
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A5-0341/2003) van mevrouw Stihler, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van herstelmaatregelen voor bepaalde kabeljauwbestanden (COM(2003) 237 - C5-0237/2003 - 2003/0090(CNS)). 
Fischler,
   .  Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, geachte dames en heren, allereerst wil ik u, mevrouw Stihler, bedanken voor uw verslag. De Internationale Raad voor het onderzoek naar de zee, ICES, heeft afgelopen maandag zijn wetenschappelijk advies voor het jaar 2004 gepubliceerd. Daarin wordt helaas nogmaals bevestigd hoe rampzalig de situatie ten aanzien van de kabeljauwbestanden in de Noordzee is, alsmede in de wateren ten westen van Schotland, in het oostelijk deel van het Kanaal, in het Skagerrak en in het Kattegat.
De ICES stelt voor om voor deze vier bestanden tot sluiting van de visgronden te komen. Dat stelt ons uiteraard voor een reusachtig dilemma. Kunnen wij het rechtvaardigen om onze beslissing uitsluitend te baseren op het bestandsherstelargument van ICES, met als gevolg dat wij dan niet alleen het vissen op kabeljauw, maar ook op een hele reeks andere vissoorten moeten verbieden, iets wat ertoe leidt dat duizenden vissers hun activiteiten moeten staken? Of is het een oplossing om onze plannen voor bestandsherstel te verbeteren, waardoor het herstel van de bestanden weliswaar trager en iets onzekerder verloopt, maar tevens minder vissers tot stoppen worden gedwongen? We staan voor een moeilijke beslissing, maar we zullen de knoop moeten doorhakken voordat wij tot algemene herstelmaatregelen voor kabeljauwbestanden kunnen besluiten.
Het concept dat vandaag ter discussie staat vormt als algemeen concept voor maatregelen tot herstel van de kabeljauwbestanden een goede basis om te waarborgen dat er weer een normale beheerssituatie kan worden bewerkstelligd. Er wordt eerst een minimumniveau vastgesteld beneden hetwelk naar de mening van wetenschappers het gevaar bestaat dat het bestand volledig verdwijnt. Het plan bevat formules waarmee de toelaatbare vangsten berekend kunnen worden op basis van wetenschappelijke schattingen van de huidige omvang van de bestanden. Als de omvang van een bestand boven het minimumniveau ligt, dan worden de TAC’s vastgesteld op een dusdanige hoogte dat het bestand in het jaar daarop met 30 procent kan groeien. Er worden visserij-inspanningsbeperkingen ingevoerd die over de lidstaten worden verdeeld, al naar gelang hun aandeel in de totale kabeljauwvangst. Voorts worden er maatregelen geopperd ter verbetering van de bewaking en controle van vaartuigen die onder de regeling voor inspanningsbeperkingen vallen. Hiertoe behoren bepalingen over de voorafgaande kennisgeving alsmede over de verplichte aanlanding in aangewezen havens. 
Stihler (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, het herstel van de kabeljauwbestanden is een belangrijke kwestie. Niet alleen mijn eigen land, Schotland heeft daarmee te maken, maar ook de rest van het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Denemarken.
Vorige week waarschuwde de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee (ICES) ons dat tellingen van jonge Noordzee-kabeljauw uitwezen dat deze bestanden het laagste niveau in twintig jaar hebben bereikt. Wij worden gekweld door de zorg dat we Newfoundland achternagaan, waar de kabeljauw nooit meer terugkeerde, en het ICES-advies is dan ook duidelijk: “Deze kabeljauwbestanden hebben een dusdanig laag niveau bereikt dat we ertoe over hebben moeten gaan een streep in het zand te zetten en het advies te geven geen kabeljauw meer te vangen”. Dat betekent dus dat er niet meer op kabeljauw gevist mag worden in de Noordzee.
In het voorstel van de Commissie wordt een pakket maatregelen uiteengezet dat, mits hieraan gevolg wordt gegeven, het herstel van dit waardevolle bestand binnen vijf tot tien jaar mogelijk moeten maken. De Commissie is niet de enige die deze doelstelling onderschrijft. Ook in het gisteren gepresenteerde voorstel voor het herstel van kabeljauwbestanden van de Federatie van Schotse vissers staat: “het herstellen van de historische overvloedige hoeveelheden kabeljauw blijft een belangrijke doelstelling voor de vissers, aangezien een vitale kabeljauwvisserij bevorderlijk is voor de rendabiliteit van de gehele demersale visserij”.
In het voorstel van de Commissie wordt geprobeerd een absolute minimumomvang voor bestanden vast te stellen, er worden richtsnoeren in vastgelegd voor de vaststelling van totaal toegestane vangsten (TAC’s), er worden vangstbeperkingen in geïntroduceerd op basis van kilowattdagen en in het voorstel wordt verder ingegaan op de bewakings-, inspectie- en toezichtsaspecten van het visserijbeheer.
Als rapporteur heb ik de Commissie proberen te vertellen dat alles in het werk moet worden gesteld om de bestanden te herstellen. We kunnen niet voor alle gebieden die in het plan aan de orde komen dezelfde benadering kiezen. Er is behoefte aan een flexibele benadering die gebaseerd is op wetenschappelijke beoordelingen en waarbinnen de vangst van andere vissoorten toegestaan is. Als aangetoond kan worden dat het vissen op andere soorten in een bepaald gebied geen negatief effect heeft op het herstel van de kabeljauwbestanden, moet visvangst daar toegestaan blijven en moet het concept van gebiedsbeheer uitgebreid worden onderzocht.
We moeten serieus onderzoek doen naar de interactie van kabeljauw met andere commerciële vissoorten als schelvis en wijting. Bij dit onderzoek moeten zowel vissers als wetenschappers betrokken worden.
Ook de invloed van de industriële visserij moet grondig worden onderzocht. Wij ontvangen hierover namelijk voortdurend tegenstrijdige berichten terwijl er juist behoefte is aan duidelijkheid. Regionale adviesraden spelen een vitale rol in de toekomst van een duurzaam EU-visserijbeleid. Als we erin willen slagen onze doelstelling van herstel van de kabeljauwbestanden te verwezenlijken, dan moeten we samenwerken met de vissers. Ik was verheugd toen ik zag dat het voorstel van de Commissie van deze week voorziet in een blauwdruk voor deze regionale adviesraden en het functioneren ervan, waarbij tweederde van de leden van deze nieuwe organisaties actief dient te zijn in de visserijsector. Ik hoop dat we in staat zullen zijn de dialoog en de samenwerking tussen alle betrokkenen te verbeteren zodat we een duurzame toekomst voor onze bedrijfstak kunnen garanderen.
Wat de sociaal-economische effecten van deze maatregelen betreft gaat het voorstel van de Commissie niet ver genoeg. Enkele gemeenschappen die zeer direct worden getroffen bevinden zich in afgelegen gebieden, echt in de periferie van de Europese Unie. Het Parlement heeft het belang van de sociaal-economische kwesties reeds onderkend in zijn resolutie van maart 2003. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ook enkele lidstaten dat hebben gedaan. De Schotse regering heeft inmiddels 50 miljoen pond beschikbaar gesteld, waarvan 40 miljoen bestemd is voor ontmanteling en 10 miljoen voor het tegengaan van directe sociaal-economische effecten. Toch moeten we er duidelijk over zijn dat het de taak is van de nationale en regionale autoriteiten om gebruik te maken van de beschikbare mogelijkheden voor de ondersteuning van de sector gedurende deze moeilijke periode.
Ik zou graag zien dat lidstaten sociaal-economische effectbeoordelingen uitvoeren met betrekking tot het herstelplan. Op basis van die verslagen zullen we de problemen beter in kunnen schatten en eventuele negatieve effecten kunnen tegengaan. Ik zou graag zien dat de lidstaten hiermee een jaar na de implementatie van dit programma beginnen.
Op de beperking van de visserij-inspanning moet het proportionaliteitsbeginsel van toepassing zijn. Bij de gebruikte referentieperiode moet rekening worden gehouden met de pijn die de industrie al heeft geleden ten gevolge van ontmantelingsprocessen. Met betrekking tot de inspecties moeten we het gebruik van satellietvolgsystemen uitbreiden, zoals in het rapport van het Britse Hogerhuis van mei 2003 wordt voorgesteld. Het lijkt een verstandig voorstel en ik verheug me over het feit dat de Commissie voornemens is met een apart voorstel te komen over satellietsystemen.
De conclusie is dat het herziene herstelplan voor kabeljauwbestanden pijnlijk zal zijn voor de visserij-industrie en voor die gemeenschappen die van de visvangst afhankelijk van zijn. Het heeft geen zin de pijn te verzachten of zelfs helemaal weg te nemen als dat tot gevolg heeft dat de gebruikte maatregelen niet tot het gewenste resultaat leiden. Als het herstel van de visbestanden niet wordt gerealiseerd, zal dit immers alsnog leiden tot sociaal-economische ellende. Het succesvolle herstel van de kabeljauwbestanden moet dan ook de hoogste prioriteit krijgen. Er moet een pakket maatregelen komen dat effectief is en dat tegelijkertijd de pijn voor de sector minimaliseert. 
Schörling (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik waardeer het voorstel van de Commissie inzake herstelmaatregelen voor uitgeputte kabeljauwbestanden. Dat de Commissie dit voorstel doet, betekent dat zij haar verplichtingen krachtens het gemeenschappelijk visserijbeleid nakomt Ik waardeer ook het werk van Catherine Stihler, haar verslag en de samenwerking tussen haar en mij in mijn hoedanigheid van rapporteur voor advies van de Milieucommissie.
In het amendement van de Milieucommissie wordt gesteld dat het voorzorgsbeginsel ons ertoe dwingt drastische maatregelen te nemen en de lidstaten de mogelijkheid te geven om maatregelen te nemen die verdergaan dan de gemeenschappelijke maatregelen, teneinde daarmee bestanden te beschermen en in stand te houden. Dit amendement is goedgekeurd door de Commissie visserij, en daar ben ik blij om. Zoals wij al gehoord hebben, zal de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee, de ICES, morgen zijn jaarverslag over de visbestanden in de zeeën presenteren. Opnieuw wordt een totale stopzetting aanbevolen, hetgeen de twijfelaars zou moeten doen inzien dat maatregelen werkelijk noodzakelijk zijn. We weten dat de Raad, die niet langer de kop in het zand kan steken, moet handelen en dit plan moet aannemen. Dit is de vierde versie die de Commissie aan de Raad voorlegt.
Hoewel ik verheugd ben over het voorstel van de Commissie en vind dat het de goede kant op gaat, had ik graag gezien dat de Oostzee er ook in was opgenomen. Het is namelijk bekend dat de kabeljauwbestanden daar evenzeer bedreigd zijn. De Internationale Visserijcommissie voor de Oostzee is bovendien in oktober met nog meer plannen gekomen, die er goed uitzagen. Ik heb daarom in de Commissie visserij mijn amendementen over de Oostzee teruggetrokken. Tijdens een bijeenkomst later in oktober heeft de Internationale Visserijcommissie voor de Oostzee haar eigen beginselen over de te nemen maartregelen losgelaten. Zij trekt zich niets aan van de wetenschappelijke adviezen en stelt dat de vangst 45 procent groter is dan wat internationale adviseurs beweren. Dit is een zeer ernstige situatie.
De verwerping van de door de internationale adviseurs voorgestelde maatregelen is verspilling van visserijbronnen. Het gaat om 1600 onderzoekers uit 19 landen. Wie niet luistert naar deze onderzoekers, is verantwoordelijk voor verspilling ten opzichte van wat bloeiende vissersgemeenschappen en een bloeiende bedrijfstak hadden kunnen zijn. In de Oostzee zouden we drie keer zoveel vis hebben kunnen vangen als we vandaag doen. Neemt u nu een juist besluit in deze zaal. Ik hoop dat dat ook zal gebeuren in de Raad en de Commissie. 
Stevenson (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Stihler feliciteren met haar verslag en haar bedanken voor haar grote inspanningen met betrekking tot deze uiterst controversiële kwestie. Zoals we wederom hebben gehoord, heeft de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee verklaard dat de kabeljauwbestanden dreigen in te storten en hij adviseert daarom de kabeljauwvisserij in de Noordzee, de Ierse Zee en ten westen van Schotland volledig stil te leggen. De ICES beweert dat jaren van strenge beschermingsmaatregelen niet hebben geleid tot herstel van de visbestanden en dat alleen de totale afsluiting van deze visgronden een betekenisvol herstel mogelijk kan maken.
Uiteraard weten we uit bittere ervaring dat wanneer de wetenschappers weer eens oproepen tot een totale stopzetting van de kabeljauwvisserij, zij ook de bijna volledige stopzetting bedoelen van de schelvis-, wijting-, schol- en garnalenvisserij, waarbij immers kabeljauw wordt gevangen als bijvangst. Ik wil commissaris Fischler dit nu zeer luid en duidelijk zeggen: als er tijdens de Raadsvergadering van december dit jaar nog meer beperkingen volgen, dan betekent dat het einde van de Britse witvisvloot. En dan bedoel ik niet alleen drastische beperkingen, zoals die van vorig jaar, ik bedoel iedere vangstbeperking. Tijdens de twee vorige massale ontmantelingsronden is de Britse witvisvloot met ongeveer 40 procent gekrompen. De havenarbeiders en ondersteunende werknemers die afhankelijk zijn van de witvisvloot voor hun levensonderhoud staan aan de rand van een faillissement. Verdere vangstbeperkingen zullen voor hen de genadeklap betekenen. Hetgeen zou inhouden dat, zelfs als de kabeljauwbestanden zich ooit herstellen, er geen Britse vissers meer zullen zijn om die vis te vangen.
Het is niet mijn bedoeling de wetenschappers aan te vallen. We bereiken immers niets met het neerschieten van de boodschapper, maar uit het laatste ICES-advies blijkt eens te meer dat het van cruciaal belang is te luisteren naar zowel de adviezen van de vissers als die van de deskundigen. Vorig jaar zeiden de wetenschappers dat de schelvisbestanden achteruitgingen. Volgens de vissers was dit onzin. Nu zijn de wetenschappers het erover eens dat er zich voor schelvis naar schatting 400.000 ton biomassa paaibestand in de Noordzee bevindt. Wie heeft er dus gelijk?
Ik wil hier nog aan toevoegen dat het erop lijkt dat de wetenschappers niet naar elkaar luisteren bij het trekken van hun drastische conclusies. Nieuw wetenschappelijk onderzoek van de gerenommeerde “Sir Alistair Hardy Foundation” in Plymouth, die de Noordzee de afgelopen zeventig jaar heeft onderzocht, wijst uit dat het koudwaterplankton, waar jonge kabeljauw van leeft, honderden kilometers naar het noorden is gedreven door een nog niet eerder voorgekomen stijging van de watertemperaturen. Dit verklaart misschien waarom er rond de Faeröer-eilanden, IJsland en Noorwegen enorme hoeveelheden kabeljauw gevangen worden, terwijl er in de Noordzee niets meer over is. Laten we dus in ‘s hemelsnaam zowel luisteren naar de vissers als naar de wetenschappers. De vissers hebben gevestigde commerciële belangen bij het herstel van de kabeljauwbestanden. Dat is immers de enige manier waarop we in de toekomst een behoorlijk inkomen voor onze vissers veilig kunnen stellen. 
Miguélez Ramos (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten is heel blij dat de Commissie het verzoek van de zijde van het Parlement heeft ingewilligd en nu een specifiek herstelplan voor kabeljauw voorstelt. Kabeljauw en heek zijn nu niet langer in één herstelplan ondergebracht. En terecht: de toestand voor heek wijkt sterk af van die voor kabeljauw. Wij hebben daar steeds op gewezen.
Zoals de rapporteur, mevrouw Stihler, zojuist heeft aangegeven, wordt er door de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee al drie jaar op gewezen dat de kabeljauwpopulaties in de Noordzee en ten oosten van Schotland gevaar lopen geheel te verdwijnen.
De socialistische fractie dringt er bij de Commissie op aan om ervoor te zorgen dat ze steeds over de best mogelijke wetenschappelijke informatie beschikt aangaande alle visgronden en alle soorten. Ze moet dan op basis van zulke betrouwbare gegevens een herstelplan opstellen. En dan kan het gebeuren dat er drastische maatregelen moeten worden genomen, die verplichten tot het uit de vaart nemen van vaartuigen. Dat leidt tot werkloosheid bij de vissers en anderen die in deze sector hun brood verdienen, terwijl de Europese regio’s die sterk van de visvangst afhankelijk zijn een zware klap te verduren zullen krijgen. We mogen dat niet vergeten.
Het voorzorgsbeginsel dient volgens ons alleen toegepast te worden indien er geen ondubbelzinnige en betrouwbare wetenschappelijke gegevens voorhanden zijn. Wetenschappelijke informatie mag dus nooit opzij gezet worden door het voorzorgsbeginsel.
De vissersgemeenschappen willen – zoals de heer Stevenson zojuist heeft gezegd – dat de Commissie en het Parlement een duidelijk standpunt innemen, en dat ze kiezen voor goed onderbouwd wetenschappelijk advies. Er moet daarbij ook rekening worden gehouden met de mening van de mensen uit de sector. Bij het vaststellen van beschermende maatregelen moet niet alleen naar de visstand gekeken worden, maar ook naar de sociaal-economische gevolgen die de geplande maatregelen teweeg zullen brengen. Wij dringen daar bij de Commissie al heel lang op aan.
Overbevissing is een van de belangrijkste oorzaken van het teruglopen van de visstand, maar het is niet de enige factor die daartoe bijdraagt. Als we willen dat de herstelplannen – en dan niet alleen dit plan voor kabeljauw, maar ook de hierop volgende plannen – doeltreffend zijn, dan moeten we precies weten wat de onderliggende oorzaken zijn. We kunnen ervoor kiezen uitsluitend de overbevissing aan te pakken en de vangsten te beperken, en de andere oorzaken – ik noem hier breuken in de voedselketen of vervuiling – ongemoeid te laten. Maar dan kan over enige jaren blijken dat de populaties toch niet toegenomen zijn.
In de Ierse Zee en de Noordzee wordt behalve kabeljauw meer dan een miljoen ton vis van andere soorten gevangen, terwijl die vissen de kabeljauw tot voedsel dienen. Het is dus heel belangrijk dat we erachter komen wat voor effect die vangsten hebben op de kabeljauwpopulatie. We moeten ook uitzoeken wat de gevolgen zijn van de industriële visserij voor andere soorten witvis. Het is heel wel mogelijk dat we dan een antwoord vinden op de vraag waarom de kabeljauw- en heekpopulaties zo sterk zijn geslonken. We willen dat de Commissie een onderzoek uitvoert naar de oorzaken van het verdwijnen van deze soorten. Wij steunen het idee om een herstelplan uit te werken dat het herstel van de visstand mogelijk maakt. Mijn fractie vindt daarom dat de TAC’s na het eerste jaar waarin dit herstelplan van toepassing is jaarlijks met niet meer dan 15 procent mogen toe- of afnemen. 
Attwooll (ELDR ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil me om te beginnen aansluiten bij de punten die collega’s al hebben gemaakt. Ik vind dat het buitengewoon duidelijke en uitgebreide verslag van mevrouw Stihler het voorstel van de Commissie verbetert in drie belangrijke opzichten.
Ten eerste wordt in het verslag meer flexibiliteit geïntroduceerd door wijzigingen toe te staan met betrekking tot de betreffende geografische gebieden en door te voorzien in extra kilowattdagen mits er gepaste technische maatregelen worden genomen.
Ten tweede wordt erin gevraagd om bepaalde verslagen. Deze moeten onder meer gaan over de effecten van de industriële visserij, de sociaal-economische gevolgen van de verordening en over de vraag in hoeverre de verordening zelf bijdraagt aan het behalen van de doelstellingen.
Ten derde wordt er in het verslag aangedrongen op nauwe betrokkenheid van de regionale adviesraden. Wij verheugen ons over het feit dat de Commissie heeft aangekondigd met een voorstel te komen om dergelijke organen op te zetten en wij hopen dat hierbij snel vooruitgang wordt geboekt.
Deze maatregelen zijn, in combinatie met de garantie dat de inperking van de visserij-inspanning evenredig verdeeld wordt over de lidstaten en dat er meer gebruik wordt gemaakt van satellietvolgsystemen, essentieel als we willen dat onze geteisterde visserijgemeenschappen zich op wat voor manier dan ook positief opstellen tegenover de verordening. We moeten echter verder kijken dan de verordening en naar andere manieren zoeken om de kabeljauwbestanden te herstellen en in algemene zin te komen tot een duurzame visserijsector.
De voorstellen van de Federatie van Schotse vissers over gebiedsbeheer dienen in dit verband serieus in overweging te worden genomen. Hoewel de Schotten het zwaarst worden getroffen, zullen ook de Ieren, de Denen en de Nederlanders de gevolgen hiervan ondervinden en we kunnen van elkaar leren. Een voorbeeld hiervan is de zelfcontrole die op dit moment in Nederland wordt toegepast. Dit geeft ook nog eens aan welke belangrijke rol de regionale adviesraden kunnen spelen.
Ik hoop dat het Parlement zijn steun zal uitspreken voor dit verslag, waarin wordt gepoogd de verordening om te vormen tot een veel minder bot instrument dan dat waarin het oorspronkelijke voorstel voorziet. 
McKenna (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie steunt de voorstellen van de Commissie. Het is al sinds vele jaren duidelijk dat de kabeljauwbestanden zich moeten herstellen van de extreme druk die de moderne visserij erop heeft uitgeoefend. Zoals met zoveel andere soorten het geval is, zijn de bestanden geslonken tot ver onder de duurzame niveaus en dit heeft tot enorme sociaal-economische problemen geleid in onze kustgemeenschappen.
Mensen verliezen hier vaak oorzaak en gevolg uit het oog en spannen vervolgens het paard achter de wagen. De sociaal-economische problemen zijn het resultaat van een ecologisch probleem. Als je dat probleem aanpakt, pak je tegelijkertijd de sociaal-economische problemen aan; dat is beter dan aan de andere kant te beginnen. Er is al vele jaren sprake van overbevissing omdat de TAC’s te hoog worden vastgesteld en de wetenschappelijke bewijzen in feite genegeerd worden. De Raad heeft gevraagd om een voorstel voor een herstelplan, dat de Commissie vervolgens in 2001 heeft ingediend. De Raad lijkt echter nog steeds de moed niet op te kunnen brengen het ook goed te keuren. Dit is immers al de vierde poging.
Het voorstel bevat vele goede ideeën zoals: het aangeven van voorwaarden waaronder visserijactiviteiten kunnen worden toegestaan; regels om besluiten te nemen over het al dan niet toestaan van visserijactiviteiten gegeven de verschillende bestandsniveaus, en pogingen de eisen voor de controle en het toezicht te verbeteren, evenals het van begin af aan beheren van de inspanning.
Uit het persbericht van de ICES van maandag, waarnaar mevrouw Stihler al verwees, blijkt dat bestanden ernstig gevaar lopen. Dit is een duidelijk bewijs van het risico dat het vaststellen van veel te hoge quota met zich meebrengt. Toch is dit al jaren aan de gang en het gebeurt nog steeds. Vorig jaar werden diverse TAC’s hoger vastgesteld dan de ICES adviseerde. Het meest extreme voorbeeld hiervan betreft de Ierse Zee, waar de TAC’s in de afgelopen tien jaar gemiddeld 28 procent hoger zijn vastgesteld dan door de wetenschappers werd geadviseerd.
Is het dan verwonderlijk dat er bestanden serieus in de problemen komen? De ICES heeft het over een streep in het zand zetten, maar de ministers en de bedrijfstak en zelfs veel politici lijken hun kop eerder in het zand te steken en dat is nu juist het probleem. De ministers moeten wetenschappelijke adviezen niet langer in de wind slaan, maar er iets mee doen.
Er wordt beweerd dat ten gevolge van de hervorming van 2002 het gemeenschappelijk visserijbeleid op weg is naar het bereiken van een duurzame basis. Er is inderdaad een aantal verbeteringen doorgevoerd, zoals betere controlevoorzieningen, waarbij de lidstaten beter samenwerken, de mogelijkheid van visserij-inspanningsrestricties boven op de standaardbeperkingen ten aanzien van de hoeveelheid gevangen vis en erkenning van het voorzorgsbeginsel, wat essentieel is.
Maar niet alles is even positief. De meerjarige oriëntatieprogramma’s (MOP’s), waar we later vandaag op zullen terugkomen, zijn verdwenen en er worden geen verdere eisen gesteld aan de inkrimping van de vloot. Dit klinkt goed op papier, maar alles is volledig afhankelijk van de politieke wil tot uitvoering. De Commissie doet een oprechte poging dingen te verbeteren en de Groenen zullen de Commissie hierin zoals gebruikelijk steunen. Er is echter een minimumniveau dat cruciaal is voor de overleving van een bestand. Op grond van het voorstel van de Commissie zou het evenwel nog toegestaan zijn te vissen onder een bestandsniveau van 6000 ton, terwijl de ICES juist stillegging van de visserij adviseert totdat de bestanden dat niveau weer bereiken. Het is essentieel dat de Commissie het advies van de ICES met betrekking tot deze bestanden overneemt in haar advies over de TAC’s voor volgend jaar. We kunnen de ICES niet langer negeren. Mevrouw Stihler wees op de situatie in Canada. Hier zal zich hetzelfde voordoen als we ons niet actief opstellen. 
Ó Neachtain (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wilde van de gelegenheid gebruik maken het Parlement eraan te herinneren dat het gemeenschappelijk visserijbeleid zich enorm heeft ontwikkeld in de laatste twintig jaar en nu een volwaardig communautair beleid is met specifieke doelstellingen. Toch bevat het ontwerp voor de toekomstige Grondwet geen aparte bepalingen die specifiek van toepassing zijn op het GVB. In de conclusies van de Conventie is het visserijbeleid gedegradeerd tot een aanhangsel van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, terwijl het ten volle erkend had moeten worden als een beleid dat op zichzelf staat.
Ik wil al mijn collega’s in dit Parlement vragen hun nationale regeringen te doordringen van de noodzaak een formulering te vinden om dit recht te zetten, door de specifieke doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid in de definitieve versie van het toekomstige Verdrag vast te leggen. Dit is niet schadelijk voor de samenhang of het evenwicht van het eindresultaat en er is nog voldoende tijd om dit te doen. “Waar een wil is, is een weg”.
Ik feliciteer mevrouw Stihler met haar uitstekende verslag, waarin de plannen van de Commissie in grote lijnen worden gesteund, net als door mijzelf of ieder ander die milieubescherming maar enigszins een warm hart toedraagt. Evenals mevrouw Stihler geloof ook ik echter in meer flexibiliteit. Er moet bij dit soort besluiten sprake zijn van veel grotere lokale betrokkenheid. De lidstaten en regionale adviesraden moeten aanpassingen kunnen voorstellen in zowel de geografische reikwijdte van het plan als de exacte regelingen die tot doel hebben de visserij-inspanningen te beperken.
Ik zeg het volgende tegen de Commissie: er zullen vragen worden gesteld die we beantwoord willen zien als dit herstelprogramma gebruikt wordt als een soort geheime operatie om een secundair ontmantelingsprogramma in te voeren.
Commissaris, zou u vanochtend tegenover dit Parlement kunnen bevestigen dat u een voorstel zult doen voor een toereikende vergoeding ter compensatie van een deel van de sociaal-economische gevolgen van dit voorstel? Dat is namelijk wat mijn vissers en de vissers uit de afgelegen gebieden in de periferie van Europa van u willen horen.
Waarom worden altijd diegenen die de minste blaam treft het zwaarst getroffen door dit voorstel en door andere voorstellen die onder het mom van milieubehoud worden opgesteld? 
Van Dam (EDD ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, om te voorkomen dat de kabeljauw in de Noordzee geheel verdwijnt, is een actie "red de kabeljauw" hard nodig. De vraag is: hoe?
In haar definitieve herstelplan voor de kabeljauw voert de Commissie een systeem in voor beperking van de visserij-inspanning. Dit systeem heeft in Nederland al lang zijn waarde bewezen als de 'zeedagenregeling', een regeling waarmee de visserijdruk goed gestuurd kan worden.
Toch heeft het plan ook de onvermijdelijke haken en ogen. Het heeft slechts betrekking op schepen die langer zijn dan 10 meter, terwijl kortere schepen wel degelijk een aandeel in de kabeljauwvangst hebben. Hetzelfde geldt ook voor de sportvisserij. De industrievisserij, die regelmatig grote hoeveelheden kabeljauw bijvangt, wordt zelfs bijna ongemoeid gelaten. De proportionaliteit van de te nemen maatregelen is onduidelijk. Vissers die weinig kabeljauw bijvangen, zouden door het herstelplan minder in hun activiteiten gehinderd mogen worden dan vissers die relatief meer bijdragen aan de problemen. De effecten van de verschillende visserijen kunnen overigens pas goed gemeten worden als ook de aangeland zouden worden. Een voorstel daartoe ontbreekt. 
Souchet (NI )
   – Mijnheer de Voorzitter, gelukkig heeft de Commissie uiteindelijk ingestemd met het idee om het vraagstuk van de kabeljauw en de heek op te splitsen, terwijl het aanvankelijk de bedoeling was om de bestanden van deze twee vissoorten in één en hetzelfde herstelplan te behandelen. Dit zou ons niet in staat hebben gesteld inzicht te verkrijgen in de specifieke eigenschappen van elk van deze twee natuurlijke hulpbronnen.
De uiterst drastische maatregel die de Commissie voorstelt voor de lange termijn – vijf tot tien jaar – berust op een buitengewoon alarmerende diagnose van de ICES. Er zijn echter twee punten die serieuze twijfel oproepen ten aanzien van de wetenschappelijke kwaliteit en de objectiviteit van deze diagnose.
Ten eerste is er geen rekening gehouden met de waarnemingen in de praktijk van de vissers, die een geografische verplaatsing van de kabeljauw naar het noorden van de Noordzee vaststellen, een verplaatsing die te wijten is aan de aanzienlijke stijging van de temperatuur van het zeewater, waarvan ontegenzeggelijk sprake is. Met dit fenomeen houden de wetenschappers zich echter niet bezig; zij concentreren zich uitsluitend op de omvang van de visvangsten. Dit is een algemeen voorkomend probleem dat gevolgen heeft voor het gehele gemeenschappelijk visserijbeleid, en wij verheugen ons over het feit dat onze Commissie visserij aan STOA heeft gevraagd, op mijn initiatief, om ons informatie te verschaffen over de gevolgen van de opwarming van de aarde voor de visbestanden. Deze beperkte geloofwaardigheid van het wetenschappelijk advies verontrust overigens ook de Raad, die onlangs heeft besloten de kredieten voor de verbetering van dit wetenschappelijk onderzoek te verhogen. Uit het feit dat er geen rekening is gehouden met de waarnemingen van de vissers blijkt ook duidelijk dat er onvoldoende overleg is geweest tussen de twee informatiebronnen, de wetenschappers en de beroepsgroep. Dit is een andere ernstige tekortkoming van het GVB, die ook erkend wordt door de Commissie; die wil in de toekomstige regionale transnationale adviescomités deze twee categorieën van gegevens samenbrengen. Als de kwaliteit van de gegevens onvoldoende is, dan kunnen we voorzien wat er gebeurt: de wetenschappers verschuilen zich achter het voorzorgsbeginsel door dat zo ruim mogelijk te interpreteren, en de Commissie doet daar nog een schepje bovenop, zodat eenieder zich zo goed mogelijk indekt.
Het tweede punt dat bedenkingen oproept over de kwaliteit van de diagnoses van de ICES, is dat de aanzienlijke gevolgen van de industriële visserij voor de kabeljauwbestanden systematisch weggepoetst worden. Het is op zijn zachtst gezegd vreemd dat de ICES spreekt over winst en verlies van een vorm van visserij die duidelijk een grote impact heeft op de kabeljauwbestanden, gezien de grote hoeveelheden en de aard van de bestanden waarop gevist wordt. Onze rapporteur snijdt dit punt wel aan, maar veel te voorzichtig. Maar goed, het begin is er.
Dit is overigens nagenoeg het enige punt waarop het verslag enigszins afwijkt van de oorspronkelijke voorstellen van de Commissie, want verder worden deze voorstellen grotendeels onvoorwaardelijk gesteund, zonder een kritische analyse en zonder voorstellen ter verbetering. We zijn enigszins verrast dat een parlementair verslag zo weinig verwoordt van de werkelijke angsten van de bevolkingen, die wij toch vertegenwoordigen en die zeer hard getroffen zullen worden door dit plan.
De betrokken vissers zijn uitermate bezorgd over de toepassing van het nieuwe instrument waarin de hervormingsplannen voor het GVB voorzien, de beperking van de visserij-inspanning. Dit essentiële punt had uitgebreid en zeer kritisch besproken moeten worden in dit Huis, want we hebben hier te maken met een model voor herstelplannen dat steeds vaker toegepast zal gaan worden. Het feit dat het instrument van visserij-inspanningsbeperking in de plaats komt van een slecht, duur en ondoeltreffend instrument, de MOP’s, betekent nog niet dat dit nieuwe instrument goed is. De Commissie is van plan deze maatregel toe te passen voordat overtuigend bewezen is dat het een zinvol instrument is dat in de praktijk ook werkt. Het is uitermate zorgelijk dat het berekenen van visserij-inspanningsbeperkingen in de praktijk uitmondt in het goedpraten van gevallen van quotaoverschrijdingen, illegale vangsten en “zwarte” vis, ten koste van hen die zich wel aan hun quotum gehouden hebben.
Deze gang van zaken, mijnheer de Voorzitter, wordt in het verslag in het geheel niet aan de orde gesteld. Wij kunnen dit verslag dus uiteraard niet steunen. 
Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega’s, de Commissie is nu eindelijk ingegaan op het voorstel dat de Fractie van de Europese Volkspartij destijds heeft gedaan om voor de soorten heek en kabeljauw elk een eigen plan op te stellen. De toestand voor de ene soort verschilt namelijk niet enigszins, maar sterk van die voor de andere. We zijn heel blij met de nieuwe aanpak van de Commissie en dit verslag van onze rapporteur, mevrouw Stihler. Ik wil haar daar graag mee gelukwensen. Ze was destijds tegen onze amendementen die erop gericht waren voor elk van de twee soorten een eigen plan op te stellen, maar de tijd heeft ons gelijk gegeven.
Een herstelplan is een heel serieuze en gevoelig liggende aangelegenheid. We moeten ons bij het opstellen ervan baseren op de beste wetenschappelijke kennis die voorhanden is. Deze reddingsplannen zullen vergaande sociaal-economische gevolgen hebben, en het is dus ook belangrijk dat we ervoor zorgen dat onze plannen een zo breed mogelijke steun van de sector krijgen.
Zonder de betrokkenheid van de wetenschappers en vissers – of dat nu rechtstreeks geschiedt of, zoals in het verslag wordt voorgesteld, via regionale raadgevende comités – is het niet mogelijk een realistisch, geloofwaardig en transparant voorstel te formuleren. Dat geldt niet alleen voor kabeljauw, maar voor alle andere soorten die onder zo’n plan komen te vallen. En dus ook voor heek. We zullen in onze commissie spoedig een onderhoud hebben met de heekvissers.
Wij zijn voorstander van dit soort overleg. We willen de Commissie verder oproepen om de bestaande verordening (EG) nr. 2792/1999 te herformuleren. Het gaat er dan om de modaliteiten en voorwaarden inzake interventies voor structurele aanpassingen van de visserijsector zodanig te redigeren dat vastgelegd wordt dat herstelplannen door de Europese Unie medegefinancierde maatregelen moeten bevatten om de negatieve sociaal-economische gevolgen van zulke plannen te verzachten. Dat is wel het minste dat we kunnen vragen om ervoor te zorgen dat de vissers die deze gevolgen zullen ondervinden de desbetreffende plannen aanvaarden en nakomen. Het is dan van geen belang of deze plannen betrekking hebben op communautaire wateren of niet: ze gelden voor de hele Europese vloot. Een voorbeeld van een herstelplan voor niet-communautaire wateren is het voorstel voor het herstel van de heilbotstand in de NAFO-wateren. Voor al deze plannen moet nu reeds een in algemene termen geformuleerd schadeloosstellingsmechanisme worden opgezet, en wel binnen het kader van de zojuist genoemde verordening. Daarom willen we commissaris Fischler – die ik bij dezen bedank voor zijn aanwezigheid – graag vragen om het Parlement een voorstel voor een dergelijk mechanisme te doen. 
Casaca (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer Stevenson, mevrouw Stihler, dames en heren, om te beginnen verzoek ik onze collega’s mevrouw Stihler en de heer Stevenson namens mij oprechte solidariteit te betuigen aan de vissers van de Shetland-eilanden en van Schotland in het algemeen, en eigenlijk van alle Europese regio’s die rechtstreeks getroffen worden door deze tragedie. De ons bekende precedenten, met name in Newfoundland, stellen ons niet gerust. Misschien hebben wij een punt bereikt waarop geen terugkeer mogelijk is. Misschien zijn zelfs de meest ingrijpende maatregelen ontoereikend om in de toekomst een duurzame exploitatie van kabeljauw te waarborgen. Dat is een mogelijkheid die wij zeker niet mogen uitsluiten.
Waarde collega’s, het volstaat echter niet dat wij ons solidair verklaren met de slachtoffers van de ramp. Wij moeten tevens de nodige conclusies trekken en verhinderen dat onze biologische rijkdommen verder vernietigd worden en dat deze tragedie zich elders in Europa herhaalt ten gevolge van een onverantwoord gemeenschappelijk visserijbeleid. Zonder ook maar enigszins rekening te houden met de democratische wil van dit Parlement en de adviezen van de Europese wetenschappelijke wereld heeft de Raad onlangs, in nauwe samenwerking met de Commissie, de toegang tot de exclusieve economische zone van de Azoren grotendeels geliberaliseerd en nu dreigt hij ermee ook het gebruik van vistuigen in een groot deel van deze zone te liberaliseren, met inbegrip van het gebruik van bodemtrawls.
Deze maatregel van de Commissie kan ertoe leiden dat de tragedie in de Noordzee zich herhaalt in delen van de centrale bergketen van de Atlantische Oceaan die tot dusver van vernietiging gespaard zijn gebleven. Daarom juist moet er dringend een nieuw visserijbeleid komen dat de regels van het internationaal zeerecht, het eigendomsrecht zoals bepaald in het Europees Handvest van de grondrechten en het vaak genoemde maar nooit toegepaste voorzorgsbeginsel omzet in communautair recht. Er is een visserijbeleid nodig dat niet beperkt blijft tot de opstelling van overlijdensregisters ten gevolge van het uitblijven van maatregelen die bijdragen aan de totstandkoming en bevordering van een duurzame visserij.
Hudghton (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wederom debatteren we over dit onderwerp tegen een achtergrond van depressie, angst en onrust in visserijgemeenschappen, met name langs de kust van Schotland, tegen een achtergrond ook van een bijna volledig gebrek aan vertrouwen in het vermogen van de Europese Unie om de visserij überhaupt te beheren. We zouden immers niet met zoveel crises geconfronteerd worden als het Europese beleid een succes was, of wel?
Wie hebben er belang bij dat de bestanden zich herstellen tot duurzame niveaus? Dat zijn de vissers en de visserijgemeenschappen en alleen zij. Waarom is het dan voortdurend zo dat zij het gevoel krijgen dat hun meningen, hun belangen en met name hun expertise genegeerd worden in het besluitvormingsproces? Vanuit het oogpunt van Schotland is het onmogelijk de ogenschijnlijk oneerlijke beheersbesluiten van de laatste tijd te rechtvaardigen of te accepteren.
De Schotten gebruiken netten met de grootste mazen in de gehele Europese Unie en worden desalniettemin geconfronteerd met de grootste vangstbeperkingen, terwijl het diegenen die kleinere mazen gebruiken beter vergaat. Wederom hebben we te maken met de dreiging dat de vangst van schelvis, wijting, garnalen en andere vissoorten die zogenaamd verband zouden houden met kabeljauw wordt stilgelegd. Maar niemand heeft het over het aan banden leggen van de industriële visserij, die niet voor menselijke consumptie vist.
Ik overweeg tegen het verslag-Stihler te stemmen, niet omdat ik tegen de inhoud ervan ben – die heb ik door middel van amendementen die in de commissie zijn goedgekeurd immers deels zelf vormgegeven – maar uit protest tegen het feit dat de Commissie het verslag waarschijnlijk toch naast zich neer zal leggen. Zij heeft er immers herhaaldelijk op gewezen dat zij niet wettelijk verplicht is overleg te voeren met regionale adviesraden. Sowieso kunnen die niet worden opgezet voordat er een herstelplan voor kabeljauwbestanden wordt aangenomen. Verder weten we allemaal dat ook in het resultaat in de Raad met betrekking tot dit onderwerp onze standpunten waarschijnlijk niet in aanmerking genomen zullen worden.
De lidstaten worden er zeer vaak van beschuldigd, zelfs door de Commissie, dat zij de wetenschap negeren in hun vastberadenheid hun nationale belangen in de Raad te verdedigen. Ik zou willen dat Schotland een nationale regering had die de belangen van land kon verdedigen in de Raad Visserij. Afgelopen december hield de toenmalige Britse minister van Visserij een lange traditie in ere door actief in strijd met de belangen van Schotland te stemmen in de Raad van ministers. De nieuwe minister, die deze week eindelijk tijd had vrijgemaakt om naar Schotland te komen, waar 70 procent van de Britse visvloot zijn thuishaven heeft, kwam de visserijgemeenschappen vertellen dat zij de feiten onder ogen moeten zien – wat waarschijnlijk betekent dat hij hun vraagt te accepteren dat er nog meer pijnlijke maatregelen volgen omdat hij nu al weet dat hij in ieder geval niets zal doen om hen te helpen.
De sociale en economische pijn die gezinnen in de kustgemeenschappen van Schotland voelen is zeer reëel. Zij kennen de realiteit van recente besluiten en de gevolgen voor hen. Het is volstrekt onacceptabel dat de Britse regering wederom geen enkele bereidheid toont om iets anders te doen dan die pijn nog eens te vergroten. 
Langenhagen (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, ik ben zojuist met een visserijdelegatie op Sicilië geweest. Daar werd mij vaak de vraag gesteld hoe het best het hoofd kan worden geboden aan de ernstige bedreiging van de bestanden en de dreigende stopzetting van de visvangst.
Ik ben op dit moment van mening dat je daar als politicus geen globaal antwoord op kunt geven. Als ik zeg dat een bedreigd bestand niet voor de visvangst dient te worden gesloten, dan moet ik misschien wel op de koop toe nemen dat dat bestand geen lang leven meer beschoren is en dat er daarom nog maar korte tijd gebruik van kan worden gemaakt, waardoor de sociaal-economische situatie in ieder geval verslechtert. Zeg ik daarentegen dat het bestand voor de visvangst dient te worden gesloten, dan is dat wel bevorderlijk voor het herstel van de bestanden, maar dan gaan er ook talrijke arbeidsplaatsen verloren in de visserijsector en de bedrijven die daarvan afhankelijk zijn. Deze arbeidsplaatsen zijn onvervangbaar, en wellicht gaat er ook kennis in de regio voor altijd verloren.
Als wij de ernstige bedreiging van de bestanden, met name die van kabeljauw, effectief maar met inachtneming van alle gevolgen van de maatregelen willen bestrijden, dan dient er daarvan ben ik nu meer dan ooit overtuigd allereerst een alomvattende strategie te komen voor de ontwikkeling van de kustregio’s, en dat betekent: onderling overeengekomen maatregelen, de politieke wil om de bestanden te beschermen en een checklist die moet worden ingevuld en verwerkt en die voor iedereen bindend is. Aan wat ik hier een strategie noem moeten alle belanghebbenden deelnemen: biologen, onderzoekers van ecosystemen, milieubeschermers, politici in de kuststreken, in de hoofdsteden en in Brussel, en niet in de laatste plaats de vissers en de visverwerkende industrie. Zij moeten allen hun deel van de verantwoordelijkheid dragen.
Ik eis de invoering van een zogeheten , waarom ik ook al heb verzocht in het kader van scheepsongevallen. Ik eis dat dit actieconcept nu wordt ontwikkeld. Alle kennis is aanwezig. Het is vijf voor twaalf.
Ortuondo Larrea (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, een aantal communautaire verordeningen op het gebied van de visserij houdt discriminatie van de Baskische vissers en van de vissers van de Spaanse staat in. Dat is al zo sinds de toetreding van Spanje tot de Europese Gemeenschap. En ook al is dat een kwestie die verder gaat dan de kwestie waar we het hier nu over hebben – kabeljauw – , wil ik er vandaag toch graag de aandacht op vestigen.
Het is namelijk zo dat men die discriminatie ook nu weer wenst voort te zetten, door de zogeheten Ierse Box als kwetsbare zone te bestempelen en de zojuist genoemde vissers op die manier de toegang tot dit deel van de Ierse Zee te ontzeggen. Ik ben het ermee eens dat kwetsbare zones beschermd worden, maar ik vind wel dat iedereen dezelfde kansen moet krijgen.
Daar komt bij dat er bij de berekening van de database die als referentie moet dienen voor het aantal toegestane kilowatturen of visdagen geen rekening is gehouden met het feit dat onze schepen in het verleden de activiteiten elk jaar op vrijwillige basis steeds enige tijd hebben stilgelegd om de vispopulaties gelegenheid tot herstel te geven. Andere vissers hebben dat niet gedaan. Ze hebben aan hetgeen ze tijdens die perioden aan land hebben gebracht verdiend, en die vangsten strekken hun ook nu tot voordeel, aangezien ze bij de berekening van de toegestane hoeveelheden worden meegerekend.
Het wordt dus tijd dat er in een vrij Europa met een gemeenschappelijke markt op een eerlijke wijze normen worden vastgesteld. Het gaat niet aan onderscheid te maken tussen eerste- en tweederangsvissers. 
Nicholson (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik weet zeker dat dit applaus niet samenhing met het feit dat ik op het punt stond te gaan spreken.
Mag ik om te beginnen de rapporteur feliciteren met haar verslag, dat op een zeer geschikt moment komt. We zullen ongetwijfeld voor Kerstmis de gebruikelijke gevechten zien oplaaien rond TAC’s en quota en we zien de opmaat daartoe nu al. Er is al lange tijd – zelfs al zolang ik me kan herinneren – een probleem met de kabeljauwbestanden en we blijken niet in staat daar een oplossing voor te vinden, want het moge duidelijk zijn dat geen enkele van onze pogingen tot nu toe vruchten heeft afgeworpen. De vissers komen ons vertellen dat de wetenschappers er helemaal naast zitten. Zoals ik al eerder heb gezegd in dit Parlement, zitten wij tussen twee vuren en proberen we uit te zoeken wat er wel en niet klopt.
We zitten er tot nog toe duidelijk naast en ik denk dat we ons af moeten vragen of de wetenschappers het wel bij het rechte eind hebben. Hebben we met wat we tot nu toe hebben gedaan immers enig resultaat geboekt? Ik moet u dit echt vragen, commissaris, aangezien in Box 7a in de Ierse Zee, waar de Noord-Ierse vissers actief zijn, de paaigronden de afgelopen vier of vijf jaar gesloten zijn geweest om nieuwe kabeljauwen de ruimte te geven. Wat heeft dat volgens de wetenschappers opgeleverd? Dat moet toch iets opgeleverd hebben? We mogen toch in ieder geval wel horen of er iets is gebeurd?
Het onlangs verschenen verslag van de ICES is een ramp voor de Britse witvisindustrie in haar geheel en betekent zonder meer het einde van de Noord-Ierse vloot. Ik ben van mening dat we toe moeten naar een meer regionale benadering. Ik denk dat er behoefte is aan invloed van mensen op regionaal niveau en dat we andere maatregelen moeten bekijken die bijdragen aan het herstel van de kabeljauwbestanden. We moeten ook bekijken wat het effect is op andere vissoorten.
Ik besef dat het niet eenvoudig is en ik besef dat u voor een moeilijk probleem staat, mijnheer Fischler. Het gemeenschappelijk visserijbeleid maakt het er voor u echter niet eenvoudiger op en u kunt dit probleem niet oplossen zonder de vissers aan uw zijde te krijgen. Dat moet u dan ook proberen te bereiken. Alles draait tenslotte om hen, zij spelen hier een rol in en zij zullen hier het meest onder te lijden hebben. 
Doyle (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer mevrouw Stihler met haar verslag over het voorstel van de Commissie betreffende het herstel van de kabeljauw- en heekbestanden. Het omvat onder andere de terreinen van de TAC’s, het reguleren van de visserij-inspanning via het aantal zeedagen – op basis van de bestandsgrootte, overeenkomstig het voorzorgsbeginsel – en uiteraard hoofdstuk IV, dat over belangrijke zaken gaat als de maatregelen waarmee het inspanningsbeheerssysteem wordt bewaakt, gecontroleerd, geïnspecteerd en gevolgd. Alle belanghebbenden moeten nauw samenwerken in een bottom-upbenadering als we daadwerkelijk herstel willen realiseren. Hierbij moeten we er allereerst vanuit gaan dat de wetenschappers op de juiste plekken naar de bestanden hebben gezocht.
Het hele gebied moet door de belanghebbenden beheerd worden via de regionale adviesraden. Gebeurt dat niet, dan kunnen we de diepe kloof die er op het moment bestaat tussen vissers en wetenschappers nooit overbruggen.
Alle belanghebbenden moeten betrokken worden bij het voorgestelde actieplan, de gezamenlijke inspectiestructuur en eventuele nieuwe controle-instanties, teneinde een geharmoniseerde gedragscode op te stellen voor inspecties. Het gaat hierbij om de vissers, de nationale overheden en de wetenschappers. Daarover gaat het verslag-Figueiredo, dat later vandaag aan de orde komt.
Zou u, commissaris, met betrekking tot het resultaat van de visserijraad van vorige week over de Ierse Box, voor de goede orde, duidelijk aan kunnen geven hoe u ervoor wilt zorgen dat er geen toename van de inspanning plaatsvindt in het meest gevoelige zuidoostelijke deel van wat eerst de Ierse Box was. Dit deel is tot beschermd gebied verklaard, waardoor de Ierse Box, die nu alleen nog het zuidwestelijke deel beslaat, aanzienlijk is ingekrompen.
Het uiteindelijke doel moet duurzame visserij zijn door middel van regionaal beheer, door het bestuur binnen het gemeenschappelijk visserijbeleid open te stellen en wantrouwen en twijfel te overwinnen. Er is dringend behoefte aan een geïntegreerd regionaal beheer van de visserij in de Ierse Zee. De status-quo is gewoon geen optie meer. Ik sta achter de oprichting van de Pan-Irish Sea Alliance en ik wens de betrokkenen veel succes bij het behalen van resultaten voor hun kwetsbare kustgemeenschappen.
Ik ben het eens met wat andere collega’s gezegd hebben: niemand zit te wachten op eerste- en tweederangsvissers. Maar helaas is dat, omdat het beheerssysteem binnen het gemeenschappelijk visserijbeleid gebaseerd is op het vaststellen van quota, precies waar we mee opgescheept zitten: eerste- en tweederangsvissers. Er zullen vissers zijn die moeten toekijken hoe vissers uit andere landen komen vissen voor hun kust terwijl hun eigen schip in de haven ligt. Dat is het vooruitzicht waar de vissers in het zuiden en oosten van Ierland op het moment mee geconfronteerd worden. 
Maat (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst de rapporteur, collega Stihler, complimenteren met haar verslag. En ik hoop dat haar toekomstige marathon, dat zal in New York zijn , dacht ik, net zo'n succes wordt als dit verslag. Dan zal het met de kabeljauwvisserij ook goed komen.
Voorzitter, het probleem in verband met de kabeljauwstand is bekend. Alleen onze benadering van het probleem verschilt voortdurend. Enerzijds suggereert het ICES nu dat we alle vangsten moeten stoppen en tegelijkertijd beweren Canadese biologen dat dat geen zin heeft, dat dat niet zal leiden tot herstel van het kabeljauwbestand. Dat betekent dat het probleem lastig is en alleen opgelost kan worden wanneer er daadwerkelijk een goede samenwerking komt tussen de Commissie, de regio's en de visserijsector.
Op dat punt is het van uitermate groot belang dat met name de inspanning en de inzet van vissers daarin worden betrokken. Dit soort problemen aanpakken kan bijna niet anders dan door een sterke positie te geven aan producentengroepen van vissers. Gezamenlijk beheer van quota, gezamenlijk proberen de bijvangsten zoveel mogelijk te beperken en gezamenlijk ook kijken hoe je de gevolgen van een beperking van de visvangst opvangt. Op dat punt zou het goed zijn wanneer de Commissie ruimhartig zou zijn met de inzet van de structuurfondsen voor de regio's die zwaar worden getroffen door een vermindering van de kabeljauwvangst. Wellicht dat die middelen kunnen worden benut voor het aantrekken van andere werkgelegenheid in die regio's.
Voorzitter, ik wil nogmaals mijn steun uitspreken voor de benadering van collega Stihler en ik hoop dat de Commissie dit verslag uitermate serieus zal nemen. 
Pérez Álvarez (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil de rapporteur bedanken voor haar inspanningen en zeggen dat de Europese Commissie de afgelopen maanden een hele reeks groots opgezette acties van start heeft laten gaan voor het herstel van alle vissoorten die ernstig bedreigd worden. Die herstelplannen hebben tot op heden vooral betrekking op kabeljauw en noordse heek. Er zullen binnenkort ook voorstellen gedaan worden voor andere soorten, zoals de zuidelijke heek. Vandaag hebben we het echter over kabeljauw.
Ik geloof dat het Commissievoorstel enige lacunes vertoont, mijnheer de commissaris. Om te beginnen is er niet genoeg aandacht besteed aan instrumenten om de sociaal-economische gevolgen van de plannen tot herstel van de visstand op te vangen. En ik kan u vertellen dat de herstelplannen verstrekkende gevolgen zullen hebben voor de kustregio’s die van de visvangst afhankelijk zijn. De Commissie moet daarom binnen een veilige termijn – niet meer dan een jaar – een verslag presenteren met voorstellen om de sociale en economische impact van de aangenomen maatregelen te verzachten, en wel op basis van de gegevens die de lidstaten verstrekken. Dit is geen aanval op het idee om de visstand herstel te gunnen, mijnheer de commissaris – ik probeer alleen maar de vissers en hun familie te beschermen.
De Internationale Raad voor het onderzoek van de zee heeft deze week zijn laatste advies gegeven over de verschillende vispopulaties, en dat oordeel is beslist niet optimistisch. Ik wil nu niet ingaan op de vraag of de Commissie dit oordeel met andere wetenschappelijke gegevens dient te vergelijken, maar al wel vast het volgende stellen: als je dit soort voorstellen doet, met zulke ernstige gevolgen op verschillende vlakken, met name op sociaal vlak, dan volstaat het niet op je gelijk te wijzen. We moeten dus eisen dat er maatregelen voor schadeloosstelling worden voorgesteld om te voorkomen dat zich in de regio’s die van de visvangst afhankelijk zijn traumatische situaties voordoen, niet alleen voor de vissers, maar ook voor hun gezinnen.
Ik geloof ook – en daarmee sluit ik af, mijnheer de Voorzitter – dat het voor het slagen van de herstelplannen absoluut noodzakelijk is dat de sector bij de ontwikkelingen betrokken wordt. Dat is de derde fundamentele vereiste. 
Fischler,
   .  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb goed naar het debat geluisterd en wil mevrouw Doyle erop wijzen dat het nu misschien niet het juiste moment is om in te gaan op de vraag hoe wij de ‘Western Waters’-verordening ten uitvoer denken te leggen. Dat zullen wij bij een andere gelegenheid toelichten.
Ik wil ingaan op de kwesties die ter sprake zijn gebracht met als doel uiteen te zetten welk standpunt de Commissie ten aanzien van de verschillende amendementen inneemt.
Amendement 1 is voor mij onaanvaardbaar, want drastische maatregelen zijn niet zozeer vereist op grond van het voorzorgsbeginsel als wel vanwege het feit dat het kabeljauwbestand onder de biologisch aanvaardbare grenswaarden ligt en daardoor met ineenstorting wordt bedreigd.
Daarentegen kan ik amendement 2 zeer wel accepteren. Ik stel echter een helderder formulering voor, namelijk dat de visserij-inspanningsrestricties naar evenredigheid over de vangsten van de lidstaten moeten worden verdeeld.
Ik was verrast door amendement 4, want zoals u weet heb ik de lidstaten herhaaldelijk niet één keer, maar herhaaldelijk opgeroepen om ons in te lichten over de sociaal-economische gevolgen van het herstelplan. Ik heb de lidstaten ook verzocht ons mede te delen hoe hoog hun eventuele extra financieringsbehoefte was. Helaas heeft de Commissie geen informatie gekregen van de lidstaten naar aanleiding van beide vragen. Ik heb de lidstaten erop attent gemaakt dat zij de middelen in het FIOV kunnen herschikken om de sector te ondersteunen. Ook van deze mogelijkheid heeft tot nog toe geen enkele lidstaat gebruikgemaakt.
Amendement 5 is overbodig, want de Commissie kan altijd wijzigingen van de bewuste geografische gebieden voorstellen.
Aangaande amendement 6 moet ik u zeggen dat deze technische maatregelen de inspanningsbeperkingen weliswaar kunnen aanvullen, maar niet vervangen.
Amendement 7 is overbodig, want als vissersvaartuigen niet op lijst 1 of op lijst 2 staan, mogen zij de vermelde soorten ook niet aanvoeren. De visserij-inpanning wordt berekend op basis van de lijst in artikel 9.
Amendement 8 werkt niet omdat de definitie van de buitengaatse dagen dient overeen te komen met de definitie in andere verordeningen.
Amendement 9 acht ik niet zinvol omdat vanaf 2005 alle vaartuigen met een lengte van meer dan vijftien meter van het satellietvolgsysteem moeten zijn voorzien.
Amendement 11 wijs ik af, maar ik wil er tegelijkertijd op wijzen dat de ICES op het punt staat zijn studie over de invloed van de industriële visserij op het ecosysteem af te ronden. Mochten er in deze studie nieuwe inzichten aan het licht komen, dan zullen we deze in onze afwegingen betrekken.
De eerste twee alinea’s van amendement 12 zijn voor mij aanvaardbaar, maar de derde alinea moet ik van de hand wijzen. Wij kunnen de lidstaten niet verplichten aanspraak te maken op alle middelen teneinde de sociaal-economische gevolgen te compenseren.
Amendement 13 spreekt mij erg aan, want het is noodzakelijk om jaarlijks verslag uit te brengen over de stand van zaken, zoals zojuist al is voorgesteld.
Amendement 14 moet ik afwijzen. De taken van de regionale adviesraden zijn duidelijk vastgelegd in de nieuwe kaderverordening. Daarom is een nieuwe definitie overbodig. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.00 uur plaats.
Wij gaan nu over tot de stemming. 

De Voorzitter.
   – Aan de orde is de stemming.
Mulder (ELDR ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil in herinnering roepen dat, zoals is overeengekomen op de overlegvergadering van 16 juli, het Parlement een tabel moet publiceren met voor iedere begrotingslijn de bedragen voor EU-15 en voor EU-25. Ik heb begrepen dat u bereid bent een brief te sturen aan de Raad met die tabel. Het is dan ook niet noodzakelijk deze tabel als een integraal onderdeel in de resolutie op te nemen.
Ten tweede wil ik een technische correctie aankondigen. In een aantal amendementen is door computerproblemen de verkeerde begrotingslijn ingevuld. Deze correctie zorgt er alleen maar voor dat de correcte begrotingslijnen worden ingevuld, uiteraard zonder de inhoud van de amendementen te wijzigen.
(1)
Verder wil ik drie mondelinge amendementen voorstellen. Aan amendement 797 over het Europees civiel vredeskorps zou ik de volgende opmerkingen willen toevoegen: “Dit krediet is ook bedoeld voor de financiering van een haalbaarheidsstudie naar het opzetten van een Europees civiel vredeskorps dat meer biedt dan alleen humanitaire hulp .”
Amendement 649 op begrotingslijn 070308 dient als volgt te worden aangepast. De volgende opmerkingen moeten geschrapt worden: “Een deel van het krediet mag worden toegewezen aan de te Berlijn, met inachtneming van de bepalingen in het Financieel Reglement”.
Amendement 754 op begrotingsonderdeel 15060103 wordt als volgt aangepast. De volgende opmerkingen worden toegevoegd: “Er wordt 150.000 euro gereserveerd voor een subsidie aan de te Berlijn”, en de bedragen worden met hetzelfde bedrag verhoogd, dus met 150.000 euro.
Gill (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, amendement 709 dient technisch te worden aangepast overeenkomstig de uitslag van de stemming van vandaag. De bedoeling van dit amendement is de kosten van de aangenomen amendementen te ondervangen, zodat het Parlement binnen het zelfopgelegde plafond van 20 procent van rubriek 5 blijft. Enkele amendementen die door de Begrotingscommissie zijn verworpen, zijn opnieuw ingediend en als deze worden aangenomen, moeten de kosten hiervan worden gecompenseerd door amendement 709 dienovereenkomstig te wijzigen.
De Voorzitter.
   – Hiermee is de stemming over de begroting beëindigd.
Ik wil namens dit Parlement de diensten bedanken. De heer Dunstan en zijn collega’s zijn vannacht tot 3 uur opgebleven om deze stemming voor ons voor te bereiden.
Vóór de stemming over paragraaf 16: 
Walter (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als ik het goed zie staat hier dat wij voor de politieke partijen 8,4 miljoen euro uittrekken. Als gevolg van wat het Parlement eerder heeft besloten is deze als p.m. vermelde lijn nu echter een pro-memoriepost. Als we de tekst in deze vorm in stemming brengen, druist dat in tegen het besluit van de plenaire vergadering, dus wil ik weten of ik het bij het juiste eind heb.
Gill (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, de heer Walter heeft helemaal gelijk, want tijdens de vorige stemming hebben we het amendement om 8,4 miljoen euro in de reserve te plaatsen of te reserveren voor deze begrotingslijn verworpen. Dat betekent dat we alleen nog een p.m.-vermelding over hebben en dat we de bewoording van de paragraaf in de huidige vorm dus niet kunnen handhaven. 
De Voorzitter.
   – Op advies van de rapporteur stel ik derhalve vast dat dit overbodig is in het licht van eerdere stemmingen.
Evans, Robert J.E. (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wilde een korte opmerking maken naar aanleiding van een vraag die, weliswaar op het laatste moment, door één of twee collega’s aan de orde is gesteld over bepaalde bewoordingen. De term “illegale handel” wordt gebruikt of toegevoegd om taalkundige helderheid te waarborgen – dat hopen we althans – en om dubbelzinnigheid tegen te gaan.
Wanneer delen van menselijke organen, bloed en weefsels in de tekst van het verslag opgenomen worden, is het noodzakelijk ervoor te zorgen dat de legale handel die er is, bijvoorbeeld in bloed, sperma of menselijke weefsels, niet gecriminaliseerd of bestraft wordt. Wij willen absoluut niet suggereren dat er sprake moet zijn van legale handel in menselijke organen – juist niet. Het doel van het verslag is handel te voorkomen en ik hoop dat dit nu duidelijk is. 

Posselt (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, in paragraaf 8 van deze tekst staat de volstrekt onzinnige uitspraak dat de westelijke Balkan helemaal niet bij Europa zou horen. Ik wil de rapporteur verzoeken dit recht te zetten, omdat ik anders niet met het verslag kan instemmen.
De Voorzitter.
   – Brengt u mij op dit uur niet in verleiding, mijnheer Posselt!
 – Ik wil de rapporteur complimenteren met zijn verslag en ook met zijn bijdrage, die bestond uit een meesterlijk stilzwijgen.
Zrihen (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, excuseert u mij, maar feit is dat technologie hier niet altijd voldoet. Ik wilde met betrekking tot paragraaf 2 van amendement 8 voorstellen om in de originele tekst de woorden “alle maatregelen” te vervangen door “maatregelen”. Misschien kunnen we op die manier en bloc stemmen. 

Zrihen (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, met betrekking tot paragraaf 11 stel ik een mondeling amendement voor. Ik zou de woorden “alternatieve energieën” willen vervangen door de woorden “hernieuwbare energieën”. 

Hiermee is de stemming beëindigd.

Ferrer (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik vind het heel jammer dat twee amendementen die een belangrijk politiek signaal voor de textielindustrie inhielden het uiteindelijk niet gehaald hebben, omdat de voor zulke amendementen voorgeschreven gekwalificeerde meerderheid niet te vinden was. De textielindustrie maakt zich namelijk ernstige zorgen over de hervormingen die ze vóór 2005 doorgevoerd moet hebben. Een politiek signaal voor de industrie in het algemeen zou hoe dan ook goed zijn geweest: iedereen maakt zich zorgen over de toetreding van China tot de WTO. En de twee afgewezen amendementen hadden dat signaal kunnen geven. Ik geloof dat degenen die tegen hebben gestemd zich schuldig maken aan inconsistentie.
Ik wil verder graag uitleggen waarom ik voor een verhoging van het budget voor de wederopbouw van Irak heb gestemd, terwijl ik me steeds heftig tegen die oorlog heb verzet. Ik geloof namelijk dat we het Iraakse volk niet moeten blijven straffen. We mogen dus niet vergeten dat de meest fundamentele diensten voorheen reeds ontoereikend waren. 
Berthu (NI ),
   – Eens te meer heeft het Europees Parlement in zijn voorontwerp van begroting een pro-memoriepost “3710 – Steun aan de Europese politieke partijen” goedgekeurd. Wij hebben tegen gestemd.
Ons Parlement brandt namelijk al enkele jaren van verlangen om de zogenaamde “Europese” politieke partijen te financieren door middel van publieke gelden. Dit was echter onmogelijk vanwege het ontbreken van een rechtsgrondslag. Het Verdrag van Nice kwam goed van pas om er eindelijk een te creëren (artikel 191, lid 4 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap), maar de toepassingsverordening ontbreekt nog.
Het zal echter niet eenvoudig zijn die verordening op te stellen, want de bedoeling is een arbitrair onderscheid te maken tussen politieke partijen die voorstander zijn van de Europese integratie en andere partijen, maar eveneens tussen strikt Europese politieke partijen en partijen die vanuit een nationale basis op Europees niveau opereren. De tekst zal dus in tegenspraak zijn met artikel 191, lid 4 van het Verdrag, zelfs na de herziening daarvan in Nice. Dat artikel geeft namelijk een ruime definitie van de partijen die voor deze financiering in aanmerking komen, aangezien gesproken wordt over partijen “op Europees niveau” (in tegenstelling tot wat de huidige formulering van post 3710 ons wil doen geloven).
Om deze nieuwe hindernis uit de weg te ruimen, is in het ontwerp voor de Europese Grondwet nog een wijziging voorzien: er wordt in de Franse versie heel subtiel gesproken over politieke partijen “van” Europees niveau (artikel 1-45, lid 4). Maar helaas voor de federalisten zal het nog lang duren voordat deze tekst wordt aangenomen. 
Busk en Riis-Jørgensen (ELDR ),
   – Wij, Niels Busk en Karen Riis-Jørgensen, de Europese afgevaardigden van de Deense liberale partij Venstre, hebben bij de stemming over de begroting van de EU voor 2004 tegen amendement 338 gestemd.
Wij vinden het weliswaar ongepast om de tabaksproductie in Europa te subsidiëren, maar aanneming van amendement 338 is niet meer dan een slag in de lucht, omdat de EU daarna nog steeds juridisch verplicht zal zijn om subsidie te verstrekken. Wij vinden dat een besluit tot afschaffing van de subsidie deel moet uitmaken van een totale hervorming van de landbouwsubsidieregelingen van de EU. 
Pasqua (UEN ),
   . – Het herstel van de landbouwbegrotingslijn en de aanzienlijke inspanning ten behoeve van plattelandsontwikkeling kunnen toegejuicht worden, maar dat geldt niet voor de onaanvaardbare verlaging van de kredieten voor de tabakssector, een sector die buitengewoon kwetsbaar is wat de werkgelegenheid betreft.
Op internationaal gebied is er de zeer ernstige situatie in Irak en de hulp die geboden moet worden ten behoeve van de zwaar getroffen bevolkingsgroepen en de wederopbouw van de ernstig verzwakte infrastructuren. In dit verband dient nog eens gewezen te worden op enkele eenvoudige principes en ideeën. Het buitenlands beleid dient een exclusieve bevoegdheid van de naties te blijven. Met betrekking tot de hulp van de Unie voor de wederopbouw van Irak hebben de Raad en de Europese Commissie gezamenlijk besloten dat een krediet van ongeveer 200 miljoen euro tot eind 2004 de noodzakelijke en toerijkende bijdrage zou moeten zijn voor de deze wederopbouw, voedsel- en noodhulp buiten beschouwing gelaten. Daarbij moeten we overigens bedenken dat de absorptiecapaciteit van dit land volgens deze twee instellingen beperkt is. Bovendien moet de bijdrage van de Europese Unie, afhankelijk van de behoeften van het Iraakse volk, vastgesteld worden in het kader van een politieke overeenkomst waarin nauwkeurig de voorwaarden voor de aanwending van deze bijdrage beschreven worden, en daarbij dient een essentiële rol voor de Verenigde Naties vastgelegd te worden.

Schierhuber (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, het verheugt mij zeer dat het amendement van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten waarmee werd beoogd 40 miljoen euro voor de uitvoer van levende runderen te schrappen toch niet is aangenomen. Ook wij zijn gekant tegen de exportvergoedingen voor transporten van levend slachtvee, maar dit ongenuanceerde amendement, waarin geen verschil werd gemaakt tussen productie- of fokrunderen en slachtvee, voldeed helaas niet. Ik ben erg blij dat dit amendement met deze meerderheid is afgewezen, maar ik wil wel opmerken dat met dergelijke amendementen juist de landbouw in de benadeelde gebieden ter discussie wordt gesteld. 
Butel (EDD ),
   . – Ook dit jaar kunnen wij ons niet vinden in de algemene richtsnoeren voor de communautaire begroting.
Het ontwerp van algemene begroting is des te verontrustender daar het vanaf 1 mei 2004 van toepassing zal zijn op het Europa van 25. Dat zal een aanzienlijke stijging van de begroting met zich meebrengen, met meer dan 112 miljard euro aan vastleggingskredieten. De burgers van de lidstaten die, zoals Frankrijk, het meeste bijdragen, zien daar echter niets van terug. Integendeel, zij zullen het slachtoffer worden van de tekortkomingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en van de wijze waarop het financiële kader voor structurele acties wordt herverdeeld.
De vertegenwoordigers van “Chasse, Pêche, Nature, Traditions” (CPNT) in de Fractie voor een Europa van Democratie en Diversiteit vinden dat, in plaats van de begroting van Frankrijk onder toezicht te stellen, Europa er beter aan zou doen zelf wat beter op de centen te letten.
Figueiredo (GUE/NGL ),
    In de ontwerpbegroting voor 2004 wordt de dalende begrotingstendens bevestigd die is ingezet in 1997. De begroting bedraagt minder dan 1 procent van het communautair bruto nationaal inkomen ofschoon het hier om de financiering van de uitbreiding en de bijbehorende kosten inzake economische en sociale cohesie gaat. Om nog maar te zwijgen van de economische recessie die de Europese Unie momenteel doormaakt.
Na de aanneming van Agenda 2000 en gelet op het restrictieve financieel kader van de Raad van Kopenhagen en de consequenties van de beperkingen die door het Stabiliteitspact zijn opgelegd, met alle gevolgen van dien voor de uitvoering van de begroting, is de begrotingsprocedure verworden tot een kruideniersbedrijf waar over onbenullige zaken wordt gediscussieerd en een politiek van overschrijvingen, besnoeiingen en herverdeling van middelen wordt gevoerd die de begrotingstransparantie aantast.
Wij betreuren het dat het voorstel om een begrotingslijn ten bedrage van 20 miljoen euro te creëren voor de wederopbouw van Palestina verworpen is, aangezien de levensomstandigheden van de Palestijnse bevolking aanzienlijk verslechterd zijn en de infrastructuur in de regio grotendeels verwoest is.
Desalniettemin stellen wij tot onze voldoening vast dat het Europees Parlement heeft ingestemd met ons voorstel om de Commissie te verzoeken het financieringsniveau voor Oost-Timor te handhaven. Op die manier kan worden voorzien in de aanhoudende behoefte aan herstelmaatregelen en kan het land zijn internationale verplichtingen nakomen. Het is immers van wezenlijk belang dat de onrechtvaardige besnoeiing met 70 procent, die door de Commissie is voorgesteld en tot de afschaffing van de specifieke begrotingslijn voor Oost-Timor heeft geleid, wordt rechtgezet. 
Lund (PSE ),
   – Ik heb op 23 oktober 2003 bij de eerste lezing van het Europees Parlement gestemd voor de begroting en voor het verslag-Mulder (A5-0349/2003).
In dit verband wil ik graag benadrukken dat ik geen steun kan verlenen aan die delen van de begroting die betrekking hebben op het statuut van de leden en op steun aan de Europese politieke partijen.

Balfe (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het college van quaestoren heeft het grootste deel van het jaar, met hulp van het Bureau, geprobeerd de begroting zodanig te wijzigen dat het ziekteverzekeringsstelsel wordt uitgebreid tot gewezen leden mits zij ten minste twee termijnen hebben vervuld in het Europees Parlement, zij ouder dan zestig zijn als zij het Parlement verlaten en de kosten van dit stelsel op dezelfde manier gedeeld worden als het geval is bij ambtenaren van het Parlement. Daarbovenop dienen oud-leden ook nog een premie te betalen die ruwweg overeenkomt met een bijdrage aan het stelsel voor vijf jaar. Hierdoor komt deze categorie oud-leden in dezelfde positie als medewerkers met een vergelijkbaar aantal dienstjaren.
Binnen deze begroting, die vele miljoenen euro bedraagt, heeft mevrouw Gill elke mogelijkheid te baat genomen dit bescheiden en relatief goedkope stelsel te dwarsbomen. Haar opstelling tegenover haar ouder wordende ex-collega’s is wreed, rancuneus en hypocriet. Zij veroordeelt hen tot een pijnlijke en zieke oude dag, maar heeft geen vergelijkbare scrupules als het om haar eigen vergoedingen gaat.
Ik daag mevrouw Gill uit ons te vertellen of ze gebruik maakt van het particuliere stelsel van het Parlement voor de aanvullende vergoeding van de ziektekosten en of ze al dan niet profiteert van de vrijwillige pensioenregeling van het Parlement.
De opstelling van mevrouw Gill is en blijft schandalig. Zelfs nu nog hoop ik dat zij haar mening bijstelt, maar ik ben bang dat mijn hoop ijdel zal blijken. 
Lund (PSE ),
   – Ik heb op 23 oktober 2003 bij de eerste lezing van het Europees Parlement gestemd voor de begroting en voor het verslag-Gill (A5-0350/2003).
In dit verband wil ik graag benadrukken dat ik geen steun kan verlenen aan die delen van de begroting die betrekking hebben op het statuut van de leden en op steun aan de Europese politieke partijen. 
Thorning-Schmidt (PSE ),
   –Ik heb op 23 oktober 2003 bij de eerste lezing van het Europees Parlement gestemd voor de begroting en voor het verslag-Gill (A5-0350/2003). In dat verband heb ik de aankoop door het Parlement van de gebouwen in Straatsburg en Luxemburg gesteund, omdat die op de langere termijn neerkomt op een reductie van de kosten voor de dubbele plaats van vestiging, hetgeen de burgers van Europa belasting bespaart.
Ik wil graag benadrukken dat ik er nog steeds tegen ben dat het Europees Parlement twee vestigingsplaatsen heeft en dat de aankoop van de gebouwen volgens mij geen invloed zal hebben op het besluit om het Europees Parlement op één plaats te laten werken en stemmen. Dat besluit moet worden genomen door de staatshoofden en regeringsleiders. Dan kunnen de gebouwen bovendien tegen een gunstige prijs worden verkocht. 

Ribeiro e Castro (UEN ),
    Het communautaire strafrechtelijke systeem is hoofdzakelijk gericht op de figuur van de dader en het opleggen van straffen die in verhouding staan tot de gepleegde misdaad. Er wordt echter maar weinig aandacht besteed aan het slachtoffer, dat afhankelijk is van de verschillende nationale schadevergoedingssystemen. Met name bij grensoverdrijvende misdrijven laten de coördinatie en de uitvoering sterk te wensen over. Daarom is het van essentieel belang dat er minimumnormen worden vastgesteld om een eenduidige invulling te geven aan concepten als "slachtoffer" en "misdrijf" en om duidelijk te bepalen welke personen in aanmerking komen voor schadeloosstelling in geval van overlijden van het slachtoffer. Ook de betalingscondities en de betalingswijzen moeten duidelijk worden vastgesteld.
Ik ben het roerend eens met de belangrijkste claim van de rapporteur: schadeloosstelling is absoluut noodzakelijk. Niet alleen om de aangerichte schade en het leed zoveel mogelijk te verzachten maar ook om bij te dragen tot de oplossing van het sociale conflict dat door het misdrijf is ontstaan, en om de toepassing van een echt rationeel strafrechtelijk beleid mogelijk te maken.
Een samenleving die garant staat voor de eerbiediging van de individuele rechten moet ook voorzien in de individuele bescherming van haar burgers.
Ik feliciteer de rapporteur van harte met het uitstekende werk dat zij heeft verricht. Ik heb voor het verslag gestemd. 

Bordes, Cauquil en Laguiller (GUE/NGL ),
   . – Wij hebben ons van stemming onthouden bij dit verslag, evenals bij de andere twee verslagen over de visserij.
Wij zijn voor het herstellen van de bestanden van vissoorten die met uitsterven bedreigd worden.
Jarenlang is het Europees beleid echter enkel gericht geweest op prestatie, rentabiliteit en duurzame ontwikkeling. Het gevolg daarvan is dat de grote vissersbedrijven de bestanden uitgeput en de paaigronden leeggeplunderd hebben. Dat heeft de reders en de verwerkende industrie, die de kostprijs almaar zagen dalen, veel opgeleverd. Aangezien de visbestanden met dezelfde snelheid in omvang terugliepen, begonnen de autoriteiten zich op zeker moment zorgen te maken en besloten ze de vissersvloten in te krimpen. De kleine vissers hebben daar de rekening voor betaald, net als de belastingbetalers; zij zijn het die de steun hebben gefinancierd op basis waarvan de grote rederijen winst kunnen blijven maken. De enige “duurzame ontwikkeling” waarvan sprake is geweest was die met betrekking tot hun eigen winst.
De door de Europese instellingen of nationale staten beoogde maatregelen zullen enerzijds maatregelen zonder inhoud zijn, omdat de voorstellen, zoals wordt gesteld in een van de verslagen, door de grote rederijen met instemming van de lidstaten van de Europese Unie volledig uitgekleed zijn, en anderzijds maatregelen die hoofdzakelijk tot gevolg hebben dat de gemeenschappen die van de visserij leven, het moeten bezuren.
Wij weigeren elke maatregel die, onder het mom van natuurbehoud, de bestaansvoorwaarden vernietigt van de kleine vissers die van hun werk leven. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    Sinds eind 2000 waarschuwt de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee (ICES) ervoor dat de kabeljauwbestanden in de Noordzee dreigen in te storten. Deze situatie vormt niet alleen een ernstig gevaar voor het milieu en de instandhouding van de visrijkdommen, maar ook voor de vlootsegmenten en de vissers die bij de kabeljauwvangst betrokken zijn.
In december 2002 heeft de Raad een definitief herstelplan voor kabeljauwbestanden gepresenteerd. Doel van het voorstel is het waarborgen van het herstel van deze bestanden tot het door wetenschappers aanbevolen voorzorgsniveau binnen een tijdsbestek van 5 à 10 jaar.
Het is van essentieel belang dat de verschillende acties met elkaar in evenwicht zijn en dat er rekening wordt gehouden met de sociaal-economische gevolgen. Dat betekent dat er maatregelen moeten worden genomen om de verliezen te compenseren van de vlootsegmenten en de visserijgemeenschappen die van de kabeljauwvangst afhankelijk zijn. Verder moet ervoor gezorgd worden dat de voornaamste belanghebbenden, namelijk de vissers zelf, actief betrokken worden bij het herstel van de bestanden. Ten slotte ligt het voor de hand dat er voldoende middelen beschikbaar moeten komen om deze maatregelen te financieren. Indien nodig moet het flexibiliteitsinstrument gemobiliseerd worden en moeten de financiële vooruitzichten herzien worden. 
Martin, David W. (PSE ),
   . Ik juich het verslag van mijn collega mevrouw Stihler toe, omdat het goedkeuring en verbetering inhoudt van het voorstel van de Commissie waarmee de ernstige afname van de kabeljauwbestanden in de wateren van de Gemeenschap, zoals beschreven in het ICES-verslag, wordt tegengegaan.
In het verslag wordt erkend dat er dringend beschermingsmaatregelen genomen moeten worden, maar benadrukt wordt dat daar acties om de economische en sociale belangen van vissers en ondersteunende werknemers te beschermen tegenover moeten staan.
Een verbod op kabeljauwvisserij mag in geen geval leiden tot een algemeen verbod op het vangen van witvis. Hoewel het van belang is dat er geen grote hoeveelheden kabeljauw gevangen worden als bijvangst bij het vissen op andere witvis, moet er selectief worden omgegaan met gebieden waar helemaal niet gevist mag worden om vissers in staat te stellen soorten te vangen die niet in gevaar verkeren. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
    Het voorstel van de Commissie om een herstelplan voor kabeljauwbestanden in de Noordzee en aangrenzende wateren op te stellen is het gevolg van de vaststelling dat deze bestanden met instorting worden bedreigd. Dat zou tot een drastische vermindering van de visserijactiviteiten leiden. Met name de visserijgemeenschappen aan de west-, oost- en noordkust van Ierland, Noord-Schotland en de noordelijke en westelijke Schotse eilanden zouden ernstig door deze ontwikkeling getroffen worden.
Deze perifere gebieden zijn uitermate kwetsbaar, niet in de laatste plaats vanwege de geringe mogelijkheden tot diversifiëring van de plaatselijke economie en de beperkte toegang tot de markten. De rapporteur tracht een evenwicht te vinden tussen enerzijds de noodzaak de specifieke doelstellingen te verwezenlijken die zijn geformuleerd met betrekking tot het herstel van de visbestanden en anderzijds de sociaal-economische gevolgen daarvan voor de visserijsector en voor gemeenschappen die in hoge mate op de visserij aangewezen zijn. Het verslag verdient dan ook mijn volle steun.
In dit verband hecht ik uitzonderlijk belang aan de in het verslag beoogde flexibiliteit. Zoals de rapporteur suggereert, is de lokale participatie in het herstel van de bestanden, met name van vissers en regionale adviesraden, al even onontbeerlijk.
Ten slotte is ook de uitnodiging om een verslag op te stellen over het effect van de industriële visserij op de kabeljauwbestanden bijzonder interessant, aangezien dit nog steeds een zeer omstreden kwestie is. 

De Keyser (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik maak me ernstig zorgen. In Straatsburg werden we reeds geconfronteerd met gevallen van legionellabesmetting, maar nu worden we getroffen door een bijzonder nare uitbraak van liberalisme. Ik bedoel daarmee het verslag-Jarzembowski en het verbaast mij dat het Parlement heeft ingestemd met een versnelde liberalisering van niet alleen het vrachtvervoer, maar tevens het reizigersvervoer, ondanks de waarschuwingen van de Commissie en de Raad en ondanks het feit dat de meeste spoorwegmaatschappijen daar niet klaar voor zijn. Dit gebeurt zonder dat we de inhoud van het door de Commissie gevraagde evaluatieverslag kennen, terwijl we wèl weten dat een en ander belangrijke gevolgen zal hebben voor de veiligheid, de sociale aspecten en het kwaliteitsniveau voor de burger. Dat het Parlement dit verslag vandaag heeft aangenomen is mijns inziens volstrekt onverantwoord, en ik denk dat het Parlement zich heeft laten leiden door nationale belangen en verkiezingen die op handen zijn. Verkiezingen die nu dus ons stemgedrag beïnvloeden. 
Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het verslag-Jarzembowski is zonder meer een belangrijke mijlpaal op de weg naar een Europese spoorwegmarkt. Ik wil echter wel opmerken dat ons Europese spoorwegbeleid nog steeds ernstig tekortschiet. In dit kader wil ik hier vooral het onderwerp oost-west- en west-zuidoost-verbindingen aansnijden, waaraan totaal geen aandacht wordt besteed.
Ik ben van mening dat de spoorverbinding van Parijs via Straatsburg en Zuid-Duitsland naar Wenen en Boedapest en ook de verbinding van Stuttgart naar Praag van groot belang zijn in het licht van de eenwording van ons continent die zich op dit moment voltrekt. Als ik onze discussies over spoorwegbeleid gadesla, bekruipt mij het gevoel dat vele verantwoordelijken helemaal niet snappen dat het om veel meer gaat dan het al dan niet verkeersmatig ontsluiten van een gebied; het gaat hier namelijk om een groot verkeersproject, ‘Europese eenheid’ geheten. Tot nog toe is de aanpak nogal gefragmenteerd, en ik wil met name een beroep doen op de Raad en de regeringen alsmede op de lidstaten om aanzienlijke middelen voor dit facet van het spoorwegbeleid vrij te maken. Ik geloof namelijk enerzijds dat dit van groot economisch belang is, en anderzijds dat de eenwording van Europa niet kan slagen als niet eindelijk ook die oost-westverbindingen worden uitgebreid. Deze verbinden weliswaar de belangrijkste regio’s van Midden-Europa met elkaar, maar lopen in de meeste gevallen helaas niet via de Europese hoofdsteden. Daarom worden zij door sommige landen die alleen oog hebben voor hun hoofdstad, zoals Duitsland, als veel te perifeer beschouwd. 
Désir (PSE ),
   . - Ik heb tegen het voorstel voor algehele liberalisering van het spoorvervoer in Europa gestemd. Terwijl op dit moment de uitwerking van richtlijn 2001/12 over de toegangsrechten tot het trans-Europese netwerk voor goederentransport nog niet valt in te schatten - deze richtlijn wordt momenteel immers in de lidstaten omgezet -, komt van de Europese Commissie en de heer Jarzembowski het voorstel om het spoorvervoer integraal versneld open te stellen. Het is simplistisch om te stellen dat het spoor aan concurrentiekracht heeft ingeboet omdat het niet is geliberaliseerd. Ook zonder liberalisering zijn er concurrerende en veilige spoorverbindingen ontwikkeld. Wat betreft de Thalys is er een goede samenwerking tussen de betrokken actoren. Wat in Europa duidelijk ontbreekt zijn een industrieel beleid, inspanningen ter bevordering van de samenwerking tussen de openbare dienstverleners en budgetten van de lidstaten en de Unie voor investeringen in trans-Europese netwerken. Het verslag van de heer Sterckx is ondanks de aangebrachte verbeteringen een bekrachtiging van het standpunt van de Raad: veiligheid is ondergeschikt aan rentabiliteit. Ik steun het verslag-Savary over de oprichting van een Europees Spoorwegbureau, dat een raad van bestuur dient te krijgen waarin afgevaardigden van werknemersorganisaties zitting hebben en dat zich bezighoudt met milieukwesties en sociale en veiligheidsaspecten, zoals is voorgesteld door mevrouw Ainardi. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    Helaas is het door mijn fractie voorgestelde amendement op dit gemeenschappelijk standpunt verworpen en heeft de plenaire vergadering van het Europees Parlement dat standpunt goedgekeurd. Zowel de meerderheid van dit Parlement als de Raad pleit voor liberalisering van de sector, met inbegrip van het binnenlands goederenvervoer per spoor, maar het Parlement heeft duidelijk de meeste haast.
Het verlangt dat de spoorwegen uiterlijk op 1 januari 2006 worden opengesteld voor het (internationale en binnenlandse) goederenvervoer en het internationale personenvervoer. De Raad reserveert die datum voor het internationale goederenvervoer en schrijft 1 januari 2008 voor als datum waarop spoorwegondernemingen toegang moeten krijgen tot de infrastructuur in de lidstaten met het oog op de exploitatie van alle goederendiensten per spoor. Hij stelt echter geen regeling voor internationaal personenverkeer in het vooruitzicht.
De Raad bepaalt dat de Commissie uiterlijk op 1 januari 2007 een verslag over de toepassing van de richtlijn moet voorleggen, met speciale aandacht voor: de werking van de diverse betrokken instanties; de ontwikkeling van de markt, het internationale verkeer, de activiteiten en de marktaandelen van alle deelnemende partijen; het effect op de vervoerssector in zijn geheel; het effect op het veiligheidsniveau in elk van de lidstaten; en de arbeidsomstandigheden in de sector in de verschillende lidstaten. Het Europees Parlement weigert evenwel dat te aanvaarden. 
Lulling (PPE-DE ),
   . Met het tweede spoorwegpakket wordt net als met het eerste pakket beoogd een gemeenschappelijke interne markt in het spoorwegverkeer te scheppen. Net als bijvoorbeeld in de telecommunicatie-, post-, elektriciteits- en aardgassector is het de bedoeling dat de openstelling van de netwerken de concurrentie stimuleert, wat tot lagere prijzen voor de consument leidt. Deze gedachtegang is in principe juist en verdient het om te worden verwezenlijkt, maar niet in het geforceerde tempo dat veel van mijn collega’s voorstaan.
Het ene spoorwegbedrijf is het andere niet. Je hebt grote en je hebt kleinere. Dit komt niet alleen doordat sommige ondernemingen efficiënter werken dan andere, maar ook doordat sommige ondernemingen op een grotere markt monopolist waren dan andere. Een te snelle openstelling van de markten zou een ongerechtvaardigde en onrechtvaardige concurrentievervalsing met zich meebrengen ten gunste van de voormalige monopolisten in de grote lidstaten.
Ik ben voorstander van openstelling van het spoorwegnet, maar dit dient wel volgens een tijdschema te gebeuren dat alle betrokkenen, zowel bedrijven als werknemers, in staat stelt om zich op de nieuwe situatie voor te bereiden. Een vervroeging van de termijn voor de openstelling van de spoorwegnetwerken voor het nationale goederenvervoer van 2008 naar 2006 is niet aanvaardbaar, evenmin als de vaststelling van een termijn voor het nationale personenvervoer, waarvoor 2008 is voorgesteld.
Ribeiro e Castro (UEN ),
    Ik onderschrijf het voorstel van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme om de openstelling van de spoorwegmarkt te bespoedigen, zoals ook door de rapporteur wordt onderstreept. Voorgesteld wordt om het binnenlands personenvervoer per spoor uiterlijk begin 2008 volledig te liberaliseren.
Ik steun ook andere amendementen die een positieve bijdrage leveren aan de reactivering van het spoorwegvervoer en voorzien in een evenwichtige afstemming van de vervoersmodaliteiten voor goederen en personen overeenkomstig de beginselen die vervat zijn in het Witboek over het gemeenschappelijk vervoersbeleid.
Ik hoop dat hiermee een nieuwe stap zal worden gezet in de richting van een echte interne spoorwegmarkt. Dat zou bovendien ook leiden tot een aanzienlijke vermindering van het wegvervoer, en met name van het goederenvervoer in vrachtwagens met een groot tonnage. 
Vairinhos (PSE ),
    In het spoorwegpakket dat hier vandaag in stemming wordt gebracht en dat ik volmondig steun, moet rekening worden gehouden met de geografie van de Europese Unie. Wij mogen daarbij vooral de perifere regio’s van de huidige lidstaten en de toetredingslanden niet uit het oog verliezen.
Portugal mag de trein van de trans-Europese spoorwegnetwerken beslist niet missen. Als de Portugese regering blijft aarzelen, moet de Unie haar permissieve houding laten varen en eisen dat alle lidstaten een algemeen infrastructuurplan voor de Unie ten uitvoer leggen overeenkomstig een vooraf bepaald tijdschema. 

Figueiredo (GUE/NGL ),
    Het doel van deze richtlijn is de invoering van gemeenschappelijke veiligheidsdoelen en gemeenschappelijke veiligheidsmethoden die, naar het oordeel van de Raad, garanties moeten bieden voor de handhaving van een hoog veiligheidsniveau. De veiligheid moet overigens verder verbeterd worden wanneer dat redelijkerwijs haalbaar is en daarbij moet rekening worden gehouden met het concurrentievermogen van het spoorwegvervoer. Dit concurrentiebeginsel is samen met de voorwaarden voor het correct functioneren van de interne markt bepalend voor de inhoud van deze richtlijn.
Daarom hebben wij tegen een groot deel van de amendementen gestemd. De doelstelling van verbetering van de veiligheid op het spoor is immers niet haalbaar met de voorstellen van het Europees Parlement, die enkel voorzien in Europese minimumnormen en de lidstaten alleen dan in de gelegenheid stellen eigen nationale voorschriften toe te passen als de overige lidstaten daarmee akkoord gaan en het vrije verkeer van treinen daardoor niet in het gedrang komt.
Het Europees Parlement stelt zich hier eens te meer onbuigzaam op, en zijn standpunt is voor ons onaanvaardbaar. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
    Ik ben samen met anderen van oordeel dat de veiligheidsvoorschriften van de verschillende lidstaten noodzakelijkerwijs geharmoniseerd moeten worden om de veiligheid van het communautaire spoorwegsysteem te versterken en indirect ook de internationale spoorwegdiensten te verbeteren. Daarom heb ik voor het verslag gestemd.
Ik probeer hier al geruime tijd duidelijk te maken dat het spoorwegvervoer in alle opzichten dringend voorrang moet krijgen boven het wegvervoer, met name wat betreft het goederenvervoer over lange afstanden en met grote tonnages. De goede veiligheidsprestaties van het Europese spoorwegvervoer zijn het beste en meest directe bewijs dat dit voorstel gegrond is. Indirect zou die aanpak overigens ook tot een vermindering van het drukke en gevaarlijke wegverkeer leiden. De liberalisering van de spoorwegdiensten zal op beslissende wijze bijdragen aan de verwezenlijking van deze doelstelling. Het toezicht en de controle op de naleving van de veiligheidsvoorschriften, vooral met het oog op het onderhoud van de spoorweginfrastructuur, moeten echter worden overgelaten aan de openbare instanties.
Zoals ik ook al bij de stemming in eerste lezing heb gezegd, ga ik tevens akkoord met de invoering van een veiligheidscertificaat voor spoorwegondernemingen en infrastructuurbeheerders, een passende opleiding voor alle betrokken beroepsgroepen, volledige toegang tot de veiligheidsinformatie voor alle spoorwegondernemingen en de vaststelling van één gemeenschappelijke werktaal voor het internationale spoorwegvervoer. 

Ribeiro e Castro (UEN ),
    De integrale tenuitvoerlegging van dit voorstel voor een richtlijn van de Europese Commissie, dat tot doel heeft de toepassing van de interoperabiliteit van de diverse deelnemers aan het trans-Europese spoorwegsysteem te bespoedigen, houdt rechtstreeks verband met de oprichting van het Europees Spoorwegbureau, waarop nader wordt ingegaan in het verslag-Savary. Wij beschikken al over een waaier van goede argumenten, maar dit is ongetwijfeld een reden te meer om de oprichting van het voornoemde bureau te steunen. Bovendien zal met name de interoperabiliteit leiden tot de vaststelling van een hoog niveau van technische harmonisatie.
De waardevolle bijdrage van het Spoorwegbureau zal garant staan voor een betere coördinatie van de investeringen van de lidstaten in grensoverschrijdende projecten, de correcte toepassing van de technische specificaties voor interoperabiliteit (TSI’s) die zijn opgesteld door de Europese Vereniging voor de interoperabiliteit van de spoorwegsystemen en het verlenen van de nodige steun voor de uitvoering ervan.
De parlementaire commissie die bevoegd is voor de behandeling van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad heeft maar enkele – slechts zes – amendementen ingediend, die bovendien niet van invloed zijn op de essentie van de tekst. Dat is een duidelijk bewijs van de consensus die op dit gebied is bereikt.
Daarom heb ik voor het verslag gestemd. 

Figueiredo (GUE/NGL ),
    Het is een goede zaak dat de Raad heeft ingestemd met het voorstel van het Europees Parlement om werknemersorganisaties en gebruikers te betrekken bij de werkzaamheden van het bureau, en met name bij de raad van bestuur. Het is echter van wezenlijk belang dat deze vertegenwoordigers niet door de Commissie worden benoemd, maar gekozen worden door hun respectieve beroepsorganisaties.
Het Europees Parlement verlangt dat de vertegenwoordigers van de werknemersorganisaties deelnemen aan de werkgroepen die belast zijn met de formulering van aanbevelingen en dat hun participatie niet beperkt blijft tot het raadplegingsproces, dat in een latere fase plaatsvindt, zoals door de Raad wordt voorgesteld.
In tegenstelling tot het voorstel van de Commissie en het Europees Parlement is de Raad van oordeel dat de raad van bestuur van het bureau moet bestaan uit een vertegenwoordiger van elke lidstaat. Het Europees Parlement blijft aandringen op slechts zes vertegenwoordigers van de Raad, hetgeen wij verwerpen. Ten slotte is de Raad het met de Commissie eens dat de vertegenwoordigers van de spoorwegondernemingen, beheerders van infrastructuur, spoorwegindustrie, vakbonden van spoorwegpersoneel, passagiers en gebruikers van vrachtvervoer per spoor door de Commissie moeten worden benoemd. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
    De oprichting van een Europees Spoorwegbureau dat samen met de Europese Commissie moet zorgen voor een betere coördinatie van de werkzaamheden van de deelnemers aan het spoorwegsysteem en dat voorziet in de totstandkoming van een permanente instantie die aanbevelingen en adviezen formuleert en op die manier bijdraagt aan het debat is ongetwijfeld een goede zaak. Dat blijkt onder meer uit de stemming in de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, waar de tekst is goedgekeurd met 44 stemmen voor bij 2 onthoudingen. De oprichting van dit bureau is overigens des te noodzakelijker met het oog op de toenemende liberalisering van de sector en de toekomstige vaststelling van uniforme veiligheidsnormen voor alle lidstaten.
Bovendien kan een doeltreffende verspreiding van de adviezen, voorstellen en waarnemingen van het bureau ertoe leiden dat zowel de lidstaten als de Europese burgers zich meer bewust worden van de enorme voordelen die aan het spoorwegvervoer verbonden zijn.
Ik ben het met de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme eens dat alle partners in het spoorwegwezen bij de werkzaamheden van het Spoorwegbureau betrokken moeten worden. Wat de samenstelling van het bureau betreft, kan ik echter niet instemmen met de weigering van de voornoemde commissie om het aantal vertegenwoordigers van de Raad in de raad van bestuur te laten samenvallen met het aantal lidstaten. Wij verwachten op z’n minst dat de lidstaten die over grootschalige spoorwegnetten beschikken en/of deel uitmaken van de trans-Europese netwerken vertegenwoordigd zijn. 
Sacrédeus (PPE-DE ),
   –De taken die worden beschreven in het verslag-Savary en deels ook in het verslag-Sterckx zijn belangrijk. Men kan zich echter afvragen of daarvoor een nieuwe instantie nodig is. Deze werkzaamheden kunnen namelijk heel goed worden verricht door de Commissie en plaatsvinden via overleg en uitwisseling van ervaringen tijdens ontmoetingen van vertegenwoordigers van de spoorwegsector in de verschillende lidstaten
Op die manier kan men zich een nieuwe instantie en de nodige belastingmiddelen besparen. Als de spoorwegvraagstukken binnen de Commissie worden behandeld, kan die behandeling worden afgesloten als er geen behoefte meer aan is. Een instantie daarentegen hef je niet zo makkelijk op, onder andere vanwege de symboolwaarde voor het gastland.
De Zweedse christen-democraten wijzen met nadruk op de behoefte aan coördinatie en samenwerking in de Europese spoorwegsector, maar plaatsen desondanks vraagtekens bij de behoefte aan een permanente instantie voor de aanpak van deze kwestie. 

Coelho (PPE-DE ),
    Dit weerzinwekkende verschijnsel, dat samenhangt met winstbejag en een regelrechte bedreiging vormt voor de fysieke integriteit van personen, baart mij ernstige zorgen. Het is een ideaal terrein voor georganiseerde netwerken die de verschillen tussen en de leemten in de lidstaten van de Unie aangrijpen om zich te verrijken ten koste van de meest kwetsbare bevolkingsgroepen. Het gaat daarbij vooral om kinderen - het hoge aantal ontvoeringen in Brazilië en Guatemala is uitermate schokkend - en om personen die in extreme armoede leven.
Met het oog op de aanstaande uitbreiding in 2004 wordt een actie op Europees niveau des te urgenter. Het risico van het ontstaan van lucratieve handelsroutes, met name in Hongarije en de Tsjechische Republiek, mag immers niet worden onderschat.
Daarom is een geïntegreerde communautaire benadering onontbeerlijk. Strafbare feiten die verband houden met de handel in menselijke organen en weefsels moeten, net zoals de bijbehorende sancties, op uniforme wijze gedefinieerd worden in alle lidstaten. Het is dan ook van het grootste belang dat er een extraterritorialiteitsclausule wordt ingevoerd om te voorkomen dat er illegaal organen worden gekocht buiten het grondgebied van de Europese Unie.
Er moet ook gekeken worden naar de oorzaken die aan deze vorm van criminaliteit ten grondslag liggen. Ik denk dan in de eerste plaats aan het enorme tekort aan organen voor transplantatie, dat overigens voor een groot deel te wijten is aan het gebrek aan voorlichting van het publiek. Uit diverse studies is gebleken dat het merendeel van de burgers zich bereid verklaart in geval van overlijden organen af te staan, maar slechts een kleine minderheid geeft daarvoor formeel toestemming. 
Korakas (GUE/NGL ),
    De Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland hebben voor het verslag van de heer Evans gestemd omdat daarin de tragische situatie in de orgaanhandel wordt beschreven en maatregelen worden voorgesteld ter stimulering van orgaandonatie, die de enige hoop is voor duizenden zieken. Vaak bezwijken deze zieken echter omdat zij niet lang genoeg kunnen wachten op een transplantaat.
Wij willen echter wijzen op het gebrek aan financiële middelen voor de organisatie van voorlichtingscampagnes. Dergelijke campagnes zijn nodig om mensen over de streep te trekken, terughoudendheid en vooroordelen te overwinnen en een einde te maken aan allerlei ongefundeerde meningen. Daardoor komt het namelijk dat zulk een klein aantal mensen besluit donor te worden en dat de afschuwelijke en zeer lucratieve handel in menselijke organen hoogtij viert. Wij worden hier geconfronteerd met de meest afschuwelijke vorm van uitbuiting en crimineel handelen: mensen en met name kinderen en jongeren worden ontvoerd en vermoord met het oog op de verwijdering en verkoop van hun organen. Er zijn mensen die in zoveel ellende leven dat zij gedwongen worden hun organen te verkopen aan sluwe handelaren.
Het afschuwelijke maar zeer winstgevende “transplantatietoerisme” dat zich aan het ontwikkelen is, toont aan hoe groot het probleem is. Daaruit blijkt ook overduidelijk dat er een verband bestaat tussen de georganiseerde criminaliteit en de legale activiteiten van het grootkapitaal en dat met name de minder ontwikkelde landen en volkeren daardoor worden uitgebuit.
Als gezondheid echter een voorwerp wordt van handel en uitbuiting, als grote particuliere klinieken enorme winsten maken met patiënten die transplantaties moeten ondergaan, zijn nog de voorwaarden noch de omstandigheden aanwezig voor het waarborgen van transparantie bij orgaandonatie.
Ribeiro e Castro (UEN ),
    De basisgedachte van dit voorstel is dat het menselijk lichaam geen bron van financieel voordeel mag zijn. Daarom draagt dit Griekse initiatief mijn goedkeuring weg.
Ik veroordeel alle activiteiten die de menselijke integriteit in gevaar brengen, met name gevallen van schaamteloze verrijking ten koste van kwetsbare derden. Ik kan mij dan ook volledig vinden in dit initiatief. Het lijdt geen twijfel dat de landen van de Europese Unie vanwege het vrije verkeer binnen de communautaire ruimte een ideale omgeving zijn voor de handelaars. Daarom moeten er duidelijke regels worden vastgesteld en moeten alle illegale handelingen bestraft worden.
Wij mogen echter niet vergeten dat er ook een legale handel in menselijke organen en weefsels bestaat. Het gaat daarbij meer bepaald om een strikt gereguleerde handel voor medische doeleinden. In die zin steun ik het voorstel van de rapporteur om de titel van het kaderbesluit te veranderen in “illegale handel in menselijke organen, delen van organen en weefsels”, daar ik van oordeel ben dat die legale en strikt gereguleerde handel onontbeerlijk en volkomen legitiem is, bijvoorbeeld voor zaadcellen, bloed en bloedderivaten, enzovoorts.
Ik vind het tevens een goede zaak dat de Commissie wordt verzocht twee gegevensbestanden op te zetten: één voor legaal beschikbare organen, die toegankelijk moet zijn voor het medisch personeel uit alle landen van de Unie, en één voor patiënten uit de Europese Unie die een orgaantransplantatie nodig hebben.
Roure (PSE ),
   .- Sinds enkele jaren is de handel in menselijke organen aanzienlijk toegenomen. Er heeft zich een mensenhandel ontwikkeld gericht op het verkrijgen van organen van levende donoren. Patiënten in de Europese Unie kopen organen van donoren uit derdewereldlanden en profiteren zodoende van de ellende van mensen die in extreme armoede leven.
In dit verband is het voorstel voor een kaderbesluit toe te juichen.
Donatie van organen door levende personen vormt een ernstige bron van misbruik en komt vaak neer op uitbuiting van armoede. Een beroep op organen van levende donoren is slechts gerechtvaardigd als laatste redmiddel, wanneer transplantatie van organen van overledenen niet mogelijk is. Ik heb derhalve een amendement ingediend dat tot doel heeft orgaandonatie door levende donoren strafbaar te stellen indien er geen sprake is van een wettelijk omschreven persoonlijke, nauwe relatie. Indien een dergelijke relatie ontbreekt, is donatie slechts toegestaan binnen wettelijk aangegeven kaders en na toestemming van een bevoegde, onafhankelijke instantie. Voor orgaandonatie door levende personen zijn een zeer strikt kader en een scherp toezicht nodig om mensen die in kwetsbare omstandigheden leven te beschermen en te voorkomen dat menselijke wezens worden geëxploiteerd vanwege hun organen, wat onaanvaardbaar is. 

Alyssandrakis (GUE/NGL ),
   - Voor de zoveelste keer heeft de Europese Raad de last van het steeds volksvijandiger beleid op de schouders gelegd van de volkeren. Na pogingen te hebben ondernomen om hun verzet van secundair belang tegen de “Europese Grondwet” te overwinnen hebben zij zich beziggehouden met de economie, de verscherping van de repressie en de buitenlandse betrekkingen, en ze hebben niet nagelaten de paus te feliciteren met zijn 25 jaren van dienstbaarheid aan God.
De leiders van de EU hebben verklaard dat het herstel van de economie snellere structurele hervormingen en een soepelere arbeidsmarkt vereist. Met andere woorden, de werknemers zullen aan nog hardere arbeidsvoorwaarden worden onderworpen. Ook hebben zij gesproken over “modernisering” van de socialezekerheidsstelsels en herhaald dat de pensioenstelsels onder grote druk staan als gevolg van de demografische ontwikkelingen, oftewel de stijging van de levensverwachting. Om de monopolies nog meer wind in de zeilen te geven hebben zij nieuwe grote projecten aangekondigd voor de vervoers- en communicatienetwerken.
De democratische rechten zijn echter eens te meer hun doelwit. Zij hebben besloten om, zogenaamd ten behoeve van de grens- en immigratiecontrole, “biometrische” gegevens op te nemen in visa en paspoorten. Ook dringen zij, onder het voorwendsel van terrorismebestrijding, aan op nauwere politiële en justitiële samenwerking.
Zij hebben hun genoegen geuit over het uit Amerikaanse koker komende besluit van de VN-Veiligheidsraad over Irak en zich bereid verklaard bij te dragen aan de stabiliteit van dat land.
Andersson, Färm, Hedkvist Petersen, Karlsson en Sandberg-Fries (PSE ),
   –In de resolutie wordt de huidige intergouvernementele conferentie aangespoord om betere bepalingen aan te nemen voor deel IV van het door de Conventie gepresenteerde ontwerp voor een Europese Grondwet, waarin onder andere de procedure wordt behandeld voor eventuele wijzigingen in een toekomstige aangenomen Grondwet. Wij willen benadrukken dat een dergelijke “verbetering” er niet toe mag leiden dat in geval van wijzigingen niet langer ratificatie door alle lidstaten wordt geëist.
We willen er ook op wijzen dat wij ons kunnen scharen achter de oprichting van een autoriteit voor grensbeheer, maar dat wij geen operationele structuur of een anderszins operatieve samenwerking willen zien.
Berthu (NI ),
   .- De Europese Raad van 16 en 17 oktober heeft uit zijn conclusies het idee geschrapt van een op quota gebaseerd immigratiebeleid zoals voorgesteld door het Italiaanse voorzitterschap.
Wij betreuren dat ten zeerste, want een dergelijk beleid zou een eerste stap zijn geweest op weg naar de beheersing van immigratie, in die zin dat er eerst geteld en gecontroleerd moet kunnen worden voordat quota toegepast kunnen worden.
Een van de tegenstanders, Jacques Chirac, heeft namens Frankrijk verklaard “bij voorbaat quota als uitgangspunt van de hand te wijzen”, zodat je je kunt afvragen of hij überhaupt wel iets voelt voor immigratiebeperking.
Er waren andere tegenstanders die betere motieven hadden. De Commissie leek namelijk van plan dit initiatief te benutten voor het vestigen van een geïntegreerd Europees quotabeleid, waardoor de staten niet meer vrij zouden zijn om zelfstandig het aantal buitenlandse werknemers te bepalen dat zij kunnen opvangen. Daarnaast wilde de Raad derde landen extra quota aanbieden als deze bereid zouden zijn om illegaal naar Europa gereisde immigranten terug te nemen. Dat zou een rare koehandel zijn geweest, aangezien deze een beloning zou inhouden voor landen die ons schade hebben berokkend, terwijl die landen simpelweg de plicht hebben hun illegalen terug te nemen.
Dat bepaalde landen er de voorkeur aan hebben gegeven het voorstel voor een quotabeleid af te schieten wekt dus geen verbazing. 
Caudron (GUE/NGL ),
   .- De Europese Raad in Brussel beloofde een weinig inspirerende bijeenkomst te worden waarvan niet veel te verwachten viel.
Met de verklaringen die het voorzitterschap van de Raad en de Europese Commissie erover hebben afgelegd wordt het beeld bevestigd van een Raad die over de hele linie teleurstelde en niet tegen zijn taken opgewassen was, met name waar het gaat om sociaal beleid en werkgelegenheid.
Ten aanzien van de IGC en het ontwerp voor de Grondwet wordt helaas eens te meer bevestigd dat de discussies (en dus de compromissen die eventueel op het laatste moment tot stand komen) nu en in de toekomst uitsluitend betrekking hebben op de weging van de stemmen in de Raad en het aantal Europese commissarissen. Daarmee zijn we ver verwijderd van de werkelijke vraagstukken die de maatschappij en de burger aangaan, waarvoor een ander grondwettelijk kader vereist is dan het liberale kader dat kenmerkend is voor het door Valéry Giscard d’Estaing gepresenteerde concept.
Het voorstel zoals het er nu ligt spreekt mij niet aan, ook al wordt het op onderdelen gewijzigd. 
Collins (UEN ),
   .Tijdens de recente Top in Brussel stonden er vooral economische kwesties op de agenda. De discussies gingen met name over het functioneren van de EU-economie en over de vraag op welke manier economische groei het best gestimuleerd kan worden door middel van het aantrekken van investeerders en het doorvoeren van structurele hervormingen. Als we nu de juiste besluiten nemen, dan kunnen we ervoor zorgen dat de economie van de Europese Unie in de toekomst groeit en bloeit.
We weten dat de Europese economie sinds enige tijd in een dal zit. We moeten weer in een situatie terechtkomen waarin we de volledige beleidsagenda van het Lissabonproces ten uitvoer kunnen leggen. Om concurrerend te blijven moeten we ervoor zorgen dat de voordelen van nieuwe technologieën verspreid worden naar alle Europese regio’s.
Ik juich de toezegging van de EU-leiders toe om een multilaterale benadering te blijven voorstaan in handelskwesties.
Het is belangrijk dat de EU een start maakt met het proces van pensioenhervorming zodat zij ook in de toekomst de pensioenen kan blijven opbrengen.
Ik verheug mij over de aanstelling van Jean Claude Trichet en wens hem alle goeds bij zijn lastige taak als hoofd van de ECB.
Op internationaal terrein concentreerden de EU-leiders zich terecht op kwesties als Irak en de toekomstige rol van de VN.
Verder is het duidelijk dat er iets meer haast gemaakt wordt met de onderhandelingen over de bepalingen in het nieuwe EU-Verdrag. 
Krivine en Vachetta (GUE/NGL ),
   .- Voor ons ligt een gezamenlijke ontwerpresolutie van de Europese liberalen, conservatieven en sociaal-democraten over de resultaten van de Europese Raad van Brussel en die tekst is onaanvaardbaar. Wij kunnen hun politiek autisme niet delen nu wij worden geconfronteerd met de zwakke conclusies van voorzitter Berlusconi. Wat in de IGC wordt bekokstoofd over de ontwerpgrondwet, zonder dat daarbij de 450 miljoen Europese burgers worden betrokken, kunnen wij niet onderschrijven. Het moet maar eens afgelopen zijn met deze overval op de democratie. Er moet op zeer korte termijn een Europees referendum komen en, als de burgers daarvoor kiezen, ook een ander grondwettelijk proces. Wij kunnen de ogen niet sluiten voor de verslechterende sociaal-economische omstandigheden van de werknemers in Europa: 10 procent van de bevolking, dat wil zeggen 15 miljoen mensen, heeft geen werk. Er moet een Europese wet komen die het verbiedt mensen te ontslaan om op de beurs beter te presteren.
Wij accepteren dus niet dat Europa de strijd tegen de clandestiene immigratie uitbesteedt aan derde landen. Wij willen dat de mensenrechten worden gerespecteerd, en allereerst het recht op asiel, vrij verkeer en vrije vestiging. En ten slotte hebben wij geen goed woord over voor de houding van de Europese Unie tijdens de WTO-onderhandelingen, waar zij haar neus ophaalt voor het Zuiden, de boeren en de werkende mensen overal ter wereld. Wij doen een oproep om de typische antidemocratische, liberale en militaristische manier van denken van het Europese model te doorbreken en te komen meepraten over dat andere, noodzakelijke Europa tijdens het Sociaal Forum van Parijs in november aanstaande.

Posselt (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, het spijt me dat ik hier een fractie-interne aangelegenheid moet aansnijden, maar wij zijn dinsdag in onze fractie met de rapporteur overeengekomen dat paragraaf 8 wordt gewijzigd omdat deze onduidelijk is geformuleerd. Deze wijziging is niet verwerkt, dus ziet een aantal collega’s, onder wie Doris Pack en ik, zich gedwongen om tegen dit verslag te stemmen, en wel omdat daarin met een ongelukkige formulering de indruk wordt gewekt dat de westelijke Balkan, Wit-Rusland, Oekraïne en Moldavië tot de buurregio’s van Europa, en dus niet van de Europese Unie, behoren. Deze landen behoren echter zonder meer tot Europa, en de westelijke Balkanlanden hebben uiteraard niet alleen uitzicht op toetreding, maar sinds Thessaloniki ook een toetredingsrecht zodra ze aan de criteria van de Europese Unie voldoen.
Daarom keer ik mij tegen deze formulering, waarin de westelijke Balkan op één lijn wordt gesteld met westelijk Afrika en de zuidelijke Kaukasus. Dat is volstrekte onzin. Ik ga er echter vanuit dat met de term ‘westelijke Balkan’ niet Kroatië wordt bedoeld, want dit Parlement heeft in een ander verslag van de heer Brok, naar aanleiding van een amendement dat ik mede heb ingediend, al op 9 april jongstleden besloten dat het Kroatië al voor het jaar 2007 als toetredingskandidaat beschouwt. 
Andersson, Färm, Hedkvist Petersen, Karlsson en Sandberg-Fries (PSE ),
   Dit verslag is in veel opzichten een goed stuk werk. Het is bijvoorbeeld belangrijk om erop te wijzen dat een veiligheidsstrategie voor de EU wordt uitgewerkt in het kader van het VN-systeem. De betekenis van het volkenrecht wordt op verschillende plaatsen benadrukt. Er wordt duidelijk gemaakt dat voor de bestrijding van de nieuwe bedreigingen en veiligheidsrisico’s waarmee Europa wordt geconfronteerd, nieuwe politieke strategieën nodig zijn op het gebied van armoedebestrijding, klimaatbescherming, bescherming van de mensenrechten en de bevordering van democratie en de rechtsstaat.
Tegelijkertijd staan er dingen in het verslag die voor ons onaanvaardbaar zijn. In het buitenlands en veiligheidsbeleid willen wij het beginsel van beslissingen bij eenparigheid van stemmen behouden, en wij zijn absoluut tegen een gemeenschappelijke defensie voor het Europese grondgebied. Bovendien willen wij geen uitbreiding van de militaire middelen of een eigen communautaire defensiebegroting. Wij kunnen daarom niet voor dit verslag stemmen. 
Berthu (NI ),
   .- Ik heb tegen het verslag-Brok gestemd dat erop gericht is het GBVB om te vormen tot een supranationaal eenheidsbeleid, met voorbijgaan aan wat er werkelijk in de lidstaten speelt.
Verder zou de “Europese minister van Buitenlandse Zaken”, die volgens het ontwerpverdrag dat beleid moet uitvoeren, de bevoegdheden van de Commissie, van de Hoge Vertegenwoordiger en van het voorzitterschap van de Raad van ministers in zich verenigen. Hij zou dus tegelijkertijd zeer uiteenlopende functies moeten vervullen, wat leidt tot een bedenkelijke vermenging van zaken. Ik heb daar in mijn eerdere interventie al op gewezen, maar toen heeft de voorzitter van de vergadering mij het spreken belet omdat ik tien seconden over de spreektijd heen ging, terwijl de heer Brok daar onbeperkt overheen kon gaan.
In zijn inleidende toespraak tot de IGC van 4 oktober 2003 riep de Voorzitter van het Europees Parlement op te waken voor van de Commissie en de Raad, omdat hij kennelijk beducht is voor aantasting van de bevoegdheden van de nieuwe voorzitter van de Europese Raad. Maar dat de vice-voorzitter van de Commissie, die verantwoordelijk is voor de buitenlandse betrekkingen, voorzitter is van de Raad van ministers van Buitenlandse Zaken, daarover maakt kennelijk niemand zich druk!
Wij eisen dat de “minister” van Buitenlandse Zaken geen voorzitter wordt van de betreffende Raad en dat hij daarentegen nadrukkelijk verantwoording aflegt tegenover die Raad. 
Bordes, Cauquil en Laguiller (GUE/NGL ),
   - Dit verslag is bedoeld om in Europa een gemeenschappelijk buitenlands beleid en een gemeenschappelijk leger in te voeren, zogenaamd om de veiligheid in Europa te waarborgen.
Maar de enige recente oorlogen waarbij een of meer Europese landen betrokken zijn geweest, de oorlogen in Irak, Afghanistan en Ivoorkust, waren plunderaarsoorlogen tegen landen waarvan je toch echt niet kunt beweren dat ze een bedreiging vormden voor de Europese veiligheid. Deze oorlogen, of ze nu door de Europese mogendheden gezamenlijk worden gevoerd of niet, zijn helemaal niet bedoeld om de bevolking van de Unie te verdedigen, maar om de belangen van de heersende klassen veilig te stellen.
En al wordt het woord “multilateralisme” in het verslag in alle Europese talen verbogen, feit blijft dat het gewoon het gemok is van kleine machtsbeluste mogendheden die tegenover de belangrijkste macht, de Verenigde Staten, met de rug tegen de muur staan: of ze scharen zich achter Washington of ze houden zich, machteloos mopperend, afzijdig.
Dat de Europese Unie dreigde uiteen te vallen naar aanleiding van de oorlog in Irak is geen toeval. Het onderstreept eens te meer hoezeer de Europese Unie een samenraapsel is van staten die op heel wat gebieden tegenstrijdige belangen hebben.
Wij wijzen “de fundamentele keuzen” in dit verslag af omdat ze niet werken vóór maar tegen het belang van de mensen. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    Dit verslag is het resultaat van de brede consensus die de rechtse en sociaal-democratische politieke krachten hebben bereikt over de ontwikkeling van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en de militarisering van de Europese Unie.
Enkele van de talloze elementen die ertoe hebben geleid dat wij het verslag zonder omhaal verwerpen, verdienen bijzondere aandacht. Zo stellen wij - overigens zonder enige verbazing - vast dat de rapporteur:
- "ingenomen" is met de "Europese veiligheidsdoctrine" die tijdens de Europese Raad van Thessaloniki gepresenteerd is en waarin openlijk wordt gepleit voor een militaristisch interventionisme in overeenstemming met het nieuwe strategische concept van de NAVO;
- de militarisering van de Europese Unie plaatst in het kader van de zogeheten "transatlantische betrekkingen" en streeft naar de totstandkoming van een "partnerschap" tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten dat bedoeld is om samen de wereld te beheersen en te verdelen;
- tevreden is over het feit dat "de versterking van de militaire vermogens" als doelstelling wordt verankerd in de zogeheten "Europese Grondwet" en blij is met de oprichting van een Europees bewapeningsagentschap dat een centrale rol zal spelen in het militariseringsproces van de Europese Unie.
Er wordt tevens een poging ondernomen om paal en perk te stellen aan de soevereiniteit van de lidstaten over hun buitenlands beleid. In dat verband wordt gerefereerd aan het belang van de ‘constitutionele verplichting’ voor de lidstaten om zich in internationale kwesties niet eenzijdig nationaal vast te leggen voordat de Europese Unie de gelegenheid heeft gehad een communautair standpunt in te nemen.
Bovendien is het verslag geheel in lijn met de houding die de Verenigde Staten aannemen ten aanzien van de problemen waarmee de wereld in de huidige internationale situatie geconfronteerd wordt. 
Howitt (PSE ),
   .  Zoals ik tijdens het debat van gisteren heb uitgelegd zouden de Britse Labour-afgevaardigden in het Europees Parlement graag een krachtig gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid zien. De behoefte hieraan wordt benadrukt door het succes van de gemeenschappelijke missie in Iran en wordt onderstreept door de dringende noodzaak dat Europa druk blijft uitoefenen via het Kwartet dat zich bezighoudt met het vredesproces in het Midden-Oosten. Toch moeten we waarschuwen tegen verdere veranderingen in de voorgestelde EU-Grondwet; veranderingen die in onze optiek niet daadwerkelijk zullen bijdragen aan het bereiken van onze doelen. De Europese regeringen zullen niet akkoord gaan met de communautaire methode of besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid inzake het GBVB, noch met een minister van Buitenlandse Zaken die volledig deel uitmaakt van de Commissie. Door een EU-solidariteitsclausule inzake defensie te introduceren of een apart hoofdkwartier voor planning en beheer op te zetten lopen we het risico de structuren van de NAVO onnodig te dupliceren. Regeringen van militair neutrale EU-landen zullen dergelijke eisen sowieso afwijzen. Wij zijn zeker voorstanders van een defensiebureau, maar dat zou zich moeten richten op het opbouwen van militaire capaciteit in de verschillende lidstaten en niet op de verwerving van materieel voor een apart EU-leger, waarover niet eens een voorstel bestaat. Het is in algemene zin vooral een kwestie van politieke wil, niet alleen van institutionele regelingen en op dat terrein kan dit Parlement – en dit verslag – de grootste invloed uitoefenen. 
Korakas (GUE/NGL ),
   - De Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland hebben tegen het verslag-Brok over de “voornaamste aspecten en fundamentele keuzen van het GBVB” gestemd, omdat daarin namens het Europees Parlement steun verleend wordt aan alle imperialistische, interventionistische/agressieve keuzen van de Europese Unie met betrekking tot autonome operaties of aanvullende operaties die in nauwe samenwerking met de NAVO en de VS worden uitgevoerd.
Omdat daarin instemming wordt betuigd met het voorstel van de “Conventie” om deze keuzen op te nemen in de “Europese Grondwet”.
Omdat daarin steun wordt verleend aan het bekende, gevaarlijke militaristische memorandum van de heer Solana, dat werd voorgelegd aan de Top van Chalkidiki in juni jongstleden, waar de drie daarin voorgestelde strategische doelstellingen werden goedgekeurd, waaronder preventieve aanvallen (“door conflictpreventie nog voor het uitbreken van een crisis reageren”).
Omdat daarin de ambitie om samen met de VS verantwoordelijkheden aan te gaan voor “de vrede, de stabiliteit, de democratie, de tolerantie en de duurzame ontwikkeling in de wereld” als een prioriteit wordt aangemerkt. De ambities van de VS inzake de wereldhegemonie zijn echter bekend en dus is het overduidelijk dat de EU geen enkele belangstelling heeft voor dit alles, maar enkel een deel van de buit wil bemachtigen en de volkeren wil onderwerpen.
Het Parlement beklaagt zich over het feit dat het op een zijspoor wordt gerangeerd. Deze klacht is echter niet meer dan een vijgenblad om de militaristische strekking van het verslag te verhullen.
Daarom is het noodzakelijk een prompte en dynamische mobilisatie van de volkeren te organiseren opdat deze keuzen een halt wordt toegeroepen en de indringers het pad wordt afgesneden. 
Krivine en Vachetta (GUE/NGL ),
   - Het verslag over het Europese veiligheidsbeleid is zogenaamd gericht op de totstandkoming van een transparant beleid dat is gebaseerd op multilateralisme en een totaalaanpak van de veiligheid die niet alleen militair van aard is. Maar wat we lezen in de tekst is dat dit beleid van de Europese Unie “uiteindelijk ook afhankelijk is (...) van [haar] militaire vermogens en van de bereidheid om deze (...) in te zetten”. Daarnaast beschouwt de rapporteur het verstevigen van de betrekkingen tussen de EU en de NAVO als “een belangrijk element voor de ontwikkeling van een Europees veiligheidsconcept”. Ten slotte is de rapporteur “ingenomen” met “de door de EU getroffen maatregelen in de internationale strijd tegen het terrorisme”. Het voorgestelde “multilateralisme” is dus niet meer dan een façade; er is hooguit sprake van een aanpassing van de oude imperialistische visie - de visie van een Europa dat samen met de VS beschaving dient te brengen in de wereld, waarbij ook voor het instrument van militaire interventie gekozen kan worden.
Wij denken daar totaal anders over. Oorlog als middel voor conflictoplossing moet beslist worden uitgesloten. Er moet in eerste instantie worden geïnvesteerd in sociale, niet in militaire aspecten. En wij weigeren te aanvaarden dat uit naam van een bijzonder selectieve bestrijding van terrorisme, die staatsterreur ongemoeid laat, allerlei vrijheden het moeten ontgelden. Het is dus de taak van de volkeren om een ander gezamenlijk veiligheidsbeleid af te dwingen, dat uitgaat van de solidariteit tussen de mensen in het Noorden en het Zuiden die worden uitgebuit, in de strijd tegen oorlog en ellende. Wij hebben tegen dit verslag gestemd. 
Meijer (GUE/NGL ),
   . Rapporteur Brok verwijt de Raad dat het verslag over het buitenlands beleid in 2002 slechts een droge opsomming van maatregelen geeft, zonder een mening over doelstellingen, prioriteiten en bekostiging. Hij gebruikt zijn rapport om zelf te formuleren wat de Raad nalaat. Bij invloed op buurregio's maakt hij geen onderscheid tussen mogelijke toekomstige EU-lidstaten in voormalig Joegoslavië en de voormalige Sovjet -Unie en gewenste invloedssferen in West-Afrika en het Midden-Oosten. Ten behoeve van de handelingsbekwaamheid van de EU moet het beginsel van eenstemmigheid van de lidstaten verdwijnen en krijgt de toekomstige Europese minister van Buitenlandse Zaken meer macht. Een machtige en eensgezinde Europese superstaat is grootbetaler aan de Verenigde Naties, die mede ter wille van de Europese belangen radicaal hervormd moeten worden. Een Europees interventieleger zou vanaf 2004 permanent moeten beschikken over 5000 man voor reddingsdiensten en humanitaire operaties, die vanaf 2009 klaar moeten staan om binnen de rest van Europa oorlogen naar het model van Kosovo uit te vechten. Met de VS wordt eenheid van optreden nagestreefd. Ik dank de heer Brok voor zijn duidelijkheid. Omdat zijn model sterk afwijkt van wat ik verdedig, zal ik tegen dit verslag stemmen. Op één punt ben ik het wel met hem eens. Als de EU verzuimt de schendingen van mensenrechten in Tsjetsjenië te bestrijden, ontstaat een nieuwe voedingsbodem voor wijdverbreid terrorisme. 
Pasqua (UEN ),
   - De voor ons liggende jaarverslagen munten uit door eenvormigheid en grenzeloos optimisme. Hoe kunnen we instemmen met de strekking van dit verslag, waarin een over het geheel genomen positieve beoordeling gegeven wordt van het GBVB in 2002, terwijl Europa met betrekking tot het conflict in Irak niet bij machte is geweest een keuze te maken tussen enerzijds zich onvoorwaardelijk schikken naar de eisen van het Amerikaanse buitenlandse beleid, zoals de vertegenwoordigers van het “jonge Europa” bepleitten, en anderzijds zich sterk maken voor een politiek van onafhankelijkheid zoals die door de vertegenwoordigers van het “oude Europa” in gang was gezet?
Voor alle duidelijkheid: al vind ik de manier waarop het Amerikaanse buitenlandse beleid wordt toegepast soms bedenkelijk, ik ben het daarmee beslist niet oneens, tenminste niet wat de uitgangspunten betreft. Wat ik wel betreur is dat de Europese federalisten volkomen blind lijken te zijn: in plaats van lering te trekken uit de crisis, gaan zij door op een uitzichtloze weg en hopen zij hetgeen in Irak is gebeurd te kunnen aangrijpen als “kans en uitdaging (…) om Europa eindelijk ook een deelnemer van gewicht in het buitenlands beleid te laten worden”.
Als mensen zo weinig idee hebben van wat er in de politiek op hoog niveau speelt en op deze manier de geopolitieke werkelijkheid ontkennen, valt er ook in de toekomst weinig te verwachten, en dat is zorgwekkend. 
Queiró (UEN ),
    Zoals altijd het geval is met verslagen waarin het behandelde onderwerp - in casu het buitenlands beleid van de Unie - vanuit alle mogelijke invalshoeken wordt benaderd, kunnen wij instemmen met sommige conclusies maar met andere niet. Dat hangt overigens samen met de aard van compromisteksten.
Zo kunnen wij bijvoorbeeld akkoord gaan met de transatlantische samenwerking waaraan in verschillende paragrafen wordt gerefereerd en zien wij de noodzaak in van een duidelijke definitie van prioriteiten en bedreigingen ter voorkoming van toekomstige crises.
Wij plaatsen echter een vraagteken bij de instrumenten die de Unie voor de tenuitvoerlegging van haar buitenlands beleid krijgt toegewezen. Er is onder meer sprake van een Europese minister van Buitenlandse Zaken, nauwere samenwerking op defensiegebied en besluitvorming bij gekwalificeerde meerderheid in het GBVB. Ik heb mijn twijfels bij deze voorstellen en ik ben van oordeel dat hier uiterste voorzichtigheid geboden is, temeer daar over deze kwesties nog gediscussieerd wordt in het kader van de IGC.
Aangezien ik de positieve punten van het verslag niet wil bekritiseren en de negatieve punten niet wil steunen, kon ik mij alleen maar van stemming onthouden. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
    Ik ga volledig akkoord met een aantal belangrijke elementen van het toekomstige GBVB zoals dat hier door de rapporteur wordt gepresenteerd. Het lijdt geen twijfel dat de transatlantische betrekkingen versterkt moeten worden en dat de Europese Unie, als geheel, actiever moet deelnemen aan het wereldgebeuren. Verder ben ik het met de rapporteur eens dat er een gemeenschappelijke definitie moet worden vastgesteld voor bepaalde veiligheids- en defensiekwesties zoals de bedreigingen, belangen en strategische doelstellingen van de lidstaten van de Europese Unie.
Ik kan mij echter niet vinden in een GBVB dat functioneert op basis van gekwalificeerde meerderheden en dat onder leiding staat van een superminister van Buitenlandse Zaken, en van een directoire van grote landen, een en ander onder het mom van het beginsel van nauwere samenwerking. Het lijkt mij onaanvaardbaar dat de nationale soevereiniteit wordt veronachtzaamd en dat de onafhankelijkheid en de zelfbeschikking van de lidstaten worden aangetast. Ik herinner u eraan dat deze en andere aspecten deel uitmaken van de waaier van fundamentele keuzen die in de huidige IGC ter discussie staan.
Daarom heb ik mij van stemming onthouden. 
Sacrédeus (PPE-DE ),
   –Ik heb onder andere gestemd tegen de volgende, nu goedgekeurde paragrafen:
Volgens paragraaf 20 is het nodig “dat bij meerderheid wordt gestemd (...) tenminste bij besluiten over voorstellen van de Europese minister van Buitenlandse Zaken”. In paragraaf 26 wordt gesteld “dat de gemeenschappelijke kosten van EVDB-operaties, ook militaire, uit de communautaire begroting moeten worden gefinancierd”.
Volgens paragraaf 28 moet er een Europese defensiebegroting komen en volgens paragraaf 46 een gemeenschappelijke Europese territoriale verdediging (“homeland defense”).
De Zweedse christen-democraten willen de EU-samenwerking op het gebied van het buitenlands beleid versterken, doch zonder dat dat ertoe leidt dat iedere lidstaat zijn eigen militaire besluitvormingsrecht uit handen geeft of gedwongen wordt tot medefinanciering van militaire activiteiten waar men het niet mee eens is. In de samenwerking op defensiegebied moet het vetorecht gehandhaafd blijven, evenals het beginsel dat de militaire samenwerking binnen de EU niet moet worden ontwikkeld naast het Noord-Atlantisch Verdrag, maar in het kader van de samenwerking binnen de NAVO.

Figueiredo (GUE/NGL ),
    Ik ben bijzonder ingenomen met het initiatief om de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties die momenteel in New York bijeen is een ontwerpresolutie voor te leggen waarin wordt aangedrongen op een universeel moratorium op de doodstraf.
Het gaat hier om een initiatief dat moet bijdragen aan de toekomstige afschaffing van de doodstraf in alle landen van de wereld. Dat is de wens van miljoenen mannen en vrouwen. Steeds meer landen schrappen de doodstraf uit hun rechtsstelsel.
De afschaffing van de doodstraf is een belangrijk succes en een blijk van beschaving dat naar alle landen moet worden uitgebreid. Even belangrijk is dat er een einde komt aan de politiek van twee maten en twee gewichten waaraan de Amerikaanse regering zich voortdurend schuldig maakt. 

Berthu (NI ),
   - In het verslag-Menéndez del Valle over het vredesproces in het Midden-Oosten wordt terecht steun uitgesproken voor de ‘road map’ van april 2003, die zou moeten leiden tot twee naburige staten, Israël en Palestina - democratische, soevereine en levensvatbare staten, waar mensen in vrede kunnen leven binnen veilige en erkende grenzen. Er worden zelfs goede voorstellen aan toegevoegd, zoals het uitroepen van Jeruzalem tot “religieus cultureel erfgoed van de mensheid, hoofdstad van zowel de staat Israël als de toekomstige nieuwe Palestijnse staat”, met een internationale status in het kader waarvan alle geloofsovertuigingen worden gerespecteerd (paragraaf 53).
Toch heb ik me, tot mijn grote spijt, van stemming over dit verslag moeten onthouden, want eens te meer wordt alles over één kam geschoren: de Palestijnse terroristische aanvallen en de militaire reacties van Israëlische kant. De Palestijnse Autoriteit krijgt in het verslag zelfs een schouderklopje nu zij zich heeft uitgesproken voor de ‘road map’, terwijl Yasser Arafat achter de schermen de terroristische organisaties steunt.
In dit verslag wordt, ten slotte, de door Israël gebouwde “veiligheidsmuur” veroordeeld, terwijl deze nu juist de noodzakelijke scheidingslijn zou moeten vormen in het ontwikkelingsproces naar een Palestijnse staat. Natuurlijk valt over het tracé te twisten, maar dat is een punt waarover eventueel onderhandeld kan worden; het uitgangspunt moet niet opnieuw ter discussie worden gesteld. 
Bordes, Cauquil en Laguiller (GUE/NGL ),
   .- Een toekomst van “vrede en waardigheid” in het Midden-Oosten vereist dat de beide volkeren, zowel de Israëli’s als de Palestijnen, samen kunnen leven, met dezelfde rechten en met name het recht om elk een eigen onafhankelijke staat te hebben. Die mogelijkheid wordt nu al decennialang door de staat Israël afgegrendeld, hetgeen leidt tot een politiek van verdrukking tegenover het Palestijnse volk.
De laatste jaren heeft deze politiek de vorm aangenomen van staatsterrorisme, wat even verwerpelijk is als het terrorisme van individuen dat daardoor, met overigens geheel ander middelen, aan Palestijnse kant is opgeroepen.
Om het vredesproces - dat de werkende klassen naast democratische rechten een uitweg moet bieden uit de ellende - een kans van slagen te geven moet de staatsterreur van Israël een halt worden toegeroepen om zo een einde te maken aan het terrorisme van individuen, en ook moet het nederzettingenbeleid worden losgelaten.
De Verenigde Staten en ook Europa beschikken over middelen om druk uit te oefenen op de machthebbers in Israël, die dringend verlegen zitten om economische, politieke en militaire steun van de grote mogendheden. Als die wil er is, kunnen zij Israël verplichten om afstand te doen van zijn politiek van onderdrukking en plundering.
Wij hebben voor de amendementen aangaande het akkoord van Genève gestemd, niet zozeer vanwege de inhoud ervan maar uit solidariteit met diegenen, Israëli’s en Palestijnen tezamen, die zich inzetten om een eind te maken aan een voor de beide volken rampzalige situatie.
Collins (UEN ),
   . De problemen in het Midden-Oosten bevinden zich nooit ver buiten ons politieke blikveld en dat hoort ook zo.
Uiteindelijk komt het immers simpelweg hier op neer: er is een road map voor vrede in het Midden-Oosten en we moeten allemaal samenwerken om deze in zijn geheel uit te voeren.
Dat zal zeker niet eenvoudig zijn, met name als men het geweldsniveau in het Midden-Oosten, waarvan wij allen de afgelopen tijd getuige zijn geweest, in aanmerking neemt.
De Israëlische regering is haar verplichtingen inzake de ontmanteling van voorposten van nederzettingen en de stopzetting van de nederzettingenactiviteit niet nagekomen.
De Palestijnen hebben niet kunnen voldoen aan veel van de afspraken over de doorslaggevende kwestie van de veiligheid.
Ik heb het eerder gehad over de noodzaak voor beide partijen in dit conflict om te komen met nieuwe handreikingen.
De Europese Unie kan een belangrijke politieke rol spelen bij het opnieuw op gang trekken van het vredesproces in het Midden-Oosten; ik voorzie zonder meer dat er voor de Unie een bemiddelende rol in de regio is weggelegd.
Ik wil het Italiaanse voorzitterschap nogmaals met klem verzoeken alle mogelijke diplomatieke middelen in te zetten om het vredesproces in het Midden-Oosten weer op de rails te krijgen. 
Santos (PSE ),
    In deze ontwerpresolutie tracht het Europees Parlement een balans te vinden tussen het formuleren van aanbevelingen voor en het uiten van kritiek op de partijen die bij het Palestijns-Israëlisch conflict betrokken zijn. Deze doelstelling wordt echter niet helemaal verwezenlijkt. In sommige gevallen is de tekst zo beknopt dat bepaalde belangrijke verwijten aan het adres van Israël uit hun context worden gerukt. Ik bedoel hiermee dat er geen aandacht wordt besteed aan de acties die aan het optreden van Israël ten grondslag liggen en deze om zo te zeggen "rechtvaardigen". Zo wordt Israël bijvoorbeeld veroordeeld vanwege de aanval op een trainingskamp voor terroristen in Syrië zonder dat er rechtsreeks wordt gerefereerd aan de terreuraanval die aan de Israëlische actie voorafging.
Ook de kritiek op de bouw van de scheidingsmuur die de Israëlische autoriteiten als een eenvoudige "veiligheidsbarrière" beschouwen, is vanuit historisch oogpunt niet goed onderbouwd.
Daarom heb ik niet met de meerderheid van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten meegestemd en heb ik mij van stemming onthouden. 
Howitt (PSE ),
   . Voorzitter, dit is een serieus en evenwichtig verslag, dat onze rapporteur, de heer Menéndez del Valle, tot eer strekt. Zoals het Europees Parlement altijd moet doen, wordt ook in dit verslag het geweld van alle partijen veroordeeld. Dat is immers de enige manier waarop we de road map voor vrede in het Midden-Oosten kunnen ondersteunen. De Britse Labour-afgevaardigden in het Europees Parlement staan volledig achter dit proces en achter de stemming in dit Parlement vandaag.
Wij hebben ons slechts op twee technische punten van stemming onthouden. Uiteraard vinden ook wij dat beide partijen zich moeten houden aan de associatieovereenkomst met ons in de Europese Unie. Toch geloven wij niet dat het in deze fase een constructieve stap is om te dreigen met een snelle opschorting van deze overeenkomsten. Op dezelfde manier sluiten wij ook een rol voor een vredesmacht van de Verenigde Naties in de toekomst niet uit. We vinden het echter niet realistisch daartoe nu op te roepen, vooral ook omdat een dergelijk voorstel in de regio op weinig steun kan rekenen.
Dit doet niets af aan het feit dat er een belangrijke politieke taak voor ons ligt en het Europees Parlement kan trots zijn op de bijdrage die wij vandaag de dag leveren aan het bevorderen van vrede, gerechtigheid en veiligheid voor Israël en de Palestijnen. 
Korakas (GUE/NGL ),
   - De Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland hebben niet voor dit verslag gestemd. Hierin wordt namelijk beweerd dat de “road map” de ultieme en enige oplossing is voor deëscalatie in het Midden-Oosten. Israël is echter door de onvoorwaardelijke steun van de VS en de medeplichtigheid van de EU totaal losgeslagen: het land treedt elk akkoord met voeten, verscherpt zijn beleid van genocide tegen het Palestijnse volk, bouwt steeds meer nederzettingen in de Palestijnse gebieden en probeert Palestina door het bouwen van een fascistoïde muur in tweeën te delen en in een getto te veranderen. Als deze muur klaar is zal 58 procent van de meest vruchtbare gebieden op de Westelijke Jordaanoever zijn geannexeerd en zullen 600.000 Palestijnen als ratten in de val zitten. Israël zal dus elke mogelijkheid om te komen tot een onafhankelijke Palestijnse staat de grond in boren.
Dit streven van Israël past precies in de plannen van het Amerikaans imperialisme in het Midden-Oosten. Israël is hier een vooruitgeschoven post van. Ook de EU schaart zich - onder het voorwendsel van de antiterreurcampagne - aan de zijde van Israël, ondanks de tegenstellingen in het imperialistische kamp. Het onderhavig verslag bevat weliswaar enkele goede voorstellen van de rapporteur, die probeert “objectief” te zijn, maar uiteindelijk wordt er te weinig gezegd waar het op staat. Getracht wordt de indringer niet te veel voor het hoofd te stoten, maar het gevolg daarvan is dat die zich alleen maar aangemoedigd voelt.
Wij scharen ons met volle overtuiging aan de zijde van het Palestijnse volk, dat vecht voor een onafhankelijke staat. Wij steunen de krachten in Israël die zich verzetten tegen het crimineel beleid van Sharon en inzien dat een Israëlische staat onmogelijk kan bestaan zonder een Palestijnse staat. 
Meijer (GUE/NGL ),
   . Tien jaar geleden had de hele wereld de verwachting dat het conflict tussen Israël en Palestina op korte termijn vreedzaam kon worden opgelost. In plaats van elkaars bestaansrecht te betwisten en het buurvolk te dwingen tot emigratie, zouden ze voortaan vreedzaam naast elkaar leven, zonder vernederingen, hindernissen of angst. Daarna hebben aan beide kanten de extremen toch weer opnieuw de kans gekregen om haat te zaaien. Uit angst voor het geweld van de ander kiest men voor de gewelddadige weg. De meerderheid van de inwoners van Israël accepteert wel een Palestijnse staat, maar gunt thuis de regeermacht aan een tegenstander van die staat, omdat men van hem de meeste bescherming verwacht tegen Palestijns geweld. In Palestina zijn groeperingen als Hamas en Jihad sterk geworden omdat de mensen denken dat er met de bezetter, die steeds meer land in beslag neemt voor nederzettingen en de bouw van een muur, toch nooit overeenstemming kan worden bereikt. De verhouding tussen Israël en Palestina lijkt daardoor voor altijd uitzichtloos. Op 12 november zullen de redelijke krachten uit beide landen in Genève samen een uitonderhandelde eindoplossing voor een rechtvaardige vrede presenteren. Dit verslag gaat gelukkig al diezelfde richting uit, maar het is belangrijk dat vandaag het Europees Parlement het vredesplan in brede meerderheid nadrukkelijk ondersteunt door het aannemen van amendement 11. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
    Dit Parlement doet reeds sinds geruime tijd verwoede pogingen om de beëindiging van het conflict in het Midden-Oosten te bespoedigen. Ik meen te mogen stellen dat wij allen unaniem pleiten voor een “ondubbelzinnig en definitief vredesakkoord” dat joden, moslims en christenen in de gelegenheid stelt in vrede samen te leven.
Helaas heeft de constructieve dialoog die vanuit deze gemeenschappelijke doelstelling was gegroeid, moeten wijken voor het sektarisme van andere partijen. De autoritaire monologen die daarvan het gevolg zijn, leiden zeker niet tot een doeltreffende oplossing van het probleem.
Absolute onpartijdigheid en objectiviteit zijn werkelijk onontbeerlijk. Wij moeten hoe dan ook de verleiding weerstaan om waardeoordelen uit te spreken.
Ik betreur het ten zeerste dat in deze kwestie partijgebonden, propagandistische en radicale benaderingen nog steeds bepalend zijn - benaderingen die de geloofwaardigheid van het Europees Parlement en het prestige van onze resoluties aantasten.
In deze tekst worden de acties van een democratische, soevereine staat die deze acties enkel uitvoert om zijn burgers te beschermen vereenzelvigd met terrorisme. Op die manier worden de beginselen die ten grondslag dienen te liggen aan een objectieve evaluatie van de oorzaken en gevolgen van dit conflict op onvergeeflijke wijze omgekeerd. Het komt er overigens niet op aan schuldigen aan te wijzen. Doel is de vrede te herstellen en een rechtvaardige, stabiele en waardige oplossing te zoeken voor de twee betrokken naties.
In de stemming over de afzonderlijke paragrafen heb ik willen bijdragen aan de verbetering van het algemene evenwicht van de tekst. 
Sacrédeus (PPE-DE ),
   – Ik heb mij bij de eindstemming van stemming onthouden.
Wij Europese christen-democraten in de Fractie van de Europese Volkspartij hebben tegen het thans aangenomen voorstel gestemd (191 stemmen voor en 179 stemmen tegen, bij 39 onthoudingen) inzake paragraaf 66 over “een internationaal mandaat in Palestina (...) dat onder andere een internationale vredesmacht ter plekke moet omvatten”. Dat zou betekenen dat de ontwikkeling tientallen jaren terug wordt gedraaid.
Paragraaf 18 is onduidelijk, omdat terroristische daden van Palestijnse zelfmoordstrijders niet apart vermeld worden naast het optreden van het Israëlische leger.
In overweging G wordt het vredesplan van het Kwartet voor het Midden-Oosten beschreven als “voor het Westen een unieke gelegenheid (...) om in de ogen van de Arabische en islamitische publieke opinie geloofwaardig over te komen”. Hier verliest men uit het oog waar het om gaat. De bedoeling van het vredesplan is het scheppen van vrede en verzoening tussen Israëliërs en Palestijnen – en niets anders. 

Alyssandrakis (GUE/NGL ),
   - Ondernemerschap wordt gepresenteerd als het nieuwe ideaal van de EU, als een tovermiddel voor de economische stagnatie, de werkloosheid, enzovoort. Zo probeert men de verantwoordelijkheid voor de economische groei weg te nemen bij de collectiviteit en over te hevelen naar het individuele niveau. Werkloosheid wordt bijvoorbeeld geïnterpreteerd als een gebrek aan ondernemerschap van de kant van de werklozen en niet als een bestanddeel van het kapitalisme.
Zowel de tekst van de Commissie als het verslag van de Industriecommissie van het EP is een lofzang op dit nieuwe ideaal. De Commissie stelt drie actielijnen voor: opheffing van de barrières die de ontwikkeling van ondernemingen in de weg staan, het tot stand brengen van een evenwicht tussen risico´s en beloning en het bevorderen van een samenleving waarin ondernemerschap gewaardeerd wordt. Met andere woorden, men stelt voor de ondernemingen volledig vrij spel te laten, ze goedkoop geld te geven en superwinsten voor hun investeringen te garanderen. Ook wordt op elk niveau een propagandistische campagne gevoerd (opleiding, massamedia, enzovoort) opdat ook de meest onverbeterlijke sceptici ervan overtuigd raken dat zij het ondernemerschap of op zijn minst de ondernemers moeten aanbidden. Het verslag gaat dezelfde richting uit.
Wij staan uiteraard niet versteld van deze verafgoding van het ondernemerschap door de kapitalistische EU. Onze idealen en onze principes verbieden het ons echter om daaraan mee te doen. Wij stellen collectiviteit tegenover individualisme, zoals we ook onderscheid maken tussen ondernemingen die werken in het belang van de samenleving als geheel en op winst beluste, kapitalistische ondernemingen. Daarom hebben de Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland tegen dit verslag gestemd. 
Krivine en Vachetta (GUE/NGL ),
   .- Dat het Parlement en de Commissie zich buigen over de problemen van de kleine, met name ambachtelijke bedrijven in Europa valt te begrijpen. De teksten waarover het hier gaat voeren ons echter naar een virtuele wereld, een ideologische constructie ter ere van de markt. Zo wordt in het Groenboek over ondernemerschap en in dit verslag, dat commentaar bevat op dat Groenboek, uitgegaan van de vooronderstelling dat “ondernemers de drijvende kracht van de sociale markteconomie zijn”. Daar zullen de werknemers, die kennelijk worden beschouwd als inerte massa, heel blij mee zijn. In het Groenboek staat overigens duidelijk hoe negatief de Commissie aankijkt tegen “knelpunten die de flexibiliteit van de arbeidsmarkt in het gedrang brengen”. Verder wordt in het verslag-Langen opgeroepen tot “initiatieven (…) die definitief afrekenen met de mentaliteit uit het verleden, waarin ondernemersactiviteiten met de vinger werden nagewezen en ondernemingswinst als duivels werd beschouwd”. En toch wordt de kleine onderaannemer in het ‘echte leven’ vermorzeld door de grote bedrijven, die uit zijn op maximale winst. Deze bedrijven eisen de laagste prijzen en het hoogste werktempo en dat werkt weer door in de lonen en de arbeidsvoorwaarden van werknemers met onzekere banen. In de voorgestelde teksten wordt hierover met geen woord gerept; er wordt alleen maar weer eens gewezen op de noodzakelijke verlaging van de sociale lasten - het bekende verhaal dus. Wij hebben daarom tegen dit onvolledige en partijdige verslag gestemd. 
Marques (PPE-DE ),
    Ik feliciteer de heer Langen met het uitstekende initiatiefverslag van het Europees Parlement inzake ondernemerschap, innovatie en MKB, dat mijn oprechte steun geniet. Mijns inziens is het van het grootste belang dat het ondernemerschap in de Europese Unie wordt bevorderd.
In dit verband wil ik onderstrepen dat de beoogde structurele verandering van de economie aan de hand van op kennis gebaseerde activiteiten in de dienstensector tot nieuwe kansen voor ondernemingen zal leiden. Vandaar dat de Unie en de lidstaten het ondernemerschap en de ondernemersgeest in deze sector moeten bevorderen. Daarbij moet bijzondere aandacht worden besteed aan steunverlening voor ondernemingen in minder begunstigde en met name ultraperifere regio’s. 
Pasqua (UEN ),
   .- Ik ben het weliswaar niet op alle punten eens met de inhoud van het Groenboek van de Commissie of met het verslag van het Parlement - ik betreur met name dat de kwestie van het MKB niet verder aan de orde wordt gesteld -, maar het verheugt mij dat de Unie kiest voor een resolute aanpak van het vraagstuk van de ondernemingsgeest en ik hoop dat de lidstaten dit voorbeeld zullen volgen.
Nu Europa aan de rand van een recessie staat, moet iedereen ervan doordrongen zijn dat er slechts één weg leidt naar het herstel van onze economieën, die bezwijken onder de bureaucratie: het bevorderen van het vrije ondernemerschap en het particuliere initiatief.
Daarvoor is echt een mentaliteitsverandering nodig: van de burgers, die maar al te vaak negatief aankijken tegen de groei van het bedrijfsleven, maar vooral ook van de overheden, die er om ideologische redenen niet happig op zijn de voorwaarden te scheppen voor een “totaal andere manier van ondernemen” en weigeren de administratieve lasten en de fiscale druk voor bedrijven te verlichten.
Het wordt hoog tijd dat degenen die ervoor zorgen dat er geld verdiend wordt daarvoor weer de gelegenheid krijgen en daartoe weer gestimuleerd worden. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
    Met dit Groenboek draagt de Europese Commissie op beslissende wijze bij aan de bevordering van de groei, de werkgelegenheid en het ondernemerschap. De Europese Unie zal inderdaad pas echt kunnen uitgroeien tot de “meest concurrerende en dynamische economische regio van de wereld” als de interne economische actoren – met name het midden- en kleinbedrijf – dit nieuwe elan ter harte nemen en als belanghebbende partij optreden. Daarom is het onontbeerlijk dat de bestaande belemmeringen in alle sectoren van het ondernemingsbeleid worden weggenomen, dat er zowel op fiscaal en ethisch vlak als op arbeidsgebied een gunstig klimaat wordt gecreëerd en dat problemen van structurele aard, zoals de risicoaversie en het pessimisme waarmee jonge mensen in sommige lidstaten van de Europese Unie de oprichting van een nieuwe onderneming tegemoet treden, snel en doeltreffend worden aangepakt. Samen met de rapporteur ben ik ervan overtuigd dat de ontwikkeling van nieuwe steunprogramma’s niet volstaat om dergelijke problemen te verhelpen. Wij moeten ons herbezinnen op de krachten van de sociale markteconomie om prikkels te creëren die potentiële ondernemers ertoe aanzetten risico’s en verantwoordelijkheden te nemen.
Het ondernemerschap, dat moet bijdragen aan de bevordering van de werkgelegenheid, de groei, het concurrentievermogen, de individuele ontplooiing en de ontwikkeling van de samenleving in het algemeen, is vooral afhankelijk van de vraag of de communautaire en nationale instanties er al dan niet in zullen slagen “een gunstig klimaat” te scheppen. Ik ben van oordeel dat ...

Andersson, Färm, Hedkvist Petersen, Karlsson en Sandberg-Fries (PSE ),
   –Wij Zweedse sociaal-democraten zijn het in veel opzichten eens met het verslag, maar wij willen met nadruk wijzen op ons standpunt inzake een gemeenschappelijk belastingbeleid.
Wij scharen ons achter het idee van minimumniveaus voor bepaalde belastingen, bijvoorbeeld kapitaal- en ondernemingsbelastingen, omdat dat de uitvoering van het beleid voor de interne markt zou vergemakkelijken. Via een deels gemeenschappelijk belastingbeleid kunnen we bijvoorbeeld milieuschadelijke activiteiten duurder maken. Daarentegen wijzen we er met nadruk op dat we tegen harmonisatie van inkomstenbelastingen zijn. Het moet ook in de toekomst een taak van de nationale parlementen blijven om wetgeving voor de inkomstenbelastingen aan te nemen. 
Auroi (Verts/ALE ),
   . – Het voorstel van de Commissie kwam precies tijd, want nu de uitbreiding voor de deur staat zijn de mensen ongerust over de mogelijke gevolgen van een Europa van 25 voor hun dagelijks leven en bovenal voor de werkgelegenheid.
In de Europese politiek wordt voortdurend de lof gezongen van de KMO’s en de flexibiliteit, maar ondertussen laten we geen gelegenheid voorbijgaan voor nieuwe maatregelen die de KMO’s het leven onmogelijk maken, zoals de octrooiering van software. Daarom ben ik blij met dit initiatief, dat een erkenning vormt van de grote sociaal-economische rol van de industrie.
Ook ben ik zeer te spreken over het werk van de rapporteur, die het belang onderstreept van een industriebeleid dat sociaal is en rekening houdt met het milieu. Zij doet dit door haar tekst in de context te plaatsen van de drie pijlers van duurzame ontwikkeling en van de conclusies van de Europese Toppen in Lissabon en Göteborg. Gelukkig is rechts er niet in geslaagd deze accenten uit te vlakken. Elke verregaande verandering in onze industriële structuur biedt ons straks de gelegenheid om het milieueffect van bepaalde activiteiten te verminderen.
Helaas is er wel een paragraaf in de tekst blijven staan – waartegen de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie een stem heeft uitgebracht omdat daarin brandstofcellen en waterstof als alternatieve energiebronnen worden beschouwd –, waarin wordt aangedrongen op investeringen in nanotechnologieën, zonder enig wettelijk kader en zonder rekening te houden met de gevolgen voor gezondheid en milieu (men hoeft alleen maar aan de gevolgen van GGO’s te denken) alsook op investeringen in de veiligheids- en defensie-industrie. Afgezien van die paragraaf zullen wij als Groenen dit verslag steunen. 
Bordes, Cauquil en Laguiller (GUE/NGL ),
   – Tientallen miljoenen arbeiders in Europa zijn geheel of gedeeltelijk werkloos. Volgens de rapporteur is dat eigenlijk alleen maar goed, aangezien dat het “concurrentievermogen” ten goede zou komen.
De Oost-Europese waarvan zij rept is geen louter theoretisch begrip, zoals blijkt uit de instorting van de levensstandaard van de arbeiders en de daarmee samenhangende buitensporige winsten die de daar gevestigde West-Europese bedrijven en – hier – de grote handelaars daaraan overhouden. Grote westerse kapitalistische concerns hebben namelijk de bedrijven van Midden-Europa geannexeerd. Andere hebben hun productie daarheen “verplaatst” om die vervolgens naar nog armere landen over te brengen, een spoor van verwoesting achter zich latend.
Zou de textielindustrie uit West-Europa verdwijnen? In de Franse kledingindustrie zijn sinds 1986 134.000 banen verloren gegaan. Maar de aandeelhouders hebben niets verloren. Die “modernisering van het productieapparaat” (65 procent minder werknemers In totaal) heeft volgens de verantwoordelijke werkgevers hun omzet niet aangetast.
Alleen als we ontslagen bij bedrijven die winst maken zouden verbieden op straffe van vordering zouden we kunnen spreken van een beleid dat de arbeiders zou beschermen. Veel bedrijven die mensen ontslaan om elders te produceren blijven winst maken. Al die winsten bij elkaar zouden moeten worden gebruikt om de banen te behouden, desnoods door het werk onder alle mensen te verdelen. 
Caudron (GUE/NGL ),
   . – Ik ben altijd al een voorvechter geweest van een industrieel Europa en dus ook van een Europees industriebeleid. Daarom heb ik het uitstekende werk van mevrouw Zrihen gesteund en met belangstelling gevolgd.
Natuurlijk had ik liever gehad dat er verdergaande middelen werden ingezet (ook in het kader van de Grondwet) en dat verdergaande maatregelen werden genomen op het gebied van milieuvraagstukken, en niet te vergeten met betrekking tot de sociale en menselijke aspecten.
De politieke en economische krachtsverhoudingen in Europa en in het Parlement hebben echter natuurlijk grenzen gesteld aan onze resultaten.
Niettemin is dankzij mevrouw Zrihen een stap in de goede richting gezet. Ik heb haar verslag dan ook gesteund. 
Pasqua (UEN ),
   . – Er zit ten minste één positief aspect aan dit verslag, namelijk het feit dat het suggereert dat er überhaupt nog een Europees industriebeleid ís. We moeten echter wel vaststellen dat er velen zijn, in de eerste plaats de werknemers van de Europese bedrijven die door de economische crisis zijn getroffen, die zo hun twijfels hebben over de wil van Europa om onze industriële structuur te behouden.
Natuurlijk, de Europese industrie moet zich daadwerkelijk concentreren op wat zij aan troeven in huis heeft: een hoog opleidingsniveau van het personeel, een grote capaciteit op het gebied van technologie en onderzoek, ervaring met “schone” productieprocessen, enzovoorts.
Maar kunnen we nu ook zeggen dat dat voldoende is? Tot nu toe zien we de ene na de andere analyse verschijnen, maar iets concreets komt daar niet uit voort.
En wat erger is: onze ondernemingen zitten gevangen in het keurslijf van een Stabiliteitspact waarin bij het berekenen van de overheidsschuld geen enkel onderscheid wordt gemaakt tussen productieve investeringen en improductieve uitgaven, en ze zijn onderworpen aan de even strenge als abstracte controle van de Commissie op het gebied van staatssteun (ik noem de Alstom-affaire) en van bedrijfsconcentraties, en het gevolg is dat ze absoluut niet in straat zijn om effectief te concurreren met de Amerikaanse industrie, die wel permanente steun van haar eigen regering geniet.
De Europese industrie en de Europese ondernemers hebben meer behoefte aan een duidelijke politieke wil dan aan al onze verslagen. Dit verslag voorziet niet in die behoefte. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
    Ik heb voor dit belangrijke verslag gestemd. Naar aanleiding van de mededeling van de Europese Commissie wordt het thema van het industriebeleid in het Europa van de toekomst opnieuw op de agenda van het Parlement en de Europese Unie geplaatst. Daarbij wordt bijzondere aandacht besteed aan het huidige uitbreidingsproces.
Het industriebeleid van de Unie, dat onderhevig is aan ingrijpende veranderingen en geconfronteerd wordt met de gevolgen van de invoering van de euro en de uitbreiding, is toe aan een grondige herziening. Ik ga dan ook akkoord met de prioritaire aandachtspunten die in het verslag worden genoemd: voortzetting van de inspanningen inzake onderwijs, beroepsopleiding en kwalificatie, toename van de investeringen in onderzoek en innovatie, verbetering van de kwaliteit van de infrastructuur (vervoer, communicatie en energie), beschikbaarstelling van financiering voor ondernemingen, versterking van de sociale dialoog, vereenvoudiging van de procedures voor de oprichting van ondernemingen, enzovoorts. Het is van essentieel belang dat al deze elementen in aanmerking genomen worden. Dat is de enige manier om de doelstellingen van de strategie van Lissabon te verwezenlijken en in het uitgebreide Europa een geharmoniseerde wetgeving op basis van de arbeidsregeling van de huidige Unie in te voeren.
Ten slotte is het noodzakelijk dat de ondernemerschapsdimensie van de industrie versterkt, bevorderd en gesteund wordt. In dit verband moet het streven naar economische doeltreffendheid hand in hand gaan met het streven naar sociale en menselijke doeltreffendheid.
Ik heb voor dit evenwichtige verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie gestemd. 
Sacrédeus (PPE-DE ),
   – Het verslag is een stap op de weg naar het hoge doel van de strategie van Lissabon, namelijk om van de EU de meest concurrerende en dynamische kenniseconomie te maken, met een duurzame economische groei en met meer en betere werkgelegenheid. In een situatie waarin veel lidstaten van de EU kampen met grote economische zorgen en waarin vooral Duitsland en Frankrijk niet voldoen aan de eisen van het Stabiliteitspact, lijkt dit doel ver weg. Daarom is het toe te juichen dat men begint te discussiëren over de plaats van de industriële vraagstukken in deze doelstelling. De industrie is tenslotte de ruggengraat van de Europese economie.
In het verslag wordt ook geëist dat de nationale belastingsystemen worden geharmoniseerd, omdat die – zo staat het er – “een negatieve invloed hebben op de interne markt”. Wij Zweedse christen-democraten maken bezwaar tegen deze passage, omdat besluiten over het belastingbeleid een nationale aangelegenheid zijn. Dit is de reden waarom ik tegen paragraaf 1d heb gestemd. 

Alyssandrakis (GUE/NGL ),
   - Terwijl de leiders van de EU tijdens de Top van Brussel steun betuigden aan de “democratisch gekozen regering van Bolivia” en het Boliviaanse volk opriepen “zich te onthouden van geweld”, bood president Sanchez de Lozada zijn ontslag aan en vluchtte hij weg naar vrienden in Miami.
De volksopstand in Bolivia - waarbij door de gewelddadige en bloedige repressie tientallen slachtoffers vielen – was een woede-uitbarsting van de talloze onderdrukten: werknemers, boeren en de inheemse bevolking. Dit was hun manier om duidelijk te maken dat zij een beter leven willen en de natuurlijke hulpbronnen van hun land willen beschermen tegen de plundering ervan door de buitenlandse monopolies en tegen het neokoloniale beleid van de VS. Eens te meer blijkt dat het volk de hoofdrolspeler is in de geschiedenis. Eens te meer blijkt dat de tegenstander, hoe machtig die ogenschijnlijk ook is, niet onoverwinnelijk is.
In de resolutie van het EP staan weliswaar enkele pertinente opmerkingen maar de algemene strekking is toch die van neutraliteit ten aanzien van de volksopstand. Daarom hebben de Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland zich van stemming onthouden. Wij willen tevens onze solidariteit betuigen met het volk van Bolivia en heel Zuid-Amerika. Wij zijn er rotsvast van overtuigd dat de recente overwinning niet de laatste zal zijn. 
Bordes, Cauquil en Laguiller (GUE/NGL ),
   . – In deze resolutie wordt steun uitgesproken voor het democratisch regime in Bolivia, terwijl in de considerans valt te lezen dat in dit land – het armste van Zuid-Amerika – de boeren, de arbeiders en de werklozen in hoge mate buiten de politiek worden gehouden en dat dit zogenaamd democratische regime onlangs nog een bloedbad heeft aangericht onder de armen die demonstreerden tegen de toenmalige Boliviaanse president.
Welnu, voor ons is in Bolivia alleen sprake geweest van democratie gedurende die paar dagen van directe democratie door het volk. Dat volk heeft daarmee laten zien dat het, niettegenstaande het leger en de onderdrukking, in staat is een president te verjagen die het in meerderheid niet wil.
Niet het regime van Bolivia is een voorbeeld, maar de reactie van het Boliviaanse volk. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    Ik veroordeel hier met klem de brutale repressie die het Boliviaanse leger op bevel van ex-president Gonzalo Sanchez de Lozada heeft uitgeoefend. Daarbij zijn tientallen doden en honderden gewonden gevallen.
De strijd die de Boliviaanse bevolking de laatste maanden heeft gevoerd, is uitgemond in een volksopstand tegen de aantasting van de soevereiniteit van Bolivia en de Boliviaanse bevolking over de energierijkdommen van het land. Deze strijd heeft tot het ontslag van president Gonzalo Sanchez de Lozada geleid.
Het is van wezenlijk belang dat de nieuwe perspectieven en kansen waarop het Boliviaanse volk na deze belangrijke overwinning uitzicht heeft, de deur openen naar de verwezenlijking van de diepe en legitieme aspiraties van de Bolivianen. Het land moet de volledige controle krijgen over zijn natuurlijke rijkdommen, met name de beschikbare energiebronnen, die genationaliseerd moeten worden. Elke inmenging van buitenaf is uit den boze, te beginnen met inmenging van de kant van de Verenigde Staten.
Er moet tevens een einde komen aan het neoliberale kapitalistische beleid dat ten grondslag ligt aan de ellende en de problemen waarmee het merendeel van de bevolking wordt geconfronteerd. Het is van essentieel belang dat er maatregelen worden genomen om aan de reële behoeften tegemoet te komen en de levensomstandigheden van de werknemers en de Boliviaanse bevolking te verbeteren. 
De Voorzitter.
   – Hiermee zijn de stemverklaringen beëindigd.

 zie notulen.

De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A5-0331/2003) van mevrouw Figueiredo, namens de Commissie visserij, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement - Naar een uniforme en effectieve uitvoering van het gemeenschappelijk visserijbeleid (COM(2003)0130 - 2003/2104(INI)). 
Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Mijnheer de Voorzitter, commissarissen, waarde collega’s, in de Commissie visserij hebben wij de voorstellen van de Commissie bestudeerd en besproken. Doel is tussen 2003 en 2005 een actieplan ten uitvoer te leggen om te waarborgen dat de toegang tot de wateren en de exploitatie van de visbestanden op alle niveaus worden gecontroleerd en aan een uniforme regelgeving en controleprocedure worden onderworpen die niet alleen van toepassing zijn op de vangst maar ook op het vervoer en de afzet van visserijproducten. Dit moet tot resultaten leiden die onderling vergelijkbaar zijn, ongeacht de nationaliteit van het toezichthoudende orgaan en ongeacht de bevoegde nationale inspectiedienst.
In zowel het Europees Parlement als de visserijsector heerst een brede consensus over de noodzaak van een betere coördinatie van de inspectie- en controleactiviteiten op communautair niveau. Men is het er tevens over eens dat de middelen gerationaliseerd moeten worden en dat er prioriteiten moeten worden vastgesteld. Dit geldt met name voor gebieden waar een intensievere samenwerking tussen de lidstaten noodzakelijk is, zoals het geval is met de internationale gebieden die beheerd worden door regionale organisaties waarbij de Europese Unie is aangesloten.
Het is tevens een goede zaak dat er in overleg met de sector en de nationale autoriteiten maatregelen worden getroffen om de procedures en doelstellingen te harmoniseren, zonder evenwel de verschillen tussen de diverse regio's uit het oog te verliezen en de bevoegdheden van de lidstaten aan te tasten. De beoogde maatregelen moeten gebaseerd worden op de ervaring die de diverse lidstaten in de loop der jaren hebben opgedaan, met name op het gebied van grensoverschrijdende samenwerking. Daarbij mag uiteraard niet voorbij worden gegaan aan de rol die de nationale autoriteiten spelen bij de controle en evaluatie van controle- en inspectieactiviteiten.
Zoals wij op verschillende plaatsen in het verslag onderstrepen, kan het gemeenschappelijk visserijbeleid slechts op doeltreffende wijze worden uitgevoerd als de vissers de regelgeving op visserijgebied steunen en eerbiedigen. Om de verwezenlijking van deze doelstelling te waarborgen moeten de visserijorganisaties bij alle stadia van de besluitvorming worden betrokken. Dat is een element waaraan wij bijzonder belang hechten.
Even belangrijk is dat er acties worden opgezet om de nationale inspectie- en controlemiddelen beter te gebruiken door visserijtakken of bestanden te selecteren. Deze actieplannen moeten in overleg met alle betrokken partijen, met inbegrip van visserijorganisaties, producenten, reders en nationale autoriteiten, worden geanalyseerd en besproken.
Anderzijds vestigen wij de aandacht op de hoge kosten die verbonden zijn aan het gebruik van de nieuwe technologieën waarmee het visserijbeleid moet worden uitgerust, onder meer ook om de kwaliteit van de inspectie- en controlemaatregelen te verbeteren. Wellicht vergen de bedoelde technologische toepassingen omvangrijke investeringen. Daarom is het van belang dat in de Gemeenschapsbegroting toereikende kredieten worden uitgetrokken en dat de lidstaten die dat nodig hebben, steun ontvangen.
Dan ga ik nu even nader in op het voornemen van de Commissie om een voorstel in te dienen voor de oprichting van een gezamenlijke inspectiestructuur op basis van met name een communautair Bureau voor visserijcontrole teneinde de gecoördineerde toepassing van de nationale inspectie- en controlemiddelen te garanderen. In dit verband dringen wij erop aan dat de Commissie in samenwerking met de lidstaten een zo breed mogelijk onderzoek instelt naar de haalbaarheid en noodzaak van een organisatorische structuur voor communautaire inspectie en controle. Wij verlangen dat die studie in elk geval een vergelijkende kosten-batenanalyse omvat in relatie tot een betere toepassing van de nationale middelen, en een overzicht geeft van de praktische gevolgen van dit initiatief voor de materiële, financiële en personele middelen.
Verder verzoeken wij de Commissie alternatieve communautaire samenwerkingsmodellen voor controle en handhaving te bestuderen die het voorstel om een communautair Bureau voor visserijcontrole of een gezamenlijke inspectiestructuur op te richten op financieel voordelige wijze kunnen vervangen. Wij zijn van oordeel dat er geen beslissing mag worden genomen zolang deze studie niet beschikbaar is. Afsluitend, mijnheer de Voorzitter, waarde collega’s, dank ik al degenen die aan de opstelling van dit verslag hebben meegewerkt. 
Lamy,
   .  Mijnheer de Voorzitter, de Commissie wil allereerst mevrouw Figueiredo bedanken voor haar uitstekende verslag en voor haar steun voor de mededeling die wij ter tafel hebben gebracht.
Nu de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid is ingezet moeten de lidstaten alles in het werk stellen om te zorgen voor een correcte toepassing van de regels die thans van kracht zijn. We zijn het er denk ik allen over eens dat het voor het bereiken van dat gemeenschappelijke doel noodzakelijk is op het gebied van het toezicht intensiever samen te werken. De mededeling van de Commissie omvat daarom een strategie voor samenwerking en coördinatie tussen de lidstaten onderling en op EU-niveau, zowel voor hetgeen op de korte termijn gedaan kan worden als voor doelstellingen op de middellange termijn. Wij hebben een en ander in de vorm gegoten van een actieplan met als doel een coherente strategie vast te stellen die erop gericht is de inspectie- en controleactiviteiten van de lidstaten – onder wier bevoegdheid dit immers valt – doelmatiger te doen verlopen. In het bijzonder stellen wij drie grote actieterreinen voor.
In de eerste plaats moeten de prioriteiten vastgesteld worden voor de inspectie ten behoeve van de meest bedreigde bestanden. Deze aanpak zal vervolgens moeten worden uitgebreid naar andere activiteiten, bijvoorbeeld op het gebied van de vangst van over grote afstanden trekkende soorten in de Middellandse Zee of de aanlanding van schepen die bij illegale visserijactiviteiten betrokken zijn.
De tweede actielijn is dat er specifieke en transparante monitoringprogramma’s moeten komen die zijn toegesneden op de specifieke kenmerken van elke betrokken visserijactiviteit. Wij stellen voor dat alle betrokken nationale autoriteiten meedoen bij het uitwerken van programma’s voor de inspectie en controle op zee en natuurlijk ook voor het toezicht op aanlanding en verhandeling.
Ten derde moet er intensiever samengewerkt worden om het toezicht en de toepassing van de regels uniform en doelmatiger te maken. De ervaring leert dat een plaatselijke of vrijwillige samenwerking niet voldoende is, vooral als het gaat om de toegang tot informatie, de samenwerking op operationeel niveau en het in kaart brengen van alle onregelmatigheden en inbreuken. Wij zijn van mening – de industrie vraagt daar overigens ook om – dat de inspectieprocedures geharmoniseerd dienen te worden.
Vrijwillige samenwerking voldoet dus niet langer. Wij achten een organisatiestructuur op communautair niveau voortaan noodzakelijk. Dat is de reden voor dit haalbaarheidsonderzoek, waarbij we de lidstaten en de betrokken sectoren willen betrekken – met natuurlijk in de eerste plaats de vissers en de verschillende vissersgemeenschappen, zoals mevrouw Figueiredo zojuist al zei. Het doel daarbij is een gezamenlijke inspectiestructuur op te zetten door de oprichting van een communautair Bureau voor visserijcontrole. Bij dit onderzoek zou dan gekeken worden naar de haalbaarheid van een agentschap dat verantwoordelijk is voor de organisatie en de inzet van alle inspectie- en controlemiddelen, aan de hand van op communautair niveau vastgestelde prioriteiten. Tot slot, de dialoog over deze mededeling heeft voor ons geen problemen opgeleverd. We willen mevrouw Figueiredo dan ook nogmaals bedanken voor haar betoog en voor haar steun. 
Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega’s – voorzover aanwezig – , ik zal het kort houden en om te beginnen de rapporteur, mevrouw Figueiredo, gelukwensen met haar verslag.
Het is heel belangrijk dat het gemeenschappelijk visserijbeleid door alle lidstaten op gelijke wijze wordt toegepast. Dit voorstel van de Commissie is dus heel welkom: het visserijbeleid heeft alleen zin als er daadwerkelijk en op efficiënte wijze controle op wordt uitgeoefend. De visserijsector moet daar zelf aan kunnen meewerken.
De nieuwe technologieën maken een betere en scherpere controle mogelijk. We moeten ze dus inzetten om de naleving van de normen van het gemeenschappelijk visserijbeleid te verbeteren. Dat toezicht mag niet beperkt blijven tot de visvangst zelf, maar moet ook – en dat is heel belangrijk – de daarop volgende fasen bestrijken: de afslag, het vervoer, de detailverkoop, enzovoorts. Ook de horeca moet in het controlesysteem worden opgenomen. We zijn het er dus mee eens dat de regeling een homogener karakter moet krijgen – ze moet beter opgezet worden en er moeten meer middelen beschikbaar worden gesteld. Daar zal bij het opstellen van de begroting rekening mee moeten worden gehouden.
Ik zal de rest van mijn spreektijd wijden aan enige beknopte opmerkingen over het verslag van mevrouw McKenna. Onze fractie had immers gevraagd deze verslagen gecombineerd te behandelen, maar dat is er tot nu toe niet van gekomen.
Ik wil de rapporteur graag gelukwensen. Het is een goede zaak dat zowel in het jaarverslag van de Commissie als in dat van het Parlement duidelijk wordt gesteld dat er maar vier lidstaten zijn die voor de volle honderd procent hebben voldaan aan de vereisten voor de betreffende , en wel voor alle onderdelen van de vloot. Dat zijn de volgende lidstaten: Finland, Denemarken, Spanje en Portugal. Het komt er dus op neer dat elf lidstaten niet aan die vereisten voldoen. Dat is volgens mij het belangrijkst, en het feit – en nu spreek ik als Spanjaard – dat Spanje tot de eerste categorie behoort. Daarmee kom ik op het volgende punt, en dat is dat er pogingen zijn geweest om de Spaanse visserijsector in diskrediet te brengen. Spanje blijkt echter één van de vier lidstaten te zijn die de plannen voor het inperken van de vloot nakomen. Het lijkt me heel verstandig om dat te herhalen ten aanzien van al die lidstaten – en de vertegenwoordigers van die lidstaten – die de regels niet nakomen. 
Miguélez Ramos (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de mededeling waarover we nu een debat voeren heeft betrekking op de doeltreffende en uniforme toepassing van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Ze nodigt ons echter ook uit na te denken over zaken die boven dat beleid uitstijgen. Het is de bedoeling dat het gemeenschappelijk visserijbeleid consistent wordt toegepast, maar dat moet ook de doelstelling zijn bij het communautair beleid op andere terreinen, het algemeen beleid van de Europese Unie en dat van de lidstaten.
Het mag niet zo zijn dat het beleid op het ene gebied in tegenspraak is met het beleid op andere gebieden. Wij vinden dat er door alle beleidsterreinen een rode draad moet lopen. Diezelfde consistentie verlangen wij ook van de verschillende onderdelen van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Alle acties op dat gebied moeten ondergeschikt worden gemaakt aan één enkele doelstelling: een duurzame visserij. Alleen zo kunnen we blijven vissen. Maar ook het beleid op andere gebieden – industrie, milieu – moet een bijdrage leveren aan het behoud van de hulpbronnen.
De communautaire instellingen zijn onder druk van het subsidiariteitsbeginsel veranderd in een wetgevende machine die voor de tenuitvoerlegging van de uitgevaardigde normen afhankelijk is van de medewerking van de lidstaten. Of deze normen efficiënt en uniform worden toegepast hangt dus af van de goede wil van die lidstaten. En dat geldt dus ook voor de wijze waarop er tegen inbreuken of niet-nakoming wordt opgetreden.
Het aantal inbreuken op communautaire normen neemt toe. Dat tast het gezag van deze normen aan en maakt ze minder doeltreffend. Bovendien blijkt dat steeds meer mensen aandringen op renationalisatie of regionalisering van de verschillende typen communautair beleid, waaronder ook het GVB. Ik wil u er daarom graag op wijzen dat het ontwerp voor de Europese Grondwet de Unie vier exclusieve bevoegdheden toekent, en één daarvan is het beheer van de visstand.
De Fractie van de Europese Sociaal-Democraten is daarom heel blij dat de Commissie voorstelt om voor het toezicht een gemeenschappelijke structuur op te zetten. Wij hebben daar in een hele reeks resoluties om gevraagd, onder andere in de resolutie die is opgenomen in het Groenboek over de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid. De Commissie kan dus op de steun van het Parlement rekenen.
In het Spanje van de Restauratie – begin twintigste eeuw – was er een minister, de Graaf van Romanones, die zei: “Laat het parlement wetten uitvaardigen, en laat mij de zaken regelen”. Welnu, we zullen onze doelstelling – duurzame visserij – niet bereiken op basis van uitsluitend wetten en regelingen. Die zijn nodig, maar volstaan niet. We moeten ook de lidstaten en de belanghebbenden uit de sector – in de ruimst denkbare zin, met inbegrip van de handelaren – bij deze onderneming betrekken. Alleen zo kunnen we onze doelstelling verwezenlijken. Zoals we bij elke vergadering van de Commissie visserij weer kunnen vaststellen mogen we onze acties niet tot de communautaire sfeer beperken. Veel van de problemen die onze vissers ondervinden hangen samen met factoren die de nationale dimensies overstijgen. Zulke problemen vragen om internationale oplossingen. Als we van het gemeenschappelijk visserijbeleid een succes willen maken zullen de regeringen van de lidstaten dus moeten samenwerken. Uiteindelijk zijn het de regionale en lokale overheden die de normen toepassen – bijvoorbeeld bij het op de markt brengen van de vis. Die overheden moeten daarom de zekerheid hebben dat ze bij de besluitvorming betrokken worden. 
Vermeer (ELDR ).
    Voorzitter, hier ligt een goed verslag voor, en ik wil dat graag ook onderstrepen. Het is heel erg belangrijk dat we uniforme regels hebben en uniforme controleprocedures. Dat is heel belangrijk voor een eerlijke concurrentie in Europa.
En ik denk ook dat het belangrijk is dat we de controles zo internationaal mogelijk inrichten, zodat Noord en Zuid en Oost en West ook hetzelfde gevoel hebben over de afwikkeling van de controles. Wat ik zou willen benadrukken, is dat er heel veel plannen zijn, dat we allemaal een structurele verandering willen. Maar ik zou ook willen zeggen dat dat financieel van tijdelijke aard moet zijn. Het kan toch niet zo zijn dat we hier op vaste basis zakgeld meegeven om de structurele veranderingen door te voeren.
Ik zou ook nog iets willen zeggen over de praktische vertaling naar de toekomst. Ik denk dat veranderingen noodzakelijk zijn en die kun je alleen bereiken als de organisaties van de vissers willen meewerken. We hebben genoeg losse voorbeelden hiervan in de Europese Unie, maar het is te weinig gestructureerd.
En ik wil ook nog een pleidooi houden voor iets wat de North Sea Commission Fisheries Partnership al heeft ingeleid, namelijk biologen te laten meevaren op vissersboten. Dan vissen ze niet meer achter het net als ze met hun eigen bootje er achteraan komen. We moeten ervoor zorgen dat de ecologie en de economie met elkaar samen één toekomst in willen, en als die wil er is dan kun je ook veel beter veranderingen doorvoeren. Ik wil dus dit systeem onder de aandacht brengen en ook nog eens vragen om verbeterde nieuwe methoden: onderzoek dus naar geluidsmethoden om vissoorten van elkaar te scheiden, nog eens kijken naar de bijvangst - want het is ongelooflijk belangrijk dat we niet alleen de hoofdvis maar ook de bijvangst in beeld krijgen. Het gaat er dus om dat we dat beeld ook kunnen vastleggen door aan te landen en bij het aanlanden vastleggen wat er allemaal op tafel komt. Dan draag je werkelijk bij aan de toekomst van de visserij.
En tot slot zou ik nog één dingetje willen zeggen: het zou ook nuttig zijn als de rechten in de toekomst overdraagbaar zullen zijn. 
Esclopé (EDD ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de visserij vormt een gevoelig onderwerp, dat aanleiding geeft tot allerhande conflicten. Het is een sector met sterke tradities, maar waar vrijbuiters en zeeschuimers van allerlei slag de openbare orde verstoren. Felicitaties dus aan het adres van de rapporteur voor de duidelijke taal en de krachtige standpunten in haar verslag.
Geheime, illegale activiteiten, stroperij en clandestiene handel brengen het werk van alle beroepsvissers in gevaar. Hun activiteit zal nooit politiek en sociaal onomstreden en economisch rendabel worden zonder doelmatige, eerlijke, duidelijke, transparante en uniforme controles in alle lidstaten van de Unie.
Op dit moment zijn die controles echter apert onvoldoende. Om ze te versterken moeten ze gestroomlijnd en gemoderniseerd worden. We moeten positiecontroles per satelliet ontwikkelen en de logboeken verbeteren, en bovendien moet elke staat ervoor zorgen dat de benodigde menselijke en materiële middelen in voldoende mate aanwezig zijn. De staten zijn verantwoordelijk voor het toezicht – u wees daar al op – en dat moet ook zo blijven. De controles moeten echter verbeterd en versterkt worden, waarbij de Europese Unie ze moet coördineren en de gespecialiseerde diensten van de Commissie op visserijgebied de effecten van die verbetering moeten evalueren. Misschien moeten we, als het effect van deze controles onvoldoende blijft - maar dan ook alleen als dat het geval is -, denken aan een gemeenschappelijke inspectiestructuur, die dan in de eerste plaats gestalte zou moeten krijgen via een communautair Bureau voor visserijcontrole. 
Maat (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook namens mijn fractie kan ik zeggen dat wij veel waardering hebben voor het verslag van collega Figueiredo.
Ons gemeenschappelijk visserijbeleid is zo sterk als de zwakste schakel. Dat betekent dat met name het toezicht van belang is, want alleen door een effectief quotabeheer kunnen wij ook in de toekomst een goed gemeenschappelijk visserijbeleid voeren. En om die reden heb ik ook, mede namens mijn fractie, een aantal amendementen ingediend, die door de Visserijcommissie en door de rapporteur zijn overgenomen. Mijn dank daarvoor!
Onderlinge verschillen in de wijze van controle tussen de lidstaten moeten worden weggenomen. Daarom zijn wij een sterk voorstander van een communautair bureau dat toezicht zal houden op de handhaving van het Europees visserijbeleid. Dat visserijbeleid is ook gebaat bij een stevige inbedding in de samenleving en bij vertrouwen van de sector zelf. Om die reden hebben wij ons sterk gemaakt voor de mogelijkheid tot oprichting van transnationale producentenorganisaties. Door een grensoverschrijdende afstemming mogelijk te maken, krijgt een systeem van duurzame visserij een bredere basis. De inzet van de vissers is daarbij onmisbaar.
Op dat punt wil ik ook weer bijzondere aandacht vragen voor de garnalensector. Deze sector kende jarenlang een systeem van duurzame vangst, waarover velen zich lovend hebben uitgelaten. Door een ingreep van een nationale mededingingsautoriteit in Nederland werd hieraan echter abrupt een einde gemaakt. Vanuit mijn fractie zou ik heel nadrukkelijk ervoor willen pleiten, ook bij de Commissie, dat commissaris Fischler zich hiervoor inzet, opdat deze producentenorganisaties worden toegestaan. Dit is verwerkt in een amendement dat ik heb ingediend en dat door de Visserijcommissie is goedgekeurd.
Voorzitter, te veel en te vaak lijkt het erop dat op dit punt de inzet van andere commissarissen frustrerend werkt op de commissaris Fishler. Ik verwijs met name naar de commissarissen Monti en Bolkestein, die het mededingingsbeleid in hun portefeuille hebben. Het kan niet zo zijn dat een te liberale benadering van een deel van de Commissie frustrerend werkt op de sociale positie van vissers en op de milieusituatie in de Noordzee. In die zin ben ik ook heel blij met dit verslag. Het zou wenselijk zijn dat de Commissie zich er goed rekenschap van geeft dat met name de inzet van producentenorganisaties in de visserij - ook grensoverschrijdend - in de toekomst onmisbaar is voor een werkelijk krachtige aanpak van de visserijproblematiek. 
Stevenson (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen mevrouw Figueiredo bedanken voor haar zeer goede verslag en haar voortdurende inspanningen in de commissie.
Goede controle en toezicht op het gemeenschappelijk visserijbeleid en onpartijdige tenuitvoerlegging van de regels zijn uiteraard de enige manieren om nog een schijn van geloofwaardigheid te verlenen aan dit gemeenschappelijke beleid dat zo vaak in opspraak is geweest. Toch moet ik zeggen dat voor ieder controlesysteem de medewerking van de sector, van de vissers zelf dus, noodzakelijk is.
De vissers verliezen in sneltreinvaart hun respect voor dit vaak ongeloofwaardige beleid. Kijk bijvoorbeeld naar wat er vorige week is gebeurd. In dezelfde week dat de ICES zijn meest recente verslag publiceerde, waarin werd opgeroepen tot volledige stopzetting van de kabeljauwvisserij rond Groot-Brittannië en Ierland, stelde de Raad van ministers zomaar de Ierse Box en de exclusieve economische zone rond de Azoren en Madeira open, waardoor hij in feite een concurrentieslag toestaat in enkele van de meest kwetsbare paaigronden en kraamkamers in de Europese wateren.
Dit was een beslissing die onder politieke druk tot stand kwam; het heeft allemaal niets te maken met milieubescherming, maar alles met politiek. Dit soort beslissingen heeft het GVB een slechte naam bezorgd. Hoe kunnen we vissers er ooit van overtuigen dat hun eindeloze ontberingen het milieu ten goede komen, terwijl ze zien dat dit soort beslissingen genomen wordt, beslissingen die het gezonde verstand totaal te boven gaan?
Het wordt verder tijd dat de Commissie iets doet aan het schandaal dat er ieder jaar twee miljoen ton goede gezonde vis dood in zee wordt teruggegooid onder het mom van milieubescherming. De burgers pikken deze onnodige verspilling, die het symbool is geworden van het mislukte GVB, niet langer.
Mijn dank gaat uit naar mevrouw Figueiredo omdat zij heeft geprobeerd dit ongeloofwaardige beleid nieuw leven in te blazen, hoewel ik vrees dat het te laat is voor reanimatie. 
Lamy,
     Mijnheer de Voorzitter, volgens mij vormen de bijdragen die we zojuist hebben gehoord een bevestiging van zowel de kwaliteit van het werk van mevrouw Figueiredo als de overeenstemming en de convergentie tussen de ideeën van de Commissie en die van het Parlement over dit onderwerp.
Ik wil een uitzondering maken voor de laatste woorden van de heer Stevenson, aangezien ik zijn diagnose van de staat van het gemeenschappelijk visserijbeleid niet deel. Hij zal echter vast wel begrijpen dat de Commissie de situatie niet geheel hetzelfde beoordeelt als hij.
Verder zullen wij natuurlijk nota nemen van de garnalenkwestie die de heer Maat ter sprake bracht. De heer Fischler zal hier ongetwijfeld met zijn collega’s over spreken en eventueel, indien nodig, ook met de heer Monti. 
De Voorzitter.
   – Dank u, commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt plaats na het debat over gevallen van schending van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat (artikel 50 van het Reglement). 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A5-0332/2003) van mevrouw McKenna, namens de Commissie visserij, over het jaarlijks verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de resultaten van de meerjarige oriëntatieprogramma's voor de vissersvloten aan het einde van 2001 en het verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de tussentijdse resultaten van de meerjarige oriëntatieprogramma's voor de vissersvloten op 30 juni 2002 (COM(2002) 446 - COM(2002) 483 - 2002/2262(INI)). 
Lamy,
   .  De Commissie zou allereerst mevrouw McKenna willen bedanken voor haar verslag en voor het werk dat aangaande dit onderwerp is uitgevoerd.
Wij zijn het op hoofdlijnen eens, mevrouw McKenna, met uw analyse van de meerjarige oriëntatieprogramma’s voor de vlootcapaciteit, die wij in ons jargon MOP’s noemen, in dit geval de vierde generatie MOP’s. U weet overigens dat we bij het hervormen van het gemeenschappelijk visserijbeleid de consequenties daaruit hebben getrokken, om zo de lacunes te dichten waar u de aandacht op vestigt en die voor iedereen overduidelijk geworden waren.
Wij staan eveneens achter uw aanbeveling om de export van vissersvaartuigen naar derde landen niet langer te subsidiëren. Zoals u weet hebben we dat in ons hervormingsvoorstel ook voorgesteld. De Raad heeft de tenuitvoerlegging van dit voorstel wat langer uitgesteld dan wij zouden wensen, maar de hoofdzaak is dat het na 2004 niet meer mogelijk zal zijn om vissersvaartuigen met overheidssteun te exporteren.
Op één punt echter delen wij uw oordeel niet, namelijk daar waar u lijkt te verwachten dat we met de nieuwe instrumenten voor vlootbeheer, waartoe bij de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid besloten is, de overcapaciteit van de communautaire vloot niet zullen kunnen terugdringen.
Ik zou kort nog eens op de twee belangrijkste voordelen van dit nieuwe beheerbeleid willen wijzen. Het eerste is de regeling voor toevoeging en onttrekking aan de vloot van vissersvaartuigen, een vernieuwing die bepaald niet met gejuich is ontvangen, noch door de beroepsgroep noch door de lidstaten. Die regeling zal gecombineerd worden met een verbod op het vervangen van buiten bedrijf gestelde vangstcapaciteit met overheidsgelden, nationaal of communautair. Dit heeft tot gevolg dat onze vloot langzaam kleiner zal worden.
De tweede maatregel betreft de vangstbeperkingsregelingen. Dat is natuurlijk een essentieel onderdeel van de plannen voor het herstel van de visbestanden. Door de vangsten te beperken versterken wij onze inspanningen om de overcapaciteit terug te dringen. Wij gaan dus uit van een analyse van de fouten uit het verleden, een analyse die op een groot aantal punten overeenkomt met die van u en wij verwachten met de maatregelen die zijn genomen bij de recente hervorming van het visserijbeleid voor een heel groot deel tegemoet te kunnen komen aan de zorgen die u in uw verslag hebt geuit. 
McKenna (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dit verslag gaat over de beoordeling van de meerjarige oriëntatieprogramma’s door de Commissie. Technisch wordt in het verslag de periode tot 30 juni 2002 behandeld, maar aangezien het Parlement geen verslag zal opstellen over de definitieve situatie op 31 december, zal ik een aantal opmerkingen maken over de situatie tot die datum.
Dit was de vierde generatie meerjarige oriëntatieprogramma’s, een serie programma’s die teruggaat tot 1983. Het doel hiervan was enige invloed uit te oefenen op de omvang en de verdeling van de EU-vloten. In totaal hebben zij twintig jaar stand gehouden. Overwegende dat deze programma’s tot doel hadden op duurzame basis een evenwicht te bereiken tussen de visbestanden en de exploitatie daarvan, kunnen we, in het licht van het advies van de ICES van de afgelopen dagen, zonder meer de conclusie trekken dat zij faliekant mislukt zijn.
Het strekt de Commissie tot eer dat zij een veel ingrijpender en belangrijker beperking heeft voorgesteld dan de Raad ooit heeft kunnen accepteren. De afgesproken doelstellingen voor de vloten van alle lidstaten tezamen waren bijvoorbeeld zo bescheiden dat de gemeenschappelijke vloot als geheel al kleiner was dan de algemene doelstellingen, zelfs nog voor MOP IV in werking trad. Sommige vloten hoefden dus helemaal niet in te krimpen. Toch voldeden aan het einde van het programma in december 2002 slechts vijf van de dertien landen aan alle doelstellingen voor de verschillende vlootsegmenten.
Spanje, dat in dit Parlement vaak bekritiseerd wordt, was er daar overigens één van. De lidstaten vonden het duidelijk niet belangrijk genoeg. Nu worden de MOP’s zelf geschrapt. Hoewel we erkennen dat zij niet effectief en moeilijk toe te passen waren, hadden zij in ieder geval tot doel de vlootcapaciteit te verkleinen. Voor wat hiervoor in de plaats is gekomen na de zogenaamde hervorming geldt zelfs dat niet eens meer. Elke lidstaat heeft wel een bepaalde capaciteit aan vissersschepen toegewezen gekregen in tonnage en kilowatts, maar er worden geen eisen gesteld op het gebied van capaciteitsvermindering.
De commissaris heeft het zelf gezegd: alleen als er overheidsgeld wordt gebruikt, dient de capaciteit te worden verkleind. Aangezien de visbestanden sneller in omvang afnemen dan de vissersvloten die erop vissen, ziet de toekomst er noch voor de vissen, noch voor de kustgemeenschappen die van de visindustrie afhankelijk zijn rooskleurig uit. Dit zal leiden tot een ernstige sociaal-economische crisis. Deze dient zich zelfs al aan. Zoals de heer Stevenson zei: de vissers zullen te maken krijgen met “eindeloze ontberingen”. Maar dat zal evengoed gebeuren als we ons niet realiseren wat het probleem is en hoe we daar iets aan kunnen doen.
Aangezien de heer Lamy de commissaris voor handel is, vindt hij het misschien interessant te horen hoe de EU omgaat met de vrije handel in vissersschepen. In de periode tussen 1998 en 2001 werden er minstens 746 schepen geëxporteerd naar derde landen. Het getal zou ook vele malen groter kunnen zijn, maar omdat de meeste van deze schepen bij de verkoop geen deel meer uitmaakten van de vloot, heeft de Commissie geen idee wat ermee gebeurd is. Ze zijn uit bedrijf genomen, en daar houdt alles mee op.
Van deze 746 schepen werden er ten minste 38 rechtstreeks geëxporteerd naar landen die bekend staan als landen met goedkope vlag. Er zijn zelfs voorbeelden van scheepseigenaren die geld ontvingen van het Financieringsinstrument voor de Oriëntatie van de Visserij om hun schip te kunnen exporteren naar landen met goedkope vlag. Zelfs de heer Lamy zal moeten toegeven dat het moeilijk is de handel nog verder te liberaliseren dan dat!
Een ander probleem bij het beheer van de MOP’s door de Commissie houdt verband met de wateren buiten de Europese Unie. Enkele jaren geleden stond de Commissie toe dat de Ierse vloot werd uitgebreid met een behoorlijk groot schip, de , met als gevolg dat een ander schip, de , werd geëxporteerd naar een land met goedkope vlag, namelijk Panama. Dit mocht allemaal omdat er zogenaamd ontzettend veel vis zwemt of zwom voor de kust van Mauritanië. Eerder dit jaar verleende de Commissie eenzelfde gunst aan de Nederlanders. Deze keer stond zij een capaciteitstoename toe die overeenkomt met drie om te vissen op diezelfde vissen voor Mauritanië. In het wetenschappelijk advies van de Commissie zelf staat echter dat er geen sprake mag zijn van een toename van de visserij-inspanning ter plekke, dus ik begrijp niet hoe deze beslissing gerechtvaardigd kan worden.
Het belonen van wetsovertreders brengt een groot probleem met zich mee. Neem het geval van de ; dat schip was illegaal. Wat deed de Commissie daaraan? Zij werkte eraan mee het te legaliseren. Zij zorgde ervoor dat een illegale situatie legaal werd. Voor het geval van de Nederlanders geldt hetzelfde; een illegale situatie is inmiddels gelegaliseerd.
Zo wordt een duidelijk signaal afgegeven aan anderen die hetzelfde willen doen: breek gewoon de wet, lap die aan je laars, want uiteindelijk helpt de Commissie je toch wel uit de brand. Het moge duidelijk zijn dat de Commissie zich in allerlei bochten wringt om de eigenaars van deze enorme supertrawlers van dienst te zijn. We hebben het hier niet over de kleine kustgemeenschappen die de gevolgen hiervan straks zullen merken, maar over enorme ondernemingen.
Het valt me zwaar tegen van commissaris Byrne, die zich ook al in allerlei bochten heeft gewrongen om de eigenaar van de , de grootse diepzeetrawler ter wereld, te helpen die visvergunning te bemachtigen. Ik ben van mening dat hij zijn plicht als commissaris verzaakt heeft door in het belang te handelen van een zakenman uit zijn eigen land. Daar moet dan ook een onderzoek naar worden ingesteld. Ik wil wel eens weten hoeveel andere commissarissen hun uiterste best doen om specifieke zakelijke belangen te behartigen ten koste van de belangen van de Gemeenschap als geheel. 
Maat (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik graag de rapporteur gelukwensen met het uiteindelijke verslag, dat nu voorligt en dat ook goed geamendeerd is. Een enigszins politieke opmerking: zij behoort tot een fractie die regelmatig oproept tot burgerlijke ongehoorzaamheid op heel veel terreinen, maar ik merk dat ze nu zeer gezagsgetrouw is. Zo gauw een ondernemer iets verkeerd doet, iets wat niet helemaal in de regels zou passen, dan moet dat ogenblikkelijk bestraft worden. Ik vind dat op zich een aardig onderwerp voor discussie. Ook met links Europa is dus een discussie mogelijk over waar we de overheid wel of niet zullen volgen. Maar dat terzijde, Voorzitter.
Ik ben het met de rapporteur eens dat het terecht is dat de MOP's ten grave worden gedragen. Vier generaties MOP's hebben niets opgeleverd; dit is niet de manier waarop we binnen Europa aan het visserijbeleid moeten werken. Zolang ik in het Parlement zit, heb ik ook altijd deze aanpak bestreden en ik ben blij dat de Commissie dat inziet, en ook de rapporteur.
Daarnaast is het zo, Voorzitter, dat we niet kunnen blijven stil zitten. Het is duidelijk dat er een te grote capaciteit is en het is zaak dat er wat aan gedaan wordt. Maar er zijn meer middelen dan alleen het verkleinen van een vloot. Ik wijs hier op het gebruik van "zeedagen": we kunnen het aantal zeedagen beperken. Men kan daarnaast een beter toezicht op quota houden door middel van het gezamenlijk beheer van quota door producentengroeperingen. Er zijn nogal wat mogelijkheden en op dat punt zou ik de Commissie toch willen uitnodigen om maximaal gebruik te maken van de bestaande mogelijkheden in het beleid voordat er weer naar nieuwe mogelijkheden wordt gegrepen.
Maar tegelijkertijd wil ik de Commissie wel steun toezeggen voor haar beleid. Het is namelijk zaak dat wij beter grip krijgen op de omvang van de vloot, ook eventueel met betrekking tot het omzetten van de vloot van kleinere naar grotere schepen. Als je grotere schepen hebt, betekent dat vaak dat je op meer dagen kunt uitvaren en soms leidt dat niet tot meer tonnage, maar wel tot meer daadwerkelijke visserij. En op dat punt kan juist het instrument van het gebruik van zeedagen, naast beperking van de capaciteit van de vloot, wel degelijk een heel goed instrument zijn om tot een heel effectieve aanpak te komen, en ook tot duurzame visserij.
Voorzitter, nogmaals, onze fractie kan ook na de amendering in grote lijnen instemmen met dit verslag en ik zie met belangstelling het antwoord van de commissaris tegemoet. 
Lamy,
     Mijnheer de Voorzitter, de bijdragen die we zojuist gehoord hebben zijn wederom een bevestiging van mijn eerdere analyse van het verleden van deze gemeenschappen en van de noodzaak om op andere instrumenten over te schakelen, een noodzaak die naar mijn mening vorig jaar bij de hervorming van het visserijbeleid ten volle erkend is. Die stap hebben we dan ook gezet en nadat de lidstaten na vele gesprekken uiteindelijk overstag waren gegaan, hebben ze samen met de Commissie mijns inziens ook duidelijk de wil hiertoe getoond.
Op de opmerking van mevrouw McKenna over de extra toestemming aan de Nederlanders voor 2003 zou ik willen antwoorden dat de Commissie inderdaad ingestemd heeft met een uitbreiding van hun segment “pelagische trawlers”, maar enkel en alleen op voorwaarde dat ze zich zouden houden aan de verbintenissen die zijn aangegaan met betrekking tot die niet-Atlantische zone, om te vermijden dat de door ons vastgestelde vangstcapaciteiten overschreden zouden worden. Alleen onder die voorwaarde hebben wij de door mevrouw McKenna bedoelde toestemming verleend. 
De Voorzitter.
   – Dank u, commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt plaats na het debat over gevallen van schending van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat (artikel 50 van het Reglement).
Miguélez Ramos (PSE ),
   – De MOP’s zijn onontbeerlijke instrumenten om ervoor te zorgen dat er voldoende hulpbronnen voorhanden blijven om een duurzame visserij mogelijk te maken. Alleen dan heeft de visserijsector in de EU een toekomst.
We willen dat de Commissie er bij alle lidstaten op aandringt dat de in de MOP’s opgenomen bepalingen volledig worden nagekomen. Wie niet-nakoming aanvaardt beloont degenen die inbreuk maken op de communautaire normen. We begrijpen niet waarom we dezelfde regeringen die in de Raad normen vaststellen blijven toestaan deze normen niet na te komen of waarom we aanvaarden dat ze weigeren gegevens over nakoming te verschaffen.
De visbestanden, de visserijsector in de Unie en de regio’s die van de visvangst afhankelijk zijn zouden er beter aan toe zijn indien bij het gemeenschappelijk visserijbeleid voor een op de langere termijn gerichte sociaal-economische benadering zou worden gekozen en indien dit beleid geen tegenstrijdigheden zou bevatten. Het heeft geen zin subsidies te verstrekken voor de constructie van vaartuigen om vervolgens geld te steken in het uit de vaart nemen van schepen. Het zou veel zinvoller zijn zulke schepen naar derde landen uit te voeren, in het kader van de samenwerking tussen de communautaire visserijsector en die van de zich ontwikkelende landen. De socialistische fractie streeft naar een langetermijnbeleid waarin de omvang van de vloot afgestemd is op de beschikbare hulpbronnen, om zo een duurzame visserij mogelijk te maken. Wij willen een toekomst voor vis en voor vissers. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de mondelinge vraag (B5-0280/2003) van de heer Jové Peres aan de Commissie, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over de hervorming van de GMO voor tabak, katoen en olijfolie. 
Jové Peres (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik graag wijzen op de ongelijke behandeling die de verschillende sectoren in de mededeling van de Commissie ten deel valt. Voor suiker worden drie mogelijkheden gesuggereerd; voor olijfolie, tabak en katoen maar één.
De laatste drie producten hebben een aantal dingen met elkaar gemeen: ze worden in dezelfde gebieden verbouwd, het zijn arbeidsintensieve gewassen en een hele reeks economische activiteiten is er direct of indirect van afhankelijk. Voor tabak en katoen geldt bovendien dat ze vaak op kleine bedrijven worden geteeld.
We kunnen dus belangrijke verschuivingen verwachten voor deze drie producten, vooral als het gaat om het bebouwde areaal, het aantal bedrijven, de werkgelegenheid en de economische bedrijvigheid in de regio’s waar deze producten verbouwd worden.
De Commissie is zich ervan bewust dat er een gerede kans bestaat dat katoen als gewas geheel verdwijnt. Daarom stelt ze voor dit product gedeeltelijke ontkoppeling voor. Voor olijfolie en tabak, producten waarvoor vergelijkbare omstandigheden gelden, wordt een dergelijke regeling echter niet voorgesteld.
Als het bebouwde areaal afneemt of een gewas geheel verdwijnt – en dat geldt in het bijzonder voor tabak – dan zou ik graag willen weten wat voor alternatieven de Commissie in gedachten heeft. Ze zegt het niet met zoveel woorden, maar duidelijk is dat ze de tabaksteelt graag ziet verdwijnen. Ik zou bovendien graag willen weten hoe de invoer van tabak zich volgens de Commissie in dat geval zou ontwikkelen, en of ze van mening is dat het tabaksgebruik zal afnemen als gevolg van het verdwijnen van de teelt.
De mededeling stelt ons ook voor een aantal lastige juridische problemen. Voor olijfolie geldt verordening (EG) nr. 1638/98 van de Raad van 20 juli 1998 tot wijziging de gemeenschappelijke ordening der markten in de sector oliën en vetten. Daarin is het volgende vastgelegd: “De na 1 mei 1998 aangeplante supplementaire olijfbomen en het daarmee corresponderende areaal worden niet in aanmerking genomen voor de berekening van de steun aan de olijvenproducenten”.
Volgens de mededeling van de Commissie zou de steun voor olijfolie berekend moeten worden op basis van de over de periode 2000-2002 ontvangen steun. Een olijfboom begint pas vijf jaar na het planten vruchten te dragen. Pas na tien jaar levert de boom een volwaardige oogst. Olijfbomen die tussen 1990 en 1 mei 1998 zijn geplant komen volgens het voorstel in de mededeling wel in aanmerking voor steun, maar die steun valt dus lager uit dan die voor de andere olijfboomgaarden. Je kunt je dus afvragen of de door de Commissie opgestelde richtsnoeren wel in overeenstemming zijn met het beginsel van rechtszekerheid.
In een verordening van de Raad van 1998 zijn Gegarandeerde Nationale Hoeveelheden vastgelegd. Op het overschrijden van die hoeveelheden staan sancties – er zal dan minder steun worden uitgekeerd. Indien de in de mededeling opgenomen ideeën aanvaard worden zal er ook uit hoofde van deze verordening minder steun uitbetaald worden voor olijfbomen die tussen 1988 en 1 mei 1998 geplant zijn. Ook hier is er sprake van een – potentieel – conflict met het rechtszekerheidsbeginsel en het principe dat alle producenten een gelijke behandeling behoren te krijgen. Ik zou het op prijs stellen, mijnheer de commissaris, als u mij vertelde wat de Commissie van deze bezwaren denkt, en of ze rekening houdt met de mogelijkheid dat één van de getroffen producenten uw verordening aan het Hof voorlegt en dat het Hof de verordening niet toelaatbaar acht.
De gemeenschappelijke marktordening voor katoen is gebaseerd op protocol 4 bij de Akte van toetreding van Griekenland. Het betreft dus bepalingen die vallen onder een verdrag. In punt 2 van dit protocol is vastgelegd dat er in de Gemeenschap een regeling zal worden vastgesteld die tot doel heeft de productie van katoen te behouden in die regio’s van de Gemeenschap waar zij van belang is voor de landbouweconomie. De bedoeling was de betrokken producenten in staat te stellen een redelijk inkomen te verwerven en de markt te stabiliseren door structuurverbetering inzake het aanbod en het op de markt brengen. Punt 2.1 voorziet in de vaststelling van een communautaire regeling die er vooral op gericht is de productie van katoen te behouden in die regio’s van de Gemeenschap waar deze productie voor de landbouweconomie van belang is. In punt 3, ten slotte, is bepaald dat in deze regeling ook maatregelen worden opgenomen voor het toekennen van steun voor de productie.
Met de door de Commissie voorgestelde steun is het niet mogelijk de productie in stand te houden in regio’s van de Unie waar de economische basis voor de sociale structuur heel fragiel is. Daar komt bij dat de gevolgen van de ontkoppeling van de steun onverenigbaar zijn met de onderdelen uit de Akte van toetreding van Griekenland die ik zojuist heb aangehaald, en met alle teksten die in 1979 zijn overeengekomen en in 1986 zijn geratificeerd. Het gaat hier steeds om primair communautair recht. De Commissie dient toezicht te houden op de eerbiediging van verdragen. Gelooft u, mijnheer de commissaris, dat dit voorstel verenigbaar is met deze verdragen?
Tot slot wil ik graag duidelijk maken dat ik het heel vreemd vind dat het Europees Parlement zich niet in een resolutie heeft uitgesproken over deze mededeling van de Commissie. Als de Commissie het Parlement een mededeling stuurt, dan dient het Parlement toch in ieder geval een antwoord te formuleren. Verder wil ik graag kwijt dat we hier te maken hebben met een beslissing waarvoor geen precedenten bestaan. Tot nog toe heeft het Parlement steeds met een resolutie of verslag gereageerd op mededelingen van de Commissie waarin deze de wijziging van een gemeenschappelijke marktordening voorstelt. 
Lamy,
   .  Mijnheer de Voorzitter, zoals de heer Jové Peres zojuist al zei, is wat nu ter tafel ligt werkelijk een nieuwe stap in het hervormingsproces van ons landbouwbeleid op het gebied van katoen, olijfolie en tabak. Het voorstel komt neer op een aanpassing van het beleid betreffende deze drie producties aan de algemene regelgeving, namelijk die van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, met voor alledrie dezelfde doelstellingen: geen productiesteun meer, maar inkomenssteun voor de producenten door een belangrijk deel van de huidige productiegebonden uitgaven over te hevelen naar een systeem van een enkele bedrijfstoeslag die losstaat van de productie.
Zoals zojuist gezegd is hebben de katoen-, olijfolie- en tabakssector inderdaad zeer specifieke kenmerken en worden deze gewassen vooral verbouwd in regio’s die over het algemeen een ontwikkelingsachterstand hebben. Om die reden heeft de Commissie de economische, sociale en milieueffecten van een volledige ontkoppeling in deze sectoren nader bekeken.
Om te beginnen hebben we bij katoen het deel dat wordt overgeheveld naar de nieuwe bedrijfstoeslag berekend op 60 procent. Zo kunnen we de katoenteelt behouden terwijl de producenten winstmarges kunnen behalen van dezelfde orde van grootte als die van concurrerende teelten. Daarnaast stellen wij echter voor om, ter beperking van de schadelijke effecten op het milieu, grenzen te stellen aan de oppervlakte. Dat maximum ligt onder het cijfer van de beplante oppervlakte tijdens de referentieperiode voor de toewijzing van de bedrijfstoeslag. Er valt dus een zekere vermindering van de katoenproductie te verwachten en we zijn ons ervan bewust dat de sector zich zal moeten aanpassen aan deze hervorming. We hebben dan ook voorgesteld deze hervorming gepaard te laten gaan met maatregelen op het gebied van plattelandsontwikkeling. Er zal dus een zeker effect optreden, en om dat effect te compenseren zullen flankerende maatregelen moeten worden genomen.
Ook voor olijfolie streven wij ernaar een betere marktgerichtheid en een grotere inkomensstabiliteit voor de ondernemers te combineren met behoud van de olijfgaarden daar waar die een duidelijk profijt bieden op sociaal en milieugebied. Vandaar ons voorstel de lidstaten 40 procent van de huidige steun voor productiegerelateerde betalingen te laten behouden. Zo komt er dus geld beschikbaar, in de vorm van nationale kredieten, voor steun ten behoeve van de instandhouding van olijfgaarden die de genoemde voordelen bieden. Die steun is bedoeld om de onderhoudskosten van de olijfgaarden te dekken en staat dus los van elke steun voor de productie of de oogst. Wij zijn ons ervan bewust dat de situatie per regio verschilt en daarom lijkt het ons goed om de lidstaten het premieniveau te laten vaststellen, zodat zij de hoogte van de steun kunnen afstemmen op de lokale omstandigheden. Zo kan ervoor worden gezorgd dat het geld vooral daar terechtkomt waar het het hardst nodig is.
Tot slot de tabaksteelt. Ook hier zijn onze voorstellen gebaseerd op een diepgaande impactstudie. Alle directe en indirecte implicaties van de huidige gemeenschappelijke marktordening hebben wij bestudeerd, zowel uit productieoogpunt als wat betreft de gevolgen van de verschillende opties voor de inkomens in de landbouw en voor de werkgelegenheid in de verschillende gebieden waar tabak wordt geteeld. We hebben de producenten en de lokale afgevaardigden van de producerende regio’s geraadpleegd tijdens een forum waarbij alle betrokken partijen aanwezig waren. Daar is als conclusie uitgekomen dat een heroriëntering van de productie in de tabaksteelt noodzakelijk is. Laten we niet vergeten dat zelfs op dit moment bij veel bedrijven de opbrengsten de variabele productiekosten niet dekken.
Uit onze studie blijkt ook dat die heroriëntering van de productie natuurlijk ook een negatief effect kan hebben op de werkgelegenheid bij de toeleveranciers en de afnemers in de tabakseconomie, ook al beschikken we niet over nauwkeurige schattingen van de globale en de plaatselijke gevolgen. De tabaksproductie is in bepaalde regio’s zeker van belang voor de economie en als ze verdwijnt zal dat in dit opzicht ongetwijfeld gevolgen hebben. Deze willen wij beperken en daarom hebben we, anders dan in de plannen voor katoen en olijfolie, een specifieke aanpak voorgesteld waarbij volledige ontkoppeling wordt ingevoerd voor de kleine bedrijfjes met een productie van minder dan 3,5 ton. Het doel is deze kleine ondernemingen van meet af volledig behoud te garanderen van de inkomenssteun die ze op dit moment ontvangen.
Verder stellen we voor om voor de herstructurering een deel van het geld dat nu voor rechtstreekse productiesteun is bestemd over te hevelen naar een herstructureringskrediet, zodat er voldoende geld zal zijn voor de huidige fondsen voor plattelandsontwikkeling om de diversificatie in de producerende regio’s te ondersteunen.
Deze vorm van ‘herverdeling’, waarbij geld dat er al is wordt gebruikt voor herstructurering, maakt deel uit van de voorstellen van de Commissie, met dien verstande dat de producenten en de autoriteiten in de betreffende regio’s moeten bekijken wat de meest geschikte maatregelen zijn binnen het scala aan beschikbare instrumenten voor “plattelandsontwikkeling”.
Bij onze voorstellen voor deze drie sectoren wordt dus rekening gehouden met de algemene regelgeving – waarvan wij hopen dat dat nu die van het gemeenschappelijk landbouwbeleid is – en met specifieke omstandigheden. Deze drie sectoren verschillen erg van andere teelten en ook onderling zijn ze erg verschillend. In onze voorstellen willen wij die verschillen laten meewegen, zonder daarbij echter de lijn van onze algemene uitgangspunten te verlaten. 
Camisón Asensio (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil het in dit debat uitsluitend hebben over de paniek die de Commissie bij de Europese tabakstelers heeft gezaaid met haar uitzinnige voorstel voor de hervorming van de sector. Ik vraag me het volgende af: is het voor de Italiaanse minister Alemanno, de voorzitter van de Landbouwraad, nu werkelijk zo moeilijk in te zien hoe belangrijk het sociaal gezien is dat we dit product blijven verbouwen, zeker in Spanje, Griekenland en Italië?
De invoer van tabak in de Europese Unie zal beslist toenemen. Dat is ook de mening van de voorzitter van de Landbouwraad. De Spaanse minister van Landbouw en de autoriteiten van mijn regio, Extremadura – één van de regio’s die de zwaarste klappen op sociaal gebied te verduren zullen krijgen als deze plannen doorgang vinden – denken er hetzelfde over.
Laat ons er even bij stilstaan dat de gevolgen van deze plannen voor Extremadura verwoestend kunnen zijn. Rond de 20.000 gezinnen zullen erdoor getroffen worden, en het verlies aan inkomsten zal bijna 200 miljoen euro bedragen. We mogen niet vergeten dat er behalve braaklegging geen enkel alternatief bestaat.
Samenvattend: als de Commissie alles inderdaad zo goed heeft bestudeerd – en dat is waar u ons van heeft proberen te overtuigen, mijnheer de commissaris – , dan moet u ons ook kunnen vertellen hoe sterk de tabaksconsumptie na de hervorming zal dalen en wat voor douanemaatregelen u denkt te nemen om de invoer van tabak te beperken.
Ik hoop dat de Commissie goed heeft opgelet bij de stemming over de begroting vanmorgen. Het Parlement heeft de amendementen 723 en 338, waarin een drastische verlaging van de premies voor tabak werd voorgesteld, verworpen. Het Parlement heeft er dus opnieuw blijk van gegeven dat het goed begrijpt wat voor sociale gevolgen een verlaging van de premies teweeg zou brengen bij veel Europese boerengezinnen die – ik herhaal – geen alternatief hebben.
U bent een verstandig man, mijnheer de commissaris, en ik kan me niet anders voorstellen dan dat u deze politieke boodschap hebt begrepen. 
Rodríguez Ramos (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de Commissie heeft ons een mededeling voorgelegd over de hervorming van de sectoren suiker, tabak en katoen. Ik stel vast – en de heer Jové Peres heeft dat ook al gedaan – dat uit dit debat duidelijk blijkt dat er bij deze hervorming opnieuw gediscrimineerd wordt, en wel ten koste van Zuid-Europa.
Het document over de suikersector geeft drie opties waarover we in de Landbouwcommissie kunnen gaan discussiëren. Daarna zal de plenaire vergadering zich erover uitspreken. Met betrekking tot hetgeen de mededeling te zeggen heeft over de overige drie producten – en nu hebben we het over Zuid-Europese producten – is er alleen maar een mondelinge vraag naar aanleiding waarvan we kunnen debatteren. En daarover kunnen we in dit Parlement geen resolutie aannemen.
Er worden voor deze producten formeel gezien dus verschillende benaderingen gevolgd, en ik geloof niet dat daar enige rechtvaardiging voor bestaat. De discriminatie blijft overigens niet beperkt tot de vorm – het gaat veel dieper. Binnen het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid is een proces in gang gezet waardoor de prijssteun uiteindelijk vervangen gaat worden door inkomenssteun. Dat proces wordt volgens de Commissie afgerond met de ontkoppeling 1992. We hebben het dus over een overgangsperiode van vijftien of zeventien jaar.
Toch zullen we in deze drie sectoren – katoen, olijfolie en tabak – een heel radicale overgang moeten maken, van rechtstreeks op de productie gebaseerde steun naar volledig ontkoppelde steun. Er is geen enkele reden waarom we niet met de Commissie zouden kunnen gaan onderhandelen over een passende overgangsperiode.
De werkgelegenheid in de sectoren waarover we het nu hebben is van vitaal belang. Het gaat dan niet alleen om de mensen die zich met de teelt zelf bezighouden, maar ook om de banen van degenen die in de verwerkende industrie en de dienstensector werken. Deze sectoren vertegenwoordigen een belangrijke bron van inkomsten voor het platteland. Als we de productie hier moeten opgeven, dan zal dat verschrikkelijke gevolgen teweegbrengen en bijdragen tot een nog sterkere ontvolking van het platteland.
Ik wil de Commissie daarom verzoeken flexibiliteit te betrachten en met ons te discussiëren over de verschillende opties. De Commissie moet een onderzoek uitvoeren naar de gevolgen – ik wijs erop dat voor de sector katoen nog nooit een dergelijk onderzoek is verricht – en zich bij de onderhandelingen over de overgangsperioden voor de verschillende sectoren coulant opstellen.
Voor ik afsluit wil ik u vragen, mijnheer de commissaris, in mijn hoedanigheid van rapporteur voor katoen, wat de katoensector in Europa volgens de Commissie na Cancún nog inhoudt. Hoe verhoudt de communautaire productie zich tot de wereldproductie? Wij produceren 0,5 procent van de wereldproductie en er wordt geen enkele restitutie bij de uitvoer verleend. De invoer is vrij en er hoeven geen douanerechten te worden betaald. En 80 procent van de in Europa gebruikte katoen wordt ingevoerd. 
Patakis (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil van meet af aan duidelijk maken dat als de voorstellen van de Commissie worden uitgevoerd dit de genadeklap zal zijn voor de mediterrane producten. Het Griekse platteland en de drie belangrijkste producten van mijn land, waar 75 procent van de boeren bij betrokken is, zullen harde klappen moeten incasseren omdat voldaan moet worden aan de nieuwe plannen en verplichtingen in het kader van het GLB, de WTO en de uitbreiding van de Europese Unie, dat wil zeggen aan de eisen van het grootkapitaal en de multinationals. Die willen dat er een einde komt aan de tabaksteelt, dat de katoenteelt wordt ingekrompen en dat de olijfolieproductie wordt stilgelegd. Het gaat hier echter om producten waaraan de Europese Unie een groot tekort heeft. Men trekt zich kennelijk niets aan van de gevolgen, die zeer pijnlijk zullen zijn, niet alleen voor de boeren, maar ook voor de werknemers in de verwerkende industrie, de opslagplaatsen, enzovoort, kortom voor al degenen die beroepsmatig verbonden zijn met deze producten, en voor met name de talrijke kleine en middelgrote ondernemers die in deze sectoren actief zijn.
De Commissie stelt zonder blikken of blozen en onomwonden voor de tabaksteelt en de tabakssteun tegen 2013 af te schaffen. Dat is dus de kroniek van een aangekondigde dood, een aankondiging die dateert van vóór Göteborg. De Commissie kiest er botweg voor, zogenaamd uit gezondheidsoverwegingen, definitief een einde te maken aan de Europese tabaksteelt en de activiteiten van de tabaksproducenten, ofschoon zoals bekend in Griekenland alle activiteiten in de tabakssector - teelt, handel en verwerking - geconcentreerd zijn in benadeelde berggebieden met heel kleine boerenbedrijven. Dit is het toppunt van schijnheiligheid en cynisme, want de Commissie laat na tegelijkertijd een voorstel te doen voor de afschaffing van de Europese tabaksindustrie, die gewoon door kan gaan met het invoeren van ruwe tabak uit derde landen en kan blijven speculeren met de productie en uitvoer van sigaretten.
De Europese Unie met haar 370 miljoen inwoners moet stoppen met de financiering van haar 347.000 ton tabak, maar de VS mag met zijn 263 miljoen inwoners zijn productie van 586.000 ton gewoon blijven opvoeren, een productie waarvan een groot deel zelfs naar de Europese Unie uitgevoerd wordt. Naar het zich laat aanzien zullen de tabaksproducenten minder geld krijgen: dat zal in het vervolg ontkoppelde steun heten. In feite is dit echter niet meer dan een armzalige werkloosheidsuitkering en een pseudo-schadeloosstelling voor de afschaffing van de tabaksteelt door de Europese Unie.
Wat katoen betreft het volgende. De katoenproducenten moeten geen illusies koesteren: de Commissie zegt in haar verslag heel duidelijk dat de nieuwe hervorming van de GMO nodig is omdat het in de hervorming van 2001 vastgestelde doel van prijs- en areaalvermindering niet is bereikt. In twee jaar tijd is het met katoen beplante areaal in Griekenland verminderd met 70.000 hectare, is de katoenprijs aanzienlijk gedaald en is het producenteninkomen sterk ingekrompen ten gevolge van de hoge medeverantwoordelijkheidsheffingen en alle absurde beperkingen en verboden voor het te bebouwen areaal en de opbrengst per hectare. In deze twee jaar werd voor 250.000 ton Griekse productie geen subsidie betaald, maar enkel de wereldmarktprijs, die zoals wij weten door de multinationals wordt vastgesteld. Dezelfde prijs krijgen ook de ontwikkelingslanden, waarvoor de Europese Unie zogenaamd op de bres staat. De Commissie wil met haar rampzalige hervorming echter nog sterkere reducties bewerkstelligen. Zij stelt op volstrekt willekeurige wijze een extreem laag plafond van 34.000 hectare vast voor Griekenland, en zet eveneens stevig het mes in de Spaanse en Portugese productie. Haar doel is met al deze maatregelen zelfs nog beneden dit plafond te blijven. De voorstellen voor katoen van de Commissie doen, zoals de heer Jové Peres al zei, zelfs de bepalingen in protocol IV bij de Akte van toetreding van Griekenland uit 1981 teniet, waarin sprake is van een gegarandeerde minimumprijs voor katoen.
Zelfs een bij uitstek gezond product als olijfolie ontsnapt niet aan het eeuwige antilandbouwbeleid van de Europese Unie. De argumenten die worden gebruikt om de vernietiging van de olijfteelt te rechtvaardigen zijn zo lek als een zeef. De Commissie is schijnheilig met haar voorstellen voor olijfolie en neemt een loopje met de olijfproducenten. Er bestaat, zo stelt ze, een serieus risico dat de olijfgaarden op grote schaal zullen verdwijnen. Kennelijk weten de auteurs van dit verslag heel goed wat het gevolg zal zijn van hun nieuwe voorstellen, namelijk 60 procent ontkoppeling, want zij stellen maatregelen voor die precies dat bewerkstelligen wat zij officieel zeggen te willen vermijden.
Deze drie mediterrane producten worden het slachtoffer van de tussentijdse herziening van het GLB. Het toch al rampzalige GLB wordt veranderd in een nog efficiënter instrument tot vernietiging van de boeren en met name de kleine boeren. Men verwijst voortdurend naar het belang van milieubescherming, als alibi om de landbouwproductie te verminderen. Hoe schijnheilig men is blijkt overduidelijk uit het feit dat de antitabak- en antirookcampagne gepaard gaat met maatregelen ter bevordering van gemodificeerde producten. Deze voorstellen zijn noch voor wijziging noch voor verbetering vatbaar. Als ze niet zonder meer en in hun geheel worden ingetrokken, zullen zij tot massaal verzet leiden onder de landbouwers, die met man en macht zullen proberen de invoering ervan te voorkomen.
U hebt, mijnheer Lamy, in uw inleiding gezegd dat u overleg hebt gevoerd met de producenten. Welnu, overleg voeren met de producenten, met de echte producenten, is nu juist het enige dat u hebt gedaan. U hebt alleen gesproken met mensen die totaal niets te maken hebben met de productie of met de producten; de multinationals waren uw enige gesprekspartners. 
Ferrández Lezaun (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik geloof dat we het er allemaal over eens zijn dat deze producten sociaal gezien een groot belang vertegenwoordigen. De Commissie weet dat, het Parlement weet dat, de mensen uit de sector zelf weten dat. Wat is nu de uiteindelijke doelstelling van de landbouwsteun? Ervoor zorgen dat de mensen op het platteland een fatsoenlijk inkomen genieten en dat ze niet naar de steden of de rijkere regio’s van Europa wegtrekken. We willen namelijk twee fundamentele doelstellingen van de Unie verwezenlijken – we willen binnen Europa een territoriaal evenwicht tot stand brengen en we willen alle met plattelandsontvolking samenhangende problemen vermijden. In mijn regio, Aragón, zijn we met deze problemen maar al te vertrouwd.
Dat is, mijnheer de commissaris, wat we met het gemeenschappelijk landbouwbeleid proberen te bewerkstelligen, vooral als het gaat om gewassen die sociaal gezien van groot belang zijn. Als we ervoor kunnen zorgen dat de plattelandsbevolking niet uit de eigen dorpen en streken wegtrekt, vermijden we dat er in Europa geheel verlaten regio’s ontstaan. 
Cercas (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik probeer nu al geruime tijd – en zonder enig succes – van de Commissie los te krijgen hoeveel arbeidsplaatsen er nu precies verloren zullen gaan in de sector ruwe tabak, de verwerkende industrie en de indirect van de tabak afhankelijke sectoren.
Ik heb dit de Commissie gisteren zo gevraagd en als antwoord vandaag opnieuw van de Commissie te horen gekregen dat de hervorming voor de betrokken bedrijven geen inkomstenderving zal inhouden. De Commissie herhaalt vandaag ook dat de hervorming geen negatieve gevolgen zal hebben voor het inkomen van de producenten. Ze weigert echter iets te zeggen over de gevolgen voor de werkgelegenheid. U heeft zelfs gezegd dat er geen precieze schatting is gemaakt. Zo luidt ook het antwoord dat ik op schrift heb ontvangen, al wordt wel beweerd dat veertien DG’s de mogelijke gevolgen hebben bestudeerd.
Mijnheer Lamy, ik vind het onverantwoordelijk om een hervorming van deze omvang door te voeren zonder precies te weten wat de gevolgen voor de werkgelegenheid zullen zijn. In deze sector werken 100.000 mensen, terwijl een half miljoen banen er indirect van afhankelijk is. En al die banen lopen gevaar – u weet dat. Is het mogelijk dat de Commissie weigert getallen te noemen omdat die onaanvaardbaar hoog uitvallen? Is het niet eenvoudigweg zo dat u, net als iedereen die deze sector kent of erin werkzaam is, heel goed weet dat deze hervorming desastreuze gevolgen zal hebben voor de werkgelegenheid en alle betrokken regio’s, terwijl de flankerende maatregelen – die overigens niet aanvullend zijn, maar van de producenten zelf uitgaan – niet zullen volstaan om die aldus veroorzaakte problemen te ondervangen?
Mijnheer de commissaris, de producenten in mijn regio, Extremadura, zijn verontwaardigd. Ze vinden deze hervorming – terecht – te bruusk en te radicaal. Ze vinden haar bovendien ongerechtvaardigd. Ze geloven dat ze geofferd worden op een altaar dat op verkeerde interpretaties is gebaseerd en dat ze in een onmogelijke situatie worden gemanoeuvreerd. De verhalen die ze te horen krijgen zijn hypocriet en misleidend – ook daarom zijn ze verontwaardigd. Heeft u in juni niet gezegd dat er bij de hervorming rekening zou worden gehouden met de sociale situatie in de meest achtergestelde regio’s? Is er op verzoek van het Parlement en de Raad in juni geen politiek compromis bereikt teneinde de heer Fischler te bewegen afstand te doen van zijn maximalistische plannen voor volledige ontkoppeling? En komt u nu niet met een voorstel om de gemeenschappelijke marktordening voor de sector met de meeste arbeidsplaatsen geheel te ontkoppelen?
Mijnheer de commissaris, net als mijn collega’s vraag ook ik u om opnieuw na te denken en rekening te houden met de ongerustheid van de mensen en de toekomst van de betrokken regio’s. Zij mogen niet geofferd worden op het altaar van de hypocrisie, op de wijze waarop dat door de grote Franse schrijver Molière in zijn bekende toneelstuk “Tartuffe” zo beeldend beschreven is. 
Lavarra (PSE ).
   – Mijnheer de commissaris, u hebt inmiddels kennis genomen van de zorgen van mijn collega’s. Ik wil nu alleen even wat constateren. Het historisch gebrek aan evenwicht tussen de productie in de mediterrane gebieden en die in de rest van Europa vereist dat wij onze aandacht verleggen. Desalniettemin zijn we nu, na het fiasco van Cancún en met de uitbreiding in het vooruitzicht, getuige van productiehervormingen in de mediterrane landen. Onze zorgen nemen alleen maar toe, vanwege de vrees dat deze twee processen de druk op onze mediterrane productie uiteindelijk tot een ondraaglijk niveau zullen opvoeren.
Wat de tabak betreft maken we ons zelfs zeer ernstige zorgen, al zijn wij ons bewust van onze plicht om de gezondheid te beschermen, hetgeen immers als grondbeginsel van de Europese Unie geldt. Desalniettemin zouden deze drastische maatregelen tot economische en sociale ontwrichting leiden en ons dwingen onze tabaksbehoefte geheel via importen te dekken. We zullen dus uiterst voorzichtig te werk moeten gaan.
Ik wil mijn betoog richten op een van de drie producten die in dit debat aan de orde zijn, want de koppeling die is aangebracht vind ik geforceerd. Elk van deze producten vereist zijn eigen speciale aanpak en verdient beter dan deze uniforme horizontale benadering. Ik wil het speciaal hebben over de olijfolie.
Uiteraard is het van groot belang de productiesteun te verminderen. Ik wil echter onderstrepen dat olijfolie de consumptiemogelijkheden in de hele wereld verbetert en vanwege haar positieve uitwerking op de gezondheid ook steeds populairder wordt. Ik denk dus dat we voor twee grote problemen staan: we moeten zorgen voor een financieel vangnet voor de producenten en een beleid bevorderen dat op kwaliteit is gericht. In het vervolg op het wetsvoorstel zullen we dat beleid verder bespreken.
U verwijst terecht naar de besluiten van de afzonderlijke staten, maar we moeten ook enkele algemene criteria in overweging nemen, zoals de werkgelegenheid. Ik zou u dan ook de volgende vraag willen stellen: hoe kunnen we het kwaliteitsinitiatief voor dit product in overeenstemming brengen met het feit dat het nog altijd mogelijk is om olijfolie met andere vetten te vermengen? Juist deze mogelijkheid om olie met andere stoffen te vermengen leidt ertoe dat de prijzen kelderen en de landbouwers worden gedupeerd. 
Lamy,
    – Mijnheer de Voorzitter, ik zou hier graag even op willen ingaan. Ik constateer overigens dat er uitsluitend sprekers aan bod zijn gekomen die hun vraagtekens bij deze hervormingen zetten.
Ik begin met tabak. Het staat mij voor de geest dat we hier iets meer dan tien jaar geleden in dezelfde Vergadering ook al over hebben gedebatteerd. De vraag rees toen of wij onze opties niet moesten herzien, omdat het landbouwbeleid en het volksgezondheidsbeleid op bepaalde punten op gespannen voet met elkaar stonden. Deze discussie komt dus niet uit de lucht vallen; al jaren breken wij ons hier het hoofd over. In het Parlement sleept dit debat zich overigens ook al jaren voort.
Het zou inderdaad schijnheilig van de Commissie zijn geweest als zij deze discussies jarenlang terzijde zou hebben geschoven. Mijns inziens trekken wij echter duidelijke conclusies. Wij staan namelijk een herstructurering en een omschakeling van deze teelt op alternatieve teeltvormen voor. Dat is een volstrekt duidelijke keuze. Wij realiseren ons dat een aantal tabaksproducenten alsmede leveranciers en afnemers zich hiervoor in heel veel bochten zullen moeten wringen. Wij leggen echter voorstellen op tafel – met inbegrip van die op financieel vlak – waarmee deze herstructurering doorgang kan vinden. De noodzaak hiervan vormt overigens ook al jarenlang onderwerp van gesprek.
Met olijfolie en katoen is het anders gesteld. Het doel is hier namelijk niet de productie te herstructureren of om te schakelen op andere teeltvormen. Wij zouden graag vele olijfgaarden en een bepaald aantal katoenplantages in de Europese Unie willen behouden. Zo kunnen we niet alleen voorkomen dat de desbetreffende gebieden ontvolken en in woestijngebied veranderen, maar kunnen we tevens de gevolgen van de huidige steunstelsels voor de productie, het milieu of de financiën van de Europese Unie corrigeren. De Commissie komt daarom met een voorstel dat in zekere zin gematigd is en niet zo ver gaat in ontkoppeling van de rechtstreekse steun als de voorstellen die dit jaar in Luxemburg voor andere producties zijn goedgekeurd. Wij zijn niet zo ver gegaan als we in theorie hadden kunnen doen, om rekening te kunnen houden met de bijzondere situatie van een aantal van deze regio’s. Bovendien hebben we deelgenomen aan de discussies binnen het college over de voorstellen op dit gebied van onze collega Fischler.
Mijn derde opmerking betreft het verschil in de aanpak van suiker. Mevrouw Rodríguez Ramos, u kunt gerust zijn: de hervorming van de GMO voor suiker is al van start gegaan met de drie opties die wij op tafel hebben gelegd. Dit is de eerste fase van een discussie die noodzakelijk is, want deze vindt eigenlijk voor het eerst over de inhoud plaats, wat – ik herhaal – niet het geval is voor tabak, katoen of olijfolie. De formele voorstellen van de Commissie staan voor volgend jaar op stapel, zodra de discussie over de drie opties met de belangrijkste betrokkenen heeft plaatsgevonden.
Tot slot zou ik de heer Jové Peres, die zijn bezorgdheid uitsprak over de gevolgen voor de steun aan olijfgaarden naar gelang het plantjaar, willen zeggen dat ik dit niet echt als een probleem zie. Er zijn namelijk geen gevolgen voor de betreffende steunbedragen, aangezien de maximale gegarandeerde hoeveelheden sowieso al zijn overschreden. 
De Voorzitter.
   – Dank u, commissaris. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde zijn de debatten over gevallen van schending van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat (artikel 50 van het Reglement). 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het debat over de ontwerpresolutie (B5-0434/2003), ingediend namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de schendingen van de mensenrechten en de rechtsstaat in Burundi. 
Sauquillo Pérez del Arco (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de resolutie over Burundi die we nu gaan bespreken heeft betrekking op een toestand die nu al tien jaar duurt. Burundi is sinds de moord op de heer Ndadaye, de eerste democratisch gekozen president van dit land, in een burgeroorlog verwikkeld. Die burgeroorlog is in wezen een etnisch conflict dat tot nu toe helaas al bijna 300.000 mensen het leven gekost.
Er is nu een vredesproces op gang gebracht dat aanvankelijk door de president van Tanzania, de heer Nyerere, werd geleid. Dat leiderschap is nu door Nelson Mandela overgenomen. Het proces begint met een staakt-het-vuren. Er is verder een tijdschema opgesteld voor verkiezingen en een overgang naar een democratisch bestel volgens een systeem waarbij de macht eerlijk verdeeld wordt. De functie van president wordt voor perioden van achttien maanden afwisselend door Hutu’s en Tutsi’s waargenomen. Dit alles is vastgelegd in het Vredesakkoord van Arusha van augustus 2000. Tijdens die besprekingen is ook de huidige overgangsregering samengesteld.
Van 22 tot 27 juni van dit jaar hebben we met een delegatie van de Commissie ontwikkelingssamenwerking Burundi bezocht. Op 9 juli is de president van de Republiek Burundi voor de Commissie ontwikkelingssamenwerking verschenen. En op 8 oktober is men erin geslaagd uitvoering te geven aan de afspraak voor een staakt-het-vuren tussen de regering en de belangrijkste factie van de door Pierre Nkurunzinza geleide FDD. Er vinden echter nog steeds gewelddadige confrontaties plaats met bewegingen als het FNL en de FDD.
De Afrikaanse Unie heeft een vredesmacht – AMIB – gestuurd. Die troepen zijn samengesteld uit Ethiopische, Zuid-Afrikaanse en Mozambikaanse soldaten, wier taak bestaat uit het ontwapenen en demobiliseren van de rebellen om ze vervolgens in de maatschappij te reïntegreren. Deze vredesmacht moet er bovendien voor zorgen dat er humanitaire hulp kan worden verstrekt aan de ontheemde bevolking en de bevolking in oorlogszones.
De laatste contingenten AMIB-vredestroepen zijn afgelopen zondag in Burundi aangekomen. De AMIB wordt gefinancierd door de Verenigde Staten, Frankrijk, Groot-Brittannië en Mozambique. Het is ons echter bekend dat er financiële problemen zijn bij het onderhoud van deze troepen. In het zuiden van Kivu zijn er ook nog steeds problemen: de gevechten aldaar houden aan en dat vormt een bedreiging voor de vrede in de regio.
De Europese Unie heeft de samenwerking met Burundi in 1997 opgeschort. Na het op gang komen van de vredesonderhandelingen heeft de Commissie de humanitaire hulp hervat. Daarmee is een bedrag van 48 miljoen euro gemoeid, bestemd voor een herstelprogramma. Met herstel bedoelen we: terugkeer van de ontheemde bevolking, demobilisatie en acties op het gebied van justitie en verzoening. Er is bovendien twee miljoen euro opzij gezet voor institutionele hulp aan het ministerie van Economie.
Bij de Conferentie van Parijs in 2001 is er nog eens 150 miljoen euro voor Burundi opzij gezet. Een deel van dat geld is bestemd voor een door de UNHCR gesteund ECHO-programma voor de terugkeer van vluchtelingen uit Burundi die in Tanzania een goed heenkomen hebben gezocht.
Op dit moment is er een bedrag van 285 miljoen euro EU-steun beschikbaar voor Burundi. Daar komen nog de middelen bij die worden vrijgemaakt uit het negende EOF. We willen de autoriteiten van Burundi er met deze resolutie op wijzen dat vrouwen volgens ons een belangrijke rol kunnen spelen bij het vredesproces. Verder roepen we alle buurlanden op dit vredesproces te steunen. Wij hopen dat de vrede in dit kleine Centraal-Afrikaanse land een succes wordt. 
Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, onze fractie steunt de voorgelegde resolutie, die ondanks de vele amendementen – die wij alle aanvaarden – bijzonder evenwichtig is. Wij zijn echter van mening dat er vooral een realistisch proces voor de lange termijn nodig is om het probleem werkelijk op te lossen. Wij hebben in deze regio, in het land van de grote meren, sinds lange tijd te maken met zeer hevige conflicten die gepaard gaan met volkenmoord en massale verdrijvingen. Als we slechts kortetermijnoplossingen voor deze verschijnselen zoeken, zal het steeds opnieuw tot massale verdrijving en volkenmoord komen. Daarom is het van belang om eerst eens de begrippen goed te definiëren. Bepaalde begrippen worden in die regio heel anders gehanteerd dan wij dat doen. Wanneer men het daar heeft over het leger, over partijen of over vluchtelingen dan gaat het in de regel om etnische groepen die optreden als leger, partij of vluchtelingengroep. Allereerst is het zaak om een enigszins stabiel evenwicht tussen de etnische groepen te bewerkstelligen en ervoor te zorgen dat de etnische groepen kunnen participeren in het politieke leven, in de strijdkrachten, in het bestuurlijk apparaat en, zoals in het amendement terecht wordt gezegd, met name ook in de rechterlijke macht. Het is van het grootste belang dat wij uiterst tactvol en diplomatiek te werk gaan en ons niet opstellen als schoolmeesters en aanklagers. Want ook wij Europeanen hebben elkaar eeuwenlang als gevolg van etnische misverstanden en vooroordelen de hersens ingeslagen, en vandaag de dag komen die dingen nog steeds voor in Europa. Daarom moeten wij echt met de nodige fijngevoeligheid en deemoed aan deze taak beginnen. En van mensen die elkaar nog maar een paar jaar of een paar maanden geleden verschrikkelijke dingen hebben aangedaan, kunnen we niet verlangen dat zij binnen enkele maanden doen alsof er niets is voorgevallen. Daarom is dit proces noodzakelijk. Wij moeten er snel een begin mee maken, maar we moeten het fijngevoelig aanpakken, er de tijd voor nemen en ervoor zorgen dat we aanwezig zijn. Daarom moeten onze adviseurs – ambtenaren, rechtskundigen en ook militairen – daar beide kampen terzijde staan. 
Cauquil (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het arme volk van Burundi is nog steeds het slachtoffer van regelmatige slachtpartijen, willekeurige arrestaties, martelingen en etnische conflicten die voortdurend worden aangewakkerd door de leiders van officiële en officieuze gewapende troepen, maar die, dat mag niet vergeten worden, decennialang veroorzaakt en in stand gehouden zijn door de voormalige Belgische koloniale mogendheid en het Franse voogdijschap. De resolutie staat bol van de moraliserende en paternalistische adviezen aan het adres van de bestuurders van Burundi, de factieleiders en de buurlanden. Adviezen alleen zetten echter geen zoden aan de dijk. Op de schouders van de Europese mogendheden rust namelijk een zware verantwoordelijkheid ten aanzien van hetgeen in Burundi is gebeurd en nog steeds gebeurt, zoals zij meer in het algemeen een verantwoordelijkheid hebben voor heel Afrika, waarvan Rwanda en Burundi in zekere zin de trieste symbolen zijn.
Hun verantwoordelijkheid is zwaar, aangezien zij Afrika hebben uitgezogen door de slavenhandel, de koloniale plunderingen en vervolgens door een andere vorm van plundering, die tot op de dag van vandaag voortduurt. Terwijl het Europees Parlement Afrika de les leest, gaan de grote kapitalistische concerns uit Groot-Brittannië, Frankrijk, België en nog veel meer landen, gewoon door met hun plunderingen, zelfs in de allerarmste landen. Uit de weinige informatie die doorsijpelt uit de vele gebieden in Afrika die worden geteisterd door etnische conflicten en die tevens rijk zijn aan grondstoffen, blijkt bovendien dat achter de rug van de plaatselijke krijgsheren maar al te vaak kapitalistische concerns opereren die de hand proberen te leggen op de rijkdommen van de aarde. Met deze rijkdommen zou het lot van de plaatselijke bevolking kunnen verbeteren, maar in plaats daarvan wordt zij in het ongeluk gestort. Ik besef terdege dat materiële steun, zelfs permanent, niet voldoende zal zijn om op te kunnen boksen tegen alle problemen uit het verleden. Als Europa wil, zou het echter voldoende steun kunnen geven om de vluchtelingen in staat te stellen naar huis terug te keren. Voor de Burundese bevolking kunnen daarnaast acceptabele levensomstandigheden en huisvesting worden gerealiseerd, infrastructuur kan worden aangelegd en ziekenhuizen en scholen kunnen worden gebouwd, waardoor zelfs banen kunnen worden geschapen.
In de resolutie wordt weliswaar gezinspeeld op steun, in het bijzonder voor de economische wederopbouw van het land, maar de nadruk wordt veel meer gelegd op de financiering van de Afrikaanse vredesmacht of de afvaardiging van een delegatie van hoge militairen van de Europese legers met het oog op een ontmoeting met hun collega’s van het reguliere leger van Burundi. In buurland Rwanda hebben hoge militairen van het Franse leger een aantal jaar geleden de genocide echter niet kunnen voorkomen. Bovendien hebben ze de beulen aangemoedigd, en misschien zelfs wel van wapens voorzien. Met deze resolutie – zelfs als deze effect zal sorteren – zullen de bloedsporen die het grote Europese kapitaal in Burundi, en meer in het algemeen in heel Afrika, heeft achtergelaten, dan ook zeker niet uitgewist kunnen worden. 
McKenna (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, gezien de historische, koloniale inmenging van veel Europese landen op diverse plekken in de wereld, bijvoorbeeld in Burundi, is het zeer belangrijk dat we vandaag dit debat houden over Burundi, waar regeringstroepen verantwoordelijk zijn geweest voor buitengerechtelijke executies, verdwijningen, martelingen en andere ernstige misdaden. Ondertussen vermoorden, verminken, ontvoeren en martelen gewapende groepen onschuldige burgers om hun politieke ambities te realiseren.
Bovendien blijven gewapende strijdkrachten in Burundi, soms op gewelddadige wijze, kindsoldaten rekruteren. Zoals in december overeen is gekomen, en zoals hier reeds is opgemerkt, is het van het grootste belang dat er in Burundi een stabiel en daadwerkelijk staakt-het-vuren in acht wordt genomen tussen de regering en de rebellen, als eerste stap op weg naar een betekenisvolle en langdurige vrede.
Wij hebben als de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie ook opgeroepen tot juridische en legerhervormingen, zoals die zijn voorzien in het Vredesakkoord van Arusha van 2000, en tot beëindiging van de straffeloosheid voor diegenen die zich nog altijd schuldig maken aan mensenrechtenschendingen. We nodigen de regering tevens uit een waarheids- en verzoeningscommissie in te stellen, zoals zoveel mensen uit het maatschappelijk middenveld hebben gevraagd. We roepen de regering verder op het Internationaal Strafhof te erkennen.
Ook wij onderkennen dat Burundi behoefte heeft aan hulp van de internationale gemeenschap, met name financiële hulp voor de economische wederopbouw van het land, het handhaven van de vrede en het bevorderen van een legitieme en functionerende overheid. Die uitdaging zal de EU dan ook aan moeten gaan. We moeten ons er echter ook van bewust zijn dat er weinig gebeurt om de goed gedocumenteerde wapenstroom te stoppen, terwijl die toch olie op het vuur is bij dergelijke conflicten, daar wapens de oorzaak zijn van massale mensenrechtenschendingen – niet alleen in Burundi, maar ook in zo veel andere delen van de wereld. Dat moet een prioriteit zijn voor de EU; we kunnen immers niet toestaan dat wapens hun weg vinden naar landen waar zij de oorzaak zijn van dergelijke massale mensenrechtenschendingen. Eerlijk gezegd moeten we ons sowieso verre van wapens houden. 

Sandbæk (EDD ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het Protocol van Pretoria geeft nieuwe hoop met betrekking tot het vredesproces in Burundi en de EU moet samen met de internationale gemeenschap de overgangsregering ondubbelzinnig steunen in haar pogingen stabiliteit en orde te herstellen. Om na zoveel jaren van burgeroorlog opnieuw nationale eenheid en verzoening tot stand te brengen, is het essentieel dat ervoor wordt gezorgd dat mensen, individuen en gemeenschappen die het slachtoffer zijn geweest van ernstige mensenrechtenschendingen, worden erkend en voor hun lijden worden gecompenseerd.
Om deze reden ben ik voorstander van een waarheids- en verzoeningscommissie, naar het voorbeeld van de commissies in Zuid-Afrika en Sierra Leone. Een dergelijke commissie zal het mogelijk maken gevallen van extreme mensenrechtenschendingen, begaan door alle partijen, te identificeren en te onderzoeken. Op die manier ondervinden ook de slachtoffers steun, wat bevorderlijk is voor hun waardigheid en ervoor zorgt dat wonden kunnen helen en er sprake kan zijn van rehabilitatie.
Het voor de rechter brengen van verdachten in een legaal, juridisch proces versterkt de rechtsstaat en is cruciaal om de vicieuze cirkel van wraak te doorbreken die ontstaan is doordat mensen ongestraft vele verkrachtingen en moorden hebben kunnen begaan. Een waarheids- en verzoeningscommissie zou ook de aandacht vestigen op de mensenrechten en een basis kunnen vormen waarop gebouwd kan worden voor vrede en duurzame verzoening van de diverse gemeenschappen in Burundi. 
Lamy,
   .– Mijnheer de Voorzitter, net als mevrouw Sauquillo Pérez del Arco waren wij blij te vernemen dat de overgangsregering en de Hutu-rebellenbeweging FDD het Protocol van Pretoria hebben ondertekend. Dit Protocol is in onze ogen namelijk een belangrijke stap op weg naar de stabilisering van het vredesproces in Burundi. Hieruit blijkt dat een groot deel van de plaatselijke betrokkenen bereid is het Vredesakkoord van Arusha als kader van het vredesproces te accepteren.
Net als de auteur van de resolutie waarover wij vanmiddag debatteren, zijn wij verontrust over het feit dat de laatste rebellengroep, het FNL, niet aan het proces mocht deelnemen. Wij zijn van mening dat alle initiatieven met het oog op het op gang brengen van onderhandelingen tussen het FNL en de overgangsregering in Burundi bevorderd moeten blijven worden.
Wat hebben wij tot op heden gedaan? In hoofdzaak hebben wij het vredesproces zoveel mogelijk ondersteund met behulp van een aantal instrumenten om de scherpe kantjes van het conflict af te halen en om de verzoening te bevorderen. Het gaat dan bijvoorbeeld om voedselhulp en financiële bijdragen voor de waarnemers van de Afrikaanse Unie. Terwijl we wachten op de faciliteit ter ondersteuning van de vrede, bereiden wij samen met de Afrikaanse Unie een noodproject met een bedrag van zo’n 25 miljoen euro voor om de vrede in Burundi te bewaken. Wij hopen uiteraard dat de hele donorgemeenschap zich bij ons zal aansluiten.
Voor de economische wederopbouw van Burundi zijn wij aan de slag gegaan met een herstelprogramma dat tegen de vijftig miljoen euro loopt en dat is bedoeld om de economische en sociale infrastructuur te herstellen, die door de burgeroorlog net als elders in Afrika helaas van de kaart zijn geveegd.
In augustus hebben we in het kader van het negende EOF een nationaal indicatief programma met Burundi ondertekend voor een bedrag van zo’n 70 miljoen euro, waarvan een deel uiteraard is bedoeld om de politieke instellingen in de overgangsfase te herstellen. De Unie moet zich volgens ons dan ook blijven inspannen voor haar twee doelstellingen, het ondersteunen van het vredesproces en het leveren van een wezenlijke bijdrage aan de wederopbouw van het land, om de kleine stappen voorwaarts in het – helaas – ontregelde vredesproces in dit land te ondersteunen. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt aansluitend op de debatten plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de volgende ontwerpresoluties over Turkmenistan en Centraal-Azië:
- B5-0436/2003, ingediend door de leden Van den Berg en Corbett, namens de PSE-Fractie;
- B5-0440/2003, ingediend door de heer Andreasen, namens de ELDR-Fractie;
- B5-0445/2003, ingediend door de heer Belder, namens de EDD-Fractie;
- B5-0446/2003, ingediend door mevrouw Muscardini, namens de UEN-Fractie;
- B5-0449/2003, ingediend door de leden Frahm en Vinci, namens de GUE/NGL-Fractie;
- B5-0450/2003, ingediend door de heer Bowis e.a., namens de PPE-DE-Fractie;
- B5-0452/2003, ingediend door de heer Staes e.a., namens de Verts/ALE-Fractie. 
Belder (EDD ).
   – Mijnheer de Voorzitter, niet zonder reden wordt in voorliggende resolutie het Turkmenistan van president Niyazov "één van de ergste totalitaire systemen ter wereld" genoemd. Als lid van dit Huis wrijf ik vervolgens mijn ogen uit wanneer ik lees dat president Chirac van Frankrijk deze zogenoemde Turkmenbasji ofwel "Vader van alle Turkmenen" als "mijn beste en grote vriend" betitelt. Dat gebeurde op 13 oktober bij de aanbieding van de geloofsbrieven van de nieuwe Franse ambassadeur in Ashgabat.
In zijn schrijven aan president Niyazov drukte president Chirac voorts de wens uit de hartelijke betrekkingen tussen Frankrijk en Turkmenistan te consolideren en te verdiepen. Blijkbaar gaan olie- en aardgasbelangen Parijs boven alles. Leg daar onze resolutie eens naast. Over één Europese stem gesproken...
Mijnheer de Voorzitter, terwijl de lidstaten van de Europese Unie discussiëren over het onweerlegbare feit van de christelijke traditie van ons Avondland, moeten oprechte christenen in Turkmenistan dagelijks voor hun leven vrezen. Hun zekere wetenschap en troost is dat God overal over Zijn kerk waakt. Dat neemt echter niet weg dat wij onze politieke verantwoordelijkheid hebben jegens hun onderdrukkers. Raad en Commissie, alstublieft, versta uw roeping! 
Bowis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is vandaag in Europa en in alle andere delen van de beschaafde wereld donderdag, maar in Turkmenistan is het ironisch genoeg de ‘dag van de rechtvaardigheid’. Het leven in Turkmenistan is alles behalve rechtvaardig, maar desalniettemin gaat dit debat over rechtvaardigheid voor het Turkmeense volk.
President Niyazov heeft zijn naam veranderd. Hij heeft de namen van de dagen van de week veranderd. Hij heeft de maanden van het jaar vernoemd naar zijn nationale helden, beginnend met zichzelf en zijn moeder. Hij heeft luxueuze paleizen gebouwd; hij heeft standbeelden van zichzelf opgericht terwijl zijn volk arm blijft. Vanaf 1985 regeert hij als alleenheerser. Sinds 1999 is hij president voor het leven. In november vorig jaar werd een aanslag op zijn leven gevolgd door de ergste golf van repressie tot nu toe.
Turkmenistan is een land van marteling en gevangenschap geworden, een land waar mensen de dood vinden in de gevangenis, een land van intolerantie jegens politieke en religieuze opvattingen. De media zijn gemuilkorfd, mensenrechtenorganisaties zijn er niet welkom en de oppositie is verdreven naar het buitenland. Onze resolutie bevat lijsten met namen van personen. Wij eisen hun vrijlating, beëindiging van hun mishandeling in die gevallen waarin de betreffende mensen nog in leven zijn en een bezoek aan hen door het Rode Kruis. Zij zijn echter nog maar het topje van de ijsberg die boven water moet worden gebracht. Ik vertrouw erop dat de Commissie die taak voor haar rekening zal nemen.
Onze delegatie voor Centraal-Azië houdt zich bezig met alle landen in Centraal-Azië plus Mongolië. Afgelopen mei waren we in Oezbekistan, het prachtige, historische land van Timoer Lenk. We werden gastvrij onthaald en we zagen enkele verbeteringen in de mensenrechtensituatie en een bereidheid de deuren voor ons te openen. Twee dagen later werd de heer Ruslan Sharipov echter gearresteerd.
Ruslan Sharipov is een journalist die geschreven heeft over corruptie in de regering en de politie. Hij werd gearresteerd op beschuldiging van homoseksueel gedrag, in dat land verboden op grond van artikel 120 van het wetboek van strafrecht, geheel in strijd met de bepalingen van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (ICCPR), dat door Oezbekistan is geratificeerd. Op 28 augustus werd zijn advocaat, Surat Ikramov, door gemaskerde mannen ontvoerd en ernstig mishandeld.
In september werd de heer Sharipov vrijgelaten naar aanleiding van brieven waarin kritiek werd geleverd op de slechte behandeling die hem ten deel viel en op de manier waarop hij door de politie en het gevangenispersoneel werd bedreigd. In september werd de aanklacht tegen hem afgezwakt, maar niet meer dan dat, terwijl hij hiervan natuurlijk nooit beschuldigd had mogen worden. Hij dient dan ook onmiddellijk te worden vrijgelaten en ik vraag de Commissie te bemiddelen in deze zaak.
Tijdens ons bezoek aan Oezbekistan hebben we ook de Britse ambassadeur, Craig Murray, ontmoet. Deze onbevreesde diplomaat heeft ons zijn visie gegeven op de situatie. Misschien was dat onverstandig van hem, maar hij had groot gelijk dat hij dat deed. Tijdens een vergadering in Tasjkent op 17 oktober zei hij “Ik geloof dat mensen worden geboren met een instinct voor vrijheid en dat democratie onder mensen van nature ontstaat als zij de kans krijgen”. De Britse regering heeft de man, in plaats van hem te steunen of te prijzen, voor behandeling teruggeroepen. Ik stel de Commissie voor een diplomatiek ‘bevel tot voorgeleiding’ te doen uitgaan naar het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken. Het Oezbeekse volk en zijn leiders zullen er immers alleen maar van profiteren als er een goede man op deze post terugkeert, en ook de goede naam van de Britse diplomatie zal zo in ere worden gehouden. 
Lagendijk (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de resolutie waarover we nu stemmen laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Het is door andere collega's al aangehaald: Turkmenistan is één van de ergste totalitaire systemen ter wereld. En de situatie in andere landen van Centraal-Azië is wellicht iets beter maar ook daar is de mensenrechtensituatie abominabel. Betekent dat nu dat Europa Centraal-Azië links moet laten liggen? Mijn antwoord is neen, en wel om twee redenen.
Ten eerste de strategische doelen. Het gaat niet aan om die regio links te laten liggen. Het is niet in Europa's belang om die landen, die behalve olie en gas ook corruptie en instabiliteit exporteren, boevenstaten te laten blijven.
En er is een tweede reden, namelijk de noodzaak, ook al genoemd door sommige collega's, om zaken te doen in verband met de grote hoeveelheden olie en gas in die regio. Maar voor sommige politici, en helaas ook sommige collega's in het Parlement, betekent dat laatste dat we vooral moeten zaken doen en dat we de mensenrechten even mogen noemen, maar vooral niet al te centraal moeten stellen.
Voorzitter, laten we de fouten uit het verleden niet herhalen, toen we vanwege onze behoefte aan olie uit het Midden-Oosten onze mond hielden over de mensenrechtenschendingen in Saoedi-Arabië. Ja, Europa heeft olie en gas nodig, ook uit deze regio, maar dat betekent ook dat die landen ons nodig hebben en dat geeft ons de mogelijkheid om in onze contacten met die landen de mensenrechtensituatie, en vooral de verbetering daarvan, voorop te stellen en pas daarna over olie te spreken. Refererend aan de EU-politiek in Kosovo zou ik zeggen: ".
Maat (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wat ik zal zeggen is een aanvulling op wat mijn collega Bowis heeft gezegd. We zijn beiden lid van de delegatie voor Centraal-Azië en mede door hem kunnen wij ook dit soort zaken opnieuw op de agenda zetten, gezien zijn grote betrokkenheid.
Ik wil beginnen met Turkmenistan. Ik ben nog steeds rapporteur voor een nieuw samenwerkingsverdrag tussen de EU en Turkmenistan. Het Parlement heeft, mét de Commissie, aangegeven dat wij dat verdrag eigenlijk niet willen sluiten en daarover ook niet willen spreken. Daar is ook alle reden toe. En als ik kijk naar de huidige situatie - mijn collega Bowis heeft het ook al aangegeven en ook andere collega's hebben dat gezegd - is het volstrekt duidelijk dat dit regime niet acceptabel is. Maar tegelijkertijd moeten we overwegen wat wij kunnen doen voor de mensen zelf in Turkmenistan. Wij vinden dat er vanuit het Parlement een dringende oproep moet komen dat in ieder geval het Rode Kruis de gevangenissen weer kan bezoeken, dat wij ook weer gewoon goed contact kunnen hebben met de NGO's en dat er voor die NGO's weer een zekere vrijheid is in die landen. Wij moeten opkomen voor de mensen, onder meer politici, mensenrechtenactivisten, die op dit moment gevangen zijn gezet. Wij moeten opkomen voor de vrijheid van geloof. Want het is te gek voor woorden dat alleen een bepaalde vorm van islam en alleen de orthodoxe kerk nog enige vrijheid, of in ieder geval nog enige bescherming genieten, terwijl alle andere groeperingen, christelijke en niet-christelijke, die bescherming niet hebben. Dat is niet acceptabel, want religie en mensen horen bij elkaar.
Met betrekking tot een aantal andere landen die genoemd zijn wil ik erop wijzen dat wij dit voorjaar ook een resolutie hebben behandeld over Kazachstan. Dat heeft geleid tot intensieve besprekingen tussen onze delegatie en parlementaire delegaties uit Kazachstan en op een aantal punten zijn er verbeteringen aangebracht. Maar nog steeds moeten wij constateren dat wij op veel punten teleurgesteld worden: de juridische procedures, de persvrijheid, maar ook de vrijheid van organisatie. Ik hoop dat het niet blijft bij die eerste stappen die Kazachstan in de goede richting heeft gezet, maar dat verdere druk, ook van de Europese Unie, leidt tot verbetering van de situatie in dit land.
Ik wil een warm pleidooi houden voor een nieuw samenwerkingsverdrag met Tadzjikistan. Gelukkig bereidt de Commissie op dit moment ook voor dit land een verdrag voor en dat is een uitermate goede zaak, want we moeten deze landen vasthouden.
Mijn collega Bowis heeft de situatie in Oezbekistan al omschreven. Daaraan heb ik niets toe te voegen.
Blijft over: Kirgizstan. Er worden in deze resolutie terecht een aantal kritische opmerkingen gemaakt, maar het is tegelijkertijd ook een land dat onze warme steun verdient, want het probeert met vallen en opstaan, zonder hulpbronnen, zonder olie, toch een democratie op te bouwen. Kritiek dus waar nodig, maar nog belangrijker, steun waar nodig. En ik spreek ook mijn hoop uit tegenover de Commissie dat in de komende jaren met betrekking tot Centraal-Azië met name zo'n land, dat geen olie en geen hulpbronnen heeft, misschien nog een extra steuntje in de rug krijgt van de Europese Unie. 
Lamy,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de Europese Commissie deelt de bezorgdheid van de afgevaardigden over het feit dat Turkmenistan zijn verplichtingen op het gebied van de mensenrechten en de democratie niet nakomt. Zo krijgen politieke gevangenen oneerlijke processen, en het is algemeen bekend dat ze slecht worden behandeld. Bovendien vinden ernstige schendingen plaats op het gebied van bijvoorbeeld de vrijheid van godsdienst, waarover wij dezelfde informatie hebben als u.
Wij zijn het er dus over eens dat de noodklok moet worden geluid over de situatie van de mensenrechten. Naar onze mening blijft het desondanks van belang de dialoog met Turkmenistan in stand te houden, zodat we kunnen voorkomen dat het land volledig geïsoleerd raakt, hetgeen volgens ons onder de huidige omstandigheden waarschijnlijk nog meer schade zal toebrengen aan de situatie van de voor ons zo belangrijke mensenrechten.
Met betrekking tot de andere landen in Centraal-Azië – Kazachstan, Kirgizstan en Oezbekistan – waarover u zojuist heeft gesproken, hameren zowel de Europese Unie als de individuele lidstaten er voortdurend op dat de internationale verplichtingen op het gebied van de mensenrechten nagekomen moeten worden. Dit doen wij in het kader van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten.
Wat de bilaterale betrekkingen tussen de Unie en deze landen betreft doen wij dit ook – en wij hebben dit ook openlijk gedaan met betrekking tot alle problemen rond de democratie in Centraal-Azië – door samen te werken met andere internationale instanties, zoals de Verenigde Naties, de OVSE en de Mensenrechtencommissie. Wij kunnen ons dan ook volledig vinden in de zojuist uitgesproken gevoelens van bezorgdheid, die ook in de ontwerpresolutie zijn vervat. 
De Voorzitter.
   – De gecombineerde behandeling is gesloten.
De stemming vindt aansluitend op de debatten plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de volgende ontwerpresoluties over Nepal:
- B5-0435/2003, ingediend door de heer Collins, namens de UEN-Fractie;
- B5-0437/2003, ingediend door de leden Swoboda en Carrilho, namens de PSE-Fractie;
- B5-0439/2003, ingediend door mevrouw Thors, namens de ELDR-Fractie;
- B5-0448/2003, ingediend door de heer Marset Campos, namens de GUE/NGL-Fractie;
- B5-0451/2003, ingediend door de heer Thomas Mann, namens de PPE-DE-Fractie;
- B5-0453/2003, ingediend door de leden Messner e.a., namens de Verts/ALE-Fractie. 
Stihler (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de recente schending van het staakt-het-vuren in Nepal en het daaruit voortvloeiende geweld hebben geleid tot enorme verliezen aan mensenlevens en vele gewonden. Om te komen tot een duurzame vrede in Nepal, een open en democratische maatschappij, en vooruitgang en welzijn voor allen, moeten alle partijen de wapenstilstand van 19 januari respecteren, evenals de gedragscode die zowel door de maoïstische rebellen als de regering op 13 maart 2003 is ondertekend. De aankondiging van gisteren dat de maoïstische rebellen niet langer politieke moorden zullen plegen of nutsvoorzieningen en infrastructuur zullen verwoesten is slechts een schrale troost. Helaas hebben sinds de schending van het staakt-het-vuren namelijk al 211 mensen het leven verloren. We moeten ervoor zorgen dat we de democratie en de rechtsstaat in landen als Nepal bevorderen. De recente opening van een kantoor van de delegatie van de Europese Commissie in Kathmandu is een welkome stimulans voor de betrekkingen en de samenwerking tussen de EU en Nepal. We moeten er zorg voor dragen dat we ter plekke al het mogelijke doen om diegenen die direct en indirect onder de onrust lijden te helpen.
We moeten onze financiële steun in Nepal uitbreiden en we moeten ervoor zorgen dat het hoofddoel hierbij de uitroeiing van de armoede en het verzorgen van algemene gezondheidsdiensten en onderwijs is. Deze onderliggende oorzaken van het conflict dienen het doel te zijn waarop alle EU-samenwerking in dat land is gericht. De Commissie moet in Nepal een bijdrage leveren tijdens alle fasen van het conflict, van het aanbieden van humanitaire hulp aan mensen die lijden tot het waarborgen dat er programma’s voor conflictoplossing en preventie worden opgezet ter voorkoming van nog meer geweld.
Ik ben verheugd over de oproep in de resolutie om een Speciale Vertegenwoordiger voor Nepal aan te stellen. Een dergelijke vertegenwoordiger zou ervoor kunnen zorgen dat er hulp terechtkomt in de kampen voor Bhutanese vluchtelingen. De beslissing van de UNHCR om de hulp voor deze kampen geleidelijk af te bouwen is verontrustend en komt op een moment waarop Nepal juist behoefte heeft aan voortzetting en niet aan vermindering van die steun. Hoewel Nepal de afgelopen jaren aan vele Tibetaanse en Bhutanese vluchtelingen onderdak heeft geboden, is de deportatie van achttien Tibetanen naar Tibet enkele maanden geleden een verontrustende ontwikkeling. Het welzijn van alle vluchtelingen moet worden gegarandeerd. Vrede in Nepal kan alleen bereikt worden via het democratische proces. De EU moet dit proces stimuleren en de Nepalezen helpen bij het opbouwen van een betere toekomst. 
Mann, Thomas (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, hij heeft maar zeven maanden standgehouden, de wapenstilstand die op 29 januari 2003 tussen de regering en de maoïsten werd overeengekomen. Nog in maart ontvingen beide kampen een gedragscode. Op grond daarvan werden rebellenleiders op vrije voeten gesteld. Er vonden drie onderhandelingsronden plaats, met als resultaat dat de maoïsten hun eis tot afschaffing van de monarchie lieten vallen. De regering presenteerde een plan tot hervorming van het staatsbestel, waarvan ik de routekaart en de doelstelling hier in handen heb. Daarin zijn rondetafelconferenties met deelneming van alle partijen opgenomen, net als spoedige verkiezingen voor het nationale parlement, nieuwe structuren met regionaal zelfbestuur, invoering van de markteconomie en rechten voor etnische groepen en gehandicapten met betrekking tot opleiding en werkgelegenheid. Een goed begin.
In augustus 2003 werd de wapenstilstand echter door de maoïsten geschonden. Sindsdien kwamen er 300 mensen om het leven; alleen al in het afgelopen weekend waren het er 25. Intimidatie, chantage, ernstige schermutselingen en moorden maken nu deel uit van het angstaanjagende leven van alledag in Nepal. Voor het eerst werden er buitenlanders ontvoerd en toeristen beschoten. De situatie in dit land, dat zo afhankelijk is van het toerisme, neemt steeds dramatischer vormen aan. De Fractie van de Europese Volkspartij roept de maoïsten op om de wapenstilstand eindelijk te hernieuwen en terug te keren naar de onderhandelingstafel. Mochten beide partijen een bemiddelaar van buitenaf wensen, dan kan de EU die rol zeer goed vervullen, gezien de hoge acceptatiegraad die wij Europeanen in geheel Zuidoost-Azië bezitten.
Wij roepen de Raad daarom op om een speciale afgezant voor Nepal in te zetten, en, commissaris Lamy, de Commissie dient de betrekkingen tussen de EU en Nepal verder te intensiveren. Een eerste, belangrijke stap zou zijn om meer personeel aan het nieuwe bureau in Kathmandu toe te kennen. Het belangrijkst is natuurlijk dat de burgeroorlog wordt beëindigd. De mensenrechten mogen echter op geen enkel moment uit het oog worden verloren. Er moet meer democratie komen, er moeten hervormingen worden ingevoerd die bij de mensen aan de basis weerklank vinden en de minderheden moeten worden gerespecteerd. Dat geldt met name voor de Bhutanese vluchtelingen in de kampen die de delegatie van het Europees Parlement aan de SAARC (de Zuid-Aziatische Associatie voor Regionale Samenwerking) heeft bezocht, kampen waarvan de financiering kennelijk niet meer door de UNHCR gewaarborgd wordt.
Tot de minderheden behoren ook de vluchtelingen uit Tibet die met gevaar voor lijf en leden hun vaderland moeten verlaten en die Nepal doorkruisen om naar India te komen. Volgens mijn informatie was de uitlevering van achttien Tibetanen aan China een uitzonderingsgeval. Laten we het hopen! De Nepalese regering moet ervoor instaan dat deportaties worden voorkomen. Alle vluchtelingen uit Bhutan en Tibet dienen de bescherming te genieten van internationale verdragen inzake de mensenrechten.
Maes (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissaris, in Nepal leeft een bevolking die gedurende eeuwen armoede en een genadeloos kastensysteem heeft gekend, en een regering die niet bij machte was om daarvoor oplossingen te bieden. Dit was een goede voedingsbodem voor een maoïstische opstand - 7000 mensenlevens gingen daarbij verloren. Er kwam in januari dit jaar een wapenstilstand tot stand, die in augustus afliep, maar dat was dan meteen het einde van de onderhandelingen. Sindsdien vielen er, opnieuw volgens de bronnen waarover ik beschik, meer dan 800 doden, vooral maoïsten en arme boeren en dorpsbewoners. De dood van vier scholieren, die op 13 oktober laatstleden omkwamen in een kruisvuur tussen maoïsten en het leger, is wel het laatste schandaal.
De Nepalese regering ontvangt massaal wapenleveringen van de Verenigde Staten, hulp uit India, militaire hulp uit het Verenigd Koninkrijk en andere landen, wapenleveringen ook uit België, dat zelfs zijn wapenwet heeft aangepast om die wapens te kunnen leveren. Intussen overleeft het land voor meer dan de helft met buitenlandse hulp! De regering mist elke democratische legitimiteit, de macht berust bij de koning en het leger. Dankzij die wapenleveringen heeft de regering blijkbaar verkozen de dialoog stop te zetten en te kiezen voor de zogenaamde militaire oplossing: het gewapenderhand uitroeien van de rebellen en de zogenaamde rebellen, de arme dorpsbewoners. Straffeloos worden daarbij mensenrechten met voeten getreden, zoals door de Britse vertegenwoordiger, Sir Jeffrey, ter plaatse werd vastgesteld. Met alle middelen moet getracht worden de partijen te laten terugkeren naar de onderhandelingstafel. De wapenleveringen moeten ophouden en degenen die denken dat hier met de wapens een oplossing kan worden gebracht, zullen alleen de totale vernietiging van het land kunnen aanschouwen. Nog meer kinderen zullen opgelicht worden uit hun huizen en ingelijfd worden als kindsoldaten. Nog meer boeren zullen doodgeschoten worden op hun akkers, nog meer moorden allerhande. En intussen is dit volk al zo uitgeput.
Wij hebben daar nu een delegatie. Zullen wij daar nu echt werk van maken en ook onze krachten gebruiken om de vrede te doen terugkeren? Of blijven wij met de ene hand hulp geven, terwijl wij met de andere hand wapens leveren, waarbij wij de ogen sluiten voor het feit dat de regering dat geld natuurlijk gebruikt om die wapens te betalen? Ik vraag mij af welk hypocriet spel wij meespelen, mijnheer de Voorzitter! 
Lamy,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de Commissie verwelkomt en waardeert het initiatief van het Parlement voor een resolutie over Nepal, bijna twee maanden nadat de vredesonderhandelingen in dit land van de ene op de andere dag werden afgebroken, onderhandelingen die na de wapenstilstand in januari dit jaar waren aangevangen, zoals mevrouw Maes zojuist heeft gezegd.
Zoals wij weten is er helaas geen overeenstemming bereikt over een duurzame oplossing. Wij zijn van mening dat de rol van de politieke partijen en het maatschappelijk middenveld beter in het vredesproces tot uiting zou moeten komen, omdat er anders geen sprake kan zijn van een serieuze kans op herstel van het vertrouwen. Dit lijkt ons een eerste vereiste om de steun van de bevolking voor de vredesonderhandelingen te verkrijgen. Daarnaast zijn wij bereid het verzoek te steunen voor een rondetafelconferentie waarin de partijen en het maatschappelijk middenveld ruim vertegenwoordigd zouden kunnen worden en waarmee vaart kan worden gezet achter het zoeken naar een oplossing voor deze crisis. In dit stadium denken wij echter dat alle extra maatregelen, zoals directe bemiddeling in het vredesproces, niet geschikt zijn zolang de verschillende betrokken partijen er niet in slagen een ruime consensus te bereiken.
In uw interventies heeft u de situatie van de vluchtelingen aangekaart. Wij schatten hun aantal op ruim honderdduizend en wij betreuren het dat het proces voor de controle van deze vluchtelingen zo traag van de grond komt. Met het oog op hun repatriëring en vestiging blijven wij voorzien in de behoeften van de kampen en blijven wij de rol van de Hoge Commissaris van de VN voor de vluchtelingen ondersteunen.
Meerdere sprekers hebben een lans gebroken om ons bureau in Kathmandu van extra middelen te voorzien. Wij staan hier welwillend tegenover, uiteraard binnen de grenzen van onze begroting waarover – zoals u weet – grotendeels door deze Vergadering wordt besloten.
Rest de kwestie van de verkoop van wapens. Het is in onze ogen zo klaar als een klontje dat dit conflict op geen enkele wijze met wapens of militairen op te lossen valt. Wij blijven er buitengewoon nauwlettend op toezien dat de gedragscode voor de uitvoer van wapens in acht wordt genomen, die – zoals u weet – specifieke verplichtingen bevat, ook voor onze lidstaten. 
Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat collega Stihler heeft gesproken en dat nu ook weer sociaal-democratische collega’s aanwezig zijn, want we hebben twee onderwerpen op het terrein van de mensenrechten behandeld zonder dat de op een na grootste fractie in dit Parlement er het woord over heeft gevoerd. Ik was al bang dat de fractie niet meer bestond of dat zij zich had afgewend van het mensenrechtenbeleid. Mijn vraag is: als u uw spreektijd niet gebruikt, is het dan volgens het Reglement mogelijk dat u die voortaan aan onze fractie geeft? Daarvoor zouden we u erg dankbaar zijn. 
De Voorzitter.
   – Vrees niet, wij zullen u niet over het hoofd zien, mijnheer Posselt.
De gecombineerde behandeling is gesloten.(1)

De Voorzitter.
   – Aan de orde is de stemming.7(1)
–Hiermee is de stemming beëindigd.
Patakis (GUE/NGL ),
   - Wij stemmen niet in met dit verslag en wel om de volgende redenen.
Ten eerste zijn de voorgestelde maatregelen afgestemd op de bescherming en ondersteuning van het gemeenschappelijk visserijbeleid van de EU. Wij zijn het echter niet met dit beleid eens, omdat daarmee de productie van met name de kleinschalige visserij in landen zoals Griekenland sterk wordt beperkt. Bovendien wordt ons gevraagd steun te geven aan een absurd controlesysteem waarin controleur en gecontroleerde dezelfde zijn.
Ten tweede wordt met het actieplan voor de korte termijn en zeer zeker met de totstandbrenging van een gemeenschappelijke inspectie- en controlestructuur de integratie van de visserijsector in de EU nog meer versterkt. Dat betekent nog minder armslag voor de nationale autoriteiten om een eigen visserijbeleid vast te stellen en nationale maatregelen te nemen waarin rekening wordt gehouden met de nationale specificiteit en behoeften. De voorgestelde gemeenschappelijke inspectiestructuur roept een groot aantal vraagtekens op, omdat men hier ook raakt aan vraagstukken van nationale soevereiniteit in de wateren van de lidstaten. 
Bordes en Cauquil (GUE/NGL ),
   – Wij hebben ons onthouden van stemming over dit verslag, net als over de twee andere verslagen inzake het visserijbeleid. Wij zijn verheugd over de herstelmaatregelen voor de visbestanden, in het bijzonder de kabeljauwbestanden, die worden bedreigd, zoals is gerapporteerd in een ander verslag waarover in deze vergadering is gedebatteerd. Wij durven hiervoor echter niet blind te varen op de Europese instellingen, noch op de nationale staten.
Dit leidt namelijk ofwel tot halfslachtige maatregelen, waarvan in een van de verslagen wordt vermeld dat diverse lidstaten deze aan hun laars lappen, met als gevolg dat de visbestanden van meerdere vissoorten drastisch blijven afnemen; ofwel tot maatregelen die worden gepresenteerd als zijnde noodzakelijk om de natuur te redden maar die als belangrijkste zo niet enige doel hebben de schuld in de schoenen te schuiven van de bevolking, in dit geval van diegenen die van de visserij leven. De grote rederijen hebben hierbij echter hoegenaamd niets te vrezen. Integendeel zelfs, zoals blijkt uit de meerjarige Europese oriëntatieprogramma’s voor de vissersvloten die tijdens deze vergadering gepresenteerd zijn.
Wat heeft het voor zin de natuur te beschermen als dat ten koste gaat van de mensen, in ieder geval het merendeel van hen, zij die van hun werk leven?
Ribeiro e Castro (UEN ),
    De Commissie is voornemens alle nationale inspectie- en controlemaatregelen onder te brengen in een communautair Bureau voor visserijcontrole in het kader van de oprichting van een gezamenlijke inspectiestructuur. Op die manier kan een uniforme controleprocedure worden toegepast. Zoals de rapporteur terecht onderstreept, is een duidelijke afbakening van de communautaire en nationale bevoegdheden in deze context onontbeerlijk, temeer daar men op dit gebied tot dusver is uitgegaan van het beginsel dat de lidstaten verantwoordelijk zijn voor de controle van de visserijactiviteiten.
Gelet op de ernstige juridische implicaties van de Commissievoorstellen - wij mogen niet vergeten dat bij de inspectie en controle in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid in sommige gevallen ook gebruik wordt gemaakt van militaire middelen - en de hoge kosten is ook het voorstel van de rapporteur om in samenwerking met de lidstaten een haalbaarheidsstudie uit te voeren bijzonder pertinent. Samen met diverse lidstaten, vakmensen en organisaties uit de sector ben ik van mening dat de mogelijkheid moet worden overwogen om alternatieve communautaire samenwerkingsmodellen voor controle en handhaving toe te passen.
Verder verlangt de rapporteur dat de belanghebbenden in de sector betrokken worden bij alle stadia van de besluitvorming. Ook die eis verdient de nodige aandacht.
Ten slotte wil ik nogmaals onderstrepen dat er dringend een juridisch autonoom gemeenschappelijk visserijbeleid moet worden vastgesteld. Vreemd genoeg wordt het visserijbeleid in de Verdragen slechts genoemd in verband met de "landbouwproducten", in de context van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. 

Patakis (GUE/NGL ),
   - Zelfs indien wij zouden toegeven dat de doelstellingen met betrekking tot de inkrimping van de visserijvloot niet zijn bereikt - hetgeen overigens niet opgaat voor, bijvoorbeeld, Griekenland, waar zowel de vloot als de vangst is verminderd en waar steeds meer vis wordt ingevoerd en gekweekt - hebben wij geen enkele reden om te treuren over het mislukken van de meerjarige oriëntatieprogramma’s. Deze programma´s waren namelijk het begin van de beperkingen voor de kleinschalige visserijproductie, zoals die van Griekenland. Het resultaat daarvan was een vermindering van de vangst en een verslechtering van de handelsbalans in de visserijsector, met alle gevolgen van dien voor de bevolking in de kustgebieden.
Wij zijn het niet oneens met controle op de vangstcapaciteiten van de vloot. Wij willen echter niet dat deze controle wordt uitgeoefend via het gemeenschappelijk visserijbeleid en de meerjarige oriëntatieprogramma’s. Wij zijn veeleer van mening dat de lidstaten verantwoordelijk zijn voor de noodzakelijke regelingen. De lidstaten moeten de noodzakelijke maatregelen treffen, aan de hand van wetenschappelijke gegevens van organisaties zoals de FAO over de toestand in de visserij. Wij zijn het er absoluut niet mee eens dat deze verantwoordelijkheid wordt overgeheveld naar supranationale instanties zoals de EU. Die versterkt met haar beleid immers de macht van het kapitaal in de visserijsector, en zij ondermijnt de kleinschalige visserijondernemingen door vissersboten uit de vaart te nemen en te slopen, door maatregelen te nemen ter bevordering van aquacultuur, enzovoort. 
de Roo (Verts/ALE ),
   . De overbevissing in de Europese wateren heeft ertoe geleid dat de wetenschappers nu een totaal vangstverbod voor kabeljauw voorstellen en scherpe beperkingen voor andere vissen zoals schol. Tot nu toe hebben de vijftien visserijministers op hun jaarlijkse bijeenkomst in december de wetenschappelijke waarschuwingen in de wind geslagen. Daardoor dreigt hetzelfde te gebeuren als tien jaar geleden voor de kust van Canada (Newfoundland). De allerlaatste kabeljauw is daar weggevist en zelfs tien jaar later is er nog geen kabeljauw te bekennen. De vissersgemeenschappen in Oost-Canada hebben dit niet overleefd.
Al jaren probeert de EU de vlootcapaciteit van de Europese vissers te reduceren. Maar die reductie heeft in de praktijk NIET plaatsgevonden. De Europese problemen met overbevissing worden afgewenteld op de rest van de wereld doordat steeds meer Europese vissers de wateren van andere continenten leegvissen.
Het begon in Ierland een paar jaar geleden, waar een supergrote trawler, de , uit de vaart had moeten worden genomen. In plaats daarvan vaart deze superboot nu onder Panamese vlag voor precies dezelfde Ierse firma in derdewereldwateren.
Nederland heeft nu zelfs drie supergrote trawlers niet uit de vaart genomen, maar deze boten vissen nu onder Nederlandse vlag de wateren voor de kust van West-Afrika leeg. Duizenden kleine Afrikaanse vissers hebben het nakijken en spoedig zal voor de kust van West-Afrika de opbrengst ook afnemen. Dan zal het antwoord van de Nederlandse regering wel zijn om deze superboten nog verder weg te sturen. De wetenschappelijke waarschuwingen van de overbevissing wereldwijd worden niet serieus genomen. Niet door de Nederlandse overheid en niet door de Europese Commissie.
Een jaar geleden, op de Wereldtop over duurzame ontwikkeling in Johannesburg (september 2002), werden schijnheilig verklaringen ondertekend door de Nederlandse en Europese regeringen dat de overbevissing wereldwijd in 2010 afgelopen moet zijn, maar in realiteit wentelen de Nederlandse en de Europese overheid de problemen met overbevissing in de Europese wateren af op de rug van derdewereldlanden.
Met zand in de ogen de wereldzeeën leegvissen, anders kan ik dit niet samenvatten.
Wieland (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zal het kort houden. Het zal u opgevallen zijn dat de uitroep ‘Check 16’ inmiddels een in het Parlement is geworden. Omdat zich een incident heeft voorgedaan – u begrijpt vast wat ik bedoel, maar ik richt mij weer tot de verkeerde – heb ik tijdens de laatste vergadering de Conferentie van voorzitters van het Europees Parlement verzocht om erop te letten onder welke omstandigheden een stemming wordt gecontroleerd indien een of meerdere afgevaardigden controle van een stemming eisen. Ik heb nog steeds niets van de Conferentie van voorzitters gehoord. Wij spreken vaak over de waardigheid van het Parlement, maar het behoort ook tot de waardigheid van het Parlement dat het van de Conferentie van voorzitters antwoord op deze vraag krijgt.
De Voorzitter.
   – Daarin wordt ongetwijfeld al voorzien door artikel 19 van het Reglement. Ik zal de Conferentie van voorzitters evenwel verzoeken u een antwoord te doen toekomen. 

De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.8(1)

