Resultaten van de Europese Raad van 19 en 20 juni 2008 te Brussel - Activiteitensemester van het Sloveense voorzitterschap (debat) 
De Voorzitter
Het volgende punt betreft de verklaringen van de Raad en de Commissie over de resultaten van de Europese Raad van 19 en 20 juni 2008 te Brussel en de verklaring van de fungerend voorzitter van de Raad over het Sloveense voorzitterschap.
Dames en heren, de fractievoorzitters en de fracties zullen hun standpunten naar voren brengen en ook een beoordeling geven van het Sloveense voorzitterschap.
Sta mij toe dat ik de voorzitter van de Raad en minister-president van Slovenië, Janez Janša, en ook zijn minister, Janez Lenarčič, oprecht bedank voor de uitstekende samenwerking met het Europees Parlement - ook met de Voorzitter.
Ik zou tegen u willen zeggen, mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, minister-president Janez Janša, dat dit volgens mij een van de Parlementvriendelijkste voorzitterschappen is geweest die we ooit meegemaakt hebben en ik zou u hiervoor graag oprecht willen bedanken hier in de plenaire zitting van het Europees Parlement.
(Applaus)
Janez Janša
fungerend voorzitter van de Raad. - (SL) Dank u zeer, mijnheer de Voorzitter, dat u mij het woord geeft. En dank u bovendien voor uw lovende woorden voor het Sloveense voorzitterschap. Ik waardeer de goede samenwerking tijdens ons voorzitterschap van de Europese Raad en de samenwerking met het Parlement zeer. Tegen u, mijnheer Barroso, voorzitter van de Commissie, kan ik wat betreft de samenwerking met de Europese Commissie zeggen dat deze erg goed is geweest, en de synergie tussen de Raad, de Commissie en het Parlement heeft ons de afgelopen zes maanden geholpen verschillende vorderingen te maken die Europa beter en effectiever hebben gemaakt, in het bijzonder met betrekking tot de noodzakelijke antwoorden op mondiale uitdagingen.
Het verheugt mij, dames en heren, dat ik vandaag de gelegenheid heb om de conclusies van de Europese Raad van juni te presenteren. Het was een interessante vergadering vol uitdagingen en in zekere zin ook een gelegenheid om de vooruitgang die we de afgelopen zes maanden samen hebben geboekt samen te vatten. In de eerste helft van 2008 zijn vele gebeurtenissen elkaar snel opgevolgd. De aanpassingen die we hebben gedaan bewijzen dat Europa dynamisch is, dat het functioneert en dat het problemen kan aanpakken.
De afgelopen zes maanden - als ik even een paar dingen mag noemen die we bereikt hebben - hebben we de eurozone uitgebreid door in de laatste week Slowakije uit te nodigen, dat zich op 1 januari 2009 bij de eurozone zal aansluiten, we hebben de laatste obstakels voor Schengen opgeruimd en we hebben het Europees Jaar van de interculturele dialoog geopend en een aanzienlijk deel ervan ten uitvoer gebracht. Hier is speciale dank verschuldigd aan de Voorzitter van het Parlement, Hans-Gert Pöttering, voor de reeks evenementen die in het Europees Parlement zijn georganiseerd tijdens het Jaar van de interculturele dialoog. Verschillende van deze evenementen heb ik zelf bijgewoond. In het bijzonder de bijeenkomst met religieuze leiders was volgens mij van veel toegevoegde waarde en betekende de voortzetting van een traditie die het waard is om voor de toekomst te behouden.
We hebben de Euro-Mediterrane Universiteit aan de Sloveense kust opgericht en een akkoord bereikt over de hoofdzetel van het Europees Instituut voor innovatie en technologie te Boedapest. De eerste Europese Dag van de Zee is ingesteld. In maart hebben we de tweede cyclus van de vernieuwde Lissabonstrategie gestart en hebben we een vijfde vrijheid geïntroduceerd.
We hebben ook enkele belangrijke verjaardagen van de Europese Unie gevierd: de tiende verjaardag van de Europese Centrale Bank en van de euro, de vijftigste verjaardag van dit hooggeachte Huis, het Europees Parlement, en de zestigste verjaardag van het Haags Congres.
Zoals ik al eerder gezegd heb, kon vooruitgang in de eerste plaats worden geboekt dankzij de goede samenwerking en synergie die we hebben bereikt tussen de Raad, het Parlement en de Commissie. Opnieuw dank ik beide voorzitters voor de onmiskenbare persoonlijke inzet die ze hebben getoond. Zonder die inzet zou de samenwerking aanzienlijk moeizamer zijn geweest en deze stappen vooruit ongewisser. Het was in één woord strategische hulp. Dank u hiervoor en dank ook aan de voorzitters van de fracties, aan de voorzitters van de commissies in het Europees Parlement voor de goede communicatie, voor hun samenwerking, in het bijzonder tijdens deze laatste paar weken na het referendum in Ierland, die politiek gezien erg veeleisend waren. Ik mag zeggen - en dat is uiteraard mijn eigen oordeel - dat wij wat ons betreft deze samenwerking als zeer goed beschouwen.
Ik zou het inhoudelijk verslag van vandaag over de Europese Raad van juni willen beginnen waar ik mijn toespraak in januari heb geëindigd toen ik de prioriteiten uiteenzette, namelijk met de wens dat er een tijd komt dat een willekeurige voorbijganger in een stad in de Europese Unie, Ierland inbegrepen, zonder aarzeling zou kunnen zeggen dat hij zich Europeaan voelt en het hem iets kan schelen wat er morgen met Europa gebeurt, omdat hij weet dat het Europa iets kan schelen wat er morgen met hem gebeurt.
Ikzelf geloof dat de recente gebeurtenissen en het "nee” van Ierland tegen ratificatie van het Hervormingsverdrag van Lissabon deze gedachte een zeker extra gewicht hebben gegeven. We moeten ons realiseren dat dit geen crisis is voor het Verdrag van Lissabon of een crisis voor Europa of de Europese Unie in het algemeen. Ik denk dat het een geval is van de eeuwenoude uitdaging voor alle politiek, sinds het bestaan van de politiek, sinds de politiek voor het algemeen welzijn werkt.
Meer bepaald gaat het om de volgende uitdaging: hoe kunnen we ervoor zorgen dat we de steun van de meerderheid krijgen voor hervormingsvoorstellen en voorstellen voor verandering in een tijd dat dingen goed gaan. En in tijden dat er geen grote externe gevaren zichtbaar zijn. In een tijd waarin we allemaal kunnen zien dat het leven van de huidige generaties in Europa aanzienlijk beter is dan dat van de vorige generaties. Hoe kunnen we mensen ervan overtuigen dat er voor de voortzetting van dit goede of stabiele leven enkele veranderingen moeten worden voorgesteld? En hoe kunnen we ons verzekeren van steun voor deze voorgestelde veranderingen in tijden dat de zon schijnt, wanneer het goed of tamelijk goed weer is? En hoe leggen we uit dat het echt noodzakelijk is om het dak te repareren in goede tijden?
Als we er niet in slagen om dit uit te leggen - en dit is zowel een probleem van de nationale politiek als van de Europese politiek - is de onderbewuste reactie van het individu - en dat is logisch, normaal - het bestaande te verdedigen. Zij klampen zich vast aan het geloof dat wat we hebben ons is gebracht door de bestaande oplossingen en waarom zouden we die dan moeten veranderen. Het is onder deze omstandigheden aanzienlijk makkelijker om angsten te beschrijven dan om toekomstige resultaten te beschrijven die we nog niet hebben.
Het gaat hier om een grote uitdaging en de discussie op de Europese Raad van juni heeft duidelijk aangetoond dat zij opgenomen moet worden. Zij heeft ook laten zien dat we met zijn allen erkennen dat een uitgebreide Europese Unie enerzijds behoefte heeft aan instrumenten om naar binnen toe effectiever en democratischer te functioneren en anderzijds uiteraard een nieuwe institutionele basis nodig heeft om naar buiten toe effectiever te functioneren. Er is hier eenvoudigweg geen alternatief. We kunnen op zoek gaan naar verschillende opties, maar toch is er eenvoudigweg geen alternatief voor dit strategische antwoord.
We zijn het er ook over eens geworden dat we op basis van een gemeenschappelijke benadering, een gemeenschappelijke analyse en op basis van de voorstellen van onze Ierse collega's op de Europese Raad van oktober, de te volgen weg zullen uitstippelen. Maar tot het zover is zouden we drie richtsnoeren moeten volgen, namelijk: naar een oplossing zoeken die de grondslagen van het Verdrag van Lissabon, waarover we een akkoord hebben bereikt en dat we op 13 december van het afgelopen jaar gezamenlijk hebben ondertekend en dat goede antwoorden geeft op de belangrijkste uitdagingen waarvoor de Europese Unie staat, niet aan het wankelen zal brengen. De afspraak is dus dat we hierop verder bouwen en niet van voren af aan beginnen.
Zo is er ook de afspraak en de conclusie dat de ratificatieprocessen zullen worden voortgezet. Democratie betekent dat de mening van allen wordt gerespecteerd, dat de mening van allen gelijk gewicht heeft, dat het besluit van de kiezers in Ierland zoals uitgedrukt in het referendum wordt gerespecteerd, maar dat de mening van de rest uiteraard ook wordt gerespecteerd. Tot op heden is het Verdrag door negentien nationale parlementen geratificeerd. Het Britse parlement heeft de ratificatie precies op het moment van het referendum in Ierland en de zitting van de Europese Raad voltooid. Samengevat, op hetzelfde moment ging een van de lidstaten door met het ratificatieproces en hield het tempo erin.
Desondanks moet, zoals ik al gezegd heb, het signaal uit Ierland serieus genomen worden. Al is het maar omdat dit niet de eerste keer is dat er een negatieve reactie is geweest op de voorgestelde veranderingen of op een hervormingsverdrag. En ook omdat dit niet het laatste verdrag is dat we harmoniseren of dat gewijzigd moet worden. Dit is niet de laatste wijziging die de Europese Unie zal voorstellen. Komende jaren en decennia zullen ook antwoorden vragen op nieuwe uitdagingen die zich voordoen. Dergelijke en zelfs nog belangrijkere oplossingen dan deze zullen continu op elkaar afgestemd moeten worden. Daarom moet hier nu rekening mee worden gehouden en er de nodige aandacht aan worden besteed.
Ten eerste, waarom is dit gebeurd? We moeten alle redenen vaststellen en ons, naar mijn mening, sterk concentreren op waar ik eerder over sprak - over de eeuwenoude uitdaging voor alle politiek. Tegelijkertijd geloof ik dat we ons moeten concentreren op communicatie, die de Europeanen duidelijk dient of moet laten zien waarom Europa een nieuw Verdrag nodig heeft. Ik ben van mening dat dit aan mensen kan worden uitgelegd, dat het niet zo moeilijk is, maar dat we hier enige tijd voor nodig hebben, en ook de juiste benadering.
Ik geloof dat we ook moeten afgaan op het feit dat een bepaalde, algemene houding ten opzichte van de instellingen van de Europese Unie aan het veranderen is. Als u wilt dat ik preciezer ben, ik geloof dat we meer energie moeten steken in het opbouwen van een Europese identiteit. Een Europese identiteit die niet botst met de nationale identiteiten van de lidstaten. Een soort synergie van deze identiteiten. Hier zie ik geen oplossing door een confrontatie tussen de verschillende identiteiten, maar door synergie. Ik geloof dat het bij deze benadering erg belangrijk is voor ons om te weten dat deze identiteit slechts relatief langzaam wordt opgebouwd, via formele handelingen en formele instellingen, en dat we ook een zachtere aanpak nodig hebben.
Op dit punt was er een zeer goed debat met het Europese maatschappelijk middenveld, als ik het zo mag zeggen. op de zestigste verjaardag van het Haags Congres, waar een scala aan goede voorstellen naar voren werd gebracht. De Voorzitter van het Parlement heeft aan deze discussie deelgenomen, net als de voorzitter van de Commissie en de hoofden van talrijke andere Europese instellingen en honderden jonge mensen, evenals vertegenwoordigers van oudere generaties uit de hele Europese Unie. Verschillende voorstellen werden daar herhaald die we, naar mijn mening, in de toekomst ten uitvoer moeten gaan brengen.
Ondanks het feit dat we in de Europese Unie een groot aantal officiële talen met een gelijke status hebben - en dat is tot op zekere hoogte het probleem wanneer het gaat om de vorming van de Europese media of bijvoorbeeld de Europese filmindustrie - zou dat geen belemmering moeten zijn voor het overnemen van benaderingen of voor het nemen van dergelijke stappen en het nalaten van die dingen die gemakkelijker zijn. Als het om identiteit gaat, is het zeer belangrijk dat mensen zich identificeren met iets dat gemeenschappelijk is, bijvoorbeeld met een voetbalteam van de Europese Unie. Men zou een voetbalwedstrijd kunnen organiseren tussen de Europese Unie en Latijns-Amerika of de Afrikaanse Unie. Enkele van dat soort experimenten hebben in het verleden plaatsgevonden. Ze hebben van de Europese bevolking veel meer aandacht gekregen dat de bijeenkomst zelf. En hieruit zouden we een les moeten trekken.
We moeten derhalve onze communicatie aanpassen. (Toespraak onderbroken door een lid - gelach) Die wedstrijd zou zeker goed bezocht worden. Misschien beter dan deze zitting. (Gelach)
Wat betreft deze communicatie denk ik dat we ons moeten realiseren dat de moderne technologieën een nieuw soort benadering door jongere generaties in de communicatie aan het vormen zijn, dat dit talrijke nieuwe kansen biedt en ons in staat stelt om talloze hindernissen te overwinnen die in het verleden niet overwonnen konden worden. Tegelijkertijd betekent dit uiteraard wel dat we een zeer veeleisende bevolking hebben. Dit zijn mensen die zich bewust zijn van hun rechten en zich ook bewust zijn van de mogelijkheid om deze rechten uit te oefenen, en in de communicatie moet daarmee rekening worden gehouden.
Om kort te gaan, ik ben ervan overtuigd dat het tempo in het zoeken naar oplossingen die het Hervormingsverdrag van Lissabon bevat tussen nu en oktober niet verloren zal gaan. De meerderheid van mijn collega's uit die lidstaten van de Europese Unie waar de procedure voor de ratificatie van het Hervormingsverdrag van Lissabon nog niet is voltooid heeft in dit debat tegen de Raad gezegd dat dit de komende maanden zal gebeuren. De cijfers zullen er in oktober heel anders uitzien.
De Europese Raad heeft de agenda niet gewijzigd, ondanks het feit dat we vanwege het referendum in Ierland op deze impasse in de ratificatie zijn gestuit. De agenda ging vooral over veiligheidskwesties, de stijgingen van de prijs van olie- en energieproducten en de maatschappelijke gevolgen hiervan, en uiteraard over milieu- en energiekwesties.
We hebben een bepaalde manier uitgestippeld om met de stijgende prijzen van voedsel en olie om te gaan - ik geloof dat de voorzitter van de Commissie hier meer over zal zeggen - maar de Raad heeft vastgesteld dat het probleem ernstig is. Terwijl de voedselprijzen in 2006 met negen procent zijn gestegen, zijn ze het afgelopen jaar met veertig procent omhooggeschoten en in de eerste drie maanden van dit jaar bereikten ze hun hoogste nominale waarde van de afgelopen vijftig jaar. En de olieprijzen zijn in zes jaar tijd met vijfhonderd percentagepunten gestegen, hetgeen de situatie strategisch veranderd heeft.
Daarom hebben we in de Raad heel veel gesproken over kortetermijnmaatregelen, in het bijzonder die welke dringend nodig zijn voor personen en huishoudens met een laag inkomen, die een groot deel van het persoonlijk of gezinsbudget aan voeding besteden. Hier moeten we uiteraard weten welke van deze maatregelen Europees beleid zullen worden en welke nationaal beleid zullen worden of beleid van de regeringen van de lidstaten. Veel van deze maatregelen worden genomen door de individuele landen. De Europese Commissie heeft ook een reeks maatregelen aangenomen die onder haar bevoegdheid vallen. En deze maatregelen zijn noodzakelijk; kortetermijnmaatregelen zijn noodzakelijk. Het is echt een vergissing om alleen over langetermijnmaatregelen te praten, omdat de mensen moeten leven tot de langetermijnmaatregelen beginnen te werken. En in de tussentijd zullen we degenen die het hardst worden getroffen moeten bijstaan. Dit wordt ook verwacht van nationale regeringen en van de Europese Unie. We moeten echter weten welke reactie effectiever is en op welk niveau.
Uiteraard hebben we de Europese Unie in de eerste plaats omdat we in het kader van deze Gemeenschap, in de Europese Unie, antwoorden kunnen vinden op de vragen die individuele staten niet kunnen oplossen. Als we het hebben over de echte redenen voor de stijgende prijzen van olie, voedsel, grondstoffen en energie in het algemeen, zijn dat strategische wereldwijde problemen. Als er ooit een zeer uitgesproken behoefte is aan gezamenlijke Europese actie, dan is het nu, in deze situatie.
De ware structurele of strategische redenen voor deze prijsstijgingen zijn natuurlijk de scheve verhouding tussen vraag en aanbod. De vraag is de laatste tijd aanzienlijk toegenomen. Op de korte termijn en op de middellange termijn kunnen we proberen deze kloof te overbruggen, hoofdzakelijk door een verhoogde output, openheid, een marktoriëntatie van de landbouw- en de energiesector en uiteraard door innovaties die tot resultaten op de korte termijn leiden, en ook maatregelen als het systematisch controle houden op de prijsstijgingen.
Maar we moeten onszelf niet voor de gek houden. De tijden van goedkoop voedsel en in het bijzonder van goedkope energie zijn voorbij. Zij komen niet meer terug. Veranderingen van gewoonten evenals nieuwe technologische oplossingen zijn hier de sleutel. En om dit te bereiken zien we nu - naast milieuredenen, waarover we in maart veel gesproken hebben - ook zeer specifieke economische, en in vergaande mate sociale, redenen. Er is geen tijd om hier verder op in te gaan.
Laat ik het over de andere conclusies hebben. We zijn ook maatregelen overeengekomen die de veiligheid van de Europeanen zullen vergroten. Het succes van de Europese Unie zal in toenemende mate afhangen van een externe gerichtheid en daarom is het belangrijk dat de burgers het gevoel hebben dat openheid hun veiligheid niet in gevaar brengt, maar juist vergroot. Mits we uiteraard de juiste mechanismen instellen.
De Europese Raad heeft daarom de dingen die recent op het gebied van justitie en binnenlandse zaken zijn bereikt bevestigd, de voltooiing van de Schengen-uitbreiding en het akkoord om uiterlijk per september 2009 over te stappen op een nieuw IT-systeem van de tweede generatie. De Raad heeft de transformatie van Europol in een agentschap van de Europese Unie bevestigd, alsmede vooruitgang bij de uitvoering van een antiterrorismestrategie en een kaderbesluit dat de rechten van de burger bij de tenuitvoerlegging van verstekvonnissen versterkt.
We hebben ook enkele stappen genomen om een goede basis te scheppen voor de aanname van het energie- en klimaatpakket uiterlijk eind dit jaar. En over hetzelfde punt - ik kan zeggen dat dit mijn ervaring is na de afgelopen zes maanden - waar we het hebben over het energie- en klimaatpakket en over klimaatverandering, zijn de ogen van praktisch de hele wereld op de Europese Unie gericht. Er worden oplossingen van ons verwacht. En ook leiderschap. En hier dragen we een zeer grote verantwoordelijkheid.
Toen de voorzitter van de Commissie en ik op de top van de EU, Latijns-Amerika en het Caribisch Gebied, verschillende Caribische staatshoofden spraken, smeekten zij ons ervoor te zorgen dat de Europese Unie bij haar plannen zou blijven. We zouden met deze maatregelen voort moeten gaan, omdat ze volgens hen zeer direct te maken zouden krijgen met de gevolgen, omdat er geen einde zal komen aan de klimaatverandering. We hoorden ook zeer trieste verhalen over hoe flinke gebieden, eilandgebieden van enkele van deze landen, reeds aan het verdwijnen zijn.
Tijdens zijn vergadering van juni heeft de Europese Raad de vele stappen vooruit die we genomen hebben samengevat. Er is nu geen tijd om alles op te noemen. We zijn verheugd over het Galileo-akkoord. We zijn verheugd over het akkoord over verschillende richtlijnen waarvan de harmonisatie veel tijd heeft gekost. We zijn verheugd dat er voor een doorbraak is gezorgd in de liberalisering van de energiemarkt, zowel wat betreft gas als elektriciteit. En we zijn ook verheugd dat deze oplossingen werden bereikt, zoals ik eerder gezegd heb, met of op basis van de goede samenwerking van de Raad, het Europees Parlement, de fracties, de voorzitters van de werkgroepen in het Europees Parlement en dat de communicatie realistisch was en we in staat waren om deze stappen vooruit te zetten.
We zijn ook verheugd over de doorbraken die zijn bereikt op het punt van het Europese perspectief voor de westelijke Balkan. Deze periode heeft de ondertekening gezien van de associatie- en stabilisatieovereenkomsten met al die landen. En op het punt van de situatie in Kosovo heeft de Europese Unie een strategische en stabiliserende rol gespeeld. We zijn verheugd dat we praktische maatregelen hebben geharmoniseerd en ondanks de ongerustheid die in januari bestond, toen we over deze prioriteiten spraken en ik antwoord gaf op uw vragen over de situatie in de regio, kunnen we vandaag zeggen dat de algehele situatie in de regio aanzienlijk stabieler is en aanzienlijk stabieler dan velen verwachtten, met inbegrip van de situatie in Kosovo.
Daarom opnieuw oprechte dank voor uw samenwerking, die synergie heeft gebracht. Een groot deel van de stappen vooruit die zijn gezet en ook enkele van de stappen die we slechts half hebben afgerond en die het volgende voorzitterschap wachten, konden slechts worden gezet omdat we heel veel gemeenschappelijke goodwill in deze inspanningen hebben gestopt, ten gunste van Europa.
(Applaus)
José Manuel Barroso
voorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, elke Europese Raad is anders en deze kon niet gecompliceerder zijn geweest, doordat hij plaatsvond in een moeilijke tijd, slechts een week na het Ierse "nee” en in een tijd van groeiende bezorgdheid over de stijging van de voedsel- en olieprijzen.
Het kan worden toegeschreven aan het effectieve voorzitterschap van minister-president Janez Janša en aan de constructieve betrokkenheid van de leden van de Europese Raad dat de vergadering een manier heeft gevonden om stappen vooruit te zetten zonder de dramatische situatie die sommigen hebben proberen te suggereren. De nadruk lag eerder op de samenwerking tussen de lidstaten en de Europese instellingen om oplossingen te vinden voor zowel institutionele als praktische problemen die onze burgers direct aangaan.
Wat betreft het Verdrag van Lissabon was er brede consensus over de standpunten die naar voren zijn gekomen in onze debatten in Straatsburg. Niemand heeft de voordelen van het Verdrag van Lissabon in twijfel getrokken of dat de lidstaten het volste recht hebben om door te gaan met de ratificatie - en juist ten zeerste moeten worden aangemoedigd om dat te doen. Erkend werd dat het besluit van het referendum gerespecteerd en op de juiste manier begrepen moet worden en dat het enige tijd kost om tot overeenstemming te komen over hoe het nu verder moet.
Tegelijkertijd moeten institutionele zorgen de Europese Unie er niet van weerhouden om haar beleidsagenda voor de burgers te leveren. Op de vergadering van de Europese Raad in oktober op de kwestie terugkomen werd beschouwd als het juiste evenwicht, nu de Ierse autoriteiten de tijd krijgen om te analyseren en te raadplegen en tegelijkertijd te erkennen dat het dringend nodig blijft om de weg naar voren te vinden.
Ondertussen liet de Europese Raad zien dat hij vastbesloten was om door te gaan met de beleidsagenda die op de behoeften van de burgers is gericht. Er werd in het bijzonder tot in detail gediscussieerd over de bijdrage die de Europese Unie zou kunnen leveren gezien de stijgende voedsel- en brandstofprijzen, waarvoor de mededelingen van de Commissie over voedsel- en olieprijzen volgens de Europese Raad stellig het juiste kader bieden. Ik ben zeer dankbaar voor de steun die aan onze mededelingen werd gegeven en ook voor het verzoek om verder werk van de Commissie inzake deze materie.
Er was een levendig debat tussen enkele lidstaten die willen dat de Europese Unie zich alleen richt op structurele maatregelen voor de langere termijn en kortertermijnmaatregelen aan het nationale niveau willen laten, en andere lidstaten die de burgers willen laten zien dat we iets aan hun zorgen kunnen doen door specifiek optreden op zowel het niveau van de Europese Unie als op nationaal niveau. Ik heb sterk de politieke behoefte gesteund om te laten zien dat we klaar zijn om op te treden om het effect van de hoge olie- en voedselprijzen op de meest kwetsbaren in onze samenleving tegen te gaan.
Sterker nog, ik zie geen tegenstelling tussen de behoefte aan een structureel antwoord op een structureel probleem - de energiecrisis - en de behoefte aan onmiddellijke actie om mensen in nood te helpen. Het is ook belangrijk in te zien dat er verschillende werkniveaus zijn, namelijk wat we kunnen doen op nationaal, Europees en mondiaal niveau. Daarom heb ik namens de Commissie onze intentie bevestigd om de voorstellen bekend te maken die ik afgelopen week in Straatsburg heb geschetst, in het bijzonder de uitbreiding van de voedselsteun van de Europese Unie tot diegenen die het sterkst achtergesteld zijn in de Europese Unie, omdat er mensen in de Europese Unie zijn die onze steun nodig hebben. Er zijn arme mensen die behoefte hebben aan actie van de Europese Unie. Ik heb ook onze voorstellen geschetst om de landbouw in ontwikkelingslanden te steunen en het pakket om vissers te helpen die zich gedwongen zien tot herstructurering.
Uiteraard hebben de lidstaten ook een aantal verschillende instrumenten op nationaal niveau beschikbaar via het belastingstelsel en het stelsel van sociale zekerheid om hulp te bieden zonder dat de Gemeenschap in actie hoeft te komen. Dergelijke maatregelen kunnen echt hulp bieden, maar ze werken het beste als ze op de juiste doelgroep gericht en gecoördineerd worden en vooral als ze goed worden afgestemd op onze langetermijnstrategieën en onze langetermijnbelangen.
Daarom was ik bijzonder verheugd dat de Europese Raad sterke steun heeft verleend aan het doorzetten van het pakket inzake klimaatverandering en energiezekerheid. Het argument van de Commissie dat hoge olieprijzen pleiten voor ons energie- en klimaatpakket en voor de onmiddellijke aanname ervan werd goed opgenomen en door niemand betwist. Zoals we afgelopen week in Straatsburg besproken hebben, is de beste manier om ons in de toekomst minder kwetsbaar te maken voor oliecrises dat we minder afhankelijk zijn. De beste manier om minder afhankelijk te zijn is door de weg te volgen van meer energie-efficiëntie en energiediversificatie en ook van meer energie die in de Europese Unie wordt geproduceerd. Dit is precies wat we hebben uitgestippeld in de voorstellen die we in januari hebben gedaan.
Ik weet dat het Parlement specifieke aandacht geeft aan het pakket en het is belangrijk dat de drie instellingen effectief samenwerken om het pakket zo snel mogelijk naar een overeenkomst toe te tillen. Nogmaals, het gaat hier niet alleen over de toekomst van onze planeet en ons milieu - dat is uiteraard van cruciaal belang - maar het gaat ook over energiezekerheid en de dringende noodzaak van een economisch antwoord op de zorgen van onze burgers.
Zoals u weet, heeft de Commissie duidelijk gemaakt dat de interne energiemarkt van cruciaal belang is voor een veelomvattend beleid met betrekking tot klimaatverandering. Sterker nog, het ene beleid kan niet zonder het andere - het energiebeleid en het klimaat- en milieubeleid. Daarom is het belangrijk de breed gedragen overeenstemming op te merken over essentiële elementen van het wetgevingspakket van de interne markt, in bijzonder inzake de kwestie van een doeltreffende scheiding tussen leverings- en productieactiviteiten en het netwerkbeheer in de gas- en elektriciteitssector. In zijn conclusies dringt de Europese Raad er bij de Raad en het Europees Parlement op aan om tot een definitief akkoord te komen over het pakket voor het einde van de huidige zittingsperiode.
Ik ben ook bijzonder opgetogen dat de Europese Raad een andere langetermijnmaatregel heeft gesteund, in de vorm van een akkoord om het Europees Instituut voor innovatie en technologie in Boedapest te vestigen. Onderzoek naar klimaatverandering en energie-efficiëntie zal boven aan zijn lijstje staan. Het antwoord op deze kwestie van energie en klimaatverandering ligt immers deels in innovatie en technologie. Ik zie in de goedkeuring van het Europees Instituut voor innovatie en technologie en het besluit om het in Boedapest te vestigen een duidelijk commitment om aan de slag te gaan met deze innovatie- en technologieagenda.
Er waren vele andere kwesties die op deze Europese Raad zijn besproken. Minister-president Janša heeft reeds enkele ervan gepresenteerd. Ik zal niet in detail treden maar noem slechts de westelijke Balkan, de Mediterrane Unie, het Oostelijk Partnerschap en de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. Laat me het belang van de conclusies op dit laatste punt onderstrepen. De Europese Raad bevestigt nog eens sterk zijn inzet om er op toe te zien dat de jaarlijkse ontwikkelingshulp van de Europese Unie in 2010 meer dan 66 miljard euro zal bedragen. Minstens de helft van deze collectieve toename zal aan Afrika worden toegewezen. Op basis van een voorstel van de Commissie werden de lidstaten aangemoedigd om een indicatief tijdschema op te stellen waarin ze duidelijk maken hoe ze hun overeengekomen doelstellingen voor officiële ontwikkelingshulp willen bereiken.
Daarom meen ik dat deze Europese Raad - ook al heeft hij in een zeer moeilijke tijd plaatsgevonden vanwege de redenen die ik zojuist heb gepresenteerd - inderdaad een succes was. Dit is in grote mate te danken aan de zeer bekwame en toegewijde manier waarop het Sloveense voorzitterschap al het werk heeft voorbereid. Ik wil hulde brengen aan de inzet, de intellectuele en politieke eerlijkheid en de rechtvaardigheid van het Sloveense voorzitterschap. Als alle lidstaten dezelfde beginselen toepasten, zou de Europese Unie vele van haar problemen kunnen overwinnen.
De Europese Raad heeft met onverwachte problemen te maken gehad. Hij was in staat om zich snel aan de nieuwe werkelijkheid aan te passen en tot een consensus te komen over hoe het nu verder moet. Uit het resultaat is gebleken hoe veerkrachtig en vindingrijk de Europese Unie is - een Unie die naar mijn mening vastbesloten is om de juiste resultaten voor onze burgers te blijven leveren.
Hartmut Nassauer
namens de PPE-DE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Raad, voorzitter van de Commissie, dames en heren, de Raad is erin geslaagd om zijn conclusies over de belangrijkste kwestie op zijn agenda in goed iets meer dan een halve bladzijde samen te vatten. Het hele document beslaat 25 bladzijden. Dat is - en ik zou dit graag willen benadrukken - een prijzenswaardige beperking. Ook de stijl van de uiteenzettingen past bij de situatie. De Raad neemt de tijd; hij wil de kwestie van het Verdrag van Lissabon in oktober opnieuw opnemen en doet tot die tijd wat hij kan om duidelijkheid te verschaffen.
Dat alles is goed. Het is goed om de uitslag van de Ieren te respecteren. Het is verkeerd om nu de zweep erover te halen en vervolgens te verwachten dat de Ieren van ons gaan houden - dat is volslagen onzin. Desalniettemin moeten we nu bedenken hoe we uit deze situatie kunnen komen, omdat de crisis waarvoor we hier staan verder strekt dan wat nu de tweede mislukte poging tot een verdragshervorming is die nog steeds noodzakelijk is. Deze crisis raakt de fundamentele relatie van de EU met haar burgers en de relatie van de burgers met hun Unie.
Uiteraard liggen aan het "nee” van de Ieren de meest uiteenlopende motieven ten grondslag. Een referendum is een politieke stamppot die uit vele verschillende ingrediënten bestaat en daarbij hebben zeker vele redenen een rol gespeeld. Ze liggen deels in de Ierse binnenlandse politiek en deels in de algemene ontevredenheid over de politiek - dat is waar; desondanks, dames en heren, wordt hier een systeemfout zichtbaar. Voor een grondwet is een referendum nodig en de toestemming van het volk, maar hier hebben we te maken met een volkenrechtelijk verdrag. Een volkenrechtelijk verdrag is doorgaans ongeschikt voor een referendum. Deze systeemfout komt ons duur te staan.
We zullen moeten overwegen of we in de toekomst zo doorgaan. Als je echter alle aspecten terzijde laat die afgeleid zijn van binnenlandse politieke overwegingen, gold het "nee” van de Ieren in de kern de Europese Unie en misschien wel het minst van al de tekst van het Verdrag. Waarschijnlijk, voorzitter Barroso, was uw commissaris McCreevy niet de enige die het Verdrag niet heeft gelezen, maar in de kern is het zeer duidelijk dat de Europese Unie bij haar burgers steeds meer op afwijzing stuit.
Het zoeken naar de redenen daarvoor moet hier bij ons beginnen, dat kunnen we niet aan de Ieren overlaten. Het zoeken begint bij ons, het Parlement, de Raad en niet in de laatste plaats, mijnheer de Voorzitter, de Commissie. De Commissie is immers spreekwoordelijk voor Europese politiek. Zij drukt voor alles haar stempel op het politieke klimaat. Wanneer er over Brussel wordt gepraat, dan denken de meeste burgers aan de Commissie, en pas daarna - of dat nu terecht of betreurenswaardig is - aan het Parlement of de Raad.
De Europese eenwording staat in wezen buiten kijf. Ik ken nauwelijks burgers die zeggen dat ze ertegen zijn dat de Europese staten samenwerken. Des te verbazingwekkender is het dat het tot zo'n enorme afwijzing komt, die in wezen ook in alle andere landen in meerdere of mindere mate aanwezig is. Het is eerder het dagelijkse beeld van de Europese Unie, dat voornamelijk door de Commissie wordt gevormd, dat ons voor problemen stelt.
Ik denk dat gezegd kan worden, voorzitter van de Commissie, dat Brussel mensen steeds meer op hun zenuwen gaat werken. De idee van de EU als vredestichter en succesvolle economische supermacht vervaagt snel, en zij lijkt een moloch te zijn waarvan de enorme en logge bureaucratie, die bij tijden willekeurig opereert, mensen het gevoel geeft dat ze geen zeggenschap meer over hun eigen zaken hebben.
Voorzitter van de Commissie, u hebt gesteld dat je niet door de week Europa kunt bekritiseren en vervolgens op zondag een vrolijk "ja” op Europa kunt verwachten. Het was juister geweest om te zeggen dat je niet door de week onophoudelijk de wet kunt voorschrijven, reguleren en bureaucratiseren en vervolgens op zondag een vriendelijk "ja” van de bevolking kunt verwachten.
Ik noem u een voorbeeld: de richtlijn bodembescherming is door het vereiste aantal lidstaten onder verwijzing naar de schending van het subsidiariteitsbeginsel verworpen. De Commissie denkt er niet over na waarom dit zo gekomen is; in plaats daarvan doet zij nu een poging om het "nee” te negeren om haar aangekondigde doel te bereiken. Het zou gepaster zijn dat wij ons in de Europese Unie beperken - over en boven het Verdrag en zijn gedetailleerde bepalingen uit - en in Europa besluiten nemen die noodzakelijkerwijs op Europees niveau genomen moeten worden.
Daarom hebben we die nieuwe subsidiariteitscultuur nodig. We moeten de lidstaten hun bevoegdheden en verantwoordelijkheden laten uitoefenen, en we moeten er ook voor zorgen dat ze die verantwoordelijkheid daadwerkelijk op zich nemen.
De voorzitter van de Raad heeft over de Europese identiteit gesproken. Inderdaad komt het daar op aan. Zij moet echter gebaseerd zijn op wat Europa's verantwoordelijkheden zijn en wat de verantwoordelijkheden van de lidstaten moeten blijven. Daarom moeten we al het mogelijke doen om het Verdrag te redden. Het is veel beter dan alles wat Nice ons te bieden heeft. We moeten het beste uit deze kans - als zo'n kans bestaat - halen en we moeten proberen om de burgers weer nader bij Europa te brengen.
(Applaus)
Martin Schulz
namens de PSE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren! Ik heb zeer aandachtig geluisterd naar de toespraak van collega Nassauer; dat was een goede analyse van de toestand van de Europese Volkspartij, die 21 regeringen in de Europese Unie aanvoert, die de grote meerderheid van commissarissen levert en over een ruime meerderheid in het Europees Parlement beschikt. Ik stel voor dat u de beschrijving die u zojuist hebt gegeven van de stand van zaken van uw fractie evenals van de Commissie op een PPE-congres herhaalt, dan komt u een stap verder. Eén ding is namelijk helemaal juist: de vraag waarover we hier moeten discussiëren is: hoe ver is Europa - en boven alles, hoe ver staan de lidstaten die deze Unie vormen en de regeringen van die lidstaten - af van de dagelijkse problemen van de burgers? Het is iets te goedkoop om maar te zeggen dat het alleen de fout van de Europese instellingen is.
We zullen zeker met de Commissie in discussie moeten treden. Goed hoor, om het pakket maatregelen op de vrijdag na het Ierse referendum te presenteren - een heel slimme beslissing! De door u zojuist beschreven noodzakelijke maatregelen van de Commissie uit het Ierse referendum halen en ze dan op de vrijdag, op de dag dat de stemmen worden geteld, presenteren, is een klassieke blunder. We zullen het hier zeker over moeten hebben. We kunnen echter zeer zeker niet hier gaan staan en zeggen dat het de fout van de Commissie was en vervolgens die instelling ervan langs geven. Dat is te gemakkelijk.
Ik kom hier dadelijk nog een keer op terug. Eerst wil ik iets tegen het voorzitterschap van de Raad zeggen. U hebt een goed voorzitterschap gevoerd. De Voorzitter van het Parlement heeft terecht gezegd dat het een Parlementvriendelijk voorzitterschap was.
En ik wil u voor een punt bedanken waarover u en ik begin dit jaar hebben gedebatteerd: de opheffing van het embargo tegen Cuba was volgens mij een stap van wezenlijk belang omdat die de Latijns-Amerikapolitiek van de Europese Unie aanzienlijk eenvoudiger zal maken. Dit is een stuk strategisch partnerschap dat we op het gebied van klimaatverandering en energiebeleid moeten bevorderen. Ik vind het heel goed dat u een hindernis uit de weg hebt geruimd. Terzijde merk ik op dat u een einde hebt gemaakt aan een hypocriete toestand, namelijk dat enkele van de lidstaten die in de Raad met hun veto dit embargo steeds hebben laten voortduren, dezelfde zijn die tot de grootste directe investeerders in Cuba behoren. Dus een zeer, zeer goede maatregel!
U hebt vooruitgang geboekt op een aantal andere gebieden onder uw voorzitterschap, gebieden die ik niet afzonderlijk meer hoef te noemen, omdat ze hier reeds aan bod zijn gekomen. Ik vind echter dat een klein land, een nieuw land in de Europese Unie, dat zo'n goed voorzitterschap gevoerd heeft, dank en veel lof van het Europees Parlement verdient!
(Applaus)
We hebben vele grote woorden gehoord over het Verdrag, dat gered moet worden. Ja zeker! We hebben vele grote aankondigingen gehoord over wat de EU kan doen - of beter gezegd, wat de Commissie kan voorstellen en wat de lidstaten moeten omzetten. Subsidiariteit, prima, maar dan moeten de lidstaten ook handelen. Dan moeten ze ook in de richting handelen waaraan het de Europese Unie het meest zichtbaar ontbreekt: aan sociaal evenwicht. Wat er in Europa ontbreekt is niet méér interne markt - daarvan hebben we genoeg. Wat er in Europa ontbreekt is niet méér vrijheid voor ondernemers - daarvan hebben we genoeg. Wat er in Europa ontbreekt is een sociaalpolitiek verantwoord tegenwicht tegen deze ontwikkeling van de interne markt! En dat is wat de burgers van Europa merken: dat de Commissie steeds de mond vol heeft van sociale maatregelen, maar dat er niet sociaal gehandeld wordt. Dat is de cruciale reden waarom de burgers van Europa bang worden voor deze Unie.
Ik zal u een klein voorbeeld geven: een buurman van mij die in mijn kiesdistrict woont, heeft een netto-inkomen van 1 300 euro. Hij betaalt 600 euro voor zijn woning en stookkosten, dus met de energiekosten inbegrepen - althans, dat was zo... Hij houdt 700 euro over voor zichzelf, zijn vrouw en twee kinderen om van te leven. Eergisteren vertelde hij me dat hij dit jaar 700 euro meer aan energiekosten kwijt is - voor benzine om naar het werk te rijden en om zijn huis te verwarmen: 700 euro meer. 700 euro meer betekent dat hij elke maand 60 euro moet besparen - op de 700 euro netto waarvan hij moet leven - om zijn energiekosten te dekken. Dat is bijna tien procent van de hoeveelheid geld die beschikbaar is voor de kosten van het levensonderhoud. Deze mensen interesseert het EU-Verdrag niets en ze zijn ook niet geïnteresseerd in de stellingnamen die wij hier aannemen. Wat zij nodig hebben is directe hulp en wel meteen!
Als deze mensen het gevoel hebben dat aandeelhouderswaarde voor de Commissie belangrijker is dan hun dagelijkse leefomstandigheden, dan keren ze zich van Europa af. Daarom zeg ik dat voor ons deze top geen succes was, omdat deze thema's opnieuw niet centraal zijn gesteld. Zolang we over instellingen praten en de mensen het gevoel hebben dat deze instellingen zich niet houden aan wat u, mijnheer Janša, terecht hebt gezegd, namelijk dat Europa voor iedere burger belangrijk zou moeten zijn, omdat iedere burger moet merken dat hij belangrijk is voor de Europese Unie, zolang de mensen de indruk hebben dat ze met hun dagelijkse zorgen niet belangrijk zijn voor de EU, zolang zullen we het vertrouwen in Europa niet terugwinnen.
(Applaus)
Graham Watson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de voorzitter van de Raad feliciteren met wat zijn land bereikt heeft met het voorzitterschap.
Sommigen hebben wellicht de indruk gehad dat het slechts het voorprogramma was voor het volgende voorzitterschap, maar degenen die dieper graven weten dat er solide vooruitgang is geboekt en dat Slovenië inderdaad zijn stempel op onze Unie heeft gedrukt.
Op het gebied van justitie en binnenlandse zaken heeft het Sloveense voorzitterschap de vrijheid van het Schengengebied uitgebreid tot nieuwe lidstaten, een deal gesloten om het Schengeninformatiesysteem te verbeteren, een politiek akkoord bereikt over Europol en wat het belangrijkste is, een richtlijn tot een goed einde gebracht die de eerste bouwsteen is van een gemeenschappelijk immigratiebeleid.
Ik hoop dat we de les zullen leren dat dergelijke bouwstenen beter uitgelegd dienen te worden, omdat de richtlijn op aanzienlijke weerstand van de bevolking is gestuit, maar mijn fractie wilde hem desondanks graag steunen en ziet het als een grote stap voorwaarts.
In de landbouw heeft het voorzitterschap een health check vastgesteld om het GLB te moderniseren en te vereenvoudigen; het heeft toezicht gehouden op maatregelen om de inflatiedruk op de voedselprijzen te verlichten en heeft op economisch gebied een vijfde vrijheid ontwikkeld - die van het vrije verkeer van kennis. Het heeft ook een mobiel satellietsysteem ingesteld, een instrument dat vandaag ondertekend wordt.
De richtlijn consumentenkrediet, het goederenpakket, het douanewetboek, de postrichtlijn en de richtlijn milieubescherming door het strafrecht kunnen alle worden toegevoegd aan de prestaties van het voorzitterschap van de Raad.
Mijn fractie is verheugd dat er enige vooruitgang te zien is op de westelijke Balkan, met de ondertekening van de stabilisatie- en associatieovereenkomsten met Servië en ook met Bosnië-Herzegovina, en we feliciteren u met uw rol bij de instelling van een nieuwe regering in Belgrado.
Als het voorzitterschap van de Raad er niet in is geslaagd de stijgende desillusie van de bevolking over de Europese Unie aan te pakken, is het daar niet de enige in. De woede jegens de eindeloze motorcolonnes en politiewagens in de straten van Ljubljana is symptomatisch voor een groter onbehagen. We moeten aantonen dat we de dienaren van het volk zijn en niet hun meesters.
We weten dat het Ierse volk niet gedesillusioneerd is over zijn eigen regering, maar over de instellingen van de Europese Unie. Zoals France Prešeren het uitdrukt in in "Het meesterthema”: "Zij leefden allen van menige jammerklacht en traan ... terwijl er boven hen donkere stormwolken vlogen.”
Het zou geen kwaad kunnen als we de Verklaring van Laken nog eens zouden doorlezen, waarin het probleem waarvoor we staan bij het opheffen van de kloof tussen de geregeerden en regerenden zo scherp is samengevat.
Mochten problemen met het Verdrag van Lissabon het Sloveense voorzitterschap overschaduwd hebben, dan nog heeft het deze problemen niet zelf veroorzaakt. Sterker nog, er is enige poëtische gerechtigheid dat het land dat als eerste het probleem op 29 mei 2005 heeft veroorzaakt, nu, 37 maanden later, moet helpen een oplossing te vinden. Het "Sky Team” van Sarkozy en Klaus zal een beslissing moeten nemen over hoe het nu verder moet tot aan de volgende Europese verkiezingen en de vorming van de volgende Commissie.
Ik hoop dat de vergadering van de Raad van het afgelopen weekend heeft geholpen in te zien dat we prioriteit moeten geven aan mensenkwesties; in het bijzonder op het gebied van het burgerlijk recht en de bescherming van mensen tegen stijgende olie- en voedselprijzen; en in het hooghouden van het recht van het voorzitterschap om, ongeacht de grootte van de lidstaat, voor het avondeten uit te nodigen wie ze willen!
(Applaus van de Fractie Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa)
Monica Frassoni
namens de Verts/ALE-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, het voorzitterschap van Slovenië is het eerste van een uitbreidingsland geweest en we hebben welwillend en met veel belangstelling toegekeken.
Ons oordeel is echter dat het Sloveense voorzitterschap, hoewel het echt zijn best heeft gedaan, er niet in geslaagd is om zich te doen gelden tegenover de grotere spelers of om vooruitgang te boeken op dossiers, in het bijzonder op "rechten en migratie”, door een fris standpunt naar voren te brengen van een nieuw land dat meer openstaat voor en meer bedacht is op de rechten van migranten en nieuwe burgers. Inzake belangrijke kwesties als het "energiepakket” en de "Mediterrane Unie”, zelfs de houding ten opzichte van China met betrekking tot de Olympische Spelen, wachten we op het Franse voorzitterschap. Deze zes maanden laat het schaamteloze handelen van twee of drie van de grotere spelers inzake verschillende kwesties - van auto's en afval tot het buitenlands beleid - zien dat de Raad en zijn voorzitterschap steeds irrelevanter worden en we tegenwoordig gebeurtenissen vieren als de "Dag van de zee”, die belangrijk kunnen zijn, maar zeker geen prioriteit hebben.
Wat vervolgens te zeggen over de woorden en daden van de nieuwe Italiaanse regering, die probeert om het uitzonderlijke, het willekeurige en de belangen van de leider tot het enige referentiepunt te maken bij het oplossen van alle problemen - van afval en illegale immigranten tot de controle op justitie - terwijl de Raad in complete stilte toekijkt en de Commissie veel te voorzichtig en timide is. Ik zou graag willen weten - en brandmerk me nu niet als anti-Italiaans - wat er gebeurd zou zijn als een van de kandidaat-landen, van Kroatië tot Turkije, vergelijkbare maatregelen had aangekondigd als die welke door de Italiaanse regering worden gepland met betrekking tot het besluit betreffende afvalstoffen of dat over de veiligheid, waarbij tussen het strafbaar stellen van illegale immigratie en soldaten in de straten, het doel is dat alle processen worden opgeschort die de pech hebben om wat betreft tijdschema en kenmerken vergelijkbaar te zijn met die tegen minister-president Berlusconi.
Wat te zeggen over de werktijdenkwestie, waar de Raad onder zijn voorzitterschap opnieuw zijn gepraat heeft ondermijnd, mijnheer de Voorzitter, over de noodzaak om de burger dichter bij Europa te brengen: omdat de boodschap die luid en duidelijk is uitgezonden er een is van "meer werken voor minder loon”. Meer werken, minder rechten, minder rechtszekerheid, omdat het uiteindelijk draait om de machtsverhoudingen tussen de staten. Dit is meer dan een communicatieprobleem! We hebben hier te maken met een echte erosie van de geloofwaardigheid van de Europese Unie en haar veronderstelde "leidende” rol en in plaats daarvan een steeds sterker zichtbare uitvoerende macht, die de kleinere landen als Slovenië en Ierland en ook de instellingen van de Gemeenschap overstemt en marginaliseert. Niet in het minst dit Parlement, dat genoodzaakt wordt door wat slechts als chantage kan worden beschouwd om tot akkoorden te komen die een groot deel van de publieke opinie moeilijk te slikken vindt, zoals de "afvalstoffenrichtlijn” of erger nog, de "richtlijn terugkeer”. En vervolgens de Commissie, die steeds meer haar oren laat hangen naar elke pressiegroep behalve die van burgers, zoals gebleken is uit de zeer recente mededeling van Kallas over lobby's.
Hierover zouden we moeten nadenken en we zouden dat moeten doen met onze Ierse vrienden: over het feit dat een Europa van gemeenschappelijke instellingen, dat verzwakt is door de druk van economische en nationale lobby's, steeds verder van de burgers af komt te staan en steeds irrelevanter voor hen wordt. Het gaat niet om subsidiariteit, mijnheer Nassauer! Het probleem is het volslagen gebrek aan ambitie en het organiseren van een gemeenschappelijk antwoord voor de Europese burgers, niet alleen de Ieren, maar allemaal! En hier zijn wij het, collega's, die iets moeten doen. We moeten niet slechts nadenken over maar de Europese betekenis van ons bestaan vinden en met kracht onze leiderschapsambities doen gelden op het gebied van de burgerrechten, migratie, klimaatverandering en de verschuiving van de Europese economie richting duurzaamheidscriteria.
Slechts op die manier, collega Schulz - en niet door slechts geld te geven aan de nieuwe armen - zullen wij Europeanen niet alleen een antwoord kunnen vinden op de institutionele uitdagingen maar ook de nieuwe verkiezingen kunnen winnen en voortgaan.
Brian Crowley
namens de UEN-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou de voorzitter van de Raad, minister-president Janša, en het hele team van het Sloveense voorzitterschap willen feliciteren met het fantastische werk dat ze de afgelopen zes maanden hebben geleverd. Ik wil ook hulde brengen aan alle leden van de Sloveense permanente vertegenwoordiging en het ondersteunend personeel, die de afgelopen zes maanden zo effectief hebben geopereerd hier op het niveau van de Europese Unie. In het bijzonder - om terug te komen op iets dat ik na onze eerste bezoeken van de Conferentie van voorzitters aan Ljubljana in december heb genoemd - is ons de afgelopen zes maanden een prachtig beeld van het land gepresenteerd door de verbindingsofficieren die met ons hebben gewerkt en de andere vertegenwoordigers van de Raad in Ljubljana. Wat een fantastische reclame voor een land om zulke energieke, intelligente en visionaire jonge mensen te hebben die het op het wereldtoneel vertegenwoordigen.
Hoe dan ook, en ondanks alle bijval die het Sloveense voorzitterschap zal krijgen, toch zullen velen proberen de eer voor zichzelf op te eisen. Nu is het tijd voor Slovenië om bezitterig te zijn en zijn imago te beschermen ten aanzien van wat het heeft bereikt en wat het heeft gedaan, omdat zoals gezegd wordt, een overwinning vele vaders kent, maar een nederlaag weinig aanhangers.
We hebben - met de problemen die in Ierland zijn gerezen met betrekking tot het referendum en in andere landen met betrekking tot het lopende ratificatieproces van het Verdrag van Lissabon - een schreeuw van de mensen gezien met betrekking tot wat zij van de instellingen van de Europese Unie willen zien en nodig hebben. Dus helaas is het, in tegenstelling tot wat Martin Schulz daarnet zei, niet zo simpel als het direct aanpakken van de problemen waarop veel mensen tegenwoordig stuiten door de hoge brandstofprijzen, de druk op hen door de inflatie en dalende lonen in bepaalde sectoren.
De afgelopen week zijn vissers in Ierland en in Europa geruïneerd door de prijs van brandstof. En toch stijgt in de Europese Unie de vraag naar vis. Op hetzelfde moment dat we het wereldwijd gecreëerde probleem van de brandstofprijzen hebben, zien we ook dat de Europese instellingen en Europese regels zeggen dat vis die gevangen wordt en als voedingswaar kan worden verkocht overboord gegooid en genegeerd moet worden omdat die vis geen onderdeel van een quotum is. Het is niet uit te leggen dat je mensen moet proberen te vertellen dat dit een positief beleid is ten aanzien van het behoud van de visstand.
Hoe dan ook, de vele successen van het Sloveense voorzitterschap kunnen naar mijn mening in drie of vier kerngebieden worden samengevat. Ten eerste is er de westelijke Balkan, die het voorzitterschap voor problemen heeft gesteld, maar waar nu oplossingen voor worden gevonden. Het Sloveense voorzitterschap krijgt misschien niet genoeg eer voor wat het heeft bereikt door stille diplomatie en zijn optreden en leiderschap op dit gebied.
Ten tweede, met betrekking tot het deblokkeren van vele kwesties op het niveau van de Europese Raad, en in het bijzonder de richtlijn over tijdelijke werknemers en uitzendkrachten, proberen we al veertien jaar oplossingen voor al deze problemen te vinden en nu zijn ze geleverd.
Ten derde is er de hele kwestie van Cuba en Zimbabwe. Dit zijn twee zeer verschillende kwesties, maar wel van mondiale aard waarop we moeten reageren. Het is verbazingwekkend dat er gisteren 85 mensen in Zimbabwe zijn gestorven, terwijl de belangrijkste oppositieleider, Morgan Tsvangirai, van wie we allemaal dachten dat hij de eerste verkiezingsronde had gewonnen, asiel en bescherming moest vragen in de Nederlandse ambassade. Voor de eerste keer in vele jaren nam de Veiligheidsraad van de VN een unanieme beslissing aan waarbij het handelen van Mugabe werd veroordeeld. Dit zijn dingen waar we verder druk op moeten zetten en een einde aan moeten maken.
Tot slot zou ik tegen de voorzitter van de Raad en alle ministers in zijn regering willen zeggen dat dit misschien het einde van het spel lijkt te zijn maar dat het, zoals hij op 2 juli zal ontdekken, in feite pas het begin van een nieuw spel is en een die in de toekomst zelfs meer diplomatie en grotere tact van Slovenië en de Europese Unie kan vereisen.
Dank u, voorzitter van de Raad, voor al uw inspanningen en tijd, en dank u in het bijzonder, minister Lenarčič, dat u zo vaak naar dit Parlement bent gekomen en zo aardig tegen ons allen bent geweest.
Francis Wurtz
Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Raad, voorzitter van de Commissie, de afgelopen zes maanden is er door de Raad een serie besluiten genomen die de heer Janša niet heeft genoemd; en toch zijn dit precies het soort besluiten die blijven hangen bij de burgers en die het beeld van de burgers over de Europese instellingen structureren.
Ik zal drie van dergelijke besluiten noemen die alleen al deze maand genomen zijn. Ik haast me hieraan toe te voegen dat ik niet het Sloveense voorzitterschap beschuldig, maar eerder al die lidstaten die het in elk van deze gevallen mogelijk hebben gemaakt dat de vereiste meerderheid werd gehaald.
Het eerste voorbeeld: het akkoord dat op 9 juni werd bereikt over de ontwerprichtlijn arbeidstijden. In dit geval heeft de Raad meer dan teleurgesteld en letterlijk de hele vakbeweging razend gemaakt: de weigering om de ontheffing aan te vechten waardoor de maximumwerkweek kan worden verlengd tot 65 uur of zelfs meer; het onvoorwaardelijk berekenen van de arbeidstijd op jaarbasis; en de introductie van het concept "wacht- of slaapuren tijdens aanwezigheidsdiensten”, die niet langer als arbeidstijd zullen worden beschouwd. Leve het sociale Europa!
Het tweede voorbeeld: de schandelijke richtlijn over de harmonisatie van de regels aangaande de uitzetting van illegale migranten. Deze tekst werd niet alleen veroordeeld door de Hoge Commissaris voor de mensenrechten van de Verenigde Naties, Amnesty International, de Internationale Federatie voor de mensenrechten, het Europees Verbond van Vakverenigingen, de Commissie van de bisschoppenconferentie van de Europese Gemeenschap en de jonge Latijns-Amerikaanse democratieën, maar ook door eminente figuren die zo weinig verdacht kunnen worden van buitensporige strengheid tegenover de Europese Unie als Jacques Delors. Welkom in het Europa van de menselijke waardigheid! Dit is tevens van toepassing op alle Europese instellingen, het Parlement inbegrepen.
Het derde voorbeeld: de start op 16 juni van de officiële onderhandelingen met Israël met het oog op het aanzienlijk verbeteren van de betrekkingen tussen de Europese Unie en dat land, en dat na een jaar van geheime onderhandelingen. Ik herinner eraan dat een delegatie die alle fracties in het Parlement vertegenwoordigde op 2 juni unaniem in Oost-Jeruzalem heeft verklaard, en ik citeer:
"Wij zijn sterk van mening dat zonder serieuze tekenen van goede trouw die in tastbare verbeteringen op de grond worden vertaald, het nog niet het juiste moment is om de betrekkingen tussen de EU en Israël op te waarderen.”
Veel succes met de geloofwaardigheid van Europa in het Midden-Oosten en het Middellandse Zeegebied!
Tegen deze achtergrond werd de Europese Raad gehouden die, tot overmaat van ramp, net met vier maanden het nadenken over mogelijke maatregelen om de stijgende olieprijzen te bestrijden had uitgesteld, die, zoals gezegd, tientallen miljoenen gewone mensen wurgen. O, dat was ik nog vergeten: "De Europese Raad is overeengekomen - en ik citeer - dat er meer tijd nodig is om de situatie te analyseren” en om de redenen te begrijpen van de ontgoocheling van onze medeburgers. Als ik de voorzitter van de Raad goed begrepen heb, zal de communicatie de rest doen om de mensen ervan te overtuigen dat alles goed gaat.
Sterkte ermee!
Kathy Sinnott
namens de IND/DEM-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, Slovenië heeft met trots en toewijding het voorzitterschap gevoerd. Enkele dagen geleden hebt u op uw top besloten om te onderzoeken waarom de Ieren "nee” hebben gestemd en daarom wil ik als antwoord herhalen wat ik de afgelopen week heb gezegd.
Ierland voelt zich er steeds ongemakkelijker bij dat het zijn democratie ziet eroderen en zijn waarden veranderen. Ierland heeft een geschiedenis waardoor het bijzonder veel waarde hecht aan democratie. Het komt er echter steeds meer achter dat zijn beslissingsmacht naar de Commissie lijkt over te gaan. Als de Commissie echter over een bepaald besluit wordt ondervraagd, verwijst zij naar de nationale autoriteiten. Niemand lijkt verantwoordelijk te zijn.
Dat is voor bijna iedereen een aangename situatie behalve voor de burger. Het land krijgt de regelgeving die het wil, evenals de inkomsten, maar duikt weg voor de verantwoordelijkheid. Dit wordt gevoeld bij alledaagse onderwerpen als de kaderrichtlijn afvalstoffen en de kaderrichtlijn water met zijn waterheffing. Het werd ook gevoeld in de aanloop naar het referendum, waar sommige stemmen uit Europa tegen ons zeiden dat de uitkomst van onze stemming er niet toe deed. Andere stemmen dreigden ons met vergelding en zelfs uitzetting uit de EU als de uitslag niet goed was. Ondanks deze dreigementen - of misschien wel daardoor - stemde een groot aantal Ieren tegen dit Verdrag.
Wat waarden aangaat, velen beschouwen hun land - Ierland - nog steeds als een christelijke natie, ondanks recente decennia van secularisering. Ze voelen zich niet gemakkelijk bij Europese stemmen die oproepen tot het recht op abortus of het recht op euthanasie. Nog maar een jaar geleden hebben dit Parlement, de Raad en de Commissie, in de richtlijn over geavanceerde therapieën, besloten om embryovernietigend klonen, het als handelswaar aanbieden van het menselijk lichaam en dier-menshybriden niet te verbieden. Kort daarvoor werd met de Zevende Kaderrichtlijn EU-financiering van embryovernietigend onderzoek toegestaan. Nog maar een jaar geleden, op 5 juli 2007, werd er in dit Parlement een conferentie gehouden om medische hulp bij sterven en euthanasie in Europa te promoten. Zij werd goed bezocht door leden van het EP en grote aantallen belangengroepen. In de loop van de conferentie werd duidelijk dat zij vurig uitkeken naar het van kracht worden van het Handvest van de grondrechten, dat volgens hen met de juiste rechtszaken in heel Europa de deur zou openen voor euthanasie. Dit alles is in Ierland niet onopgemerkt gebleven.
Verder herinnerden degenen die een "ja-uitslag” wilden de Ieren er continu aan hoe goed ze het buiten Europa hebben gedaan, maar dit klinkt hun niet gemeend in de oren, nu de visindustrie van een eilandnatie worstelt om te overleven, een winstgevende suikerindustrie met een Brusselse pennenstreek verdwijnt en bouwvakkers van dag tot dag, van klus tot klus, leven. Het is nu duidelijk dat de grote landen van plan zijn om ons te dwingen opnieuw te stemmen tot we "ja” zeggen op Lissabon. Ze hebben de hulp ingeroepen van hun gewillige bondgenoten uit de politieke klasse van Ierland - die zo weinig voeling met de mensen hadden dat ze hevig geschrokken waren over de uitkomst van het referendum en boos op de kiezers. Als je wilt dat de mensen in Ierland - of uit welk land dan ook - Europa omhelzen, dan moet je moet naar hen luisteren als ze tegen je zeggen welk Europa ze willen en iets doen aan hun zorgen. Anders zullen ze weer "nee” stemmen.
Roger Helmer
(EN) Mijnheer de Voorzitter, president Sarkozy zou volgens de Times uit Londen hebben gezegd dat de Ieren "stomme idioten zijn. Jarenlang hebben ze hun mond volgepropt op kosten van Europa en nu laten ze ons in de s-t-r-o-n-t zakken” - zijn woorden, niet de mijne. Afgelopen week zeiden we allemaal dat we de Ierse uitslag respecteerden, maar we respecteren deze niet. We behandelen de Ieren met volslagen minachting. Net als Robert Mugabe verwerpen we eenvoudigweg het vonnis van het volk. Wolfgang Schäuble heeft gezegd dat een miljoen Ieren niet kunnen beslissen voor een half miljard Europeanen. Nou goed dan, laat de rest van ons over dit verdrag stemmen. Jullie durven dat niet te doen omdat jullie weten dat ook wij nee zouden stemmen.
Precies deze maand heeft de EU haar laatste schijn van instemming van het volk of democratische legitimiteit verloren. Haar ware wezen is onthuld, namelijk dat zij een autoritaire samenzwering tegen het volk is. Het referendum heeft in Ierland plaatsgevonden, maar hier in Brussel is de democratie uiteindelijk gestorven. We zijn hier vandaag om haar ten grave te dragen.
Philip Bushill-Matthews
(EN) Mijnheer de Voorzitter, mag ik me eerst bij collega's aansluiten en Slovenië feliciteren met een zeer succesvol voorzitterschap van de Raad, dat zo efficiënt, zo vriendelijk en met zo veel flair is uitgeoefend.
Maar ik heb de conclusies van de Raad van afgelopen week over het Ierse referendum gelezen en ik moet zeggen dat ik er wanhopig van word. Alle hoofden van de regeringen die die zitting van de Raad hebben bijgewoond werden, net als mijn collega-leden van het EP, door het volk gekozen om verantwoording af te leggen aan het volk. Het lijkt er echter veel op dat degenen die in de Raad zitten op de een of andere manier menen dat ze door elkaar werden gekozen en aan niemand verantwoording hoeven af te leggen. Hoe moet je anders de conclusies uitleggen?
Op de eerste bladzijde wordt verklaard dat de Raad nota heeft genomen van de uitslag van het Ierse referendum en vervolgens wordt er snel aan voorbijgegaan. Op de eerste bladzijde wordt er ook aan toegevoegd dat het doel van het Verdrag van Lissabon is om de EU te helpen democratischer te werken. Wablief? Hoe kan zij democratischer werken als de meeste mensen niet mogen stemmen en zij die wel stemmen genegeerd worden? Geen wonder dat Europa een probleem heeft. Geen wonder dat de Ieren "nee” hebben gestemd.
Ik wil dat de EU slaagt en gedijt, niet dat zij mislukt. Dat betekent echter dat we aansluiting moeten zien te vinden bij de mensen die ons gekozen hebben. Laten we alsjeblieft stilstaan en luisteren.
Mag ik deze boodschap daarom in het bijzonder tot het komende voorzitterschap van de Raad richten, tot Frankrijk. Frankrijk is een geweldig land en een van de grondleggers van de EU. Zijn Eerste Republiek werd gesticht op drie kernbeginselen: vrijheid, gelijkheid en broederschap. Dit betekende niet slechts vrijheid voor politici in gelijkheid met andere politici. Het betekende vrijheid en gelijkheid voor de mensen en broederschap onder alle mensen. Het is tijd dat wij hier net zo'n broederschap laten zien met het Ierse volk. Laten we het ratificatieproces nu stoppen. Laat de politici tonen dat we eindelijk luisteren naar de mensen. Dan zullen de mensen misschien - heel misschien - naar de politici gaan luisteren.
Hannes Swoboda
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik wil me graag aansluiten bij de lof voor het voorzitterschap. Ik geloof dat het heel veel goede dingen heeft bereikt. Ik noem bijvoorbeeld de start van de onderhandelingen met Rusland over een partnerschapsovereenkomst. Dat zal niet gemakkelijk worden, omdat we heel veel verschillende opvattingen hebben, maar deze onderhandelingen en deze dialoog zijn absoluut noodzakelijk.
Ik wil ook mijn dank uitspreken voor de voorbereidingen in het kader van de Mediterrane Unie en ook voor wat naar mijn mening een "Unie voor de Zwarte Zee” zal worden. Ik hoop dat deze "Oostdimensie” versterkt zal worden, in het bijzonder - als de Commissie dat voorbereidt - omdat het een regio is die voor onze energievoorziening en voor vele andere kwesties zeer belangrijk is.
Sta mij echter toe dat ik me concentreer op de kwestie Zuidoost-Europa-Balkanregio. Ik denk dat we twee punten duidelijk moeten maken. Het integratieproces in deze regio, waarvoor u heel veel hebt gedaan, moet doorgaan. We zouden onszelf schade berokkenen, als we een einde zouden maken aan dit integratieproces. Het moet echter ook duidelijk zijn - en hier verwacht ik een duidelijke uitspraak van de Raad - dat uitbreidingen slechts na institutionele hervormingen voltrokken kunnen worden. Dat is voor ons nu het Verdrag van Lissabon.
Dit zijn twee dingen die we parallel aan elkaar moeten aanpakken. We moeten deze onderhandelingen niet opschorten. We moeten de stabiliteit in deze regio bevorderen, maar we moeten ook duidelijk zeggen - en hier vind ik de verschillende standpunten in de Raad storend - dat we eerst in eigen kring institutionele hervormingen moeten doorvoeren, zodat we ook klaar zijn voor uitbreiding en de nieuwe staten - Kroatië en andere landen - dan ook echt kunnen toetreden. Ook voor de Raad is het van wezenlijk belang dat hij in dit opzicht een duidelijke uitspraak doet. Dat is in elk geval onze mening!
(Applaus)
Jelko Kacin
(SL) Zoals u gezien en gehoord hebt, heeft het Parlement het eerste voorzitterschap van Slovenië met instemming begroet en ook ik kan u namens mijn fractie zeggen dat de honderd leden van mij fractie uw inspanningen tijdens het voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie steeds met instemming hebben begroet.
Ikzelf zie dit als de laatste fase van de integratie van Slovenië in de Europese Unie. Dit gaat niet alleen over het Sloveense voorzitterschap, maar over het feit dat de burgers van ons land, als de eerste van de nieuwe leden, de verantwoordelijkheid hebben ervaren die het lidmaatschap van de Europese Unie ook voor de grotere gemeenschap van burgers en voor de hele bevolking met zich meebrengt. Deze integratie ligt nu dus achter ons en is met succes voltooid en uiteraard moet ik u daarmee feliciteren.
Als iets waar is, dan is het dat Slovenië en Slowakije niet langer door elkaar worden gehaald. Deze zes maanden is het me niet meer gebeurd dat iemand me naar Bratislava heeft proberen terug te sturen. Iedereen gaat er prat op dat hij in Ljubljana is geweest en dat hij ervan genoten heeft.
Ik deel echter niet het oordeel over wat er feitelijk werd bereikt op de westelijke Balkan. Er werd minder bereikt dan mogelijk was. Het belangrijkste is dat Macedonië, de Republiek Macedonië, nog steeds ver van een datum is. De situatie daar is niet juist verwoord, de situatie verslechtert nog steeds, de politieke cultuur gaat achteruit en de betrekkingen met de buurlanden worden minder. Daarom ligt er nog steeds een heleboel werk voor ons hier.
Ik wil eindigen met één verzoek: heel veel mensen hebben hard gewerkt tijdens dit voorzitterschap, mijnheer de Voorzitter en het zou goed zijn als we hier nog een maand of wat konden blijven om het Franse voorzitterschap te helpen. Het voorzitterschap is nog maar net begonnen of het eindigt alweer. En tot het einde van dit jaar zou Slovenië met zijn kennis veel kunnen bijdragen aan het succes van het Franse voorzitterschap.
Mario Borghezio
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik hoop echt dat we iets heb opgestoken van de les van Ierland. Uit wat de heer Crowley heeft gezegd, lijkt het me dat een serieus en eerlijk verslag is gegeven van de echte stem van de mensen in Ierland.
De heer Crowley heeft het over vissers gehad en terecht. Het is het Europa van mensen die werken, die produceren, van de echte economie, die hun stem hebben laten horen via het Ierse referendum: zij willen een ander Europa. Een Europa dat het denken en doen van de grondleggers heeft geïnspireerd, niet een Europa van bureaucratie dat heel vaak en volgens mij bijna altijd doof is voor de stem uit de echte economie.
Laten we eens kijken naar de kwestie van de prijs van landbouwproducten en levensmiddelen en in het bijzonder de huidige oliecrisis. Wat zegt Europa hierop? Het lijkt mij dat er in het recente verslag van de Europese Raad heel weinig over staat. Dat is een ernstige zaak! In een tijd dat de internationale financiële wereld heeft ontdekt dat speculeren met oliefutures veiliger is en beter uitkomt dan speculeren met goud of valuta, obligaties, aandelen en al die andere handelswaar. Zo'n stilte, echt ongelooflijk als het om de zeepbel van de oliefutures gaat, is zorgwekkend, omdat we weten dat op Wall Street de internationale financiële wereld probeert de begrotingsgaten te dichten die zijn veroorzaakt door de catastrofe van het sub-prime lending, door te speculeren met arme mensen, met mensen die werken en produceren. Europa zegt vervolgens niets over die explosie, in een tijd dat Goldman-Sachs een prijs per vat van tweehonderd dollar voorspelt. Als handelsbank die de speculanten financiert, moet hij wel goed op de hoogte zijn! Er heerst gekte in de sector die het meest volledig gedereguleerd is. Europa zou de moed moeten hebben om dat te zeggen!
Ook geen actie om te controleren of er werkelijke handel plaatsvindt achter die virtuele transacties. En ook worden de regels niet toegepast inzake de betaling van zekerheidsmarges, die zijn bedoeld om belasting te heffen op zuivere speculatie en het te onderscheiden van echte risicodekkende operaties. Naar mijn mening moet Europa nu de echte problemen van zijn burgers aanpakken. Dat is de boodschap van het Ierse volk: bescherm ons tegen de internationale speculatie; bescherm onze burgers en de economieën van de lidstaten die lijden onder deze speculatie waarover Europa niet de moed heeft iets te zeggen!
Mary Lou McDonald
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik heb zeer nauwlettend naar dit debat geluisterd en moet meteen maar even duidelijk maken dat Ierland niet worstelt met een identiteitscrisis. Ierland ziet zichzelf heel duidelijk als een Europese natie midden in een Europees project, maar Ierland heeft ook een uitgesproken mening, uitgedrukt door zijn volk, over wat dat project moet zijn.
Dat project moet in de allereerste plaats zijn gebaseerd op democratische waarden. Dat project moet ondubbelzinnig publieke diensten en de rechten van werknemers beschermen. Dat project moet er echt een zijn dat in het belang is van de internationale vrede en stabiliteit, niet een militariseringsproject. Het Ierse volk heeft dat op een zeer speciale manier en als neutrale lidstaat gezegd.
We hebben veel horen praten over identiteit. Er is één gemeenschappelijke factor die de Europese volkeren bindt, en dat is niet alleen dat ze waarde hechten aan democratie maar dat ze democratische waarden eisen in de Unie. Wanneer ik aan de ene kant hoor dat de Ierse uitslag moet worden gerespecteerd, maar aan de andere kant dat er met de ratificatie moet worden doorgegaan - dat Lissabon boven alles moet worden gered - dan vraag ik me af hoe het zit.
Alle ogen waren in de loop van de referendumcampagne op Ierland gericht, en nu zijn alle ogen op de Europese instellingen en de Europese leiding gericht. Zult u of zult u niet, op dit moment van de democratische waarheid, naar het volk luisteren?
Ierland heeft geen tik op zijn hoofd nodig of een nadere toelichting op het bestaande verdrag. Wat het wil en nodig heeft is een nieuwe overeenkomst. Ik geloof dat het Ierse volk voor Europeanen in alle lidstaten spreekt door die eis te stellen.
Luca Romagnoli
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de zes maanden van het Sloveense voorzitterschap lopen ten einde in een tijd van crisis. Een crisis niet zozeer in het Europese sentiment, maar in de Unie zoals de Grondwet en dus het Verdrag van Lissabon haar gehad zouden willen hebben.
Om nieuw leven in de Unie te blazen moeten we accepteren dat de burgers niet positief staan tegenover de manier waarop zij tot nu toe bedacht is en ontworpen wordt in het teleurstellende model dat naar voren is gebracht. Kritiek hebben op de uitkomst van volksraadplegingen - gisteren in Frankrijk en Nederland, vandaag in Ierland - is tamelijk zinloos; de kwestie moet op de enig mogelijke manier worden aangepakt: een model naar voren brengen dat is gebaseerd op respect en de synergetische samenwerking tussen identiteiten en dat fundamentele, algemene en gedeelde waarden voorstelt die gebaseerd zijn op een historische en culturele identiteit die niet onderworpen is aan buitenlandse - financiële en geopolitieke - belangen; door de bureaucratie uit een apparaat te halen waarover veel burgers heel weinig weten en dat ver af blijft staan van zo velen van hen; in het bijzonder door wat we willen bereiken te onderwerpen aan de directe wil van het volk in alle lidstaten van de Unie, zonder het gebrek aan communicatie en begrip dat tot nu toe hand in hand is gegaan met alle referenda in die staten die de gezonde plicht hebben om hun burgers te raadplegen.
Mihael Brejc
(SL) Op het gebied van justitie, binnenlandse zaken en burgerrechten heeft het Sloveense voorzitterschap gedetailleerde kennis van de problemen getoond en met grote inzet en openheid bijgedragen aan de succesvolle oplossing ervan.
Vandaag werd bijvoorbeeld de richtlijn terugkeer genoemd. Sommige Parlementsleden zijn er niet gelukkig mee. Toch moet gezegd worden dat het een goed compromis is, een stap vooruit richting een geschiktere oplossing voor de ernstige problemen die te maken hebben met illegale immigranten.
Verder leek het kaderbesluit over de veroordeling van personen bij verstek, of zoals wij hier zeggen "in absentia”, aanvankelijk een routinekwestie te zijn, maar vervolgens kwamen er plotseling flinke meningsverschillen naar voren. Uiteindelijk hebben we een compromis bereikt en over ongeveer een uur zullen we er in de commissie over stemmen.
De wijziging van de Schengengrenscode in het kader van het gebruik van het visuminformatiesysteem schrijft het gebruik van biometrische data bij grenscontroles voor bij staatsburgers van derde landen met een visum. Dit is een zeer belangrijke zaak waarvan de uitvoering een bijdrage zal leveren aan grotere veiligheid maar ook aan de juiste behandeling van personen die het Schengengebied binnenkomen. We hebben dit dossier ook na twee trialogen geharmoniseerd en verwachten dat het op de julizitting van het Parlement wordt aangenomen. In het algemeen kan ik zeggen dat op het gebied van veiligheid en vrijheid het Sloveense voorzitterschap, samen met anderen, het juiste evenwicht heeft weten te vinden tussen de eis van grotere veiligheid en de eis van vrijheid.
Mag ik tot besluit hier nog even aan toevoegen dat als rapporteur over talrijke onderwerpen op het gebied van veiligheid, vrijheid en rechten, ik kan stellen dat het Sloveense voorzitterschap op politiek en professioneel niveau aan de verwachtingen heeft voldaan. Ik wil in het bijzonder de hoofden van de werkgroepen van het voorzitterschap bedanken, merendeels jonge mensen, en hun collega's die zo goed hebben gewerkt.
(Applaus)
Jo Leinen
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer het Sloveense voorzitterschap dat het hem gelukt is alle 27 landen tot voortzetting van het ratificatieproces te bewegen. Ik ben alleen bezorgd over de voetnoot voor de Tsjechische Republiek. Ik weet niet wat dat te betekenen heeft aangezien andere landen, zoals Duitsland en Groot-Brittannië, ook processen hebben lopen. Waarom dan uitgerekend een voetnoot voor de Tsjechische Republiek? Ik hoop dat dit geen uitnodiging aan het land is om het ratificatieproces te vertragen en om door binnenlandse politieke spelletjes ratificatie zelfs onmogelijk te maken. Misschien kunt u hier iets over zeggen.
Voorzitter van de Raad, u hebt de synergie tussen de Commissie, het Parlement en de Raad geprezen. Dat is juist, maar wat het communicatiebeleid betreft ook weer niet. We zitten nu al lange tijd in een impasse. De Raad wil niet meedoen aan een gemeenschappelijke communicatiestrategie. Het is toch shockerend om te zien hoe hulpeloos de pro-Europeanen zijn overgeleverd aan de anti-Europeanen. De marketing van dit Verdrag was onprofessioneel, amateuristisch en werkelijk onbeholpen. We moeten nu van deze shock leren dat we een andere dialoogstrategie voor de burgers nodig hebben. Dit kan zo niet doorgaan.
U zei vervolgens terecht dat we de Europese identiteit moeten promoten, dat we aan de burgers duidelijk moeten maken wat ons bindt. Het voorstel dat we een voetbalteam moeten vormen is helemaal niet verkeerd. Misschien kunnen onze informatiebureaus ook een lijst samenstellen van Olympische medailles. Ik geloof echter dat symboliek één ding is en inhoud een tweede. Het moet ons zorgen baren dat de burgers bang zijn voor Europa en Europa niet associëren met hoop. Hier moet ook iets in de politiek veranderen: levensmiddelenprijzen, energieprijzen, de kredietcrisis en de hoge salarissen van managers. Op vele gebieden die de burgers zorgen baren, komen we te laat of nemen we slechts halfhartige beslissingen.
Daarom moet Europa de mensen dienen, het moet de mensen beschermen en dan zullen zij ook ons steunen en volgen. Ook dat is een les die uit het "nee” van de burgers in Ierland getrokken moet worden.
Andrew Duff
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de Europese Raad zal het continent in een ernstige crisis storten als hij er niet in slaagt om op zijn vergadering in oktober met wezenlijke hervormingen te komen.
Uiteraard dienen de Ieren op precies dezelfde manier behandeld te worden als de Fransen en de Nederlanders, en we kijken uit naar een constructief pakket voorstellen van de heer Cowen. De tegenprestatie is echter dat Ierland zich er dan toe verplicht om van mening te veranderen en een hervormingspakket te steunen dat de Europese Unie sterker maakt. De gevolgen van het feit dat men er niet in geslaagd is het Verdrag van Lissabon er doorheen te slepen dienen serieus onderzocht en nauwkeurig beschreven te gaan worden.
Jim Allister
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de werkelijke boodschap van het feit dat de Republiek Ierland "nee” heeft gestemd is dat een groot deel van de rest van de EU hetzelfde zou doen als het daartoe de kans kreeg.
Ierland is niet van nature eurosceptisch - verre van dat. Feit is dat de kiezers daar Lissabon hebben verworpen, hetgeen de politieke elite die afgelopen week in Brussel bijeenkwam de stuipen op het lijf jaagt. Ze weten dat als ze hun volk durfden laten spreken, ze op die ongelukkige Brian Cowen zouden lijken. Vandaar dat ze tot hun schande hebben samengezworen om de ratificatie er elders doorheen te jagen en vervolgens de Ieren arrogant tot een tweede referendum proberen te dwingen.
Lissabon heeft zelf zijn overlevingstoets gesteld: aanvaarding in alle lidstaten. Het is op spectaculaire wijze gezakt voor die toets. Als de EU-leiders eerlijk waren, zouden ze accepteren dat het Verdrag dood is.
In Zimbabwe wordt de democratie doodgeknuppeld. In de EU wordt zij gesmoord door het volk de mond te snoeren.
Avril Doyle
(EN) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de Sloveense voorzitter van de Raad, al zijn ministers en de permanente vertegenwoordiging en alle ambtenaren van Slovenië bedanken voor een indrukwekkende prestatie, waarbij ze de touwtjes stevig in handen hadden.
Aangezien ik uit een kleine lidstaat kom, kan ik heel goed begrijpen hoeveel van ambtenaren wordt gevergd tijdens zes zeer stressvolle maanden. Ik ben ook de ietwat bevooroordeelde opvatting toegedaan dat kleine lidstaten veel betere voorzitters opleveren dan grote - zo sterk concentreren wij ons op ons werk.
Het signaal uit Ierland moet serieus worden genomen. We moeten heel zorgvuldig analyseren waartegen de Ieren nu precies "nee” hebben gezegd. Was het een "nee” tegen een juridische tekst die door de aard ervan moeilijk te begrijpen en zelfs voor onze politici intimiderend was en die wij in het "ja-kamp” duidelijk niet adequaat hebben weten over te brengen?
Misschien was het ook een "nee” dat voortkomt uit een subliminale angst voor de richting die Europa opgaat, van een vaag gevoel van "te ver, te snel” en uit behoefte aan consolidatie.
De kiezers hebben "nee” gezegd tegen te veel bemoeienis van Brussel met hun leven en "nee” tegen een Ierse regering die weinig heeft gedaan om de reputatie van het beroep van politicus te verbeteren. Hun "nee” was ook een "nee” tegen de olieprijzen, de voedselprijzen en de WTO. Suikerbietenboeren zeiden "nee”, vissers zeiden "nee”. Het was ook een "nee” dat is voortgekomen uit misplaatste zorgen over neutraliteit, militarisering, abortus, euthanasie, klonen, belastingheffing en de rechten van werknemers - misplaatst, althans in de context van de tekst van het Verdrag van Lissabon.
Als opeenvolgende Ierse regeringen de afgelopen 35 jaar de voordelen van Europees lidmaatschap cynisch in zuiver monetaire termen hebben verkocht, zonder te verwijzen naar de filosofie en het doel achter dit geweldige project - namelijk de vrede, stabiliteit en voorspoed die het Europa heeft gebracht - en als ze Europa de schuld hebben gegeven van alle problemen en slechts nieuws, terwijl ze de eer hebben opgeëist voor alle successen en vooruitgang, is het dan een wonder dat een meerderheid van degenen die hebben gestemd een slecht begrepen document heeft verworpen, geholpen en opgehitst door een reeks extreme eurosceptische uilskuikens uit andere lidstaten die de Ieren hebben gebruikt als surrogaatkiezers voor hun eigen zaak?
De politieke verantwoordelijkheid voor de weg vooruit ligt nu bij de Ierse regering en haar taoiseach, Brian Cowen. Het Verdrag kan zonder unanimiteit niet in werking treden. Andere regeringen zouden, als ze dat willen, hun zegje moeten kunnen doen over het Verdrag van Lissabon. Net zoals we respect eisen voor de Ierse uitslag, zo moeten we ook het recht van andere lidstaten respecteren om het Verdrag van Lissabon wel of niet te ratificeren, naar gelang het geval.
Zeven lidstaten hebben het Grondwettelijk Verdrag geratificeerd na de Franse en Nederlandse stemming. Parlementaire ratificatie is niet minder democratisch dan referenda.
Andrzej Jan Szejna
(PL) Mijnheer de Voorzitter, Slovenië is de eerste van de nieuwe lidstaten die het voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie heeft bekleed. Het zes maanden durende voorzitterschap is zeker een enorme organisatorische onderneming voor Slovenië geweest, maar gezegd moet worden dat de drie jaar van voorbereidingen, samen met de steun van de Europese Commissie, Duitsland, Portugal en Frankrijk, zeer succesvol zijn geweest en Slovenië het werk van de Raad in de afgelopen zes maanden zeer efficiënt heeft geleid.
Het programma voor het voorzitterschap bevatte een aantal prioriteiten die zeker niet eenvoudig te bereiken waren en die op het volgende voorzitterschap zullen worden overgedragen. Het voornaamste punt van het programma was uiteraard de ratificatie van het Verdrag van Lissabon. Het feit in aanmerking genomen dat ratificatie van dat document van individuele lidstaten afhankelijk is, was het uiterste dat Slovenië kon doen een goed voorbeeld stellen, wat het ook gedaan heeft. Helaas heeft het referendum in Ierland een domper gezet op de optimistische visie dat het Verdrag van Lissabon vóór het Franse voorzitterschap in werking zou kunnen treden. Het schrikbeeld van nog een crisis doemde boven Europa op en op de top van de Europese Raad, die afgelopen weekend in Brussel heeft plaatsgevonden, kon men geen antwoord geven op de vraag welke weg Europa nu zou moeten volgen. Dit is nog steeds een open vraag en we zullen op antwoorden wachten van niet alleen Frankrijk of de Ierse regering, omdat dit een taak voor iedereen is die het gezamenlijke Europese project steunt. Pools links heeft een beroep gedaan op de regering van Donald Tusk en president Kaczyński om het Verdrag zonder uitstel te ratificeren.
Een andere zeer belangrijke prioriteit voor het Sloveense voorzitterschap waren kwesties rond energie en klimaatverandering. In maart 2007 hebben de lidstaten zich ertoe verplicht om hun uitstoot van kooldioxide in 2020 met twintig procent te hebben verlaagd, de hoeveelheid energie die uit hernieuwbare bronnen wordt opgewekt met twintig procent te hebben verhoogd en de energie-efficiëntie met twintig procent te hebben verhoogd. Toevallig was het zo dat de voorbereiding van een consensus over de regelgeving die door de Commissie in dit opzicht werd voorbereid ook binnen het Sloveense voorzitterschap viel. Dit was geen en is nog steeds geen eenvoudige opgave omdat, en dat is betreurenswaardig, de meerderheid van de lidstaten van de Europese Unie tot nu toe niet in staat zijn geweest om aan hun verplichtingen krachtens het Protocol van Kyoto te voldoen.
Het veiligstellen van de Europese energievoorziening en financiële crises kunnen weerstaan in het tijdperk van de mondialisering: dit zijn zonder twijfel enkele van de belangrijkste uitdagingen waarvoor de EU staat. Stijgende kosten van grondstoffen en voedsel, onzekerheid op de financiële markten, die voor vele bedrijven de enige bron van financiering van groei en van specifieke projecten zijn, zijn niet alleen een bedreiging voor de economische groei van Europa, maar ook schadelijk voor huishoudens en brengen de verwezenlijking van het Europese sociale project in gevaar.
Silvana Koch-Mehrin
(DE) Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Raad, voorzitter van de Commissie, dames en heren, het Ierse "nee” moet worden gerespecteerd; de Ieren zijn volkomen gerechtigd om te stemmen zoals ze gedaan hebben. De andere landen zijn echter ook volkomen gerechtigd om de campagne voor een democratischere, transparantere en effectievere Unie voort te zetten. Het Verdrag van Lissabon is een stap in deze richting. Daarom verwelkom ik het feit dat het ratificeren zal doorgaan. Ik ben ook van mening dat het goed zou zijn als we ook openlijk over een Europa van verschillende snelheden zouden praten.
Dit Europa van verschillende snelheden bestaat reeds en weerspiegelt zowel nationale gevoeligheden als de wens van de lidstaten van de EU om verschillende integratiefasen toe te staan. Het stelt die lidstaten die graag meer dingen samen willen doen in staat dat te doen zonder, aan de ene kant, te worden tegengehouden door landen die meer aarzelingen hebben en aan de andere kant, voorbij te gaan aan het beginsel van vrije keuze, namelijk dat die landen die iets samen willen doen dat uit vrije keuze doen.
In een Europa van verschillende snelheden worden verdere toetredingen tot de EU ook vereenvoudigd, daar het verkeerd is om Kroatië en Turkije te straffen voor het feit dat de meerderheid van de Ieren "nee” heeft gestemd. Het zwartepietenspel tussen de Europese instellingen brengt ons niet verder. Het probleem ligt in het feit dat de belangrijkste Europese projecten van de afgelopen jaren - hoe juist en op zijn plaats ze ook zijn - en de uitbreiding van de EU onvoldoende verankerd zijn in de democratie. Nu moeten we de boete betalen, namelijk altijd beetje bij beetje.
Het goede aan het Ierse "nee” is - om de positieve kant maar te proberen te zien - dat er opnieuw over Europa wordt gepraat. Als deze kans wordt benut om andere wegen te bespreken of te verkennen, dan kunnen we, geloof ik, een stuk dichter bij een "Europa van de burgers” komen.
Philip Claeys
(NL) Mijnheer de Voorzitter, de heer Barroso heeft zojuist tien minuten gesproken en van die tien minuten had hij het nauwelijks één minuut over het Ierse referendum en het feitelijke ratificatieproces. We zijn wel wat arrogantie van de Commissie gewend, maar dit slaat alles. Het referendum is blijkbaar van geen belang meer. We gaan over tot de orde van de dag. Blijkbaar vindt men dat Ierland de problemen nu maar zelf moet oplossen. Welnu, Ierland heeft zich uitgesproken en moet dat verder niet meer doen.
Het is wel degelijk zo, mijnheer Barroso, dat het Ierse referendum meer gewicht heeft dan de parlementaire ratificatie in de andere lidstaten. In bijna geen enkele lidstaat zijn de regerende partijen naar de kiezer getrokken met hun programma voor Europa. Er is geen enkel openbaar debat over het Verdrag. In België bijvoorbeeld worden de argumenten tegen het Verdrag niet eens door de media vermeld tijdens het parlementaire debat. Nergens heeft de kiezer zich kunnen uitspreken over uw plannen. Is dat de democratie waar men naartoe wil? Europa moet af van die betutteling en af van die arrogantie of de kloof met de burgers wordt alleen maar groter.
Elmar Brok
(DE) Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Raad, voorzitter van de Commissie, om te beginnen zou ik het Sloveense voorzitterschap hartelijk willen bedanken. Het is het eerste voorzitterschap van een nieuwe lidstaat. Hartelijk dank, u hebt goed werk in een moeilijke tijd geleverd! In een moeilijke tijd, omdat we nu de nieuwe mogelijkheden tot hervorming van de Unie onder ogen moeten zien en gezien het Ierse referendum.
Ik zou hier echter één ding willen zeggen - iets wat ik in Groot-Brittannië, van Westminster heb geleerd: de representatieve democratie heeft dezelfde mate van democratische legitimiteit als een referendum. Als we dit beginsel loslaten, dan zal ons democratisch stelsel in zijn geheel verloren zijn en bevinden we ons in een situatie van manipulatie, zoals we die bijvoorbeeld in Ierland hebben meegemaakt. We moeten menig argument serieus nemen. We moeten duidelijk maken - de heer Nassauer heeft hier op gewezen - dat we de Europese Unie moeten consolideren en dat we overdreven wetgeving achterwege moeten laten. Maar we moeten duidelijk stellen dat het verkondigen van leugens in een democratisch proces niet geoorloofd is.
Zoals mijn collega eerder gezegd heeft, verbiedt dit Verdrag juist expliciet reproductief klonen, omdat het ook in het Handvest van de grondrechten verboden is. De waarheid is dat het een Europa van waarden wordt. Het is juist zo dat de burgers van Europa hier meer rechten krijgen omdat het Europees Parlement en de nationale parlementen sterker worden, een burgerinitiatief ingevoerd wordt en de subsidiariteitscontrole voorhanden is. Dat is de waarheid! Door het argument dat er te weinig democratie is wordt meer democratie verhinderd, omdat de meerderheid van degenen die die leugencampagne hebben gevoerd helemaal geen Europa wil en dat achter deze schijnargumenten verbergen. Dat moeten we niet toestaan en daarom denk ik dat de legitimatie goed is.
Daarom meen ik ook dat we moeten proberen met het ratificatieproces door te gaan, kritisch te zijn maar ook te zeggen dat deze Europese Unie ons tot nu toe de gelukkigste periode van vrede, vrijheid en voorspoed in de geschiedenis van dit werelddeel heeft gebracht. We hoeven ons niet te schamen voor de prestaties van deze Europese Unie en we moeten dat ook eens tot uitdrukking brengen als we onze burgers daarvoor willen winnen - ondanks alle noodzaak tot kritiek, die we in individuele gevallen hebben.
Ik denk dat de 26 lidstaten op deze basis hun ratificatie moeten voltooien en dat onze Ierse vrienden vervolgens uitgenodigd zijn om deze situatie te analyseren en met een voorstel te komen. Hier bestaat geen tijdsdruk, we moeten het op een verstandige manier doen. Het zou mooi zijn als het allemaal afgerond zou kunnen zijn voor de Europese verkiezingen, maar in historische processen zijn dat trivialiteiten. Ik vind dat we onze Ierse vrienden de kans moeten geven om over deze kwestie na te denken en met een voorstel te komen.
Proinsias De Rossa
(EN) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik het Sloveense voorzitterschap feliciteren met het goede werk dat het geleverd heeft. De volkeren van Europa, Ierland inbegrepen, hebben de Europese Unie nu meer dan ooit nodig. Onze wereld wordt gedreven door onrechtvaardigheid en angst voor de toekomst en, sterker nog, gedreven door een simplistische neoliberale economische leer, die onze wereld tot op de rand van de afgrond heeft gebracht.
Het oorspronkelijke sociale contract van Europa, dat een welvarend werelddeel beloofde te bieden, in harmonie met zichzelf, moet nieuw leven ingeblazen en gemoderniseerd worden. Europa, dat wil zeggen de nationale regeringen in samenwerking met dit Parlement, moet het voortouw nemen bij het aanpakken van de diep gevoelde zorg van de mensen en moet een nieuwe beweging voor een consensus leiden die gebaseerd is op eerlijke handel, fatsoenlijke banen en duurzame ontwikkeling en de mislukte Consensus van Washington vervangen.
Het "nee” van Ierland weerspiegelt de zeer grote zorgen die mensen zich over de toekomst maken en ze hebben voor de status-quo gestemd. "Pleister-op-de-wonde-programma's” om de armen te helpen zijn noodzakelijk maar op zichzelf volslagen ontoereikend.
De weg vooruit voor Europa is dat het laat zien dat het als Unie echt iets kan doen aan de financiële crisis, klimaatverandering en duurzaamheid, de economische recessie, fatsoenlijke werkomstandigheden, en energiezekerheid en de brandstofkosten. Europa moet worden gezien als deel van de oplossing en niet als deel van het probleem. In die situatie zou Lissabon zo geratificeerd worden in alle lidstaten.
Mag ik bij wijze van voetnoot aan mijn collega mevrouw McDonald, die ons een lezing heeft gegeven over democratie en militarisering, voorstellen dat ze aan geloofwaardigheid zou winnen als ze in dit Parlement een einde afkondigde aan de steun voor de ETA, die moordenaarsbende in Spanje, en een einde aan het beleid dat probeert de Spaanse staat te vernietigen, die een democratische staat van deze Unie is.
Romana Jordan Cizelj
(SL) Slovenië heeft laten zien dat 27 lidstaten op verantwoorde wijze met elkaar Europees beleid formuleren. Hier is het feit dat een land een nieuwe lidstaat is of een relatief klein ambtenarenapparaat heeft niet een teken van zwakte maar eerder een goed teken. Er is deze afgelopen zes maanden op heel veel wezenlijke problemen ingegaan en ze pasten goed bij de prioriteiten van het Sloveense voorzitterschap. Ik wil daarom Slovenië oprecht feliciteren voor de vooruitgang op dit gebied.
Bovenal zou ik bepaalde ontwikkelingstaken willen noemen die werden voltooid of die een heel eind op weg zijn in deze periode, aangezien dit precies de taken zijn die een beter leven voor elke burger verschaffen en tegelijkertijd geweldige vooruitzichten betekenen voor bijzondere individuen.
We hebben een nieuwe cyclus van de Lissabonstrategie gelanceerd en er is een vijfde vrijheid geïntroduceerd, namelijk het vrije verkeer van kennis. Dit is een grote uitdaging voor de lidstaten, die ervoor zullen moeten zorgen dat bekwame mensen naar landen komen en geen landen verlaten vanwege deze vrijheid.
Tegelijkertijd is er ook een besluit genomen over het hoofdkwartier van het Europees Technologisch Instituut. Door buitengewone diplomatieke vaardigheid is het mogelijk geworden dat de landen het besluit van de Raad van 2003 hebben gerespecteerd. Ik hoop dat dit besluit ook zal worden gerespecteerd als de hoofdlocatie voor het toezichthoudende orgaan van het Galileo-Agentschap wordt bepaald. Ik wil uiteraard ook mijn felicitaties overbrengen in verband met de herlancering van het Galileo-project, en dit heeft nieuwe organisatorische en administratieve taken betekend en het zoeken naar nieuwe fondsen.
Tegelijkertijd is er veel bereikt op het gebied van het klimaat- en energiepakket en werd er in de Raad een akkoord bereikt over het derde liberalisatiepakket op het gebied van gas en elektriciteit, Het is waar dat de meningen van het Parlement en de Raad hier verschillen, maar het is een zeer goede basis voor ons werk dat doorgaat.
Dames en heren, Slovenië viert feest deze week. Het viert Soevereiniteitsdag, een feest van nationale trots. Dit jaar wordt het ook terecht ondersteund met een sterk Europees element.
Libor Rouček
(CS) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik wil om te beginnen het Sloveense voorzitterschap bedanken en het team dat door de Sloveense minister-president, de heer Janša, werd geleid voor het kwalitatief hoogwaardige en gedegen werk dat zowel in de afgelopen zes maanden als op de top van de Raad van de afgelopen week is verricht. De Raad is erin geslaagd om met de moeilijke situatie na het Ierse referendum om te gaan en om met een passend plan te komen dat rekening houdt met de gevoeligheden. Ierland heeft de tijd gekregen om de situatie van de zomer te evalueren en met een voorstel te komen voor een gezamenlijke weg vooruit. Die landen die nog niet met de ratificatie zijn begonnen, zijn dringend verzocht dat te doen, om het ratificatieproces voort te zetten. Ook de Republiek Tsjechië heeft de plicht om het ratificatieproces te voltooien. De Tsjechische senatoren, die het ratificatieproces hebben geblokkeerd door het Verdrag van Lissabon naar het Constitutionele Hof in Praag te sturen, hebben de Tsjechische regering een alibi verschaft.
De uitnodiging aan Slowakije om zich bij de eurozone aan te sluiten is ook belangrijk, zowel voor de eurozone als voor de lidstaten van Midden- en Oost-Europa. Deze uitnodiging toont waardering voor het werk dat door de Slowaakse regering is gedaan en voor de resultaten van de Slowaakse economie, en biedt steun en stimulans aan de pro-Europese en prohervormingskrachten in landen als Polen, Hongarije of de Republiek Tsjechië, zodat ook deze landen de euro kunnen invoeren zodra ze aan de noodzakelijke voorwaarden en vereisten hebben voldaan.
Gay Mitchell
(EN) Mijnheer de Voorzitter, er zijn twee punten die ik naar voren wil brengen. Het ene is dat er geen moreel risico en geen nadelen zijn voor mensen die roekeloze beloften hebben gedaan bij het recente referendum in Ierland.
De Ierse bevolking heeft men laten geloven dat er in het algemeen niets zal gebeuren dat tegen onze belangen ingaat, wat we ook besluiten. Sterker nog, we hebben allemaal ruimte gegeven om te kijken of er een manier is om de rijen te sluiten.
De olifant in de kamer waarover niet wordt gesproken is echter dat, terwijl Lissabon niet van start kan gaan zonder de goedkeuring van de 27 lidstaten, de EU manieren kan vinden om met een coalitie van bereidwilligen verder te gaan. Politiek is de kunst van het mogelijke. Het is mogelijk dat er een oplossing komt waarvan Ierland ook deel uitmaakt, maar we weten allemaal dat de kunst van de politiek de bereidwilligen in staat kan stellen om verder te gaan. Ik hoop oprecht dat het zover niet komt, maar je moet open en eerlijk zijn tegen de mensen zodat ze de bijbehorende gevaren begrijpen. We moeten precies weten waar we staan, zodat we kunnen zien wat in ons belang en in het belang van Europa is.
En er is ook geen moreel risico voor degenen die in de recente Ierse referendumcampagne de meest walgelijke propaganda hebben gebruikt. Mevrouw Sinnott, die onlangs werd beloond met het voorzitterschap van haar fractie, waartoe ook de Britse Onafhankelijkheidspartij behoort, liet een document circuleren waarin wordt beweerd dat salarissen, lonen en de democratie naar de knoppen gaan en laat niets minder dan een injectiespuit zien die voor euthanasie en abortus moet staan! Vervolgens komt ze hierheen en wordt ze binnen twee weken door de Britse Onafhankelijkheidspartij beloond met het voorzitterschap van haar fractie! Maar er is geen moreel risico, omdat niemand in dit Huis actie zal ondernemen tegen dit walgelijke document, dat in vierkleurendruk in omloop werd gebracht.
Het tweede punt dat ik wil maken is dat het politieke systeem niet langer mag wegduiken achter Eurobarometers, enquêtes of opiniepeilingen. Franklin D. Roosevelt heeft over cynici gezegd: "Ze kennen slechts de regels van een generatie zelfzuchtigen. Ze hebben geen visie, en waar geen visie is komt het volk om.”
Het is tijd dat we gaan praten over het wonder dat de Europese Unie is. De droom van Schuman is bereikt. De Europese Unie heeft de verschrikkelijke Panzer-divisies, de gaskamers, dat alles, achter ons gelaten. Daar komt nog bij dat de Berlijnse Muur is neergehaald en we die lidstaten hebben verwelkomd die recent nog door het communisme werden gedomineerd. Pal voor onze ogen heeft zich een wonder voltrokken.
Laten we ophouden met verstrikt raken in de details van dit Verdrag. Laten we eens gaan praten over visie. Laten we ophouden met volgers te zijn en beginnen met leiders te zijn. We zullen de mensen voor ons winnen als we met hen over deze visie praten en dat is wat ze nodig hebben.
Enrique Barón Crespo
(ES) Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Raad, voorzitter van de Commissie, ten eerste zou ik het Sloveense voorzitterschap van de Raad willen feliciteren, dat heeft aangetoond dat de Europese geest aanstekelijk en effectief is en goed voor ons allen.
Ik zal me concentreren op een belofte die door het Sloveense voorzitterschap is gedaan, namelijk dat onder het Sloveense voorzitterschap ratificatie van twee derde van de lidstaten zou worden verkregen. U hebt twee derde plus één verkregen en dus aan uw plicht voldaan.
Bovendien - en ik denk ook dat we dit moeten signaleren omdat er zo veel vreselijke dingen over de democratie worden gezegd als we vandaag gehoord hebben - is hier sprake van een zeer duidelijke consensus. De Raad, de Commissie en het Parlement bij monde van zijn Voorzitter, hebben overeenstemming bereikt over de te volgen lijn, die is gebaseerd op respect voor de uitslag in Ierland en ook respect voor de bijna vijfhonderd miljoen burgers die de rest van de Europese Unie vormen. We kunnen niet verwachten dat minder dan een half miljoen mensen over het lot van vijfhonderd miljoen mensen beslissen. Dat zou niet democratisch zijn.
Zo vind ik ook dat de taoiseach, de Ierse minister-president, een zeer heldere en constructieve bijdrage aan de Raad heeft geleverd.
We zijn het er derhalve allemaal over eens dat we met de ratificatie moeten doorgaan. Precies deze week, namelijk overmorgen, zal het Spaanse Congres van Afgevaardigden het Verdrag van Lissabon in één lezing ratificeren. Het zal vervolgens aan de Senaat worden voorgelegd en u kunt weer een land aan de lijst toevoegen.
Ten tweede is de oplossing niet om het Verdrag te ondermijnen. We moeten vooruit blijven gaan.
Ten derde is het een zeer positieve demonstratie van solidariteit.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de voorzitter van de Raad twee zeer concrete vragen willen stellen.
In de eerste plaats, wanneer u het hebt over doorgaan met de ratificatie, denkt u of heeft de Raad de bepalingen van artikel 48, lid 5 van het Verdrag van Lissabon gelezen, waardoor de zaak zou worden doorverwezen naar de Raad van Europa als vier vijfde heeft geratificeerd maar er geen voortgang meer kan worden geboekt?
In de tweede plaats, waarom is die zeer merkwaardige noot onder aan de bladzijde opgenomen, waarin wordt gesteld dat het Tsjechische Constitutionele Hof het hele Europese proces in gijzeling zou kunnen nemen?
Net als iedereen heb ik op het nieuws gehoord wat president Klaus vanaf zijn ziekenhuisbed heeft gezegd: hij heeft het Verdrag dood verklaard en gezegd dat de euro niet werkt en ons schaadt. Dat lijkt me een relevant politiek feit, omdat de Tsjechische president de eerste helft van het volgende jaar het voorzitterschap van de Raad zal bekleden.
Ljudmila Novak
(SL) Als Sloveens lid van het Europees Parlement heb ik dit voorzitterschap nauwlettend gevolgd en ook deelgenomen aan de voorbereidingen. Ik heb gezien hoe zorgvuldig onze ministers en iedereen die bij deze voorbereidingen betrokken was te werk zijn gegaan en ook het grote verantwoordelijkheidsgevoel en de wens om deze taken zo goed mogelijk uit te voeren.
Ik zal niet alles opnoemen wat er bereikt is. Ik ben verheugd en trots dat dit voorzitterschap op zo'n uitstekende wijze is uitgevoerd en ik wil minister-president Janša en staatssecretaris Lenarčič, die een groot deel van de verantwoordelijkheid hebben gedragen, bedanken en alle ministers. En we mogen ook het hele ondersteuningsteam niet vergeten, een heel jong team dat verantwoordelijkheid droeg, maar goed heeft gepresteerd op het Europese toneel. En daarom zou ik als Sloveense deze gelegenheid te baat willen nemen om het hele team te bedanken.
In Slovenië kun je de kanonnen voor de verkiezingen al horen en ik hoop dat ze dit succesvolle voorzitterschap niet zullen neerhalen, en dat de burgers van Slovenië ook dankbaar zullen zijn dat de reputatie van Slovenië in Europa en de wereld op doeltreffende wijze is versterkt door het voorzitterschap.
Carlo Fatuzzo
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, gistermiddag heeft het hoofd van de regering van Montenegro de vergadering van de Commissie buitenlandse zaken bijgewoond, na honderd dagen aan de macht te zijn. Ik vroeg hem: "Mijnheer Djukanović, waarom bent u, terwijl wij discussiëren over wat er in Ierland is gebeurd - nee tegen Europa, nee tegen het Verdrag van Lissabon - er zo op gebrand om u aan te sluiten bij de Europese Unie, om deel uit te maken van de Europese Unie, wanneer u pas zo'n korte tijd onafhankelijk bent?” Hij antwoordde: "We willen niet geïsoleerd zijn, we willen niet alleen blijven. We willen deel uitmaken van een gemeenschap.” Volgens mij is dat het geheim om de problemen op te lossen.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Als Hongaar ben ik erg trots en feliciteer ik onze Sloveense vrienden. Als nieuwe lidstaat hebben ze uitstekend werk geleverd. Ze hebben heel veel gedaan om de westelijke Balkan te stabiliseren en aan de kwestie Kosovo, aan de toetreding van Kroatië en aan de afschaffing van visumeisen. Ik ben vooral dankbaar dat ze de kandidaatstelling van Hongarije hebben gesteund om het Europees Instituut voor innovatie en technologie (EIT) te huisvesten; sterker nog, mijn dank gaat uit naar alle lidstaten die onze kandidaatstelling hebben gesteund. Ik wil onze Slowaakse vrienden ook graag feliciteren met de invoering van de euro in 2009.
Niets van dit al verandert echter het feit dat de Europese Unie zich midden in haar diepste crisis bevindt. Als we hier praten over het Verdrag van Lissabon, dan hebben we het slechts over een institutionele hervorming. Nee vrienden, doorvoering van Lissabon zou een stap zijn richting politieke eendracht en een waardegemeenschap. Laten we het besluit van het Ierse volk respecteren, maar we zijn nog geen stap verder gekomen uit de positie waarin we ons een week geleden bevonden. Onze Ierse vrienden moeten voor eens en voor altijd beslissen of ze in de Europese Unie willen blijven of niet. Hierover moeten ze een beslissing nemen en het Verdrag van Lissabon moet in werking worden gesteld. Dank u zeer.
Reinhard Rack
(DE) Mijnheer de Voorzitter, als Oostenrijker ben ik zeer verheugd dat ons buurland Slovenië zo'n uitstekend voorzitterschap heeft gevoerd. Gefeliciteerd, voorzitter van de Raad! Als u mij echter toestaat, zou ik mijn felicitaties ook nog aan een verzoek willen koppelen, een over de kleine details waarop de burgers van Europa Europa en de waarde ervan eveneens beoordelen. De komende dagen zullen zeer veel Oostenrijkers en Europeanen door uw land rijden, en ze zullen daar met een tolsysteem op de snelweg worden geconfronteerd dat volstrekt discriminerend is. Het directoraat-generaal Vervoer heeft u ook reeds een brief geschreven. Kan Slovenië, als land dat het voorzitterschap bekleedt, zijn invloed uitoefenen op Slovenië als lidstaat, zodat hier iets aan wordt gedaan?
Gérard Onesta
(FR) Mijnheer de Voorzitter, uiteindelijk geloof ik dat we erg verdeeld zijn. Je hebt degenen die geloven dat we een Iers probleem hebben - zij zijn in de meerderheid - en je hebt degenen, tot wie ik zelf behoor, die geloven dat we een Europees probleem hebben. Het ergste is dat door institutioneel lapwerk de eerste groep met een neuslengte zal winnen, maar niet het echte probleem zal aanpakken waarvoor we staan, namelijk het wantrouwen van de burger.
U kunt net zo veel institutioneel vernis opbrengen als u maar wilt, de hele vertrouwensbasis is tot in zijn vezels aangetast. Over een jaar zal ons dat duur komen te staan, bij de Europese verkiezingen doordat populistische bewegingen omhoog gaan en de opkomst daalt. De bal ligt niet bij Ierland, de bal ligt bij Europa. We moeten met een document komen dat een nieuw fundament legt en we moeten een nieuw vertrouwenspact tekenen tussen de burgers en de instellingen; en daarom, of u dat nu leuk vindt of niet, moeten we deze zaak nog eens aan het Europese volk voorleggen en hoe eerder, hoe beter.
Hiervoor is een trans-Europees referendum nodig over een beknopte, heldere tekst die louter is gericht op de waarden, de bevoegdheden en de werking van de Unie. En als dan een dubbele meerderheid werd bereikt, van burgers en van lidstaten, zouden we na deze historische uitslag, een echte routekaart hebben voor al degenen die hem willen volgen.
Een utopie? Welnu, ik daag degenen die het tegenovergestelde geloven uit te bewijzen dat we een Europa kunnen bouwen zonder de Europeanen!
Genowefa Grabowska
(PL) Mijnheer de Voorzitter, ik zou om te beginnen het Sloveense voorzitterschap willen feliciteren, evenals de ministers en deskundigen, die de afgelopen zes maanden zo'n vriendelijke sfeer hebben gecreëerd voor ons werk. We mogen niet vergeten dat tijdens uw voorzitterschap de meerderheid van de landen van de Europese Unie "ja” heeft gezegd tegen het Verdrag van Lissabon. Dit feit zou niet overschaduwd moeten worden door één Iers "nee”. We zullen doorgaan met ons werk, laten we ons daarom concentreren op het positieve. Ik zou het Sloveense voorzitterschap willen bedanken voor zijn werk met betrekking tot de verordening inzake onderhoudsverplichtingen, waarvoor ik de rapporteur ben geweest. Ik moet zeggen dat ik het betreur dat het Europees Parlement in deze zaak slechts is geraadpleegd. Ik ben van mening dat het besluit van de Raad om ons het recht op medebeslissing te ontzeggen een vergissing is. Ik zou u ook willen bedanken voor uw betrokkenheid bij de zaak van het opnemen van alle lidstaten in het Amerikaanse visumontheffingsprogramma - dat is punt 23 van de conclusies. Hierdoor zullen alle burgers gelijk behandeld worden, iets waarop iedereen wacht, ook mijn eigen landgenoten.
Tot slot wil u bedanken voor het Oostelijk Partnerschap. Dit is zeer belangrijk voor alle lidstaten van de Europese Unie, maar in het bijzonder voor landen met grenzen met het Oosten.
Tunne Kelam
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag mijn felicitaties voor het Sloveense voorzitterschap toevoegen. Feit is echter dat het Europa van 27 niet door een minderheid in gijzeling kan worden genomen. Het ratificatieproces moet worden voortgezet. Maar om te beginnen dienen we als lidstaten overeenstemming te bereiken over een gemeenschappelijke boodschap en ratificatieprocedure, zodat gevallen als deze zich niet meer herhalen.
Hoe kunnen we het Verdrag van Lissabon aan onze burgers uitleggen? Het belangrijkste is dat het politieke leiderschap een persoonlijk voorbeeld stelt. Misschien zijn onze burgers moe van geraffineerde routinecompromissen tussen nationale belangen op de korte termijn en EU-beginselen, en deze kunnen frustratie en verwarring veroorzaken.
Het geval van het opheffen van de sancties tegen Cuba, waarvoor niets wordt teruggekregen wat betreft vooruitgang op het gebied van de mensenrechten, was slechts één voorbeeld. De boodschap die we vandaag aan onze burgers zouden moeten sturen is er niet een van "wat kan Europa voor ons doen” maar allereerst "wat kan ik voor Europa doen”.
Richard Corbett
(EN) Mijnheer de Voorzitter, iedereen is het erover eens dat we naar Ierland moeten luisteren. Het verschil zit hem tussen degenen die denken dat we alleen naar het Ierse "nee” moeten luisteren en degenen van ons die denken dat we naar de reactie van elke lidstaat moeten luisteren en vervolgens de kloof moeten proberen te overbruggen.
Er is niets onredelijks aan, als we een situatie krijgen van 25 of 26 keer "ja” en één "nee”, om die ene "nee” te vragen of het bereid is na te denken over het zoeken naar een nieuwe oplossing die voor alle 27 acceptabel is, waarbij naar hun zorgen wordt geluisterd en er iets aan wordt gedaan - misschien door hen gerust te stellen, misschien door bepaalde punten te verhelderen, misschien zelfs door het pakket enigszins aan te passen (hoewel bij voorkeur niet de tekst van het Verdrag).
Daar zou niets onredelijks aan zijn en ik heb er vertrouwen in dat het de oplossing is waar we geleidelijk naar toe gaan.
Derek Roland Clark
(EN) Mijnheer de Voorzitter, we hebben de laatste tijd veel gehoord over het respecteren van de Ierse uitslag. Ik zou graag meer willen horen over het respecteren van uw eigen bepalingen. Het Verdrag van Rome is nog steeds het document waaraan alles wat u doet onderworpen is, en hierin wordt duidelijk gesteld dat een eventueel nieuw verdrag in werking treedt wanneer het door alle lidstaten is geratificeerd overeenkomstig hun grondwettelijke eisen.
Dat is nu precies wat Ierland heeft gedaan en hun "nee” maakt het Verdrag van Lissabon daarom zo dood als een pier. U moet stoppen met verdere ratificatie. Als u dat niet kunt doen uit respect voor Ierland, doe het dan uit respect voor uw eigen oprichtingsverdrag, het Verdrag van Rome.
Alojz Peterle
(SL) Eind juni 1991 heerste er oorlog in Slovenië. De oorlog om onze onafhankelijkheid en democratie betekende ook een oorlog voor Europa. Ik ben blij dat we zeventien jaar later het voorzitterschap, dat de grootste verantwoordelijkheid is die een lidstaat op zich kan nemen, met succes voltooien. Ik kan hier zeggen dat ik de minister-president, zijn hele team en de duizenden betrokkenen feliciteer met hun succes.
Ik zou in het bijzonder willen bedanken voor het werk dat op twee prioriteitsgebieden is verricht: de interculturele dialoog en gezondheid. De nadruk die Slovenië heeft gelegd op de interculturele dialoog betekent voor mij dat de fundamentele gedachte van de vaders van Europa wordt geactualiseerd wat betreft de eerbiediging van de menselijke waardigheid, nu in een wereldwijd kader.
Wat gezondheid betreft ben ik bijzonder dankbaar voor het werk dat ter bestrijding van kanker is verricht, dat veel patiënten in heel Europa nieuwe hoop heeft gegeven op een nieuwe kwaliteit van het werk, binnen lidstaten en op Europees niveau, aangezien hun eigen lidstaten niet voldoende succesvol kunnen zijn tegen deze ziekte, die zich als een epidemie verspreidt. Ik zie dit als een ondubbelzinnige stap om dichter bij de burger te komen.
Janez Janša
fungerend voorzitter van de Raad. - (SL) Dank u zeer, mijnheer de Voorzitter, dat u mij het woord geeft. Iedereen bedankt, uiteraard, voor de lof, felicitaties en beoordeling van het Sloveense voorzitterschap. Ik ben hier heel blij mee. Het is niet alleen een beloning voor mij maar ook voor mijn vele collega's. Nogmaals zou ik mijn dank willen uitspreken voor uw begrip. U wist dat ieder van ons die erbij betrokken was dit voor de eerste keer deed en in dat opzicht was uw houding solidair en opbouwend.
Zoals verwacht, ging het grootste deel van het debat over het Verdrag van Lissabon. Dit was ook te verwachten, omdat dit een van de belangrijkste prioriteiten van de Europese Unie is. Ik wil graag enkele misverstanden ophelderen met betrekking tot de conclusies die we op de Europese Raad van juni hebben getrokken.
De Raad heeft deze conclusies niet aangenomen door andere te verwerpen. Dit waren geen conclusies die zouden worden aangenomen door de Ieren of de Tsjechen of een andere lidstaat af te stemmen. Dit waren conclusies die we door middel van een consensus hebben aangenomen. En iedereen heeft zich in deze conclusies kunnen vinden. De Raad heeft niemand opgedragen om met ratificatie door te gaan. De Raad heeft nota genomen van de informatie en heeft de informatie begrepen die we van andere collega's in andere landen hebben gekregen waar het ratificatieproces van het Hervormingsverdrag van Lissabon nog niet was voltooid, om het proces voort te zetten. In de conclusies wordt ook verklaard dat we hier nota van hebben genomen en op die basis vastgesteld dat de procedure werd voortgezet en zoals ik gezegd heb, ook werd voortgezet tijdens de periode vanaf het referendum in Ierland tot de vergadering van de Europese Raad.
Elke lidstaat heeft dus het recht om een besluit te nemen over de ratificatiemethode en ook of de procedure moet worden voortgezet of niet. Ik denk dat dat een logische conclusie was en, uiteraard, de enige productieve in deze situatie. Zij werd niet aangenomen tegen de wil van onze Ierse collega's. Bovenal hebben wij, als het land dat het voorzitterschap bekleedde, deze conclusies op natuurlijke wijze in harmonie gebracht met de landen die thuis een zeer netelige situatie kennen en uiteraard staat Ierland hier in de voorste gelederen.
Wat de Tsjechische Republiek betreft heeft de Europese Raad zijn lot niet in handen gelegd van het Tsjechische Constitutionele Hof, omdat de Tsjechische Senaat dat reeds had gedaan. En dit is het enige voorbeeld onder de lidstaten dat het Verdrag nog niet heeft geratificeerd, omdat in het proces van parlementaire ratificatie de Tsjechische Senaat het Verdrag aan het Constitutionele Hof ter beoordeling heeft voorgelegd.
Juridisch gezien een volslagen ander voorbeeld is dat van Duitsland of Groot-Brittannië, waar het proces in het parlement was afgerond en iemand vervolgens om een uitspraak van het constitutionele hof vroeg. We hebben het daarom over negentien ratificaties die in een parlementaire procedure zijn voltooid. Van deze liggen er twee nog steeds ter beoordeling bij de constitutionele hoven.
Ik vestig uw aandacht op het feit dat het Hervormingsverdrag van Lissabon een overeenkomst tussen regeringen is die op de Intergouvernementele Conferentie van afgelopen oktober in Lissabon is aangenomen. Het werd door ons, staats- en regeringshoofden, ondertekend en niet door de Europese Commissie. Daarom is het een beetje oneerlijk om de Europese Commissie of het Europees Parlement de schuld te geven van de huidige complicatie. We kunnen het uiteraard hebben over de houding van de Europese instellingen en hoe de algehele situatie van invloed is op de besluitvorming in een gegeven land. Maar dan moet ik over de voors en de tegens praten: het positieve en het negatieve, en niet alleen het negatieve zien.
Wat betreft de vraag of we met vertrouwen tegen de Europese Unie aankijken of niet: voor mijn eigen land kan ik zeggen dat we met veel hoop tegen de Europese Unie en haar toekomst aankijken. Zoals eerder door de heer Peterle gezegd werd - die destijds met mij in de regering zat en om precies te zijn zeventien jaar geleden aan het hoofd van de regering stond - was er oorlog in Slovenië in juni zeventien jaar geleden. In die tijd was de Europese Unie meer dan iets wat hoop bood. Voor ons was zij destijds de oplossing. We wisten namelijk niet of we de volgende dag zouden halen.
Wat we vandaag, zeventien jaar later hebben, is daarom een groot succes voor ons. We hebben geen reden om de hoop te verliezen vanwege bepaalde moeilijkheden van juridische of procedurele aard. Dat lijkt me een buitengewoon pessimistische benadering. Ik vestig uw aandacht ook op het feit dat dit niet de eerste keer is dat de Europese Unie in een situatie zit waarin het proces gecompliceerd is geraakt en het noodzakelijk is om naar oplossingen te zoeken. Dit is niet de eerste keer. Dit is tot nu toe al verschillende keren gebeurd en er zijn altijd oplossingen gevonden. En er werden altijd zodanige oplossingen gevonden dat niemand werd uitgesloten. En ook nu was er niemand in de Europese Raad die oplossingen heeft voorgesteld die iemand zouden uitsluiten. We hebben enige tijd genomen om een oplossing te vinden die iedereen insluit.
Als bijvoorbeeld over het Verdrag van Nice, rond het begin van deze eeuw toen besluiten in bepaalde kringen werden genomen - deels vergelijkbaar met die waar besluiten nu worden genomen -, als destijds na de eerste verwerping van het Verdrag van Nice op dezelfde manier was gesproken als we vandaag uit sommige bankjes hebben gehoord - we moeten het feit accepteren dat de zaak over en uit is; we moeten deze beslissing eenvoudigweg accepteren en ons werk voortzetten - dan zou ik hier niet tot u spreken, omdat zonder het Verdrag van Nice er niet de grote uitbreiding zou zijn geweest die naar mijn mening en ook gezien de huidige resultaten de Europese Unie heeft versterkt en beter in staat heeft gesteld om met wereldwijde uitdagingen om te gaan. Dit is al eens eerder gebeurd en er zijn altijd oplossingen gevonden. En na geen van deze oplossingen werd de Europese Unie er kleiner op. Zij werd groter en sterker. En deze oplossingen zullen nu zeker worden gevonden.
Het lijkt me improductief om in een vicieuze cirkel te debatteren en oplossingen te zoeken; om te zeggen dat er redenen zijn waarom de ratificatie van het Hervormingsverdrag van Lissabon in een impasse is geraakt ... in feite is het zo dat de oplossingen die we niet hebben, hoewel we tegelijkertijd weten dat er veel van dat soort oplossingen zijn die we niet hebben, deel zijn van het Hervormingsverdrag van Lissabon.
In deze vicieuze cirkel blijven ronddraaien betekent dat we niet verder zullen komen. Ik denk ook dat we onszelf niet moeten wijsmaken dat een Europese Unie, een complex mechanisme met 27 lidstaten, met succes geleid kan blijven worden en kwesties geharmoniseerd kunnen worden als 50 jaar geleden, toen er 6 of 12 lidstaten waren. We hebben momenteel mechanismen die dezelfde of deels aangepast zijn, als voor een basis die aanzienlijk kleiner en anders was tijdens de Koude Oorlog. De wereld is veranderd nu en daarom moeten deze mechanismen ook worden veranderd. En we moeten onszelf niet wijsmaken dat dit met een verdrag kan worden gedaan dat uit drie artikelen bestaat en dat we allemaal van buiten kennen en begrijpen. Dat is onmogelijk. En onszelf wijsmaken dat we dit voor elkaar zullen krijgen betekent eenvoudigweg dat we niet op de juiste manier naar oplossingen zoeken.
Ik geloof dat de Europese Raad de juiste conclusies heeft getrokken ten aanzien van de impasse in de ratificatie van het Hervormingsverdrag van Lissabon. We hebben niet naar oplossingen of analyses gezocht in vruchteloze debatten die niets bijdragen. We hebben ons geconcentreerd op wat gedaan kan worden en hebben daarbij een sfeer gecreëerd en een tijdsperiode ingesteld die productief zijn voor het vinden van oplossingen. Het zou tot niets leiden als we de volgende vier maanden al discussiërend zouden besteden aan hoe, waarom en waar. We hebben deze periode uiteraard nodig om vooruit te kijken.
Nog even heel kort - in de halve minuut die over is - twee reacties. Wat betreft China en de kritiek dat we ons niet geconcentreerd hebben op verschillende mondiale problemen: ik denk juist dat de Europese Unie hier heel wat gedaan heeft - ook door stille diplomatie - om op zijn minst het begin van een dialoog op gang te brengen tussen de Chinese leiding en de vertegenwoordigers van de dalai lama. Het is geen toeval dat deze stap werd bereikt tijdens het bezoek van de voorzitter van de Europese Commissie aan Peking. En de Chinese president heeft dit reeds in een brief aan mij laten weten. Ik hoop dat deze dialoog zal worden voortgezet en dat we ook hier tot een oplossing zullen komen. De Europese Unie heeft zaken in beweging gezet en niemand anders.
Wat betreft Cuba, dat vele keren is genoemd: ik persoonlijk denk dat het goed is dat we op de positieve veranderingen in Cuba hebben gereageerd met onze eigen positieve stappen - terwijl tegelijkertijd niemand heeft beweerd dat de problemen daar zijn opgelost. Er waren verschillende voorstellen over hoe we verder zouden moeten komen. Het is zeker zo dat de Europese Unie geen partnerschapsovereenkomst kan sluiten met een land dat veel politieke gevangenen heeft. En toch zou het ook heel verkeerd zijn om niet met positieve signalen te reageren op positieve stappen. Anders zou er eenvoudigweg niet een van deze positieve prikkels zijn geweest. En zoals de heer Schulz reeds gezegd heeft, is dit ook een soort positief signaal van het flexibele beleid van Europa ten opzichte van Latijns-Amerika en het Caribisch gebied.
Het spijt me dat ik bepaalde andere vragen helaas niet kan beantwoorden. Ik zou willen afsluiten met de verklaring dat ik heel blij ben dat het volgende trio - Frankrijk, de Republiek Tsjechië en Zweden - deze kwesties op zich heeft genomen uit het programma dat we tot nu toe bij het trio hebben geprobeerd ingang te doen vinden - met medewerking van Portugal, Duitsland en Slovenië. In dit programma zijn naar mijn mening de juiste prioriteiten gesteld: voortgezette harmonisatie van het milieu- en energiepakket, het migratiebeleid en, uiteraard, het zoeken naar een oplossing voor het voortzetten van de ratificatie, of beter gezegd, het zoeken naar oplossingen voor deze impasse rond het Verdrag van Lissabon.
Ik ben ervan overtuigd dat het Franse voorzitterschap, met zijn grote ervaring uit eerdere perioden, waaronder zeer ernstige dilemma's waarvoor het in het verleden heeft gestaan, succesvol zal zijn en dat de Europese Raad van juni in zekere zin reeds op deze continuïteit heeft gewezen. Ik ben er daarom van overtuigd dat wanneer u aan het eind van het jaar over het verslag van het Franse voorzitterschap debatteert, vele kwesties waarover we vandaag hebben gesproken als zijnde openstaand of aangesneden tegen die tijd opgelost zullen zijn.
Dus nogmaals oprecht bedankt voor uw constructieve samenwerking en voor de gezamenlijke inspanningen die we geïnvesteerd hebben in het zoeken naar deze oplossingen. Als het enige rechtstreeks gekozen orgaan van de Europese Unie staat het Europees Parlement naar mijn mening op een soort keerpunt. Deels omdat zo zijn rol kan worden versterkt hebben we dringend een nieuwe institutionele oplossing nodig.
Het spijt me dat we vandaag en natuurlijk op de laatste Europese Raad zo veel aandacht aan deze kwestie hebben moeten besteden, maar dat is geen reden tot pessimisme. De Europese Unie bezit voldoende kracht om deze stap vooruit te zetten. Ik ben ervan overtuigd dat de rol van het Europees Parlement in dit debat doorslaggevend zal zijn.
Dank u zeer.
(Applaus)
De Voorzitter
Heel hartelijk dank, mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, Janez Janša, voor uw verslag. Ik zou u echter niet alleen namens het Parlement, maar ook persoonlijk willen bedanken. Ik zou er graag aan toe willen voegen, en ook dit is een zeer persoonlijke opmerking, dat, toen ik in 1979 voor het eerst werd gekozen in het Europees Parlement, ik niet geloofd zou hebben dat we de dag zouden meemaken dat de minister-president van Slovenië - een vrij, democratisch Slovenië - hier verslag zou uitbrengen over de Europese Raad. Het is mogelijk geworden! En ik zeg het een keer in mijn eigen woorden: het is een wonder van onze tijd dat de minister-president van Slovenië hier namens de Europese Unie heeft gesproken.
Daaruit zouden we ook moed en kracht moeten putten in een tijd waarin een stemming van teleurstelling vanwege het referendum in Ierland over het debat lag. Belangrijk is dat er steeds vooruitgang zal worden geboekt als we vastbesloten blijven. En voor uw vastbeslotenheid zou ik u hartelijk willen bedanken. Ik kan u namens het Europees Parlement verzekeren dat wij vastbesloten zullen blijven. We zullen geduldig maar ook vastbesloten blijven en mag ik nu op die basis de voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, vragen om zijn slotconclusies te trekken.
Nogmaals veel dank, voorzitter Janša!
José Manuel Barroso
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, we hebben veel gesproken over naar de burgers luisteren en ik ben blij dat ten minste enkelen van u hier gebleven zijn om naar mij en minister-president Janša te luisteren, zodat we kunnen reageren op de zeer interessante opmerkingen die tijdens dit debat werden gemaakt.
Natuurlijk ging het debat ook over de conclusies en de gevolgen van de "nee-uitslag” in Ierland.
Ik zou graag een punt willen maken dat volgens mij erg belangrijk voor de toekomst zal zijn: laten we niet in de valkuil trappen dat we Europa er van langs geven - onszelf er van langs geven als Europese instellingen. Dat zou echt een vergissing zijn. Niemand wordt daar beter van.
Feitelijk blijkt uit alle beschikbare gegevens - alle objectieve enquêtes - dat de burgers van Europa in het algemeen meer vertrouwen hebben in de Europese instellingen - de Commissie inbegrepen - dan in de meeste nationale regeringen en zeker in de meeste politieke partijen op nationaal niveau. Daarom is het intellectueel gezien niet eerlijk om het probleem simpelweg te benoemen als een vertrouwensprobleem jegens de Europese instellingen.
Tussen haakjes, volgens onze gegevens en volgens hetgeen minister-president Cowen ons over de Ierse kiezers heeft verteld, hebben de Ieren niet tegen Europa gestemd. Om precies te zijn zei tachtig procent van de "nee-stemmers” dat ze positief stonden ten opzichte van Europa. Ze hebben dan misschien enige kritiek op dit of dat aspect maar dit kan, volgens de Ierse autoriteiten en volgens al onze beschikbare gegevens, niet louter als een stem tegen Europa worden beschouwd.
Laten we daarom Europa niet de schuld geven. Laten we bescheiden zijn; laten we begrijpen wat onze tekortkomingen zijn; laten we de kritiek accepteren; laten we ons werk in Brussel of Straatsburg beter doen, maar laten we niet simpelweg Europa de schuld geven en laten we proberen te begrijpen dat vandaag de dag de verantwoordelijkheden die bij de macht horen - of dat nu op Europees, nationaal, regionaal of lokaal niveau is - gigantisch zijn en dat we hier met een gevoel van bescheidenheid mee moeten omgaan en niet moeten toegeven aan populistische, gemakkelijke argumenten.
Het beeld van de Europese Unie wordt bepaald door de genomen besluiten - niet door de voorstellen die worden gedaan. Besluiten worden genomen door de Raad en het Europees Parlement - niet door de Commissie. Wat Europa zeer vaak schaadt is de karikatuur die van zijn besluitvormingsproces wordt gemaakt; wat Europa schaadt zijn de aanvallen op de Europese instellingen, die soms zelfs door zeer toegewijde Europeanen worden gedaan; wat Europa zeer vaak schaadt is de karikatuur van niet alleen onze instellingen maar ook van onze beleidsmaatregelen.
Laat ik u een voorbeeld geven. U kent allemaal wel het verhaal van de rechte komkommers. Het is erg populair in Duitsland en in enkele andere landen. Tijdenlang al wordt Europa belachelijk gemaakt omdat het de marketingnormen voor komkommers voorschrijft. Welnu, mijn Commissie heeft voorgesteld om deze af te schaffen in een evaluatie waarin 35 andere marketingnormen voor levensmiddelen en groente zijn opgenomen die we niet nodig vinden. Wij menen dat we slechts 10 van die 35 normen moeten aanhouden. Maar war gebeurt er? Toen we de lidstaten polsten, was een duidelijke meerderheid tegen deze verandering. Dat is de realiteit. Het is echt niet Brussel dat de lidstaten betuttelt, toch?
Welnu, we zullen niet stoppen; we zullen de voorstellen naar voren brengen om van deze onnodige normen af te komen. Vervolgens is het tijd om de klachten maar eens hard te maken of de mond te houden over de bureaucratie die van Brussel komt. Als er één ding erger is dan de bureaucratie van Brussel komt, dan zijn het 27 nationale bureaucratieën die naar Brussel komen om over versterking van de wetgeving op het niveau van Brussel te praten.
Laten we daarom onnodige bureaucratie bestrijden en laten we het subsidiariteitsbeginsel eerbiedigen; maar laten we het niet tegen Europese instellingen doen maar omdat we dichter bij onze burgers willen zijn.
Tijdens het debat werd er gerefereerd aan de bodemrichtlijn. Hij werd gepresenteerd als een voorbeeld van overmatige regulering door Brussel. Mag ik u eraan herinneren dat in november 2007 dit Parlement in eerste lezing met grote meerderheid vóór de bodemrichtlijn heeft gestemd. Dus wat wilt u nu? Als iemand mij als voorzitter van de Commissie vroeg om de stemming van het Europees Parlement te negeren, zou ik dat niet kunnen. Of deze richtlijn wet wordt ligt nu dus in handen van de medewetgevers. Ik zou willen dat alle pro-Europeanen zich niet achter de Commissie verschuilen als de meerderheid in het Europees Parlement anders stemt dat wat sommigen van u zouden willen.
Hetzelfde geldt voor de richtlijn terugkeer. Ik hoorde de voorzitter van een fractie de richtlijn terugkeer, die net door dit Parlement is aangenomen, bekritiseren en presenteren als een van de legitimiteitsproblemen van de Europese Unie. Laten we er geen doekjes om winden: als de Europese instellingen zelf de wetgeving in twijfel trekken die ze zelf hebben aangenomen, dan hebben we echt een probleem met betrekking tot de steun van onze burgers.
Dit is belangrijk omdat op nationaal niveau wanneer een politieke partij of een politiek leider het niet eens is met een bepaalde beslissing inzake wetgeving, niet de legitimiteit van de natie, de staat of van de nationale democratieën in twijfel wordt getrokken, maar ik merk heel vaak in Europa dat wanneer sommige politici het niet eens zijn met een bepaalde beleidsmaatregel ze proberen de legitimiteit van ons hele Europees proces in twijfel te trekken. Dit is onacceptabel en geen eerlijke manier als we door willen gaan met ons Europees project.
Hetzelfde geldt voor de karikatuur van het sociale en het liberale. We maken nu vorderingen met het debat in de Europese Raad of we nu wel of niet iets moeten doen aan de directe zorgen van de meest kwetsbaren in onze samenleving. Het antwoord van de Commissie was duidelijk: laten we iets doen. Zij zijn de mensen die hulp het hardst nodig hebben en we moeten nu iets voor hen doen en als er Europese instrumenten zijn, laten we ze dan gebruiken, als aanvulling op de instrumenten op nationaal niveau. Ik geloof dat het mogelijk is om zowel een structureel als een direct antwoord te hebben. Ik geloof dat het mogelijk is om zowel voor marktbeleid als voor sociaal beleid te zijn.
Ik geloof dat het Europese kamp soms onnodig is verdeeld door een kunstmatige scheiding tussen degenen die voor meer marktgerichtheid zijn en degenen die voor meer sociale gerichtheid zijn. Ik denk dat het heel goed mogelijk is om voor een interne markt te zijn, tegen staatsinmenging die de concurrentie verstoort, maar tegelijkertijd tegen een ultraliberalisme dat de solidariteit verstoort. Het is alleszins mogelijk om beide dingen op Europees niveau te doen en de ideologische verschillen niet te versterken, die, als we ze niet goed aanpakken, slechts populisten aan de uiteinden van het politieke spectrum zullen helpen in hun opstelling tegen het Europese project.
We moeten een debat over deze kwesties voeren als we met vertrouwen ons Europees project willen voortzetten. Ik geloof dat het voor al degenen die geloven in het Europese ideaal zinloos en contraproductief is om de Europese instellingen de schuld te geven.
Laat ik u ook heel eerlijk zeggen dat er, zoals zo vaak is gebeurd in de geschiedenis van de Europese integratie, elke keer dat er een terugslag is, bepaalde nationale politici zijn die de rol van de Europese instellingen proberen te verkleinen en de rol van de Commissie proberen te verzwakken. Sommigen suggereren zelfs dat de Commissie niet duidelijk kenbaar zou moeten maken waar het in gelooft. Dat accepteer ik niet. De Commissie staat pal voor de bevoegdheden van de Gemeenschap en voor Gemeenschapszaken. We zullen tegen elke poging zijn om de Europese bevoegdheden te verkleinen, omdat ik werkelijk geloof dat het probleem niet is dat we te veel Europese bevoegdheden hebben maar dat die politici die de Europese idealen en het Europese project zouden moeten verdedigen overtuiging missen.
Mijn pleidooi is dat we pal voor onze waarden staan: dat al degenen die hier voor de Europese instellingen in Brussel werken - trots in Brussel - of in onze hoofdsteden overal in Europa, zich zouden moeten verenigen in een geest van partnerschap tussen al onze instellingen en de lidstaten om uit te leggen waarom we Europa meer dan ooit nodig hebben. Laten we ons niet verontschuldigen dat we het Verdrag van Lissabon verdedigen dat probeert rekenschap, de democratie, de coherentie en effectiviteit van onze Unie te versterken. Laten we moedig tegen onze Europese burgers zeggen dat de "nee-uitslag” in Ierland het probleem niet heeft opgelost dat het Verdrag van Lissabon had willen oplossen, dat er sprake is van hevige concurrentie in de buitenwereld, dat de wereld niet op Europa zal wachten en dat de wereld een Europa nodig heeft dat meer dan ooit aanwezig is, niet alleen ten voordele van zijn burgers, maar ook ter bevordering van zijn waarden.
De Voorzitter
Dank u zeer, voorzitter van de Commissie. Als u mij een opmerking toestaat, juist omdat u zich heeft beroepen op de beginselen die leidend zijn voor het werk van de Europese instellingen, zouden de Europese instellingen zich ervoor moeten hoeden om elkaar de schuld te geven en elke instelling zou zich moeten afvragen wat haar taken zijn. Ik geloof dat de Commissie en het Parlement de gemeenschappelijke opgave hebben om het Gemeenschapseuropa te verdedigen en geëngageerd eraan moeten werken dat we niet terugvallen in louter een samenwerking tussen regeringen. Dat is de gemeenschappelijke opgave die ons bindt en ik dank u dat u deze beginselen in uw afsluitende woorden nog een keer tot uitdrukking hebt gebracht.
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (Artikel 142)
Alessandro Battilocchio
, schriftelijk. - (IT) Het Sloveense voorzitterschap is in een van de ernstigste crises geworpen uit de recente geschiedenis van de Europese Unie. De Ierse verwerping trekt de hele architectuur van het Lissabonplan in twijfel.
We moeten nu iets doen. Ik ben van mening dat we een tempoverandering in de instellingen niet kunnen uitstellen, een tempoverandering die ook betrekking heeft op besluitvormingsprocedures: de afgelopen jaren heeft de Unie als geheel zich altijd moeten aanpassen aan het tempo van de langzaamste partner. Misschien is de tijd gekomen te onderzoeken op welke manieren de staten die meer integratie en betrokkenheid willen in staat gesteld kunnen worden dat te bereiken.
Degenen die menen dat we het langzamer aan moeten doen hebben de mogelijkheid van een versterkte samenwerking met de lidstaten van de Unie. Het is een cruciale tijd: het is belangrijk voor alle actoren op het toneel, ieder wat betreft zijn eigen competentie, opgewassen is tegen deze zeer lastige situatie.
Pedro Guerreiro  
Het Ierse "nee”, dat democratisch en onafhankelijk door het Ierse volk is gegeven - het enige volk dat er niet van werd weerhouden om in een referendum zijn mening te geven vanwege een grondwettelijke eis - is een grote tegenslag voor de poging om een eerder verworpen ontwerpverdrag door middel van een onaanvaardbare leugen en een schandelijke truc op te leggen, waardoor de wens van het Franse en het Nederlandse volk niet wordt gerespecteerd en wordt gepoogd eraan voorbij te gaan.
Het Ierse "nee” betekent dat het proces van het ratificeren van het Verdrag van Lissabon in de EU moet worden beëindigd en voor eens en altijd te ruste moet worden gelegd. Feit is dat ongeacht hoeveel zij proberen te omzeilen of te misleiden, de regels van de Gemeenschapsverdragen stipuleren dat het voldoende is dat één land een nieuw ontwerpverdrag verwerpt om niet meer in werking te kunnen treden.
Dat neemt niet weg dat de EU-instellingen, die zich aan de slogan hielden die onmiddellijk door mevrouw Merkel en de heer Sarkozy werd verkondigd - en waardoor zij minachting toonden voor de wensen van het Ierse volk - de indruk proberen te wekken dat er niets aan de hand is en er op staan om door te gaan met het ratificatieproces en tijd rekken (voor nu tot de EU-top in oktober), door (opnieuw) te proberen de voorwaarden te scheppen om te isoleren, door het Ierse volk onder druk te zetten en te chanteren (het volk dat ze telkens dwingen om de referenda over de EU-verdragen over te doen wanneer de uitslag "nee” is).
Kort gezegd, dit is schandalig!
Anneli Jäätteenmäki
, schriftelijk. - (FI) Zelden ben ik het zo eens kunnen zijn met de voorzitter van de conservatieve fractie, Hartmut Nassauer, over iets als vandaag. In zijn toespraak heeft de heer Nassauer de redenen geanalyseerd waarom de uitkomsten van het Ierse referendum zijn uitgepakt zoals gebeurd is en ik ben het volledig met hem eens.
Ierland heeft tegen de Europese Unie gestemd en dus tegen het Verdrag van Lissabon. De EU moet voor zichzelf uitzoeken wat de redenen hiervoor zijn geweest.
De Commissie blijkt een technocratische instelling te zijn. Brussel ergert de mensen steeds meer en lijkt een dwaze bureaucratie die despotisch handelt.
Ik deel de wens van de heer Nassauer om meer besluiten op het niveau van de lidstaten te laten nemen.
Filip Kaczmarek
, schriftelijk. - (PL) Het Sloveense voorzitterschap heeft enkele zeer belangrijke dingen bereikt. Tijdens deze periode werd besloten om Slowakije tot de eurozone toe te laten. Het besluit werd genomen om het Europees Instituut voor technologie in Boedapest te vestigen. Eigenlijk waren we niet zo blij met dat besluit, omdat we hadden verwacht dat het hoofdkwartier van het EIT in Wrocław zou worden gevestigd. Een andere belangrijke stap voor vele landen, waaronder Polen, was de toetreding tot de Schengenzone. De afschaffing van interne grenscontroles in landen die tot deze zone behoren is werkelijk een aanmerkelijke verandering, die zowel een praktische als een psychologische dimensie heeft. De idee van het vrije verkeer van personen ziet er totaal anders uit wanneer er geen grenscontroles zijn. De successen van het Sloveense voorzitterschap zijn nog stimulerender omdat dit land nog maar kort lid van de EU is.
Het moet echter gezegd worden dat juist het einde van het voorzitterschap een buitengewoon moeilijke periode bleek te zijn vanwege de verwerping van het Verdrag van Lissabon in het Ierse referendum. Zowel het voorzitterschap als de hele Europese Unie bevonden zich in een paradoxale situatie. Degenen die het Verdrag hebben geratificeerd moeten respect krijgen, maar hetzelfde respect is ook op zijn plaats voor degenen die het Verdrag verwerpen. Daarnaast heeft de vraag welke weg gevolgd zou moeten worden voor die landen die het ratificatieproces nog niet hebben voltooid sterke emoties losgemaakt. Uiteraard hebben zij het recht om dit proces te voltooien. Er is niets dat president Lech Kaczyński ervan kan weerhouden om zich aan zijn beloften te houden en het ratificatie-instrument snel te ondertekenen.
Vytautas Landsbergis
, schriftelijk. - (EN) Ik hebben enkele opmerkingen over soms misleidend woordgebruik, dat ook hier grotendeels is gebruikt. "De wil van het Ierse volk”, "Ieren veroorzaken” of "Ierse nee”, "het besluit van Ierland, moordenaar van Lissabon”: dat alles en vergelijkbaar vocabulaire dient opzij te worden geschoven. De uitkomst van de stemming in Ierland moet worden gerespecteerd, maar niet op onrealistische wijze worden gemythologiseerd. Als het grootste deel van degenen die hebben gestemd hun verschil van mening en gebrek aan vertrouwen in de beleidsmaatregelen van de Ierse regering met betrekking tot het belangrijkste externe onderwerp hebben uitgedrukt, is de juiste politieke interpretatie ervan een zaak voor de Ierse samenleving. Maar andere maatregelen zijn nodig voor een realistische beoordeling van wat er aan de hand is.
Degenen die "nee” hebben gestemd vertegenwoordigen slechts een derde van het Ierse electoraat. De uitkomst werd beslist door vier procent van de kiezers die gingen stemmen. Daarom is er weinig reden om alle Ieren te prijzen of de schuld te geven. Uit de opiniepeilingen blijkt dat Ierse mannen "ja” hebben gestemd, terwijl Ierse vrouwen "nee” hebben gestemd. Er waren meer politiek actieve vrouwen in Ierland, aangezien mannen vermoedelijk in de kroeg zijn gebleven. Terwijl de jongeren "nee” stemden, stemde ongeveer zestig procent van mensen boven de 55, die vermoedelijk minder emotioneel en wijzer zijn, "ja”. U ziet dat er in Ierland verschillende identiteiten zijn en niet slechts twee, die te gemakkelijk worden gedefinieerd als heroïsche democraten of stomme anti-Europeanen. We zouden het hele Ierse volk noch moeten prijzen noch de schuld moeten geven als slechts de helft ging stemmen en de regering ook haar onverschilligheid heeft laten zien. Wees realistisch en juist, dat is mijn voorstel. Anders zou de EU verplicht moeten zijn om Ierland te vragen of het in het Europa van Lissabon wil zijn of niet.
Janusz Lewandowski
, schriftelijk. - (PL) De agenda van de EU-top in Brussel van juni 2008 weerspiegelt niet helemaal de werkelijke uitdagingen waarvoor de Unie momenteel staat. Maatschappelijke onrust in vele landen die wordt veroorzaakt door de hoge kosten van energie en voedsel zouden als een waarschuwing moeten dienen voor de leiders van de Europese Unie, die helemaal in beslag worden genomen door de verwerping van het Verdrag van Lissabon in Ierland. We moeten antwoorden vinden op de zorgen die de Europese burgers vandaag de dag hebben, die duidelijk zijn getoond op de straten van vele steden, ook in Brussel. Het is niet genoeg om ambitieuze plannen op te stellen voor hernieuwbare energie en milieubescherming. Deze kunnen zelfs leiden tot extra kosten en een verslechtering van het concurrentievermogen van Europa op de wereldmarkten. Hierdoor kan de onrust eerder toe- dan afnemen.
Het juiste antwoord zou zijn om tot overeenstemming te komen over een Europese strategie waarmee de hoge voedsel- en energieprijzen worden bestreden en daarnaast bescherming wordt geboden aan armere huishoudens. In dit opzicht zou het gemeenschappelijke landbouwbeleid aan een herziening moeten worden onderworpen. Voordat de diversificatie van energiebronnen en leveranciers van kracht wordt, is het van essentieel belang om de Europese markt te liberaliseren om een onderling verbonden systeem te ontwikkelen dat individuele landen kan beschermen tegen energiechantage. Dit kan alleen gebeuren als de 27 lidstaten besluiten om gezamenlijk op te treden tegenover externe energieleveranciers als Gazprom. Momenteel dwarsboomt de neiging om bilaterale overeenkomsten op te stellen, zoals bijvoorbeeld door Duitsland, Italië, Oostenrijk, Bulgarije, Hongarije en Griekenland, de kans dat dit gebeurt. Het Verdrag van Lissabon is geen essentiële voorwaarde voor Europese solidariteit op energiegebied.
Zita Pleštinská
, schriftelijk. - (SK) Op deze junidag kijken we terug op zes maanden Sloveens voorzitterschap dat ten einde loopt.
Ik wil me aansluiten bij al degenen die het Sloveense voorzitterschap in de loop van het debat van vandaag hebben gefeliciteerd. Slovenië, dat vaak wordt verward met Slowakije, is een duidelijk voorbeeld van hoe een kleine lidstaat dapper zijn rol in de EU kan vervullen.
Voor Slowakije, het land waar ik vandaag kom, vertegenwoordigt het Sloveense voorzitterschap een historische periode, omdat juist tijdens het voorzitterschap van Slovenië het besluit werd genomen dat Slowakije zich bij de eurozone mocht aansluiten.
Ik wil het Sloveense voorzitterschap bedanken voor zijn constructieve benadering ten aanzien van de versterking van de interne markt van de EU. Het goederenpakket, dat met hulp van het Sloveense voorzitterschap door het Europees Parlement is aangenomen, is de basisvereiste voor de herziening van andere sectorale richtlijnen, bijvoorbeeld de speelgoedrichtlijn of de richtlijnen over cosmetica en bouwproducten.
Ik wil echter mijn afkeuring kenbaar maken over het haastige besluit dat op de top van juni is genomen, toen de EU-sancties tegen Cuba voor eens en altijd werden afgeschaft zonder een voorafgaande gedegen analyse van alle aspecten van het leven van de Cubanen. Ik roep de landen van de Europese Unie op om te blijven aandringen op democratie en burgerlijke vrijheden in Cuba.
Ik geloof dat de EU er na deze stap nog heviger op zal aandringen dat de Cubaanse president Raúl Castro alle politieke gevangenen in Cuba onmiddellijk vrijlaat.
Katrin Saks
, schriftelijk. - (ET) Met de afwijzing van het Ierse referendum werd de Europese Unie een interessante associatie: een unie die eerder te paard vooruit was gegaloppeerd, verloor haar hoofd in de eerste referenda en heeft nu haar eigen paard op een dood spoor gedwongen. Het lijkt erop dat ook het debat niet veel licht op de zaak heeft doen schijnen.
Hier zijn enkele opmerkingen: ten eerste wil ik mijn verontwaardiging kenbaar maken over de slogan van de "nee-campagne” in Ierland. "Europa is goed geweest voor Ierland. Laten we dat zo houden!” is eenvoudigweg schandelijk. Ik denk niet dat de opvatting van de eurosceptici juist is dat nu, nu het Ierse volk heeft gesproken, het Verdrag van Lissabon begraven dient te worden.
Tegelijkertijd moeten we de Ierse regering niet onder druk zetten: uiteraard beslist zij zelf welke volgende stap er gezet moet worden.
Ik wil ook opmerken dat de politieke sabotage in Europa toeneemt en in sommige landen zijn er gevallen geweest van "als jullie willen dat wij ratificeren, doe daar dan iets voor terug”. Ten derde, er wordt alsmaar gesproken over een democratisch tekort, hoewel er geen eensgezindheid bestaat onder de mensen over de belangrijkste EU-vragen, zelfs niet wanneer er een gelegenheid tot raadpleging wordt geschapen.
Het resultaat van het Ierse referendum getuigt ervan dat het succes van Europa wordt opgeofferd aan een overdosis twijfelachtige publieke opinie. Individuele grillen krijgen systematisch voorrang op het algemene welzijn en kortetermijnkeuzen maken blind voor een langetermijnvisie.
Toomas Savi
, schriftelijk. - (EN) Ik ben verheugd over de uitkomsten van de top van de Europese Raad omdat er overeenstemming was over de suggestie van Ierland om op de vergadering van de Raad van 15 oktober 2008 terug te komen op de verwerping van het Verdrag van Lissabon in Ierland, wat de Ierse regering ruim de tijd geeft om met ideeën te komen over hoe het Verdrag gered kan worden.
Ik ben vooral blij over het feit dat het Ierse "nee” niet van invloed zal zijn op het geplande ratificatieproces in andere lidstaten. Omdat de Ieren de kans hebben gekregen om het Verdrag onder de huidige omstandigheden te verwerpen, moeten alle lidstaten de kans krijgen om verder te gaan, zodat de Ieren op hun besluit kunnen terugkomen als de tijd rijp is. Ik ben ervan overtuigd dat de tijd de mist zal doen optrekken en de weg zal wijzen naar een hervormde Europese Unie.
Afgezien van het Verdrag van Lissabon heeft de Europese Raad ook de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling besproken en radicale hervormingen beloofd door de doeltreffendheid van de hulp te verbeteren, voortbouwend op de complete tenuitvoerlegging van de Verklaring van Parijs van 2005 over de doeltreffendheid van de hulp en de Europese consensus over ontwikkeling van 2005. Ik hoop dat de Europese Raad deze keer overeenkomstig zijn beloften zal handelen.
Richard Seeber
De verwerping door Ierland van het Hervormingsverdrag was weliswaar een tegenslag voor de verdere ontwikkeling van de EU, maar is geen reden voor de Unie om tot stilstand te komen. We moeten het Ierse "nee” serieus nemen en kunnen niet eenvoudig tot de orde van de dag overgaan. We moeten eraan werken om de communicatie met de burgers van de EU te verbeteren. In het bijzonder in economisch turbulente tijden is het van belang dat we de bevolking oplossingen bieden.
De uitdagingen voor Europa worden er niet kleiner op. Stijgende olie- en voedselprijzen zijn een signaal dat het tijdperk van goedkope fossiele brandstoffen en voedsel voorbij is. Europa zal zich niet alleen aan de klimaatverandering maar ook aan de hoge energieprijzen moeten aanpassen. Energie-efficiëntie en een duurzame energievoorziening moeten langetermijndoelen van de EU worden. Als het energieverbruik van een huishouden duurzaam wordt teruggebracht, dan worden de kosten ook teruggebracht. Hiervan profiteert zowel het klimaat als de bevolking.
Czesław Adam Siekierski
schriftelijk. - (PL) De verwerping van het Verdrag van Lissabon in het Ierse referendum is een tegenslag die in de Europese instellingen en in de regeringen van de lidstaten tot ernstig nadenken zou moeten stimuleren.
Wat was de oorzaak? Wie heeft zijn plichten niet vervuld? Begrijpt de samenleving de politici niet? Of hebben de politici misschien het contact met de gewone mensen verloren?
De fout ligt zowel bij de Europese instellingen als bij de regeringen van de afzonderlijke landen. Ze zijn er niet in geslaagd om met de juiste voorlichtingscampagnes te komen. Er is gebrek aan informatie die in heldere en eenvoudige taal geschreven is voor de doorsneeburger.
Dit toont niet alleen aan dat er een volslagen gebrek aan vooruitplanning is, maar ook dat er volledig wordt voorbijgegaan aan houdingen in de samenleving en ook aan de opvattingen van de burgers van de Europese Unie met betrekking tot het Verdrag van Lissabon.
De uitslag van het Ierse referendum toont ook aan dat er in de EU momenteel een gebrek aan interne coherentie is. De regeringen van de lidstaten presenteren zichzelf vaak recht tegenover de Europese instellingen en geven hun de schuld voor alle dingen die fout gaan of van impopulaire besluiten. Het is al te gemakkelijk om anonieme Europese bureaucraten die niet altijd op de hoogte zijn van de situatie van de gewone man de schuld te geven. Dit resulteert in negatieve houdingen jegens de Europese Unie en haar instellingen. We moeten een einde maken aan deze scheidslijn tussen wij en zij. De Europese Unie, dat zijn WIJ!
Silvia-Adriana Ţicău  
De agenda van de Raad op de zittingen van 19 en 20 juni werd geopend met het Verdrag van Lissabon en het Ierse "nee”. Meer dan twee derde van de parlementen van de lidstaten hebben het verdrag reeds geratificeerd. De Ierse regering heeft verzocht om een heroverweging van de situatie op de vergadering van de Raad die voor oktober 2008 is gepland. De uitslag van het Ierse volk laat zien dat burgers verwachten dat de Unie met oplossingen moet komen voor hun dagelijkse problemen: banen, sociale omstandigheden, stijging van de energie- en voedselprijzen, klimaatverandering en demografische veranderingen.
De Raad heeft opnieuw bevestigd dat het noodzakelijk is dat het maatregelenpakket inzake energie en klimaatverandering snel wordt aangenomen, omdat de diversiteit van energiebronnen en een grotere energie-efficiëntie van de Unie van essentieel belang zijn voor haar economische ontwikkeling. De Raad heeft het belang onderstreept van investeringen in innovatie, onderzoek en de ontwikkeling van de landbouwproductie en heeft de aandacht gevestigd op het maatschappelijk effect en het milieueffect van de productie en het gebruik van biobrandstoffen binnen en buiten de EU.
Ik juich de stevige toezegging van de Raad toe om de deelname van de lidstaten aan de "visumontheffing”, het visumvrijstellingsprogramma, te steunen met het oog op de garantie van volledige wederkerigheid van reizen zonder een visum en de gelijke behandeling van alle EU-burgers in samenwerking met de Verenigde Staten.
Ik juich de inzet van de Raad toe om regionale samenwerking te bevorderen, vooral in de regio van de Zwarte Zee en op de westelijke Balkan.
