Balans van de sociale realiteit (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van Elizabeth Lynne, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over de balans van de sociale realiteit.
Elizabeth Lynne  
rapporteur.-(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik wil allereerst de schaduwrapporteurs bedanken.Dat op een verslag van deze dimensie geen amendementen in de plenaire vergadering zijn ingediend, toont dat dit echt een verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken is, en wel een waar wij allen trots op kunnen zijn.Ik wil ook de Commissie bedanken voor haar hechte samenwerking en het Portugese voorzitterschap voor het feit dat het prioriteit heeft gegeven aan het sociaal beleid.
Wij staan voor een enorme uitdaging in Europa, namelijk die van de rechtvaardigheid.Het gaat om verloren potentieel, het niet in staat zijn om een leven zonder de liefdadigheid van anderen te leven, en een leven zonder discriminatie, armoede en sociale uitsluiting.
Onze doelstelling is helder:wij willen de kansen uitbreiden zodat niemand, ongeacht zijn achtergrond of omstandigheden, achterblijft.Vrijheid en kansen voor iedereen, het vergroten van kansen op en stimulansen voor werk, waarbij het vangnet voor degenen die niet in staat zijn te werken, wordt verstevigd, dat moet de visie van Europa zijn.
De feiten in 2007 zijn ontmoedigend:72 miljoen Europese burgers leven nog steeds in armoede; 8 procent van alle mensen in de Europese Unie heeft te maken met inkomensongelijkheden.Dat zijn echt schokkende statistieken.Maar wat betekent het eigenlijk?Het betekent dat een op de zes burgers thans onder de armoedegrens leeft - een op de zes!Veel mensen zouden niet geloven dat dat mogelijk is in 2007. Vijftig jaar na het Verdrag van Rome, na 50 jaar economische groei, behoort tien procent van de mensen tot huishoudens waar niemand een baan heeft!Armoede blijft een van de grootste sociale problemen van Europa, en het terugdringen van sociale uitsluiting moet centraal staan in ons beleid.
Op sommige gebieden zijn wij succesvol, maar laten wij eerlijk zijn:op de meeste zijn wij dat niet.De kloof tussen arm en rijk wordt in veel EU-landen steeds groter.Het uitroeien van inkomen-gerelateerde armoede moet een prioriteit blijven voor de lidstaten, maar voor de een op zes die in financiële armoede leven, zijn er veel meer die om andere redenen uitgesloten zijn van de maatschappij.Wij moeten erkennen dat er voor veel families - ook voor veel individuen - problemen bestaan die gecompliceerder zijn dan louter een laag inkomen.De hindernissen bij het vinden van werk zijn gecompliceerd.Vroeg ingrijpen is bovenal van groot belang.Voorkomen is natuurlijk beter dan genezen.
In het Verenigd Koninkrijk weten wij dat de dochter van een tienermoeder drie keer zo veel kans heeft om zelf een tienermoeder te worden; wij weten dat zoons met een veroordeelde vader vier keer zoveel risico lopen om zelf voor een misdaad veroordeeld te worden dan degenen zonder zo'n vader.Toch is het op veel gebieden niet nodig om het wiel opnieuw uit te vinden.Wij moeten kijken hoe andere EU-landen deze problemen aanpakken en daarvan leren.Wij moeten effectiever ervaringen uitwisselen over de beste praktijken.Zo heeft Finland een holistische duurzame aanpak ingevoerd die ongelooflijk effectief is bij het terugdringen van het aantal daklozen.Denemarken is ondertussen bezig met de tenuitvoerlegging van nieuwe beleidslijnen die de levenskwaliteit van langdurig daklozen verbeteren, in plaats van zich alleen te richten op de integratie van deze mensen in de normale maatschappij.In België werken mensen die armoede hebben meegemaakt samen met sociaal werkers om hen beter de behoeften van arme mensen te laten begrijpen.
Armoede wordt niet altijd veroorzaakt door werkloosheid:inkomensongelijkheden zijn eveneens een probleem.Daarom heb ik opgeroepen tot uitwisseling van ervaringen over de beste praktijken wat betreft de voorziening van een behoorlijk minimumloon in alle lidstaten.In minstens vijf EU-lidstaten bestaat niet eens zoiets.Wij moeten evenzeer druk uitoefenen op alle lidstaten om een minimumbestaansinkomen voor iedereen vast te stellen.
De lidstaten moeten zich ook meer inspannen om uitbuiting van kwetsbare werknemers te voorkomen; om ervoor te zorgen dat gehandicapte en oudere mensen weer aan de slag kunnen; om mensenhandel te voorkomen; om de rechten van asielzoekers te waarborgen; om gelijke toegang tot gezondheidszorg en collectieve voorzieningen voor allen te garanderen; om mensen met geestelijke-gezondheidsproblemen van hun stigma af te helpen; en om een constructievere benadering van het alcohol- en drugsprobleem te bevorderen.
Dit zijn slechts een paar van de kwesties die in dit verslag zijn besproken.Vrijheid en kansen voor iedereen, dat moet de visie van Europa zijn.Daarom moeten we ons richten op het opzetten van mechanismen op Europees niveau, zodat de uitwisseling van ervaringen over de beste praktijken werkelijkheid wordt.
Vladimír Špidla
lid van de Commissie.-(CS) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik wil eerst de rapporteur, mevrouw Lynne, feliciteren met haar heel interessante en uitvoerige verslag. Ik ben blij dat het Europees Parlement heeft beslist om de nogal lange reeks sociale problemen die in dit verslag aan bod komt, te behandelen want deze problemen moeten dringend worden opgelost. Dit verslag draagt aanzienlijk bij tot een balans van de sociale realiteit.
Dit document komt op het moment dat de Commissie en de lidstaten de mogelijkheden aan het onderzoeken zijn om het sociale aspect van de Lissabonstrategie te versterken. Wij moeten een antwoord geven op de angsten van onze burgers en voor hen is sociale onrechtvaardigheid een van de belangrijkste problemen. Uit publieke opiniepeilingen blijkt dat de Europese Unie een belangrijke rol zou moeten spelen in het steunen van meer geïntegreerde en coherente samenlevingen.
Zoals voorzitter Barroso gisterenmorgen tijdens een belangrijk debat over globalisering zei, heeft de Europese Unie veel vooruitgang geboekt in het behalen van de Lissabondoelstellingen. Nieuwe banen werden gecreëerd: het afgelopen jaar alleen al kwamen er 3,5 miljoen nieuwe banen bij. Het werkloosheidspercentage is teruggevallen tot ongeveer 7 procent. Hoewel dit percentage nog veel te hoog is, is dit het laagste percentage sinds tien jaar. Ondanks de recente financiële onstabiliteit is er toch voldoende economische groei.
Maar we mogen niet zelfingenomen zijn. De uitvoering van de Lissabonstrategie was middelmatig en niet alle doelstellingen werden behaald. Er zijn immers nog twaalf miljoen mensen werkloos, voornamelijk jonge mensen of mensen die al lange tijd werkloos zijn en die weinig vooruitzichten hebben op het gebied van arbeid of sociale vooruitgang. Bovendien lijdt 8 procent van de beroepsbevolking onder inkomensongelijkheden, leven 78 miljoen Europese burgers in armoede en leeft een op vijf Europeanen in ondermaatse omstandigheden.
Kortom, er moet nog meer worden gedaan om onze gemeenschappelijke sociale doelstellingen te kunnen behalen. De positieve resultaten van de Europese Unie op het gebied van groei en tewerkstelling zijn nu zichtbaar aan het worden. Dit is dus het juiste moment om in actie te komen voor onze sociale doelstellingen.
Ik juich toe dat in het verslag wordt verwezen naar de politieke wil en vastberadenheid die nodig zijn om armoede- en uitsluitingproblemen op te lossen. Ik ben ook van mening dat dringend een einde moet worden gemaakt aan kinderarmoede, dat discriminatie moet worden bestreden en dat diversiteit moet worden gepromoot. Dit impliceert uiteraard dat wij moeten toezien op de omzetting van de relevante wetgeving in nationale wetten en dat wij, indien nodig, procedures moeten starten tegen de lidstaten die de wetgeving van de Europese Unie niet naleven.
Dit verslag behandelt ook de hinderpalen voor integratie in de maatschappij en op de arbeidsmarkt. Ik ben het eens dat wij steunmaatregelen moeten combineren met geschikte vangnetten zodat niemand wordt vergeten.
De recente mededeling van de Commissie over actieve integratie bevestigt dit standpunt. Deze mededeling beschrijft drie belangrijke elementen om tot een evenwichtige en strategische aanpak voor actieve integratie te komen:
Toegang tot geïntegreerde arbeidsmarkten;
Betere toegang tot diensten;
Relevante inkomenssteun.
Deze mededeling geeft ook het startsein van de tweede raadplegingronde met de sociale partners over deze problemen. Op die manier wil men evolueren naar een grotere samenwerking binnen de Europese Unie op het gebied van actieve integratie.
Na deze raadpleging wil de Commissie een aanbeveling opstellen over de gemeenschappelijke beginselen van actieve integratie. Dit zou in de tweede helft van 2008 moeten gebeuren. In een latere mededeling die de komende weken moet worden aangenomen, zal de Commissie ook nieuwe maatregelen voorstellen om de actieve integratie van gehandicapten te steunen.
De Commissie is het Europees Parlement dankbaar omdat het zich steeds inzet om discriminatie te bestrijden. Volgens het Wetgevings- en werkprogramma van de Commissie voor 2008 zal zij in 2008 voorstellen doen om het probleem op te lossen van de bestaande mazen in de beschermingswetgeving volgens artikel 13 van het Verdrag. De voorstellen die de volgende zomer zouden moeten worden aangenomen, zullen gebaseerd zijn op langetermijndialoog met het Europees Parlement, op de ervaringen van het Europees Jaar van gelijke kansen voor iedereen van 2007 en op een uitvoerige openbare raadpleging.
De Europese Unie heeft veel vooruitgang geboekt op het gebied van gendergelijkheid en het Europees Parlement is in dit proces een belangrijke partner geweest. Wij moeten echter in de toekomst gendergelijkheid blijven versterken. Dit is een grondrecht, maar ook een belangrijke voorwaarde om de Europese doelstellingen voor groei, tewerkstelling en sociale samenhang te behalen. Daarom ben ik bijzonder blij dat in het verslag wordt verwezen naar gendergelijkheid.
Sinds het Verdrag van Amsterdam heeft de Unie vooruitgang geboekt op alle gebieden van gendergelijkheid en sinds 2003 op het gebied van gelijke kansen voor gehandicapten. Maar er moet nog veel worden verwezenlijkt op deze gebieden. Het feit dat meervoudige discriminatie nog steeds bestaat is een sterk argument om gelijke kansen op alle gebieden te blijven benadrukken. Dit onderwerp zal ter sprake komen in de mededeling van de Commissie die in 2008 moet worden aangenomen en die gebaseerd zal zijn op de ervaringen van het Europees Jaar van gelijke kansen voor iedereen van 2007.
Dames en heren, de veranderingen in de sociale situatie in de EU volgen uiteraard de ontwikkeling van onze maatschappij en de veranderingen in het wereldconcept. Desondanks ben ik ervan overtuigd dat het basisconcept, dit is het vinden van een evenwicht tussen de economische, sociale en ecologische aspecten, nog steeds geldt. Daarom is het onze taak te blijven zoeken naar nieuwe benaderingen om de nog bestaande problemen op te lossen.
Miroslav Mikolášik
rapporteur voor advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid.-(SK) Enerzijds is het belangrijk dat wij toezien op de sociale situatie en het sociale beleid in de lidstaten zodat wij de problemen en uitdagingen voor de Unie kunnen identificeren, maar anderzijds zijn de acties die wij hiertoe ondernemen nog belangrijker.
Op het gebied van de volksgezondheid moeten wij ons concentreren op de gezondheidszorgproblemen waarmee EU-burgers te maken hebben. Wij moeten rekening houden met de demografische trends en de stijgende gemiddelde levensverwachting. Daarom moeten wij volksgezondheidsstrategieën ontwikkelen die onze levenskwaliteit verhogen door met name ziektes te voorkomen en ze efficiënt te bestrijden. Tegelijk moeten deze strategieën rekening houden met de behoefte aan zeer kwalitatieve, toegankelijke en betrouwbare gezondheidszorg voor burgers van alle lagen van de bevolking, ongeacht hun sociale status, leeftijd of verblijfplaats.
Wij zouden bijzondere aandacht moeten besteden aan de groepen met de meeste moeilijkheden, zoals fysiek of mentaal gehandicapten, bejaarden en kinderen. In het kader van de stijgende gezondheidszorgkosten, zouden de lidstaten efficiënte maatregelen moeten goedkeuren, zoals gerichte informatiecampagnes, het gebruik van generische geneesmiddelen, het gebruik van nieuwe technologieën, maatregelen inzake wederzijdse bijstand op plaatselijk niveau of grotere solidariteit tussen generaties in gezinnen. Bovendien zouden de lidstaten in samenwerking met de Commissie een beleid moeten ontwikkelen en Europese initiatieven moeten steunen ter bestrijding van roken, alcoholisme en zwaarlijvigheid. Dit zou de levenskwaliteit van onze medeburgers kunnen helpen verbeteren.
Ten slotte, maar niet minder belangrijk, zouden wij ons moeten concentreren op de goede uitvoering van de bestaande wetgeving inzake de volksgezondheid. De lidstaten en de Commissie staan in voor de toepassing van de communautaire wetgeving inzake water-, lucht- en bodemkwaliteit en inzake geluidshinder, alsook de toepassing van de voorschriften inzake chemische stoffen, zoals die van REACH.
Ilda Figueiredo  
In deze context wil de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid benadrukken dat een aantal situaties armoede en sociale uitsluiting kunnen veroorzaken. De belangrijkste zijn de economische situatie van gezinnen, woonomstandigheden en toegang tot onderwijs, gezondheidszorg en blijvende zorg.
De commissie benadrukt dat vrouwen en kinderen de grootste slachtoffers van armoede en sociale uitsluiting zijn en dat het risico nog groter is bij immigranten, bejaarden, gehandicapten en leden van eenoudergezinnen. De commissie merkt ook op dat gemiddeld 15 procent van de leerlingen vroegtijdig uit het onderwijssysteem stapt, maar dat in sommige landen, zoals in Portugal, dit percentage oploopt tot ongeveer 40 procent, wat zorgwekkend is voor het onderwijs aan en de opleiding van jonge meisjes.
Zij benadrukt ook dat het belangrijk is om kwalitatieve overheidsdiensten, een stevig openbaar en universeel socialezekerheidsstelsel, gevorderde sociale bescherming en goede tewerkstelling in combinatie met rechten te handhaven, en om te zorgen voor efficiënte gendermainstreaming in de formulering en uitvoering van dergelijk overheidsbeleid. Ten slotte verzoekt zij de Commissie en de lidstaten zoveel mogelijk voorrang te geven aan de sociale integratie van vrouwen en vrouwenrechten door hun beleid ter zake, inclusief het beleid inzake inkomensverdeling, hierop af te stemmen.
Edit Bauer
namens de PPE-DE-Fractie. -(HU) Hartelijk bedankt, mevrouw de Voorzitter. Commissaris, dames en heren, het verslag van mevrouw Lynne, en ik feliciteer haar hiermee hartelijk, is geen eindpunt - en kan dit ook niet zijn - voor het probleem van sociale integratie en de omzetting van het sociaal beleid.
Wij zijn vaak geneigd te denken dat het Europese sociale model tijdloos is, maar ook het sociaal beleid heeft aanpassingen nodig, niet alleen door de globalisering maar ook door de economie, de sociale verwachtingen, de demografische uitdaging en de veranderende waarden. Wij moeten gerichte antwoorden vinden op de uitdagingen waarvoor wij staan. Daarom ook juichen wij het initiatief van de Commissie toe om een soort van balans op te stellen met de sociale problemen waarmee de Europese bevolking te maken heeft.
Bijna 500 miljoen Europeanen kunnen uiteraard niet als één homogene massa worden beschouwd. De inkomensverschillen tussen de oude lidstaten nemen wel af, maar de verschillen tussen rijke en arme regio's lijken nog steeds toe te nemen. Twee derde van de bevolking van de tien nieuwe EU-lidstaten leeft in arme regio's waar het inkomensniveau de helft of meer lager ligt dan het gemiddelde inkomen van de oude lidstaten. De situatie is het ergst in Bulgarije en Roemenië, waar het gemiddelde inkomen lager ligt dan een derde van het inkomen per hoofd van de bevolking in de oude lidstaten.
Om de armoede te kunnen bestrijden, moeten wij absoluut meer te weten komen over de verschillende vormen waarin armoede zich manifesteert. Hiervoor hebben wij nieuwe armoede-indicatoren nodig omdat wij tot op heden enkel over gedetailleerde gegevens beschikken over het risico op relatieve armoede.
Daarom wachten wij vol ongeduld de mededeling van de Commissie af. In het verslag wordt ook aandacht besteed aan de nieuwe risico's van verarming. Wij weten bijvoorbeeld maar weinig over de omvang van de schulden van de bevolking. De schulden per hoofd van de bevolking in twaalf van de vijftien oude lidstaten bedraagt meer dan 16 000 euro, wat overeenkomt met 90 procent van het gemiddelde jaarinkomen per gezin.
Ik wil hieraan graag nog een zin toevoegen, mevrouw de Voorzitter. Dit verslag toont opnieuw aan dat het belangrijk is kinderarmoede te bestrijden en wij vinden dit ook heel belangrijk.
Richard Falbr
namens de PSE-Fractie.-(CS) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, ik wil vooral mevrouw Elizabeth Lynne bedanken voor haar erg knappe verslag en voor haar uitstekende samenwerking. Sociale uitsluiting kent vele oorzaken en het zou echt zonde zijn als dit verslag niet wordt gebruikt voor een follow-up. In mijn uiteenzetting wil ik graag de nadruk leggen op het belang van overheidsdiensten en hun rol bij het bestrijden van armoede en uitsluiting Eenmaal geprivatiseerd, zullen overheidsdiensten duurder en minder toegankelijk worden. Ik betreur dat wij geen veroordelende houding hebben kunnen aannemen tegenover de staten die een lage basisbelasting hebben ingevoerd waardoor zij niet genoeg fondsen kunnen verzamelen voor de sociale taken van de staat. Het zou wellicht nuttig zijn voor de lidstaten om elkaar te informeren over hun succesvolle procedures in het kader van informatie-uitwisseling over bewezen methodes. Uiteraard juich ik ook de informatie-uitwisseling toe over methodes die geen resultaten opleverden of zelfs een averechtse uitwerking hadden. Ik weet dat dit niet wordt gedaan, maar ik ben er zeker van dat het nuttig zou zijn als de sociale partners en niet-gouvernementele organisaties dit wel zouden doen.
Een allereerste voorwaarde om ervoor te zorgen dat steeds minder burgers van lidstaten een beroep moeten doen op een vaak slechte sociale bijstand, is te zorgen voor een groot aantal redelijk goed betaalde banen. Wij kunnen niet tolereren dat sommige werkende mensen een beroep moeten doen op sociale bijstand. Wij moeten bijgevolg in alle lidstaten een gepast minimumloon instellen aan de hand van wetgeving of collectieve overeenkomsten, afhankelijk van wat in de staat gewoonlijk wordt gedaan. Er worden momenteel inspanningen geleverd om de ouderdomspensioenen aan te passen. Als lidstaten maatregelen nemen om de basispijler - het ouderdomspensioen van de staat - te behouden, moeten zij de relevante overeenkomsten van het Internationaal Arbeidsbureau die zij hebben goedgekeurd, naleven. Het integreren van gehandicapten op de arbeidsmarkt is heel belangrijk. Daarom moeten wij kritisch staan tegenover de acties van de regeringen, zoals die van de Tsjechische Republiek, die een aantal maatregelen om het aantal banen voor gehandicapten te doen toenemen, hebben afgeschaft.
Ona Juknevičienė
Felicitaties aan mijn collega mevrouw Lynne omdat zij dit verslag heeft opgesteld en omdat zij een politiek compromis heeft verkregen dat rekening houdt met de mening van de verschillende fracties over de verschillende sociale situaties in de Unie.
Het is waar dat de regeringen van de lidstaten rechtstreeks verantwoordelijk zijn voor armoedebestrijding. Zij zijn verplicht om maatregelen te nemen zodat de mensen banen hebben, kinderen naar school kunnen gaan en de armste mensen kunnen rekenen op sociale bijstand.
De rol van de Unie in het oplossen van armoede- en ongelijkheidproblemen blijft echter even belangrijk. Aangezien 78 miljoen Europeanen in armoede leven en de sociale kloof tussen arm en rijk steeds groter wordt, moet zowel op nationaal als op Europees niveau actie worden ondernomen.
De meeste lidstaten hebben een goed minimuminkomen. Er zijn echter nog gevallen waarbij de werkgevers niet het vastgelegde minimum betalen en dus de wet niet respecteren. Zoals ik al eerder bij meerdere gelegenheden zei, krijgen Litouwers die in het buitenland werken, hiermee te maken. Wij kunnen dergelijke werkgevers niet tolereren.
Ik ben blij met het antwoord van de lidstaten op de oproep van de Raad om kinderarmoede te bestrijden. Zij hebben echter nog geen actieplannen opgesteld om dit probleem aan te pakken. De gehandicapten en de bejaarden zijn bijzonder kwetsbaar. Wij moeten ervoor zorgen dat zij minstens toegang hebben tot betaalbare blijvende zorg. Het Sociaal Fonds heeft hiervoor middelen voorzien. Het is een schande dat mijn land daarvan geen gebruik maakt.
Ik ben het eens met de mening van de rapporteur dat wij ervaringen moeten uitwisselen en succesvolle voorbeelden op het gebied van sociale zekerheid moeten volgen. Wij moeten leren van de lidstaten die de EU-middelen efficiënt gebruiken en met hen ervaringen uitwisselen. Dames en heren, om het vertrouwen van de onze burgers in de Europese Unie en haar instellingen te kunnen winnen, moeten wij hun moeilijkste problemen oplossen.
Nicolas Sarkozy, de Franse president, zei in dit Huis dat de Fransen het gevoel hebben dat de EU niet om hen geeft en niet zorgt voor sociale zekerheid. De Fransen hebben niet tegen de Grondwet gestemd, maar tegen Europa, omdat ze zich daar niet veilig voelen.
De Commissie heeft beloofd een verslag voor te bereiden dat gebaseerd is op de verschillende sociale situaties en dat een analyse van de sociale trends inhoudt. Ik hoop dat in dit verslag de nadruk wordt gelegd op een plan voor acties, een plan dat de methodes zal omschrijven om armoede in Europa te bestrijden of zelfs ongedaan te maken. Dan zullen wij pas de steun van onze burgers krijgen en zullen zij misschien het gevoel krijgen dat wij voor hen werken.
Sepp Kusstatscher
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter,wij hebben hier heel wat ideeën over het sociaal beleid.Dank u, mevrouw Lynne!Aangezien aan het sociaal beleid in de EU niet zo veel belang wordt gehecht als aan het economisch beleid, is dit verslag ook niet zozeer een balans in de EU - zoals de titel luidt - maar eerder een opsomming van gewenste maatregelen op het gebied van sociaal beleid in de lidstaten.
Twee opmerkingen:de competenties voor het sociaal beleid liggen bij de lidstaten.Op Europees niveau mogen wij alleen maar aanbevelingen doen.Europa verkeert derhalve in een scheve situatie, omdat de economie geharmoniseerd is, maar de sociale belangen niet.Sinds Lissabon 2000 is Europa niet rechtvaardiger geworden - integendeel:de armoede neemt toe.Om de armoede werkelijk te bestrijden en voor alle EU-burgers een leven in waardigheid en met rechtvaardigheid mogelijk te maken, hebben wij niet alleen economie en concurrentie nodig, maar ook een sociale, rechtvaardige, ecologische interne markt voor iedereen.
Ten tweede:Er wordt dikwijls alleen gepraat, maar niets gedaan.De problemen zijn bekend.Wij hebben niet zozeer onderzoeken en analyses nodig.Er moet nu eindelijk actie komen.Het volstaat niet om 2010 tot Europees Jaar voor de bestrijding van de armoede en de sociale uitsluiting uit te roepen.Wij hebben een effectieve anti-armoede-agenda nodig, wij hebben gegevens nodig, opdat alle mensen - ook degenen zonder werk - voldoende basisinkomen hebben en een leven in waardigheid kunnen leiden.Het gaat om rechtvaardigheid en mensenrechten voor allen.
Eva-Britt Svensson
Mevrouw de Voorzitter, dit is een goede balans van de tekortkomingen in de sociale zekerheid waarmee veel te veel burgers in de lidstaten te maken hebben. De balans toont ook het verband tussen armoede, overbevolking, sociale uitsluiting, slechte gezondheid en lagere levensverwachting.
De balans toont het belang van het recht op huisvesting, werk, sociale zekerheid en de rechten van vrouwen en gehandicapten. Hij toont ook dat problematisch gokken, alcoholgebruik, drugs en roken leiden tot meer sociale uitsluiting. De conclusie is daarom dat de lidstaten deze problemen moeten aanpakken.
Dat is een goede zaak, maar de realiteit verschilt echter sterk. Het blijft vaak bij mooie woorden want de EU verhindert met haar richtlijnen en verordeningen over de interne markt en concurrentie dat lidstaten zelf hun problemen oplossen.
Bovendien subsidiëren wij wijnproducenten en tabaksboeren. Door bijvoorbeeld het vrije verkeer van goederen kan Zweden zijn belangrijke restrictieve alcoholbeleid niet uitvoeren. Zweden heeft een gokmonopolie en kan zo het gokken beperken, maar de EU dreigt ermee Zweden hiervoor een proces aan te spannen. Hetzelfde dubbele probleem doet zich voor bij de wettekst over misleidende reclame en reclame voor kinderen want de EU heeft tv-richtlijnen goedgekeurd over sluikreclame en reclame voor kinderen.
Het is mogelijk om de sociale realiteit te veranderen, maar hiervoor moeten wij meer belang hechten aan gezondheids- en milieuproblemen dan aan mededingingsregels voor de interne markt en meer belang aan sociale bijstand en zekerheid dan aan deregulering en privatisering.
De GUE/NGL-Fractie stemt voor het verslag en wij zullen alles in het werk blijven stellen om de sociale zekerheid voor de burgers te verbeteren.
Kathy Sinnott
namens de IND/DEM-Fractie.-(EN) Mevrouw de Voorzitter, toen ik aanvankelijk hoorde over het proces van de balans van de sociale realiteit, was ik verheugd dat iemand een echte discussie wilde houden over de stand van zaken in de maatschappij.
Helaas was ik tijdens het lezen van de documenten van de Commissie teleurgesteld toen ik ontdekte dat het onderzoek niet op de sociale realiteit maar op de economische indicatoren was gericht.
Ik ben er niet van overtuigd dat economische indicatoren een betrouwbare graadmeter zijn voor de sociale realiteit.Als dat zo was, dan zou de verbeterde economische toestand van Ierland gedurende de afgelopen decennia gepaard moeten gaan met verbeteringen in de sociale cohesie, in plaats van de toename van ernstige misdaad, verslaving, zelfmoord, vervreemding, gezinsproblemen, uitsluiting en eenzaamheid, die wij in werkelijkheid meemaken.
Wij moeten niet alleen vragen of iemand werk heeft; wij moeten vragen of de mensen gewaardeerd worden, aansluiting hebben en fysiek, emotioneel, intellectueel en spiritueel aan hun trekken komen; en wij moeten nagaan of iemand respect krijgt, ongeacht leeftijd, kaliber, capaciteiten, kleur of enig ander kenmerk.
Om naar behoren de sociale realiteit te inventariseren, dienen wij ook de duurzaamheid van de natuurlijke leefomgeving van de persoon te bekijken:het gezin.Met dit in gedachten, zouden wij niet alleen kijken naar de kloof tussen rijk en arm, maar ook naar de kloof die ontstaat door het uiteenvallen van het gezin en sociale isolatie.
Om de sociale realiteit te begrijpen, moeten wij beginnen met de realiteit van de mens die deel uitmaakt van de maatschappij.Ik zal u een voorbeeld geven en ik hoop dat het duidelijk toont hoe tegenstrijdig de resultaten zijn die wij krijgen naargelang dat we naar geld kijken of naar de man of de vrouw.Wij zijn het er allemaal over eens dat vrouwen het recht moeten hebben om te werken en gelijkwaardigheid moeten ondervinden als zij werken.Maar als wij economische druk uitoefenen op vrouwen die thuis willen blijven met een baby, om aan het werk te gaan in plaats van voor het kind te zorgen, en hen hierbij dwingen, dan komt dit tot uitdrukking in een hoog werkgelegenheidspercentage en wordt vervolgens aangenomen dat dit een gezondere sociale realiteit inhoudt.Als wij echter kijken naar de baby die is geprogrammeerd voor directe moederlijke zorg, en naar het gemis dat hij of zij ervaart - waarvan wetenschappers beweren dat dit neurologisch en levenslang is -, dan moeten wij ons afvragen of dit hoge werkgelegenheidspercentage werkelijk een goede indicator voor een gezonde sociale realiteit is.
De ironie van kortetermijndenken, van de aandacht uitsluitend richten op de economie van een maatschappij, is dat het welzijn van de burgers en het gezin, op een menselijk niveau, uiteindelijk het grootste effect op de economie heeft.
Denk aan de kosten die mensen die niet sporen, opleveren voor de schatkist.Denk aan de kosten van misdaad, drugs, schoolverlaters, et cetera. Economische groei kan worden opgeslokt door de toename van sociale problemen.Het woord "economie” komt uit het Grieks en betekent "huishouding”.Economie zou ten dienste van alle burgers moeten staan, hen helpen zich thuis te voelen in hun omgeving, zich thuis te voelen bij zichzelf.
Als wij dat voor elkaar krijgen, hebben wij een heel gezonde sociale realiteit om in de toekomst te inventariseren.
Frank Vanhecke
(NL) Voorzitter, het verslag met de toch wat cryptische titel "Balans van de sociale realiteit" is in de Commissie sociale zaken zo goed als unaniem goedgekeurd, er was maar één tegenstem, en dat mag eigenlijk ook niet verbazen.De 97 aanbevelingen die het omvat, zijn immers even zo veel oproepen om alles en iedereen bij te staan:de armen, de vrouwen, de mannen, de jongeren, de ouderen, de werklozen, de werkenden met een klein loon, de mindervaliden, de gediscrimineerden, de zieken, de gezonden van vandaag die morgen ziek kunnen worden en ga zo maar door.
Met enige ironie zou ik kunnen zeggen dat de enige bevolkingsgroep die in dit verslag vergeten werd, de mensen zoals ikzelf zijn:heteroseksuele blanke mannen van middelbare leeftijd en van rechtse politiek gezindheid.
Maar zonder ironie zeg ik dat er geen mens in dit Parlement is die het er niet mee eens is dat de zwakkeren in onze samenleving recht op bescherming hebben en dat een beschaafde maatschappij mag afgerekend worden op de graad van sociale bescherming voor mensen die het om objectieve redenen moeilijk hebben om op een normale wijze in de samenleving actief te zijn.Men moet dus bij wijze van spreken een slecht mens zijn om deze catalogus van goede voornemens en de sociale Sinterklaaspolitiek in dit verslag niet bij te treden.
Toch zal ik het voorliggende verslag niet goedkeuren.Er zijn namelijk in de opsomming van aanbevelingen een aantal zaken waar ik mij niet achter kan scharen, in het bijzonder met betrekking tot het immigratiebeleid, integratie en diversiteit, en er is ook de afwezigheid van essentiële bescherming van een gezinsbeleid, maar de hoofdreden waarom ik dit niet kan goedkeuren is veel essentiëler.Het sociaal beleid en alles wat onder de noemer van sociale zekerheid gevat kan worden, is per uitstek een domein van de lidstaten en binnen die lidstaten soms van de deelstaten en dus niet van de Europese Unie.
Indien hier iemand in deze assemblee over een machine beschikt om geld en middelen te produceren uit de lucht, tenzij dat bestaat, moeten de maatregelen voor sociale bescherming nog altijd gefinancierd worden met belastinggeld.Dat betekent dat er keuzes gemaakt moeten worden en dat men jammer genoeg niet altijd voor alles en iedereen Sinterklaas kan zijn.
Er moeten essentiële beslissingen worden genomen die zeer ingrijpend zijn voor een hele maatschappij en die beslissingen moeten worden genomen op een zo laag mogelijk niveau, zo dicht mogelijk bij de burgers en niet in de ivoren torens van Brussel, van Luxemburg of van Straatsburg.
In mijn eigen land bijvoorbeeld ervaren wij dat Vlamingen en Walen fundamenteel verschillende keuzes maken bijvoorbeeld op het gebied van gezondheidszorg of de aanpak van werkloosheid.Onze Vlaamse en Waalse maatschappijen zijn verschillend, onze politieke en economische wereld is verschillend en dus kiezen wij voor een andere aanpak en andere prioriteiten.Als dat vandaag binnen België reeds het geval is, hoezeer is het dan mutatis mutandis niet het geval voor de zeer verschillende lidstaten van de Europese Unie, pakweg Groot-Brittannië en Roemenië?
Mocht dit verslag enkel een catalogus van goede voornemens zijn, tot daar aan toe, maar het is al jaren de bedoeling van de Europese instellingen om het domein van het sociaal beleid naar zich toe te trekken en dat is geen goede zaak.
Gabriele Stauner
(DE) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, in tegenstelling tot enkele van sprekers die net vóór mij het woord hebben gevoerd, vind ik dat men de Commissie met de aan deze discussie ten grondslag liggende mededelingen alleen maar kan feliciteren.Zij zijn niet alleen een rijke bron bij het zoeken naar sociale feiten en gegevens in de lidstaten, maar ook mijns inziens een duidelijk signaal dat de EU en de Commissie een autonoom sociaal beleid voor de lidstaten serieus nemen.
Als men toch een Europees sociaal model voorstaat, dat wij niet alleen als traditie en historische verworvenheid willen prijzen, maar ook voor de toekomst tot handelsmerk van het verenigd Europa willen maken, dan is een balans van de sociale realiteit een eerste vereiste.Niet in de laatste plaats tengevolge van de uitbreidingsronden van 2004 en 2007, moeten wij uiteindelijk afzien van de benadering dat het Europees sociaal beleid een verlengstuk van de interne markt is.
Zo heel vanzelfsprekend is dit echter niet want op veel terreinen is het overwicht van het economisch beleid in de voorstellen van de Commissie maar al te duidelijk.Ik herinner in deze context aan het Groenboek over de modernisering van het arbeidsrecht en de debatten over flexicurity.Het eerstgenoemde heeft de Commissie gisteren in de ijskast gezet, wat ik alleen van harte kan toejuichen en wat de flexicurity-voorstellen betreft - die tegen moeizaam bevochten rechten van werknemers in dienstverband zijn gericht - zou dat ook aan te bevelen zijn.
Alle in dit verslag - veel dank aan mevrouw Lynne - besproken punten zijn zeer actueel.Ik denk aan de debatten over het minimumloon in mijn land en aan de looneisen, ondersteund door de huidige stakingen bij de Franse en Duitse spoorwegen.Over het loonbeleid zeggen wij terecht dateen voltijdsarbeidsplaats in het levensonderhoud moet voorzien van de man of vrouw die hem inneemt.Dit strookt met de christelijke verantwoordelijkheid van de ondernemers voor hun personeel.Arbeid moet lonen, dat moet het grondbeginsel zijn.
Wat ik ten zeerste betreur is de kinderarmoede, die zelfs in mijn geboorteland beklagenswaardig is.Ik vind dat hier extra aandacht aan besteed moet worden, dat mag niet voorkomen.Eigenlijk hoop ik dat het door de inspanningen in de lidstaten spoedig niet meer nodig is om het jaar 2010 tot het Europees Jaar van de armoede en de sociale uitsluiting te verklaren.
Jan Andersson
(SV) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, ik wil ook eerst mevrouw Lynne bedanken voor haar uitstekend werk en haar uitstekend verslag. Ik was zelf uitgenodigd voor de conferentie in de Azoren waar wij, de Commissie en het Parlement, samen een gesprek over deze problemen hadden met het maatschappelijk middenveld.
Ik heb alle lof voor het feit dat de Commissie deze problemen ernstig neemt in haar nieuwe mededeling over sociale uitsluiting en door volgend jaar een aanbeveling uit te brengen over deze problemen. Het is zoals de heer Špidla zei: de algemene situatie in Europa is heel goed want er is groei en er zijn meer banen, maar anderzijds worden de kloven groter. De kloven worden groter en de armoede neemt toe. Er zijn grote verschillen tussen de lidstaten. In een aantal landen zijn de verschillen erg groot, en ik heb het niet alleen over nieuwe en oude lidstaten. Er zijn nieuwe lidstaten met kleine kloven en oude lidstaten met grote kloven. Hiermee moeten wij rekening houden.
Ik denk dat de strategie van de Commissie met drie pijlers erg goed is. Voor wat de tewerkstelling betreft, zijn er niet voldoende banen want er zijn ook slechte banen die niet toereikend zijn om in het eigen onderhoud te voorzien en die niet verrijkend zijn. Wij moeten goede banen hebben met een fatsoenlijk loon. Wij bekeken in de Commissie de minimuminkomens en zagen grote verschillen tussen de lidstaten. Wij moeten ervaringen uitwisselen om de beste praktijk te vinden. Vervolgens zijn er overheidsdiensten waartoe iedereen toegang moet hebben, zoals sociale diensten, huisvesting, gezondheidszorg, enzovoorts. Wij steunen als methode de open coördinatiemethode, die nog moet worden versterkt.
Als laatste opmerking wil ik er aan toevoegen dat wij vandaag gaan stemmen over het standpunt van het Parlement over onder andere de aangekondigde geïntegreerde richtsnoeren. Wij mogen in de geïntegreerde richtsnoeren de sociale dimensie niet vergeten. Wij moeten groei en tewerkstelling koppelen aan een sociale dimensie zodat wij deze zaken niet afzonderlijk zien, maar als een geheel.
Siiri Oviir
(ET) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik bedank mevrouw Lynne omdat zij dit belangrijke onderwerp ter sprake heeft gebracht. Ik juich het doel van dit verslag toe, namelijk dat de aandacht van de diverse betrokkenen wordt gevestigd op de discussie van wat de Europese sociale realiteit is. Dit is een veelomvattend onderwerp en daarom kan ik slechts bij een paar belangrijke punten stilstaan.
Op de Top van Nice in 2000 beloofden de lidstaten de armoede en sociale uitsluiting in hoge, meetbare mate terug te dringen tegen 2010. Acties op dit gebied waren helaas niet bijzonder succesvol.
Een open Europa dat is gebaseerd op vrij verkeer en vrijhandel, heeft geleid tot de economische vooruitgang waarvan het welzijn en de levenskwaliteit van de bevolking afhangen. De laatste jaren is echter duidelijk geworden dat vele Europeanen betwijfelen of de gevolgen van globalisering, liberalisering en grotere mededinging hun welzijn per saldo wel hebben verbeterd.
Vandaag, in de 21e eeuw, is het aantal gevallen van armoede en sociale uitsluiting in Europa verontrustwekkend hoog. De heer Špidla zei onlangs dat ongeveer 20 procent, dus een vijfde van onze burgers, op de armoedegrens leeft. Alle lidstaten hebben sociale diensten en sociale voordelen, maar zelfs met deze hulp leeft nog een op zes mensen in armoede.
Hebben wij ons al afgevraagd waarom dit gebeurt in een Unie die zonder geweld werd samengebracht? Hoe komt het dat wij nu, 62 jaar na het einde van de oorlog en 50 jaar sinds het ontstaan van de Unie, de basisrechten van de bevolking niet kunnen garanderen? Mijn vraag is: is een succesvolle economie een doel op zich of moet zij een middel zijn om het welzijn van de mens te verbeteren?
Op het stuk van sociale bijstand moeten de lidstaten uitkeringen bieden die overeenkomen met het bestaansminimum en moeten zij in voldoende bijstand voorzien om deze doelstelling te behalen. Wij moeten hele reeksen richtlijnen niet formeel omzetten want zij zijn misleidend. Hier rijst de vraag of tijdige uitvoering van aangenomen teksten, ook voor "soft beleid”, op het niveau van Europese instellingen wordt gegarandeerd.
In Europa zouden wij ons niet enkel op economische resultaten en mededinging mogen concentreren, maar zouden wij ook aandacht moeten schenken aan een grotere sociale solidariteit en duurzame sociale maatregelen. En als wij op dit gebied een beslissing hebben genomen, moeten wij ook zorgen dat zij wordt uitgevoerd. Onze burgers verwachten niet minder van ons.
Ewa Tomaszewska
- (PL) Mijnheer de Voorzitter, economische ontwikkeling, waarnaar wij zo hard streven, gaat helaas gepaard met grotere inkomensverschillen. Dit leidt tot een zwakkere sociale samenhang en veroorzaakt ernstige problemen voor de zwakkere groepen, namelijk de groepen die te maken hebben met werkloosheid, een laag loon of die moeilijk toegang hebben tot onderwijs en gezondheidszorg.
De taken die op de Europese Raad in Nice werden goedgekeurd, werden niet goed uitgevoerd. Er bestaan nog altijd groepen met een inkomen dat onder het bestaansminimum ligt. Te weinig economische onafhankelijkheid heeft ook invloed op de waardigheid van de mens. Er moet zeker een algemeen verbod op discriminatie komen en er moet worden gezorgd voor gelijke kansen, voornamelijk voor gehandicapten, maar dit zal ook leiden tot meer sociale uitgaven. Onze bevolking vergrijst waardoor wij vrezen voor de financiële draagkracht van de pensioenverzekeringssystemen.
Ik feliciteer mevrouw Lynne met haar uitstekend verslag waarin zij de aandacht vestigt op deze en andere belangrijke sociale problemen in onze landen en op de methodes waarmee wij deze problemen kunnen oplossen. Ik zal dit ontwerp zeker steunen.
Ik wil echter de aandacht vestigen op een tegenstelling in de aanpak van enerzijds sociale en anderzijds economische problemen door de Europese Unie. De druk om de sociale uitgaven te beperken zorgt ervoor dat een aantal sociale problemen niet kunnen worden opgelost. Een voorbeeld hiervan is de hervorming van het pensioensysteem in Polen.
Carlo Fatuzzo
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik ben niet de enige die Elizabeth Lynne wil bedanken voor haar verslag, onder andere omdat ik weet dat zij door haar balans van alles wat op sociaal gebied fout loopt in Europa, zoveel zaken heeft gevonden die verkeerd zijn, dat ambtenaren van het Parlement haar uit haar kantoor moesten slepen zodat zij hier deze morgen bij ons zou kunnen zijn, en haar werk zit er nog niet op.
Het is waar dat er zoveel armoede in Europa is. Toen ik binnenkwam en mijn collega Fernando Fernández zag, dacht ik terug aan wat hij een paar jaar geleden in Puebla, Mexico, zei toen wij beiden aanwezig waren op een conferentie over wereldarmoede. Hij zei toen dat armoede voornamelijk veroorzaakt wordt door slechte regeringen en dat komt overal ter wereld voor. Daarom zijn eerst en vooral de nationale regeringen, en niet de Europese Unie, verantwoordelijk voor armoede. Dit is een oproep aan de nationale regeringen om hun verantwoordelijkheid op te nemen. Zij verwachten en vragen zoveel van Europa, maar doen zelf zo weinig, vooral daar waar het het meest nodig is.
Toen ik het Parlement binnenkwam, kwam ik nog een vriend tegen, de heer von Wogau, en hij vroeg mij of het waar was dat in Italië het algemeen ouderdomspensioen voor een weduwe of iemand die voor honderd procent arbeidsongeschikt is, voor het leven 50 euro per maand bedraagt. Mijnheer de Voorzitter, ik moest hem helaas vertellen dat dit waar is. Daarom zeg ik, als enige verkozen vertegenwoordiger van gepensioneerden in dit Parlement, "ja" tegen een minimumloon voor iedereen die het geluk heeft te werken, "ja" tegen een minimumpensioen in Europa voor alle AOW'ers en "ja" tegen iedereen die werkloos is of zonder een pensioen zit, omdat zij ook een minimuminkomen moeten kunnen krijgen.
Karin Jöns
(DE) Mijnheer de commissaris, mevrouw Lynne, ik dank de Commissie voor haar initiatieven en mevrouw Lynne voor haar uitstekende verslag.Wie armoede bestrijden wil - collega Fatuzzo heeft het reeds gezegd -, moet echt de aandacht ook meer op de oudere generatie vestigen.Wij moeten de demografische veranderingen voor zijn en ondanks de voortdurend stijgende kosten in de gezondheidszorg toch waarborgen dat het in de toekomst mogelijk blijft om waardig oud te worden.Ook oudere mensen hebben recht op uitgebreide gezondheidszorg en langdurige verzorging met gewaarborgde kwaliteit, ongeacht woonplaats en inkomsten.
Wij hebben dringend een doelgerichte uitwisseling van ervaringen tussen de lidstaten nodig over hoe een kwalitatief hoogwaardige verzorging het best georganiseerd en gegarandeerd kan worden en hoe deze betaalbaar kan worden aangeboden.Daarbij moeten wij rekening houden met het probleem dat er steeds meer mensen aan dementie lijden.Hiervoor hebben wij echter betrouwbare gegevens nodig.Vandaar de oproep aan de Commissie om ons deze gegevens zo snel mogelijk te leveren.
In een sociaal Europa moeten alle patiënten dezelfde toegang tot geregistreerde geneesmiddelen en medische producten hebben.Het kan niet zo zijn dat een en hetzelfde antibioticum bijvoorbeeld in België 3 euro en in Duitsland 34 euro kost.Daarom verheugt het mij dat wij de Commissie en de lidstaten met dit verslag dringend verzoeken om in een intensieve dialoog met ons, de farmaceutische industrie en de patiëntenverenigingen evenwichtige richtlijnen voor meer transparantie te ontwikkelen voor wat betreft doeltreffendheid en prijzen van geneesmiddelen.Ook dat is een bijdrage aan de verlaging van de kosten in de gezondheidszorg voor ons allen.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
- (EL) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, ook ik feliciteer u met uw twee mededelingen en ik hoop dat u nog meer constructieve voorstellen zult doen.
Mijn collega, mevrouw Lynne, met haar delicate aanpak van sociale problemen en wij allen met onze amendementen hebben meegewerkt aan alle werkzaamheden met de open coördinatiemethode in de nationale actieplannen. Het verslag over de balans van de sociale realiteit zal richting geven aan het sociaal beleid van de lidstaten. In het beleid zou rekening moeten worden gehouden met de hedendaagse ernstige demografische problemen in Europa die een rechtstreekse invloed hebben op de sociale samenhang en de solidariteit tussen de generaties.
Lidstaten houden voor steunverlening nog steeds geen rekening met het gezin, hoewel dit de basis van de maatschappij is. Armoede neemt zowel toe in eenoudergezinnen als in grote gezinnen, niet alleen door een inkomenstekort, maar ook omdat er noch sociale steun, noch gelijke behandeling is, vooral op het gebied van belastingen.
De leefomstandigheden van de gezinnen raken kinderen rechtstreeks, voornamelijk in de meer kwetsbare categorieën. De ongelijkheid in toegang tot hulpmiddelen en kansen wordt groter. Dit beperkt zowel de persoonlijke ontwikkeling als de toekomstige economische ontwikkeling en samenhang van Europa. Zou de EU niet kunnen zorgen voor een inkomen, gelijk aan het inkomen per inwoner van elke lidstaat, om voor elk kind dat in de EU wordt geboren te voorzien in de kosten van levensonderhoud en opvoeding?
Een beleid voor de promotie van de sociale samenhang moet gebaseerd zijn op de deelname aan de arbeidsmarkt. Het moet ook bijdragen tot de sociale integratie van werklozen en van personen die informele diensten binnen het gezin verlenen. Daarom worden de lidstaten verzocht om eerst te onderzoeken hoe de niet-officiële vaardigheden die worden verkregen door voor kinderen en afhankelijke personen te zorgen, zoals voorafgaande opleiding en werkervaring, kunnen worden erkend. Hierdoor kunnen zij gemakkelijker toegang tot de arbeidsmarkt en pensioen- en verzekeringsrechten krijgen.
De solidariteit tussen de generaties moet worden behouden door gebruik te maken van de kennis en de ervaring van oudere mensen en deze door te geven aan en te laten gebruiken door de jongere generaties. De lidstaten worden verzocht systemen te promoten voor de uitwisseling van diensten tussen generaties en te investeren in vrijwilligersregelingen op het gebied van onderwijs, cultuur of voor beroepsdoeleinden.
Dit kan worden bereikt door een gepaste infrastructuur te creëren en informatie te geven over de toenemende kansen voor ouderen om aan dergelijke activiteiten deel te nemen, zodat zij niet worden verwaarloosd of slachtoffer van sociale uitsluiting worden.
Alejandro Cercas
(ES) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Lynne, commissaris, veel dank voor deze mededeling en dit document waardoor wij ongetwijfeld meer te weten komen over veranderingen en trends en de agenda die wij voor de toekomst nodig hebben.
Wij mogen echter geen fouten maken. Wij hebben veel documenten en veel analyses, wij hebben veel debatten en veel woorden, maar net zoals voor ziektes hebben wij niet alleen een diagnose, maar ook een behandeling nodig.
Zoals u zei, commissaris, is het waar dat wij een Europese behandeling nodig hebben, een behandeling door de Unie, haar instellingen en mechanismen, om de problemen van vandaag en morgen te kunnen oplossen. Wij moeten ermee rekening houden dat, als wij dit niet op Europees niveau doen, het onmogelijk is dit enkel op het niveau van de lidstaten te doen.
Sommige lidstaten die snel vooruitgang boeken, zoals mijn land, worden stilaan bedreigd door remmend beleid of, in andere lidstaten, beleid dat zorgt voor oneerlijke mededinging met de aanbiedingen en de sociale veranderingen die onze landen nu kennen. Commissaris, hou alstublieft rekening met het feit dat het gevoel zich begint te verspreiden dat het Europees sociaal beleid, dat in de jaren zestig en zeventig, zoals een Spaanse vakbondsafgevaardigde mij vandaag in een brief vertelde, gericht was op harmonisering, en in de jaren tachtig en negentig zich beperkte tot de minimumvereisten, nu neigt naar een sociaal beleid waarbij de lidstaten om het hardst ijveren voor het laagst haalbare.
Commissaris, de risico's voor de toekomst waarmee wij te maken hebben, zijn niet alleen vergrijzing en globalisering, maar ook het ziekelijke gebrek aan solidariteit en agressief, xenofobisch en anti-Europees nationalisme dat een bedreiging vormt voor zowel de huidige als de toekomstige sociale overwinningen.
Agnes Schierhuber
(DE) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik wil mij bij de vorige sprekers aansluiten en de rapporteur, mevrouw Lynne, heel hartelijk bedanken.Sociale bescherming en sociale integratie helpen bij de bestrijding van armoede en uitsluiting van preventieve gezondheidszorg en vele andere zaken, en behoren tot de belangrijkste uitdagingen voor de toekomst.
Over het begrip minimuminkomen wordt in mijn lidstaat vaak verschillend gediscussieerd.Ik steun echter volledig het uitgangspunt van mevrouw Stauner ten aanzien van arbeidsplaatsen, voltijdswerken en inkomen.Door de stevige verankering van de sociale partners in Oostenrijk hebben wij een grote kans om in overeenstemming met alle betrokkenen een oplossing te vinden.Daardoor komt het ook zelden tot een staking, zoals in andere EU-landen, waar stakingen vaak aan de orde van de dag zijn.
Juist daarom moet regelgeving op EU-niveau zeer precies bekeken worden.Door de verschillende nationale sociale stelsels moeten wij bij een harmonisatie weloverwogen te werk gaan.
Het moet ons aan het hart liggen om alle werknemers sociale bescherming te bieden en voor hen sociale integratie mogelijk te maken.In het kader van de subsidiariteit moet het ook mogelijk zijn dat lidstaten er hogere normen op nahouden.
Proinsias De Rossa
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de sociale realiteit van Europa is dat armoede veel voorkomt. Tweeënzeventig miljoen mensen, vrouwen en kinderen leven beneden de armoedegrens, velen zijn dakloos, of gehandicapt of aan huis gebonden wegens gebrek aan zorgverlening. Veel arme mensen kunnen geen kant op door de starre bijstandsregels.
Ik vrees dat mededelingen en richtlijnen deze kwesties niet oplossen. Ofschoon ik de door commissaris Špidla ondervonden moeilijkheden niet onderschat, moeten wij de lidstaten wettelijke verplichtingen opleggen, om de nodige veranderingen door te voeren.
De beroepsbevolking ondervindt dat de pensioenen worden uitgehold en dat de arbeidszekerheid wordt ondermijnd en velen vrezen dat hun loopbaan ten onder gaat.Het probleem is dat ongelijkheid in veel economische modellen van de lidstaten is ingebouwd.Voor veel van hen, waaronder Ierland, geldt het motto "Laten wij welvaart creëren.Dan pakken wij later de sociale problemen wel aan”.Hierdoor wordt voorbijgegaan aan de werkelijkheid dat sociale ongelijkheden de economische vooruitgang afremmen en dat er geen duurzame langetermijnwelvaart voor iedereen kan bestaan als sociaal beleid als een bijzaak wordt behandeld en het talent van 72 miljoen mensen onbenut wordt gelaten - om niet te spreken over de menselijke ellende die achter dat cijfer schuilgaat.
Tomáš Zatloukal
(CS) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, de Europese samenlevingen maken dramatische veranderingen door op het gebied van de aard van werk en het gezinsleven, de sociale status van vrouwen en de sociale mobiliteit. Sociale waarden veranderen en de samenlevingen worden steeds meer multicultureel. Dankzij de huidige ontwikkelingen hebben de mensen hun horizonten kunnen verruimen en hebben zij meer opties als zij beslissingen over hun leven moeten nemen.
Hoewel de lidstaten van de Europese Unie tot de rijkste landen ter wereld behoren, komen er nog steeds nieuwe soorten armoede en ongelijkheid bij. Tientallen miljoenen Europese burgers leven nog steeds in armoede. Sociale integratie en sociale bescherming zijn basiswaarden van de Europese Unie en basisrechten voor alle individuen. De lidstaten moeten echter meer inspanningen leveren om kinderarmoede te bestrijden. Als er geen belangrijke verbeteringen komen op het gebied van integratie van kinderen uit de meest benadeelde sociale groepen, ook op kleuterschoolniveau, zal het aantal leerlingen dat de school vroegtijdig verlaat, niet dalen en zullen wij het aantal mensen die de middelbare school afronden en dus de basisvaardigheden leren, niet doen toenemen. Steeds meer burgers zullen te maken krijgen met sociale uitsluiting, werkloosheid en andere ongewenste sociale fenomenen die zowel voor hen zelf als voor de economie en de samenleving schadelijk zijn.
Vanuit dit standpunt is het ook belangrijk om werkloosheid onder jongeren te bestrijden. Het is belangrijk om de obstakels in sommige beroepsopleidingen weg te nemen zodat zij flexibeler en efficiënter worden en kunnen inspelen op de behoeften van de arbeidsmarkt. Minder bedeelde mensen zullen hierdoor veel meer kansen krijgen om zichzelf te bewijzen. Een betere sociale samenhang en de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting moeten voor de Europese Unie en haar lidstaten politieke prioriteiten worden.
Richard Howitt
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik juich dit debat en verslag over de sociale realiteit toe, en hoewel natuurlijk de inventarisatie en uitwisseling van ervaringen over de beste praktijken en de open coördinatiemethode een gunstig onthaal bij ons vinden, moeten wij wel onder ogen zien dat in de praktijk vrouwen nog steeds 24 procent minder salaris verdienen dan mannen in Duitsland; bijna een op de drie kinderen in Polen in armoede leven; en dat in mijn land, het Verenigd Koninkrijk, sinds 40 jaar de rijkdom nooit zo ongelijk verdeeld is geweest als nu.
Ik ben van mening dat Europese sociale financiering en nationale programma's zoals the New Deal in het Verenigd Koninkrijk noodzakelijke actieve arbeidsmarktmaatregelen zijn om de werkelijke belemmeringen voor bevolkingsgroepen in onze samenleving om van werkloosheid naar werk te gaan, weg te nemen en dat werk een van de beste middelen is om armoede te bestrijden.
Ik bedank commissaris Špidla voor zijn substantiële bijdrage aan het werkprogramma van de Commissie voor nieuwe wetgeving inzake artikel 13-discriminatie, waarover ik lang met hem gesproken heb. Het Parlement en ik zien ernaar uit met hem samen aan de details te werken, tijdens het overleg met het voorzitterschap volgende week.
Maar wij allen - hij en wij tezamen - moeten ervoor waken dat dit gepraat over inventarisatie de nieuwe sociale agenda in Europa vertraagt, of dat deregulering op één gebied leidt tot toename van ongelijkheid en onrechtvaardigheid, in plaats van deze kwalijke zaken te bestrijden.
Vakbondsleden, sociale ngo's en natuurlijk mindervaliden, met wie ik meer dan 20 jaar heb gewerkt, zijn sceptisch over wat wij doen voor een sociaal Europa. Wij dienen naar hun bezorgdheid te luisteren en erop te reageren.
Vladimír Špidla
lid van de Commissie. -(CS) Mijnheer de Voorzitter, dit debat was enorm uitgebreid en gedetailleerd. Het zou erg moeilijk zijn om een gedetailleerd antwoord te geven op de afzonderlijke opmerkingen, dus sta mij toe om als antwoord een korte samenvatting te geven.
Ten eerste merk ik dat met het debat duidelijk werd aangetoond dat het Parlement blij is met de idee om een balans op te stellen van de sociale realiteit en hoewel ik het eens ben met de heer Cercas dat een diagnose niet hetzelfde is als een behandeling, ben ik van mening dat geen behandeling mogelijk is zonder diagnose. Onze maatschappij verandert voortdurend en wij moeten nieuwe methodes vinden om de maatschappij hieraan aan te passen of de oude methodes te vernieuwen. Om dit efficiënt uit te voeren, moeten wij inzicht krijgen in het algemene beeld.
Ik denk dat het debat nog een andere gemeenschappelijke noemer heeft, namelijk dat enerzijds de sociale realiteit in zekere mate een eigen dynamisme heeft, maar dat wij anderzijds onze eigen waarden hebben: een algemeen Europees concept van een Europees sociaal model dat sociale integratie, sociale bescherming en sociale activiteiten in het algemeen inhoudt. Het is daarom niet aanvaardbaar om in onze manier van denken en handelen een passieve houding aan te nemen. Er is altijd de mogelijkheid om actief beleid en actieve interventie uit te proberen.
Ik wil ook de nadruk leggen op een derde idee. Er bestaat geen twijfel dat, zoals de meeste beleidslijnen, de meeste Europese beslissingen het subsidiariteitsbeginsel naleven. Volgens dit beginsel moet het beleid om een bepaald probleem op te lossen op de beste en meest efficiënte manier worden vastgelegd. Bijgevolg bestaat er geen twijfel over de positie van de lidstaten voor het sociaal beleid. Anderzijds toont het debat ook aan dat de lidstaten de doelstellingen niet kunnen bereiken zonder de inspanningen op Europees niveau. Het is daarom onze plicht om op dit gebied de meest voordelige en efficiënte synergie te vinden.
In het debat kwam een bezorgdheid ter sprake die ik in zekere mate ook deel, namelijk dat er een risico is dat de ongelijkheid en de onverenigbaarheid van de sociale beleidslijnen in de afzonderlijke lidstaten kunnen leiden tot mededinging die de sociale standaarden zou kunnen verlagen. De Europese Commissie wilt niet dat dit gebeurt. Ons basisconcept is het zodanig compatibel maken van de afzonderlijke Europese sociale beleidslijnen dat mededinging en ontwikkeling kunnen worden verzekerd en dat vooruitgang kan worden geboekt zonder het sociale aspect uit het oog te verliezen.
Dames en heren, het debat toont ook duidelijk aan dat het sociale en het economische beleid met elkaar zijn verbonden. Wij kunnen niet over het ene spreken zonder het andere te vermelden. Wij moeten op zoek gaan naar een evenwichtige ontwikkeling van beide beleidslijnen samen, zonder aan één de voorkeur te geven. Gewoonlijk wordt de voorkeur gegeven aan het economische beleid. Ik zie echter via dit debat dat deze aanpak niet door het Europees Parlement wordt gesteund.
Dames en heren, u sprak over een hele reeks individuele problemen, voornamelijk het probleem van de gezondheidszorg, zoals toegang tot medicijnen en de algemene organisatie. U sprak over de gevolgen van de vergrijzing van de bevolking en het belang van de diensten van algemeen belang. Ik ben blij dat al deze onderwerpen worden opgenomen in de strategische documenten van de Europese Commissie. Wij willen ze opnemen in een algemene, overkoepelende strategie.
Dames en heren, sta mij toe tot slot mevrouw Lynne te bedanken. Haar verslag dat hier werd besproken, is ongetwijfeld een belangrijk element van de inspanningen die wij leveren om in heel de Europese Unie vooruitgang te boeken.
De Voorzitter
Dank u, commissaris. Ik wil als voorzitter ook graag mevrouw Lynne bedanken voor haar verslag dat een enorme impact heeft gehad op het maatschappelijk middenveld.
Ik ben een bevoorrecht getuige geweest van hoe groepen jongeren die tegen armoede en voor samenhang zijn, Europa hebben doorreisd en met het document van mevrouw Lynne van stad tot stad, van Europese hoofdstad tot Europese hoofdstad zijn getrokken en daarmee eer brachten aan het Europees Parlement, dankzij het werk van onze collega.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 11.35 uur onderbroken en om 12.00 uur hervat)
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
(ES) Mijnheer de Voorzitter, ik wil u samen met de heer Mann, die hier vandaag bij ons in het Parlement niet aanwezig kan zijn, en andere collega's, vragen om de solidariteit van de EU-burgers, die door ons Parlement worden vertegenwoordigd, met de slachtoffers van de tropische storm te tonen. Deze storm, die daarna de vorm aannam van een kerstmisorkaan, heeft in Haïti, de Dominicaanse Republiek, Jamaica, Cuba, Barbados en andere gebieden in de Caraïben een spoor van vernieling, ziekte en sterfte achtergelaten.
Laat ook onze solidariteit duidelijk blijken, mijnheer de Voorzitter, met de slachtoffers van de vloedgolven in de Mexicaanse staten Oaxaca, Chiapas en in het bijzonder Tabasco. Ik wil u ook vragen, mijnheer de Voorzitter, om niet alleen onze solidariteit te tonen, maar ook de Europese Commissie dringend te verzoeken de hulpmiddelen die zij ter beschikking heeft, te gebruiken om de situatie te verhelpen en de schade te herstellen in de meest arme gebieden die altijd het slachtoffer zijn.
De Voorzitter
Veel dank, mijnheer Salafranca.Wat het Parlement betreft, zullen wij zo te werk gaan en voor de rest uw overwegingen aan de Commissie mededelen.
