje oszczędności, oraz problem wypłaty środków inwestorom w przypadku upadłości banku, jest wciąż żywy w naszej pamięci.
Pokazuje to, że integracja światowych rynków finansowych stawia wyzwania także przed Europą. Coraz większa transgraniczna konsolidacja sektora bankowego rodzi pytania na temat właściwości organów nadzoru, odpowiedniego poziomu pokrycia w systemach gwarancji depozytów oraz transgranicznej współpracy tych systemów. Jak wiadomo, minimalny poziom pokrycia w Europie został ustalony na kwotę 20 000 euro, choć w wielu państwach członkowskich jest on oczywiście znacznie wyższy. Finansowanie systemów gwarancyjnych leży jednak w gestii państw członkowskich, zaś poszczególne systemy są dość zróżnicowane pod względem struktury.
Z tego względu należy jak najszybciej wyjaśnić następujące kwestie: zakres niezbędnej harmonizacji systemów gwarancji depozytów, sposób ich finansowania oraz aktywne wykorzystanie środków do zapobiegania kryzysom w trybie ex ante.
W przypadku instytucji transgranicznych w sytuacji kryzysowej całą uwagę skupia na sobie struktura nadzoru, zwłaszcza nadzoru nad grupą, oraz podział obciążeń. W przypadku gdy jednostka zależna prowadzi działalność w przyjmującym państwie członkowskim i uczestniczy w systemie gwarancji depozytów tego kraju, lecz podlega organowi nadzoru państwa członkowskiego pochodzenia, tworzy się rozłam między systemem nadzoru a systemem gwarancji depozytów, co jest w sposób oczywisty niemożliwe do zaakceptowania i sprzeczne z interesem inwestorów.
Popieram jednak stanowisko sprawozdawcy. Zanim skorzystamy z rozwiązań legislacyjnych, państwa członkowskie powinny najpierw wyeliminować pozostałe niedociągnięcia w swoich systemach gwarancji depozytów. Tymczasem Komisja powinna bezzwłocznie przeprowadzić ukierunkowane badania dotyczące transgranicznego zarządzania ryzykiem oraz szczegółową analizę sposobów finansowania poszczególnych systemów. Na podstawie poczynionych ustaleń powinno się uważnie przeanalizować późniejsze środki legislacyjne, jeżeli okażą się one celowe i potrzebne.
Gunnar Hökmark
Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować sprawozdawcy za podkreślenie konieczności przeprowadzenia badań i analiz, lecz również za stwierdzenie, że jeżeli dochodzi do zakłóceń rynku, należy starać się zapewnić równe warunki konkurencji. Myślę, że jest to ważny wniosek z dzisiejszej debaty.
Jeżeli dochodzi do zakłóceń, możemy mieć różne opinie, jeżeli mają one miejsce. Jeżeli faktycznie tak jest, coś trzeba zrobić. Musimy to zrobić, ponieważ - myślę, że jesteśmy co do tego zgodni - potrzeba nam więcej transgranicznej konkurencji, a naszym celem jest zabezpieczenie interesów konsumentów.
Warto też omówić różnice między poszczególnymi systemami, jeżeli bowiem w niektórych państwach członkowskich istnieją systemy ex ante, a w innych różne systemy ex post, co w rzeczywistości oznacza, że państwo może dofinansować banki, które są niewypłacalne, dochodzi do zakłócenia konkurencji.
Moim zdaniem, różnice opinii, jakie tu dziś prezentujemy, świadczą o istnieniu takich zakłóceń. Są one tym poważniejsze, jeżeli dopuszcza się założenie, że państwo powinno pomagać bankom, które nie są w stanie wypłacić depozytów swoim klientom.
Myślę, że pozytywnym skutkiem sprawozdania Christiana Ehlera jest fakt, że doszliśmy do takiego wniosku. Myślę też, że Komisja powinna zareagować na ten problem w swoich przyszłych działaniach.
Być może dzielą nas różnice opinii na temat obecnego stanu rzeczy. Zgadzamy się jednak co do potrzeby podjęcia działań, jeżeli badania, które mają zostać przeprowadzone, wykażą istnienie zakłóceń.
Chciałbym podziękować za to sprawozdawcy i zwrócić się do Komisji o podjęcie odpowiednich działań.
Antolín Sánchez Presedo
(ES) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Pragnę podziękować Christianowi Ehlerowi za wykonaną pracę w dziesięć lat po transpozycji dyrektywy z 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, w okresie problemów finansowych, kiedy omawiana jest kwestia naprawy europejskiego rynku usług finansowych.
Widoczne są dziś znaczne różnice między stanowiskami poszczególnych państw członkowskich, a wiele ważnych kwestii pozostaje nierozwiązanych. Mimo że większość państw członkowskich stosuje system oparty na finansowaniu ex ante, istnieją znaczne rozbieżności w zakresie poziomu gwarancji, wartości funduszy i metody finansowania.
Podam dwa przykłady: gwarantowana kwota jest osiem razy wyższa w państwach stosujących największą ochronę niż w tych, w których ochrona ta jest najmniejsza; ponadto w jednym z państw wartość funduszu gwarancyjnego stanowi 40% łącznej kwoty w całej Unii. Sytuacja ta stanowi zakłócenie konkurencji. System ex post w przypadku kryzysu stanowi zaś zagrożenie dla stabilności finansowej w Europie i w poszczególnych krajach.
Międzynarodowe grupy bankowe również borykają się z trudnościami. Konsolidacja środków wpłaconych do różnych systemów nastręcza w praktyce pewnych trudności. Koncentracja gwarancji w ramach jednego systemu jest możliwa jedynie poprzez rozpowszechnienie uregulowań i uzgodnień między państwami, co prowadzi do fragmentacji systemu i sprawia, że jest on bardziej narażony na niedopuszczalną akumulację ryzyka. Pozostają jednak istotne wątpliwości co do celów, którym służy system gwarancji depozytów. Czy są nimi: harmonizacja poziomów pokrycia, składki oparte na ryzyku, wykorzystanie środków do zapewnienia płynności, podział obciążeń, rozwiązywanie transgranicznych sytuacji kryzysowych, likwidacja instytucji czy też współpraca właściwych organów.
Systemy gwarancji depozytów powinny tworzyć opartą na ryzyku siatkę bezpieczeństwa, która chroniłaby deponentów, zapewniałaby uczciwą i skuteczną konkurencję, gwarantowałaby stabilność rynków pieniężnych oraz przyczyniałaby się do sprawiedliwego podziału obciążeń w sytuacjach kryzysowych.
Z tego względu wykorzystanie wszystkich możliwości wynikających z obecnej sytuacji nie powinno utrudniać rzetelnej i ambitnej reformy, gdy przeprowadzone zostaną niezbędne badania.
Mariela Velichkova Baeva
(BG) Koleżanki i koledzy! Pragnę zauważyć, że kryzysy finansowe nie są zjawiskiem nowym, lecz jedynie wyznacznikiem asymetrii między sektorem finansowym a realną gospodarką. Kryzys na rynku kredytów hipotecznych w Stanach Zjednoczonych skłonił niedawno ekspertów finansowych do stwierdzenia, że gospodarka i rynki finansowe są wzajemnie powiązane i że potrzebna jest szeroko zakrojona debata na temat poprawy zarządzania ryzykiem.
Zawarta w przygotowanym przez Christiana Ehlera projekcie rezolucji sugestia, że należy ocenić i usprawnić stosowane przez Unię Europejską środki zapobiegawcze i ostrzegawcze, aby zapewnić stabilność rynków finansowych oraz gwarancji depozytów jako tradycyjnych form oszczędzania, jest w moim kraju - Bułgarii - niezwykle aktualna. W tym kontekście chciałabym podkreślić, że odpowiedzialność banków za ostrożne dobieranie składników portfela i efektywne zarządzanie środkami deponentów ma pierwszorzędne znaczenie. Oczywiście im większa wiedza obywateli na temat sposobów korzystania z elastycznych systemów, tym większe zaufanie budzi dywersyfikacja rodzajów depozytów oraz takie mechanizmy jak fundusze gwarancji depozytów, i tym bardziej służą one stabilizacji finansowej.
Charlie McCreevy
komisarz. - Pani przewodnicząca! Pragnę podziękować posłom i posłankom za ich wypowiedzi. Tytułem podsumowania, chciałbym przedstawić dwie uwagi.
Naszym zdaniem zmiana przepisów nie byłaby właściwa w chwili obecnej. Dyrektywa z powodzeniem przeszła próbę czasu. Możliwe jest też jej dostosowanie do zmieniających się uwarunkowań. W perspektywie długookresowej, z punktu widzenia stabilizacji finansowej niezwykle ważne będzie, aby pozytywne systemy gwarancji przyczyniały się do sprawnego zarządzania kryzysowego w sytuacji, gdy banki systematycznie rozszerzają swoją działalność na całą Europę.
Ewentualne dalsze działania w kierunku harmonizacji systemów w Unii Europejskiej są dziś uzależnione od wyniku szerzej zakrojonych prac dotyczących zarządzania kryzysowego.
Odnosząc się do uwag Piii-Noory Kauppi oraz Gunnara Hökmarka, kwestia zwrotu składek banku, który wycofuje się z systemu, bez względu na to, z jakiego powodu to robi, nie została ujęta w obowiązującej dyrektywie i podlega ustawodawstwu państw członkowskich. Harmonizacja na szczeblu europejskim wymagałaby pełnej harmonizacji metod finansowania.
Pragnę podziękować sprawozdawcy Christianowi Ehlerowi oraz Komisji Gospodarczej i Monetarnej za niezwykle konstruktywne stanowisko.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w czwartek, 13 grudnia 2007 r.
