Zarządzanie aktywami II (debata)
Przewodnicząca
Następnym punktem porządku obrad jest sprawozdanie Wolfa Klinza, sporządzone w imieniu Komisji Gospodarczej i Monetarnej, w sprawie zarządzania aktywami II.
Wolf Klinz
sprawozdawca. - (DE) Pani przewodnicząca! Od czasu przyjęcia dyrektywy UCITS w 1985 r. nastąpił błyskawiczny rozwój europejskich rynków funduszy. Dyrektywa była od tej pory aktualizowana już dwukrotnie w celu uwzględnienia zmian na rynkach, zaś kolejna jej modernizacja jest jednym z głównych punktów w planie na przyszły rok.
Ważne miejsce wśród źródeł ostatniego projektu reformy Komisji zajmuje pierwsza rezolucja w sprawie zarządzania aktywami (zarządzanie aktywami I) przyjęta przez Parlament Europejski w kwietniu 2006 r., w której przedstawiono główne elementy pakietu reform. Jestem wdzięczny Komisji za przyjęcie zawartych w rezolucji zaleceń i za zamiar wdrożenia ich w postaci aktu legislacyjnego w przyszłym roku.
Ostatni projekt rezolucji, zatytułowany: zarządzanie aktywami II, również ma pełnić rolę przygotowania do przyszłych inicjatyw ze strony Komisji. W związku z tym projekt zawiera szereg środków, które wykraczają poza ramy planowanego na przyszły rok pakietu przeglądowego, lecz które są naszym zdaniem konieczne, jeśli europejski sektor funduszy ma stać się bardziej konkurencyjny. Pozwolę sobie przedstawić najważniejsze punkty projektu.
Po pierwsze, Komisja powinna rozważyć rozszerzenie zakresu aktywów kwalifikowalnych na fundusze nieruchomości i fundusze hedgingowe. Oba produkty pomagają zdywersyfikować ekspozycję portfeli na ryzyko i zapewniają wysoką rentowność inwestycji. Oprócz dodania wymienionych produktów do portfela, należy również przeanalizować kwestię europejskiego paszportu depozytariusza, który zapewniłby inwestorom prywatnym bezpośredni dostęp do tego rodzaju produktów. Z zadowoleniem przyjmujemy ustanowienie przez Komisję grupy ekspertów ds. otwartych funduszy nieruchomości (OREF) oraz jej decyzję o przeprowadzeniu analizy niezharmonizowanych funduszy przeznaczonych dla klientów indywidualnych.
Po drugie, nie tylko inwestorzy indywidualni, lecz również inwestorzy branżowi i instytucjonalni powinni móc w pełni korzystać z jednolitego rynku europejskiego. Do tej pory nie stworzono warunków transgranicznego prowadzenia działalności, niewymagającej w pełni jawnych procedur powiadamiania, przez wymienione wyżej grupy, które nie potrzebują tradycyjnych mechanizmów ochrony konsumenta. Europejski system prywatnego plasowania mógłby naprawić tę sytuację. Powinien on zostać zaprojektowany w taki sposób, aby nie ograniczał istniejących systemów - w części niezwykle liberalnych - w poszczególnych państwach członkowskich. Dążąc do zapewnienia tej elastyczności, Parlament proponuje, aby Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi (CESR) przygotował zalecenia dotyczące struktury takiego systemu. Kolejnym krokiem byłoby wówczas sprawdzenie, czy tego rodzaju posunięcie wystarczy, czy też potrzebna jest powszechnie wiążąca dyrektywa.
Po trzecie, wachlarz produktów inwestycyjnych przeznaczonych dla klientów indywidualnych stale się powiększa, lecz dostępne informacje o produktach nie umożliwiają porównania ich zalet. Jest to częściowo spowodowane niezwykle rozdrobnionym otoczeniem regulacyjnym w Europie. Aby więc inwestorzy indywidualni mogli podejmować świadome decyzje, wymogi dotyczące informowania i ujawniania danych muszą umożliwiać porównanie konkurujących ze sobą produktów. Poszczególne sektory powinny mieć możliwość konkurowania według jednakowych zasad. Z tego względu wzywamy Komisję do dokonania przeglądu obowiązujących ram prawnych w odniesieniu do poszczególnych kategorii produktów oraz do przedstawienia propozycji poprawy obecnego stanu rzeczy.
Nie chodzi o to, by produkty stały się w całości porównywalne. Polisy ubezpieczenia na życie, certyfikaty i fundusze z natury rzeczy różnią się między sobą pod względem statusu prawnego i struktury. Chodzi raczej o ustanowienie równoważnych wymogów informacyjnych. Nawet pełna przejrzystość nie pomoże jednak, jeśli inwestorzy nie będą mieli choćby minimalnej wiedzy na temat różnych produktów finansowych i zasad ich działania. Dlatego też obowiązkiem państw członkowskich jest wspieranie inicjatyw edukacyjnych w tej dziedzinie.
Po czwarte, inwestorzy powinni móc korzystać nie tylko z szerokiej oferty produktów, lecz również z niskich cen. Obecnie jednak europejski sektor funduszy jest niezwykle rozdrobniony, co wiąże się z brakiem wydajności i zbyt wysokimi kosztami, zwłaszcza w porównaniu do krajów konkurencyjnych. Komisja planuje na przyszły rok stworzenie ram prawnych dla połączeń funduszy. Inicjatywa ta zasługuje na uznanie. Komisja pomija jednak jedną z głównych przeszkód dla transgranicznych połączeń, a mianowicie podatki. Uważamy zatem, że transgraniczne połączenia powinny być traktowane do celów podatkowych dokładnie tak samo jak krajowe, innymi słowy, nie powinny tworzyć dodatkowych zobowiązań podatkowych dla inwestorów. Nie chcemy wprowadzać żadnych zmian w zakresie stawek podatkowych ani tym podobnych. Chcemy jedynie, aby połączenia transgraniczne nie były traktowane inaczej niż krajowe.
Po piąte, Parlament sporządzi odrębne sprawozdanie oceniające potencjalną przydatność europejskich ram prawnych w przypadku funduszy hedgingowych i funduszy private equity. Komisja powinna jednak przygotować się do aktywnego udziału w międzynarodowej debacie na ten temat.
Na koniec chciałbym podziękować członkom mojej komisji, zwłaszcza sprawozdawcom pomocniczym z innych grup, za bliską współpracę z ich strony. Mam nadzieję, że Komisja, podobnie jak poprzednio, przyjmie nasze propozycje, tak abyśmy mogli udostępnić inwestorom i sektorowi funduszy pełnię możliwości związanych z jednolitym rynkiem europejskim.
Charlie McCreevy
komisarz. - Pani przewodnicząca! Chciałbym złożyć wyrazy uznania dla Komisji Gospodarczej i Monetarnej, a w szczególności dla sprawozdawcy Wolfa Klinza, za sporządzenie sprawozdania z inicjatywy własnej oraz za ciężką pracę włożoną w jego przygotowanie. Chciałbym również skorzystać z tej okazji i podziękować Parlamentowi Europejskiemu za jego cenny wkład w debatę na temat zarządzania aktywami. Poprzednie sprawozdanie Parlamentu w sprawie zarządzania aktywami również stanowiło znakomity wkład w prace nad dyrektywą UCITS.
Dzięki długiemu procesowi analizy i konsultacji udało się, naszym zdaniem, zbudować trwałe porozumienie w kwestii potrzebnych działań i sposobu ich przeprowadzenia. Nie powinniśmy przeciążać nadmiernie kalendarza prac, lecz nie możemy też ignorować innych kwestii i problemów. Omawiane dziś sprawozdanie potwierdza, że europejski sektor funduszy stoi przed wieloma innymi trudnościami. Rozpoczęliśmy już prace w wielu dziedzinach wymienionych w omawianym sprawozdaniu. Naszym celem jest zgromadzenie obszernych informacji, na podstawie których będziemy podejmować przyszłe decyzje. Z zadowoleniem obserwujemy poparcie Parlamentu dla ostrożnego procesu, prowadzonego w oparciu o ocenę wpływu. Podejście to ma w Komisji wielu gorących zwolenników. Dzięki niemu przyszłe inicjatywy powinny być zgodne z rzeczywistymi potrzebami i powinny przynieść skuteczne rozwiązania. Stosujemy to podejście również w ramach prac w dziedzinie prywatnego plasowania. Do maja 2008 r. zamierzamy przedstawić komunikat Komisji zawierający ocenę zapotrzebowania na europejski system prywatnego plasowania i jego wykonalność.
Omawiane dziś przez nas sprawozdanie zawiera wezwanie do bezzwłocznego zastosowania rozwiązań ułatwiających wydawanie transgranicznych paszportów dla niezharmonizowanych funduszy przeznaczonych dla klientów indywidualnych. Także ta istotna kwestia jest przez nas uważnie analizowana i będzie przedmiotem sprawozdania, które przedstawimy Radzie i Parlamentowi jesienią 2008 r. Mamy nadzieję, że stanie się ono empiryczną podstawą do tej skomplikowanej dyskusji.
Przysłuchując się dzisiejszej debacie, można chwilami odnieść wrażenie, że zajmujemy się poszukiwaniem rozwiązań, nie określiwszy dokładnie problemu. Chcielibyśmy przestrzec przed zbyt pośpiesznym rozszerzaniem zakresu unijnych przepisów w dziedzinie funduszy przeznaczonych dla klientów indywidualnych. Dyrektywa UCITS III umożliwia już przyjęcie różnych, innowacyjnych strategii, w tym niektórych rodzajów inwestycji alternatywnych. Powinniśmy wyraźnie określić dostępne możliwości i stwierdzić, czy kontrola zarządzania ryzykiem w całym sektorze jest na odpowiednim poziomie, zanim rozważymy dalsze rozszerzenie zakresu przepisów dotyczących funduszy. Rozumiemy dążenie europejskiego sektora funduszy do rozwijania przewagi w zakresie innowacyjności i kreatywności finansowej, lecz nie może się to odbywać kosztem zaufania inwestorów do znaku UCITS.
Zapoznaliśmy się z zawartymi w sprawozdaniu zastrzeżeniami dotyczącymi zróżnicowanych wymogów regulacyjnych w kwestii dystrybucji produktów zastępczych i podkreślamy, że Komisja jest otwarta na wszelkie ważne kwestie wymagające uwzględnienia. Odpowiedzi na wezwanie do udzielenia informacji, z którym zwróciliśmy się w październiku, pozwolą nam ocenić, czy obowiązujące przepisy w swej rozdrobnionej formie wiążą się z realnym i poważnym ryzykiem szkody dla inwestorów. W świetle udzielonych odpowiedzi oraz dalszych prac Komisja wyda jesienią 2008 r. komunikat dotyczący konieczności podjęcia działań na szczeblu unijnym.
Z zadowoleniem przyjmujemy uznanie sprawozdawcy dla pozytywnego wkładu funduszy hedgingowych w funkcjonowanie rynków i skuteczność przedsiębiorstw. Niektóre z najnowszych inicjatyw sektorowych, polegające na opracowaniu dobrowolnych standardów w zakresie sprawdzonych rozwiązań, stanowią właściwą i proporcjonalną reakcję na oczekiwania dotyczące większej jawności. Doceniamy fakt, że Parlament również uznaje potrzebę zastosowania międzynarodowych rozwiązań w tej wysoce zglobalizowanej branży.
Podsumowując, wiele udało się osiągnąć w dziedzinie zarządzania aktywami. Jeszcze więcej jest jednak przed nami. W tej szybko zmieniającej się branży stale pojawiają się nowe wyzwania. Pośpieszne podejmowanie źle przygotowanych działań nie przyniesie nam jednak żadnych korzyści. Z zadowoleniem możemy dziś stwierdzić, że Komisja znalazła w Parlamencie cennego partnera, który dąży do osiągnięcia tego samego celu, jakim jest zintegrowany i wydajny europejski rynek funduszy, przynoszący korzyści zarówno podmiotom tego sektora, jak i inwestorom.
Astrid Lulling
w imieniu grupy PPE-DE. - (FR) Pani przewodnicząca! W kwestii tego ważnego sprawozdania z inicjatywy własnej, dotyczącego białej księgi Komisji w sprawie funduszy inwestycyjnych, członkowie mojej grupy jednomyślnie postanowili skoncentrować się na aspektach pozalegislacyjnych, mając na uwadze, że wniosek prawodawczy dotyczący przeglądu dyrektywy UCITS III zostanie złożony na początku 2008 r. Mimo to, kwestie, które postanowiliśmy poruszyć, są niezwykle ważne dla przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe.
Istnieje ryzyko, że rozszerzenie zakresu kwalifikowalnych aktywów na otwarte fundusze nieruchomości i fundusze alternatywne mogłoby zepsuć światową renomę produktów UCITS i niekorzystnie wpłynąć na ich sprzedaż zarówno w Unii Europejskiej, jak i w krajach trzecich. Chcąc chronić sektor funduszy inwestycyjnych w Europie, Parlament zwrócił się do Komisji o przeprowadzenie pogłębionej analizy ewentualnych konsekwencji włączenia niezharmonizowanych funduszy przeznaczonych dla klientów indywidualnych do aktywów kwalifikujących się do oznaczenia UCITS.
Inwestycje w instrumenty UCITS osiągają wartość bilionów euro i stanowią około 80% europejskiego rynku funduszy inwestycyjnych. Branża ta z niecierpliwością oczekuje na przegląd dyrektywy UCITS. Aby zapobiec niepotrzebnym i szkodliwym opóźnieniom w tym zakresie, Parlament wyraźnie zaproponował zaniechanie rozszerzenia zakresu kwalifikowalnych aktywów do czasu zakończenia reformy legislacyjnej dyrektywy UCITS. W imieniu mojej grupy konsekwentnie broniłam tego stanowiska i z zadowoleniem przyjmuję dziś gotowość sprawozdawcy do zawarcia kompromisu.
W sprawozdaniu wezwano także do utworzenia zharmonizowanych ram dla prywatnego plasowania wewnątrz Unii. W pełni popieram zalecenia dotyczące tej kwestii.
System prywatnego plasowania powinien opierać się na precyzyjnej definicji inwestorów kwalifikowanych, zawartej w dyrektywie w sprawie rynków instrumentów finansowych. Odpowiednio informowani i przygotowani inwestorzy, uprawnieni do prowadzenia prywatnego plasowania, nie powinni w żadnym przypadku borykać się z biurokratycznymi obciążeniami wynikającymi z przepisów, które są nie tylko zbędne, lecz wręcz szkodliwe.
Muszę w tym momencie zgłosić sprzeciw wobec poprawki socjalistów, w której wezwali oni do zapewnienia równoważnych systemów regulacji i nadzoru w poszczególnych państwach członkowskich w kontekście stosowania sytemu prywatnego plasowania, z czym wiązałoby się wzajemne udostępnienie rynków. Tego rodzaju równoważne systemy w całej Europie są po prostu nierealne.
Muszę także podkreślić jedną kwestię, w której moja grupa i ja nie zgadzamy się ze sprawozdawcą. Mam tu na myśli ustęp 19 dotyczący tzw. funduszy gwarancyjnych. Samo pojęcie funduszy gwarancyjnych budzi kontrowersje i próbowaliśmy protestować przeciwko stosowaniu ich błędnej definicji. Mam nadzieję, że uda nam się doprowadzić do skreślenia tego ustępu. Muszę też jednak złożyć wyrazy uznania dla sprawozdawcy za jakość opracowanego przez niego dokumentu, który pozwala nam właściwie przygotować się do prac nad wnioskiem legislacyjnym. Oznacza to, że możemy ze spokojem oczekiwać przyszłorocznych prac.
Harald Ettl
w imieniu grupy PSE. - (DE) Pani przewodnicząca! Chciałbym zwrócić się do Astrid Lulling z prośbą, by nie zakładała zawsze, że wnioski socjalistów są niemożliwe do przyjęcia. Na początek chciałbym serdecznie podziękować sprawozdawcy Wolfowi Klinzowi za to wyważone sprawozdanie. Komisarzowi zaś chciałbym powiedzieć, że nie powinien tak bardzo obawiać się przeciążenia kalendarza.
Sprawozdanie w sprawie zarządzania aktywami jest dziś omawiane w kontekście amerykańskiego kryzysu na rynku finansowym i hipotecznym. Nawet Europejski Bank Centralny nie jest w stanie oszacować całkowitych szkód, jakie kryzys ten wyrządził w europejskim systemie finansowym i wśród europejskich banków. Prawdopodobnie - a raczej na pewno - nie jest to jeszcze koniec trudności. Światowe rynki finansowe są już tak ściśle ze sobą powiązane, że nie można ochronić Unii przed tego rodzaju spekulacjami, za które ostatecznie wszyscy zapłacimy cenę. Chciwi prezesi banków, skoncentrowani wyłącznie na zyskach akcjonariuszy, nadal korzystają ze statusu gwiazd, zaś amerykańskie agencje ratingowe świetnie prosperują, wyprowadzając nas w pole. Natychmiastowa reakcja w postaci nowego aktu prawnego nie jest jednak uzasadniona. Mimo to, potrzeba wiele pracy w tym zakresie, a zatem Komisja nie może pozostawić tej kwestii do samoistnego rozwiązania bez jakiejkolwiek ingerencji na rynku.
Chciałbym zwrócić uwagę na jedną myśl zawartą w sprawozdaniu, a mianowicie im więcej informacji i im większa przejrzystość, tym lepsza jest ochrona konsumentów i większe ich bezpieczeństwo. Jest to bardzo dobry punkt wyjścia. Kolejnym pozytywnym elementem jest odwołanie się w sprawozdaniu do funduszy hedgingowych i funduszy private equity, ponieważ coraz więcej menedżerów lokuje środki w alternatywne produkty inwestycyjne. Fundusze hedgingowe, otwarte fundusze nieruchomości i inne produkty przeznaczone dla klientów indywidualnych powinny zatem zostać włączone do dyrektywy UCITS III, a to zadanie jest wciąż przed nami.
Moim zdaniem koncepcja zarządzania aktywami łączy się ze zrównoważonym rozwojem, do którego posłużyć mogą certyfikaty inwestycyjne, fundusze emerytalne, towarzystwa ubezpieczeń na życie, banki lub prywatne zarządzanie aktywami. Od 2003 r. obowiązuje dyrektywa w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku. Jej wdrożenie jest jednak całkowicie niewłaściwe. Szczególnie w sektorze funduszy mówi się często o kosztownym przeregulowaniu i unika się stosowania zawartych w niej przepisów dotyczących przejrzystości i odpowiedzialności.
Panie komisarzu, potrzebny nam jest system o wyraźnej strukturze, zapewniający bezpieczeństwo prawne. Z przyjemnością stwierdzam, że moja propozycja dotycząca poprawionej klauzuli nt. ładu korporacyjnego została przyjęta, lecz ubolewam nad odrzuceniem mojego wniosku w sprawie nadzoru Unii na rynkami finansowymi. Możemy i najprawdopodobniej musimy pójść nieco dalej również w tym kierunku, panie komisarzu.
Powody do zadowolenia daje natomiast kompromis zawarty przez grupy polityczne w kwestii funduszy gwarantowanych. W ostatecznym rozrachunku musimy dołożyć wszelkich starań, by ograniczyć spekulacje w zakresie zarządzania aktywami oraz aby Parlament, Komisja i Rada mogły wyróżniać się innymi cechami niż zbiorowa bezczynność. Tymi słowami zwracam się do pana, panie komisarzu. Mam nadzieję, że zajmie się pan tą sprawą.
Margarita Starkevičiūtė
w imieniu grupy ALDE. - (LT) Chciałabym podkreślić, że omawiane sprawozdanie - choć wyważone i, ogólnie, możliwe do przyjęcia - nie odzwierciedla rzeczywistości. Problem polega na tym, że większość instytucji finansowych - jak można wywnioskować na podstawie dostarczonych danych - nie przestrzega zalecanych przez nas przepisów.
Najważniejszym problemem wydaje się nadużywanie rozbieżności we wspomnianych przepisach. Z tego względu powinniśmy przeanalizować to sprawozdanie w świetle pozostałych sprawozdań i dokumentów, takich jak dyrektywa w sprawie rynków instrumentów finansowych, aby znaleźć pewien rodzaj zgodności. Kolejną kwestią, na którą chciałabym zwrócić uwagę, jest moje poparcie dla stanowiska Astrid Lulling. Znak UCITS ma dobrą opinię, a zatem musimy wykazać daleko posuniętą ostrożność przy dodawaniu nowych produktów do tego portfela.
Dlaczego tak jest? Ponieważ nie znamy do końca tych produktów. Z przykrością stwierdzam, że zarówno w sprawozdaniu, jak i we wniosku Komisji portfele i interesy inwestorów indywidualnych oraz inwestorów instytucjonalnych i branżowych wydają się nieco pomieszane. Inwestorzy indywidualni potrzebują jasnych definicji i przepisów. Kiedy jednak łączymy UCITS i alternatywne fundusze inwestycyjne, rzeczywistość jest taka, że na przykład w moim kraju są one mieszane i przedstawiane łącznie inwestorom indywidualnym, którzy w efekcie nie wiedzą, w co inwestują.
Dlatego też potrzebujemy bardziej przejrzystych definicji oraz dokumentu, który byłby sformułowany w sposób jednoznaczny. Mam szczerą nadzieję, że w przyszłym roku Komisja przedstawi bardziej przejrzysty dokument. Musimy naprawdę chronić inwestorów indywidualnych. Prywatni inwestorzy powinni mieć oczywiście większe prawa, ale wymagają one odrębnej definicji. Nie powinniśmy doradzać ludziom, aby inwestowali w alternatywne fundusze, które nie zostały nawet zdefiniowane. W moim kraju każdy fundusz jest obecnie określany jako alternatywny.
Piia-Noora Kauppi
Pani przewodnicząca! Przede wszystkim chciałabym podziękować sprawozdawcy Wolfowi Klinzowi za sprawozdanie z inicjatywy własnej, a także za uwzględnienie wszystkich wniosków i opinii innych grup.
Zharmonizowanie warunków zarządzania aktywami i produktami na rynku funduszy może przynieść europejskiej gospodarce ogromne korzyści, czego dowodem jest dyrektywa UCITS z 1985 r.
Dyrektywa UCITS zdobyła pozycję silnej marki, rozpoznawanej na całym świecie. Osiąga ona wysoką sprzedaż poza granicami UE. Produkty UCITS stanowią podstawę rozbudowanego rynku funduszy w Europie i dzięki większej stabilności oraz efektywnemu reinwestowaniu oszczędności zapewniają większą prężność gospodarki.
Tematem omawianego sprawozdania nie jest jednak zbliżający się, a zarazem oczekiwany przegląd dyrektywy UCITS. Sprawozdanie odnosi się natomiast do niezharmonizowanych funduszy przeznaczonych dla klientów indywidualnych, które wykraczają poza zakres UCITS, oraz do szeregu potrzebnych działań.
Ze szczególnym zadowoleniem przyjąłbym system prywatnego plasowania, o którym wspomniał także pan komisarz. Inicjatywa ta odegrałaby zasadniczą rolę w zrealizowaniu europejskiego rynku funduszy niezharmonizowanych.
Po drugie, przejrzystość opłat jest od dawna ignorowanym i niedocenianym elementem lepszego informowania inwestorów. Inne wymienione w sprawozdaniu działania również idą we właściwym kierunku, gdyż służą usunięciu zakłóceń rynku.
Wracając jednak do sukcesu UCITS, nie powinniśmy dać się ponieść chciwości i spieszyć się z łączeniem funduszy. Mam tu oczywiście na myśli dyskusję na temat rozszerzenia zakresu UCITS na nowe kategorie aktywów, takie jak otwarte fundusze nieruchomości lub fundusze funduszy hedgingowych. Uważam, że nie jest to właściwy czas na omawianie tak delikatnych kwestii. Moglibyśmy w te sposób doprowadzić do usztywnienia systemu i prawdopodobnie zmieniłoby to całkowicie warunki panujące na rynku finansowym.
Moim zdaniem równie ważne jest omówienie roli funduszy gwarantowanych. Nic takiego nie istnieje. Moja grupa dążyła do pewnej elastyczności. Nie uważamy, aby wprowadzenie systemu adekwatności kapitałowej funduszy rozwiązywało problem. Fundusze gwarantowane nie istnieją i definicja ta powinna zostać usunięta z systemu. Dlatego też wspólnie przedstawiłyśmy wniosek w imieniu grupy PPE-DE.
Pervenche Berès
(FR) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Chciałabym podziękować sprawozdawcy za przygotowany przez niego tekst. Omówione w nim kwestie stale powracają. Na przykład, co tak naprawdę różni inwestorów instytucjonalnych i branżowych od inwestorów prywatnych? Niektórzy próbują nam wmówić, że między obiema grupami istnieje niemal Wielki Mur Chiński. Mnie argumenty te nie przekonują, a ostatnie wydarzenia pokazały, jak szybko innowacje finansowe rozpowszechniają się w poszczególnych kategoriach inwestorów, łącznie z inwestorami indywidualnymi. Błędne przekonanie, jakoby możliwe było stworzenie prawodawstwa na podstawie podziału na dwa rodzaje inwestorów: oświeconych inwestorów branżowych oraz drobnych ciułaczy, jest moim zdaniem niebezpieczne. Wszyscy mamy świadomość erozji wartości produktów inwestycyjnych. Nie ma nic złego w rozróżnieniu dwóch rodzajów inwestorów, lecz musimy jasno powiedzieć, w jaki sposób zamierzamy stosować to rozróżnienie.
Druga kwestia, którą chciałabym poruszyć, a która pojawiła się również w innych tekstach dotyczących rynków finansowych, odnosi się do informacji udzielanych inwestorom. Ma to oczywiście kluczowe znaczenie, zaczynamy dziś jednak od zera, gdyż złożoność innowacji finansowych jest nowym zjawiskiem, które do tej pory nie zostało właściwie nazwane ani rozwiązane. Nie możemy jednak pozostawić tej kwestii nierozwiązanej; nie da się niczym zastąpić odpowiedzialności osób zajmujących się prywatnym plasowaniem i nie możemy o tym zapominać.
Po trzecie, zwracam się tu do pana, panie komisarzu, myślę, że pomylił się pan co do związku między wdrożeniem dyrektywy w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz dyrektywy UCITS. Jaki jest sens wdrożenia dyrektywy RIF w państwach członkowskich, jeżeli nie wiemy, jaki będzie jej związek z dyrektywą UCITS? Myślę, że obecna sytuacja byłaby bardziej zrównoważona, gdybyśmy wtedy zastosowali inny tryb postępowania.
W kwestii podatków sprawozdawca wspomniał o skutkach dla łączenia funduszy. Moim zdaniem musimy także pamiętać o skutkach w zakresie prywatnego plasowania, które może zostać utrudnione przez względy czysto podatkowe.
Chciałabym także wspomnieć o poprawce grupy socjalistów, ponieważ realia panujące na rynku tych produktów są różne w krajach, które je oferują, krajach które je kupują, i w krajach, które prowadzą oba rodzaje działalności. Wprowadziliśmy pojęcie wzajemności, które ma być stosowane nie tylko do nowych rynków i dostępu do rynku, lecz również do charakteru regulacji i nadzoru. Uważam te kwestie za niezwykle ważne, ponieważ pomysł otwarcia naszego rynku na jakichkolwiek warunkach dla kraju pozaunijnego, który jedynie sprzedaje te produkty, tylko dlatego, że my mamy dostęp do jego rynku (który może w ogóle nie interesować europejskich konsumentów), wydaje się nierealny lub w najlepszym razie czysto teoretyczny i nie mogę się z nim zgodzić.
Sprawozdawca wielokrotnie zaznaczał, że zasada wzajemności byłaby sprzeczna z regułami WTO. Chciałabym jednak zwrócić się do komisarza z następującym pytaniem: czym było w takim razie uznanie zasady równorzędności ze Stanami Zjednoczonymi? Jest to identyczne podejście, o jakie dziś do pana apelujemy. Pojawiają się także komentarze, że koncepcja ta jest nierealna, ponieważ wewnątrz Unii Europejskiej brakuje harmonizacji. Gdyby jednak negocjacje w sprawie równorzędności z krajami trzecimi zachęciły nas do wprowadzenia wspólnych norm w zakresie regulacji i nadzoru w Unii, czy nie byłby to znaczny postęp?
Zsolt László Becsey
(HU) Dziękuję pani przewodniczącej. Postaram się mówić krótko. Jako mieszkaniec Wschodu, obszaru, w którym panuje deficyt kapitału, nie jestem zachwycony faktem, że z takim niepokojem obserwujemy dziś, co stanie się z funduszami hedgingowymi czy funduszami private equity po rozszerzeniu zakresu UCITS, gdyż problem ten nie dotyka w ogóle mojego regionu, a na pewno nie dotknie go przez dobrych kilka lat. Być może odczujemy część tych problemów w aspekcie społecznym w przypadku funduszy nieruchomości. Pozwolę sobie jednak podkreślić, czego oczekiwałbym od audytu jako mieszkaniec Wschodu. Po pierwsze banki, które w ramach tego mechanizmu pełnią często funkcję dystrybucyjną i obracają bardzo dużymi kwotami, powinny zostać z pewnych względów prześwietlone, ponieważ koszty sprzedaży wynoszą dziś 60% łącznych kosztów, a chciałbym zaznaczyć, że w moim regionie banki są dzięki temu nieprawdopodobnie dochodowe. Jeżeli uda nam się coś osiągnąć w tym względzie, będzie to krok naprzód.
Po drugie zachęta zawarta w dyrektywie w sprawie rynków instrumentów finansowych, nie mówi zbyt wiele o przejrzystości kosztów, jeżeli bowiem mamy w banku menedżera funduszu i sprzedawcę, nie wiemy, jak przebiegają transakcje wewnętrzne i, co ważniejsze, nawet tego rodzaju transakcje wewnętrzne nie wykazują różnic w cenach sprzedaży.
Po trzecie niektóre państwa członkowskie robią jednak bardzo dużo i wdrażają przepisy, dzięki którym depozytariusze, zarządzający funduszami i ich zarządy mocno stąpają po ziemi. W moim kraju, podobnie jak w innych, jest wielu zdolnych młodych ludzi, którzy - jeśli mają ku temu okazję - potrafią wykonywać obowiązki zarządcze za dobrą cenę, zapewniając bardzo wysoką jakość, i dlatego sądzę, że delokalizacja leży w interesie nas wszystkich, tak aby ludzie ci mogli wejść na wolny rynek.
Na koniec wspomnijmy o ochronie konsumenta. Rozumiem, że edukowanie naprawdę jest bardzo ważne, lecz równocześnie powinniśmy wyeksponować kwestie podatkowe. Nie może być tak, że jeśli wykupię UCITS w innym kraju, znajdę się w gorszej sytuacji, niż gdybym to zrobił w moim kraju. Bardzo dziękuję.
Gay Mitchell
Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować sprawozdawcy Wolfowi Klinzowi za omawiane dziś sprawozdanie. Europejski sektor funduszy poczynił w ostatnich latach duże postępy, a dyrektywa UCITS odegrała w tym względzie zasadniczą rolę. Jednak wraz z szybkim wzrostem tego sektora, znacznie zwiększył się też jego potencjał. Potencjał ten mógłby zostać uwolniony poprzez większą konkurencję i mobilność w tym sektorze na obszarze UE.
Chciałbym przedstawić kilka uwag na temat sprawozdania. Dostrzegam zasadność zalecenia dotyczącego rozszerzenia zakresu UCITS na inwestycje w otwarte fundusze nieruchomości i fundusze funduszy hedgingowych, lecz moim zdaniem wymaga to odrębnej dyrektywy lub innego aktu prawnego. Doceniam także propozycje dotyczące wzmocnienia unijnego systemu prywatnego plasowania i zgadzam się, że definicja inwestora kwalifikowanego ma kluczowe znaczenie. Należy zauważyć, że choć definicje zawarte w dyrektywie RIF i dyrektywie w sprawie prospektu emisyjnego stanowią dobry punkt wyjścia, istnieją także inne kwestie, które również mogą wymagać uwzględnienia.
W kwestii polityki inwestycyjnej i zarządzania ryzykiem chciałbym przypomnieć Parlamentowi, że choć CESR prowadzi przegląd sposobów wdrożenia zawartych w dyrektywie UCITS wymogów dotyczących procesu zarządzania ryzykiem w państwach członkowskich, to nie dąży on do harmonizacji tych wymogów. Warto byłoby zbadać pewne kluczowe dziedziny, w których stosowane są rozbieżne rozwiązania, w celu wprowadzenia bardziej zharmonizowanego podejścia. Funduszom gwarantowanym powinien towarzyszyć wymóg adekwatności kapitałowej i aby to zagwarantować, należy uzależnić przyznanie nazwy funduszu gwarantowanego od przyjęcia adekwatnej gwarancji. Moje wątpliwości budzą apele o przyjęcie paszportu depozytariusza, który umożliwiałby mu zarejestrowanie działalności w innym państwie niż państwo obrotu jednostkami UCITS. Mogłoby to doprowadzić do powstania luki prawnej, ponieważ jednostki UCITS i depozytariusz podlegaliby różnym systemom regulacji, a w przypadku trudności związanych z UCITS mogłyby z tego wynikać skomplikowane problemy prawne.
Chciałbym podziękować mojemu szanownemu koledze za omawiane sprawozdanie, gdyż jest ono niezwykle użyteczne, i mam nadzieję, że obecny tu komisarz odpowie na poruszone przeze mnie kwestie.
Charlie McCreevy
komisarz. - Pani przewodnicząca! Sprawozdanie Parlamentu pokazało, że strategie obu instytucji w zakresie rozwoju zarządzania aktywami są w wielu punktach zgodne. Musimy także dopilnować, by przyszłe decyzje podejmowane były na podstawie rzetelnej analizy wpływu.
Wszyscy dążymy do sprawnych rynków, reagujących na potrzeby i oczekiwania europejskiego sektora funduszy i europejskich inwestorów. Poczyniono już w tym kierunku istotne starania. Jeszcze ważniejsze działania są jednak wciąż przed nami. Zależy nam na osiągnięciu założonego celu, ale musimy zachować ostrożność. Powinniśmy chronić dotychczasowe reformy i renomę marki UCITS. Powinniśmy poświęcić odpowiednio dużo czasu na włączenie wszystkich zainteresowanych stron i zasięgnięcie ich opinii, a także unikać niepotrzebnych ingerencji, które mogłyby spowodować zakłócenia rynku, a nie przyniosłyby zauważalnych korzyści.
Tylko po spełnieniu wszystkich tych warunków będziemy mogli mieć pewność, że podejmujemy słuszne decyzje. Z wiarą oczekujemy na dalszą współpracę między obiema instytucjami w tej niezwykle istotnej dziedzinie.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w czwartek, 13 grudnia 2007 r.
