Wydajność energetyczna budynków (przekształcenie) (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku obrad jest zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez panią poseł Silvię-Adrianę Ţicău w imieniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii w sprawie stanowiska Rady przyjętego w pierwszym czytaniu, dotyczącego przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (przekształcenie) (05386/3/2010 - C7-0095/2010 -.
Silvia-Adriana Ţicău
W 2008 roku UE zobowiązała się zmniejszyć zużycie energii o 20 % do roku 2020, a także zapewnić, aby 20 % zużywanej energii pochodziło ze źródeł odnawialnych. W czasie posiedzenia Rady Unii Europejskiej w dniach 25 i 26 marca 2010 r. przywódcy Unii Europejskiej wyznaczyli wspólny cel 20% poprawy efektywności energetycznej do roku 2020.
Budynki odpowiadają za 40 % łącznego zużycia energii oraz 35 % emisji zanieczyszczeń. Poprawa wydajności energetycznej budynków poważnie wpłynie na życie obywateli Europy. W całej UE rodziny wydają średnio 33 % swoich dochodów na wodę, energię elektryczną, gaz i obsługę techniczną. W rzeczywistości odsetek ten osiąga nawet 54 % w przypadku rodzin o bardzo niskich dochodach. Inwestycje w poprawę efektywności energetycznej przełożą się nie tylko na niższe rachunki za energię, ale również na stworzenie w EU 2,7 miliona miejsc pracy do roku 2030.
W listopadzie 2008 roku Komisja przedstawiła wniosek legislacyjny dotyczący przekształcenia dyrektywy 91/2002 w sprawie charakterystyki energetycznej budynków. W kwietniu 2009 roku, w pierwszym czytaniu w ramach procedury współdecyzji, Parlament Europejski przyjął ogromną większością głosów swoje stanowisko. Następnie Parlament i Rada prowadziły intensywne negocjacje w czasie szwedzkiej prezydencji Rady Unii Europejskiej. W listopadzie 2009 roku osiągnięto porozumienie polityczne co do technicznych aspektów wniosku legislacyjnego.
A oto najważniejsze, co osiągnięto dzięki temu porozumieniu.
Wprowadzono osobny artykuł, kilka punktów preambuły oraz zapisy regulujące aspekty związane z finansowaniem. Do dnia 30 czerwca 2011 r. Komisja musi zinwentaryzować istniejące instrumenty finansowe i środki fiskalne oraz przedstawić nowe wnioski. Do zapisów tych dodano również deklarację Komisji.
Do dnia 31 grudnia 2020 r. wszystkie nowe budynki muszą charakteryzować się niemal zerowym zużyciem energii netto, a ponadto większość energii musi pochodzić ze źródeł odnawialnych. W przypadku sektora publicznego termin ten upływa dwa lata wcześniej. W odniesieniu do budynków o niemal zerowym zużyciu energii netto państwa członkowskie muszą określić jasne cele i opracować plany działania, obejmujące również środki wsparcia.
Wydajność energetyczna budynków przechodzących poważną renowację lub odnowionych części tych budynków musi spełniać minimalne wymogi w zakresie wydajności energetycznej, stosowane również do systemów i elementów technicznych budynków, mających znaczny wpływ na ich wydajność energetyczną.
Wprowadzono nowe przepisy dotyczące świadectw. Świadectwo musi zawierać przynajmniej minimalny zakres informacji, w tym o możliwości finansowania. Wprowadzono przepisy dotyczące wydawania i wywieszania świadectw charakterystyki energetycznej.
Wskaźnik charakterystyki energetycznej ze świadectwa charakterystyki energetycznej budynku należy umieszczać w ogłoszeniach dotyczących sprzedaży/najmu budynku lub jego części.
Należy przedstawiać więcej informacji i zachowywać większą przejrzystość w odniesieniu do akredytacji i szkoleń ekspertów oraz informowania właścicieli i najemców.
Wymagane są konsultacje z władzami lokalnymi, które muszą zapewniać wsparcie w egzekwowaniu zaleceń przez wprowadzanie nowych zapisów skierowanych do miejscowych urbanistów i architektów, aby zagwarantować uwzględnianie efektywności energetycznej budynków.
Wprowadzono inteligentne systemy liczników i aktywne systemy sterowania, takie jak systemy automatyzacji, sterowania i monitoringu służące oszczędzaniu energii.
Nie zostanie opracowana wspólna metodologia, ale Komisja przygotuje do dnia 30 czerwca 2011 r. ramy metodologii porównawczej do obliczania optymalnego pod względem kosztów poziomu minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej budynków. Dyrektywa zostanie poddana przeglądowi do dnia 1 stycznia 2017 r. Wspólne stanowisko Rady wynika z porozumienia podpisanego w listopadzie 2009 roku przez Parlament Europejski i Radę. Z tego względu zalecam jego przyjęcie.
Günther Oettinger
Panie przewodniczący, szanowni państwo posłowie! W polityce rzadko zdarza się możliwość przedstawienia propozycji i środków jako sytuacji, w której obie strony wygrywają. Jednak dzisiaj mamy taką właśnie możliwość - zbliżające się przyjęcie przekształconej wersji dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków.
Budynki odpowiadają za 40 % zużycia energii i 36 % emisji dwutlenku węgla w UE. Wdrożenie działań gospodarczych w celu zmniejszenia zużycia energii w sektorze budownictwa mieszkaniowego może znacząco przyczynić się do osiągnięcia naszych celów w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych i oszczędności energii przewidzianych na rok 2020. Poprawimy przez to jednocześnie nasze bezpieczeństwo energetyczne oraz pobudzimy wzrost gospodarczy i tworzenie miejsc pracy w budownictwie. Przekształcona dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków przyczyni się również do zaostrzenia norm ustanowionych krajowymi przepisami regulującymi efektywność energetyczną przy budowie obiektów mieszkalnych i przyczyni się do obniżrnia rachunków konsumentów za energię. Efektywność energetyczna to najtańszy sposób przeciwdziałania zmianom klimatu.
Chciałbym podkreślić trzy elementy przekształconej dyrektywy, które naszym zdaniem stanowią poważny postęp w stosunku do dotychczasowej sytuacji.
Po pierwsze, krajowe wymogi dotyczące nowo wznoszonych i remontowanych budynków spowodują powstanie budynków, w których oszczędza się znacznie więcej energii. Dyrektywa obejmuje również niewielkie budynki o powierzchni użytkowej poniżej 1 000 m2 oraz prace renowacyjne o niewielkim zakresie dotyczące energii, a także wymianę kotłów i okien.
Po drugie, przekształcona wersja oznacza zapewnienie lepszej informacji naszym obywatelom. Właściciele i najemcy domów będą dobrze poinformowani i poznają konkretne dane dotyczące zużycia energii oraz potencjalnej oszczędności energetycznej budynku. Powinno to dać rynkowi bodziec do budowy domów zużywających niewiele energii oraz do prowadzenia prac renowacyjnych w szerokim zakresie.
Po trzecie, od roku 2020 wszystkie nowo wznoszone budynki muszą spełniać niezwykle surową normę niemal zerowego zużycia energii. Ponadto państwa członkowskie powinny sporządzić krajowe plany działania w celu zbliżenia standardu istniejących budynków do poziomu budynków o niemal zerowym zużyciu energii.
Ze wszystkich tych powodów nowa dyrektywa stanowi poważne osiągnięcie europejskiej polityki energetycznej. Chciałbym podziękować posłom do Parlamentu Europejskiego oraz pani poseł Ţicău za dobrą współpracę w ostatnich miesiącach oraz za niezwykle szybkie przyjęcie przedmiotowej dyrektywy.
Podkreślali już państwo, że wykorzystanie całego potencjału oszczędności energii wynikającego z przekształconej wersji będzie możliwe tylko jeżeli zostanie ona skutecznie i szybko transponowana oraz jeżeli zadziałają również instrumenty wspierające. W tym celu musimy lepiej wykorzystać istniejące instrumenty finansowe, takie jak Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, z budżetu którego 4 % wolno wykorzystać na działania dotyczące efektywności energetycznej, a z możliwości tej dotąd państwa członkowskie prawie nie korzystały.
Ponadto chcielibyśmy zapewnić państwom członkowskim wsparcie finansowe ich działań służących przekształceniu zasobów budynków. Jak już ogłoszono na forum Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, przygotowujemy obecnie realokację przynajmniej 150 milionów euro niewykorzystanych funduszy z europejskiego planu naprawy gospodarczej na przedsięwzięcia z dziedziny energii odnawialnej i efektywności energetycznej.
Jestem przekonany, że dzisiejsze poparcie Parlamentu jest ważnym krokiem. Chciałbym wszystkim państwu podziękować za dobrą współpracę.
Paul Rübig
Panie przewodniczący, panie komisarzu, pani poseł Ţicău! Chciałbym państwu pogratulować tego sprawozdania. Uważam, że stanowi ono ogromny krok we właściwym kierunku. W Europie mamy ponad 160 milionów budynków, a budynki te trzeba remontować z uwzględnieniem ich efektywności cieplnej, aby zminimalizować w nich zużycie energii, tym samym osiągając odpowiednie zmniejszenie ogólnego zużycia energii.
Czterdzieści procent energii zużywane jest na ogrzewanie i klimatyzację w budynkach. Mamy nadzieję, że w ramach prac remontowych uda się osiągnąć cel 5 % redukcji łącznego zużycia energii do roku 2020. Jednak zależy nam również na stworzeniu nowych miejsc pracy. Niewątpliwie potrzebujemy nowych systemów szkolenia fachowców, którzy będą nie tylko prowadzili renowację istniejących budynków, ale również budowali nowe. Potrzeba nam małych i średnich przedsiębiorstw specjalizujących się w tego rodzaju działalności i musimy umożliwić im osiąganie zysków w tej działalności, a tym samym wypłacanie wyższych wynagrodzeń netto. Uważam, że jest to najlepszy sposób wyjścia z kryzysu, bo nie tylko, co oczywiste, pozwoli nam to uzyskać nowe dochody z podatków, ale, co więcej, energię z paliw kopalnych zastąpimy energią odnawialną, tym samym zmniejszając zużycie paliw kopalnych.
Uważam, że zastępowanie paliw kopalnych w konsumpcji i produkcji to właściwy sposób postępowania na przyszłość, który ponadto zapewni zauważalną obniżkę kosztów w gospodarstwach domowych. Uważam także, że te inwestycje się opłacą i że nie powinniśmy dłużej wydawać na konsumpcję tyle, ile w ostatnich dziesięcioleciach. Powinniśmy wykorzystać tę szansę, aby znowu zacząć inwestować. Inwestycje są szczególnie potrzebne w czasach kryzysu, pozwalając nam go przezwyciężyć, i to w możliwie najmniej biurokratyczny sposób.
Zigmantas Balčytis
w imieniu grupy S&D. - (LT) Po pierwsze, chciałbym pogratulować mojej koleżance, pani poseł Ţicău, ogromnego nakładu pracy w przygotowanie tego ważnego sprawozdania. Moim zdaniem porozumienie osiągnięte z Radą jest bardzo ambitne i stanowi nowy, jakościowy skok w całym sektorze. Z tego względu bardzo ważne jest, aby państwa członkowskie prawidłowo i na czas wdrożyły postanowienia dyrektywy. Zagadnienie zużycia energii przez budynki jest szczególnie ważne w ogólnym kontekście wewnętrznego rynku energii. Sektor budynków należy w Unii Europejskiej do tych, w których występują największe możliwości oszczędzania energii. Dotyczy to szczególnie ludności nowych państw członkowskich Unii Europejskiej, ponieważ kraje te mają największą liczbę starych i nieefektywnych energetycznie budynków mieszkalnych, zamieszkałych przez osoby o najniższych dochodach, jednocześnie zmuszone do ponoszenia najwyższych opłat za wspólne media. Ruch w kierunku niemal zerowego kosztu energii w budynkach oznacza podniesienie poprzeczki dla budowlańców jeszcze wyżej niż planowano wcześniej, kiedy mówiono o technologii domów pasywnych. Panie komisarzu, panie i panowie! Chciałbym powtórzyć, że jest to naprawdę bardzo ważne i ambitne, a mam nadzieję, że zostanie również wdrożone w praktyce.
Fiona Hall
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Ja również chcę pogratulować pani poseł Ţicău, która z ogromnym zaangażowaniem zajmowała się tą sprawą. Nastąpiło duże opóźnienie spowodowane przez zmiany prawne, jakie stały się konieczne ze względu na traktat lizboński, co oznacza, że wyemitowano o wiele więcej CO2 niż gdybyśmy byli w stanie tę sprawę załatwić wcześniej.
W tym długim okresie dojrzewania łatwo było zapomnieć, że niektóre elementy przedmiotowego przekształcenia uważano faktycznie za dosyć radykalne, kiedy je pierwszy raz proponowano. W szczególności są to: likwidacja progu 1 000 m2, proponowanego pierwotnie przez Parlament w sprawozdaniu w sprawie planu działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii, a także wprowadzenie budynków o niemal zerowym zużyciu energii do roku 2021. Niestety ten nowy wymóg dotyczący budynków nie pomoże nam osiągnąć celów 20-20-20, zwłaszcza przy naszej coraz większej świadomości, że musimy planować ograniczenie emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 30 %. Aby w ogóle przyczynić się do osiągnięcia naszych celów w zakresie zmian klimatu musimy skoncentrować się na istniejących budynkach i dotyczących ich wymogach w zakresie efektywności energetycznej.
Sugerowałabym trzy kluczowe kroki, które musimy podjąć, żebyśmy mogli wykorzystać możliwość oszczędzania energii w istniejących budynkach.
Po pierwsze, bardzo ważne jest, by Komisja zaproponowała na potrzeby renowacji solidną metodologię ustalania poziomów optymalnych względem kosztów. Harmonogram jest dosyć napięty, ale to dlatego, że zmarnowano już tak wiele czasu, iż ta metodologia poziomów optymalnych względem kosztów zacznie obowiązywać dopiero w roku 2014.
Po drugie, wszystkie państwa członkowskie muszą rozważyć przyjęcie rocznych krajowych celów dotyczących poprawy charakterystyki pewnego odsetka swoich już istniejących budynków. Gdybyśmy mieli "wiążący” europejski cel w zakresie efektywności energetycznej, to jestem przekonana, że państwa członkowskie bardzo szybko podjęłyby tego rodzaju działania, bo zdałyby sobie sprawę, że jednym z najłatwiejszych sposobów osiągnięcia docelowej efektywności energetycznej jest systematyczna modernizacja istniejących budynków.
Po trzecie, bardzo ważne jest, że państwa członkowskie muszą z góry zapewnić finansowanie poprawy efektywności energetycznej, a mimo całej pracy sprawozdawczyni i kontrsprawozdawcy, w przedmiotowym przekształceniu nie zaszliśmy w tej sprawie tak daleko, jak byśmy chcieli z punktu widzenia Parlamentu. Z tego powodu jest szczególnie ważne, abyśmy teraz pieniądze na efektywność energetyczną wprowadzili do programu naprawy gospodarczej, mam więc nadzieję, że Komisja nie będzie się ociągała ze swoim projektem w tej sprawie.
Wreszcie, uwzględniając zawarte w dokumencie opisującym stan obecny uwagi o słabym wdrażaniu prawodawstwa dotyczącego efektywności energetycznej w przeszłości, chcę zapytać Komisję, czy może dopilnować wdrożenia tej dyrektywy w pełni i w terminie.
Claude Turmes
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Zdecydowanie gratuluję pani poseł Ţicău i całemu zespołowi kontrsprawozdawców. Ta dyrektywa nie byłaby tak udana bez silnego Parlamentu Europejskiego.
W ciągu przydzielonych mi dwóch i pół minut będę mówił mniej o dyrektywie, a więcej o tym, co trzeba w przyszłości zrobić, aby poradzić sobie z jej słabościami, szczególnie dotyczącymi istniejących zasobów budynków. Cóż mogłoby być właściwsze w czasach kryzysu niż poprawa sposobu wykorzystywania europejskich zasobów i zwiększenie wydajności zużycia energii? Tak naprawdę potrzebujemy teraz od Komisji inicjatywy w sprawie budynków europejskich opartej na czterech podstawowych filarach.
Pierwszym byłaby pomoc dla rządów krajów przy transpozycji dyrektywy, bo ostatnia dyrektywa nie została prawidłowo transponowana. Panie komisarzu Oettinger! W swojej Dyrekcji Generalnej ma pan jednego pełnoetatowego urzędnika, który na dodatek ma odejść w lipcu. Jak ma pan zamiar dopilnować, między innymi w tej sytuacji kadrowej, żeby dyrektywa została prawidłowo transponowana?
Drugim, o czym już wspominałem, są modele finansowania. Co można zrobić w Komisji, żeby udoskonalić sposób, w jaki środki Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego wykorzystuje się na budynki? Może mógłby nam pan podać jakieś szczegóły dotyczące pieniędzy pozostałych z europejskiego planu naprawy gospodarczej, o którym pan wspominał.
W trzecim filarze potrzebujemy większej wydajności pracy ludzkiej w budownictwie, a do tego konieczne jest więcej szkoleń. Lepiej wyszkoleni robotnicy pracują bardziej wydajnie, ale to oczywiście rodzi pytania dotyczące warunków pracy i płacy panujących w europejskiej branży budowlanej. W związku z tym potrzebna byłaby nam również inicjatywa Komisji dotycząca dialogu na szczeblu europejskim między branżą budowlaną a związkami zawodowymi.
Wreszcie, pilnie potrzeba bardziej skoncentrować badania i rozwój na budynkach, na niskokosztowym budownictwie mieszkaniowym o zerowym zużyciu energii netto lub niemal zerowym zużyciu energii, a przede wszystkim na nowych sposobach organizowania renowacji budynków. Taniej budować lub wykonywać renowacje będziemy potrafili tylko wtedy, kiedy cały proces renowacji będzie lepiej zaplanowany. Jest to kolejny obszar, w którym można by wykorzystać europejskie fundusze na badania naukowe służące faktyczną, wymierną pomocą zarówno rządom krajowym jak i branży budowlanej.
Vicky Ford
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Chciałabym również zacząć od podziękowania pani poseł Ţicău i pozostałym sprawozdawcom za sposób, w jaki negocjowano tę dyrektywę. Odbywało się to w bardzo ciepłej atmosferze między grupami, a bardzo zachęcająca jest wiadomość, że już rozpoczęto debatę na temat kolejnych kroków.
Bardzo mnie cieszy to sprawozdanie. Jak już wiele osób tutaj mówiło, w budynkach zużywa się 40 % naszej energii. Potrzebujemy bardziej zrównoważonego sposobu mieszkania, nie tylko ze względu na wyzwania związane z dwutlenkiem węgla, ale również na wspólne nam wszystkim obawy o rosnące ceny energii i bezpieczeństwo energetyczne.
W niektórych państwach członkowskich już obowiązują o wiele bardziej ambitne krajowe kodeksy efektywności energetycznej, mam więc nadzieję, że przedmiotowa dyrektywa zachęci inne kraje do pójścia w ich ślady. Świadectwa charakterystyki energetycznej pomagają zwiększyć świadomość tego, gdzie można oszczędzić energię i pieniądze oraz zachęcają do instalowania w nowych i nowo wyremontowanych budynkach inteligentnych liczników, które dają konsumentom lepszą kontrolę nad decyzjami dotyczącymi energii. To wszystko stanowi korzystny postęp.
Niniejsze przekształcenie wzięło się stąd, że pierwotna dyrektywa była słabo wdrażana. W przyszłości Parlament i Komisja muszą zawsze pilnować tego, jak państwa członkowskie będą wdrażać obecną. Komisja musi im pomóc - proszę umożliwić przekazywanie najlepszych praktyk między państwami członkowskimi i dopilnować zgodności minimalnych norm efektywności energetycznej przy jednoczesnym uwzględnianiu różnic regionalnych.
Wszyscy wiemy, że aby stawić czoła wyzwaniu, jakim jest oszczędzanie energii, odbiorcy zarówno z sektora publicznego, jak i prywatnego muszą koniecznie uznać i dostrzec zarówno ekologiczne, jak i gospodarcze korzyści z bezpośredniego zaangażowania się w inicjatywy oszczędzania energii. Jednak ostrzegam, że na przykład w moim własnym państwie członkowskim przeholowano z dodawaniem wymogów niewynikających z dyrektywy, szczególnie jeżeli chodzi o świadectwa charakterystyki energetycznej w budynkach publicznych, co w niektórych przypadkach zrodziło dodatkowe koszty biurokracji przy niewielkiej postrzeganej oszczędności energii, a tym samym doprowadziło do utraty poparcia społecznego. To wielka szkoda.
Na zakończenie: niniejsze sprawozdanie powinno uspokoić wszystkich, którzy obawiają się, że UE przechodzi obecnie kryzys tożsamości. Od początku mojego zaangażowania w tę sprawę obserwowałam jedność celu i przekonań, a wiem, że panowała ona również przez wiele lat przed moim wyborem do Parlamentu zeszłego lata. Pamiętajmy tę lekcję, że UE jest najsilniejsza, kiedy koncentrujemy się na najważniejszych obszarach, w których można osiągać wartość przez współpracę we wspólnym interesie.
Marisa Matias
Panie przewodniczący! Ja również chciałabym rozpocząć od podziękowania pani poseł Ţicău za całą ciężką pracę i oddanie, jakie włożyła w to jakże ważne sprawozdanie oraz za pracę, którą wykonała, aby poprawić wydajność energetyczną budynków i uczynić Europę bardziej zrównoważoną. Jak wiemy, zużycie energii w Unii Europejskiej zdecydowanie przekracza akceptowalny poziom i dlatego tak ważne jest, aby wdrażać propozycje tej natury.
Czas najwyższy, abyśmy mieli politykę ambitną w skali Europy i abyśmy uzupełnili ją o dalsze środki, szczególnie w warunkach kryzysu, który obecnie przeżywamy. Uważa się, że sektor budownictwa należy do sektorów czy rynków o największym potencjale oszczędności energii i nie tylko, dlatego też jest to znakomity sektor do realizacji polityki publicznej. Panie przewodniczący! Chciałabym ten temat omówić do końca.
Z tego też względu oczekujemy, że skorzystamy z danej nam okazji zainwestowania w poprawę efektywności energetycznej budynków oraz stworzenia w najbliższych paru latach milionów miejsc pracy. Poza tym, tu nie chodzi tylko o nowe budynki, ale również o renowacje i remonty istniejących, których stan się pogorszył lub które popadły w ruinę.
Skorzystajmy więc z okazji, by wykorzystać przedmiotowe prawodawstwo jako kluczowy wkład w ożywienie europejskiej gospodarki. Musimy zacząć w jak największym stopniu wykorzystywać inwestycje - które mogą i muszą mieć strategicznych charakter - do podniesienia się z kryzysu. Miejmy również nadzieję, że inwestycje te podejmie Komisja, a państwa członkowskie będą wiedziały, jak je najlepiej wykorzystać.
Jaroslav Paška
Po pierwsze chciałbym wyrazić radość z tego, że Unia Europejska dostrzegła możliwość zaoszczędzenia znacznej ilości energii przez zmianę sposobu eksploatacji budynków. Można stosunkowo szybko i sprawnie osiągnąć oszczędność energii poprawiając właściwości izolacyjne zewnętrznych przegród budynków, nawet przy dodatkowym zapotrzebowaniu na ogrzewanie w budynkach starych.
Jednak straty cieplne związane z ogrzewaniem budynków nie są jedynym powodem marnowania w nich energii. Z punktu widzenia zużycia energii znaczącą pozycją w społeczeństwach rozwiniętych jest ogrzewanie wody do celów higieny osobistej oraz klimatyzacja przestrzeni zamkniętych. Jednak w tych obszarach metody oszczędzania energii będą trudniejsze i bardziej skomplikowane. Będą wymagały poprawy sprawności stosunkowo złożonych, zaawansowanych układów zapewniających regulację i wymianę energii pomiędzy różnymi mediami w samym budynku.
Ponieważ z punktu widzenia unifikacji większość budynków to niepowtarzalne obiekty, również wewnętrzny reżim energetyczny każdego budynku trzeba adekwatnie zaplanować i wdrożyć na zasadzie mniej lub bardziej indywidualnej pod kątem danego miejsca pracy lub gospodarstwa domowego. W związku z tym nasze cele muszą obejmować znaczące rozszerzenie wniosków ze względu na złożoność i trudność prac inżynieryjnych i planistycznych mających na celu prawidłowe wyspecyfikowanie inteligentnych rozwiązań energetycznych dla poszczególnych budynków.
Panie komisarzu! Z tego względu musimy również poszukiwać sposobów nakłonienia osób zatrudnionych w tej dziedzinie do dokształcania się. Osobiście byłbym zachwycony, gdyby cele tej dyrektywy zostały właściwie osiągnięte. Jednak wydaje mi się, że w niektórych dziedzinach będzie to trudne.
Maria da Graça Carvalho
(PT) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Sektor budownictwa odpowiada za 40 % zużycia energii i 35 % emisji w UE. W przedmiotowym prawodawstwie przewidziano, że do roku 2020 nowe budynki mają zużywać niemal zero energii, a poddane renowacji istniejące budynki muszą spełniać wymogi co do minimalnej wydajności energetycznej.
Prawodawstwo to przyczyni się zatem do zmniejszenia zależności energetycznej Europy, zmniejszenia emisji CO2, poprawy jakości powietrza wewnętrznego i atmosferycznego oraz lepszej sytuacji zdrowotnej w miastach. Zachęta do poprawiania wydajności energetycznej budynków oznacza również szansę na zmianę kategorii naszych miast, co przyczyni się do rozwoju turystyki, tworzenia miejsc pracy i zrównoważonego rozwoju gospodarczego w UE.
Jednak zmiana kategorii wymaga zwiększenia inwestycji publicznych i prywatnych. Mówimy tutaj o bezpośrednich inwestycjach publicznych mających natychmiastowy wpływ na tworzenie miejsc pracy oraz zaangażowanie małych i średnich przedsiębiorstw. Program związany ze zmianą kategorii naszych miast byłby bezpieczny i odpowiedni do ożywienia naszej gospodarki.
Dlatego wzywam Komisję i państwa członkowskie, aby wykorzystały fundusze strukturalne do zmiany ekologicznej i energetycznej kategorii budynków oraz jako katalizator dla finansowania prywatnego. Wzywam je również do współpracy w celu znalezienia odpowiedniego modelu finansowania renowacji istniejących budynków.
Ivari Padar
(ET) Sprawozdanie pani poseł Ţicău stanowi jeden z najistotniejszych instrumentów polityki energetycznej i klimatycznej, jaki przyjęliśmy w ostatnich latach. Chciałbym pogratulować wszystkim zaangażowanym w opracowanie tego sprawozdania, a w szczególności pani sprawozdawczyni Ţicău. Nie będę powtarzał tego, co powiedziano wcześniej, natomiast skoncentruję się na dwóch sprawach.
Po pierwsze, dyrektywa daje przedsiębiorcom wiele nowych możliwości działania. Poza nowymi technologiami poprawy efektywności energetycznej budynków, w przyszłości będzie również większy popyt na ekologiczne materiały budowlane, zmniejszenie zużycia materiałów i marnotrawstwa w branży budowlanej, recyklizację odpadów budowlanych oraz opracowywanie inteligentnych domów. Z tego względu europejscy przedsiębiorcy powinni we współpracy z Unią Europejską i państwami członkowskimi już dziś inwestować w technologie, które pozwolą zmniejszyć ogromne oddziaływanie budynków na środowisko, bo obecnie budynki zużywają około 40 % energii w Unii Europejskiej, emitują 38 % CO2 w Unii Europejskiej, a do tego jeszcze budownictwo jest najbardziej zasobochłonną branżą gospodarki Unii Europejskiej.
Po drugie, dyrektywa tylko w części odpowiada na pytanie, kto za to wszystko zapłaci. Znalazły się w niej, na przykład, propozycje, żeby Komisja Europejska przeznaczyła więcej środków z funduszy strukturalnych Unii Europejskiej na finansowanie efektywności energetycznej budynków. Uważam za niezmiernie ważne, abyśmy przy wprowadzaniu zmian dotyczących bieżącej perspektywy finansowej nie przegapili okazji i znaleźli środki na zwiększenie finansowania efektywności energetycznej budynków. Oszczędzanie energii to najtańszy sposób jej wytwarzania, więc wykorzystajmy go.
Karima Delli
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Cieszy mnie postęp, jakim jest ta dyrektywa w świetle pilnej potrzeby zwalczania zmian klimatu.
Rok 2010 to rok walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym. European Partnership for Energy and the Environment (Europejskie Partnerstwo na rzecz Energii i Środowiska) szacuje, że od 50 do 125 milionów Europejczyków cierpi z powodu ubóstwa energetycznego. Jednakże to nowe prawodawstwo dotyczy tylko nowych budynków i wpłynie jedynie na 2,7 miliona nowych domów rocznie, podczas gdy w Unii Europejskiej jest 200 milionów starych domów. Faktem jest, że aby osiągnąć współczynnik 4, do roku 2050 trzeba będzie przeprowadzić renowację przynajmniej 150 milionów domów.
Panie komisarzu! Od roku 2007 4 % Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) zarezerwowano na poprawę wydajności energetycznej budynków, ale środki te wykorzystano tylko w bardzo niewielkim stopniu. Jak zatem ma pan zamiar naciskać na państwa członkowskie, aby rzeczywiście wykorzystały te środki? Przecież jeżeli nie zostaną one wykorzystane, to od roku 2013 mogą zniknąć, mimo że kwoty niektórych z nich powinno się zwiększyć.
Algirdas Saudargas
(LT) Jak wielu z państwa wspominało, oszczędzanie energii to najbardziej ekonomiczny sposób zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego i ograniczenia ilości emitowanego dwutlenku węgla. Ja również chciałbym pogratulować wszystkim naszym koleżankom i kolegom, a w szczególności pani poseł sprawozdawczyni i wszystkim pozostałym posłom, za to udane przekształcenie przedmiotowej dyrektywy. Ta dziedzina - sektor budynków - ma ogromny niewykorzystany potencjał, nie tylko na polu oszczędności energii, ale również tworzenia nowych miejsc pracy oraz wdrażania nowych technologii. Na przykład, w moim kraju, na Litwie, ponad 80 % budynków wzniesiono ponad 20 lat temu i są one bardzo nieekonomiczne. Z tego względu przekształcenie przedmiotowej dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków jest bardzo aktualne i konieczne w czasie obecnego kryzysu. Osiągnięte z Radą porozumienie co do tekstu nowej dyrektywy jest dobrze wyważone i w pełni zgodne z zasadą pomocniczości. W dyrektywie przewidziano minimalne wymagania wobec budynków, zarówno nowych jak i po renowacji, a tym samym stworzy ona trwałe warunki do optymalizowania zużycia zasobów energii i oszczędzania pieniędzy zarówno mieszkańców, jak i państwa. Jednocześnie surowsze przepisy dotyczące certyfikacji budynków i ujawniania informacji zachęcą mieszkańców do zmiany przyzwyczajeń w zakresie zużycia. Panie przewodniczący! Chociaż powiedziano to już kilka razy, chciałbym podkreślić jeszcze raz, że sukces tej dyrektywy będzie zależał od jej szybkiego wdrożenia w państwach członkowskich. W tym celu trzeba przewidzieć skuteczne środki wsparcia finansowego na szczeblu zarówno państw członkowskich, jak i UE. Efektywność energetyczna - jeden z priorytetów Unii Europejskiej - powinna stać się również priorytetem politycznym dla wszystkich państw członkowskich.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków będzie miała bezpośredni wpływ na nowe rodzaje inwestycji realizowanych w branży budowlanej. Inwestycje w nowe technologie służące zmniejszeniu zużycia energii znacząco wpłyną na krajowy i regionalny rynek pracy oraz poprawią bezpieczeństwo energetyczne Unii Europejskiej.
Potrzebne są instrumenty finansowe. Obywatele Europy nie mogą sami ponieść kosztów modernizacji systemów energetycznych. Maksymalna kwota środków, jakie można na ten cel przydzielić z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego nie wystarczy, więc trzeba ją zwiększyć do maksimum. Komisja musi przewidzieć dodatkowe wsparcie przez utworzenie do roku 2014 Funduszu Efektywności Energetycznej, który mógłby być współfinansowany przez Unię Europejską, Europejski Bank Inwestycyjny i państwa członkowskie.
Zachęcam Komisję Europejską do dalszego rozwijania inicjatywy inteligentnych miast oraz przeanalizowania obecnych mechanizmów wykorzystywanych w państwach członkowskich do rozpowszechniania najlepszej praktyki z Unii Europejskiej oraz wymiany wiedzy i pomocy technicznej w celu wypracowania nowych środków finansowych na poprawę efektywności energetycznej budynków mieszkalnych.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Gratuluję pani poseł Ţicău sprawozdania oraz dyrektywy. Jednak dyrektywa nie jest warta papieru, na którym ją wydrukowano, jeżeli nie idą za nią pieniądze. Pragnę zwrócić uwagę pana komisarza Oettingera na to, że trzeba zagwarantować źródła finansowania w budżecie na okres po roku 2013 oraz w Funduszu Spójności. Jest jasne, że poza źródłami unijnymi potrzebujemy środków od państw członkowskich, prywatnego kapitału i wkładu mieszkańców, czyli innymi słowy specyficznej formy współfinansowania. Pan poseł Marinescu wspomniał już, że musimy ustalić pewne najnowocześniejsze praktyki wprowadzone przez niektóre państwa członkowskie z wykorzystaniem dotacji bezpośrednich, linii kredytowych i innych metod. Na Węgrzech renowacji poddano 250 tysięcy mieszkań w blokach, jako że stan starych mieszkań w nowych państwach członkowskich jest szczególnie zły, o czym mówili moi koledzy posłowie z Estonii i Łotwy. Moim zdaniem trzeba kontynuować program renowacji budynków i objąć nim również ubogich mieszkańców terenów wiejskich, o czym wspominała również moja koleżanka poseł z grupy Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu! W czasie nadchodzącej debaty powinniśmy pamiętać o kilku sprawach. Po pierwsze, istnieją wątpliwości co do potencjalnej oszczędności energii w budynkach mieszkalnych. To, co można było łatwo zrobić, zostało już częściowo zrobione. W przeciwieństwie do tego renowacje, szczególnie budynków zabytkowych, mogą być bardzo kosztowne. Nie ma większego sensu przeprowadzać renowacji budynku, przez którą osiągnie on fantastyczną efektywność energetyczną, jeżeli potem będzie stał pusty z powodu nadmiernego wzrostu czynszu. Uważam, że nawet w interesie ochrony klimatu nie powinniśmy naruszać praw własności obywateli, kiedy chodzi o renowację. Nie wolno wprowadzać obowiązku instalacji paneli solarnych przy budowie domu, wymiany pokrycia dachowego, bądź rozbudowy lub wymiany systemu grzewczego, jak przewiduje model Marburg.
Kolejna sprawa dotyczy budynków o zerowym zużyciu energii. Jak wiemy, gospodarstwo domowe może zaspokoić swoje zapotrzebowanie na energię elektryczną przy pomocy ogniw fotowoltaicznych tylko jeżeli w okresach mniej słonecznych będzie nadal miało dostęp do sieci energetycznej. Innymi słowy, koszty dla operatora sieci elektroenergetycznej pozostaną takie same. Elektrociepłownie również wymagają kosztownych podwójnych układów. Nawet przy optymalnym zarządzaniu energią nie znamy odpowiedzi na wiele pytań, więc mogą występować drastyczne szczyty cenowe - pomijając już fakt, że w większości przypadków nie mamy jeszcze odpowiednich inteligentnych urządzeń.
Seán Kelly
(GA) Panie przewodniczący! Cieszy mnie to sprawozdanie, a w szczególności znakomite obserwacje i zalecenia sformułowane przez moje koleżanki i kolegów posłów. Niewątpliwie jasne jest, że większość obecnie stojących budynków i prywatnych domów będzie istnieć nadal nie tylko w roku 2020, ale również 2050. Z tego względu powinniśmy się niezwłocznie skoncentrować na tych budynkach i domach.
W moim własnym kraju jest wielu ludzi, którzy zajmowali się budowaniem domów i podobną działalnością, a obecnie są bez pracy. Równocześnie tysiące domów stoi pustych i nikt w nich nie mieszka. W związku z tym nie ma potrzeby budować nowych domów. Dlatego, jak mówiły już moje koleżanki i koledzy posłowie, powinniśmy się skoncentrować na domach już istniejących. Zgadzam się z panem komisarzem - rządy powinny wykorzystywać fundusze strukturalne i tym podobne, aby natychmiast zabrać się do tej pracy. Jest to niezmiernie ważne, więc ja również zalecam wdrożenie tego planu.
Elena Băsescu
(RO) Chciałabym pogratulować pani sprawozdawczyni Ţicău całej pracy nad przedmiotowym sprawozdaniem. W sektorze budynków występuje ogromny potencjał oszczędności energii. Do osiągnięcia celów strategii "UE 2020”, kluczową sprawą jest podniesienie wydajności energetycznej budynków. Świadectwa charakterystyki energetycznej potrzebne są głównie do informowania nabywców o wydajności energetycznej domu.
Rumunia miała zamiar wprowadzić w tym roku świadectwa energetyczne w obrocie nieruchomościami, ale decyzję o zatwierdzeniu projektu aktu regulacyjnego odłożono na później. Było to spowodowane głównie niewystarczającą liczbą audytorów energetycznych i ryzykiem wzrostu cen starych domów. Według przedstawicieli rządu prawo to zostanie wdrożone w Rumunii najpóźniej 1 stycznia 2011 r. Główną korzyścią, jaką zwykli obywatele odniosą z renowacji systemów grzewczych budynków mieszkalnych, jest obniżenie kosztu ich utrzymania. W tym roku Ministerstwo Rozwoju Regionalnego i Turystyki przeznaczyło na ten cel 150 milionów RON.
Zuzana Roithová
(CS) Nie ma wątpliwości, że większa oszczędność energii w budynkach, częściowo dzięki tej dyrektywie, ma ogromny sens polityczny. Stanowi jeden mały element układanki, jaką jest odpowiedzialność za zrównoważone warunki życia, a jednocześnie przyczynia się do politycznej niezależności Europy od źródeł energii w krajach trzecich. Podobnie jak państwo, mam nadzieję, że w ciągu dziesięciu lat uda nam się rzeczywiście zmniejszyć emisję, a jednocześnie zahamować wzrost naszego uzależnienia od źródeł energii z krajów trzecich, szczególnie ropy naftowej i gazu. Cieszę się z przyjęcia przedmiotowej dyrektywy, która da nowy impuls do innowacyjności w dziedzinie ogrzewania nie tylko nowych, ale również starych budynków. Budynki odpowiadają za nawet jedną trzecią emisji gazów cieplarnianych, więc nasz cel uwzględnia oczywiście czynne finansowe wsparcie również ze strony państw członkowskich. Cieszy mnie także propozycja mojego kolegi posła Marinescu, aby założyć specjalny fundusz. Fundusz oczywiście byłby przeznaczony na wspieranie nie tylko systemów grzewczych w blokach mieszkalnych, ale również we wszystkich budynkach w UE.
Angelika Werthmann
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! W roku 2008 UE zobowiązała się zmniejszyć zużycie energii do roku 2020 o 20 %. Poprawa efektywności energetycznej budynków mająca na celu powstanie budynków o niemal zerowym zużyciu energii nie tylko zmniejszy zużycie energii. Przedmiotowa dyrektywa pomoże nam również podnieść się z kryzysu. Jej realizacja wymaga rzeczoznawców i specjalistów, a zatem stworzenia miejsc pracy. Ponadto w długim terminie spowoduje ona zmniejszenie wydatków gospodarstw domowych obywateli Europy. Wreszcie, chciałabym wspomnieć o sytuacji energetycznej istniejących zasobów mieszkaniowych i innych budynków oraz konieczności doprowadzenia do podobnej poprawy ich charakterystyki energetycznej.
Günther Oettinger
Panie przewodniczący, szanowni państwo posłowie! Zgadzamy się co do ważnej roli, jaką odgrywa zasób budynków, renowacja istniejących budynków i wznoszenie nowych, w osiągnięciu naszych wspólnych celów efektywności energetycznej i redukcji emisji CO2. W innych obszarach, którymi musimy się zająć - elektrowniach, ogólnie ujętej kombinacji źródeł energii czy sektorze motoryzacyjnym - musimy zwrócić się do stosunkowo niewielu podmiotów: firm energetycznych czy 12 do 15 producentów samochodów w Europie. Oznacza to, że liczba partnerów, których musimy przekonać, jest do opanowania.
Natomiast w dziedzinie budynków mamy ogromną liczbę podmiotów. Właściciele domów, najemcy, użytkownicy, gminy ze swoją urbanistyką i ogólnym rozwojem miejskim, instytucje tworzące regionalne przepisy budowlane - ogólnie regiony lub państwa narodowe. Innymi słowy żadna inna dziedzina nie jest równie ważna dla osiągnięcia naszych procentowych celów energetycznych i klimatycznych jak branża budowlana, ani w żadnym sektorze nie ma tylu milionów partnerów, których trzeba zaangażować - zarówno poziomo jak i pionowo. Dlatego przedmiotowa dyrektywa stanowi ważny krok, ale niewątpliwie nie jest jeszcze ostatnim słowem w tej sprawie.
Cieszę się z państwa sugestii i wypowiedzi, których uważnie wysłuchaliśmy. Proszę mi wierzyć, że uważam egzekwowanie tej dyrektywy za równie ważne, jak jej opracowanie. Obecnie dyrektywa ta jest na papierze. Jej wartość pojawi się po transpozycji. W tym celu musimy zaangażować wszystkich - państwa członkowskie, ale także administrację gminną, właścicieli i użytkowników naszych zasobów budynków.
Chcemy, aby nasze środki służące oszczędności energii zostały wdrożone nie tylko w nowo wznoszonych budynkach, ale także w ramach prac remontowych. W nadchodzących tygodniach przedstawimy propozycję możliwego wykorzystania 115 milionów euro lub więcej w konkretnych terminach w najbliższej przyszłości. Intensywnie pracujemy nad przygotowaniem się do tego zadania. Propozycję tę chcemy przedstawić możliwie najpóźniej, abyśmy wiedzieli, czy nie jest dostępne więcej niż 115 milionów euro, ale wystarczająco wcześnie, aby zagwarantować, że żadne pieniądze nie przepadną z powodu ograniczeń czasowych. Chętnie podyskutowalibyśmy jeszcze w lipcu i wrześniu o tym programie energii odnawialnej i efektywności energetycznej z zainteresowanymi posłami.
Obecnie rozmawiamy z komisarzem Hahnem, który wyraźnie poparł ten pomysł, o tym, jak można w obecnym okresie finansowym w większym stopniu ukierunkować programy regionalne na cele energetyczne oraz jak możemy wykorzystać przyszłe programy finansowe w celu bardziej priorytetowego potraktowania tematu energii i budynków w kolejnym okresie finansowym. Potrzebuję w tym państwa pomocy. Długo już przygotowujemy się do następnego okresu finansowego. Znacie państwo główne programy w budżecie Unii Europejskiej. Podejrzewam, że państwa członkowskie nie będą chciały dać nam więcej pieniędzy. W obecnych czasach kryzysu i konsolidacji budżetu podejrzewam, że będziemy musieli sobie poradzić z tym, co już mamy - z tym procentem PKB.
Powoduje to, że jeszcze ważniejsze jest uczynienie energii, programów badań nad energią i oszczędności energetycznej priorytetem dla podmiotów w terenie, a w uzupełnieniu do tego również priorytetem w dziedzinie infrastruktury. W czasie poprzedzającym następny okres finansowy mam nadzieję z państwem podyskutować o tym, jak możemy powiązać lokalne, regionalne i krajowe programy renowacji budynków z naszymi celami, a w odpowiednich przypadkach również z uzupełniającym europejskim programem finansowania. Jak już mówiłem, jest to krok ważny, ale nie ostatni. Z tego względu cieszą mnie państwa sugestie.
Jestem przekonany, że będą nas państwo sprawdzać, aby dopilnować skutecznego wdrożenia w praktyce przedmiotowej dyrektywy. Chciałbym podziękować wszystkim posłom do tej Izby, a w szczególności wiodącej sprawozdawczyni. Pragnę zaznaczyć, że ta ramowa dyrektywa jest z zainteresowaniem obserwowana w innych regionach świata, takich jak Chiny i USA. Europa wyprzedza inne kontynenty w tej dziedzinie przynajmniej o duży krok.
Silvia-Adriana Ţicău
Po pierwsze chciałabym podziękować kontrsprawozdawcom za wsparcie, jakim nam służyli. To dopiero początek procesu mającego na celu poprawę efektywności energetycznej w budynkach, w który Parlament Europejski będzie zaangażowany jako stały, ambitny partner, a który będzie wymagał również przejrzystości przy przyjmowaniu oddelegowanych aktów. Trzeba przyznać, że rzeczywiście wprowadziliśmy jasne rozróżnienie między istniejącymi, a nowymi budynkami, biorąc pod uwagę rodzaj własności, który jest różny w różnych krajach, oraz obecne zasoby budynków.
Uważam, że państwa członkowskie i Komisja muszą wykorzystać śródokresowy przegląd perspektywy finansowej, który ma się odbyć w roku 2010, do skontrolowania programów operacyjnych i przeznaczenia większej kwoty na efektywność energetyczną budynków. Państwa członkowskie mogą wykorzystać 4 % przydziału środków z EFR, a jeżeli uznają to za stosowne, obniżoną stawkę VAT, która nie może jednak być niższa niż 5 % w przypadku robót związanych z efektywnością energetyczną w budynkach.
Chciałabym podkreślić, że wszystkie środki przeznaczone na efektywność energetyczną w budynkach przełożą się na nowe miejsca pracy oraz opłaty i podatki płacone na szczeblu lokalnym, regionalnym lub krajowym, a to ze względu na lokalny charakter takich robót. Musimy w okresie 2010-2013 zwiększyć poziom absorpcji 4 % alokacji z EFRR przeznaczonej na efektywność energetyczną w budynkach, bo inaczej nie będziemy mogli później ubiegać się o znaczące zwiększenie tego odsetka w okresie finansowym 2014-2020. A sugerowałabym odsetek między 8 a 12 %.
Ponadto zwracam się do Komisji Europejskiej o pozwolenie na przeznaczenie niewydanych 115 milionów euro z europejskiego planu naprawy gospodarczej na inicjatywę inteligentnych miast. Uważam, że efektywność energetyczna musi być naszym najważniejszym priorytetem, wraz z programami przeznaczonymi dla obszarów wiejskich, szczególnie przy planowaniu okresu finansowego 2014-2020.
Parlament Europejski przy pierwszym czytaniu zawnioskował o utworzenie od roku 2014 funduszu przeznaczonego specjalnie na efektywność energetyczną. Panie komisarzu! Poprzemy pana w tworzeniu tego funduszu.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się we wtorek, 18 maja 2010 r.
Oświadczenia pisemne (art. 149)
Ivo Belet  
Niniejszy pakiet działań legislacyjnych oznacza gigantyczny skok w kierunku społeczeństwa przyjaznego dla środowiska. W końcu budynki odpowiadają za około 40 % emisji CO2. W najbliższych paru latach mamy zamiar stopniowo zredukować tę emisję do zera. Jest to wspaniała wiadomość, jeśli wziąć pod uwagę zarówno kieszeń konsumentów, jak i - oczywiście - kwestię zatrudnienia, bo inwestycje w ekologiczne budynki są pracochłonne. Teraz, w krótkim terminie, trzeba abyśmy nie szczędzili wysiłków, szczególnie by przyspieszyć renowacje istniejących budynków i pomóc prywatnym osobom w ich przeprowadzeniu. Trzeba w związku z tym zwrócić szczególną uwagę na najemców mieszkań socjalnych. Towarzystwom mieszkalnictwa socjalnego trzeba dać zachętę i poważne wsparcie, aby zapewnić przeprowadzenie przez nie w krótkim terminie renowacji starszych budynków, dzięki czemu maksymalne korzyści z niej będą mogli uzyskać również najemcy znajdujący się w najbardziej niekorzystnej sytuacji.
Véronique Mathieu  
Wydajność energetyczna budynków to dla Unii Europejskiej obszar o dużym potencjale. Zmniejszenie zużycia energii, jakie umożliwiają środki przyjęte w niniejszym dokumencie, przyczyni się do zwiększenia niezależności energetycznej UE i stanowi postęp na drodze do europejskiej polityki efektywności energetycznej. Sukces tej polityki zależy również od państw członkowskich, które muszą zastosować środki finansowe, takie jak obniżenie stawki VAT, alokacja maksymalnej dozwolonej części funduszy europejskich na charakterystykę energetyczną itp. Na poziomie obywateli ten postęp przyniesie korzyść również europejskim gospodarstwom domowym, które zauważą spadek swoich wydatków na energię. Średnio pochłaniają one 33 % dochodów gospodarstw domowych, a w przypadku gospodarstw domowych o skromniejszych dochodach mogą dochodzić nawet do 54 %. Chciałabym zatem, aby poprawa charakterystyki energetycznej budynków przyniosła praktyczne korzyści głównie tej ostatniej grupie obywateli. Musimy pamiętać o kosztach wynikających z wprowadzenia nowych norm. Jeżeli koszty budowy i renowacji wpłyną na poziom czynszu, to korzyści z charakterystyki energetycznej budynków mogą stać się niedostępne dla osób, które ich najbardziej potrzebują.
Alajos Mészáros  
W odniesieniu do budynków efektywnych energetycznie za bardzo ważne uważam nasze zaangażowanie się w to zagadnienie. Musimy tę sprawę potraktować priorytetowo, ponieważ Europa jest świadkiem początku kryzysu energetycznego. Unia Europejska zobowiązała się do zmniejszenia swojego zużycia energii o 20 % do roku 2020 i zapewnienia, aby 20 % wykorzystywanej energii pochodziło z odnawialnych źródeł energii. Jednak trzeba również zwrócić uwagę na sprawę efektywności energetycznej, szczególnie w sektorze budynków, ponieważ jest on jednym z największych odbiorców energii (40 %) oraz jednym z największych emitentów dwutlenku węgla. Ta koncentracja na sektorze budynków jest szczególnie ważna w krajach Europy Środkowej, gdzie istnienie przestarzałych budynków odziedziczonych po dawnym reżimie powoduje marnotrawstwa w naszym zużyciu dostępnej energii. Szczególnie istotne możliwości daje modernizacja budynków mieszkalnych. Wymiana stolarki oraz instalacja najnowocześniejszej izolacji może pomóc utrzymać wydatki gospodarstw domowych na energię na niskim poziomie. W Europie Zachodniej wznosi się coraz więcej efektywnych energetycznie budynków, a ich popularność wynika głównie z dotacji państwowych. Niestety, w Europie Środkowej nie ma jeszcze systemu silniejszych zachęt do inwestowania w domy pasywne, chociaż ta technologia mogłaby pomóc zmniejszyć ciągle rosnącą zależność od gazu. Z tego względu uważam za ważne poparcie przedmiotowego sprawozdania i dlatego też za nim głosowałem.
Zbigniew Ziobro  
Konsumpcja energetyczna budynków stanowi prawie 1/3 całości energii zużywanej w Unii Europejskiej. Z tego powodu właśnie w tym segmencie tkwi znaczący potencjał do zmniejszenia zużycia energii - nie tylko ze względu na przyjęte zobowiązania do redukcji emisji gazów cieplarnianych, ale także ze względu na kwestię bezpieczeństwa energetycznego. Do istotnych postanowień przygotowywanej dyrektywy należy koncepcja "budynków o niemal zerowym zużyciu energii”. Przypomnijmy, że do końca roku 2020 wszystkie nowe budynki mają być budynkami o niemal zerowym zużyciu energii, a w przypadku sektora publicznego, który powinien dawać przykład, dwa lata wcześniej. Natomiast na pozytywną ocenę zasługują dwa elementy dyskutowanej dyrektywy. Po pierwsze, powołanie do 2020 roku Funduszu Efektywności Energetycznej, który miałby pełnić rolę instrumentu zwiększającego inwestycje prywatne i publiczne w projekty mające na celu zwiększanie efektywności energetycznej budynków. Tego rodzaju wsparcie strukturalne daje szansę na realizację zamierzonych celów. Po drugie, włączenie do tekstu projektu dyrektywy przepisu mówiącego o wprowadzeniu inteligentnych systemów liczników i aktywnych systemów kontroli (tzw. smart metering), mających na celu oszczędność energii. Wprowadzenie tych urządzeń na szeroką skalę może przynieść korzyści dla konsumentów ze względu na ceny, wydajność zużycia oraz bezpieczeństwo energetyczne.
