Budżet na rok 2011 (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata nad budżetem na rok 2011.
Niech mi będzie wolno rozpocząć naszą dyskusję. Szanowny Panie Przewodniczący Komisji Europejskiej - Panie Barroso! Szanowny Panie Ministrze Wathelet! Szanowny Panie Ministrze Chastel! Podczas spotkań koncyliacyjnych Parlament Europejski i Rada nie zdołały osiągnąć porozumienia w sprawie budżetu na 2011 rok. Ubolewamy nad tym. Porozumienie było możliwe do osiągnięcia.
Parlament Europejski jest świadomy potrzeby oszczędzania. Byliśmy gotowi zgodzić się na ograniczenia wzrostu płatności w budżecie na 2011 rok do 2,91 % w stosunku do 2010 roku. Chcieliśmy w zamian ustalić sposób wprowadzenia w życie traktatu lizbońskiego, a konkretnie chcieliśmy ustalić, jakie procedury powinny towarzyszyć następnym negocjacjom budżetowym. Jest to ważne, bo traktat lizboński obowiązuje. Nie chcieliśmy w żaden sposób wychodzić poza traktat. Wiemy, że większość państw członkowskich chciała tego porozumienia.
Teraz musimy jak najszybciej ustalić, jak rozwiązać problem braku budżetu. Jest to odpowiedzialność wszystkich trzech instytucji europejskich. Mówiliśmy o tym, że szybka ścieżka jest dla Parlamentu możliwa, ale tylko w przypadku, jeśli zostaną zagwarantowane nasze oczekiwania dotyczące procedur co do następnych negocjacji budżetowych.
W ostatnich dniach byliśmy świadkami pozytywnego postępu, jeśli chodzi o rozmowy z Radą. Wierzę, że porozumienie jest w zasięgu ręki. Parlament Europejski jest gotowy zrobić bardzo wiele, aby jak najszybciej osiągnąć porozumienie. Kończyliśmy negocjacje w dniu 15 listopada przed północą z oczekiwaniem ze strony Parlamentu, że chcemy znaleźć dobre rozwiązanie w dwóch zasadniczych sprawach: mechanizmów elastyczności, tak aby zapewnić finansowanie polityk wynikających z traktatu lizbońskiego, a także rozwiązań związanych z udziałem Parlamentu w procesie negocjowania kolejnych wieloletnich ram finansowych.
Mieliśmy także oczekiwania odnośnie do propozycji związanych ze środkami własnymi Unii Europejskiej. Oczekujemy, że Komisja Europejska mogłaby przejąć decydującą rolę w tej sprawie. Jestem przekonany, że dzięki obopólnej gotowości do rozmów osiągniemy porozumienie. Chciałem jeszcze raz podkreślić, że rola Komisji Europejskiej wydaje się kluczowa. Dlatego też z zainteresowaniem oczekujemy wystąpienia pana przewodniczącego Barroso, który przedstawi zarówno projekt nowego budżetu, który ma być ogłoszony 1 grudnia, jak i sposób odpowiedzi na główne oczekiwania Parlamentu. Oczywiście wystąpienia prezydencji - pana ministra Watheleta - będą dla nas również szczególnej wagi, także uwagi pana ministra Chastela.
Joseph Daul
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Debata nad budżetem pojawia się w okresie, gdy nasi obywatele mają wątpliwości związane ze słabością swojej waluty i w czasie, gdy Europa słusznie mobilizuje siły na rzecz wsparcia gospodarki irlandzkiej.
Wbrew temu, co powiedziano na temat celów, jakie przyświecały Parlamentowi Europejskiemu w tych negocjacjach, nie chodzi w nich o walkę o władzę bądź o spory instytucjonalne, ani też o ignorowanie trudności nękających nasze państwa członkowskie czy kryzysu finansów publicznych, który dotyka nas wszystkich. Nie - chodzi o zagwarantowanie możliwości wypełnienia przez Europę jej zobowiązań. Chodzi o zobowiązania dotyczące sfery społecznej i mam tutaj na myśli edukację i uczenie się przez całe życie, zobowiązania wobec ofiar klęsk żywiołowych - chodzi o pomoc dla krajów dotkniętych zamieszkami wywołanymi brakiem żywności - oraz zobowiązania wobec takich programów tworzących miejsca pracy i przyczyniających się do wzrostu gospodarczego, jak Galileo i ITER.
Patrząc z "księgowego”, a nie politycznego punktu widzenia, realia są takie, że kilka państw członkowskich, nadal blokujących negocjacje, szkodzi interesom 500 milionów Europejczyków. Czyniąc Parlament Europejski "czarnym charakterem” tego spektaklu oraz sugerując, iż pragnie on wydawać pieniądze w czasie, gdy państwa członkowskie zaciskają pasa oraz że chce korzystać - ze szkodą dla oszczędzania i dla Europejczyków - z praw przyznanych mu w traktacie z Lizbony, państwa te odwracają uwagę od rzeczywistych problemów.
Jak wygląda ta rzeczywistość? Otóż tak, że najnowsze prognozy ekonomiczne nie dają żadnej nadziei na powrót - do roku 2020 - do silnego, zrównoważonego i ogólnego wzrostu gospodarczego, który Unia Europejska postawiła sobie za cel.
Jest również faktem, iż w aktualnym projekcie budżetu nie przewiduje się finansowania nowych kompetencji przyznanych Unii w traktacie z Lizbony oraz że nie zostały spełnione nasze żądania dotyczące przeprowadzenia śródokresowego przeglądu cyklu finansowego, ustanowionego w drodze porozumienia na lata 2007-2013.
I na koniec - faktem jest, że projekt budżetu nie uwzględnia żadnej, powiadam żadnej, rezerwy finansowej na potrzeby strategii UE 2020.
Krótko mówiąc, Rada przyjmuje programy bez tworzenia jakiejkolwiek rezerwy finansowej na ten cel. Co więcej, gdy przewodniczący Parlamentu Europejskiego przypomina Radzie o jej obowiązkach, ona się obraża, natomiast w sytuacji, gdy dany organ lokalny, regionalny czy krajowy zatwierdza projekt bez zapewnienia odpowiedniego finansowania, organ taki jest za to potępiany. Dlaczego - pytam - rzecz, która nie byłaby akceptowana na szczeblu lokalnym lub krajowym, miałaby być akceptowana na szczeblu europejskim?
Czy istnieje sposób na pogodzenie naszych obywateli z Europą? Nie sądzę. Powiem wprost - Komisji i przede wszystkim Radzie - nie liczcie na moją grupę, nie liczcie na to, że ten Parlament będzie głosował za przyjęciem programów nieposiadających zagwarantowanego finansowania. Moja grupa pragnie powrotu do zdrowego rozsądku i pragnie osiągnięcia wyważonego porozumienia. Musi to być porozumienie kompleksowe, które odnosić się będzie jednocześnie do projektu budżetu na rok 2011, do budżetu korygującego na rok 2010 i związanych z nim listów w sprawie poprawek, do procedury elastyczności i wreszcie - do gwarancji dotyczących finansowania przyszłych polityk, czyli tego co określamy mianem części politycznej.
Chciałbym wyraźnie podkreślić, że nasze propozycje dotyczące części politycznej nie obejmują żadnych zmian w aktualnych traktatach, ani nie przewidują w żaden sposób kwoty, źródeł czy podziału przyszłych funduszy UE. Chciałbym podkreślić też, że ponowne otwarcie debaty w sprawie naszych środków własnych nie jest nową propozycją Parlamentu, lecz jest to decyzja podjęta przez samą Radę w maju 2006 roku, w następstwie porozumienia osiągniętego w grudniu 2005 roku w okresie prezydencji brytyjskiej.
Moja grupa w pełni popiera nie tylko zamiar określenia pułapu dla składek państw członkowskich do budżetu, ale również ich zmniejszenia. Rzeczywiście, wyjątkowo poważny charakter kryzysu zadłużenia publicznego musi doprowadzić do całkowitej restrukturyzacji europejskich finansów publicznych. Nie chodzi tutaj po prostu o dzielenie zadań pomiędzy budżety krajowe i budżety europejskie; chodzi także o poszukiwanie wszelkich możliwych form mutualizacji w celu uzyskania oszczędności.
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) popiera dwa żądania wysunięte przez Radę w dniu 15 października: aby budżet UE przyczynił się do budowania powszechnej dyscypliny finansowej oraz aby zagwarantować finansowanie celów europejskich. Oto do czego dążymy w negocjacjach w sprawie budżetu na rok 2011 i jesteśmy przekonani, że osiągnięcie porozumienia jest możliwe, o ile prezydencja Rady będzie prowadziła skuteczne negocjacje ze swoimi kolegami w Brukseli.
(Oklaski)
Martin Schulz
Panie Przewodniczący! Sądzę, że kryzys, który obecnie przeżywamy, spowodowany jest wydarzeniami w Deauville. Zdaje się, że w Deauville prezydent Francji i kanclerz Niemiec zawarli umowę z Davidem Cameronem, która obejmowała zgodę tego ostatniego na zmianę umowy w sprawie paktu stabilności i wzrostu w zamian za spełnienie żądań budżetowych Wielkiej Brytanii. Może się mylę, lecz takie podejrzenie jest mimo wszystko uzasadnione. Oznaczałoby to zawarcie umowy kosztem stron trzecich, innymi słowy, kosztem praw Parlamentu Europejskiego. Dlatego nie powinno nikogo dziwić, że strona trzecia - w tym przypadku ten Parlament - nie jest gotowa, by na to przystać.
Nawiasem mówiąc, nie powinno też dziwić nikogo, że los Europy pozostawiono w rękach rządów eurosceptyków. W takiej sytuacji eurosceptyczny rząd będzie sprawdzał, jak daleko może się posunąć. Rząd brytyjski sprawdza obecnie, czy reszta Europy przyjmie jego prerogatywy, czy też nie. Dlatego ten budżet, czy debata budżetowa, to także debata o kierunku, w jakim Unia Europejska powinna się rozwijać. Nie chodzi o pieniądze. Doszliśmy do porozumienia w kwestii pieniędzy. Uważam, że jest to ważny sygnał dla wyborców i dla obywateli Europy. Osiągnęliśmy porozumienie w sprawie pieniędzy i - jako Parlament - spełniliśmy żądania Wielkiej Brytanii dotyczące pieniędzy: wzrost wydatków o 2,91 % - nie jest to wzrost środków na zobowiązania, lecz wzrost wydatków.
Jeżeli nie o pieniądze, to o co w tym wszystkim chodzi? Chodzi o prawa Parlamentu Europejskiego. Chodzi o prawa określone w traktacie. Wszystko, czego domaga się Parlament, stanowi część traktatu. Temat środków własnych jest ujęty w art. 311 Traktatu o funkcjonowaniu UE. Średnioterminowe planowanie finansowe to procedura określona w traktacie, wymagająca rozporządzenia. Elastyczność budżetowa uwzględnia wspólny interes rządów, Komisji i Parlamentu oraz ich zdolność - w ramach reguł budżetowych - do elastycznego reagowania na potrzeby krótkoterminowe. Nie chodzi o wydatki dodatkowe, chodzi o sposób efektywnego rządzenia w Europie - przynajmniej w przypadku elastyczności - jak również o podstawowe prawa Parlamentu.
Jestem dość zaskoczony. Wszyscy szefowie rządów Unii Europejskiej są posłami. Wszyscy oni - mężczyźni i kobiety - wychowali się w krajach o tradycji parlamentarnej. Jak już powiedział pan poseł Daul, jaki parlament krajowy pozwoliłby na to, aby wola organu wykonawczego naruszała jego główne prawo, jakim jest prawo do sporządzania budżetu? 27 rządów Unii Europejskiej to organy wykonawcze. Nie wolno nam dopuścić do tego, aby demokracja w Europie stanęła na głowie. Parlament uchwala budżet i Parlament nadzoruje organ wykonawczy. W tym przypadku pragnieniem rządu brytyjskiego jest to, by Parlament był kontrolowany przez 27 rządów, co jest sprzeczne z demokracją parlamentarną. Dlatego też omawiana decyzja mogłaby stworzyć precedens. Parlament nie może zezwolić, by odebrano mu jego prawa.
Co będzie dalej? Po przekazaniu pieniędzy podatników europejskich Brukseli - ze skarbców państw członkowskich - pieniądze te nie należą już do państw członkowskich. Są to pieniądze UE. A zatem muszą być kontrolowane przez Parlament w ramach Unii. Następnie budżet musi być przyjęty przez Parlament, ponieważ budżet europejski nie jest przyjmowany przez 27 parlamentów krajowych czy przez 27 rządów krajowych, ale przez Parlament wybrany w wolnych wyborach, innymi słowy przez Państwa.
Trzy elementy, które musimy omówić z Radą - a nie pieniądze - to średnioterminowe planowanie finansowe, klauzula elastyczności i nasze środki własne. Przez kilka ostatnich godzin rozmawialiśmy na ten temat. Chciałbym ponownie bardzo wyraźnie stwierdzić, że pan poseł Lamassoure oraz przewodniczący poszczególnych grup dołożyli wszelkich starań, aby nam umożliwić wypracowanie tego - moim zdaniem - stosunkowo spójnego stanowiska. Nie wolno nam jednak teraz z tego stanowiska zrezygnować. Musimy wyraźnie dać do zrozumienia Radzie, że przedstawione trzy elementy dotyczą naszych praw, a nie dodatkowych wydatków. Każdy parlament, który pozwala na ograniczanie swoich praw przez dowolny rząd, powinien zaprzestać wykonywania swoich funkcji.
Dlatego moja grupa postanowiła jednogłośnie, że wyrazi zgodę na te żądania, które nie są niczym więcej niż próbą wzmocnienia praw Parlamentu - albo budżetu nie będzie. Jeżeli nie będzie budżetu, nie będzie projektu ITER, nie będzie reaktora syntezy jądrowej. Nie będzie projektu Galileo i nie będzie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych.
Szefowie rządów mają wybór. Mogą uznać prawa Parlamentu i przyjąć jego projekty lub też mogą upokorzyć Parlament, a w takim przypadku budżetu nie będzie. Takie jednomyślne stanowisko zajmuje moja grupa.
(Oklaski)
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Krisztina Morvai
Panie przewodniczący! Zastanawiam się, czy ten Parlament zgodzi się, że - z konstytucyjnego punktu widzenia - istnieje inna interpretacja koncepcji rozdziału władz i mechanizmu wzajemnej kontroli oraz równowagi? Nie możemy tak po prostu przeszczepiać krajowego modelu rozdziału władz i mechanizmu wzajemnej kontroli oraz równowagi na grunt międzynarodowy i przenosić ich na europejską scenę polityczną.
Tak jak ja to widzę - i zastanawiam się, czy koleżanki i koledzy zgodzą się ze mną - z punktu widzenia dowolnego systemu rozdziału władz i wzajemnej kontroli oraz równowagi sił, Rada reprezentuje de facto państwa narodowe i wszystko to, co - po wejściu w życie traktatu z Lizbony - mieści się w pojęciu suwerenności i niepodległości państw narodowych. Rada działa w imieniu państw, których rządy są wybierane.
W demokracjach europejskich rządy są wybierane w ramach demokratycznego systemu wyborczego. W imieniu własnych państw i obywateli sprawują kontrolę i stanowią przeciwwagę dla władzy Parlamentu. Czy nie podzielą Państwo poglądu, że istnieje inna interpretacja wzajemnej kontroli i równowagi sił?
Martin Schulz
Panie Przewodniczący, Pani Poseł Morvai! Istnieje wiele interpretacji. To akurat jest zupełnie oczywiste. Być może prezentowana przez panią wykładnia Traktatu o funkcjonowaniu UE różni się od mojej. Nie chodzi tu jednak o wykładnię, lecz o stosowanie traktatu, a to obejmuje jasną procedurę budżetową. Nawiasem mówiąc, o ile wiem, jest Pani członkinią węgierskiej partii Jobbik, a jeśli nie - to innej partii. Proszę wyjaśnić wyborcom w pani kraju, że jeżeli przyjmiemy budżet UE, wówczas możliwa będzie wypłata funduszy spójności w Unii Europejskiej w długim okresie czasu. Jeżeli budżetu nie będzie, te środki finansowe nie będą mogły być udostępnione.
Guy Verhofstadt
w imieniu grupy ALDE - Panie Przewodniczący! W grudniu 2005 roku był sobie pewien premier, który zasiadał w tym Parlamencie. Myślę, że wszyscy nauczyliśmy się jednej rzeczy: naprawdę musimy dopilnować, by budżet na przyszłość został gruntownie zreformowany. W ciągu kilku najbliższych lat wszyscy - Komisja, Rada i Parlament Europejski - pracujmy razem nad możliwym porozumieniem na rzecz zmienionej i zreformowanej Europy, w której budżet stanowi racjonalny element przyszłości, a nie godny pożałowania przedmiot targów.
Otóż premierem tym był Tony Blair - człowiek, który finalizował uzgodnienia w sprawie perspektyw finansowych. Jesteśmy teraz tutaj, po pięciu latach. To, co powiedział Tony Blair to zasadnicza rzecz, którą ten Parlament pragnie osiągnąć: zaangażowanie instytucji UE i wszystkich zainteresowanych na rzecz ponownego stworzenia koncepcji finansowania Unii i oparcia tego finansowania na racjonalnych podstawach, a nie na prześciganiu się w targach, z czym dzisiaj mamy do czynienia.
Bądźmy bardzo precyzyjni, jeżeli chodzi o liczby. Nie jest żadną tajemnicą, że Parlament byłby skłonny przyjąć wielkości podane przez Radę, oczywiście w ramach szerszego porozumienia. Musimy jednak też porozumieć się w kwestii drugiego elementu, którym jest, koledzy, elastyczność. Bądźmy bardzo precyzyjni w tej materii. Wspomniana elastyczność nie stanowi ustępstwa ze strony Rady; elastyczność jest konieczna, niezbędna, inaczej nie moglibyśmy sfinansować szeregu ważnych spraw. Co więcej, elastyczność to swoisty "dorobek”. Stanowi część porozumienia międzyinstytucjonalnego, które już mamy. Tak naprawdę, odrzucając ją w omawianym budżecie Rada złamała dane słowo. Wreszcie - i jest to sprawa najważniejsza - musimy dojść do porozumienia w sprawie przyszłego finansowania Unii.
Dlatego - nie ma co do tego żadnych wątpliwości - należy na nowo podjąć kwestię środków własnych. Chcę powiedzieć bardzo wyraźnie, że środki własne to nie kwestia zmiany traktatów. Środki własne nie oznaczają też kwestii nowych kompetencji. Jest to kwestia stosowania obecnych traktatów i kwestia finansowania obecnych kompetencji, ponieważ koncepcja Unii zawsze wiązała się z posiadaniem przychodów własnych. Pani kanclerz Merkel, pan prezydent Sarkozy i pan premier Cameron o tym nie wiedzą, ale Unia powstała na bazie własnych przychodów. Według jej ojców-założycieli była to podstawa finansowania Unii.
Wszyscy wiemy jednak, że za czasów pewnej Żelaznej Damy i dzięki jej aktywności Unia utraciła źródło środków własnych, w związku z czym obecnie mamy niedorzeczne dyskusje o tym, kto odnosi większe, a kto mniejsze korzyści z Unii. Brak dążenia do rozwiązań służących interesowi UE i skupianie się wyłącznie na płatnościach netto każdego państwa członkowskiego - tym jest dzisiaj budżet Unii Europejskiej.
W chwili obecnej tak wygląda program prac w kwestiach budżetowych Unii. Taki sposób działania jest dla Unii zabójczy - niszczy ducha unijnej jedności i niweczy unijną solidarność. Powtarzam, że możemy domagać się rzeczywistych środków własnych jedynie wówczas, gdy będzie to oznaczać zmniejszenie składek krajowych, czego pragnie wiele krajów. Jeżeli nie zmienimy systemu, zarządzanie środkami pozostanie w rękach rządów, a nie obywateli. Jeżeli - przeciwnie - podążymy w kierunku środków własnych, decydować będą obywatele, a nie rządy. Krótko mówiąc, można powiedzieć, że środki własne oznaczają więcej demokracji europejskiej; to podstawa budowania nowoczesnej demokracji europejskiej.
Mam więc jedną prośbę do pana przewodniczącego Barroso. Prośba moja jest bardzo prosta. Niezależnie od tego, jaka będzie formuła - konwencja, konferencja, międzyrządowe konsultacje z udziałem parlamentów krajowych lub bez ich udziału - niech Pan nie wsłuchuje się w głosy przeszłości. Niech Pan działa na rzecz przyszłości, niech Pan wykorzystuje posiadane prawo do podejmowania inicjatywy i niech pan możliwie szybko przedstawi wniosek formalny. Proeuropejska większość w tej sali w pełni popiera zarówno Pana, jak i tę inicjatywę.
Daniel Cohn-Bendit
Panie Przewodniczący, Panowie Przewodniczący! Sądzę, że gdy dokładnie wsłuchać się w to, co każdy mówi, okazuje się, iż jesteśmy w punkcie zwrotnym w historii Unii Europejskiej. Dzisiejszy problem z budżetem - każdy na swój sposób stwierdził jego istnienie - związany jest z wyobrażeniami na temat rozwoju idei europejskiej. Nie chodzi wyłącznie o budżet. Co więcej, coś jest nie w porządku z tą koncepcją Unii Europejskiej i jest to zawsze widoczne podczas debat publicznych.
Jesteśmy świadkami renacjonalizacji - całkowicie niedorzecznej renacjonalizacji - działań europejskich. Dlaczego? Dlatego że chcecie - wszyscy to mówimy - aby Unia Europejska pomyślnie rozwiązywała problemy, których nie jesteście już w stanie rozwiązać na szczeblu krajowym, ale jednocześnie środki na potrzeby realizacji tego zadania chcecie przekazać Unii Europejskiej, a nie Parlamentowi Europejskiemu.
Właśnie dlatego twierdzimy, że nie bronimy praw Parlamentu, lecz jedynie praw Unii Europejskiej oraz potrzeby istnienia Unii Europejskiej. Z tego względu dzisiaj, gdy uzgadniamy trzy punkty, w rzeczywistości musimy uzgodnić jedną rzecz: decydować się na to, czy też nie. Ponadto nawet jeżeli zajmie to dwa, trzy czy cztery miesiące - a będzie to trudne dla każdego - zatwierdzimy budżet europejski jedynie wówczas, gdy osiągniemy porozumienie w sprawach obecnie podnoszonych.
Nie obawiajmy się więc, jeżeli będzie to długo trwało i jeżeli - co może się zdarzyć - głosowanie nad budżetem nie odbędzie się w grudniu, ani nawet w styczniu czy lutym. Jeżeli rozpoczniemy tę debatę i zatrzymamy się w pół drogi, stracimy kolejne cztery lata.
Dlatego apeluję do każdego, aby wykazał się odpowiedzialnością, jeżeli chodzi o środki własne - wyjaśnił to pan poseł Verhofstadt. Przecież sprawa jest dość prosta i dlatego pomysł pana posła Lamassoure'a dotyczący porozumienia jest interesujący, konieczne jest bowiem przeprowadzenie debat wśród europejskich obywateli, z udziałem parlamentów krajowych, z przedstawicielami rządów i w obecności komisarzy. Środki własne są okazją do zmniejszenia - powiem to trzykrotnie: zmniejszenia, a teraz zwracam się do wszystkich konserwatystów - zmniejszenia składek krajowych, przy jednoczesnym wzmocnieniu budżetu europejskiego. Nie jest to przecież skomplikowane!
Dlatego, jeżeli zdołamy dotrzeć z tym przesłaniem do obywateli całej Europy, Europejczycy się z nami zgodzą. Powtarzam: musimy zmniejszyć składki krajowe i wzmocnić budżet europejski. Tak, faktycznie będą podatki europejskie, lecz wprowadzane teraz przez was na szczeblu krajowym środki oszczędnościowe będą dla was i tak zgubne, ponieważ od lat wiemy, że nadmierne oszczędności są zabójcze dla dynamiki rozwoju gospodarczego i ostatecznie niczego nie dają. Dlatego błagam: nie paraliżujcie Europy, ponieważ rządy już i tak paraliżują swoje krajowe gospodarki.
Moja końcowa uwaga odnosi się do Irlandii. Irlandia jest symbolem niepowodzenia neoliberalizmu; symbolizuje niepowodzenie deregulacji. Przez lata, z panem Griffithem, doprowadzaliście nas do szału mówiąc: "deregulować, deregulować, zmniejszać podatek od osób prawnych”. A więc, czy już to zrozumieliście? To katastrofa gospodarcza i co teraz robi irlandzki rząd? Płacze: "mamusiu, mamusiu Europo”, pomóż nam!
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Lajos Bokros
w imieniu grupy ECR. - Panie Przewodniczący! Chciałbym uspokoić pana posła Cohna-Bendita, że rozumiemy, co oznacza brak budżetu. Wbrew temu, co może uważać wiele osób, grupa ECR ucieszyłaby się na porozumienie pomiędzy dwoma członami władzy budżetowej. Uważamy, że wstyd - po tych wszystkich mozolnych rozmowach pojednawczych - nie przyjąć budżetu, ponieważ 500 milionów podatników w Europie nie rozumie, dlaczego dwa ważne organy władzy budżetowej nie potrafią osiągnąć porozumienia już w pierwszym roku obowiązywania traktatu z Lizbony.
Sądzę, że odpowiedzialność ponoszą obie strony. Parlament nie powinien zmuszać rządów do zaciągania zobowiązań politycznych, których nie są one w stanie lub - z jakichkolwiek powodów - skłonne podejmować w danym momencie w środku kryzysu. Parlament nie powinien też wymuszać podobnych zobowiązań w dłuższym okresie.
Z drugiej strony, można powiedzieć, że Rada w znacznym stopniu dzieli tę odpowiedzialność, ponieważ tydzień temu podczas rozmów w ramach postępowania pojednawczego ani jeden ambasador nie zadał sobie trudu, by wygłosić oświadczenie wyjaśniające poglądy własnego rządu. W związku z tym był to ten rodzaj dialogu między dwiema stronami, w ramach którego strony nie przedstawiają nawet swoich propozycji.
Komisja przygotowuje nowy projekt, przewidujący wzrost na poziomie 2,91 %. W tym momencie chciałbym ponownie potwierdzić i wyrazić swoje uznanie dla pana komisarza Lewandowskiego i dla ogromnej pracy, jaką wykonuje w tym względzie. Możemy osiągnąć kompromis, o ile zdołamy się porozumieć w kwestii elastyczności - która nawiasem mówiąc nie jest właściwym terminem, ponieważ powinniśmy mówić o "rezerwie” - w ramach porozumienia międzyinstytucjonalnego na pozostałe trzy lata, w celu sfinansowania projektu ITER oraz kilku innych kluczowych projektów.
Jednocześnie Parlament mógłby zdecydować, by nie wymuszać na Radzie żadnej deklaracji politycznej, która na razie byłaby nie do przyjęcia dla kilku kluczowych rządów. W ten sposób możemy osiągnąć kompromis. Sądzę, że pan minister Wathelet usilnie nad tym pracuje. Panie Ministrze Wathelet! Mogę tylko Pana zachęcać, aby nadal Pan to czynił, ponieważ będzie jeszcze większy wstyd, jeżeli do końca bieżącego roku nie będziemy w stanie dojść do porozumienia.
Mairead McGuinness
(Pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu) Panie Przewodniczący! Rzeczywiście, jak sądzę, nie zauważył Pan mojej prośby o głos. Mam zarazem uwagę i pytanie do pana posła Cohna-Bendita, żeby nie pomyślał, iż Irlandczycy go nie słuchają.
Czy nie uważa Pan, iż pańskie uwagi odnoszące się do podatku od osób prawnych raczej zaszkodzą niż pomogą tej sytuacji? Czy zamiast wygłaszać obraźliwe uwagi na temat Irlandczyków szukających pomocy, nie powinien Pan uznać, iż pomagając Irlandii, Unia Europejska pomaga samej sobie? Mówię to jako irlandzka mamusia, ponieważ przypominam sobie, że użył Pan tego określenia. Zachowujmy się w tej sali jak ludzie w pełni dorośli, z szacunkiem, gdy mówimy o innych państwach narodowych.
Daniel Cohn-Bendit
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Panie Przewodniczący! Europa to organizm polityczny. Mamy różne państwa narodowe z ich własną polityką i omawiamy różne polityki. Nadal będę twierdzić, że jedną z przyczyn katastrofy w Irlandii była błędna polityka gospodarcza. Zieloni mieli w tym również swój udział. Ja to wiem. Mogę to wyraźnie stwierdzić. Nie jestem ślepy i nadal będę utrzymywał, że była to polityka błędna. Jeżeli prowadzi się błędną politykę i w konsekwencji dochodzi do katastrofy, słuszne jest twierdzenie, że była to polityka błędna. Gdyby to była polityka słuszna, nie doszłoby do tej katastrofy.
Innymi współodpowiedzialnymi są europejskie banki. Uprawiały hazard, a jeżeli zwykły człowiek traci pieniądze w kasynie, pieniądze przepadają. Obecnie banki mówią, że chcą odzyskać swoje pieniądze, no i mamy skomplikowaną sytuację, ponieważ chcemy pomóc Irlandczykom, ale musimy powiedzieć, że właśnie z powodu systemu, który krytykujemy, mamy teraz w Irlandii taką, a nie inną sytuację.
Lothar Bisky
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Zwolennicy traktatu z Lizbony podkreślają fakt, iż likwiduje on deficyt demokracji w UE. W rzeczywistości w pierwszym roku okazało się, że Parlament Europejski po prostu musi walczyć z Radą i Komisją, by egzekwować parlamentarną procedurę współdecyzji i demokratyczną kontrolę.
Udział Parlamentu w procedurze współdecyzji we wszystkich sprawach budżetowych to minimalna norma demokratyczna. Powtarzam: minimalna norma demokratyczna. Ten Parlament został wybrany w celu urzeczywistnienia europejskiego ideału życia i bycia przeciwwagą dla narodowego egoizmu. Naszym obowiązkiem jest nie ustępować, gdy chodzi o udział Parlamentu Europejskiego w procesie negocjowania ram finansowych dla budżetów na lata 2013-2020.
Nowych zadań nie można finansować poprzez dokonywanie przesunięć budżetowych, bądź można to robić jedynie w bardzo ograniczonym zakresie. W sytuacji bardzo napiętych budżetów w państwach członkowskich całkowicie niezrozumiała jest odmowa Rady podjęcia rozmów z Parlamentem na temat środków własnych.
Budżet europejski musi być konkretnym przejawem solidarności państw członkowskich. W innym razie odejdziemy od podstawowej idei integracji europejskiej i stracimy szacunek obywateli Europy. Płatnicy netto - jak Niemcy i inne kraje - zdają się o tym zapominać. Chociaż ich firmy zbijają zyski na europejskim rynku wewnętrznym, są skrajnie skąpe, gdy przychodzi do pokonywania wspólnych wyzwań stojących przed Europą. Powstaje nowa definicja solidarności, jedno państwo członkowskie pomaga bowiem drugiemu tylko wtedy, gdy mu się to opłaca.
Banki niemieckie są tak głęboko uwikłane w kryzys w irlandzkim sektorze finansowym, że ratunek jest równie ważny dla ratowników, jak i dla ratowanych. W ostatnich latach moja grupa odrzucała budżet UE. Uważamy, że priorytety w nim ustalone są błędne i że zbyt mało uwagi poświęca się kwestii przezwyciężania tendencji spadkowych, jakie występują w rozwoju środowiskowym i społecznym. Doprowadziło to do pogłębienia podziałów społecznych w UE i w państwach członkowskich.
W przypadku takich ważnych projektów, jak ITER, skrajnie niedopuszczalne jest ich finansowanie kosztem projektów zapewniających środki finansowe dla studentów, osób bezrobotnych, obszarów wiejskich i społeczności lokalnych. Reasumując, najwyższy czas - przyznaję, że nieco upraszczam sprawę - byśmy o mieszkańcach Europy myśleli raczej w kategoriach europejskich, a nie w egoistycznych kategoriach krajowych.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Paul Rübig
(DE) Panie Przewodniczący! Mam pytanie do pana posła Bisky'ego. Firmy generują zyski wówczas, gdy wytwarzają produkty lub świadczą usługi, które są kupowane przez obywateli. Czy według Pana firmy powinny przynosić straty i wytwarzać produkty, które nie są nikomu potrzebne?
Lothar Bisky
(DE) Panie Przewodniczący, Panie Pośle Rübig! Rozumiem pańskie pytania gospodarcze, bardzo wyrafinowane z ekonomicznego punktu widzenia, co budzi mój szacunek. Uważam jednak, że chodzi tutaj o związek między budżetem a Parlamentem Europejskim i jego prawami. To inny temat. Dotyczy produktów, lecz w całkiem innym sensie.
Marta Andreasen
w imieniu grupy EFD - Panie Przewodniczący! Bądźmy szczerzy. Negocjacje w sprawie przyszłorocznego budżetu załamały się z powodu dążenia tego Parlamentu do uzyskania większej władzy nad finansowaniem Unii Europejskiej, chociaż tego rodzaju kompetencje nie są przewidziane w traktacie z Lizbony. Podobne żądanie - które przekłada się na wniosek w sprawie podatku europejskiego - jest i zawsze było dla nas nie do przyjęcia.
Były groźby blokowania środków finansowych dla państw członkowskich, które odmawiają wyrażenia zgody na spełnienie żądań Parlamentu. Proszę mi wierzyć, byłaby to najlepsza wiadomość, jaką moglibyśmy przekazać brytyjskim i wszystkim podatnikom europejskim - tym, którzy ostatecznie finansują zarówno składki krajowe, jak i podatek europejski. Audytorzy odmówili rozliczenia 92 % wydatków Unii Europejskiej w roku 2009 i oceniają, że co najmniej 6 miliardów funtów brytyjskich nie powinno zostać wypłacone - kwota zbliżona do kwoty ubiegłorocznej, która nie została jeszcze odzyskana. Blokowanie środków finansowych dla tych, którzy wykorzystali pieniądze UE w sposób nieprawidłowy, dałoby Unii Europejskiej wystarczające środki na pokrycie szczytnych celów, które - jak twierdzi - chce wspierać. Jednocześnie biurokracji europejskiej dałoby to również pewną wiarygodność. Obawiam się jednak, że to nigdy nie nastąpi.
Angelika Werthmann
(DE) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Przy stole siedzą przedstawiciele trzech stron prowadzących negocjacje w sprawie budżetu na rok 2011: Rady, Komisji i Parlamentu. Parlament Europejski wyraził zgodę na zwiększenie budżetu o 2,9 %, o co wnioskowała Rada, ale wyłącznie w powiązaniu z pakietem politycznym. W kontekście traktatu z Lizbony jest to bardzo uzasadnione żądanie. Jeżeli chodzi o poziom zwiększenia środków, moim zdaniem należy wyraźnie powiedzieć, iż nadal działamy w oparciu o skalę budżetu UE, która pochodzi z okresu, gdy było 15 państw członkowskich i dlatego jest ona dostosowana do Unii właśnie tej wielkości. Teraz jednak w Unii jest 27 państw, z całą gamą zadań, które należy uwzględnić.
W kontekście kryzysu gospodarczego wydaje się niezrozumiałe, że zwiększamy budżet UE. Musimy jednak uwzględnić to, iż blisko 95 % tych pieniędzy wraca do obywateli Europy w postaci pomocy bezpośredniej, na przykład za pośrednictwem Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji. W końcu wszyscy muszą zrozumieć, że obecna sytuacja budżetowa niektórych państw członkowskich powstała na ich własne życzenie. Faktem jest, iż bez budżetu na rok 2011 nie będzie można sfinansować trzech europejskich organów nadzoru finansowego. Z uwagi na obecny dramat w Irlandii byłoby dobrze, gdyby te instytucje rozpoczęły swoją pracę już wczoraj.
Melchior Wathelet
Panie Przewodniczący! Pragnę rozpocząć od stwierdzenia, że nikt nie powinien czerpać przyjemności z fiaska postępowania pojednawczego w dniu 15 listopada. To prawda, że wolelibyśmy dziś prowadzić zupełnie inną debatę i wolelibyśmy, żeby punktem kulminacyjnym postępowania pojednawczego było zawarcie porozumienia i szansa uchwalenia tego budżetu również przez Parlament Europejski.
To prawda, że wszyscy z pewnością jesteśmy rozczarowani tym, iż wspomniane postępowanie pojednawcze nie zostało uwieńczone sukcesem. Jednocześnie jednak zarówno ze strony Komisji, która działała jako moderator i która naprawdę tę rolę odgrywała w całym postępowaniu, jak i w samym Parlamencie, odzywa się pragnienie i przywoływane jest to silne pragnienie, aby osiągnąć cel i dążyć do sukcesu, a nie do porażki. Słyszę to również na forum Rady.
Dlatego prawdą jest, iż prezydencja belgijska, bezpośrednio po omawianej porażce - zdecydowanie musimy tak to nazwać - w dniu 15 listopada starała się niezwłocznie wznowić bezpośredni kontakt i kontynuowała próby zapewnienia pozytywnego zakończenia pierwszej procedury budżetowej w oparciu o traktat z Lizbony i uniknięcia porażki. Chcę jednak przypomnieć, że każdy z nas, jeśli zechce, zawsze znajdzie jakiś powód, aby celu nie osiągnąć, i właśnie w ten sposób załamało się postępowanie pojednawcze. Parlament zawsze zdoła znaleźć takie propozycje Rady, z którymi się nie zgadza, a Rada zawsze zdoła znaleźć takie propozycje Parlamentu, które są niezadowalające.
Zawsze znajdzie się sposób, żeby się nie udało. Słyszę jednak, że obydwie instytucje wyrażają pragnienie odniesienia sukcesu. Ważne jest teraz, abyśmy wszyscy podjęli swoje zadania i pomyślnie zawarli omawiane porozumienie, a nie trwali w obecnym impasie.
Pytam raz jeszcze, jaki sygnał wyszedłby od nas, gdyby nie udało się nam zakończyć postępowania pojednawczego zawarciem porozumienia? Jaki obraz projektu o nazwie Unia Europejska zostałby przekazany światu zewnętrznemu, w tym szczególnie niestabilnym i trudnym kontekście gospodarczym, gdybyśmy nie potrafili - w tych trudnych czasach - trzymać się razem i wypracować kompromis między instytucjami w celu stworzenia budżetu, w celu pomyślnego zawarcia porozumienia między naszymi instytucjami?
Nie popełniajmy tego błędu: abstrahując już od wizerunku i początkowego niepowodzenia związanego z procedurą budżetową w oparciu o traktat z Lizbony, pojawiłyby się także bardzo realne konsekwencje, które dotknęłyby w szczególności obywateli Europy. Niektóre z tych konsekwencji już wymieniono, ponieważ budżet "dwunastych części środków tymczasowych” oznacza budżet "zerowego wzrostu”, nie mówiąc o inflacji. Mamy także Europejską Służbę Działań Zewnętrznych, która mogłaby mieć trudności; organy nadzoru finansowego, które mogłyby znaleźć się w trudnej sytuacji; politykę spójności - pragnę przypomnieć, że proponowany budżet przewidywał 14 % wzrost środków na płatności - a więc fundusze polityki spójności, które mogłyby nie zostać uruchomione; jeszcze więcej problemów związanych ze strategią UE 2020 oraz z priorytetami politycznymi, które Parlament sobie ceni i które zostały uwzględnione w omawianym projekcie budżetu na rok 2011, głównie w dziale 1a, takie jak mobilność, ludzie młodzi i edukacja - obszary polityki, których realizacja może stanąć pod znakiem zapytania.
Dlatego poza negatywnym wizerunkiem, jaki mógłby się wyłonić wskutek braku porozumienia, opisana sytuacja miałaby też bardzo wymierne, bardzo realne, bardzo konkretne konsekwencje, które z pewnością nie pomogą w poprawieniu wizerunku Unii Europejskiej w oczach samych obywateli. Wynika z tego, że jeżeli chcemy odwrócić tę tendencję, jeżeli chcemy zachować wiarygodność, jeżeli chcemy przejąć tę część odpowiedzialności, musimy wykorzystać te ostatnie kilka tygodni, by osiągnąć porozumienie i wydostać się z obecnej spirali konfliktu.
Powiedzmy to sobie jasno: aby to uczynić, musimy pamiętać o trzech rzeczach. Po pierwsze, istnieje budżet na rok 2011, z jego liczbami, budżet, w którym - a słyszałem to tutaj z ust kilku przewodniczących grup - można by uzgodnić 2,91 % zwiększenie środków na płatności. Możemy porozumieć się co do kwot budżetu na rok 2011, czyli w sprawie, której dotyczy dzisiejsza debata. Pragnę ponownie powiedzieć, że mamy świadomość, iż wymaga to kilku ustępstw wobec Parlamentu Europejskiego. Wiemy, że jeśli chodzi o budżet na rok 2011, Parlament przystał na kilka ustępstw w stosunku do swoich początkowych żądań.
Drugi temat poruszany przez prawie wszystkich przedmówców to wieloletnie ramy finansowe finansowania projektu ITER - dotyczy to kwestii elastyczności. I znów - prezydencja belgijska, poszukując porozumienia, natychmiast ponownie wysunęła propozycje w sprawie elastyczności. Na tym etapie taki jest kontekst naszych prac. Chciałbym jednak przypomnieć, że musimy być jednomyślni, jeżeli mamy posunąć się naprzód w kwestii elastyczności, że musi być ona rozumiana na kilku płaszczyznach, a w szczególności, że musi ona umożliwiać zachowanie neutralności budżetu w okresie obowiązywania wieloletnich ram finansowych.
Musimy ponadto korzystać z wszelkich możliwości przesunięć i przepływów, zanim skorzystamy z elastyczności. Możemy jednak poczynić postępy. Uważam, że jeżeli każdy dołoży koniecznych starań, będziemy w stanie osiągnąć postęp w zakresie elastyczności oraz w zakresie celów związanych z finansowaniem projektu ITER w latach 2012-2013, obok kwestii budżetu na rok 2011 jako takiej.
Jest jeszcze trzeci temat, który wymieniano: deklaracje polityczne. W tym punkcie muszę stwierdzić, że Rada nie może powiedzieć więcej, niż powiedziano w poniedziałek w trakcie postępowania pojednawczego, jakkolwiek wiem, że Parlament nie był w stanie w owym czasie z tym się zgodzić. Wiem, że w ocenie Parlamentu wymienione tam zobowiązania były zbyt mało ambitne, ale - znów - będziemy mieli ponownie sposobność podniesienia tych kwestii i ich omówienia między sobą. Będziemy musieli prowadzić te debaty, ponieważ w art. 311, 312 i 324 traktatu jest mowa o kilku konsultacjach, które muszą się odbyć między naszymi instytucjami i gwarantujemy, że one będą miały miejsce, ponieważ są przewidziane w traktacie.
W deklaracji nawiązano do art. 312 i 324, zgodnie z którymi w przyszłości musimy prowadzić te debaty między naszymi instytucjami. Ponownie twierdzę jednak, że usłyszymy całe mnóstwo powodów po temu, aby nie zawierać porozumienia.
Niemniej wśród członków Rady i w Parlamencie dostrzegam wolę porozumienia. Czy faktycznie chcemy siać defetyzm, mówiąc sobie nawzajem, że wolimy nie mieć budżetu, że wolimy nie wdrażać rozwiązań politycznych przewidzianych w budżecie na rok 2011 i że nie chcemy, by pierwszy budżet po wejściu w życie traktatu z Lizbony stał się sukcesem - czy może wolimy rozpocząć pozytywne działania, w ramach których uzyskamy po kolei kilka porozumień pozwalających Unii Europejskiej na ruszenie z miejsca i wdrożenie - poprzez budżet na rok 2011 - kilku polityk, które postanowiliśmy wspierać? Mam nadzieję, że to jest nasz faktyczny cel i że wykorzystamy kilka następnych tygodni na doprowadzenie do pomyślnego zakończenia pierwszej procedury na mocy traktatu z Lizbony, unikając porażki.
José Manuel Barroso
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Wykorzystując w pełni swoje prawo do podejmowania inicjatywy, podczas spotkania tutaj w Strasburgu, członkowie Komisji postanowili właśnie, że w ciągu kilku następnych dni - najpóźniej w dniu 1 grudnia -Komisja przedstawi nowy projekt budżetu. Mamy nadzieję, że Parlament i Rada zatwierdzi go w ciągu kolejnych dwóch tygodni.
Projekt ten obejmie wszystkie punkty uzgodnione podczas postępowania pojednawczego zakończonego w ubiegłym tygodniu. Tak naprawdę byliśmy bardzo blisko osiągnięcia porozumienia i chcę podziękować każdemu, kto pracował w tym duchu - w prawdziwie europejskim duchu kompromisu. Szkoda, że w końcu porozumienie nie było możliwe. Chcę jednak podkreślić rolę zarówno pana komisarza Lewandowskiego, który włożył w prace całą swoją energię i wiedzę, jak i rolę wielu osób w tej sali, ale także bardzo konstruktywną rolę prezydencji belgijskiej, której dziękuję za zrobienie wszystkiego, co możliwe i która nadal zabiega o porozumienie. Uważam, że projekt, który mamy zamiar przedstawić, zasługuje na poparcie państwa i poparcie Rady i że umożliwi nam przedstawienie budżetu pod koniec bieżącego roku, tak aby w dniu 1 stycznia 2011 r. Unia posiadała własny budżet. Uważam ponadto, że trudno byłoby wytłumaczyć obywatelom Europy, że w okresie takiego kryzysu, z jakim się obecnie borykamy w całej Europie, nie potrafimy osiągnąć porozumienia w sprawie budżetu, który naprawdę symbolizuje zdolność Europy do reagowania na wyzwania - takie wyzwania, którym musi sprostać w chwili obecnej Irlandia czy też gospodarka europejska.
Nasz projekt budżetu w pełni uwzględni przedłożony przez Parlament wniosek o zwiększenie zobowiązań w dziale "Konkurencja na rzecz wzrostu i zatrudnienia” oraz w dziale "Stosunki zewnętrzne”, poprzez zastosowanie instrumentu elastyczności. W efekcie poziom płatności wzrośnie o 2,91 %. Jestem przekonany, że ten projekt umożliwi nam osiągnięcie równowagi, która będzie mogła uzyskać poparcie.
Jest rzeczą oczywistą, że porozumienie to musi być jasne, jeżeli chodzi o sprawy odnoszące się do "przyszłego finansowania”. Musimy pokazać, że wszystkie zainteresowane strony dokładnie rozumieją implikacje traktatu i że ścisła współpraca między instytucjami na najwyższym szczeblu politycznym jest naturalną konsekwencją naszego wzajemnego zobowiązania do przyjęcia najlepszych ram finansowych na przyszłość. Komisja podejmie wszelkie inicjatywy wymagane z punktu widzenia stałego i owocnego dialogu na wszystkich szczeblach, w tym pomiędzy przewodniczącymi instytucji, w celu opracowania wspólnego planu, który pozwoli na podjęcie koniecznych decyzji. Niech mi wolno będzie przywołać ważne wystąpienie pana przewodniczącego Buzka wygłoszone na forum Rady w dniu 27 października, które to wystąpienie miało na celu podkreślenie zwiększonej roli Parlamentu Europejskiego, w tym w kwestiach budżetowych, określonej w traktacie z Lizbony - roli, na którą osobiście również miałem sposobność zwrócić uwagę, popierając wystąpienie przewodniczącego Parlamentu przed 27 szefami państw i rządów.
Chciałbym jednoznacznie przedstawić stanowisko Komisji dotyczące szeregu kluczowych punktów.
Przede wszystkim - jak to wynika z niedawnego przeglądu budżetu - skorzystamy z naszego prawa do inicjatywy, aby do końca czerwca przedstawić formalne wnioski w sprawie środków własnych. Oczywiście zgodnie z traktatem, konieczne będzie przeprowadzenie w tej sprawie konsultacji z Parlamentem Europejskim, co jest zgodne z oczekiwaniami wynikającymi z porozumienia międzyinstytucjonalnego zawartego w roku 2006.
Po drugie, uzasadnimy potrzebę pełnego uwzględniania zmian przewidzianych w traktacie z Lizbony wówczas, gdy przedstawiamy wnioski zarówno w sprawie przyszłych budżetów, jak i całych wieloletnich ram finansowych. Budżet musi odzwierciedlać zmienione priorytety Unii wynikające z tego traktatu.
Muszę też stwierdzić bardzo wyraźnie, że - jak pokazał przegląd budżetu - elastyczność w naszych budżetach oznacza, iż posiadane przez nas środki są skoncentrowane na politycznych celach Unii. Dlatego należy bezwzględnie utrzymać elastyczność, aby umożliwić przyjmowanie - kwalifikowaną większością głosów - zmian poniżej 0,03 % dochodu narodowego brutto.
Mając to na uwadze, żywię szczerą nadzieję, że wkrótce z Rady nadejdzie dobra wiadomość, dzięki czemu będziemy mieli korzystne warunki polityczne dla pomyślnego zakończenia procedury uchwalenia budżetu na rok 2011.
Niedawny przegląd budżetu Unii, przedstawiony przez Komisję, wyraźnie pokazał wagę, jaką przywiązujemy do optymalizacji wartości dodanej wydatków UE. Nie możemy zmarnować szansy sprawienia, by budżet Unii miał rzeczywiste znaczenie, stanowiąc wsparcie dla naszych aspiracji i dla realizacji celów tego traktatu. Komisja opracuje metodologię mającą na celu pokazanie wartości dodanej budżetu, jesteśmy również gotowi zająć się ilościowym określeniem kosztów tzw. "nie-Europy”. Musimy bardzo wyraźnie pokazywać, że korzyści płynących z członkostwa w Unii nie można sprowadzać jedynie do liczb czy wielkości. Koncentrując się na kosztach budżetu, musimy także skupiać większą uwagę na tych, którzy rzeczywiście korzystają z polityk Unii, a nie tylko na rocznych kosztach budżetowych.
Panie i Panowie! Są to jednoznaczne zobowiązania, które dzisiaj składam przed wami w imieniu Komisji. Potwierdzę je na piśmie skierowanym do przewodniczącego Parlamentu i przewodniczącego Rady. Jeżeli pomoże to uzyskać porozumienie, jesteśmy również gotowi przedstawić je w formie deklaracji stanowiących załączniki do porozumienia między Radą i Parlamentem.
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Wiem, że podczas obecnej debaty wielu z państwa, po każdej stronie, odniosło wrażenie, że kolejne wieloletnie ramy finansowe będą dla Europy decydującym sprawdzianem, i podzielam ten pogląd. Będzie to sprawdzian naszej zdolności do wprowadzania rzeczywistych zmian dla milionów Europejczyków, do wykorzystania tego potężnego narzędzia w celu ożywiania naszych aspiracji dotyczących Europy skoncentrowanej na wzroście i zrównoważonym zatrudnieniu w przyszłości, Europy silnej na scenie międzynarodowej oraz opartej na wyznawanych przez nas wartościach.
Będzie to także sprawdzian z naszej zdolności do opracowania inteligentnego budżetu, skoncentrowanego na dziedzinach, w których możliwe jest najlepsze wykorzystanie posiadanych zasobów i które przynoszą wymierne rezultaty, a nie budżetu niewłaściwie spożytkowanego tylko z tego względu, że priorytetowo potraktowano kompromis polityczny, a nie jakość i skuteczność naszych wydatków.
Jak jednak pokazało kilka ostatnich tygodni, może to być przede wszystkim sprawdzian dla naszego systemu rządzenia, naszej zdolności nie tylko do przedstawiania rzeczowych argumentów, ale także do uznania, że siła Unii i traktatu z Lizbony leży w umiejętności znajdowania najlepszych rozwiązań w celu osiągnięcia wytyczonych wspólnie celów. Wnioski, które Komisja przedstawi w czerwcu przyszłego roku, wymagają sporego wysiłku w celu osiągnięcia koniecznego konsensusu. Komisja będzie otwarta na wszelkie koncepcje dotyczące sposobu skonstruowania debaty na temat naszych wniosków - na solidnych podstawach traktatu z Lizbony.
Panie i Panowie! Kwestie, których dotyczy obecna dyskusja, mają ogromne znaczenie. Zasługują na to, by im poświęcić całą naszą uwagę. Jestem przekonany, że wszystkie partie będą zdecydowane osiągnąć porozumienie. Mamy ogólny obraz rozwiązania opartego na możliwościach stwarzanych przez obecne warunki, które - co chciałbym podkreślić - są warunkami bardzo, bardzo trudnymi i które od nas wszystkich - Parlamentu, Rady i Komisji - wymagają jeszcze większej odpowiedzialności niż dotychczas.
Nie wolno nam zapominać, że omawiamy budżet, a nie jakąś drugorzędną sprawę. Omawiamy jedno z głównych narzędzi, którymi dysponuje Unia. Narzędzie to nie stanowi ono wcale luksusu, bez którego możemy się obejść w trudnych czasach; jest niezbędne, jeżeli chcemy przywrócić wzrost gospodarczy w Europie, tworzyć zatrudnienie i ogólny dobrobyt.
Budżet europejski różni się od budżetów krajowych. Chciałbym na ten punkt położyć nacisk, ponieważ ludzie niekiedy dokonują bardzo pospiesznych porównań. Pierwsza sprawa - w budżecie europejskim nie występuje zjawisko deficytu: zawsze jest zbilansowany. Różni się od budżetów państw członkowskich, ponieważ przede wszystkim jest budżetem inwestycyjnym, który przyczynia się do wzrostu gospodarczego, a wiemy, jak bardzo tych nakładów potrzebujemy właśnie teraz.
Dlatego narzędzie to jest zbyt ważne, aby narażać je na szwank. Europie potrzebne jest, aby Unia Europejska miała budżet. To nie budżet dla Brukseli, lecz dla obywateli. To budżet dla bezrobotnych, którzy obecnie poszukują nowego miejsca pracy. To budżet dla regionów Europy. To budżet na potrzeby innowacji w Europie. Dlatego musimy jasno powiedzieć, że nie jest to budżet na potrzeby biurokracji i biurokratów. To budżet na potrzeby narodów Europy.
Musimy zapobiec zamętowi, jaki wynikłby z dalszych sporów oraz niepewności związanej z dwunastymi częściami środków tymczasowych. To nie jest tylko niepewność, lecz także konkretne straty dla konkretnych obywateli. W przypadku wyłącznego zastosowania dwunastych części środków tymczasowych nasi obywatele nie zrozumieją, jak to się dzieje, że kwestie tej natury - nawet bardzo ważne - mogą zakłócić budżet mający bezpośredni wpływ na utrzymanie i życiowe perspektywy obywateli w całej Unii.
Z tego właśnie względu jestem przekonany, że przy dodatkowym zobowiązaniu - i odwołuję się tutaj do europejskiego ducha, zwłaszcza u tych z Państwa, którzy go ostatnio nie okazywali - możliwe będzie uchwalenie budżetu na rok 2011 i stworzenie podstaw do prawdziwie poważnej dyskusji na temat perspektyw finansowania Unii Europejskiej w przyszłości.
Martin Schulz
(DE) Panie Przewodniczący! Na pańskie zaproszenie o godzinie 17.00 rozpoczyna się Konferencja Przewodniczących. W tym momencie nie zabierałbym ponownie głosu, gdyby nie uwagi poczynione przez pana ministra Watheleta. Biorąc pod uwagę fakt, iż o godzinie 17.00 Konferencja Przewodniczących będzie omawiać kolejne posunięcia Parlamentu i podejmie w tej sprawie decyzję, byłbym wdzięczny, gdybyśmy mogli wysłuchać pana ministra Watheleta. Muszę stwierdzić, że to, co zostało powiedziane, oznacza cofanie się. To mniej niż dotychczas usłyszeliśmy ze strony Rady. Panie ministrze Wathelet! Jeżeli tak wygląda przyjęta przez Radę linia postępowania, muszę powiedzieć - i nie jest to oskarżenie pod adresem prezydencji belgijskiej - że przed nami czasy trudne, czasy konfrontacji. Panie Przewodniczący Barroso! Chciałbym Panu podziękować. Pańskie uwagi pokazały, że te dwie instytucje wspólnotowe - Parlament i Komisja - działają dokładnie według tych samych zasad.
Przewodniczący
Szanowni Koledzy i Koleżanki! Jeżeli uda się nam sprawnie przeprowadzić dyskusję, wówczas pod koniec tej dyskusji, około godziny 17.00, będziemy mogli udzielić głosu - zgodnie z porządkiem dziennym - urzędującemu przewodniczącemu Rady panu ministrowi Watheletowi, a on może wszystko wyjaśnić. Bądźmy cierpliwi. To bardzo ważna dyskusja.
Salvador Garriga Polledo
(ES) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu Lewandowski, Panie i Panowie! Moja grupa polityczna chce normalnego budżetu na rok 2011. Pani poseł Skrzydlewska należąca do mojej grupy oraz pani poseł Helga Trüpel bardzo ciężko pracowały, by przedstawić realny plan, na który przystałyby wszystkie grupy polityczne i który byłby spójny z potrzebą wprowadzenia środków oszczędnościowych wymaganych przez państwa członkowskie.
Posłowie do Parlamentu Europejskiego nie pochodzą z Marsa. Jesteśmy Niemcami, Brytyjczykami, Szwedami, Węgrami i Hiszpanami i jesteśmy świadomi skutków wyjątkowo poważnego kryzysu gospodarczo-finansowego w naszych krajach oraz te skutki odczuwamy. Niemniej jednak uważamy, że silny i dobrze finansowany budżet europejski jest cennym i podstawowym narzędziem umożliwiającym ożywienie gospodarki europejskiej.
Blokowanie, zmniejszanie lub osłabianie budżetu europejskiego jest sprzeczne z interesami 27 państw członkowskich oraz 500 milionów Europejczyków. Jeżeli w okresie następnych trzech lat nie będziemy mieli elastyczności, nie wdrożymy polityk polizbońskich. Bez porozumienia politycznego między Parlamentem i Radą w sprawie środków własnych czy współpracy związanej z następnymi wieloletnimi ramami finansowymi, nie będzie ani stabilności politycznej, ani finansowej. Nie jest to jedynie kwestia uprawnień, lecz także wspólnego interesu. Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów na rzecz Europy w Parlamencie Europejskim oraz Grupa Zielonych/Wolne Przymierze mają prawo występować w tej sali jako przeciwnicy polityczni, ale nikt nie wie, przeciw komu one występują. Nie przynosi to jednak korzyści nikomu, nie przynosi też korzyści tzw. "krajom objętym polityką spójności”.
Chociaż obecnie budżetem na rok 2011 zainteresowany jest niejeden przywódca polityczny, chciałbym przypomnieć, że mam czternastoletnie doświadczenie polityczne w prowadzeniu budżetowego postępowania pojednawczego. Żadna ze spraw, które osiągnięto w kwestiach budżetowych przez wszystkie te lata, nie została osiągnięta w wyniku konfrontacji. Wszystkie nasze osiągnięcia były wynikiem współpracy. Pozerstwo - czy to w tej sali, czy to w budynku Justus Lipsius, gdzie również występuje - nie ma absolutnie żadnego znaczenia praktycznego.
Gianni Pittella
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! W moim odczuciu Parlament Europejski jest wzywany do potwierdzenia swojego podejścia - podejścia nacechowanego odpowiedzialnością, wizją i dążeniem do jedności.
Jeżeli chodzi o odpowiedzialność, chcemy dać Europie godziwy budżet. Europejscy obywatele, ludzie młodzi, przedsiębiorstwa, rolnicy, władze samorządowe i regiony, ludzie pracujący i bezrobotni potrzebują budżetu rosnącego w sposób umiarkowany, zrównoważony i realistyczny.
Jeżeli nie mamy jeszcze budżetu, nie jest to wina rozrzutnego Parlamentu, zapominającego, że żyjemy w czasach kryzysu. Jest to raczej wina kilku samolubnych rządów krajowych posługujących się fałszywym moralizatorstwem, które są równie skore do populizmu, co niechętne - tak jak w przypadku Wielkiej Brytanii - by zrzec się niesłusznych przywilejów wykorzystywanych przez prawie 30 lat. Jeżeli trzy rządy są samolubne i złe, pozostałe 24 rządy nie mogą podporządkować się ich woli, lecz muszą reagować. Panie Przewodniczący, Panie Ministrze Wathelet! Te rządy muszą pokazać, na co je stać!
Bardzo troszczymy się o przyszłość naszych obywateli, gdy chodzi o naszą wizję przyszłości. Traktat z Lizbony oraz strategia UE 2020 wyznaczają nam nowe zadania, nowe obowiązki, nowe aspiracje, by budować lepsze jutro. W jaki sposób zrealizujemy te zadania? W jaki sposób w praktyce zrealizujemy nasze wspólne aspiracje? Jakie pieniądze możemy wykorzystać, by zaangażować się w kolejne imbroglio, takie jak strategia lizbońska, która nigdy nie została zrealizowana, choć z pewnością nie z tego powodu, że Parlament Europejski się nie starał?
I na koniec - jeżeli mówimy o dążeniu do jedności, rozumiemy przez to jedność między posłami do PE oraz jedność z Komisją. Dzisiejsze wystąpienie pana przewodniczącego Barroso było udane. Nie ma potrzeby, by nas uspokajać, musimy się zmobilizować w sposób rozsądny, lecz zdecydowany. W tym względzie jesteśmy jednomyślni i jest to cenny atut, nadzwyczajny potencjał, który reprezentuje 500 milionów obywateli.
Anne E. Jensen
(DA) Panie Przewodniczący! Zarówno panu ministrowi Watheletowi, jak i panu przewodniczącemu Barroso chciałabym powiedzieć, że zdecydowanie podzielam pogląd, iż należy doprowadzić do porozumienia. Oczywiście, że musimy je osiągnąć. Takie jest również zdanie Parlamentu, dlatego też okazaliśmy taką skłonność do zaakceptowania kompromisu przedstawionego przez Radę, ponieważ w Radzie też nie ma zgodności co do wielkości budżetu. Zaaprobowaliśmy 2,91 % zwiększenie środków na płatności. W zamian za to musimy domagać się, aby w następnych latach była szansa na uzyskanie odpowiedniego budżetu. Chodzi tutaj o kwestię elastyczności. Jest to także kwestia podjęcia dialogu na temat budżetu w latach przyszłych.
Kwestia elastyczności jest bardzo konkretna. Dzięki elastyczności jesteśmy w stanie zaspokajać nowe żądania. Nie bylibyśmy w stanie ruszyć z miejsca z projektami dotyczącymi energii, uwzględnionymi w planie naprawy gospodarczej - na przykład, poprzez powiązanie sieci energetycznych krajów nadbałtyckich z sieciami krajów skandynawskich, czy też sieci gazociągów w Bułgarii z sieciami w Europie Zachodniej, tak aby Rosja nie mogła już odciąć nam ogrzewania - jeżeli nie znaleźlibyśmy na to pieniędzy w budżecie rolnictwa. Musimy mieć do dyspozycji możliwość tego rodzaju, by dokonywać przesunięć środków w budżecie UE. Dlatego właśnie musimy mieć elastyczność.
Ważne jest również, aby między Komisją i Parlamentem - z uwzględnieniem parlamentów krajowych - istniał konstruktywny dialog w zakresie budżetu UE po roku 2013. Nie wolno stawiać Parlamentu Europejskiego w sytuacji, w której możemy jedynie powiedzieć "tak” lub "nie” w przypadku średnioterminowych perspektyw finansowych. Istnieje niebezpieczeństwo, że powiemy "nie”; istnieje niebezpieczeństwo, że stanie się tak samo, jak w przypadku umowy SWIFT.
Ponownie mają być reformowane środki własne UE. Nie chodzi tu o tworzenie obciążenia w postaci unijnego podatku; chodzi o utworzenie przejrzystego i zrozumiałego systemu, bez specjalnych zasad i bez rabatów, systemu, który będzie zrozumiały dla obywateli. Konieczne jest debata już teraz i dlatego jestem zadowolona, że Komisja obiecała podjąć tę inicjatywę i przedstawić wniosek przed nadejściem lata przyszłego roku.
Helga Trüpel
(DE) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Chciałabym również po raz kolejny podkreślić, że dla tej Izby, tego pewnego siebie Parlamentu Europejskiego, ważną kwestią jest respektowanie traktatu z Lizbony. Nie chodzi o to, aby wychodzić poza warunki tego traktatu, jak już słusznie zauważył pan przewodniczący Barroso, ale chodzi o to, aby respektować ducha traktatu z Lizbony pod względem dodatkowych kompetencji Parlamentu, przy jednoczesnym zagwarantowaniu, że Rada nie cofnie czasu oraz przy zachowaniu ustaleń dotyczących trybu naszej pracy i wypracowywania porozumienia między Parlamentem i Radą. Zasady te określono w roku 2006 w porozumieniu międzyinstytucjonalnym. Chcemy tylko potwierdzenia tych ustaleń. Panie Przewodniczący Barroso! Dziękuję bardzo - słusznie raz jeszcze podkreślił Pan to zagadnienie.
Pan minister Wathelet próbuje teraz przekonać Parlament, aby nie czynił tak szybkich postępów na drodze do prawdziwie proeuropejskiej przyszłości i aby się przed tym powstrzymał. Jeżeli wysłuchamy jego głosu, od razu przyznamy się do porażki. Jak stwierdził pan poseł Schulz, rzeczywiście chodzi tutaj o spór polityczny. W jaki sposób poradzimy sobie z wykonywaniem rozszerzonych uprawnień Parlamentu Europejskiego i z państwami członkowskimi, które w coraz większym stopniu zachowują się eurosceptycznie? Jeżeli chcemy, aby Unia Europejska i obywatele mieli zapewnione bardzo korzystne warunki w przyszłości, także w kontekście globalnym, Parlament i Rada muszą dojść do proeuropejskiego konsensusu. Dlatego nie wolno nam się zbyt wcześnie poddawać. Wręcz przeciwnie - musimy walczyć o europejską wartość dodaną, ponieważ leży to w interesie zarówno rządów krajowych, jak i naszych obywateli.
Jan Zahradil
(CS) Panie Przewodniczący! Jak stwierdził pan poseł Schulz, nie chodzi po prostu o debatę na temat budżetu, lecz również na temat przyszłego kształtu Unii Europejskiej, i to jest fakt. Wyraźnie można tutaj usłyszeć, że za debatą budżetową kryje się debata na temat możliwie najlepszego sposobu przeforsowania własnych środków finansowych Unii Europejskiej, a co za tym idzie, jej większej niezależności oraz debata na temat faktycznego sposobu skierowania Unii Europejskiej na drogę do federalizmu.
W mojej ocenie jest to oczywiście rzecz absolutnie niedopuszczalna, która nie może i nie powinna mieć miejsca. Ponadto muszę powiedzieć, że niezwykle męczący jest słyszany teraz nieustannie nieprzyjazny ton w stosunku do Rady i że wysłuchiwanie różnych ultimatum i gróźb to dziecinada. Jeżeli Parlament Europejski pójdzie tą drogą i jeżeli utrzyma się ten konfrontacyjny ton, jaki słyszymy ze strony kilku posłów, wydarzyć może się tylko jedno: straci na tym Parlament Europejski, zarówno w oczach mediów, jak i społeczeństwa.
Miguel Portas
(PT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! W dniu jutrzejszym miliony portugalskich pracowników mają zamiar rozpocząć strajk. Zamierzają rozpocząć strajk pod bardzo prostym hasłem: za kryzys, za który nie są odpowiedzialni, nie powinny płacić ludzie pracujący, emeryci, ludzie młodzi czy bezrobotni. Obecnego impasu w sprawie budżetu europejskiego nie sposób zrozumieć bez przeanalizowania tego kontekstu, jakim jest dramat społeczny i polityka nadmiernych środków oszczędnościowych. Polityka ta jest nie tylko niegodziwa; jest to ogromny błąd ekonomiczny, który stanowi zapowiedź ponownego pogrążenia Unii Europejskiej w recesji, co będzie zapewne skutkowało bezrobociem, a przede wszystkim pogłębieniem się różnic między krajami odnotowującymi nadwyżki, a tymi, które mają deficyty.
W związku z tym podczas obecnej debaty na temat budżetu musimy wypowiadać się w sposób bardzo precyzyjny. Nie uważamy, aby możliwe było posiadanie waluty bez wspierającego ją poważnego budżetu, a - bądźmy realistami - budżet na rok 2011, czyli przedmiot obecnej dyskusji, to nie budżet skromny. To budżet mizerny; to budżet, który nie jest odpowiedzią na kryzys, lecz który sam stanowi element tego kryzysu. Z tego właśnie względu ważne jest, aby to się nie powtórzyło w roku 2012, w roku 2013 lub po roku 2014.
Przedmiotem naszej dyskusji jest właśnie kwestia przyszłości: czy pragniemy Europy kontrolowanej przez rządy czy też Europy, która będzie "koniem trojańskim” systemu finansowego? Faktycznie europejska lewica jest zainteresowana omawianiem kwestii środków własnych. Nie chcemy nałożenia nowych podatków na europejskie społeczeństwo, ale zdecydowanie chcemy dyskutować na temat możliwości sprawienia, by kapitał finansowy płacił to, czego ciągle nie płaci: aby płacił to, co jest winien. Takie jest przesłanie, którego społeczeństwo - ludzie pracujący i bezrobotni - domagają się od tego Parlamentu i od Unii Europejskiej. Albo chcemy realizować projekt europejski, w którym jest tak mało ambicji, by lecieć, że ledwo udaje się wystartować, albo powiemy jasno, że nie jesteśmy zadowoleni ze scenariusza, jaki nam podsuwa Wielka Brytania i grupa rządów, zgodnie z którym trzeba "zrobić więcej za mniej pieniędzy, ponieważ to właśnie jest ta Europa, którą wam proponujemy”.
Timo Soini
(FI) Panie Przewodniczący! Rzeczywiście mamy teraz doskonałą sytuację. Unia Europejska znajduje się w kryzysie, wszystkie jej instytucje przeżywają kryzys. Sami się o to prosiliśmy i taka jest prawda. Teraz jest szansa na poprawę.
Zcentralizowana władza i polityka walutowa nie sprawdziła się w Związku Radzieckim i nie sprawdzi się również na Zachodzie. Nie ma jednej waluty, są wyłącznie pieniądze podatników w różnych częściach Europy. W sytuacji, gdy dochodzi do równoczesnych cięć w budżetach krajowych - w Finlandii nie można było znaleźć nawet miliona euro dla szpitala reumatologicznego - przynajmniej moi wyborcy w liczbie 130 tysięcy nie chcą, abym był przedstawicielem UE w Finlandii, lecz chcą, abym był przedstawicielem podatników fińskich w UE, i tym właśnie zamierzam być.
Z polityki zcentralizowanej nic nie wychodzi. Najpierw załamała się Grecja, teraz upada Irlandia, a za nimi są Portugalia i Hiszpania. Niebawem cały ten projekt się zakończy.
Lucas Hartong
(NL) Panie Przewodniczący! Jakże jestem zadowolony z dotychczasowego stanowiska zajmowanego - w szczególności - przez rząd brytyjski i rząd niderlandzki! Wykorzystując doskonałe argumenty, potrafiły zapobiec zwiększeniu budżetu UE na rok 2011 oraz odmówiły zgody na wprowadzenie tzw. środków własnych, przez które należy rozumieć europejskie podatki. Dobra robota! Jednocześnie muszę wyrazić ubolewanie z powodu tego, że Parlament Europejski nie jest skłonny wyciągnąć wniosków z nauki, jakiej udzielają mu państwa członkowskie. "Klika strefy euro”, tak bardzo oderwana od realiów, myślała, że tak po prostu dostanie trochę więcej pieniędzy na swoje hobby. Straciła teraz zupełnie wyczucie, co odbywa się w umysłach obywateli. Żąda coraz więcej, podczas gdy Parlament i Komisja powinny jedynie wyznaczać terminy lub nawet dokonywać cięć w swoich wydatkach. Nic z tych rzeczy. Holandia i inne państwa członkowskie mają wyjątkowo dobre powody po temu, by odrzucić zwiększenie budżetu UE oraz wprowadzenie europejskich podatków. Czynimy to ze względów demokratycznych oraz uważamy za całkowicie niewłaściwe fakt, iż niektórzy w tej sali, np. grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci), zdają się sądzić, że Holandia powinna za to zostać ukarana. Holandia - jako członek założyciel UE - prawie zawsze była największym płatnikiem netto do budżetu UE. Mowa jest o pieniądzach podatników niderlandzkich. Czy teraz pan poseł Daul zamierza apelować o nałożenie sankcji na inne państwa członkowskie? Czy to koniec UE? Biorąc pod uwagę sposób, w jaki przehandlowywane są interesy naszych obywateli, można byłoby sobie życzyć, aby tak się stało. Panie Przewodniczący! To rzeczywiście smutne, ale to nas będzie się później oskarżać o populizm. Jeżeli populizm oznacza, że starannie wsłuchujemy się w to, co mówią obywatele, że ich reprezentujemy i że przedstawiamy naprawdę niezbite argumenty na uzasadnienie sposobu wydobywania nas z kryzysu gospodarczego, co UE również na nas wymusiła - wówczas ochoczo i z dumą przyjmę ten tytuł. Nadal oczywiście będziemy przeciwni zwiększeniu budżetu na rok 2011 oraz europejskim podatkom. Nawiasem mówiąc, Panie Pośle Schulz, zanim Pan zacznie - nie jestem blondynką.
László Surján
(HU) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Czy obecna debata dotyczy pieniędzy i władzy? Nie. Motor rozwoju europejskiego krztusi się. Budżet po stronie dochodów od lat czeka na reformy. traktat z Lizbony stanowi, że musimy czerpać dochód ze środków własnych. A więc dlaczego nie? Dlaczego nie możemy się nad tym zastanowić? Eksperci mówią od lat, że europejski budżet jest nieelastyczny i że to właśnie czyni z Unii Europejskiej bankruta. Dlaczego więc nie stworzyć elastycznego budżetu?
Nie możemy reagować na wyzwania szybko zmieniającego się świata, gdy mamy związane ręce - związane ręce z powodu siedmioletniego budżetu - lecz równocześnie nie powinniśmy lekceważyć tych podstawowych europejskich zasad, z których wynika, że różnice zdań muszą być rozstrzygane w drodze otwartej debaty i kompromisu. Nie do przyjęcia jest to, że są państwa, które nawet nie są skłonne podjąć takiej debaty. Oznacza to kres europejskiego ducha. Nadal jesteśmy gotowi do dyskusji, a odpowiedzialność spoczywa na tych, którzy nie chcą się zaangażować.
Niektórzy twierdzą, że nie wolno łączyć kwestii politycznych z budżetowymi. Wręcz przeciwnie! Historia całej Unii Europejskiej na tym polega. Sprawdźcie sami! W tym miejscu reprezentujemy obywateli i nie możemy im spojrzeć prosto w oczy, gdy raz po raz przedstawiamy im wspaniałe działania pozorne - program 2020, program lizboński - a nie mamy żadnych środków, by te programy zrealizować. Tak dalej być nie może! To nie Rada spiera się z Parlamentem. Spór wiodą ci, którzy nie są w stanie pojąć ducha czasów i którzy spierają się z osobami pragnącymi sprawnie funkcjonującej Europy.
Göran Färm
Panie Przewodniczący! Pozwolę sobie w pierwszej kolejności wyrazić podziękowanie dla prezydencji belgijskiej, ponieważ naprawdę się stara, musi jednak zrobić nieco więcej. Parlament Europejski wykazał wiele dobrej woli, przyjmując wielkości na rok 2011, ponieważ rozumiemy sytuację gospodarczą państw członkowskich.
Co do zobowiązań - w ujęciu realnym nastąpiło wręcz zmniejszenie wielkości budżetu. Przedstawiliśmy także rozwiązania dotyczące kilku takich spraw praktycznych, jak instytucje związane z ITER, organy nadzoru finansowego i służba działań zewnętrznych; nasze propozycje były konstruktywne. Natomiast nie przyjmujemy do wiadomości, że kryzys gospodarczy będzie trwał wiecznie i że to kryzys powinien wyznaczać granice przyszłości Europy. Nie akceptujemy poglądu, że kryzys wymaga "mniej Europy” lub antyeuropejskiego programu działania. Mówiąc konkretnie, od lat krytykujemy brak elastyczności budżetu Unii Europejskiej i Komisja się z nami zgadza. Jak więc ograniczenie elastyczności może nagle stać się rozwiązaniem problemów budżetowych?
Jak o przyszłości Europy stanowić mają cięcia wydatków na potrzeby wspólnie uzgodnionych programów priorytetowych oraz niefinansowanie nowych - ITER to nie jedyny priorytet - czy nawet tych najważniejszych. Bez rozsądnej elastyczności narażamy się na tworzenie góry problemów w latach 2012 i 2013. Starajmy się tego uniknąć.
Jak można uznawać za problem włączenie Parlamentu Europejskiego w konstruktywny dialog na temat przyszłych ram finansowych i następnego budżetu długoterminowego? Nie rozumiem. Spróbujmy ponownie osiągnąć porozumienie, lecz musimy znaleźć rozwiązanie kwestii elastyczności, co najmniej tak ambitne jak to, które już posiadamy w ramach porozumienia międzyinstytucjonalnego. Musimy znaleźć otwartą i konstruktywną procedurę na potrzeby następnych ram finansowych. To nasza "czerwona kreska”. Proszę, aby Rada podjęła kolejną próbę.
Carl Haglund
(SV) Panie Przewodniczący! Bez trudu można zgodzić się ze znaczną częścią wypowiedzi koleżanek i kolegów posłów. W mojej ocenie i w ocenie wielu innych osób faktycznie jest to kwestia autentycznej troski o przyszłość, troski o sposób, w jaki mamy przejść przez kolejne lata i nadchodzące dziesięciolecie. Należy pamiętać, że wspólnie udało się nam dojść do porozumienia w sprawie dość - lub raczej bardzo - ambitnej strategii Europa 2020, strategii, która ma pchać Europę naprzód. Naiwnością jednak byłoby sądzić, że tego rodzaju strategia sama się sfinansuje, czy zrealizuje. Z pewnością wiadomo też, że ta strategia i jej sukcesy nie będą wyłącznie kwestią pieniędzy. Niestety jednak i to w pewnym stopniu da o sobie znać.
Ani Radzie, ani Komisji nie udało się jeszcze przedstawić na najbliższe lata planów, które wywarłyby na nas dostateczne wrażenie, co jest jednym z powodów sprawiających, że cała rzecz zakończyła się konfliktem, w którym ostatnio się znaleźliśmy. Chciałbym powiedzieć Radzie, że bardzo jej się podoba umieszczanie jej na "portrecie rodzinnym” po zatwierdzeniu traktatu z Lizbony i udanym porozumieniu w sprawie strategii UE 2020. Wszyscy prominenci ochoczo stają tutaj i mówią każdemu, jak bardzo lubią Europę, natomiast gdy przychodzi coś zrobić i faktycznie zrealizować omawiane sprawy, Rada nagle ma problemy. Są to problemy, które obecnie przejawiają się w tym, że nagle mamy kryzys budżetowy i są to problemy związane z tym, że Rada - jak podkreślano tutaj - powinna zająć się poszukiwaniem rozwiązań i je znajdować, ponieważ faktem jest, że nie chodzi jedynie o budżet następnego roku; chodzi o przyszłość. To jest przesłanie polityczne, które dzisiaj mamy dla Rady.
Vicky Ford
Panie Przewodniczący! W ten weekend delegacja Komisji i MFW udała się do Dublina, by służyć poradą gospodarczą. To kolejny europejski kraj, który musiał przedstawić nowy budżet krajowy i dla naszych przyjaciół po drugiej stronie Morza Irlandzkiego to wyjątkowo trudny okres.
To oczywiście głęboka ironia losu, że urzędnicy europejscy opiniują jakiś budżet krajowy, podczas gdy budżet własny UE nie jest jeszcze uzgodniony. Od wielu miesięcy moja grupa ostrzega, że w sytuacji tak wielkich napięć w budżetach państw członkowskich, ważne jest, aby UE okazywała powściągliwość w swoich wydatkach, zapewniając dobre wykorzystanie każdego pensa z pieniędzy podatników. Ostatnie głosowanie w Parlamencie nie wskazuje na taką powściągliwość, wszelako oczywiście dobrym znakiem jest to, że istnieje obecnie porozumienie dotyczące liczb między Parlamentem i Radą, chociaż sądzę, że moglibyśmy przyjąć jeszcze niższe wielkości. Najsmutniejsze jest jednak to, że pomimo uzgodnienia liczb, nadal brakuje porozumienia w sprawie budżetu.
Naszym rynkom nadal daleko do stabilności, rynki stają się nerwowe, gdy istnieje niepewność i chciałabym apelować do posłów do tego Parlamentu, aby odłożyli na bok ambicje polityczne i uzgodnili budżet.
Bastiaan Belder
(NL) Panie Przewodniczący! Parlament Europejski opóźnia przyjęcie budżetu na rok 2011. Żądanie Parlamentu, aby miał coś do powiedzenia w sprawie finansowania Unii Europejskiej w perspektywie długookresowej, oznacza wprowadzenie podatku UE, chociaż w wielu wypowiedziach tego tak się nie nazywa. Czyniąc to, Parlament Europejski naraża się na podejrzenie, iż nie chce przyjąć konstruktywnej roli w procedurze kształtowania rocznego budżetu, zgodnie z art. 234 traktatu. Nie wróży to dobrze perspektywie finansowej na lata 2014-2020, w przygotowaniu której Parlament usilnie chce uczestniczyć. Przy zwiększeniu budżetu o 2,91%, Parlament Europejski już osiągnął więcej niż dobry wynik dla Europy i jego obywateli oraz firm i budżetów państw członkowskich. To my jesteśmy odpowiedzialni za przygotowanie rozsądnych planów w odniesieniu do budżetu na rok 2011. Dzięki temu znikłyby omawiane ograniczenia budżetowe, co mogłoby jeszcze okazać się pouczające.
Philip Claeys
(NL) Panie Przewodniczący! Nie zaszkodziłoby, gdyby Parlament Europejski - choć jeden raz - dał dobry przykład i bronił zasady mówiącej o tym, że Unia Europejska powinna postępować w myśl przysłowia "krawiec kraje, jak mu materii staje”. W czasach, gdy każdy musi oszczędzać i gdy nasi obywatele muszą zaciskać pasa, przekonywanie o konieczności znacznego zwiększenia budżetu UE oznacza wysłanie całkowicie fałszywego sygnału. UE przejmuje po prostu nowe kompetencje i w tym celu chce więcej pieniędzy. No cóż, istnieje wiele możliwości uzyskania poważnych oszczędności. Według Europejskiego Trybunału Obrachunkowego finansowe skutki nieprawidłowości w polityce rolnej sięgają 2-5 % wydatków na rolnictwo. W przypadku funduszy regionalnych finansowy margines błędu przekracza 5 %, co w konsekwencji przekłada się na więcej, niż wynoszą dwie najważniejsze pozycje wydatków w budżecie. Dlatego konieczna jest lepsza kontrola wydatkowania środków finansowych oraz surowsze konsekwencje w przypadku błędnego, bezprawnego i oszukańczego ich wykorzystywania. Zamiast przez cały czas tylko domagać się zwiększenia dochodów, Parlament powinien równie często dyskutować na temat oszczędności. Bezpośredni podatek UE, którego chce Komisja, jest nie do przyjęcia z kilku powodów. Jest to kolejny krok w kierunku tworzenia europejskiego superpaństwa, nieuchronnie doprowadzi do jeszcze większych wydatków i równie nieuchronnie doprowadzi - co w istocie przyznał komisarz Lewandowski - do wzrostu ogólnych obciążeń podatkowych w przypadku płatników netto, do czego obecnie nie uda się ich po prostu przekonać.
Alain Lamassoure
(FR) Panie Przewodniczący, Panie Ministrze Wathelet, Panie Przewodniczący Barroso! Pragnę podziękować Komisji Europejskiej oraz prezydencji belgijskiej za ich otwarte, wspólne i naprawdę europejskie podejście.
W obecnym okresie kryzysu nie zapominajmy o zabezpieczeniu przyszłości. W ubiegłym roku rządy prześcigały się w wydatkach. Każdy wchodził na "wysokie obroty”. W roku bieżącym jest odwrotnie. Każdy naciska pedał hamulca, Fine. Parlament aprobuje wielkości narzucone Radzie przez najbardziej oszczędne lub skąpe państwo członkowskie, ale pod warunkiem, że zgodzimy się zadbać o przyszłość.
Unia nie posiada już niezbędnych środków finansowania swojego budżetu. Budżet Wspólnoty, zamiast stanowić podstawowy instrument solidarności między Europejczykami, stał się polem bitwy o sprzeczne interesy krajowe. Traktat z Lizbony obowiązuje już od roku. Przenosi na szczebel Unii długo oczekiwane kompetencje. Nie było jednak możliwe przeznaczenie żadnych dodatkowych środków na potrzeby budżetu na rok 2010 i tak jest również w odniesieniu do roku 2011. Jest też tak z programem działania "Europa 2020”.
W czasie, gdy wszystkie państwa członkowskie zobowiązały się do prowadzenia polityki mającej na celu znaczne zmniejszenie wydatków publicznych, są one niezwykle zainteresowane identyfikowaniem i wykorzystaniem potencjalnych oszczędności, które można zapewnić poprzez kumulowanie niektórych wydatków - albo wśród kilku państw, albo wśród wszystkich 27 państw członkowskich. Europa, europejska wizja i europejska analiza porównawcza - wszystko to może być pomocne, byśmy wydawali mniej. Z tego względu Parlament Europejski proponuje porozumienie między trzema instytucjami w sprawie metody wspólnej pracy nad wszystkimi propozycjami na przyszłość.
Ze swej strony chciałbym dodać, że zaoszczędzimy mnóstwo czasu, włączając w ten proces parlamenty krajowe, ponieważ są one suwerennym podmiotem w kwestiach podatkowych i budżetowych.
Ivars Godmanis
Panie Przewodniczący! Chciałbym położyć nacisk na trzy sprawy. Po pierwsze, jeżeli czasy dla wszystkich są ciężkie, musimy działać razem. Sądzę, że najgorszy moment w postępowaniu pojednawczym to ten, w którym Rada odmówiła rozpoczęcia dyskusji, a drugi - to ten, w którym odmówiła rozpoczęcia dyskusji nad przedstawionymi przez Komisję dokumentami dotyczącymi politycznych aspektów naszych rozmów. Ale przecież dyskusje są przewidziane w traktacie, i to co najmniej w dwóch miejscach. Pierwsze z nich: jeżeli chodzi o wieloletnie ramy finansowe, art. 312 stanowi całkiem wyraźnie, że o ile przed dokonaniem uzgodnień dotyczących tych ram nie przeprowadzimy dyskusji, ustalenia te nie będą miały mocy.
Co do środków własnych - stanowisko Rady jest przecież bardzo rozsądne - to nie ma tu większego zagrożenia. Nie rozpoczynamy wprowadzania nowych podatków, lecz rozpoczynamy rozmowy przewidziane w art. 311. W stu procentach jestem przekonany, że budżet jest nam potrzebny. Nie ma innego wyjścia. Natomiast jeżeli naprawdę chcemy jednej rzeczy - działać razem i rozpocząć rozmowy (nie wiemy, jaki będzie wynik tych rozmów) - prosimy Radę, aby w tym wspólnym zadaniu uczestniczyła. Sądzę, że wówczas rozmowy zakończą się sukcesem. W przeciwnym razie, żywię gorącą nadzieję, że nie będziecie działać w pojedynkę, zgodnie z art. 315. Możecie to robić, ale uważam, że działanie wspólne będzie lepsze niż oddzielne.
Hynek Fajmon
(CS) Panie Przewodniczący! Chciałbym wyrazić rozczarowanie wynikiem negocjacji między Radą, Komisją i Parlamentem w sprawie budżetu na rok 2011. Obecnie cała Europa dotknięta jest kryzysem gospodarczym i finansowym. Rządy europejskie mają do czynienia ze spadkiem przychodów i muszą spłacać ogromne zadłużenie. Parlament Europejski nie może udawać, że jest na to głuchy. W tak trudnej sytuacji nie jest słuszne, aby Parlament żądał zwiększenia budżetu o 6 %. Nie jest również słuszne proponowanie udzielenia zgody na budżet w zamian za obietnicę zapewnienia Parlamentowi jego własnych środków. Moim zdaniem negocjatorzy występujący w imieniu Parlamentu Europejskiego nie powinni zaostrzać sytuacji w tych negocjacjach, lecz przeciwnie - powinni zmierzać do porozumienia.
Obywatele, gospodarstwa domowe, firmy, społeczności i państwa UE potrzebują stabilności, a tę można zapewnić jedynie poprzez należycie zatwierdzone budżety, a nie poprzez budżety tymczasowe. Dlatego apeluję do Parlamentu, Rady i Komisji, aby możliwie szybko porozumiały się w kwestii budżetu UE na rok 2011.
Diane Dodds
Panie Przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję dzisiejszą debatę w sprawie budżetu. Państwa członkowskie przeżywają trudny okres, czego ten Parlament nie może lekceważyć. Z rozmów z moimi wyborcami wynika jasno, że uważają oni, iż osoby głoszące konieczność podwyższania budżetu oderwane są od rzeczywistości gospodarczej, a ponadto cała ta sprawa podważa zaufanie do instytucji europejskich.
Brak porozumienia w sprawie budżetu nie wynika z nieustępliwości, lecz w znacznym stopniu jest efektem federalistycznej koncepcji integracji i poszukiwaniem świętego Graala - koncepcji środków własnych. Moim zdaniem unijny podatek nie wchodzi w rachubę.
W odpowiedzi na dzisiejszą deklarację pana przewodniczącego Barroso, zgodnie z którą do końca czerwca następnego roku przedstawi on propozycje odnośnie do takiego podatku, chciałabym prosić pana premiera Camerona, aby jednoznacznie stwierdził, że jakiekolwiek działanie w tym kierunku spowoduje ogłoszenie referendum w Wielkiej Brytanii.
Sidonia Elżbieta Jędrzejewska
Panie Przewodniczący! Chciałabym, jako sprawozdawca budżetu Unii Europejskiej na rok 2011, podkreślić konstruktywną rolę, jaką odegrała prezydencja belgijska. Dziękuję także za zaangażowanie Komisji Europejskiej. Nasze wysiłki jednakże nie kończą się. Wręcz przeciwnie, w tej chwili powinniśmy je zintensyfikować. Osobiście uważam, że fiasko negocjacji budżetu na rok 2011 jest porażką nas wszystkich. Pragnę się jednakże podzielić tu z Państwem moją interpretacją, dlaczego do tego fiaska w poniedziałek doszło.
Byliśmy świadkami godnej ubolewania sytuacji, kiedy kilka państw członkowskich przeciągało negocjacje aż do północy, tak aby zakończyć je fiaskiem. Nie udało nam się zakończyć ich w terminie, ponieważ ze strony tych kilku państw członkowskich po prostu nie było woli rozmowy. Osobiście dla mnie jest sytuacją przykrą i bardzo zaskakującą, kiedy wokół stołu negocjacyjnego siedzą dyplomaci, siedzą wiceministrowie finansów i nie chcą rozmawiać o finansach, o przyszłym finansowaniu i o obecnym finansowaniu Unii Europejskiej. Jest to absolutnie dla mnie niezrozumiałe i niedopuszczalne, bo co się ma wydarzyć dalej, jeżeli politycy i dyplomaci nie chcą ze sobą rozmawiać?
Następna moja uwaga to to, że napięcie wokół dyskusji o budżecie na rok 2011 zaczęło się, ponieważ Parlament Europejski chce zwrócić uwagę państw członkowskich na problem, który przewidujemy na przyszłość i który już dzisiaj widzimy: że Unia Europejska podejmuje się ciągle nowych zadań, otwiera ciągle nowe tereny działalności, ma coraz więcej ambicji, a równocześnie państwa członkowskie, które tym ambicjom kibicują, równocześnie nie chcą tych ambicji i tych planów, i tych działań, i tych nowych obszarów finansować. Musimy o tej coraz bardziej powiększającej się różnicy rozmawiać. W czasach kryzysu tym bardziej należy rozmawiać o finansach, tym bardziej należy rozmawiać o tym, jak Unia Europejska ma być finansowana, tym bardziej potrzebny jest Parlament Europejski i nie jest w tej chwili czas na tworzenie tabu budżetowego.
Janusz Wojciechowski
Panie Przewodniczący! Rzeczywiście mamy w Unii Europejskiej poważny budżetowy kryzys, za który - tak jak wspomniała moja przedmówczyni - ponosi odpowiedzialność wiele stron. Jest to być może trochę błąd negocjacyjny ze strony Parlamentu: chcieliśmy załatwić za dużo rzeczy na raz. Problem dla beneficjentów, ale też rzeczywiście poważny kryzys polityczny, który moim zdaniem bierze się stąd, że gdzieś zanikł duch euroentuzjazmu. Ten duch entuzjazmu unosił się nad Parlamentem Europejskim, kiedy dyskutowaliśmy o traktacie lizbońskim. Wtedy ponaglano tych, którzy nie byli dość euroentuzjastyczni w tej sprawie, a kiedy negocjacje traktatowe się zakończyły, integracja została pogłębiona i zaczęły się dyskusje o pieniądzach, o budżecie, okazało się, że zamiast euroentuzjazmu jest euroegoizm i chęć, żeby za tę zwiększoną integrację europejską płacić jak najmniej. Chciałbym więcej euroentuzjazmu w sprawie budżetu.
Reimer Böge
(DE) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Mam pewne obawy, lecz nie o budżet, porozumienie międzyinstytucjonalne, czy też o ewentualny budżet "dwunastych części środków tymczasowych” - źródłem moich ogólnych obaw jest sytuacja polityczna, jaka grozi Unii Europejskiej, ujawniona dzisiaj w kontekście sprawy budżetu. Obawy moje budzi tendencja występująca w dziedzinie współpracy międzyrządowej oraz fakt, iż rozszerzone kompetencje Parlamentu z pewnością będą ograniczane i że nawet porozumienie zawarte w roku 2006 nie będzie respektowane. Moje obawy budzi to, że traktat z Lizbony nie jest wprowadzany w życie. (Oklaski) Panie Przewodniczący Barroso! Z zadowoleniem przyjmuję Pana deklaracje. Być może byłoby bardziej pomocne, gdyby przyszedł Pan z nimi 10 lat wcześniej po to, aby lepiej wyjaśnić, że Komisja stoi po stronie Parlamentu.
Co do trzech głównych tematów naszych negocjacji, pierwszym, który chciałbym omówić, jest kwestia instrumentu elastyczności. Oczywiście w tej dziedzinie nastąpił pewien postęp. Ostatnio słyszałem jednak, że podczas równoległych negocjacji w Brukseli wystąpiły jakieś komplikacje. Co się tam dzieje? Czy istnieje możliwość - a nie jest to zbyt wygórowane żądanie - uzgodnienia tego samego poziomu elastyczności, który mieliśmy przed wejściem w życie traktatu z Lizbony, co było rozwiązaniem słusznym i co zostało wypracowane po wieloletnich negocjacjach, począwszy od Agendy 2000? Czy w przypadku środków własnych zbyt wygórowanym żądaniem jest zobowiązanie się do kontynuacji tego, co my - Rada, Komisja i Parlament - stwierdziliśmy w 2006 roku w naszym oświadczeniu w sprawie porozumienia międzyinstytucjonalnego? Czy zbyt wygórowanym żądaniem jest to, aby osoby odrzucające pomysł podjęcia debaty nad środkami własnymi spróbowały przeczytać ten traktat? Traktat stanowi, że debata ta musi się odbyć.
Panie Przewodniczący! I wreszcie, czy zbyt wygórowanym żądaniem jest, abyśmy zawarli wiążące umowy polityczne dotyczące wszelkich kwestii odnoszących się do procedur zgody, co umożliwi nam zapobieganie pojawianiu się kryzysów i co sprawi, że nie znajdziemy się w analogicznej sytuacji w przypadku innych kwestii, w tym w zakresie zewnętrznych umów handlowych i następnych wieloletnich ram finansowych? Jeżeli przedstawi Pan wymienione sprawy w takiej formie, jak dzisiaj, odpowiedź ze strony tego Parlamentu brzmieć będzie zdecydowanie "nie”.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Panie Przewodniczący! Państwa członkowskie najwyraźniej przeżywają trudny okres z budżetowego punktu widzenia. Z drugiej strony oczywiste jest, że budżet UE poważnie przyczynił się do rozwoju każdego państwa członkowskiego, łącznie z płatnikami netto.
Jestem zaskoczony, że niepowodzenie postępowania pojednawczego nie wynika z braku zgody co do wielkości, ale z odmowy przeprowadzenia praktycznych rozmów o wspólnej przyszłości państw członkowskich, innymi słowy o przyszłości Europy. Parlament nie chce wychodzić poza granice swoich kompetencji. Pragnie, aby traktat był przestrzegany oraz chce chronić przyszłe interesy obywateli, którzy go wybrali.
Których punktów Rada nie chciała omawiać?
Zaangażowanie Parlamentu Europejskiego w opracowywanie wieloletnich ram finansowych jest przewidziane w traktacie. Zadanie to zostało wykonane w roku 2006 i nie sądzę, aby budżet na lata 2007-2013 był dla Unii zły. Wręcz przeciwnie.
Elastyczność - mechanizm ten był dotychczas wykorzystywany w sposób skuteczny i korzystały z niego wszystkie państwa członkowskie.
Środki własne - to właśnie sytuacja budżetowa, przez którą przechodzą obecnie państwa członkowskie, powinna je pobudzić do podejmowania prób znalezienia stabilnych metod finansowania budżetu Unii Europejskiej, pozwalających w przyszłości powstrzymać zagrożenie dla realizacji poszczególnych dziedzin europejskiej polityki.
Nowe obowiązki wynikające z traktatu oraz strategia UE 2020 wymagają finansowania. Niedopuszczalne jest, by ta sam instytucja, Rada, ustalała cele dla roku 2020, a jednocześnie nie zatwierdzała środków finansowych koniecznych dla zaspokojenia tych potrzeb. Uważam, że mamy obowiązek osiągnięcia porozumienia. Nie wolno dopuścić do zmniejszenia zaufania do instytucji europejskich.
Giovanni La Via
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! W tym tygodniu powinniśmy zatwierdzić ogólny budżet Unii Europejskiej na rok 2011. Jednakże jesteśmy obecnie w sytuacji, w której istnieje dla Europy realne zagrożenie, że rozpocznie nowy rok, mając budżet tymczasowy oraz że jej działanie będzie poważnie utrudnione wskutek zastosowania systemu dwunastych części środków tymczasowych.
Powszechnie wiadomo, że wszyscy - Parlament, Komisja i większość państw członkowskich - byli gotowi dojść do porozumienia, które zostało zablokowane przez mniejszość krajów niezgadzających się na rozpoczęcie konstruktywnej debaty z Parlamentem w sprawie realizacji postanowień traktatu z Lizbony.
Uważam, że stanowisko Parlamentu podczas tych negocjacji było odpowiedzialne i wyważone. Parlament wezwał do stosowania traktatu z Lizbony i nadal usilnie do tego wzywa.
Rada ze swojej strony udowodniła, że jest niezdolna do zawarcia porozumienia i pokazała, że jest bardzo głęboko podzielona w sprawach zasadniczej wagi, wobec których sprzeciw wyraziła mniejszość państw, odrzucając pomysł rozpoczęcia debaty z Parlamentem na temat reguł i procedur, jakie powinny obowiązywać w procesie wdrażania traktatu z Lizbony.
Teraz jednak mamy obowiązek zająć się przyszłością i wspólnie - mówiąc to mam na myśli Radę, Parlament i Komisję - budować Europę przyszłości, bez egoizmu czy robienia uników. Wyrażając zgodę na narzucone przez Radę ograniczenia w zakresie skali zwiększenia budżetu, czyli na owe 2,91 %, które wszyscy znamy, Parlament przekazuje bardzo wyraźny sygnał potwierdzający jego wyczulenie na realia okresu, jaki przeżywamy.
Wszyscy jesteśmy jednak zgodni co do tego - Komisja też to dzisiaj potwierdziła - że powinniśmy domagać się większej elastyczności, by móc sprostać potrzebom Europy. Zgadzam się z dzisiejszą wypowiedzią pana przewodniczącego Barroso, w której poruszył kwestię wniosków, jakie Komisja opracuje w zakresie wykorzystania swoich środków własnych oraz dostosowania budżetu UE do traktatu z Lizbony i liczę na szerszą współpracę Rady w procesie budowania Europy przyszłości.
José Manuel Fernandes
(PT) Panie Przewodniczący! Podczas negocjacji z Radą w sprawie budżetu na rok 2011 Parlament Europejski zrobił wszystko, aby osiągnąć porozumienie. Jedynym żądaniem jest wypełnienie zobowiązań Rady, na przykład strategia Europa 2020 i konieczność jej finansowania, jak też kwestia przestrzegania traktatu z Lizbony.
W istocie rzeczy, zgodnie z traktatem, Parlament Europejski musi uczestniczyć - poprzez głosowanie, wydawanie opinii lub konsultacje - w opracowaniu nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego, następnych wieloletnich ram finansowych, w określaniu nowych środków własnych. Żądania te są logiczne, rozsądne, leżą w interesie publicznym oraz służą zapobieganiu zagrożeniom i konfliktom międzyinstytucjonalnym: są to żądania, które Rada powinna podzielać i na straży których powinna stać.
Co do porozumienia międzyinstytucjonalnego, oczywiste jest, że respektowanie zobowiązań podjętych przez instytucje europejskie, szczególnie przez Radę, zależy od istnienia elastyczności stosowanej w przypadku obecnych wieloletnich ram finansowych.
Strategia Europa 2020, międzynarodowy eksperymentalny reaktor termojądrowy, Europejska Służba Działań Zewnętrznych oraz instytucje nadzoru finansowego to tylko niektóre przykłady tematów wymagających finansowania. Rada musi zająć się traktatem z Lizbony, zarówno pod kątem dziedzin, które od niedawna podlegają kompetencji Unii Europejskiej, co znajduje odzwierciedlone w budżecie, jak i pod kątem zwiększonych kompetencji Parlamentu Europejskiego, zwłaszcza w zakresie budżetu. Zmiany te tak naprawdę utrwalają umocowanie demokratyczne instytucji unijnych.
Stosowanie metody wspólnotowej, a nie podejścia obowiązującego na płaszczyźnie międzyrządowej, powoduje, że nasz sposób sprawowania władzy jest bardziej demokratyczny. Mam nadzieję, że egoizm kilku krajów nie zablokuje projektu europejskiego, w którym chodzi o pokój, solidarność i postęp, ani też nie stworzy dla niego zagrożenia.
Mairead McGuinness
Panie Przewodniczący! Była to bardzo ważna debata - zwłaszcza pod względem politycznym - ale sądzę, że należy również pomówić o niektórych jej aspektach praktycznych. Jestem sprawozdawczynią do spraw rolnictwa w budżecie na rok 2011 i o ile nie osiągniemy porozumienia w sprawie tego budżetu, pojawią się realne konsekwencje w zakresie przepływu środków państw członkowskich, które w ostatnich tygodniach dokonały wypłat zaliczek dla swoich rolników. Rolnicy borykają się z problemami finansowymi i brakiem dochodów. Istnieją więc bardzo realne i praktyczne konsekwencje, a jest to zaledwie jedna z nich.
Teraz jednak pozwolę sobie pomówić o przyszłości. Prowadzimy właśnie aktualnie debatę na temat przyszłości wspólnej polityki rolnej, domagając się, aby polityka ta dawała Europie więcej pod względem środowiska, bezpieczeństwa żywności oraz w wymiarze terytorialnym, a tymczasem do tej pory cała ta debata sprowadza się do tego, jak zmniejszyć budżet na potrzeby rolnictwa. Obawiam, że podczas obecnej debaty na temat budżetu na rok 2011 malujemy bardzo negatywną perspektywę budżetu dla rolnictwa i Unii Europejskiej w okresie po roku 2013. Te dwie debaty są bardzo silnie ze sobą powiązane i sądzę, że musimy być tego świadomi.
Edit Herczog
(HU) Panie Przewodniczący! Od dziesięciu lat opowiadamy obywatelom, że Traktat o Unii Europejskiej był konieczny, i kraje rzeczywiście go ratyfikowały. Przez ostatnie dziesięć lat opowiadamy obywatelom, że prace badawczo-rozwojowe można prowadzić i finansować lepiej na szczeblu UE. Mówiliśmy im, że europejską politykę kosmiczną można lepiej realizować na szczeblu UE i że badania w dziedzinie energii oraz walkę ze zmianami klimatu można lepiej prowadzić na szczeblu UE niż na szczeblu państw członkowskich. Kiedy tak uważaliśmy, kiedy się za tym opowiadaliśmy, byliśmy święcie przekonani, że mówimy prawdę. Jak się powiedziało A, trzeba powiedzieć i B. Jeżeli do dnia dzisiejszego nadal wierzymy w to, co mówiliśmy przez ostatnie dziesięć lat, to musimy określić niezbędne środki budżetowe, a podstawowym sposobem, aby to osiągnąć, jest elastyczność, podczas gdy sposobem drugim - utworzenie środków własnych Parlamentu, środków własnych Unii Europejskiej. Ceterum censeo, Unia Europejska jest potrzebna.
Niki Tzavela
Panie Przewodniczący! Niedawne wspólne oświadczenie wydane po spotkaniu na szczycie UE-USA to pierwsze oświadczenie od dłuższego czasu, w którym Komisja zademonstrowała dużą klasę, optymizm, siłę i solidarność, a także konsekwentność. Tutaj mamy paradoksalną sytuację, w której nie znajdujemy wspólnego języka w sprawie budżetu. Jeżeli chcemy, aby Europa była siłą liczącą się na arenie międzynarodowej - co jest naszą intencją - nie stać nas na luksus nieposiadania budżetu. To właśnie chciałem powiedzieć i - oby tak dalej!
Giovanni Collino
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Fiasko dialogu trójstronnego jest dobrą okazją polityczną, by zastanowić się nad historią Europy w ostatnim czasie.
Problem jest nie tylko polityczny, ale i kulturowy oraz dotyczy wielu państw członkowskich. Obecny kryzys gospodarczy i finansowy ma charakter strukturalny i nie jest zjawiskiem przejściowym. Stanowi w rzeczywistości rodzaj transformacji, która rzutuje na gospodarkę, zatrudnienie i społeczeństwo ery, w której żyjemy. Jeżeli z ogólnej wizji Europy nie będzie wynikać rozwój polityczny i kulturowy, nie będziemy zdolni do podjęcia działań na rzecz przezwyciężenia problemów związanych z początkiem nowego tysiąclecia w takich obszarach, jak dobrobyt, badania naukowe, energia, polityka i bezpieczeństwo środowiska; z problemami tymi możemy się uporać jedynie wspólnym politycznym wysiłkiem wszystkich państw tworzących Unię.
Przesłanie, jakie kieruję do koleżanek i kolegów posłów do PE, brzmi: mimo że dialog trójstronny zakończył się porażką, Parlament wykonał doskonałą robotę, która całkowicie wypełnia powierzony nam mandat reprezentowania obywateli. Obecnie dzięki traktatowi z Lizbony znaczenie Parlamentu jest większe i Rada nie może już odgrywać dominującej roli w stosunku do generalnej niezawisłości tego Parlamentu...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Franz Obermayr
(DE) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! To oczywiste, że tradycjonalistyczni przedstawiciele Parlamentu Europejskiego domagają się stosowania znacznej elastyczności w budżecie, ale zauważyłem, że nikt nie wspomina o interesach płatników netto czy o interesach obywateli.
W końcu to płatnicy netto, którzy finansują UE, doprowadzili do ożywienia gospodarki po okresie kryzysu, uratowali kraje mające deficyty budżetowe i ocalili euro, nakładając jednocześnie poważne obciążenia na własnych obywateli. Moim zdaniem dlatego całkowicie zrozumiałe i uzasadnione jest żądanie ze strony tych krajów i ich obywateli, aby pilnować środków budżetowych, zagwarantować wyeliminowanie możliwości wstecznego korygowania salda netto na życzenie oraz zapobiec przeznaczaniu środków na inne cele. Rzecz jasna nie mówię tutaj o pomocy udzielanej w przypadku klęsk żywiołowych. To wyjątek.
I tak samo - krytyczny stosunek do podatków UE nie ma nic wspólnego z ewidentnym brakiem solidarności. Wynika to po prostu z faktu, iż państwa członkowskie w znacznej mierze są temu przeciwne. Z tego względu - w myśl zasady pomocniczości - jasne jest, że musimy utrzymać w mocy warunek ratyfikacji przez parlamenty krajowe.
Monika Hohlmeier
(DE) Panie Przewodniczący! Przede wszystkim chciałabym wyraźnie powiedzieć - w nawiązaniu do powtarzanych w tej sali pretensji - że podczas negocjacji budżetowych nie zażądaliśmy ani jednego centa więcej niż Rada nam zaoferowała. Oznacza to, że w pełni zgadzamy się z oczekiwaniami Rady. Jeżeli chodzi o instrument elastyczności, jest on konieczny, ponieważ Rada systematycznie stawia nas w trudnej sytuacji podejmując decyzje w sprawie ważnych projektów, dla których nie przewidziała finansowania. Później wraz z państwami członkowskimi musimy podejmować próby znalezienia rozwiązań w odniesieniu do tych projektów, aby móc je finansowo wesprzeć i aby przygotować rozsądne plany. Nie zażądaliśmy też więcej niż przewidziano w traktacie z Lizbony. Niemniej domagamy się przestrzegania tego traktatu - i nic ponad to.
Jeżeli chodzi o kwestię środków własnych, z pewnością Parlament nie żąda za wiele, mówiąc, że chciałby przynajmniej rozmawiać na temat tych środków, jak mają one wyglądać i czy istnieją środki własne. Nie można tak po prostu odmówić podjęcia rozmów, a następnie winą obciążać Parlament.
Janusz Lewandowski
komisarz - Panie Przewodniczący! Po wysłuchaniu uwag szanownych posłów do PE przedstawiam krótkie uzupełnienie wystąpienia pana przewodniczącego Barroso.
W tych konkretnych okolicznościach strategia Komisji jest bardzo prosta i opiera się na prostym założeniu, że Europa nie potrzebuje podziałów, ale jedności, by móc sprostać innym wyzwaniom. Sądzę, że prezydencja belgijska działa zgodnie z tym założeniem.
Traktaty jasno określają naszą rolę w przypadku osiągnięcia porozumienia i w razie jego braku, co wydawało się mało prawdopodobne, lecz po raz pierwszy od 26 lat taka sytuacja się wydarzyła. Obserwujemy rozczarowanie milionów beneficjentów w całej Unii Europejskiej. Dlatego musimy zareagować. Wiemy, że musimy działać szybko i dzisiaj zrobiliśmy pierwszy krok w kierunku uzgodnienia wytycznych, aby następnie - przypuszczalnie 1 grudnia - przedstawić liczby, które już nie budzą kontrowersji, aby bronić elastyczności, która jest nam potrzebna, aby przedstawić wniosek w sprawie uzgodnień dotyczących współpracy opartej na traktacie z Lizbony oraz aby bronić - co również jest istotne - przysługującego Komisji prawa do inicjatywy w zakresie przedstawienia w przyszłym roku wizji przyszłości.
Ponosimy wspólną odpowiedzialność za zrealizowanie tego, co obiecano, czego oczekują beneficjenci, co zdołano zgromadzić w budżecie po stronie przychodów, przy pełnym poszanowaniu suwerenności fiskalnej państw członkowskich. Mówimy tutaj o skromnym budżecie, który zwiększa się w tempie odpowiadającym połowie stopy wzrostu budżetów krajowych, pomimo rozszerzenia Unii o 12 nowych państw. Był to wyraźny dowód przestrzegania dyscypliny i żelaznych zasad. Dlatego wykonajmy tę pracę, a jednocześnie pracujmy nad lepszym scenariuszem. Apeluję do państwa poczucia odpowiedzialności. Podobnie jak pan przewodniczący Barroso, jestem bardzo zbudowany dzisiejszą debatą w Parlamencie.
Melchior Wathelet
Panie Przewodniczący! To prawda, że ten rodzaj debaty powinien pomóc nam osiągnąć porozumienie, a nie doprowadzić do jeszcze większego skomplikowania sytuacji. Mam nadzieję, że będę mógł powiedzieć, iż dzisiejszego popołudnia debata przebiegała w podobnym duchu.
Tak, osiągniemy postęp i będziemy musieli spróbować znaleźć porozumienie w sprawie elastyczności i finansowania ITER. Tak, ta perspektywa dotycząca budżetu na rok 2012 i 2013 będzie zależeć od porozumienia i naprawdę robimy wszystko, aby pokazać, że jesteśmy w stanie osiągnąć porozumienie dotyczące perspektyw na lata 2012-2013, szczególnie w tak istotnej kwestii, jaką jest elastyczność.
Po drugie - tak, będziemy prowadzić debaty w kontekście art. 312 i 324, by przekonać się w praktyce, jak możemy je wdrożyć i stosować oraz by zagwarantować wcielenie wymienionych artykułów i nowych procedur w życie. Będziemy musieli znaleźć wspólną płaszczyznę porozumienia.
Dzisiaj usłyszałem, że Komisja zamierza skorzystać ze swoich uprawnień w zakresie inicjatywy legislacyjnej, czy to w odniesieniu do kwestii środków własnych, czy to ram wieloletnich. Na podstawie tych elementów będziemy musieli się spotykać, będziemy musieli dyskutować, będziemy musieli zyskać pewność, że przestrzegamy art. 312 i 324 traktatu, które stanowią, że do uzyskania porozumienia, odbywania wspomnianych posiedzeń i prowadzenia koordynacji, która umożliwi wcielenie w życie tych nowych procedur określonych w traktacie, wymagane są wszystkie elementy.
Co do elastyczności w latach 2012-2013, będziemy musieli wdrożyć postanowienia zawarte w art. 312 i 324 traktatu nawet wówczas, gdy - muszę ten element podkreślić - będziemy musieli zapewnić uchwalenie budżetu na rok 2011. Chodzi o wiarygodność Unii Europejskiej. Chodzi również o skuteczność rozwiązań politycznych, które będą wdrożone tylko pod warunkiem uchwalenia budżetu na rok 2011. Mówimy tylko o polityce spójności; tylko i wyłącznie. W rzeczywistości stawką jest tutaj nasza wiarygodność i realizacja naszej polityki.
Po trzecie, nie trzymajmy z tymi, którzy nie chcą uchwalenia budżetu, ponieważ chcą, by UE dysponowała jeszcze mniejszymi środkami na realizację swojej polityki. Aby im udowodnić, że są w błędzie, niewątpliwie musimy jednak poprzeć podejście pojednawcze i najefektywniej wykorzystać kilka najbliższych tygodni w celu wypracowania tego sposobu podejścia, byśmy wszyscy mogli z niego skorzystać, pomimo konieczności poczynienia pewnych ustępstw. Lecz przynajmniej jest to rozumowanie, dzięki któremu idziemy do przodu, a nie cofamy się, do czego może dojść, jeżeli w ciągu kilku najbliższych tygodni nie uchwalimy budżetu na rok 2011.
Przewodniczący
Panie Urzędujący Przewodniczący Rady! Niebawem rozpocznie się konferencja przewodniczących, a więc w tej sali konieczne są pewne istotne pytania i odpowiedzi, ponieważ będzie to bardzo ważne posiedzenie. Musi być postęp ze strony Rady. Przypuszczalnie odbyły się liczne rozmowy z członkami Rady, z państwami członkowskimi. Jakich wyjaśnień mógłby nam Pan udzielić? Czy jest możliwy ruch w naszym kierunku? Mamy określone oczekiwania. Zna je Pan bardzo dobrze, ponieważ tak naprawdę był to temat naszych ostatnich pytań - trzy punkty poruszone pod sam koniec w dniu 15 listopada, kilka minut przed północą. Pańska odpowiedź jest dla nas bardzo ważna.
Melchior Wathelet
Panie Pośle Schulz! Słyszałem Pana pytanie. Myślę, że nie oszczędzono nikogo.
Sądzę, że możemy wybrać jedną z dwóch postaw: albo wskazywać na siebie palcem - twoja wina, moja wina - albo przekonywać się wzajemnie do swoich racji, dzięki czemu obie strony zbliżą się do zgody. Możemy również pozostać w tym stanie ducha, który niestety doprowadził do niezgody w dniu 15 listopada.
Kogo mamy winić? Mógłbym powiedzieć, że od samego początku Parlament z pewnością zamierzał utrzymywać, iż winić należy Radę, a Rada z pewnością zamierzała twierdzić, iż wina leży po stronie Parlamentu, i obie strony dziękowałyby Komisji za jej starania na rzecz pojednania. Musimy starać się odejść od tego typu podejścia i jak najlepiej wykorzystać te kilka ostatnich tygodni i dni na wzbudzenie w sobie odmiennego sposobu rozumowania.
Cóż mam odpowiedzieć na pytanie pana przewodniczącego - czy postęp jest możliwy? Tak, jest możliwy, ponieważ wiemy, że gdybyśmy postępowali w taki sposób, jak 15 listopada, efektem końcowym byłby ponownie brak zgody, zwłaszcza w ważnej kwestii elastyczności. Dlaczego kwestia ta jest istotna? Jest istotna, ponieważ w mojej ocenie dotyczy jednej z głównych trosk Parlamentu, którą są liczne plany - przynajmniej w odniesieniu do lat 2012-2013, czyli okresu, w którym kończą się obecne ramy wieloletnie.
Właśnie dlatego począwszy od 15 listopada prezydencja belgijska nawiązała kontakt w omawianej sprawie, próbując osiągnąć postęp również w zakresie tych punktów. Otóż tak - istnieją możliwości uzyskania porozumienia w tym kontekście, ale obydwie strony będą musiały całkowicie zmienić swoje rozumowanie i przyjąć podejście pojednawcze, by uzyskać rezultaty. Inaczej będziemy świadkami kolejnej porażki, a wcześniej mówiłem o szkodliwych konsekwencjach ewentualnej porażki, głównie w zakresie realizacji naszej polityki w różnych dziedzinach. Sądzę, że obywatele europejscy zasługują na coś lepszego.
Przewodniczący
Panie Urzędujący Przewodniczący! Dziękuję za Pana aktywność podczas negocjacji, a także za udział w dyskusji. Mamy nadzieję, że niebawem wynik będzie pozytywny.
Dziękujemy również przewodniczącemu Komisji, panu Barroso oraz komisarzowi, panu Lewandowskiemu za wkład w naszą dyskusję.
Mam teraz do przekazania kilka ważnych uwag i dlatego przejdę na mój język ojczysty.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Chciałbym poinformować, że terminy składania tekstów dotyczących niniejszego punktu są następujące: projekt rezolucji - środa 24 listopada 2010 r., godz. 10.00, poprawki do projektu rezolucji - środa 24 listopada 2010 r., godz. 15.00.
Głosowanie odbędzie się w czwartek 25 listopada 2010 r.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Cătălin Sorin Ivan
Mamy obecnie impas, który wykracza poza procedurę budżetową dotyczącą roku 2011. To krytyczna chwila, w której zostanie określona przyszłość Unii i stworzony precedens z punktu widzenia procedury budżetowej i roli, jaką będzie odgrywał Parlament Europejski.
Skargi Parlamentu nie są absurdalne. Wszystko, czego się domagamy w wymiarze praktycznym, to respektowanie roli, jaką przyznano Parlamentowi w traktacie. W toku negocjacji Parlament poszedł na bardzo liczne ustępstwa, a nadal żąda się od nas wielu nowych. Mam jednak nadzieję, że przetrwamy ten okres i że podczas grudniowego posiedzenia będziemy mogli głosować nad nowym budżetem.
Marie-Thérèse Sanchez-Schmid
Od roku 1988 nie wystąpiła w Europie tak zasadnicza różnica zdań między Parlamentem a jej partnerami instytucjonalnymi w zakresie europejskiego budżetu. To moment historyczny: czy Rada, a w szczególności Wielka Brytania, Holandia i Dania, przyjmą wreszcie do wiadomości, że istota Europy polega na kumulowaniu zasobów, by sobie lepiej radzić? Niektóre państwa członkowskie przyjmują niekonsekwentną postawę: w imię powściągliwości tną swoje krajowe budżety i zwracają się do UE o rozwiązanie ich problemów, stawiając przed nią ambitne zadania do wykonania. Później - dokładnie w momencie, gdy realizacja tych zadań dobiega końca - buntują się przeciw "chorobliwie wysokim” żądaniom budżetowym. Galileo, ITER, strategia UE 2020 - wszystko to kosztuje! Czy co roku będziemy zmuszeni walczyć o uzyskanie symbolicznego wkładu ze strony upartych państw członkowskich, które następnie będą oskarżać Unię o to, że jest nieefektywna i niepotrzebna? Dlatego opowiadam się za debatą w sprawie środków własnych, za respektowaniem traktatu z Lizbony i za ambitną i realistyczna Europą.
Georgios Stavrakakis
na piśmie - (EL) Nieprzejednane stanowisko niewielkiej mniejszości państw członkowskich oznacza właściwie, że zdecydowanie odmawiają działania na rzecz tworzenia podstaw szybkich i ważkich rozwiązań dla zaspokajania podstawowych potrzeb europejskich obywateli - obecnych, czy tych, które pojawią się w najbliższej przyszłości. Musimy w sposób odpowiedzialny zająć się problemami, które dotyczą obywateli europejskich. Nie wolno zapominać, że niezależnie od nowych obowiązków Europy po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, państwa członkowskie nieustannie przedstawiają i przyjmują nowe polityki i strategie, np. strategię UE 2020, do realizacji której UE została wezwana; z drugiej strony państwa te mówią, że nie są skłonne zapewnić pieniędzy na ich realizację, a tym samym skazują te przedsięwzięcia na porażkę, zanim jeszcze ruszyły z miejsca. Ja również chciałbym podkreślić to, że Parlament Europejski nie domaga się wzrostu wydatków ani nie występuje o nowe kompetencje ponad te przewidziane w traktacie z Lizbony. Parlament wyraźnie stwierdza, że UE musi mieć do swojej dyspozycji wystarczające zasoby, aby była zdolna do sprawnego wdrażania rozwiązań politycznych, które stanowią dopełnienie wysiłków podejmowanych przez państwa członkowskie na rzecz zwiększenia zatrudnienia, inwestycji i ogólnego wzrostu gospodarczego. Parlament stoi na stanowisku, że budżet UE nie jest częścią kryzysu; budżet jest reakcją na ten kryzys, dzięki inwestowaniu w krytyczne sektory.
Róża Gräfin von Thun und Hohenstein
na piśmie - Zamieszanie wokół unijnego budżetu na 2011 rok napawa mnie ogromnym niepokojem, gdyż z jednej strony nie możemy zrezygnować z ambitnych planów budowania silnej Unii Europejskiej, a z drugiej strony w drugiej połowie 2011 roku Polska obejmie przewodnictwo w Radzie Unii Europejskiej. Jeśli Unia Europejska nie będzie miała do tego czasu ustalonego budżetu, jeśli budżet będzie musiał być ustalany co miesiąc, wykonywanie obowiązków przez naszą prezydencję będzie bardzo utrudnione. Musimy sobie zadać pytanie, co jest ważniejsze: czy doraźne, łatwe rozwiązanie, oznaczające ustąpienie kilku krajom oraz prezydencji, czy może trudniejszy, ambitniejszy plan, który na dłuższa metę uczyni Unię silniejszą i na którym tak naprawdę wszyscy zyskamy? Moim zdaniem ważniejsze jest to, byśmy razem, wspólnie budowali silną Unię Europejską. Taka Unia Europejska potrzebuje własnych zasobów, potrzebuje silnego i solidarnościowego budżetu do finansowania tego, co jest konieczne. Jest kilka krajów Unii Europejskiej, na czele z Wielką Brytanią, które nie chcą o tym nawet rozmawiać. Nie stać nas na ustępowanie egoizmom narodowym.
