

De Voorzitter.
   Aan de orde is de mondelinge vraag van de heer Sifunakis aan de Commissie over dopingbestrijding in de sport (O-0036/2005 - B6-0168/2005). 
Sifunakis (PSE ),
    Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, met deze mondelinge vraag en de daaraan verbonden ontwerpresolutie van de Commissie cultuur en onderwijs over de bestrijding van doping in de sport, wordt een lange reeks inspanningen van het Europees Parlement voortgezet.
Ik herinner u er alleen aan dat het eerste initiatief van het Europees Parlement gevormd werd door de resolutie van 7 september 2000 over de mededeling van de Commissie: ‘Plan voor de bijdrage van de Gemeenschap aan de dopingbestrijding in de sport’, en het laatste, grote initiatief de openbare hoorzitting was die onze commissie afgelopen november heeft georganiseerd met als thema: ‘Doping: een hindernis voor het sportideaal’, waartoe een groot aantal deskundigen was uitgenodigd die allen hun mening hebben gegeven.
Deze openbare hoorzitting vond plaats na de Olympische Spelen van Athene, toen nogmaals werd aangetoond dat het gebruik van verboden stoffen in de sport helaas nog steeds een reëel, en zelfs groeiend verschijnsel is. Het is vermeldenswaardig dat tijdens de Olympische Spelen van Athene er 22 sporters positief zijn getest tijdens dopingcontrole, dat wil zeggen twee keer zo veel als in Sydney.
De mondelinge vraag van vandaag en de desbetreffende ontwerpresolutie haken in op deze vorige initiatieven en zijn een uiting van de grote ongerustheid die in onze commissie heerst over de omvang die het gebruik van verboden stoffen, met als doel de sportprestaties op te voeren, tegenwoordig heeft aangenomen.
Het probleem is tweevoudig.
Enerzijds staat het gebruik van deze stoffen haaks op het sportideaal, zoals dit tot uitdrukking is gebracht in het Olympisch Handvest. Een geest van vriendschap, solidariteit en eerlijke wedijver zijn waarden die van de sport een sociale, culturele en educatieve activiteit maken. Het is duidelijk dat doping niet te rijmen valt met deze waarden. Doping is bedrog, en heeft verrijking en vergankelijke roem tot doel.
Anderzijds is doping gevaarlijk voor de gezondheid van de sportlieden die, vaak met kennis van de risico’s, verboden stoffen gebruiken. Ik wil hier met name ingaan op het feit dat chemische producten niet alleen door beroepssporters worden gebruikt maar ook door talrijke amateursporters. Uit een recent onderzoek van de Europese Commissie is gebleken dat 6 procent van de jongeren die naar fitnesscentra gaan, dat wil zeggen meer dan 4 miljoen jongeren, gebruik maakt van “farmaceutische” stoffen om hun prestaties op te voeren. Wij zijn van mening dat de lidstaten gecoördineerd moeten optreden opdat er gemeenschappelijke methoden worden gevonden voor de controle op en de certificatie van het gebruik van deze, als “farmaceutisch” gekenmerkte stoffen. Ook moet rekening worden gehouden met het feit dat vele van deze stoffen via internet verkrijgbaar zijn. Bovendien zou het nuttig zijn om preparaten die op grote schaal verkocht worden, te voorzien van etiketten waarop duidelijk vermeld staat dat het om anabolica gaat.
Geachte collega’s, ik geloof niet dat er onder ons onenigheid bestaat over deze vraagstukken. Wij zijn allen de overtuiging toegedaan dat concrete actie is geboden om het hoofd te kunnen bieden aan dit dramatische verschijnsel.
Daarom:
-overwegende dat het dopingvraagstuk in eerste instantie een volksgezondheidsprobleem is;
-gezien het Grondwettelijk Verdrag, dat de geschikte rechtsgrondslag biedt voor de opstelling en toepassing van een communautair actieplan;
- overwegende dat overeenkomstig een Eurobarometeronderzoek, vier op de vijf burgers van mening zijn dat de Europese Unie moet optreden tegen doping, vragen wij de Commissie;
• om ons op te hoogte te stellen van de initiatieven die zij denkt te ontplooien om het gebruik van verboden stoffen in de sport te bestrijden;
• hoe zij de Europese publieke opinie, en met name jonge amateursportlieden, denkt te informeren over de zeer ernstige risico’s die zij door gebruik van verboden farmaceutische producten lopen;
• hoe zij meer in het bijzonder, in samenwerking met de lidstaten, de voorlichting over deze risico’s via het onderwijs denkt aan te pakken, aangezien de bewustmaking van jongeren, de meest kwetsbare groep, op school begint;
• of zij van plan is in het kader van het zevende kaderprogramma programma’s te financieren voor onderzoek naar nieuwe, efficiëntere methoden om het gebruik van verboden farmaceutische producten op te sporen;
• hoe zij tot slot van plan is samen te werken met het Mondiaal Antidopingagentschap (WADA), de Raad van Europa, de Wereldgezondheidsorganisatie en de lidstaten, om ervoor te zorgen dat de noodzakelijke acties succes boeken?
Geachte collega’s, mijnheer de commissaris, wij vragen de Europese Commissie om onmiddellijk actie te ondernemen, opdat er spoedig verbetering komt in de huidige situatie.
Borg,
   .  Mijnheer de Voorzitter, commissaris Figeľ heeft mij gevraagd hier namens hem op te treden vanmorgen. Hij betreurt het ten zeerste dat hij hier zelf niet aanwezig kan zijn.
Laat mij allereerst zeggen dat de Commissie veel belang blijft hechten aan de strijd tegen doping en dat wij vastbesloten zijn deze strijd aan te gaan. De Commissie neemt deze taak zeer serieus en heeft binnen haar bevoegdheidsterrein reeds initiatieven gestimuleerd. Het Verdrag van de Europese Gemeenschap voorziet echter duidelijk niet in harmonisering op dit specifieke gebied en daarom zullen de maatregelen die wij nemen gestuurd moeten worden door het wettelijke kader waarbinnen wij opereren. Wij danken het Europees Parlement voor zijn constante steun bij deze moeilijke taak en dan met name de Commissie cultuur en onderwijs, die dit onderwerp op de voet heeft gevolgd.
Doping staat al enige tijd op de agenda van de Commissie. In 1998 heeft de Europese Raad de Commissie uitgenodigd een communautair steunplan te overleggen voor de bestrijding van doping in de sport. Dit steunplan vormde gedurende twee jaar de basis voor proefprojecten in de strijd tegen doping tussen 2000 en 2002. Ongeveer de helft van deze projecten had betrekking op onderzoek en de andere helft op informatie en onderwijs. Het Europees Parlement heeft dit plan actief gesteund.
Drie van de proefprojecten hadden betrekking op het Mondiaal Antidopingagentschap WADA. Een externe evaluatie, uitgevoerd door een onafhankelijk adviesbureau, heeft een gunstig oordeel opgeleverd voor het type maatregelen dat is genomen. De proefprojecten zijn voor alle betrokkenen een positieve en stimulerende ervaring geweest, die de vorming van netwerken bevorderd heeft. Op de tweede plaats heeft de Commissie, naast de medefinanciering van proefprojecten, drie studies inzake onderwerpen die met doping verband houden gefinancierd. Ten derde blijft de Commissie op dit vlak nauwe banden onderhouden met internationale organisaties, met name de Raad van Europa. In aanvulling op deze maatregelen is er ook belangrijk werk verricht door het DG Onderzoek.
De Commissie is verheugd te zien dat het Parlement nog steeds een sterke belangstelling voor dit onderwerp koestert. Zo was de hoorzitting van 29 november 2004 die werd georganiseerd door de Commissie cultuur van het Parlement een belangrijke gebeurtenis waarbij vertegenwoordigers uit de sportwereld verklaringen aflegden die hoopvol stemden.
Tijdens deze hoorzitting heeft de heer Figeľ benadrukt dat er, vooropgesteld dat er overeenkomstige financiering beschikbaar gesteld wordt, op drie terreinen maatregelen kunnen worden verwacht: onderzoek, informatie en onderwijs. De betreffende voorstellen vormen een natuurlijk vervolg op het werk dat de Commissie in de periode 2000-2002 heeft verricht. Dit is de weg die wij moeten bewandelen, met het oog op het ontbreken van een specifieke rechtsgrondslag voor de bestrijding van doping in de sport. Het zou voorbarig zijn om onder de huidige omstandigheden concretere voorstellen te doen, gezien het feit dat deze voorstellen afhankelijk zijn van de budgettaire situatie.
Afhankelijk van de ratificatie van het Grondwettelijk Verdrag zal de Commissie beschikken over een basis – het nieuwe artikel III-282 – voor de ontwikkeling van de Europese dimensie op het terrein van sport. Wij zouden met name in staat zijn initiatieven te stimuleren inzake de morele en lichamelijke integriteit van jonge sportlieden. Het is hoe dan ook belangrijk dat de tenuitvoerlegging van deze nieuwe bepaling zorgvuldig wordt voorbereid. De Commissie is vastbesloten nauw samen te werken met alle betrokken partijen om deze uitdaging het hoofd te kunnen bieden.
Wat kan er worden ondernomen om de weg te bereiden voor de uiteindelijke inwerkingtreding van de Grondwet? Om deze vraag te beantwoorden wil ik terugkeren naar de punten die de heer Figeľ tijdens de hoorzitting van 29 november 2004 naar voren bracht.
Het eerste punt dat de heer Figeľ noemde had betrekking op maatregelen op het punt van onderwijs. Er zouden wat dit betreft nu al wezenlijke bijdragen kunnen worden geleverd, uitgaande van beleidsterreinen die reeds onder de verantwoordelijkheid van de Gemeenschap vallen. Ongeveer de helft van de antidopingproefprojecten waarvoor in de periode 2000-2002 communautaire steun is ontvangen, was gericht op het onderwijs. Wij onderzoeken momenteel de mogelijkheid om dopinggerelateerde onderwerpen in de activiteiten van de Commissie op het vlak van onderwijs te integreren.
Het tweede punt had betrekking op maatregelen op het vlak van informatie. In een van de drie studies over doping die zijn uitgevoerd in 2000-2001 is gekeken naar de mogelijkheden voor een pan-Europese antidopingcampagne. Hierbij is geput uit ervaringen van campagnes van deze aard die in een aantal lidstaten zijn uitgevoerd. Wij hebben dan ook de resultaten van aanzienlijk voorbereidend werk tot onze beschikking. Het is echter van belang op te merken dat een dergelijk initiatief onmogelijk kan worden uitgevoerd zonder een autonoom, speciaal voor dit doel geoormerkt financieel instrument.
Het derde punt van de heer Figeľ had betrekking op maatregelen op het vlak van onderzoek. Er is reeds materiaal beschikbaar op dit vlak waarop we kunnen voortbouwen. De Commissie heeft de netwerkvorming tussen vooraanstaande deskundigen op dit gebied gestimuleerd. Bij afwezigheid van een specifiek hiervoor bestemd financieel instrument is het wellicht mogelijk om het antidopingonderzoek uitdrukkelijker en zichtbaarder in de bestaande activiteiten van de Commissie te integreren. De Commissie heeft voor financiering gezorgd via haar onderzoeksbegroting, inclusief de recente Cafdis- en Hardop-projecten. Wij moeten nu de blik op de toekomst gaan richten. Dit is de reden dat de heer Figel’ besprekingen is begonnen met de heer Potočnik om te bekijken of er mogelijkheden bestaan voor synergieën tussen de werkzaamheden van onze respectieve diensten.
Ten slotte zal de Commissie contact blijven onderhouden met internationale organisaties en de rol die het Mondiaal Antidopingagentschap WADA speelt blijven steunen. De Commissie gelooft dat de betrokken spelers de morele plicht hebben om deze strijd te steunen.
Tot besluit wil ik het Europees Parlement bedanken voor zijn voortdurende steun. Het Parlement blijft van cruciaal belang voor de huidige en toekomstige werkzaamheden van de Commissie op het vlak van sport en zal er in belangrijke mate aan bijdragen dat in de strijd tegen doping de broodnodige vooruitgang wordt geboekt. 
Mavrommatis,
    Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, het initiatief van het Europees Parlement, dat tot uiting komt in de ontwerpresolutie van de Commissie cultuur en onderwijs over dopingbestrijding, is een belangrijke stap vooruit en een rechtstreekse uitnodiging aan het adres van alle medebevoegde instanties om daadkrachtiger en efficiënter op te treden tegen dit verschijnsel.
Ik ben optimistisch over de toekomst, want ik merk dat mijn gevoeligheid ten aanzien van de oorlog tegen deze plaag, die een bedreiging is voor onze jeugd en waarover ik ook in het verleden al vragen heb gesteld en spreekbeurten heb gehouden, bij mijn collega’s gehoor vindt.
Wij moeten goed voor ogen houden dat doping niet alleen beroepssporters aangaat. Integendeel, doping is een bedreiging die steeds groter wordt, niet alleen omdat de kring van degenen die er gebruik van maken - amateurs en jongeren in heel de wereld – groter wordt, maar ook omdat er steeds nieuwe, geavanceerde preparaten op de markt komen. De handel maakt gebruik van verschillende kanalen, die voortdurend in aantal toenemen, zoals fitnesscentra, internet, apotheken en zelfs de post. Ik herinner eraan dat de jaarlijkse omzet van de handel in anabolica in Europa meer dan 2 miljard euro en in heel de wereld ongeveer 6 miljard euro bedraagt.
De Europese Commissie moet haar samenwerking met de bevoegde instanties intensiveren en steun geven aan een mechanisme voor de bestrijding van het probleem. Dat mechanisme moet zorgen voor het noodzakelijk onderzoek, de juiste voorlichting, onderwijs en de bevordering van ‘schone’ sport, teneinde de volksgezondheid en het sportideaal te kunnen beschermen.
Het Grondwettelijk Verdrag geeft ons de mogelijkheid om ons krachtiger in te zetten voor dit doel, en de Europese Unie moet met dit probleem rekening houden bij de uitwerking en toepassing van de onder haar bevoegdheid vallende beleidsvormen. De Europese Unie moet onmiddellijk in het geweer komen en mag deze grote plaag voor de jeugd, die een bedreiging vormt voor jongeren in heel de wereld, niet vergeten.
Riera Madurell,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat we het ondertussen allemaal wel met elkaar eens zijn dat de strijd tegen dopinggebruik in de sport niet alleen het eerlijke verloop van sportcompetities ten goede komt, maar ook de gezondheid van onze burgers. Het terugdringen van het dopinggebruik in de sport moet dan ook zonder meer een van onze politieke doelen worden, zoals dat in menige lidstaat nu al het geval is.
Ik wijs er met nadruk op dat het onderzoek op het gebied van antidoping een Europese dimensie moet krijgen. Sommige EU-landen hebben al onderzoeksprogramma’s opgenomen in de plannen die zij in de strijd tegen dopinggebruik hebben opgezet. Dat onderzoek heeft betrekking op zowel nieuwe middelen en de effecten daarvan op het menselijk lichaam, als de betere toerusting van laboratoria voor de opsporing van dergelijke middelen. In andere landen, zoals het land waar ik vandaan kom, Spanje, heeft de regering al bekendgemaakt dat er specifieke onderzoeksprogramma’s zullen worden opgenomen in het nationale programma voor onderzoek en ontwikkeling.
Het hoeft echter geen betoog dat deze kwestie een duidelijke internationale dimensie heeft. Daarom is het heel belangrijk dat de Europese Unie ook haar medewerking verleent aan opneming van tegen dopinggebruik gericht onderzoek in de communautaire programma’s voor onderzoek en ontwikkeling. Toen ik dit voorlegde aan commissaris Potočnik tijdens zijn eerste hoorzitting voor de Commissie industrie, onderzoek en energie van dit Parlement, toonde hij zich geïnteresseerd en zegde hij toe het voorstel te zullen bestuderen. In het licht daarvan zou ik de Commissie willen aanmoedigen in deze zin belangrijke maatregelen te nemen.
Bovendien, mijnheer de Voorzitter, denk ik dat een initiatief als dit in overeenstemming is met artikel III-282 van de nieuwe Europese Grondwet. Daarin staat immers dat de Unie de Europese dimensie van de sport wil ontwikkelen door de eerlijkheid te bevorderen om wedstrijddeelnemers gelijke kansen te bieden, en door de fysieke en morele integriteit van onze sporters te beschermen. 
Takkula,
    Mijnheer de Voorzitter, zoals wij weten beschikt de sport zelf niet over voldoende middelen om het dopingprobleem op te lossen. Daarom zijn wij allen nodig bij dit belangrijke werk. Iedereen die werkzaam is op het brede terrein van de sport moet zich inzetten voor juiste en gezonde waarden, van gewone burgers tot internationale sportorganisaties en de officiële bureaus die in de verschillende landen sport organiseren.
Dit werk beperkt zich niet tot ons werelddeel Europa, het is een wereldwijde taak. Natuurlijk willen wij als Europeanen er in de eerste plaats voor zorgen dat ons eigen huis in orde is, want het is moeilijk en totaal ongeloofwaardig anderen terecht te wijzen als wij ons zelf niet aan de gezamenlijk afgesproken regels houden. De rol van nationale overheden en de maatregelen die zij treffen, zijn van groot belang om de illegale fabricage, import, export en verspreiding van dopingmiddelen doeltreffend te kunnen bestrijden. Door samenwerking op het gebied van wetgeving om de verspreiding van dopingmiddelen tegen te gaan en door samenwerking tussen de betrokken autoriteiten kan het dopingprobleem doeltreffend worden aangepakt en voorkomen.
Het Mondiaal Antidopingagentschap, het WADA, coördineert en bevordert wereldwijd de strijd tegen doping in de sport. De internationale olympische beweging is vrij nauw bij het bestuur van het WADA betrokken, maar de rol van de nationale overheden is nog steeds beperkt. Door een krachtig gezamenlijk optreden van de EU-lidstaten zou de betrokkenheid van de nationale overheden bij het werk van het WADA vergroot kunnen worden, waarmee het agentschap in staat gesteld zou worden doeltreffender op te treden. De Europese Unie moet geen eigen dopingagentschap oprichten, maar moet zich aansluiten bij de Antidopingconventie van de Raad van Europa en op die manier nauw betrokken zijn bij de strijd tegen doping in heel Europa.
Voorts wordt in het kader van de Unesco een mondiaal intergouvernementeel verdrag ter bestrijding van doping in de sport voorbereid. De Europese Unie zou de voorbereiding van dit verdrag actief moeten volgen en de standpunten van de lidstaten moeten coördineren. Op basis van haar nieuwe bevoegdheid op sportgebied, namelijk de toekomstige rechtsgrondslag die de Grondwet met zich meebrengt, moet de Europese Unie actief gaan deelnemen aan het implementeren, bevorderen en ondersteunen van de verplichtingen van dit toekomstige verdrag.
Berichten over dopingkwesties nemen in de sportverslaggeving in de media vaak een grote plaats in. We moeten de zaak echter wel in de juiste proporties blijven zien. Zoals elders in de maatschappij zijn en blijven er in de sport altijd personen die zich niet aan de algemene regels houden. Wij moeten vanuit de Europese Unie echter proberen op alle mogelijke manieren een zuivere sport- en bewegingscultuur te stimuleren. Zelfs in alle ophef mogen wij nooit vergeten dat sport een positieve zaak is, die de gezondheid en het welzijn van de mens bevordert. 
Bennahmias,
    – Mijnheer de Voorzitter, deze resolutie gaat beslist de goede kant op. We hebben allemaal gezien dat er bij de laatste Olympische Spelen een aantal atleten is gepakt voor het gebruik van enkele doses verboden producten – al waren het er welbeschouwd heel weinig, als je bedenkt dat er duizenden atleten hebben meegedaan. Het ging hier overigens vooral om oude dopingmiddelen, en niet in de eerste plaats om de nieuwe preparaten die tegenwoordig beschikbaar zijn.
Het is duidelijk dat we allereerst moeten waken over de gezondheid van onze atleten – atleten die op hoog niveau sport beoefenen, professionele atleten. Enige tijd geleden is echter gebleken dat er hier een contradictie bestaat. Het Mondiaal Antidopingagentschap, dat heel belangrijk werk verricht, heeft onlangs namelijk besloten – vooral met betrekking tot corticosteroïden – dat er tests zullen worden uitgevoerd en dat men een bepaald gehalte aan corticosteroïden in de genomen monsters zal aanvaarden, naar ik meen 30 procent. Het gaat hier dus om een standpunt dat indruist tegen dat van de medische wereld, aangezien het gebruik van een bepaalde dosis nu wordt aanvaard. Het zal u – mij in ieder geval – doen denken aan het gebruik van haematocriet in de professionele wielersport. Daar wordt een gehalte van 50 procent of minder aanvaard, maar een hoger gehalte niet.
In deze ontwerpresolutie ontbreekt één verzoek. Dat verzoek zal veel geld kosten, maar is wel van fundamenteel belang. We moeten er namelijk voor zorgen dat atleten voortdurend door onafhankelijke instanties medisch gevolgd worden. Op die wijze kunnen we vaststellen hoe atleten vanaf het begin van hun carrière met hun lichaam omgaan, ongeacht de leeftijd van de sportbeoefenaar en de tak van sport die men bedrijft. Ook atleten hebben immers het recht hun lichaam te verzorgen. We kunnen zo bovendien vaststellen welke legale – en in het ongunstigste geval illegale – dopingmiddelen ze hebben kunnen gebruiken. Als we op het gebied van doping in Europa, de Europese Unie en de rest van de wereld niet over een dergelijk instrument kunnen beschikken, dan heeft alles wat we tot nu toe gezegd hebben weinig zin. Er moet dus onafhankelijke medische controle komen, over de gehele linie. 
Toussas,
    Mijnheer de Voorzitter, het gebruik van doping in de sport is een enorm probleem en de werkelijke oorzaak daarvan moet gezocht worden in de commercialisering van de sport via de kapitalistische productiewijze, waarvan het doel is de winst van de monopolistische concerns op te voeren. Met andere woorden, men aanvaardt dat iemand sport voor zijn beroep kan bedrijven, en er dus beroepsport kan zijn.
Als een sportteam een onderneming is, moeten de sporter en het sportteam ten koste van alles zegevieren. Die zege beoogt precies hetzelfde als de markt beoogt met de reclame en de verkoop van producten van concerns, namelijk winstverhoging. Kinderen en jongeren worden het voorwerp van keiharde uitbuiting. Het is tekenend dat er zo’n grote keur is aan farmaceutische preparaten in supermarkten, waar deze vrij verkocht worden. Deze preparaten vergiftigen elke morele waarde van de sport en hebben bovendien nefaste gevolgen voor de geestelijke en lichamelijke gezondheid van de jongeren.
Staat u mij toe met name te wijzen op de schijnheiligheid die heerst in de internationale organisaties en in hun betrekkingen met de grote concerns. Op tientallen farmaceutische producten is geen enkel verbod, en dus mogen ze in de sport worden gebruikt.
Wij zijn van mening dat de sport een sociaal goed is en niet mag worden onderworpen aan de winstlogica. Het sportbeleid moet worden veranderd. Elke vorm van beroepssport moet worden afgeschaft, elke band tussen ondernemers en sport moet worden verbroken, en er moet steun worden gegeven aan massale amateursport.
Staat u mij tot slot toe om het volgende te zeggen. Zolang dit meer algemene, volksvijandige beleid wordt voortgezet, een beleid waaraan het winstbejag en het mededingingsvermogen van het kapitaal ten grondslag liggen, zullen de jeugd en de sport hier de pijnlijke gevolgen van moeten ondervinden. 
Czarnecki, Ryszard (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Commissie cultuur en onderwijs beweert dat de Olympische Spelen van Athene hebben aangetoond dat doping in de sport een heuse bedreiging vormt. De enige reden waarom er bij de laatste Spelen zoveel dopingincidenten waren, was het feit dat het Internationaal Olympisch Comité onder zijn nieuwe voorzitter Jacques Rogge eindelijk de strijd met doping heeft aangebonden. Politieke wil is waar het bij dit soort kwesties meestal op aankomt. Wij herinneren ons hoe het Amerikaanse Olympisch Comité dopinggebruik van zijn sporters, met name in de atletiek, verborgen heeft gehouden. Hier is pas onlangs een einde aan gekomen. Wij mogen onszelf geen zand in de ogen strooien: de strijd tegen doping is niet alleen de strijd tegen de ambities van sommige atleten, trainers en functionarissen, maar vooral ook de strijd tegen de grote dopingindustrie en de sterke, rijke lobby’s. De wapens in deze strijd zijn in de eerste plaats strenge straffen, bijvoorbeeld een onmiddellijk startverbod voor de rest van het leven. Verder eenduidige voorschriften om te voorkomen dat sommigen meer gelijk zijn dan anderen en ten slotte nieuwe methoden om de steeds geraffineerdere vormen van doping op te sporen waar de vorige sprekers over hebben gesproken. Net zoals de politiek zal ook de sport nooit helemaal zuiver worden, maar de praktijk kan ongetwijfeld zuiverder worden. Dit is het doel van de ontwerpresolutie, waarvoor mijn dank aan de opstellers. 
Schmitt, Pál (PPE-DE ).
    In de Grondwet van de Europese Unie wordt de sport aangemerkt als een instrument met een belangrijke educatieve functie en als een middel ter bevordering van de sociale cohesie en een gezonde levensstijl. Doping vormt een bedreiging voor precies datgene waar het in de sport om gaat, aangezien doping volledig indruist tegen het beginsel van gelijke kansen en een ernstige inbreuk inhoudt op het idee van ; met doping verrichte prestaties vormen immers geen afspiegeling meer van de kwaliteit en kwantiteit van de geïnvesteerde tijd en energie. Doping is ook gevaarlijk voor de sporters zelf; in de literatuur zijn enkele honderden sterfgevallen bekend waarbij doping een rol speelt. Volgens voormalig IOC-voorzitter Samaranch is doping de dood voor de sport. Gevaarlijke prestatieverhogende middelen hebben inmiddels ook hun intrede gedaan in de recreatiesport en in de sportscholen. Productie, verhandeling en gebruik van deze middelen vinden thans op zeer grote schaal plaats; het gaat inmiddels om miljoenen mensen, en die mensen lopen allemaal gevaar.
Wereldwijd wordt de strijd tegen doping op drie niveaus gevoerd: 1) preventie, voorlichting en opvoeding; 2) tests voorafgaand aan, tijdens en na wedstrijden met gebruikmaking van de allernieuwste wetenschappelijke methoden; en 3) straffen of sancties die voldoende streng zijn om een afschrikkend effect te hebben. De EU kan alleen op de twee eerstgenoemde terreinen een bijdrage leveren aan deze breed opgezette, gezamenlijke inspanning ter bestrijding van doping, gezien het feit dat het opleggen van strafrechtelijke sancties niet tot onze bevoegdheden behoort. Sommige landen hebben echter al nationale wetgeving aangenomen die voorziet in strenge straffen voor het gebruik van doping, vergelijkbaar met de straffen die gelden voor drugsgebruik.
Ik zou er van mijn kant eveneens op willen aandringen dat we een actieve rol gaan spelen bij het schoonmaken - of misschien moet ik zeggen redden - van de sport. Laten we de boodschap die in de Grondwet neergelegd is serieus nemen en meer dan tot nu toe samenwerken met het Mondiaal Antidopingagentschap, het WADA. Op dit moment beschikken slechts 12 van de 25 EU-landen over een geaccrediteerd dopinglaboratorium; laten we de andere 13 landen helpen eveneens dergelijke waardevolle technische faciliteiten op te bouwen. Laten we een gemeenschappelijk EU-netwerk voor dopingtests opzetten om nauwe samenwerking te bevorderen, niet alleen bij het uitvoeren van tests, maar ook in het onderzoek op het gebied van sportwetenschappen. We moeten niet vergeten dat in de sportwetenschap op dit moment al uitgebreid onderzoek wordt gedaan naar een vorm van doping die wel eens gevaarlijker zou kunnen zijn dan alles wat we tot nu toe gezien hebben, namelijk genetische doping. Verder zou ik graag zien dat bij de Europese Ombudsman een mechanisme ingesteld wordt dat de burgers in Europa de mogelijkheid biedt melding te maken van alle gevallen van vervaardiging, verhandeling of gebruik van prestatieverhogende middelen waarvan zij kennis hebben. 
Prets (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de Europese Unie heeft herhaaldelijk – in resoluties en conclusies van de Raad, het verslag van Helsinki over sport, het verslag van de Commissie cultuur, hoorzittingen, enzovoort – de vinger gelegd op het dopingprobleem en verschillende maatregelen geëist en voorgesteld. Feit is echter dat doping in de sport steeds verder om zich heen grijpt. Steeds betere en moeilijker op te sporen producten die door de farmaceutische industrie worden ontwikkeld en in de meest uiteenlopende vormen op de markt worden aangeboden, verlagen de drempel voor een steeds groter wordende doelgroep. In antwoord op deze ontwikkeling moet ook de partij aan de andere zijde meer doen om misstanden boven tafel te krijgen.
Ik verzoek de Commissie dan ook om bij de werkzaamheden in verband met het zevende onderzoekskaderprogramma prioriteit te verlenen aan de dopingproblematiek en extra financiële middelen beschikbaar te stellen. Ook voor de sport zal de Europese Grondwet nieuwe mogelijkheden openen en ik kan alleen maar hopen dat we door een ‘ja’ voor de Grondwet de kansen ook krijgen. Sport vervult een belangrijke maatschappelijke functie in de samenleving en mag niet door doping en racisme worden bezoedeld, wat het werk van duizenden in diskrediet zou brengen. 
Martin, Hans-Peter (NI ).
    Mijnheer de Voorzitter, eenieder die zijn tekst heeft voorgelezen in het kader van dit zogenaamde debat heeft zich fel tegen doping uitgesproken. Dat doet echter niets af aan de waarschijnlijkheid dat de sportliefhebbers in de wereld zich nog steeds in twee groepen laten verdelen: degenen die – half in de veronderstelling dat doping tot succes kan leiden – doping billijken en goedpraten, en degenen die dat niet doen. Vanzelfsprekend hoor ik bij de laatste groep. Ik denk dat elk dopinggeval met name voor jonge sportliefhebbers zoiets is als een blikseminslag in de ziel. Een afgevaardigde ter linkerzijde beweerde dat doping rechtstreeks verbonden is met kapitalisme en niet met totalitaire staatssystemen; ik denk dat het tegendeel het geval is. De zuiverheid van sport wordt steeds belangrijker naarmate de economische omstandigheden verslechteren en de problemen van de middenklasse toenemen. Daarom bestaat er een kans daadwerkelijk een einde te maken aan doping.
Ik zou graag zien dat u zich ten aanzien van het zevende onderzoekskaderprogramma vooral op voetbal concentreert. Er zijn daarbij concrete vragen te stellen. Is het waar dat de G14 – een groep van clubs die met name de Champions League in zijn greep heeft – obstakels opwerpt voor dopingcontroles? Is het waar dat juist bij jeugdverenigingen dopingcontroles worden vermeden? Ik kan u enkel aansporen voor de nodige transparantie te zorgen hieromtrent. 
Beazley (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit debat is, als we tenminste kijken naar het overgrote deel van de bijdragen, zeer waardevol geweest. Recentelijk heeft het onderwerp doping in de sport over de hele linie veel meer aandacht gekregen en dat is belangrijk.
De bezwaren tegen doping zijn van drieledige aard. Allereerst wordt het karakter van de sport erdoor aangetast. Mensen die zichzelf op een oneerlijke manier bevoordelen ten opzichte van hun medeatleten helpen simpelweg het doel van de sport zelf om zeep. Op de tweede plaats is doping schadelijk voor de gezondheid van atleten. Op de derde plaats vind ik dat doping schadelijk is voor de samenleving omdat het idee wordt bevorderd dat winnen tot elke prijs het enige is dat telt. Collega-afgevaardigden hebben al gewezen op de zeer grote financiële voordelen en winsten die in de sport behaald kunnen worden, hetgeen deze kwestie nog moeilijker maakt.
Er zijn hier collega's onder ons met Olympische ervaring en ik meen dat er drie lidstaten zijn die zich kandidaat hebben gesteld voor het organiseren van de Olympische Spelen. Denkt de commissaris dat het gepast zou zijn wanneer de Raad, ook al is de Grondwet nog niet geratificeerd, een gemeenschappelijke resolutie zou aannemen waarin niet alleen het gebruik van doping in de sport wordt veroordeeld, maar waarin ook wordt vermeld wat voor maatregelen de regeringen van lidstaten die zich kandidaat hebben gesteld voor de organisatie van de Olympische Spelen, voornemens zijn te nemen?
Mijn laatste punt betreft de kwestie van het winnen tot elke prijs. Een van de meest gedenkwaardige incidenten bij de laatste Olympische Spelen was dat van de marathonloper die in de positie was om te winnen, maar van zijn kansen beroofd werd doordat iemand uit het publiek het parcours opkwam en hem tegenhield. Deze atleet ontving een speciale prijs als waardering voor het feit dat hij door bleef lopen ook al was het duidelijk dat zijn kansen om de wedstrijd te winnen, verkeken waren.
Het lijkt mij dat, als we de jeugd en de samenleving als geheel willen bereiken, we terug moeten keren tot het wezenlijke doel van de sport. Doping is een kwaad dat bestreden moet worden. 
Borg,
     Mijnheer de Voorzitter, ik heb zeer aandachtig geluisterd naar de opmerkingen van de aanwezige leden. Er leeft bij u, net als bij ons, een sterke bereidheid om alles te doen wat binnen onze mogelijkheden ligt om een effectieve campagne tegen doping in de sport in het leven te roepen. Zoals al is opgemerkt, heeft doping een verstrekkende uitwerking op onze samenleving, en niet in de laatste plaats op onze jongeren. De Commissie zal over een duidelijke rechtsgrondslag beschikken na de inwerkingtreding van de Grondwet. In de tussentijd zullen wij de noodzakelijke maatregelen blijven nemen om hiervoor de weg te bereiden.
Het Parlement heeft terecht gewezen op een aantal verschillende niveaus waarop dit onderwerp kan worden aangepakt. De Commissie gelooft dat preventie een belangrijk facet is van onze inspanningen. Onze maatregelen dienen daarom gericht te worden op onderwijs, onderzoek en informatie. Commissaris Figeľ is vastbesloten om met betrekking tot dit onderwerp vooruitgang te boeken binnen de context van de begrotingsmiddelen en in voorbereiding op de inwerkingtreding van de Grondwet.
Ik zal nu ingaan op een aantal specifieke punten dat aan de orde is gebracht. Als eerste, over de betrekkingen met federaties en met het Mondiaal Antidopingagentschap WADA, kan ik zeggen dat de heer Figeľ zeer geïnteresseerd is in het ontwikkelen van dergelijke betrekkingen en met dit oogmerk reeds een aantal bijeenkomsten heeft belegd.
Over de mogelijkheden tot financiering van WADA zou ik willen zeggen dat wij de financiering, die via projecten plaatsvindt, van geval tot geval bekijken. Wij verlenen geen structurele steun aan WADA vanwege bepaalde problemen die ons allen bekend zijn.
Op het vlak van onderzoek werken de commissarissen Figeľ en Potočnik momenteel samen, zoals ik al zei, en wij kunnen goede hoop koesteren op een goed resultaat op dit terrein.
Over het genoemde punt inzake een Europees plan wil ik u herinneren aan het bestaan van het steunplan van 1999. De inwerkingtreding van de Grondwet zal ons voorzien van een stevigere basis om voortgang te boeken.
Het punt met betrekking tot gelijke kansen in de sport is ook aan de orde gesteld. Commissaris Figeľ hecht grote waarde aan dit aspect en hij houdt er ten volle rekening mee. Onze inspiratiebron hierbij is het verslag-Fraisse dat in 2003 door het Parlement is aangenomen.
De Antidopingconventie van Unesco is ook genoemd. De Commissie volgt het werk van deze instelling op de voet en zal dit in de toekomst ook blijven doen. Ik heb ook notitie genomen van de suggestie van de heer Beazley en zal deze doorgeven aan de heer Figeľ.
De Commissie is ingenomen met de ontwerpresolutie van het Parlement over de bestrijding van doping in de sport. De Commissie is zeer actief geweest en heeft de afgelopen zes jaar reeds tal van initiatieven op dit terrein ontplooid, zoals ik al heb opgemerkt in mijn inleidende opmerkingen. Wij zijn voornemens onze inspanningen voort te zetten, met de steun van de lidstaten en het Europees Parlement. De resolutie van het Parlement zal de Commissie helpen om inspanningen en maatregelen inzake doping in samenwerking met het Parlement te continueren.
De Commissie koestert geen bezwaren tegen de amendementen 1 en 2. Met name amendement 2 zou kunnen bijdragen aan een doeltreffende strijd tegen doping. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de mondelinge vraag (O-0037/2005 - B6-0169/20005) van de heer Sifunakis aan de Commissie over het ontwerpverdrag van de Unesco inzake culturele verscheidenheid. 
Sifunakis (PSE ),
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, deze mondelinge vraag van de Commissie cultuur en onderwijs en de hieraan verbonden ontwerpresolutie over het ontwerpverdrag van de Unesco inzake culturele diversiteit, vloeien voort uit de intense belangstelling die onze commissie koestert voor de ontwikkelingen in de onderhandelingen over deze belangrijke verdragstekst.
Het ontwerpverdrag van de Unesco volgt op de Universele Verklaring van de Unesco van november 2002 over culturele diversiteit, die een belangrijke stap was in de richting van internationale samenwerking, maar onvoldoende bleek te zijn om het hoofd te bieden aan de bedreigingen waarmee de culturele diversiteit tegenwoordig geconfronteerd wordt door de sterk gemondialiseerde markt van cultuurproducten en –diensten.
Het verdrag van de Unesco heeft tot doel de diversiteit van culturele inhoud en kunstzinnige expressie te beschermen en bevorderen via geschikte maatregelen, en beoogt de ontwikkeling van cultuurbeleid te vergemakkelijken en de internationale culturele uitwisseling in het algemeen aan te moedigen.
Dit verdrag moet ons inziens een instrument worden voor internationale samenwerking ten behoeve van de culturele ontwikkeling. Wij zijn van mening dat het ontwerpverdrag de belangrijke pogingen markeert die worden ondernomen om de uitdagingen het hoofd te bieden waarmee de culturele diversiteit ten gevolge van de mondialisering en het internationaal handelsbeleid geconfronteerd wordt. Wij hopen allen dat dit verdrag een bindend instrument zal kunnen worden voor de vaststelling van voorschriften inzake de bescherming van de culturele diversiteit.
Dit is de enige weg voorwaarts voor Europa, gezien de huidige dominantie van Amerikaanse televisieproducties en films, bijvoorbeeld, op de Europese markten. Ik herinner er enkel aan dat de Amerikaanse producties 60 à 90 procent van de audiovisuele markt van de EU-lidstaten uitmaken, en het dienovereenkomstige Europese aandeel van de Amerikaanse markt slechts 1 à 2 procent bedraagt.
In dit kader moeten wij echter ook de inspanningen zien die door een klein aantal niet-Europese landen - met name in de Engelstalige wereld - worden ondernomen om het voorgestelde verdrag van de Unesco af te zwakken. Daarom moeten wij weerstand bieden tegen de door dit kleine aantal sterke landen uitgeoefende druk, en ervoor zorgen dat in de uiteindelijke verdragstekst duidelijk komt te staan dat de verdragsluitende landen het recht hebben om beleid en wetgeving te ontwikkelen, te behouden en toe te passen, die tot doel hebben de culturele diversiteit en het pluralisme in de media te bevorderen en beschermen. Het is van vitaal belang dat alle pogingen om via het onderhavige verdrag deze rechten op welke manier dan ook te annuleren of af te zwakken, worden verijdeld.
Aangezien er ook in de Unie uiteenlopende meningen zijn over de inhoud van het verdrag, moeten de lidstaten hun uiterste best doen om hun standpunten zowel onderling als ook met de Gemeenschap te coördineren. Ik moet hier erop wijzen dat elk gebrek aan eenheid een ondermijning zal betekenen van het standpunt en de geloofwaardigheid van de Unie tijdens de onderhandelingen.
Daarom dringen wij erop aan dat de Europese Unie en de lidstaten tijdens de onderhandelingen over en de sluiting van het onderhavige verdrag alles nalaten wat een aanslag zou kunnen betekenen op de culturele diversiteit, of het vermogen van de regeringen om steun te geven aan de culturele diversiteit zou kunnen ondermijnen.
Geachte collega’s, de relatie tussen het internationaal handelsrecht en het toekomstig verdrag van de Unesco is dus een aspect van fundamenteel belang en wij moeten dat vraagstuk zo goed mogelijk aanpakken. In geen geval mag dit als een mindere prioriteit worden beschouwd.
Wij zijn eveneens van mening dat in het verdrag de uiterst belangrijke rol moet worden erkend die de openbare dienstverlening, en met name de publieke omroep, speelt bij de bescherming, ondersteuning en ontwikkeling van de culturele diversiteit.
Mijnheer de commissaris, geachte collega’s, aangezien de Europese Unie constant aanwezig zal zijn bij de onderhandelingen, en overwegende dat het Europees Parlement sterke belangstelling koestert voor het verloop van deze onderhandelingen, maar ook sterk gehecht is aan het institutioneel verankerde recht van het Parlement om onmiddellijk en volledig geïnformeerd te worden over alle stadia van de onderhandelingen en over de sluiting van internationale verdragen,
• roept het Europees Parlement de Commissie op het Parlement op de hoogte te houden van de vorderingen die zijn gemaakt wat betreft de inhoud en het tijdschema van de onderhandelingen;
• vraagt het Europees Parlement wanneer de verdragstekst naar verwacht precies klaar zal zijn, opdat het dan in oktober 2005 te Parijs ter goedkeuring kan worden voorgelegd aan de Algemene Vergadering van de Unesco.
Kan de Commissie ons gedetailleerd op de hoogte houden van de verschillende standpunten die worden ingenomen in het kader van de onderhandelingen? 
Borg,
   .  Ik wil de geachte afgevaardigde bedanken voor de vraag, die mij de mogelijkheid biedt om, namens commissaris Figeľ, het Europees Parlement op de hoogte te brengen van de stand van zaken in de lopende onderhandelingen voor een Unesco-conventie inzake culturele verscheidenheid.
Een en ander komt voort uit het verzoek van het Parlement om op de hoogte te blijven van de besprekingen over deze kwestie binnen de sfeer van Unesco. De mondelinge vraag en de ontwerpresolutie over Unesco vloeien voort uit het verslag en de resolutie van het Parlement over de instandhouding en het bevorderen van de culturele verscheidenheid en de rol daarbij van de Europese regio en van internationale organisaties als Unesco en de Raad van Europa. Deze zijn aangenomen op respectievelijk 2 december 2003 en 14 januari 2004 en de rapporteur was mevrouw Christa Prets.
In beide teksten is de Commissie opgeroepen het Parlement, en met name de Commissie cultuur en onderwijs, geregeld op de hoogte te houden van de onderhandelingen die bij Unesco plaatsvinden. De Commissie heeft positief gereageerd op deze uitnodiging.
In overeenstemming met het voorlopige tijdschema van Unesco voor de onderhandelingen over de toekomstige conventie zijn de intergouvernementele onderhandelingen in september 2004 begonnen, terwijl de eerste inhoudelijke onderhandelingen in december 2004 van start gingen tijdens de eerste bijeenkomst van het redactiecomité. Een paar weken na het einde van de bijeenkomst van het redactiecomité aanvaardde de Commissie de uitnodiging van het Parlement tot deelname aan een minihoorzitting over de Unesco-onderhandelingen. Deze bijeenkomst werd gehouden op 25 januari 2005 met leden van de Commissie cultuur, en met de heer Schmitt als voorzitter. Deze bijeenkomst vormde de aanleiding voor een wezenlijke discussie met de Commissie en het Luxemburgse voorzitterschap over het huidige onderhandelingsproces. De Commissie houdt zich aanbevolen voor deelname aan soortgelijke bijeenkomsten in de toekomst. De Commissie cultuur heeft voor later deze maand al een dergelijke bijeenkomst gepland.
De onderhandelingen bij Unesco zijn in volle gang. Vanuit het oogpunt van de EU vond de laatste onderhandelingsronde, in februari, plaats in een goede sfeer van samenwerking, op basis van een gedragscode die op 27 januari 2005 door Coreper is goedgekeurd. De eenheid van de EU-vertegenwoordiging is gedurende de gehele zitting strikt in acht genomen, waarbij uitgegaan werd van de gemeenschappelijke standpunten die door middel van verschillende communautaire coördinatiebijeenkomsten zijn vastgesteld.
Met haar eensluidende stem is de Europese Unie gaan fungeren als referentie voor het debat en als belangrijke partner in de onderhandelingen. De status van waarnemer van de Commissie in Unesco brengt echter allerlei beperkingen met zich mee die haar mogelijkheden tot onderhandelen verkleinen. De Europese Unie heeft bijgevolg een verzoek ingediend om toekenning van de status van volwaardig deelnemer in deze onderhandelingen aan de Europese Gemeenschap, en dit verzoek zal in april door Unesco worden behandeld.
Hoewel de februarizitting geen nieuwe geconsolideerde ontwerpconventie heeft opgeleverd, is de algemene uitkomst van deze inhoudelijke overlegronde positief, vanuit de verwachtingen en standpunten van de Europese Unie beschouwd. De algemene trend die uit de plenaire debatten naar voren is gekomen, stemt overeen met de gemeenschappelijke standpunten van de Europese Unie, met inbegrip van de koppeling aan andere instrumenten.
Op de vergadering van april van de raad van bestuur van Unesco zal de belegging van een nieuwe intergouvernementele overlegronde bevestigd moeten worden, die voorlopig gepland is van 25 mei tot 4 juni 2005. Bij deze gelegenheid zal ook het verzoek van de Europese Gemeenschap om een sterkere status in de huidige onderhandelingen worden besproken.
De belangrijkste volgende stappen in het voorlopige tijdschema voor de onderhandelingen bij Unesco zijn als volgt. De voorjaarsvergadering van de raad van bestuur zal gehouden worden van 18 tot 28 april 2005. Op deze vergadering zal met name het verzoek van de Europese Gemeenschap worden behandeld om een sterkere status binnen Unesco te verwerven in de huidige onderhandelingen over de toekomstige conventie. De volgende zitting voor de intergouvernementele onderhandelingen is gepland van 25 mei tot 4 juni 2005, terwijl de najaarsvergadering van de raad van bestuur gehouden zal worden van 13 tot 29 september 2005. Tot slot is de algemene conferentie gepland van 3 tot 21 oktober 2005, wanneer op basis van het voorlopige tijdschema de conventie inzake culturele verscheidenheid moet worden goedgekeurd.
Namens commissaris Figeľ wil ik het Parlement, en in het bijzonder de Commissie cultuur, bedanken voor de vroegtijdige en actieve betrokkenheid bij de Unesco-onderhandelingen en voor de algehele steun aan de Commissie in dit proces. 
Hieronymi,
   .  Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de Europese Unie is een economische gemeenschap en een waardengemeenschap. Daarom willen wij niet alleen een functionerende interne markt – die wij in de Verdragen hebben gewaarborgd – maar ook, en met eenzelfde status, de waarborging van culturele verscheidenheid.
De waarborging van culturele verscheidenheid in de Europese Unie richt zich niet tegen de lidstaten, maar houdt nadrukkelijk in dat de culturele identiteit in onze lidstaten gegarandeerd wordt. Deze culturele verscheidenheid kunnen wij echter enkel samen – binnen de Europese Unie en de Unesco – op mondiaal niveau waarborgen.
Met het oog op de onderhandelingen roepen wij de lidstaten en de Europese Commissie op drie eisen ter harte te nemen. Ten eerste moeten de onderhandelingen binnen de Unesco eerder zijn afgerond dan de komende WTO- en GATS-onderhandelingen betreffende het wereldhandelsrecht. Oktober 2005 is in dit verband een cruciale maand, omdat we anders ten aanzien van het handelsrecht in een nadelige positie terechtkomen en het gevaar dreigt dat een rechtsinstrument van de Unesco te laat komt.
Ten tweede hebben we behoefte aan een doeltreffend instrument. Daarmee bedoel ik een instrument dat daadwerkelijk gelijkheid en wapengelijkheid waarborgt voor de rechtsinstrumenten voor respectievelijk het economisch recht en het cultureel recht.
Ten derde dient de Europese Unie in haar eigen wetgeving serieus werk te maken van culturele verscheidenheid, die in de dienstenrichtlijn dus niet onder het economisch recht mag worden geplaatst. Bovendien moeten audiovisuele diensten van de voorlopige dienstenrichtlijn worden uitgesloten. Zo kunnen we de Unesco laten zien dat we geloofwaardig zijn en klaar om te onderhandelen.
Prets,
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, op 16 november 2004 heeft de Raad het onderhandelingsmandaat inzake het Unesco-verdrag over culturele verscheidenheid overgedragen aan de Commissie. Het Parlement heeft zich eveneens voorstander van dit verdrag getoond door mijn initiatiefverslag over dit onderwerp aan te nemen.
Momenteel zijn er in de Unesco voorbereidingsonderhandelingen gaande voor de algemene conferentie die in oktober van dit jaar wordt gehouden – de maand die collega Hieronymi al noemde. Alle agendapunten moeten eind mei zijn uitgewerkt en afgerond. Het is dan ook belangrijk dat het Europees Parlement zijn standpunt bekendmaakt, zodat het kan worden meegenomen.
Het gaat erom dat ieder land het recht moet hebben om beleid en regelingen voor de bescherming en bevordering van culturele verscheidenheid en pluralisme van de media te handhaven, in te voeren en verder te ontwikkelen. Er mag geen sprake van zijn dat andere internationale verdragen voorrang hebben en de conventie mag in geen geval ondergeschikt worden gemaakt aan de WTO-verdragen. De overeenkomst moet voorzien in een eenvoudig, uniek en bindend mechanisme voor de beslechting van geschillen, teneinde binnen het internationale recht jurisprudentie op het vlak van culturele verscheidenheid tot ontwikkeling te brengen.
Om deze doelen te bereiken is het noodzakelijk dat de Europese Commissie een duidelijk standpunt inneemt en de coördinatie binnen de 25 lidstaten optimaal voorbereidt. Bij de eerste bilaterale bijeenkomsten van deskundigen, die in september vorig jaar plaatsvonden in Parijs, sprak de EU nog niet met één stem. Frankrijk behoorde tot de voorstanders, Finland tot de neutrale landen en Engeland, Denemarken en Nederland zaten in het kamp van de tegenstemmers.
De nieuwe en nog onbekende situatie dat de Europese Commissie zich thans enkel via het Luxemburgse voorzitterschap aan het spreekgestoelte kan melden, wekt de indruk dat de EU niet aanwezig is. Ik roep de afgevaardigden daarom nog eens op hun strategische handelwijze te heroverwegen om onenigheid en onzekerheid te voorkomen.
Ik neem er met voldoening kennis van dat de Commissie zich gekant heeft tegen het ondergeschikt maken van het Unesco-verdrag aan de WTO-voorschriften. Voor een effectief verdrag is een inhoudelijk samenhangende, bindende tekst nodig. Ik vind dat we in de komende onderhandelingsronde en – zoals al is gezegd – voordat de onderhandelingsronde van de WTO is afgesloten, zeker tot een afronding moeten komen. Het is de Verenigde Staten al gelukt om Canada, een land dat bij dit initiatief steeds de koers heeft bepaald, gedeeltelijk aan het twijfelen te brengen. Bovendien is de VS erin geslaagd andere bondgenoten te vinden, zoals Nieuw-Zeeland, India en Australië.
Cultuur mag niet ondergeschikt worden gemaakt aan economische aspecten; zij vormt een autonome markt die eigen regels nodig heeft teneinde de verscheidenheid te behouden en verder tot ontwikkeling te kunnen brengen. Wij allen dragen hiervoor de verantwoordelijkheid. 
Drčar Murko,
   – Dank u wel, mijnheer de Voorzitter. Erkenning van culturele diversiteit betekent in de praktijk samenleven met mensen die een andere achtergrond hebben, maar het betekent ook respect hebben voor andere culturele tradities. Het respecteren van verschillende culturen houdt de bereidheid in mensen die anders zijn te begrijpen en te aanvaarden zoals ze zijn. Multiculturele contacten kunnen uiterst vruchtbaar zijn en voor de samenleving een bijzondere toegevoegde waarde hebben, en tegelijkertijd ook een remmende invloed hebben op het ontstaan van spanningen tussen bevolkingsgroepen.
Aan het concept culturele diversiteit ligt de gedachte ten grondslag dat we onze medemensen moeten respecteren op grond van hun menselijke waardigheid en integriteit, en ons niet moeten laten leiden door hun afkomst. Als deze gedachte terrein wint in de samenleving, ontstaat daarmee een natuurlijke barrière voor afscheiding en verdeeldheid.
Het verleden leert ons dat liberale samenlevingen met een grote culturele verscheidenheid ook op economisch gebied het beste presteren. De samenlevingen die zich in de 20e eeuw, ondanks twee wereldoorlogen, ontwikkeld hebben in Europa, kunnen gerekend worden tot de grootste prestaties van de menselijke beschaving.
Lang hebben we gedacht dat dit verworvenheden waren waaraan nimmer meer getornd zou worden, maar daarin hebben we ons vergist. Waar kwamen bijvoorbeeld opeens de meerderheden vandaan die akkoord gingen met de etnische zuiveringen in de jaren negentig van de vorige eeuw, waarmee het idee van culturele diversiteit op ongekend brute wijze de nek om werd gedraaid?
Tal van - gelukkig geïsoleerde - gebeurtenissen leren ons dat redelijke criteria zomaar in hun tegendeel kunnen gaan verkeren. Als samenlevingen het zaaien van haat gaan tolereren, als politici met extremistische denkbeelden zich ongestraft beledigend kunnen uitlaten over andere culturen, dan heeft het remmechanisme gefaald. De burgers worden dan steeds ongevoeliger en degenen die waarschuwen tegen intolerantie jegens andere culturen wordt dan zelf intolerant gedrag verweten.
Misschien hebben we inderdaad te veel verwacht van de multiculturele samenleving en hebben we dat model geïdealiseerd, maar één ding staat inmiddels wel vast: het model van een vreedzaam samenleven van mensen met verschillende culturen mag dan verre van perfect zijn, het is wel het meest waardevolle model dat we hebben. Een gelijkwaardig alternatief is er niet. Maatregelen ter bevordering van wereldwijde culturele contacten en het ontwerpverdrag van de Unesco waarover we vandaag spreken, zijn van groot belang; ze vormen onze gezamenlijke politieke en economische investering in de toekomst.
Dank u wel. 
Trüpel,
   .  Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil onderstrepen dat de belangrijkste politieke grondslag van dit verdrag de gedachte is dat kunst en cultuur een dubbel karakter hebben. Het gaat enerzijds om goederen, maar kunst en cultuur zijn meer dan dat; ze zijn dragers van betekenis, identiteit, esthetische waarden – en dat is nu juist het punt waarom kunst en cultuur niet aan de logica van de markt en liberalisering onderworpen mogen worden. Hetzelfde geldt voor het pluralisme van de massamedia en met name voor de bescherming van de publieke omroep, die borg staat voor kwaliteit en ernaar streeft toegang te bieden aan zo veel mogelijk luisteraars. Een zuivere markt- en liberaliseringslogica brengt deze gedachte in gevaar. Het is dan ook van groot belang dat wij erin slagen dit verdrag voor de bescherming van culturele verscheidenheid politiek te verankeren.
Ook ik wil benadrukken dat het van cruciaal belang is om sterk en eensgezind de onderhandelingen in te gaan en dat de Europese lidstaten nu echt met één stem spreken. Wat de interne situatie betreft, moet de deelname van het Parlement worden veiliggesteld en dient ervoor gezorgd te worden dat wij bij de formulering van een helder mandaat worden betrokken. Wat de externe situatie betreft, gaat het erom dat de onderhandelingen met de Unesco – zoals andere sprekers al zeiden – op tijd worden afgesloten, om te voorkomen dat we achter de onderhandelingsrondes van de WTO en GATS aan hollen.
Als wij, met onze beschermingsovereenkomst, de markt willen kunnen bijbenen en willen voorkomen dat deze het voor het zeggen krijgt, dan hebben een doeltreffend rechtsinstrument nodig. De eisen die wij naar buiten toe stellen, moeten we binnen de Europese Unie zelf ook waarmaken. Daarom moet de bescherming van de culturele verscheidenheid in de dienstenrichtlijn gehandhaafd blijven en moeten kunst- en cultuurgoederen van deze richtlijn worden uitgesloten. 
Portas,
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Murko heeft in haar interventie terecht opgemerkt dat culturele diversiteit een middel moet zijn om minderheden te beschermen en te verdedigen. Nu is het zo dat alle culturen in de gemondialiseerde wereld van vandaag minderheidsculturen – culturen van minderheden – zijn. Dat is echter niet de werkelijkheid die door de markten tot uitdrukking wordt gebracht. Het probleem wordt door die contradictie veroorzaakt. Tegenover culturele verscheidenheid staan onwetendheid en al degenen die menen dat cultuur gewoon handelswaar is, naast al degenen die volhouden dat de mondiale communicatiemiddelen niet meer zijn dan platformen voor de “productie van inhouden”.
Dat is de toonaangevende houding bij de internationale onderhandelingen over de handel en die tendens is ook in de Europese Unie waarneembaar, bij een aantal regeringen en – bijvoorbeeld – in het voorstel voor een richtlijn voor de liberalisering van de diensten. Daarom is dit debat nu zo belangrijk. We gaan er hier immers vanuit – en de Commissie cultuur en onderwijs heeft dat ook steeds gedaan – dat we een andere oplossing moeten zoeken, een oplossing die dit Parlement, de Europese instellingen en elke lidstaat ertoe verplicht andere prioriteiten, een ander beleid en andere instrumenten na te streven.
De ontwerpresolutie is heel duidelijk. De lidstaten zijn verplicht culturele diversiteit te beschermen. Ze zijn verder verplicht het pluralisme in de media te verdedigen en een actief beleid te voeren en te investeren in het tot stand brengen, het produceren en het distribueren van cultuurgoederen. De lidstaten hebben, kortom, de plicht om voor cultuur op te komen. En dat is precies waar we vandaag wederom op aandringen: dat de Europese Unie snel een duidelijk gemeenschappelijk standpunt formuleert voor deze onderhandelingen. 

Salvini,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, afgezien van een paar aspecten die enigszins bevreemdend overkomen, beschouwen wij deze resolutie als positief, omdat daarin per slot van rekening een gemeenschappelijk standpunt wordt weergegeven. Toch moet ik wel zeggen dat ik de nodige twijfels heb over de manier waarop deze richtlijn in de afzonderlijke lidstaten kan worden overgenomen en toegepast.
Ik heb zojuist de toespraak van de collega van de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa fractie gehoord. In verband hiermee zou ik graag willen weten op grond van welke tolerantie- of intolerantiecriteria zal worden beslist wie het woord mag krijgen in een televisie-uitzending. Een resolutie over culturele diversiteit klinkt natuurlijk iedereen prachtig in de oren, maar zo’n resolutie zal in Italië bijvoorbeeld al gauw worden gebruikt als wapen tegen een bepaalde politieke partij – niet de mijne overigens – en je kunt op je klompen aanvoelen dat dat de partij van de Italiaanse minister-president is.
In de Commissie cultuur en onderwijs zitten verschillende mensen die amper meedoen aan de commissiewerkzaamheden, maar dit soort maatregelen wel heel graag aangrijpen om meningsverschillen uit te vechten die betrekking hebben op de binnenlandse politiek en weinig te maken hebben met het feit dat cultuur geen handelsobject of marktartikel is. Bovendien wordt er in verband met de culturele verscheidenheid uitvoerig gesproken over minderheidstalen, maar naar mijn indruk worden deze talen zelden echt beschermd.
Aan de Commissie vraag ik om precies te zeggen hoeveel Europese talen dreigen te verdwijnen. Ikzelf denk aan het Catalaans, het Baskisch, de talen van mijn geboorteland, zoals het Lombardisch, het Piëmontees, het Ligurisch en het Veneto. Abstracte redeneringen opzetten over taalkundige verscheidenheid is dus één ding, concreet de talen beschermen die door de globalisering ten onder dreigen te gaan, is iets heel anders.
Kortom, wij kunnen ons als leden van de Lega Nord en van de Fractie Onafhankelijkheid/Democratie in de ontwerpresolutie vinden, maar wij vragen ons wel met enige bezorgdheid af hoe een document als het onderhavige in de afzonderlijke staten gebruikt zou kunnen worden. Vooral zou ik graag te weten komen welke economische en andere middelen de Unie zal inzetten om de lidstaten zover te krijgen dat zij de afzonderlijke talen beschermen. Wij willen ervoor zorgen dat de maatregel die straks wordt aangenomen, niet zomaar een algemeen voorstel is maar wel degelijk de nodige effecten sorteert in de betreffende regio's. Ten slotte hoop ik van ganser harte dat de Commissie een lijst opstelt van Europese talen die met uitsterven bedreigd worden terwijl het Parlement de mond houdt en zich om andere dingen druk maakt. 
Libicki,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, wij spreken vandaag over cultuur, maar hierbij is de vraag wat wij onder cultuur verstaan. Is cultuur alles wat de mens omringt en zijn gehele manier van leven, of gaat het hier uitsluitend om cultuurproducten zoals schilderijen, sculpturen, architectuur, muziek en vooral films, waarover vandaag reeds is gesproken? Het is bekend dat de rol van de overheid als mecenas altijd van belang is geweest. Wij moeten echter beseffen dat deze rol nooit van doorslaggevende betekenis is geweest. Bij de schitterende Italiaanse kunst van de Renaissance denken wij onwillekeurig aan de rol van de Medici en het pausdom. Het feit dat de kunst van de Renaissance juist in die periode in Italië een hoogtepunt bereikte is niet in de eerste plaats hun verdienste. Evenmin was het de verdienste van de Duitse vorsten dat in de achttiende en negentiende eeuw zulke prachtige muziek in het land ontstond. Zo kan ook niemand de verdienste opeisen voor het feit dat Chopin juist in Polen werd geboren en werkte. Wij moeten onszelf niet wijsmaken dat wij de cultuur kunnen sturen en dat onze acties van doorslaggevende betekenis zullen zijn voor het succes van Europa. Wij moeten beseffen dat ook de markt een belangrijke rol speelt. Daarom hebben wij dierbare herinneringen aan de Italiaanse films van de jaren vijftig, zestig en zeventig, terwijl nu Amerikaanse films domineren. In die tijd waren Italiaanse en Franse films populair en ook de Poolse film beleefde ondanks het communisme goede tijden. Vandaag zijn vooral Amerikaanse films succesvol. Uiteraard spelen de media hierbij een belangrijke rol, waarbij zij helaas niet altijd hun taak vervullen en volledig de commerciële kant uitgaan. Wij moeten inzien dat de uitlatingen over de onbekendheid van de Europese film in de Verenigde Staten en de dominante positie van de Amerikaanse film in Europa geweeklaag is waarvan wij ons niet teveel moeten aantrekken. Laten wij niet vergeten dat de Amerikaanse kunst en cultuur in zekere zin versies van Europese kunst zijn. Wij moeten Henry James, Ernest Hemingway of John Steinbeck niet afwijzen omdat zij Amerikanen waren. Laten wij de zaken positief bekijken. De wereld staat onder invloed van de Europese cultuur, al is het soms in een Amerikaans jasje. 
Dillen (NI ).
    Geachte voorzitter, beste collega's, niemand in deze zaal zal het ermee oneens zijn dat de bescherming van de culturele diversiteit en artistieke expressie in de EU maar ook in de rest van de wereld onze volle aandacht verdient. Wij zouden het allemaal moeten betreuren dat deze thema's in dit Parlement niet méér aan bod komen. Doch zoals met alle maatschappelijke thema's dreigt ook in dit debat de ideologie vaak voorrang te krijgen op oprechte bekommernis over die verscheidenheid. Zo hebben we al al te vaak moeten meemaken dat vage en algemene begrippen, zoals culturele verscheidenheid, anders geïnterpreteerd worden en voor sommigen als eufemisme dienen om bijvoorbeeld in het debat over de plaats van de islam in onze westerse samenleving aan de noodzakelijke scheiding tussen kerk en staat of de gelijkheid van man en vrouw tornen. Het is maar een voorbeeld. Een eerbiedwaardige doelstelling als culturele verscheidenheid kan zo minder nobele bedoelingen dienen wanneer cultuurrelativisten er een andere invulling aan geven. Laat ons daarom duidelijk definiëren waarover we praten, wie de gesprekpartners zijn en vooral ervoor waken dat de bescherming van de culturele verscheidenheid leidt tot een ideologisch geïnspireerd en van bovenaf opgelegd normenstelsel. De artistieke vrijheid kan er alleen maar wel bij varen. 
Pack (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het behoud en de bevordering van culturele verscheidenheid is een belangrijke taak binnen en buiten de Europese Unie. Het Europees Parlement heeft dit altijd als een politieke prioriteit beschouwd. In dit vraagstuk liggen de belangrijkste democratische waarden besloten – zoals de vrijheid van meningsuiting, tolerantie en de interculturele dialoog. Het zijn waarden die bescherming behoeven. Het verdrag waarover wij debatteren, is binnen de internationale samenwerking een wezenlijk instrument ter bescherming van de culturele verscheidenheid. We hebben een mandaat nodig en een solide rol op het wereldtoneel om daar een vuist te kunnen maken. Om een vuist te kunnen maken op het wereldtoneel, hebben we een mandaat nodig en moet er geen enkele twijfel over bestaan wat onze standpunten zijn.
De globalisering vormt een bedreiging voor de culturele verscheidenheid en het pluralisme van de media. Dit verdrag voorziet de nationale regeringen van een rechtskader om de nodige stappen te ondernemen tot behoud en – zo nodig – ter bevordering van de culturele verscheidenheid. Dit verdrag is, in tegenstelling tot wat vaak wordt beweerd, geen protectionistisch instrument, maar het is ook geen blanco cheque. Dit verdrag zal echter leiden tot een verbetering van de internationale uitwisseling van cultuurgoederen en tot de bevordering van verscheidenheid.
We voeren hier geen kruistocht tegen de WTO of – laat ik het onomwonden zeggen – tegen de Verenigde Staten. We willen gewoon dat het verdrag enerzijds en de WTO- en GATS-onderhandelingen anderzijds elkaar aanvullen. Momenteel lijkt de situatie op een strijd tussen David en Goliath. We moeten David sterker maken opdat hij zich in het gevecht staande kan houden. Dat is in het belang van onze culturele verscheidenheid, die wij moeten beschermen. Daarom moeten we binnen de Unesco komen tot een gemeenschappelijke aanpak, zodat wij ons in het kader van de GATS- en WTO-onderhandelingen staande kunnen houden. Ik onderstreep wat mevrouw Hieronymi en mevrouw Trüpel hebben verklaard: we moeten binnen de Europese Unie ervoor zorgen dat de audiovisuele goederen worden uitgesloten van de dienstenrichtlijn. 
Badía i Cutchet (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik dank de heer Borg voor de informatie die hij ons heeft gegeven over de voortgang van de onderhandelingen over de conventie over culturele verscheidenheid.
De conventie over culturele verscheidenheid moet een echt instrument zijn voor internationale samenwerking, een instrument dat de verscheidenheid van de culturele inhoud en kunstzinnige expressie bevordert en beschermt tegen de druk van de mondialisering en het internationale handelsbeleid. De conventie moet ook het pluralisme binnen de audiovisuele media garanderen en de fundamentele rol van de openbare diensten erkennen, met name de omroep.
Ik ben verheugd over het besluit van de Raad de Europese Commissie toestemming te verlenen om namens de Unie te onderhandelen. Ondanks het belangrijke precedent dat hiermee wordt geschapen in de Unie, wil ik erop wijzen dat het Europees Parlement voortdurend moet worden geïnformeerd over de inhoud en het tijdschema van de besprekingen en dat tegelijkertijd de mening van het maatschappelijk middenveld moet worden gehoord.
Culturele producten en diensten vertegenwoordigen enerzijds een economische waarde, maar anderzijds ook de identiteit van een volk. Gelet hierop wil ik onderstrepen dat in de regelgeving rekening zal moeten worden gehouden met de specifieke kenmerken van die producten en diensten zelf en van degenen die in deze sector werkzaam zijn.
Ten slotte verwelkom ik het voorstel om binnen Unesco een waarnemingscentrum voor culturele verscheidenheid op te zetten, dat gaat samenwerken met de beroepsorganisaties. Ik verzoek de Europese Commissie en de internationale gemeenschap, met name de Verenigde Staten, Canada en Mexico, hun steun te verlenen aan deze conventie als bindend rechtsinstrument. Als zij tijdens de volgende algemene conferentie in oktober 2005 wordt aangenomen, kan met deze doelen rekening worden gehouden in de handelsbesprekingen die de Wereldhandelsorganisatie voert op cultureel gebied. 
Graça Moura (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in de ontwerpconventie van de Unesco wordt vastgelegd dat de staten soeverein zijn en dat ze het recht hebben om ten aanzien van cultuur de maatregelen te nemen die ze nodig achten. De belangrijkste doelstelling bestaat er echter in de lidstaten in dit opzicht te onttrekken aan het gezag van de Wereldhandelsorganisatie. Dat blijkt uit de artikelen 13 en 19 en uit het document van het Internationaal Liaisoncomité van coalities voor culturele verscheidenheid van 14 september 2004, dat door de Unesco is verspreid.
Ik citeer: “de conventie moet de staten ondubbelzinnig verbinden om de doelstellingen van de conventie in andere fora te verdedigen, vooral door af te zien van pogingen om cultuur in de context van internationale handelsverdragen te liberaliseren”. Dat komt neer op een handreiking voor chauvinisme, isolement en – en dat is wel het ergste – een nieuw dwangbeleid voor het controleren en blokkeren van vruchtbare contacten tussen culturen. En de zaken worden nog iets ingewikkelder omdat er in de niet uitputtende lijst culturele goederen en diensten die als bijlage in het ontwerp is opgenomen honderden specifieke zaken worden genoemd. Spelen en diensten op het gebied van recreatie en sport, culinaire tradities, kostuums, cultureel toerisme, ceramiek, textiel, borduurwerk, manden, glas, sieraden, leer-, hout- en metaalbewerking, meubels, binnenhuisarchitectuur, design-objecten, enzovoorts. Je kunt die lijst zo lang maken als je zelf wilt.
Het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap besteedt in artikel 151 aandacht aan de ontplooiing van culturen en de eerbiediging van de nationale en regionale culturele verscheidenheid. Dat artikel heeft echter uitsluitend betrekking op de culturen van de lidstaten. Als het gaat om derde landen en internationale organisaties wordt uitsluitend gesproken over samenwerking op cultureel gebied. Het was van belang de lidstaten – alle lidstaten – tevreden te stellen, in een Europa met verschillende nationale identiteiten die soms hevig met elkaar botsen en altijd het eigen specifieke karakter willen bewaren. De soevereiniteit van de afzonderlijke lidstaten is echter volledig gewaarborgd.
Het Verdrag houdt een verbod in op harmonisering van de wettelijke bepalingen die in de lidstaten op dit gebied gelden. In welke mate is de Commissie nu dus betrokken bij de ontwerpconventie? Is ze van plan Europa indirect te laten participeren in een harmonisering die door het Verdrag zelf wordt verboden? Wil ze Europa plaatsen onder het gezag van de WTO, waarbinnen een gevaarlijk groot aantal situaties met onvoorspelbare gevolgen mogelijk is? 
Weber, Henri (PSE ).
   – De onderhandelingen die nu bij Unesco worden gevoerd zijn voor ons, Europeanen, van bijzonder groot belang. We zijn er tot nu toe in geslaagd onze waarden in internationale fora te laten prevaleren. De sprekers die mij in dit Parlement zijn voorgegaan, hebben reeds aangegeven om wat voor principes het hier gaat. Culturele goederen en diensten zijn geen handelswaar op de wijze waarop andere goederen en diensten dat zijn.
Culturele verscheidenheid is een goed dat de gehele mensheid toekomt. Elke regering moet het recht hebben om de culturele productie van het eigen land en de verspreiding van die cultuur te steunen zonder onderworpen te worden aan de sacrosancte eisen van de vrije handel en de autoriteit van de WTO. Wij zijn er tot nu toe in geslaagd die principes veilig te stellen: de sector cultuur blijft buiten de internationale onderhandelingen over de liberalisering van de diensten zoals die in het kader van de WTO gevoerd worden.
Toch blijkt dat degenen die denken dat culturele goederen en diensten onder de vermaaksindustrie vallen, een nieuw offensief hebben ingezet. Op hun instigatie worden er steeds meer bilaterale overeenkomsten afgesloten die de sector cultuur tot onderwerp hebben. Bij de Unesco proberen de vertegenwoordigers van Verenigde Staten en hun bondgenoten de originele tekst van de conventie af te zwakken, en ze zijn daar voor een goed deel in geslaagd.
Er is maar één manier om ons recht op een culturele identiteit en culturele diversiteit doeltreffend te waarborgen: door het een universeel recht te maken dat door alle volkeren wordt erkend en in de internationale instanties door de vertegenwoordigers van deze volkeren wordt verdedigd. De Unesco-conventie moet een internationaal juridisch referentie-instrument worden voor kwesties op het gebied van het cultuurbeleid. Deze conventie mag niet ondergeschikt worden gemaakt aan andere, de handel betreffende overeenkomsten. Ze moet ook een doeltreffend mechanisme voor geschiloplossing bevatten. En ze zal voor de volgende algemene vergadering van Unesco, in oktober 2005, gereed moeten zijn – dan kan ze bij die gelegenheid worden aangenomen. 
Borg,
   .  Mijnheer de Voorzitter, ik heb terdege nota genomen van de woorden van de diverse afgevaardigden en ik zal hun commentaar en aanbevelingen doorgeven aan de heer Figeľ. Laat mij eerst in het algemeen zeggen dat de Commissie ingenomen is met de ontwerpresolutie van het Parlement inzake culturele verscheidenheid en dat onze standpunten geheel overeenkomen. De resolutie van het Parlement zal de Commissie helpen haar werk in het onderhandelingsproces in samenwerking met het Parlement voort te zetten.
Over een aantal specifieke aspecten die door sprekers aan de orde zijn gesteld, zou ik de volgende opmerkingen willen maken. Wat de betrokkenheid van het Parlement betreft, kan ik opnieuw toezeggen dat wij het Parlement op de hoogte zullen houden. Wij hebben geregeld informatie doorgegeven aan het Parlement en met name aan de Commissie cultuur en onderwijs. De volgende vergadering is voorzien voor 19 april en de heer Figeľ is vastbesloten de dialoog met deze commissie voort te zetten en de inhoud van de lopende onderhandelingen aan de orde te stellen. Wij willen optimaal gebruik maken van de ideeën van het Parlement tijdens de onderhandelingen. De krachtige steun van het Parlement is zeer welkom en zal ons helpen bij onze taken.
Inzake het verzoek om meer informatie over de onderhandelingen, wil ik zeggen dat de meeste onderhandelingen momenteel betrekking hebben op de procedures. De besprekingen over de inhoud volgen later, tijdens de vergaderperioden van mei en juni. Wat de deadlines aangaat, zouden wij graag zien dat het tijdschema gerespecteerd wordt, zodat wij de onderhandelingen in de loop van dit jaar kunnen afsluiten.
Wat betreft inhoudelijke kwesties zullen wij bijzondere aandacht schenken aan de bescherming van de culturele en nationale eigenaardigheden, evenals aan de belangen van onze mediasector. Met betrekking tot het genoemde punt van de talen, kan ik zeggen dat taalkundige verscheidenheid een ander aspect van ons beleid is. De Commissie heeft zelfs een voorstel inzake levenslang leren in de financiële vooruitzichten voor 2007-2013 opgenomen. Taalkundige verscheidenheid is een van de pijlers van dit voorstel en van het programma voor onderwijs en cultuur in het algemeen. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
Ik heb een ontwerpresolutie(1) tot besluit van dit debat ontvangen. De stemming over deze resolutie vindt om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gezamenlijke behandeling van het verslag (A6-0051/2005) van mevrouw Miguélez Ramos over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van maatregelen voor het herstel van de bestanden van zuidelijke heek en langoustines in de Cantabrische Zee en ten westen van het Iberisch Schiereiland en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 850/98, en het verslag (A6-0050/2005) van de heer Morillon over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van maatregelen voor het herstel van de tongbestanden in het Westelijk Kanaal en de Golf van Biskaje. 
Borg,
   .  Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft grote waardering voor het harde werk en de uitvoerige aandacht die de parlementaire Commissie visserij heeft besteed aan de voorbereiding van dit debat met betrekking tot de twee dossiers die hier vanmorgen voorliggen. Het doel van de maatregelen die wij overwegen, is de behoefte van de toekomstige generaties te beschermen tegen de vraag van de huidige bevolking. Dit is wat wij verstaan onder duurzaamheid en wij zien beheersplannen voor de lange termijn als het juiste instrument om een en ander te bereiken. Ik ben blij te kunnen constateren dat het Parlement het in grote lijnen met onze denkwijze eens is.
Zoals altijd zijn wij onverzettelijk in onze gemeenschappelijke toewijding aan de duurzaamheid in de visserij. Dit beginsel kan niet genoeg worden benadrukt. Maar het feit dat wij een gemeenschappelijk doel hebben, hoeft niet te betekenen dat we er niet enigszins andere benaderingen op na kunnen houden. In dit geval zijn er enige verschillen wat de details betreft.
Met betrekking tot het plan voor zuidelijke heek en langoustine hebben we overleg gepleegd met betrokken partijen over de visserijen die deze soorten vangen, vaak als gezamenlijke vangst in gemengde visserij. Wij zijn het ermee eens dat er een mogelijkheid moet bestaan voor overheidssteun voor vissers die in deze visserijen werkzaam zijn, maar hiervoor dienen alle vissers die zich in een soortgelijke situatie bevinden in aanmerking te komen, en daarom moet dergelijke steun worden toegepast binnen de context van het Europees Visserijfonds.
Wij zijn van mening dat de grenswaarden voor de schommelingen in de totaal toegestane vangsten op plus of min 15 procent moeten liggen om in overeenstemming te zijn met het wetenschappelijk advies. Er zijn geen technische gronden om een andere waarde te kiezen. Ik kan er echter mee instemmen dat deze grenswaarde vanaf het eerste jaar van de tenuitvoerlegging van het plan moet worden toegepast. We moeten het herstel van de visbestanden niet opzettelijk proberen te vertragen indien het plan dit toelaat. Het herstel dient zo snel mogelijk plaats te vinden en in niet meer dan tien jaar voltooid te zijn.
Wij zijn ons ervan bewust dat er speciale moeilijkheden gelden in de Golf van Cádiz en dat de situatie van de visbestanden daar met veel onzekerheden is omgeven. Willen we echter handelen in overeenstemming met het voorzorgsbeginsel dat in de VN is overeengekomen en in de EU-wetgeving is opgenomen, dan kan een hogere mate van onzekerheid geen reden zijn om minder strenge instandhoudingsmaatregelen te hanteren. Wij kunnen de Golf van Cádiz alleen uitsluiten van het programma voor inspanningsbeheer zoals dat elders geldt, als er een alternatief beheersysteem van kracht is dat net zo effectief is.
Na overleg met belanghebbenden over dit punt kunnen we nu instemmen met het schrappen van de gesloten gebieden die oorspronkelijk voor langoustine waren voorgesteld, maar ik denk dat de plaats van deze gebieden moet worden ingenomen door andere gesloten gebieden die beter geschikt zijn voor het beschermen van de populatie. Voor langoustinebestanden moeten behoudsmaatregelen worden genomen om weer visserij van enige omvang mogelijk te maken.
Ik ben het ermee eens dat de tong in de Golf van Biskaje kan worden opgenomen in een beheersplan, gezien de minder ernstige biologische toestand van deze soort aldaar, maar de tong in het Westelijk Kanaal dient evenwel onderwerp te blijven van een herstelplan. Wettelijk gezien kan er pas een beheersplan worden toegepast voor tong in het Westelijk Kanaal zodra de soort zich binnen de biologisch veilige grenzen bevindt.
Wij beleggen een wetenschappelijke bijeenkomst van het WTECV om te studeren op mogelijke streefdoelen ten aanzien van visserijsterfte voor tong die in overeenstemming zijn met het gemeenschappelijk visserijbeleid en de internationale verplichtingen van de VN en de FAO. Daarom kunnen we ons standpunt pas bepalen nadat we de resultaten van deze evaluatie hebben gezien. 
Miguélez Ramos (PSE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, dit verslag is in de commissie met ruime meerderheid aangenomen, als ik me niet vergis met slechts één stem tegen, waarvoor ik al mijn collega’s buitengewoon dankbaar ben. Het bevat aanzienlijke wijzigingen op het voorstel van de Europese Commissie tot vaststelling van maatregelen voor het herstel van de bestanden van heek en langoustines in de Cantabrische Zee en ten westen van het Iberisch Schiereiland. Zo is de Commissie bij het door haar voorgestelde streefdoel voor herstel van de heekbestanden uitgegaan van de visserijsterfte, terwijl ik in mijn verslag overeenkomstig de wetenschappelijke aanbevelingen voorstel een gepast biomassaniveau te bereiken, aangevuld met een systeem voor vangstbeperking op basis van geografische zones en categorieën vistuig. Verder vinden wij de berekeningsmethode die de Commissie voorstelt, op basis van kilowattdagen, te ingewikkeld. Wij stellen daarom voor uit te gaan van visdagen en daarnaast een systeem in te voeren waarbij de vissers medeverantwoordelijk zijn voor het beheersen van de visserij.
De periode van toepassing, mijnheer de commissaris, staat wat ons betreft niet ter discussie. Voor dit herstelplan kunnen we niet volstaan met een periode van vijf jaar. Wij zouden natuurlijk heel blij zijn met een herstel van de visbestanden binnen de door de Commissie voorgestelde vijf jaar, maar ons voorstel is een periode van tien jaar in acht te nemen om de visserijsector in staat te stellen zich geleidelijk, op een meer flexibele wijze aan te passen en een betere stabiliteit van de visserij te garanderen, zonder dat de uiteindelijke doelstelling van herstel hierdoor in gevaar wordt gebracht. Dat doel streven wij allemaal na, niet alleen de Commissie. Voorts heb ik de in het Commissievoorstel vastgestelde hoeveelheden ten aanzien van weging, bijvangst en andere technische maatregelen gewijzigd en verzacht, zodat de tolerantiemarges overeenkomen met die van andere plannen, die reeds van kracht zijn.
Wat de ramingen voor de langoustinevisserij betreft, is het inmiddels algemeen bekend dat de door de Commissie voorgestelde zones voor een biologische rustpauze niet overeenstemmen met de realiteit van de visbestanden en evenmin realistisch zijn wat de duur ervan betreft. Het voorstel stelt immers dat een rustpauze van onbepaalde duur zou moeten zijn. Mijnheer de commissaris, volgens de rapporten van het Spaans Instituut voor Oceanografie is in slechts één van de voorgestelde zones sprake van concentraties langoustine van enige omvang, die zich bovendien in een veel beperkter gebied bevinden dan de Commissie aangeeft, op een diepte van 100 tot 140 meter. Wij zijn daarom van mening dat een eventuele biologische rustpauze zowel in ruimte beperkt zou moeten zijn als in tijd, en wel tussen mei en augustus.
Ik wil wijzen op een aspect dat de Commissie nog wel eens vergeet: de sociaal-economische gevolgen. Mijnheer de commissaris, het plan dat de Commissie ons voorlegt, gaat alleen in op de instandhouding van de visbestanden, zonder enige verwijzing naar de sociaal-economische realiteit zoals die zou ontstaan wanneer de maatregelen werden toegepast. Ik kan u verzekeren dat toepassing van het voorstel zoals het nu voorligt ingrijpende gevolgen voor de sector zou hebben. De biologische rustpauzen die de Commissie voorstelt voor de langoustine betekenen in de praktijk dat de trawlvisserij overal in de Iberische wateren buitenspel komt te staan en praktisch onmogelijk wordt. We hebben het hier bovendien over veelsoortige visserij waarin de langoustinevangsten nauwelijks één procent van de totale vangsten vertegenwoordigen. Welnu, ik heb het wenselijk geacht te wijzen op de noodzaak van sociaal-economische maatregelen om de mogelijke inkomensderving binnen de visserijsector op te vangen. Dat kan via het nieuwe Europese visserijfonds, zoals u hebt gezegd, of via een ander specifiek instrument dat de Europese Unie mogelijk in het leven roept. Het doet me deugd dat de specifieke aard van de situatie in de Golf van Cádiz wordt erkend en dat daarom is besloten deze wateren voorlopig van het voorstel uit te sluiten. Mijnheer de commissaris, uitsluiting van dit herstelplan mag geenszins betekenen dat er geen maatregelen worden getroffen voor herstel en duurzaam beheer van dit gebied. Zoals u weet, werkt de Spaanse overheid momenteel aan een noodplan voor de visserij in de Golf van Cádiz.
Ik meen, mijnheer de commissaris, dat ik als rapporteur heb gekozen voor de meest realistische en haalbare weg. Daarbij heb ik, dat moet ik eerlijk zeggen, niet alleen de instandhouding van de visbestanden voor ogen gehad. Die is buitengewoon belangrijk en, zoals u hebt opgemerkt, stelt onze toekomst veilig. Waar ik echter met name ook aan heb gedacht, is het belang van een gezonde, bloeiende en duurzame visserijsector in Europa.
Dat is het doel van het verslag dat ik vandaag aan het Parlement voorleg.
Morillon (ALDE ),
    – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het voorstel van de Commissie visserij tot vaststelling van maatregelen voor het herstel van de tongbestanden in het Westelijk Kanaal en de Golf van Biskaje is in het kader van een bemiddelingsprocedure aan ons Parlement voorgelegd. Het is gebaseerd op voorstellen die in december 2002 met het oog op de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid aan de Raad zijn voorgelegd en die – zoals u reeds gezegd heeft – gericht waren op het behoud en de duurzame exploitatie van de visbestanden.
Met dit voorstel wordt beoogd het behoud of herstel van de bestanden in de betreffende regio’s te garanderen, en wel binnen een periode van vijf tot tien jaar. Het biologisch veiligheidsniveau geldt daarbij als maatstaf. Het voorstel bevat vijf hoofdstukken. Het eerste daarvan legt de criteria vast voor het bereiken van de doelstellingen van het plan. In datzelfde hoofdstuk is ook vastgelegd dat de Raad op voorstel van de Commissie kan besluiten het plan buiten werking te stellen, zodra blijkt dat de bestanden boven voornoemd veiligheidsniveau liggen. De overige hoofdstukken bevatten gedetailleerde beschrijvingen van de technische en controlemaatregelen die de tenuitvoerlegging van dit plan mogelijk moeten maken.
Tijdens de debatten over dit onderwerp is – zoals u zelf al heeft aangegeven – bekend geworden dat de laatste wetenschappelijke verslagen erop wijzen dat in ten minste één van de betrokken regio’s de bestanden niet onder het biologisch veiligheidsniveau zijn gezakt. Daarom leek het verstandiger af te zien van een herstelplan zoals bedoeld in artikel 5 van de verordening van 2002, en te kiezen voor een beheersplan, zoals voorzien in artikel 6 van dezelfde verordening.
Dit voorstel betekent uiteraard niet dat vissers de vrije hand krijgen om zonder enig toezicht zoveel mogelijk vis te vangen – dat zou voor de toekomst van de soort catastrofale gevolgen hebben. Dit heeft geleid tot wijziging van de technische bepalingen zoals die door de Commissie zijn voorgesteld, maar dan wel zodanig – ik citeer – “dat de bestanden binnen biologisch veilige grenzen gehouden kunnen worden”, waarbij verwezen wordt naar het feit dat – en ik citeer opnieuw – “het nieuwe gemeenschappelijke visserijbeleid tot doel heeft een duurzame exploitatie van de in zee levende hulpbronnen mogelijk te maken, met evenwichtige inachtneming van de sociale, economische en milieu-implicaties”.
Ik wijs erop dat de voorstellen van dit Parlement met betrekking tot dit punt bepalen dat de Commissie, als ze in het kader van de jaarlijkse evaluatie vaststelt dat de instandhouding van een van de betrokken tongbestanden gevaar loopt, aanvullende maatregelen moet voorstellen aan de Raad om het herstel van de betreffende bestanden te bewerkstelligen.
Dat is, mijnheer de commissaris, mijnheer de Voorzitter, beste collega’s, de kern van de voorstellen die zijn opgenomen in het verslag dat nu zonder enige amendementen ter stemming aan het Parlement zal worden voorgelegd. Dit verslag heeft in de commissie zeer ruime steun ontvangen, hetgeen een bewijs is van de bereidheid om de vissers zelf te betrekken bij de overwegingen van wetenschappers en politici en de expertise van laatstgenoemden aan te vullen met de ervaring van eerstgenoemden. Ik voeg daar aan toe dat de debatten die tot dit verslag hebben geleid hebben plaatsgevonden in een heel positieve sfeer. Tot slot wil ik u bedanken, mijnheer de commissaris. 
Varela Suanzes-Carpegna,
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, namens mijn fractie, de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten, wijs ik op het belang van de rol die het Europees Parlement in deze kwestie heeft vervuld. Het heeft er welbewust voor gekozen de tijd te nemen en de vergaande plannen die de Commissie oorspronkelijk voorstelde, te verbeteren.
Dit debat heeft een lange voorgeschiedenis, die teruggaat tot de vorige zittingsperiode. In het eerste Commissievoorstel werd de situatie van de heek gelijkgesteld met die van de kabeljauw. Dat voorstel moesten wij tegenhouden, hetgeen ons ook is gelukt. Beide soorten konden niet met elkaar worden vergeleken. Uiteindelijk stelde de Commissie ons in het gelijk, waarop zij twee afzonderlijke voorstellen presenteerde. Eveneens door ons toedoen werd een onderscheid gemaakt tussen de noordelijke heek en de zuidelijke heek, die elk een eigen voorstel kregen.
Een en ander volgde op een belangrijke gezamenlijke hoorzitting met vertegenwoordigers uit de visserijsector en wetenschappelijke kring die de Commissie visserij van het Parlement in 2001 belegde. Uiteindelijk bereikten we een bevredigend resultaat voor de noordelijke heek en, in 2003, uitstel van het debat over de zuidelijk heek tot de huidige zittingsperiode. Het doel daarvan was de visserijsector en wetenschappelijke instanties in staat te stellen meer gegevens bijeen te brengen ter onderbouwing van de voorstellen.
Mijns inziens is voorts het bezoek van de heer Borg aan Spanje van fundamenteel belang geweest om de aanvankelijke opstelling van de Commissie inzake de zuidelijke heek en de langoustine te corrigeren. Al met al mogen wij elkaar complimenteren, want ik ben van oordeel dat dit de juiste weg is, zoals blijkt uit hetgeen zich momenteel afspeelt inzake het Middellandse-Zeegebied.
Ik feliciteer de rapporteur, mevrouw Miguélez, met haar werk en het eindresultaat van haar verslag. Voorts dank ik alle partijen die hebben bijgedragen tot de totstandkoming ervan, zoals de huidige en vorige regeringen van Spanje en Portugal, en de leden van mijn fractie, mevrouw Fraga en de heer Freitas, voor hun waardevolle inbreng. Tevens wil ik wijzen ik op het amendement dat wij het Parlement vandaag namens de PPE-DE-Fractie voorleggen. Met dit amendement beogen wij de lidstaten meer flexibiliteit te bieden bij de toepassing van hun herstelplannen.
Ten slotte gaan mijn felicitaties en welgemeende dank uit naar de regionale regering van Galicië, die zich middels het Raadgevend comité van Galicië met succes heeft ingespannen om binnen de visserijsector de noodzakelijke eenheid tot stand te brengen ten aanzien van deze beslissende kwestie. Deze consensus heeft ons als uitgangspunt gediend om hier een adequate, realistische overeenkomst te bewerkstelligen. 
Poignant,
    – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, een pluim voor de rapporteur voor een verslag dat ons niet voor werkelijk grote problemen stelt. Ik maak van de gelegenheid gebruik om de vissers te bedanken dat ze vissen op één van de beste vissen – tong – die de natuur, volgens sommigen, of de goede God, volgens anderen, ons schenkt. Dat ze deze vis maar lang mogen blijven vangen!
Uit dit verslag en dit voorstel kunnen we een aantal lessen leren. Om te beginnen dat we bereid moeten zijn aanpassingen te doen wanneer dat nodig is en de genomen besluiten zich niet tegen de vissers keren. Als blijkt dat er meer tong is dan gedacht, dan moeten we ons aan dat gegeven aanpassen en ons niet halsstarrig of stug opstellen.
Daarnaast blijkt dat de goede sfeer in de havens en het vertrouwen in de toekomst voor een belangrijk deel afhangen van een goede samenwerking tussen vissers en wetenschappers. Ze hebben niet al teveel vertrouwen in elkaar, en ik geloof daarom dat we moeten blijven werken aan het verbeteren van de betrekkingen tussen deze twee groepen. Eén bepaald forum dat in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid is opgezet, kan daarbij volgens mij heel nuttig zijn – ik doel op de regionale adviesraden. We moeten deze instanties inzetten om ervoor te zorgen dat de twee belangrijkste groepen – de beroepslui en de wetenschappers – elkaar beter leren begrijpen.
Dan zal uw werk gemakkelijker worden, mijnheer de commissaris. We streven immers allemaal hetzelfde doel na: de visbestanden zoveel mogelijk te sparen, omdat de vissers alleen kunnen werken als er vis is en er zonder vissers geen vis is voor de consumenten. 
Ortuondo Larrea,
   . Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, allereerst wil ik mevrouw Miguélez Ramos en de heer Morillon dankzeggen voor de uitstekende verslagen die zij ons hebben gepresenteerd en die wij vandaag bespreken.
De Commissie stelde eind 2003 een plan voor het herstel van de heek- en langoustinebestanden in Zuid-Europa voor. Volgens de Internationale Raad voor het Onderzoek van de Zee zijn als gevolg van de visserijsterfte de volwassen dieren in de bestanden van zuidelijke heek en langoustine zodanig uitgedund dat een normaal herstel via voortplanting in het gedrang komt.
Ik ben er niet zeker van of de rapporten die hebben gediend om de situatie van de bestanden van deze vissoorten te beoordelen, geheel en al valide waren. De reders- en vakverenigingen in deze sector, althans die verenigingen waarbij ik te rade ben gegaan, zeggen tenminste dat, om te weten of de visbestanden wel of niet bedreigd worden, je maar het beste het net kunt uitgooien. Dat net moet dan natuurlijk wel in alle opzichten voldoen aan de vigerende wet- en regelgeving. Als er met het net vis wordt binnengehaald, dan kan niet worden beweerd dat de vissoort in gevaar is, en er wordt meer gevangen dan ooit.
Degenen die het meeste belang hebben bij de instandhouding van de visbestanden zijn de vissers zelf. De visserij bepaalt hun inkomen en hun manier van leven. Net als wij gaan zij dus graag akkoord met de invoering van maatregelen om de bestanden van zuidelijke heek en langoustine te beschermen.
De toepassing van sommige van de voorgestelde maatregelen heeft mogelijk gevolgen op sociaal-economisch gebied binnen de sector, reden waarom het absoluut noodzakelijk is een of ander mechanisme op te nemen in de regelgeving om degenen die worden getroffen door de vangstbeperkingen te helpen de nadelige gevolgen ervan op te vangen.
Daarnaast zal de wetenschap dat zij op deze steun kunnen rekenen, vissers en visserijbedrijven er eerder toe brengen bereidwillig mee te werken aan de uitvoering van de herstelplannen. Wij zijn er eveneens voorstander van dat de controle betrekking heeft op de aantallen volwassen exemplaren van elke vissoort en niet op de sterftecijfers, dat voor de aan te nemen maatregelen een periode van tien jaar geldt en dat de jaarlijkse schommelingen in de totaal toegestane vangsten niet meer dan tien procent bedragen. 
Aubert,
    – Mijnheer de Voorzitter, het spijt mij dat ik deze fraaie consensus moet verstoren met een dissonant geluid. Wij hadden het voorstel van de Commissie graag op een wat meer pro-actieve wijze gesteund en wij betreuren het dat de lidstaten – met de hulp van een groot aantal parlementariërs – steeds maar weer proberen de doelstellingen af te zwakken, en dat terwijl de situatie heel ernstig is. Ook al is de toestand niet voor alle soorten even precair, de visbestanden blijven afnemen. Iedereen beweert dat men de natuurlijke rijkdommen wil behouden, maar in de praktijk blijkt dat niet waar te zijn. Wij kunnen dat niet accepteren.
Dat is de reden waarom wij niet voor deze twee verslagen kunnen stemmen. Het lijdt geen twijfel dat we met de plaatselijke betrokkenen en de vissers moeten spreken en dat al te ingewikkelde maatregelen moeten worden aangepast. Verder is het natuurlijk van belang om rekening te houden met de socio-economische gevolgen. Er moet aan compensatie worden gedacht, en die regelingen moeten eerlijk worden opgezet, opdat compensatie niet steeds bij dezelfde mensen terechtkomt. Van belang is ook dat men traditionele en kleinschalige visserij kan blijven bedrijven.
Daar zijn we het allemaal mee eens, maar we kunnen niet aanvaarden dat de doelstellingen van de Commissie – die toch op wetenschappelijke gegevens zijn gebaseerd zijn – systematisch worden afgezwakt. Gelet op de situatie kunnen we evenmin voortdurend blijven redetwisten. Dat is waarom we tegen deze twee verslagen zullen stemmen en tegelijkertijd de bedoelingen van de Commissie in dezen steunen. 
Guerreiro,
    – Wij geloven dat de bestanden van zuidelijke heek en langoustines dusdanig afgenomen zijn dat herstelmaatregelen gerechtvaardigd zijn. Dat betekent dat de vangsten zullen moeten worden beperkt, hetgeen onvermijdelijk sociale en economische gevolgen teweeg zal brengen. We moeten er dus rekening mee houden dat vissers inkomsten zullen mislopen als gevolg van de met het herstelplan samenhangende vangstbeperkingen of tijdelijke vangstverboden. Er zal daarom een regeling moeten worden bedacht om de vissers financieel te compenseren voor de gederfde inkomsten.
Die schadeloosstellingen moeten de vissers ook stimuleren om betrokken te raken bij de tenuitvoerlegging van het herstelplan en zich daarvoor in te zetten. De belangrijkste doelstelling van deze plannen bestaat namelijk in het zeker stellen van de duurzaamheid van de hulpbronnen om zo de toekomst van de visserij te garanderen. De herstelplannen mogen dus niet leiden tot definitieve maatregelen voor het terugbrengen van de vangsten, zoals het uit de vaart nemen van schepen, en evenmin tot de situatie dat vloten economisch niet meer houdbaar zijn omdat er geen maatregelen worden getroffen om de sociaal-economische gevolgen op te vangen.
Als je schepen uit de vaart neemt, vernietig je productiemiddelen, en wel op een definitieve wijze. Dat betekent permanente werkloosheid voor de vissers. Daarom moeten er socio-economische bepalingen worden opgenomen in de huidige verordening, en er zal in de begroting rekening moeten worden gehouden met die bepalingen. Dat is de strekking van onze amendementen; wij geloven dat ze rechtvaardig zijn. En daarom hopen wij uw steun te verkrijgen. 
Ó Neachtain,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het komt niet vaak voor dat ik kan zeggen dat ik het volledig eens ben met twee afzonderlijke verslagen van de Commissie visserij. Dit is echter een van die zeldzame gelegenheden. Voorzitter Morillon en vice-voorzitter Miguélez Ramos vestigen beiden de aandacht op de noodzaak om te garanderen dat de sociaal-economische effecten en gevolgen van de herstelplannen worden gemeten en aangepakt, door middel van gepaste compensatie.
Op de kop af twee jaar geleden heb ik in dit Parlement verklaard dat bij besluiten en doelstellingen inzake visherstelplannen terdege rekening moet worden gehouden met de sociale en economische gevolgen die eruit voortvloeien. In herstelplannen moeten het herstel en behoud van visbestanden enerzijds en maatregelen tot beperking van het effect voor de visserijsector anderzijds met elkaar in evenwicht zijn. Er moet uiterst zorgvuldig worden omgegaan met de behoefte aan sociale, economische en regionale cohesie en de bescherming van de bevolking van regio's die in hoge mate afhankelijk zijn van de visserij dient de hoogste prioriteit te krijgen.
Laat mij zeer duidelijk zeggen, zoals ik in het verleden al vaak heb gedaan en bij iedere mogelijke gelegenheid zal blijven doen, dat het gemeenschappelijk visserijbeleid niet alleen om vis gaat maar ook, en vooral, om vissers. Het gaat om hun gezinnen en de toekomst van hun gezinnen, om hun manier van leven – de enige manier die in veel gebieden mogelijk is – en om de toekomst van hele kustgemeenschappen.
Voorzitter Morillon en ondervoorzitter Miguélez Ramos weigeren beiden te kiezen voor de technocratische aanpak van wederopbouw van bestanden tot elke prijs, en geven er in plaats daarvan de voorkeur aan methoden aan te bevelen die garanderen dat de bestanden binnen de biologisch veilige grenzen blijven. Ik ben het in ieder geval met die aanpak eens. 
Freitas (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, beste collega’s, om te beginnen wil ik u erop wijzen dat ik me in deze interventie zal beperken tot het verslag van mevrouw Miguélez – en ik wil mevrouw Miguélez, mevrouw Estévez en de heer Varela graag bedanken voor de samenwerking bij het opstellen ervan – omdat dit verslag namelijk eerst en vooral betrekking heeft op heek en langoustine in Portugal en Spanje.
Ik wil verder graag aangeven dat ik het voorstel van de Commissie de goede kant op vind gaan. De daarin opgenomen ideeën waren overigens bij de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid al vastgelegd, en die luidden dat we beheers- en herstelplannen moesten opstellen voor regio’s en soorten die met duurzaamheidsproblemen te kampen hebben. We hebben in de commissie echter veel werk moeten verzetten, in samenwerking met de nationale autoriteiten – met name die van Portugal en Spanje –, om ervoor te zorgen dat de goede intenties van de Commissie aansloten bij de werkelijke situatie.
Het voorstel van de Commissie, zoals dat aanvankelijk was geformuleerd, zou de visserij als geheel namelijk schade hebben berokkend. Het ging erom heek en langoustine te beschermen, maar dit voorstel had gevolgen voor de gehele vloot en er waren herstelplannen voor alle soorten in opgenomen, vooral als het om Portugal ging. We hebben daarom enige wijzigingen moeten aanbrengen, en daarover hebben we overeenstemming bereikt. Ik geloof dat we de oorspronkelijke tekst aanzienlijk hebben verbeterd.
Ik meen dat een aantal van de amendementen die in dit plenum zijn voorgesteld niet echt zinvol zijn, aangezien de strekking ervan reeds voortvloeit uit de voorstellen die wij in de commissie hebben gedaan. Om het amendement van de Fractie van de Europese Volkspartij te rechtvaardigen wil ik graag uitleggen dat het onze bedoeling is dat de lidstaten de gelegenheid krijgen om zelf een voorstel ter goedkeuring bij de Europese Commissie in te dienen. De lidstaten zijn immers het best ingelicht over de situatie ter plaatse. Op die wijze kunnen we verhinderen dat er algemene voorstellen worden gedaan met betrekking tot een probleem dat specifieke aspecten heeft die zo beter kunnen worden benaderd. 
Capoulas Santos (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag iets zeggen over het verslag-Miguélez Ramos over de maatregelen voor het herstel van de bestanden van zuidelijke heek en langoustines in de Cantabrische Zee en ten westen van het Iberisch Schiereiland. Ik wil om te beginnen mevrouw Miguélez gelukwensen met het uitmuntende verslag dat ze ons heeft voorgelegd en de inzet die ze bij het opstellen ervan heeft getoond. De in dit verslag opgenomen voorstellen verdienen de volledige steun van het Europees Parlement. Ik ga ervan uit dat de Commissie er terdege rekening mee zal houden.
We zijn het met de Commissie eens dat de heek- en langoustinebestanden in dit deel van de Atlantische Oceaan beschermd moeten worden. We erkennen ook dat de omvang van deze bestanden het aannemen van uitzonderlijke, op de toestand berekende maatregelen rechtvaardigt. Het zijn vooral de lidstaten die het meest op deze soorten vissen, alsook de vissers en reders in deze regio die belang hebben bij de juiste tenuitvoerlegging van deze maatregelen. Ik herhaal wel dat die op de toestand afgestemd moeten zijn. Het is namelijk duidelijk dat de voorstellen van de Commissie te ver gaan, zeker als je bedenkt dat dit probleem niet vanuit één enkel perspectief kan worden benaderd. Als politieke besluitnemers hebben wij de plicht om oplossingen te vinden die niet alleen tot de bescherming en het herstel van de biologische hulpbronnen bijdragen, maar ook rekening houden met overwegingen van socio-economische aard.
Als het voorstel van de Commissie zou worden aangenomen zou dat zeer drastische gevolgen hebben voor de visserijsector in Portugal. Ongeveer 2 000 vaartuigen zouden onder de regeling komen te vallen, en dat terwijl de meeste van deze vaartuigen maar heel geringe hoeveelheden van deze soorten vangen. De voorstellen zoals die zijn opgenomen in de verslagen die we nu bespreken zouden het herstel van deze soorten binnen een periode van tien jaar mogelijk moeten maken. Bovendien zouden de sociale en economische gevolgen enigszins worden gecompenseerd. Gelet op het voorgaande ben ik ervan overtuigd dat het Europees Parlement ruime steun aan dit verslag zal geven. 
Fraga Estévez (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik maak van de gelegenheid gebruik om beide rapporteurs te feliciteren, in het bijzonder mevrouw Miguélez, want het is haar verslag waarop ik nader zal ingaan. Daarmee wil ik overigens niet zeggen dat het verslag van de voorzitter van de commissie niet voortreffelijk is.
Het eerste punt waarop de Europese Commissie en de visserijsector van mening verschillen, betreft de toepassingsperiode van de plannen. In dit verband zij opgemerkt dat het invoeren van een herstelplan voor een vissoort die in korte tijd tot wasdom komt iets anders is dan het instellen van een plan voor het herstel van een vissoort die daar juist lang over doet. Zoals vele sprekers voor mij hebben opgemerkt, mogen vooral de sociaal-economische gevolgen van elk plan niet worden vergeten. Die gevolgen verschillen sterk per getroffen vissersvloot. Om die reden hebben wij in dit geval een herstelperiode van minimaal tien jaar vastgesteld. Die tijd is nodig om rekening te kunnen houden met deze aspecten.
Ik wil benadrukken dat elk herstelplan allereerst de verdere teruggang van de betrokken vissoort moet tegengaan en voorwaarden voor herstel moet creëren. Biologisch is het nauwelijks relevant of dat herstel al dan niet snel intreedt, maar voor de regio’s die op de visvangst zijn aangewezen, is een spoedig herstel van levensbelang. Wanneer de biologische parameters – zoals de in dit verslag genoemde biomassa die een visbestand moet hebben om als hersteld beschouwd te kunnen worden – eenmaal zijn vastgesteld door de wetenschappelijke instanties, moeten wij de lidstaten een zekere flexibiliteit gunnen om de gestelde doelen op de voor hun vloten meest aangewezen manier te kunnen nastreven. Nogmaals, het gaat er veeleer om dat de vissoort zich herstelt, en niet zozeer langs welke weg de beperking van de visvangst wordt bereikt. Daarom hebben wij, zoals de heer Freitas heeft opgemerkt, namens onze fractie een amendement ingediend waarin wij vragen om meer flexibiliteit voor de vloten.
Wat de biologische rustpauzen betreft, verwijs ik naar wat mevrouw de rapporteur heeft gezegd. Aangezien die wetenschappelijke onderbouwing ontberen, verzoek ik de Commissie en de Raad hun steun te verlenen aan de amendementen van mevrouw Miguélez en de Commissie visserij. Die voegen namelijk een grote dosis gezond verstand toe aan dit voorstel. 
Stihler (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij beperken tot het onderwerp van de tongbestanden. Deze verordening is gericht op het herstel van de tongbestanden in het Westelijk Kanaal en de Golf van Biskaje. Het is van cruciaal belang dat wij maatregelen treffen om de teruggang van visbestanden te keren, maar het is daarbij ook te allen tijde van groot belang dat onze reactie proportioneel is. Het voorstel van de Commissie combineert harde regels voor de vaststelling van totale toegestane vangsten met een schema tot beperking van de visserijinspanning.
Met de amendementen die in het verslag van het Parlement worden voorgesteld, zou het oorspronkelijke voorstel van de Commissie vervangen worden door een voorstel dat gericht is op beheer van de bestanden aan de hand van overeengekomen regels voor het vaststellen van vangstbeperkingen. Ik verwelkom deze amendementen in het verslag van de Commissie visserij van het Parlement. Het voorstel van de Commissie was gebaseerd op de veronderstelling dat de tongbestanden zich in een crisis bevonden en een herstelplan nodig hadden. In de amendementen die in het verslag van de commissie worden voorgesteld, wordt onderkend dat het voor deze bestanden beter is maatregelen op het gebied van beheer te nemen dan de vloten drastisch te verkleinen.
Ook steun ik ten volle de erkenning door de Commissie visserij dat regionale adviesraden en andere belanghebbenden dienen te worden betrokken bij de ontwikkeling van de beheersmaatregelen voor de betreffende bestanden. 
Borg,
   .  Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met de rapporteurs te bedanken voor het harde en opbouwende werk dat zij verricht hebben. Ik wil ook de heer Varela Suanzes-Carpegna bedanken voor het goede werk dat hij heeft verricht aan het plan voor heek.
Aangaande het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van maatregelen voor het herstel van de bestanden van de zuidelijke heek en langoustines in de Cantabrische Zee en ten westen van het Iberisch schiereiland en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 850/98, kan ik volledig instemmen met 14 van de 26 amendementen die door de Commissie visserij worden overwogen. Het gaat hier om de amendementen 2, 4, 10 (gedeeltelijk), 11, 12, 13, 14, 18, 19, 20, 21, 22, 23 en 26.
Ik vind ook dat het wenselijk is om de verouderde voorstellen betreffende het beheer aan de hand van kilowattdagen te schrappen, om de minimumhoeveelheden inzake de controleregelingen aan te passen aan de maatregelen die zijn vastgelegd voor 2005 en om marges en omrekeningscoëfficiënten vast te stellen die in overeenstemming zijn met de marges en coëfficiënten die in het herstelplan voor de noordelijke heek worden gehanteerd. Ik kan mij ook vinden in de schrapping van achterhaalde bepalingen ten aanzien van de mededelingen inzake de visserijinspanning. Het cijfer van 0,27 voor de visserijsterfte is aanvaardbaar omdat het in overeenstemming is met het uitvoeringsplan van de Wereldtop over duurzame ontwikkeling dat in 2002 in Johannesburg is goedgekeurd.
Ik vind het ook gepast dat een herstelplan zou uitgaan van een herstel dat over een periode van minder dan vijf jaar plaatsvindt. Hoewel de ramingen inzake de biomassa van de bestanden niet zeker zijn, zou men indien de waarnemingen van de omvang van de visbestanden gedurende twee opeenvolgende jaren boven een bepaald voorzorgsniveau uitstijgen dit kunnen beschouwen als een signaal dat het tijd is om van de herstelfase over te schakelen op een beheersplan voor de lange termijn.
Inzake amendement 10 kunnen we daarom het uitgangscriterium van 35 000 ton aanvaarden, maar niet de eis van een uitstel van tien jaar voor het herstel, evenmin als de verwijzing ‘en wel binnen een bepaalde termijn’. Een dergelijke aanpak zou strijdig zijn met de gedragscode van de FAO. Wij leggen de looptijd van de plannen niet vast: wij formuleren een doelstelling en maken een schatting van de periode die wij vermoedelijk nodig zullen hebben om deze te bereiken.
Ik kan de amendementen 15 en 16 niet aanvaarden omdat de beperking van het schommelingspercentage van de TAC tot 10 procent te stringent is om aanpassing aan de werkelijke omstandigheden mogelijk te maken. Overeenkomstig het advies van de Adviescommissie voor de visserij en de aquacultuur, dient dit cijfer te blijven staan op 15 procent in plaats van 10 procent; deze 15 procent zou mogelijk alleen worden toegepast in het eerste jaar van het plan.
Ik steun de beginselen die ten grondslag liggen aan amendement 17 en kan de paragrafen 1 en 2 van dat amendement aanvaarden, op voorwaarde van wijziging van de verplichtingen voor zowel de Raad als de Commissie, en van verwijzing naar de handhaving van de regelingen die zijn vastgelegd in bijlage IV B van Verordening (EG) nr. 27/2005 over een vergelijkbare grondslag voor het kabeljauwherstelplan. Om deze redenen kan ik geen steun verlenen aan amendement 27.
In verband met de paragrafen 3 en 4 van amendement 17, en met de amendementen 3, 28 en 30, wil ik erop wijzen dat over overheidssteun dient te worden beslist binnen de context van het Financieringsinstrument voor de oriëntatie van de visserij en het Europees visserijfonds, zodat er vergelijkbare financiële middelen beschikbaar worden gesteld aan alle vissers die in soortgelijke situaties terechtkomen. Zoals het geval is met tongbestanden, waarop ik later zal terugkomen, zou een tussentijdse evaluatieprocedure gepast zijn, maar iets dergelijks dient met inachtneming van redelijke termijnen te gebeuren.
Ik kan steun geven aan amendement 25, op voorwaarde dat de evaluatietermijn van twee jaar wordt verlengd naar vier jaar. Ik kan geen steun verlenen aan pogingen om de bestandgrootte van jaar tot jaar op te bouwen, vanwege de verstorende werking die een dergelijke werkwijze zal hebben voor de sector, en ik kan amendement 5 dan ook niet steunen.
Na uitvoerige raadpleging van mijn functionarissen en van functionarissen en vertegenwoordigers van de visserijsector in de lidstaten, kan ik instemmen met een zekere aanpassing van de omvang en het aantal van de gebieden die gesloten zijn voor de langoustinevisserij. Een volledige schrapping van enige verwijzing naar gesloten gebieden, zoals de amendementen 6, 7 en 24 suggereren, gaat in dit stadium te ver om verenigbaar te kunnen zijn met het voorzorgsbeginsel bij het beheer van de visstand.
Het beheer van heek en langoustine in de Golf van Cádiz is een belangrijke zaak gezien de overvloed van jonge heek in dit gebied. Op basis van het voorzorgsbeginsel is een grotere mate van onzekerheid in dit gebied geen reden om minder voorzichtig te zijn, en daarom kan ik geen steun verlenen aan de amendementen 1, 8 en 9, volgens welke dit gebied zou worden uitgesloten. Ik aanvaard echter dat maatregelen voor de Golf van Cádiz zouden kunnen afwijken.
Ik kan amendement 30 niet aanvaarden. De capaciteit dient zodanig te worden beheerst dat deze in evenwicht is met de productiviteit van de visbestanden. Als men de visserijinspanning en/of de visserijcapaciteit op het moment dat de bestanden zich hersteld hebben, weer zou laten toenemen, zou dit leiden tot daling van de bestanden en van de hoeveelheid vis waarover de sector zou beschikken. Hiermee zou het doel van duurzame exploitatie niet gediend zijn.
Dan zal ik nu ingaan op het verslag-Morillon: het verheugt mij te zeggen dat ik het volledig eens ben met de amendementen 7, 16, 17, 18 19, 20, 21 en 22. Het is geheel toepasselijk om het hoofdstuk over het beheer van de inspanning aan de hand van kilowattdagen te schrappen, om uitsluitend controlemaatregelen toe te passen op vangsten groter dan 100 kilo in plaats van 50 kilo. Ik aanvaard dat de bepaling voor de tolerantiemarge ten opzichte van het in de logboeken vermelde cijfer dezelfde moet zijn als de bepaling die reeds is goedgekeurd voor noordelijke heek. Ik aanvaard ook als algemene regel dat de variaties in TAC voor deze bestanden beperkt moeten blijven tot maximaal 15 procent.
Niettegenstaande de schrapping van het kilowattdagenschema uit het voorstel, zal het noodzakelijk zijn om te komen met vervangende alternatieve maatregelen voor het beheer van de inspanning. Voor de tong in het Westelijk Kanaal zouden dergelijke maatregelen moeten worden gebaseerd op de maatregelen die reeds zijn ingevoerd uit hoofde van bijlage IV C van de huidige verordening inzake de totaal toegestane vangsten en quota.
De biologische toestand van de tong in de Golf van Biskaje is schijnbaar beter dan tot dusverre werd vermoed en het is dan ook gepast om de tongbestanden onderwerp te maken van een beheersplan in plaats van een herstelplan. Daarom kan ik de inhoud van de amendementen 1, 2, 3, 4, 9, 10, 12 en 13 aanvaarden, echter uitsluitend voor zover deze betrekking heeft op tong in de Golf van Biskaje. De biologische toestand van tong in het Westelijk Kanaal is ernstig genoeg om voor dit bestand voorzieningen voor een herstelplan te treffen.
Ik ben tevens voorstander van het idee van een tussentijds verslagmechanisme als vermeld in amendement 11, zoals ik al heb verklaard toen ik de zuidelijke heek en langoustine besprak. Het plan dient moet echter eerst enige tijd in werking zijn getreden en effect hebben gesorteerd alvorens een evaluatie werkelijk nut heeft. Een tussentijd van vier jaar zou hier dan ook toepasselijk zijn; deze termijn is vergelijkbaar met de termijn die gehanteerd wordt voor de tussentijdse evaluaties van langetermijnmaatregelen voor de noordelijke bestanden die samen met Noorwegen worden beheerd.
Ik kan ook instemmen met het idee om een streefcijfer voor de visserijsterfte voor tong in de Golf van Biskaje vast te stellen, zoals wordt voorgesteld in amendement 15. Wij dienen echter rekening te houden met het wetenschappelijk advies dat het WTECV in juni over dit onderwerp zal geven en ik zal mijn standpunt inzake het juiste cijfer dat gehanteerd moet worden pas bekendmaken nadat ik dit verslag onder ogen heb gehad.
Ik kan echter niet instemmen met het idee van de vaststelling van een TAC op basis van een jaarlijkse toename van de hoeveelheid volwassen vis in de zee. Het wetenschappelijk advies is eenvoudigweg niet nauwkeurig genoeg om een dergelijke aanpak mogelijk te maken en ik vrees dat het resultaat een onverantwoorde, te grillige aanpassing van TAC's zou zijn. De visserijsector heeft behoefte aan meer stabiliteit dan deze methode kan bieden. Daarom bevind ik mij niet in een positie om mijn steun te geven aan de amendementen 8 en 14.
Ik voorzie juridische problemen met bepaalde amendementen. Amendement 5 zou in strijd zijn met de eisen van de laatste zin van artikel 5, lid 2 van Verordening (EG) nr. 2371/2002 en de laatste zin van artikel 6, lid 2 van dezelfde verordening. En hoewel regionale adviesraden, voor zover deze aanwezig zijn, geraadpleegd moeten worden bij de ontwikkeling van nieuwe wetgeving, valt de tenuitvoerlegging van de reglementen onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten. Om deze technische reden kan ik de amendementen 5 en 6 niet steunen. Wij zouden er echter geen enkele moeite mee hebben wanneer de autoriteiten van lidstaten de regionale adviesraad op vrijwillige basis over dergelijke plannen raadplegen.
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt plaats tijdens de volgende stemmingsronde over enkele minuten. 

De Voorzitter.
   – Het doet mij genoegen te kunnen mededelen dat op de officiële tribune heeft plaatsgenomen een delegatie van het Armeense parlement, geleid door de heer Armen Rustamyan.
De delegatie heeft gisteren en vandaag deelgenomen aan de zevende bijeenkomst van de parlementaire samenwerkingscommissie EU-Armenië. Ik wens haar na dit welkom van het gehele Parlement veel succes bij haar vergaderingen in het Europees Parlement, alsmede een zeer aangenaam verblijf in Straatsburg. 
De Voorzitter.
   – Geachte collega's, wij gaan nu over tot de stemming.

Samuelsen (ALDE ),
   Mijnheer de Voorzitter, in de Commissie buitenlandse zaken hebben we in verband met de aanneming van dit besluit overeenstemming bereikt over het gebruik van de naam “De voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië”, bij verwijzingen naar dit land in contexten die niet te maken hebben met de eigenlijke discussie over de toekomstige naam. Ik hoop dat ik de steun van het Parlement kan krijgen om in de definitieve resolutie aan dit beleid vast te houden. Dat wil met andere woorden zeggen dat als er vandaag amendementen met betrekking tot Macedonië worden aangenomen die niet over de naamkwestie gaan, er in de uiteindelijke versie “De voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië” komt te staan. Daarmee garanderen wij dat we stemmen over het wezen van de resolutie, en dat het uiteindelijke resultaat, ongeacht de uitslag van de stemmingen, duidelijk is voor wie de resolutie leest. Over de naamkwestie zelf kunnen we besluiten als we bij amendement 6 en amendement 25 komen.
De Voorzitter.
   – Hartelijk dank, mijnheer Samuelsen. Dit onderwerp ligt nog altijd erg gevoelig en ik denk dat deze
Pack (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij aansluiten bij de heer Samuelsen. Als wij instemmen met dit verzoek, wil ik mijn collega’s vragen om de amendementen 16 en 20 te aanvaarden in plaats van te verwerpen. Het gaat per slot van rekening om de inhoud en niet om de naam. 

Speroni (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, beste collega’s, met betrekking tot paragraaf 32 zijn er drie amendementen ingediend. Daarvan is gezegd dat zij identiek zijn, maar in feite verschilt amendement 13 door één woord van de andere twee. Dit is echter wel een belangrijk verschil: het is namelijk toch wel wat anders als je het hebt over heel China of alleen over China. Om die reden vraag ik dat amendement 13 apart in stemming wordt gebracht, dus gescheiden van de amendementen 1 en 10. 
De Voorzitter.
   – Alvorens te stemmen over amendement 13 met de semantische nuancering van de heer Speroni, gaan wij eerst stemmen over de amendementen 1 en 10 die geheel identiek zijn.

Kuhne (PSE ),
   .  Mijnheer de Voorzitter, alle collega’s beschikken over het amendement dat ik voorstel. Het gaat erom in paragraaf 8 de formulering: 
 ‘…verslag van de werkgroep van prominenten voor onderzoek naar bedreigingen, uitdagingen en veranderingen, dat op 1 december 2004 aan de secretaris-generaal van de VN werd aangeboden’ te vervangen door ‘…verslag getiteld “In grotere vrijheid: op weg naar ontwikkeling, veiligheid en mensenrechten voor iedereen” dat op 21 maart 2005 werd gepresenteerd door de secretaris-generaal van de VN.’ 
Dit is slechts een aanpassing aan de huidige situatie. Nu we het er toch over hebben – de heer Samuelsen stelde het naamprobleem aan de orde met betrekking tot de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië –, wil ik erop wijzen dat in de tekst waarover gestemd moet worden, dit probleem zich niet voordoet. Het probleem zou hoogstens kunnen optreden in de motivering, maar de besluitvorming daarover vindt niet hier plaats. 

Beer (Verts/ALE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik wil een mondeling amendement voorstellen. Het gaat ons namelijk niet om een fundamentele tegenstelling; we willen de oproep tot verdere samenwerking met de Amerikanen benadrukken. We willen de bestaande samenwerking met de Verenigde Staten op het gebied van non-proliferatie van massavernietigingswapens niet enkel verwelkomen, we willen dat de inspanningen worden geïntensiveerd met het oog op de conferentie van dit jaar over dit thema.
De non-proliferatiestrategie is een belangrijk onderdeel van de Europese veiligheidsstrategie. Mede ten aanzien van de huidige debatten over de non-proliferatiekwestie in verband met Iran willen wij ervoor pleiten nog intensiever met de Amerikaanse partners samen te werken om het non-proliferatie-instrument te versterken. 
De Voorzitter.
   – Mevrouw, kunt u de tekst van het amendement presenteren? 
Beer (Verts/ALE ).
    Mijnheer de Voorzitter, in het verslag van de rapporteur staat het als volgt verwoord: 
‘Verwelkomt de bestaande samenwerking met de Verenigde Staten op het gebied van non-proliferatie’. Onze voorgestelde formulering luidt: ‘Geeft uiting aan zijn wens tot krachtiger samenwerking met de Verenigde Staten op het gebied van non-proliferatie’. 

De Voorzitter.
   – De stemming is beëindigd. 
De Voorzitter.
   – Alle stemverklaringen zijn schriftelijk ingediend.
Carlshamre en Malmström (ALDE ),
   Ondanks enige aanzetten in de goede richting houdt het huidige visserijbeleid nog altijd in dat de EU het recht koopt om de natuurlijke hulpbronnen van de armen te misbruiken. Dat is een moderne vorm van kolonialisme. Er is een reële hervorming van het visserijbeleid nodig, plus een totaal andere visie op onze verhouding tot arme landen. Daarom hebben we besloten tegen het bovengenoemde verslag in zijn geheel te stemmen.
Goudin en Lundgren (IND/DEM ),
   Het verslag-Kuhne gaat over de Europese veiligheidsstrategie, en het verslag-Brok over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Wij stemmen tegen beide resoluties in hun geheel, omdat ze erop gericht zijn om de Europese samenwerking nog verder te militariseren en de Unie tot een grootmacht te maken die in internationale verbanden met één stem spreekt. Deze ontwikkeling leidt ertoe dat er grote sommen geld naar de EU gaan, die beter kunnen worden gebruikt door andere organisaties.
Wij vinden dat de OVSE en de Raad van Europa voorrang moeten krijgen bij conflictpreventie op Europees niveau. Op wereldniveau zijn de Verenigde Naties – met hun reikwijdte, ervaring en legitimiteit – daarvoor het meest geschikt. De VN moeten ook de hoofdverantwoordelijkheid hebben voor wereldwijde ontwapening en voor het voorkomen van spreiding van kernwapens en andere massavernietigingswapens. De VN zouden ook gegarandeerde middelen moeten hebben voor de aanpak van militaire crises.
Er zijn geen redenen om het wapenembargo tegen China op te heffen, omdat niet voldaan is aan de eisen met betrekking tot mensenrechten. Een strikte controle op de export van Zweeds oorlogsmaterieel moet worden aangemoedigd.
Wij zijn tegen de oproep van de heer Brok om de voorstellen in de Europese Grondwet om het defensiebeleid en veiligheidsbeleid van de EU reeds nu uit te voeren, ook al is de Grondwet nog niet in alle landen goedgekeurd en dus nog niet formeel van kracht geworden. Deze oproep geeft blijkt van een ontstellende arrogantie tegenover de Europese kiezers.
Queiró (PPE-DE ),
    – Wij hebben herhaaldelijk aangegeven dat de noodzaak om de visbestanden te beschermen volgens ons verenigbaar is – en moet zijn – met de behoeften van de mensen die van de visvangst leven en de behoeften van de industrie die van de visvangst afhankelijk is. Dat deze zaken verenigbaar moeten zijn is evident – zeker als we proberen de duurzaamheid van de visserij op de middellange en lange termijn veilig te stellen. We moeten die verenigbaarheid echter ook op de korte termijn garanderen.
In het onderhavige geval heeft Portugal geen rechtstreekse belangen, maar er is een aantal parallellen waarneembaar met situaties waarin Portugal wel rechtstreekse belangen heeft, en dat rechtvaardigt deze overwegingen. Ik heb daarom vóór gestemd. 
Wijkman (PPE-DE ),
   Het voorstel van de Commissie is erop gericht de buitengewoon hoge vissterfte en de problemen rond de gebrekkige voortplanting in deze gebieden aan te pakken. De Internationale Raad voor het onderzoek van de zee heeft in zijn verslag bijvoorbeeld aangetoond dat de hoeveelheid zuidelijke heek en langoustines in de Cantabrische zee en bij het Iberisch Schiereiland ten gevolge van de vissterfte zo laag was, dat de bestanden niet langer werden aangevuld door voortplanting en geheel dreigden te verdwijnen. Er is geen reden om het voorstel van de Commissie af te zwakken, zoals de Commissie visserij bij de stemming heeft gedaan, terwijl de Commissie zeker maatregelen neemt om de problemen aan te pakken. Er is een echte hervorming van het visserijbeleid nodig en een totaal andere visie op onze verhouding tot arme landen en op een duurzaam gebruik van onze natuurlijke hulpbronnen. Ik heb daarom besloten tegen de twee bovengenoemde verslagen te stemmen. 

Estrela (PSE ),
    – Ik heb gestemd vóór het verslag-Krahmer over het voorstel voor een richtlijn betreffende de typegoedkeuring van motorvoertuigen inzake herbruikbaarheid, recycleerbaarheid en mogelijke nuttige toepassing.
De richtlijn beschermt het milieu. Volgens dit voorstel zou ten minste 85 procent van de massa van voertuigen herbruikbaar en/of recycleerbaar moeten zijn; ten minste 95 procent van die massa zou herbruikbaar en/of nuttig toepasbaar moeten zijn. Anders kan het betreffende model niet in de handel worden gebracht.
De richtlijn geeft de fabrikanten en typegoedkeuringsinstanties een redelijke periode om vast te stellen of de 600 typen die nu op de markt zijn aan de voorwaarden voldoen. Bij het vaststellen van die periode is rekening gehouden met de in de auto-industrie gebruikelijke productiecycli. 
Marques (PPE-DE ),
    – Ik wil de heer Krahmer graag gelukwensen met zijn belangrijke verslag over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de typegoedkeuring van motorvoertuigen inzake herbruikbaarheid, recycleerbaarheid en mogelijk nuttige toepassing en tot wijziging van Richtlijn 70/156/EEG van de Raad. Ik steun dit verslag, zeker als het gaat om de verzekering van de zijde van de autofabrikanten dat de door hen geproduceerde voertuigen voldoen aan de vereisten voor “herbruikbaarheid”, “recycleerbaarheid” en “mogelijke nuttige toepassing”.
Bij de tenuitvoerlegging van de strategie van Lissabon mag de Europese Unie het milieubeleid niet uit het oog verliezen. We moeten het dus wel eens zijn met het idee om fabrikanten te verplichten het bewijs te leveren dat er bij de constructie van voertuigen rekening gehouden is met het milieu. Fabrikanten moeten aan de toekomstige sloper een uitvoerige beschrijving van de recyclingstrategie beschikbaar stellen. Het aanstellen, door de lidstaten, van typegoedkeuringsinstanties voor het afgeven van certificaten voor voertuigen die aan de milieuvereisten voldoen en het verlengen van de termijn voor de inwerkingtreding van de richtlijn (tot 54 maanden) zullen ertoe bijdragen dat deze richtlijn correct kan worden omgezet in nationaal recht en garanderen dat de auto-industrie voorbereid zal zijn op het van kracht worden van deze wetgeving. 
Martin, David (PSE ),
    Ik verwelkom de doelstelling van deze voorstellen om bij te dragen aan de terugdringing van afval en informatie te bieden aan consumenten. Deze voorstellen bevorderen de goede praktijken die al worden gehanteerd in het VK, waar van oudsher voor rond de 75 procent van de twee miljoen auto's en busjes die aan het eind van hun levensduur zijn, worden hergebruikt of een andere nuttige bestemming krijgen. Ik koester echter enige bezwaren omtrent de voordelen van de toepassing van de ontwerpnorm op bestaande voertuigtypen, in welk geval de milieuvoordelen mogelijk niet opwegen tegen de economische en administratieve lasten. 
Queiró (PPE-DE ),
    – De onstuitbare toename van het autogebruik – vooral in het particulier vervoer – noopt tot nadenken over de daarmee samenhangende milieugevolgen en dat rechtvaardigt initiatieven als het onderhavige. Dit initiatief is bedoeld om de negatieve consequenties van het toegenomen autogebruik tegen te gaan door extra eisen te stellen voor herbruikbaarheid, recycleerbaarheid en mogelijke nuttige toepassing.
Gelet op het feit dat de amendementen die dit voorstel voor een richtlijn beter uitvoerbaar maken, zijn aangenomen (en dat geldt vooral voor de termijn die nu voor de inwerkingtreding is vastgesteld) stem ik vóór. 

Guerreiro (GUE/NGL ),
    – Wij betreuren het dat onze amendementen op deze verordening niet zijn aanvaard. Deze amendementen beoogden het werk van de vissers, de visserij en de belangrijke rol van vis in ons dieet (vooral in landen als Portugal) veilig te stellen – zowel nu als in de toekomst.
We voelen ons verplicht de hypocrisie aan de kaak te stellen die besloten ligt in het feit dat het EP wel aanvaardt dat er melding moet worden gemaakt van de noodzaak om socio-economische maatregelen te nemen teneinde de gevolgen van de plannen te “verzachten”, maar in gebreke blijft de juridische garantie vast te leggen dat die maatregelen met communautaire middelen worden gefinancierd en verzuimd heeft het opstellen van dit soort socio-economische maatregelen als voorwaarde aan de herstelplannen te verbinden.
En dat was precies wat wij met onze amendementen beoogden. We wilden garanderen dat er socio-economische maatregelen worden genomen om het inkomstenverlies van de vissers volledig te dekken, opdat de visserij een toekomst heeft.
Er zijn er die het uit de vaart nemen van vaartuigen zien als een middel om op korte termijn op een gemakkelijke wijze geld te verdienen. Ze denken daarbij niet aan de toekomst van de sector en vergeten ook dat op die manier veel vissers werkloos raken. Wij willen nu juist de toekomst van de visserij veilig stellen.
De duurzaamheid van een aantal heekbestanden wordt bedreigd, reden waarom er een herstelplan moet worden uitgevoerd. De uit het stilleggen van de vloot voortvloeiende verliezen voor de betrokken vissers dienen geheel te worden vergoed om zo de oorspronkelijke doelstelling – het veilig stellen van de toekomst van de visserij – te verwezenlijken.
Ziehier de reden waarom we dit verslag niet hebben gesteund. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Dit verslag, in de vorm waarop het nu dit plenum bereikt, verdient mijn instemming. Het komt tegemoet aan de evenwichtigheid waar Portugal om verzocht heeft, een evenwichtigheid die het aanvankelijke voorstel niet vermocht te bieden. In het oorspronkelijk voorstel was namelijk een hele reeks maatregelen opgenomen die de nationale belangen – zeker op korte termijn – schade berokkenden, zonder dat daarvoor voldoende rechtvaardiging bestond.
Nu is echter een evenwicht bereikt – ik stem dus vóór. 

Goudin en Lundgren (IND/DEM ),
    Wij zijn voor een toenadering van Kroatië, Servië en Montenegro, Bosnië-Herzegovina, Macedonië en Albanië tot de EU. Als deze landen volledig voldoen aan de criteria van Kopenhagen, moeten ze lid worden. Dat is een natuurlijke ontwikkeling van de uitbreiding van de EU, die is ingeleid met de toetreding van tien nieuwe leden in mei 2004. We zijn echter tegen versterking van het buitenlands beleid van de EU, wat in veel opzichten het doel van de resolutie is.
Howitt (PSE ),
    De Labour-partij in het Europees Parlement staat volledig achter het werk dat Lord Ashdown, de Hoge Vertegenwoordiger in Bosnië-Herzegovina, verricht. Wij zouden uiteraard graag zien dat de taken van het ambt van Hoge Vertegenwoordiger geleidelijk zouden worden overgenomen door soevereine binnenlandse instellingen. Gedurende deze interim-periode is het echter van cruciaal belang dat de Hoge Vertegenwoordiger het recht behoudt om de in zijn mandaat vervatte bevoegdheden te gebruiken wanneer de omstandigheden hierom vragen. 
Meijer (GUE/NGL ),
    Al sinds het begin van de jaren negentig bestaat een probleem over de naam van een noordelijke buurstaat van Griekenland. Drie noordelijke Griekse provincies hebben een naam met Macedonië erin, en ook in de oude geschiedenis van Griekenland speelt die naam een rol. In het buurland gebruikte de verzetsbeweging tegen het Ottomaanse Rijk vóór 1912 eveneens de naam Macedonië, en dat werd ook de naam van de zuidelijkste deelstaat van Joegoslavië tussen 1945 en 1991. Het zou voor de hand liggen dat die zelf gekozen grondwettelijke naam 'Republiek Macedonië' algemeen wordt toegepast.
Iedere staat kiest zijn eigen naam, zonder enige inmenging van andere staten of internationale organen. Desondanks wordt hier nog steeds van buitenaf geprobeerd om een andere naam op te leggen waarin alleen de laatste letter de echte naam aanduidt. Als we dit toestaan zou ook Luxemburg zijn eigen naam niet meer mogen dragen, want de zuidoostelijke Belgische provincie draagt diezelfde naam. Inmiddels hebben niet alleen de VS, Rusland en China, maar ook EU-lidstaat Slovenië en toekomstig lidstaat Bulgarije Macedonië onder de echte naam erkend. Nog langer doorgaan met het door de EU gebruiken van een andere naam is onrechtvaardig en discriminerend voor een waarschijnlijke toekomstige lidstaat. 
Queiró (PPE-DE ),
    – De Europese Unie dient in haar nabuurschapsbeleid bijzondere aandacht te besteden aan de Balkan, enerzijds omdat het zaak is de ontwikkeling van landen die op de een of andere wijze geïntegreerd kunnen worden van nabij te volgen, anderzijds omdat het recente verleden ons geleerd heeft dat vrede in Europa niet altijd gegarandeerd is.
Nu, een aantal jaren na de moeilijkste momenten, volgen de verschillende Balkanlanden langzaam maar zeker een koers die ons tevreden zou moeten stellen, al is het helaas wel zo dat er nog veel moet gebeuren. Ik herhaal dat we – gelet op het verleden – tevreden moeten zijn. En als we naar de toekomst kijken, dan kunnen we – gelukkig – hoopvol zijn. 
Toussas (GUE/NGL ),
    De resolutie van het Europees Parlement over de Westelijke Balkan maakt duidelijk dat de VS en de EU meer algemeen de richting uitgaan van een nieuwe grensverandering, van een onderlinge wedijver bij de verdeling van het gebied, en dat de EU pogingen onderneemt tot inlijving van de Westelijke Balkan in de Euro-Atlantische betrekkingen. Het feit dat gestreefd wordt naar autonomie voor Kosovo, dat gesproken wordt over een herziening van de Dayton-akkoorden, dat gewezen wordt op de gebrekkig functionerende betrekkingen tussen de Unie en Servië en Montenegro, bevestigt dat er een nieuwe cyclus van grensverandering op gang is gebracht. Het aanzwengelen van dergelijke ontwikkelingen zal echter uitmonden in een ernstige situatie op de Balkan, een situatie die explosief zou kunnen worden door de grote wedijver tussen de imperialisten over de controle op en de verdeling van het gebied. De volkeren van de Balkan hebben de grensveranderingen door de imperialistische interventies en oorlogen door de VS, de NAVO en de EU met bloed en verwoestingen betaald. Bijgevolg kunnen Griekenland, als land, en zijn volk, net zo min als de andere volkeren, enige zekerheid putten uit ongeacht welke Euro-Atlantisch akkoord. Het is hoogstnoodzakelijk dat de volkeren onmiddellijk en gemeenschappelijk de strijd aanbinden tegen de EU, de VS en de NAVO, die afgezien van al het andere de hoofdverantwoordelijken zijn voor de tragische situatie waarin de volkeren van de Balkan verkeren. 

Fotyga (UEN ),
    Het grootste gedeelte van deze briljante tekst heeft betrekking op de bepalingen van het Grondwettelijk Verdrag. Ik beschouw dit als een voorbarige stap die de exclusieve bevoegdheid van de lidstaten aantast, omdat vooruit wordt gelopen op de aanneming van het Verdrag terwijl daarover nog niet beslist is. Daarom stem ik tegen het verslag. 
Howitt (PSE ),
    De Labour-partij van het Europees Parlement is overtuigd voorstander van hervorming van de VN-Veiligheidsraad, om deze een betere afspiegeling van de hedendaagse wereld te laten zijn, en zij geeft ook haar steun aan verbetering van de wijze waarop de EU in de VN het woord voert. Het is echter niet gepast om te spreken van een EU-zetel, aangezien het VN-handvest geen lidmaatschap van organisaties als de EU toelaat. Wij zouden niet willen vooruitlopen op de uitkomst van de intergouvernementele conferentie. 
Queiró (PPE-DE ),
    – In dit verslag komen een aantal belangrijke ideeën aan de orde. Bij het goedkeuren van dit verslag dienen we echter vooral te denken aan de prioriteit die behoort uit te gaan naar de bestrijding van terrorisme. Dat is het belangrijkste aspect van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Europese Unie. De dialoog met derde landen, de internationale samenwerking en het in praktijk brengen van de Verklaring EU/VS van 2004 komen in dit verband voorop. Het is van het grootste belang dat we net als onze Atlantische bondgenoten beseffen hoe ernstig de bedreiging is waarmee de vrije wereld te kampen heeft. 
Wijkman (PPE-DE ),
   Over het algemeen steun ik de ontwikkeling van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. In bepaalde crisissituaties is het vanzelfsprekend dat men militaire en civiele middelen gebruikt. Tegelijkertijd is het belangrijk dat humanitaire beginselen niet verwateren en dat humanitaire operaties niet worden gebruikt voor militaire doelen (iets wat helaas in Irak en Afghanistan is gebeurd).
Ook is het belangrijk om ervoor te zorgen dat middelen die bedoeld zijn voor ontwikkelingssamenwerking voor de lange termijn niet voor andere doelen worden gebruikt. Om deze reden heb ik besloten mij van stemming te onthouden, omdat de formulering van zowel paragraaf 45 als 46 ruimte biedt voor willekeur in dezen. 

Marques (PPE-DE ),
    – Ik heb voor dit verslag over de Europese Veiligheidsstrategie (EVS) gestemd. Dit is de eerste keer dat het begrip veiligheid op een ruimere wijze wordt gedefinieerd. Veiligheid wordt beschouwd als een voorwaarde voor ontwikkeling en er wordt in dit verslag aandacht besteed aan factoren die voor het veiligheidsbeleid tot nu toe niet van fundamenteel belang werden geacht. Bij het identificeren van de belangrijkste bedreigingen van de veiligheid in onze wereld legt de EVS de nadruk op de vernietigende kracht van armoede, ondervoeding en ziekten.
De EVS telt drie strategische doelstellingen. De Europese Unie moet in staat zijn vast te stellen wat de bedreigingen zijn en snel al dan niet militair in actie kunnen komen. Daarnaast moet ze de veiligheid garanderen, zowel in de regio’s van de EU die nu aan de buitengrenzen liggen als in de toekomstige grensgebieden. Tot slot dient de EU de internationale rechtsorde te versterken.
Ik wil er echter wel op wijzen dat de EU in militair opzicht bij lange na niet over voldoende middelen beschikt, hetgeen haar vermogen om gecompliceerde humanitaire missies uit te voeren negatief kan beïnvloeden. Verder is het van fundamenteel belang de EU de nodige technologische capaciteiten te verschaffen om een analyse uit te voeren van eventuele bedreigingen. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Dit verslag verdient mijn steun, aangezien het een antwoord probeert te formuleren op vragen die we ons nu dienen te stellen. Toch roept dit document bij mij een aantal bezwaren op.
In tegenstelling tot hetgeen men zou verwachten van een document als het onderhavige, wordt er maar weinig ruimte besteed aan de identificatie van de bedreigingen en worden zaken die een uitvoerige analyse verdienen, opgesomd in een aantal korte paragrafen. Er wordt daarentegen wel veel aandacht besteed aan de middelen die nodig zijn om de Europese Veiligheidsstrategie zo snel mogelijk in werking te stellen. Ofwel de EU weet heel goed waarvoor ze deze middelen nodig heeft – en de reden wordt hier niet genoemd – ofwel ze weet dat niet, maar beseft dat ze zonder die middelen geen gewicht in de schaal kan leggen.
In beide gevallen is het onze plicht erop te wijzen dat het verslag onvoldoende diepgang en substantie heeft, in tegenstelling tot vergelijkbare, door onze bondgenoten uitgewerkte documenten. 

Goudin en Lundgren (IND/DEM ),
   Wij beschouwen de strijd tegen doping in de sport als een zeer belangrijke kwestie; zo belangrijk, dat zij in elke afzonderlijke lidstaat moet worden aangepakt door het nationale parlement. Sport en atletiek vinden wij geen aangelegenheden voor de EU.
Wij eisen echter dat iedere lidstaat de buitengrenzen van de EU effectief controleert en de handel in illegale preparaten bestrijdt.
In overweging E van de ontwerpresolutie wordt verwezen naar het feit dat het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa een passende rechtsgrondslag biedt voor de opstelling en uitvoering van communautaire maatregelen op sportgebied.
Een van de redenen om zich te verzetten tegen de ontwerp-Grondwet is nu juist dat deze op absurde wijze zaken regelt waarover de lidstaten zelf moeten beslissen.
Daarom stemmen wij tegen deze resolutie.
Guerreiro (GUE/NGL ),
    – Het gebruik van doping in de sport is een probleem voor de volksgezondheid, met talloze verschillende facetten. Dit probleem gaat ons allen aan, maar in de eerste plaats de meest direct betrokkenen – de sporters zelf.
De door de politiek en de economie opgelegde dwang om bepaalde resultaten te leveren (het gaat soms om kolossale sommen) – een dwang die geheel onverenigbaar is met de waarden en doelstellingen die eigenlijk aan de sport ten grondslag zouden moeten liggen – zet sporters aan een hele reeks illegale middelen te gebruiken die vaker wel dan niet schadelijk zijn voor hun gezondheid.
Sport mag niet worden beschouwd als een – voor enkelen – hoogst winstgevende activiteit. We moeten de sportbeoefening zien als een sociale en culturele activiteit, die in het onderwijs een rol speelt en voor de fysieke en psychosociale ontwikkeling van mensen van fundamenteel belang is.
We zullen ook andere maatregelen moeten nemen, maar het is vooral belangrijk dat we een educatief en preventief beleid ontwikkelen om een gezonde sportbeoefening te stimuleren, vanaf de kinderjaren tot voorbij de puberteit – het hele leven lang. 
Mann, Thomas (PPE-DE ),
   . De ontwerpresolutie over doping in de sport kan rekenen op mijn volledige steun. Meer dan tien jaar geleden heb ik zelf aan krachtsport gedaan, al heb ik helaas nooit het gespierde lijf gekregen van de mannen die door vrouwen zo aantrekkelijk werden gevonden. Nu ben ik blij dat ik alleen maar meer eiwitten tot me heb genomen en geen clenbuterol of anabole steroïden.
Veel amateur- en profsporters die doping gebruikten om sponsors te vinden, financiële middelen te verwerven en misschien om beroemd te worden, hebben een hoge prijs betaald. Van hun eens machtige lijven is geen spat meer over.
Het Mondiaal Antidopingagentschap van het IOC, dat lijsten aanlegt en voorziet in intensieve onderzoeken en controlemethoden, is laat, maar niet te laat in actie gekomen. Het nationale antidopingbureau in Duitsland heeft vorig jaar 8 000 maal controles verricht in trainingskampen en bij wedstrijden. In de toekomst zullen bij 20 procent van alle UEFA-wedstrijden dopingtests worden uitgevoerd.
Er moeten gemeenschappelijke internationale normen komen die voorkomen dat gecontroleerde atleten worden benadeeld ten opzichte van atleten die onvoldoende worden gecontroleerd. Het is noodzakelijk dat sporters die omwille van financieel gewin en roem doping hebben gebruikt om medailles of prijzen te winnen maatschappelijk worden veroordeeld. Alleen een dopingvrije sport verdient erkenning. Sporters kunnen alleen een voorbeeldfunctie vervullen als ze dopingvrij zijn. 
Martin, David (PSE ),
    Ik verwelkom deze resolutie waarin de aandacht wordt gevestigd op het probleem van doping in de sport. Het aantal incidenten met doping gedurende de Olympische Spelen van 2004 toont eens te meer aan hoe noodzakelijk het is om dit zeer reële probleem te bestrijden.
Het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa biedt een passende rechtsgrondslag voor de opstelling en uitvoering van communautaire maatregelen op sportgebied. We beschikken dus niet alleen over de rechtsmiddelen om de onder toenemende druk staande profsporters te beschermen, maar ook de talloze minderjarige en amateur-sporters die blootstaan aan de gevaren van doping in sport.
Ik verwelkom met name de oproep aan de Commissie om een langdurige informatiecampagne te steunen teneinde een effectief preventiebeleid tot stand te brengen. Het is ook van belang dat de lidstaten en de Commissie nauw samenwerken met het Mondiaal Antidopingagentschap (WADA), de Raad van Europa en de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), op zodanige wijze dat de Europese Unie in staat is om doeltreffend in actie te komen in verband met de preventie en controle van doping. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Door voor deze resolutie te stemmen sluit ik me aan bij al degenen hier die zich zorgen maken over het gebruik van doping in de sport, in de eerste plaats omdat dopinggebruik indruist tegen alles waar competitieve sportbeoefening voor staat, maar ook omdat het de volksgezondheid schaadt. Onverminderd het subsidiariteitsbeginsel is het duidelijk dat er hier mogelijkheden zijn voor interventie en dat actie van Unie op dit gebied zinvol kan zijn en – belangrijker nog – dat zulke actie effect kan sorteren. 

Goudin en Lundgren (IND/DEM ),
   Wij vinden dit een kwestie tussen de lidstaten en de Unesco, ook al heeft de Raad de Commissie gemachtigd om namens de EU te onderhandelen over die delen van de ontwerptekst van de Unesco die onder de bevoegdheid van de EU vallen. Wij vinden dat deze problemen geen aangelegenheden voor de EU zijn.
Het is duidelijk absurd dat de EU met één stem moet spreken voor 25 lidstaten over kwesties betreffende verscheidenheid van culturele inhoud en kunstzinnige expressie.
Wij hebben daarom tegengestemd bij de eindstemming over deze resolutie.
Guerreiro (GUE/NGL ),
    – Wij zijn overtuigd van het belang van dit initiatief van de Commissie cultuur en onderwijs over een conventie over bescherming van de verscheidenheid van culturele inhoud en kunstzinnige expressie. Culturele verscheidenheid moet bevorderd worden en daarom zijn deze besprekingen in het kader van de Unesco zo belangrijk. Er is binnen de WTO namelijk een nieuwe onderhandelingsronde gaande, en de WTO zou – onder druk van de grote financiële en economische groepen– alles willen liberaliseren en overal handelswaar van willen maken.
Het opstellen van een internationaal instrument op dit gebied zou een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan het consolideren van de culturele soevereiniteitsrechten van de verschillenden volkeren. Landen zouden zo in het kader van de internationale samenwerking gemakkelijker een openbaar beleid kunnen formuleren. We zouden bovendien duidelijk stellen dat cultuurproducten niet gelijk kunnen worden gesteld aan om het even welke handelswaar – ze mogen dus niet ondergeschikt worden gemaakt aan het vrijemarktdenken. We bevestigen daarmee ook dat de vrije toegang tot een gevarieerd aanbod van culturele inhouden voor de burgers een grondrecht is.
Het is in dit verband heel belangrijk dat we iets ondernemen ter bescherming van de openbare diensten. Die spelen een uiterst belangrijke rol spelen bij het behoud, de ondersteuning en de ontwikkeling van de culturele verscheidenheid. Deze diensten staan er verder garant voor dat alle burgers toegang hebben tot inhoud en kennis.
Een en ander betekent ook dat we het belang van openbare financiële steun en de toewijzing van zulke steun door de staten moeten erkennen. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Als er beleidsgebieden zijn waarop het subsidiariteitsbeginsel moet prevaleren dan is de cultuur daar beslist één van. Ik heb daar al vaker op gewezen. Dat hoeft geen afbreuk te doen aan inspanningen op het gebied van samenwerking, experimenten met coproducties, communautaire programma’s en zo verder. En het hoeft ook geen afbreuk te doen aan de internationale inspanningen die zullen moeten worden ondernomen om een daadwerkelijke verscheidenheid aan culturele inhoud en artistieke expressie te garanderen. Als dat maar gebeurt zonder afbreuk te doen aan één van de voorwaarden voor die verscheidenheid: de vrijheid om te scheppen. 

De Voorzitter.
   Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de droogte in Portugal. 
Borg,
   .  Mijnheer de Voorzitter, de Commissie is zich terdege bewust van de ernst van de droogte in Portugal. Zij heeft begrip voor de bezorgdheid die heerst en is ten volle bereid Portugal te steunen. Mijn collega, commissaris Fischer Boel, heeft op 6 april 2005 een ontmoeting gehad met de Portugese minister van landbouw, de heer Silva, om deze kwestie te bespreken.
Er zijn drie pakketten instrumenten die van bijzonder belang zijn voor de hulp aan Portugese boeren. Het eerste heeft betrekking op marktsteun en rechtstreekse steun, terreinen waarop de Commissie al tot actie is overgegaan. Zij heeft namelijk twee besluiten goedgekeurd: het ene op 4 maart, ter verhoging van de voorschotten voor rundvleespremies voor 2004 naar 80 procent, en het andere op 7 april om het mogelijk te maken braakliggend land in de betrokken regio's te gebruiken om dieren te laten grazen.
Er worden momenteel nog drie besluiten voorbereid. Het eerste heeft betrekking op een tijdelijke derogatie van de bezettingseisen van de verordening betreffende de omzetting van bouwland tot extensieve veeteeltgrond. Hierbij wordt een corrigerende correlatiecoëfficient ingevoerd die zal worden toegepast op het aantal grootvee-eenheden dat bij een bedrijf geregistreerd is. Middels een ander besluit zal het gebruik van braakliggend land voor het voederen van dieren worden uitgebreid tot het gehele continentale grondgebied van Portugal.
In dit verband wil ik ook melding maken van het Portugese verzoek om overdracht van interventievoorraden. De Commissie is gezien het overvloedige marktaanbod van oudsher tegen dergelijke overdrachten. Commissaris Fischer Boel heeft, na overleg met de Portugese minister van landbouw, de bijzonder moeilijke omstandigheden als gevolg van de langdurige droogte in Portugal erkend. Zij heeft de diensten van het directoraat-generaal Landbouw verzocht de betreffende regelingen met Portugese functionarissen te bespreken in verband met de afhandeling van de overgedragen voorraden.
Met een derde besluit zal, onder bepaalde voorwaarden, de betaling van voorschotten op een aantal premies worden toegestaan. Het gaat hier onder andere om een voorschot van 80 procent op de zoogkoeienpremies en 50 procent van de premies voor schapen, geiten en melkvee voor 2005. Uit hoofde van artikel 28, lid 3, onder c) van Verordening (EG) nr. 1782/2003, kan de bedrijfstoeslag ook worden vooruitbetaald, op voorwaarde dat dit niet eerder dan 16 oktober gebeurt en een dergelijke procedure aan controles wordt onderworpen.
Het tweede instrument heeft betrekking op plattelandsontwikkeling. Wanneer er een natuurramp plaatsvindt is herprogrammering mogelijk. Deze mogelijkheid lijkt echter beperkt aangezien we het eind van de programmeringsperiode naderen en de middelen beperkt zijn. Portugal heeft verzocht om voortzetting van de uitkering van fondsen voor plattelandsontwikkeling aan boeren, ook al kan vanwege de droogte niet aan bepaalde voorwaarden worden voldaan.
Eind januari 2005 hebben de Portugese autoriteiten gevraagd om erkenning van de droogte als overmacht in de zin van artikel 39 van Verordening (EG) nr. 817/2004 en om verlening van derogaties voor bepaalde voorwaarden met betrekking tot de agro-milieumaatregelen.
Wil overmacht van toepassing zijn, dan moet aan een aantal objectieve criteria worden voldaan, met name inzake de ernst van de droogte en berekening van de gevolgen voor de landbouw en de landbouweconomie. Een aantal verslagen is reeds beschikbaar en deze geven een eerste beeld van de verwachte gevolgen. Op basis van de beschikbare informatie heeft de Commissie geen bezwaar tegen het Portugese verzoek. Portugal zal echter worden gevraagd een vollediger verslag over te leggen.
Portugal kan besluiten om boeren door middel van overheidssteun te compenseren voor inkomensverlies als gevolg van ernstige droogte. De Portugese autoriteiten dienen de Commissie op de hoogte te stellen van hun plannen. De Commissie zal haar uiterste best doen dergelijke plannen snel goed te keuren. Het is echter van essentieel belang dat wordt bewezen dat de geleden verliezen als gevolg van een klimatologische omstandigheid een drempel van 20 of 30 procent hebben bereikt; op de tweede plaats moet worden aangetoond dat er een rechtstreeks verband bestaat tussen de verliezen en de ongunstige weersomstandigheden; en ten derde dat er geen buitensporige vergoedingen worden uitgekeerd.
De Portugese autoriteiten kunnen ook gebruik maken van de de minimis-verordening inzake overheidssteun. Over een periode van drie jaar mag per boer maximaal 3 000 euro aan steun worden uitgekeerd zonder de Commissie op de hoogte te stellen, vooropgesteld dat, naast een aantal andere voorwaarden, het totale bedrag voor de betreffende periode niet hoger is dan 17 832 000 euro. 
Queiró,
   – Mijnheer de Voorzitter, beste collega’s, toen we om dit debat verzochten, gingen we er natuurlijk van uit dat we konden rekenen op de steun van het Europees Parlement. Daarom wil ik nu alle fracties bedanken voor de solidariteit die dit Parlement heeft betoond.
Zoals bekend, is de droogte in Portugal heel ernstig. Commissaris Borg heeft dat zojuist nog eens bevestigd. Nauwelijks een maand geleden – op 15 maart – is vastgesteld dat 88 procent van ons grondgebied te kampen had met ernstige tot extreme droogte. Er is intussen een beetje regen gevallen, maar veel is reeds onherroepelijk verloren gegaan. Volgens de beschikbare gegevens is het zo dat we te maken zullen krijgen met een situatie die zich maar eens in de 40 jaar voordoet – zelfs als het de volgende maanden normaal regent, en de voorspellingen wijzen daar niet op.
De landbouw ondervindt schade, de veeteelt loopt gevaar, voor de watervoorziening aan de bevolking gelden hier en daar reeds beperkingen, en dit alles in regio’s die hoe dan ook al achtergesteld waren. Daar komt bij dat de situatie in de zomer zal verergeren, en dan kan ook het toerisme, een van de belangrijkste economische activiteiten in Portugal, schade zal ondervinden. De gevolgen van de droogte zullen zich in een hele reeks verschillende sectoren doen gevoelen, met alle consequenties van dien voor vele duizenden Portugezen. We zullen bovendien nu reeds actie moeten ondernemen om te verhinderen dat er zich dit jaar net zulke catastrofale bosbranden zullen voordoen als twee jaar geleden. Die branden volgden ook op een periode met weinig regen, al was die niet te vergelijken met de droogte van nu.
We hebben dus te maken met een toestand die solidair optreden van de Europese Unie alleszins rechtvaardigt. Hoe langer we daarmee wachten des te hoger de kosten zullen uitvallen – en des te geringer de positieve effecten. Daarom hopen wij dat overtuigende steun van het Europees Parlement voor deze ontwerpresolutie de Commissie zal aanzetten om snel en efficiënt tegemoet te komen aan de verzoeken die hier ten behoeve van Portugal zijn gedaan. En alles wijst in die richting.
We hopen verder dat de Commissie – als dat nodig mocht blijken te zijn – haast maakt met het onderzoek naar en de goedkeuring van een eventueel plan voor staatshulp. Naar dat plan is hier reeds verwezen. Het is de bedoeling kredietlijnen op te zetten: om de verliezen te dekken, om nieuwe investeringen te kunnen doen en om de schulden van de landbouwers te herstructureren. Hun overleven is tenslotte de reden waarom we hier vandaag zijn. 
Capoulas Santos,
    – Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen de commissaris bedanken voor zijn interventie en de Commissie voor haar open instelling met betrekking tot de problemen in Portugal. Zoals u weet heerst er op dit moment in mijn land – en dan vooral in de zuidelijke regio’s – een ernstige droogte.
Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe dat ik alle collega’s met wie ik over deze situatie heb kunnen praten, bedank voor hun steun- en solidariteitsbetuigingen. Ik ben heel blij dat het mogelijk is gebleken dit gemeenschappelijk voorstel voor te leggen. De belangrijkste fracties in dit Parlement hebben er hun steun voor uitgesproken.
In Portugal gaan we wederom een droog jaargetijde in. Het heeft de afgelopen herfst en winter – in Portugal de natte seizoenen – nauwelijks geregend. In een aantal regio’s ligt het vochtgehalte van de bodem lager dan 20 procent van het gemiddelde over de afgelopen 40 jaar. Als gevolg daarvan zijn alle diervoedervoorraden opgeraakt. Het gras in de wei en gewassen op het veld groeien niet omdat het gebruik van het weinige water uit de stuwmeren aan restricties is onderworpen. Er wordt dus niet voldoende nieuw voeder geproduceerd voor de volgende herfst en winter, terwijl het vee tot de volgende lente zal moeten worden gevoerd – en dan gaan we ervan uit dat de volgende herfst wat de regenval betreft normaal zal zijn.
Voor de landbouwers en veehouders is de situatie onhoudbaar. Het zou daarom volkomen gerechtvaardigd zijn als de Commissie snel een antwoord gaf op de verzoeken van de Portugese regering. Dat zal nauwelijks gevolgen hebben voor de begroting; het gaat hier immers – zoals u terecht heeft opgemerkt, mijnheer de commissaris – om vervroegde betalingen en uitzonderingen op de bepalingen van een aantal verordeningen die nu, onder deze omstandigheden, niet kunnen worden nageleefd. Zo verhinderen we dat landbouwers sancties opgelegd krijgen. De Commissie zou verder toestemming moeten geven voor de toekenning van een bepaalde mate van staatssteun, vooral aan de kleine landbouwers.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de situatie in Portugal moet ook een waarschuwing zijn voor de toekomst en ons aanzetten tot nadenken over de wijze waarop we dit soort problemen op de middellange en lange termijn kunnen oplossen. Dat kan via het opzetten van een Europees systeem voor de bescherming tegen risico’s en crises in de landbouw – de Commissie heeft daar nu gelukkig een discussie over geopend – , maar ook, in ruimere zin, door het versterken van de leidersrol die de Unie speelt bij de internationale inspanningen op het gebied van klimaatverandering. We zouden tevens concrete voorstellen kunnen doen voor strategische actie na 2012.
Ik geloof dat ik in de luttele minuten die mij ter beschikking stonden voldoende redenen heb aangevoerd om duidelijk te maken dat deze ontwerpresolutie ruime steun van het Europees Parlement verdient. Daarom roep ik u op voor te stemmen, aangezien ik er zeker van ben dat de Commissie – zoals u reeds heeft aangegeven, mijnheer de commissaris – met deze resolutie rekening zal houden. 
Guardans Cambó,
   Mijnheer de Voorzitter, ik juich het initiatief toe om hier in deze plenaire vergadering een spoeddebat te houden over de droogte in Portugal, en allereerst moet gezegd dat ik als medebewoner van het Iberisch Schiereiland deze zaak een bijzonder warm hart toedraag en volkomen ondersteun.
Je hoeft natuurlijk geen klimatoloog of weerman te zijn om te weten dat als het niet regent in Portugal, het dat ook niet doet in bepaalde streken van Spanje. Dat lijkt me tamelijk vanzelfsprekend, en wat het klimatologisch aspect betreft van de kwestie waarover we het hier hebben, komt het probleem van Portugal nagenoeg overeen met dat van een groot deel van Spanje.
Het is ongetwijfeld wel zo dat de concrete economische gevolgen voor ieder land verschillend zijn, afhankelijk van de geografische gesteldheid of het grondgebied. Maar het probleem van de droogte, het probleem van het gebrek aan regen als zodanig, dat hebben we gemeen. Daarom hebben wij een aantal amendementen in deze ontwerpresolutie opgenomen, en in een aantal paragrafen wordt het toepassingsgebied van de ontwerpresolutie enigszins uitgebreid zodat dit niet alleen Portugal maar deels ook het hele Iberisch Schiereiland omvat. Naar mijn idee is dat terecht.
Mijn fractie vindt het natuurlijk een uitstekende zaak dat de specifieke gevolgen van de droogte worden benadrukt, waarbij sommige problemen die vooral Portugal en met name het zuiden van Portugal ondervindt, heel concreet worden vermeld. Maar zoals de vorige spreker al zei, zouden we ons allemaal samen dieper moeten bezinnen op dit probleem, dat namelijk geen geïsoleerd incident is. De Europese Commissie heeft dan ook de verantwoordelijkheid om studie te doen naar, te anticiperen op en maatregelen te plannen met het oog op de klimaatverandering, die niet alleen maar het onderwerp is van vurige politieke discussies in allerlei belangrijke debatten, maar die ook concrete en soms dramatische gevolgen heeft voor de economie van sommige landen, zoals in het onderhavige geval blijkt. Dat is dan ook het eerste punt dat ik zou willen benadrukken: deze situatie is niet incidenteel, het gaat niet om een crisis van voorbijgaande aard, maar om een probleem waarop we ons dieper moeten bezinnen, en waarvoor op de middellange en de lange termijn politieke maatregelen geboden zijn.
In de ontwerpresolutie zelf worden bijzonder concrete kwesties behandeld, waarvan ik er hier twee of drie aan de orde zou willen stellen. Allereerst wordt er nadrukkelijk op gewezen dat de economische impact een algemene impact is, die verder reikt dan de landbouw alleen; zo is de impact van de droogte rechtstreeks van invloed op het toerisme en op de hele plattelandsdimensie van het toerisme, en dat is een punt dat we steeds voor ogen moeten houden, en vooral als we het over dit onderwerp hebben.
Ten tweede noem ik de verwijzing naar het drama dat Spanje en Portugal, en ik zou zelfs ook willen zeggen, Catalonië en Portugal, nauw met elkaar samenbindt: het probleem van de bosbranden. Met het oog hierop is er een amendement opgenomen dat niet alleen betrekking heeft op Portugal. En daarom zou ik een verband willen leggen tussen de gevolgen van de droogte en de bijzonder grote kans op bosbranden, en tegelijkertijd willen aandringen op de eventuele inzet van het Solidariteitsfonds om deze problemen aan te pakken. Dat lijkt mij een bijzonder belangrijk punt, waarover we te zijner tijd waarschijnlijk een resolutie zullen moeten opstellen en een speciaal debat zullen moeten houden.
Guerreiro,
    – We hebben de Europese Commissie en het Europees Parlement vanaf het begin van dit jaar steeds weer gewezen op de problematische situatie in Portugal. Die situatie is het gevolg van een van de ernstige droogten waar ons land ooit mee te kampen heeft gehad. De sociale, economische en milieugevolgen daarvan zullen met de komst van de zomer alleen maar verergeren.
We hebben in januari al een vraag gesteld aan de Europese Commissie en in februari in de voltallige vergadering van het Europees Parlement een interventie aan dit onderwerp gewijd; we hebben daarmee aangegeven dat er dringend maatregelen moesten worden genomen om een antwoord te formuleren op de problemen die de landbouwers ondervonden. We hebben toen ook gezegd dat er meteen iets moest worden ondernomen om te verhinderen dat bepaalde regio’s later zonder water zouden komen te zitten. De toestand in de landbouw is zorgwekkend. De herfst- en wintergewassen zijn verloren gegaan, terwijl de producten voor de lente en zomer – tomaten, maïs, rijst, fruit, tuinbouwproducten en gewassen voor diervoeder – gevaar lopen. Ook de ontwikkeling van culturen die in de herfst geoogst kunnen worden – citrusvruchten, druiven – verloopt niet normaal. Na de bosbranden van 2003 en 2004 is hier en daar overgegaan tot herbebossing, maar van die jonge aanplant is een deel onherroepelijk verloren gegaan vanwege een onvoldoende vochtgehalte van de bodem.
Als gevolg van deze situatie zijn duizenden kleine en middelgrote bedrijven in ernstige financiële moeilijkheden geraakt. Het is dus van belang dat er zo snel mogelijk maatregelen worden genomen om – zoals de resolutie ook voorstelt – de Portugese landbouwers te helpen. Beter nog zou het zijn om – zoals wij hebben voorgesteld – werk te maken van een overheidsverzekering voor de landbouw, gefinancierd met communautaire middelen, die de mogelijkheid biedt boeren in geval van rampen zoals droogte en branden een minimuminkomen te garanderen. Er zou ook financiële steun moeten komen om de gestegen kosten en de vermindering van de landbouwproductie te compenseren, alsook een tijdelijke vrijstelling van de betaling van de socialezekerheidsbijdragen (zonder verlies van rechten) voor voltijdse landbouwers met een inkomen van onder de 12 economische grootte-eenheden (EGE’s) en een renteloze verlenging met twee jaar van het krediet voor het productiejaar.
Daarnaast moeten er maatregelen op de middellange en lange termijn worden overwogen om te verzekeren dat de bevolking kan beschikken over voldoende water van goede kwaliteit. Water is immers een openbaar goed en een universeel recht. Daarom hebben wij een amendement ingediend waarin de dringende behoefte wordt onderstreept aan concrete maatregelen ter ondersteuning van de Portugese gemeenten in de gebieden die het zwaarst door de droogte zijn getroffen, waarbij een billijk gebruik wordt gemaakt van het Europees Solidariteitsfonds.
Tot slot is het zo dat de situatie opnieuw duidelijk maakt dat er iets moet worden gedaan tegen de opwarming van de aarde en alle klimatologische gevolgen die daaruit voortvloeien. Dat zal vooral moeten gebeuren door het verwezenlijken van de uiterst belangrijke doelstellingen van het Protocol van Kyoto. 
Coelho (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega’s, Portugal maakt op dit moment een periode van heel ernstige droogte door, met verloren oogsten, dieren die omkomen omdat er geen voedsel of water is, milieuschade in de zwaarst getroffen gebieden, een verhoogd risico van bosbranden deze zomer, en gemeenten die nu reeds afhankelijk zijn van water uit andere gemeenten.
De heer Queiró heeft er reeds opgewezen dat 80 procent van het grondgebied met droogte te kampen heeft. De schade voor de landbouw bedraagt nu al meer dan één miljard euro en de schade zal vermoedelijk alleen maar toenemen. De warmste maanden komen er nu aan, met temperaturen die veel hoger liggen, en er wordt geen regen voorspeld van mei tot oktober.
Dit is een moment waarop we om Europese solidariteit verzoeken ten behoeve van de zwaarst getroffenen, en de Unie kan allerlei soorten steun geven. En dat hoeven – zoals de heer Capoulas Santos reeds heeft gezegd – in het merendeel van de gevallen niet eens toewijzingen of subsidies te zijn. Het gaat hier vooral om goede wil en begrip voor de moeilijkheden die men in Portugal ondervindt.
Om te beginnen de kwestie staatssteun. De Commissie dient de Portugese regering toestemming te verlenen om staatssteun te geven. Die kan gebruikt worden om compensatie te bieden voor de inkomstenverliezen van de landbouwers, om het gemakkelijker te maken veevoeder te kopen en om investeringen te doen in de opvang en distributie van water. Staatssteun moet het ook makkelijker maken de schulden van de landbouwers te saneren. Tweede punt: de steun voor de landbouw dient volledig vooraf te worden betaald – en niet slechts ten dele, mijnheer de commissaris. Derde punt: we moeten het mogelijk maken dat het graan van communautaire interventievoorraden die het gevolg zijn van overschotten in een aantal lidstaten gebruikt worden. Vierde punt: we moeten – u heeft er zelf al op gewezen – uitzonderingen op een aantal communautaire verordeningen toestaan, en toelaten dat het vee te grazen wordt gezet op landbouwgrond die uit productie is genomen of graanvelden die reeds door de droogte getroffen zijn. Vijfde punt: er moeten middelen worden vrijgemaakt om te verhinderen dat er deze zomer als gevolg van de droogte meer bosbranden ontstaan. Zesde punt: onderzoeken of het Solidariteitsfonds kan worden aangesproken. Zevende punt: vasthouden aan de Europese standpunten met betrekking tot klimaatverandering en het Protocol van Kyoto.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris: de Europese Unie wordt sterker naarmate ze dichter bij de burgers komt. Het is van belang dat de zwaarst getroffen Portugese burgers het gevoel hebben dat ook zij Europese burgers zijn. 
Casaca (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijn eerste woord is solidariteit. Solidariteit met de bevolking van de zwaarst getroffen regio’s, inzonderheid de landbouwers in het zuiden van Portugal en in de grensgebieden. De toestand is het ernstigst in de berggebieden in de Algarve en de gebieden op de linkeroever van de Guadiana. Die solidariteit mag natuurlijk niet beperkt blijven tot deze gebieden in Portugal. Ik wil de heer Guardans Cambó dan ook verzekeren dat ze net zo goed geldt voor de bevolking van Sevilla, Huelva, Badajoz, Cáceres en zo verder, omdat ook zij de gevolgen ondervinden van iets wat men volgens mij alleen maar kan kenschetsen als een natuurramp van grote omvang. Wat de verordening ook moge voorschrijven, dit is de werkelijkheid en daarom moet het begrip solidariteit hier gebruikt worden.
Ik ben heel blij dat niemand het woord “overdreven” heeft gebruikt voor een toestand die nooit is overdreven, maar gewoon objectief en realistisch is beschreven. Ik ben verder dankbaar voor de inzet van de Europese Commissie om een bijdrage te leveren aan een oplossing van de problemen.
Ik wil het echter niet hebben over aspecten die alleen maar met deze specifieke situatie te maken hebben. Ik wil de aandacht vestigen op aspecten die onweerlegbaar en onlosmakelijk verbonden zijn met de bosbouwstrategie. Wat die strategie precies inhoudt hangt natuurlijk vooral van de lidstaten af, maar de Commissie is verplicht die strategieën op hun waarde te schatten. En nu stel ik vast dat de periode waarover men compensatie voor inkomstenderving kan krijgen is teruggebracht van 20 jaar naar maximaal 10 jaar. Dat betekent dat men in de Europese instellingen nog steeds niet begrepen heeft dat het voor het tegengaan van dit soort bijna-woestijnvorming van cruciaal belang is te beschikken over een correct geformuleerde bosbouwstrategie.
Het is van fundamenteel belang dat de inkomenssteun tientallen jaren wordt voortgezet als het gaat om soorten die er tientallen jaren over doen om tot wasdom te geraken en al die tijd niets, maar dan ook niets produceren. En het is ook van fundamenteel belang dat de steun voor de bossen op het Iberisch Schiereiland wordt voortgezet en dat deze steun vergeleken bij de alternatieven verhoogd wordt. Ik wil de Commissie daarom verzoeken aan dit onderwerp terdege aandacht te besteden.
Portas (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zoals hier vandaag al een aantal keer is gezegd is het heel droog in mijn land. Voor de landbouw en de veeteelt is de toestand meer dan alleen maar precair – de toestand is nu ronduit kritiek. Daarom zijn de voorstellen waarover we vandaag stemmen zo belangrijk. Ze zouden althans voor een deel compensatie bieden voor de verliezen van de landbouwers. Er zullen echter ook andere maatregelen moeten worden genomen.
Het is van groot belang dat er met water – in Zuid-Europa een schaars openbaar goed – zorgvuldig wordt omgesprongen. Door onze wijze van leven verspillen we veel water, zeker in mijn land. Dat moet veranderen. Dat geldt ook voor het huidige gemeenschappelijk landbouwbeleid, dat onvoldoende waardering heeft voor de mediterrane landbouw en niet aanzet tot een rationeel gebruik van de grond en ecologische duurzaamheid op het platteland. In augustus zullen er weer branden uitbreken en dan zullen we eens te meer de prijs betalen voor onze onverantwoordelijkheid.
Tot slot is het zo dat we behoefte hebben aan nieuwe Europese instrumenten voor risicopreventie. Ik geloof dat de heer Capoulas Santos in dat opzicht volledig gelijk heeft. Een van de dingen die we zullen moeten doen is het opzetten van een Europese verzekering voor landbouwers. Een deel van de bijdragen van de landbouwers kan dan worden gestort in een rampenfonds, een fonds waar ook de lidstaten en de Unie aan moeten bijdragen. Dat fonds zou automatisch kunnen worden geactiveerd in situaties zoals die zich nu voordoen in Portugal en het zuiden van Spanje, maar die in de toekomst ook andere landen kunnen treffen. 
Korhola (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn medeleven betuigen wegens de droogte in Portugal en mijn steun geven aan de ontwerpresolutie. Ik ga het nu echter hebben over het achterliggende verschijnsel, namelijk klimaatverandering. Dit onderwerp sluit precies aan bij hetgeen vooraanstaande Finse professoren op het gebied van milieu de afgelopen week hebben besproken op een seminar dat hier in het Parlement in Straatsburg werd gehouden. Een van onze thema's was klimaatverandering. Aan het seminar nam ook een leidinggevende ambtenaar van het directoraat-generaal Onderzoek van de Commissie deel, die oprecht blij was met het contact tussen wetenschap en politiek in het Parlement. Een dergelijke samenwerking tussen wetenschappers en politici is welkom, maar natuurlijk niet vanzelfsprekend. De wereld zit niet zo in elkaar dat academische kennis vanzelf bij politici terechtkomt. Kennis moet soms worden opgevraagd. Wetenschappers hebben geen enorme drang om bij ons te komen lobbyen. Hoewel de samenleving academisch onderzoek steunt, blijven wetgevers helaas vaak van deze kennis verstoken.
Wij vragen ons vaak af of bijvoorbeeld de droogte van 2003 een teken van klimaatverandering is. Volgens onderzoekers wordt de vraag verkeerd gesteld en kan er geen duidelijk antwoord op worden gegeven. Als wij echter vragen of er meer droogte valt te verwachten, dan antwoorden zij met ja; of er meer hittegolven komen, antwoorden zij met ja; of de moderne samenleving steeds kwetsbaarder wordt voor extreme weersverschijnselen, antwoorden zij met ja.
Het is nu dus tijd om actie te ondernemen. Wij kunnen niet langer op nog duidelijker antwoorden wachten. De informatie waarover wij nu beschikken, moet voor ons voldoende zijn om steeds doeltreffender maatregelen te nemen ter bestrijding of vertraging van klimaatverandering. Dat is een van onze belangrijkste beleidsprioriteiten. Van wezenlijk belang zijn ook de aanpassingsmaatregelen, waarin juist nu doelbewust moet worden geïnvesteerd door onze beleidsterreinen opnieuw vast te stellen en in onderzoek te investeren. Wij hebben in deze situatie onder andere een juiste bosbouwstrategie nodig. Klimaatverandering kan helaas niet helemaal worden voorkomen, maar het minimaliseren van persoonlijke en materiële schade is nu noodzakelijk. 
Madeira (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zoals hier vandaag al een aantal keer is gezegd, heeft Portugal met droogte te kampen, misschien wel de ergste sinds de droogten van 1981 of 1990. De cijfers spreken voor zich. Als gevolg van deze droogte bedraagt de grondwatercapaciteit in de Alentejo en de Algarve maar 50 procent van het maximum.
Het is nu april en op dit moment heeft reeds 25 procent van de Portugese gemeenten voorzorgsmaatregelen uitgevaardigd om de gevolgen van de droogte enigszins op te vangen. Als ik u deze cijfers voorschotel – bij alle gegevens die we al gehoord hebben – en daar bijzondere nadruk op leg, dan is dat omdat het hier gaat om regio’s op het Portugese vasteland die de afgelopen jaren toch al veel te verduren hebben gehad. Ik wijs daarop omdat dit ook de regio’s zijn die na de branden van 2003, toen duizenden hun bezittingen en levensonderhoud in vlammen zagen opgaan, steun hebben ontvangen uit het Solidariteitsfonds. Ik noem verder de branden van 2004, die zulke vernietigende gevolgen heeft gehad voor alle gebieden die de felle branden van 2003 hadden weerstaan. Ik heb het nu over gebieden die ernstig te lijden hebben gehad van de uitbreiding, diezelfde gebieden die van de ene dag op de andere als gevolg van het bekende statistiekeffect plotseling heel welvarend zijn geworden.
De mensen die het ergste lijden zijn juist deze mensen, mensen die jarenlang, ramp na ramp, veerkracht en doorzettingsvermogen hebben getoond. Ze leven van landbouw, veeteelt, bosbouw, toerisme en het milieu. Het zijn mensen die over heel weinig middelen beschikken en zij zijn het die nu het zwaarst getroffen zijn. En dat als gevolg van het gebrek aan regen en het gebrek aan beschikbaar water, nu de stuwmeren die in dit soort situaties als buffer moeten dienen voor maar 30 of 40 procent van de volle capaciteit gevuld zijn.
Mijnheer de commissaris, dit zou niet gebeurd zijn – althans niet in deze mate en niet in het zuiden – als de Commissie bereid was geweest haar geschil met Portugal over het Odelouca-stuwmeer en het verbindingsnetwerk tussen de stuwmeren bij te leggen. Die kwestie sleept nu al jaren en heeft uiteindelijk geleid tot de moeilijkheden die we nu in Portugal ondervinden. Daarom vraag ik u, mijnheer de commissaris, of u bereid bent – dan wel de Commissie bereid is – een oplossing te zoeken voor dit structurele probleem, om ervoor te zorgen dat mensen in de toekomst dit soort rampen niet nog eens hoeven mee te maken.
Ik wil de Commissie uiteraard bedanken voor de voorstellen die ze vandaag bij wijze van noodoplossing heeft gedaan. We hebben echter ook – zoals een groot aantal parlementariërs heeft gezegd – behoefte aan praktische voorstellen. Een aantal daarvan ligt al op tafel – de Commissie hoeft ze maar goed te keuren. 
Borg,
   .  Mijnheer de Voorzitter, ik dank de geachte afgevaardigden voor hun commentaar op de verklaring van de Commissie. De Commissie deelt de bezorgdheid waarvan hier blijk is gegeven over de gevolgen van de droogte in Portugal. Zoals ik al bij aanvang van dit debat heb verklaard, zullen wij doen wat we kunnen om degenen die het zwaarst worden getroffen door de droogte, d.w.z. de landbouwgemeenschap, te steunen. Deze maatregelen zullen op hun beurt de getroffen plattelandseconomieën helpen.
Ik heb uw punten van zorg en uw informatie over de problemen ter plaatse aangehoord. De Commissie zal zeker haar solidariteit tonen door de maatregelen die ik al eerder noemde in werking te stellen. Mijn collega commissaris Fischer Boel is zich bewust van de problemen en heeft dan ook alles gedaan wat mogelijk is om de situatie aan te pakken, en zij doet dit nog steeds.
Wat betreft het idee om een structuur van meer permanente aard op te zetten om aan dergelijke situaties het hoofd te bieden: ik zal de betreffende informatie doorsturen naar mijn collega's, die het ongetwijfeld zorgvuldig in overweging zullen nemen. Er zijn ook andere ideeën en suggesties geopperd, die door de Commissie terdege zullen worden overwogen. Een aantal mensen noemde de noodzaak om dit onderwerp in een bredere context te bekijken en ook de oorzaken van dit type droogte in ogenschouw te nemen, welke variëren van klimaatverandering tot bosbeheer.
Ik dank u voor uw aanbevelingen en voorstellen, waarin wordt gestreefd naar een meer gecoördineerde aanpak van dit verschijnsel voor de langere termijn. Deze hebben mij zonder meer veel stof tot nadenken gegeven en tonen aan hoe groot de toewijding van het Parlement aan duurzame ontwikkeling is, een toewijding die door de Commissie ten volle wordt gedeeld.
De Commissie besteedt uiterst zorgvuldige aandacht aan dit onderwerp en is zich in hoge mate bewust van de problemen die het heeft veroorzaakt. Wij zullen alles doen wat we kunnen en onze solidariteit tonen met degenen die het zwaarst door de droogte zijn getroffen.
De Voorzitter.
   Ik heb vier ontwerpresoluties(1) tot besluit van dit debat ontvangen, waarover vanmiddag aansluitend op de debatten gestemd wordt.
Gutiérrez-Cortines (PPE-DE ).
   – Het is verbazend dat de Europese Unie nog steeds geen strategievoor de korte en de lange termijn ontwikkeld en ten uitvoer gelegd heeft om de droogte en woestijnvorming tegen te gaan, want voor de zuidelijke en mediterrane landen is dit een van de factoren die de economische en sociale duurzaamheid het meest bedreigen. Het ontbreken van een gemeenschappelijk plan tussen de landen en de Commissie (Landbouw en Milieu) is echter nog merkwaardiger als je bedenkt dat het Europees Milieuagentschap erop gewezen heeft dat juist de mediterrane landen het meest getroffen zullen worden door de voorspelde klimaatwijziging.
Daarom ondersteunen wij het beleid ter bestrijding van de droogte in Portugal, en staan wij achter elke vorm van hulp om de gevolgen van dit watertekort voor de productiviteit, de markt of de aanplant zelf te ondervangen. Parallel daaraan pleiten wij ervoor de mogelijkheden te bestuderen om dit beleid uit te breiden naar andere landen in het zuiden van Europa. 
De Voorzitter.
   Aan de orde zijn de zes ontwerpresoluties over Bangladesh(1).
Schlyter (Verts/ALE ),
   Mijnheer de Voorzitter, stelt u zich eens voor dat er in een van de lidstaten een bomaanslag zou plaatsvinden op voormalige ministers, dat journalisten zouden worden gedood, politici van de oppositie zouden worden vermoord en dat mensen zouden worden gevangengezet en gemarteld door paramilitaire eenheden. Stelt u zich voor dat die dingen zouden gebeuren in uw eigen land. Dan zouden we er elke dag over praten in het Parlement, we zouden onmiddellijke maatregelen eisen en we zouden de problemen zo snel mogelijk aanpakken.
Dat is precies wat de regering van Bangladesh heeft verzuimd. Ze heeft deze problemen niet op tijd en niet krachtig genoeg aangepakt. Dat is extra betreurenswaardig omdat Bangladesh al lange tijd een land is waar vrouwen een grote vrijheid hebben en waar ze gelegenheid hebben om hun politieke macht uit te oefenen. Bangladesh is in veel opzichten een goed voorbeeld geweest van een positieve ontwikkeling, zowel in economisch als in politiek opzicht. Dit alles dreigt nu te worden afgebroken als de nationale regering niet krachtig ingrijpt. Ik vind dat wij alles moeten doen wat in ons vermogen ligt om de problemen te helpen oplossen en de situatie in Bangladesh te verbeteren. Ik vind het droevig dat er collega-Parlementsleden zijn die de resolutie willen afzwakken, terwijl we weten hoe ernstig de problemen zijn. Ik hoop dat we vandaag een meerderheid krijgen om de resolutie te behouden zonder dat die wordt afgezwakt door amendementen waarin gepoogd wordt de werkelijkheid anders te beschrijven dan ze is. Ik ben blij dat we eindelijk dit initiatief hebben genomen en dat we Bangladesh op de agenda zetten. De bevolking van Bangladesh heeft onze steun nodig, en die kunnen wij haar vandaag aanbieden.
Mann, Thomas (PPE-DE ) –
    Mijnheer de Voorzitter, Shah Kibria, oud-minister van Financiën en lid van de grootste oppositiepartij in Bangladesh, had juist gesproken op een partijbijeenkomst, toen hij door een ontploffende granaat uiteen werd gereten. Drie andere aanwezigen kwamen ook om het leven en vijftig mensen raakten gewond. Met zulke aanslagen hebben moslimextremisten een klimaat van angst geschapen. In enkele regio’s van het land schijnen officiële instanties met hen samen te werken. Een onaanvaardbare situatie! Amnesty International en de Verenigde Staten bevestigen dat leden van religieuze minderheden systematisch worden geïntimideerd, vervolgd en willekeurig gearresteerd worden.
Sinds de laatste resolutie van het Europees Parlement in november 2002 en sinds de afvaardiging van de SAARC-delegatie in februari 2003 is er nog geen verbetering in de mensenrechtensituatie opgetreden. Toch heeft de regering er onlangs voor gezorgd dat twee leiders van misdadige moslimorganisaties in hechtenis werden genomen en hun rekeningen werden bevroren.
Wij roepen de regering op de maatregelen tegen extremisten aan te scherpen. Daarnaast moet Bangladesh zijn verplichtingen uit hoofde van het internationale mensenrechtenverdrag, dat het geratificeerd heeft, vervullen. Foltering moet verboden worden, de vrijheid van pers en meningsuiting moet gewaarborgd worden en de bestrijding van corruptie moet worden voortgezet. Alleen als op deze punten duidelijke vooruitgang wordt geboekt, gelden de bepalingen van het uit 2001 daterende samenwerkingsverdrag van de Europese Unie met Bangladesh. De uitgangspunten zijn en blijven de eerbiediging van de mensenrechten en het behoud van de democratie.
Ondanks alle tweespalt tussen de regering en de oppositie moet het mogelijk zijn om tot overeenstemming te komen over de hervatting van de parlementaire activiteiten, die momenteel geblokkeerd zijn. Beide zijden moeten werken aan de totstandkoming van randvoorwaarden die een einde maken aan radicalisme, paramilitarisme en religieus extremisme. 
Meijer (GUE/NGL ),
    Voorzitter, bij de opdeling van het kolossale Britse koloniale rijk in Zuid-Azië op basis van een per regio overheersende godsdienst is in 1947 het oosten van de provincie Bengalen toebedeeld aan de moslimstaat Pakistan. De hele wereld had er sympathie voor dat dit overbevolkte en voortdurend door watersnoden geteisterde gebied zich in 1971 losmaakte van Pakistan, het verre land in het westen dat geen enkele interesse had voor het helpen oplossen van de problemen in zijn oostelijke wingewest. De nieuwe staat had een goede start kunnen maken door bijvoorbeeld naar Nederlands voorbeeld zeeweringen te bouwen en bewoonde gebieden die bij stormvloeden uit zee overstromen, in te polderen. Dan zou er meer ruimte zijn voor de bewoners en hun voedselvoorziening. In plaats daarvan zagen we binnen Bangladesh een verbeten strijd tussen twee partijen die berusten op familieclans welke een vete uitvechten en elk het bestaansrecht van de ander ontkennen.
Daarnaast heerst er al langer een soort intolerant religieus fanatisme dat in die vorm tot twintig jaar geleden in andere delen van de islamitische wereld vrijwel niet bestond. Dat fanatisme laat geen ruimte voor religieuze minderheden zoals Ahmadiyya-moslims en hindoes. Intimidatie en gewelddadige aanslagen door aanhangers van de regering worden niet bestraft. Paramilitaire groepen die beweren de misdaad te bestrijden, martelen en vermoorden mensen. Bangladesh dreigt terecht te komen in een spiraal van zelfvernietiging. Een breed ondersteunde uitspraak tegen intimidatie, geweld, marteling, straffeloosheid en economische stagnatie zal het probleem niet oplossen, maar is wel een uitgangspunt om te bepalen hoe we vanuit Europa de komende tijd het beste met dit ongelukkige land kunnen omgaan. Dat betekent op zijn minst solidariteit met de slachtoffers. 
Tannock,
   – Mijnheer de Voorzitter, ongeveer een derde van de bevolking van dit arme, overbevolkte doch democratische land met 140 miljoen inwoners bestaat uit landloze boeren die noodgedwongen zijn te leven op en van land dat aan onderstromingen onderhevig is. De moslimmeerderheid heeft van oudsher in vrede samengeleefd met de religieuze minderheden, en Bangladesh kan bogen op een goede reputatie op het gebied van onderwijs en burgerrechten voor vrouwen. De meerderheidsregering van de BNP, die sinds 2001 aan de macht is, ervaart met name problemen met economische hervormingen omdat zij vaak belemmerd wordt door interne politieke strijd en corruptie. De huidige boycot van de parlementaire dialoog door de oppositiepartij Awami League maakt de zaken er niet beter op.
Er hebben aanslagen op oppositieleiders plaatsgevonden, zeker, maar de autoriteiten hebben hiervoor, en dit strekt ze tot eer, acht verdachten gearresteerd, ondanks het feit dat deze tot de regerende partijencoalitie behoren, en twee radicale islamistische groeperingen zijn recentelijk verboden. Bangladesh protesteert ook tegen de begrijpelijke pogingen van India om de poreuze internationale grens af te schermen die onderhevig is aan smokkelhandel, waaronder de smokkel van illegale narcotica.
Een bemoedigend punt is dat de groei de afgelopen jaren op een stabiel peil van 5 procent staat, maar Bangladesh voelt nu de dreiging van de ongebreidelde Chinese textielexport. Wij in de Europese Unie moeten geduldig zijn en Bangladesh van allerlei politieke en financiële hulp voorzien en onze steun geven aan goed bestuur en de strijd tegen corruptie en moslimfundamentalisme.
Ik roep het Parlement op mijn amendementen te steunen zodat we zullen komen tot een evenwichtiger resolutie. 
Stroz,
   – De staat Bangladesh is in 1971 opgericht na een onafhankelijkheidsstrijd. Dit overwegend islamitisch land probeert op dit moment oplossingen te vinden voor een aantal zeer ernstige problemen die verband houden met een zeer hoge bevolkingsdichtheid, natuurrampen en armoede. De resolutie wekt de indruk dat er maar heel weinig vooruitgang is geboekt, terwijl er wel degelijk ook successen zijn behaald. Zo produceert het land nu genoeg voedsel om alle burgers te voeden. Daaraan wordt volledig voorbijgegaan. Het is een schandaal dat de regering van Bangladesh en vertegenwoordigers van de oppositie vooraf niet naar hun mening is gevraagd over de resolutie, waarin aandacht besteed wordt aan de bescheiden vorderingen die op een aantal terreinen gemaakt zijn en waarin de nadruk ligt op de noodzaak verder te gaan in die richting. Dat hierover geen overleg heeft plaatsgevonden, doet het imago van het Europees Parlement bepaald geen goed. Het is een goede zaak dat wij proberen de democratie in het land een impuls te geven, maar het is jammer dat we in de gezamenlijke ontwerpresolutie geen enkel positief woord aan de ontwikkeling van de democratie gewijd hebben. Onze fractie is het niet eens met een aantal beweringen in de resolutie die wij ongefundeerd achten, maar wij steunen de ontwikkeling van Bangladesh naar democratie en we hopen dat het land op die weg doorgaat, met name met het oog op de voorbereidingen van de komende parlementsverkiezingen. 
Belder,
    Voorzitter, vandaag is het nieuwjaarsdag in Bangladesh. Van harte willen wij de leidslieden van dit land met zijn inwoners Gods zegen voor het nieuwe jaar toewensen. Maar net zoals bij ons zaken beter kunnen, hebben wij ook voor Bangladesh een aantal suggesties voor goede voornemens. Hoewel de grondwet sinds 1998 helaas de islam tot staatsreligie heeft verklaard, geeft het andere religies het recht tot het belijden, beoefenen en uitdragen van hun geloof. Vreemd is dan echter dat het "recht van bekering" niet via de grondwet wordt beschermd. Zou het geen goed voornemen zijn om de vrijheid van godsdienst beter te regelen in de grondwet en de staatsgodsdienst weer af te schaffen?
Dat dit nodig is, mijnheer de Voorzitter, wil ik graag met een voorbeeld uit de praktijk aantonen. Op maandag 4 april bevestigden betrouwbare bronnen dat op 8 maart van dit jaar de christen Dulal Sarkar is vermoord. Hij was evangelist van de in het dorp Jalalpur in het Zuid-Westelijke district Khulna. Deze man was gewoon bezig met zijn werk en deed niets tegen de grondwet. Op weg naar huis werd hij door tien gewapende moslim-extremisten aangevallen en onthoofd. Deze moslim-fundamentalisten zouden banden hebben met de Jamaat-e-Islami, een politieke partij die momenteel deel uitmaakt van de regeringscoalitie. Dulal Sarkar laat zijn moeder, zijn vrouw en vijf kinderen na, en zijn vrouw en zijn gezin moeten momenteel van huis naar huis vluchten om vergeldingsacties van moslim-extremisten te ontlopen.
Mijnheer de Voorzitter, de door ons medeondertekende voorliggende ontwerpresolutie is dan ook uitermate helder. Wij maken ons inderdaad grote zorgen over het groeiende moslim-fundamentalisme met zijn paramilitaire groepen en het misbruik van de macht door fundamentalistische moslimpartijen. Daarmee keer ik mij ook absoluut tegen afzwakkende amendementen die op deze heldere ontwerpresolutie zijn ingediend. Ik roep Raad en Commissie op om in samenwerking met het in visa 2 twee genoemde deze uitingen van moslim-fundamentalisme te bestrijden. Dit kan door in samenwerkingsovereenkomsten consequenties te verbinden aan schendingen van democratische beginselen. Dit alles ten beste van alle Bengaalse burgers. 
Czarnecki, Ryszard (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, Bangladesh is precies 34 jaar en 19 dagen oud, een buitengewoon jong land dus. Tegelijkertijd is het een buitengewoon arm land. Hoewel de armoede de afgelopen 10 jaar met ongeveer 1 procent per jaar is teruggelopen, leeft nog altijd ongeveer 50 procent van de bevolking onder de armoedegrens. Jaarlijks sterven 325 000 kinderen, dat wil zeggen 900 per dag. Iedere 20 minuten sterft in Bangladesh een vrouw ten gevolge van complicaties na de geboorte. Jaarlijks zijn dit 26 000 vrouwen. 30 procent tot 50 procent van de pasgeborenen lijdt aan ondergewicht en 30 procent van de bevolking heeft geen toegang tot schoon water. Wel kunnen wij ons verheugen over het feit dat de toegang tot sanitaire faciliteiten de afgelopen 10 jaar is verdubbeld en nu 43 procent bedraagt.
Het debat van vandaag is een politiek debat, maar ik grijp de gelegenheid aan om te wijzen op de dramatische toestand van het voormalige Oost-Bengalen, dat vandaag Bangladesh heet. Het is goed dat het Parlement aandacht besteedt aan dit land. 
Deva (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, deze ontwerpresolutie is belachelijk. We hebben het over een land met 143 miljoen inwoners. Het is een van de armste landen ter wereld, maar het is desalniettemin in staat om zijn eigen zaken te regelen. Het is al enige tijd een democratie. Er zijn parlementaire verkiezingen, een parlementaire democratie en bijbehorend bestuur. Het land is ongeveer net zo groot als België maar heeft 143 miljoen inwoners. Na velen jaren van onafhankelijkheid lukt het ze nu voor het eerst om in hun eigen voedsel te voorzien, en natuurlijk zijn er problemen. In Soedan zijn 300 000 mensen gedood, maar dat houdt geen verband met de kwestie waarover we zojuist gehoord hebben: de verontwaardiging over de moord op een burger. Wanneer in totaal twee ministers in een kabinet van zesenvijftig ministers islamist zijn, betekent dat niet dat de hele regering dat is. Wij moeten in onze debatten de verhoudingen niet uit het oog verliezen, anders zal de wereld ons uitlachen.
Het Europees Parlement wordt geacht een belangrijke instelling te zijn, maar zie nu eens hoe weinig leden hier aanwezig zijn. Niet meer dan vijftig leden zijn er in dit Huis, en die maken zich kennelijk heel druk over deze zaak. Wij moeten deze debatten over mensenrechten gebruiken om te praten over ernstige zaken die de mensen en de mensenrechten echt raken. In Darfur zijn driehonderdduizend mensen vermoord. Wat doen we daaraan?
Laten wij onze debatten voeren met enig gevoel voor proportionaliteit en evenwicht en er goed over nadenken welke onderwerpen wij in deze mensenrechtendebatten aan de orde stellen.
Borg,
   .  Mijnheer de Voorzitter, de Europese Commissie verwelkomt het initiatief van het Europees Parlement om bredere aandacht te vragen voor de ernstige situatie met betrekking tot het bestuur en de mensenrechten in Bangladesh.
Het debat van vandaag komt op een zeer gelegen tijdstip; het vindt namelijk plaats tegen de achtergrond van een situatie waarbij recht en orde ernstig achteruit zijn gegaan sinds de meest recente resolutie van het Europees Parlement, die in november 2002 is aangenomen. Geweld tegen mensenrechtenactivisten, journalisten en minderheden neemt toe. De bestuurssituatie bevindt zich op een historisch dieptepunt en het politiek geweld heeft een nieuwe climax bereikt, zoals op trieste wijze is geïllustreerd door de granaataanval van augustus 2004 en de tragische moord op voormalig minister van Financiën Kibria, afgelopen januari.
Wij delen uw bezorgdheid over het slecht functioneren van de nationale instellingen, de cultuur van straffeloosheid, het fundamentalisme, de schendingen van de mensenrechten van minderheden en de escalerende confrontatie tussen de regerende en oppositiepartijen. Al deze factoren, in combinatie met de toenemende religieuze strijdlust, doen vermoeden dat de democratische en seculiere grondslagen van Bangladesh gevaar lopen.
De Europese Gemeenschap heeft zich over deze zaken zeer duidelijk uitgesproken, niet in de laatste plaats met het oog op ons ontwikkelingsmandaat en de mensenrechtenclausule die de grondslag vormt van onze steunrelatie met Bangladesh.
Gedurende de afgelopen maanden hebben de Europese Gemeenschap en de lidstaten de regering herhaaldelijk opgeroepen de vervolging van politieke tegenstanders, intellectuelen, journalisten, NGO's en minderheden te veroordelen. De Europese Unie heeft krachtig gereageerd op de aanval op mevrouw Sheikh Hasina en de moord op de voormalige minister Kibria door er bij de regering op aan te dringen de rechtsorde onverwijld te herstellen en duidelijke signalen te geven dat daden van terrorisme onaanvaardbaar zijn.
Wij leggen voortdurend nadruk op onze bezorgdheid inzake het klimaat van straffeloosheid dat het land in zijn greep heeft, de confrontatiepolitiek, de toenemende aanvallen tegen de stammen van de Chittagong Hill Tracts en de Ahmadiyya-gemeenschap, en de buitengerechtelijke executies door speciale politie-eenheden, waarbij de omgekomen zogenaamd in een kruisvuur waren gedood. Laat mij ook opmerken dat de Europese Unie grote eensgezindheid heeft getoond inzake Bangladesh tijdens de bijeenkomst van de Mensenrechtencommissie in Genève dit jaar, waar de EU is overeengekomen Bangladesh samen met vijf andere landen te noemen in haar beginselverklaring over mensenrechten in de wereld.
De verslechterende bestuurssituatie heeft ons gedwongen een sterkere eenheid te smeden onder de donoren. In februari hebben de Europese Gemeenschap, de Wereldbank en het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken een vergadering in Washington belegd met alle belangrijkste internationale donoren om te bespreken hoe we doorslaggevende bestuurshervormingen kunnen stimuleren.
In de besprekingen werd bevestigd dat onze zorgen volledig gedeeld worden door de internationale donorgemeenschap. Deze eensgezindheid heeft ons in staat gesteld gemeenschappelijke prioriteiten vast te stellen en op eigen titel krachtige boodschappen te doen uitgaan naar de regering over het gebrekkige bestuur en de dringende noodzaak om hervormingen door te voeren.
De bijeenkomst in Washington heeft duidelijk effect gehad op het land: de regering werd ertoe aangezet het bestaan van een probleem met moslimfundamentalisme publiekelijk te erkennen. De acties van de regering tegen militante moslims zijn helaas reeds aan het uitdoven, zoals bleek toen de aanklacht tegen een prominente moslimleider werd ingetrokken.
De Commissie zelf zal de politieke situatie in het land op de voet blijven volgen en zich met deze fundamentele zaken blijven bezighouden in het kader van onze politieke dialoog met de regering en in nauwe samenwerking met de donoren. In dat verband zullen we ook onze aandacht in hogere mate richten op de volgende parlementaire verkiezingen eind 2006 en op de voorwaarden voor vrije en eerlijke verkiezingen. De politieke dialoog zal worden geschraagd door ons aanbod om in de volgende hulpstrategie steun te geven aan dringend nodige institutionele hervormingen die, indien deze door de regering worden goedgekeurd, zouden helpen een wezenlijke verandering tot stand te brengen en de bevolking van Bangladesh zo meer vooruitgang en welvaart zouden brengen. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt vanmiddag aansluitend op de debatten plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde zijn de vijf ontwerpresoluties over humanitaire hulp aan de Sahrawi-vluchtelingen(1).
Guardans Cambó (ALDE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik was bereid om op een sprekerslijst te komen maar niet om de spits af te bijten van een debat. Hoe dan ook, het is een feit dat deze gezamenlijke resolutie die we gaan aannemen over de situatie van de vluchtelingen in de Sahara grotendeels voor zichzelf spreekt, en uitsluitend betrekking heeft op een drama van humanitaire aard.
Als je de mensenrechten in de wereld onderzoekt, stuit je op een paragraaf die gewijd is aan de situatie in de Sahara. De politieke situatie in de Sahara is een ander onderwerp. Hier hebben we het nu over de strikt humanitaire situatie.
We hebben het over de ongeveer 200 000 vluchtelingen die al sinds bijna dertig jaar in vluchtelingenkampen leven, en die geen andere bron van inkomsten hebben dan de internationale humanitaire hulp. Dat is waar het hier vandaag om gaat. Die hulp is om verschillende redenen in gevaar, onder meer om een aantal bureaucratische redenen die verband houden met de Europese Commissie.
Hierdoor kan er op elk moment een humanitaire crisis ontstaan. De onderhavige ontwerpresolutie probeert dat gevaar te keren met een dringende oproep aan de Commissie om een reeks maatregelen te nemen die een humanitaire crisis van ongekende omvang moeten voorkomen. Verder worden er een aantal bijzonder concrete maatregelen bepleit, zoals nauwere samenwerking met de niet-gouvernementele organisaties ter plekke, of meer steun aan Sahrawi instellingen die in de vluchtelingenkampen meewerken aan het beheren van die humanitaire hulp die, nogmaals, voor 200 000 mensen de enige bron van inkomsten is.
Deze resolutie is niet meer dan een gedeeltelijke oplossing, en we mogen onze ogen niet sluiten voor de kern van het probleem. Er speelt zich een ernstig probleem af voor de deur van Europa, en vroeg of laat zullen we in staat moeten zijn om de vereiste politieke en diplomatieke druk uit te oefenen op de verschillende partijen die bij de oplossing van dit conflict betrokken zijn, om er zo snel mogelijk voor te zorgen dat een debat als dit overbodig wordt, namelijk een debat over de vraag hoe we 200 000 mensen moeten voeden die zonder onze hulp niets te eten hebben. 
Romeva i Rueda (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, de resolutie die we vandaag behandelen en aannemen heeft betrekking op de toenemende verslechtering van de humanitaire situatie in de Sahrawi kampen. Met deze resolutie komen we ook de belofte na die de parlementaire delegatie heeft gedaan bij haar bezoek aan de kampen een paar weken geleden. De hulp stokt, en er moet dringend een oplossing worden gevonden voor deze situatie.
We moeten echter wel beseffen dat de humanitaire kwestie eigenlijk het echte probleem, dat van politieke aard is, aan het zicht onttrekt. De humanitaire hulp is hard nodig, want het Sahrawi-volk is gedwongen om in kampen te leven, ver weg van huis, in een ander land waar het geen normaal leven kan opbouwen. Dertig jaren zijn verstreken en het conflict is nog steeds niet opgelost, het geduld in de kampen raakt op. Er gaan zelfs stemmen op om de wapens weer op te nemen als er niet spoedig een oplossing komt. Dat is een bijzonder verontrustend geluid, en de Europese Unie mag zich hiervoor niet afsluiten. Het ergste is echter dat de oplossing al ter tafel ligt, zij bestaat echt, onder de naam Plan Baker II. Het is ongetwijfeld niet volmaakt, maar het Sahrawi-volk heeft ermee ingestemd, waarbij het belangrijke aanspraken heeft laten varen. Desondanks heeft de andere partij, Marokko, geweigerd hiermee akkoord te gaan.
Europa heeft de blik op Spanje gericht, en daarom dient de Spaanse regering een leidende rol te spelen in het proces om dit conflict tot een oplossing te brengen. We mogen niet vergeten dat de Sahrawi-bevolking zich thans in deze kampen bevindt als gevolg van een onvoltooide dekolonisatie, en de voornaamste verantwoordelijke daarvoor is de Spaanse regering. Daarom roep ik president Rodríguez Zapatero op om Spanje de rol te geven die Portugal op zich heeft genomen in de kwestie-Timor.
Na dertig jaar vergetelheid, stilzwijgen en niet nagekomen beloften is het nu hoog tijd dat de wereld in het algemeen en Spanje in het bijzonder dit probleem in de schijnwerpers zet en daadkrachtig aanpakt. Het is hoog tijd dat het Sahrawi-volk zijn redelijke en begrijpelijke verzoek ziet ingewilligd om een referendum te houden op grond van het recht op de zelfbeschikking in de Westelijke Sahara, overeenkomstig het internationale recht en het Handvest van de Verenigde Naties.
Tot slot wil ik uiting geven aan mijn solidariteit met de Marokkaanse journalist Ali Lmrabet, die ten onrechte werd veroordeeld wegens laster nadat hij had verklaard dat de mensen die in de kampen wonen geen gevangenen, maar vluchtelingen zijn. 
Portas (GUE/NGL ),
    – Mijnheer de Voorzitter, u kent allemaal het bijbelse verhaal over een volk dat 40 jaar door de woestijn zwerft. Dat verhaal is voor een belangrijk deel op mythen gebaseerd, en in feite beschrijft het verhaal ons leven. Als we het over Sahrawi’s hebben, hebben we het niet over mythen, maar over feiten uit de hedendaagse geschiedenis. Dit volk vertoeft nu al 30 jaar in de meest de Sahara, de onherbergzaamste der woestijnen. Ze zijn niet op zoek naar het beloofde land – ze willen eenvoudigweg als soeverein volk terug naar het eigen land.
Mijnheer de Voorzitter, ik heb als journalist heel wat vluchtelingenkampen gezien. Ik heb in Ethiopië geleerd dat er zoiets is als een vierde wereld, waar mensen lopen, lopen en verder lopen, omdat lopen de enige manier om te overleven is. Maar ik heb nog nooit iets gezien als de vluchtelingenkampen in Tindouf. In die zee van zand is geen elektriciteit, maar uit solidariteit heeft iemand ze zonnepanelen gegeven. Er is geen water, maar alle vluchtelingen krijgen van het water dat via de hulp wordt verstrekt een gelijke hoeveelheid. En dat geldt ook voor meel, suiker, olijfolie … en voor waardigheid. De Sahrawi’s zijn van hulp afhankelijk, maar het zijn geen bedelaars.
Dit Parlement heeft daarom de plicht om er zo snel mogelijk voor te zorgen dat de humanitaire hulp in al zijn facetten weer op niveau worden gebracht. En we hebben nog een andere plicht. Werkelijke hulp bieden we pas als er we ervoor zorgen dat er uiteindelijk geen hulp meer hoeft te worden gegeven. Daarom moet Europa zijn verantwoordelijkheid met betrekking tot het referendum over zelfbeschikking aanvaarden – niet alleen met woorden, maar ook met daden. De Sahrawi’s hebben namelijk de tijd, wij de klok. 
Scheele (PSE ),
   .  Mijnheer de Voorzitter, we debatteren vandaag voor de zoveelste keer over de humanitaire hulp aan de Sahrawi-vluchtelingen. Dat komt omdat hun geboorteland, de Westelijke Sahara, niet zoals de Verenigde Naties hadden bedoeld in 1965 werd gedekoloniseerd, maar sinds bijna dertig jaar door zijn buurland Marokko bezet wordt gehouden. Begin maart legden wij met enige afgevaardigden een bezoek af aan de vluchtelingenkampen, waar we uiterst benarde omstandigheden aantroffen, en we hebben ons kunnen overtuigen van niet alleen de politieke, maar ook de humanitaire situatie.
We weten dat volgende maand de belangrijkste voedselreserves uitgeput zullen zijn en daarom roepen wij ECHO en de Europese Commissie op spoedhulp te verlenen en terug te keren naar het hulpverleningsniveau uit het jaar 2002. Mijns inziens heeft het besluit van ECHO om de hulpverlening voortaan te laten verlopen via het wereldvoedselprogramma problemen veroorzaakt, doordat er nu per saldo minder hulp is voor een stijgend aantal Sahrawi-vluchtelingen en minder diversificatie in de hulp. Het Europees Parlement moet getrouw aan zijn rol de Sahrawi-vluchtelingen helpen om behalve hun recht op humanitaire hulpverlening, ook hun recht op zelfbeschikking te verkrijgen. 
Pomés Ruiz (PPE-DE ),
    Mijnheer de Voorzitter, deze resolutie is de uitkomst van de belofte die een aantal europarlementariërs, waaronder de heren Portas en Romeva en mevrouw Scheele, hebben gedaan in de vluchtelingenkampen in Tindouf, waar wij vier dagen het leven hebben gedeeld van de mensen daar, onder de barre omstandigheden van het leven midden in de woestijn. Enkele dagen lang zijn wij getuige geweest van het lijden van het Sahrawi-volk, waarvoor geen redelijke politieke, vreedzame oplossing gevonden is.
Net als zij hadden wij water noch elektriciteit. Die barre omstandigheden zijn een gegeven in Tindouf – want er leven daar 150 000 mensen midden in de woestijn zonder enige voorzieningen – maar daar komt nu nog bij dat wij het laten afweten wat de humanitaire hulp betreft.
De onderhavige resolutie gaat uitsluitend over humanitaire hulp, want wij hebben zelf ervaren welke humanitaire problemen het Sahrawi-volk ondervindt door het gebrek aan hulp. De hulp die zij ontvingen, wordt namelijk steeds minder. Ik weet niet of een van de lidstaten van de Europese Unie hiervoor medeverantwoordelijk is. Frankrijk neemt in dit conflict een bijzonder duidelijk standpunt in... Maar daarover wil ik het nu niet hebben, want waar het hier om gaat is dat de Europese Unie haar hulp moet voortzetten aan deze 150 000 Sahrawi’s, die streven naar een oplossing van het conflict.
Politieke problemen zijn één ding, daarvoor moet een oplossing worden gevonden en daarover zullen andere resoluties gaan. Maar we mogen niet voorbijgaan aan het feit dat op een steenworp afstand van de Europese Unie 150 000 Sahrawi’s zwaar te lijden hebben omdat wij te krenterig zijn. Want door geen meel meer te sturen of de hoeveelheid voedsel die we stuurden te verminderen, dragen we bij tot het achteruitgaan van de levensomstandigheden in de vluchtelingenkampen, die sowieso al heel moeilijk zijn.
De Europese Unie is ook verantwoordelijk als voornaamste donor van de hulp van de Verenigde Naties. Ook daar zullen wij onze stem moeten laten horen. 
Varvitsiotis,
   Mijnheer de Voorzitter, het is dertig jaar geleden dat duizenden nomaden van de Westelijke Sahara naar verafgelegen gebieden van het buurland Algerije vluchtten wegens de conflicten die waren uitgebarsten tussen de rebellen van de Westelijke Sahara en Marokko, toen Spanje zich terugtrok uit zijn voormalige kolonie. De verbannen nomaden, naar schatting 160 000 à 200 000 mensen, wonen in de woestijn van Algerije en zijn totaal afhankelijk van de steun van de internationale gemeenschap, van de humanitaire hulp die zij ontvangen via het wereldvoedselprogramma van de Organisatie van de Verenigde Naties. Hun oude, vrijwel geheel geïsoleerde nederzettingen, die ternauwernood bestand zijn tegen de barre weersomstandigheden in de woestijn, worden bedreigd door een ernstig gebrek aan humanitaire en voedselhulp en door onvoldoende financiële middelen.
Daarom vragen wij om onmiddellijke noodhulpverlening, opdat een tevredenstellende distributie van levensmiddelen en van de onontbeerlijke voedingsgroepen kan worden gegarandeerd, zonder evenwel de noodzaak van juiste huisvesting en onderwijs uit het oog te verliezen. Teneinde de vluchtelingen te redden, vragen wij de Commissie om de hulp aan ECHO ten minste op hetzelfde niveau te handhaven en te zorgen voor coördinatie van donors en Europese niet-gouvernementele organisaties, die reeds over veel ervaring in het gebied beschikken.
Mijnheer de Voorzitter, de internationale gemeenschap mag niet onverschillig blijven toekijken. Zij moet handelen naar de omvang van haar verantwoordelijkheden. Het is onbetwistbaar dat bij talrijke problemen zowel de oorzaken en de omvang als de aanpak daarvan een wereldomspannend karakter hebben gekregen. De gezamenlijke resolutie zet wat dat betreft onze overtuiging kracht bij. 
Gomes,
    – In maart heb ik met een aantal andere parlementariërs drie dagen in tenten doorgebracht en ik heb gezien onder wat voor verschrikkelijke omstandigheden men daar leeft. Wij zijn weer terug naar huis gegaan – zij zijn daar gebleven. Ik ben ervan overtuigd geraakt dat de EU iets moet ondernemen teneinde ons te bevrijden van onze plicht om nog jarenlang te voorzien in de meest elementaire behoeften van de Sahrawi’s. De Sahrawi’s weten wat werk is – en dat hebben ze laten zien – , ze weten hoe ze zich moeten organiseren en ze weten hoe ze kunnen overleven in de meest levensvijandige omstandigheden, als ze maar konden terugkeren naar hun land, dat nu illegaal door Marokko bezet wordt gehouden.
De Europese Unie mag niet proberen het geweten van de internationale gemeenschap en die lidstaten die in het kader van de moeizaam verlopende dekolonisatie van de Sahara bijzondere verplichtingen hebben, te sussen door humanitaire hulp te verstrekken. De Unie moet aandringen op een politieke oplossing onder toezicht van de Verenigde Naties. Marokko heeft zo’n oplossing altijd verhinderd door steeds te weigeren in de gaan op de voorstellen van James Baker, hoe toegeeflijk die voorstellen ook waren. De heer Baker heeft daarom uiteindelijk ontslag genomen.
De lidstaten mogen niet langer de kop in het zand steken voor het kern van de zaak, en dat geldt in de eerste plaats voor de lidstaten die een zetel in Veiligheidsraad hebben. Dit conflict houdt rechtstreeks verband met Europa, en niet alleen om redenen van historische verantwoordelijkheid. Europese belangen staan hier op het spel.
De Westelijke Sahara zou een leverancier voor Europa kunnen zijn. Het beschikt over rijke oliereserves, fosfaten, vis en andere hulpbronnen die legaal en op duurzame wijze zouden kunnen worden geëxploiteerd – iets wat nu, onder de illegale bezetting, niet gebeurt. Ook de veiligheid van Europa staat hier op het spel.
De Westelijk Sahara ligt vlakbij, en we zouden nu toch moeten begrijpen op welke wijze het internationale terrorisme wordt gevoed. Als de Europese Unie, de Verenigde Staten, de Arabische wereld en de rest van de internationale gemeenschap niet meewerken aan de oplossing van dit conflict en de Sahrawi’s veroordelen tot wanhoop tegenover het onrecht dat hun wordt aangedaan, het geweld en de armoede, dan zullen nieuwe generaties Sahrawi’s, die in de bezette Sahara in vluchtelingenkampen in Tindouf leven en verzet leveren, aangespoord worden om zich aan te sluiten bij radicale fundamentalisten. Tot slot wijs ik erop dat de EU Rabat ervan moet overtuigen dat het in het belang van Marokko is om een einde te maken aan de illegale bezetting van de Westelijke Sahara. 
Guerreiro,
    – Wij geloven dat deze resolutie van het Europees Parlement heel belangrijk is – ook al gaat ze niet ver genoeg – , gelet op de moeilijke humanitaire situatie van het Sahrawi-volk in de vluchtelingenkampen.
Het is van het grootste belang dat we nu solidariteit tonen en deze mensen op een doeltreffende wijze hulp verstrekken op het gebied van voeding, gezondheid en onderwijs. Van belang is ook dat die steun in de toekomst wordt voortgezet.
Zo zullen we ook solidariteit moeten tonen en concrete, onmiddellijke en doeltreffende actie dienen te ondernemen om een einde te maken aan de onaanvaardbare bezetting van de Westelijke Sahara. We moeten de onafhankelijkheid en het recht op zelfbeschikking van het Sahrawi-volk garanderen en ervoor zorgen dat de resoluties van de Verenigde Naties worden nagekomen. 
Romagnoli (NI )
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, het wordt werkelijk tijd dat het Parlement en de Unie meer dan tot nu toe is gebeurd, in de bres springen voor het recht op zelfbeschikking van de volkeren, vooral in schrijnende gevallen als die van het Sahrawi-volk.
Het probleem sleept zich al voort sedert de periode van de Spaanse dekolonisatie, maar er zijn maar weinig mensen die zich echt bekommeren om de Westelijke Sahara. Een en ander houdt natuurlijk verband met het feit dat dit vraagstuk de grote belangen ongemoeid laat, er zijn geen grote getallen bij betrokken, de bankiers zijn er maar matig bij gebaat en ook in geopolitiek opzicht spelen hier geen bijzondere belangen. Misschien speelt ook wel mee dat de Sahrawi-bevolking haar strijd voor zelfbeschikking nooit buiten de woestijn heeft gebracht: die mensen hebben nooit hun toevlucht gezocht tot afschuwelijke terreuracties en ze hebben nooit het hoofd gebogen voor de belangen van machtige bondgenoten.
Het wordt daarom tijd dat Europa zich gaat inzetten voor onmiddellijke humanitaire hulp aan de Sahrawi-bevolking. Maar vooral moet Europa strafmaatregelen nemen tegen het Koninkrijk Marokko, om ervoor te zorgen dat de rechten op zelfbeschikking van dit fiere en zachtaardige volk gerespecteerd worden. 
García Pérez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het onrecht in de wereld heeft geen grotere vijand dan de vergetelheid. Daarom is het nu meer dan ook zaak dat we de aandacht vestigen op een van die gevallen van onrecht, namelijk de situatie waarin het Sahrawi-volk verkeert. Dertig jaar lang al overleven deze mannen en vrouwen in een volstrekt inhumane situatie, zonder dat er wordt voldaan aan hun eerste levensbehoeften, en onder extreem zware omstandigheden. Ze zijn een toonbeeld van het vermogen tot organisatie en arbeid, activiteiten waardoor hun onderlinge band bewaard blijft en die zij met grote waardigheid verrichten. Opvallend hierbij is met name de moed van de Sahrawi-vrouwen, die uit het niets een goed gestructureerde samenleving hebben weten op te bouwen.
Europa heeft thans de morele en de politieke plicht om in actie te komen, want de situatie is extreem en we mogen niet wachten met ingrijpen. Het Sahrawi-volk zou niets liever willen dan in zijn eigen levensonderhoud te voorzien door te werken, maar helaas is het afhankelijk van onze solidariteit. Zij hebben ons laten zien hoe goed zij in staat zijn om zich te organiseren en hun middelen te beheren. Daarom brengen wij vandaag hun oproep over aan deze vergadering, om de Europese steun te verhogen en vertrouwen te hebben in de manier waarop de Sahrawi’s die hulp beheren.
We mogen niet vergeten dat dit humanitaire probleem wordt veroorzaakt door een politiek conflict dat moet worden aangepakt. We moeten de politieke kwestie tot een oplossing weten te brengen, en ervoor zorgen dat het referendum voor de zelfbeschikking van het Sahrawi-volk een feit wordt. We moeten een rechtvaardige en definitieve oplossing weten te vinden.
Wij wensen het Sahrawi-volk vrede en vrijheid toe. 
Borg,
   .  Dank u voor uw initiatief, dat mij de gelegenheid geeft de standpunten van de Commissie inzake het conflict in de Westelijke Sahara voor het voetlicht te brengen.
Laat mij allereerst benadrukken dat de Commissie graag zou zien dat dit conflict zo snel mogelijk wordt opgelost en dat deze oplossing van cruciaal belang is voor de stabiliteit, regionale integratie en ontwikkeling in de Maghreb en in het Middellandse-Zeegebied.
Vanuit humanitair oogpunt moet men wel bezorgdheid voelen over de dramatische omstandigheden waaronder de duizenden Sahrawi-vluchtelingen leven, de voortdurende gevangenhouding door de Polisario van 408 Marokkaanse krijgsgevangenen, de problemen van families die verdeeld zijn tussen de vluchtelingenkampen en de Westelijke Sahara, en het lot van aan beide zijden vermiste personen. Al deze zaken doordringen ons van de noodzaak om een eind te maken aan deze crisis, die al bijna dertig jaar aan de gang is.
Zoals u weet worden bij de levering van humanitaire hulp door de Commissie de beginselen van neutraliteit, onpartijdigheid en onafhankelijkheid geëerbiedigd en wordt deze hulp gebaseerd op de werkelijke behoefte. Het humanitaire bureau van de Commissie, ECHO, handelt eveneens overeenkomstig de criteria van non-discriminatie en maakt zijn beleid niet ondergeschikt aan politieke doelstellingen. Dit betekent dat iedereen die wordt getroffen door een humanitaire crisis recht heeft op hulp, ongeacht aan welke zijde van het conflict men zich bevindt.
Met volledige inachtneming van deze beginselen en criteria heeft de Commissie sinds 1993 108 miljoen euro aan humanitaire hulp geleverd aan de Sahrawi-vluchtelingen. Dankzij deze voortdurende inspanningen is de Commissie de voornaamste donor van humanitaire hulp aan de Sahrawi-vluchtelingen.
De Commissie heeft haar hulp nog nooit stopgezet. Wel heeft zij de tijdschema's en het niveau van de meest recente financieringsbesluiten aangepast aan de situatie ter plaatse. Ik zou willen benadrukken dat wij, dankzij de essentiële rol van de ‘buffervoorraad’, gecreëerd en gefinancierd door de Commissie in 2000, in staat zijn geweest om iedere onderbreking in de voedselvoorziening te vermijden.
De huidige humanitaire situatie in de kampen is niet verslechterd. Toch blijft zij een bron van bezorgdheid. Er bestaat namelijk een gevaar dat de situatie wel verslechtert wanneer en indien de mogelijke onderbreking van de voedsellijn, zoals aangekondigd door het Wereldvoedselprogramma, niet tijdig en afdoende wordt gecompenseerd. ECHO is van plan volgende maand een financieringsbesluit voor te stellen om deze situatie het hoofd te bieden. De financiering voor 2005 zal zowel afhangen van de behoeften van de Sahrawi-vluchtelingen en van de voorwaarden voor de tenuitvoerlegging van door ECHO gesubsidieerde projecten.
Ik zou willen benadrukken dat de Commissie een verantwoordelijkheid heeft die tweeledig is. Niet alleen dient zij op tijd en met toewijding te voorzien in de humanitaire behoeften van vluchtelingen, zij moet ook de financiële belangen van de Europese Unie bewaken. De activiteiten van de Commissie in de Sahrawi-vluchtelingenkampen zijn zodanig opgezet dat zij zich op doeltreffende wijze van deze dubbele verantwoordelijkheid kan kwijten. Juist daarom hecht de Commissie zoveel belang aan een deugdelijke identificatie van begunstigden en volledige transparantie van haar activiteiten.
Met het oog op een correcte vaststelling van de humanitaire behoeften van de Sahrawi-vluchtelingen blijft de Commissie overleg voeren met de voornaamste bureaus en organisaties, met name de Algerijnse en Sahrawi-autoriteiten, de Hoge Commissaris voor de vluchtelingen, het Wereldvoedselprogramma en non-gouvernementele organisaties. Deze NGO's hebben een belangrijke rol gespeeld als partners van ECHO bij de tenuitvoerlegging van haar activiteiten in de Sahrawi-kampen en doen dat nog steeds.
Los van de zuiver humanitaire dimensie geloof ik dat hulp van de internationale gemeenschap aan de Sahrawi-vluchtelingen bijdraagt aan de totstandkoming en handhaving van omstandigheden die gunstig zijn voor het vinden van een vreedzame oplossing van het conflict. In algemene zin wil ik voor de goede orde verklaren dat het standpunt van de Commissie en de Europese Unie inzake de politieke aspecten van dit conflict er altijd een is geweest van onpartijdigheid. De Europese Unie blijft steun geven aan de inspanningen van de Verenigde Naties om te komen tot een rechtvaardige en duurzame oplossing die in overeenstemming is met het internationaal recht. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt vanmiddag aansluitend op de debatten plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde zijn de vijf ontwerpresoluties over Lampedusa(1).
Romeva i Rueda (Verts/ALE ),
    De collectieve uitzettingen van immigranten door de Italiaanse autoriteiten, tussen oktober 2004 en maart 2005, van het Italiaanse eiland Lampedusa naar Libië, zijn een bijzonder verontrustende ontwikkeling.
De Hoge Commissaris voor vluchtelingen heeft het terugsturen van 180 personen op 17 maart jongstleden veroordeeld, en verklaard dat het volstrekt onduidelijk was of Italië de vereiste voorzorgsmaatregelen had genomen om te garanderen dat deze uitwijzing naar Libië correct zou verlopen, naar een land dat allerminst te beschouwen is als een veilig opvangland. In dit verband betreuren wij het ten zeerste dat de Italiaanse autoriteiten de Hoge Commissaris voor vluchtelingen de toegang tot het detentiecentrum hebben ontzegd.
Wij willen de Europese Commissie dan ook verzoeken erop toe te zien dat het recht op asiel in de Europese Unie geëerbiedigd wordt, en dat collectieve uitzettingen aan banden worden gelegd. Verder eisen wij van de Italiaanse autoriteiten dat zij hun verplichtingen volgens de Europese Unie wetgeving nakomen.
Ons verzoek is dan ook dat er een delegatie bestaande uit leden van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en van de Subcommissie mensenrechten naar het vluchtelingencentrum in Lampedusa wordt gestuurd, en naar Libië, om de omvang van het probleem te beoordelen alsook de manier waarop het wordt aangepakt, en vooral de manier waarop de mensen worden behandeld, wat onder meer inhoudt dat wordt nagegaan wat er uiteindelijk is gebeurd met de mensen die zijn uitgezet.
Kortom, het is verontrustend dat het op het gebied van asiel en immigratie steeds vaker voorkomt dat de grondbeginselen waaraan de Europese Unie en de lidstaten zich hebben verbonden, met voeten worden getreden. Lampedusa is daar gewoon een voorbeeld van, en moeten wij ervoor zorgen dat dit soort gevallen niet meer voorkomen. 

Romagnoli (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik doe een beroep op artikel 166 van het Reglement en in tweede instantie op artikel 167.
Naar mijn gevoel had de kwestie-Lampedusa niet op de agenda mogen worden geplaatst, omdat hier sprake is van bilaterale akkoorden tussen Libië en Italië. Het gaat om de uitvoering van Italiaanse wetten die niet indruisen tegen de Verdragen van de Unie. Italië is ook geen Birma, geen China of Guantánamo, maar een lidstaat die men in zijn waardigheid wil aantasten. Men wil op voorhand de Italiaanse instellingen, het leger en de wetshandhavingsdiensten veroordelen. Dit terwijl deze diensten al jarenlang uiterst altruïstisch bezig zijn en veel verder gaan dan hun institutionele plicht vraagt. Niet alleen kwijten zij zich van hun gigantische taak toe te zien op de legaliteit van de stroom buitenlanders die Italië en dus Europa - volgens het verdrag van Schengen – binnenkomen, en trachten zij slavenhandelaars te arresteren en uit te zetten, bovenal verlenen zij veel humanitaire bijstand en getroosten zij zich grote moeite om de illegalen te identificeren, waar zulks mogelijk is.
Wat ik hier vertel, heb ik allemaal persoonlijk meegemaakt, en ik vraag de collega’s om een en ander zelf te komen controleren. Ik ben dan ook hoogst verontwaardigd over dit debat en doe een beroep op alle Italiaanse collega’s om te protesteren tegen deze achterbakse poging om de Italiaanse nationale waardigheid te kwetsen en onze soevereiniteit aan te tasten. 
De Voorzitter.
   Mijnheer Romagnoli, u hebt een motie van orde ingediend, maar ik kan hier helaas niet op ingaan, om de eenvoudige reden dat u deze kwestie 24 uur voor dit debat aan de orde had moeten stellen. Tot dit debat is tijdens de Conferentie van voorzitters besloten, er is geen motie van orde 24 uur van tevoren ingediend, en daarom kan ik uw motie van orde niet in behandeling nemen. 
Matsakis (ALDE ),
    Mijnheer de Voorzitter, in plaats van te worden geassocieerd met vreugde en geluk is Lampedusa – een schitterend eiland dat ligt te luieren in de warme mediterrane zon – synoniem geworden met pijn en menselijk lijden van tragische proporties. Op het zuidelijkste stukje EU-grondgebied dat zich uitstrekt alsof het Europa met Afrika wil verbinden, wordt een einde gemaakt aan de hoop en soms ook de levens van duizenden immigranten, mannen, vrouwen en kinderen; wanhopige mensen die vluchten voor marteling en de dood of die gewoon op zoek zijn naar een beter leven. Hun enige vergrijp is het feit dat zij een droom koesterden, waarvan zij dachten dat hij heel misschien werkelijkheid zou kunnen worden in het normaal gesproken beschaafde Europa; een droom om in een land te zijn waar zij zich veilig zouden voelen en waardig behandeld zouden worden. Een droom die voor velen onder hen snel veranderde in een nachtmerrie, toen zij erachter kwamen dat de strikte naleving van de beginselen van eerbied voor menselijk leven en de menselijke waardigheid, die door sommige Europese regeringen bij iedere gelegenheid die zich voordoet zo welluidend en uitdrukkelijk worden verkondigd, slechts één grote illusie is waar het Lampedusa betreft. De verantwoordelijke autoriteiten zijn klaar, bereid en in staat om deze mensen terug te sturen naar de moordzuchtige totalitaire regimes in Afrika waarvoor zij zo wanhopig op de vlucht zijn, ook al zou dit een grove schending van internationale conventies en verdragen inhouden en wordt een dergelijke handelswijze alom veroordeeld.
Laten wij er niet omheen draaien: Lampedusa is een schandvlek voor de Italiaanse regering, vanwege haar onverantwoordelijke, onmenselijke en on-Europese manier van optreden. Het is ook een schandvlek voor de Commissie en de Raad vanwege het feit dat zij geen effectieve maatregelen hebben genomen om de situatie te verbeteren en de Italiaanse regering tot de orde te roepen. Wat betreft de Libische regering: haar door en door schandelijk optreden in de Lampedusa-affaire is begrijpelijk, aangezien we niet beter kunnen verwachten van een ondemocratisch regime.
Ik verzoek u dringend om deze gezamenlijke ontwerpresolutie te steunen. 
Meijer (GUE/NGL ),
    Voorzitter, voor mensen die hun land van oorsprong moeten verlaten als gevolg van onderdrukking, oorlog, rampen en armoede, is de Middellandse Zee een belangrijke toegang tot Europa. Als Europa er niet in slaagt om voldoende bij te dragen tot het verminderen van de problemen in Azië en Afrika, zullen steeds meer mensen het risico nemen om met wrakke bootjes en verwaarloosde schepen Europa binnen te komen. Dat is natuurlijk lastig voor Europa en vooral voor de landen die grenzen aan de Middellandse Zee. Die overlast rechtvaardigt niet dat mensenrechten worden aangetast. Ook deze vluchtelingen hebben recht op een individuele beoordeling van hun motieven en op een correcte naleving van het Verdrag van Genève uit 1951.
Dat is niet het geval voor de honderden vluchtelingen die de afgelopen maanden vanuit het Italiaanse eiland Lampedusa naar Libië zijn gezonden, want dat land erkent het Verdrag van Genève niet, en de afspraken van Italië met Libië zijn niet openbaar. Tussen het moment van aankomst in Europa en een eventuele terugkeer naar het land van herkomst behoort Europees recht van toepassing te zijn in plaats van de willekeur van een land met een ondoorzichtig bestuur. Dat kan door aanneming van de twee amendementen van de liberalen, nummer 2 en nummer 3, van Europees Verenigd Links om duidelijk te maken dat deze vluchtelingen dezelfde rechten hebben als andere vluchtelingen en niet zomaar naar Libië kunnen worden afgeschoven zonder enige Europese verantwoordelijkheid. 
Roure (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, op het eiland Lampedusa bij Italië komen regelmatig grote aantallen immigranten aan wal. Deze mensen hebben het moeilijke besluit genomen om hun land te verlaten. Meestal ontvluchten ze een politieke situatie die een bedreiging voor hun leven inhoudt.
Op 18 maart jongstleden hebben de Italiaanse autoriteiten 180 mensen vanuit het centrum in Lampedusa het land uitgezet en naar Libië overgebracht. Het gebrek aan transparantie en het feit dat er nauwelijks iets bekend is over dit centrum en de omstandigheden waarin deze uitzettingen hebben plaatsgevonden, roepen twijfels op: het is de vraag of de bepalingen van het recht op asiel en de Conventie van Genève wel in acht zijn genomen. De snelheid waarmee de uitzettingen zijn gerealiseerd en het feit dat de uitgezette individuen geselecteerd zijn op basis van hun nationaliteit geven aan dat de asielverzoeken niet per geval en met de nodige voorzorg onderzocht kunnen zijn. Het is dus mogelijk dat te goeder trouw handelende asielzoekers naar gevaarlijke situaties zijn teruggestuurd.
Wij vinden het verder bijzonder zorgwekkend dat men de Hoge Commissaris voor vluchtelingen belet heeft haar taken uit te voeren. Zij moet toegang krijgen tot asielzoekers om te kunnen verifiëren of iedereen die een asielverzoek wenst in te dienen dat ook werkelijk kan doen en dat dit verzoek zorgvuldig wordt behandeld. Deze uitzettingen zijn des te alarmerender als je bedenkt dat men hier kwetsbare personen terugstuurt naar een land dat hun geen bescherming biedt. Libië heeft de Conventie van Genève namelijk niet ondertekend en het land heeft geen asielstelsel. Het kan dus geen internationale bescherming bieden aan degenen die zulke bescherming behoeven. Bovendien is bekend dat Libië vluchtelingen het land uitzet en naar gevaarlijke regio’s overbrengt.
We eisen daarom dat de Italiaanse autoriteiten de Hoge Commissaris voor de vluchtelingen onmiddellijk ongehinderde toegang verstrekken tot het centrum op Lampedusa. De uitzettingen dienen te worden stopgezet totdat blijkt dat de acties van het centrum op Lampedusa in overeenstemming zijn met zowel het internationale als het Gemeenschapsrecht. 
Zappalà,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik ben er hoogst verontwaardigd over dat sommigen van hun zetel in dit Parlement profiteren om bepaalde dingen te beweren over Italië en zijn regering.
Wij weten allemaal heel goed dat er geen communautair immigratiebeleid bestaat: iedere lidstaat pakt het probleem met eigen middelen en eigen interne voorschriften aan. Pas sinds kort is er een gemeenschappelijk debat opgestart en ik persoonlijk heb meerdere malen dit Parlement in de informele vergaderingen van de bevoegde ministers vertegenwoordigd.
Het ziet er sterk naar uit dat de aanval die op dit specifieke moment tegen de Italiaanse regering wordt uitgevoerd, van politieke aard is en bepaalde bijbedoelingen heeft. In Italië is de wet-Turco/Napolitano van kracht: deze is door een linkse regering uitgevaardigd en de huidige regering van centrumrechts heeft die niet veranderd. Het betreffende migratieprobleem wordt aangepakt op grond van artikel 10 van deze wet.
Het Hof van Justitie is inmiddels verzocht om zich over deze kwestie uit te spreken. Het zou dus eerlijker zijn om deze uitspraak af te wachten en niet alvast een politiek proces aan te spannen tegen een regering die met een aanhoudende noodsituatie te kampen heeft: duizenden arme stakkers belanden dagelijks op Lampedusa. Dit is maar een klein eilandje, het heeft maar weinig opvangmogelijkheden en er is een reëel gevaar dat mensensmokkelaars en terroristen indirect in de kaart worden gespeeld.
De Italiaanse strijdkrachten zijn met de regelmaat van de klok betrokken bij reddingen op zee. Elke asielaanvraag en elk afzonderlijk standpunt wordt door de wetshandhavingsdiensten onderzocht. Niemand wordt mishandeld, niemand wordt opgesloten, en honderden asielzoekers trekken dan ook moeiteloos weg uit de opvangcentra en verdwijnen dan spoorloos, ergens op het Italiaanse en misschien wel Europese grondgebied.
Iedereen die ontkent dat organisaties als de UNHCR in verlegenheid zijn gebracht door deze aanval op Italië, liegt: de officiële stukken van het Italiaanse ministerie van Buitenlandse Zaken bewijzen het tegendeel. Het zou trouwens een goed idee zijn om alle opvangcentra van heel Europa eens te bezoeken. Waarom niet? Dan kunnen wij overal controleren hoe de vork precies in de steel zit. Collega’s, dit probleem moet serieus en op Europees niveau aangepakt worden, en daarbij moet vermeden worden dat men van de gelegenheid gebruik maakt om een politiek proces tegen een wettige regering te voeren: zo’n proces kan morgen elke andere lidstaat en elke andere regering worden aangespannen. 
Napoletano,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik zal het heel kort houden, want ik wil alleen maar een paar punten die in de resolutie staan, benadrukken.
Het recht om illegale immigratie te bestrijden is onweerlegbaar, maar even onweerlegbaar is dat dit recht onder eerbiediging van de mensenrechten en de internationale afspraken moet worden uitgeoefend. Collectieve uitzettingen moeten vermeden worden, en ook moeten de landen die met dit immigratievraagstuk kampen, oog hebben voor het lot dat de uitgewezen personen te wachten staat; vooral als die mensen naar landen worden gerepatrieerd die de internationale overeenkomsten niet hebben getekend, zoals Libië.
Dit zijn de twee punten die naar aanleiding van de kwestie-Lampedusa aan de orde zijn gesteld, niet door mensen die daar een politiek slaatje uit willen slaan, maar door de Hoge Commissaris voor vluchtelingen en door het Hof van Straatsburg, dat aan Italië heeft gevraagd zijn standpunt nog vóór begin mei te verduidelijken. Wij Europeanen genieten op dit vlak een prestige die ook landen die de mensenrechten niet respecteren, ons nageven, juist omdat wij die rechten wel respecteren of in ieder geval trachten dat te doen. Laten wij er alsjeblieft voor zorgen dat wij dat element van beschaving niet kwijtraken. 
Posselt (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, wat heeft ons vorige onderwerp, de Westelijke Sahara, te maken met ons huidige onderwerp, Lampedusa? Begin jaren tachtig hield het Parlement – ook op een donderdagmiddag overigens – een debat over dringende en actuele zaken met Noord-Afrika als thema. Het ging om de Westelijke Sahara en de invloed van Gaddafi in Noord-Afrika, waarbij het Parlement felle kritiek op Gaddafi uitoefende. De Italiaanse regering onder leiding van oud-premier Andreotti sloot zich aan bij deze kritiek en het gevolg was dat Gaddafi het kleine eiland Lampedusa liet bombarderen. Lampedusa was toen voor het eerst wereldwijd in het nieuws. Hieruit bleek dat Lampedusa, gelegen op het Libisch continentaal plat voor de kust van Afrika, zich in een kwetsbare positie bevindt.
Wie denkt dat er zo hier en daar een immigrant op Lampedusa aan wal stapt, heeft het mis. Er vindt een systematische en meedogenloze handel in mensen plaats. Mensen worden doelbewust via Libië naar Lampedusa gebracht en vanaf daar worden zij doorgesluisd naar de Europese Unie. Als ze eenmaal op het Europese vasteland zijn aangekomen, kunnen ze zonder controle naar München, Straatsburg, Den Haag of waar dan ook reizen. Als wij willen dat er een einde komt aan deze systematische mensenhandel, moeten we de handen ineenslaan en actie ondernemen. Dit vraagstuk is veel te belangrijk om het te laten verworden tot een banaal binnenlands verkiezingsthema.
Om in verkiezingstermen te blijven spreken, jaren geleden pleitte ik al voor de vaststelling van gemeenschappelijke vluchtelingenquota, verdeling van de lasten in personen over de lidstaten en harmonisatie van de normen voor vluchtelingen en asielzoekers tussen de lidstaten, maar vooral voor vaste quota ter verdeling van de lasten. Wie heeft alles op zijn beloop gelaten? De vorige Commissie, die onder leiding stond van de heer Prodi! Daarom moet de Italiaanse oppositieleider eens zijn eigen stoep schoonvegen. Hier gaat het niet om banale politiek voor binnenlandse doeleinden. We moeten onze Europese verantwoordelijkheid nemen. 
De Rossa (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Posselt, wij moeten onze verantwoordelijkheid nemen om de geloofwaardigheid van dit Parlement te verdedigen wanneer het gaat om mensenrechten en humanitaire normen. Het is onze plicht om de aandacht te vestigen op het vraagstuk van Lampedusa en de afschuwelijke behandeling van honderden arme en zwakke mensen die massaal gedeporteerd worden door de Italiaanse regering naar een regime dat niet in aanmerking zou komen voor het lidmaatschap van deze Unie.
Als wij enige geloofwaardigheid willen hebben in verband met mensenrechten en internationaal recht dan moeten we erop staan dat alle lidstaten de betreffende normen respecteren. De Italiaanse regering respecteert deze normen in geen geval, en ik wil de Commissie met klem verzoeken erop aan te dringen dat de Italiaanse regering – en iedere andere lidstaat die de normen schendt – voor het Europees Gerechtshof wordt gedaagd om zo te waarborgen dat deze wetten worden geëerbiedigd.
Ik wil in het bijzonder de aandacht vestigen op paragraaf 4 van deze resolutie, waarin wordt verwezen naar artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, en ook op paragraaf 9. Ik verzoek de Commissie met klem om druk uit te oefenen op de Libische regering om deze te bewegen een einde te maken aan de willekeurige arrestaties van mensen die zij als immigranten beschouwt en het Verdrag van Genève en het mandaat van de Hoge Commissaris voor de vluchtelingen te respecteren. 
Borg,
   .  Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft de gebeurtenissen op Lampedusa op de voet gevolgd en er is contact gelegd met de heer Pisanu, de Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken, om enige opheldering te verkrijgen. Tot op heden houden de Italiaanse autoriteiten vol dat geen van de maatregelen ten aanzien van personen die op onregelmatige wijze op het eiland Lampedusa terecht zijn gekomen een schending van internationale verplichtingen inhouden. Zij hebben beloofd de Commissie een uitvoerig verslag te doen toekomen over de gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden, alsmede over de maatregelen die zijn genomen om de eerbiediging van de grondrechten van alle betrokken personen te garanderen.
De Commissie heeft de Italiaanse regering aangespoord maatregelen te nemen waarmee ieders recht om een verzoek om asiel in te dienen wordt gewaarborgd, en niemand uit te zetten over wiens asielaanvraag nog geen besluit is gevallen. Ik wil graag melding maken van de richtlijn van de Raad over minimumnormen inzake de in lidstaten te volgen procedures voor de toekenning en intrekking van de vluchtelingenstatus, die bedoeld is om ervoor te zorgen dat in alle lidstaten gelijke voorwaarden en omstandigheden gelden. Deze richtlijn behelst procedures die zullen worden toegepast op asielzoekers en die formeel zullen worden goedgekeurd door de Raad nadat het Parlement in juni zijn advies heeft gegeven, waarna de weg klaar is voor de omzetting van de richtlijn in de nationale wetgeving van de lidstaten.
Ik zou ook willen benadrukken dat, in afwezigheid van communautaire wetgeving in dezen, het oordeel over de vraag of de Italiaanse autoriteiten hun internationale verplichtingen in het kader van het Verdrag van Genève hebben geschonden binnen de nationale jurisdicties moet worden geveld. Dat neemt echter niet weg dat de Commissie deze zaak nauwlettend zal blijven volgen. Ik benadruk verder dat de Europese Unie prioriteit geeft aan het vinden van antwoorden op de druk die ten grondslag ligt aan gedwongen migratiebewegingen, met name in het Middellandse-Zeegebied. De Commissie is daarom van plan om te blijven werken aan de verwezenlijking van deze doelstelling, en er tegelijkertijd voor te zorgen dat de rechten van personen die internationale bescherming nodig hebben, worden gerespecteerd.
De Commissie is zich bewust van de bezorgdheid waarvan NGO's en de Hoge Commissaris voor de vluchtelingen van de VN hebben blijk gegeven op het vlak van eerbiediging van de mensenrechten door Libië, met name waar het de bescherming van vluchtelingen betreft. Tijdens de missie over illegale immigratie die de Commissie aan het eind van 2004 naar Libië heeft ondernomen is bijzondere aandacht gegeven aan zaken die verband houden met mensenrechten en asiel. Er zijn bijeenkomsten geweest met de Gadaffi-stichting en de Hoge Commissaris voor de vluchtelingen van de VN. De Commissie is van mening dat dergelijke kwesties onderdeel moeten uitmaken van een eventuele toekomstige samenwerking met Libië op het vlak van illegale immigratie.
Ik wil benadrukken dat regionale samenwerking van de EU met landen die migranten en vluchtelingen voortbrengen stevig moet zijn gestoeld op de beginselen van eerbiediging van de mensenrechten. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt aansluitend plaats. 
De Voorzitter.
   Wij gaan over tot de stemming.

Posselt (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik spreek namens mijn fractie. Er heeft zich probleem van technische aard voorgedaan. We hadden voor de eindstemming over het voorstel van de andere fractie inzake Lampedusa verzocht om een hoofdelijke stemming, maar dat verzoek is om een of andere reden niet doorgekomen. Ik verzoek u daarom namens de fractie om de eindstemming over de ontwerpresolutie inzake Lampedusa in de vorm van een hoofdelijke stemming te houden. 
De Voorzitter.
   Ik verklaar de vergadering van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
