

De Voorzitter.
   - Goedemorgen, dames en heren. Voordat we overgaan tot de behandeling van de onderwerpen op de agenda, moet ik u iets meedelen wat u inmiddels al weet: we zullen vandaag niet naar de toespraak van president Mahmoud Abbas kunnen luisteren.
Gisteren, een paar uur nadat de heer Abbas, onze gast van vandaag, in Straatsburg was gearriveerd, moest hij namelijk terugkeren naar Ramallah. Dat had natuurlijk alles te maken met de afschuwelijke, hoogst betreurenswaardige gebeurtenissen die in Jericho hebben plaatsgevonden en die tot een situatie van gevaar en geweld hebben geleid.
Gisteravond heb ik de heer Abbas laten weten dat het Parlement er alle begrip voor heeft dat hij zich vanwege de crisis die in Palestina is ontstaan, gedwongen zag terug te keren naar zijn land om de situatie onder controle te krijgen.
Aldus heeft het lot beschikt, en deze loop der gebeurtenissen heeft een grote symbolische betekenis. Dat de heer Abbas Straatsburg meteen na aankomst heeft moeten verlaten zonder dat hij de mogelijkheid heeft gehad het Parlement te bezoeken, heeft qua symboliek iets van een Griekse tragedie.
De heer Abbas vertegenwoordigt de meerderheid van de Palestijnen, de meerderheid die nog steeds een op onderhandelingen gebaseerde oplossing voor het conflict met Israël voorstaat, ondanks al het leed dat men heeft moeten doorstaan, ondanks alle teleurstellingen die men heeft moeten verwerken. Hij vertegenwoordigt al degenen die ondanks alles nog steeds geloven dat het mogelijk is het conflict langs vreedzame weg op te lossen.
Al sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw zet de heer Abbas zich in om via onderhandelingen vrede te bewerkstelligen, en zijn aanwezigheid hier vandaag zou voor ons een prachtige gelegenheid zijn geweest om steun uit te spreken voor zijn aanpak. Zo is er dus weer een gelegenheid verloren gaan als gevolg van een onnodige en onwettige militaire operatie en het geweld dat daaruit is voortgevloeid.
De hele wereld vraagt zich nu af waarom en hoe een dergelijk militair optreden zou kunnen helpen om de veiligheid van Israël te versterken, waarom en hoe de ontluisterende televisiebeelden van bulldozers die een gevangenis met de grond gelijkmaken ook maar iets zouden kunnen bijdragen aan de veiligheid van Israël. Wij Europeanen zullen het geld op tafel moeten leggen voor een nieuwe gevangenis, zoals we zo vaak geld op tafel leggen wanneer vernielingen plaatsvinden tijdens dit soort tragische confrontaties.
Het geweld dat dit militair optreden heeft uitgelokt, is uiterst verontrustend. Zoals u weet, is in de media vanochtend bevestigd dat drie westerse burgers in gijzeling zijn genomen, onder wie twee Europeanen, namelijk twee Fransen. Er gaan geruchten dat er nog meer ontvoeringen hebben plaatsgevonden, maar die zijn vooralsnog niet bevestigd.
Gisteravond, voordat de heer Abbas naar het vliegveld vertrok, heb ik hem nog opgezocht in zijn hotel. Hij vertelde me dat hij de hele dag geprobeerd had ervoor te zorgen dat deze militaire operatie zou worden stopgezet; hij wilde een geweldsspiraal voorkomen, omdat daarmee de situatie volledig uit de hand zou lopen.
De president van de Palestijnse Nationale Autoriteit vroeg me u van de redenen voor zijn gedwongen terugkeer naar zijn land op de hoogte te brengen. Hij moest terugkeren om de situatie onder controle te krijgen en te voorkomen dat nog meer westerse burgers ontvoerd zouden worden; dat is op dit moment inderdaad een zeer ernstig probleem. Ook de medewerkers van de Europese Unie die belast zijn met de bewaking van de grens tussen Gaza en Egypte hebben problemen gehad met de veiligheid.
Verder kan ik u meedelen dat president Abbas heeft toegezegd zo snel mogelijk terug te keren naar Straatsburg om het Europees Parlement toe te spreken. Dat zal waarschijnlijk tijdens de komende vergaderperiode van april het geval zijn. Als dat inderdaad gebeurt, zullen we van hem kunnen horen hoe hij de ernstige crisis die zijn land doormaakt denkt aan te pakken.
Ik heb hem gevraagd of hij er prijs op stelde dat de toespraak die hij voor vandaag had voorbereid schriftelijk onder de leden van het Parlement verspreid zou worden. De heer Abbas gaf aan dat die speech in zijn ogen inmiddels achterhaald was; hij geeft er de voorkeur aan te bekijken hoe de situatie zich nu ontwikkelt en zal ons met een bezoek vereren zodra de situatie dat toelaat.
Ik denk dat dit een goed moment is om de leiders van de fracties die het woord wensen te voeren daartoe in de gelegenheid te stellen. Sommige fractievoorzitters hebben daarom gevraagd. Degenen die willen reageren kunnen dat derhalve doen, met inachtneming van een - relatief korte - spreektijd van drie minuten.
Hans-Gert Poettering,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, wij zijn allemaal diep geschokt door de gebeurtenissen die zich in het Midden-Oosten hebben afgespeeld. Onze fractie betreurt het ten zeerste dat het voor de president van de Palestijnse Autoriteit, de heer Mahmoud Abbas, niet mogelijk is vandaag het Europees Parlement toe te spreken.
Het was op uw voorstel, mijnheer de Voorzitter, dat de fractievoorzitters besloten om de heer Abbas uit te nodigen. Voor ons is hij immers een man van gematigdheid, compromissen en vrede. Wij zijn dan ook zeer aangedaan door het feit dat hij hier vandaag niet kan spreken. Mijnheer de Voorzitter, u hebt de redenen daarvoor reeds toegelicht.
In een dergelijke situatie is men eigenlijk tamelijk radeloos. Laten wij echter geen overhaaste conclusies trekken. We moeten bezonnen te werk gaan. We mogen de geweldsspiraal niet verder opvoeren, maar moeten wel aandringen op een onderzoek naar de bestorming van de gevangenis in Jericho. We moeten antwoord krijgen op de vraag waarom dit is gebeurd, en dat antwoord moet overtuigend zijn, als er al een antwoord mogelijk is.
Ofschoon wij geen overhaaste conclusies mogen trekken, is het op een moment als dit wel goed om opnieuw stil te staan bij onze uitgangspunten. Wij zetten ons in voor een Israëlische staat binnen veilige grenzen. Wij zetten ons echter ook in voor een Palestijnse staat binnen veilige grenzen. De waardigheid van de Israëli’s is dezelfde als die van de Palestijnen, en de waardigheid van de Palestijnen is dezelfde als die van de Israëli’s. Ondanks de beelden die we op televisie hebben gezien, ben ik ervan overtuigd dat de meeste mensen in Israël en ook in Palestina in vrede willen leven. Wij willen iedereen aanmoedigen toenadering tot elkaar te zoeken. Wij roepen iedereen op een eind te maken aan het geweld en de gijzelaars vrij te laten, om het even of het Europeanen of niet-Europeanen zijn. De menselijke waardigheid is immers universeel.
Ik hoop dat de Europese Unie erin slaagt vanuit een objectief, fair en onpartijdig standpunt aan de vrede in deze regio bij te dragen. Alles wat een bijdrage kan leveren aan de vrede in het Midden-Oosten, heeft de steun van onze fractie. We hopen van harte dat, zoals ook u al zei, mijnheer de Voorzitter, zeer snel het ogenblik zal aanbreken waarop de president van de Palestijnse Autoriteit, de heer Mahmoud Abbas, alsnog zijn toespraak voor het Europees Parlement kan houden. Dat is onze oprechte wens.
Martin Schulz,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik sluit me aan bij de woorden van de heer Poettering en in het bijzonder bij uw verklaring, mijnheer de Voorzitter. Wij betreuren allemaal de gebeurtenissen van de afgelopen uren. We vinden het vooral jammer dat de heer Mahmoud Abbas nu niet het woord tot ons kan richten. Wij betreuren dit niet omdat wij aan onszelf denken, maar omdat hij überhaupt kon komen. Het feit dat hij hier al was, dat hij zich tot het Parlement kon richten, dat hij aan onze uitnodiging gehoor kon geven, was op zich al een hoopvol teken. Daaruit blijkt immers dat wij in staat zijn de gekozen president van de Palestijnen hier te ontvangen. We bieden een kader waarin we samen stukje bij beetje een eigen staat voor de Palestijnen tot stand kunnen brengen, zoals ook de heer Poettering zojuist al zei. We doen dat door de heer Abbas te bejegenen zoals hij voortaan bejegend moet worden, namelijk als staatshoofd, als iemand die zijn land in de regio als gelijkwaardige partner en op basis van volledige soevereiniteit vertegenwoordigt. Dat moet het doel zijn. Ieder stukje dat men daaraan op vreedzame wijze kan bijdragen, is meegenomen.
Het zou goed zijn geweest indien we de heer Mahmoud Abbas dit kader hadden kunnen bieden. Dat is nu uitgesteld. Wij zeggen uitdrukkelijk ‘uitgesteld’, want we hopen dat het tijdstip waarop we de heer Abbas alsnog kunnen ontvangen, zich zo snel mogelijk zal aandienen.
Over de recente gebeurtenissen in Jericho heb ik gisteravond en vanochtend uitvoerig gesproken met de collega’s die de afgelopen weken als verkiezingswaarnemers ter plaatse waren. Voor onze fractie gaat het om de vraag die in de internationale politiek altijd bij dergelijke acties voorop staat: wie heeft waar baat bij? Wie heeft baat bij wat daar gebeurt? Daarover kunnen we uiteraard slechts speculeren en speculaties zijn geen antwoorden.
Toch wil ik me drie vragen permitteren. Ten eerste: is er eigenlijk iemand gebaat bij de bestorming van deze gevangenis? De antwoorden die we momenteel uit de Israëlische media horen, zijn niet toereikend. Mijns inziens valt het moeilijk met elkaar te rijmen dat een land waarvan de veiligheidsdiensten in staat zijn iemand gericht te doden, de bestorming van een gevangenis nodig heeft om de eventuele vrijlating van gevangenen te voorkomen. Er zijn beslist manieren om dat te voorkomen zonder dat men de gevangenis hoeft te bestormen.
Ten tweede: waarom vond deze actie plaats als internationale waarnemers in het kader van een internationale overeenkomst toezicht hielden op de gevangenis? Waarom hield men zich niet aan die internationale afspraak? Waarom werd daar geen beroep op gedaan?
Ten derde: ik hoop dat Israël niet om binnenlandse politieke redenen tot deze actie is overgegaan. Het zou funest zijn wanneer binnenlandse politieke gebeurtenissen, die nog deze maand moeten plaatsvinden, het eigenlijke motief zouden zijn. Dat zouden wij ten zeerste betreuren, want daarmee is niemand geholpen. Misschien levert het een kortstondig binnenlands succes op, maar de schadelijke gevolgen voor de hele regio zullen van lange duur zijn.
Graham Watson,
   Mijnheer de Voorzitter, namens de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa wil ook ik zeggen hoezeer ik het betreur dat de heer Abbas door dergelijke omstandigheden gedwongen was huiswaarts te keren, en ik dank u namens mijn fractie voor de verklaring die u gisterenavond hierover heeft afgelegd.
Het lijkt ons dat wanneer de drie grote monotheïstische godsdiensten van de wereld - het christendom, het jodendom en de islam - als tektonische platen tegen elkaar aan schuren en de vonken eraf vliegen, buitengewone voorzichtigheid is geboden. Dit Parlement mag het risico niet onderschatten dat er een uitslaande brand ontstaat in het Midden-Oosten. De tragische gebeurtenissen van 11 september en de al even tragische reacties daarop hebben de kansen op blijvende vrede in onze wereld ernstig in gevaar gebracht. Net zoals de diplomatieke aanpak van de Europese Unie in de kwestie-Iran wordt ondermijnd doordat George Bush het non-proliferatieverdrag aan zijn laars lapt in zijn betrekkingen met India, zo worden onze diplomatieke inspanningen ten behoeve van het Midden-Oosten ondergraven door de acties die Israël gisteren heeft uitgevoerd. Ik hoop dat de Europese Unie, via de Raad en de Commissie, in de scherpste bewoordingen bij de Israëlische regering zal protesteren tegen deze acties.
De vraag stelt zich of er sprake was van een samenzwering tussen de Britse en Amerikaanse waarnemers die de gevangenis bewaakten en die kort voordat de Israëli’s de aanval inzetten, vertrokken. Ik hoop dat de Raad verslag zal uitbrengen aan dit Parlement zodra de volledige feiten bekend zijn.
De aanval op de gevangenis valt op geen enkele wijze te rechtvaardigen. Evenmin is er ook maar enige rechtvaardiging voor de daarop volgende gijzeling. Ik hoop dat we snel kunnen handelen om de kalmte en het vertrouwen te herstellen, en ik hoop ook dat we de heer Abbas onder veel rustiger omstandigheden zullen terugzien in dit Parlement, zodat we serieus met alle partijen kunnen bespreken hoe we een stabiele en duurzame vrede tot stand kunnen brengen in die roerige regio.
Daniel Marc Cohn-Bendit,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dat Mahmoud Abbas hier niet kan spreken, is op zichzelf geen drama, maar politiek is het moeilijk te aanvaarden, omdat dit het forum zou zijn geweest waar een perspectief had kunnen worden geschetst voor de huidige situatie in het Midden-Oosten.
Eenzijdige politiek, zoals die momenteel in het Midden-Oosten wordt bedreven, heeft rampzalige gevolgen. Dat geldt voor de eenzijdige politiek van zowel de ene als de andere partij. Wederzijdse verachting ontneemt elk handelen zijn menselijkheid. Dat is wat we daar zien gebeuren. In feite moeten de Europese Unie, de Raad, de Commissie en de heer Solana op één zaak blijven hameren, namelijk dat het afgelopen moet zijn met de eenzijdige politiek. Israël kan niet alleen uitmaken hoe de Palestijnse staat er moet uitzien. Dat kan niet, en dat mag de internationale gemeenschap ook niet toestaan. De Palestijnen en hun Hamasregering kunnen niet alleen uitmaken of, hoe en wanneer er tegen Israël geweld wordt gebruikt. Dat mag Europa, dat mag de wereld niet zomaar tolereren.
Wanneer beide partijen menen gelegitimeerd te zijn om als algemeen uitgangspunt voor hun handelen een optie te kiezen die het hun toestaat niet met de ander te praten en de ander te verachten, dan moet de internationale gemeenschap juist daar een eind aan maken. Dat betekent dat de beslissing wanneer en op welke wijze Israël in de Palestijnse gebieden iets onderneemt - ook als het om veiligheidsproblemen gaat - niet eenzijdig door Israël kan worden genomen. Mijnheer Schulz, het is toch volstrekt duidelijk: het gaat om een binnenlandse politieke kwestie, namelijk de verkiezingen. De heer Olmert en zijn Kadima hebben eerst gezegd dat ze nederzettingen zullen teruggeven. Daarmee hebben ze ter linkerzijde gescoord. Nu willen ze ter rechterzijde scoren en daarom zijn ze tot deze actie overgegaan. Laten we onszelf niets wijsmaken: het is gewoon een verkiezingsstunt. Het kwalijke daarvan is dat de toekomst van de regio wordt opgeofferd aan verkiezingen.
Daarom zeg ik nu tegen iedereen: laten we elkaar niet voor de gek houden. Het optreden van de Israëli’s was ongeoorloofd, maar de gevangenis in Jericho was geen gevangenis meer. Ook dat is een feit. Er kon een persconferentie worden gehouden voor vijfhonderd journalisten. Ik zou ergens in de wereld wel eens een gevangenis willen zien - ik heb zelf zo nu en dan ook in de gevangenis gezeten - waar men een persconferentie voor vijfhonderd journalisten kan geven. In beide gevallen gaat het om een eenzijdig en onaanvaardbaar optreden. Dat moeten we gewoon erkennen. Wanneer men iemand wil vrijlaten, dan zijn daar in een rechtsstaat middelen voor. Daarvan hadden de Palestijnen en Hamas dan gebruik moeten maken. Israël heeft echter niet het recht om, als er iets niet in de haak is, een gebouw te bestormen. Laten we daarom eerlijk zijn: wat we moeten tegengaan, is het eenzijdig en eigenmachtig optreden van zowel de ene als de andere partij.
Francis Wurtz,
   Mijnheer de Voorzitter, de promptheid waarmee president Mahmoud Abbas uw uitnodiging aannam, was tekenend voor het belang dat hij hechtte aan zijn bezoek aan het Europees Parlement. Daaruit blijkt des te duidelijker hoe ernstig het is dat hij heeft moeten besluiten hals over kop naar zijn land terug te keren. Hij was namelijk van oordeel dat de situatie die was ontstaan door de nieuwe en bovendien - zoals u terecht opmerkte - opzettelijk vernederende escalatie van Israëlisch geweld, alsmede door de volkomen onaanvaardbare maar nochtans onvermijdelijke en voorzienbare gevolgen daarvan, zoals deze ontvoeringen, buitengewoon ernstig kon zijn voor zijn land.
Dit is mijns inziens een zaak die de Europese Unie aangaat, en wel om meerdere redenen. Allereerst omdat een lidstaat, Groot-Brittannië, met de Verenigde Staten en de Palestijnse Autoriteit was overeengekomen dat twee westerse landen de bewaking van deze gevangenis op zich zouden nemen. Deze overeenkomst is door Israël op grove wijze geschonden, ofschoon zich daar al vier jaar lang geen enkel probleem had voorgedaan. Er is nooit een gevangene ontsnapt; geen enkele gevangene heeft daartoe zelfs maar een poging gedaan. Als, Daniel Cohn-Bendit, Israël vond dat er desalniettemin een probleem was, had het kunnen ingaan op wat president Abbas de Israëlische regering had voorgesteld, namelijk de gevangenen onder strenge, ook internationale bewaking naar de Mukataa over te brengen. Er was dus geen enkel excuus en geen enkele grond voor het besluit van Israël. Kunnen wij dat zomaar aanvaarden?
De tweede reden waarom deze zaak de Europese Unie aangaat, is mijns inziens - als ik zo openhartig mag zijn - de systematisch welwillende houding van de Europese Unie ten aanzien van de regering van tot voorkort Ariel Sharon en nu zijn opvolger. Hoe valt anders te begrijpen dat een kandidaat-premier het levensgevaarlijke risico durft te nemen om in de sowieso al explosieve situatie in Palestina en in heel de regio nog eens olie op het vuur te gooien, enkel en alleen - en daarover ben ik het eens met mijn collega's - als gebaar in de richting van het meest extremistische gedeelte van zijn electoraat? Dat is toch niet te geloven! Hij kan zich dit veroorloven omdat hij weet dat enerzijds de Amerikaanse regering Israël hoe dan ook vrij spel geeft, wat het ook doet, en anderzijds de Europese autoriteiten Israël zoals altijd feitelijke straffeloosheid gunt. We moeten onszelf vandaag de volgende vraag stellen: kunnen wij, gezien het resultaat van dit beleid, gewoon niets blijven doen en accepteren dat deze hernieuwde aanslag op de vrede de positie verzwakt van dat deel van de Palestijnen dat het meest gehecht is aan vreedzame oplossingen en bovenal de positie van president Mahmoud Abbas?
Dat zijn de vragen die we naar ik meen moeten stellen. Ik voor mij, mijnheer de Voorzitter, zal morgenochtend in de Conferentie van voorzitters drie concrete voorstellen doen voor een onmiddellijke reactie van ons Parlement, opdat wij duidelijk en plechtig uiting kunnen geven aan onze gehechtheid aan het recht en aan een rechtvaardige vrede in het Midden-Oosten.
Irena Belohorská (NI )
   . - (SK) Dames en heren, weer zien we een staaltje van intolerantie tussen twee staten die wij respecteren maar die geen respect hebben voor elkaar. Een aanval op een gevangenis en op politieke gevangenen wordt nergens ter wereld als acceptabel beschouwd, en is dat in de geschiedenis ook nooit geweest. Zelfs politieke gevangenen hebben het recht om in de gevangenis te verblijven zonder bang te hoeven zijn dat ze aan buitengerechtelijke straffen bloot komen te staan. De aanval van vandaag op de gevangenis doet mij op een bepaalde manier denken aan de uitvoering van een dergelijke straf. Uiteraard zal deze gebeurtenis weer reacties uitlokken en spanningen veroorzaken aan beide kanten, en zo ontstaat wat we een ‘verhaal zonder einde’ kunnen noemen. Ik keek echt uit naar de toespraak van de Palestijnse president vandaag in dit Parlement, en naar de persconferentie en onze gezamenlijke lunch. Ik had verwacht meer te zullen horen over de visie waarmee de Palestijnen van plan zijn aan de onderhandelingstafel plaats te nemen en naar vrede voor de burgers in dat deel van de wereld te streven. Ik hoopte eveneens, en verwachtte misschien ook, dat het Europees Parlement de rol van bemiddelaar op zich had kunnen nemen. Ik hoop van ganser harte dat we alsnog op die wijze hulp kunnen bieden, aangezien beide partijen nu eindelijk vrede nodig hebben. 
Elmar Brok (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit is een van de momenten waarop men in grote onzekerheid verkeert, niet weet hoe het verder moet en vreest dat dit mogelijk het begin is van een kwalijke ontwikkeling. Na de start van het Oslo-proces hebben we vele jaren lang gehoopt dat er over deze sleutelkwestie van de internationale politiek overeenstemming mogelijk was. President Abbas, die rechtstreeks door zijn Palestijnse medeburgers is gekozen en daardoor ook legitimatie bezat, leek in de positie te verkeren om te bemiddelen tussen degenen die het geweld wilden afzweren en het bestaansrecht van Israël wilden erkennen en Hamas, die dat tot nu toe niet had gedaan, maar de verkiezingen won. Hij had Hamas wellicht in beweging kunnen brengen. Ik ben bang dat vandaag zal blijken dat hij deze rol is kwijtgeraakt, en niemand weet wie die rol anders kan vervullen.
De actie in Jericho is een zeer ernstige gebeurtenis die emoties losmaakt en aan Palestijnse zijde tot problemen zal leiden. Wat ik echter nog meer vrees is dat door de terugtrekking van de Amerikaanse en Britse waarnemers het Kwartet zijn geloofwaardigheid verliest als stabiliserende factor en waarborg voor de veiligheid. Ik vrees dat de gevolgen daarvan nog veel ingrijpender zullen zijn.
Verder hebben we bij de actie van Fatah in Gaza gezien dat ook degenen die tot nu toe onder aanvoering van de heer Abbas wilden afzien van geweld, een nieuwe rol gaan vervullen, nu ze de verkiezingen hebben verloren en hun machtspositie zijn kwijtgeraakt. Tegelijkertijd is Hamas er nog niet uit: de ene groep, die voor het afzweren van geweld was, keert zich nu hiervan af, terwijl de andere groep nog niet zover is dat ze van geweld afziet. Zo ziet de situatie er op dit moment volgens mij uit. President Abbas en het Kwartet hebben teveel van hun geloofwaardigheid verloren om de zaken weer recht te zetten. Dit is het beeld dat zich vandaag aan mij opdringt. Ik hoop in ons aller belang dat mijn inschatting van de situatie verkeerd zal blijken te zijn.
Véronique De Keyser (PSE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, samen met mijn collega, de heer McMillan-Scott, heb ik president Abbas gisteravond gedurende drie kwartier mogen ontmoeten, en ik wil u in aller eerlijkheid zeggen hoezeer wij geschokt zijn door de recente gebeurtenissen en hoe groot onze woede daarover is.
U zei, mijnheer de Voorzitter, dat het het lot of het toeval is, maar dit heeft niets met het lot te maken, noch met het toeval. Het feit dat de gevangenis van Jericho is bestormd, uitgerekend nu de Palestijnse president in Europa is om zijn zaak te bepleiten, in gezelschap van Saeb Erakat, de sterke man van Jericho, is allesbehalve toeval. Dat vandaag in een land dat, zoals iedereen weet, verscheurd is, halfnaakte, geblinddoekte en gebonden gevangenen ten tonele zijn gevoerd, heeft niets met het toeval te maken. Er is maar een klein vonkje nodig om het geweld weer te laten losbarsten, zoals nog maar kort geleden gebleken is met de cartoonaffaire.
De buitengewoon ernstige gebeurtenis waar we vandaag mee geconfronteerd zijn, is - zoals de heer Brok daarstraks al zei - erop gericht de positie te ondermijnen van de man die borg staat voor de stabiliteit van Israël en die eveneens een tegenwicht biedt tegen Hamas en deze organisatie op de vredesweg moet zetten. Dat is het doel dat men vandaag heeft proberen te bereiken.
Ik weet niet wie er baat heeft bij deze misdaad, maar wat ik in elk geval wel weet is dat wij, hier in het Europees Parlement, ons niet om de tuin mogen laten leiden noch mede verantwoordelijk mogen zijn voor deze misdaad: we moeten hem veroordelen.
De situatie is inderdaad ingewikkeld. Er waren inderdaad onderhandelingen gaande over een gevangene, de heer Saadate, die betrokken was bij de moord op een Israëlische minister, die volgde op de liquidatie van een vooraanstaand lid van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina. Gaan we deze geweldsspiraal weer op gang brengen? Wij moeten ‘nee’ zeggen; we moeten het hoofd koel houden, maar wat gisteren is gebeurd moeten we stellig veroordelen, want dat is heel, heel ernstig, mijnheer de Voorzitter.
Edward McMillan-Scott (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, zoals u al zei, was ik voorzitter van de delegatie van dit Parlement die de presidentsverkiezingen van januari 2005 waarnam, toen president Mahmoud Abbas in alle vrijheid en op eerlijke wijze door het volk van Palestina gekozen werd, evenals van de delegatie die in januari 2006 de parlementsverkiezingen waarnam. De omstandigheden waaronder die laatste verkiezingen plaatsvonden, waren zeer controversieel, maar het waren desalniettemin vrije en eerlijke verkiezingen.
We hebben hier te maken met een man - Mahmoud Abbas - wiens geschiedenis, zoals u beschreven hebt, teruggaat tot de jaren zeventig van de vorige eeuw. Hij is een man die vrede wil en vandaag aanwezig zou zijn geweest in een rechtstreeks verkozen Parlement van vijfentwintig landen, dat precies de waarden vertegenwoordigt die wij proberen te bevorderen in andere delen van de wereld en vooral in het Midden-Oosten: mensenrechten, democratie, rechtsstaat, vrije media, enzovoort. Dit zijn de waarden die president Mahmoud Abbas volgens mij bereid was te accepteren en waarover hij in zijn inaugurele rede in januari 2005 sprak.
Als Brit en als iemand die het proces van vrede en democratisering in de Arabische wereld een warm hart toedraagt, vind ik het paradoxaal, ironisch en tragisch dat de twee landen die de mond vol hebben van democratie in de Arabische wereld nu net de landen zijn - de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk - die van die gevangenis zijn weggelopen, die hun internationale verantwoordelijkheden hebben verzaakt in plaats van de veiligheid van de gevangenis te versterken. Wij wisten dat er een probleem was, en zij wisten dat er een probleem was, maar het was hun taak daar een oplossing voor te vinden. Dat hebben ze niet gedaan: ze zijn weggelopen.
Ik hoop, mijnheer de Voorzitter, dat wanneer de Euromediterrane Parlementaire Vergadering, waarvan u voorzitter bent, over een paar dagen in Brussel bijeenkomt, wij een verklaring van de Raad en de Commissie zullen krijgen over wat er nu precies gebeurd is, waarom het gebeurde, wanneer het gebeurde en wie de bevelen heeft uitgevoerd. Er moet verantwoording worden afgelegd, wellicht tegenover de internationale gemeenschap, maar om te beginnen tegenover dit Parlement.
Hans Winkler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, de heer Mahmoud Abbas zou vandaag naar het Parlement zijn gekomen om een toespraak te houden. Om de u bekende redenen moest zijn komst worden afgezegd. Het spreekt dan ook vanzelf dat de fractievoorzitters en andere afgevaardigden die in het bijzonder bij het Midden-Oosten betrokken zijn, hierover het woord hebben gevoerd.
Toch wil ik kort van de gelegenheid gebruik maken om namens de Raad uitdrukking te geven aan onze grote bezorgdheid over het aanhoudende en escalerende geweld in het Midden-Oosten. De minister van Buitenlandse Zaken en fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw Plassnik, heeft de gewelddadige aanvallen van radicale Palestijnen op EU-kantoren veroordeeld en zich eveneens aangesloten bij de oproepen van de Veiligheidsraad en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties.
Allereerst moeten nu de orde en rust worden hersteld en mensenlevens worden beschermd. We moeten alle verantwoordelijken erop wijzen dat het hun taak is de mensenlevens te beschermen en de nog vastgehouden gijzelaars in vrijheid te stellen.
Zoals de heer Poettering terecht heeft gezegd, is dit niet het moment voor overhaaste conclusies. Ook de Raad zal zich thans beraden op de vraag welke maatregelen er concreet moeten worden genomen. Ik ben het ook eens met de heer Schulz die zei dat alle instellingen - het Parlement, maar ook de Raad en de Commissie - zich van hun verantwoordelijkheid bewust moeten zijn en ervoor moeten zorgen dat het vredesproces in het Midden-Oosten niet definitief wordt afgebroken, maar door kan gaan.
Wij manen Israël en de Palestijnse Autoriteit tot terughoudendheid om verdere escalatie te voorkomen. Ik ben het in deze zin ook eens met de heer Cohn-Bendit die zei dat we eenzijdige stappen moeten tegengaan en voorkomen. Dat is niet de manier om de problemen in het Midden-Oosten op te lossen. De ministers van Buitenlandse zaken hebben zich in de afgelopen weken en maanden herhaaldelijk intensief beziggehouden met de problematiek van het Midden-Oosten. Dat gebeurde voor het laatst in het afgelopen weekend, tijdens de informele bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken in Salzburg. Mevrouw Plassnik zal daarvan vandaag verslag doen.
Aanvallen op gebouwen, mensen gijzelen of welke vormen van geweld ook zijn niet alleen in strijd met onze eigen waarden, maar dwarsbomen ook de vredesinspanningen en staan daar haaks op. We hopen dat we er gezamenlijk in zullen slagen het vredesproces weer op het juiste spoor te brengen.
José Manuel Barroso,
   - Geachte afgevaardigden, net als iedereen betreur ook ik het dat we vandaag niet naar president Mahmoud Abbas kunnen luisteren. Ik had zelf met hem een afspraak, maar die kon helaas ook niet doorgaan. Hoe het ook zij, commissaris Ferrero Waldner heeft gisteren een gesprek met president Abbas gehad en hem namens de Commissie verteld dat wij willen meehelpen bij het vinden van een vreedzame oplossing van de problemen in het Midden-Oosten.
Ik wil hier heel duidelijk en ondubbelzinnig stellen dat we elke vorm van geweld die we in de regio waarnemen - van welke kant die ook komt - afwijzen. We doen een beroep op het verantwoordelijkheidsgevoel van alle partijen en vragen hen om nu een zo groot mogelijke zelfbeheersing te betrachten. We sluiten ons aan bij degenen die zich bezorgd hebben getoond over de bijzonder ernstige situatie in de regio.
Bijzondere vermelding verdient natuurlijk het feit dat er een aantal Europeanen als gijzelaars wordt vastgehouden en de kantoren van de Europese Unie en een aantal lidstaten in deze gebieden zijn aangevallen.
Ik wil er graag aan herinneren dat niemand het Palestijnse volk zoveel geholpen heeft als de Europese Unie. De Europese Unie is een donor voor het Palestijnse volk, en wil dat ook blijven. Daarom dringen we erop aan dat geweld van welke aard dan ook tegen de kantoren van de Europese Unie en de lidstaten of tegen onze onderdanen wordt vermeden. We roepen alle partijen op tot zelfbeheersing om te verhinderen dat de situatie verslechtert. We zullen moeten samenwerken om het volk van Israël en het Palestijnse volk in staat te stellen in vrede samen te leven.
De Voorzitter. -
   Nu alle sprekers het woord hebben gevoerd, zou ik erop willen wijzen dat de Conferentie van voorzitters zich zal buigen over de voorstellen van de fractievoorzitters en dat over tien dagen de plenaire bijeenkomst van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering (EMPA) in Brussel zal plaatsvinden, waarmee het EMPA-voorzitterschap van de Europese Unie zal worden afgesloten.
Ik zou iedereen willen vragen erop toe te zien dat deze bijeenkomst wordt gebruikt om de vanmorgen door iedereen genoemde dialoog naar behoren te doen verlopen. Ik zou in het bijzonder een beroep willen doen op de Commissie en de Raad om ervoor te zorgen dat hun aanwezigheid op deze EMPA-bijeenkomst past bij de omstandigheden, want op eerdere bijeenkomsten waren zij wellicht niet in die mate aanwezig als we graag hadden gezien of waarom wij hadden verzocht.
Ik hoop dat de Commissie en de Raad op deze bijeenkomst van de EMPA verslagen, maatregelen en voorstellen kunnen presenteren die bijdragen aan de Euromediterrane dialoog en aan de oplossing die Europa kan geven aan de problemen in het Midden-Oosten, die met de gebeurtenissen van gisteren zeker niet minder zijn geworden. 
Hans-Peter Martin (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik verwijs naar artikel 142 in combinatie met de artikelen 132 en 137 van het Reglement. Democratie werkt alleen wanneer de wijze waarop volksvertegenwoordigers zich gedragen, niet in schril contrast staat met de wensen van en de beloftes aan de kiezers. Op een moment waarop wij verlangen - en voor een deel is dat onvermijdelijk - dat mensen van bepaalde dingen afzien, en waarop overheidsbegrotingen krap worden, moet ik u opnieuw dringend verzoeken eindelijk eens op tijd met de vergaderingen te beginnen. Vandaag zijn we weer vijf minuten te laat begonnen. Steeds meer vergaderingen beginnen door uw toedoen te laat en hebben de belastingbetaler inmiddels al honderdduizenden euro’s gekost. Onder verwijzing naar de toonaangevende internationale kranten van vandaag, de en de , verzoek ik alle afgevaardigden, die de kiezers zo plechtig hebben beloofd om op een fatsoenlijke manier met de kosten om te gaan, zich ook aan die belofte te houden.
Het stemt mij bitter dat u mij nu ook nog het woord probeert te ontnemen. 
De Voorzitter.
   - Mijnheer Martin, wat is precies uw motie van orde? 
Hans-Peter Martin (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb een opmerking gemaakt over uw gedrag en u gevraagd nu eindelijk eens op tijd te verschijnen. Uw voorganger, de heer Cox, heeft de belastingbetaler op die wijze honderdduizenden euro’s bespaard. Hetzelfde geldt voor de commissies. De schade daar bedraagt 12 miljoen euro per jaar. Zo kunnen we niet volhouden dat er geen geld is voor belangrijke sociale projecten. 
De Voorzitter. -
   Mijnheer Martin, dat is geen motie van orde. Ik wil u erop wijzen dat ook de tijd die u nu verknoeit de belastingbetaler geld kost. 
Robert Atkins (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Het is niet mijn bedoeling dit Parlement lang op te houden, maar ik moet dit punt aan de orde stellen omdat het een ernstige zaak betreft. Op grond van artikel 191, lid 8 van het Reglement, dat betrekking heeft op de Commissie verzoekschriften, waarvan ik lid ben, kan iemand die een verzoekschrift bij het Parlement indient, om anonimiteit verzoeken. In een recente zaak waarover de Commissie verzoekschriften zich gebogen heeft, is evenwel de anonimiteit van mevrouw X, een voormalig lid van Lloyd’s, geschonden. Als rechtstreeks gevolg daarvan wordt mevrouw X door de Britse regering momenteel met alle juridische middelen vervolgd.
Dit zou niet zijn gebeurd als haar anonimiteit gehandhaafd was. Het is daarom van essentieel belang dat dit Parlement haar positie beschermt, opkomt voor de rechten van indieners van verzoekschriften en de Britse regering trotseert. De voorzitter van de commissie heeft u een dringend schrijven doen toekomen, maar heeft nog steeds geen antwoord mogen ontvangen. Wanneer zult u antwoorden, mijnheer de Voorzitter, en zult u de rechten en privileges van dit Parlement en de indieners van verzoekschriften beschermen? 
De Voorzitter. -
   Mijnheer Atkins, u mag vragen wat u wilt, maar niet in de vorm van een motie van orde. De door u gevolgde procedure is evenmin de juiste. Ik zou u allen willen verzoeken om, als u iets naar voren wilt brengen, de geëigende procedures te volgen, zoals vastgesteld in het Reglement.
Dit is geen motie van orde met betrekking tot de vergadering van vandaag. Niettemin zal ik nagaan hoe de vork in de steel zit met betrekking tot de brief die u zegt mij te hebben gestuurd en het antwoord waar volgens mij aan gewerkt zou moeten worden.
Gebruikt u de procedures voor moties van orde, die uitsluitend betrekking moeten hebben op de werkzaamheden van de vergadering zelf, alstublieft niet om andere punten naar voren te brengen. Die zijn misschien wel belangrijk maar komen niet in aanmerking voor dit soort verzoeken. 
De Voorzitter. -
   Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de voorbereiding van de Europese Raad en de Strategie van Lissabon.
Aangezien we onze agenda hebben gewijzigd als gevolg van de afgelasting van de formele vergadering, zal dit debat worden verlengd tot ongeveer twaalf uur. De stemming vindt direct na het debat plaats. 
Hans Winkler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het debat van vandaag, dat een week voor de Voorjaarstop van de Europese Raad plaatsvindt, vormt een uitstekende gelegenheid om met elkaar van gedachten te wisselen over de belangrijkste onderwerpen waarmee de Top zich zal bezighouden. Zoals u weet zal de uitvoering van de Strategie van Lissabon op deze Top centraal staan. Het spreekt vanzelf dat een grondige voorbereiding de belangrijkste voorwaarde is voor het welslagen van een dergelijk voornemen. Daarom hebben de Raadsformaties die voor de verschillende onderwerpen verantwoordelijk zijn, de prioriteiten van de Europese Raad vanuit hun perspectief belicht en hun bijdragen ingediend. De ontwerpconclusies worden op dit moment in het kader van de vastgestelde procedure nader bekeken.
Op de eerste dag van de Europese Raad, dus op 23 maart, zal zoals gebruikelijk ook de tripartiete sociale top worden gehouden. Deze top moet ervoor zorgen dat er met name op het terrein van de werkgelegenheid, het economisch beleid en de sociale zekerheid afstemming plaatsvindt tussen de Raad, de Commissie en de sociale partners.
In dat verband verwelkomen wij uitdrukkelijk de initiatieven van de Europese instellingen voor meer verantwoordelijkheid, voor meer op communautair niveau. Dat geldt ook voor de waardevolle bijdragen die onder meer afkomstig zijn van de tweede interparlementaire bijeenkomst van het Europees Parlement met de nationale parlementen. Ook van de burgers wordt in dit verband het nodige gevraagd.
De regeringen van de lidstaten hebben de taak hun burgers beter uit te leggen waarom uitvoering van dit partnerschap voor groei en werkgelegenheid urgent is. Daarom is het belangrijk dat ook de regionale en lokale overheden - binnen het kader van de grondwet van het desbetreffende land - en het maatschappelijk middenveld bij de invulling en uitvoering van de nationale hervormingsprogramma’s worden betrokken.
In dezelfde constructieve geest willen we vandaag in dit debat een open discussie met elkaar voeren over mogelijke oplossingen voor de gemeenschappelijke economische en sociale problemen van de Europese Unie en over de belangrijke rol die u daarbij als volksvertegenwoordigers speelt.
Zoals bekend besloot de Europese Raad in maart 2005 om de Strategie van Lissabon grondig te herzien en strakker toe te zien op de uitvoering. De nieuwe -cyclus is gebaseerd op partnerschap en verantwoordelijkheid. Tijdens de bijeenkomst in Hampton Court besloten de staatshoofden en regeringsleiders om aan de Strategie van Lissabon, die weer nieuw leven was ingeblazen, nog meer politieke impulsen te geven. Daarbij concentreerden zij zich op de vraag hoe Europese waarden een steun kunnen zijn voor de modernisering van de economie en de samenleving in een geglobaliseerde wereld.
 bereikte de Europese Raad tijdens de Top in december van het afgelopen jaar een politiek akkoord over de financiële vooruitzichten 2007-2013. Dat is op zichzelf al een belangrijk signaal en geeft aan dat de Europese Unie in staat is oplossingen te vinden, ook al beseffen we uiteraard dat we met u in een intensief en moeilijk overleg verwikkeld zijn. We willen dat overleg op constructieve wijze voeren, zodat we het akkoord dat de regeringen hebben gesloten, ook samen met u kunnen uitvoeren.
Europa staat voor nieuwe uitdagingen. Daartoe behoren de toename van de concurrentiedruk van buitenaf, zowel op economisch als op technologisch gebied, de vergrijzing van de bevolking, stijgende energieprijzen en de noodzaak om de energievoorziening te garanderen.
Sinds eind 2005 is er sprake van een aarzelend doch gestaag economisch herstel. Binnen een tijdsbestek van drie jaar - van 2005 tot en met 2007 - zullen in de Europese Unie naar verwachting zes miljoen nieuwe banen worden gecreëerd. Daarmee zou de werkloosheid in 2007 moeten dalen met bijna één procentpunt. De belangrijkste uitdaging voor de Europese Unie blijft echter om het aantal van 19,5 miljoen werklozen verder terug te dringen, de productiviteit te verhogen en het groeipotentieel te vergroten.
Het economisch herstel - hoe beperkt ook - is een uitstekende gelegenheid om in overeenstemming met de nationale hervormingsprogramma’s serieus werk te maken van structurele hervormingen. Ook dient intensiever te worden gestreefd naar een begrotingsconsolidatie in overeenstemming met het nieuwe Stabiliteits- en groeipact. Concrete doelstellingen en tijdschema’s vormen een nuttig instrument om de realisering van de geplande hervormingen te bespoedigen en betere resultaten op het gebied van groei en werkgelegenheid te bereiken.
Uitgaande van de besluiten die in het voorjaar van 2005 zijn genomen, heeft de Europese Raad geïntegreerde strategische richtsnoeren aangenomen. Op basis daarvan heeft iedere lidstaat een nationaal hervormingsprogramma opgesteld dat aan de behoeften van het desbetreffende land beantwoordt. De Commissie heeft een “Lissabon-programma voor de Gemeenschap” gepresenteerd, waarin maatregelen worden voorgesteld die op communautair niveau moeten worden genomen. Ook het jaarlijkse voortgangsverslag van de Commissie levert een belangrijke bijdrage aan het proces van de herziene strategie van Lissabon voor groei en werkgelegenheid.
Alle lidstaten hebben voortvarend gewerkt aan de totstandkoming van een degelijk nationaal hervormingsprogramma. Deze programma’s, die op de behoefte en de concrete situatie van iedere lidstaat zijn toegesneden, zijn bedoeld om hervormingen door te voeren. De nationale hervormingsprogramma’s zijn een belangrijke eerste stap waardoor de eigen verantwoordelijkheid voor en betrokkenheid bij de hervormingsprioriteiten worden vergroot. De nationale hervormingsprogramma’s vormen in hun totaliteit een goede basis voor de verdere uitvoering van de hervormingsagenda.
Naar de mening van de Commissie zouden sommige programma’s specifiekere doelstellingen en tijdschema’s en meer bijzonderheden over de begrotingsaspecten van de beoogde hervormingen moeten bevatten. Ook zouden ze meer aandacht moeten besteden aan mededingingsvraagstukken en aan het wegnemen van belemmeringen voor de markttoegang. Overigens wil ik vanaf deze plaats de voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, heel hartelijk bedanken, zowel voor het door de Commissie verrichte werk, dat van eminent belang is voor de voorbereiding van de Top, als voor het feit dat de Commissie zeer snel en zeer grondig te werk is gegaan.
De noodzakelijke instrumenten zijn voorhanden. Het tijdig en zo breed mogelijk realiseren van onze doelstellingen is daarom de hoogste prioriteit voor de lidstaten in 2006. Naast de maatregelen die reeds zijn gepland, zullen de lidstaten daartoe zo nodig extra maatregelen nemen.
De Commissie heeft niet voorgesteld de richtsnoeren voor groei en werkgelegenheid te actualiseren. Dat betekent dat de huidige richtsnoeren volledig van kracht blijven. Na de ingrijpende wijzigingen van vorig jaar zal het accent nu op meer actie en meer continuïteit liggen.
In overeenstemming met de nieuwe wijze waarop de Strategie van Lissabon wordt gestuurd, hebben de lidstaten concrete maatregelen genomen om de nationale parlementen en de vertegenwoordigers van regionale en lokale overheden, alsmede de sociale partners en andere vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld, bij de ontwikkeling van de nationale programma’s te betrekken.
De Europese burgers moeten nu nog actiever bij het proces worden betrokken. We moeten hen ervan overtuigen dat tijdige en op zinvolle wijze doorgevoerd hervormingen zullen bijdragen aan een hogere levensstandaard en een betere spreiding van de welvaart.
Van bijzonder belang daarbij is de medewerking van dit Parlement. Het Europees Parlement kan ons helpen om alle actoren aan te zetten tot meer verantwoordelijkheid, tot meer voor de Strategie van Lissabon en om hun betrokkenheid ook voor de toekomst te waarborgen. Discussies zoals deze van vandaag bieden daarvoor een uitstekende gelegenheid.
In dit verband wil ik ook opmerken dat het Oostenrijkse voorzitterschap een zeer grote betekenis toekent aan het compromis over de dienstenrichtlijn dat het Europees Parlement in eerste lezing heeft bereikt. Het is een evenwichtig resultaat dat een goede basis vormt voor de verdere werkzaamheden. Alleen al uit het grote aantal ingediende amendementen blijkt hoe omstreden dit dossier nog steeds is. In het licht van dit resultaat en van de discussies die tot nu toe in de Raad zijn gevoerd, streeft het voorzitterschap ernaar van de Europese Raad een verzoek te doen uitgaan aan de Commissie om het herziene voorstel zo snel mogelijk voor te leggen en de Raad de hoop te doen uitspreken dat de instellingen het wetgevingsproces snel zullen kunnen afronden.
Het is de bedoeling van het voorzitterschap dat de Europese Raad in het kader van de vorig jaar goedgekeurde geïntegreerde richtsnoeren prioritaire maatregelen vaststelt die voor eind 2007 moeten worden uitgevoerd. De Voorjaarstop wijdt zich in het kader van de herziene strategie van Lissabon aan de onderwerpen die zowel in de nationale hervormingsprogramma’s als in het voortgangsverslag van de Commissie als prioriteit worden gezien, namelijk onderzoek, ontwikkeling en innovatie, beleid voor het midden- en kleinbedrijf, werkgelegenheid en energie. Daarnaast blijven natuurlijk maatregelen nodig die de drie dimensies van de strategie van Lissabon - economie, sociale samenhang en milieu - over de hele linie bevorderen. Om concreet met de realisatiefase te kunnen beginnen en om tastbare resultaten te bereiken, moeten we streven naar een goede mix van controleerbare verplichtingen die de vijfentwintig lidstaten zichzelf opleggen en aanbevelingen van de Commissie. Hoe hoog het ambitieniveau op dit punt moet zijn, wordt momenteel nog besproken in de discussies ter voorbereiding van de Raad.
Een van de pijlers van de Strategie van Lissabon wordt gevormd door onderzoek en ontwikkeling, als motor voor productie en toepassing van kennis. Reeds vier jaar geleden stelden we ons ten doel dat Europa in 2010 drie procent van het bruto binnenlands product aan onderzoek moest besteden, waarbij een aanzienlijk deel van de uitgaven, namelijk tweederde, door het bedrijfsleven moest worden gefinancierd. Het zou verstandig zijn om de door de Europese Unie ter beschikking gestelde middelen via gezamenlijke nationale inspanningen te verhogen. Om het onderzoeksaandeel te vergroten, dient ook de samenwerking tussen universiteiten, hogescholen, onderzoeksinstellingen en het bedrijfsleven te worden uitgebreid.
Zoals we allen weten, zijn we juist op dit voor onze toekomst zo belangrijke terrein nog niet zo ver gevorderd. De uitgaven voor onderzoek in de Unie bedragen momenteel slechts ongeveer 1,9 procent.
Dankzij onze inspanningen konden we samen met de Commissie een dynamiek op gang brengen en de lidstaten ervan doordringen dat concrete doelstellingen en vrijwillige verplichtingen belangrijk zijn voor het vergroten van de investeringen in onderzoek. Alle lidstaten hebben inmiddels hun ambitieniveau verhoogd en bijpassende nationale doelstellingen geformuleerd.
Bovendien spelen in onze snel veranderende informatiemaatschappij moderne communicatiestrategieën een belangrijke rol bij de bevordering van innovatie. Met betrekking tot het hoger onderwijs willen we de lidstaten ertoe oproepen om uiterlijk in 2007 - afhankelijk van wat nationaal gebruikelijk is - de toegang voor universiteiten tot aanvullende private financiering te vergemakkelijken en barrières te slechten die samenwerking tussen academische instellingen en het bedrijfsleven in de weg staan.
In de tweede plaats moet er meer worden gedaan om goede randvoorwaarden voor bedrijven te creëren, ondernemerspotentieel aan te boren en in het bijzonder de positie van het midden- en kleinbedrijf te verbeteren. Ook dit is een onderwerp waarover de Europese Raad zich zal moeten buigen. Het midden- en kleinbedrijf heeft een groot aandeel in de Europese economie en kan daarom terecht worden aangemerkt als de motor ervan. Er zijn in Europa circa 23 miljoen kleine en middelgrote bedrijven die zorgen voor bijna 75 miljoen arbeidsplaatsen. Maatregelen die gericht zijn op het versterken en bevorderen van het midden- en kleinbedrijf als ruggengraat van de Europese economie, kunnen daarom in belangrijke mate bijdragen aan groei en werkgelegenheid. We willen ook de administratieve belemmeringen voor het midden- en kleinbedrijf verminderen en ons inzetten voor een reductie van de tijd en de kosten die met het oprichten van een onderneming zijn gemoeid.
De Voorzitter. -
   Mijnheer Winkler, neemt u mij niet kwalijk, normaal gesproken is de spreektijd van de Raad en de Commissie niet beperkt, maar vanmorgen zitten we krap in de tijd vanwege de duur van ons vorige debat. Ik zou u willen verzoeken om, indien mogelijk, eveneens uw spreektijd beperkt te houden, opdat er tijd overblijft voor de afgevaardigden. Bij voorbaat dank. 
Hans Winkler,
   - Mijnheer de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk dat ik te lang van stof ben. Ik zal het kort houden en afronden. Er zijn diverse terreinen waarop hoognodig iets moet worden gedaan. Mijn bijdrage zou onvolledig zijn wanneer ik niet ook de arbeidsmarkt zou noemen, en dan met name het bevorderen van de toegang van jongeren tot de arbeidsmarkt. In de Europese Raad willen we juist aan de bestrijding van de jeugdwerkloosheid bijzondere aandacht besteden. We streven er onder meer naar om voor 2010 het aantal voortijdige schoolverlaters terug te dringen en ervoor te zorgen dat meer jongeren hoger voortgezet onderwijs volgen. Ook de bestrijding van langdurige werkloosheid moet bij onze inspanningen centraal staan.
Tot slot zal ook energie een zeer belangrijk thema zijn; niet alleen vanwege de betekenis die deze sector heeft voor het creëren van groei en werkgelegenheid, maar natuurlijk ook tegen de achtergrond van de jongste gebeurtenissen. Ik hoop dat de Europese Raad ook op dit gebied, evenals bij de andere onderwerpen die ik heb genoemd, belangrijke impulsen zal geven die de toekomstige activiteiten van alle instellingen van de Europese Unie op beslissende wijze zullen beïnvloeden. 
De Voorzitter. -
   Nee, mijnheer Winkler, er is geen beperking van de spreektijd van de fungerend voorzitter van de Raad en de Commissie, maar vandaag moeten we de beschikbare tijd eerlijk delen, want tijd is een schaarse en niet-hernieuwbare hulpbron. 
José Manuel Barroso,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Europese Raad van vorige week kwam op een belangrijk moment. Vandaag zien we de eerste bemoedigende tekenen van een groeiend consumentenvertrouwen in Europa: de investeringen trekken aan, de groeicijfers zien er steeds beter uit. Dat is goed nieuws. Laten we deze gunstige economische omstandigheden te baat nemen om een nieuwe sprong vooruit te maken in de richting van onze doelstelling, te weten groei en werkgelegenheid. Laten we naar een hogere versnelling schakelen.
Vorig jaar stelden we voor het sturen van het economisch beleid in Europa ingrijpend te herzien. We hebben afgesproken om samen te werken in een partnerschap. We hebben een gedeelde verantwoordelijkheid genomen en onze strategie en onze prioriteiten weer op de hoofdzaak afgestemd. Deze nieuwe benadering heeft zeer brede steun gekregen in het Parlement, en ik wil u dan ook graag bedanken voor uw rol in dat verband.
In haar verslag aan de Voorjaarsraad stelt de Commissie meerdere prioritaire acties voor groei en werkgelegenheid voor. Ik zal niet gedetailleerd ingaan op alle specifieke maatregelen die wij voorstellen, maar er enkele thema's uitlichten die mij vandaag bijzonder belangrijk lijken.
Ik ben blij dat er nu vijfentwintig nationale hervormingsprogramma's zijn aangenomen. Daarin wordt uiteengezet hoe elk van de lidstaten de gezamenlijk overeengekomen richtsnoeren voor groei en werkgelegenheid zal vertalen naar zijn eigen specifieke nationale situatie. De nationale hervormingsplannen mogen dan niet allemaal even ambitieus zijn, ze zijn kwalitatief misschien niet allemaal van hetzelfde niveau, maar ze vormen niettemin een goede basis om mee verder te werken.
Het moge duidelijk zijn dat het hier slechts om een eerste stap gaat, en iedereen weet dat verslagen geen banen scheppen. Het is nu zaak ervoor te zorgen dat de politieke wil en de vastberadenheid er zijn om juist deze intenties in de praktijk te brengen.
Daarom moet dit jaar de daad bij het woord worden gevoegd. De komende maanden zal de Commissie nauw samenwerken met de lidstaten om hen te helpen bij de tenuitvoerlegging van hun nationale programma's en om te zorgen voor de follow-up daarvan. Ik ben het Parlement zeer erkentelijk voor de rol die het in dat verband op zich neemt. Dankzij de gezamenlijke bijeenkomsten van het Europees Parlement en de nationale parlementen over de Strategie van Lissabon zijn de vertegenwoordigers van de nationale parlementen zich veel sterker bewust geworden van de uitdagingen en voelen zij zich aangemoedigd tot actieve deelname aan het proces.
Dat neemt niet weg, geachte afgevaardigden, dat er nog veel werk gedaan moet worden om de lidstaten ervan te overtuigen deze nieuwe strategie voor groei en werkgelegenheid als hun eigen project te beschouwen. In het kader van het partnerschap trekt de ene lidstaat lering uit de ervaringen van de ander. Iedereen heeft wat te bieden en iedereen heeft wat te leren. Ik kan echter niet vaak genoeg benadrukken dat alleen optreden van de kant van de Commissie, de Raad en het Europees Parlement niet voldoende is, en dat ook de nationale parlementen, de sociale partners, de nationale partijen - en niet alleen de Europese partijen - en de Europese publieke opinie op positieve wijze erbij betrokken moeten worden. Dat is een voorwaarde voor het welslagen van onze hernieuwde strategie voor groei en werkgelegenheid. 
Een andere belangrijke kwestie is het vrije verkeer van werknemers. Ik heb opgemerkt dat het Parlement in de resolutie die het tot besluit van het debat heeft ingediend, de lidstaten verzoekt zo snel mogelijk een onbeperkte vrijheid van verkeer van burgers en werknemers in de Europese Unie te bewerkstelligen en zich vastberaden in te zetten voor de verbetering van de kwaliteit van de arbeid in al zijn facetten. Ik sta volledig achter dit voorstel van het Europees Parlement. Bovendien geven de feiten u gelijk. Uit een recente analyse van de Commissie blijkt duidelijk dat de effecten van de instroom van werknemers uit de Centraal- en Oost-Europese lidstaten naar de vijftien oude lidstaten hoofdzakelijk positief zijn. Dat is slechts een van de redenen waarom de Commissie opgetogen is over de recente aankondigingen - die volgden op de publicatie van onze mededeling - van eerst Finland, Portugal en Spanje en nu ook Nederland om, in navolging van Ierland, het Verenigd Koninkrijk en Zweden, de beperkingen op het vrije verkeer van werknemers in Europa op te heffen. Ik wacht met ongeduld af tot de andere landen zich bij hen aansluiten.
In een gemondialiseerde economie kan geen enkele lidstaat zich een solotoer permitteren. Het is nu een slecht moment voor economisch nationalisme. We kunnen het Europa van morgen niet opbouwen met nationalistische retoriek.
Het verdedigen van "nationale kampioenen" op de korte termijn betekent op de langere termijn meestal dat zij naar de tweede rang worden verwezen. De meest efficiënte bedrijven, die de concurrentiestrijd in alle hevigheid hebben moeten aangaan, zullen de nationale toppers achter zich laten wanneer zij de internationale markten opgaan. Het moge duidelijk zijn, geachte afgevaardigden, dat wat we nodig hebben geen nationale kampioenen zijn, maar mondiale kampioenen die in Europa zijn gevestigd en die maximaal profiteren van onze interne markt.
Laat er echter geen misverstand over bestaan: de Commissie zal haar bevoegdheden uitoefenen zodra ondernemingen misbruik maken van een overheersende marktpositie. Het is haar wettelijke taak om toe te zien op de toepassing van de concurrentieregels en de consument te beschermen. Zij zal zich ten volle van deze plicht kwijten. 
 De uitdaging waarvoor de globalisering ons stelt, vraagt om een versterking van de interne markt. De vrijheid van dienstverlening is een essentieel onderdeel van de interne markt en we hebben reeds gezegd dat de dienstensector enerzijds en het midden- en kleinbedrijf anderzijds tegenwoordig de belangrijkste aanjagers van werkgelegenheid in Europa zijn.
Ik wil u bedanken voor het resultaat van de eerste lezing in het Parlement van de dienstenrichtlijn. U hebt amendementen voorgesteld die over het geheel genomen gebaseerd zijn op een brede consensus, waardoor wij nu verder kunnen gaan. De Commissie zal positief reageren op uw consensus.
Begin volgende maand zullen wij een gewijzigd voorstel ter tafel leggen, dat grotendeels gebaseerd zal zijn op deze eerste lezing en op de besprekingen in de Raad. Zoals wij weten, zal het Oostenrijks voorzitterschap kort daarna aan een gemeenschappelijk standpunt van de Raad gaan werken. Ik hoop dat deze wetgeving vervolgens snel kan worden aangenomen, want als het ons ernst is met de groei en de werkgelegenheid, moeten we vooruitgang boeken op dit gebied.
De uitdagingen op energiegebied die ons in de eenentwintigste eeuw te wachten staan, vereisen een krachtig en effectief antwoord. Na een lange periode van relatieve stabiliteit, kunnen we niet langer uitgaan van zekere en betaalbare energievoorraden. Toegenomen afhankelijkheid van geïmporteerde energie, hogere energieprijzen en klimaatverandering zijn problemen die alle lidstaten van de Europese Unie ondervinden. Alleen met een Europese respons, die gebaseerd is op duurzaamheid, concurrentiekracht en zekerheid, kunnen we deze enorme problemen het hoofd bieden.
Wij hebben in ons Groenboek zes hoofdmaatregelen eruit gelicht. Zo moeten wij een echte, Europese interne markt voor elektriciteit en gas tot stand brengen. We moeten beter integreren, want betere integratie leidt tot meer solidariteit tussen de lidstaten in tijden van crisis. Ook moeten wij de overgang naar een economie met een lage koolstofemissie versnellen en daarbij met het oog op duurzaamheid zowel nieuwe als bestaande energiebronnen gebruiken. We moeten niet alleen het energieaanbod veranderen, maar ook de energievraag. Er bestaan namelijk ruime mogelijkheden om energie efficiënter te gebruiken ten behoeve van het klimaat, de consument en onze veiligheid.
Europa loopt voorop wat de ontwikkeling van koolstofarme technologieën betreft. We moeten die positie niet prijsgeven. Europa moet meer innoveren op het vlak van hernieuwbare brandstoffen en alles wat met milieuvriendelijke technologie te maken heeft. En ten slotte moeten we - en dit is zeker niet het minst belangrijk - een meer coherente en geïntegreerde aanpak bevorderen in onze betrekkingen met derde landen en in internationale fora.
Soms hoor ik mensen zeggen dat een Europees energiebeleid niet haalbaar is omdat het raakt aan gebieden waar de lidstaten nationale strategische belangen hebben. Ik hoef u er niet aan te herinneren dat de Europese Gemeenschap in feite nu juist gebaseerd was op een gemeenschappelijk Europees beleid voor kolen en staal, de twee gebieden waarvan men meende dat ze het meest gevoelig lagen, gezien de nationale strategische belangen van de lidstaten in die tijd. Juist omdat energie een strategisch onderwerp is, hebben we een Europese strategie nodig en niet vijfentwintig nationale strategieën. Dat is precies de reden waarom we die strategie nodig hebben.
Met het Groenboek nodigen wij iedereen uit een bijdrage te leveren aan dit belangrijke debat. Ik voel mij zeer bemoedigd door het gunstige onthaal dat ons Groenboek ten deel is gevallen en door de zeer overtuigde steun van het Oostenrijkse voorzitterschap, en ik verheug mij op een krachtige steun van het Europees Parlement aan deze nieuwe EU-strategie.
Ik wil er ook met klem op wijzen dat sociale cohesie beschouwd moet worden als een vast bestanddeel van de groei- en werkgelegenheidsstrategie. De Commissie realiseert zich terdege dat er banen van hoge kwaliteit gecreëerd moeten worden en dat onzekere arbeidsomstandigheden moeten worden vermeden. Ik denk dat de globalisering grote kansen biedt, maar we kunnen en mogen niet de ogen sluiten voor de druk waaronder bedrijven en werknemers staan als gevolg van de hevige internationale concurrentie. Daarom heeft de Commissie voorgesteld een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering in het leven te roepen. Dat fonds zal als een schokdemper fungeren voor de krachtige motor van de globalisering. Het zal de inspanningen van de lidstaten aanvullen om de werkenden die door de globalisering getroffen zijn, weer overeind te helpen. Waar het om gaat, is dat mensen worden omgeschoold en geholpen worden de carrièreladder weer op te gaan, op een manier die een duurzaam effect heeft. We moeten de sociale partners betrekken bij onze discussies over werkgelegenheid en arbeidsmarkten.
De economische toekomst van Europa hangt ervan af of wij de best opgeleide mensen hebben, die beschikken over een breed scala aan vaardigheden en over het aanpassingsvermogen dat een kenniseconomie vereist. Daarom moeten we de investering in het hoger onderwijs fors verhogen. De Commissie stelt een streefcijfer voor van twee procent van het bruto binnenlands product vóór 2010.
Tegelijkertijd moeten we voor 2010 de uitgaven van Europa aan onderzoek en ontwikkeling verhogen tot drie procent van het BBP. Dat betekent dat er op nationaal niveau ambitieuzere doelstellingen moeten worden vastgesteld, en dat er ambitieuzere maatregelen moeten worden genomen om die doelstellingen te verwezenlijken. We hebben een aantal uitmuntende universiteiten en onderzoekscentra die echt baat zullen hebben bij een verhoging van de middelen. Onze stelsels zijn echter gefragmenteerd. Er is een kloof tussen hoger onderwijs en onderzoek enerzijds en bedrijven en de economie anderzijds. Daar lijkt geen verbinding tussen te zijn.
Te veel van onze knapste koppen trekken weg uit Europa. Daarom heeft de Commissie, in haar streven naar topkwaliteit, voorgesteld een Europees instituut voor technologie op te richten. Het Europees Instituut voor Technologie zou een aanvulling moeten vormen op andere maatregelen. Het zou gebruik moeten maken van de middelen die beschikbaar worden gesteld door de deelnemende partners, en wel op een wijze die effectiever is voor zowel deze partners als de hele economie van de Europese Unie. Het is een ambitieus project. Ik zal de staatshoofden en regeringsleiders vragen dit idee goed te keuren en ik vraag het Parlement om steun. Airbus en Galileo hebben het belang van succesvolle Europese vlaggenschepen aangetoond. Het Europees Instituut voor Technologie zou het volgende vlaggenschip moeten zijn. Het is een symbool van een Europese doelstelling, maar het is meer dan slechts een symbool: het geeft meerwaarde aan onze collectieve inspanningen ten behoeve van onderzoek, onderwijs en innovatie.
Ik ben mij er ook van bewust dat er meer gedaan moet worden op dit gebied en mijns inziens kunnen wij op deze manier duidelijk laten zien dat ons veel gelegen is aan deze kennisdriehoek. Kortom, een sterkere toewijding aan Europa zal meer welvaart en vrijheid opleveren voor onze burgers.
Ik dank u hartelijk voor de steun die u in uw ontwerpresolutie zo uitstekend onder woorden heeft gebracht. Volgende week moet de Europese Raad laten zien dat hem evenveel gelegen is aan groei en werkgelegenheid. De tijd is gekomen om onze beloften waar te maken. Geen woorden meer, maar daden.
Hans-Gert Poettering,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dames en heren, Lissabon staat voor groei en werkgelegenheid en daarmee in essentie voor het concurrentievermogen van de economie van de Europese Unie. Ik ben blij met de persoonlijke inzet van de voorzitter van de Commissie en met het feit dat hij dit tot een prioriteit voor de Commissie heeft gemaakt.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, het doet me goed u te horen zeggen dat het opnieuw vervallen in economisch nationalisme of in economisch patriottisme - zoals sommigen het positief verwoorden - de ondergang van de Europese economie zou betekenen en ertoe zou leiden dat we in deze tijd van globalisering de mondiale concurrentie op geen enkele wijze meer aankunnen.
Daarom ben ik u dankbaar voor uw strijdbare opstelling. Ik hoop dat u daarvan ook blijk zult geven in de Raad, tijdens de topbijeenkomst met de staatshoofden en regeringsleiders. Staatssecretaris Winkler, onze waardering voor u als persoon is groot en wij stellen uw aanwezigheid zeer op prijs. Nu de Commissie zich echter door haar voorzitter laat vertegenwoordigen, zou het passender zijn geweest indien ook het Raadsvoorzitterschap op hetzelfde niveau, met een minister, zou zijn vertegenwoordigd. Daarover moeten we het nog maar eens hebben. Ik wil uitdrukkelijk mijn waardering uitspreken voor u als persoon, maar de instellingen behoren in debatten als dit op gelijkwaardige wijze te zijn vertegenwoordigd. Mijn opmerking staat los van de vraag of u tot een bepaalde politieke partij behoort; het gaat hier om de instellingen van de Europese Unie.
Aan het proces van Lissabon, dat een continu proces is en niet ophoudt in 2010, kent het Europees Parlement een hoge prioriteit toe. Daarom hebben we de coördinatiegroep ingesteld onder voorzitterschap van onze fractiegenoot, de heer Joseph Daul. Ik ben blij dat de drie grootste fracties dit proces in hun werk zo centraal stellen. Misschien zullen de andere fracties, mijnheer Wurtz, ons daarin nog volgen, en ik zeg dit natuurlijk ook tegen de Groenen, die nu echter helemaal niet aanwezig zijn, en tegen misschien nog een paar anderen …
… inderdaad, de voorzitters zijn er niet. Weest u blij dat ik zoveel belang hecht aan uw voorzitters! De gemeenschappelijke interne markt met het vrije verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal is een absolute voorwaarde, wil de Europese Unie op de wereldmarkten kunnen concurreren.
Ik roep de staatshoofden, regeringsleiders en regeringen op een voorbeeld te nemen aan de wijze waarop het Parlement zich voor de dienstenrichtlijn heeft ingezet. Tegen de regeringen zeg ik: wie nu nog iets anders denkt te kunnen bereiken, doet het compromis over de dienstenrichtlijn teniet. Daarom roep ik de regeringen op een voorbeeld te nemen aan het Europees Parlement.
Hoewel het niet mijn taak is om iemand te verwelkomen, ben ik als voorzitter van de PPE-DE-Fractie toch blij dat een van de voorzitters van de Groenen nu ook aanwezig is. Mijnheer Cohn-Bendit, samen zullen we van Europa iets maken.
We hebben in de Europese Unie ondernemingsgeest nodig. Ondernemingen zijn immers niet iets abstracts. Engagement betekent vrijheid scheppen, en ondernemingsgeest betekent werkgelegenheid scheppen. We hebben een positief perspectief nodig.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, wij juichen uw voorstel voor de oprichting van een Europees Instituut voor Technologie toe, zolang dat maar niet betekent dat er een nieuwe grote universitaire instelling wordt gecreëerd. Veeleer moet het gaan om een netwerk van de reeds in Europa bestaande technologische instituten, zodat er toegevoegde waarde ontstaat en Europa op het gebied van innovatie en onderzoek echt een van de toonaangevende regio’s in de wereld wordt. U noemde Galileo, u noemde Airbus. We hebben nieuwe projecten nodig en daarom steunen wij uw suggestie.
Dan nog een slotopmerking, want ik beschik niet over vijftien minuten zoals de Raad en de Commissie. Ook daarover moeten wij, Voorzitter, eens nadenken. Wij moeten nagaan hoe wij een evenwichtiger situatie kunnen bewerkstelligen. Ik pleit ervoor dat het Europees Parlement bij deze vraagstukken nauw samenwerkt met de nationale parlementen, omdat het zowel een nationale als Europese verantwoordelijkheid is om Europa concurrerend te maken en de Europese Unie in economisch en ander opzicht tot volledige ontwikkeling te brengen.
Christopher Beazley (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik vraag het woord onder verwijzing naar de artikelen 166, lid 1, en 121, lid 2, van het Reglement. Neemt u mij niet kwalijk dat ik het debat onderbreek, maar aan het begin hiervan vroeg Sir Robert Atkins het woord voor een motie van orde, waarvan u vond dat het geen motie van orde was omdat ze niets te maken had met het onderwerp dat aan de orde was. In feite had hij het over een buitengewoon belangrijke kwestie die onder artikel 166 valt. Wanneer het Reglement van het Parlement niet wordt nageleefd, is het volkomen in overeenstemming met de regels als een lid van het Parlement uw aandacht daarop vestigt.
Zoals Sir Robert verklaarde is het heel goed mogelijk dat de Britse regering buiten haar boekje gaat en het Gemeenschaprecht schendt ten aanzien van de vertrouwelijkheid. De bevoegde commissie heeft u daarover geschreven. Ik zou u willen vragen of u Sir Robert Atkins een antwoord kunt geven voordat we overgaan tot de stemming.
Nogmaals, ik verwijs hierbij naar artikel 166, lid 1, en artikel 121, lid 2, van het Reglement.
Mijn excuses voor deze onderbreking. 
De Voorzitter. -
   Ook ik betreur deze onderbreking.
Dames en heren, vanaf nu zal de Voorzitter van de vergadering strenger moeten zijn bij het beoordelen van verzoeken om moties van orde, want keer op keer maakt u oneigenlijk gebruik van deze procedure. 
Martin Schulz,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, toen het proces van Lissabon van start ging, was dat de eerste echte, en naar mijn mening ook zeer doordachte poging om een Europees antwoord te geven op de uitdagingen van de globalisering. Het uitgangspunt van Lissabon was dat we in de intercontinentale concurrentie op den duur alleen kunnen overleven en ons tegenover concurrenten in andere werelddelen kunnen handhaven, als we de sterkste kenniseconomie van de wereld worden - maar dan wel op Europees niveau.
Dat was een goede stap, maar wat is er sindsdien gebeurd? Degenen die tot deze stap besloten hebben, kunnen niet kiezen: ze weten niet of ze die stap op Europees niveau of op nationaal niveau moeten zetten. Ze worden heen en weer geslingerd tussen twee boodschappen. De ene luidt: “We kunnen bij deze concurrentie alleen in Europees verband overleven”, hetgeen juist is, en de andere boodschap in eigen land is: “Eigenlijk zijn we als regering mans genoeg om het zelf te doen”, wat bij de kiezer natuurlijk beter aanslaat. Het resultaat is dat zowel op Europees als op nationaal niveau te weinig in het proces van Lissabon wordt geïnvesteerd. Dat is de balans na zes jaar!
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik ben u dankbaar voor wat u hebt gezegd, maar ik vind het ook jammer dat u iets verzwijgt. Tussen datgene wat u ook vandaag weer hebt benadrukt, namelijk de noodzaak van betrokkenheid - ook in financiële zin - en hetgeen er in werkelijkheid gebeurt, gaapt een diepe kloof. U hebt samen met uw Commissie aangegeven wat er de komende zeven jaar voor de financiering van de EU nodig is. Daarnaast heeft de Raad een financieel kader vastgesteld. Tussen uw aanbeveling en hetgeen de Raad heeft besloten, gaapt echter een gat van 40,82 procent!
De Raad heeft voor de financiële vooruitzichten 40,82 procent minder uitgetrokken dan u hebt gevraagd. Dat, mijnheer de voorzitter van de Commissie, zijn verschillende boodschappen en verschillende bouwstenen. Wie voortdurend andere bouwstenen produceert, kan geen mooi huis bouwen. Daarmee kun je zelfs geen krot bouwen. Daarvan kun je zelfs geen skihut maken in Arlberg am Lech - of omgekeerd - in Lech am Arlberg, waar je ’s avonds zeemansliederen kunt zingen. Welkom in het dal, mijnheer de voorzitter van de Commissie, de afdaling is nu ten einde.
Het tripartiet overleg over de financiële vooruitzichten dat de komende dagen zal plaatsvinden en de daarop aansluitende Top illustreren deze tegenstrijdigheid: in het tripartiet overleg heerst een kruideniersmentaliteit en worden de laatste euro’s bijeen geschraapt om ze maar niet aan Europa te hoeven geven.
Drie dagen later komen de staatshoofden en regeringsleiders bij elkaar om te verkondigen hoe belangrijk de Top van Lissabon is geweest en hoe belangrijk de doelstellingen van Lissabon zijn. Dat is precies wat Europa in de weg staat: het proces van Lissabon mist een coherente en consistente aanpak.
We hebben in het Europees Parlement geprobeerd de voor Europa noodzakelijke flexibilisering te combineren met het allernoodzakelijkste aan sociale samenhang. Deze twee elementen kunnen immers niet los van elkaar worden gezien. Wie de bevolking erbij wil betrekken - en daarin hebt u, staatssecretaris Winkler, zeker gelijk - , wie wil dat de mensen meedoen, moet de globalisering als kans presenteren, maar moet ook het risico verkleinen dat de globalisering altijd als argument wordt gebruikt om de sociale normen te verlagen. Bij de dienstenrichtlijn hebben we geprobeerd duidelijk te maken dat we voor flexibiliteit zijn waar dat nodig en mogelijk is, maar wel met behoud van de sociale samenhang. Daarom ga ik ervan uit dat de Commissie en de Raad de verdere beraadslagingen over de dienstenrichtlijn baseren op het standpunt van het Europees Parlement. Ik kan u alleen maar waarschuwen daarvan niet af te wijken! U hebt de toezegging gedaan, en ik heb u vandaag horen zeggen, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dat u zich ook aan die toezegging zult houden. We zullen daarop ook toezien. Daar kunt u zeker van zijn!
Over de toekomst van het proces van Lissabon staat nu wel voldoende op papier. Wat we nodig hebben, zijn investeringen in onderzoek en onderwijs en opleiding, zodat de besten niet de benen nemen naar andere werelddelen. Wat we nodig hebben, zijn investeringen in levenslang leren. Wanneer immers goede kwalificaties de voorwaarde zijn voor toegang tot de arbeidsmarkt, dan is levenslang leren een grondrecht dat eenieder die toegang tot de arbeidsmarkt waarborgt.
Gisteren maakte de president van de Bondsrepubliek Duitsland ons aan de hand van Erasmus duidelijk, welke wensen er onder de jongeren in Europa leven. Erasmus is echter een van de programma’s waarop de Raad in de financiële vooruitzichten het meest heeft bezuinigd. Ik zeg dus nogmaals: het proces van Lissabon zit als los zand aan elkaar.
Graham Watson,
   Mijnheer de Voorzitter, meer dan ooit in de geschiedenis van de Unie bestaat er een kloof tussen degenen die vooruit willen en degenen die terug willen, tussen enerzijds degenen die staan voor de interne markt en de Lissabon-agenda, omdat efficiëntie, concurrentiekracht en groei op lange termijn daardoor het best gewaarborgd worden, en anderzijds degenen die de vrije handel verwerpen ten gunste van een economisch patriottisme dat - zoals Giulio Tremonti zei - verwant is aan het patriottisme van vlak voor de Eerste Wereldoorlog.
Ironisch genoeg zullen de burgers van Frankrijk, Spanje of Polen net zo weinig profijt hebben van dit zogenaamde patriottisme - een nauwelijks verhuld economisch nationalisme - als de rest van Europa. Het is immers eerlijke concurrentie die de motor is van de wereldmarkt, die de kwaliteit doet stijgen en de prijzen doet dalen, en het is eerlijke concurrentie die door protectionisme wordt ondermijnd. Als een bedrijf vindt dat het commercieel verstandig is te fuseren met een ander bedrijf, wie zijn wij dan dat wij daarvoor belemmeringen opwerpen? Het grote succes van de euro is dat, zoals de voorzitter van de Commissie al aangaf, fusies en overnames snel verlopen. Het Europese bedrijfsleven schakelt naar een hogere versnelling om de concurrentie in de mondiale economie het hoofd te kunnen bieden.
Dit zijn onderwerpen die in de Voorjaarsraad aan de orde moeten komen. Het zijn ook onderwerpen waarover de Commissie zich moet buigen, omdat de Commissie in dit klimaat op de proef gesteld zal worden als verdedigster en hoedster van de Verdragen. Nu zij geconfronteerd wordt met een ongekende aanval op de interne markt, moet de Commissie vastberaden trouw blijven aan de Verdragen, vastberaden trouw blijven aan de grondvrijheden en zich waar nodig uitspreken - zoals u hebt gedaan, voorzitter Barroso, en zoals ook de commissarissen McCreevy en Kroes hebben gedaan - en op de bres springen voor de Unie. Maar het verdedigen van de interne markt is een verantwoordelijkheid die niet alleen op de schouders van de Commissie rust. Ook voor de Raad is een rol weggelegd, zoals wij benadrukken in de ontwerpresolutie waarover wij vandaag debatteren. Dat betekent dat de Voorjaarsraad de omzetting en tenuitvoerlegging van de richtlijnen van de Unie moet bespoedigen om een interne markt tot stand te brengen waarin sprake is van vrij verkeer van goederen, diensten en kapitaal. We willen zien dat de Europese Raad serieus werk maakt van het vrij verkeer van goederen, van het vrij verkeer van werknemers en het vrij verkeer van kapitaal. Laten de staatshoofden en regeringsleiders, wanneer zij de toekomstige financiering van onze Unie bespreken, zorgen voor de middelen die noodzakelijk zijn voor de opleiding van onze beroepsbevolking, voor de trans-Europese netwerken en voor onderzoek en ontwikkeling via het Europees Instituut voor Technologie, waardoor het economisch dynamisme in de toekomst gewaarborgd wordt.
Het is hoog tijd dat onze staatshoofden en regeringsleiders de Raadsbijeenkomsten van maart en oktober een formeel karakter geven. Die moeten niet uitsluitend als topconferenties over het economisch beleid worden aangekondigd. Energiezekerheid, vrede in het Midden-Oosten en bestrijding van de internationale georganiseerde criminaliteit zijn zaken die even dringend om aandacht vragen en die ook volgende week op de agenda dienen te staan. Er moet eveneens een openbaar debat komen over het defensiebeleid van de Unie, dat zich snel ontwikkelt en momenteel achter gesloten deuren wordt uitgestippeld. Het Oostenrijkse voorzitterschap maakte een recente bijeenkomst van de Raad milieu openbaar. Waarom maken we van deze openheid geen algemene praktijk in de Raad?
Mijn fractie is verheugd over het voorstel van de Commissie om een ontwerpdocument in te dienen, zodat we hier in het Parlement kunnen discussiëren over het defensiebeleid en we onze burgers kunnen betrekken bij het debat over wat ons continent kan worden.
Mijnheer de fungerend voorzitter, een eeuw geleden had uw land een minister van Buitenlandse Zaken die in Straatsburg studeerde, die het oude regime in ere herstelde en de continentale politiek dertig jaar lang domineerde. Als mevrouw Plassnik de prestaties van Metternich kan evenaren, zal Europa daar wel bij varen. Als zij daar niet in slaagt, kan ze altijd nog het voorbeeld van Metternich volgen en naar het Verenigd Koninkrijk vluchten. 
Rebecca Harms,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Winkler, mijnheer Barroso, mijn fractie heeft in de loop der tijd geconstateerd dat de Strategie van Lissabon niet meer de strategie is zoals die aan het begin van dit uiterst interessante proces werd omschreven. De toespraak van de heer Winkler illustreert dat heel duidelijk. Het gaat nu heel eenzijdig om een strategie voor groei en werkgelegenheid. Dat het streven naar duurzaamheid en sociale rechtvaardigheid ook deel behoort uit te maken van deze strategie, zoals in Göteborg is afgesproken, wordt volledig veronachtzaamd. Afgaande op de discussies die ik in de coördinatiegroep voor de strategie van Lissabon heb meegemaakt en op de inhoud van onze ontwerpresolutie waarover we vandaag zullen stemmen, vrees ik dat de kans reëel is dat het Parlement niet meer bereid is deze ambitieuze strategie te volgen, waarin duurzaamheid en groei met elkaar worden verbonden.
Waaruit leid ik dat af? Er is helemaal geen bereidheid om te discussiëren over de belangrijke instrumenten, die gegarandeerd tot succes zouden leiden. We hebben in de coördinatiegroep geprobeerd een debat over fiscaal beleid te entameren. Wanneer men niet bereid is om binnen de Unie een gemeenschappelijke vennootschapsbelasting in te voeren, hoe maken we dan ooit een eind aan de ongunstige situatie waarin we concurreren om de beste vestigingsplaats? Wanneer men niet bereid is over milieubelasting te praten, hoe kan de staat dan sturend optreden als het gaat om het bevorderen van duurzaamheid? Er bestaat onder de afgevaardigden een algemene afkeer van het fiscale instrument. Men is bang de burgers schrik aan te jagen. Men belooft de burgers van alles, maar men zorgt niet voor de instrumenten waarmee die grote beloften kunnen worden ingelost.
Laten we eens een belangrijk actueel voorbeeld nemen: het energiebeleid. Mijnheer Verheugen, mijnheer Barroso, wanneer u niet bereid bent het vervoersbeleid te integreren in uw strategie met betrekking tot het energiebeleid, wanneer u niet bereid bent een zuinig gebruik van grondstoffen en energie-efficiëntie in uw strategie centraal te stellen, maar opnieuw uw hoop vestigt op het langer openhouden van kerncentrales, dan is uw strategie tot mislukken gedoemd. U zult geen oplossing vinden voor onze afhankelijkheid van grondstoffen en u zult ook niet in staat zijn eerlijke prijzen op de energiemarkt te garanderen. Kijkt u eens naar de landen die veel atoomstroom gebruiken. Is elektriciteit in Frankrijk en Duitsland goedkoop? Nee, die is duur.
Ten aanzien van de markt heb ik slechts één verzoek, mijnheer Barroso: stelt u vertrouwen in de voorstellen die mevrouw Kroes de afgelopen week heeft gedaan. De markt geldt momenteel niet voor energie. Productie en distributie van energie moeten van elkaar worden losgekoppeld; productie en netwerk moeten van elkaar worden losgekoppeld. Mevrouw Kroes zei zeer terecht dat we tegenover de energiereuzen politiek alleen een kans maken, als we tegen die energiereuzen ingaan en een echte vrije energiemarkt tot stand brengen.
Francis Wurtz,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijnheer de vertegenwoordiger van de Raad, de Commissie weet over het algemeen welluidende namen te vinden voor haar programma's: Erasmus, Socrates, enzovoorts. Welnu, zij had haar Strategie van Lissabon net zo goed de naam "Janus" kunnen geven, naar de beroemde Romeinse godheid die gewoonlijk werd afgebeeld met twee gezichten: het ene gericht op de toekomst en het andere op het verleden, net als de agenda van Lissabon.
Een van deze gezichten van de strategie van Lissabon voor het decennium 2000-2010 is een innemend gezicht. Het herinnert aan de conclusies van de Europese Voorjaarsraad van 2005, waarin werd opgeroepen, ik citeer, om te "investeren in menselijk kapitaal [want dat is] Europa's waardevolste goed". Het belooft meer banen - ja zelfs volledige werkgelegenheid - en betere banen. Het onderstreept het belang van onderzoek, onderwijs en innovatie, en van een solide industrieel weefsel dat zijn hele grondgebied bestrijkt, en het legt zelfs nadruk op de doelstelling het verlies aan biologische diversiteit vóór 2010 een halt toe te roepen.
Dit gezicht van de Europese januskop is op de toekomst gericht. Het lijkt een zodanig tijdperk van sociale, economische en ecologische voorspoed aan te kondigen dat het op het eerste gezicht moeilijk te begrijpen valt dat de Commissie van mening is dat er, volgens haar eigen woorden, "nog veel moet worden gedaan om mensen ervan te overtuigen dat hervormingen zullen bijdragen tot meer gedeelde welvaart en om hen bij het proces te betrekken".
Waarom in 's hemelsnaam? Welnu, omdat de Strategie van Lissabon nog een ander gezicht heeft, een gezicht dat gericht is op de niet aflatende liberale obsessies van de leiders van de Unie. Ik noem een aantal punten uit de laatste mededeling van de Commissie: Europa moet aantrekkelijker worden voor het bedrijfsleven; pensioenen, gezondheidszorg en arbeidsmarkt moeten worden hervormd; de begroting moet worden geconsolideerd; de pensioengerechtigde leeftijd moet worden opgetrokken; de productiviteit moet worden verbeterd; er moet gezorgd worden voor daadwerkelijke concurrentie in de dienstensector, voor meer concurrentie op de elektriciteits- en gasmarkten, enzovoort.
De Commissie verwacht zelfs van de vakbonden dat zij een multiplicatorrol spelen in deze liberale strategie en van het Parlement dat het zich bij deze promotiecampagne aansluit.
Welnu, in Duitsland zien we de werknemers in overheidsdienst gezamenlijk protesteren tegen langere arbeidstijd en minder loon; in Italië eisen werknemers herziening van de bestaansonzekerheid generende "Wet 30"; in Frankrijk komen jongeren in opstand tegen het plan voor een arbeidscontract van twee jaar, waarbij de werkgevers hen naar eigen goeddunken mogen ontslaan; in het Verenigd Koninkrijk verzetten vrouwelijke werknemers zich tegen het plan om de pensioengerechtigde leeftijd van 60 naar 65 op te trekken, en in de nieuwe Centraal-Europese lidstaten willen werknemers niet dat hun landen worden beschouwd als lagelonenlanden en eisen hun rechten op sociale vooruitgang op. Op ons hoeft u niet te rekenen als deze mensen, of al degenen die gekant zijn tegen de strategie voor het bezuinigen op publieke en sociale uitgaven ten behoeve van het Stabiliteitspact, moet worden uitgelegd dat ze zich vergissen en de Strategie van Lissabon - ook al lijkt het niet zo - wel degelijk tot hun welzijn strekt.
Welbeschouwd zijn de twee kanten van de Strategie van Lissabon onverenigbaar met elkaar. Het succes van de ene kant betekent het mislukken van de andere. Dat is de keuze die wij moeten maken. 
Jens-Peter Bonde,
   . - Mijnheer de Voorzitter, na het Franse en Nederlandse ‘ nee’ tegen de Grondwet besloot de EU-Top een pauze in te lassen om over de toekomst van Europa na te denken. Het blijkt nu dat dit geen denkpauze was, maar eerder een wijziging in de volgorde van wie wanneer moet ratificeren. Sinds de twee afwijzingen is de Grondwet goedgekeurd in Luxemburg, Cyprus, Malta, Letland en als laatste België. In Estland is men druk bezig en Finland zal de Grondwet goedkeuren, voordat het op 1 juli het voorzitterschap overneemt. Met de Commissie constitutionele zaken waren we onlangs in Finland. Slechts één kleine partij, die de echte Finnen vertegenwoordigt, zal het Franse en Nederlandse ‘nee’ respecteren. De Grondwet stelt voor dat de ratificaties voort kunnen gaan totdat 80% van de landen is bereikt en dan moet er een speciale top worden gehouden. Maar de bepalingen van de Grondwet kunnen niet de basis zijn voor een wijziging van het Verdrag van Nice, dat unanimiteit als regel stelt. Daarom is de Grondwet na het Franse en Nederlandse ‘nee’ formeel dood. In Nederland heeft de regering laten weten de verworpen tekst niet te zullen ratificeren. In Frankrijk zeggen de leidende politici hetzelfde. Het is daarom illegaal de ratificaties voort te zetten zonder nieuw besluit, tenzij Frankrijk en Nederland niet rechtdoorzee zijn en thuis het ene zeggen en in Brussel iets anders.
Ik wil van het voorzitterschap graag het volgende weten: hebben Frankrijk en Nederland formeel geaccepteerd dat de ratificaties kunnen doorgaan zonder dat de verworpen tekst wordt gewijzigd? Zou het niet beter zijn om de denkpauze te gebruiken om nieuwe ideeën te opperen en een tekst uit te werken die de burgers op één dag in alle landen tegelijk in een referendum kunnen goedkeuren, een tekst die als titel ‘openheid, nabijheid en democratie’ zou kunnen hebben? 
Brian Crowley,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Winkler, en voorzitter Barroso danken voor hun speeches hier vandaag.
We hebben nu een aantal jaren onze gedachten laten gaan over dit onderwerp en erover gedebatteerd. Een van de dingen die me daarbij opviel, was de vraag wat we nu eigenlijk echt willen met de Lissabon-strategie. De kernelementen en -doelen zijn nog even verdedigbaar als toen ze werden afgesproken: Europa tegen 2010 de meest dynamische en innovatieve economie ter wereld maken. Helaas horen we vandaag echter dat de doelstellingen van Lissabon van alles en nog wat zouden moeten inhouden. Misschien zijn we te ambitieus of nemen wij teveel hooi op onze vork met deze strategie.
Een van de belangrijkste vraagstukken, en een onderwerp dat vandaag door alle sprekers in dit Parlement aan de orde is gesteld, betreft het investeren in menselijk kapitaal: opleiding, onderwijs en de manier waarop dat leidt tot verder onderzoek en tot innovatie en ontwikkeling in de toekomst. Laten we eens heel goed kijken naar wat er op dit moment in de Europese Unie gebeurt. Laten we eens kijken naar de demografische situatie: we hebben te maken met een vergrijzende bevolking, een dalend geboortecijfer in de meeste lidstaten, maar we hebben geen strategieën waarmee we op deze ontwikkelingen kunnen reageren. We hebben strategieën nodig waarin het positieve aspect van die vergrijzende bevolking, de ervaring van ouderen, een plaats krijgt, maar ook strategieën waarin rekening wordt gehouden met de realiteit, die zegt dat mensen geen kansen krijgen om de nieuwe arbeidsmarkt te betreden. We moeten die mensen de vaardigheden en de opleiding geven die ze nodig hebben om in de zogeheten digitale economie te kunnen werken.
Alle honingzoete woorden hier ten spijt is het antwoord op de vraag wie het best in staat is deze strategieën uit te voeren - wie het best in staat is die vaardigheden te bieden aan de jonge werknemers, studenten of ouderen die zich willen herscholen of nieuwe vaardigheden willen verwerven - in werkelijkheid niet is: de Europese Unie, maar elke lidstaat afzonderlijk. Daarom hebben wij gevraagd om nationale plannen met heldere doelstellingen, opdat weer investeringen worden aangetrokken.
Wanneer we het hebben over de Europese werkgelegenheidsstrategie, over sociale samenhang en sociaal partnerschap, is het van vitaal belang dat mensen worden aangemoedigd, maar het is eveneens van vitaal belang dat mensen wakker worden en de realiteit onder ogen zien van de bedrijfsverplaatsingen - waarover we gisteren gedebatteerd hebben - en het gebrek aan investeringen in onderzoek en ontwikkeling. Kijkt u eens naar de twintig belangrijkste biotechnologische ondernemingen in de wereld. Negentien daarvan zijn Amerikaans en een daarvan is Zwitsers - er is er niet één onderneming uit de Europese Unie bij.
Als we realistisch willen zijn ten aanzien van het doel om de meest dynamische economie te worden, dan moeten we een aantal moeilijke beslissingen nemen en aantonen dat het ons serieus is.
Leopold Józef Rutowicz (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de groep op hoog niveau onder voorzitterschap van de heer Wim Kok geeft een realistische beschrijving van de toestand van de Europese economie, die gemarginaliseerd dreigt te worden ten opzichte van de Aziatische en Amerikaanse markten. De mondiale markt heeft een welwillende houding ten aanzien van efficiënte, concurrentiekrachtige economische entiteiten, die goede en goedkope producten en diensten kunnen aanbieden. De rechtstreekse betrokkenheid van de lidstaten en de nationale parlementen bij de implementatieprogramma’s kan worden beschouwd als een van de successen bij de inspanningen voor de verwezenlijking van de Strategie van Lissabon. Ook met activiteiten in het kader van het programma voor een geregelde energievoorziening kunnen betere, stabiele voorwaarden worden gecreëerd voor economische ontwikkeling. Het feit dat een grote groep mensen betrokken is bij de tenuitvoerlegging van de strategie geeft ons eveneens reden tot optimisme. Het probleem schuilt in de effectiviteit van de maatregelen, in het verzet daartegen. Deze maatregelen hebben tot doel een interne markt en een arbeidsmarkt te verwezenlijken, de juiste voorwaarden te scheppen voor herstructurering en oprichting van nieuwe bedrijven, en innovatie te bevorderen. Daarbij moet tegelijkertijd de werkloosheid worden bestreden en moeten de lonen worden opgetrokken. Wij hebben een consensus nodig tussen politieke partijen, vakbonden en werkgevers. Er doen zich vooral grote hinderpalen voor bij het herstructureringsproces, bij de organisatie van de landbouwmarkt en de beperking van de productiekosten in de landbouw. Het feit dat bepaalde productiesectoren niet meer levensvatbaar zijn, betekent dat een groot aantal bedrijven misschien gesloten moet worden, waardoor de werkloosheid zal stijgen en het land braak zal blijven liggen. Daarom is het van vitaal belang dat snel iets wordt ondernomen om een landbouwproductie in het leven te roepen waarvoor gegarandeerd een markt bestaat, zoals biobrandstoffen en biomassa. Wij hebben een meerjarenprogramma nodig voor de aanpassing van de landbouwbedrijven aan de nieuwe marktvoorwaarden. Het uitroeien van het protectionisme, waarmee de meerwaarde niet wordt verhoogd maar eerder verminderd en de sociale kosten worden verhoogd, stuit op grote hinderpalen. Tot slot wil ik een optimistische uitspraak van de Duitse president citeren: “Wij moeten de uitdagingen omzetten in kansen op succes”. Mijns inziens kunnen wij dat. 
Othmar Karas (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dames en heren, ik wens alle instellingen veel succes bij de besluiten die in de komende weken en tijdens de Top moeten worden genomen, besluiten die een nieuwe koers moeten uitzetten voor de toekomst van Europa. Alle vergaderingen van de komende weken moeten plaatsvinden onder het motto “geen woorden maar daden”, zoals de voorzitter van de Commissie zei.
Wij willen daden zien die er geen twijfel over laten bestaan dat we particularisme, protectionisme en de mentaliteit van “ieder voor zich” duidelijk afwijzen. Wij eisen van de lidstaten moedige, concrete en controleerbare Europese maatregelen voor groei en werkgelegenheid en ook voor het energiebeleid. Wij eisen dat de lidstaten bij de dienstenrichtlijn en bij de financiële vooruitzichten eindelijk ons voorbeeld volgen en niet blijven talmen.
Wat willen wij? In de eerste plaats willen wij daadkracht, zodat de Europese Unie zich met meer moed, geloofwaardigheid en vastberadenheid tot een politieke unie kan ontwikkelen. De politieke unie is ons primaire doel.
Ten tweede moeten we een goed functionerende interne markt tot stand brengen en maatregelen nemen waarmee deze interne markt tot een echte thuismarkt kan uitgroeien. Wanneer kunnen we spreken van een thuismarkt voor iedereen? Wanneer we de vier vrijheden voor alle burgers van de EU zonder enige beperking zo snel mogelijk realiseren. In plaats van belemmeringen, protectionisme, nationalisme en overgangsregelingen die de eigen markt beschermen, willen wij vrijheid en verantwoordelijkheid: dat is ons doel en dat levert voor de Europese burgers een gemeenschappelijke meerwaarde op.
Ten derde: wie nationaliseert in plaats van europeaniseert, strooit de mensen zand in de ogen. Waar zijn de initiatieven en projecten om Plan D uit te voeren en de burgers bij het Europees project te betrekken? In de vierde plaats vind ik dat het Europees Parlement het medebeslissingsrecht moet hebben bij alles wat betrekking heeft op de interne markt, bij vraagstukken op het gebied van groei en werkgelegenheid en bij de financiële vooruitzichten. Het blijkt dat het beginsel van eenparigheid in de Raad vooruitgang blokkeert, Europese oplossingen dwarsboomt of bemoeilijkt en het particularisme versterkt. Dat willen we niet.
In de vijfde plaats hebben we niet alleen nationale actieplannen nodig, maar concrete Europese projecten, zoals de ontwikkeling van een Europese onderzoeksruimte, het creëren van een Europese infrastructuur, de totstandkoming van een Europese energiemarkt, het creëren van één Europees luchtruim, het starten van een offensief voor de oprichting van innovatieve bedrijven en uitbreiding van de Europese onderwijsprogramma’s. Op deze gebieden willen we niet alleen verklaringen zien, maar projecten en activiteiten. Ten zesde: we hebben geen gemeenschappelijk economisch beleid. We moeten het economisch beleid van de lidstaten veel beter coördineren. De Europese Unie is een kans. Particularisme en protectionisme vormen een bedreiging die door onszelf wordt veroorzaakt.

Robert Goebbels (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Winkler, mijnheer Barroso, een strategie zonder middelen is als Napoleon zonder leger: machteloos en uiteindelijk nutteloos. Dat is de dreiging die boven de Strategie van Lissabon hangt. Met karige financiële vooruitzichten, onevenwichtige nationale begrotingen en een communautaire begroting van zelfs nog geen derde van het Amerikaanse begrotingstekort dringt de vraag zich op of de Unie is teruggebracht tot enkel gebaren.
In de ontwerpresolutie, die ik samen met mijn uitmuntende collega, de heer Klaus-Heiner Lehne, heb opgesteld, worden enkele belangwekkende lijnen uitgezet, ook al weigert ons Parlement soms de waarheid onder ogen te zien. Zo heeft een meerderheid het feit terzijde geschoven dat een aanzienlijk deel van de extra groei in de Verenigde Staten van de afgelopen jaren het gevolg was van de integratie van meer dan tien miljoen legale immigranten. Wat we nodig hebben is een ruimhartiger Europees immigratiebeleid. Zou een dergelijk beleid echt ten koste gaan van de ontwikkelingslanden? Volgens de Verenigde Naties bedragen de geldoverschrijvingen van immigranten naar hun families meer dan het dubbele van de internationale ontwikkelingshulp. De spectaculaire economische ontwikkeling van India, China, Taiwan en Hongkong is voor een groot deel te danken aan bedrijven die zijn opgericht door naar hun land teruggekeerde oud-emigranten.
Het Europa van het onderzoek moet nog worden opgebouwd. Het zijn met name de middelgrote bedrijven die onvoldoende investeren. Dat komt onder andere door de overmaat aan bureaucratische rompslomp om toegang te krijgen tot Europees geld en door een gebrek aan samenwerking tussen bedrijven en universiteiten. Deze laatsten zouden zich meer middelen moeten kunnen verschaffen door te investeren in veelbelovend jong talend en door het prestige van hun onderzoeksactiviteiten op te vijzelen middels de toekenning van gezamenlijke diploma's en titels.
Op energiegebied moet Europa de handen ineenslaan met de andere grote consumenten - de Verenigde Staten, Japan, China en India - om tegenwicht te bieden tegen de kartels en de oligopoliën die de aardolie- en gassectoren domineren. Tegenover een markt die wordt beheerst door een handvol producerende landen heeft het geen zin om ons heil te zoeken in alleen de liberalisering van de Europese markt, vooral wanneer die liberalisering uitloopt op de vestiging van een klein aantal zogenaamde ‘Europese kampioenen’, die uiteindelijk de markt onderling zullen verdelen. De liberalisering van de Amerikaanse energiemarkt was verre van een succes.
De demografische ontwikkeling waarmee Europa zich geconfronteerd ziet, vormt niet alleen een uitdaging voor de financiering van de sociale zekerheid. De tien, twintig jaar hogere levensverwachting voor goeddeels goed opgeleide en gezonde bevolkingen is ook een grote kans. We moeten strategieën uitwerken om mensen actief ouder te laten worden, waarbij ouderen kunnen kiezen uit een scala aan pensioenmogelijkheden en geïntegreerd deel kunnen blijven uitmaken van het maatschappelijk leven. Europa moet zijn pessimistische toekomstvisie loslaten en juist alle nieuwe kansen aangrijpen om deze dynamische en inclusieve samenleving op te bouwen waarop de Strategie van Lissabon is gericht. 

Alexander Lambsdorff (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, een jaar na de tussentijdse balans van de Lissabon-agenda moeten wij ons nogmaals de vraag stellen hoe Europa ervoor staat. Helaas krijgen we een ontnuchterend antwoord op die vraag: na de politieke schok als gevolg van het ‘nee’ tegen de Grondwet dreigt nu een staat van economische verlamming te ontstaan. Lissabon dreigt net als de beroemde dame zonder onderlijf een kermisattractie te worden. Er bestaat immers een consensus dat de omzetting van de strategie een taak van de lidstaten is, maar juist deze begaan in het kader van het economisch patriottisme menige misstap, hetgeen aanleiding tot ernstige zorgen geeft.
Degenen die van mening zijn dat wij meer Lissabon, meer concurrentievermogen met minder interne markt kunnen bereiken, hebben ofwel hun realiteitszin verloren of zijn oneerlijk. Het economisch succes van Europa de afgelopen vijftig jaar was immers grotendeels te danken aan de vier vrijheden van de interne markt, waarvan er drie nu ernstig gevaar lopen. Het begon twee jaar geleden met de beperking van de mobiliteit van werknemers uit Oost-Europese EU-lidstaten door onder andere Duitsland en Oostenrijk. Nu blijkt echter dat de lidstaten die niet hebben ingegrepen in de mobiliteit van arbeidskrachten, zoals Groot-Brittannië, van positieve ervaringen gewag maken.
Met betrekking tot het vrij verkeer van kapitaal ziet de situatie er als volgt uit: Italië verbiedt de verwerving van belangen van Italiaanse banken, Polen is tegen de fusie van UniCredit en HBV, en Frankrijk en Spanje verzetten zich tegen de overname van hun binnenlandse energiebedrijven. En met name dat laatste is pure ironie, aangezien de energiesector het hardst een Europese strategie nodig heeft. Of denken wij soms dat wij een gemeenschappelijk energiebeleid kunnen voeren zonder een interne energiemarkt? Ik ben blij met de duidelijkheid van de Commissie in deze kwestie en ik hoop dat de Raad haar aanbevelingen zal overnemen.
De derde vrijheid, het vrij verkeer van diensten, is eveneens in gevaar. De verwatering van de dienstenrichtlijn door Duitsland, België en Frankrijk betekent niets anders dan dat de arbeidsverdeling vooralsnog niet tot stand komt. Als we dit zouden toepassen op het goederenverkeer, zou dit betekenen dat bijvoorbeeld Renault uitsluitend auto’s naar Duitsland mag exporteren als deze evenveel kosten als een Volkswagen. En wat te denken van Škoda? Medewerkers in Mladá Boleslav verdienen minder dan hun collega’s bij Audi of Citroën. Valt dat ook onder sociale dumping? Volgens de logica van de argumenten die de vakbonden naar voren brengen in verband met de dienstenrichtlijn, is het eisen van strafheffingen op industrieproducten uit lidstaten met een lager loonniveau slechts een kwestie van tijd. Systematisch bekeken komen eisen aan het adres van de nieuwe lidstaten in verband met een verhoging van hun bedrijfsbelasting overigens op hetzelfde neer.
Lissabon is geen doel op zich, en de interne markt is geen doel op zich. Europa heeft met name in zijn continentale hart nieuwe groei, meer groei nodig om de miljoenen werklozen een nieuw perspectief te bieden. Dat is een politieke, sociale en ook morele plicht. Wie de interne markt in gevaar brengt, doet de werklozen in Europa tekort. Wij zijn het hen, de zwakkeren van onze samenleving, verplicht van Lissabon een succes te maken. Dat geldt eveneens voor de ouderen. De resolutie van het Parlement benadrukt de betekenis van de demografische ontwikkeling: ook de ouderen van vandaag en morgen verdienen onze aandacht. Wij hebben groei nodig om onze sociale stelsels te stabiliseren. Met herverdelen alleen komen we er immers niet. Overigens ben ik van mening dat wij dit debat in Brussel zouden moeten voeren, niet in Straatsburg. 
Pierre Jonckheer (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer Barroso, mijnheer Verheugen, ik mag dan een milieubeschermer zijn, ik ga het niet over energie hebben. Ik heb collega's - u welbekend - die zeer deskundig zijn op dat terrein.
Veeleer zou ik het willen hebben over de rol van de Commissie binnen de Strategie van Lissabon. U hebt er terecht herhaaldelijk op gewezen dat er voor het welslagen van deze strategie een brede steun vanuit de bevolking nodig is en dat de nationale parlementen en alle betrokkenen er naar behoren bij moeten worden betrokken. Daarom is het mijns inziens zaak dat de Commissie twee duidelijke boodschappen afgeeft.
De eerste boodschap luidt dat de Strategie van Lissabon niet gelijkstaat aan teugelloze concurrentie tussen de lidstaten. Wat wij voorstaan is juist een model van samenwerking en solidariteit tussen de lidstaten.
De tweede boodschap houdt in dat er in een Europese Unie van vijfentwintig lidstaten geen tweedeling in eerste- en tweederangs burgers of werknemers mag zijn.
Ik wil u nu drie concrete voorbeelden geven, ten aanzien waarvan ik van uw kant graag een meer proactieve boodschap tegemoet wil zien. Mijn eerste voorbeeld betreft het vrije verkeer van werknemers. U verwees er al naar, u hebt een - overigens zeer verdienstelijk - verslag gepubliceerd en u verheugt zich dat bepaalde nationale staten één lijn trekken met de Commissie. Van de voorzitter van de Commissie en van het college zou ik verwachten dat zij, in het belang van de Europese Unie, tegen de staten die niet willen volgen of die aarzelen, zeggen: heren, u kiest de verkeerde weg.
Mijn tweede voorbeeld betreft de dienstenrichtlijn. Het Parlement heeft het oorsprongslandbeginsel verworpen. Wat was het probleem met dit beginsel? Het probleem was dat men geen interne markt wilde organiseren op basis van concurrentie tussen onvoldoende geharmoniseerde nationale regelgeving. Ter geruststelling van de werknemers zou u nu duidelijk het volgende moeten zeggen: de Portugees, de Duitser en de Slowaak die op een bouwterrein in Polen werken moeten hetzelfde betaald krijgen, en omgekeerd. Anders gezegd: de richtlijn betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers moet worden versterkt en u hebt de bevoegdheden om dat te kunnen doen.
Mijn derde voorbeeld betreft de ontwikkeling van de belastingheffing in Europa. De Commissie heeft vooruitgang geboekt als het gaat om de harmonisering van de belastinggrondslag in het kader van de belastingregeling voor ondernemingen. In 2007-2008 moet u een verslag indienen over de begroting en de toekomstige middelen van de Europese Unie. Ik roep u op blijk te geven van politieke wil en moed en te zeggen wat andere afgevaardigden al zeiden, namelijk dat het onaanvaardbaar is dat de begroting zover wordt teruggeschroefd dat de kredieten voor jonge studenten of jonge werknemers met een derde worden verlaagd.
Met andere woorden, mijnheer Barroso, voor de tenuitvoerlegging van de Strategie van Lissabon verwacht ik van u dat u zich niet verschuilt achter de lidstaten. Voor hen is een belangrijke rol weggelegd, maar u moet meer zijn dan een , een onpartijdige tussenpersoon. U moet werkelijk de kracht vinden - u hebt immers het monopolie op wetgevingsinitiatieven - om het Europees belang te verdedigen, dat wordt bedreigd door de toenemende neiging van de lidstaten tot navelstaren. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ).
   - Het wordt tijd dat we luisteren naar de steeds luidere protesten en het groeiende verzet tegen de neoliberale maatregelen van de nu herziene Strategie van Lissabon. De gevolgen van dit beleid zijn het tegenovergestelde van wat men ons in 2000 op de Top van Lissabon had beloofd.
De liberalisering van de markten en de privatisering van de openbare diensten gaan onverdroten voort en de flexibiliteit op de arbeidsmarkt neemt toe, al heeft de Commissie het nu over . Wat we zien is minder economische groei, meer werkloosheid, meer onzekere banen, meer armoede en een grotere ongelijkheid bij de verdeling van het inkomen, en dat alles steeds weer in naam van de vrije mededinging.
Het is nu wel duidelijk dat de het Stabiliteitspact en de zogenaamde Strategie van Lissabon de belangrijkste pijlers van het neoliberale beleid zijn. Daar komen de forse kortingen op de communautaire begroting, waardoor de economische en sociale samenhang tot een luchtspiegeling is verworden, nog eens bij.
Het is daarom van fundamenteel belang - en zo stellen we dat ook in de door ons ingediende resolutie - dat de Strategie van Lissabon wordt vervangen door een Europese strategie voor solidariteit en duurzame ontwikkeling. Die strategie moet investeringen in innovatie en onderzoek bevorderen, met als doel een evenwichtige en duurzame ontwikkeling te verzekeren. Er moet verder geïnvesteerd worden in betere banen - in elk opzicht -, in een verhoging van het opleidingsniveau, in de aanleg van de elementaire infrastructuur ter ondersteuning van de industrie, in openbare diensten, in milieubescherming en schone technologieën - vooral op het gebied van energie en vervoer - , in het verbeteren van de sociale normen en de wetgeving op arbeids-, milieu- en veiligheidsgebied - opdat een harmonisering op het hoogste niveau wordt verwezenlijking - en in de sociale economie.
Het is bovendien hoog tijd dat er een nieuwe agenda wordt opgesteld voor het sociale beleid, een agenda gericht op het ontwikkelen van een maatschappij …
John Whittaker (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de heer Barroso wil dat de Europese Unie het gesprek aangaat met het maatschappelijk middenveld. De heer Winkler wil de burgers van de EU een hart onder de riem steken. Maar er is niets wat waarnemers van de Europese Unie méér doet geeuwen of “o nee, niet weer!” doet verzuchten dan het gepraat over de Lissabon-agenda. Kunnen we niet accepteren dat de Lissabon-strategie het loodje heeft gelegd, net zoals het Stabiliteitspact het loodje heeft gelegd, wat uiterst ongelukkig treft omdat dat Pact het fundament van de euro is? Als het niet waar is dat de Strategie van Lissabon ter ziele is, waarom moeten we haar dan steeds opnieuw nieuw leven inblazen?
We willen allemaal economische groei en werkgelegenheid. We willen allemaal dat de economieën van Europa welvarend zijn, maar het is hoog tijd om te erkennen dat we daar niet de juiste formule voor hebben. In plaats van de drijvende kracht te zijn achter de noodzakelijke hervormingen, remt de EU met haar ontelbare voorschriften en haar bemoeizucht de economieën van Europa af. Recente, bescheiden verbeteringen in bepaalde economieën van de Europese Unie zijn gerealiseerd de Europese Unie. Ze zijn eerder het gevolg van een wereldwijde ontwikkeling.
De economieën van de EU hebben geen Lissabon-strategie nodig: ze moeten met rust gelaten worden om de markten te laten functioneren en om ondernemers banen te laten scheppen. Zien we dan niet dat de Europese Unie enkel de aandacht vestigt op haar eigen onmacht door maar te blijven praten over de Strategie van Lissabon? Ik beveel daarom een periode van zwijgen aan: houd op met praten over een agenda die, jaar in jaar uit, algemeen beschouwd wordt als een mislukking. 
Guntars Krasts (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, na de herziening van het Lissabon-proces groeide de hoop dat de strategie nieuwe impulsen had gekregen, maar de gebeurtenissen van de afgelopen zes maanden laten zien dat de acties die worden ondernomen om de doelen van de strategie te bereiken nog steeds achter de feiten aanlopen.
In haar beoordeling van de programma’s waarmee de lidstaten de Lissabon-strategie moeten uitvoeren, spreekt de Europese Commissie over een verdubbeling van de inspanningen om de Lissabon-doelstellingen te halen. Ik denk dat we op dit moment al van grote vooruitgang zouden kunnen spreken als we de inspanningen die worden ondernomen om de taken van de Lissabon-agenda juist níet uit te voeren, tot minstens de helft zouden kunnen terugbrengen. Het meest recente, schandelijke voorbeeld is de dienstenrichtlijn, die bedoeld was om een sterke, vitale impuls te geven aan de liberalisatie van de interne markt en de vergroting van de concurrentiekracht, en die tevens een van de hoekstenen van de Lissabon-strategie had moeten worden. De compromistekst van het Europees Parlement zal weinig bijdragen aan de versterking van de gemeenschappelijke markt, althans niet zolang de Lissabon-strategie nog van kracht is. Op dezelfde manier zien we op andere terreinen dat veranderingen en hervormingen in toenemende mate geconfronteerd worden met sociale en politieke tegenacties. Er wordt enorm veel energie gestoken in het in stand houden van de bestaande situatie en het beperkt houden van veranderingen en hervormingen, maar in feite zijn de hervorming van de interne markt van de Europese Unie en de intensivering van de integratie de belangrijkste stappen die een omgeving kunnen scheppen waarin uitvoering van de Lissabon-strategie mogelijk wordt.
Er is tot nu toe weinig bereikt in de zin van gecoördineerde financiële steun aan de Lissabon-taken. Tijdens het gepassioneerde debat over de financiële vooruitzichten zijn de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten niet uitgegaan van strategische overwegingen, en de financiële vooruitzichten staan slechts in een heel zwakke relatie tot de Lissabon-taken. Er is eveneens weinig gedaan om het gebruik van de structuurfondsen te coördineren met de prioriteiten van de Lissabon-agenda. Het gebruik van structuurfondsen en een strakkere coördinatie van de Lissabon-strategie zouden moeten worden bereikt door zowel op Europees niveau als op het niveau van de lidstaten nationale ontwikkelingsplannen te harmoniseren met de uitvoeringsprogramma’s van de Lissabon-strategie.
Aan de basis van elke strategie ligt het vermogen om kortetermijnbelangen ondergeschikt te maken aan langetermijntaken. Daarom zal het verwezenlijken van de Lissabon-strategie ook afhangen van hoe en wanneer de lidstaten en de Europese Unie als geheel erin slagen de burgers van de EU te overtuigen van het feit dat het op de lange termijn onmogelijk wordt om de doelstellingen van groei en werkgelegenheid te bereiken als we de Lissabon-strategie niet verwezenlijken. 
Philip Claeys (NI ).
   - Voorzitter, de Lissabon-strategie moet ervoor zorgen dat Europa de sterkste economie ter wereld wordt. Welnu dat is een doelstelling, denk ik, waarover een grote consensus bestaat binnen dit Europees Parlement. Hoewel ik mij een aantal vragen stel over de manier waarop men een en ander probeert te bereiken. Ik kan alleen maar vaststellen dat het Europa van vandaag zich nog steeds overwegend bezighoudt met subsidies en veel te weinig met investeringen en innovatie.
Niet alleen de verschillende lidstaten, maar ook de Europese Commissie dragen hier een zware verantwoordelijkheid. Terwijl de Commissie had voorgesteld om vanaf 2007 de uitgaven voor wetenschap en ontwikkeling te verdubbelen tot jaarlijks tien miljard euro, werd dit afgeblokt door de Europese Raad, omdat in dit geval aanzienlijke verminderingen van de landbouwsubsidies, regionale subsidies en ook van de structuurfondsen nodig waren.
Wanneer ik aan de Europese structuurfondsen denk, denk ik automatisch aan de bodemloze put van Wallonië bijvoorbeeld, waarnaar jaarlijks miljoenen euro's vloeien zonder dat er enige structurele verandering komt, omdat die wordt geblokkeerd door een alom tegenwoordige en corrupte . Dat wordt nu ook bevestigd door allerhande Waalse politici en vooraanstaande economisten.
Dan komt zo iemand als mevrouw Danuta Hübner, Europees commissaris voor regionaal beleid, verklaren dat Wallonië goed gebruikmaakt van de structuurfondsen en dat de Waalse projecten tekenend zijn voor de zogenaamde opmerkelijke structurele veranderingen die plaatsvinden in die regio. Welnu, komende van iemand die medeverantwoordelijk is voor de opvolging van de Lissabon-strategie, doet dit wel de nodige vragen rijzen. 
Klaus-Heiner Lehne (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst wil ik de gelegenheid te baat nemen om mijn co-rapporteur, de heer Goebbels, hartelijk te danken voor de uitstekende samenwerking binnen de stuurgroep. Het is ons gelukt in de stuurgroep een ontwerp op te stellen voor de voltallige vergadering en de Conferentie van voorzitters waarmee op logische wijze kan worden voortgeborduurd op hetgeen wij vorig jaar in het kader van de tussentijdse herziening tot stand hebben gebracht.
Het Parlement ondersteunt in principe nog steeds de strategie van de Commissie. Wij hebben met name herhaaldelijk aangegeven dat groei en werkgelegenheid de voorwaarden zijn waaraan voldaan moet worden als wij ook de andere hoofddoelen van de Lissabon-strategie op de door ons gewenste manier willen realiseren.
Het Parlement heeft eveneens een bijdrage geleverd aan het vaststellen van de prioriteiten. Drie daarvan zijn in de resolutie opgenomen, te weten de demografische ontwikkeling, het energiebeleid en innovatie.
Ik wil hier slechts datgene aan de kaak stellen waar ook vele vorige sprekers reeds gewag van maakten. Het grootste probleem waarmee wij worstelen is niet de gekozen strategie; die is op zichzelf juist. Het probleem ligt veeleer in de uiteindelijke tenuitvoerlegging. Om het in zeer praktische en directe bewoordingen uit te drukken: het meest negatieve voorbeeld is mijns inziens hetgeen wij altijd zien gebeuren als de Europese Raad deze kwestie behandelt. Hij besluit namelijk tot een goede, plausibele strategie en presenteert die dan tijdens een persconferentie, met als resultaat dat erover geschreven wordt. Een dag of enkele dagen later komen dan de ministers van Financiën bijeen in de Ecofin-Raad en draaien datgene terug waarover de Europese Raad het eens was geworden. Dat is een fundamenteel strategisch probleem, en ik weet niet hoe wij dit op kunnen lossen. Daarom ook beschouwt een deel van de burgers het Europees beleid als oneerlijk en verliezen de burgers in toenemende mate het vertrouwen in Europa. Op deze top moet duidelijk worden gemaakt dat er niet met twee maten gemeten mag worden. Integendeel, de strategische richtsnoeren moeten in het huidige beleid hun beslag vinden.
Tot slot wil ik de kwestie van de effectbeoordeling van wetgeving ter sprake brengen. Ook daar wordt in de resolutie over gesproken. Wij willen er uitdrukkelijk op wijzen dat wij verwachten dat een onafhankelijke factor in de effectbeoordeling wordt opgenomen, opdat een daadwerkelijk objectief resultaat wordt bereikt. Dat behoort eveneens tot betere regelgeving, en dit verzoek is aan de Commissie gericht. 
Harlem Désir (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, 2005 was het eerste jaar van de tenuitvoerlegging van de herziene Strategie van Lissabon. De strategie geniet nu een grotere bekendheid. Zij is het voorwerp geweest van debat in de lidstaten en de nationale hervormingsprogramma's zijn aangepast. Dat is een stap vooruit, maar dan wel zo goed als de enige stap vooruit.
Voor het overige was het zojuist tamelijk boud van de voorzitter van de Raad om te beweren dat de strategie van Lissabon opnieuw is gelanceerd. In werkelijkheid is zij veeleer vastgelopen. Zoals Martin Schulz daarstraks al zei: de strategie is vastgelopen door lilliputachtige financiële vooruitzichten en door een slappe groei binnen de eurozone. Ze is vastgelopen door een flagrant gebrek aan investeringen in onderzoek en innovatie, in universiteiten en levenslang leren, of het nu gaat om investeringen op Europees niveau of op het niveau van de lidstaten. Evenzo kost het grote moeite om de trans-Europese netwerken af te maken en zijn hernieuwbare energiebronnen en biotechnologie nog altijd het stiefkind van onze investeringen en onderzoeksinspanningen.
Mijnheer Barroso, u riep op om naar een hogere versnelling te schakelen. Het zou al heel wat zijn als we de eerste versnelling erin kregen, zou ik willen antwoorden! Voor het welslagen van de Strategie van Lissabon zijn middelen nodig, samenhangende financiële vooruitzichten met duidelijke prioriteiten, investeringen van de kant van elk van de lidstaten en een macro-economisch kader dat werkelijk de groei bevordert.
Wat echter ook nodig is, is dat de burgers de strategie tot hun eigen strategie maken, zoals u al zei, mijnheer Barroso. Wil de door de Europese Unie vastgestelde groeistrategie een succes worden, dan zal zij steun moeten ontvangen. Daarom zou het een dubbele vergissing zijn als wij de sociale dimensie los lieten en ons naar beneden lieten glijden op het hellend vlak van de ongebreidelde liberalisering, de toenemende bestaansonzekerheid en de uitholling van de sociale rechten en overheidsdiensten. Daarmee zouden we de fundamenten van het toekomstig concurrentievermogen van de Unie ondermijnen, en zouden we ons afkeren van het . Daarmee zouden we de burgers vervreemden van de Europese Unie en haar beleid.
Sociaal beleid is niet strijdig met concurrentievermogen! Er is in dit debat al dikwijls gezegd dat de Noordse landen succesvolle hervormingen hebben weten door te voeren, omdat ze erover hebben onderhandeld en ervoor hebben gezorgd dat deze hervormingen gepaard gingen met zowel collectieve investeringen in onderzoek en innovatie als nieuwe economische flexibiliteit en aanzienlijke tegenprestaties voor werknemers op sociaal gebied, op dat van levenslang leren en de bescherming van de rechten. Dat veronderstelt evenwel de handhaving van een hoog niveau van zowel belastingaftrek als sociale herverdeling. Evenzo heeft Duitsland al zijn troeven uit weten te spelen op het gebied van export en heeft het, net als andere landen van de Europese Unie, aangetoond dat een land zelfs met hoge loonkosten, zelfs met een sociaal stelsel dat tot de meest efficiënte van Europa hoort en tot de uitgebreidste van de wereld, zijn partijtje kan meeblazen in de internationale concurrentie.
Laten we dus ophouden de mondiale concurrentie aan te voeren als argument om het Europese sociale model uit te kleden. Laten wij juist meer investeren in de troeven van Europa, in het menselijk kapitaal, in onderzoek en innovatie.
De weg naar nieuwe groei loopt op dit moment vooral via een aantrekkende interne vraag, een groeiend consumentenvertrouwen, een herstel van de koopkracht en een eerlijker verdeling van het inkomen en de toegevoegde waarde over aandeelhouders en werknemers.
Tot slot, mijnheer Winkler en mijnheer Barroso, zou ik willen zeggen dat de Europese Raad op twee punten beoordeeld zal worden: enerzijds op de lessen die hij zal weten te trekken uit de stemming van het Parlement over de dienstenrichtlijn - we mogen absoluut niet opnieuw op Bolkestein terugvallen - en anderzijds de vrijheid van verkeer voor werknemers uit de nieuwe lidstaten binnen de Unie. Het wordt tijd hun deze fundamentele vrijheid te gunnen.
Paolo Costa (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barroso, mijnheer Winkler, dames en heren, ik vind het positief dat de Europese Unie haar invloed aanwendt om ervoor te zorgen dat het geheel meer telt dan de som der delen. Men wil onderzoek en ontwikkeling stimuleren om het bedrijfsleven in staat te stellen al zijn mogelijkheden te benutten, om de kwaliteit van de arbeidskrachten te verbeteren en efficiënter te gebruiken, en men wil maatregelen treffen om de energievoorziening te garanderen. Aan al deze maatregelen is echter een voorbehoud gekoppeld: de Europese toegevoegde waarde komt alleen volledig uit de verf als deze de vrucht is van de inspanningen van een werkelijk eengemaakte Europese samenleving en economie; dus als de resultaten geboekt worden via de van de Europese Unie.
De vorming van de interne markt, van een gemeenschap waarvan de sociale en politieke eenmaking juist gegrondvest is op de valorisatie van haar rijke culturele verscheidenheid: dat is een gegeven dat nadrukkelijk onderstreept dient te worden. Er kan namelijk geen sprake zijn van een eengemaakte markt, en de Europese maatschappij kan haar potentieel nooit volledig benutten als Europa niet fysiek geïntegreerd is, als er geen infrastructuur en transportdiensten zijn die zorgen voor mobiliteit en toegankelijkheid van elk punt A tot elk punt B van de Unie.
Men mag dat niet als een achterhaalde doelstelling zien omdat wij inmiddels voor nieuwe uitdagingen staan. Dit is gewoon een essentiële premisse: er bestaat geen onderzoek als er geen mogelijkheid van contact is. Er kan niet echt sprake zijn van een bedrijfspotentieel als de markten niet geïntegreerd zijn. Dat is een eerste, fundamentele vereiste. Reeds een jaar geleden hadden wij plechtig toegezegd dat wij die zouden verwezenlijken met de in dit Parlement aangenomen resolutie 884/2004. Met deze resolutie verbonden wij ons ertoe om zo snel mogelijk, maar uiterlijk in 2020, het trans-Europese vervoersnetwerk tot stand te brengen.
Jammer genoeg is, in tegenstelling tot het aanvankelijke voorstel, in de mededeling van de Commissie hiervan geen spoor meer te bekennen. Ook vorig jaar nog heeft men ons energiek die richting uitgeduwd, en werden de lidstaten ertoe aangespoord om deze weg in te slaan. Als wij hieraan de voorstellen toevoegen die de Raad heeft gedaan om de begroting in deze sector drastisch te verminderen - waardoor het doel van de trans-Europese netwerken praktisch niet meer te realiseren is of hoe dan ook heel ver verwijderd raakt - dan realiseren wij ons dat de situatie werkelijk uiterst alarmerend is.
Het komt me voor dat het Parlement op de een of andere manier probeert zijn eigen resolutie wat op te kalefateren. Het lijkt me dat het Parlement bezig is alle betrokken partijen te verzekeren dat het trans-Europese netwerk een realiteit wordt.
De dringende oproep die ik vanaf deze plaats wil doen, is dat wij een ernstige politieke fout moeten zien te voorkomen: na resolutie 884 zijn er intellectuele, politieke en financiële energieën in Europa losgekomen en zijn er enorme verwachtingen gerezen naar aanleiding van de gedachte dat voort zou worden gemaakt met het TEN-netwerk. Er is geen plek in Europa waar niet over TEN-projecten gesproken wordt. Maar momenteel zijn die projecten in feite één van de niet opgenomen hoofdstukken en ze worden dus niet naar behoren gesteund door dat plan D, dat de belangstellingskloof tussen de Europese Unie en haar burgers zou moeten dichten.
Als wij onze beloften niet nakomen, als wij niet beantwoorden aan deze verwachtingen, kan dat gevolgen hebben die veel ernstiger zijn dan hetgeen wij willen bereiken in onze poging het Europees project aaneen te smeden. Ik hoop dat dit niet doorgaat en dat wij de rampzalige gevolgen, die een eventuele onderbreking van het project zou hebben voor de verwachtingen van vele Europese burgers, kunnen vermijden. 
Bernat Joan i Marí (Verts/ALE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, als we willen dat Europa de meest concurrerende kenniseconomie ter wereld wordt, moeten we de investeringen in onderwijs en in onderzoek en ontwikkeling flink opvoeren. Helaas heeft Europa op dit ogenblik te kampen met een aderlating van onderzoekers die naar de VS trekken. Als een onderzoeker in het Europa van vandaag wil uitblinken, dan kan hij of zij het beste bij een vooraanstaande Amerikaanse universiteit gaan werken. We moeten concurreren met de VS door ons beleid te verbeteren, zodat onze wetenschappers in de Europese Unie blijven.
We moeten een Europese onderzoeksruimte tot stand brengen, om het gebied ‘onderzoek’ te analyseren en uit te zoeken hoe we het daar beter kunnen doen. Ook moeten wij die onderzoeksruimte tot een nuttig instrument maken, een instrument dat aansluit op de behoeften en doelen van onze onderzoekers. Mijns inziens moeten we de Lissabon-strategie koppelen aan het proces van Bologna als wij een goede link willen creëren tussen ons universiteitsstelsel en onze doelstellingen op het gebied van economie en welvaart.
Als we de huidige instrumenten voor onderwijs en O[amp]O op EU-lidstaatniveau en op het niveau van de supranationale organen niet verbeteren, dan zal wat bekend staat als de Lissabon-strategie een grote mislukking blijken. 
Helmuth Markov (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, uiteraard zijn de doelstellingen van de Lissabon-strategie - het creëren van 20 miljoen arbeidsplaatsen, jaarlijks een gemiddelde stijging van het bruto binnenlands product met 3 procent en het optrekken van de uitgaven voor onderzoek en ontwikkeling tot 3 procent - juist. Het probleem, mijnheer Lehne, ligt echter niet in de doelstellingen, maar in de strategie waarmee men deze doelstellingen wil bereiken.
Als we kijken naar de huidige realiteit, dan zien we dat er gemiddeld sprake is van slechts 1,5 procent economische groei en dat er slechts een kwart van de verwachte nieuwe arbeidsplaatsen is gecreëerd - en daarbij gaat het ook nog eens om slecht betaalde arbeidsplaatsen. Dat is het feitelijke probleem. Dit is de koers die wij al zes jaar lang volgen, zoals ook blijkt uit de richtsnoeren die onlangs zijn aangenomen en die nu ook in de nationale plannen worden geïmplementeerd.
Kijkt u eens goed naar wat er gaande is: de productiviteit groeit in alle lidstaten van de Europese Unie explosief! En wat gebeurt er met de stijging van de lonen? De lonen blijven op hetzelfde niveau! Hoe wilt u dan de interne vraag stimuleren? Door wat er wordt gedaan, lijkt het alsof sociale uitkeringen een negatief effect hebben op een nationale economie. Dat is echter niet waar! Sociale uitkeringen zijn juist goed: hoge lonen zorgen uiteindelijk immers ook voor economische groei! Daarvoor moet het beleid echter drastisch worden herzien.
Wat wij vooral niet nodig hebben, is permanente liberalisering en privatisering. Wij hebben weliswaar concurrentie nodig, maar dan moet er wel worden geconcurreerd om hoge sociale normen en om hoge milieunormen. Wij moeten tot het besef komen dat de manier waarop wij onze goederen produceren moet stroken met de internationale arbeidsnormen. Dat is wat wij nodig hebben! Alleen dan hebben wij de mogelijkheid de Lissabon-strategie te volgen en daarmee de gestelde doelen te bereiken. Dat lukt ons niet als wij de sociale uitkeringen permanent afbreken om de bedrijven nog meer vrijheid te geven. Dat is de verkeerde oplossing!
Johannes Blokland (IND/DEM ).
   - Voorzitter, elk jaar in maart debatteren we hier ter voorbereiding op de Voorjaarstop en sinds 2001 praten we daarbij over de vraag waarom het Lissabon-proces niet beantwoordt aan de gestelde doelen. Het antwoord van het verslag-Kok uit 2004 is daarover helder. De lidstaten moeten hun verantwoordelijkheid nemen en serieus werk maken van hervorming van hun economie en van de verzorgingsstaat; dan komt er ruimte voor duurzame groei en werkgelegenheid. Nu er weer economische groei in het verschiet ligt, dreigen de noodzakelijke hervormingen op de lange baan te worden geschoven, maar groeien alleen is onvoldoende om ons sociale model in stand te houden.
Kan de commissaris aangeven wat de Europese Commissie doet om dit gevaar af te wenden en uitvoering te geven aan de conclusies van het verslag Kok. Ik hoop dat ook de reflectieperiode besproken zal worden, dat is hard nodig. Europa's elite is kennelijk niet in staat zonder ballast van een verworpen grondwet over de toekomst van de EU te spreken. Negen maanden reflectie mag toch voldoende zijn voor een eerste vervolg. 
Wojciech Roszkowski (UEN ). -
   Mijnheer de Voorzitter, het is een grote schande dat de hoogdravende woorden over de tenuitvoerlegging van de Strategie van Lissabon nooit meer dan woorden zijn geworden.
De Strategie van Lissabon houdt voornamelijk verband met het mededingingsvermogen van de Unie. Zoals wij allen weten is voor meer mededingingsvermogen vooral een hogere productiviteit nodig, die op haar beurt echter de werkgelegenheid kan bedreigen. Die bedreiging zal echter geen realiteit worden als het extra inkomen dat met de grotere productiviteit wordt gegenereerd, voldoende hoog is en zich niet beperkt tot de individuele landen, maar ook van toepassing is in geïntegreerde economieën als die van de EU.
Om de productiviteit te verhogen is het evenwel noodzakelijk om niet alleen de technologische vooruitgang te implementeren maar ook de productie te verplaatsen van dure naar goedkopere locaties. De inkomensverhoging die hier het gevolg van zal zijn, zal iedereen in de Unie ten goede komen. Als men daarentegen dit proces opgeeft, loopt men een risico op stagnatie en concurrentiekrachtverlies, aangezien de wereld niet stil blijft staan. Daarom is het kiezen of delen: of wij krijgen stagnatie of wij accepteren bepaalde risico’s, die uiteindelijk misschien de moeite waard zullen blijken te zijn.
Wij moeten niet bang zijn voor de Strategie van Lissabon. Deze is een kans voor iedereen. 
Alessandro Battilocchio (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik spreek namens de nieuwe Italiaanse Socialistische Partij. Volgens ons waren de maatregelen om de doelstellingen van Lissabon - groei, werkgelegenheid en mededinging - te verwezenlijken, te gering en allesbehalve duidelijk.
Er is behoefte aan meer steun voor het midden- en kleinbedrijf, dat immers de ruggengraat van ons industriestelsel is. Daarom moet de toegang worden verbeterd tot kredietverstrekking, Europese financieringsstelsels en onderzoeks- en technologieprogramma’s. Ook moeten onze kwaliteitsondernemingen beter beschermd worden tegen oneerlijke aanvallen van de internationale concurrentie. Ik denk bijvoorbeeld aan het textielwezen en de voedingssector.
Er is behoefte aan een energieplan om de Europese Unie ongevoelig te maken voor de huidige geopolitieke instabiliteit. Daarbij moet enorm veel aandacht worden besteed aan de ontwikkeling van nieuwe energiebronnen, zodat wij ook in milieuopzicht duurzame ontwikkeling kunnen verzekeren.
Er moet concreet geïnvesteerd worden in onderwijs, opleiding, onderzoek en innovatie, om langs die weg de concurrentiekracht van ons productiestelsel te verzekeren. Tenslotte moeten wij onze voornaamste hulpbron, de werknemers en het menselijk kapitaal, in bescherming nemen.
Wij mogen niet toestaan dat de werkgelegenheid en de welvaart van onze burgers minder belangrijk worden geacht dan de wetten van de markt en de internationale handel. Laat ons niet vergeten dat de industrie in dienst moet staan van de werknemers, en niet andersom. 
Marianne Thyssen (PPE-DE ).
   - Voorzitter, heren voorzitters en collega's, gewoonlijk besteed ik helemaal geen tijd aan complimentjes, maar in dit debat zou ik het echt wel ongepast vinden om geen waardering uit te spreken voor de co-rapporteurs Lehne en Goebbels. Ze verdienen onze felicitaties voor de meer dan behoorlijke ontwerpresolutie die ze voorbereid hebben en die wij integraal steunen.
Als coördinator van mijn fractie in de Lissabon-stuurgroep wil ik hierbij natuurlijk ook de fractiecollega's betrekken die gezorgd hebben voor de nodige input. De bespreking van deze resolutie is in het Parlement heel wat constructiever verlopen dan vorig jaar en ik hoop dat dit een goed teken is voor de verhoopte implementatie zelf van de vernieuwde strategie voor groei en banen.
De werpt blijkbaar vruchten af, de lidstaten lijken mee te werken, de moedigste lidstaten wens ik volharding toe en de andere de moed van de overtuiging om er ook aan te beginnen of om het tempo op te drijven. Maar natuurlijk hebben we ook als Europese instelling een verantwoordelijkheid en in dit verband verwelkom ik de intenties, zowel van de Commissie als van het Raadsvoorzitterschap, om snel werk te maken van de dienstenrichtlijn en om daarbij het moeilijke evenwicht dat we na veel werk in het Europees Parlement hebben bereikt, te respecteren.
Collega's, de aard en de omvang van de uitdaging waar we in Europa voor staan, kennen we, we leven graag goed in Europa en we willen dat zo houden, maar om onze droom ook uit te voeren, om onze welvaart te bewaren en ons zogenaamd sociaal model overeind te houden, daarvoor moeten we een competitieve worden.
Zoals de Duitse president gisteren zei - ik kan het niet in betere woorden herhalen - moeten we ook de moed hebben om zoveel beter te worden als we duurder zijn. Wij moeten onze onrust omzetten in creativiteit en we moeten erop vertrouwen dat alleen door te veranderen we het potentieel zullen bewaren om onze ambities waar te maken. Voorzitter, collega's, we weten wat we moeten doen, laten we ons er op alle fronten consequent naar gedragen, we hebben geen ander alternatief. 
Poul Nyrup Rasmussen (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de voorzitter van mijn fractie, de PSE-Fractie, heeft het gehad over de noodzaak nú tot actie over te gaan. Het is tijd om te handelen. Ik zal mij daarop concentreren. We weten allemaal dat de economische groei iets gestegen is, maar 2,2 procent groei per jaar in plaats van 2,1 procent levert niet genoeg werkgelegenheid op om onze werkloosheid - 19,5 miljoen werklozen - serieus terug te dringen. Ik ben het daarom fundamenteel eens met voorzitter Barroso en de voorzitter van de Europese Raad: we hebben meer groei nodig.
Ik heb twee korte vragen. De eerste betreft investeringen. Mijnheer de Commissievoorzitter, denkt u dat de regeringen tijdens de aanstaande Europese Raad bijeen kunnen komen - misschien geeft het Verdrag ons niet de capaciteit en de bevoegdheid om hen te dwingen - om een soort intergouvernementele afspraak te maken en te besluiten om de komende twee à drie jaar te investeren in de doelen die u in uw documenten en aanbevelingen bepleit heeft? Zo ja, dan zou mij dat verheugen omdat we dan een stap gezet zouden hebben in de richting van gecoördineerd optreden op het gebied van investeringen.
Ten tweede deed het mij deugd te zien dat de Raad werkgelegenheid een besluit heeft genomen over op basis van de voorstellen van de Commissie. Mijnheer de fungerend voorzitter, verwacht u dat de conclusies van de Raad niet alleen zullen leiden tot flexibiliteit, maar ook tot een moderne vorm van zekerheid? In Frankrijk zie ik een regering die zich uitsluitend richt op flexibiliteit, en ik heb gezien hoe de jongeren daarop reageren. Daarom is het belangrijk dat we beide aspecten garanderen. Ik ben benieuwd naar uw antwoord, en als u vandaag nog zou kunnen reageren, zou dat mooi op tijd zijn en ook heel verstandig.
Het is tijd om onze beloften waar te maken, en ik hoop dat wij allemaal onze krachten zullen bundelen. Ik zal doen wat ik kan binnen de Europese sociaal-democratische partij en ik weet dat mijn collega, de voorzitter van onze fractie, zal doen wat hij kan, want het is nu tijd om onze beloften waar te maken, en de mensen verwachten van ons dat wij dat doen. 
Nils Lundgren (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil een paar algemene opmerkingen over de hele Lissabon-agenda maken. Naar mijn mening is die gebaseerd op een misvatting ten aanzien van de manier waarop economieën - en feitelijk menselijke beschavingen - zich in de loop van de geschiedenis hebben ontwikkeld.
Er is een periode in de geschiedenis geweest waarin Europa zich ontwikkelde tot de meest dynamische kennisregio ter wereld. Dat was vanaf het eind van de achttiende tot het eind van de negentiende eeuw. Het begon met veranderingen in Groot-Brittannië, met bijvoorbeeld wetgeving inzake economische kwesties, met de afschaffing van het gildenwezen, enzovoort. Er werd toen snel grote vooruitgang gemaakt, en die vooruitgang verspreidde zich ook ongelooflijk vlug naar een groot deel van de rest van de wereld. Ook in andere landen begon men gebruikt te maken van stoommachines, spinmachines enzovoort. Zo verloopt een ontwikkeling.
Het is volstrekt onjuist te denken dat er vandaag ongewoon knappe personen zijn die tot in detail weten welke maatregelen de Europese landen moeten nemen om een gunstige ontwikkeling in de richting van een dynamische kennisregio tot stand te brengen. De landen zoeken zelf naar oplossingen. Ze houden elkaar nauwlettend in de gaten en kopiëren goede oplossingen. Zo verloopt een ontwikkeling. Onze huidige werkwijze zet onze gedachten op een verkeerd spoor. We moeten ons in de Europese Unie bezighouden met echte vraagstukken.
Françoise Grossetête (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de aanstaande Voorjaarsraad zal een antwoord moeten zien te vinden op de uitdagingen van deze tijd, waaronder de uitdaging op het gebied van milieu en energiebeleid. Daarbij zal rekening gehouden moeten worden met de verwachtingen van onze jeugd, maar ook met het toenemende aantal ouderen. Dit alles vraagt om infrastructurele aanpassingen. Onze samenleving is aan grote veranderingen onderhevig en dat verontrust onze medeburgers. We moeten hen dus terzijde staan door vooruit te lopen op de problemen van de komende decennia.
De verzorgingsstaat van de jaren tachtig is niet langer het geëigende antwoord. We moeten dus flexibiliteit en zekerheid met elkaar verzoenen, andere wegen vinden om prioriteit te geven aan werkgelegenheid en onze medeburgers weer vertrouwen geven, vertrouwen in hun politiek en vertrouwen in Europa, in een Europa dat zijn krachten bundelt. Dat vertrouwen zou een spontane impuls kunnen geven aan de groei, evenals aan het geboortecijfer, dat een goede barometer is voor de staat van onze samenleving. Dat vertrouwen zou immigratie als een buitenkans zien. Het zou het particuliere initiatief vrij spel geven, aanmoedigen en ondersteunen, in plaats van het voor de voeten te lopen. Dat hervonden vertrouwen zou ons ook in staat stellen om onze onderzoekers beter op te leiden en hen te behouden, ten behoeve van een betere kennismaatschappij. Als we echter zien wat er met Erasmus gebeurt, is er alle reden om ons zorgen te maken over de vooruitzichten op een dergelijke maatschappij. Tot slot zou dit Europa een Europa zijn zonder taboes, waar vrijuit gepraat mag worden over kernenergie en onafhankelijkheid op energiegebied. Ik zou nog vele voorbeelden kunnen geven.
Maar wat is de zin van alle redevoeringen zonder bijpassende begroting? Ons wordt vandaag verteld, mijnheer Barroso, dat we moeten kiezen tussen de grote trans-Europese netwerken en Galileo. Is dat mogelijk? Ik zeg "nee". Galileo is nodig en we moeten de interne markt voltooien met betere verbindingen. En als ik zo vrij mag zijn, zou ik hier nogmaals mijn steun willen uitspreken aan het plan voor een spoorverbinding Lyon-Turijn.
Ik zou dus niet willen dat wij vanmorgen slechts de zoveelste praatsessie hielden over de Strategie van Lissabon. Praten, praten, praten ... Het is tijd om de daad bij het woord te voegen. Schraapt u al uw moed bij elkaar, heren regeringsleiders! De Strategie van Lissabon is het enige tegengif tegen de uiteenlopende vormen van nationaal protectionisme. 
Jan Andersson (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik zal mij in deze korte minuut concentreren op een amendement van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement. Daarin verwelkomen wij het plan van de regeringsleiders van zes landen om een Europees pact voor gendergelijkheid op te richten.
Wij stellen maatregelen voor op drie gebieden. Ten eerste willen we het gebrek aan evenwicht tussen de geslachten op de arbeidsmarkt reduceren. Ten tweede willen we de verenigbaarheid van werk en ouderschap verbeteren, en ten derde willen we een gelijkheidsperspectief invoeren dat op alle politieke gebieden moet worden nageleefd.
Dit pact voor gendergelijkheid is niet bedoeld om een nieuw proces in het leven te roepen, maar om de reeds bestaande processen te versterken, bijvoorbeeld het proces van Lissabon, zodat de doelstellingen van duurzame groei, volledige werkgelegenheid en sociale rechtvaardigheid kunnen worden gehaald. Bijzonder belangrijk zijn de doelstellingen inzake kinderopvang en de mogelijkheid om betaald werk en ouderschap te verenigen. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de bijeenkomst van de Raad later deze maand biedt de regeringen van de lidstaten de gelegenheid te onderstrepen dat hervorming van vitaal belang is om sneller vooruitgang te kunnen boeken dan de Raad tot nu toe heeft gedaan.
Naar mijn mening zou de Raad zich in zijn conclusies duidelijk en krachtig moeten uitspreken over twee onderwerpen. Gezien het Commissiedocument “Tijd voor een hogere versnelling”, dat in januari het licht zag, is dit niet het moment om de ‘chauffeurs’ zonder benzine te laten staan. Ik ben opgetogen over het feit dat de heer Barroso blijkbaar op benzine met een hoog octaangehalte rijdt, en ik hoop dat dat nog lang het geval zal zijn. De aanzwellende stroom van protectionistische retoriek en protectionistische maatregelen van de regeringen van lidstaten is echter onaanvaardbaar. Merkwaardig dat er in de Europese Unie nog altijd regeringen zijn die maar niet kunnen loskomen van een achterhaalde protectionistische mentaliteit en die economisch en industrieel patriottisme blijven aanhangen.
De verklaringen van de Commissie waarin zij die tendens veroordeelt, hebben mijn instemming. Ik ben ook ingenomen met de recente opmerkingen van de Duitse minister van Economische Zaken, die zei dat we geen industrieel patriottisme nodig hadden en dat buitenlandse investeerders met open armen ontvangen moesten worden, en niet alleen maar getolereerd. Als de nationale hervormingsplannen die door de regeringen worden ingediend ook maar enigszins lijken op die van de regering van het Verenigd Koninkrijk, dan moge de hemel ons bijstaan.
Het debat over protectionisme raakt de kern van het debat over de toekomstige economische ontwikkeling. Er is geen plaats voor het beleid dat we recentelijk hebben gezien. De tijd van diplomatieke subtiliteiten is voorbij. We moeten het mogelijk maken dat de stem van kleine en middelgrote ondernemingen wordt gehoord.
Het compromispakket dat het Parlement in verband met de dienstenrichtlijn heeft aangenomen, moet door de regeringen verder worden verbeterd. We hebben vorderingen gemaakt, maar niet voldoende. De Raad dient zijn zaakjes wat betreft de Doha-ronde op orde te krijgen en zich meer in te spannen voor mondiale handelsovereenkomsten.
Ik vrees dat de jury op dit ogenblik aan het beraadslagen is. Ik doe een klemmend beroep op de Europese Raad om dezelfde krachtdadigheid en vastbeslotenheid aan de dag te leggen als de heer Barroso. Ik verzoek de Raad dringend tijdens zijn bijeenkomst later deze maand het gebruikelijke gedraai achterwege te laten en echt leiderschap te tonen. Dan kunnen wij hem beoordelen op zijn vastberadenheid, en vervolgens ons vonnis vellen. 
Maria Berger (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, zelfs de heer Poettering voelde zich verplicht in zijn openingsspeech de vertegenwoordiging van het Oostenrijkse voorzitterschap te bekritiseren, en in het bijzonder de afwezigheid van bondskanselier Schüssel. Maar wellicht houdt deze afwezigheid verband met het feit dat het nieuws dat het Oostenrijkse voorzitterschap moest overbrengen, bijzonder bescheiden en zelfs onvoldoende was. Een dergelijke ondankbare taak laat men graag aan anderen over.
Er is bescheiden en zelfs onvoldoende nieuws over de doelstellingen, met name met betrekking tot de verlaging van de werkloosheid. Laten wij bedenken hoe hoog de werkloosheid is en wat de oorspronkelijke doelstelling van het Lissabon-proces was. Dit nieuws is bovendien niet alleen bescheiden en onvoldoende, maar ook onjuist als het gaat om de middelen: met structurele hervormingen alleen kunnen zelfs deze bescheiden doelstellingen niet worden bereikt.
De Unie en de lidstaten moeten de beschikking krijgen over extra geld. Zonder geld geen muziek - ook dat hebben wij van Mozart geleerd. 
Jacek Emil Saryusz-Wolski (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, een concurrerende Europese economie, zoals die in de Lissabon-agenda wordt beschreven, kan niet worden gebaseerd op een onzekere olie- en gasaanvoer. Zij kan niet worden gebaseerd op een gedifferentieerde en ongelijke toegang tot en zekerheid van energievoorraden. Dat druist in tegen de logica van de interne markt en de concurrentiebeginselen. Het valt daarom toe te juichen dat de continuïteit van de energievoorziening voor zowel het voorzitterschap als de Commissie prioriteit heeft.
Het is de hoogste tijd dat de Unie op dit gebied tot concrete actie overgaat. Een continue energievoorziening is van cruciaal belang voor de economische activiteit en concurrentiekracht van de EU-economie in haar geheel. Energie wordt - zoals wij onlangs nog hebben kunnen zien - soms ook gebruikt als wapen om politieke invloed uit te oefenen. Dit onderwerp moet daarom eveneens bestudeerd worden in de context van het buitenlands en veiligheidsbeleid van de Unie.
De recente problemen met de energietoevoer hebben onze zwakheid, kwetsbaarheid en afhankelijkheid tegenover derden blootgelegd. Het is dus van essentieel belang dat de EU een echt beleid voor continue energievoorziening ontwikkelt. Als we de interne markt en de Lissabon-agenda serieus nemen, moeten we onze economische actoren en onze burgers gelijke toegang tot de energievoorraden geven en zorgen voor een continue energietoevoer. De maatregelen van het voorzitterschap, en vooral de maatregelen die de Commissie in haar Groenboek voorstelt, gaan in de juiste richting, al zijn ze nog te bescheiden.
Solidariteit is een van de voornaamste beginselen van de Europese integratie. Zij schept de verplichting om alle landen die in problemen verkeren te helpen. We moeten dit solidariteitsbeginsel uitbreiden en ook toepassen op de problemen die verband houden met tekorten in de energievoorraad als gevolg van politiek handelen. Samenwerking en solidariteit, en niet concurrentie tussen lidstaten is wat we nodig hebben om de externe energievoorziening veilig te stellen.
Energiezekerheid heeft ook een financiële kant: de grootste bezuinigingen in de door de Raad afgesproken financiële vooruitzichten betroffen de trans-Europese energienetwerken. Die situatie moeten we in de trialoog over de begroting rechtzetten, anders zullen onze prioriteiten slechts op papier prioriteiten blijven.
Energiezekerheid is ook een van de hoekstenen van het nabuurschapsbeleid. Een nauwe samenwerking op het gebied van energiezekerheid is onontbeerlijk en draagt het effectiefst bij aan de versterking van het vertrouwen, zowel binnen de Europese Unie als tussen de Unie en haar buurlanden. 
Gary Titley (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, er zijn drie dingen die op de Voorjaarstop prioriteit moeten krijgen: actie, actie en nog eens actie. Actie, omdat meer dan een derde van onze bevolking in de actieve leeftijd economisch inactief is, wat een schande is. We kunnen niet ‘ja’ zeggen tegen de globalisering en tegelijkertijd een groot deel van onze burgers aan het lot overlaten. We hebben proactieve arbeidsmarkten nodig.
We moeten ook tot actie overgaan wat de tenuitvoerlegging van wetgeving betreft: te veel lidstaten verzuimen om de wetgeving waar ze zelf mee hebben ingestemd ten uitvoer te leggen, en dat is een situatie die - om het maar eens ronduit te zeggen - onaanvaardbaar is.
Tot slot is het nu dertien jaar geleden dat de interne markt tot stand werd gebracht, en het is tijd dat we het bestaan van een Europese interne markt accepteren, van een markt die Europese kampioenen nodig heeft, en geen nationale kampioenen.
Laat er dus minder gepraat worden over deze Top, en laten de lidstaten in plaats daarvan met veel meer plannen voor concrete actie komen. Doe wat en praat niet!
Ria Oomen-Ruijten (PPE-DE ).
   - Voorzitter, dit debat gaat over de Voorjaarstop en wij hebben een mooie resolutie met prachtige aanbevelingen. De Europese burger is immers beloofd dat er meer groei zou zijn en dat er meer banen zouden komen, maar laten we elkaar geen zand in de ogen strooien, papier is geduldig. Wanneer na de top, komende week, de regeringsleiders weer naar hun hoofdsteden gaan, dan moeten ze ook het van Lissabon meenemen, want het zijn de lidstaten die uitmaken met de sociale partners, met de politici, nationaal en lokaal, dat er ook meer groei aan banen bereikt wordt.
De boodschap aan de lidstaten is eenvoudig en helder. De interne markt moet echt verwezenlijkt worden. Er moet meer gebeuren aan onderzoek en ontwikkeling, innovatie moet worden ondersteund en scholing en opleiding moet efficiënter en meer op kwaliteit worden gericht. Voorzitter, de Lissabon-strategie heeft echter ook een sociale dimensie. We worden niet competitief, wanneer we onze principes en waarden over solidariteit met de zwaksten, de eigen verantwoordelijkheid van onze burgers, de sociale gerechtigheid of de lonen zó reduceren dat we op het niveau komen van onze Aziatische concurrenten. Dat is niet de Europese oplossing die onze burgers vertrouwen geeft.
Er zijn wel hervormingen nodig, de demografische ontwikkeling van verzilvering en ontgroening moet een antwoord krijgen. We moeten de financiering van de sociale zekerheidstelsels onder de loep durven te nemen, want de demografische realiteit komt heel snel op ons af. Het heeft geen zin om verder te filosoferen over een ondernemersvriendelijk klimaat of levenslang leren, wanneer we het niet omzetten. Er is werk aan de winkel.
Voorzitter, we hebben de Europese structuurprogramma's zo gericht dat driekwart, 55 miljard, bijdraagt aan de Lissabon-doelstellingen en wanneer het geld voor die programma's ontbreekt, of wanneer de lidstaten niet bereid zijn om bij te dragen, dan stel ik vast dat groei en werkgelegenheid conform Lissabon niet gerealiseerd zullen worden.
Voorzitter, wat de vergrijzing/ontgroening betreft, we zullen de sociale zekerheid en het werkgelegenheidsbeleid zo moeten aanpassen dat actieve jongeren en fitte ouderen ook hun bijdrage kunnen leveren aan die samenleving van straks, aan welvaart en welzijn voor onze burgers. 
Libor Rouček (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, vandaag zou ik iets willen zeggen over twee kwestie die ik uiterst belangrijk acht voor het bereiken van de doelstellingen van de Strategie van Lissabon inzake groei en werkgelegenheid. De eerste kwestie is de voltooiing van de gemeenschappelijke interne markt. Het concept van de vier vrijheden die het fundament vormen van de Europese Unie, lijkt helaas vaak alleen op papier te bestaan. We hebben hier vorige maand een zeer belangrijke stap genomen met de eerste lezing van de dienstenrichtlijn. Ik ben er diep van overtuigd dat dit een stap in de juiste richting was, maar ik zou iets willen zeggen over het vrije verkeer van personen. In het reeds genoemde verslag van de Europese Commissie wordt onderstreept dat de arbeidsmobiliteit nog steeds onvoldoende is, niet alleen tussen de nieuwe en oude lidstaten, maar ook binnen de ‘oude Europese Unie’. Toch is het juist deze mobiliteit die nodig is om economische groei te bewerkstelligen. De tweede kwestie is de goedkeuring van de financiële vooruitzichten.
Dames en heren, als de financiële vooruitzichten er halverwege dit jaar niet zijn, dan zal Europa in een crisis geraken, een economische crisis, een politieke crisis maar, naar ik vrees, ook een vertrouwenscrisis. Daarom wil ik alle drie de instellingen oproepen om hier hard aan te werken, zodat de financiële vooruitzichten eind juni, aan het einde van het Oostenrijkse voorzitterschap, zogezegd ‘in kannen en kruiken zullen zijn’. 
John Bowis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik president Abbas willen bedanken voor de onverwachte gelegenheid die mij geboden wordt om een bijdrage te leveren aan dit debat. Ik ben Lissabon dankbaar voor haar agenda en de zoon van Lissabon, die in de voorste bank van de Commissie zit, voor de wijze waarop hij de Lissabon-agenda leidt. Niets is belangrijker voor Europa dan het welslagen van de Lissabon-agenda. Zó geven we onze burgers nieuwe hoop dat Europa zal bijdragen aan hun toekomst en dat we kunnen samenwerken om ook andere delen van de wereld nieuwe hoop te geven.
Ik wil stilstaan bij twee aspecten van de Lissabon-agenda die in deze ontwerpresolutie extra aandacht krijgen. Het eerste betreft de gezondheid van de Europese burgers, die volgens mij een absolute voorwaarde is voor Lissabon: zonder gezonde mensen geen gezonde economie. Het is zaak dat we eerst kijken naar een aantal bedreigingen op volksgezondheidsgebied, waaronder de kans op een grieppandemie, en naar de mogelijkheden. Ik denk bijvoorbeeld aan de huidige mogelijkheden voor patiëntenmobiliteit, die eveneens als een onderdeel van de Agenda moeten worden beschouwd.
Zoals mijn collega’s al hebben gezegd, moeten we kijken naar de vergrijzende bevolking. Wij moeten ervoor zorgen dat ouder worden een kans is en niet alleen maar een last. We moeten een gezond milieu eveneens als een noodzakelijke voorwaarde voor onze economie beschouwen. Ook dat is geen bedreiging. De bedrijven krijgen kansen om te innoveren en te voldoen aan onze hogere milieunormen, en dat zal hun goed van pas komen tegenover de rest van de wereld. Wij hebben de kans de wereld de weg te wijzen waar het gaat om duurzaamheid, innovatie, milieuetikettering, enzovoort, en naar mijn mening is dat een uitdaging die de Commissie samen met het Parlement moet aangaan.
Staat u mij toe tot besluit het Oostenrijks voorzitterschap - ere wie ere toekomt - lof toe te zwaaien voor het werk dat het op deze beide terreinen heeft verricht, ten behoeve van zowel een gezonde bevolking als een gezond milieu. Dat zal immers leiden tot de gezonde economie die de Lissabon-agenda in de zeer nabije toekomst voor eenieder onder ons kan opleveren. 
Edit Herczog (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, op 15 maart herdenkt Hongarije de vrijheidsstrijd en de revolutie van 1848. Terugkijkend kunnen we zeggen dat verandering van economisch systeem, vrijheid voor de mensen en aanhoudende concurrentiekracht van het land de blijvende resultaten zijn van deze revolutie.
Tegenwoordig vindt concurrentie niet meer plaats tussen natiestaten, maar tussen continenten, op wereldschaal. Blijvende concurrentiekracht moet daarom ook op dat niveau worden gerealiseerd. De Europese Unie heeft een drastische wijziging van haar economische filosofie nodig. We moeten nu eindelijk eens van die ouderwetse, onproductieve concurrentie tussen lidstaten af en overschakelen op een Europese interne markt die het hoogste niveau van vrijheid en menselijke waardigheid aan haar burgers waarborgt.
De Lissabon-strategie is niet alleen maar een vijf- of tienjarenplan, maar vormt het fundament onder onze concurrentiekracht en onze overleving voor de komende honderd tot honderdvijftig jaar. In 1848 begrepen politici de boodschap van die tijd en namen ze het initiatief tot veranderingen. Ik vraag de Raad, de Commissie, het Parlement en de premiers die bezig zijn met de voorbereidingen voor de Voorjaarstop om nu eindelijk de boodschap van de eenentwintigste eeuw te begrijpen en actie te ondernemen. Dat is wat wij, Europese burgers, van hen verwachten. 
Vito Bonsignore (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in maart 2000 besloten de Europese leiders hoe Europa er in 2010 moest uitzien. Zij hadden begrepen dat het optreden van de afzonderlijke lidstaten nog doeltreffender zou zijn als ze geruggensteund werden door collectief handelen van de lidstaten.
Door de vergrijzing en de toenemende kloof tussen de economische groei van Europa en die van Amerika en Azië zijn wij genoopt de Strategie van Lissabon zo snel en efficiënt mogelijk toe te passen. De verloren tijd moet immers zo gauw mogelijk ingehaald worden. Daarnaast staat vast dat betere resultaten kunnen worden verkregen als er aanvullende initiatieven en structurele veranderingen binnen de Europese Unie worden afgesproken en uitgevoerd.
Wij moeten bijtijds ingrijpen in voorheen geselecteerde sectoren om Europa aantrekkelijker te maken voor onderzoekers en wetenschappers, om de interne markt te voltooien en zodoende het vrij verkeer van goederen en kapitaal in gang te zetten, en om een echt eengemaakte dienstenmarkt tot stand te brengen. Als wij een beter klimaat willen creëren voor het bedrijfsleven, moeten wij de aanbevelingen van de Europese voor de werkgelegenheid bijtijds toepassen.
In sommige van deze sectoren hebben de afzonderlijke lidstaten weliswaar vooruitgang gemaakt, maar geen van de landen heeft positieve en duurzame resultaten kunnen boeken. Om zijn doelstellingen te bereiken moet Europa de lat veel hoger leggen, ook door druk uit te oefenen op de afzonderlijke lidstaten. De lidstaten moeten afstappen van oude nationale gewoonten en meer investeren in de opbouw van Europa. Ook moeten wij de burgers aan het verstand brengen dat er momenteel weliswaar offers moeten worden gebracht, maar dat zij daar morgen de vruchten van plukken.
Het Europees Parlement is een sleutelelement in de groeistrategie, in het streven naar een nieuw Europa. Het Parlement moet dan ook steeds meer optreden als een stimulerende factor voor alle partijen die betrokken zijn bij de opbouw van Europa. 
Reino Paasilinna (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wij hebben onszelf nu in een hoek van de Europese Unie gedrukt. De meeste lidstaten vertragen om volstrekt egoïstische en kortzichtige redenen de tenuitvoerlegging van de Strategie van Lissabon. Wij blijven bijvoorbeeld op het gebied van investeringen in informatie- en communicatietechnologie elke week ver achter bij de Verenigde Staten en Japan. Tegelijkertijd gaan China en India een steeds hardere concurrentiestrijd met ons aan. Wij zitten volledig vast en gaan nergens heen.
De Noordse landen hebben echter een groot concurrentievermogen, een welvaartsstaat en een brede kennisbasis weten te behouden. Dat is nu gebeurd. Ik wil de voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, vragen of het niet mogelijk is dat hij met zijn zuidelijke temperament dit voorbeeld toont aan degenen die nog steeds bang zijn voor de moedige besluiten die wij lang geleden al hebben genomen. Het heeft ons niet van ons stuk kunnen brengen, en zelfs de koude winter heeft ons niet van richting doen veranderen. Met andere woorden: het is mogelijk, en waarom ook niet? 
Gunnar Hökmark (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, als we over het proces van Lissabon discussiëren, dan zien we dat de verschillende landen meer of minder succes hebben gehad. De landen die hervormingen en veranderingen hebben doorgevoerd, kunnen de globalisering beter aan en hebben een groter concurrentievermogen. De landen die geen hervormingen hebben doorgevoerd, redden zich minder goed.
Het opmerkelijke is echter hoe weinig er feitelijk is gebeurd op gemeenschappelijk Europees niveau, hoe weinig we de expansieruimte voor nieuwe ondernemingen, nieuwe diensten en nieuwe markten hebben vergroot. De primaire en overkoepelende taak van de Commissie is het bestrijden van het nieuwe protectionisme dat we de kop zien opsteken bij regeringen en politici in Europa. Dit nieuwe protectionisme richt zich tegen de nieuwe lidstaten en de wereld buiten de Unie, waar de grote toekomstige markten liggen, maar het richt zich ook tegen de oude lidstaten en komt ook tussen de oude lidstaten steeds meer voor.
Willen we het proces van Lissabon met succes aanpakken, dan is het onze belangrijkste opgave om dit protectionisme, dat in strijd is met het Verdrag en met alles waar de Europese integratie voor staat, te bestrijden. Europa heeft fantastische mogelijkheden. Waar we hervormingen hebben doorgevoerd, hebben we succes. Kijkt u bijvoorbeeld maar naar de telecommarkt. Daar zijn we het meest succesvol.
Wat de Commissie moet doen, is verkondigen hoe belangrijk het is dat we de vrije handel beschermen waarop de welvaart van Europa gebaseerd is. De Commissie moet ja zeggen tegen de globalisering, maar ze moet er vooral voor zorgen dat maatregelen worden genomen die kunnen leiden tot meer nieuwe ondernemingen en meer nieuwe banen. De resultaten moeten tellen, niet de doelen. Op die manier kunnen we Europa een nieuwe toekomst geven.
Edite Estrela (PSE ).
   - Heren voorzitters, twee korte opmerkingen. Om de doelstellingen met betrekking tot groei en werkgelegenheid te verwezenlijken zullen we in het kader van de Strategie van Lissabon meer aandacht moeten schenken aan gendermainstreaming, zeker als het gaat om de globale richtsnoeren voor het economisch beleid en de werkgelegenheid. Het aantal vrouwen met een baan moet stijgen, en er moet een strategie worden ontwikkeld voor actief ouder worden. Ons uiteindelijke doel is een maatschappij waar mensen goed opgeleid zijn en levenslang leren.
Mijn tweede opmerking heeft betrekking op de financiële vooruitzichten. We moeten snel een interinstitutioneel akkoord tot stand brengen. De tijd dringt. De Raad, de Commissie en het Parlement moeten snel via onderhandelingen tot een oplossing komen. De Europese burgers zullen geen genoegen nemen met verder uitstel. Laten we de Europese Unie “lissaboniseren” en een begroting opstellen die ons in staat stelt de doelstellingen op het gebied van groei en meer en betere banen voor iedereen - en dus ook vrouwen - te verwezenlijken. Zonder vrouwen kan de strategie van Lissabon nooit een succes worden. 
Hans Winkler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik beloof u dat ik het zo kort mogelijk zal houden. Er zijn zeer veel belangrijke en interessante opmerkingen over dit onderwerp gemaakt, en ik kan de heer Poettering en mevrouw Berger garanderen dat de bondskanselier ondanks zijn afwezigheid op de voet volgt wat het Parlement te zeggen heeft. Uiteraard zal hetgeen u te zeggen heeft ook een belangrijke rol bij de voorbereidingen spelen. Tegen mevrouw Berger zou ik willen zeggen dat het feit dat ik vandaag hier aanwezig ben, niet mag worden geïnterpreteerd als een gebrek aan ambitie. Integendeel, het Oostenrijkse voorzitterschap streeft ernaar om samen met de Commissie echte resultaten te bereiken in het belang van de Europese burgers.
Tegen de heer Schulz kan ik zeggen dat wij ons er natuurlijk van bewust zijn dat de noodzakelijke financiële middelen moeten worden ingezet. Daarbij gaat het niet alleen om Europese maar ook om nationale middelen. Daarbij gaat het ook om de kwaliteit en een efficiënte besteding van deze middelen. Wij moeten niet altijd alleen naar de omvang van de middelen kijken: het is eveneens van belang dat de juiste middelen op de juiste plaats worden ingezet. 
Mijnheer Watson, ik ben het zonder meer met u eens dat er veel onderwerpen zijn die de Europese Raad zou moeten behandelen, maar gezien de beperkte tijd kan niet alles aan de orde komen.
Wat uw verwijzing naar Metternich betreft, verzeker ik u dat Metternich voor ons geen rolmodel is. De manier waarop hij Europa zag, is niet de onze. Wij willen geen elitegroep van vijf landen die heersen over de rest. Laten we niet vergeten dat Metternich aan het hoofd stond van een politiestaat, en die willen wij evenmin. 
Tegen mevrouw Harms zou ik willen zegen dat duurzaamheid uiteraard een belangrijke rol speelt in de Europese Unie, en ik wil het Parlement eraan herinneren dat de duurzaamheidsstrategie voor midden 2006 moet worden herzien. Ik kan u garanderen dat duurzaamheid natuurlijk ook bij alle inspanningen van de Raad en de Commissie een belangrijke rol speelt.
Ik zou ook iets tegen de heer Bonde willen zeggen. Ik wil uitdrukkelijk het idee van de hand wijzen dat de lidstaten die hun soevereine rechten willen uitoefenen door het ratificatieproces voor het Grondwettelijk Verdrag voort te zetten, illegaal zouden handelen.
Daarbij verwijs ik naar het besluit van de Europese Raad van juni, waarmee een periode van reflectie wordt ingevoerd en uitdrukkelijk wordt verklaard dat de voortzetting van het ratificatieproces onbetwistbaar gerechtvaardigd is.
Ik geloof dat de Raad met volle vaart werkt aan de verwezenlijking van de doelen die wij onszelf hebben gesteld. 
 Het is heel goed mogelijk, mijnheer Kirkhope, dat de Raad niet op brandstof met een hoog octaangehalte loopt, in tegenstelling tot de voorzitter van de Commissie. Misschien lopen wij op biobrandstof, geheel in de geest van onze tijd. 
 In dit verband is eveneens door meerdere sprekers het initiatief van de Commissie inzake betere regelgeving genoemd, waarvoor ik met name commissaris Verheugen, die vandaag hier aanwezig is, wil danken. Ik wil hem ook aanmoedigen om dit initiatief door te zetten. Dit is immers een initiatief dat onze burgers begrijpen en dat de Europese Unie weer dichter tot de burgers brengt.
De heer Rasmussen en anderen hebben de kwestie van de genoemd, en ik kan bevestigen en benadrukken dat het hier gaat om flexibiliteit door zekerheid, als een overkoepelend paradigma voor hervormingen op het gebied van arbeids- en sociaal beleid. Uiteraard is het de bedoeling dat er een evenwichtige verhouding tussen flexibiliteit en zekerheid op de Europese arbeidsmarkten wordt bereikt. 
 Mijnheer Titley, ik ben het met u eens dat actie geboden is, omdat dat onze burgers zal overtuigen. Samen met de Commissie zijn wij vastbesloten de juiste maatregelen met het oog op deze actie te treffen. 
Günther Verheugen,
   . - Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, groei en werkgelegenheid zijn de sleutelwoorden van de Lissabon-strategie, maar ik heb de indruk dat deze begrippen nogmaals nadere toelichting behoeven.
Als wij, in het Europa van de eenentwintigste eeuw, over groei spreken, dan kunnen we niets anders bedoelen dan duurzame en sociaal en ecologisch verantwoordbare groei. Al het andere betekent dat wij niets hebben geleerd van de voorbije decennia, en ik verzoek u daar eindelijk nota van te nemen! Als de Commissie over groei spreekt, bedoelt ze duurzame groei. Daartoe behoort ecologische innovatie, energie-efficiëntie, concurrentie om betere kwaliteit, en niet lagere sociale normen, lagere milieunormen of lagere lonen. Ik hoop dat dit nu voor eens en voor altijd duidelijk zal zijn!
Als wij van werkgelegenheid spreken, dan bedoelen wij daarmee niet ongeacht welke werkgelegenheid. De grote sociale kwestie van onze tijd is of wij er, in de stormen van de globalisering, in zullen slagen voldoende goed betaalde en gekwalificeerde arbeidsplaatsen te creëren. Dat is het grote probleem waarmee wij kampen. Het gaat niet om ongeacht welke arbeidsplaatsen; het gaat om arbeidsplaatsen die in tijden van toenemende concurrentie behouden blijven.
Daaraan moeten wij, in de huidige situatie, enkele duidelijke eisen verbinden aan het adres van de lidstaten. Wij moeten tegen de lidstaten zeggen dat het hoog tijd is dat zij een nieuwe koers gaan varen. De stap in de richting van een kennismaatschappij moet nu resoluut worden gezet. Wij kunnen ons in Europa geen samenlevingen permitteren met onderwijsbeleid dat uitsluit in plaats van stimuleert, of dat discrimineert in plaats van integreert. Wij hebben een onderwijsbeleid nodig waarmee de onderwijsreserves van dit continent ten volle worden benut.
Wij kunnen ons geen sociaal beleid veroorloven waarmee jonge vrouwen goed opgeleid worden maar uiteindelijk niet de mogelijkheid krijgen om met deze opleiding ook iets te doen, omdat gezin en beroep niet met elkaar gecombineerd kunnen worden. Wij kunnen ons evenmin een sociaal beleid veroorloven dat oudere werknemers eenvoudigweg uit het productieproces duwt, omdat ze als nutteloos worden geacht. Dat alles kan nu niet meer, zoals ook overduidelijk blijkt uit onze strategie.
Wij bevestigen eveneens dat de Europese interne markt - een beleid dat rekening houdt met de internationale concurrentie - gunstig is voor groei en werkgelegenheid. Daarom gelooft de Commissie niet in enige vorm van economisch patriottisme. Wij wijzen er nogmaals op dat iedereen die voorstander is van een grote Europese interne markt, eveneens moet aanvaarden dat er bedrijven ontstaan die op deze grote Europese markt grensoverschrijdende activiteiten ontplooien.
Bij een Europese markt behoren ook Europese bedrijven. De Commissie slaat de renationalisering van het economisch denken in diverse delen van de Europese Unie met zorg gade en ze waarschuwt hiertegen. De juiste weg is immers om - zoals nagenoeg alle sprekers hebben opgemerkt - de problemen van Europa gezamenlijk aan te pakken.
Ik wil mij echter eveneens tot de Europese bedrijven richten. Jarenlang voeren wij een beleid waarmee wij de kadervoorwaarden voor Europese bedrijven trachten te verbeteren. Wij verwachten van de Europese bedrijven echter dat zij - nu de grootste onder hen het beter doen dan ooit tevoren - zich bewust zijn van hun verantwoordelijkheid voor Europa als bedrijfslocatie. Ondernemingen hebben niet alleen de verantwoordelijkheid voor kortetermijnwinsten; zij dragen tevens de verantwoordelijkheid voor de locatie waar zij deze winsten behalen.
En als een bedrijf in het kader van herstructureringen tot ontslagen overgaat, dan is niet de politiek daar in de eerste plaats verantwoordelijk voor. Dan is er allereerst sprake van een falen van het bedrijf, want bedrijven kunnen tijdig zien aankomen wanneer herstructureringen noodzakelijk zijn en wanneer deze moeten worden doorgevoerd. Wij verwachten nu van de Europese bedrijven dat zij zich sterker inzetten voor herstructurering op een positieve manier. Ontslagen zijn per definitie het allerslechtste middel, en dat middel mag niet worden toegepast.
Er is overigens nog iets dat we tegen de Europese ondernemingen moeten zeggen: een bedrijf kan ook groeien door hoge bedrijfswinsten te gebruiken om nieuwe producten te vervaardigen, nieuwe technologieën te ontwikkelen en nieuwe capaciteiten te creëren, en niet alleen om andere bedrijven te kopen.
Ik wil er u in alle vriendelijkheid op wijzen dat uit alle ervaringen die in de afgelopen twintig jaar met het opkopen van bedrijven zijn opgedaan, blijkt dat meestal een positief effect voor het bedrijf en de economie in het algemeen uitbleef. Ik had liever gezien dat de Europese bedrijven de grote winsten die zij de afgelopen tijd hebben geboekt, investeerden in nieuwe capaciteiten, in onderzoeks- en productiecapaciteiten, en in Europa, in plaats van in de financiering van veldtochten voor de overname van andere bedrijven.
Er is ook een eis aan het adres van de parlementsleden. Hier is terecht geklaagd over het feit dat het publiek niet betrokken is bij de ontwikkeling van de strategie voor groei en werkgelegenheid. Daar ligt een taak voor nationale beleidsmakers en voor de nationale parlementen.
Ik verzoek u, dames en heren, in uw eigen land met uw collega’s in de nationale parlementen te gaan praten en ervoor te zorgen dat deze kwestie op de agenda van de nationale politiek komt te staan. Het is immers niet de taak van de Commissie om oppositieleden in de lidstaten ertoe te bewegen hun taak te vervullen en deze kwestie op de agenda te krijgen. Dat is de taak van de parlementsleden! Ik doe een dringend beroep op u om uw invloed te doen gelden. Alleen als wij erin slagen ook in de lidstaten een breed parlementair debat, een breed politiek debat op gang te brengen, kunnen wij het noodzakelijke bewustzijn creëren en duidelijk maken dat een gemeenschappelijke inspanning, niet alleen van de politiek maar ook van de burgers, noodzakelijk is om ons concurrentievermogen te behouden.
Martin Schulz (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil commissaris Verheugen hartelijk danken voor zijn toespraak van zojuist, die uitstekend was. Ik heb er met mijn hoofdtelefoon naar kunnen luisteren. Als ik de hoofdtelefoon niet op had gehad, zou ik er nauwelijks een woord van hebben kunnen verstaan, mijnheer de Voorzitter, hoewel wij hier luidsprekers hebben.
Het heeft ook geen zin dat u de Parlementsleden via de microfoon in uw eigen taal vriendelijk verzoekt om te gaan zitten. Dat verstaan ze namelijk niet, als ze geen vertaling horen. Dan moet u toch de hamer gebruiken als u wilt dat ze gaan zitten.
Ik wil voor één keer, als collega, een verzoek richten tot ons eigen Parlement: het is mijns inziens onaanvaardbaar dat wij niet het minste fatsoen hebben om naar de sprekers te luisteren!
De Voorzitter. -
   Ik hoop dat alle aanwezigen dat ter harte zullen nemen. Ik aanvaard de kritiek en zal de afgevaardigden tot de orde roepen in een meer algemeen gesproken EU-taal, of de voorzittershamer hanteren.
Tot besluit van het debat zijn er twee ontwerpresoluties ingediend(1), overeenkomstig artikel 103, lid 2 van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag om 12.00 uur plaats. 

Sarah Ludford (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil slechts een kleine opmerking van huishoudelijke aard maken. Een aantal van ons heeft sinds 11 uur vanochtend geen e-mail meer ontvangen, behalve via de webmail. Ik weet niet om hoeveel collega’s het gaat, omdat er meerdere servers zijn. Eén server is echter down en dat was gisterenochtend ook al enige tijd het geval. Volgens mij is dit een probleem dat zich vooral in Straatsburg voordoet, wat natuurlijk een van de vele redenen is waarom we hier zo graag komen.
Zou u er alstublieft voor kunnen zorgen dat de administratie prioriteit geeft aan het oplossen van dit probleem, dat bijzonder veel ongemak veroorzaakt?
De Voorzitter. -
   We zullen eraan denken, mevrouw Ludford. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik wilde specifiek verwijzen naar artikel 140 van het Reglement van het Europees Parlement. Daarin staat dat wij het recht hebben om rechtstreeks via het interne computersysteem van het Parlement kennis te nemen van de documenten. Ik wil graag dat u de overeenkomst met het particuliere bedrijf dat deze dienst wordt geacht te leveren, herziet. Dat is zowel in ons democratisch als economische belang. 
De Voorzitter. -
   Hartelijk bedankt. We zullen ernaar kijken.
Richard Corbett (PSE ).
   - De Voorjaarstop van de Europese Raad, die zich zal bezighouden met de Europese economie, vindt juist plaats op een moment waarop in een aantal Europese landen, met name Frankrijk, het protectionisme opnieuw de kop opsteekt.
President Chirac probeert vaak Frankrijk af te schilderen als de kampioen van de Europese integratie, en hij verwijt andere landen soms dat ze zich - in zijn ogen - niet enthousiast tonen. Maar als het gaat om het ten uitvoer leggen van EU-wetgeving, is Frankrijk een van de slechtst presterende landen: het ligt dwars bij grensoverschrijdende fusies, het heeft willens en wetens niet voldaan aan de verplichtingen van het Stabiliteits- en groeipact en het heeft het tempo van de hervorming van het GLB consequent vertraagd.
De Europese Raad zou een gelegenheid moeten zijn voor andere lidstaten om Frankrijk aan te sporen schoon schip te maken. 
Dominique Vlasto (PPE-DE ).
   - Kwesties inzake concurrentievermogen en groei hebben altijd centraal gestaan in de Strategie van Lissabon.
Met de resolutie waarover we vandaag gaan stemmen wordt hier een sociale dimensie aan toegevoegd, en ik wil nadrukkelijk zeggen dat ik dat een heel goede zaak vind. Dit moet zeker niet worden gezien als een sta-in-de-weg voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de Strategie van Lissabon. Daarmee kan men onder andere bewerkstelligen dat alle onderdanen van de Europese Unie toegang krijgen tot hoogwaardig onderwijs en levenslang leren. Ik wijs in dit verband op het belang van een Europees uitwisselingsprogramma voor leerlingen in het leerlingenstelsel.
Verder zou ik de rol van het MKB bij de verwezenlijking van de Lissabon-doelstellingen willen onderstrepen - dat is een van de belangrijkste banenmotors voor de toekomst. Daarom moeten we onszelf de middelen verschaffen om de belemmeringen voor deze ondernemingen weg te nemen, met name als het gaat om de kleinste bedrijven, en daarnaast moeten we deze bedrijven in staat stellen te innoveren. Een ruim budget voor het kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie is derhalve van groot belang.
Ik betreur dan ook - dat moge duidelijk zijn - dat er onvoldoende begrotingsmiddelen gereserveerd zijn voor het realiseren van de ambities te die zijn neergelegd in de Strategie van Lissabon. Ik hoop dat we erin zullen slagen de financiële vooruitzichten op dit punt te verbeteren. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de stemmingen.

Ingeborg Gräßle (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek het tweede deel van het amendement te wijzigingen door het daarin genoemde getal te verwijderen en te vervangen door een wildcardteken. 

Ingeborg Gräßle (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek de stemming over de wetgevingsresolutie op grond van artikel 53, lid 2, van het Reglement uit te stellen. 


Eija-Riitta Korhola (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, aangezien het probleem van de opwarming van de aarde niet door de EU alleen kan worden opgelost, beoogt mijn mondeling amendement de groep aan wie de oproep gericht is uit te breiden door de woorden “alsmede de internationale gemeenschap” toe te voegen na “EU en haar lidstaten”. 


Roselyne Bachelot-Narquin (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zou een amendement willen indienen om een punt te verduidelijken. Er komt een fonds voor de begeleiding van werknemers die het slachtoffer zijn van herstructureringsoperaties. In het verslag van de heer Cottigny wordt dit fonds "groeiaanpassingsfonds" genoemd. Om verwarring te voorkomen stel ik voor de benaming van de Europese Commissie te gebruiken, namelijk "Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering".


Anne E. Jensen (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie wil een mondeling amendement op deze paragraaf voorstellen. Onze stemming in onderdelen betreft het schrappen van de tijdslimiet. Wij zouden in plaats daarvan de volgende woorden willen toevoegen: “dat zo snel mogelijk in werking zou moeten treden”, om de formulering in overeenstemming te brengen met de tekst die zal worden voorgesteld in het kwijtingsverslag 2004, in paragraaf 55. 


Robert Goebbels (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik had eigenlijk het woord gevraagd om voor te stellen amendement 1 in te trekken, maar dat is inmiddels al verworpen. Wel wil ik nog een mondeling amendement indienen op amendement 24. Ik zou mijn collega’s van de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa willen voorstellen het woord "onderwijs" te vervangen door "universiteiten". Het gaat hier immers om samenwerking tussen het onderzoeksveld, de particuliere sector en de universiteiten. Ik meen te mogen zeggen dat dit mondeling amendement mede namens de heer Lehne wordt ingediend, en namens de heer Lambsdorff, die zich eveneens akkoord heeft verklaard. 

- Hiermee is de stemming beëindigd. 
Duarte Freitas (PPE-DE ),
   - Ik geloof dat de partnerschapsovereenkomst hettussen de Europese Gemeenschap en de Federale Staten van Micronesia inzake de visserij in de visserijzone van de FSM overeenkomstig het voorstel voor een verordening van de Raad gesloten moet worden.
Het oostelijk deel van de Stille Oceaan is één van de rijkste tonijnvangstgronden ter wereld. Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat de bestanden daar voldoende omvangrijk zijn om derde landen vangstrechten te verlenen.
De overeenkomst is voor beide partijen gunstig. Ze bevat namelijk garanties dat er rond de FSM een duurzaam visserijbeleid zal worden gevoerd.
Ik steun derhalve dit voorstel, maar ik wil er wel graag op wijzen dat de kosten voor een vergunning om met een drijvende beug te vissen extreem hoog liggen en voor een aantal reders een ondraaglijke last betekenen. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   Wij staan zeer kritisch tegenover de destructieve visserijovereenkomsten van de EU met derde landen. Wij betreuren het dan ook dat de EU ervoor kiest om visserijovereenkomsten met nieuwe landen te sluiten.
Keer op keer is in verslagen belicht welke negatieve gevolgen de visserijovereenkomsten hebben voor de kustbevolking in de contraherende landen. De overeenkomsten leiden tot overexploitatie van de viswateren, hetgeen de lokale bevolking treft. Zowel de Commissie als een overweldigende meerderheid in het Europees Parlement kiest er echter voor om consequent de ogen te sluiten voor deze kritiek. De onderhavige visserijovereenkomst kan bovendien, volgens een van de adviezen van het Parlement, negatieve milieugevolgen krijgen.
Op hetzelfde moment dat de EU meer ontwikkelingshulp bepleit, worden de belastinggelden van de burgers gebruikt voor het financieren van visserijovereenkomsten die de ontwikkeling juist tegengaan. Dat beleid is noch consequent noch geloofwaardig.
Wij vinden dat de visserijovereenkomsten geleidelijk moeten worden afgeschaft en op den duur helemaal moeten verdwijnen. De kosten van de overeenkomsten moeten worden gedragen door de EU-lidstaten waarvan vaartuigen in de wateren van de derde landen vissen. Deze lidstaten moeten dan later zelfstandig beslissen of zij op hun beurt deze uitgaven willen financieren met heffingen op hun eigen vissersvaartuigen. 
Duarte Freitas (PPE-DE ),
   - De herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid heeft een aanpassing van Verordening (EG) nr. 3690 van 20 december 1993 noodzakelijk gemaakt. De informatie over vissersschepen moet aansluiten op de nieuwe regels voor het beheer en behoud van de visbestanden en er aldus voor zorgen dat het aan het “beheer van de visserij-inspanning” ten grondslag liggende beginsel naar behoren kan worden geïmplementeerd.
De wijzigingen die men nu wil doorvoeren - met name de instelling van een “communautair gegevensbestand van de vissersvloot” en het getrapt classificeren van de verschillende vangsttechnieken - zijn belangrijke elementen van de nieuwe verordening. Zij kwamen in de oude verordening niet voor.
Het voorstel van de Commissie en de door de rapporteur ingediende amendementen verdienen mijn steun. 
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   Wij, Zweedse conservatieven, hebben besloten om vóór het onderhavige verslag te stemmen, maar wij betreuren het feit dat de bescherming van de grondrechten op EU-niveau niet voldoende wordt benadrukt. Ook vinden wij dat de individuele grondrechten onder de jurisdictie van het Hof van Justitie moeten vallen, ook als het gaat om vraagstukken betreffende interne veiligheid. 
Lena Ek (ALDE ),
   Dankzij het initiatiefverslag over de evaluatie van het Europees aanhoudingsbevel van mevrouw Hazan kunnen wij onze burgers nog meer rechtszekerheid garanderen. In het verslag wordt gewezen op de verbeteringen die zijn aangebracht. Ik wil echter met nadruk wijzen op de in het verslag genoemde problemen, die nog steeds een hindernis vormen voor gegarandeerde rechtszekerheid.
Het is ongelooflijk belangrijk dat degenen die in verband met het Europees aanhoudingsbevel worden gearresteerd, een garantie hebben op bijstand door een vertaler, een tolk en een advocaat. Het is de verantwoordelijkheid van elke lidstaat om dit belangrijke probleem, dat op dit moment tot schendingen van de mensenrechten leidt, te verhelpen. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   Uit dit verslag blijkt een duidelijk streven naar meer samenwerking op strafrechtelijk gebied. De Raad wordt opgeroepen om de lidstaten te verbieden een systematische toetsing van dubbele strafbaarheid te herintroduceren, en om het aanhoudingsbevel op te nemen in de eerste pijler.
In het verslag wordt gewezen op grote problemen bij de implementatie van het aanhoudingsbevel. De lidstaten hebben duidelijk laten zien dat ze onderdelen van het traditionele uitleveringssysteem willen handhaven.
Sommige landen hebben geweigerd het aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen voor de eigen burgers, onder verwijzing naar de grondrechten of naar discriminatie. Andere landen hebben de toetsing van dubbele strafbaarheid behouden of heringevoerd.
De Zweedse partij Junilistan vindt dit duidelijke tekenen van het feit dat de lidstaten hun soevereiniteit op strafrechtelijk gebied beschermen. Iemand dagvaarden of iemand een straf opleggen zijn een paar van de meest ingrijpende maatregelen die kunnen worden genomen. Daarom moet rechtszekerheid gaan vóór de vereenvoudiging en de effectiviteit die volgens het verslag het resultaat zijn van het aanhoudingsbevel.
Junilistan is tegen uitbreiding van supranationale bevoegdheden en vindt dat dit een kwestie is voor de afzonderlijke landen. Wij hebben daarom besloten tegen het verslag te stemmen. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   - Zoals we in 2001 al hebben aangegeven doet de Commissie onder het mom van terrorismebestrijding voorstellen die veel verder gaan dan in het kader van de gerechtelijke samenwerking tussen de lidstaten werkelijk nodig is. De reeds bestaande instrumenten voor uitlevering worden uitgebreid en daarmee wordt een volgende stap gezet bij het op supranationaal niveau tillen van cruciale aspecten van justitie. Dat leidt tot ondermijning van de soevereiniteit van de lidstaten, als gevolg waarvan deze de rechten van hun burgers niet meer kunnen garanderen.
We hebben destijds gezegd dat het Europees aanhoudingsbevel - een instrument dat er onder andere op gericht is de het beginsel van dubbele strafbaarheid opzij te zetten (ook al is dat maar in beperkte mate) - een paard van Troje zou blijken te zijn. Het zou als basis voor verdere supranationale ontwikkelingen gebruikt worden.
Dit verslag bevestigt dat onze kritiek gerechtvaardigd was. De soevereiniteit op het gebied van justitie wordt als een obstakel gezien, terwijl de bestaande betrokkenheid van de politiek bij uitleveringsprocedures als “inmenging” wordt aangemerkt, ook als die betrokkenheid gericht is op het garanderen van de mensenrechten.
Het is tekenend dat het Duitse constitutionele hof de wetgeving waarmee het Europees aanhoudingsbevel werd omgezet, buiten werking heeft gesteld, en dat een aantal lidstaten in aansluiting op dit besluit weer is overgestapt op de bestaande uitleveringsprocedures. Het verslag levert daarop kritiek en stelt voor de zogenaamde van artikel 42 van het Verdrag betreffende de Europese Unie te activeren en het Europees aanhoudingsbevel aldus op te nemen in de eerste pijler. 
Marine Le Pen (NI ),
   - Net zoals het Europees immigratiebeleid brengt het Europees aanhoudingsbevel zeer grote risico's met zich mee en heeft het ernstige gevolgen voor iedereen. Het is namelijk gericht op zowel ernstige als minder ernstige strafbare feiten (terrorisme, diefstal, opzettelijk toegebrachte schade, belediging van een ambtenaar door twee of meer verenigde personen, uitlatingen die gelden als racistisch of getuigend van vreemdelingenhaat, enzovoort), en in alle gevallen zijn de individuele rechten minder goed beschermd dan met de uitleveringsprocedure zoals die voorheen bestond, op grond waarvan de nationale overheid kon besluiten al dan niet tot uitlevering over te gaan. Met het Europees aanhoudingsbevel is de hele procedure een louter justitiële aangelegenheid geworden, doordat de bestuurlijke en politieke fasen geschrapt zijn en de controle door de administratieve rechter verdwenen is.
Dit aanhoudingsbevel is in allerijl in het leven geroepen na de aanslagen van 11 september, en de staatshoofden en regeringsleiders van de Europese Unie - die zich vooral zorgen maakten over het beeld in de media en gezond verstand en verantwoordelijkheidsbesef even van minder belang achtten - hebben er geen been in gezien om de individuele vrijheden en eenieders recht op verdediging te verkwanselen.
Een troef in de strijd voor de bescherming van de fundamentele rechten van het individu - dat had het Europees aanhoudingsbevel volgens onze eurocraten moeten zijn, maar inmiddels weten we wat het echt is: een instrument voor totalitaire repressie dat voor ieder van ons grote risico's inhoudt. 
David Martin (PSE ),
   - Ik ben ingenomen met dit verslag, dat een evaluatie beoogt van het Europees aanhoudingsbevel (EAB), de effectiviteit ervan, evenals de problemen waarmee het te maken heeft gehad sinds het werd aangenomen. De rol van het EAB bij het versterken van de gerechtelijke samenwerking en het wederzijds vertrouwen is uiterst innovatief en stelt de lidstaten beter in staat de georganiseerde criminaliteit en terrorisme te bestrijden.
Ik ben het eens met de aanbeveling dat het Parlement meer betrokken moet worden bij de evaluatie van het EAB en dat de grondrechten in de context van het EAB gewaarborgd dienen te worden, om te voorkomen dat EU-burgers uit verschillende lidstaten gediscrimineerd worden. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   Het Europees aanhoudingsbevel is de zoveelste schakel in de keten van maatregelen ter voltooiing van het institutionele weefsel dat noodzakelijk is om, in het kader van de “ruimte van veiligheid en rechtvaardigheid’ van de EU, de macht van het kapitaal te kunnen versterken. Daarmee wordt uitlevering van burgers van lidstaten mogelijk gemaakt, het beginsel inzake dubbele strafbaarheid afgeschaft en de politieke leiding de mogelijkheid geboden om iemand uit te leveren. Daardoor wordt korte metten gemaakt met de fundamentele beginselen en waarborgen tot bescherming van de individuele rechten, die verankerd waren in het aan het aanhoudingsbevel voorafgaand recht. Ook wordt daardoor de nationale soevereiniteit beperkt, aangezien het recht van elke lidstaat om strafrechtelijke jurisdictie uit te oefenen over zijn burgers, wordt beperkt, terwijl tegelijkertijd fundamentele, constitutioneel verankerde, individuele rechten en waarborgen worden aangetast.
In het verslag wordt aangedrongen op de wijziging van het Europees aanhoudingsbevel. Het reactionair karakter hiervan moet nog meer worden verscherpt. Voorgesteld wordt om op nog meer gebieden de dubbele strafbaarheid af te schaffen, de politieke macht de mogelijkheid te ontnemen om in te grijpen in uitlevering van mensen om redenen van nationale politiek en nationaal opportunisme, en elke gerechtelijke toets van de verenigbaarheid van het aanhoudingsbevel met de grondrechten onmogelijk gemaakt.
De “terreur en de georganiseerde misdaad” worden weer eens door het Europees Parlement gebruikt als het noodzakelijke voorwendsel om de zoveelste beperking van de rechten en vrijheden een stevigere grondslag te geven en te gebruiken tegen de volksstrijd, tegen al degenen die het imperialisme en het op uitbuiting gerichte, kapitalistische bestel bestrijden en betwisten. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   . - Het is absoluut onbegrijpelijk dat in het verslag-Hazan, dat vandaag met grote meerderheid in het Europees Parlement is aangenomen, zoveel enthousiasme voor het Europees aanhoudingsbevel aan de dag wordt gelegd. Het is met name bedenkelijk dat daarin uitdrukkelijk wordt aanbevolen de rechter die het Europees aanhoudingsbevel uitvoert, niet “verantwoordelijk te stellen voor het stelselmatig controleren van de conformiteit met de grondrechten”. Ook in andere opzichten is het met name de bedoeling om controle door rechters af te schaffen. Dit besluit is een voortzetting van de verkeerde weg van oppositie tegen de grondrechten die Europa is ingeslagen. Als gerechtelijke dan wel buitengerechtelijke besluiten wederzijds erkend moeten worden in afwezigheid van uniforme normen, dan gaat dit ten koste van de grondrechten binnen de Europese Unie. De verdachten dreigen daardoor immers gemangeld te worden door de totaal verschillende strafrechtsystemen binnen de Europese Unie.
Er wordt in het verslag met geen woord gerept over het feit dat pogingen van afzonderlijke lidstaten - zoals Duitsland - om het Europees aanhoudingsbevel in hun eigen wetgeving te implementeren, zijn afgewezen door hun eigen constitutioneel hof, omdat ze eenvoudigweg in strijd zijn met de grondwet. Integendeel, de lidstaten wordt dringend verzocht “onverwijld geëigende maatregelen te nemen om te vermijden dat constitutionele of juridische obstakels verhinderen dat het Europees aanhoudingsbevel op hun onderdanen wordt toegepast”. Dat betekent niets anders dan dat de Duitse wetgever wordt verzocht zijn eigen grondwet te schenden, teneinde aan het Europees aanhoudingsbevel te kunnen voldoen. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - Deze evaluatie van het Europees aanhoudingsbevel is heel nuttig, omdat het hier gaat om één van de belangrijkste mechanismen voor justitiële samenwerking binnen de Europese Unie. Zoals bekend wordt betere samenwerking op dit vlak steeds belangrijker, maar het is en blijft moeilijk.
Nationale overheden zijn altijd erg terughoudend geweest bij het delen van informatie over veiligheid, en de samenwerking op juridisch gebied is nooit gemakkelijk verlopen. Het Europees aanhoudingsbevel gaat tegen deze tendens in. Het verplicht tot een soort samenwerking die voor het verhogen van de veiligheid van fundamenteel belang is. Het is immers een doeltreffende manier om te verhinderen dat criminelen profijt trekken van het vrije verkeer. Diezelfde samenwerking zou bovendien een grotere rechtszekerheid moeten garanderen, en ook dat is van cruciaal belang.
Met die gedachte in het achterhoofd valt het te betreuren dat de lidstaten moeten worden opgeroepen om “onverwijld geëigende maatregelen te nemen om te vermijden dat constitutionele of juridische obstakels verhinderen dat het Europees aanhoudingsgevel op hun onderdanen wordt toegepast”. We mogen intussen wel met gepaste trots vermelden dat Portugal één van de eerste lidstaten is geweest die dit kaderbesluit in nationale wetgeving hebben omgezet. 
Robert Goebbels (PSE ),
   - Ik heb me van stemming onthouden bij het verslag-Gräßle inzake de wijziging van het Financieel Reglement. De verantwoordelijkheid van de beheerders had versterkt moeten worden, en daarvoor waren meer flexibiliteit en duidelijker regels nodig geweest, maar het enige wat het Parlement in mijn ogen doet, is de zaak nog ingewikkelder en bureaucratischer maken. Dat komt de doeltreffendheid van het communautaire optreden bepaald niet ten goede en brengt een beter beheer van de middelen van de Unie niet dichterbij.
Ik ken geen enkele publieke instelling, en al helemaal geen particuliere instelling, waar 40 procent van het personeel zich bezighoudt met financieel beheer en administratieve controle. Nog even en de Unie telt meer mensen die controleren dan mensen die gecontroleerd worden. 
Jean-Claude Martinez (NI ),
   - Een financieel reglement is zoiets als een financiële grondwet - een belangrijke zaak dus. Dit Reglement moet herzien worden omdat het een goed functionerend administratief beheer in Europa in de weg staat. Aan deze tekst laat zich namelijk aflezen hoe ernstig het is gesteld met de voortwoekerende Europese bureaucratie.
Er zijn complete handboeken nodig om dit Reglement te begrijpen, er is een "helpdesk" in het leven geroepen om ambtenaren bij te staan die de weg kwijt zijn in de doolhof van procedures, veel subsidies blijven onbereikbaar voor ondernemingen, instellingen, organisaties, kleine boerenbedrijven en burgers, die bovendien niet aan alle markten kunnen deelnemen. En dat is allemaal het gevolg van het fundamentele filosofisch principe waarop het Financieel Reglement berust, een principe dat overal in het Europese project is terug te vinden: het streven naar het creëren van een rookgordijn, in 1905 door de Italiaanse econoom Puviani het principe van de "financiële illusie" genoemd, waarbij het erom gaat de ware feiten - in dit geval de ware feiten betreffende de Europese Unie - te verhullen door de zaken zo ingewikkeld mogelijk te maken. 
Proinsias De Rossa (PSE ),
   . - Ik sta volledig achter deze resolutie en roep de voetbalbond en voetbalclubs dringend op om te helpen een einde te maken aan mensenhandel en gedwongen prostitutie en te voorkomen dat internationale sportevenementen de aanleiding vormen voor een dramatische groei van deze afschuwelijke branche.
Zij moeten gedwongen prostitutie ‘de rode kaart geven’. Ze moeten in samenwerking met de clubs het grote publiek, en met name sportliefhebbers en supporters, informeren en voorlichten over de omvang van het probleem van gedwongen prostitutie en mensenhandel.
Ieder jaar zijn tot wel 800 000 vrouwen het slachtoffer van mensenhandel, waarvan 100 000 in de Europese Unie. Dit is een van de ernstigste mensenrechtenschendingen ter wereld in deze tijd. De georganiseerde criminaliteit maakt zich nu op om te profiteren van de Wereldkampioenschappen. Duizenden arme vrouwen zullen naar Duitsland gelokt worden met de valse belofte dat ze er werk zullen krijgen, waarna ze tot prostitutie en een ellendig leven gedwongen worden.
Er moet Europa-breed worden opgetreden en daarbij moeten niet alleen de politie en politici betrokken zijn, maar ook de voetbalbond, de clubs en de voetbalfans zelf. Ik roep alle fans die de Wereldkampioenschappen bijwonen op om alert te zijn op dit schandaal en eventuele vermoedens van mensenhandel te melden. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   - We hebben voor deze resolutie over gedwongen prostitutie gestemd. Daarin wordt erkend hoe ernstig de concrete situatie in Duitsland is. Het is inderdaad een goed idee om het Wereldkampioenschap Voetbal te gebruiken als een gelegenheid om mensenhandel en prostitutie aan te klagen. We hebben er echter wel steeds op gewezen dat deze resolutie niet de best denkbare is. Ze wekt namelijk de indruk dat er zoiets als vrijwillige prostitutie bestaat.
De bestrijding van mensenhandel en gedwongen prostitutie is uiteraard heel belangrijk, maar we moeten blijven beseffen dat welbeschouwd alle prostitutie gedwongen is, ook als er geen sprake is van mensenhandel. Armoede, sociale uitsluiting, werkloosheid, onzekere en slecht betaalde banen en de psychologische druk van de consumptiemaatschappij zijn de onderliggende redenen voor prostitutie. Prostitutie is dus altijd een aanslag op de mensenrechten, een aanslag op de waardigheid van vrouwen en een heuse vorm van slavernij. We mogen niet aanvaarden dat men van alles - het lichaam van vrouwen inbegrepen - koopwaar probeert te maken.
Daarom leveren wij strijd voor sociale insluiting, voor het recht van alle vrouwen op waardigheid. Daarom veroordelen we elke vorm van mensenhandel, en daarom dringen wij aan op doeltreffende maatregelen om alle vrouwen en alle mensen een waardig bestaan te garanderen. 
Diamanto Manolakou (GUE/NGL ),
   Het onderscheid tussen legale en gedwongen prostitutie is artificieel. Het aan de kaak stellen van gedwongen prostitutie is ook schijnheilig, aangezien legale prostitutie zich daardoor stabiliseert en zelfs toeneemt.
Of het nu legale of gedwongen prostitutie is, wat wordt verkocht is het menselijk lichaam; het is koopwaar waarop alle marktwetten van toepassing zijn. Met het regelgevend kader - waarmee gezondheidsvoorschriften worden vastgesteld waaraan geregistreerde prostituees zich moeten houden - wordt in feite op indirecte manier prostitutie als een beroep erkend, en op die manier kan men het probleem beheren. Dit maatschappelijk verschijnsel neemt hals over kop toe, en nu wordt prostitutie ook nog als beroep erkend. Het wordt dus losgekoppeld van de sociale factoren die prostitutie produceren en reproduceren (werkloosheid, armoede, verpaupering, gebrek aan sociale voorzieningen). Met andere woorden het rotte uitbuitingssysteem wordt verhuld en vrijgesproken. Men schudt de verantwoordelijkheid van zich af en verwijst het probleem naar de persoonlijke sfeer.
Prostitutie kan niet worden gekenmerkt als een beroep of een vrije keuze. Prostitutie is namelijk onverenigbaar met de waarde en de waardigheid van de mens. Ze is een uiterste vorm van aantasting van de mensenrechten. Als prostitutie als beroep wordt erkend, komt het op de lijst te staan van beroepsvoorlichting. Dan wordt het gepresenteerd als een alternatief voor werkloosheid, die jonge vrouwen op zulk barbaarse wijze treft. Tegelijkertijd worden daarmee investeringen in bedrijven van de prostitutiemarkt gelegaliseerd. Er wordt een pornocultuur gecultiveerd, en prostitutie van jonge vrouwen wordt bevorderd. Wij zeggen ‘nee’ tegen elke vorm van prostitutie. 
David Martin (PSE ),
   . - Ik juich deze resolutie toe. Zij heeft tot doel om in de aanloop naar de Wereldkampioenschappen de spectaculaire stijging van de vraag naar seksuele diensten een halt toe te roepen door de vrouwen te beschermen die het slachtoffer zijn geworden van mensenhandel en georganiseerde criminaliteit.
In de resolutie wordt gewezen op de noodzaak in heel Europa een campagne op te starten. Ook worden de lidstaten met het oog daarop opgeroepen de ‘Rode kaart’-campagne te promoten, in nauwe samenwerking met NGO’s, politie, rechtshandhavende instanties, kerken en medische dienstverleners.
Niet alleen is voorlichting van het publiek een doelstelling van de resolutie, maar worden ook het Internationaal Olympisch Comité, sportorganisaties zoals FIFA, UEFA, de Duitse Voetbalbond en andere, alsmede de sportlieden zelf, opgeroepen om steun te geven aan de ‘Rode kaart’-campagne en mensenhandel en gedwongen prostitutie met klem te veroordelen. 
Claude Moraes (PSE ),
   - Ik stem voor deze resolutie omdat ik bezorgd ben dat de FIFA Wereldkampioenschappen met name een grote en onaanvaardbare stijging in de vrouwenhandel teweeg zullen brengen. De Commissie en anderen dienen er bij dergelijke zaken, en in het algemeen, voor te zorgen dat de aanpak van de bendes die vrouwen dwingen zich in dergelijke situaties te begeven, prioriteit krijgt boven de zogenaamde ‘zachtere opties’, die gericht zijn op kwetsbare vrouwen die tot seksuele slavernij gedwongen worden. 
Jonas Sjöstedt en Eva-Britt Svensson (GUE/NGL ),
   Wij steunen de resolutie, omdat wij het belangrijk vinden dat we ons concentreren op maatregelen waarmee het aantal slachtoffers van de handel in seksslavinnen kan worden verminderd. Daarentegen vinden wij dat de resolutie alle prostitutie moet omvatten. De term “gedwongen prostitutie” kan zo worden uitgelegd dat de indruk wordt gewekt dat ook het tegendeel, zogenaamde “vrijwillige prostitutie”, bestaat. Volgens ons is alle prostitutie gedwongen, want geen enkele vrouw kiest er vrijwillig voor om zich te prostitueren. Zij wordt daartoe gedwongen door diverse oorzaken, zoals armoede en werkloosheid, maar vooral zijn er duidelijke banden tussen het besluit om zich te prostitueren en eerdere lichamelijke, geestelijke en/of seksuele mishandeling. 
Jean-Pierre Audy (PPE-DE ),
   - Ik heb voor de gezamenlijke resolutie gestemd over het Vierde Wereld Water Forum, dat van 16 tot 22 maart 2006 plaatsvindt in Mexico, omdat ik water beschouw als een van de belangrijkste factoren voor het welzijn van onze medeburgers en de vrede in de wereld. De Europese Unie heeft absoluut een rol te vervullen bij het aangaan van de uitdaging om mensen overal ter wereld toegang te verschaffen tot deze kostbare natuurlijke hulpbron. Wij hebben een gezamenlijke verantwoordelijkheid ten aanzien van dit dossier, dat raakt aan de grondrechten van mensen, dieren en planten. Tegelijkertijd lijkt me dit echter ook een geschikt moment voor de Unie om stil te staan bij de vraag hoe invulling gegeven kan worden aan een alomvattend Europees waterbeleid, dat tot doel moet hebben alle inwoners van de EU, waar ze zich ook bevinden op het grondgebied van de Unie, op duurzame en hernieuwbare wijze van voldoende hoeveelheden water van goede kwaliteit te voorzien. Ik ben dan ook van mening dat de Commissie het verslag als bedoeld in artikel 18, lid 1, van Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid, eerder dan voorzien aan het Europees Parlement en de Raad dient voor te leggen. 
Diamanto Manolakou (GUE/NGL ),
   Water krijgen wij gratis van de natuur. Het is van iedereen en alle mensen moeten hiertoe toegang hebben. Water kan geen handelswaar zijn waarmee het kapitaal winst kan maken. Toegang tot water is namelijk een grondrecht. Water houdt nauw verband met gezondheid, milieubescherming, ontwikkeling en levenskwaliteit.
De overheid is de enige die de waterbronnen mag beheren. Zij moet water van goede kwaliteit tegen een redelijke prijs beschikbaar maken.
Het Vierde Wereld Water Forum in Mexico City staat in feite onder het beschermheerschap van de Wereldbank en in het teken van haar klassenbeleid, dat wil zeggen van de privatisering van de watervoorziening, die ervoor zal zorgen dat de arme volksklasse van water wordt beroofd en het kapitaal nieuwe winst kan maken.
De EU bevordert in het kader van Lissabon de liberalisering van de diensten. Zij heeft zich akkoord verklaard met de andere imperialistische centra in de WTO-onderhandelingen over diensten (GATS).
Ook bij de privatisering en verwoesting van bossen en berggebieden, die belangrijke wateropslagplaatsen zijn, wordt geredeneerd in termen van winst en worden fundamentele menselijke behoeften geheel veronachtzaamd.
De Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland verzetten zich tegen het Vierde Wereld Water Forum, omdat daarin fundamentele menselijke behoeften moeten wijken voor winst. Wij roepen de arbeidersklasse en de volksklasse op om te strijden tegen de volksvijandige plannen van hun uitbuiters en deze te verijdelen. 
Andreas Mölzer (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in tijden van stijgende dividenden, winsten en salarissen voor managers gebeurt het tegenoverstelde met de arbeidsplaatsen: die nemen af. Binnen heel Europa worden door herstructureringen vijfmaal zoveel arbeidsplaatsen getroffen dan door insolventies. Alleen al in Oostenrijk zijn de afgelopen jaren naar schatting 15 000 à 20 000 arbeidsplaatsen verloren gegaan aan de nieuwe lidstaten. Herstructureringen zijn het wondermiddel waarmee de bedrijven tegenwoordig - in ieder geval op papier - snelle successen willen laten zien. Er zijn binnen de publieke sector zelfs nog meer herstructureringen doorgevoerd, niet in de laatste plaats op grond van EU-richtlijnen.
Langzamerhand begint men te beseffen dat voor kostenbesparingen dikwijls een hoge prijs moet worden betaald, in de vorm van verlies van kwaliteit, knowhow, competentie, motivatie onder het personeel en strategisch potentieel. Als herstructureringen worden gebruikt als vervanging van een duidelijke strategie, is het risico op mislukken zeer groot. Desondanks heeft de EU deze trend tot op heden zelfs ondersteund door middel van privatiseringsrichtlijnen en bevoordeling van subsidietoerisme. Het wordt hoog tijd dat de EU haar verantwoordelijkheid neemt, van verdere uitbreiding afziet - die immers mede de oorzaak is van deze ontwikkelingen - en weer voor meer sociale gerechtigheid zorgt. 
Jean-Pierre Audy (PPE-DE ),
   - Ik heb voor het verslag over herstructureringen en werkgelegenheid gestemd, omdat het dienstig is onze medeburgers steeds weer te laten zien dat de Europese Unie oplossingen biedt voor - en niet de oorzaak is van - de problemen die samenhangen met de grote economische en sociale veranderingen van de huidige tijd.
De sociaal-economische vraagstukken die bij herstructureringen, met name in de industrie, een rol spelen zijn van zodanig ernstige aard dat een krachtig Europees beleid vereist is om de noodzakelijke veranderingen door te voeren en tegelijkertijd het concurrentievermogen van de Unie te verbeteren. Ik juich het voorstel tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering toe. Het is hoog tijd mogelijkheden te scheppen voor het combineren van, enerzijds, de onvermijdelijke herstructureringen in de industrie, die samenhangen met de economische veranderingen en, anderzijds, de bescherming van de belangrijkste slachtoffers, de ontslagen werknemers en de economische activiteiten, die afhankelijk zijn van sectoren waar herstructurering heeft plaatsgevonden, met name toeleveringsbedrijven. Tot slot steun ik ten volle de gedachte dat de Europese Unie regio's die door herstructureringen zijn getroffen, bij hun omschakeling dient bij te staan. 
Jean Louis Cottigny (PSE ),
   - Ik heb voor de ontwerpresolutie over herstructureringen en werkgelegenheid gestemd, waarin wordt gepleit voor meer financiële middelen, een grotere rol van de sociale partners en de invoering van instrumenten waarmee herstructureringen kunnen worden onderzocht en anticiperende maatregelen kunnen worden getroffen.
Herstructureringen in het bedrijfsleven kunnen verschillende aanleidingen hebben, hetzij van defensieve, hetzij van offensieve aard, maar ze hebben altijd dezelfde gevolgen voor de werknemers, die de aanpassingsvariabele vormen als het gaat om de strategieën van concerns.
Dat de Europese Unie zich over deze kwestie buigt met als doel te anticiperen op herstructureringen en op de gevolgen daarvan voor werknemers, is een goede zaak, een noodzaak ook, maar de EU heeft wel de plicht te zorgen voor een dynamisch economisch en industriebeleid, waarin het behouden en scheppen van banen voor de Europese burgers en het waarborgen van sociale en territoriale cohesie centraal staan.
Ik vind het dan ook betreurenswaardig dat de EU zelf concurrentie tussen de lidstaten in de hand werkt door sociale en fiscale dumping alle ruimte te geven. 
Brigitte Douay (PSE ),
   - Herstructureringen in het bedrijfsleven kennen we al heel lang, en ze doen zich ook voortdurend voor. Het verschijnsel houdt verband met de technische vooruitgang en de verbetering van de productiviteit. Vaak zijn herstructureringen onvermijdelijk met het oog op het behoud van het concurrentievermogen en dus de werkgelegenheid op lange termijn. De sociale kosten ervan zijn altijd hoog, zeker in regio's met traditionele industrieën, waar de werknemers slecht opgeleid en weinig mobiel zijn, en daarom moeilijk om te scholen. Het is derhalve zaak de sociale gevolgen van herstructureringen te verzachten.
Daarom heb ik met volle overtuiging voor het verslag-Cottigny over herstructureringen en werkgelegenheid gestemd. Ik hoop vurig dat de voorstellen van de rapporteur door de Raad en de Commissie worden overgenomen en met concrete maatregelen worden hard gemaakt. De Europese Unie moet instrumenten invoeren die het mogelijk maken beter op herstructureringen te anticiperen, de aanpak op de concrete situatie af te stemmen en de rol van de sociale partners te versterken.
Meer aandacht voor het MKB, instelling van een fonds voor aanpassing aan de globalisering, invoering van een recht op levenslang leren, enzovoort: dit zijn allemaal maatregelen waarmee we de burgers kunnen laten zien dat de Europese Unie weet wat hun zorgen zijn en net als zij streeft naar echte sociale cohesie. 
Lena Ek en Cecilia Malmström (ALDE ),
   In het verslag over herstructureringen en werkgelegenheid neemt de rapporteur, de heer Cottigny, hetzelfde betreurenswaardige standpunt in dat te vinden is in het verslag over bedrijfsverplaatsingen in het kader van de regionale ontwikkeling, waarover gisteren is gestemd. Gisteren hebben wij tegen dit economische protectionisme gestemd en vandaag doen we hetzelfde. Voor de zoveelste keer: wij zijn principieel van mening dat het geen taak is voor de staat of de EU om bedrijven voor te schrijven hoe ze moeten herstructureren. Aan de andere kant moeten wij natuurlijk niet onze kop in het zand steken en doen alsof bepaalde herstructureringen en verplaatsingen van ondernemingen geen effect hebben op de mensen en de sociale omstandigheden in het betrokken gebied. Wij steunen de vraag naar een sterkere dialoog tussen de sociale partners over deze vraagstukken, maar de negatieve effecten kunnen we op een andere manier oplossen dan de particuliere sector te verhinderen om zich te ontwikkelen. In plaats daarvan moeten we onze energie steken in het verbeteren van de voorwaarden waaronder op lange termijn meer banen kunnen worden geschapen door middel van meer ondernemingen.
Anne Ferreira (PSE ),
   - Ik heb voor de ontwerpresolutie over herstructureringen en werkgelegenheid gestemd, waarin wordt aangedrongen op meer financiële middelen, een grotere rol voor de sociale partners en de invoering van instrumenten waarmee herstructureringen kunnen worden onderzocht en anticiperende maatregelen kunnen worden getroffen.
Herstructureringen in het bedrijfsleven kunnen verschillende aanleidingen hebben, hetzij van defensieve, hetzij van offensieve aard, maar ze hebben altijd dezelfde gevolgen voor de werknemers: zij vormen de aanpassingsvariabele in de strategieën van concerns.
Dat de Europese Unie zich over deze kwestie buigt met als doel te anticiperen op herstructureringen en de gevolgen daarvan voor werknemers, is een goede zaak, een noodzaak ook, maar de EU heeft wel de plicht te zorgen voor een dynamisch economisch en industriebeleid waarin het behouden en scheppen van banen voor de Europese burgers en het waarborgen van sociale en territoriale cohesie centraal staan.
Ik vind het dan ook betreurenswaardig dat de EU zelf concurrentie tussen de lidstaten in de hand werkt door sociale en fiscale dumping vrij spel te geven. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   - Vanmiddag ga ik naar Le Syndicat, een plaats in de Vogezen. Wat daar gebeurt is symptomatisch voor de gevolgen die het in Brussel vastgestelde beleid heeft.
Het concern SEB gaat daar een productiesite sluiten, omdat het de concurrentie van goedkope importgoederen uit China niet meer aankan. Meer dan vierhonderd werknemers komen op straat te staan, en dan heb ik het nog niet over de toeleveranciers, die een van hun belangrijkste cliënten zien vertrekken; ook zij zullen aan ontslagen niet kunnen ontkomen. Dit is een ramp voor een gebied dat garant stond voor veel werkgelegenheid. Toch gaat het met SEB zelf goed: de winst vertoont een stijgende lijn, het bedrijf opent vestigingen in het buitenland en neemt daar merken over. Maar in Frankrijk heft SEB zijn fabrieken op, simpelweg omdat het bedrijf niet anders kan: het zit volledig klem tussen enerzijds de vele - direct of indirect door Europa opgelegde - administratieve en financiële verplichtingen en anderzijds de ongecontroleerde mondiale concurrentie waarmee de EU na onderhandelingen ingestemd heeft. Niet SEB heeft de spelregels vastgesteld, maar Brussel.
En nu ligt dan het verslag-Cottigny voor, waarin een hele reeks bureaucratische maatregelen wordt voorgesteld om de gevolgen te beperken die logischerwijs uit het Europees mededingingsbeleid voortvloeien (herstructureringen, bedrijfsverplaatsingen, enzovoort). Die maatregelen zullen echter niet helpen om de problemen op te lossen. Integendeel, de problemen zullen er alleen maar groter door worden en zich ook steeds vaker en sneller gaan voordoen. De hele achterliggende filosofie moet veranderd worden, om te beginnen de cultus van de "ongebreidelde" concurrentie, gekoppeld aan de stortvloed van regels en fiscale verplichtingen. Dat zou de werkgelegenheid zeker ten goede komen. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   De EU neemt al heel lang beleidsmaatregelen om in te spelen op de herstructureringen in de verschillende sectoren. Dit verslag bevat enige positieve voorstellen voor veranderingen in deze maatregelen. Zo zouden bijvoorbeeld de uit de Gemeenschapsfondsen betaalde middelen effectiever moeten worden gecontroleerd en zouden die fondsen niet mogen worden gebruikt voor bedrijfsverplaatsingen binnen de Unie.
Het fundamentele standpunt van de Zweedse partij Junilistan is dat de gevolgen van bedrijfsverplaatsingen en herstructureringen nationale kwesties zijn. Wij vinden dat de EU geen maatregelen moet nemen om de ondernemingen verantwoordelijk te stellen voor die gevolgen. Over dit soort belangrijke kwesties moet in de lidstaten worden beslist.
Het Europees Parlement wil onder andere:
– criteria vaststellen voor de omstandigheden waaronder herstructureringen mogen plaatsvinden (om banen te redden of om de concurrentiepositie te verbeteren, en niet om zuiver financiële redenen, enzovoort);
– een speciaal “groeiaanpassingsfonds” oprichten;
– de Unie verantwoordelijk maken voor “verborgen effecten” van herstructureringen, zoals het effect op de gezondheid van werknemers, psychische problemen en een grotere overlijdenskans onder ontslagen werknemers;
– de werknemers laten participeren in het kapitaal van de ondernemingen, omdat ze dan worden betrokken bij beslissingen die aan herstructureringen voorafgaan;
– een standpunt innemen ten aanzien van de lidstaten die werknemers met vervroegd pensioen laten gaan ten gevolge van herstructureringen.
Welk politiek standpunt men ook heeft ten aanzien van de bovenstaande vraagstukken, het blijven nationale kwesties. Wij hebben daarom besloten tegen dit verslag te stemmen. 
Carl Lang (NI ),
   - De "strategie" van Lissabon moet ons van een stralende toekomst verzekeren, maar ze wordt een pijnlijke mislukking, en die paar euro's extra voor steunmaatregelen zetten weinig zoden aan de dijk voor de werknemers die men in de kou heeft laten staan, in een sector waarin, als ik kijk naar mijn regio Nord-Pas-de-Calais, banen voor niets geschrapt zijn. Er zijn offers gebracht, maar dat heeft bepaald geen economische en sociale voorspoed elders in de wereld opgeleverd.
Aan liefdadigheid hebben we geen behoefte, en evenmin aan het zoveelste dirigistische verslag waarmee geprobeerd wordt de dwalingen van de Europese Commissie te corrigeren. De afbraak van de werkgelegenheid in Frankrijk en het uitgebreide Europa gaat gewoon door, hoeveel tonnen papier we ook produceren. Al dat papier geeft alleen maar aan dat we machteloos zijn en gedwee de regels van de ongebreidelde globalisering en de ultraliberale filosofie van de eurocraten volgen. Er is nog een andere ziekte waaraan Europa lijdt: een vorm van neomarxisme waarin meer staatsbemoeienis wenselijk geacht wordt. Onze nationale bureaucratie, die al zoveel administratieve lasten en een verstikkende belastingdruk met zich meebrengt, krijgt daarmee nog een extra bureaucratische laagje, namelijk die van Europa.
De drijvende kracht achter onze economie gaat zo verloren, en daarvoor in de plaats komt enkel immigratie op zeer grote schaal, met als negatief effect een onhoudbare druk op de economische en sociale middelen. Wat we nodig hebben, is economisch nationalisme, herinvoering van de douanegrenzen en van tariefmuren, communautaire preferentie in Europa en bescherming en nationale preferentie in Frankrijk. 
Thomas Mann (PPE-DE )
   , . - Ik heb voor het verslag-Cottigny gestemd nu zojuist met een voldoende meerderheid de amendementen van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten zijn aangenomen, waarin ook de voorstellen worden weerspiegeld die ik in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken had gedaan. De herstructurering van bedrijven moet genuanceerd worden bekeken.
Enerzijds resulteert het verplaatsen van bedrijven naar goedkopere locaties in het buitenland in een botsing tussen verschillende bedrijfsculturen. Daarbij gaan dikwijls de aangekondigde synergie-effecten verloren waarvan de werknemers, ook op managementniveau, de dupe worden. Anderzijds zijn herstructureringen noodzakelijk als bedrijven moeten inspelen op de eisen van nieuwe markten, op de noodzaak van nabijheid tot de klanten en een beter concurrentievermogen.
Om ervoor te zorgen dat de werknemers in de EU beter voorbereid zijn en de noodzakelijke mate aan mobiliteit kunnen opbrengen, moeten zij voldoende ondersteuning ontvangen in de vorm van bijscholing en omscholing en moeten zij worden opgenomen in -programma’s. De kleine en middelgrote ondernemingen moeten het meest kunnen profiteren van de herstructureringssteun, die in overeenstemming moet zijn met de doelstellingen van Lissabon. Om te kunnen beoordelen of subsidies al dan niet rechtmatig zijn verstrekt, moet traceerbaarheid van de middelen eenvoudiger worden en moeten ten onrechte verstrekte subsidies weer kunnen worden teruggevorderd.
Aangezien de huidige structuurfondsen onvoldoende zijn, juich ik het geplande speciale fonds van 500 miljoen euro per jaar voor omscholing en als steun bij baanverandering toe. Dit is een teken van onze solidariteit. Er moet echter nog wel worden gesproken over de bijbehorende criteria, aangezien dit fonds slechts bedoeld is voor verplaatsing naar niet-EU-lidstaten en ontslagen vanaf 1 000 werknemers per bedrijf. Het beheer ervan mag niet resulteren in nieuwe bureaucratie bij de Europese Commissie en nationale overheden. 
David Martin (PSE ),
   . - Ik ben blij met het verslag over de mededeling van de Commissie over herstructureringen en werkgelegenheid. Het Parlement is het er volgens de resolutie mee eens dat herstructureringen niet synoniem zijn met sociale achteruitgang, als tenminste op de juiste wijze hierop wordt geanticipeerd, als er een goede samenwerking is tussen de getroffen ondernemingen en de vakbonden en als er sprake is van een passend scholingsbeleid voor werknemers.
In de resolutie wordt opgeroepen tot ondersteuning van het MKB, en wordt voorgesteld in de financiële programma's voor de periode 2007-2013 het accent sterker te leggen op het anticiperen op en het beheren van herstructureringen. Om ‘subsidietoerisme’ te voorkomen, zouden volgens het verslag ondernemingen die fondsen van de Unie hebben ontvangen en hun activiteiten geheel of gedeeltelijk binnen de Unie verplaatsen, gedurende een bepaalde periode in hun nieuwe vestigingsplaats geen communautaire steun meer mogen krijgen. 
Claude Moraes (PSE ),
   - Ik heb voor het verslag-Cottigny over herstructureringen en werkgelegenheid gestemd. Ik heb gestemd voor het tweede deel van paragraaf 9, over het bekostigen door bedrijven van het fonds voor aanpassing aan de globalisering, aangezien dit een vrijwillige donatie is. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - Mondialisering is niet alleen een toenaderingsproces, een proces dat afstanden verkleint en maximale schaalvergroting in de hand werkt, maar het is ook een versnellingsproces. Alles is tegenwoordig in beweging; alles gaat sneller. Het is dus begrijpelijk dat er mensen zijn die de alomvattendheid van de huidige ontwikkelingen met angst gadeslaan. Het einde van een cyclus, de ontmanteling van een model, de breuk met het verleden: dat gaat altijd met een crisis gepaard. Dat de slachtoffers van deze processen weigeren te geloven in een “opbouwende afbraak” is evenwel volkomen begrijpelijk. En toch is er naast afbraak net zo goed sprake van opbouw.
Het kan geen kwaad daar even bij stil te staan. Het verslag van de heer Cottigny over herstructureringen en werkgelegenheid heeft namelijk niet genoeg oog voor deze realiteiten. Er zullen, vooral in de publieke sector, sociale structuren moeten worden opgezet om de gevolgen van de veranderingen die deze economische revolutie teweeg brengt, te verzachten. We mogen ons niet onverschillig tonen voor het lot van degenen die van de vooruitgang worden uitgesloten. Een omkering van het proces lijkt me echter niet wenselijk. Integendeel, ons streven blijft erop gericht de mogelijkheden die dit tijdsgewricht biedt optimaal te benutten, ten behoeve van zowel onze economieën als onze burgers. Dat is waar we ons bij onze inspanningen op moeten concentreren. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ),
   In grote lijnen is dit een goed verslag, waarin veel van de problemen rond een kortzichtige speculatie-economie worden belicht. Ik stem daarom vóór. Het verslag bevat echter een positief oordeel over het fonds dat de Commissie wil oprichten. Dit fonds zou moeten zorgen voor rechtstreekse uitbetalingen aan individuen en de grondslag moeten leggen voor een proces waarbij de EU de zeggenschap krijgt over het sociaal beleid, wat een ongelukkige ontwikkeling zou zijn.
Als dit fonds wordt opgericht, is het echter goed dat hiervoor private middelen worden ingezet om een redelijk deel ervan te financieren. Ik stem tegen nieuwe EU-richtlijnen betreffende arbeidsrecht bij herstructureringen, omdat dat het Zweedse model met collectieve overeenkomsten tussen de sociale partners zou ondermijnen. 
Carlo Fatuzzo (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb voor de resolutie van mevrouw Edit Bauer over sociale bescherming en sociale integratie gestemd, en ik zou nu tot de Europese Raad, tot de vijfentwintig staatshoofden en regeringsleiders, een vraag willen richten, waar zij hopelijk antwoord op geven. Hoe komt het dat de gepensioneerden een steeds lager pensioen hebben, en dat hun pensioen steeds verder achter blijft bij wat zij nodig hebben om te leven, en zelfs te overleven? 
De hervormingen die de vijfentwintig staatshoofden en regeringsleiders momenteel doorvoeren, zijn erop gericht de gepensioneerden steeds minder pensioen te geven. Alleen al in Italië zullen de huidige jongeren in het jaar 2050 een pensioen ontvangen dat overeenkomt met een derde van het laatst verdiende loon.
Mijn stemverklaring wordt nu opgenomen op dvd en die wil ik de vijfentwintig regeringsleiders toezenden. Ik hoop dat ze duidelijk zeggen waar zij naartoe willen. Willen ze misschien de categorie van gepensioneerde burgers afschaffen, of zijn ze het ermee eens dat ook degenen die hun leven lang gewerkt hebben en vanwege hun leeftijd daarmee gestopt zijn, mogen overleven? 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   Dit verslag bevat een lange reeks aanbevelingen aan het adres van de lidstaten over de wijze waarop ze de relatieve armoede in de afzonderlijke lidstaten moeten aanpakken. Er zijn natuurlijk goede redenen voor de lidstaten om samen te werken bij dit soort kwesties, bijvoorbeeld door het vrijwillig uitwisselen van ervaringen en beste praktijken.
Sociale integratie en armoede zijn echter vraagstukken die nationaal moeten worden aangepakt, of met een vrijwillige samenwerking tussen de regeringen van de lidstaten. Het valt moeilijk in te zien voor welke meerwaarde of specifieke competentie het Europees Parlement zorgt door allerlei standpunten in deze en vergelijkbare kwesties te produceren.
Het verslag bevat voorstellen die inhouden dat:
– de lidstaten de mogelijkheden voor levenslang leren uitbreiden (paragraaf 11);
– de lidstaten toegang bieden tot hoogwaardige en betaalbare kinderopvang (paragraaf 24);
– de pensioenstelsels in de lidstaten worden hervormd en maximale sociale gerechtigheid wordt gegarandeerd (paragraaf 44);
– hervormingen van de publieke pensioenstelsels in de lidstaten er niet toe leiden dat de totale belastingdruk op arbeid toeneemt (paragraaf 45).
De Zweedse partij Junilistan bepleit dat over belangrijke vraagstukken zoals de bovenstaande wordt beslist door middel van brede nationale debatten. Daarna moeten lidstaten, zelfstandig of in vrijwillige samenwerking met geschikte spelers, volgens gebruikelijke democratische regels een besluit nemen over passende wetgeving en relevante maatregelen. Wij hebben daarom tegen dit verslag gestemd.
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   - Het verslag van de Europese Commissie over sociale bescherming en sociale integratie bevestigt dat de lidstaten zich nu een grotere inspanning getroosten om armoede te bestrijden en te verzekeren dat de pensioenstelsels in staat blijven om de pensioentrekkers een adequaat inkomen te garanderen. Het verslag wijst er echter ook op dat meer dan 68 miljoen mensen - ofwel 15 procent van de bevolking van de EU - in 2002 tot armoede dreigde te vervallen.
Ondanks de belangrijke structurele verbeteringen op de arbeidsmarkten in de EU gedurende de afgelopen tien jaar, blijven de werkgelegenheids- en arbeidsparticipatiecijfers in de Unie onvoldoende, terwijl de werkloosheid in een aantal lidstaten hoog blijft, met name onder bepaalde groepen, zoals jongeren, oudere werknemers en vrouwen. Het verslag wijst er verder op dat arbeidsmarktuitsluiting niet alleen een nationale, maar ook plaatselijke en regionale dimensie heeft.
Ik steun dit verslag van mevrouw Bauer. Zij laat zich lovend uit over de maatregelen die Commissie heeft voorgesteld om de lidstaten te helpen bij het identificeren van de moeilijkheden die mensen in een achterstandspositie ondervinden. De lidstaten worden opgeroepen om steun te verlenen bij de integratie van deze mensen, bij het scheppen van banen, opleidingen en carrièremogelijkheden, bij het combineren van werk en gezin en het recht op gelijke toegang tot gezondheidszorg. Ze worden aangemoedigd behoorlijke huisvesting te verzekeren en te zorgen voor duurzame socialezekerheidsstelsels. 
David Martin (PSE ),
   . - Ik juich dit verslag toe, waarin de aandacht wordt gericht op belangrijke beleidsprioriteiten als: verhoging van de arbeidsmarktparticipatie, modernisering van de socialezekerheidsstelsels, bestrijding van onderwijsachterstanden, uitroeiing van kinderarmoede, waarborging van behoorlijke huisvesting, verbetering van de huisvestingsnormen en oplossingen voor het gebrek aan sociale woningen ten behoeve van de meest kwetsbaren, verbetering van de toegang tot hoogwaardige gezondheidszorg en langdurige zorg, sociale diensten en vervoer, bestrijding van discriminatie en verbetering van de integratie van etnische minderheden en immigranten. 
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   Tijdens de eindstemming hebben wij besloten om voor de richtsnoeren voor de begrotingsprocedure 2007 te stemmen, hoewel wij op twee punten ernstige bezwaren hebben.
Wij zijn ertegen dat er een voor de assistenten van de leden een speciaal statuut wordt ontworpen. De assistenten lopen daarmee het risico dat ze moeten leven onder heel andere omstandigheden dan de burgers met wie ze nauw moeten samenwerken in de kiesdistricten. Er is ook een aanzienlijk risico dat het beroep van assistent van een Parlementslid een speciale, levenslange carrière wordt.
Wij zijn ook tegen de oprichting van een knooppunt van de Huizen van Europa in Brussel voor de beleidsvoering inzake voorlichting over de EU. 
Gérard Deprez (ALDE ),
   - Ik heb mijn steun gegeven aan het verslag van de heer Grech, dat verre van politiek onbeduidend is.
Laten we bijvoorbeeld eens kijken naar het voorlichtingsbeleid: als we het algemene principe toepassen waarvan in de paragrafen 17, 28 en 62 sprake is (beperking van activiteiten die geen waarde toevoegen), valt er op dit vlak volgens mij heel wat te veranderen! Dagelijks ontvangen wij voorlichtingsbrochures die door "deskundigen" zijn opgesteld. Ik ben ervan overtuigd dat we heel wat meer vertrouwen bij de Europese burgers kunnen wekken als we ze informeren via de media die hen ook in hun dagelijkse leven van informatie voorzien. Dat is beter dan deze dure brochures te maken die door niemand gelezen of begrepen worden.
Er is nog een ander terrein waarop de in het verslag vermelde principes toegepast zouden moeten worden, namelijk de regeling voor hulpfunctionarissen voor de vergaderperioden. Wat personeel betreft, pleit de rapporteur ervoor medewerkers bij voorkeur voor lange termijn aan te stellen, en liever geen gebruik te maken van arbeidscontractanten. Als je dat principe onderschrijft - en dat doe ik - is de vraag echter: wat voor statuut gaan we de huidige driehonderd hulpkrachten voor vergaderperioden aan het einde van het jaar aanbieden? Hun contract kan in de huidige vorm immers niet verlengd worden als gevolg van het verdwijnen van de rechtsgrondslag, namelijk artikel 78 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen. 
Astrid Lulling (PPE-DE ),
   - Ik heb tegen het verslag-Grech gestemd, omdat ik er tegen ben dat de kwestie van de vergaderplaatsen van het Europees Parlement, met Straatsburg als zetel en Luxemburg als plaats van werkzaamheid, opnieuw op de agenda wordt gezet. 
Claude Moraes (PSE ),
   . - Ik stem voor het verslag-Grech. Ik heb voor beide onderdelen van artikel 47 gestemd, omdat ik vind dat er in 2009 een statuut voor de assistenten van de leden moet zijn. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   Wij juichen de invoering van milieuvriendelijker visserijmethoden toe. Wij staan echter kritisch tegenover het voorstel dat de EU een ondersteunings- en vergoedingssysteem invoert voor de beroepsvissers die negatieve gevolgen ondervinden van de invoering van milieuvriendelijker visserijmethoden. Er worden geen compensatiebedragen in het verslag genoemd en er wordt ook niet aangegeven uit welke begrotingspost deze compensatie moet komen.
Wij steunen het standpunt dat de vissers en de organisaties die hen vertegenwoordigen betrokken moeten worden bij het bepalen van maatregelen ter bescherming van het mariene milieu en voor het herstel van de visbestanden (amendement 1). Wij staan echter negatief tegenover communautaire financiering van de voorgestelde compensatiemaatregelen voor de vissers (amendement 2).
Wij staan kritisch tegenover verdere begrotingsuitgaven binnen de EU en hebben besloten tegen dit verslag in zijn geheel te stemmen. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   - We zijn heel tevreden met de steun die we in aansluiting op het vorige debat van de commissaris voor het visserijbeleid, de heer Borg, hebben ontvangen met betrekking tot het door ons ingediende amendement. Wij stelden in dat amendement dat decentralisatie en een gezamenlijk uitgevoerd beheer als grondbeginselen moeten worden beschouwd, niet alleen om te verzekeren dat de vissers en de verenigingen die de vissers vertegenwoordigen betrokken worden bij de bescherming van het maritieme milieu en het herstel van de visstand, maar ook om te garanderen dat de voor dat doel uitgevaardigde maatregelen doeltreffend zijn. Deze maatregelen zullen immers door de vissers en de verenigingen moeten worden toegepast, en zij weten het best hoe de vispopulaties ter plaatse gedijen, terwijl ze bovendien het meeste belang hebben bij het behoud van die populaties.
We zien verder dat de commissaris openstaat voor een ander amendement van onze zijde, waarin we erop aandringen dat de Commissie maatregelen neemt om met gebruikmaking van gemeenschapsmiddelen te compenseren voor de sociale en economische gevolgen die de plannen voor het herstel van de visstand teweeg zullen brengen.
De meerderheid in dit Parlement heeft deze voorstellen evenwel verworpen, hetgeen wij betreuren. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - Om de belangrijkste doelstellingen van de Unie te kunnen verwezenlijken zullen we over een duurzame visserijsector moeten beschikken, georganiseerd op basis van de meest recente wetenschappelijke en technologische inzichten. De in de zee levende hulpbronnen moeten op een zodanige wijze worden geëxploiteerd dat er een duurzaam economisch en sociaal weefsel ontstaat en het milieu wordt gerespecteerd.
De mededeling van de Commissie lijkt een stap in de goede richting te zijn, zeker als het erom gaat een ecologisch gezien duurzamer beheer van de visstand te bevorderen.
Ik wijs erop dat deze maatregelen voor de vissers heel belangrijk zijn. Het is in hun belang dat om het even welke economische activiteit op een milieuvriendelijker wijze bedreven wordt. Dat heeft immers positieve gevolgen voor het welzijn van de vispopulaties. Deze maatregelen kunnen op korte termijn evenwel belangrijke sociale en economische gevolgen hebben, reden waarom de belanghebbende partijen betrokken dienen te worden bij de geplande hervormingen. We zullen bovendien moeten kijken naar manieren om de vissers die op korte en middellange termijn negatieve gevolgen ondervinden van het milieuvriendelijk vissen, compensatie te bieden.
Om bovenstaande redenen geloof ik dat deze mededeling een belangrijke bijdrage levert aan het opbouwen van een betere toekomst, niet alleen voor degenen die voor hun levensonderhoud van de visvangst afhankelijk zijn maar ook voor het milieu. 
Frédérique Ries (ALDE ),
   - Uiteraard heb ik voor dit verslag gestemd, waarin wordt aangedrongen op het gebruik van milieuvriendelijker visserijmethoden.
Ons hoofddoel op dit moment moet zijn de intensiteit van de visserij-inspanningen te verminderen, zodat de visbestanden zich kunnen herstellen. We weten allemaal hoe gevoelig deze zaak ligt, maar actie is dringend noodzakelijk. Liefst 46 procent van de 28 000 bekende vissoorten in de wereld wordt namelijk bedreigd. Verder is er volgens het VN-programma voor de evaluatie van de ecosystemen bij 25 procent van de visbestanden met commerciële waarde sprake van overbevissing.
Natuurlijk moet er rekening worden gehouden met de gevolgen op sociaal en economisch gebied. We moeten voorkomen dat de visserijsector nog verder wordt benadeeld, want die heeft al met te veel regels en verplichtingen te maken. Beperking van de visserij-inspanning kan alleen overwogen worden als ze gepaard gaat met compenserende maatregelen. Er zijn echter ook andere maatregelen denkbaar waarmee goede resultaten behaald kunnen worden, zoals intensivering van de bestrijding van vervuiling door boten of bevordering van methoden voor duurzame visserij.
Het voortbestaan van de visbestanden is een zeer belangrijke zaak. Dat is ook de strekking van het verslag dat ik als rapporteur voor advies opgesteld heb over de mededeling van de Commissie over een communautaire aanpak van milieukeurregelingen voor visserijproducten. 
Brian Crowley (UEN ),
   . - Ik sta achter de doelstelling om de Europese economie te moderniseren via het Lissabon-partnerschap voor groei en werkgelegenheid. Ik ben het ermee eens dat deze strategie ook moet worden gezien in de meer algemene context van de eisen inzake duurzame ontwikkeling. Dat wil zeggen dat in onze behoeften moet worden voorzien zonder dat problemen worden veroorzaakt voor de toekomstige generaties om in hun eigen behoeften te voorzien. Europa beschikt zonder twijfel over de middelen om onze hoge levensstandaard te handhaven, maar we moeten wel maatregelen nemen om die middelen ook te benutten.
Ik wil graag officieel vermeld hebben dat ik weliswaar steun geef aan de algehele doelstelling van de resolutie van het Parlement over de Voorjaarstop 2006, maar geen amendementen steun waarin kernenergie als een geschikt alternatief wordt voorgesteld om in de huidige energiebehoefte van Europa te voorzien. Ierland steunt in geen enkel opzicht het gebruik van kernenergie. 
Emanuel Jardim Fernandes (PSE ),
   - Er is nu bijna een jaar verstreken sinds het op de Voorjaarstop van maart vorig jaar genomen besluit om de Strategie van Lissabon te herstarten.
Vooruitlopend op de volgende Voorjaarstop heeft de Commissie op 25 januari haar jaarlijks tussentijds verslag over de Strategie van Lissabon openbaar gemaakt. De Commissie stelt dat er sinds maart vorig jaar belangrijke vorderingen zijn gemaakt, maar erkent ook dat er nu spijkers met koppen moeten worden geslagen. Het is tijd om het tempo van de hervormingen op te voeren.
De Commissie heeft daarom vier prioriteiten vastgesteld, en de staatshoofden en regeringsleiders van de EU moeten zich ertoe verbinden om op die vier prioriteitsterreinen specifieke aanvullende maatregelen te nemen: er moet meer worden geïnvesteerd in onderwijs en innovatie, het potentieel van de KMO’s moet worden vrijgemaakt, er moeten antwoorden worden geformuleerd op de uitdagingen waarvoor de mondialisering en vergrijzing van de bevolking ons stellen, en er moet een doeltreffend en geïntegreerd Europees energiebeleid worden ontwikkeld.
Deze ontwerpresolutie van het Europees Parlement bevat een aantal opmerkingen en suggesties met betrekking tot deze vier prioriteitsgebieden. Die ideeën kunnen op mijn volledige instemming rekenen. Ik heb dus voor gestemd. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   - Ik ben teleurgesteld dat de door onze fractie ingediende resolutie is verworpen. Het kan echter geen kwaad erop te wijzen dat 79 parlementsleden hiervoor hebben gestemd, en dat 20 leden zich van stemming hebben onthouden. Dat zijn bijna honderd afgevaardigden, meer dan tweemaal het aantal leden van onze fractie en zelfs meer dan de leden van GUE/NGL- en de Verts/ALE-Fracties tezamen. Veelzeggend was ook dat een nog groter aantal afgevaardigden niet bereid bleek vóór de gezamenlijke resolutie te stemmen, die is intussen wel door een meerderheid is aangenomen.
De ervaring heeft ons geleerd dat de open coördinatiemethode van de Strategie van Lissabon niet heeft bijgedragen tot het terugbrengen van de armoede. De Strategie van Lissabon heeft er juist toe geleid dat het accent is komen te liggen op de liberalisering en privatisering van openbare diensten.
Armoede is een schending van de mensenrechten, en het is daarom van belang dat we meer aandacht schenken aan de oorzaken van armoede. Er zullen dus de nodige maatregelen moeten worden genomen om sociale integratie te bevorderen. Dit probleem zal daarom vanuit een multidisciplinair perspectief moeten worden bezien.
Wij dringen er daarom op aan dat het Stabiliteits- en Groeipact wordt vervangen door een oprecht ontwikkelings- en groeipact. De Strategie van Lissabon moet worden vervangen door een goed doordachte strategie voor economische en sociale cohesie. Dat betekent ook dat er geen richtlijn voor het opzetten van een interne dienstenmarkt moet komen. 
Glyn Ford (PSE ),
   . - Ik zal, net als mijn collega's van de Sociaal-democratische Fractie en de Labour-delegatie, deze resolutie steunen, maar ik moet wel op een omissie wijzen in het gedeelte over energiebeleid, namelijk getijdenenergie.
Door de opwarming van de aarde verliezen de traditionele energiebronnen hun aantrekkingskracht, terwijl kernenergie vanuit veiligheidsoogpunt reden tot bezorgdheid geeft. De kloof kan slechts met moeite worden opgevuld met hernieuwbare energiebronnen, of het nu om zonne-energie, windenergie of biobrandstoffen gaat. Een energiebron die over het hoofd wordt gezien, is getijdenenergie. De Fransen laten met de krachtcentrale in de monding van de rivier de Rance een staaltje van deze technologie zien; in het Verenigd Koninkrijk zijn de Mersey, op kleine schaal, en de Severn, op uitgebreide schaal, geschikte locaties. Alleen al de Severn zou bijna 10 procent van de energiebehoefte ven Groot-Brittannië voor zijn rekening kunnen nemen. Waarom zien we ‘grote’ hernieuwbare energiebronnen over het hoofd en bedekken we liever onze hellingen met windmolens en onze daken met zonnepanelen? 
Bruno Gollnisch (NI ),
   - Resoluties van dit Parlement over op handen zijnde Europese Raden worden opgesteld volgens een vast stramien: er wordt een hele waslijst van wensen voor de regeringen en de Commissie vastgesteld. Wat deze teksten met elkaar gemeen hebben, is dat nooit ingegaan wordt op de rol die de Europese eenwording speelt bij het ontstaan van de problemen waarmee onze landen worstelen, en dat altijd gevraagd wordt om nog meer inmenging van Brussel in het beleid van de lidstaten. Redding hoeven we van het Europa van Brussel echter niet te verwachten, want daar komen nu juist de meeste problemen vandaan waarover het in deze tekst gaat.
We zijn nu bijvoorbeeld al zo ver dat de problemen op energiegebied, die het gevolg zijn van de liberalisering van de interne energiemarkt - een liberalisering waarop Brussel heeft aangedrongen en die enkel op het heilig verklaarde beginsel van vrije concurrentie gebaseerd is - voor de afgevaardigden aanleiding zijn te vragen om een gemeenschappelijk of zelfs uniform energiebeleid. Voor een communautair optreden op dit gebied bieden de Verdragen echter geen ruimte, en daar is een goede reden voor, namelijk het feit dat de regeringen daar niets voor voelen. Die zijn zich bewust van het strategisch belang van deze sector en realiseren zich dat hun belangen op dit punt uiteenlopen.
Bezien we de zaak in een wat ruimer verband, dan lijkt de Europese integratie zoals daar op dit moment invulling aan gegeven wordt, een doel op zich te zijn. Het is een zichzelf in stand houdend proces dat bestaat uit het nemen van verkeerde besluiten en het wegwerken van de negatieve gevolgen daarvan. Het is hoog tijd die vicieuze cirkel te doorbreken. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   Het Europees Parlement begeeft zich met deze resolutie op terreinen waar het juist aan de parlementen van de lidstaten is om maatregelen te nemen voor het verwezenlijken van de overeengekomen Europese doelen inzake meer groei en werkgelegenheid. De grondslag van de Strategie van Lissabon is dat de lidstaten de afgesproken maatregelen ten uitvoer moeten leggen.
De strategie van Lissabon mag niet als argument worden gebruikt om steeds meer middelen voor de begroting van de EU te eisen. De Zweedse partij Junilistan is daarentegen van mening dat de Strategie van Lissabon moet worden ondergebracht in de begroting van de afzonderlijke lidstaten. Volgens paragraaf 3 van de resolutie moet de begroting van de EU worden verhoogd om de doelen van de Strategie van Lissabon te bereiken. Daarom hebben wij besloten om tegen de resolutie de stemmen.
De resolutie bevat vele positieve voorstellen, maar gaat ervan uit dat de EU de financiële vooruitzichten krijgt die wij niet kunnen aanvaarden. De verantwoordelijkheid voor de tenuitvoerlegging van de Strategie van Lissabon ligt bij de lidstaten, en daarom is het belangrijk dat hun lidmaatschapsbijdrage aan de EU niet wordt verhoogd, maar dat ze ruimte hebben om zelf te regelen wat in het kader van de Strategie van Lissabon nodig is.
Daarom hebben we gestemd tegen de ontwerpresolutie die is ingediend door Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten, de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement en de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa fractie. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   - Op 16 en 17 maart vindt er een bijeenkomst plaats die je een algemene werkgeversvergadering zou kunnen noemen. Het is geen toeval dat deze ontmoeting vlak vóór de Europese Raad gepland is. Deze vergadering zal worden bijgewoond door de Oostenrijkse kanselier en fungerend voorzitter van de Raad, de voorzitter van de Commissie en de commissarissen die verantwoordelijk zijn voor ondernemingen, industrie, milieu, mededinging, onderzoek, informatiemaatschappij en communicatiemiddelen, alsmede door een groot aantal regeringsvertegenwoordigers belast met de zogenaamde nationale hervormingsprogramma’s.
De grote werkgevers zullen een verlanglijstje opstellen en aandringen op het doorvoeren van zogenaamde structurele hervormingen - een eufemisme voor het beleid van rechts. De werkers weten maar al te goed wat dat werkelijk inhoudt: meer onzekere banen, lagere lonen, een groter aantal werkjaren, een verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd en de ontmanteling van de openbare diensten, met de daarop volgende liberalisering en privatisering, van eerst en vooral energie en communicatie, maar ook sociale zekerheid, gezondheidszorg, onderwijs en onderzoek. Uitbuiting, werkloosheid en armoede zullen daar het gevolg van zijn.
Dat is de agenda waar de meerderheid van het Parlement zich mee eens verklaart. Wij hebben tegen gestemd. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ),
   . - Mijn Britse conservatieve collega's en ik staan volledig achter alle maatregelen in het kader van de Lissabon-strategie die het concurrentievermogen van de Europese economieën daadwerkelijk vergroten. Dit vergt een serieuze economische hervorming, die tot meer groei, flexibele arbeidsmarkten en een hogere werkgelegenheid in de gehele EU leidt.
Hoewel we volledig achter de inspanningen van de voorzitter van de Commissie en bepaalde lidstaten staan om de lasten voor het bedrijfsleven te verlichten en de belemmeringen voor het scheppen van banen te verminderen, vrezen we dat sommige in de resolutie genoemde maatregelen tot hogere kosten voor het bedrijfsleven zullen leiden en de aandacht zullen afleiden van de hoogste prioriteit, namelijk om het concurrentievermogen van Europa in de wereld te vergroten en zodoende de werkloosheidscijfers aanzienlijk te verkleinen.
We kunnen niet akkoord gaan met de in de resolutie genoemde voorstellen die tot hogere financiële vooruitzichten leiden dan zijn overgekomen tijdens de Europese Raad van december 2005.
Op deze en andere gronden hebben we besloten om tegen deze resolutie te stemmen. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   De gezamenlijke resolutie over de Strategie van Lissabon, die de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten, de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement en de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa fractie samen hebben ondertekend en in het Europees Parlement hebben ingediend, heeft tot doel om via de opstelling van nationale programma’s nog meer vaart te zetten achter de kapitalistische herstructureringen. Het offensief van het EU-kapitaal wordt geïntensiveerd en omvat nu alle fundamentele schakels, met de invasie van het kapitaal in en de commercialisering van de gezondheid, het onderwijs en de energie, met de ontwrichting van de arbeidsrelaties en de verwoesting van de verworvenheden van de arbeidersklasse via een nieuwe aanval op haar verzekerings- en pensioenrechten.
De Strategie van Lissabon is gefundeerd op het Verdrag van Maastricht en de vier vrijheden (kapitaal, goederen, werknemers en diensten) waar de Nea Demokratia,, de Panellinio Socialistiko Kinima en de Synaspismos in ons land gezamenlijk voor hebben gestemd.
De Communistische Partij van Griekenland heeft de arbeidersklasse en het volk tijdig gewaarschuwd en duidelijk gemaakt wat de doelstellingen zijn van de Strategie van Lissabon. Zij roept de arbeidersklasse op om haar strijd tegen de barbaarse aanval van het kapitaal te intensiveren, deze een antimonopolistisch, anti-imperialistisch karakter te geven en haar bondgenootschap ten behoeve van de volksmacht en het volkswelzijn te versterken. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   . Het is schandalig dat uitgerekend twintig jaar na de ramp in Tsjernobyl tweederde van de afgevaardigden in het Europees Parlement instemt met voortzetting van het gebruik van kernenergie door voor de resolutie inzake de Lissabon-strategie te stemmen. Kernenergie blijft een risicovolle technologie met onafzienbare gevolgen.
In de gehele spiraal van het gebruik van kernenergie worden grondrechten geschonden en de levensomstandigheden van toekomstige generaties onherstelbaar aangetast. Het winnen van uranium gaat gepaard met een enorme roofbouw op de natuur evenals met radioactieve vervuiling van het grondwater. Uranium kan bovendien worden verrijkt, waardoor er materiaal mee kan worden geproduceerd dat geschikt is voor de productie van kernwapens. Een absolute scheiding tussen het ‘civiele’ en het militaire gebruik van kernenergie is in de praktijk niet mogelijk. Ook als kernreactoren in normaal bedrijf zijn, vormen ze een permanente bedreiging, onder andere in de vorm van lage straling en besmetting van de rivieren die worden gebruikt om de kernreactoren te koelen.
Door opwerkingsfabrieken worden voortdurend uitgestrekte land- en zeegebieden radioactief vervuild. Tot op heden is er nog geen oplossing gevonden voor het beheer en de opslag van het hoogradioactieve kernafval, dat dagelijks in omvang toeneemt en minimaal 10 000 jaar radioactieve straling zal afgeven. De 3,1 miljard euro die in het zevende kaderprogramma voor onderzoek (2007-2011) bestemd zijn voor kernonderzoek, betekent een verdubbeling in vergelijking met het vorige kaderprogramma voor onderzoek. In plaats van echter in kerntechnologie te investeren, zou de EU hernieuwbare energiebronnen meer moeten stimuleren. Alleen met een decentrale energievoorziening uit hernieuwbare energiebronnen kan continuïteit van de energievoorziening op lange termijn worden gegarandeerd. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - Ik heb vóór de resolutie van het Europees Parlement over de agenda voor de dit jaar te houden Voorjaarstop van de Europese Raad over de Strategie van Lissabon gestemd, omdat ik het met het merendeel van de daarin opgenomen punten en suggesties eens ben. Dat geldt vooral voor de voorstellen met betrekking tot een veeleisende, competitieve en innovatieve benadering van de Europese economie. Die gaan ervan uit dat de voltooiing van de interne markt, investeringen in onderzoek en ontwikkeling en solidariteit binnen de gemeenschap en tussen de generaties de kernpunten van de herstructurering van de Europese economie vormen.
Op een aantal punten wil ik echter meer duidelijkheid.
Ik geloof dat het heel jammer is dat we nu, één jaar na de Voorjaarstop van 2005, op veel gebieden vrijwel net zo ver zijn als toen. Ik noem hier met name: de vrijheid van dienstverlening, de vrijheid van vestiging voor onderdanen uit nieuwe lidstaten, de nadere uitwerking van de interne markt en de herziening van de begrotingsprioriteiten. Dat er op deze vlakken zo weinig tot stand is gebracht, is voor mij niet voldoende reden om tegen de resolutie te stemmen. Ze versterken echter wel mijn teleurstelling over het gebrek aan inzet bij de hervorming van de Europese Unie. 


De Voorzitter. -
   Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de resultaten van de informele Raad van ministers van Buitenlandse Zaken van 10-11 maart 2006. 
Olli Rehn,
   . - Mijnheer de Voorzitter, de EU kan werkelijk het verschil maken voor de Westelijke Balkan. Dit is naar voren gekomen tijdens het Gymnich-overleg van de ministers van Buitenlandse Zaken in Salzburg.
De regio staat op een tweesprong en de EU kan ertoe bijdragen dat zij de weg van vrede en hervorming inslaat. We hebben in de afgelopen jaren veel positieve ontwikkelingen gezien, maar we moeten ons niet laten verleiden tot een onterecht gevoel van veiligheid.
Dit jaar moet de openstaande kwestie van de status van Kosovo en Montenegro met geduld en vastberadenheid worden opgelost. We moeten er ook voor zorgen dat de regio zijn oorlogsverleden van zich kan afschudden. We moeten vooruitgang zien te bewerkstelligen op gebieden die er daadwerkelijk voor de burgers van de regio toe doen: er moet economische en sociale vooruitgang worden geboekt en de landen moeten aansluiting vinden bij de Europese hoofdstroom.
Hoe kunnen we de landen het beste stimuleren om zich aan een ambitieuze hervormingsagenda te houden? Het belangrijkste is dat we ons aan onze belofte houden dat de EU voor deze landen openstaat, met lidmaatschap als uiteindelijk doel, als zij erin slagen om aan de strenge toetredingscriteria te voldoen. Bovendien moeten we ernaar streven om dit vooruitzicht concreet en tastbaar te maken, zoals de Commissie in haar recente mededeling heeft gedaan. Ik zal enkele voorbeelden geven van onze concrete doelstellingen en voorstellen.
In de eerste plaats moeten we obstakels wegnemen die de handel, de productie en investeringen belemmeren. De Commissie werkt, samen met het Stabiliteitspact en de betrokken landen, aan een regionale vrijhandelsovereenkomst, die in de plaats moet komen van het bestaande allegaartje van bilaterale vrijhandelsovereenkomsten. Dit kan worden bereikt door gelijktijdig te werken aan de uitbreiding en modernisering van CEFTA. Dit zal aan de orde komen tijdens de CEFTA-top die in april in Boekarest plaatsvindt.
In de tweede plaats moeten we de volgende generatie - of waarom eigenlijk niet de huidige generatie? - ‘europeaniseren’. Daarom hebben we voorgesteld om de mobiliteit van onderzoekers en studenten te vergroten door het aantal beschikbare beurzen uit te breiden.
In de derde plaats moeten we de intermenselijke contacten vergemakkelijken. We zullen maatregelen voorstellen om de visumprocedure te vereenvoudigen, en ik reken erop dat de lidstaten deze snel door de Raad zullen loodsen, zodat we onderhandelingen kunnen beginnen over de vereenvoudiging van de visumprocedure en terugnameovereenkomsten. Ik wil graag dit punt benadrukken: hoe meer de landen in de regio kunnen doen om grenscontroles en documentveiligheid te garanderen, hoe gemakkelijker het zal zijn om de EU-lidstaten ervan te overtuigen om vaart te zetten achter het vereenvoudigen van de visumprocedure.
Het verheugt mij dat de EU-ministers van Buitenlandse Zaken deze praktische maatregelen het afgelopen weekeinde in Salzburg hebben goedgekeurd en ik wil graag, ook al is zij vandaag niet aanwezig, mijn bijzondere waardering uitspreken aan het adres van mevrouw Plassnik vanwege haar persoonlijke inzet om de ontwikkelingen in de Westelijke Balkan te bevorderen.
Tot slot wil ik enkele woorden zeggen over de dood van Slobodan Milosevic. Toen wij aan het slot van de Gymnich-bijeenkomst het bericht van zijn overlijden kregen, moest ik meteen terugdenken aan mijn bezoek aan Srebrenica afgelopen juli, toen de tiende herdenking plaatsvond van de vreselijkste slachting die Europa sinds de Tweede Wereldoorlog heeft meegemaakt. Ik betreur het dat Milosevic is overleden voordat het recht zijn beloop heeft kunnen krijgen voor de honderdduizenden slachtoffers van de misdaden waarvoor hij terechtstond.
Bondskanselier Kohl schrijft in zijn memoires dat elke generatie moet werken aan een noodzakelijk historisch besef om te voorkomen dat we in dezelfde fouten vervallen en om te zorgen dat de stem van de slachtoffers wordt gehoord. Dit zijn zeer wijze woorden.
Het Internationaal Oorlogstribunaal voor het voormalige Joegoslavië verzamelt bewijsmateriaal dat de Serviërs van nu en van toekomstige generaties zal helpen begrijpen dat veel misdaden werden gepleegd in naam van Servië, terwijl bepaalde individuen voor deze misdaden verantwoordelijk waren.
Door de dood van Milosevic is het nog belangrijker dat het Tribunaal in Den Haag zijn werk voltooit en dat de overige verdachten daarheen worden overgebracht. Dit zal Servië helpen om het tragische hoofdstuk in de geschiedenis waarin Milosevic president was, af te sluiten en om zich te verzoenen met de erfenis van het verleden.
Servië staat nu echt op een tweesprong en ik hoop oprecht dat de leiders en de inwoners van Servië de wil en de wijsheid zullen hebben om te kiezen voor een Europese toekomst in plaats van het nationalistische verleden. Het land heeft zijn toekomst nu echt in eigen hand. Wij kunnen de Serviërs helpen om de juiste keuze te maken door de deur naar Europa voor hen open te houden. 
Bernd Posselt (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, er is een debat met de Raad aangekondigd. U hebt zojuist gezegd, dat de Raad nog niet aanwezig is. Ik ben echter van mening dat wij op de Raad moeten wachten. We willen immers een verslag over de topbijeenkomst van Salzburg horen en daar vervolgens over discussiëren. Het heeft toch geen zin dat wij eerst discussiëren en pas daarna het verslag horen. Dat zou een nutteloos ritueel zijn. 
De Voorzitter.
   - Ik ben het eens met de opmerkingen van de heer Posselt, ook al blijkt uit mijn inlichtingen dat de minister spoedig hier zal zijn. 
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik wil zeggen dat ik me aansluit bij het protest van de heer Posselt, omdat ik denk dat we in dit Parlement niet de inhoud mogen opofferen aan de vorm en dat, als er een debat met de Commissie en de Raad is aangekondigd, de Raad hier ook aanwezig moet zijn.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag zeggen dat de aanval van Israëlische troepen op de gevangenis van Jericho - die we naar mijn mening moeten betreuren - de situatie in het Nabije Oosten en Palestina nog gecompliceerder maakt, alsof deze al niet gecompliceerd genoeg was na de zege van Hamas. Daardoor is deze golf van ongedifferentieerd geweld ontketend waarvan burgers en belangen van de Europese Unie het slachtoffer zijn geworden, en dat geweld moeten wij krachtig veroordelen.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de Commissie willen vragen welk criterium - want ik weet dat hierover gesproken is tijdens de informele Raad van ministers van Buitenlandse Zaken - de Europese Commissie en de Raad - die helaas nog steeds afwezig is - zullen hanteren bij de hulpverlening van de Europese Unie aan Palestina, en of zij vasthouden - wat logisch zou zijn - aan de eis dat Hamas geweld afzweert en de staat Israël en de eerder gesloten akkoorden erkent.
In de tweede plaats, mijnheer de Voorzitter, wil ik de Commissie met betrekking tot de zaak-Iran, die naar de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties is doorverwezen, vragen of de Commissie de voorkeur geeft aan de weg der geleidelijkheid, dat wil zeggen aan een verklaring van de Veiligheidsraad, of dat zij hoopt dat de Veiligheidsraad sancties oplegt.
Wat betreft de uitbreiding zou ik, mijnheer de Voorzitter, gezien de uitspraak van de minister van Binnenlandse Zaken van Frankrijk, de heer Sarkozy, dat er een zekere moeheid is opgetreden bij de uitbreiding en gezien zijn verzoek om in de Raad van juni een debat te houden over het onderzoek naar de grenzen van het opnamevermogen van de Europese Unie - bij het volgende agendapunt zal het verslag van de heer Brok over dit onderwerp aan de orde komen -, graag willen weten of de Commissie zich aansluit bij dit verzoek van de heer Sarkozy aan de Raad en of de Commissie denkt dat het Oostenrijkse voorzitterschap van de Unie een definitief antwoord zou moeten geven op de vraag waar de geografische grenzen van ons politieke project uiteindelijk moeten komen te liggen. 
De Voorzitter.
   - Voor sommige van de door u aangeroerde punten moet u bij mevrouw Ferrero-Waldner zijn, die op dit moment hier niet aanwezig is. Ook zullen veel van uw andere vragen beantwoord worden tijdens het debat over de Euromediterrane Parlementaire Vergadering (EMPA), dat zal plaatsvinden zodra we daar op de agenda aan toe zijn. 
Olli Rehn,
   . - Mijnheer de Voorzitter, aangezien de spreektijd voor de Commissie tijdens dit debat beperkt is en het onmogelijk is om zo'n uitgebreide hoeveelheid onderwerpen te behandelen en daarbij alle externe zaken en internationale kwesties aan bod te laten komen, is besloten dat mevrouw Ferrero-Waldner Iran en Palestina en de cartooncrisis voor haar rekening neemt, als zij later vanavond het woord voert. Daarom heb ik mij geconcentreerd op de kwesties die te maken hebben met de Westelijke Balkan.
Zo ziet de taakverdeling van de Commissie eruit, en dat houdt in dat ik na het debat zal reageren op de vragen over de Westelijke Balkan en dat mevrouw Ferrero-Waldner later vanavond zal reageren op de andere vragen. 
Doris Pack (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, commissaris Rehn heeft zojuist uitgelegd wat de situatie is. Laten wij dan nu over het verslag van de heer Brok over de uitbreiding gaan discussiëren en daarna al het overige doen, zodra mevrouw Plassnik aanwezig is! Ik verzoek u vriendelijk zo te werk te gaan, aangezien wij anders niet eerlijk zijn ten opzichte van de commissaris en het debat niet volgens de regels verloopt. 
De Voorzitter.
   - Ik begrijp dat we ons in een ongebruikelijke situatie bevinden, maar helaas, volgens de agenda zal het debat over het verslag-Brok na de verklaringen van de Raad en de Commissie plaatsvinden. 
Elmar Brok (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil eveneens een voorstel doen. Wij kunnen uiteraard nu pauzeren, als het afwezige voorzitterschap van de Raad ons in de tussentijd voor een kop koffie uitnodigt.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp heel goed dat wij onder druk staan en moeten opschieten met de werkzaamheden van ons Parlement, maar u hebt zelf gezegd dat we een bepaalde agenda hebben. Een ding kan niet, dat wij de behandeling van de informele Raad van de ministers van Buitenlandse Zaken op de agenda zetten en dat dan blijkt dat de commissaris die bevoegd is op het grootste deel van de vraagstukken met betrekking tot die Raad besloten heeft om later in het debat op dat agendapunt in te gaan.
Het lijkt mij dat wat de heer Posselt en mevrouw Pack hebben voorgesteld, volkomen gerechtvaardigd is. Als de commissaris die verantwoordelijk is voor de behandeling van de belangrijkste onderwerpen van de informele Raad van ministers van Buitenlandse Zaken er niet is, laten we dan het verslag van de heer Brok behandelen en met dit punt wachten tot de verantwoordelijke commissaris is gearriveerd, want men kan niet de onderwerpen indelen zonder daarover de mening van de afgevaardigden te horen. 
De Voorzitter.
   - Ik begrijp uw bezorgdheid, maar ik moet zeggen dat ik geen enkel artikel in het Reglement weet dat ons zou kunnen helpen bij de oplossing van dit probleem. 
Hannes Swoboda (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het probleem is natuurlijk dat diverse collega’s die over het verslag-Brok zullen spreken, nu nog niet aanwezig zijn en pas later zullen arriveren. Wij kunnen uiteraard het een en ander aanpassen. Mevrouw Napoletano was bereid later te spreken en ik zou nu kunnen spreken, omdat ik voornamelijk iets wilde zeggen over de Balkan-kwestie. Wij kunnen beide natuurlijk ook gewoon combineren, maar ik geloof niet dat de leden blij zullen zijn als zij straks niet meer kunnen spreken over het verslag-Brok, omdat het debat voorbij zal zijn en zij er niet waren. Dat is het probleem! 
Bernd Posselt (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, zou ik u vriendelijk mogen vragen of u weet wanneer de Raad zal arriveren? Als de berichten die ik heb gehoord kloppen en het nog een kwartier duurt, dan kunnen wij toch een kwartier wachten. Wij hebben immers wel vaker een kwartier vertraging gehad. Ik zou derhalve willen voorstellen even te pauzeren, als de Raad inderdaad over een kwartier hier aanwezig is. Als de Raad pas over een uur arriveert, moeten wij iets anders verzinnen. Wij hebben hierover geen enkele informatie, maar u wellicht wel. 
De Voorzitter.
   - Ik stel voor het debat een paar minuten te onderbreken en te wachten op de komst van de Raad.
Aangezien de fungerend voorzitter van de Raad nu gearriveerd is, kunnen we het debat voortzetten. 
Ursula Plassnik,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik bied u mijn verontschuldigingen aan voor onze verlate verschijning. Wij zijn door twee verkeersongelukken opgehouden: één op weg naar de luchthaven in Wenen en één op de weg van Entzheim hierheen.
Ik dank u voor de gelegenheid die u mij biedt om iets te zeggen over de informele Raad Buitenlandse Zaken - in Gymnich-formaat - die afgelopen weekeinde in Salzburg heeft plaatsgevonden. We hebben daar aan twee onderwerpen bijzondere aandacht besteed. We hebben eerst gesproken over de uitdagingen waar we ons in het kader van het buitenlands beleid op dit moment voor gesteld zien, en dat zijn in de eerste plaats de ontwikkelingen in het Midden-Oosten en de komende verkiezingen in Wit-Rusland en de Oekraïne. De tweede dag was gewijd aan de Balkan en de agenda van Thessaloniki, aan de uitvoering van die agenda en de toekomst ervan.
Met uw permissie wil ik graag eerst ingaan op de problematiek in het Midden-Oosten en vervolgens iets zeggen over de Balkan.
Wat het Midden-Oosten betreft, bevinden wij ons nu, vlak ná de Palestijnse parlementsverkiezingen en vlak vóór de Israëlische parlementsverkiezingen, in een overgangsfase. In deze overgangsfase richten we een glasheldere en consistente boodschap aan de nog te vormen Palestijnse regering. Het gaat er nu om dat we de grondslagen en beginselen op basis waarvan wij tot verdere samenwerking bereid zijn, duidelijk maken. Die beginselen spreken voor zich en bestaan uit drie onderdelen: een oproep tot het afzweren van alle geweld, een oproep om voor onderhandelingen te kiezen - en de bestaande akkoorden te respecteren - en een oproep om het bestaansrecht van Israël te erkennen.
Dit is de duidelijke en consistente grondslag waarop wij ons beleid zullen ontwikkelen. Dit is ook het uitgangspunt voor de oproep die wij tot onze partners in het Midden-Oosten hebben gericht. Het is van belang dat Hamas deze unieke gelegenheid te baat neemt en voor zichzelf bepaalt welke koers hij van nu af aan gaat volgen. Wij hebben duidelijk gemaakt wat wij verlangen, en we hebben aan onze eisen niets veranderd. We blijven de Palestijnse bevolking steunen en we hebben bij deze Gymnich-bijeenkomst dan ook gediscussieerd over de wijze waarop de financiële steun er in de toekomst moet uitzien. Duidelijk is in ieder geval dat die steun het Palestijnse volk ten goede moet komen - hij mag niet voor geweld of terreur gebruikt worden.
We volgen de ontwikkelingen dan ook aandachtig, en dat geldt zowel voor de samenstelling van de nieuwe Palestijnse regering als voor het programma van deze regering. Gisteren is president Mahmoud Abbas in Wenen geweest, en we hebben dus de gelegenheid gehad om met hem over deze zaken te spreken. Wij steunen de heer Abbas en zijn overgangsregering in deze moeilijke periode. Als ik later nog tijd heb om op de meest recente gebeurtenissen in te gaan, zal ik dat graag doen.
Wat de Balkan betreft: dit onderwerp heeft voor het Oostenrijks voorzitterschap een bijzondere betekenis. Ik zie deze Gymnich-ontmoeting, en het feit dat wij deze bijeenkomst aan dit onderwerp hebben gewijd, als een zeer bemoedigend signaal voor de bevolking van de landen op de Westelijke Balkan. Wij maken duidelijk dat het de moeite loont om de Europese normen over te nemen en zo de weg naar Europa te vinden, hoe moeilijk dat vaak ook is. Wij willen ze bij deze tocht graag steunen.
Ook voor onze eigen volkeren is dit een bemoedigend signaal. Nu blijkt immers dat het mogelijk is op lastige of zelfs zeer lastige vraagstukken een antwoord te vinden. Dat we er met de verklaring van Salzburg in geslaagd zijn de Europese ambities van de Balkanstaten te honoreren, is volgens mij een signaal van hoop en optimisme.
Juist op een moment waarop het enthousiasme voor verdere uitbreidingen afneemt, is het van belang dat we dit signaal uitzenden en onze partners houvast bieden. We zullen dit jaar immers heel lastigste beslissingen moeten nemen. De lijst met genodigden voor de ontmoeting in Salzburg was op zich reeds een indicatie van de belangrijke ontwikkelingen die 2006 voor ons in petto heeft. We hebben een gesprek kunnen voeren met president Martti Ahtisaari, de speciale gezant van de VN voor de toekomst van Kosovo, en zijn plaatsvervanger, de heer Albert Rohan. We hadden bovendien de heer Christian Schwarz-Schilling uitgenodigd, de hoge gevolmachtigde voor Bosnië-Herzegovina. Ook Søren Jensen-Pedersen, het hoofd van de UNMIK was er met zijn delegatie, en Fatmir Sejdiu, de opvolger van Ibrahim Rugova als president van Kosovo. We hebben tot mijn genoegen bij dit deel van onze ontmoeting in Salzburg ook kunnen zorgen voor een primeur: de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken, de heer Elmar Brok, was uitgenodigd en heeft aan onze discussies deelgenomen.
De Balkan ligt midden in Europa en zonder de Balkan blijft de Europese eenwording onvolledig. We weten dat de weg die voor ons ligt veel van ons zal vergen, maar we zijn vastbesloten deze weg te volgen. We hebben besloten een stapsgewijze benadering te volgen en eerst het ene onderwerp af te handelen en pas daarna het volgende; wij willen voor elk probleem een oplossing vinden, eerst voor het één, en dan voor het ander, enzovoort.
Welbeschouwd gaat het er eerst en vooral om dat al deze landen Europese normen overnemen. Ik heb gisteren in Wenen met de eerste minister van Bosnië gesproken en deze verzekerde mij dat het bij dit hele proces niet zozeer om een datum, om een bepaald moment in de tijd gaat. Waar het om gaat is dat we gezamenlijk werken aan het implementeren van de Europese normen. Javier Solana, die de ontwikkelingen al geruime tijd volgt, heeft al hetgeen sinds Thessaloniki - en dan hebben we het over 2003 - bereikt is een succesverhaal genoemd. Dat wordt ook geboekstaafd door de agenda van onze top in Salzburg. We hebben het namelijk over de volgende onderwerpen gehad: handelsverbeteringen, afschaffing van handelsbelemmeringen, misdaadbestrijding, jeugdzaken en reisvergemakkelijking. We hebben het over visa gehad, omdat we tegemoet moeten komen aan de verwachtingen die de mensen in deze landen van ons hebben. We moeten daarbij echter wel heel duidelijk maken wat onze mogelijkheden zijn. We moeten samen stap voor stap oplossingen zien te vinden voor de nog onopgeloste problemen, ook op dit heel moeilijke gebied.
Europa is voor deze regio van doorslaggevend belang - daarover hoeft geen twijfel te bestaan. We hebben er echter wel met nadruk op gewezen dat deze landen ook een eigen verantwoordelijkheid hebben. In een aantal landen is de stabilisering namelijk reeds een feit, en daar gaat het er om een dynamische ontwikkeling richting Europa in te zetten. Dat moet duidelijk worden gemaakt, en de betrokken landen moeten zich onomwonden bereid tonen hiervoor de nodige stappen te ondernemen. Het Engelse woord geeft goed aan waar het hier om gaat.
We hebben benadrukt dat regionale samenwerking heel belangrijk is, en daarmee hebben we ook verwezen naar al hetgeen nu wordt gedaan om een regionale vrijhandelszone te creëren. Maar liefst eenendertig afzonderlijke overeenkomsten zullen worden vervangen door één enkele, op CEFTA gebaseerde vrijhandelsovereenkomst. Ik ben de Commissie en commissaris Rehn heel dankbaar voor hun inzet. De Raad en de Commissie werken op dit punt werkelijk heel goed samen. Ik dank de Commissie ook voor haar mededeling van eind januari en de bereidheid om mee te werken aan de verwezenlijking van de in de verklaring van Salzburg opgenomen doelstellingen.
Ook de bevoegde ministers, de ministers van de nationale regeringen, zullen het werk nu moeten voortzetten. Zij zullen immers in overleg met hun partners uit de Balkanlanden een oplossing moeten zien te vinden voor concrete problemen. Vooral de ministers van Binnenlandse Zaken dragen hier een grote verantwoordelijkheid. Hun inzet en hun samenwerkingsvermogen bepalen in belangrijke mate welke vorderingen in de praktijk mogelijk zijn.
We hebben ook gesproken over het vraagstuk van het opnamevermogen, dat wij in onze overwegingen hebben laten meespelen. Ik heb daar de afgelopen herfst reeds op aangedrongen, en ik geloof dat ik daar geen ongelijk in had. Het is niet de bedoeling om een extra hindernis op te werpen, maar veeleer dat we ons ervan bewust blijven dat niet alleen de kandidaat-landen hun huiswerk moeten doen; die eis geldt net zo goed voor de Europese Unie zelf.
Tijdens de gezamenlijke bijeenkomst, juist toen we met z’n allen rond de grote tafel zaten, hebben we even een beklemmend moment doorgemaakt, dat ons echter ook weer tot optimisme aanzette: midden in onze besprekingen ontvingen we het bericht dat Slobodan Milošević was overleden. Dit heeft voor Europa misschien symbolische waarde, aangezien wij juist op dat moment tezamen aan onze gemeenschappelijke toekomst binnen Europa aan het werken waren.
Hannes Swoboda,
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, ik wil graag twee korte opmerkingen maken over het Midden-Oosten. Om te beginnen eisen we terecht dat Hamas zich bij de werkelijkheid neerlegt en geweld afzweert. Dat mag echter niet gezien worden als een vrijbrief voor Israël om het beleid van eenzijdig geweld - waar wij ook nu weer een voorbeeld van hebben gezien - voort te zetten. Ten tweede moet het nucleaire beleid van Europa en de VS coherenter worden, zeker nu we zien dat India en Iran verschillend worden behandeld. Het Internationaal Agentschap voor Atoomenergie zal een belangrijkere rol moet gaan vervullen in het multilaterale systeem voor uraniumverrijking en de verwerking van kernafval. Als we daarvoor zorgen zullen we vorderingen kunnen maken.
Wat de Balkan betreft heb ik de indruk dat we hier werken volgens het systeem dat “alles wat geen achteruitgang is, vooruitgang is”. Het is de schuld van een aantal lidstaten - en mijn fractie en ik zijn hierover ten zeerste ontsteld - dat de problemen die Europa bij de voorbereiding op uitbreiding ondervindt, gebruikt worden om de toetredingsperspectieven van de Balkanlanden te fnuiken. Europa wordt niet sterker als we de Balkanlanden het vooruitzicht op toetreding ontnemen of op de lange baan schuiven. Het idee dat ze ooit EU-lid kunnen worden - een optie waarvoor zowel dit Parlement als mijn fractie reeds een aantal malen met overtuiging hebben gekozen - moet het richtsnoer blijven. Dat men strengere eisen voor de opneming in de EU wil opleggen - ik denk dan aan de grondwet of de financiële basis - is begrijpelijk, maar dat kan en mag niet gebruikt worden om de toetredingsaspiraties van de landen in Zuidoost-Europa te frustreren. We moeten de voorbereidingen van onze zijde en de voorbereidingen in de Balkan parallel laten verlopen. Als er aan beide kanten voorbereidingen worden getroffen voor de uitbreiding, moeten er ook concrete stappen worden ondernomen om de Balkanlanden dichter bij de Europese Unie te brengen, niet in de laatste plaats door een duidelijke versoepeling van de visumregeling. Inhakend op hetgeen u zei over minister van Binnenlandse Zaken Gottes of de minister van Binnenlandse Zaken Ohr hoop ik dat deze ministers iets concreets zullen ondernemen om met name de jonge mensen in deze regio een kans te geven om Europa eindelijk eens zelf te leren kennen. De dood van Slobodan Milošević is in bepaalde opzichten voortijdig te noemen. In het belang van de slachtoffers en de gemeenschappelijke toekomst van Europa blijft het echter zaak om de daders voor het gerecht in Den Haag te brengen. Daar zullen wij hoe dan ook op moeten aandringen.
De Balkanlanden, die in de geschiedenis van ons werelddeel zo vaak een speelbal van de Europese grootmachten zijn geweest, moeten stap voor stap in de Europese Unie worden opgenomen. Wij van onze kant zullen niet toestaan dat de Balkanlanden in een vroeg stadium van hun toenadering tot Europa op een lagere trede worden gezet. Als wij morgen voor het verslag-Brok stemmen, dan doen we dat onder die voorwaarde. Zo staat dat ook in de tekst. We distantiëren ons van de interpretaties die we de afgelopen uren helaas steeds weer hebben moeten horen, en die de oorspronkelijke tekst van het verslag-Brok verdraaien. Wij zijn voorstander van Europese perspectieven voor de Balkanlanden.
Annemie Neyts-Uyttebroeck,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik had gehoopt dat de Balkanconferentie een krachtige en positieve boodschap zou hebben opgeleverd. Ik denk dat ook het fungerend voorzitterschap en de Commissie dat hadden gehoopt. Aangezien u het zich allebei moeilijk kunt veroorloven om uiting te geven aan uw teleurstelling, zal ik dat voor u doen.
We beseffen allemaal dat de gehele Balkanregio nog altijd een explosief en potentieel onstabiel gebied is, en daarom is duidelijkheid een absolute vereiste. In de gezamenlijke persverklaring, die opmerkelijk zwakker was dan eerdere verklaringen, wordt gezegd dat de toekomst van de Westelijke Balkan in de Europese Unie ligt. Opvallend is dat er niet van lidmaatschap wordt gerept. Ook wordt gezegd dat er in 2006 een debat zal plaatsvinden over de uitbreidingsstrategie en dat er rekening moet worden gehouden met de opnamecapaciteit van de EU. Dat is teleurstellend. Ik zal hierop nog terugkomen tijdens het debat over het verslag-Brok.
Dan wil ik graag nog wat zeggen over het Midden-Oosten. Ik ben het volledig eens met de reactie van mijn fractievoorzitter op het betreurenswaardige en onaanvaardbare gedrag van Israël gisteren in Jericho, om nog maar te zwijgen van het op zijn zachtst gezegd merkwaardige gedrag van de Amerikaanse en Britse militairen. Het behoeft geen betoog dat die actie de positie van de EU bemoeilijkt. Hoewel mijn fractie zonder meer van mening is dat Hamas zich moet onthouden van geweld en zich aan bestaande internationale verdragen en overeenkomsten moet houden, moeten we helaas constateren dat Israël het steeds moeilijker maakt om die lijn vast te houden. Toch zullen we dat doen, maar we moeten ook goed duidelijk maken dat acties zoals die van gisteren haaks staan op het zoeken naar een vreedzame oplossing. 
Angelika Beer,
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Plassnik, we hebben de vergadering gaarne onderbroken om op u te wachten. We zijn namelijk uiterst bezorgd en willen daar graag met u over praten.
Oostenrijk is zijn voorzitterschap begonnen met het project-Thessaloniki II. In de verklaring van Salzburg wordt daar echter met geen woord over gerept. Over de lidmaatschapsperspectieven voor de landen van de Westelijke Balkan horen we niets meer. Deze verklaring is vooral een formeel compromis, maar toch een compromis dat op de Balkan kritisch bekeken wordt. Het zendt geen bemoedigend signaal uit, maar laat wel ruimte voor verkeerde interpretaties. Dat maak ik tenminste op uit de woorden van de heer Brok, die aan de besprekingen in Salzburg heeft deelgenomen, en sinds maandag in de Duitse media over het einde van de EU-perspectieven voor de Balkan spreekt. Hij heeft het dan over een zogenaamde derde weg, die van een geprivilegieerd partnerschap.
Als Europa geloofwaardig wil overkomen, zal het een EU-perspectief voor de Balken niet alleen met de lippen moeten belijden. Dan moeten wij dat ook met daden hard maken. Ik sluit me dan ook aan bij de opmerkingen van commissaris Rehn.
Tot slot wil ik graag het volgende zeggen: mijnheer Brok, het staatshoofd van Libië heeft in de jaren tachtig geprobeerd een derde weg te bewandelen. Hij heeft - gelukkig - een hopeloze nederlaag geleden, en het zal u precies zo vergaan. 
Elmar Brok (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, staat u mij toe dat ik begin met een onderwerp dat niets met de kandidaten voor uitbreiding te maken heeft. Daar zal ik zo meteen op ingaan bij de bespreking van mijn verslag. Ik wil nu echter iets over het Midden-Oosten zeggen.
Het zijn niet alleen de gebeurtenissen van de laatste twee dagen die tot ernstige problemen leiden: ook de ontwikkeling van de laatste weken en maanden wezen al in die richting. Aan de ene kant is er de toestand in het Heilige Land zelf - en dan heb ik het over beide zijden - en aan de andere kant dienen we ons af te vragen of we kunnen verhinderen dat Iran een kernwapenprogramma ontwikkelt. Het is mogelijk dat de kring zich sluit: Iran, Syrië, een akkoord tussen Hezbollah en de andere partijen in Libanon en dan een link met Hamas. Dat zou een uiterst gevaarlijke coalitie zijn, en we zullen daar een antwoord op moeten formuleren, niet alleen om de vrede te behouden en terreur te bestrijden, maar ook om onze energievoorziening zeker te stellen.
Mevrouw de fungerend voorzitter, ik ben dankbaar dat ik aan bepaalde onderdelen van de discussie heb kunnen deelnemen. We hebben hier te maken met harde politieke realiteiten, maar we zullen er ook voor moeten zorgen dat er werkelijk een dialoog tussen de verschillende culturen tot stand komt. We mogen niet toestaan dat de fundamentalisten de gematigden - die in alle regio’s nog steeds de meerderheid vormen - overstemmen.
Mevrouw de fungerend voorzitter, ik wil nog een ander punt aanroeren dat in velerlei opzicht van grote betekenis is: de missie van de Europese Unie in de Kongo. Ik zou graag willen weten of daarvoor reeds een mandaat is opgesteld, met details aangaande de inhoud van de missie, het tijdsschema en de plaatsen waar moet worden opgetreden. Verder zou ik graag willen weten of er van de zijde van de Kongolese autoriteiten reeds een officieel verzoek is gedaan voor een dergelijke actie, waarin de Europese Unie zou participeren. Het is voor de besluitvorming hier en elders heel belangrijk dat we weten wat het voorzitterschap en de Hoge Vertegenwoordiger ondernemen om dit mandaat rond te krijgen. 
Cecilia Malmström (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, het is uitstekend dat u de Balkan veel aandacht geeft. Wij hebben er immers allemaal belang bij dat die regio wordt gestabiliseerd en gedemocratiseerd. De EU heeft echt een mogelijkheid om daarbij een belangrijke rol te spelen. Ik wens u beiden succes met uw inspanningen om uw collega’s in de andere lidstaten op hetzelfde hoge ambitieniveau te brengen. U kunt ervan verzekerd zijn dat de liberale fractie achter u staat.
De verschillende initiatieven om de landen met elkaar en met ons te laten samenwerken zijn heel goed. Het is ook een goede zaak dat men uiteindelijk heeft besloten om zich te baseren op de CEFTA, die reeds bestaat en feitelijk functioneert, in plaats van iets nieuws in het leven te roepen, waar eerder sprake van was. Ik vind dat een zeer verstandig besluit. Tegelijkertijd gaat het ook om verschillende landen met verschillende tradities, een uiteenlopende geschiedenis en een uiteenlopend ontwikkelingsniveau. Het is daarom belangrijk om vast te blijven houden aan de boodschap dat al deze landen het lidmaatschap van de Europese Gemeenschap mogen aanvragen, en dat ze dan op basis van hun eigen verdiensten zullen worden behandeld. Men is tegenwoordig in bepaalde kringen ongerust dat wij de landen weer willen samenvoegen en dat ze als één geheel zullen worden behandeld. Volgens mij is die ongerustheid overdreven, maar het is heel belangrijk om volstrekt duidelijk te zijn op dat punt: dat ieder land op basis van zijn eigen verdiensten zal worden behandeld.
Wat de dood van Slobodan Milosevic betreft: hij was een afschuwelijke dictator, verantwoordelijk voor de dood van honderdduizenden mensen en voor een groot deel van de tragedie die zich heeft afgespeeld. Ik betreur het ook dat het proces niet kan worden afgesloten, en volgens mij is hij duidelijk als een nogal zielig figuur gestorven. We moeten nog steeds volstrekt helder zijn over het feit dat Radovan Karadzic en Ratko Mladic moeten worden uitgeleverd, en wel onmiddellijk. Op dat punt zijn geen compromissen mogelijk. 
Margie Sudre (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de minister, mijnheer de commissaris, dames en heren, de ministers van Buitenlandse Zaken van de Unie hebben afgelopen zaterdag het Europees perspectief voor de landen van de Westelijke Balkan geherdefinieerd en aangegeven dat het uiteindelijke doel van het lopende stabilisatie- en associatieproces met deze landen simpelweg toetreding tot de Europese Unie is. Daarmee zijn ze verder gegaan dan de verklaring van Thessaloniki uit 2003, waarin nog gesproken werd over de grote uitdaging van de opneming van de vijf Balkanlanden en hun toetreding op termijn tot de Unie. De Europese afgevaardigden van de UMP delen deze visie en onderschrijven dit perspectief, en ze zijn stellig van mening dat de Europese eenwording zonder de Balkanlanden niet af is. Ze onderschrijven ook het standpunt dat het een lange weg vol obstakels zal zijn, maar wat ze bovenal willen, is dat bij de Balkanlanden, net als bij ieder ander uitbreidingsperspectief, de vragen waar het om gaat helder en duidelijk worden gesteld. Wat zijn die vragen? Ten eerste: is de opnamecapaciteit van de Europese Unie groot genoeg om deze landen op te nemen? Ik breng u in herinnering dat dit een van de criteria van Kopenhagen is, een criterium dat nogal eens vergeten wordt. Het gaat hier om een opnamecapaciteit in financiële en institutionele, maar ook politieke zin. Zijn onze lidstaten en hun bevolking klaar om nieuwe lidstaten in de Unie te ontvangen, en zo ja, wanneer en hoe zou een en ander dan zijn beslag moeten krijgen?
Een tweede kwestie houdt verband met het feit dat een lidstaat van de Unie, Frankrijk, een grondwetswijziging heeft doorgevoerd op grond waarvan voor iedere nieuwe uitbreiding - na de geplande toetreding van Roemenië, Bulgarije en Kroatië - de bevolking geraadpleegd dient te worden. Misschien zijn onze partners daar blij mee, misschien ook niet, maar feit is dat dit de nieuwe institutionele situatie is.
Laatste punt: jarenlang al dringen de Europese afgevaardigden van de UMP aan op een diepgaand debat binnen de Europese Unie over de grenzen van Europa. Het is echt de hoogste tijd dat een dergelijk debat nu eindelijk eens plaatsvindt! We moeten de realiteit onder ogen zien en een weloverwogen keuze maken ten aanzien van de toekomst van de Europese Unie, zowel wat politieke inhoud als wat de geografische grenzen betreft. Dat zijn we aan onszelf verplicht, maar ook aan de landen die bij ons op de deur kloppen. Laten we onze verantwoordelijkheid op dit punt nemen. 
Silvana Koch-Mehrin (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, ik wil me graag aansluiten bij hetgeen mevrouw Neyts-Uyttebroeck heeft gezegd over het standpunt van mijn fractie met betrekking tot het beleid dat Israël de afgelopen dagen gevoerd heeft. Ik wil echter ook ingaan op wat u over deze overgangsfase heeft gezegd. De EU moet nu een duidelijk signaal geven en uiteenzetten wat de grondslagen voor samenwerking zijn: het afzweren van geweld, het erkennen van de bestaande verdragen en de erkenning van het bestaansrecht van Israël. Dat is van enorm belang, en de EU mag daar niet van afwijken. Ik geloof daarom dat de EU met het voortzetten van de financiële hulp aan de overgangsregering een ernstige fout begaat.
De EU moet humanitaire hulp aan de Palestijnse gebieden geven en de mensen daar helpen, maar mag niet de autoriteiten steunen. Hamas heeft immers het bestaansrecht van Israël niet erkend en geweld niet afgezworen. We zenden zo het verkeerde signaal uit. Hamas heeft nog eens bevestigd dat het de beslissing van de EU om de betalingen voort te zetten beschouwt als een teken dat de EU het beleid van Hamas aanvaardt. Net als voorheen weigert Hamas met Israël te onderhandelen, omdat de beweging het bestaansrecht van Israël niet erkent.
De steun van de zijde van de EU is bedoeld om het vredesproces te bevorderen. Het is dus verkeerd om degenen die het vredesproces de oorlog hebben verklaard te steunen. De EU moet de tot nu gevoerde koers voortzetten en haar belangrijkste onderhandelingsargument - financiële bijstand - niet uit handen geven. Daarom vraag ik u deze kwestie nogmaals te overwegen. 

Bernd Posselt (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, ik wil u om te beginnen gelukwensen met uw historische prestatie in Luxemburg. Daarmee hebt u weg geëffend voor de toetreding van Kroatië, naast Zwitserland het enige land in Midden-Europa dat nog niet tot de EU behoort. U heeft zich bovendien heel moedig betoond door de aanzet te geven tot verdere discussies over de grenzen van Europa.
Ik wil u verder bedanken voor het feit dat u in Salzburg duidelijk stelling hebt genomen vóór het toetredingsperspectief van de overige landen in Zuidoost-Europa. Ik geloof dat we inderdaad consequent moeten zijn. We mogen niet vergeten dat deze landen in Zuidoost-Europa hoe dan ook Europese staten zijn en dus het recht hebben om volledig lid van de Europese Unie te worden, zodra voldaan is aan al de daarvoor geldende criteria, met inbegrip van ons eigen uitbreidingscriterium. 
Ten derde wil ik u graag zeggen dat we - in tegenstelling tot hetgeen mevrouw Koch-Nehrin zojuist gezegd heeft - in Palestina niet alleen humanitaire hulp moeten geven, maar ook hulp bij het bestendigen van het pluralisme. Ik geef toe dat dat veel moeilijker is. De Fatah-staat was corrupt en heel dubieus - een Hamas-staat is echter nog veel dubieuzer. We moeten het vredesproces en het pluralisme met alle middelen die wij hebben steunen. Anders ontstaat er een Iraanse invloedssfeer van de Golf tot aan de Middellandse Zee.
Ten vierde is Iran - met China de oudste grootmacht ter wereld - geen monoliet. Daarom moeten we een harde opstelling combineren met een bepaalde diplomatieke intensiteit. We moeten blijven aandringen op een voortzetting van de gesprekken, hoe onaanvaardbaar de huidige president van Iran ook moge zijn. Iran is meer dan alleen maar z’n president. Het is één van de oudste staten ter wereld en we moeten er als Europeanen alles aan doen om ook hier het pluralisme te bevorderen en te verhinderen dat dit land verwordt tot één uniform en agressief machtsblok. 
Ursula Plassnik,
   - Mijnheer de Voorzitter, wat de Balkan betreft, geloof ik inderdaad dat dit het goede moment is. Ik begin er ook steeds meer van overtuigd te raken dat mijn besluit om de Balkan tot één van de kernpunten van het beleid van het Oostenrijks voorzitterschap te maken juist is geweest. De tijd was rijp voor een debat over de uitbreiding, en het debat dat we daarover in Salzburg gevoerd hebben is goed verlopen. Ik geloof dat we daarmee een stap voorwaarts hebben gedaan. Het ergste zou namelijk zijn indien wij niets zeiden en actuele onderwerpen niet zouden aanroeren, indien wij ze niet onder de aandacht van de burgers zouden brengen en niet zouden uitleggen waar het om gaat, wat we doen en waarom we het zo doen. Daarom ben ik heel blij met deze discussies. We hebben nu tenminste aandacht kunnen besteden aan de frustraties die de landen van de Westelijke Balkan voelen.
Ik ben het er niet mee eens dat de verklaring van Salzburg niet meer dan een oppervlakkig compromis of zelfs een stap terug is. Daarom vraag ik u de formulering van deze verklaring goed te bestuderen. Ik moge u er in dit verband op wijzen dat het EU-lidmaatschap in de derde alinea uitdrukkelijk wordt genoemd als het uiteindelijke doel, de . Het gaat er dus om - en dat is bij onze debatten steeds het geval geweest - dat we de toetredingsperspectieven geloofwaardiger en tastbaarder moeten maken, met name voor de bevolking van de landen op de Westelijke Balkan. Dat heeft een weerslag gehad op de onderwerpen die we hebben besproken en de wijze waarop wij die hebben behandeld. Dat is telkens op zeer constructieve wijze geschied.
Wat de Kongo betreft wordt er nu gewerkt aan de precieze formulering van het hoe, wanneer en waar. We werken voor dat doel in de Raad samen met Javier Solana en in overleg met de Kongolese autoriteiten. Het is in ons aller belang dat we hierover zo spoedig mogelijk duidelijkheid verschaffen.
Wat Iran betreft, wordt er nu binnen de Verenigde Naties een diplomatiek gevecht gevoerd. Het gaat er nu inderdaad om, zoals een van de sprekers dat heeft geformuleerd, het gezag van het Internationaal Atoomenergieagentschap te versterken en te werken aan de implementatie van de talrijke afzonderlijke beslissingen op dit gebied.
Ter afsluiting wil ik graag heel beknopt ingaan op de recente ontwikkelingen in Jericho en Gaza. We zijn als voorzitterschap heel bezorgd over de gebeurtenissen van gisteren. We hebben benadrukt dat het heel belangrijk is dat er adequate maatregelen worden genomen om de orde en de rust te herstellen. We hebben gezegd dat het gewelddadige optreden van Israël in Jericho en de daarop aansluitende acties van Palestijnse extremisten er toe kunnen leiden dat de hoe dan ook toch al gespannen situatie in het Midden-Oosten verder zal destabiliseren.
We hebben Israël en de Palestijnse Autoriteit opgeroepen tot zelfbeheersing. Wij hebben beide partijen gevraagd zorgvuldig na te denken over de gevolgen van hun acties. We hebben het nemen van gijzelaars nadrukkelijk veroordeeld en er - zoals staatssecretaris Winkler vandaag ook heeft gezegd - bij de Palestijnse Autoriteit op aangedrongen dat ze al het nodige onderneemt om nu en in de toekomst de veiligheid en bescherming van Europese burgers en gebouwen te garanderen. De steun die wij bereid zijn te geven - en dus ook de humanitaire hulp - kan alleen in een vreedzame context worden verleend. Alle partijen moeten meewerken aan de totstandkoming van zo’n vreedzame context. 
Olli Rehn,
   . - Mijnheer de Voorzitter, zoals ik voor de pauze al zei, zal commissaris Ferrero-Waldner later vanavond het standpunt van de Commissie over het Midden-Oosten, Palestina en Iran toelichten.
Ik zal commentaar geven op het volgende agendapunt, op de kwesties die te maken hebben met de uitbreiding en de opnamecapaciteit. Ik wil ook graag van de gelegenheid gebruik maken om mevrouw Plassnik te bedanken voor haar persoonlijke inzet voor het beleid inzake de Westelijke Balkan. Dat is bijzonder belangrijk geweest en het Oostenrijkse voorzitterschap heeft nieuwe stappen gezet om de integratie van deze regio in de Europese hoofdstroom te bevorderen. Dat is van essentieel belang voor de veiligheid en stabiliteit van geheel Europa en de Unie.
Alle deelnemers aan het debat zien in dat de Westelijke Balkan voor grote uitdagingen staat en dat er vele hervormingen moeten worden doorgevoerd, willen de landen aan de gestelde criteria voldoen.
Ook is het duidelijk dat er consensus in dit Parlement heerst over de absoluut fundamentele rol die de Europese Unie op de Westelijke Balkan speelt en zal spelen via een geloofwaardig toetredingsperspectief. Ook al is het een perspectief voor de middellange tot lange termijn, het moet een geloofwaardig toetredingsperspectief zijn. Dat is de stuwende kracht achter de hervormingen en de basis van onze werkzaamheden op het gebied van veiligheid en stabiliteit.
Vooral met het oog op het proces voor de status van Kosovo moeten we ons allemaal uitermate verantwoordelijk voelen voor de Westelijke Balkan en de stabiliteit van de regio. We moeten het oogmerk van de EU, het streven naar veiligheid en stabiliteit in de regio, niet ondermijnen. Als wij willen voorkomen dat we onze eigen geloofwaardigheid uithollen, mogen wij niet met de linkerhand wegnemen wat we met de rechterhand gegeven hebben. De belangrijkste doelstellingen waaraan we moeten werken, zijn veiligheid, stabiliteit en vooruitgang op de Westelijke Balkan. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten. 
De Voorzitter. -
   Aan de orde is het verslag (A6-0025/2006) van Elmar Brok, namens de Commissie buitenlandse zaken, over het document betreffende de strategie voor de uitbreiding (2005) (2005/2206(INI)). 
Elmar Brok (PPE-DE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mevrouw de fungerend voorzitter, de uitbreiding is tot op heden het meest succesvolle onderdeel van het buitenlands beleid van de Europese Unie geweest. De uitbreiding was immers een instrument om de stabiliteit en vrede in Europa over een groter gebied uit te breiden en vrede, vrijheid, mensenrechten en rechtstaat te bevorderen. Dat is een heel belangrijk punt, en we zullen hier nu en in de toekomst rekening mee moeten houden.
We moeten intussen wel beseffen dat we stabiliteit alleen kunnen verwezenlijken als de Europese Unie zich zodanig kan ontwikkelen dat ze de met dit doel samenhangende uitdagingen aankan. Dat is ook de reden waarom men via het Grondwettelijk Verdrag geprobeerd heeft de uitbreiding met tien nieuwe lidstaten achteraf praktisch uitvoerbaar te maken, niet alleen institutioneel gezien, maar ook via de aanpassing van de doelstellingen. We zijn in dat opzicht in een moeilijk parket verzeild geraakt, aangezien het ratificatieproces is vastgelopen.
We zullen verder moeten inzien dat de opnamecapaciteit van de Europese Unie binnen de context van de Kopenhagen-criteria een heel belangrijke factor is, al heeft dit criterium tot nu om begrijpelijke redenen geen werkelijke rol gespeeld. Na Bulgarije en Roemenië komt er echter een cesuur en dan zullen we het begrip opnamecapaciteit opnieuw moeten definiëren en vervolgens operationeel maken. Daarom vragen wij de Commissie om dit begrip voor het einde van het jaar zodanig te definiëren dat wij het als instrument kunnen gebruiken. Dat is heel belangrijk. Het gaat hier namelijk niet alleen om een juridische kwestie. Ook de financiële capaciteit van de Europese Unie en andere kwesties spelen hier een rol.
Ik geloof bovendien dat we de opnamecapaciteit zo duidelijk moeten vastleggen dat dit begrip uiteindelijk doorslaggevend kan zijn bij het al dan niet geven van het groene licht. Het vooruitzicht tot de Unie toe te treden is een belangrijke prikkel voor het doorvoeren van interne hervormingen. Dat geldt niet alleen voor de landen waarmee we nu over toetreding onderhandelen, landen met de status van kandidaat of landen die na Thessaloniki beloften met betrekking tot de toetreding hebben ontvangen – en laat ons duidelijk zijn en elk misverstand uit de weg ruimen: die belofte mogen we niet intrekken – , maar ook voor andere landen, zoals Oekraïne, Europese landen die nu nog dictatoriaal geregeerd worden. Deze landen moeten Europese perspectieven hebben, om te garanderen dat ze zich op het Westen blijven oriënteren.
Het nabuurschapsbeleid op zich is daarvoor niet toereikend. In vele gevallen zou het voor de betrokken landen, dan wel de Europese Unie zelf, te ver voeren om deze perspectieven te koppelen aan een volledig lidmaatschap, omdat een volledig lidmaatschap pas na vijftien jaar zou kunnen worden gerealiseerd. Om de perspectieven geloofwaardig te houden moeten we een soort tussenoplossing invoeren. Dan stellen we de desbetreffende landen iets in het vooruitzicht zonder onszelf de niet na te komen verplichting op te leggen om deze landen na korte tijd als volledig lid op te nemen.
Alle landen die nu nog geen lid van de Europese Unie zijn, zouden voor deze oplossing in aanmerking moeten komen. Ik wijs er opnieuw nadrukkelijk op dat die oplossing ook het eindstadium kan zijn, als bijvoorbeeld een land als Noorwegen - dat ook partij is bij de Schengenovereenkomst - daartoe in het kader van de Europese Economische Ruimte besluit. In de context van een dergelijk multilateraal project - laat ik dat voorlopig maar een Europese Economische Ruimte noemen - bestaan er op gebieden als interne markt, binnen- en buitenlandse veiligheid, milieubescherming, enzovoort, heel wat mogelijkheden.
Het kan echter ook een tussenstadium zijn. De landen die in Thessaloniki een Europees perspectief hebben ontvangen - zoals bijvoorbeeld de landen van de Westelijke Balkan, met voor elk land een andere termijn - zouden kunnen besluiten de aangeboden oplossing als een overgangsetappe naar volledige lidmaatschap te aanvaarden. Dan blijven de in Thessaloniki gedane beloften geldig. Op die manier kunnen we een tot nu toe niet bestaande flexibiliteit creëren. We kunnen onze beloften geloofwaardigheid verlenen, aangezien we direct iets kunnen ondernemen en er niet vijftien jaar hoeft te worden onderhandeld om op een ja of nee uit te komen.
Ik weet dat er in veel landen referenda moeten worden gehouden over eventuele uitbreidingen, en we weten niet of ratificatie uiteindelijk wel zal lukken. Wat ik zojuist heb gezegd moet dus ook gezien worden als een poging om van een alles-of-niets-strategie af te wijken. Het gaat er om deze landen geloofwaardige vooruitzichten te bieden en tegelijk de Europese Unie als politiek project te behouden en vooruit te helpen.
Ursula Plassnik,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil het Europees Parlement en de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken bedanken voor het uitvoerige verslag over het strategiedocument 2005 van de Commissie. Over dit onderwerp wordt in de Raad voortdurend beraadslaagd, ook aan de hand van de praktische beslissingen die we moeten nemen. Zoals gezegd, hebben we hierover in Gymnich een uitgebreid, uitstekend debat gevoerd, dat we zullen voortzetten. Dat is mijns inziens van groot belang, want weigering om een debat te voeren creëert wantrouwen onder de burgers, en we moeten het vertrouwen van de Europese burgers in het hele Europese project juist weer versterken en meer vertrouwen en meer duidelijkheid scheppen. Dat is een van mijn belangrijkste doelen als voorzitter van de Raad, en daarom ben ik blij met dit debat.
Als we steun van de burgers willen voor het uitbreidingsproces, moeten we zorgen voor betere informatieverstrekking en public relations en de verschillende stappen beter uitleggen. We moeten eenvoudigweg duidelijk maken dat we zorgvuldig en bedachtzaam te werk zullen gaan, en dat we niets zullen overhaasten, maar ook niet ineens op de rem zullen gaan staan. Dat vind ik heel belangrijk.
Het concept “opnamecapaciteit” is zeker geen willekeurige extra hindernis die we hebben opgeworpen. Integendeel, het is een besef: we zijn ons bewust geworden en moeten anderen bewust maken van een aantal belangrijke en voor de hand liggende feiten. Voor iedere stap in het uitbreidingsproces, voor iedere nieuwe toetreding zijn twee partners nodig: enerzijds de Europese Unie, en anderzijds het toetredende land.
We willen ons zo goed mogelijk voorbereiden op de volgende toetredingen. Ook in die zin was Salzburg mijns inziens belangrijk. We hebben er teruggeblikt op de afgelopen drie jaar en vooruitgeblikt op de volgende concrete stappen, en dat was belangrijk, omdat nu voor iedereen duidelijker is waar we staan en welke bereidwilligheid er in binnen- en buitenland bestaat. We kunnen vertrouwen op de kennis die we bij de laatste uitbreiding hebben opgedaan, en we moeten vastbesloten zijn om van die ervaring als partners gebruik te maken.
In verband met de Europese normen is ook eigen verantwoordelijkheid - zoals al werd gezegd in het vorige debat - van groot belang. Op naleving van alle normen zal strikt doch rechtvaardig worden toegezien, zoals al ondubbelzinnig werd aangegeven in het verslag van de Europese Commissie van november 2005.
In dit debat moeten we echter ook eerlijk zijn over de verwachtingen die de mensen, en niet in de laatste plaats onze eigen burgers, hebben ten aanzien van de Europese Unie. We zijn elkaar duidelijkheid verschuldigd, en alleen wij kunnen elkaar die duidelijkheid geven. We mogen geen ongedekte cheques uitschrijven.
Verder ben ik voorstander van een gedifferentieerde benadering per land, want we moeten ieder afzonderlijk land eerlijk bejegenen. Die garantie moeten we geven. Het voorzitterschap zal tijdens dit debat daarom met bijzondere aandacht luisteren naar de bijdragen van de leden van het Europees Parlement.
Graag wil ik kort ingaan op de concrete besluiten waaraan we nu werken. In de eerste plaats Roemenië en Bulgarije, waarover de berichten bemoedigend zijn en waarvoor het doel vaststaat: toetreding op 1 januari 2007 met een mogelijkheid tot uitstel met een jaar. De toetredingsonderhandelingen met Turkije en Kroatië zijn begonnen. Het formele startschot werd op 3 oktober vorig jaar gegeven. Op dit moment bevinden we ons in de fase van de , het analyseren van de wetgeving. We hebben een brief gestuurd aan Kroatië en Turkije en hen uitgenodigd om aan te geven wat hun onderhandelingspositie is met betrekking tot het eerste hoofdstuk “Onderzoek en ontwikkeling”.
We zijn het met het Europees Parlement eens dat verdere vooruitgang nodig is om aan alle politieke en economische criteria te voldoen en een effectieve toepassing van de grondrechten en de beginselen van de rechtsstaat en democratie mogelijk te maken. Met betrekking tot Turkije hebben wij als voorzitterschap onze blijdschap betuigd over het stopzetten van het proces tegen Orhan Pamuk, en tijdens de bijeenkomst van de Trojka die onlangs plaatsvond in Wenen hebben we duidelijk gemaakt dat we verwachten dat met de nu nog lopende procedures wegens schending van artikel 301 van het Turkse wetboek van strafrecht hetzelfde gebeurt, of, meer bepaaldelijk, dat het wetsartikel wordt gewijzigd.
De tenuitvoerlegging van het Protocol van Ankara volgen wij op de voet, en we zullen ervoor zorgen dat het dit jaar in de betreffende instanties wordt herzien overeenkomstig de verklaring van de Raad van 21 september 2005.
Wij hechten evenzeer groot belang aan de aanvang van het partnerschap voor toetreding met Kroatië. We zijn verheugd over de toezegging van de Kroatische premier betreffende onvoorwaardelijke samenwerking met het Joegoslavië-tribunaal en het voortbestaan ervan. Net als het Europees Parlement menen wij dat Kroatië nu sterker bijdraagt aan de regionale samenwerking maar dat nog meer inspanningen nodig zijn.
Over de Westelijke Balkan heb ik het nodige gezegd. De strategie van de Raad met betrekking tot de volledige samenwerking van Servië en Montenegro met het Internationaal Strafhof is ook duidelijk. Tijdens onze laatste bijeenkomst hebben we in dat verband een heel duidelijk signaal afgegeven. We ondersteunen de speciale gezant van de Verenigde Naties voor Kosovo, Martti Ahtisaari, bij zijn werk, en ik geloof dat de Europese Unie, met de inspanningen van de Hoge Vertegenwoordiger, Javier Solana, een buitengewoon positieve diplomatieke bijdrage zal kunnen leveren aan het bereiken van overeenstemming over de voorwaarden voor het referendum van 21 mei.
Olli Rehn,
   . - Mijnheer de Voorzitter, aangezien de heer Brok hier nog is, wil ik hem graag complimenteren met zijn belangrijke verslag. Zoals hij terecht opmerkte, is uitbreiding inderdaad een van de krachtigste beleidsinstrumenten van de EU om vrede en voorspoed, vrijheid en democratie te bevorderen. De uitbreiding met de oostelijke landen in 2004 bezegelde de vreedzame hereniging van West- en Oost-Europa. Nu richten we onze energie op een vreedzame hereniging met Zuidoost-Europa. Ons geleidelijke en zorgvuldig uitgevoerde toetredingsproces stoelt op drie kernbeginselen.
In de eerste plaats hebben we onze uitbreidingsagenda geconsolideerd. Dat houdt in dat we voorzichtig moeten zijn met het aangaan van nieuwe verplichtingen, maar dat we tegelijkertijd onze toezeggingen aan kandidaat-lidstaten of potentiële kandidaat-lidstaten die al in het proces zijn opgenomen, moeten nakomen. Onze geconsolideerde uitbreidingsagenda is gericht op Zuidoost-Europa: Bulgarije en Roemenië, Turkije en Kroatië en de overige landen op de Westelijke Balkan.
In de tweede plaats passen we strikte conditionaliteit toe. Dit werkt goed in combinatie met een geloofwaardig toetredingsperspectief. Het heeft geholpen om de landen van Midden- en Oost-Europa in moderne democratieën te veranderen. Recentelijk nog heeft het bijgedragen tot krachtige en substantiële hervormingen in Turkije en dat gebeurt nu ook steeds meer in de Westelijke-Balkanlanden. Dit blijkt ook uit enkele recente belangrijke gebeurtenissen: generaal Ante Gotovina zit achter de tralies in Den Haag en de schrijver Orhan Pamuk kan vrij zijn mening verkondigen.
Uitbreidingsbeleid en nabuurschapsbeleid vullen elkaar aan. Bovendien wil de Commissie graag de samenwerking met onze nabuurschapspartners verdiepen en verbeteren, zodra de belangrijkste prioriteiten van de huidige actieplannen goed zijn aangepakt.
Tegelijkertijd moeten we oppassen voor de valkuil van een te theoretisch debat over de definitieve grenzen van Europa. Aangezien we nu een geconsolideerde uitbreidingsagenda hebben, is een theoretische discussie, bijvoorbeeld over de vraag of Oekraïne ooit moet toetreden tot de Europese Unie, noch in ons belang noch in dat van de Oekraïners, aangezien onduidelijk is welk pad Oekraïne zal inslaan en hoe het met de democratische ontwikkeling van het land zal gaan.
Bij het tempo van de uitbreiding moet zeker ook rekening worden gehouden met de opnamecapaciteit van de EU. Dat is altijd het standpunt van de Commissie geweest. Bij uitbreiding van de Unie gaat het erom dat alle partijen zich inzetten voor een gezamenlijk proces, dat gebaseerd is op gemeenschappelijke principes, beleidslijnen en instellingen. De Unie moet ervoor zorgen dat zij haar vermogen om te handelen en besluiten te nemen behoudt. Daarbij moet zij uitgaan van een goed evenwicht tussen de instellingen, de begrotingsplafonds respecteren en het gemeenschappelijk beleid dat goed werkt en tot het beoogde resultaat leidt, implementeren.
Al meer dan drie decennia lang neemt de EU met succes zeer uiteenlopende landen op, zoals we bijvoorbeeld aan de samenstelling van dit Parlement en aan de Voorzitter die dit debat leidt en de betrokken commissaris kunnen zien. Door haar beleid en haar instellingen aan te passen heeft de Unie constructief gereageerd op nieuwe ontwikkelingen, zoals de val van dictaturen, de ondergang van het communisme en de opkomst van de economische globalisering. Uitbreiding is voor Europa een succesvolle schokdemper gebleken.
In de derde plaats moeten we onze communicatie verbeteren. In het verslag wordt terecht aangedrongen op een communicatiestrategie. Brede publieke steun is inderdaad essentieel voor alles wat de Unie doet, en daartoe behoort ook het uitbreidingsproces. Ik reken op de politieke en financiële steun van het Parlement om een goed gefundeerd debat over de uitbreiding te kunnen voeren.
Tot besluit merk ik nog op dat consolidatie nodig was om te voorkomen dat we te ver zouden gaan met onze uitbreidingstoezeggingen. Laten we echter ook aan ons eigen strategische belang denken: het zou bijzonder onverantwoord zijn om een waardevol proces dat ertoe bijdraagt dat we in de meest onstabiele delen van Europa stabiele en effectieve partners krijgen, te verstoren. Als we aarzelend gaan doen over het Europese perspectief van de Westelijke Balkan, hollen we onze heilzame krachten, onze politieke invloed en onze impact ernstig uit, en dat op een moment waarop de regio voor een moeilijke periode van besprekingen over de status van Kosovo staat.
Het EU-perspectief opent de deur naar een duurzame oplossing voor Kosovo en de ontwikkeling van democratische waarden in Servië en de rest van de regio. Dit perspectief is het fundament dat de regio op het pad van vrede en hervormingen houdt. Laten we daarom in het belang van Europa niet aan dit fundament morrelen, zodat het nog fragiele gebouw van de Balkan niet voor onze voeten, in onze eigen voortuin, instort!
Giorgos Dimitrakopoulos,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, allereerst wil ik de rapporteur en voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken, de heer Brok, van harte gelukwensen met zijn uitermate belangrijke verslag, en tegelijkertijd u, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, bedanken voor de belangstelling en vastberadenheid waarvan u als minister van Buitenlandse Zaken van Oostenrijk, maar ook als fungerend voorzitter van de Raad, blijk geeft als het om de Balkan gaat. Ik wil ook de commissaris gelukwensen met de alomvattende en volledige mededeling van de Commissie die hij ons heeft gepresenteerd
Ik wil snel de volgende opmerkingen maken.
Ten eerste is de centrale mening die in het verslag-Brok naar voren komt met betrekking tot de betekenis van het Europees perspectief voor een aantal landen - waarvan de meeste in de Balkan liggen - geheel correct. Tegelijkertijd worden in de paragrafen 5, 9 en 10 van het verslag, als ze samen worden gelezen, de coördinaten gegeven waarnaar de Europese Unie zich oriënteert bij de voortzetting van de uitbreiding.
Wat Turkije betreft, wil ik duidelijk maken dat ik steun geef aan het Europees perspectief van Turkije. Ik ben evenwel van mening dat - zoals u volkomen terecht hebt gezegd - wij in eerste instantie ons moeten toeleggen op het Protocol van Ankara. Alléén het Protocol - en ik onderstreep dit - mag worden geratificeerd, en niet de unilaterale verklaring. Verder moeten wij ons natuurlijk ook toeleggen op de modernisering van het wetgevingskader waarbinnen het land functioneert.
Wat Kosovo betreft, ga ik ermee akkoord dat de aandacht wordt gevestigd op de onderhandelingen over de definitieve status. Wij moeten ons echter ook gaan voorbereiden op de manier waarop het besluit over de definitieve status van Kosovo zal worden toegepast.
Wat de FYROM betreft, zij erop gewezen dat dit land nu de status heeft van kandidaat-land - en dit is ook goed zo - maar juist omdat het de status van kandidaat-land heeft, heeft het rechten en plichten, en een van die plichten is dat het blijk geeft van een opbouwende geest in de dialoog met Griekenland over de oplossing van het laatste nog hangende probleem, te weten het probleem van de naam.
Tot slot, wat Servië betreft, ben ik het ermee eens dat Servië verplicht is om met het Strafhof in Den Haag samen te werken. Dit maakt echter deel uit van een heel pakket criteria waaraan Servië moet voldoen. Ik vraag dan ook dat wij voorzichtig zijn en voorkomen dat de zaak-Servië wordt ‘gekroatiseerd. Ten aanzien daarvan hebt u, mevrouw de minister, ook een persoonlijke mening. 
Jan Marinus Wiersma,
   . - Voorzitter, de Europese Commissie is in haar stuk klaar en helder. Er komt geen nieuwe uitbreidingsronde met een grote groep landen tegelijk, maar de Commissie stelt ook - en ik denk terecht - dat de Europese Unie een organisatie is en blijft die openstaat voor nieuwe leden, maar wèl onder voorwaarde. Tenslotte benadrukt de Commissie terecht het belang van communicatie. De uitbreiding met tien nieuwe lidstaten in 2004 is een succes geweest, toch voelen niet alle burgers dat zo. Een extra inspanning om dit succesverhaal te vertellen, is dan ook allerminst overbodig.
Namens de fractie kan ik zeggen dat wij in grote lijnen het verslag van de heer Brok steunen en ik dank hem voor de interessante voorbereiding die we de afgelopen maanden hebben gehad. De sociaal-democraten staan volledig achter de extra aandacht voor het criterium van de absorptiecapaciteit. De impasse rond de ratificatie van het Grondwettelijk Verdrag speelt hierbij een belangrijke rol. Zonder interne hervormingen wordt het moeilijk de toetreding van nieuwe lidstaten in goede banen te leiden.
Zoals in eerdere resoluties is verwoord, zijn wij van mening dat het Verdrag van Nice geen basis is voor nieuwe beslissingen rond toetreding. Maar er is ook meer behoefte aan meer duidelijkheid rond het concept van absorptiecapaciteit, zoals dat is neergelegd in de Kopenhagen-criteria en ook daaraan besteedt het verslag terecht aandacht.
Ik wil deze gelegenheid aangrijpen om kort te schetsen waar de sociaal-democraten staan ten aanzien van de mogelijke toetreding van verschillende landen. Wat onze oostelijke buurlanden Oekraïne en Moldavië betreft, zijn wij van mening dat het op dit moment niet opportuun is een discussie over toetreding te voeren. Het beste wat wij kunnen doen is investeren in praktische samenwerking. Wij hebben met die landen actieplannen afgesproken en laten we proberen die tot een succes te maken.
Voor de Balkan steunen we de stellingname van de Raad. De landen van de Westelijke Balkan hebben in principe uitzicht op lidmaatschap, maar dat zal voor verschillende landen in een verschillend tempo worden ingevuld. Met Turkije gaan we wat ons betreft op de ingeslagen weg voort. We staan aan het begin van een proces dat nog vele jaren gaat duren en het is uiterst belangrijk dat we vasthouden aan de toezegging, maar ook aan de voorwaarden die wij hebben gesteld.
Al pratend over de Balkan wil ik nog toevoegen dat natuurlijk voor ons de Kopenhagen-criteria van essentieel belang blijven, maar daarnaast is ook volledige samenwerking met het Joegoslavië-tribunaal een belangrijke eis van de PSE-Fractie. Ik denk ook - en daar is onlangs veel over gesproken - dat regionale samenwerking in die regio een belangrijke bijdrage kan leveren aan de toenadering van die landen tot de Europese Unie.
Tenslotte - en dat is waarschijnlijk het belangrijkste punt uit de hele discussie - spreekt het verslag van een mogelijkheid een nieuwe multilaterale structuur op te richten voor Europese landen die nog geen lid zijn van de Europese Unie. Voor sommige landen zou dit een alternatief kunnen zijn voor lidmaatschap, voor anderen een tussenstap op weg naar het lidmaatschap. Voor Oekraïne en Moldavië, bijvoorbeeld, zou een dergelijke structuur een goede vervolgstap kunnen zijn, maar voor de landen die reeds een erkend perspectief op lidmaatschap hebben, is dit een optie, met nadruk, en geen verplichting.
Zo is het ook heel duidelijk in het verslag van de heer Brok geformuleerd. Het is een optie waar deze landen zelf voor kunnen kiezen, als ze dat nuttig achten. Het is geen alternatief voor het perspectief op lidmaatschap, dat geldt voor Turkije en ook voor de landen van de Balkan. Ik wil dan ook benadrukken dat dit onze interpretatie is van paragraaf 10 van de ontwerpresolutie. Op deze manier en niet anders zijn wij in de Commissie Buitenlandse Zaken tot overeenstemming gekomen met de rapporteur. 
Cecilia Malmström,
   Mijnheer de Voorzitter, de uitbreiding is het grootste succes van de EU in de Europese samenwerking. De hereniging van Oost en West in mei 2004 markeerde het einde van de deling van Europa en toonde aan welke kracht er zit in de droom van een verenigd Europa, dat gebaseerd is op democratie, vrije handel en eerbiediging van de rechtsstaat. Het lidmaatschap van de EU was het lokmiddel dat de sterke hervormingskrachten in de voormalige communistische dictaturen hielp. Het perspectief op lidmaatschap heeft ook een enorme betekenis voor de onderhandelingen en de hervormingen in Turkije en in de Balkanlanden. De EU heeft hier een enorme bron aan zogenoemde , die bijdraagt aan een stabieler en democratischer Europa. In onze fractie vinden wij het belangrijk dat we de deur openhouden voor verdere uitbreiding, zoals het Verdrag zegt. Natuurlijk moeten de criteria worden toegepast, en de opnamecapaciteit van de EU is een belangrijke overweging. We moeten echter interne veranderingen doorvoeren en een debat over de uitbreiding aangaan, in plaats van die uitbreiding de schuld te geven.
Ik ben mij ervan bewust dat hier in veel landen over wordt gediscussieerd, dat men ongerust is over de snelle groei van de EU en over de toekomstige ontwikkelingen. De desbetreffende discussie moet respectvol en in alle openheid worden gevoerd, maar we moeten ook durven opkomen voor de voordelen van de uitbreiding en daarop wijzen. In dat verband is de discussie over het economisch protectionisme zeer zorgwekkend. Wij hebben een verantwoordelijkheid voor onze buurlanden. We moeten ons houden aan onze beloften aan de Balkanlanden en Turkije. Zij zijn het die het tempo bepalen, en wij doen wat we kunnen om dat tempo te versnellen. We moeten ook de deur openhouden voor andere landen zoals Oekraïne en misschien ooit ook Wit-Rusland, al is de situatie daar nu zeer zorgwekkend. Het is de hoop op een EU-lidmaatschap die de oppositie en de democratische krachten daar overeind houdt.
Daarom zijn wij ertegen om de geografische grenzen van Europa te definiëren. Dit Parlement was de drijvende kracht achter de uitbreiding en wij stonden een jaar geleden in de zaal in Brussel met een oranje sjaal om te applaudisseren voor president Yushenko. We namen een resolutie aan waarin werd gesproken over de vooruitzichten op lidmaatschap van Oekraïne. Dat is een doelstelling, en er is misschien nog een lange weg te gaan. Zoals de heer Brok zei, balanceert de bevolking van Oekraïne tussen democratie en dictatuur. Als wij de grenzen van Europa vastleggen, zullen zij dat opvatten alsof de deur voor hun neus wordt dichtgesmeten. Dat zou een historische vergissing zijn.
In plaats van nieuwe concepten te introduceren, zoals multilaterale overeenkomsten, moeten we eerst, zoals commissaris Rehn ook al zei, gebruik maken van de mogelijkheid om de nabuurschapsstrategie aan de concrete kandidaat-lidstaten aan te passen. Het lijkt niet erg vruchtbaar om op dit moment nieuwe concepten voor te leggen waarover we niet echt gediscussieerd hebben en waarvan we de implicaties niet kennen.
Joost Lagendijk,
   . - Voorzitter, mijn fractie heeft in de Commissie Buitenlandse Zaken voor het verslag van de heer Brok gestemd en wel om twee redenen. Volgens ons is het inderdaad nodig dat er meer helderheid komt over het begrip absorptiecapaciteit, een modieus containerbegrip waar iedereen maar ingooit wat hem uitkomt en dat betekent ook dat de vraag naar de geografische grenzen uiteindelijk beantwoord zal moeten worden. Die vraag, collega's, kan niet langer worden ontweken.
En ja, volgens ons is het ook nodig dat de EU eens gaat nadenken over een soort tussenvorm tussen volledig lidmaatschap en nabuurschap, voor die landen die nog geen perspectief op lidmaatschap hebben. Dan gaat het dus niet over Turkije, dan gaat het niet over de Westelijke Balkan, maar dan gaat het over Oekraïne, Moldavië of Wit-Rusland. Ik moet dan ook zeggen dat ik en mijn fractie zwaar teleurgesteld waren, sterker nog uiterst pissig waren om te zien dat in de aanloop naar dit debat, in de media, door de rapporteur een draai aan zijn verslag gegeven wordt die ingaat tegen een aantal centrale punten.
Als men de media leest in de voorbereiding naar dit debat, dan is de uiteindelijke conclusie ook voor Turkije, ook voor de Westelijke Balkan dat er een soort tussenvorm moet komen in plaats van lidmaatschap. Het is geen toeval, collega's, laten we daar eerlijk over zijn, het is de mening van de rapporteur, hij heeft dat nooit onder stoelen of banken gestoken; mijnheer Brok was altijd tegen het starten van onderhandelingen met Turkije en is na het verwerpen van de grondwet steeds meer gaan twijfelen aan het lidmaatschapsperspectief van de Westelijke Balkan. Dat is het goed recht van de rapporteur, maar dat is niet de opvatting van de meerderheid van de Commissie Buitenlandse Zaken; het is niet, en dat is nog veel belangrijker, wat er in zijn eigen verslag staat.
Het zou de rapporteur dan ook sieren als hij klip en klaar ook buiten deze kamer zou zeggen wat er in zijn verslag staat en dat niet verwisselt met de fantasie in zijn hoofd. Wat het Parlement in dit verslag zegt, is dat wij niet willen tornen aan het lidmaatschapsperspectief van Turkije, van de Westelijke Balkan en dat tussenvormen voor die landen alleen ter sprake komen als die landen daar zelf voor kiezen. Iedereen weet net zo goed als ik dat al die landen van de Westelijke Balkan en Turkije niet die kant op willen, die willen volledig lidmaatschap. Laten we stoppen met het creëren van onduidelijkheid in deze zaal, maar vooral ook daarbuiten. 
Erik Meijer,
   . - Voorzitter, tot voor kort werd een snelle en omvangrijke uitbreiding van de Europese Unie voorgesteld als een geweldige stap vooruit, die van iedereen steun verdient. Het werd gezien als een hereniging van Europa en als de overwinning van het westen in de koude oorlog. Na de grote uitbreiding van 2004 is dat klimaat sterk veranderd. De publieke opinie in de oude lidstaten ervaart die uitbreiding niet als een succes, vooral als gevolg van het toenemende misbruik dat wordt gemaakt van het verschil tussen landen met hoge lonen en landen met lage lonen.
Ook de politici worden steeds terughoudender. Rondom het verslag over de uitbreidingsstrategie waarover we vandaag spreken, wordt die verandering goed zichtbaar. Aandacht wordt gevraagd voor de opnamecapaciteit van de Europese Unie, voor de buitengrenzen, voor de kosten die door de uitbreiding moeten worden gemaakt en voor bestuurlijke problemen die worden toegeschreven aan het ontbreken van een Europese grondwet. Roemenië en Bulgarije lijken daardoor de laatste landen die nog binnen afzienbare tijd mogen toetreden. Andere Europese staten worden verwezen naar het nabuurschapsbeleid. Zelfs de drie landen die al tot kandidaat-lidstaat zijn uitgeroepen, wordt geen datum van toetreding in het vooruitzicht gesteld.
Overal in de Westelijke Balkan, in erkende staten en in naar zelfstandigheid strevende deelstaten of protectoraten, waar groepen mensen die in taal en godsdienst verschillen in de jaren '90 scherp tegenover elkaar hebben gestaan, verwacht de publieke opinie nu wonderen van een snelle toetreding tot de Europese Unie. De Unie gebruikt die verwachtingen om hervormingen te eisen en daarmee diep in te grijpen in bestuurlijke keuzes die daar gemaakt worden.
De Unie wil voorlopig geen uitbreiding, maar wel invloed buiten de eigen grenzen. Zo heeft Bosnië-Herzegovina inmiddels een belastingstelsel dat niemand daar wilde, en wordt de in het Dayton-akkoord gegarandeerde regionale autonomie teruggedrongen. Er staat op de propaganda-affiches dat dankzij de aanwezigheid van een Europese militaire macht, dit land op weg is naar de Europese Unie. De publieke opinie in Montenegro en Kosovo, gebieden waar vier jaar geleden tegelijk met twaalf lidstaten de euro is ingevoerd als wettig betaalmiddel, gaat er nu al vanuit dat men spoedig als zelfstandige staten tot de Unie wordt toegelaten. In de Vojvodina verwacht de Hongaarstalige bevolking bescherming tegen de Slavische dominantie.
In al die gevallen roept het optreden van de Unie tot nu toe teleurstelling op. Hebben wij die landen in de Westelijke Balkan niet meer te bieden dan de uitnodiging om voor het grondgebied van het voormalige Joegoslavië samen een gemeenschappelijke markt te vormen en hun bestuur en hun economie aan onze wensen aan te passen zonder dat ze voor 2020 kunnen toetreden? Mijn fractie kan weinig enthousiasme opbrengen voor dit voorstel.
Anderzijds erkennen wij dat deze tekst de mogelijkheid biedt om te benadrukken dat het komende referendum in Montenegro serieus genomen moet worden en dat het conflict over het gebruik van de naam Macedonië snel in goed overleg tussen Griekenland en zijn noordelijke buurstaat moet worden opgelost. Positief is ook dat in Kosovo snel een oplossing moet worden gevonden die zowel voorziet in de behoefte van de grote Albanese meerderheid als in die van de minderheden van Serviërs en Roma. 
Bastiaan Belder,
   . - Mijnheer de Voorzitter, hypernationalisme ofwel chauvinisme laten zich moeilijk verenigen met het lidmaatschap van de Europese Unie. Dat geldt natuurlijk evenzeer voor kandidaat-lidstaten. Treurig genoeg maakt zich chauvinisme vandaag juist breed in een reeds zeer omstreden toetredingskandidaat, Turkije.
Tegen deze actuele achtergrond wil ik commissaris Rehn een tweetal vragen voorleggen. Klopt de informatie die ik gisteravond mondeling van een expert ontving, dat de positie van de christelijke kerken in Turkije de laatste tijd zienderogen verslechtert?
Zo zou de moord op de Italiaanse geestelijke, Andrea Santoro, op 5 februari, in de havenplaats Trabzon niet op zichzelf staan. Denk aan een nieuwe identieke moordaanslag zeer recent in de plaats Mersin. Denk aan rechtstreekse bedreigingen richting kerken via de telefoon of krantenkolommen zelfs. En passant lees ik bij de Anglicaanse kapelaan Ian Sherwood, werkzaam in Istanboel, dat de verspreiding van christelijke lectuur in de landstaal, in het Turks, intellectueel onacceptabel is, zo niet potentieel crimineel voor de Turkse elite. Mijnheer de commissaris, hoezo godsdienstvrijheid in Turkije? Ik hoor dat er totaal geen vorderingen worden gemaakt op dit belangrijke punt van de politieke criteria van Kopenhagen.
Trabzon, zo hoorde ik gisteravond ook, ligt figuurlijk gesproken in de zogenoemde vallei van de wolven. "Vallei van de wolven" is de titel van een originele Turkse filmproductie waar het chauvinisme letterlijk van afdruipt. Rabiaat antichristelijk, antisemitisch, anti-Amerikaans, anti-Koerdisch. Een ware kaskraker inmiddels in eigen land met jubelende instemming van de directe entourage van premier Erdogan en de voorzitter van het Turkse parlement.
Mijnheer de commissaris, hebt u premier Erdogan en minister Gul al aangesproken op dit met Europese waarden volstrekt onverenigbare chauvinisme van eigen Turkse bodem? 
Konrad Szymański,
   Mijnheer de Voorzitter, het is heel belangrijk dat wij vandaag met het verslag van de heer Brok de kans krijgen om te spreken over de uitbreiding.
Wij moeten zorgen voor een krachtiger nabuurschapsbeleid en voor een nieuwe, serieuzere relatie tussen de Unie en de landen waarmee de Unie gemeenschappelijke grenzen heeft. Tot nu toe volstond het nabuurschapbeleid niet als instrument. Dit is ook gebleken uit het feit dat gedurende de implementatie daarvan in de landen die onder het toepassingsgebied hiervan vielen, zich op grote schaal perioden van crisis en destabilisatie hebben voorgedaan.
De nieuwe vormen van samenwerking die in het verslag worden voorgesteld, mogen evenwel niet betekenen dat de deur voor eventuele toetreding dicht blijft. Wij moeten wel beseffen dat als wij deze landen aan onze oostgrenzen geen perspectief op lidmaatschap bieden, onze oproep tot democratie, markteconomie en eerbiediging van de mensenrechten loze woorden zal blijven. Als deze landen niet tenminste het vooruitzicht krijgen op lidmaatschap, zullen zij opnieuw in de Russische invloedsfeer terechtkomen, met alle gevolgen van dien voor de democratie en de mensenrechten.
Wij zien echter dat in hetzelfde verslag de meningen van degenen die de uitbreiding eerder bekijken vanuit de optiek van de opnamecapaciteit, versterkt tot uiting komen. De term ‘opnamecapaciteit is echter nooit duidelijk gedefinieerd, en is niets meer dan een vernuftig excuus, een goedkope smoes om het uitbreidingsproces over boord te gooien. Als de opnamecapaciteit moet worden gegrondvest op de aanvaarding van het Grondwettelijk Verdrag, wordt de indruk gewekt dat de auteurs van deze tekst iedereen buiten de deur willen houden. Het Grondwettelijk Verdrag kan in de versie die wij nu hebben, niet herrijzen.
Het is verkeerd de Europese Commissie te vragen de grenzen van de Unie te bepalen. Daardoor zullen alleen maar genante politieke discussies over geografie ontstaan, en zal de Unie enkel invloed verliezen op het democratiserings- en stabiliseringsproces en op de versterking van een pro-westerse politiek in de buurlanden. Dit Parlement heeft vaak een voortrekkersrol vervuld in het integratieproces. Het heeft ambitieuze doelstellingen vastgesteld. Nu blijkt ditzelfde Parlement de meeste conservatieve en passieve instelling te zijn. Daarom rijst de grote vraag: waarom? 
Philip Claeys (NI ).
   - Voorzitter, ik zou op een aantal onvolkomenheden en tegenstrijdigheden willen wijzen in het verslag met betrekking tot Turkije. Het verslag somt een dergelijke lijst fundamentele problemen op, dat het onverklaarbaar is dat men niet tot de enige logische conclusie komt, dat het een reusachtige fout was om de onderhandelingen over de toetreding van Turkije tot de Europese Unie te starten.
Er zijn de schendingen van de rechten van nationale en godsdienstige minderheden - collega Belder is daar zojuist al uitgebreid op ingegaan. Er is nog altijd het probleem van de folteringen, er is het probleem dat er onder meer door artikel 301 van de strafwet geen vrijheid van meningsuiting en geen persvrijheid worden gegarandeerd. Er is het feit dat Turkije zijn verplichtingen in verband met de douane-unie op een flagrante manier niet nakomt. Er worden nog altijd geen Cypriotische schepen en vliegtuigen toegelaten tot het Turkse grondgebied.
Wij hebben de voorbije weken ook kunnen vaststellen dat er een escalatie is in de spanningen tussen de Turkse autoriteiten en bepaalde Koerdische groepen. Niemand minder dan de nummer twee van het Turkse leger wordt ervan beschuldigd een bomaanslag te hebben geënsceneerd om de schuld in de schoenen van de Koerden te schuiven. Sommige militairen zien in die beschuldiging de hand van de regering die de betrokken generaal zou willen destabiliseren omwille van zijn houding ten opzichte van het moslimfundamentalisme.
Hier en daar wordt zelfs de mogelijkheid geopperd van een nieuwe militaire staatsgreep, mocht de situatie verder escaleren.
Geef toe, het zijn weinig aantrekkelijke perspectieven om een dergelijk land binnen enkele jaren te zien toetreden tot de Europese Unie. Eigenlijk zouden we moeten zeggen, het is volledig absurd. Het verslag herinnert er zeer terecht aan dat de opnamecapaciteit van de Europese Unie ook deel uitmaakt van de criteria van Kopenhagen. Welnu, alleen al op basis daarvan zou men de beslissing om de onderhandelingen met Turkije aan te vatten, ongedaan moeten maken. 
Doris Pack (PPE-DE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mevrouw de voorzitter van de Raad, ik ben voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met Zuidoost-Europa en sluit mij volledig aan bij wat er in het verslag Brok met betrekking tot ieder afzonderlijk land wordt gezegd en geëist. Ieder land heeft zijn eigen problemen en moet worden beoordeeld op zijn eigen prestaties. Daarom is het wenselijk om een spoedige toetreding van Kroatië te overwegen. Het zou een belangrijke boodschap zijn met een stabiliserende werking in de hele regio, vooral omdat Kroatië nu al, zowel politiek als economisch, in geen enkel opzicht onderdoet voor de twee volgende toetredingslanden.
Maar ik wil, nu dit debat bijna ten einde is, ook nog ingaan op een gedachte die in het verslag Brok verholen aanwezig is, maar in de media een grotere rol speelt. Ik bedoel de zinspelingen op wijzigingen van de uitbreidingsstrategie. Men vraagt ‘waar liggen de grenzen van de EU?’, maar niemand geeft antwoord. Commissaris Rehn zei net zelf al dat er een antwoord op die vraag moet komen. En dat is ook wat de burgers verontrust. Voor mij persoonlijk zijn de grenzen van de Europese Unie met de toetreding van Bulgarije, Roemenië en de Westelijke Balkan bereikt. Voor alle andere landen hebben we het nieuwe instrumentarium van het nabuurschapsbeleid in het leven geroepen, en dat moeten we nu inzetten. De overhaaste onderhandelingen met Turkije hebben de onzekerheid en onduidelijkheid die onder onze burgers heersen alleen maar verergerd.
Al tien jaar zeggen we: geen uitbreiding zonder institutionele hervormingen van de EU! Maar de Raad heeft pas sinds de laatste uitbreiding de daad bij het woord gevoegd, en daarvoor zijn we allemaal afgestraft door de referenda in Frankrijk en Nederland. Daaruit echter concluderen dat we geen toetredingen meer mogen toelaten, zou funest zijn. We moeten zonder dralen de nodige instrumenten die in het Grondwettelijk Verdrag waren voorzien, in het leven roepen en zo onze opnamecapaciteit herstellen. Tot nu toe is onze inzet in de Balkan groot geweest, en als we dat niet op het spel willen zetten, moeten we consequent en doelgericht de weg blijven volgen van toenadering van deze landen tot de EU.
Ik juich uitdrukkelijk toe wat de beide sprekers, commissaris Rehn en mevrouw Plassnik, hierover hebben gezegd. Aan al deze landen is terecht toetreding tot de Europese Unie beloofd, mits aan de criteria wordt voldaan. In de nasleep van de vreselijke conflicten in het voormalig Joegoslavië en de dictatuur van Enver Hoxha in Albanië was dat een belangrijke motor voor verandering, en dat is het nog steeds. Eén blik op de landkaart en je ziet het: deze regio ligt midden in de EU. Stabiliteit daar is een garantie voor stabiliteit bij ons. Het tegenovergestelde hebben we in de jaren negentig allemaal pijnlijk moeten ervaren. Ik ben bang dat sommige Europeanen - en de vage, onbestemde uitspraken in Salzburg zijn daar, mevrouw de voorzitter van de Raad, helaas ook een bewijs van - de landen van Zuidoost-Europa voor de tweede keer in de steek willen laten. En dat mogen we niet toestaan! 
Helmut Kuhne (PSE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben verheugd dat er in het verslag Brok voor een andere benadering wordt gekozen. Onze debatten mogen niet langer gaan over onze voorkeur voor bepaalde landen. We moeten een antwoord geven op de vraag wat voor politiek systeem de Europese Unie zich kan veroorloven, als ze haar besluitvaardigheid en daadkracht wil vergroten. Dat is de kernvraag waar het om draait.
Daarom moeten we nu inderdaad eerst een aantal begrippen ophelderen die tot nu toe niet zijn gedefinieerd. In de criteria van Kopenhagen wordt verwezen naar de “opnamecapaciteit”, maar een definitie wordt niet gegeven. Mijns inziens horen de politieke en institutionele regelingen zoals voorzien in het Grondwettelijk Verdrag daar in ieder geval bij.
Mijnheer de commissaris, ik heb aandachtig geluisterd, en als ik me niet vergis heb ik hierover niets gehoord. De vaststelling van de belangrijkste criteria voor de opnamecapaciteit is een mogelijke bron van onenigheid tussen de Commissie en onszelf. Duurzame financiering van de Europese Unie is net zo goed een criterium als een draagvlak onder de burgers. Hier is gesproken over geloofwaardigheid. Geloofwaardigheid en logische criteria voor opnamecapaciteit impliceren ook dat in de nabije toekomst, na Bulgarije en Roemenië, geen landen meer kunnen worden toegelaten. Geloofwaardigheid betekent niet alleen de belofte om op een bepaald moment mensen op te nemen, geloofwaardigheid betekent ook de voorwaarden noemen waaronder dat mogelijk is. En dat houdt ook in dat we abstracte begrippen als uitbreidings- of toetredingsperspectief moeten preciseren.
We moeten goed beseffen dat het een misvatting is te geloven dat toetreding spanningen en interne veiligheidsproblemen kan oplossen. Die spanningen en problemen moeten worden opgelost vóór toetredingsonderhandelingen van start gaan. 

Annemie Neyts-Uyttebroeck (ALDE ).
   - Voorzitter, mevrouw de Raadsvoorzitter, commissaris, collega's, het verslag van collega Brok stelt pertinente vragen en reikt antwoorden aan, ook al ben ik het niet met alle daarvan eens. Het weerspiegelt tevens de twijfel van velen ten aanzien van verdere uitbreiding. Daarom wordt zoveel belang gehecht aan opnamecapaciteit. Deze zou zelfs een geografische dimensie krijgen, indien het verslag zonder wijzigingen zou worden goedgekeurd.
Zoals een ruime meerderheid van mijn fractie, oordeel ik dat een werkzame invulling van opnamecapaciteit geen voorafgaande geografische afbakening van de Unie vergt. De afbakening van de Unie zal immers in de eerste plaats politiek zijn, hetgeen overigens ook niet makkelijk zal zijn. Allerbelangrijkst is dat de Unie haar belofte van uitbreiding eerbiedigt, zeker en ook ten aanzien van de Westelijke Balkan. De landen in kwestie zijn nog jaren verwijderd van mogelijk lidmaatschap, maar de tijd is gekomen om daarover zeer duidelijke afspraken te maken en zelfs om een tijdspad in te vullen; vanzelfsprekend moeten alle criteria worden vervuld, in de eerste plaats de politieke.
Ik meen te begrijpen dat de Raadsvoorzitter precies dat in haar antwoord heeft gezegd. Collega's, ik ben van mening dat wazigheid over uiteindelijk lidmaatschap de invulling van de criteria enkel maar kan vertragen, omdat dergelijke wazigheid als een excuus zou worden gebruikt en, mijnheer de Voorzitter, daar is niemand mee gediend. 
Cem Özdemir (Verts/ALE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit verslag stelt dat de geografische grenzen van de Europese Unie moeten worden afgebakend en de aard van de Unie moet worden gedefinieerd. Niet alleen sommige christen-democraten, maar ook een aantal sociaal-democraten zoeken naarstig naar alternatieven voor lidmaatschap van de Europese Unie. Ik wil mijn collega’s erop wijzen dat politicologen en analisten zich een paar jaar geleden niet konden voorstellen dat het IJzeren Gordijn ooit zou verdwijnen. Maar het is verdwenen, en gelukkig maar! Ik wil mijn collega’s verzoeken terughoudend te zijn met voorspellingen over hoe de Europese Unie er zal uitzien over twintig, dertig, veertig jaar - dus als velen van ons niet meer actief zijn in de politiek. Aangezien de meesten van ons zich vergisten over wat er in 1989 gebeurde, lijkt me dat verstandig.
Verder wil ik nog het volgende zeggen. Iedereen heeft erop gewezen dat het Protocol van Ankara ten uitvoer moet worden gelegd; daar heeft u gelijk in! Maar dan moeten we er wel bij vertellen dat Turkije en Noord-Cyprus voorstander zijn van een oplossing. En we hebben ook beloften gedaan. Hier geldt het oude spreekwoord , dat wil zeggen, er moet, zoals de Europese Unie heeft beloofd, een einde komen aan het isolement van Noord-Cyprus.
Collega Brok, ik wou dat Helmut Kohl niet alleen in de geschiedenisboeken voorkwam, maar af en toe ook weer een rol speelde bij het bepalen van het CDU-beleid aangaande Europa. 
Dimitrios Papadimoulis (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie zal niet voor het verslag-Brok stemmen en wel om voornamelijk de volgende redenen.
In het verslag, en met name in paragraaf 10, die welbewust vaag is gehouden, wordt een dubbele strategie weergegeven. De achterdeur voor het omzetten van het toetredingsperspectief in een speciaal partnerschap - het stokpaardje van de Duitse christendemocratie - blijft wagenwijd open staan. De paragraaf over Kosovo is wazig geformuleerd en maakt duidelijk dat in de Europese Unie met gespleten tong wordt gesproken en de neiging bestaat om zich geleidelijk aan te ontdoen van de duidelijke voorwaarden die zijn neergelegd in resolutie 1244 van de VN.
Mijn fractie onderstreept de eis dat Turkije aan de gestelde voorwaarden voldoet binnen het daarvoor vastgestelde tijdschema. De eerste daarvan is dat het Protocol van Ankara getrouw en overeenkomstig de afspraken wordt toegepast.
Tot slot geeft mijn fractie steun aan onder andere amendement 19 betreffende een voor beide partijen aanvaardbare oplossing van de naam van de FYROM, evenals aan het gewijzigd amendement 4 inzake Cyprus. 
Georgios Karatzaferis (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het eerste vraagstuk dat wij moeten bespreken is toe hoever de grenzen van Europa reiken. Wij weten niet meer wat Europa is. Wij zijn tot Diyarbakir gekomen en als de Amerikanen morgen tegen ons zeggen dat omwille van het evenwicht ook Irak moet worden opgenomen in Europa, gaan wij dan tot de Indische Oceaan? Dat is de vraag. Wie besluit wie wordt opgenomen in Europa? Tot voor kort zeiden wij ‘nee’ tegen Kroatië. De officier van justitie, mevrouw Carla Del Ponte, zei ‘nee’ - Oostenrijk oefende druk uit en Kroatië komt erbij. Is dat de politieke wil van Europa? En natuurlijk moeten wij onze vrienden, de Turken, zeggen dat zij de Voorzitter van het Parlement niet mogen bespotten, dat dat niet hoort. Het hoort niet dat wij hun 139 miljoen euro geven voor de bezette gebieden en dat zij de Europese afgevaardigden met eieren en stenen bekogelen. Zij moeten hun mentaliteit veranderen, en niet slechts een artikel in hun grondwet. Zo mogen zij ons niet behandelen. Zij mogen een land van de Europese Unie niet bedreigen met ‘casus belli’, als wij hier spreken over hun toelating. Kunnen zij een regering die door de resterende vierentwintig landen is erkend, niet eveneens erkennen? Dat is toch niet redelijk meer.
En dan Skopje. Skopje wil een bepaalde naam. Maar moet ik u dan eraan herinneren dat, toen u vroeg om lid te worden van de VN als Germaanse Duitse Republiek Oostenrijk, Duitsland - het toen verslagen Duitsland - een veto uitsprak en u toen als Oostenrijk werd opgenomen? Moet ik u eraan herinneren dat de Britten niet werden opgenomen als Groot-Brittannië, omdat er ook een Bretagne was, en toen als Verenigd Koninkrijk werden opgenomen? Waarom geeft u ons dan geen steun, als wij met Macedonië verbonden zijn door een 3000 jaar lange geschiedenis?
Waarom zegt u de dingen niet zoals ze zijn? Waarom hebben wij, tot slot, geen zelfstandig beleid en moeten wij altijd in het zog varen van de Amerikanen? Wij moeten Rusland tegenwerken, wij moeten hun de satellieten afnemen, wij moeten een front openen met Iran, enzovoort. Wanneer zal Europa - en daar gaat het om - eindelijk beslissen dat het niet het kleine broertje is van de Amerikanen? Wij hebben geen kinderoppas nodig om ons eigen initiatief te ontplooien. 
Inese Vaidere (UEN ).
   - Dames en heren, de uitbreiding van de Europese Unie is tot op heden zonder enige twijfel een succesvolle formule geweest, aangezien in veel staten hervormingen in gang zijn gezet door de vergroting van de ruimte van vrede, stabiliteit en gerechtigheid.
Verdere uitbreiding van de Europese Unie is nodig, maar we zullen nieuwe mechanismen en manieren moeten vinden om de Europese Unie uit de impasse met betrekking tot haar huidige opnamecapaciteit te bevrijden. Zeker, door precieze criteria te formuleren moet de Europese Commissie dit concept van opnamecapaciteit verder ontwikkelen. Behalve de mogelijkheid van een volledig lidmaatschap moeten we ook andere vormen van multilaterale samenwerking en partnerschap kunnen aanbieden aan landen die, in elk geval op de korte termijn, niet zullen kunnen toetreden tot de Europese Unie. Op dit punt ben ik het volledig eens met wat de heer Brok heeft gezegd. Dit zou een manier kunnen zijn om bijvoorbeeld Turkije, Oekraïne en de Balkan-landen, en in een later stadium ook andere landen, zover te krijgen dat ze hervormingen doorvoeren en de Europese waarden omarmen. 
Ryszard Czarnecki (NI ).
   - ( Mijnheer de Voorzitter, dat de Unie zonder verdere uitbreiding sterk en concurrentiekrachtig zal zijn, is een sprookje. Het is ook een sprookje dat de Unie haar grenzen onbeperkt kan verleggen, en bijvoorbeeld zelfs Rusland kan laten toetreden.
Laten wij, als het om de uitbreiding gaat, onze aandacht eenvoudigweg toespitsen op de prioriteiten. De landen van Zuidoost-Europa zijn aan de beurt na Roemenië en Bulgarije, die in 2007 moeten toetreden tot de Europese Unie en niet in 2008. Na Kroatië en Macedonië moeten wij een nieuwe reeks deuren openen voor Servië, Bosnië-Herzegovina, Montenegro, Kosovo en Albanië. Dit is de logische richting die wij uit moeten gaan. Dit is een kwestie van strategisch denken maar ook van meer veiligheid op het oude continent. Alles bij elkaar zal het vanuit economisch standpunt bekeken voordelig zijn, aangezien wij minder geld zullen uitgeven voor toetreding van het kleine aantal Balkanlanden tot de Unie dan voor pretoetredingssteun. Dat laatste zou een bodemloos vat zijn. De oplossing van de permanente conflicten in dit gedeelte van Europa is duurder dan lidmaatschap van deze Europese landen. Als zij lid zijn moeten zij zich immers houden aan de politieke en economische spelregels in de EU.
Laten wij niet bang zijn om de Unie groter te maken en de volgende reeks landen op te nemen. Ik weet dat deze angst ‘in’ is, en daar wordt dan ook dankbaar gebruik van gemaakt in de verkiezingscampagnes die in meerdere landen van de EU plaatsvinden. Als onze Unie economisch gezien effectiever wil worden, en als zij niet achter de VS en Azië wil aanhollen, moet zij geleidelijk aan de opsplitsing van Europa in een Europa A - de Europese Unie - en een Europa B - al de niet EU-landen - zien te overbruggen. De geschiedenis heeft ook aangetoond dat een zich uitbreidende Unie ook een veiligere Unie is. Zelfs indien er in de nabije toekomst geen vooruitzicht is op toetreding, is de uitnodiging tot toetredingsonderhandelingen als de vlag die omhoog gaat bij de start van een autoracewedstrijd. De chauffeurs moeten een doel voor ogen hebben en weten waar de finish is. Dan kunnen zij een lange reis aan, onderhandelen over hoe zij door de bocht moeten en zelfs motorpech het hoofd bieden. Belangrijk is dat de wielen van de toetreding in beweging worden gebracht.
In de ontwerpresolutie van het Parlement wordt terecht onderstreept dat dit nu ook juist de stimulans is voor Turkije, Kroatië en de Westelijke Balkanlanden om te hervormen. Ja, uitbreiden is duur, zeer zeker op korte termijn, maar het is een investering die op lange termijn zeker de moeite waard is. 
Jacek Emil Saryusz-Wolski (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met dit over het algemeen positieve verslag van de heer Brok. Ik ben blij dat er onomwonden in wordt erkend dat de landen van de Westelijke Balkan in de toekomst integraal deel moeten uitmaken van de Europese Unie. Ik vind absoluut dat we onze toezeggingen moeten nakomen. We kunnen nier de deur sluiten voor landen die we een toetredingsperspectief hebben geboden, of die een dergelijk perspectief in de toekomst verdienen in het licht van de bepalingen van het EU-Verdrag.
Laten we echter niet in oude fouten vervallen. We moeten voorbereid zijn op de uitbreiding van de Unie. In de allereerste plaats moeten we de financiering op orde hebben. Ook moeten we onze burgers op het uitbreidingsperspectief voorbereiden door uit te leggen welke grote voordelen daaraan verbonden zijn. We moeten niet langer vroegere en toekomstige uitbreidingen tot zondebok maken van onze interne - meestal binnenlandse - problemen en onze laksheid.
Bij de voorbereiding op de uitbreiding moeten we streng zijn, vasthouden aan het conditionaliteitsprincipe en onze partners oprecht bejegenen. We mogen echter niet al te dogmatisch zijn. We kunnen zonder meer de deur voor Kroatië openzetten zonder een Grondwettelijk Verdrag. Het is voldoende om de daarvoor benodigde aanpassingen in het toetredingsverdrag aan te brengen. Kroatië mag niet het slachtoffer of de gegijzelde worden van onze problemen met het Grondwettelijke Verdrag.
In ben ingenomen met de vernieuwingsgezindheid en de moed die uit het verslag spreken. Er valt te praten over het idee om met tussenstappen tot toetreding te komen, mits het niet daarbij blijft. Tussenstappen zijn prima, maar niet in de plaats van lidmaatschap. Er moeten niet allerlei overwegingen als alibi worden gebruikt om geen actie te ondernemen of om de deur te sluiten voor landen die ooit voor lidmaatschap in aanmerking komen, zoals Oekraïne. De grenzen van de Unie zijn al gedefinieerd in het EU-Verdrag, waarin staat dat ‘elke Europese staat die de genoemde beginselen in acht neemt...’ enzovoort.
Tot slot wil ik dit herhalen: uitbreiding is een van de succesvolste beleidsinstrumenten van de Unie en daarom moeten we goed gebruik maken van de mogelijkheden om een krachtige, veilige en invloedrijke Unie te creëren, die trouw is aan haar waarden van solidariteit, democratie en openheid. 
Józef Pinior (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil erop wijzen dat de Europese Unie een bijzondere verantwoordelijkheid heeft en op het Europees continent een gemeenschap van landen, naties en burgers tot stand moet brengen die gegrondvest is op vrede, liberale democratie, mensenrechten, markteconomie en rechtsstaat.
Vandaag staan wij echter voor de vraag of de Europese Unie wel in staat is om verder uit te breiden en zich werkelijk open te stellen, en of zij tegelijkertijd in staat is om haar karakter, met inbegrip van haar geografische grenzen vast te stellen.
Alexander Lambsdorff (ALDE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, als we het over de uitbreiding hebben, hebben we het in wezen over onze visie op de Europese Unie. Zien we haar slechts als een middel om een doel te bereiken, of als een op zichzelf staande politieke eenheid? Willen we een vrijhandels-OVSE om moeilijke betrekkingen met buurlanden te stabiliseren, of willen we een politieke unie die op grond van een eigen rechtsstelsel handelingsbevoegdheid heeft? Positief aan het verslag Brok is dat het een ander perspectief kiest en de tweede optie op de voorgrond plaatst.
Ons politici wordt vaak verweten dat we niet in staat zijn complimenten te geven. Maar Helmut Kuhne van de SPD heeft zojuist het woord gevoerd uitgaande van een voortreffelijk document dat de Duitse sociaal-democraten hebben goedgekeurd. Het voortreffelijk eraan is dat de SPD daarin zijn standpunt ten aanzien van de uitbreiding definieert.
Bulgarije en Roemenië, dat is in kannen en kruiken. Inderdaad! Toch moeten we, als wij kijken naar hun prestaties, nagaan of wij die landen niet van elkaar moeten loskoppelen. Niet de middelen zijn het belangrijkst, maar de resultaten. De onderhandelingen met Turkije kunnen uitmonden in een ander resultaat dan volledig lidmaatschap. En daarmee kom ik bij een uiterst belangrijke zin: “aan de geleidelijke verzwakking van de criteria werken wij niet langer mee”, zeggen de Duitse sociaal-democraten. Wij Duitse vrije democraten zijn het honderd procent met hen eens.
Ook de opnamecapaciteit wordt gedefinieerd. Het belangrijkste probleem daarbij is dat de opnamecapaciteit van de Europese Unie gedeeltelijk afhangt van de principiële instemming van de mensen in de lidstaten. Dat is mijns inziens van fundamenteel belang, als we de burgers willen meekrijgen. Als we willen dat zij trouwe burgers van de Unie blijven, dan moeten we rekening houden met hun wensen! 
Tatjana Ždanoka (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben erg blij dat in het verslag van de heer Brok wordt gezegd dat de grondrechten en -vrijheden moeten worden geëerbiedigd, met name de rechten van de minderheden in Turkije, Kroatië en de landen van de Westelijke Balkan.
Toen er werd gedebatteerd over de toetredingsaanvraag van Turkije, heb ik er bij de Commissie op aangedrongen om niet in dezelfde fouten te vervallen als bij de toetreding van mijn land, Letland, toen dit proces niet werd gebruikt om de rechten van de minderheden te verbeteren. De Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie heeft de Europese instellingen opgeroepen om er bij de Turkse regering op aan te dringen dat haar beleid ten aanzien van etnische, religieuze en linguïstische minderheden wordt verbeterd. Helaas zien we hier geen vooruitgang. In Koerdistan worden zelfs nog steeds onschuldige burgers vermoord. Twee weken geleden werden de ouders vermoord van Derwich Ferho, de vooraanstaande voorvechter van de mensenrechten en voorzitter van het Koerdisch Instituut in Brussel. Er zijn aanwijzingen dat er Turkse speciale eenheden bij waren betrokken. Ik ben voorstander van verdere uitbreiding, maar dan wel strikt volgens de criteria van Kopenhagen. 
Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wat paragraaf 29 van het verslag betreft, is het besluit van de Raad inzake het pakket maatregelen voor financiële steun aan de Turks-Cyprioten een stap in de goede richting, en daarvoor wil ik mevrouw de minister bedanken.
Wat betreft het handelsvraagstuk, dit kan nog worden aangepakt in het kader van de recente overeenkomst betreffende besprekingen over vertrouwenwekkende maatregelen. In het gemeenschappelijk communiqué dat werd uitgegeven na de ontmoeting van de secretaris-generaal van de VN en president Papadopoulos in Parijs staat onder andere dat het voor alle belanghebbenden nuttig zou zijn en de sfeer met het oog op de voortzetting van de besprekingen aanzienlijk zou verbeteren, indien vooruitgang werd gemaakt bij het terugtrekken van strijdmachten en het demilitariseren van het eiland, evenals bij het volledig ontmijnen van Cyprus en het vraagstuk van Famagusta.
Meer in het bijzonder zou vooruitgang bij het vraagstuk van Famagusta ook kunnen leiden tot vooruitgang bij het handelsvraagstuk. Het desbetreffende voorstel van de regering van Cyprus is bekend, en vermeldt dat met de terugkeer van de legitieme bewoners naar Famagusta en de heropening van de haven van Famagusta ook het vraagstuk van de handel van en naar de bezette gebieden opgelost zou kunnen worden. Helaas, mijnheer de Voorzitter, hebben Turkije en de Turks-Cyprische leiders tot nu toe geen standpunt terzake ingenomen. 
Roger Knapman (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, onze misleide rapporteur is verheugd over het feit dat in het strategiedocument van de Commissie voor een naar buiten gerichte Unie wordt gepleit. Hij bedoelt niet echt een naar buiten gerichte Unie; wat hij bedoelt, is een op uitbreiding gerichte Unie en niet een periode van bezinning na het Nederlandse en het Franse referendum – absoluut niet! Die landen zeiden nee, met name tegen Turkije. Het enige wat we krijgen, is meer centralisatie en tegelijkertijd meer uitbreiding, waardoor de hele situatie onwerkbaar wordt, en dat in dezelfde week waarin Duitsland te horen heeft gekregen dat het zijn economie op orde moet brengen! In plaats van scheepsladingen geld naar Oost-Europa te brengen doet men er beter aan om ervoor te zorgen dat de welvaart van Europa als geheel niet in gevaar komt.
Het is tegenwoordig usance om te doen alsof er een lange rij landen is die zich bij ons willen aansluiten. Het punt is dat de Balkanlanden zojuist een autoritaire, bureaucratische, corrupte organisatie met de naam Joegoslavië achter zich hebben gelaten en zich niet louter en alleen voor hun welzijn bij een organisatie met vergelijkbare kenmerken willen aansluiten. De waarheid is dat ze geld willen. Ze willen nog meer geld. Wat de Balkanlanden niet moeten doen, is hun soevereiniteit inruilen alsof het handelswaar is, want dan zal de teleurstelling groot zijn. Ik ben bang dat hun heel wat teleurstellingen te wachten staan. 
Hans-Peter Martin (NI ). -
   Mijnheer de Voorzitter, waarde leden van de socialistische fractie, vooral degenen uit Duitsland en Oostenrijk! Van harte! Normaal gezien gebruiken jullie populisme als een knuppel - de term komt van jullie - om er voormalige partijleiders of lijsttrekkers mee neer te slaan, maar nu hebben jullie jezelf ermee op de kop geslagen. Onder druk van kiezers, realistische economische cijfers en hopelijk ook eigen inzicht, wordt men eindelijk wakker. De debatten die in jullie fractie al jarenlang aan de gang zijn, hebben nu tot een document geleid waarmee iets aan te vangen valt.
Fantastisch, collega Kuhne! Een andere benadering, het definiëren van het toetredingsperspectief, de absorptiecapaciteit. Daar gaat het om. En er is reden tot hoop, want wat jullie voorstaan, kan niet alleen bij jullie eigen kiezers rekenen op een meerderheid, maar in heel Europa. Met de juiste benadering kunnen we vooruitgang boeken. Met de mooie praatjes van tot nu toe zeker niet. 
Camiel Eurlings (PPE-DE ).
   - Voorzitter, uitbreidingen hebben de Europese Unie veel goeds gebracht, voor de inwoners van de nieuw toegetreden landen, maar zeer zeker ook voor de inwoners van de andere landen.
Tijdens het referendum in mijn land was het beeld: de Poolse loodgieters komen en mensen waren bang. De werkelijkheid is anders: Nederland verdient 2 miljard euro per jaar aan de laatste uitbreiding met die landen. En juist mensen die altijd gestaan hebben voor die uitbreiding, moeten juist de informatie communiceren over de uitbreiding, maar moeten ook de balans uitbreiding ten opzichte van verdieping in de gaten houden. Die balans is scheef. Het Verdrag van Nice was eigenlijk niet goed genoeg voor 25; nu komen Roemenië en Bulgarije er nog bij. Ik denk dat het goed is dat wij ons verplichten dat we eerst nu zelf eens orde op zaken gaan stellen met een nieuw verdrag, voordat we uitbreiden boven de 27. Die plicht zouden wij ons moeten opleggen.
Ten tweede: ik denk dat het van belang is dat landen aan onze rand niet hoeven te wachten op de Europese Unie, totdat wij ons huiswerk af hebben, maar dat zij inderdaad met een soort van partnerschap nu al de verdieping kunnen gaan opzoeken. Als zij dan later echt lid willen worden en Europa blijkt dat ook aan te kunnen, dan zou een vervolgstap richting lidmaatschap voor die landen een mogelijkheid kunnen zijn.
Voorzitter, met dit verslag wordt op geen enkele manier afgedaan aan de rechten van kandidaat-lidstaten, die nu kandidaat-lidstaat zijn, en ik wil dat benadrukken. Maar bij die geloofwaardigheid hoort ook dat we de criteria geloofwaardig nemen. Dat betekent inderdaad, mevrouw Plassnik, dat Turkije de vrijheid van meningsuiting in de gaten moet houden, niet alleen voor die ene schrijver, maar ook voor anderen, dat voor vrijheid van godsdienst moet worden ingestaan en ook dat wij op het vlak van Cyprus verder komen.
Wij juichen de toe, maar het zou heel goed zijn, ook richting de commissaris, als Turkije ertoe zou worden gebracht het protocol te ratificeren en te implementeren. Commissaris, hoe wilt u die duidelijkheid bereiken? Als die duidelijkheid er komt, dat men dat gaat doen, komt men ook een stuk verder in Cyprus zelf; ik sta wat dat betreft volledig achter amendement nr. 4, waarin wij als Parlement nog eens een keer duidelijk stellen dat wij onze plicht willen nakomen naar de mensen aan de zuidkant, maar zeker ook aan de noordkant van het eiland. 
Richard Howitt (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, uitbreiding is het grootste succesverhaal van Europa. Het uitbreidingsproces heeft stabiliteit, veiligheid, voorspoed en democratie over ons continent verspreid en zal dat ook in de toekomst doen. Als echter een meerderheid in zeven lidstaten, waaronder mijn eigen land, zich verzet tegen verdere uitbreiding, is het tijd voor actie. Dan moeten we voor deze kwestie een lans breken bij het publiek en de confrontatie aangaan met hen die de vooruitgang tegengaan. Dan moeten we ons verzetten tegen degenen die nota bene in deze resolutie frasen willen gebruiken als ‘operationele mogelijkheden’ of ‘het opnieuw definiëren van de grenzen’ om de bestaande toezeggingen van Europa te ondermijnen. Dan moeten we de confrontatie aangaan met personen als de Britse conservatieven die, anders dan wij, zeggen dat Europa moet kiezen tussen verbreding en verdieping. Dan moeten we de confrontatie aangaan met uiterst rechtse personen die bewust de angst aanwakkeren dat nieuwe migratiegolven een bedreiging vormen voor de banen en het bestaan van mensen, terwijl het tegendeel bewezen kan worden. Dan moeten we diegenen ontmaskeren die zich, ook nota bene in deze resolutie, verheugd betonen over de vooruitgang in Kroatië, maar niet over precies dezelfde vooruitgang in Turkije. Dan moeten we erkennen dat Macedonië, Bosnië en Albanië, landen met overwegend een moslimbevolking, ook een Europese toekomst hebben, en dan moeten we benadrukken dat een pauze om ons te bezinnen op het Grondwettelijk Verdrag geen excuus kan zijn om een punt te zetten achter de uitbreiding. 
István Szent-Iványi (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, regionale integratie in de Westelijke Balkan is een cruciaal element van de uitbreidingsstrategie van de Commissie. Dat is een goede zaak, omdat het samenwerking en verantwoordelijkheidsbesef aanmoedigt, maar ook economische voordelen brengt.
Het is echter geen goede zaak dat er een economische en politieke eenheid wordt geforceerd die de betrokken landen niet willen of die op zichzelf niet levensvatbaar is. Het zou veel effectiever zijn om de reeds bestaande CEFTA, de Midden-Europese vrijhandelsorganisatie, uit te breiden, zoals is voorgesteld door de Kroatische regering, omdat al bewezen is dat deze vorm van samenwerking succesvol en goed is. Hier zouden de Balkanstaten bij betrokken moeten worden.
De werkelijke garantie voor stabiliteit op de Westelijke Balkan is een geloofwaardige belofte van Europese integratie. In dit verband is het uitermate zorgwekkend dat de betrokken landen op grond van het voorstel van de Raad in de toekomst geen adequate financiële steun zullen ontvangen. Ze zullen volgend jaar en in de jaren daarna minder steun krijgen dan ze tot nu toe kregen. Dit werpt een schaduw op de geloofwaardigheid van het hele toetredingsproces. Daarom willen wij een aanzienlijke toename van de beschikbare middelen zien.
Ten derde moeten wij bij de beoordeling van de afzonderlijke landen naar hun individuele prestaties kijken. Een collectieve beoordeling of een beoordeling van landen en bloc is niet acceptabel, omdat deze landen op individuele basis moeten laten zien dat ze klaar zijn voor toetreding.
Kroatië heeft heel veel gedaan om zo snel mogelijk lid van de Europese Unie te kunnen worden. We moeten die inspanningen honoreren, omdat Kroatië het verdient dat de onderhandelingen succesvol en zo snel mogelijk worden afgerond. 
Laima Liucija Andrikienė (PPE-DE ).
   - In de eerste plaats wil ik de heer Brok bedanken voor zijn zeer constructieve en logische verslag. Ik ben er zeker van dat als de Europese Unie al haar standpunten op deze manier zou formuleren, zij absoluut op meer steun en begrip van de burgers zou kunnen rekenen. Ik wil het graag hebben over het gedeelte van het verslag dat over Turkije gaat. Ik ben het volledig eens met de stelling dat de uitbreidingsstrategie van de Europese Unie heeft bijgedragen aan de democratische, politieke en andere hervormingen in Turkije en in de andere, in de resolutie genoemde landen. Het is echter even belangrijk om op te merken dat, en ik citeer, ‘het omschakelingsproces in Turkije weliswaar op gang is gekomen, maar dat het tempo van de veranderingen in 2005 is vertraagd en dat tenuitvoerlegging van de hervormingen niet overal gelijk is’. Dit is exact het antwoord dat ik gisteren van commissaris Rehn kreeg op mijn mondelinge vraag met betrekking tot de uitvoering van de resolutie van het Europees Parlement over de opening van de onderhandelingen met Turkije. Dit staat ook in de ontwerpresolutie waarover we vandaag gedebatteerd hebben, dat wil zeggen, dat de snelheid waarmee in Turkije in 2005 hervormingen zijn doorgevoerd niet alleen onvoldoende was maar zelfs is afgenomen. Dit kan worden geïnterpreteerd als een gebrek aan bereidheid van de kant van Turkije om de hervormingen door te voeren die het land dichterbij de Europese Unie zullen brengen, of misschien ook als een blijk van onwil om de elementaire verplichtingen te aanvaarden die een mogelijk lidmaatschap met zich meebrengen.
Evenals het verslag van de heer Brok en de resolutie betreur ook ik de unilaterale verklaring van Turkije naar aanleiding van de ondertekening van het aanvullend protocol bij de Overeenkomst van Ankara. Ik denk dat het noodzakelijk is om Turkije eraan te herinneren dat erkenning van alle lidstaten van de Europese Unie een onontbeerlijk bestanddeel van het toetredingsproces is.
Wat ik nu ga zeggen staat weliswaar niet in het verslag, maar ik ben er zeker van dat de genocide op de Armeense natie negentig jaar geleden erkend moet worden door Turkije, en wel op het allerhoogste niveau, omdat dit, meer dan elke andere handeling, zou getuigen van het feit dat de positie van Turkije, zelfs met betrekking tot deze pijnlijke gebeurtenissen uit het verleden, in overeenstemming is met de geest van de Kopenhagen-criteria. 
Csaba Sándor Tabajdi (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het verslag-Brok zegt niets concreets over etnische minderheden. De Europese Unie hanteert vaak dubbele of zelfs driedubbele standaarden wanneer zij geheel verschillende dingen eist en verwacht van twee kandidaat-lidstaten, terwijl ze slechts heel zelden haar eigen lidstaten ter verantwoording roept als het gaat om etnische minderheden.
Na een gewapende opstand hebben de Albanezen in Macedonië bestuurlijke en zelfs territoriale autonomie gekregen in de ruimste zin van het woord, terwijl in het geval van Roemenië de Europese Unie niet aandringt op territoriale autonomie voor de bijna een miljoen Hongaren die in Székely leven. De Europese Unie belooft onafhankelijkheid aan Kosovo, maar met betrekking tot Vojvodina beveelt ze niet eens de autonomie aan die door Milosevic is uitgekleed.
Steunt u alstublieft de Hongaarse amendementen die gericht zijn op het behoud van het multi-etnische karakter van Vojvodina, de bescherming van minderheden en het verbreden van de provinciale autonomie. Commissaris Olli Rehn weet heel goed dat er geen oplossing zonder autonomie bestaat voor de Zweedssprekende Finnen in Finland, en analoog daaraan kan er ook geen oplossing bestaan voor de Balkan of voor de Koerden die in Turkije leven. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wij moeten heel eerlijk zijn en toegeven dat de uitbreidingsstrategie niet de oorzaak is van de huidige institutionele crisis in de Europese Unie. De uitbreiding zou, als strategisch doel, echter wel als zondebok kunnen worden aangewezen voor de collectieve Europese impasses en dat moet mijns inziens worden vermeden. In dit kader zijn de ontmoeting van de ministers van Buitenlandse Zaken in Salzburg en de boodschap van het Oostenrijks voorzitterschap met betrekking tot het uiteindelijk doel van de toetreding van de Westelijke Balkanlanden tot de Europese Unie inderdaad zeer belangrijk. Wij zeggen ‘ja’ tegen de toetreding van deze landen en ‘nee’ tegen een bevoorrechte relatie.
Daarom moet de Commissie de indiening van een voorstel voor visumverstrekking aan de burgers van de Balkanlanden bespoedigen. Dit is een bij uitstek politiek en geen bureaucratisch voorstel. Het feit dat de Europese Commissie met gespleten tong spreekt over Kosovo is verontrustend. De afwezigheid van een gemeenschappelijk beleid van de Europese Unie zal ongunstige gevolgen hebben.
Wat tot slot de kwestie-Cyprus betreft is mijns inziens, mevrouw de minister, mijnheer de commissaris, het moment gekomen om politieke initiatieven te nemen voor de totstandbrenging van de noodzakelijke politieke en sociale osmose tussen de Grieks-Cyprioten en de Turks-Cyprioten op het vlak van het maatschappelijk middenveld. De Europese Unie moet daarbij als katalysator fungeren
Marianne Mikko (PSE ).
   - Dames en heren, de rapporteur, de heer Brok, heeft grondig werk verricht door de landen op de Westelijke Balkan de weg naar de Europese Unie te wijzen.
Het is echter mijn plicht als leider van de Moldavië-delegatie om ons allen erop te wijzen dat er twee landen zijn die nog dichter bij het hart van Europa liggen en die het vooruitzicht op het lidmaatschap van de Europese Unie net zo hard nodig hebben als Turkije en de landen op de Balkan.
Het Europees Parlement heeft duidelijk zijn steun uitgesproken voor het streven van Oekraïne en Moldavië om kandidaat-lid van de Europese Unie te worden. Moldavië zet zich hier al twee jaar voor in.
Oekraïne heeft vooral de laatste tijd aangetoond dat het een Europees land wil worden. Dat voelde ik zeer duidelijk toen ik vorige week Oekraïne bezocht.
Ik ben echter teleurgesteld over het feit dat het vierde criterium van Kopenhagen zo sterk wordt benadrukt in het verslag. Tegelijkertijd ben ik het met de heer Brok eens dat de Europese Commissie zo snel mogelijk moet definiëren wat onze opnamecapaciteit is. Dit mag geen vaag excuus zijn om landen te weigeren die tot de Europese Unie willen toetreden.
Sinds de Top van Thessaloniki in 2003 is onze Europese Unie hervormd. Dat is het succesverhaal van de landen die aan de criteria van Kopenhagen hebben voldaan. Potentiële kandidaat-landen moeten in de toekomst ook overeenkomstig transparante criteria worden beoordeeld.
De uitbreiding moet worden voortgezet, omdat Europa stabiliteit net zo hard nodig heeft als lucht om te ademen. 
Ursula Plassnik,
   - Mijnheer de Voorzitter, dank u voor dit boeiende en intense debat, dat ook voor de Raad van grote betekenis zal zijn.
Dames en heren, ik kom uit een land dat volgens alle beschikbare gegevens en cijfers zeer veel profijt heeft gehad van de laatste uitbreiding. Toch staan de burgers uiterst kritisch tegenover de Europese Unie en de uitbreiding. Ik wil daar graag een aantal persoonlijke opmerkingen over maken.
Van een grenzeloos Europa kan geen sprake zijn. . Maar Europa is altijd een politiek project geweest. Daarom kunnen historici noch linialen ons helpen bij de politieke beslissingen die we moeten nemen. De gezamenlijke wil van degenen die deel uitmaken van deze gemeenschap van waarden en rechten zal doorslaggevend zijn. Dat zijn wij en - vanzelfsprekend in een democratie - de bevolking. Waar staan we nu? Nuchter bezien zijn er op 3 oktober vorig jaar politieke beslissingen genomen met verstrekkende gevolgen. Nu begint de fase waarin we - de Raad en de Commissie en onze partners in de wereld - rustig gaan werken aan de inhoudelijke kwesties.
Ik heb nog drie opmerkingen over geografische vraagstukken. Ten eerste, de Balkan: waar gaat het eigenlijk om? Waar werken we aan? Mijns inziens werken we aan het vredesproject Europa, aan de hereniging van Europa, aan het overwinnen van de tegenstelling tussen Oost en West en aan het wegwerken van de door het communisme ontstane tweedeling. De Balkan mag niet een soort Europees niemandsland worden. We moeten opnieuw duidelijk maken waar de toegevoegde waarde voor ons, voor onze burgers, maar ook voor de burgers op de Balkan precies ligt, een toegevoegde waarde die bestaat uit rechtvaardigheid, veiligheid, en economische mogelijkheden.
Het thema Turkije kwam meermaals aan bod. De Commissie en de Raad bespreken in het proces dat nu aan de gang is niet alleen de Turkse vooruitgang op het gebied van hervormingen, maar ook de concrete tekortkomingen, bijvoorbeeld op het gebied van godsdienstvrijheid en vrijheid van meningsuiting. Dat hebben we tijdens de bijeenkomst van de Trojka ook gedaan.
Een korte opmerking over Oekraïne: onlangs was ik met commissaris Benita Ferrero-Waldner op een Trojkamissie in Oekraïne. Ik wil hier dezelfde boodschap meegeven als ik daar heb gedaan: Europa, de Europese Unie wil een stabiel, zelfbewust, succesvol Oekraïne, maar vooral ook een Oekraïne dat vastberaden de noodzakelijke veranderingen doorvoert. Met het Europese nabuurschapsbeleid en het actieplan dat binnenkort, nog tijdens het Oostenrijkse voorzitterschap, voor het eerst wordt herzien, hebben we een goed, doeltreffend instrumentarium in handen. Er zijn ook nog aanzienlijke mogelijkheden, bijvoorbeeld een verdergaand akkoord dat een brede vrijhandelsovereenkomst bevat. 
Olli Rehn,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag beginnen met u het laatste nieuws te geven: de besluiten van eind 2005 hebben een stevig politiek kader geschapen voor ons uitbreidingsbeleid voor de jaren 2006-2010, en in sommige gevallen zelfs voor nog langer. De toetredingsonderhandelingen met Turkije zullen bijvoorbeeld waarschijnlijk tien tot vijftien jaar in beslag nemen. Ik verwacht niet dat iemand serieus zal gaan tornen aan onze bestaande toezeggingen aan Zuidoost-Europa, want het is echt een zaak van onze eigen veiligheid en stabiliteit dat we vrede, democratie en meer welvaart kunnen brengen in die zeer gevoelige regio.
We hebben nu een geconsolideerde en voldoende ambitieuze uitbreidingsagenda. De trein van de uitbreiding is geen , geen TGV, geen Eurostar; het is een gewone trein, of in sommige gevallen zelfs een boemeltreintje, maar het belangrijkst van alles is dat deze trein rijdt, dat deze trein onderweg is en op die manier ervoor zorgt dat er veranderingen plaatsvinden in de landen die in de onmiddellijke nabijheid van de Europese Unie liggen.
Met betrekking tot de grenzen van Europa werkt de Commissie op basis van artikel 49 van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Daarin staat dat elk Europees land dat de Europese waarden van democratie, mensenrechten, de rechtsstaat en de fundamentele vrijheden respecteert en toepast het lidmaatschap van de Europese Unie kan aanvragen. Dat betekent niet dat elk Europees land het lidmaatschap moet aanvragen of dat de Europese Unie elk land moet accepteren, maar dat betekent wel het dat het niet zinnig is om de deur voor eeuwig in het slot te gooien door een lijn te trekken op de kaart en de grenzen van Europa eens en voor altijd vast te stellen. Dat zou ernstige schade toebrengen aan onze mogelijkheden om positieve invloed en strategische macht uit te oefenen in onze directe omgeving.
Er zijn weliswaar nog geen definitieve grenzen van de Unie bepaald, maar de EU is wel bezig andere vormen van partnerschap en samenwerking te ontwikkelen met onze naburige landen, bijvoorbeeld in de vorm van een Europees nabuurschapsbeleid, dat nog verder ontwikkeld en opgewaardeerd kan worden.
Er zijn enkele opmerkingen gemaakt over de opnamecapaciteit. Ik wil graag een heel kort historisch overzicht geven. Dit begrip werd voor het eerst expliciet genoemd in Kopenhagen, in 1993, toen de Europese Raad verklaarde dat de capaciteit van de Europese Unie om nieuwe lidstaten op te nemen zonder vaart te verliezen bij de Europese integratie ook een belangrijke overweging is die de algemene belangen van zowel de Europese Unie als de kandidaat-lidstaten dient. Dat begrip en de consequenties ervan zijn op regelmatige basis door de Commissie getoetst.
In haar actieprogramma Agenda 2000 - het doet mij genoegen dit te noemen, want ik was lid van de stuurgroep voor Agenda 2000, die in 1997 werd aangenomen - heeft de Commissie de gevolgen van de toetreding van Centraal- en Oost-Europese landen onderzocht vanuit twee invalshoeken: de gevolgen voor het beleid van de EU, zoals het landbouwbeleid of het regionaal beleid, en de gevolgen voor de begroting. Dit werk resulteerde in het vaststellen van kritieke parameters voor de daaropvolgende onderhandelingen, voor de besluiten van de Top van Berlijn in maart 1999 en die van 2003, toen de landen van Centraal- en Oost-Europa toestemming kregen om zich bij de Europese Unie aan te sluiten. Dit vergemakkelijkte de toetreding van de tien nieuwe lidstaten, en op die manier hebben we onze historische missie om het Europese continent te herenigen op succesvolle wijze weten te combineren met de aanpak van de praktische overwegingen, die ook weer van belang zijn voor onze burgers vandaag.
Later hebben we tijdens de toetredingsonderhandelingen dat begrip getoetst, met name in bepaalde hoofdstukken, zoals dat van het vrije verkeer van personen en de financiële hoofdstukken, en meer recentelijk heeft de Commissie dat begrip ook getoetst in ons van 2004 over de vragen in verband met het toetredingsperspectief van Turkije.
Ik beveel dit document van 2004 aan bij alle leden van dit Parlement. Het is nog steeds de moeite van het lezen waard en het beschrijft heel goed de bredere consequenties van de mogelijke toetreding van Turkije tot de Unie, wanneer Turkije, op een dag, aan alle voorwaarden voor toetreding voldoet.
Vandaar dat vergroting van de opnamecapaciteit een belangrijk idee is, en er wordt ook naar verwezen in de onderhandelingskaders voor Turkije en Kroatië. Ik kan u verzekeren dat we dit tijdens het hele onderhandelingsproces in gedachten zullen houden. Dit is ook een vooraanstaand begrip in ons strategiedocument van afgelopen november. We baseren ons werk op dat begrip en het is een zeer belangrijke overweging.
Tenslotte, met betrekking tot wat de heer Eurlings heeft gezegd over verdieping en verbreding, wil ik zeggen dat ik tot het kamp behoor dat denkt dat verdieping van de politieke integratie onmisbaar is als we de Europese Unie effectiever en democratischer willen maken. We moeten die Unie beter laten functioneren, en dat was en is de bedoeling van het Grondwettelijk Verdrag. Daarom hebben we een grondwettelijk debat nodig en te zijner tijd - liever vroeg dan laat - moeten we besluiten hoe we onze structuren gaan hervormen zodat ze effectiever en democratischer worden en de Europese Unie een grotere vuist kan maken op het gebied van externe betrekkingen, het gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid en de bescherming van haar eigen burgers tegen internationale criminaliteit en terrorisme.
Dat moet gerealiseerd worden in de nabije toekomst, en niet in de verre toekomst - niet over tien of vijftien jaar bijvoorbeeld, wanneer Turkije misschien kan toetreden - in het belang van Europa, en we hebben het al nodig voor de Europese Unie van vijfentwintig of zevenentwintig lidstaten. Ik spreek daarom in plaats van opnamecapaciteit liever over functioneringscapaciteit van de huidige Europese Unie, over de capaciteit om onze burgers beter van dienst te zijn, zowel met het beleid als in de instellingen. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen, donderdag, om 12.00 uur plaats.
Cristiana Muscardini (UEN ).
   - (IT) Het verslag van de heer Brok is uitputtend en geeft een volledig overzicht van de stand van zaken bij de uitbreiding. Het neemt landen onder de loep die ongetwijfeld prijzenswaardige inspanningen doen om de politieke en economische doelstellingen te bereiken waarmee ze kunnen toetreden tot de Europese Unie.
In het bijzonder kunnen wij ons vinden in de oproep aan Kroatië om “lopende bilaterale geschillen bij te leggen, met name in verband met grenzen en eigendom”. Maar tot onze spijt moeten wij constateren dat er geen enkele verwijzing staat naar de problemen die zich voordoen bij de aanpassing van de Kroatische wetgeving op het gebied van toegang tot de onroerendgoedmarkt voor communautaire burgers en vooral voor Italiaanse burgers en ballingen uit de grensstreek rondom Triëst en Dalmatië. Geen enkele burger van de Europese Unie mag uitgesloten worden van het recht zich te vestigen in een lidstaat; geen enkele burger mag het recht ontzegd worden op toegang tot de onroerendgoedmarkt.
Dat verbod wordt wel eens goedgepraat door te verwijzen naar het wederkerigheidsbeginsel, maar dat is toch niet voldoende om vandaag de dag te kunnen beweren dat Kroatië voldoet aan alle eisen om kandidaat te zijn voor toetreding tot de Unie. Weliswaar zullen wij voor het verslag stemmen, maar aangezien een beginsel van vrijheid, dat inmiddels in alle landen gemeengoed is geworden, niet in acht is genomen, zullen wij tegelijkertijd vragen dat Kroatië wordt aangespoord om deze ernstige leemte op te vullen. Als Kroatië ook daarna in gebreke blijft, kunnen wij niet akkoord gaan met toetreding van dat land. 
De Voorzitter. -
   Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over fusies in de interne markt. 
Hans Winkler,
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit debat zal logischerwijs worden gedomineerd door de uiteenzetting van de Commissie. Ik kan me voorstellen dat de aanwezige leden vooral uitzien naar hetgeen de Commissie te zeggen heeft. Ik zal me daarom ook beperken tot een paar opmerkingen, want we zijn ervan overtuigd dat de Commissie bij de toepassing van de nieuwe regelingen en de mededingingsregels van de Europese Unie met groot verantwoordelijkheidsgevoel streeft naar verwezenlijking van de doelstellingen van het concurrentiebeleid in het kader van de Strategie van Lissabon.
De onderzoeken per sector die de Commissie nu al voorbereidt en verder zal uitwerken, vormen daarvoor de onontbeerlijke grondslag, en ook de kwestie van de marktafbakening is in dit verband van belang. We mogen niet vergeten dat we bij beslissingen over fusies ook rekening moeten houden met aspecten van middellange en lange termijn.
De economie is dynamisch, niet statisch. Daarom staan bedrijven dagelijks voor de uitdaging zich te wapenen voor de toekomst en hun concurrentiekracht te behouden. In de Europese Unie zijn er in totaal meer dan 23 miljoen bedrijven. Iedere dag komen er nieuwe bij en sluiten andere hun deuren.
Naar aanleiding van het debat van vanochtend wil ik er nogmaals op wijzen dat 99 procent van de bedrijven kleine en middelgrote ondernemingen zijn, die in totaal goed zijn voor 80 procent van de werkgelegenheid. Concurrentiekracht is dus ook van grote invloed op de arbeidsmarkt, en impliceert een goed functionerende concurrentie. Er mag geen concurrentieverstoring plaatsvinden op de interne markt. Dat is een van de belangrijkste voorwaarden voor het succes van de Europese economie.
Het voltooien van de interne markt en van de economische en monetaire unie, de uitbreiding van de Europese Unie en het afbouwen van barrières in internationale handel en investeringen zullen blijven leiden tot grote bedrijfsreorganisaties, onder meer in de vorm van concentraties. Reorganisaties zijn toe te juichen als ze aan de voorwaarden van een dynamische concurrentie voldoen en als ze de concurrentiekracht van de Europese industrie vergroten door een gunstiger klimaat te scheppen voor economische groei en de levensstandaard in de Gemeenschap verhogen. Dat strookt ook met de doelstellingen van Lissabon waarover we het vandaag hebben gehad.
Over dit onderwerp wordt nu vooral gesproken naar aanleiding van enkele actuele voorbeelden van concentraties in met name de energiesector. Voor burgers en consumenten gaat het daarbij vooral om de prijsontwikkeling, die door een gebrek aan concurrentie negatief wordt beïnvloed, maar ook om het behoud van werkgelegenheid.
De consument kan zich goed voorstellen dat ongerechtvaardigde prijsstijgingen alleen door voldoende concurrentie kunnen worden tegengegaan. Maar het is ook een feit dat banen op lange termijn alleen kunnen worden veiliggesteld als ondernemingen concurrentiekrachtig zijn. Daarom moeten we werk maken van een communautair concurrentiebeleid in de context van de vier fundamentele vrijheden.
Het concurrentiebeleid moet er ook zorg voor dragen dat reorganisaties of concentraties de concurrentie niet blijvend schaden. Daarom bevat de communautaire wetgeving, zoals u weet, een aantal bepalingen over concentraties die kunnen leiden tot concurrentieverstoringen op de interne markt of een belangrijk deel daarvan.
Ik zeg het nog eens: wij zijn ervan overtuigd dat de Commissie op een juiste en verantwoordelijke manier te werk zal gaan. De principes van de rechtsstaat en daarmee de voorspelbaarheid van beslissingen zijn van fundamenteel belang voor de aantrekkingskracht van Europa als vestigingsplaats voor bedrijven. In dat verband zal nog meer onderzoek moeten worden gedaan naar de zogenoemde “. Als na een evaluatiefase blijkt dat het wetgevingskader voor fusies moet worden aangevuld, zal de Raad de nodige actie ondernemen.
Het is ook duidelijk dat niet alle mogelijke constructies in een regelgevend kader zijn in te passen en dat een zeker abstractieniveau noodzakelijk is. Het voorzitterschap van de Raad gaat ervan uit dat de Commissie ook bij de beslissingen die ze binnenkort zal nemen, over kwesties als de marktafbakening en de bepaling van de efficiëntie, uiterst zorgvuldig zal zijn in haar oordeelsvorming. 
Neelie Kroes,
   - Mijnheer de Voorzitter, Europa heeft baat bij het slechten van de barrières tussen lidstaten en niet bij het opwerpen ervan. Open en concurrerende markten zijn belangrijke motoren voor groei en werkgelegenheid in Europa. Ondernemingen die succesvolle spelers zijn op de Europese markt bevinden zich ook in een goede positie om te concurreren op wereldschaal.
De Commissie zal elke poging van nationale regeringen om zich op ongepaste manier, direct of indirect, te mengen in het proces van grensoverschrijdende bedrijfsherstructureringen in Europa altijd met bezorgdheid gadeslaan. In het Verdrag is het beginsel vervat dat er geen ongerechtvaardigde belemmering mag zijn van de in het Verdrag neergelegde grondvrijheden - met name het vrije verkeer van kapitaal - of van het recht op vrije vestiging. Fundamenteel voor deze rechten is de vrijheid voor bedrijven om te herstructureren. Daaronder valt ook verandering van eigenaarschap.
Als men bedrijven deze mogelijkheid principieel onthoudt, of als men bepalingen van de sectorale wetgeving van de EG waarmee concurrentie op de markten wordt ingevoerd, niet correct toepast - zoals op het gebied van energie, telecommunicatie en financiële diensten - zou men hun het vermogen ontnemen om zich aan te passen aan de uitdagingen die zich door de integratie van markten in de EU voordoen, evenals aan de snelle technologische vooruitgang die zich in veel industrieën voltrekt en, in het algemeen, aan de dynamiek die zich aan het ontwikkelen is in het zakenleven in het hedendaagse Europa. 
De Europese industrie maakt zich op voor deze uitdagingen, onder andere via de oprichting van een toenemend aantal grensoverschrijdende Europese ondernemingen. Ofschoon de gevolgen van individuele fusies van geval tot geval moeten worden bekeken en worden getoetst aan de relevante concurrentieregels, zullen fusies tussen bedrijven die in verschillende lidstaten zijn gevestigd waarschijnlijk leiden tot meer concurrentie in de betreffende lidstaten en daarmee bijdragen aan het verwezenlijken van concrete voordelen voor de Europese consumenten in de vorm van lagere prijzen en meer keuzemogelijkheden. Neemt u als voorbeeld de energiesector. Het Groenboek dat de Commissie vorige week heeft gepubliceerd is daar heel duidelijk over. Een duurzame, concurrerende en veilige energievoorziening kan niet worden bereikt zonder open en concurrerende energiemarkten, gebaseerd op concurrentie tussen bedrijven op Europese schaal en niet tussen bedrijven die alleen dominante spelers op de nationale markten willen zijn. Open markten zullen Europa sterker maken en ons in staat stellen onze problemen aan te pakken. Tegelijkertijd vergroot het proces van grensoverschrijdende bedrijfsherstructureringen het concurrentievermogen van Europese bedrijven, omdat ze op die manier de middelen krijgen om te slagen op de wereldmarkten.
Iedere inmenging in dit proces door nationale regeringen die niet wordt gerechtvaardigd door legitieme belangen zoals bepaald in de Verdragen, de secundaire wetgeving of de jurisprudentie, kan ernstige schade toebrengen aan de Europese vooruitzichten om te profiteren van de kansen die de marktintegratie en de globalisering bieden.
De Commissie heeft, zoals u weet, twee belangrijke wettelijke instrumenten tot haar beschikking - de regels met betrekking tot de interne markt van het EG-Verdrag en artikel 21 van de EG-verordening betreffende fusies - om ongepaste inmenging in bedrijfsherstructureringen door nationale autoriteiten aan te pakken. De Commissie heeft de plicht om waar nodig en dienovereenkomstig toe te zien op de naleving van deze regels.
Als hoedster van het EG-Verdrag en als de instelling die verantwoordelijk is voor het toezicht op fusies op grond van concurrentieoverwegingen op Europees niveau, is de Commissie vastbesloten om te waarborgen dat ondernemingen effectief kunnen profiteren van de voordelen van de interne markt van de EU. Daarom is het toezicht op de naleving van deze bepalingen een van de centrale prioriteiten van de Commissie, en zal dat ook blijven. 
Klaus-Heiner Lehne,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de interne markt ligt op de proefbank. We kunnen zelfs zeggen dat hij gevaar loopt, met name in de energiesector. Het steunen van nationale kampioenen heeft tot gevolg dat er nationale monopoliën ontstaan, wat inhoudt dat er geen concurrentie is en dus ook geen concurrentie meer op de Europese interne markt. Dit scenario is slecht voor de consument.
Europese energiebedrijven hebben bovendien het probleem dat ze, als ze niet concurreren in Europa, in de toekomst ook internationaal niet meer concurrerend zullen zijn. Ook dat verslechtert de situatie in Europa. Tussen twee haakjes: dat verslechtert ook de situatie voor alle andere ondernemingen, omdat die namelijk de hoge energieprijzen moeten betalen en zo ook inboeten aan internationaal concurrentievermogen.
Hoewel ik uitdrukkelijk achter de inspanningen van de Commissie in deze kwestie sta, en in het bijzonder achter die van de commissaris, geloof ik dat de mogelijkheden van de Commissie gewoon te beperkt zijn. Vanaf het moment dat de Commissie de instrumenten van het mededingingsrecht wil inzetten, wordt bijna met de regelmaat van de klok de beroemde tweederde regeling van het fusierecht ingeroepen, met name in de energiesector, met als gevolg dat de Commissie nauwelijks mogelijkheden heeft om in te grijpen.
Ik weet dat commissaris Kroes overweegt om dit te veranderen, maar hiervoor is overeenstemming in de Raad nodig, en ik geloof niet dat dit in de huidige situatie mogelijk is. Het is daarom van vitaal belang dat ook de Raad zich met dit probleem bezighoudt. Van regeringen kan men verwachten dat zij zich zowel aan de geest als de letter van de Verdragen en het Europees recht houden. Juist in de energiesector zouden wij graag een interne markt zien. Ik verwacht dan ook van de Raad dat hij zich met deze kwestie bezighoudt.
Ik wil graag een opmerking maken over het overnamerecht. De afgelopen dagen konden we in de kranten lezen dat het Europees overnamerecht deze ontwikkeling bevordert. Ik vind dit niet juist. Van de lidstaten kunnen we verwachten dat zij het overnamerecht omzetten, maar hier gaat het om relaties tussen ondernemingen. Met politieke beïnvloeding heeft het niets te maken. Politieke beïnvloeding wordt niet gedekt door besluiten op grond van het overnamerecht op Europees niveau, en moet worden vermeden en verhinderd. Het is van vitaal belang dat deze kwestie in de Raad open op tafel komt en dat er een beroep wordt gedaan op alle verantwoordelijken in de Raad. 
Ieke van den Burg,
   - Mijnheer de Voorzitter, stelt u zich eens voor dat voorzitter Barroso komend weekend tijdens een persconferentie de fusie van , en de aankondigt. Een droomscenario of een nachtmerrie? Ik zou zeggen: geen van beide, maar ik wil wel opmerken dat het vrij onwaarschijnlijk is dat zoiets zal gebeuren.
De boodschap van mijn fractie is desalniettemin dat voorzitter Barroso, de commissaris en hun collega’s niet betrapt mogen worden op een uiltje knappen in de huidige situatie, met haar fusies, overnames en ontwikkelingen op de financiële markten, in de energiesector en de andere sectoren, die allemaal erg belangrijk zijn voor de Europese economie.
Wij sociaal-democraten geloven nog steeds dat de staat een rol te spelen heeft in de economie, als schepper van randvoorwaarden, als regulerende instantie en als hoeder van het publieke belang. Ik zeg niet dat wij, politici, de leiding op ons moeten nemen en de ster moeten gaan uithangen op persconferenties, maar we moeten wel een rol spelen in de stille diplomatie en bij het scheppen van de randvoorwaarden, in de dialoog met het bedrijfsleven. We mogen niet alleen inspelen op hetgeen reeds gebeurd is, maar moeten ook anticiperen op wat zal gebeuren.
Daarom bevalt mij uw aanpak niet, commissaris. Uw aanpak is immers alleen maar negatief. U wilt alleen maar voorkomen dat de overheid zich bemoeit met wat er gebeurt met bedrijven. Ik denk dat we een proactieve aanpak nodig hebben, en ik zal drie punten noemen waarover we in Europa een diepgaand debat moeten voeren.
Het eerste punt is het industriebeleid. Ik was erg blij met sommige van de opmerkingen die commissaris Verheugen vanochtend maakte vanuit het perspectief van het industriebeleid.
Het tweede punt - dat ook is genoemd door de heer Lehne - heeft betrekking op wat er gebeurt bij overnames en de manier waarop we dat organiseren. We hebben een debat nodig, niet alleen over aandeelhoudersdemocratie, zoals die gepreekt wordt door de en , maar ook over andere aspecten.
Het derde punt is Europese aanpak versus nationale aanpak. 
Vittorio Prodi,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij zijn geconfronteerd met een situatie die voor Europa uiterst belangrijk is. De lidstaten zitten nog steeds vast aan het idee van een nationale dimensie, en denken hoe dan ook dat deze de overhand heeft. Maar wij vergeten dat er een dimensieverschuiving heeft plaatsgevonden en dat wij welbewust moeten afstevenen op een continentale dimensie. Wij moeten die richting uitgaan, en wij moeten dat streven ook weten te beheren.
Daarom kan ik maar niet begrijpen waarom bepaalde bezwaren zijn geopperd, bijvoorbeeld naar aanleiding van de bankfusies in Polen. In Italië hebben wij precies met het oog daarop ingestemd met de overname van de . Ik zie in dat soort bezwaren een belangenverstrengeling, omdat het heel dikwijls gaat om bedrijven die volledig in overheidshanden zijn of waar de overheid op zijn minst een meerderheidsbelang heeft.
Dit is een conflict tussen een onmiddellijk politiek belang en een belang op lange termijn. Het gaat hierbij niet slechts om de consumenten, maar om de algehele doeltreffendheid van het Europese stelsel. Dat is ook zo gegaan met en , waar een groot conflict rees tussen enerzijds de noodzaak om onze bedrijven te rationaliseren, zodat zij echt de wereldconcurrentie aankunnen, en anderzijds de noodzaak om deze bedrijven ervoor te behoeden dat ze op korte termijn in het nauw worden gedreven.
Ik dring er tevens op aan dat het mededingingskader wordt georganiseerd. Vanochtend hebben wij al met commissaris Kroes gesproken, die ik dank voor haar bereidwilligheid ten aanzien van de concurrentie in de energievoorziening. Wij moeten elektriciteitsnetwerken oprichten. Gas en elektriciteit moeten op volledig Europese leest geschoeid worden. Dat is onze missie, en ik vraag dat er zo snel mogelijk in die richting wordt gewerkt. 
Claude Turmes,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb volledig begrip voor de woede van Italië en Spanje over wat ik Duits-Frans energie-imperialisme in Europa zou willen noemen. Het zijn de economieën van Duitsland en Frankrijk die daarvoor de hoogste prijs betalen. Oostenrijk heeft elektriciteits- en gasprijzen die 20 procent lager liggen dan in Duitsland, omdat het gas- en elektriciteitsnet minder kost en omdat er meer concurrentie op de Oostenrijkse markt bestaat dan op de Duitse.
Het antwoord op wat er de afgelopen weken is gebeurd, mevrouw Kroes en mijnheer Barroso, is niet het kweken van Europese kampioenen. Europese energiekampioenen zouden onze grote industrieën en consumenten en ons als burgers nog meer geld afhandig maken, om het door te sluizen naar de aandeelhouders. Daarom is het enige antwoord concurrentie op de markten. Die zal moeten worden afgedwongen door sterke en onafhankelijke regulerende instanties, sterke mededingingsautoriteiten en volledige eigendomsplitsing. 
Roberto Musacchio,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij hebben altijd gezegd dat energie en Europa geen -aanpak nodig hebben maar een goed beleid waar iedereen achter staat. Dit wordt opnieuw bevestigd door wat er momenteel aan de hand is: Europa heeft enorme moeite met het opzetten van een innoverend energiebeleid dat opgewassen is tegen de problemen die door het Protocol van Kyoto worden opgeworpen, een beleid dat inspeelt op de behoefte aan een nieuwe en andere ontwikkeling.
In de wereld woeden vreselijke oorlogen om de controle op de aardoliebronnen. Thans verplaatst het conflict zich onder meer naar hartje Europa. Natuurlijk ligt de oplossing niet in protectionisme, maar in een eerlijker gebruik van de beschikbare energie, in de bevordering van energiezuinigheid en de exploitatie van hernieuwbare energiebronnen. Ik wijs er in dit bestek nogmaals op dat wij ons fel verzetten tegen gevaarlijke bronnen als kernenergie.
Wij moeten toe naar economische en maatschappelijke modellen die niet zoveel energie verslinden; wij moeten toe naar samenwerking met de andere werelddelen. Dat is duidelijk heel wat anders dan betrokkenheid bij handelsoorlogen die niets te maken hebben met onze toekomst. Het is een grove misrekening te denken dat alles gereduceerd kan worden tot koopwaar en handelsgoed. Noch de vrijhandel noch het protectionisme is de oplossing, maar een alternatief energiebeleid in Europa en in de wereld waar iedereen achter staat en dat op solidariteit gebaseerd is: daar moeten wij naar streven! 
Adam Jerzy Bielan,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil iets zeggen over het onderwerp van de fusie tussen twee bankconcerns, de en de Dat onderwerp heeft tot een grote controverse geleid in Polen.
In 1999 kocht een meerderheidsaandeel in , een van grootste Poolse banken. Zoals later bleek was dit een zeer profijtelijk besluit. In zeven jaar tijd is de aandeelwaarde verviervoudigd. Op het moment dat de Italianen de Poolse bank kochten, stemden zij er evenwel mee in geen kapitaal te zullen investeren in een onderneming die de bank in Polen concurrentie zou aandoen. De overname van en daarmee ook van een andere Poolse bank, is bijgevolg een duidelijk schending van de privatiseringsovereenkomst. De Poolse autoriteiten zijn derhalve verplicht om deze fusie tegen te houden en de voorwaarden van de overeenkomst te handhaven.
Het is vermeldenswaard dat het in dit geschil niet gaat om een Poolse regering die wil voorkomen dat een buitenlandse entiteit de controle krijgt over een nationale onderneming, zoals recentelijk het geval is geweest in Frankrijk, Spanje of Italië. De beschuldigingen van protectionisme aan het adres van de Poolse regering zijn dan ook geheel ongegrond. Bovendien mogen wij niet vergeten dat de Europese Commissie weliswaar toezicht moet uitoefenen op fusies op communautair niveau, maar dat verplichtingen inzake overeenkomsten en het banktoezicht onder de bevoegdheid van de nationale regeringen vallen.
Daarom hoop ik dat de Europese Commissie met deze argumenten rekening zal houden en Polen niet meer het voorwerp zal zijn van dreigementen ten aanzien van dit onderwerp. 
Antonio Tajani (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de eenmaking van de markten is een fundamenteel doel van de Unie, maar ook meer dan dat: de markt was en is een van de pijlers onder het hele Europese integratieproces.
Een echte markt eist in de eerste plaats dat het kapitaal vrij kan circuleren en daar geplaatst wordt waar het het meest oplevert. In de tweede plaats eist de markt dat de bedrijven een grensoverschrijdende dimensie aannemen en zich via fusies en overnames, ook vijandige overnames, daar vestigen waar zij denken dat dit het meest interessant is voor hun concurrentiepositie. De markt duldt geen misbruik van machtspositie, waardoor de vrije concurrentie wordt belemmerd. Een open en goed functionerende markt is van doorslaggevend belang voor het Europees concurrentievermogen op de internationale markten.
Precies het tegenovergestelde effect wordt gesorteerd door het protectionisme, waarvan wij in de afgelopen maanden een paar staaltjes hebben gezien, met landen die overnames, fusies of grensoverschrijdende acquisities blokkeerden om nationale strategische belangen te beschermen. In feite dient protectionisme om zwakke en onefficiënte bedrijven te beschermen, of om op kunstmatige wijze nationale kampioenen te creëren. Daarmee wordt de klant het kind van de rekening, want die krijgt dan niet de beschikking over goederen en diensten tegen de beste prijzen. Ook de collectiviteit ondervindt daar heel wat schade van, omdat zij moet opdraaien voor de kosten van niet-concurrerende bedrijven. Daar komt dan nog bij dat het protectionisme, juist omdat het beschermend van aard is, de werknemers geen zekere en duurzame werkgelegenheidsperspectieven te bieden heeft. Met protectionisme gaat Europa achteruit.
Om goed te kunnen functioneren moet de markt efficiënt zijn en mogen er geen asymmetrische situaties zijn. Iedereen moet de regels respecteren: oneerlijke concurrentie van landen of bedrijven die zichzelf afschermen en tegelijkertijd de openstelling van andere bedrijven uitbuiten, mag niet toegestaan worden.
Daarom vragen wij de Europese Commissie om vastberaden op te treden, teneinde vrij verkeer van kapitaal en vrije concurrentie te garanderen. Daarom hebben wij een positief oordeel over wat mevrouw Kroes in dit Parlement gezegd heeft. Als men de moed heeft om deze keuzen te maken, dan is men werkelijk Europeaan. De uit een geïntegreerde markt voortvloeiende concurrentie, groei en welvaart voor de burgers zijn van vitaal belang om het pad te effenen voor de totstandkoming van de Europese Grondwet. 
Pervenche Berès (PSE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, u wilt dat de markt naar behoren functioneert. Wel, dan zult u moeten afzien van het tomeloze liberalisme dat u ons voorstelt en dat de vooropgestelde doelstellingen duidelijk niet bereikt. We hebben uiteraard nood aan een fusiestrategie die werkt, maar die zich tegelijkertijd baseert op een goed geregeld industriebeleid en op bedrijfsstrategieën die de doelstellingen op het vlak van milieu en de sociale normen respecteren.
Ik sluit me aan bij de voorzitter van de Raad, die terecht stelde dat we ook doelstellingen op middellange en lange termijn moeten opnemen, aangezien een ongebreideld liberalisme niet in staat is deze te vervullen. Als we daarenboven willen dat de overnamerichtlijn goed werkt, zullen we een groot aantal bevoegdheden naar de lidstaten moeten doorschuiven. We moeten misschien ook overwegen om de richtlijn te herzien - zoals ook in de tekst staat - om te verhinderen dat aandeelhouders over een onbeperkte macht beschikken. Daarmee zouden ze, zonder rekening te houden met het belang van de betrokken staat, met de gevoerde industriële strategie of de belangen van de werknemers, bedrijven kunnen kapotmaken die in de loop der jaren kennis van zaken hebben vergaard en een ondernemingsstrategie hebben uitgewerkt. Deze elementen zouden eveneens kunnen bijdragen tot een Europees industriebeleid.
Umberto Pirilli (UEN ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij staan voor twee mogelijke fusies. De eerste, tussen en , is tegennatuurlijk, omdat hiermee een energiemonopolie in de gas- en elektriciteitssector in België wordt gecreëerd en de Franse markt nog verder afgegrendeld wordt van mogelijke concurrenten. De tweede fusie, tussen en , zou daarentegen kunnen leiden tot diversificatie op de Franse en Belgische energiemarkt.
De toepassing van het wederkerigheidsbeginsel in de betrekkingen tussen de Europese landen in de energiesector lijkt essentieel voor een Europese energiemarkt die in dienst staat van de consument. Het is eveneens van essentieel belang om een gemeenschappelijk Europees energiebeleid tot stand te brengen.
Italië heeft via liberaliseringen en privatiseringen veel ruimte geboden aan energiebedrijven uit andere landen. Ook in andere Europese landen is dat geschied. De schending van het wederkerigheidsbeginsel door Frankrijk kan in dit geval niet goedgepraat worden met het argument dat het land zijn energieonafhankelijkheid moet garanderen door middel van nationale kampioenen. Die schending is gewoon een manifestatie van een overdreven nationalististisch beleid. Frankrijk heeft al nationale energiekampioenen en heeft geen andere nodig.
De fusie tussen en , die het Belgische controleert, brengt het ernstige risico met zich mee dat protectionistische tendensen worden aangewakkerd, niet alleen op energiegebied maar ook in andere industrietakken, evenals in de financiële wereld en de dienstensector.
De Europese Commissie is in andere gevallen streng opgetreden en heeft haar antitrust instrumenten ingezet om machtsposities te voorkomen die de internationale concurrentie in de weg konden staan. Dit is onlangs nog gebeurd met de zaak en met de zaak , waar nu , een Franse bank, profijt van lijkt te trekken.
Het is te hopen dat de Commissie dezelfde strengheid hanteert om het vrij verkeer van kapitaal te waarborgen. Ook in deze omstandigheden moet het beginsel voor iedereen gelden. In Europa kunnen wij niet toelaten dat sommige landen gelijker zijn dan andere. 
Cristóbal Montoro Romero (PPE-DE )
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, we houden dit debat vanmiddag tegen de achtergrond van uitermate ernstige gebeurtenissen op de markten voor met name energie, elektriciteit en gas. We zien overnames op initiatief van regeringen - zoals in Spanje - of overnames die juist worden verhinderd door regeringen - zoals in Frankrijk gebeurt. Dit alles is een stap terug, een tegenslag voor de Europese Unie.
We horen politieke betogen van de hoogste politieke vertegenwoordigers van belangrijke Europese landen, die niet aarzelen om vraagtekens te zetten bij de grondbeginselen van de Europese Unie: het vrije verkeer van kapitaal of volledige mededinging op de markt. De betogen die wij de afgelopen dagen hebben gehoord van ministers lijken te gaan over planning, over een volledig achterhaalde en mislukte economische planning. Ze hebben het zonder blikken of blozen over protectionisme, over economisch patriottisme, over nationalisme. Kortom, ze hangen een populistisch verhaal op van het ergste soort.
Tegen deze achtergrond moeten we duidelijk inzetten op de Europese opbouw, en dat betekent vrije marktintegratie, wel wetend dat er asymmetrische situaties bestaan op die markten. Die asymmetrische situaties bestaan namelijk! Kennen wij ook maar één enkel voorbeeld van economische integratie zonder asymmetrie? En desondanks zijn we gekomen waar wij gekomen zijn. Nu staan wij hier met allerlei problemen en moeilijkheden, en het enige dat met die politieke betogen wordt bereikt, is dat er nog meer problemen en moeilijkheden worden veroorzaakt.
We hebben het over strategische sectoren, maar de communicatiesector, de transportsector en financiële sector zijn net zo goed strategisch. Wij vragen van de Commissie dat zij tegenover deze nationalistische aanvechtingen het doel en het ideaal van de Europese integratie stelt, en dat zij tegenover een populistisch pleidooi voor isolationisme het doel van de opbouw van een interne markt stelt. Kortom, wij vragen van de Commissie dat zij de rol van hoedster van de Verdragen op zich neemt en beleid ontwikkelt dat echt leidt tot ontwikkeling en werkgelegenheid voor alle Europese burgers.
Pier Luigi Bersani (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het proces van industriële en financiële concentratie kan de Europese Unie in de wereld versterken.
In sommige gevallen en in sommige tijdsbestekken kan deze concentratie heel goed langs nationale wegen geschieden, maar nationale wegen worden vaak gevolgd vanuit een defensieve positie en brengen het risico van een gevaarlijke protectionistische spiraal met zich mee, die absoluut tot stilstand moet worden gebracht. Het juridisch kader moet verder ontwikkeld worden. De nationale voorschriften inzake overnames en fusies moeten sterker convergeren, anders zal men zo hard achter de wederkerigheidsclausules gaan aanhollen dat alle landen worden weggedrukt in de hoek van de meest protectionistische en gesloten wetsvoorschriften.
Tot slot zullen wij in bepaalde bedrijfstakken onvermijdelijk met oligopoliën te maken krijgen, bijvoorbeeld in de energiesector. Deze oligopoliën mogen niet gebaseerd zijn op onderhandse afspraken of nadelig uitpakken voor de consumenten. Ook mag de overheidscontrole op bepaalde ondernemingen niet leiden tot een gemakkelijk misbruik van de markt. Kortom, de reguleringsautoriteit moet meer macht krijgen en sterker geïntegreerd worden. Ook de antitrust moet krachtiger worden, en op de onmiddellijke termijn moet de Commissie actiever en harder optreden. 
Ivo Belet (PPE-DE ).
   - Voorzitter, mevrouw de commissaris, u weet dat heel veel ogen in België momenteel op u gericht zijn. De algemene verwachting is dat u aan de nieuwe Franse fusiegroepen en duidelijk maakt dat hun positie op zo'n kleine markt als de Belgische onhoudbaar monopolistisch is. Ik weet dat de fusie officieel nog niet genotificeerd is bij uw diensten, maar dat neemt niet weg dat u in onze ogen toch al een duidelijk signaal kunt afgeven. Een signaal dat dergelijke toestanden in strijd zijn met de Europese regelgeving. De nieuwe fusiegroep zal in België immers meer dan 90 procent van de gasdistributie alleen al voor zijn rekening nemen. Ik hoop dat u kunt bevestigen dat een bedrijf met een dergelijke marktconcentratie verplicht zal zijn om een belangrijk deel van zijn activiteiten af te stoten.
U, mevrouw Kroes, bent nu de enige garantie voor de consument - en daarmee bedoel ik zowel de particulieren als de industrie - dat ze in de toekomst geen onaanvaardbaar hoge prijs zullen moeten betalen voor hun gas en voor hun elektriciteit. U hebt ook de macht om het vertrouwen van de publieke opinie in Europa tenminste deels te herstellen. U kunt dat door die grote, mega-industriële groepen duidelijk te maken dat zij misbruik maken van de liberalisering, dat wat ze doen onwettig is en in strijd is met die concurrentieregels.
U hebt ook gezegd dat u binnenkort nieuwe voorstellen gaat doen om de machtsconcentratie in de energiedistributie een halt toe te roepen, een bundeling zoals dat heet. Ik vraag mij af of u kunt bevestigen dat u daarmee bedoelt dat grote producenten verplicht zullen worden om hun blokkeringsparticipatie in distributiebedrijven af te stoten.
Mevrouw de commissaris, ik rond af, u kunt geschiedenis schrijven door u te laten gelden en duidelijk te maken dat de Europese autoriteiten opgewassen zijn tegen dergelijke monsterfusies. U hebt de reputatie een harde tante te zijn, we zouden het ten zeerste op prijs stellen als u die reputatie de komende weken ook hard zou maken. 
Antolín Sánchez Presedo (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik deel het standpunt van de commissaris dat het geen zin heeft om over nationale kampioenen of continentale giganten te spreken, en dat volgens het mededingingsrecht elk geval apart beoordeeld moet worden.
Het mededingingsbeleid is van essentieel belang, maar biedt op energiegebied niet altijd een oplossing, evenmin als het internemarktbeleid dat doet. Spreken over energie is spreken over veiligheid en algemene belangen. Energie is van vitaal belang en valt in essentie onder de huidige bevoegdheden van de lidstaten.
Op dit moment zijn er vijfentwintig energiemarkten met grote onderlinge verschillen, asymmetrische regelgeving en aanbieders die gebonden zijn aan verschillende strategische keuzes en verschillende afspraken in het kader van buitenlands beleid.
We hebben een homogeen systeem met geharmoniseerde randvoorwaarden nodig. De grote aanbieders mogen deze voorwaarden niet opleggen of dicteren. Een Europese energiemarkt, met Europese energiediensten, zal niet als vanzelf ontstaan, maar zal de vrucht moeten zijn van de Europese methode, van gezamenlijke acties en afspraken. Europa heeft een agenda nodig en leiderschap om die agenda te verwezenlijken.
Als socialisten zijn wij voor een Europees energiebeleid, zoals dat - voor het eerst - was opgenomen in de Europese Grondwet. Meer dan verbitterde woorden ter veroordeling van het patriottisme hebben we intelligente daden nodig ten behoeve van het Europese project. 
Iles Braghetto (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, de Italiaanse delegatie van UDC-SVP heeft in de afgelopen weken een schriftelijke vraag aan de Commissie gesteld om de tegenstrijdigheden van het Europees energiebeleid, dat ogenschijnlijk in crisis verkeert, aan de kaak te stellen.
Het besluit van de Franse regering om de beginselen van de Europese markt te schenden door nog een energiegigant te creëren, zal een aantal negatieve consequenties hebben. De fusie tussen de bedrijven en dreigt een broederstrijd tussen lidstaten te ontketenen, juist op het moment dat Europa zich opmaakt om de energiemarkt voor 100 procent te liberaliseren. Dit politieke initiatief staat haaks op alle voornemens inzake transparantie en vrije concurrentie. Op die manier maakt de politiek zich meester van het financiële spel, terwijl dat enkel in handen van de markt zou moeten zijn.
Daarnaast maken wij ons zorgen over de manier waarop in Frankrijk met de fusierichtlijn wordt omgegaan. De bespreking van die richtlijn zal, na een lange stilte, morgen in de hervat worden. Het Franse wetsvoorstel kan mogelijk transacties met het -kapitaal tegenhouden door buitensporige bevoegdheden toe te kennen aan ondernemingen waarop een bod wordt gedaan. Op zo’n abnormale situatie hebben wij natuurlijk gereageerd door het probleem op verantwoorde wijze aan de orde te stellen. Wij vragen ons hierbij wel af welk energiebeleid ons Europa eigenlijk wil volgen.
Wij willen, mijnheer de Voorzitter, in de Parlement nogmaals uiting geven aan onze vrees dat wij op het gevaarlijk hellend vlak van het Europa van de nationale staten terecht zullen komen. Dat zou indruisen tegen de idealen en de geest van de Verdragen, tegen de waarden en idealen die De Gasperi, Adenauer, Schumann en Monnet ons hebben doorgegeven.
Europa heeft zichzelf een eenheidsmunt bezorgd, het doet zijn best wetten, voorschriften, statuten en instellingen te harmoniseren, het heeft een Centrale Bank opgericht en het Schengengebied ingesteld: dat Europa kan toch zeker niet gedegradeerd worden tot een spel waar de nationale belangen het winnen van de communautaire belangen, en de politiek de plaats van de markt inneemt?
Het perspectief van een pan-Europese industriecontext, dat voorzitter Barroso opnieuw heeft gelanceerd via de goedkeuring van het Groenboek over de energiesector, stemt ons eindelijk hoopvol. De totstandkoming van open markten ten gunste van de consumenten en de centrale positie van de Europese beleidsvorming als bescherming tegen nationaal egoïsme: dat moet in de komende maanden het prioritaire doel van de Commissie worden. 
Manuel Medina Ortega (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wanneer ik in deze plenaire vergadering het beginsel van vrij verkeer van kapitaal heilig hoor verklaren, en wanneer ik zie dat daarbij de sociale doelstellingen uit de Verdragen, zoals werkgelegenheid, de ontwikkeling van een evenwichtige economie of het behoud van solidariteit en cohesie, uit het oog worden verloren, krijg ik de indruk dat sommige leden van dit Parlement de Verdragen van de Europese Unie helemaal niet gelezen hebben.
Bij een overnamebod moet, over het algemeen, rekening worden gehouden met bijvoorbeeld de belangen van de werknemers, die erkend zijn in de richtlijn betreffende het openbaar overnamebod, en in de tweede plaats met de verplichtingen op het gebied van openbare dienstverlening.
Zoals de heer Turmes zojuist heeft gezegd, vragen de grote multinationals, met name op dit moment, in bepaalde landen meer geld van hun klanten dan in landen waar dat vrije verkeer niet bestaat. Degenen als ik die afkomstig zijn van perifere insulaire regio’s vragen zich af wie de extra rekening gaat betalen die deze deficitaire regio’s gepresenteerd zullen krijgen.
Tenslotte wil ik nog zeggen dat het niet waar is dat de richtlijn betreffende het openbaar overnamebod niet voorziet in inmenging door de politiek. Lid 5 van artikel 4 bepaalt dat er uitzonderlijke maatregelen kunnen worden genomen als de nationale situatie daarom vraagt. De regelgevende instanties van de Europese Unie zullen daar rekening mee moeten houden. 
José Manuel García-Margallo y Marfil (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zal ingaan op de opmerkingen van mijn landgenoot, de heer Sánchez Presedo, en iets zeggen over de openbare overnamebiedingen - in het meervoud - op het bedrijf Endesa.
Wat heeft de Spaanse socialistische regering in dit geval gedaan? In de eerste plaats heeft de regering systematisch alle regelgevende organen en de Spaanse mededingingsautoriteit bezet. Voor het eerst in de geschiedenis van de Spaanse democratie staat aan het hoofd van elk van de drie organen iemand van wie het partijlidmaatschap bekend is.
In de tweede plaats heeft de Spaanse regering brutaalweg een bepaald overnamebod op het bedrijf Endesa gesteund, wat zelfs zo ver ging dat de ministerraad bij de goedkeuring van dat bod inging tegen het advies annex oordeel van die mededingingsautoriteit.
In de derde plaats heeft de Spaanse regering een muur opgetrokken - zoals de minister van Economische Zaken en het ministerie van Industrie vandaag nog eens hebben herhaald - tegen het overnamebod door een ander bedrijf uit de Europese Unie.
Na het ‘’ van de minister-president heeft de minister van Industrie alle mogelijke ‘massa-obstructiewapens’ in de strijd geworpen, en heeft hij zelfs halverwege de wedstrijd de spelregels veranderd - waar hij overigens op moest terugkomen op het traject tussen de ministerraad en publicatie in het Staatsblad - waarmee hij van Spanje een soort bananenrepubliek heeft gemaakt waar de rechtszekerheid met voeten wordt getreden.
Nu we het toch over economisch patriottisme hebben, moet gezegd worden dat wat Spanje nodig heeft om te blijven groeien en banen te blijven creëren, meer concurrentie is en niet meer protectionisme, meer liberalisme en geen politiek gesjacher of inmenging door politici en meer energiezekerheid, hetgeen betekent dat wij in Europa moeten integreren, en niet dat we een eiland moeten blijven op dit punt.
Aan de Commissie vraag ik in de eerste plaats dat zij de politieke twijfels wegneemt die met betrekking tot deze operaties zijn gerezen. Ik heb de commissaris al eerder gevraagd, namelijk op het moment dat dit overnamebod voor het eerst werd gedaan, om zich sterk te maken voor een oplossing van dit probleem. Ik heb haar namelijk ook gewaarschuwd voor de politieke risico’s die er aan dit overnamebod kleefden. Dat wilde ze niet, en nu zitten we in deze situatie.
In de tweede plaats vraag ik haar om te garanderen dat de regels betreffende eerlijke concurrentie zoals ze nu zijn, worden toegepast. In de derde plaats vraag ik haar om ervoor te zorgen dat, zoals ze zelf heeft gezegd, de markten integreren tot een gemeenschappelijke markt - de enige manier om over voldoende en goedkope energie te beschikken - en tot een interne markt, wat ons streven is. Dat is Spaans patriottisme en dat is Europees patriottisme. 
Andrzej Jan Szejna (PSE ).
   - ( Mijnheer de Voorzitter, de communautaire wetgeving inzake fusies en overnames in de interne markt voorziet in een mededingingsbeleid, een van de belangrijkste maar ook eerste communautaire beleidsvormen. Dit beleid wordt verondersteld de barrières weg te werken die de interne handel in de interne markt in de weg staan en te verzekeren dat deze niet vervangen worden door andere concurrentieverstorende bedrijfs- of regeringsactiviteiten.
Helaas is uit recente gebeurtenissen gebleken dat in bepaalde lidstaten protectionistisch en kortzichtig wordt gehandeld. Dit geldt voor de Duitse firma die de Spaanse onderneming probeert over te nemen, en voor de fusie tussen de Franse aardgasreus en , de in Italië gevestigde multinationale brandstof- en energiegroep, maar ook voor de recente blokkering door de Poolse regering van de fusie tussen de bank en de bank, die het product is van een fusie tussen de Duitse en de Italiaanse .
Het verzet van de Poolse regering heeft een dubieuze juridische grondslag als wij denken aan de communautaire wetgeving, en plaatst Polen in een kwaad daglicht bij buitenlandse investeerders. Helaas is dit geval ook een wapen geworden in de strijd die de rechtse regering voert tegen de onafhankelijkheid van de Nationale Bank van Polen, die ook de centrale bank is. 
Alexander Radwan (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wist u al dat yoghurt een zaak van nationaal belang is? Dit was het argument dat een van de grote oprichtende landen van de EU gebruikte om te antwoorden op de vraag of een overname van was toegestaan, hoewel het bedrijf zijn omzet en winst voornamelijk in het buitenland behaalt.
Ik verbaas me over de huidige discussie. Iedereen wil dat de ondernemingen uit zijn land op kooptocht gaan in Europa en in de wereld – maar niet in eigen land. Ik heb niemand horen klagen toen het Spaanse de Duits-Britse onderneming O2 overnam, of toen de een grote Britse financiële dienstverlener overnam. Ik heb niemand opgewonden zien doen over het feit dat Frankrijk een Italiaanse bank wilde opkopen, of dat aandelen verkreeg in , of dat in Italië de kocht, hoewel tegen problemen aanliep bij een vergelijkbare actie in Italië.
Er is sprake van heel veel hypocrisie bij de lidstaten en de Raad. Ze doen hun eigen deur achter zich dicht en willen elders zaken doen, en zo verzwakken ze de Europese economie. Het is een misvatting te geloven dat wij de doelstellingen van Lissabon kunnen bereiken en sterker kunnen worden door nationaal protectionisme, als wij niet eens de concurrentie in eigen huis aan kunnen. We hebben sterke ondernemingen nodig, en ook ondernemingen die naar andere landen gaan en daar meer concurrentie introduceren.
Voor de Commissie ligt de uitdaging op twee niveaus. Zij moet iedere zaak zorgvuldig onderzoeken en de volgende vraag beantwoorden: brengt de fusie voordelen voor de consument en vergroot het de concurrentie? Dit is de eigenlijke onderzoekstaak van de Commissie, en het antwoord is vaak ‘ja’ en soms ‘nee’. De Commissie moet zich streng opstellen tegenover de Raad, want het vertrouwen dat de lidstaten en de Raad denken vanuit een Europese benadering en vanuit de interne markt heeft de afgelopen jaren een behoorlijke deuk opgelopen. 
Elisa Ferreira (PSE ).
   - Het initiatief van de Commissie om de verordening betreffende fusies te herzien is hoogst welkom. De bestaande wetgeving was niet doeltreffend meer, hetgeen duidelijk blijkt uit de rechtens bindende, maar onevenwichtige en economisch onhoudbare beslissingen met betrekking tot de energiemarkt in Portugal en Spanje.
De opkomst van grootschalige bedrijven in Europa heeft de problemen op het gebied van de regelgeving verergerd, vooral in kleinere landen met minder solide hulpbronnen. Essentiële goederen en diensten die overal en voor iedereen tegen de laagst denkbare kosten beschikbaar zouden moeten zijn, worden nu geleverd door particuliere ondernemingen die als monopolie of oligopolie opereren. Marktverstoringen zijn eerder regel dan uitzondering, en dat betekent dat de theoretische voordelen van vrije mededinging in de praktijk niet kunnen worden gerealiseerd. En dat is waar regulering een cruciale rol vervult.
Mevrouw de commissaris, zullen er bij de huidige herziening van de wetgeving antwoorden worden geformuleerd op tenminste een aantal van deze problemen? Hoe denkt de Commissie de macht van de oligopoliën te reguleren? Kan Europa verder zonder een uitgebreide discussie te voeren over het industriebeleid en de diensten van algemeen economisch belang?
Ik dank u bij voorbaat voor uw antwoord op deze vragen. 
Hans Winkler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik heb niet veel meer toe te voegen aan wat ik in het begin al heb gezegd. Ik heb namens de Raad duidelijk verklaard voorstander te zijn van concurrentie in het belang van de consument. Aan het begin van het debat heeft de heer Lehne de Raad verzocht zich met deze kwestie bezig te houden. De heer Radwan heeft een vergelijkbare oproep aan de Raad gedaan. Ik kan alleen zeggen dat waar de Raad gevraagd is, en waar wij de mogelijkheid, de bevoegdheid hebben, wij uiteraard in actie zullen komen, en wij zullen dit doen in overeenstemming met de geldende bepalingen van de Verdragen.
Ik wil deze gelegenheid graag aangrijpen om - als u mij dat toestaat - een beetje reclame te maken voor onszelf. Ik zou u graag willen wijzen op een evenement dat het Oostenrijks voorzitterschap samen met het Fins voorzitterschap organiseert en dat zich wellicht mag verheugen in de belangstelling van de aanwezigen hier. Naar aanleiding van de inmiddels traditioneel geworden zullen Oostenrijk en Finland, de twee voorzitters van de Raad in 2006, op 19 juni 2006 in Wenen een evenement organiseren onder de titel ‘’.
Het accent van dit evenement zal liggen op actuele trends bij fusies en fusiecontrole. Onder het motto ‘’ zal aan de hand van voorbeelden van een fusie en de situatie in een bedrijf in overgang worden gediscussieerd over de vraag in hoeverre de fusieverordening heeft gezorgd voor een nieuwe benadering. Wij zullen het genoegen hebben om commissaris Kroes en Martin Bartenstein, de Oostenrijkse minister van Economische Zaken en Werkgelegenheid, bij dit evenement te mogen begroeten. Ik kan me voorstellen dat deze of gene zich hiervoor interesseert. 
Neelie Kroes,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben dankbaar voor het initiatief van het Oostenrijkse voorzitterschap om samen met het komende Finse voorzitterschap een zeer belangrijke dag in juni te organiseren: de . Wat de andere vraagstukken betreft, ben ik onder de indruk van het feit dat prioriteit is gegeven aan kleine en middelgrote bedrijven. De zaak is benaderd op een wijze die echt een grote stap vooruit betekent. Het voorzitterschap heeft niet alleen een agenda uitgevoerd, maar is ook heel pragmatisch geweest bij het vinden van oplossingen. We zijn ons ervan bewust dat niet alleen de leden van het Parlement geïnteresseerd zijn in dit onderwerp, maar ook anderen, met name de kleine en middelgrote bedrijven zelf.
Ik ben alle afgevaardigden dankbaar die in hun opmerkingen duidelijke steun hebben gegeven aan het beleid van de Commissie. Ik neem er ook nota van dat niet iedereen het met het beleid eens is. Ik hoop echter oprecht dat we ons er allemaal van bewust zijn dat open en concurrerende markten belangrijke motoren zijn voor groei en werkgelegenheid in Europa. Er is terecht opgemerkt dat dit is wat we beloofd hebben met de Lissabon-agenda: meer banen, betere banen en economische groei.
Zoals velen van u hebben erkend, heeft een interne markt enorm veel potentieel. We moeten onze bedrijven en industrieën dat potentieel volledig laten benutten. Dat is ook wat besloten is. Daartoe behoort overigens ook het proces van bedrijfsherstructureringen en dat ziet er veelbelovend uit. Wij mogen echter niet alleen kijken naar de interne markt zelf, maar moeten ook oog hebben voor de positie die de interne markt buiten Europa heeft. We moeten ons er namelijk van bewust zijn dat er wereldwijde concurrentie bestaat, en als het ons menens is en wij dat spel willen meespelen, dan moeten we ons ervan bewust zijn dat we in bepaalde omstandigheden moeten herstructureren.
Ofschoon de gevolgen van individuele fusies van geval tot geval moeten worden bekeken, in overeenstemming met de concurrentieregels - daarover bestaat geen twijfel -, zullen fusies tussen bedrijven die gevestigd zijn in verschillende lidstaten waarschijnlijk leiden tot meer concurrentie. Dit leidt weer tot concrete voordelen voor de Europese consumenten, in de vorm van lagere prijzen en meer keuzemogelijkheden, en dat is de reden waarom de Commissie met grote bezorgdheid iedere ongerechtvaardigde inmenging in dit proces door nationale regeringen zal gadeslaan.
Wat betreft het vrij verkeer van kapitaal, dat terecht door een aantal afgevaardigden is genoemd, zal de Commissie de regels met betrekking tot de interne markt handhaven, zoals u van ons verwacht. We zullen hard zijn voor de lidstaten die de bepalingen van de sectorale wetgeving van de EG, waarmee concurrentie op de markten wordt ingevoerd - zoals op het gebied van energie, telecommunicatie en financiële diensten of het bankwezen - niet correct implementeren. Wat betreft individuele fusies zullen we op een eerlijke, objectieve en coherente wijze toezien op de naleving van de verordening betreffende fusies. U zult zich herinneren dat volgens de verordening betreffende fusies de Commissie exclusief bevoegd is om op basis van concurrentieoverwegingen de gevolgen van fusies met een Gemeenschapsdimensie te beoordelen.
Ik neem zorgvuldig nota van de zorgen die hier zijn geuit over specifieke gevallen in de energiesector. Ik heb op dit moment hierover geen informatie, dus kan ik hier niet op ingaan. Ik zeg nogmaals dat we fusies alleen op basis van concurrentieoverwegingen beoordelen, en dat is de grondslag voor de toetsing van onze besluiten door het Hof. Zoals u weet, geeft artikel 21 van de verordening betreffende fusies ons een instrument in handen om iedere ongewenste inmenging door nationale autoriteiten met betrekking tot bedrijfsherstructurering aan te pakken. Ik wil daaraan toevoegen dat ik niet zal aarzelen om dit instrument waar nodig te gebruiken.
Bij de tweederde-regel voor fusies - die sommige afgevaardigden hebben genoemd - stelt zich de vraag of die regel voor fusies wordt geamendeerd. De splitsing van bevoegdheden die het gevolg is van de tweederde-regel zou kunnen leiden tot inconsistentie bij de aanpak van in hoofdlijnen vergelijkbare fusies. Dat is van fundamenteel belang. Ik denk dat dit met name van toepassing is op de energiesector, waar momenteel een beleid van liberalisering op Europese schaal wordt geïmplementeerd - het is nog niet gereed, maar het wordt momenteel geïmplementeerd - en waarmee de verschillende spelers in de verschillende lidstaten gelijk behandeld zouden moeten worden. Er zullen dus geen verschillende behandelingen zijn al naar gelang de lidstaat. 
De Commissie bevindt zich echter nog in een zeer vroege fase van haar denkproces. De eerste stap is overleg met de belanghebbenden in de lidstaten over de vraag of het aan te raden is om de tweederde-regel te wijzigen. Ik ben me ervan bewust dat we de steun van de Raad nodig hebben en ik ben me er ook van bewust dat dit moeilijk zal worden. Dat is een mogelijk instrument en ik ben ervoor om het te gebruiken, maar dat is niet mijn eigenlijke doel. Het doel is een eerlijke en gelijke behandeling te waarborgen, dus de één is niet gelijker dan de ander. Als er een mogelijkheid bestaat om dat beleid in de steigers te krijgen, dan zal dat D-Day zijn voor dit gedeelte van mijn beleid.
De Commissie heeft de plicht om waar nodig de regels te handhaven. Als hoedster van de Verdragen zullen we ons werk eerlijk, maar met vaste hand doen, zoals terecht is opgemerkt door het Oostenrijkse voorzitterschap.
Ik dank u nogmaals voor uw steun. Ik ben u daar erkentelijk voor. Wij moeten ons werk zo snel mogelijk af maken. Dat is hard nodig, want het is inderdaad nogal hectisch in fusieland. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten. 

De Voorzitter. -
   Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over het Euromediterraan beleid en de voorbereiding met het oog op de volgende bijeenkomst van de EMPA. 
Hans Winkler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, in het kader van het korte debat over het Midden-Oosten dat vandaag is gehouden naar aanleiding van de recente gebeurtenissen, is terecht ook de Euromediterrane samenwerking genoemd. Deze samenwerking is van groot belang, niet alleen in verband met de problematiek in het Midden-Oosten, maar ook in andere contexten. Ik wil hier niet herhalen wat ik vandaag al namens de Raad over de gebeurtenissen in het Midden-Oosten heb gezegd. Intussen heeft ook het voorzitterschap een verklaring hierover afgegeven. Ik wil nu graag ingaan op het Euromed-proces zelf.
Het Oostenrijks voorzitterschap volgt op de Top van Barcelona van november vorig jaar, die werd gehouden ter gelegenheid van de tiende verjaardag van de eerste Top van Barcelona, en waar, naast een gedragscode voor terrorismebestrijding, ook een vijfjarig werkprogramma werd aangenomen voor het Partnerschap inzake politieke en economische hervormingen. Ik geloof dat deze documenten en overeenkomsten van zeer groot belang zijn.
Daarnaast zijn wij met onze mediterrane partners overeengekomen om meer te investeren in onderwijs, en gezamenlijk alle aspecten van legale en illegale immigratie aan te pakken. Dat is een andere heel belangrijke kwestie.
Het is nu aan het Oostenrijks voorzitterschap om zich in te zetten voor de uitvoering van al deze projecten. Wij zullen dat graag, voortvarend en met overtuiging doen. Ik wil ook van de gelegenheid gebruik maken om aan te kondigen dat de ministers van Handel elkaar op 24 maart in Marrakesh zullen ontmoeten en dat de Euromed-ministers van Financiën elkaar op 25 en 26 juni in Tunis zullen ontmoeten.
Wij zullen vooral ook de Commissie steunen om prioriteit te geven aan de media, omdat wij ervan overtuigd zijn dat met name de media een belangrijke rol spelen bij het intercultureel begrip. In dit verband zal het Euromed-seminar ‘xenofobie en racisme in de media’, dat al lang geleden was gepland, nu in mei worden georganiseerd, tijdens het Oostenrijks voorzitterschap.
Zoals u hebt gehoord van de Oostenrijkse minister van Buitenlandse Zaken en fungerend voorzitter van de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen, heeft de Raad zich de afgelopen weken intensief beziggehouden met de cartoonkwestie, onder meer tijdens de informele bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken in Salzburg. Ook hierover heb ik u al kunnen toespreken. Met name dit probleem heeft ons duidelijk gemaakt dat wij doelbewust moeten kiezen voor een toekomstgerichte dialoog tussen de Europese Unie en de islamitische wereld en met moslimgemeenschappen in Europa. Het Euromediterraan Partnerschap biedt een bijzonder belangrijk, zelfs ideaal forum voor de dialoog met de landen in het Middellandse Zeegebied. Deze dialoog is mijns inziens op alle niveaus heel belangrijk, met name ook voor het rechtstreekse contact tussen jonge mensen, en ik geloof dat het Euromediterraan Partnerschap inderdaad een sleutelrol kan en moet spelen. Met dit doel voor ogen werd het afgelopen jaar de Anna Lindh-stichting voor de interculturele dialoog opgericht. Deze stichting heeft een belangrijke rol, juist in deze tijd.
In de conclusies van de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen van 27 februari 2006 worden uitdrukkelijk het proces van Barcelona en de Anna Lindh-stichting genoemd, naast andere multilaterale organisaties die op dit gebied een rol spelen. Dat juichen wij ten zeerste toe.
Het is nu van belang dat wij alle beschikbare instrumenten van het Euromediterraan Partnerschap inzetten voor het overwinnen van spanningen zoals wij die recentelijk hebben gezien. Op 22 februari is er al een ontmoeting geweest tussen hogere Euromed-ambtenaren. Die ontmoeting heeft een zeer open gedachtewisseling over de gebeurtenissen mogelijk gemaakt en alle deelnemers de gelegenheid geboden om concrete maatregelen voor te stellen.
Men is het er in principe over eens dat de structuren die nodig zijn om dit probleem op te lossen, al bestaan. Ik geloof niet dat wij nieuwe moeten creëren. Het is nu aan ons om ervoor te zorgen dat alle passende middelen voor een dialoog worden ingezet om de voortzetting te garanderen van de jarenlange inspanningen die zijn ondernomen om de volken aan beide zijden van de Middellandse Zee dichter bij elkaar te brengen.
De Euromediterrane Parlementaire Vergadering brengt vertegenwoordigers van de volken aan beide zijden van de Middellandse Zee bijeen. Wij verwachten dat zij in deze situatie een bijzonder belangrijke bijdrage zullen leveren aan de verdere stabilisering van de situatie en aan een beter begrip.
De Euromediterrane Parlementaire Vergadering heeft het proces van Barcelona een dringend noodzakelijke nieuwe dimensie verleend en in het bijzonder zijn legitimiteit vergroot. Relevante werkgroepen werden al bij de voorbereiding van de Top van Barcelona in november 2005 aan het werk gezet.
De Commissie politieke zaken, veiligheid en mensenrechten van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering heeft tijdens haar vergadering op de zesde van deze maand een zakelijk en uitvoerig debat gevoerd over de cartoons en eveneens gewezen op de noodzaak van een versterkte dialoog. Ik ben ervan overtuigd dat ook de voltallige vergadering op 26 en 27 maart een passend antwoord zal kunnen geven op de gerezen vragen. Het Oostenrijks voorzitterschap volgt en steunt de vele initiatieven die in dit opzicht worden genomen.
Juist vandaag, tijdens de vergadering van het Comité van hoge ambtenaren voor het proces van Barcelona - het Euromed-Comité - is de titel van een seminar dat in Wenen zal worden gehouden, op verzoek van onze mediterrane partners veranderd. Daarmee werd tegemoet gekomen aan hun verzoek om religieuze gevoelens te respecteren.
Ik ben ervan overtuigd dat de communicatie tussen de traditionele Euromed-comités en de Euromediterrane Parlementaire Vergadering nog verder verbeterd kan worden. Ik hoop dat wij, met een beetje fantasie, onder Oostenrijks voorzitterschap verdere vooruitgang in deze kwestie kunnen boeken, ten behoeve van alle Euromed-comités en het Partnerschap in zijn totaliteit.
Daarnaast zou, vooral met het oog op de recente gebeurtenissen, versterkt kunnen worden samengewerkt met bijvoorbeeld de OVSE of ook de ‘alliantie van beschavingen’, die zoals u weet een Spaans-Turks initiatief is onder auspiciën van de VN. Oostenrijk wil zich graag blijven inzetten in deze bredere context en heeft de van de ‘alliantie van beschavingen’ al uitgenodigd om zijn derde vergadering eind mei in Wenen te houden. 
Benita Ferrero-Waldner,
   - Mijnheer de Voorzitter, we zijn hier bijeen om te debatteren over het proces van Barcelona en de voorbereidingen voor de volgende bijeenkomst van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering.
Staat u mij toe enkele woorden te wijden aan de recente gebeurtenissen in de Palestijnse gebieden, want daar was vandaag maar weinig tijd voor tijdens de bespreking van de Gymnich-bijeenkomst, en er waren maar twee commissarissen. Ik heb mijn plaats afgestaan aan commissaris Rehn voor het debat over de Westelijke Balkan en daarom zal ik, als u het mij toestaat, nu iets zeggen over de gebeurtenissen van gisteren. Die zijn niet alleen actueel, maar raken ook aan de kern van het Euromediterrane partnerschap en aan ons gemeenschappelijk doel van een regio van vrede, stabiliteit, welvaart en kansen. Ik zie niet in hoe die acties van gisteren op enigerlei wijze hebben kunnen bijdragen aan het bereiken van dat doel.
De Israëlische aanval op de gevangenis van Jericho en de manier waarop de Israëli’s de gevangenbewaarders en de gevangenen in het openbaar hebben behandeld, is onaanvaardbaar en moet worden veroordeeld. Ik betreur ook het geweld, de ontvoeringen en de aanvallen op kantoren van de Commissie en van sommige lidstaten in Gaza en op de Westoever.
De eerste slachtoffers van deze ineenstorting van het openbaar gezag zijn de Palestijnen zelf. In de huidige omstandigheden, en gezien de belangrijke politieke deadlines in zowel Israël als de Palestijnse gebieden, is het belangrijker dan ooit dat beide partijen zich terughoudend en verantwoordelijk opstellen. Aanvallen zoals die van gisteren en provocerende verklaringen leveren geen enkele bijdrage aan de verbetering van de vooruitzichten. De Palestijnse Autoriteit moet dan ook een eind maken aan het geweld en de onveiligheid. Gisteravond heb ik - evenals ongetwijfeld ook u, mijnheer de Voorzitter - een uitstekend onderhoud gehad met president Abbas, voordat hij terugging en ik heb hem gevraagd om iets te doen aan de toenemende geweldsuitbarstingen en confrontaties. Hij heeft op dit moment een van de moeilijkste banen ter wereld, en die is er na de gebeurtenissen van gisteren niet makkelijker op geworden. De manier waarop hij een nieuwe Palestijnse Autoriteit zal weten samen te stellen, zal van invloed zijn op de vredeskansen in het Midden-Oosten en gevolgen hebben voor ons allen.
De Europese Unie is een betrouwbare partner van het Palestijnse volk. Geen enkele donor heeft meer gedaan om ze te helpen. Ik heb president Abbas nogmaals gezegd dat we steun willen blijven verlenen aan een betere toekomst, aan een toekomst van vrede en welvaart, maar dat we tegelijkertijd onverminderd zullen vasthouden aan onze principes en daarbij de deur open laten staan voor positieve ontwikkelen. Alle toekomstige hulp aan een nieuwe Palestijnse Autoriteit zal worden bekeken in het licht van het standpunt dat de Palestijnse Autoriteit zal innemen met betrekking tot de drie sleutelbeginselen: beëindiging van geweld, erkenning van Israël en aanvaarding van de bestaande akkoorden, met inbegrip van de routekaart. De mensen waarmee president Abbas onderhandelt, moeten weten en begrijpen dat hun besluiten belangrijke gevolgen hebben.
Staat u mij toe nu enkele woorden te wijden aan het Euromediterrane partnerschap. Op de Top van Barcelona van afgelopen november zijn belangrijke resultaten bereikt met het oog op de toekomst. Het vijfjarenprogramma waarover tijdens de top overeenstemming is bereikt en de gedragscode voor terrorismebestrijding vormen een zeer ambitieuze agenda die het partnerschap meer tastbaarheid, meer politieke relevantie en een grotere operationele capaciteit zal verlenen.
Om gevolg te geven aan de top moeten we er nu voor zorgen dat alle partners constructief en effectief bijdragen aan het bereiken van de gezamenlijke doelstellingen met betrekking tot de politieke en economische hervormingen, tot groei en werkgelegenheid, mensenrechten en gendervraagstukken, scholing en migratiebeheersing, regionale stabiliteit en terrorismebestrijding.
De Commissie is al begonnen met het implementeren van dat vijfjarenprogramma. Er zijn samen met het huidige en het komende voorzitterschap van de Raad, alsmede met de mediterrane partners, initiatieven ontplooid om het succes van deze gezamenlijke onderneming te waarborgen. We hebben de nodige middelen gereserveerd voor bijstand en steun via MEDA en het toekomstige Europese nabuurschaps- en partnerschapsinstrument, dat ook een substantiële faciliteit omvat voor het aanmoedigen van vooruitgang bij bestuurshervormingen, die wij een ‘bestuursfaciliteit’ noemen.
Dit jaar zullen er verscheidene nieuwe en innovatieve activiteiten gelanceerd worden. De voorbereidingen voor de organisatie van de eerste Euromediterrane ministeriële bijeenkomst over gendervraagstukken eind dit jaar zijn vergevorderd.
Twee subregionale conferenties - een in de Maghreb en een in de Mashreq - zullen de weg plaveien voor de vertegenwoordigers van de overheid en het maatschappelijk middenveld om het belang van gelijkheid tussen mannen en vrouwen voor de economische en sociale ontwikkeling te bestuderen en met praktische voorstellen te komen voor de verbetering van de toegang van vrouwen tot de arbeidsmarkt en het openbare leven.
Op de Top van Barcelona hebben de Euromediterrane partners met nadruk gewezen op het belang van migratie, sociale integratie, rechtvaardigheid en veiligheid. Zij hebben duidelijk gemaakt dat deze zaken van gezamenlijk belang zijn in het partnerschap en daaraan gewerkt moet worden met behulp van een uitgebalanceerde en allesomvattende aanpak. De voorbereidingen zijn gestart voor een ministeriële bijeenkomst waarop alle onderwerpen aan de orde zullen komen, van illegale migratie tot mensenhandel en mensensmokkel.
Dit regionale initiatief wordt aangevuld met onze bilaterale programma’s voor de versterking van de institutionele capaciteit, het beheer van legale migratie, de verbetering van grenscontroles en de bestrijding van illegale migratie en mensenhandel.
De heer Winkler heeft de ministeriële handelsbijeenkomst al genoemd, waar de heer Mandelson bij aanwezig zal zijn en waar getracht zal worden het doel van een Europese vrijhandelszone dichterbij te brengen.
We hopen ook dat we vergelijkbare vooruitgang zullen zien bij de Zuid-Zuidhandel - het ‘Agadir-proces’. De zogenoemde cartooncrisis heeft duidelijk gemaakt hoe gevaarlijk het is om vooroordelen, verkeerde informatie en onbegrip te laten doorwoekeren. We betreuren dat die cartoons een belediging waren voor moslims over de hele wereld, maar we hebben ook alle gewelddadige acties en bedreigingen van burgers en eigendommen van de Europese Unie en andere landen krachtig veroordeeld. Steun voor een interculturele dialoog op alle niveaus is belangrijk, en ik ben blij dat hierop in Salzburg sterk is aangedrongen. We zijn ervan overtuigd dat het proces van Barcelona daar een kader voor heeft en dat de structuur er al is: we hebben de Anna Lindh-stichting en 35 andere structuren binnen een heel netwerk.
We moeten het maatschappelijk middenveld en de media de helpende hand toesteken, en alle media-seminars die gepland worden door het Oostenrijkse voorzitterschap zijn meer dan welkom.
In deze context ben ik erg blij met het initiatief om ideeën over dit onderwerp uit te wisselen tijdens de volgende Euromediterrane Parlementaire Vergadering. Daarvandaan zal ik naar de top van de Arabische Liga in Khartoum gaan, want het is uitermate belangrijk dat we nu iedere kans aangrijpen om echt te praten met onze Arabische vrienden en collega’s.
In dit kritieke tijdsgewricht moet onze boodschap duidelijk zijn: alleen met een vastberaden maar ook vreedzame gedachtewisseling en met volledige eerbiediging van de vrijheid van meningsuiting kan het onderlinge begrip worden verdiept en respect voor elkaar worden gekweekt. Dat is zelfs de essentie van het proces van Barcelona. Daarom willen wij meer hoop op vooruitgang geven. Samen willen we het doel van veiligheid, stabiliteit en welvaart verwezenlijken.
Edward McMillan-Scott,
   Mijnheer de Voorzitter, het is mij een groot genoegen u als Voorzitter te zien aan het begin van dit debat over de Euromediterrane Parlementaire Vergadering, waar u zich altijd zo voor inzet. Van de collega’s hier in dit Parlement zitten veel pioniers van het Euromediterrane beleid aan de linkerzijde, en aanzienlijk minder in het midden en aan de rechterzijde, met als gewaardeerde uitzonderingen de heer Busuttil, de heer Kasoulides en mevrouw Saïfi, maar wellicht komen er meer.
Zoals vandaag al eerder is opgemerkt, hadden Véronique De Keyser en ik gisteravond een ontmoeting met de president van Palestina. Wij betreuren de omstandigheden waaronder hij naar huis moest terugkeren zeer. Ik vind het ironisch en tragisch dat juist de twee landen die het meest de mond vol hebben over meer democratie in het Midden-Oosten, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten, gisteren hun post in Jericho hebben verlaten. De regeringen van die beide landen hadden hun garnizoenen juist moeten versterken in plaats van ze terug te trekken.
Het zou gepast zijn als wij op de Euromediterrane Parlementaire Vergadering in het bijzonder van de Raad zouden horen wie voor deze beslissingen verantwoordelijk was, wie ze nam en wanneer en waarom ze werden genomen. Ik hoop dat wij tijdens die vergadering zo mogelijk een verklaring zullen krijgen van de Raad, bijgestaan door de Commissie.
Het werk van Euromed steunt voornamelijk op haar commissies. Wij zijn bijzonder dankbaar voor het werk dat daar plaatsvindt en voor de mogelijkheid tot samenwerking tussen Palestina en Israël die deze Vergadering biedt, een mogelijkheid die uniek is in de wereld. Het is een bijzondere bijeenkomst, die plaatsvindt aan de vooravond van Israëlische verkiezingen en volgt op de verkiezingen van 25 januari in Palestina. Het feit dat er geen vertegenwoordigers van die twee landen aanwezig zijn, betekent niet dat zij uit onze gedachten zijn. Zij vormen juist onze eerste zorg. Naar mijn mening biedt deze vergadering - de laatste onder uw voorzitterschap als Voorzitter van het Europees Parlement - de Commissie, de Raad en het Parlement een geweldige kans om nog eens te benadrukken hoe belangrijk het voor ons is dat de parlementaire dimensie in het Middellandse-Zeegebied werkelijk van de grond komt.
Ik hoop dat het werk dat ik in mijn eigen subcommissie doe ertoe zal bijdragen dat het Europees Parlement in de toekomst het operationele en organisatorische hart van de Euromediterrane Vergadering zal worden. Daar werk ik aan.
Pasqualina Napoletano,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de minister, dames en heren, de dramatische gebeurtenissen van deze uren in Palestina nopen ons ertoe een oordeel te geven. Zoals u al gezegd hebt, mevrouw de commissaris, raken deze gebeurtenissen de kern van het Euromediterrane partnerschap.
Tegen de Israëlische autoriteiten wil ik zeggen dat een verkiezingscampagne, hoe belangrijk die ook is, niet mag betekenen dat het bestaand juridisch kader onderuit wordt gehaald. Een van de bakens daarvan - de voornaamste baken - is de functie van president Abu Mazen. Hij is het slachtoffer van een onverantwoorde aanval op de gevangenis van Jericho en het vastnemen van gevangenen. Aangezien de detentie van die gevangenen onder de bevoegdheid van de Palestijnse Autoriteit viel, is Abu Mazen in feite uit zijn macht ontzet. Bovendien wil ik van de Raad horen wat hij vindt van de houding van de troepen van Groot-Brittannië en de Verenigde Staten, die ter plekke aanwezig waren.
Al onze politieke en morele steun gaat uit naar de president van de Palestijnse Autoriteit, die hier vandaag in ons midden had moeten zijn. Wij beseffen in wat voor moeilijke positie hij verkeert, vooral na de politieke verkiezingen in Palestina. Zoals u zelf gezegd hebt, mevrouw de commissaris, moet Europa de Israëlische autoriteiten tot de orde roepen en manen tot eerbiediging van het recht en respect voor hun legitieme gesprekspartners, net zo goed als wij dat van Hamas eisen. Als het openbaar gezag in elkaar stort, wordt de deur wagenwijd opengezet voor wraakacties en geweld. Daar was trouwens al sprake van. Wij moeten trachten daar een stokje voor te steken. Het bericht over de vrijlating van de gijzelaars komt in dat opzicht heel gelegen.
De Iraanse crisis is ook zo’n pijnlijk hoofdstuk. Ik heb waardering voor de verklaringen van minister Straw hieromtrent en hopelijk houdt hij zich daar volledig aan. Hij heeft gezegd dat er geen enkele militaire optie bestaat. De minister heeft expliciet een standpunt geuit dat heel Europa zou moeten overnemen en dat de socialistische fractie in het Europees Parlement al ten volle onderschrijft, omdat dat ook ons standpunt is. Als men de onderhandelingen de rug toekeert, kan dat leiden tot een rampzalige reeks gebeurtenissen, die wij al van Irak kennen.
Dit maakt ons niet zwakker. Integendeel, het opent de mogelijkheid voor een intensieve dialoog; het is een geruststelling voor de Iraanse en Syrische bevolkingen die zich bedreigd voelen. Wij moeten vooral proberen de spanning te verminderen. Wij moeten vermijden dat er monsterverbonden worden gesmeed uit naam van de strijd tegen het Westen. Wij dienen ervoor te zorgen dat de internationale gemeenschap verenigd blijft in haar druk op Iran en dit land overreedt zich te houden aan de verplichtingen die het zelf heeft onderschreven door het non-proliferatieverdrag te ondertekenen, met het oog op ontwapening in het Midden-Oosten en de gehele Middellandse Zee.
Het is te hopen dat Europa in dit uiterst delicate tijdsgewricht met één stem weet te spreken, dat het autonoom en daadkrachtig overkomt. Hopelijk ook wordt de volgende vergadering van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering een goede gelegenheid om deze thema’s aan te pakken. 
Hélène Flautre,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de aanval veroordelen die het Israëlische leger gisteren op de gevangenis in Jericho heeft uitgevoerd. Dergelijke acties dragen enkel bij tot een radicalisering van het beleid van Hamas, wat de al erg gespannen relaties in de regio nog bemoeilijkt.
Met het oog op de schendingen van het internationaal recht en de rechten van de mens, en gezien de democratische inzet in deze regio, is het betreurenswaardig dat de verklaringen en verbintenissen die zijn voortgekomen uit de top van Barcelona niet gepaard zijn gegaan met een sterkere en concretere inspanning ter bevordering van de rechten van de mens en de democratie.
Vrijheid van meningsuiting is een universeel recht dat van wezenlijk belang is voor de ontwikkeling van elke democratie. De Europese Unie mag daarom geen enkele gelegenheid voorbij laten gaan om dit recht te verdedigen en te bevorderen.
Het gaat hier niet enkel om de gevolgen van de publicatie van de spotprenten over de profeet Mohammed. Wie in Algerije kritiek uitoefent op de president, moet terechtstaan voor laster en wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf of boete. Dit is het geval voor Ali Dilem, Bachir El Arabi, berichtgever van , en Hakim Laâlam, columnist van .
Mohamed Benchicou, directeur van , zit sinds 14 juni 2004 vast in de gevangenis van El-Harrach. Hoewel hij met steeds ernstigere gezondheidsproblemen te kampen heeft, weigeren de autoriteiten hem te laten behandelen. Hij werd veroordeeld of in staat van beschuldiging gesteld wegens bijna vijftig persdelicten. Hij is een gewetensgevangene en geen gevangene van gemeen recht, zoals sommigen beweren!
Meester Abbou, advocaat en mensenrechtenactivist, zit tengevolge van de publicatie van twee kritische artikelen nu al meer dan een jaar in de cel in Tunesië, dat binnenkort het voorzitterschap van de EMPA op zich zal nemen. Om zijn ongenoegen te uiten over zijn opsluiting en de omstandigheden waarin hij wordt vastgehouden, heeft hij een tijd geleden zijn mond al dichtgenaaid. Hij overweegt nu een hongerstaking te beginnen.
In Marokko werden Aboubakr Jamai en Fahd Iraki van de krant veroordeeld tot het betalen van het equivalent van 143 keer het Marokkaanse minimumjaarloon. Het Spaanse dagblad kreeg wegens een artikel van Ali Lmrabet een verschijningsverbod opgelegd voor zijn uitgave van 2 februari 2006. De journalisten van het weekblad werden eveneens veroordeeld voor laster.
Ik zou willen afronden met een oproep om tijdens de debatten van de EMPA meer aandacht te besteden aan de rechten van de mens en de democratie. Dat is eveneens het uitdrukkelijke verzoek van de winnaars van de Sacharovprijs 2005, Verslaggevers zonder Grenzen. 
Luisa Morgantini,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, “loop maar naar de duivel met uw geld”, zei Ayman tegen mij bij Karni, het van Gaza. Dat zei hij niet omdat hij onze hulp niet aanvaardde, want daar was hij toch wel blij mee. Hij wilde alleen maar zeggen: “genoeg zo, wij hebben nu vrijheid en waardigheid nodig, niet alleen maar humanitaire hulp”. Anderzijds kunnen wij ons geweten niet geruststellen met de gedachte dat wij onze hulp voortzetten. Het is juist onze plicht de Palestijnen te helpen.
De actie van gisteren is, zoals zovele andere, illegaal, cynisch, onmenselijk. Illegaal omdat het illegaal is, maar ook cynisch omdat men de verkiezingen in het achterhoofd heeft. In feite was het een kwestie van wraakneming en bruut kolonialisme. Ik geloof dat Israël onderhand moet beseffen dat zijn eigen voortbestaan en zijn liefde voor de democratie alleen maar gegarandeerd worden als het land de andere volkeren respecteert. Maar dat doet het niet, en daar mogen wij niet aan meewerken. En dat doen wij trouwens ook niet.
De commissaris en de Raad hebben dat vanochtend heel openlijk gezegd. Onze Parlementaire Vergadering is heel belangrijk, maar er is een probleem dat wij het hoofd moeten bieden: de deelname van de Palestijnse vertegenwoordiging aan deze Vergadering. Wij moeten absoluut akkoord gaan met de aanwezigheid van degene die door de Palestijnse Wetgevende Raad zal worden aangewezen.
Het is zonde dat deze precies een dag vóór de Israëlische verkiezingen plaatsvindt, want dit houdt in dat een essentiële component van de Vergadering niet aanwezig zal zijn. Wij moeten er hoe dan ook voor zorgen dat de Vergadering goed functioneert, ook omdat, als wij de Palestijnse kwestie niet oplossen, onze Vergadering voortdurend als voornaamste punt op de agenda het vraagstuk Palestina en Israël krijgt. Als de Vergadering niet goed werkt, kunnen wij ook niet de problemen aanpakken die de commissaris en de Raad zo helder hebben uiteengezet, en dan zal er geen Middellands-Zeegebied komen dat echt samenwerkt. 
Paul Marie Coûteaux,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag gebruik maken van dit debat om het bureau van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering geluk te wensen met de officiële mededeling die het gepubliceerd heeft naar aanleiding van de beruchte spotprenten. Je zou de figuur van Mohammed kunnen beschouwen als het symbool van eenheid voor een islam die kwetsbaarder en diverser, zelfs verdeelder is dan je zou denken. Wie aan deze figuur raakt, treft de islam in het hart. Het is niet zo dat we dat niet konden weten. Het is net zozeer onmogelijk dat we niet aan de gevolgen hebben gedacht van wat we hebben gedaan, namelijk het aanwakkeren van het conflict tussen de beschavingen. We weten niet precies wiens belangen dit moet dienen. Wie heeft baat bij het versterken van deze conflicten? Die vraag zou ik willen stellen. Wij, Europeanen, in geen geval en ook Frankrijk zeker niet, dat de belangrijkste mediterrane grootmacht is en wiens invloed afhankelijk is van een delicaat evenwicht tussen zijn Europese continentale beleid enerzijds en zijn mediterrane en Afrikaanse beleid anderzijds.
Deze stelling brengt weliswaar twee redenen tot bezorgdheid met zich mee. Enerzijds waren de scheepjes EMPA en Euromed nog veel te broos om al te water te worden gelaten. Ze zijn niet enkel kwetsbaar wat betreft de beschikbare middelen, maar nog veel meer wat hun intellectuele inspiratie aangaat. Ik heb namelijk de indruk dat beide instellingen nog steeds vasthouden aan een zeer eurocentrische opvatting van democratie en rechten van de mens - daarvan hebben we net nog maar eens een voorbeeld gezien -, die niet enkel koloniale trekjes heeft, maar die ons bovendien belet - dat hebben we ook in december in Barcelona vastgesteld - aan te pakken wat echt belangrijk is, te weten de economische, financiële en commerciële samenwerking en het beheer van migratiestromen. In tegenstelling tot wat de Commissie daarnet opperde, zou ik hier zelf overigens wel van samenwerking willen spreken, eerder dan van een vrijhandelszone, wat me een erg gevaarlijke formulering lijkt.
Wat me eveneens zorgen baart, is dat het thema van de beschavingen een oude waarheid is die we al sinds Karel Martel kennen: we hoefden niet op Amerikaanse denkers te wachten om daarop gewezen te worden. Je moet wel erg dwaze illusies over het mondialisme koesteren om plots verbaasd vast te stellen dat beschavingen niet onderling verwisselbaar zijn - en mensen nog minder - en dat het samenleven van verschillende groepen niet vanzelfsprekend is. Deze benaderingswijze à la Huntington heeft natuurlijk tot doel een andere boodschap de wereld in te sturen, namelijk dat we allemaal voorbestemd zijn om deel uit te maken van een zogenaamd "Westen" - tussen aanhalingstekens uiteraard -, waarvan de hoofdstad alleen Washington kan zijn en waarbij de Europeanen de oorlogszuchtige ondernemingen van de Verenigde Staten maar te volgen hebben. Dit hele concept van het Westen is, zoals we weten, ideologisch bedrog. Het is net omdat de beschavingen onophoudelijk met elkaar in conflict zijn, dat er nood is aan een beleid, aan politiek, aan een wil om samen te leven, kortom, aan een kader zoals dat van de EMPA en Euromed. Laten we dus beginnen deze structuren te versterken, want ik heb de indruk dat ze steeds zwakker worden, terwijl hun belang jaar na jaar toeneemt. 
Simon Busuttil (PPE-DE ).
   - Telkens als wij een stap voorwaarts zetten in het kader van het Proces van Barcelona, gebeurt er helaas iets in het Midden-Oosten dat een terugval veroorzaakt. Laat ik echter bij de zaak blijven. Ik voer hier het woord als lid van de Economische Commissie van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering. Ik zou willen dat de Commissie en de Raad een studie van de Universiteit van Manchester analyseerden waarvan de titel luidt ‘’. Wij hebben deze studie besproken in de Economische Commissie van de Vergadering en zij geeft werkelijk een verontrustend beeld van het effect dat het beleid van de Europese Unie zou hebben waarvan het doel is in het Middellandse-Zeegebied een vrijhandelszone te creëren. Voorspeld wordt dat het beleid vooral negatieve gevolgen zal hebben voor onze mediterrane partnerlanden, terwijl het toch de bedoeling is dat deze landen voordelen en geen nadelen ondervinden van het Proces van Barcelona. Laat ik hier enkele van de mogelijke negatieve gevolgen citeren: stijging van de werkloosheid, daling van de lonen, negatieve impact op hulpbronnen zoals water en biodiversiteit en andere ongunstige milieueffecten. Uiteraard wordt in het verslag niet aangedrongen op een stopzetting of ontmanteling van het plan om een vrijhandelszone tot stand te brengen. Er wordt echter wel onderstreept dat wij deze negatieve gevolgen ernstig moeten nemen en nu reeds preventieve maatregelen ten uitvoer moeten leggen, voordat het te laat is. Daarom zou ik graag van zowel de Commissie als de Raad vernemen wat hun standpunt terzake is en welke maatregelen zij denken te nemen om mogelijke negatieve gevolgen van de totstandkoming van een vrijhandelszone in het Middellandse-Zeegebied te verhelpen. Het lijdt bijvoorbeeld geen twijfel dat in het beleid van de Europese Unie ten aanzien van de bedoelde landen een evenwicht moet worden gevonden tussen enerzijds het handelsaspect en anderzijds een sterkere samenwerking in de financiële en sociale sector en op onderwijs- en milieugebied. Ik rond mijn discours dan ook af met het verzoek aan zowel de Commissie als de Raad om actiever deel te nemen aan de Euromediterrane Parlementaire Vergadering en een antwoord te geven op de vragen die door de leden van het Parlement worden gesteld. 
Carlos Carnero González (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mag ik u in de eerste plaats bedanken voor uw aanwezigheid hier, en mag ik u met name feliciteren met het goede werk dat u hebt verricht aan het roer van de werkzaamheden van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering in de afgelopen twaalf maanden, in de tijd waarin u namens dit Parlement de leiding had over die werkzaamheden. 
We moeten in staat zijn te onderkennen wat we goed doen en wat we slecht doen. Laten we in dit geval onderkennen wat we goed doen. Het Euromediterrane proces is een succes en de Top van Barcelona van afgelopen november was dat ook. Het proces leeft en ontwikkelt zich.
Stelt u zich eens voor hoeveel het ons zou kosten als het Euromediterrane proces niet bestond. Ik denk bijvoorbeeld aan de gebeurtenissen rond de cartoons, of wat er gisteren is gebeurd in Jericho. De prijs zou enorm zijn. Hoe zouden we de dialoog moeten aangaan? Hoe zouden we wegen moeten vinden om via samenwerking de problemen op te lossen? 
Het actieplan dat is aangenomen in Barcelona, bevat een aantal buitengewoon belangrijke punten. Enkele daarvan zijn al genoemd. Ik zou iets willen noemen dat mijns inziens van substantieel belang is: ‘ja’ tegen de vrijhandelszone maar met economische cohesie en ook sociale cohesie. Daar weten wij in Europa veel vanaf en dat zal precies de sleutel zijn tot succes met betrekking tot de eerste doelstelling.
Ook is bijvoorbeeld de gedragscode voor de strijd tegen het terrorisme aan de orde gekomen. In een gebied als dit was een dergelijke gedragscode tien jaar geleden nog ondenkbaar. Nu hebben we hem.
Bovendien heeft de Top van Barcelona het gezamenlijke initiatief van Spanje en Turkije inzake de ‘alliantie van beschavingen’ overgenomen, wat niet betekent dat het cultuurrelativisme wordt omarmd, maar juist dat culturen worden geholpen om dezelfde richting in te slaan, de richting van de verdediging van de democratie, de vrijheid, de mensenrechten en de gelijkheid tussen mensen.
In dat kader beschikken we met de Euromediterrane Parlementaire Vergadering over een buitengewoon belangrijk platform voor politiek debat. Ik denk dat we met het oog op de bijeenkomst van de 26ste en 27ste vier dingen moeten doen: de besluitvorming stroomlijnen, de debatten weer organiseren rondom rapporteurs per commissie, zorgen voor de aanwezigheid en deelname van de Commissie en de Raad - zoals ook Voorzitter Borrell vanochtend bij de opening van de vergadering heeft gevraagd, en waar de gebeurtenissen om vragen - en tenslotte het maatschappelijk middenveld meekrijgen.
Als we dit voor elkaar krijgen, zullen we op de goede weg zijn.
David Hammerstein Mintz (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in mijn krappe minuutje zou ik een heel concreet voorstel willen doen.
Het is duidelijk dat ik het geheel eens ben met de meningen die hier al geventileerd zijn over de gebeurtenissen in Jericho.
Vanuit het perspectief van de politiek moeten we, nu meer dan ooit, in deze geweldsspiraal en na het conflict rond de tekeningen van Mohammed, zoeken naar wegen om in harmonie samen te leven in het Middellandse Zeegebied.
In de context van de commissie van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering die belast is met culturele aangelegenheden, hebben we voorgesteld om een comité voor cultureel contact in het leven te roepen, bestaande uit wijze, gerespecteerde mensen die openstaan voor dialoog, om een antwoord te vinden op culturele en religieuze conflicten, om te bemiddelen, te verduidelijken en om de culturele en religieuze spanningen tussen de beide oevers van de Middellandse Zee weg te nemen.
De Anna Lindh-stichting, die gevestigd is in Alexandrië, zou perfect de organisatie op zich kunnen nemen van dit comité van wijzen, dat preventief zou kunnen optreden bij soortgelijke conflicten, door verduidelijking te geven bij onbegrip over de andere cultuur, door twijfels weg te nemen over wat er nu werkelijk gebeurd is.
Ik denk dat we hiermee tijdens de bijeenkomst van de 26ste een stapje vooruit kunnen zetten op weg naar de tolerantie die we in het Middellandse Zeegebied willen hebben. 
Tokia Saïfi (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, mevrouw de commissaris, we kunnen niet anders dan vaststellen dat de werkzaamheden van de top van Barcelona geen gepast antwoord hebben gegeven op de enorme uitdagingen en de daaraan verbonden verwachtingen. We moeten de toekomst dus vastberadener tegemoet gaan en dit keer resultaten boeken.
In het licht van de recente ontwikkelingen is de Euromediterrane Parlementaire Vergadering de ideale plaats om ons partnerschap, dat gebaseerd is op dialoog, uitwisseling en wederzijds begrip, te verdiepen. Meer dan ooit moet de EMPA versterkt en in haar rol ondersteund worden. Het tot stand brengen van vrede en het garanderen van veiligheid zijn doelstellingen die meer dan ooit een centrale plaats moeten innemen bij onze besluitvorming en die gepaard moeten gaan met concrete daden.
Om het hoofd te kunnen bieden aan de moeilijke situatie op lokaal niveau en een steeds onzekerdere regionale context is een dringende aanpak vereist. Ik denk dat de Europese Unie hier vandaag een zware verantwoordelijkheid draagt. Ik zeg dit als voorzitster van de politieke commissie van de EMPA omdat ik, met aan mijn zijde een Palestijnse en een Israëlische ondervoorzitter, de oplossing van het conflict in het Midden-Oosten in het hart van onze werkzaamheden wil plaatsen. De Europese Unie moet met één stem spreken en de verwerpelijke daden veroordelen die de escalatie van het geweld opnieuw versterken en een al kwetsbaar vredesproces ondermijnen.
Ik betreur ten zeerste dat de Palestijnse president, Mahmoud Abbas, tengevolge van de incidenten in Jericho niet is kunnen komen spreken voor dit Parlement, en ik zou hierbij mijn bezorgdheid over deze situatie willen uitspreken.
Mevrouw de commissaris, wij hebben naar u geluisterd. Uw overtuiging en wilskracht zijn ons opgevallen. We zijn in de EMPA en samen met voorzitter Borrell vastberaden om vooruit te gaan. Ik denk dat het de hoogste tijd is om de mensen niet langer teleur te stellen. 
Véronique De Keyser (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de gebeurtenissen in Jericho, die ertoe hebben geleid dat Mahmoud Abbas hier niet aanwezig kon zijn, waren niet toevallig. Ze hebben een politieke betekenis. Het lijdt geen twijfel dat ze in de eerste plaats tegen Mahmoud Abbas waren gericht. Hij had het land immers nog maar net verlaten of de Israëlische troepen hadden de gevangenis in Jericho al bestormd.
Maar hij is niet het enige doelwit. Niemand heeft vermeld dat Ahmed Saadat lid was van de net verkozen Palestijnse Wetgevende Raad. Er werd evenmin gezegd noch benadrukt dat Hamas, die enkele bescheiden stappen had gezet in de richting van erkenning van de staat Israël en diens grenzen van 1967, na de vernederende beelden van halfnaakte, vastgebonden en geblinddoekte gevangenen onmogelijk verder kan gaan met dit erkenningsproces.
Dit is ook een vernedering voor ons, Europeanen. We verwachtten Mahmoud Abbas, maar hij is niet gekomen. Ons hele beleid ten opzichte van Palestina staat op het spel. Vandaag, na de plundering van onze kantoren en de gijzeling van onze burgers, hoor ik sommige Parlementsleden in dit halfrond zeggen dat wij, als belangrijkste donoren, Palestina niet langer financiële steun moeten verlenen aangezien het zich zo ondankbaar opstelt. Dat is het resultaat van wat er zich in Jericho heeft afgespeeld.
Aan die Parlementsleden, die eraan twijfelen of we Palestina nog langer moeten steunen, wil ik het volgende zeggen: er is vandaag geen enkele Palestijn die het geld dat wij Palestina geven niet zou willen inruilen tegen een duidelijk EU-standpunt over de huidige gebeurtenissen. Kunnen wij vandaag nog het feit verzwijgen dat Israël een unilaterale weg, een veiligheidsweg is ingeslagen die niets meer gemeen heeft met de vastgelegde routekaart? Het plan Olmert is unilateraal, wat eveneens gold voor de - overigens positief onthaalde - terugtrekking uit de Gazastrook, en geldt voor de inlijving van de Westelijke Jordaanoever en de heerschappij over Oost-Jeruzalem. De Palestijnse werkelijkheid staat synoniem met een eindeloze bezetting, met een muur die veroordeeld is door Den Haag, maar er nog steeds staat. Het vele geld dat wij uittrekken om Palestina te helpen overleven, volstaat niet om aan deze realiteit te ontsnappen. Met andere woorden, het vredesproces gaat vandaag achteruit in plaats van vooruit.
Kortom, mevrouw de commissaris, misschien is er inderdaad een plan B nodig om Palestina te steunen, maar het is ook en vooral noodzakelijk dat Europa een duidelijk en moedig politiek standpunt inneemt. Hoe verwacht u anders dat de Palestijnen nog hoop koesteren en ons geloven wanneer we het hebben over de routekaart? 
Ioannis Kasoulides (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, de gebeurtenissen in Jericho zijn vanochtend en later al uitgebreid besproken door de collega’s, maar in de commissie voor bevordering van de levenskwaliteit, de menselijke betrekkingen en de cultuur zal de kwestie van de spotprenten zeker aan de orde komen.
Wij moeten de inhoud van de spotprenten ondubbelzinnig veroordelen. Respect voor de religieuze waarden en identiteit van anderen, zoals van onze islamitische Europese medeburgers, is een Europese waarde en alleen domme mensen kunnen dat niet begrijpen. In Europa zijn wij echter verplicht ook het recht van domme mensen op vrije meningsuiting te verdedigen, en onze Arabische partners moeten dat begrijpen.
De nieuwe initiatieven van de Commissie op het gebied van migratie en de recente besluiten van de Raad om de migratiestromen te reguleren, in plaats van alleen over illegale immigratie te praten, verdienen lof. Beleidsmaatregelen zoals de goed voorbereide en georganiseerde opvang van migranten - waaraan op de binnenlandse markten behoefte is -, het stimuleren van de mobiliteit van hoogopgeleide personen teneinde te voorkomen dat zij massaal hun land verlaten, het vergemakkelijken van het overmaken van geld, inburgering van migranten, het gemeenschappelijk asielbeleid voor alle lidstaten, enzovoort, zullen door onze mediterrane partners zeker worden gewaardeerd.
Het is waar dat sommige van deze landen zijn veranderd van landen van oorsprong of doorreis in landen van bestemming. Daarom moeten wij samenwerken, door technische middelen, ervaring en verantwoordelijkheid te delen, om zo de mensenhandel en de illegale immigratie te bestrijden. 

Béatrice Patrie (PSE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de minister, dames en heren, als voorzitster van de delegatie van het Europees Parlement voor de betrekkingen met de Mashrek-landen, sluit ik me natuurlijk aan bij wat net werd gezegd over de recente gebeurtenissen in Palestina en in het bijzonder bij de veroordeling van de aanval op de gevangenis in Jericho, die zeker niet bijdraagt tot het tot stand brengen van vrede en democratie.
Ik wil hier graag de Anna Lindh-stichting vermelden, die zich inzet voor het bevorderen van de dialoog tussen de beschavingen. Dit thema werd ook door een werkgroep van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering behandeld. Deze instelling kampt nu al met een aantal structurele moeilijkheden. Enkele partnerlanden hebben hun nationale netwerk nog niet gestructureerd en er is aanzienlijke vertraging ontstaan bij de betaling van de bijdragen. Er bestaat grote onzekerheid over het feit of de stichting nog over voldoende financiële middelen zal beschikken na 2008.
De bestaande problemen moeten dus onmiddellijk worden aangepakt. Dat moet gebeuren door de financiële duurzaamheid van de Anna Lindh-stichting te verzekeren, de zichtbaarheid van zijn optreden en de daarin opgenomen prioriteiten te garanderen en de Europese regelgeving voor de financiering van projecten te versoepelen. Daarnaast moet er een Europese televisiezender in het Arabisch worden opgericht, en moeten de drie werktalen van de organisatie in haar officiële mededelingen op gelijke voet worden behandeld.
Tot slot moet de Euromediterrane Parlementaire Vergadering zich, samen met de Raad en de Europese Commissie, in alle ernst over deze kwestie buigen. 
Jamila Madeira (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de meest recente, tragische gebeurtenissen verlenen de toch al voor zich sprekende conclusies van onze ontmoeting in november extra relevantie. Economische welstand en maatschappelijke vooruitgang liggen niet binnen ieders bereik. Dat leidt tot manifestaties van geweld.
Zoals bekend zijn degenen die het zonder gezondheidszorg en een degelijke opleiding moeten stellen vaak afkomstig uit de landen in het zuiden van het Middellandse Zeebekken. Dit soort discriminatie treft in de eerste plaats de maatschappelijk zwakkeren, en dan met name vrouwen en armen.
Het toekomstscenario baart ons zorgen, vooral als we proberen vast te stellen wat de gevolgen zullen zijn voor de duurzaamheid van de Euromediterrane vrijhandelszone, die - zoals u zelf gezegd heeft, mevrouw de commissaris - al in 2010 operationeel zou moeten zijn. Dan blijkt dat er bij het terugbrengen van de armoede de onmiddellijke vorderingen zeer beperkt zullen zijn, al kunnen er wel andere positieve gevolgen voortvloeien uit de drastische gedaanteverandering die de economieën van onze partners zullen ondergaan. Het is evenmin waarschijnlijk dat er op korte termijn veel zal verbeteren op het gebied van gezondheidszorg en onderwijs. Als er niets gebeurt, zal de toestand op deze gebieden vermoedelijk achteruit gaan.
Wat de mensenrechten betreft, beschikken de EU en de Euromediterrane instellingen, wat de economische en sociale rechten en de rol van deze rechten in het Barcelona-proces aangaat, niet over een overkoepelend methodologisch concept. Het is van groot belang dat we ons daarmee gaan bezig houden.
Dit is volgens mij binnen de huidige context - maar eigenlijk overal en altijd - een heel belangrijke vraag. We zullen er in het kader van het MEDA-Programma dan ook de nodige aandacht aan moeten besteden.
In dit partnerschip zullen de volgende onderwerpen prioritaire aandacht moeten krijgen: bestrijding van kinderarbeid, samenwerking bij het bestrijden van discriminatie op het gebied van sociale zekerheid, dialoog over sociale hervormingen en bevordering van de gelijke kansen voor mannen en vrouwen.
Gelet op de huidige toestand is het van groot belang dat dit onderwerp in het kader van het proces van Barcelona aan de orde wordt gebracht. 
Hans Winkler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik ben u allen zeer dankbaar voor het feit dat u in uw toespraken hebt gewezen op de positieve gevolgen van het Euromediterraan Partnerschap. Men kan natuurlijk een groot aantal kwesties noemen waaraan nog gesleuteld moet worden. Mevrouw Madeira deed dat zojuist nog. We mogen dan ook geenszins op onze lauweren rusten - en dat doen wij ook niet -, maar moeten onszelf tot taak stellen om te blijven werken aan alle terreinen die mevrouw Madeira heeft genoemd: gezondheidszorg, sociale dialoog, duurzaamheid, genderkwesties, kansen op onderwijs, enzovoort. Dit kan niet van de ene op de andere dag worden gerealiseerd. Het zou een illusie zijn te geloven dat wij alleen door dit Partnerschap in korte tijd veranderingen kunnen teweegbrengen, maar wij moeten eraan werken, en, zoals de commissaris zei, de instrumenten daarvoor zijn er.
De kwestie mensenrechten is meermaals genoemd. Dit ligt niet alleen mij persoonlijk, maar de hele Raad bijzonder na aan het hart. Ik wil hieraan toevoegen dat ik niet geloof dat de Raad of de EU als geheel ervan kan worden beschuldigd dat zij geen coherent, methodisch mensenrechtenbeleid voert. Ik geloof wel degelijk dat wij een dergelijk beleid hebben. Verder geloof ik dat het mensenrechtenagentschap, dat hopelijk binnenkort en met uw hulp kan worden opgericht, een bijdrage zal kunnen leveren aan een methodische aanpak van de mensenrechtenkwestie. 
 Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij graag aan bij de woorden van dank aan het adres van al de betrokken parlementariërs, zoals uzelf en uw subcommissie en mevrouw De Keyser en anderen, die voortdurend en met grote inzet werken aan een beter begrip tussen de volken in het Euromediterrane Partnerschap. Wij moeten hun dankbaar zijn en ons best doen om u te steunen en bij te staan, ook als u het met sommige maatregelen van de Raad niet helemaal eens bent. 
 Iran is ook genoemd in dit verband. Ik wil dienaangaande alleen kwijt dat het uiteraard het beleid van de Raad is om hier met vreedzame middelen, door onderhandelingen resultaten te bereiken.
De heer Carnero González heeft iets heel belangrijks gezegd, namelijk dat op de top in november iets gebeurd is dat een paar jaren geleden niet mogelijk zou zijn geweest. Als wij deze verklaring tegen het terrorisme, deze ‘gedragscode terrorismebestrijding’ nader bekijken, zien we dat het een goed uitgangspunt bevat, ook voor moeilijke, gevoelige kwesties, en vanzelfsprekend is de strijd tegen het terrorisme, met alle bekende politieke problemen, een hele moeilijke kwestie. Het is een uitgangspunt dat ons in staat stelt om nog meer resultaten te bereiken, en de Raad is het eens met deze doelstelling.
Ik bedank alle afgevaardigden voor hun goede ideeën en voorstellen die wij uiteraard graag zullen opnemen en bekijken. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik ben het er helemaal mee eens dat de volgende bijeenkomst van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering buitengewoon belangrijk is, en ik kan nu al aankondigen dat ik daar persoonlijk aanwezig zal zijn. Deze keer is dat wel mogelijk en ik ben zeker van plan te komen.
U hebt een uitstekende ontwerpresolutie ingediend. Alle belangrijke onderwerpen staan erin: vrijheid van meningsuiting en respect voor godsdienstige overtuigingen, uitzicht op een werkelijk partnerschap. Dat is wat wij willen. Dat betekent dat niet alleen wij, maar ook onze partners dat moeten waarmaken. Samen moeten wij de juiste combinatie zien te vinden, zodat zij zich steeds verder kunnen ontwikkelen. Aan enkele specifieke vraagstukken moeten wij ook speciaal aandacht besteden. Een daarvan - dat mij zeer na aan het hart ligt en die ook in onze mededeling staat - is onderwijs. Ik heb altijd gevonden dat wij met onderwijs een positieve invloed kunnen uitoefenen op de volgende generatie. Wij moeten ons uiterste best doen om dingen te realiseren.
Ik ben het ook helemaal eens met de heer Carnero González. Naar mijn mening was Barcelona een succes. Het is echter onjuist om te zeggen dat het geen volledig succes was omdat er alleen staatshoofden waren. De inhoud was goed. Nu moeten wij ervoor zorgen dat het allemaal kan worden uitgevoerd binnen ons vijfjarenprogramma. Ik ben voor liberalisering, maar ik ben het met u eens dat daarbij ook rekening moet worden gehouden met sociale cohesie en sociale stabiliteit, met sociale rechten, energievraagstukken en uiteraard onderwijs.
Ik wil graag kort iets zeggen over enkele onderzoeken die zijn uitgevoerd. Het onderzoek van de universiteit van Manchester is tamelijk negatief, maar andere studies zijn veel positiever. Ik heb het al eerder gezegd: wat wij met het Euromediterraan Partnerschap wilden creëren, is inderdaad een partnerschap. Dat betekent dat beide partijen hun uiterste best moeten doen om dingen in gang te zetten, en er zijn nog steeds veel hervormingen nodig.
Met meer handel willen wij ook bereiken dat er meer banen komen, dat wil zeggen meer banen voor meer jongeren. Daarnaast proberen wij natuurlijk ook goede vooruitzichten voor de arbeidsmarkt te creëren, evenals duurzame ontwikkeling die rekening houdt met sociale en milieueisen. Het Europees nabuurschapsbeleid beoogt dit Euromediterraan Partnerschap aan te vullen. Met dit beleid proberen wij niet alleen de mensenrechten, maar ook alle andere factoren te bevorderen die deze landen zullen verzekeren van een beter leven in de toekomst.
Tot slot moeten wij helaas constateren dat dit alles wordt overschaduwd door het Israëlisch/Palestijnse conflict. Dit is helaas niet het beste moment. Wij staan op een uiterst kritiek, cruciaal punt. Hopelijk kunnen wij, zelfs in deze kritieke fase, zorg dragen voor een betere toekomst. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ).
   - De recente ontwikkelingen in Palestina zijn van dien aard dat de president van de Palestijnse Autoriteit, de heer Abbas, zich gedwongen voelde om naar zijn land terug te keren. Hij heeft zijn afspraak om het Europees Parlement toe te spreken moeten afzeggen.
De Europese Unie moet een duidelijk standpunt innemen met betrekking tot de voortdurende agressie van Israël tegen Palestina. De recente vernieling van de gevangenis van Jericho is daar wel het meest extreme en vernederende voorbeeld van. Die vernieling heeft plaatsgevonden nadat de Palestijnse Autoriteit, de VS en Groot-Brittannië een akkoord hadden bereikt over de veiligheid van de gevangenen. Toch zijn er na deze misdadige aanval van Israël geen stappen ondernomen.
De Commissie en de Raad zijn hoe dan ook op de hand van de Israëlische regering, terwijl het misdadige geweld tegen Palestina blijft toenemen. Daar moet een einde aan komen. Er moeten maatregelen worden genomen om te verhinderen dat Israël dit onaanvaardbare beleid voortzet en Palestina de meest elementaire rechten blijft ontzeggen.
Bij de volgende bijeenkomst van de Euromediterrane Vergadering moet het Europees Parlement duidelijk maken dat het zich solidair opstelt met Palestina, en dat we het door Israël gebruikte geweld veroordelen. Dat geweld staat een vreedzame oplossing in het Midden-Oosten in de weg. De resoluties van de VN en de keuzes van het Palestijnse volk moeten worden gerespecteerd. 

De Voorzitter. -
   Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de 62ste zitting van de VN-Mensenrechtencommissie (Genève - UNCHR). 
Hans Winkler,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, het onderwerp dat we op dit vrij late uur behandelen ligt mij persoonlijk heel na aan het hart. Daarom heb ik ervoor gezorgd dat ik bij dit debat nog aanwezig kon zijn. Ik ben blij dat ik deze discussie met u mag voeren.
U weet dat vorig jaar in New York een topbijeenkomst heeft plaatsgevonden over de hervorming van de Verenigde Naties. Natuurlijk hebben journalisten de deelnemende staatshoofden en regeringsleiders gevraagd of ze vonden dat de vergadering een succes was. De Oostenrijkse Bondpresident heeft die vraag met ‘ja’ beantwoord. In de multilaterale samenwerking zijn er altijd dingen die wel en dingen die niet kunnen worden bereikt. Al met al kunnen we echter wel zeggen dat de top van de Verenigde Naties, die vorig jaar in New York heeft plaatsgevonden, een succes was, en wel omdat we het eigenlijk over een aantal dingen eens zijn geworden die vooral voor ons, voor de landen van de Europese Unie, maar ook voor het hele Westen, heel belangrijk waren. We strijden allemaal voor de mensenrechten en de fundamentele vrijheden. Een van de besluiten waardoor we deze top als een succes kunnen beschouwen is het principiële besluit dat in september vorig jaar in New York is genomen om een Mensenrechtenraad op te richten, die de plaats moet innemen van de Mensenrechtencommissie.
Dit besluit, dat in september vorig jaar is genomen, is natuurlijk slechts een principebesluit, en er zijn moeizame en lange onderhandelingen gevoerd om deze Mensenrechtenraad in het leven te roepen. Op dit late uur moeten we vooral de voorzitter van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, Jan Eliasson, lof toezwaaien, omdat dankzij zijn onvermoeibare strijd een paar uur geleden in New York een besluit is genomen over de Mensenrechtenraad. De stemming over deze Mensenrechtenraad was een fraai succes omdat 170 landen ervoor hebben gestemd en slechts 4 landen tegen, met drie onthoudingen. De landen die tegen hebben gestemd waren de Verenigde Staten, Israël, Palau en de Marshall Islands. Venezuela, Iran en Wit-Rusland hebben zich van stemming onthouden.
Geachte afgevaardigden, 170 stemmen in de Verenigde Naties zijn een groot succes! We hebben als Europese Unie in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een gezamenlijk standpunt vertegenwoordigd, en daar mogen we trots op zijn. We kunnen onszelf en de internationale gemeenschap geluk wensen met dit succes.
Het oprichten van deze Mensenrechtenraad is een grote stap, ik zou bijna zeggen een historische stap op weg naar het verder versterken van het systeem voor het beschermen van de mensenrechten in heel de wereld.
Er zijn natuurlijk heel wat punten die voor ons, voor de Europese Unie, teleurstellend waren. Ook wij hadden bepaalde punten liever anders aan willen pakken, maar in een multilaterale samenwerking moet iedereen uiteindelijk compromissen sluiten. De eigenlijke vraag is of wat uiteindelijk haalbaar was in essentie nog steeds overeenstemt met wat we eigenlijk wilden bereiken. Voor de Mensenrechtenraad in zijn huidige vorm is dit zeker het geval. Daarom zou ik iedereen die heeft meegewerkt aan dit besluit van harte willen bedanken. Ik ben blij dat de Raad erin geslaagd is om alle lidstaten op één lijn te krijgen.
Ik zou niet zo zeer in willen gaan op de dingen die ons niet gelukt zijn, maar veeleer op de punten die we volgens mij positief kunnen beoordelen met betrekking tot deze nieuwe Mensenrechtenraad.
Ten eerste zal - in tegenstelling tot de Mensenrechtencommissie, die toch een orgaan van het ECOSOC was en eens per jaar in Genève zes weken lang vergaderde - de Mensenrechtenraad permanent vergaderen en direct onder de Algemene Vergadering vallen. De mogelijkheid bestaat dat de Mensenrechtenraad ooit een hoofdorgaan van de Verenigde Naties wordt. Dat kan natuurlijk alleen maar gebeuren wanneer het reglement van de Verenigde Naties wordt veranderd, en u weet allemaal hoe moeilijk dat is, maar het is mogelijk. De raad is nu in ieder geval al een permanent orgaan van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties.
Ten tweede is het feit dat de leden direct en individueel worden gekozen een stap in de goede richting. Daarbij is voor een besluit een absolute meerderheid van alle lidstaten van de Verenigde Naties nodig. Tot nu toe vond er voor de stemmingen vaak een gênant gesjacher plaats: wie stemt voor wie, als jij hiermee instemt, zal ik daarmee instemmen. Dat is nu niet plotseling afgelopen, maar ik hoop dat het veel minder vaak zal gebeuren. Iedereen die zich, zoals ik, in de afgelopen jaren met deze zaken bezig heeft gehouden, zal dus blij zijn. Nu kunnen we leden van de Mensenrechtenraad met tweederde van de stemmen schorsen als de mensenrechten in hun land ernstig en systematisch worden geschonden, en ook dat is nieuw. Uiteindelijk was dit trouwens de reden waarom de Verenigde Staten niet hebben ingestemd met deze Mensenrechtenraad. Tot op het laatste moment hebben de Verenigde Staten alles in het werk gesteld om ervoor te zorgen dat de leden met een meerderheid van tweederde van de stemmen worden gekozen en dat het opleggen van sancties door de Veiligheidsraad automatisch leidt tot schorsing van het betrokken land. De Europese Unie heeft aangeboden om, naar aanleiding van de stemming in de Algemene Vergadering, een verklaring af te leggen waarin we een politieke verplichting op ons nemen. We hebben ook daadwerkelijk verklaard dat wanneer de Veiligheidsraad een land schendingen van de mensenrechten verwijt en sancties oplegt, we nooit zullen stemmen voor het opnemen van dat land in de Mensenrechtenraad. Ook zo heeft de Europese Unie een belangrijk politiek signaal gegeven.
Ten derde komt er een regelmatige toetsing van het mensenrechtenbeleid van alle landen. Dat gebeurt door een nieuwe . Op die manier kunnen we ook in de toekomst het verwijt ontkrachten dat we met twee maten meten en selectief te werk gaan.
Ten vierde is de Mensenrechtenraad bevoegd om alle organen van het systeem van de Verenigde Naties direct adviezen te geven, ook de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Wij zijn van mening dat we het systeem voor de bescherming van de mensenrechten binnen de Verenigde Naties op die manier al met al aanzienlijk kunnen versterken.
Ten vijfde worden de belangrijkste verworvenheden van de Mensenrechtencommissie gehandhaafd, en wel met name het systeem van speciale rapporteurs en de actieve deelname van NGO's aan de vergaderingen.
We hebben natuurlijk niet alles weten te bereiken, maar toch is deze nieuwe Mensenrechtenraad een duidelijke verbetering vergeleken met de Mensenrechtencommissie, die steriel was geworden. De Mensenrechtencommissie zal nog één keer vergaderen, waarschijnlijk kort, om de lopende zaken af te handelen en dan de taak over te dragen aan de Mensenrechtenraad. Al in mei van dit jaar, dat is dus binnenkort, zullen de eerste leden van de Mensenrechtenraad worden gekozen, en het is de bedoeling dat de eerste vergadering al in juni van dit jaar plaatsvindt. De Europese Unie en de Raad zullen er vastberaden voor strijden dat de Mensenrechtenraad zijn werk van het begin af aan daadkrachtig en met succes kan verrichten.
De Verenigde Staten hebben niet ingestemd met dit voorstel, en toch geloof ik dat er de afgelopen dagen en weken in de transatlantische relaties tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten een zekere vorm van vertrouwen is ontstaan. De Verenigde Staten hebben naar aanleiding van het besluit namelijk verklaard dat ze niet van plan zijn om de oprichting en de financiering van de Mensenrechtenraad te bemoeilijken, dat ze het in principe eens zijn met de doelstellingen van deze raad, maar dat de twee problemen die ik heb genoemd - de verkiezing van de leden en de kwestie van het schorsen van leden - zo ernstig zijn dat ze het besluit niet konden steunen.
Ik hoop dat het werk in de Mensenrechtenraad in de komende jaren iedereen ervan zal overtuigen dat we het juiste besluit hebben genomen, dat we vooruitgang hebben geboekt en dat we uiteindelijk ook echt iets hebben gedaan voor de bescherming van de mensenrechten overal ter wereld. Ik geloof ook dat wij als Europese Unie al met al trots kunnen zijn op onze bijdrage hiertoe. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen zeggen: Eureka! Wij hebben een Mensenrechtenraad! Dat is heel bijzonder, en ik ben heel blij dat ik hier vanavond ben om dit met de Raad en het Europees Parlement te vieren.
Zoals u weet hebben de Europese Unie en de Europese Commissie een belangrijke bijdrage geleverd aan dit resultaat. Toen de EU vorige week besloot de ontwerpresolutie van voorzitter Eliasson te steunen, hebben wij voor een aantal landen de weg vrijgemaakt om dat ook te doen. Wij hadden gehoopt een aantal van onze voorstellen in de resolutie terug te vinden. Ik ben het echter met het voorzitterschap eens dat de compromistekst een duidelijke verbetering is ten opzichte van de Mensenrechtencommissie, en dat is de hoofdzaak.
Ik wil graag kort iets zeggen over de Mensenrechtencommissie. In de afgelopen maanden heeft die commissie nogal onder vuur gelegen. Zo wordt zij ervan beschuldigd dat zij dubbele normen hanteert, teveel gepolitiseerd is, of soms niet krachtig genoeg optreedt tegen flagrante schendingen van de mensenrechten. Het lijdt geen twijfel dat die beschuldigingen een kern van waarheid bevatten, en het is niet toevallig dat de VN-top in zijn slotdocument heeft voorgesteld de commissie te vervangen door een nieuw orgaan.
Maar het is ook waar dat deze commissie heeft gedaan wat mogelijk was. Het was deze commissie die in 1948 toezag op de opstelling van de allerbelangrijkste verklaring over de beginselen van de mensenrechten: de Universele Verklaring van de rechten van de mens. Ik wilde dit toch even noemen, omdat wij nu natuurlijk vooruit kijken, maar wij hadden ook achterom moeten kijken.
Ik wil ook graag de aandacht van het Parlement vestigen op een specifiek aspect van de Mensenrechtenraad, namelijk de universele periodieke evaluatie. Mits op de juiste wijze uitgevoerd, zal die ertoe bijdragen dat problemen als dubbele normen en selectiviteit waarmee de Mensenrechtencommissie te kampen had, worden voorkomen. werken tenslotte op andere terreinen heel effectief, zoals bijvoorbeeld in de handel, met het mechanisme voor de herziening van handelsbeleid, en zelfs in het conflict omtrent diamanten en bij het Kimberley-proces.
Opmerkelijk genoeg is de Europese Unie gedurende het hele ingewikkelde en langdurige onderhandelingsproces over de Mensenrechtenraad in staat geweest een gemeenschappelijk standpunt in te nemen. Dit heeft zonder twijfel een positieve invloed gehad op de onderhandelingen. De Commissie was dan ook bijzonder opgelucht dat de Europese Unie na de recente meningsverschillen tussen lidstaten over de definitieve ontwerpresolutie weer een gemeenschappelijk standpunt kon innemen en daarmee blijk kon geven van het grote belang dat zij aan dit cruciale onderdeel van het hervormingsproces van de VN hecht.
Net als de lidstaten is ook de Commissie bezorgd over het feit dat de VS tegen de tekst hebben gestemd. Anderzijds putten wij echter ook hoop uit hun verklaring waarin zij de wens uitspreken om met de Mensenrechtenraad samen te werken. Kofi Annan zei vandaag te hebben begrepen dat de Verenigde Staten wel met de raad zullen kunnen samenwerken, al kunnen zij dan niet instemmen met het huidige voorstel voor deze raad. Ik ben ervan overtuigd dat de VS, die zoveel voor de mensenrechten hebben gedaan, een manier zullen vinden om met de andere lidstaten samen te werken, teneinde de raad te maken tot wat hij zou moeten zijn. Ik denk dus dat over het geheel genomen de voortekenen niet slecht zijn.
De Mensenrechtencommissie verdient onze lof, maar nu willen wij dat er een nieuwe ontwikkeling komt, en laten wij hopen dat wij die met zijn allen inderdaad krijgen. 
Simon Coveney,
   . Mijnheer de Voorzitter, de oprichting van een doeltreffende, goed functionerende en breed gedragen Mensenrechtenraad vormt een essentieel onderdeel van het hervormingspakket van de VN, zoals Kofi Annan dat vorig jaar heeft geschetst. Anders dan bij het politieke mijnenveld dat de hervorming van de VN-Veiligheidsraad omgeeft, is de VN in staat gebleken overeenstemming te bereiken over een nieuwe structuur om met mensenrechtenvraagstukken om te gaan.
Vrijwel iedereen is het erover eens dat de huidige grootschalige, eens per jaar gedurende zes weken in Genève vergaderende VN-Mensenrechtencommissie niet meer van deze tijd is, en aan vervanging toe is. Er moet een meer permanent mechanisme komen, dat het hele jaar door kan reageren op de vele mensenrechtencrises die zich in de wereld voordoen. Tijdens de discussies over de formulering van de nieuwe structuur voor het omgaan met mensenrechten zijn vele kwesties aan de orde geweest:
1. De noodzaak van een permanente structuur/raad.
2. De leden van deze raad moeten geloofwaardig zijn op het terrein van de mensenrechtenvraagstukken.
3. De raad mag niet te groot zijn.
4. De samenstelling van de raad dient een afspiegeling te zijn van de geografische verschillen in de wereld.
5. De raad mag niet worden gezien als een elitair gezelschap, een klein groepje mensen dat anderen vertelt hoe het moet.
6. De vraag hoe de leden van de raad moeten worden geselecteerd en gekozen..
7. De NGO’s moeten een rol blijven spelen.
8. Een schorsingsmechanisme voor landen die stelselmatig de mensenrechten schenden.
Niemand heeft ooit gedacht dat het bereiken van overeenstemming en zonodig compromissen op al die punten gemakkelijk zou zijn. Naar mijn oordeel is de ontwerpresolutie van de voorzitter van de Algemene Vergadering echter een verdienstelijke poging in die richting, een poging om elkaar te vinden op gemeenschappelijke punten. Ik ben ingenomen met de brede steun die de ontwerpresolutie vanavond in de VN heeft gekregen. Het is heel jammer dat de VS deze resolutie niet konden steunen.
Ik beschouw het document echter absoluut niet als perfect, en ik heb in het bijzonder twee punten van kritiek. In de eerste plaats denk ik dat de raad te groot is: 47 leden is teveel. In de tweede plaats is de verkiezingsprocedure, waarbij de leden worden gekozen met een absolute meerderheid, niet ideaal. Op dat punt ben ik het met de VS eens, en ik had liever gezien dat was gekozen voor een tweederde meerderheid.
Ik wil afsluiten met de opmerking dat de VN vandaag goed werk heeft geleverd, en ik denk dat dat de geloofwaardigheid van hun standpunten op het gebied van mensenrechtenvraagstukken zal vergroten. 
Panagiotis Beglitis,
   Mijnheer de Voorzitter, er doet zich nu inderdaad een heel positieve ontwikkeling voor met betrekking tot het in New York gevonden akkoord. Achter dit akkoord heeft zich een overweldigende meerderheid van 170 landen geschaard. Dit is een dynamisch compromis waarmee het internationaal bestel voor de bescherming van de mensenrechten efficiënter en doelmatiger kan worden gemaakt.
Ik wil met name de aandacht vestigen op een van de uitermate belangrijke hervormingen en veranderingen die hebben plaatsgevonden, namelijk op de bepaling betreffende de betrokkenheid van de internationale niet-gouvernementele organisaties en instanties die zich inzetten voor de verdediging van de mensenrechten bij de werkzaamheden van de raad. Mijns inziens zullen de Commissie en mevrouw de commissaris met de niet-gouvernementele organisaties ijveren voor een sterkere rol en meer efficiëntie van de raad.
Deze duidelijke hervormingen en de daarmee ingestelde raad kunnen een nieuwe dynamiek geven aan de mensenrechten en het gebrek aan geloofwaardigheid en efficiëntie van de VN verminderen. Helaas maken de Verenigde Staten nu een schijnbeweging en streven zogenaamd naar een beter resultaat. Daardoor wordt het vandaag bereikte, positieve compromis ondermijnd. Het is hoog tijd dat de fundamentele humanitaire beginselen boven elke politieke opportuniteit worden verheven. 
Cecilia Malmström,
   Mijnheer de Voorzitter, het is vandaag natuurlijk in vele opzichten een historische dag, de dag waarop we een Mensenrechtenraad hebben opgericht. Het Europees Parlement heeft daar immers in het verleden erg achteraan gezeten, en we weten dat de situatie op het gebied van de mensenrechten echt veranderd kan worden als er hard en eensgezind gewerkt wordt. Wij steunen de Verenigde Naties oprecht in dezen.
Het besluit inzake de Mensenrechtenraad was een van de weinige concrete besluiten die in september zijn genomen, en daarom is het zeer bevredigend dat er op dit moment echt zo’n raad bestaat en dat er een permanent orgaan is gekomen dat ons bevrijdt van de zes weken vol lobbyactiviteiten in Genève, waar door middel van een voortdurende koehandel werd bepaald wie welke resolutie zou steunen, precies zoals u zei. Als er een permanent orgaan komt dat deze werkzaamheden kan leiden, dan ontsnappen we hopelijk ook aan de situaties waarin een paar van de ergste schurkenstaten voorzitter waren van de zittingen, zoals soms in Genève is gebeurd.
Ik ben het eens met de opvatting dat de raad zwakker is dan men had gehoopt. Ik ben het eens met de heer Coveney dat een tweederde meerderheid beter was geweest. Het regionale quotastelsel dat op dit moment geldt voor het aanwijzen van vertegenwoordigers in de raad, leidt er helaas toe dat ook staten die de mensenrechten schenden vertegenwoordigd zullen zijn. De geheime stemming en de mogelijkheid om landen uit te sluiten betekenen echter een grote stap vooruit.
Ik hoop dat de EU in de toekomst eensgezind en consequent zal zijn en niet zal aarzelen om een land dat in de raad zit en de mensenrechten schendt, aan de kaak te stellen. Als de EU eensgezind is, kan ze namelijk een fantastisch grote rol spelen in de Verenigde Naties. In mijn fractie zouden wij op termijn graag een gemeenschappelijke Europese zetel in de Veiligheidsraad van de VN willen zien.
Dit is een grote stap vooruit. Nu moet de raad zich bewijzen. Het is belangrijk dat snel gereageerd kan worden als er crises ontstaan, maar het is ook belangrijk dat de minder mediagenieke gebeurtenissen niet uit het oog worden verloren, dat wil zeggen de permanente schendingen van mensenrechten op enigszins vergeten, afgelegen plekken. Als de Mensenrechtenraad de rechten van deze mensen in acht kan nemen, dan hebben we een grote stap vooruit gezet.
Hélène Flautre,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik prijs de vooruitziende blik van het Europees Parlement, dat enkele uren na aanneming van de resolutie dit debat organiseert en morgen zelf zo'n resolutie aanneemt. Wij kunnen samen uiting geven aan onze voldoening en onze grote opluchting over het aannemen van deze resolutie. Natuurlijk is niet alles perfect. Zo worden de leden van de raad niet gekozen met een meerderheid van tweederde, zagen bepaalde groepen hun zetelaantal stijgen en zijn er artikelen toegevoegd. Dat mag duidelijk zijn.
Afgezien daarvan betekent de aangenomen resolutie dat er een permanente Mensenrechtenraad wordt ingesteld met grote bevoegdheden. Zo worden de leden door middel van een geheime stemming door de Algemene Vergadering gekozen, kan de raad kan het gehele jaar - in plaats van minder dan drie keer – bijeenkomen en snel reageren op crisissituaties op mensenrechtengebied, blijft hij de speciale mechanismen van de Verenigde Naties houden, garandeert hij een bijzondere rol voor NGO's - ook al is het voor mij uitermate belangrijk dat de Verenigde Naties op dit punt worden hervormd om een betere vertegenwoordiging van de onafhankelijke NGO's, met inbegrip van de niet algemeen erkende, mogelijk te maken - en wordt met deze raad een systeem ingesteld om de mensenrechtensituatie van de lidstaten van de raad te beoordelen. Dat zijn allemaal zeer positieve punten. Deze Raad heeft eveneens de mogelijkheid om een lid dat zich schuldig maakt aan schending van de mensenrechten, te schorsen met een tweederde-meerderheidsbesluit van de Algemene Vergadering. Juist die punten stonden centraal in de eisen van het Parlement en de gehele Europese Unie, en werden volledig door ieder van ons gesteund.
Ten slotte de 62ste zitting van de VN-Mensenrechtencommissie. Deze zal waarschijnlijk een overgangscommissie worden, die vooral belast zal zijn met het overdragen van de dossiers aan de raad. Ik vraag de lidstaten niettemin dringend om waakzaam te blijven en om de stemming over belangrijke dossiers veilig te stellen. Ik denk daarbij aan het voorstel voor een internationaal verdrag inzake bescherming van alle slachtoffers van gedwongen verdwijningen, de verklaring inzake inheemse volken en de verlenging van mandaten, zoals die van de speciale afgezant voor mensenrechtenactivisten. 
Vittorio Agnoletto,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de goedkeuring van de VN vandaag is een enorm belangrijke stap vooruit. Tot nu toe gold de regel van twee maten en twee gewichten. Het kan niet door de beugel dat Rusland nooit veroordeeld is voor het gruwelijke gedrag van zijn speciale strijdkrachten in Tsjetsjenië. Het kan niet door de beugel dat China nooit veroordeeld is voor de dramatische onderdrukking van de grondrechten van het Tibetaanse volk. Het is onmogelijk dat de Verenigde Staten niet op het matje worden geroepen voor hun gedrag in Irak, waar een bezetting die op het vlak van het internationaal recht onwettig is, meer dan honderdduizend slachtoffers onder de burgerbevolking heeft veroorzaakt. Of wat te zeggen van Israël, dat op illegale wijze collectieve strafmaatregelen tegen het Palestijnse volk neemt die in internationale verdragen nadrukkelijk worden verboden? Staatsredenen kunnen niet goedgepraat worden met de vertrapping van de rechten van miljoenen mannen, vrouwen en kinderen op de hele aardbol.
De Europese Unie moet op dit punt meer moed aan de dag leggen. Onze geloofwaardigheid staat op het spel en ook ons beleid van bevordering van de mensenrechten. Het is niet voldoende om te protesteren tegen landen die niet beschermd worden door dikwijls bedenkelijke internationale bondgenootschappen. De mensenrechten zijn bezegeld in wetboeken; de juridische verdragen gelden voor iedereen, en zeer zeker ook voor de machtigen.
De inmiddels ter ziele gegane Mensenrechtencommissie in Genève heeft de genadeslag gekregen omdat daar regeringen in zitten die dictaturen vertegenwoordigen en hun institutionele positie binnen de VN gebruiken om kritiek op hun beleid en gedrag te voorkomen. Op grond waarvan maakt bijvoorbeeld de Soedanese regering deel uit van de commissie van Genève, zoals momenteel het geval is? Wij kijken dus uit naar alle hervormingen die zijn aangekondigd en die de commissie in Genève moeten veranderen in een besloten Mensenrechtenraad.
Ik verheug me over het zojuist binnengekomen bericht dat de VN de resolutie inzake radicale hervormingen van dit orgaan heeft aangenomen, ondanks het verzet van de Verenigde Staten. Ik sta achter de suggesties in de resolutie die wij morgen zullen aannemen, vooral waar verklaard wordt dat alleen landen die tonen dat ze de grondrechten respecteren, deel mogen uitmaken van de toekomstige raad. Wij moeten tevens de internationale NGO’s een belangrijke rol toebedelen, want die zijn werkelijk democratisch en onafhankelijk. Dat moet geschieden via de oprichting van een VN-comité voor NGO’s, dat een rol van stimulans en kritiek op het VN-mensenrechtensysteem kan vervullen. 
Inese Vaidere,
   Dames en heren, het doel van de hervorming van de Verenigde Naties, en met name het doel van de veranderingen met betrekking tot de Mensenrechtencommissie was om instellingen te creëren die beter zijn, niet even goed of slechter. Er is uiteindelijk een compromis gevonden en onlangs is de Mensenrechtenraad ingesteld, wat op zichzelf een goede zaak is. De huidige oplossing echter, waarbij een land slechts een meerderheid in de Algemene Vergadering nodig heeft om in de raad te worden gekozen, maar waarbij driekwart van de aanwezigen moet stemmen voor uitsluiting uit de raad, is een heel zwak compromis. Er bestaat geen zekerheid dat met deze methode landen waarin de mensenrechten duidelijk worden geschonden, niet in de raad terecht komen. Het zal zelfs nog moeilijker worden om die landen uit de raad te verwijderen. Dus bestaat de mogelijkheid dat landen die de mensenrechten niet respecteren in de raad kunnen blijven functioneren, en de raad daarmee in diskrediet brengen. De afspraak dat de Mensenrechtenraad nu niet zes weken per jaar, maar tien weken per jaar bijeen zal komen, is vooralsnog ook geen reden voor optimisme. Deze compromissen doen twijfels rijzen over de vraag of het standpunt van Europa met betrekking tot de hervorming van de VN wel hard genoeg naar voren is gebracht. Op het gebied van de mensenrechten zal niemand processen gaan aanzwengelen als wij van de Europese Unie dat niet doen. De Europese Commissie zou daarom de grootst mogelijke steun moeten zien te verkrijgen voor verdere en adequate hervorming van de VN-instelling voor de mensenrechten, alsmede voor de verkiezing in de raad van landen die de raad niet in diskrediet zullen brengen, maar die een stevig fundament zullen leggen voor effectieve arbeid in de toekomst. 
Francisco José Millán Mon (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het slotdocument van de VN-top van afgelopen september heeft de fundamenten, in sommige gevallen minieme fundamenten, gelegd waarop we bij de institutionele hervormingen kunnen voortbouwen.
Dat is het geval met de Mensenrechtenraad. Er is alleen afgesproken om die raad in het leven te roepen; over de rest is onduidelijkheid blijven bestaan. Het was moeilijk om binnen een paar maanden een akkoord te bereiken over het opzetten van een orgaan dat de in diskrediet geraakte Mensenrechtencommissie moet gaan vervangen.
Het eindvoorstel van voorzitter Eliasson, dat onlangs met ruime meerderheid is aangenomen bij de stemming in New York, is de vrucht van moeilijke onderhandelingen. Het was niet het optimale voorstel - de ambities van Europa lagen hoger -, maar het roept een nieuw orgaan in het leven dat, dat spreekt voor zich, beter is dan het orgaan dat we hadden.
De leden van de nieuwe raad zullen worden gekozen bij absolute meerderheid van de stemmen van de Algemene Vergadering. Dat wil zeggen dat er minimaal 96 stemmen nodig zullen zijn. Bovendien zullen tijdens het mandaat van de raad alle leden van de raad aan een nauwkeurig onderzoek worden onderworpen, en ze kunnen zelfs, zoals al gezegd is, geschorst worden. Evenzo zal de raad, zoals we geëist hadden, veel vaker en langer bijeenkomen dan de huidige Mensenrechtencommissie.
De nieuwe Raad is, kortom, een duidelijke vooruitgang ten opzichte van de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties. Ik moet echter zeggen dat ik het betreur dat het aantal zetels dat de groep van West-Europa is toegewezen, lager is dan het aantal dat we in de commissie hadden.
Mijnheer de Voorzitter, ik had graag gezien dat dit voorstel van de heer Eliasson met consensus was aangenomen, maar uiteindelijk is het toch in stemming gebracht. Ik betreur het zeer dat de Verenigde Staten uiteindelijk besloten om tegen te stemmen. De VS zijn een sleutelland binnen de Verenigde Naties en ik had gehoopt dat er veel initiatieven waren gekomen waardoor de VS zich hadden kunnen aansluiten bij het voorstel van de heer Eliasson en de raad uiteindelijk gevormd zou worden met steun van Washington. Maar ik ben blij dat de VS in ieder geval hebben verzekerd dat ze zich constructief en coöperatief zullen opstellen ten aanzien van de nieuwe raad.
Voor het overige zal men het werk en het functioneren van de raad na vijf jaar tegen het licht houden, hetgeen ons in staat zal stellen de tekortkomingen van het nieuwe mechanisme te repareren. Dat is een van de meest ambitieuze doelstellingen uit het slotdocument van de top van september.
Mijnheer de Voorzitter, in dit document heeft de strijd tegen de armoede overigens een vooraanstaande plaats gekregen. Ik wil eraan herinneren dat, zoals dit Parlement al heeft gezegd, armoede beschouwd moet worden als een schending van de mensenrechten, aangezien het een aanslag is op de waardigheid van de mens en verhindert dat andere fundamentele mensenrechten worden uitgeoefend. 
Józef Pinior (PSE ).
   - ( Mijnheer de Voorzitter, vandaag heeft de Algemene Vergadering van de VN tijdens haar stemming goedkeuring gehecht aan de instelling van een Mensenrechtenraad ter vervanging van de VN-Mensenrechtencommissie, die in diskrediet was gebracht.
De nieuwe VN-raad kan niet tegemoet komen aan vele van de criteria die noodzakelijk zijn om effectief toezicht te kunnen uitoefenen op de mensenrechten en te kunnen reageren op misbruiken van deze rechten in de wereld, maar hij is wel een stap in de goede richting bij de totstandbrenging van een nieuwe internationale structuur die is gebaseerd op de eerbiediging van de grondrechten en politieke vrijheden. De instelling van de raad werd ondersteund door talloze Nobelprijswinnaars en mensenrechtenorganisaties, zoals ,of 
De Europese Unie moet nu een hoofdrol gaan vervullen in de VN-Mensenrechtenraad. Het Europees Parlement heeft de kans om het voortouw te nemen en de raad te ondersteunen in zijn inspanningen om een nieuw, mondiaal systeem voor de mensenrechten te creëren. De Europese Unie zou in het kader van de transatlantische dialoog de Verenigde Staten moeten aanmoedigen tot een nauwere samenwerking met de Mensenrechtenraad. Ook moet zij ijveren voor een hervorming van de VN. De VS was een van de vier landen die tegen de instelling van de raad hebben gestemd. 
Frithjof Schmidt (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de minister, geachte collega's, in september vorig jaar hebben wij de top voor de hervorming van de Verenigde Naties besproken. Een van de weinige, echte successen die we toen konden boeken was dat we besloten om de Mensenrechtencommissie, die in diskrediet was geraakt, te vervangen door een nieuwe Mensenrechtenraad. Er was alleen nog niet besloten hoe de samenstelling en de procedures eruit zouden moeten zien. Voor de verdediging van de mensenrechten, maar ook voor de Verenigde Naties, zou het werkelijk een zware nederlaag zijn geweest als we er niet in waren geslaagd om deze Mensenrechtencommissie, die een slechte naam had gekregen, op het juiste moment te vervangen door een nieuwe Mensenrechtenraad.
Daarom is dit, na de lange onderhandelingen, een groot succes, ook voor president Eliasson. We willen hem feliciteren, want er is werkelijk heel wat verbeterd. Nu worden de leden van deze nieuwe Mensenrechtenraad immers gekozen met een geheime stemming, dat wil zeggen met de stemmen van tenminste 96 landen. Als bovendien een land de mensenrechten ernstig heeft geschonden, kan het met een meerderheid van tweederde van de stemmen als lid van de Mensenrechtenraad weer worden geschorst. De raad moet minstens drie keer per jaar bijeenkomen. Het werk heeft dus nu meer continuïteit, en de situatie op het gebied van de mensenrechten in alle lidstaten van de VN wordt nu regelmatig getoetst. Dat zijn vijf belangrijke successen. Daarom vond ik het onbegrijpelijk dat de Verenigde Staten hebben geprobeerd om dit te blokkeren.
Mijnheer Winkler, de Verenigde Staten hebben niet alleen positieve eisen gesteld. Zij wilden ook dat de vijf leden van de Veiligheidsraad een voorkeursbehandeling kregen, dat ze zogezegd automatisch, zonder verkiezingen lid zouden worden van de Mensenrechtenraad. Als we denken aan de manier waarop de Volksrepubliek China omspringt met de mensenrechten is wel duidelijk dat dit een ernstige fout zou zijn geweest. Ik ben blij dat met de stemming van vandaag daar een stokje voor is gestoken. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de afschaffing van de Mensenrechtencommisie van de VN en de instelling van een raad met een veel kleiner aantal leden hebben tot doel ervoor te zorgen dat de landen die zich niet onderwerpen aan de Verenigde Staten, de Europese Unie en andere imperialistische mogendheden, kunnen worden uitgesloten of uitgestoten. Men wil de raad kunnen manipuleren en daarvan een instantie maken die de schendingen van de mensenrechten eenzijdig, uitgaande van de imperialistische belangen, beoordeelt. Daarin zullen besluiten worden bekokstoofd om voorwendsels te creëren voor allerlei interventies en zelfs oorlogen, in naam van de bescherming van de mensenrechten.
Inderdaad hebben, mevrouw de commissaris, de Verenigde Staten veel gedaan voor de mensenrechten: ze hebben tientallen miljoenen mensen vermoord, van Hiroshima tot Nagasaki, van Vietnam tot het huidig Irak! Aangezien ik geen tijd heb, beperk ik mij tot een parafrase van Brecht, die schreef: “Als de imperialisten spreken over vrede bereiden zij oorlog voor”, en zeggen dat als u vandaag spreekt over de mensenrechten u zich klaar maakt om ze in stukjes te snijden, zoals u dagelijks doet.
Geen enkele Mensenrechtenraad, geen enkele Mensenrechtencommissie en geen enkele VN zal in staat zijn om de strijd van het volk tegen zijn onderwerping tegen te houden. 
Jana Hybášková (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, niet lang geleden zou ik blij zijn geweest met dit debat, want daar is het nu wellicht wat laat voor, maar we delen allen de enorme hoop die is ontstaan, en uiteraard zijn we allemaal blij met de komst van de nieuwe Mensenrechtenraad. Onze complimenten gaan vooral uit naar de Zweedse voorzitter van de Algemene Vergadering, niet alleen vanwege hetgeen hij uit te onderhandelen tussen de lidstaten van de VN heeft weten te slepen, maar met name ook vanwege de manier waarop hij erin geslaagd is om de vrijwilligersorganisaties uit de non-gouvernementele sector op één lijn te krijgen. Daarvan krijgt hij nu veel steun. Uiteraard juichen wij de langere lobbyperiodes in Genève toe. We hopen dat de verbetering die wij de afgelopen weken in de transatlantische betrekkingen hebben kunnen waarnemen, niet wordt vergald en dat het mogelijk zal blijken om de huidige stemming teniet te doen. In mijn ogen is het van belang dat de EU heeft gesproken en dat zij een duidelijk, eensluidend en door alle ontwikkelingslanden gedeeld standpunt inneemt. Het zijn echter de ontwikkelingslanden die de meerderheid hebben.
Ondanks al het gepraat over het verlies aan beschaving, is het duidelijk dat de nieuwe Mensenrechtenraad volledig moet vasthouden aan het universaliteitsbeginsel van de rechten van de mens, waarbij voor iedere vrouw en voor iedere man dezelfde regels moeten gelden. Het is altijd zichtbaar of de mensenrechten worden geëerbiedigd of geschonden, en bij deze voorevaluatie zal deze raad een voorname rol moeten spelen. In dit verband is ook het uitsluitingsinstrument van groot belang, ook al vergt dit een tweederde meerderheid. Bovendien ontstaat naar mijn mening een nieuwe kans voor het buitenlands beleid van de EU om de schendingen van de mensenrechten werkelijk aan te pakken, wat tot nog toe een probleem was ten gevolge van het slechte functioneren van sommige landen. Commissaris, ik hoop dat wij, en vooral u, de moed zullen hebben om duidelijke stappen te zetten in de richting van handhaving van de rechten van de mens in de hele wereld. 
Richard Howitt (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, vorig jaar heb ik als lid van de delegatie van het Parlement de vergadering van de Mensenrechtencommissie in Genève bijgewoond, en ik heb daar met eigen ogen kunnen zien hoe ongeloofwaardig die Commissie was geworden en hoe zij in haar werk werd gegijzeld door de landen die zelf de ergste mensenrechtenschenders waren. Net zoals veel leden in het hele Parlement vanavond juich ik de oprichting van de Mensenrechtenraad dan ook toe. Deze raad zal naar mijn mening een stap vooruit betekenen, omdat hij het hele jaar door bijeenkomt, wordt gekozen door een meerderheid van de Algemene Vergadering van de VN, een systeem heeft voor schorsing van lidstaten die de mensenrechten schenden en de traditie van toegang voor niet-gouvernementele organisaties in stand houdt.
Ik ben buitengewoon trots op de rol die wij als leden van dit Parlement in de marge van het proces hebben gespeeld. Tijdens onze ontmoeting met Louise Arbour, de Hoge Commissaris voor de mensenrechten, in Genève, en tijdens haar tegenbezoek aan ons in Brussel, hebben uitgebreid gesproken over haar voorstellen voor de universele, periodieke evaluatie waartoe nu is besloten, een procedure die naar verwachting een veel effectiever en objectiever onderzoek naar de staat van dienst van alle landen mogelijk zal maken.
In onze resoluties hebben wij erop aangedrongen dat het lidmaatschap van de Mensenrechtenraad alleen openstaat voor landen die de speciale rapporteurs een permanente uitnodiging geven en ongehinderd hun werk laten doen. Dat is onderdeel van het besluit van vandaag. Soedan, Saoedi-Arabië, Nepal en Zimbabwe zullen en mogen geen deel uitmaken van deze nieuwe raad.
Tot slot nog dit: deze hervorming van de VN is het resultaat van de VN-top over de herziening van de Millenniumdoelen en komt op een historisch moment in de verdediging van het beginsel van het multilateralisme in onze wereld. Wij moeten als Europees Parlement een boodschap sturen aan de VS - niet zomaar aan de regering, maar aan het hele volk - dat de Verenigde Staten, of het nu gaat om de Mensenrechtenraad of om Kyoto, om het Internationaal Strafhof of om het beginsel van het multilateralisme zelf, ernstig en op een gevaarlijke manier geïsoleerd zijn geraakt in deze wereld, en dat dit niet de rol is die de laatst overgebleven supermacht in de wereld zou moeten spelen. Als de Verenigde Staten in aanmerking willen komen voor een zetel in deze nieuwe raad, zullen zij ongehinderde toegang moeten verlenen tot Guantánamo Bay. Ik ben benieuwd of de VS daartoe bereid zullen zijn. 
Milan Horáček (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben het helemaal eens met de sprekers die voor mij het woord hebben gevoerd. Ik ben blij dat we hebben besloten om deze Mensenrechtenraad werkelijk een levenskans te geven. Het garanderen van de mensenrechten in de klassieke betekenis is één van de morele hoekstenen van Europa, en door deze raad in het leven te roepen hebben we dat nogmaals duidelijk gemaakt.
Het voorstel dat is goedgekeurd is weliswaar niet optimaal, maar deze raad is heel wat beter dan de Mensenrechtencommissie, waarin landen invloed uitoefenen die de mensenrechten zelf met voeten treden. Dit is een grote stap in de juiste richting voor de mensenrechten overal ter wereld. 
Een slagvaardige instantie kan sneller besluiten nemen als dat nodig is, en moet de landen verplichten om de mensenrechten te garanderen en te verdedigen. Als we deze blokkade niet hadden kunnen doorbreken zou de internationale gemeenschap in de strijd tegen schendingen van de mensenrechten aan geloofwaardigheid hebben ingeboet.
Daarom ben ik heel blij dat dit project niet mislukt is, ook al vanwege de samenwerking met allerlei NGO's, die heel belangrijk is. 
Bogusław Sonik (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, het werk van de huidige VN-Mensenrechtencommissie werd van bijna alle kanten sterk bekritiseerd. Deze commissie is ervan beschuldigd teveel gepolitiseerd te zijn, zich te actief op te stellen en zelfs corrupt te zijn. Daarom moeten wij de ambitieuze inspanningen tot hervorming van de Mensenrechtencommissie toejuichen en ervoor zorgen dat hiervan een Mensenrechtenraad met meer onafhankelijkheid wordt gemaakt. 
Ofschoon de reikwijdte van deze veranderingen goed doordacht schijnt te zijn, bestaat het gevaar dat hieraan geknabbeld wordt tijdens de internationale besprekingen van de voorstellen. Het Europees Parlement zou een duidelijk standpunt terzake moeten innemen, en erop moeten wijzen dat deze veranderingen noodzakelijk zijn om een op de rechtsstaat en op democratisch bestuur gegrondveste cultuur in heel de wereld tot stand te brengen. 
De grootste uitdaging die van deze hervorming uitgaat, is reeds genoemd: de onafhankelijkheid van de voorgestelde VN-Mensenrechtenraad. De eis dat deze raad een van de hoofdorganen wordt van de VN is een van de belangrijkste middelen om dit doel te bereiken 
Wat werkelijk moet veranderen is de manier waarop de kandidaten worden gekozen. Zij moeten gekozen worden door de Algemene Vergadering met een dusdanige meerderheid van stemmen dat een land waarvan de regering zich gedraagt op een manier die twijfels doet ontstaan over zijn geloofsbrieven inzake mensenrechten, geen lid kan worden. Het is eveneens belangrijk dat gestemd wordt over de kandidatuur van elk land, zelfs indien het aantal kandidaturen voor een bepaald gebied kleiner is dan het aantal voor dit gebied uitgetrokken plaatsen. Voorkomen moet worden dat in de raad landen zitting krijgen als Libië, zoals in het recente verleden, of Cuba, zoals nu het geval is. Dat is een van de fundamentele stappen om de VN in staat te stellen de weg naar geloofwaardigheid op het gebied van de bescherming van de mensenrechten in de wereld te hervinden. Het is ook belangrijk de omvang van dit orgaan te beperken, zodat het efficiënter kan optreden en effectievere besluiten kan nemen. 
De hervorming van de Mensenrechtencommissie is een grote kans om ingrijpende verbeteringen te brengen in de mensenrechtensituatie waar dan ook ter wereld. Wij mogen echter niet denken dat met één hervorming de kous af is. Veeleer moeten wij deze hervorming zien als een kans om een proces op gang te brengen waarmee het systeem voor de bescherming van de mensenrechten voortdurend hervormd kan worden en in staat wordt gesteld het vertrouwen van de wereldopinie te winnen en de status te verkrijgen van een mechanisme dat de aandacht vestigt op de ernstigste misbruiken van de mensenrechten in de wereld en dat niet aan politieke banden is gelegd. 
Ana Maria Gomes (PSE ).
   - We hebben met opluchting en tevredenheid kennis genomen van het nieuws uit New York. Het compromis zoals dat door de voorzitter van de Algemene Vergadering, de heer Eliasson, is voorgesteld mag niet volmaakt zijn - het is toch een goed compromis, en wel om de redenen die een aantal collega’s heeft aangevoerd en een groep Nobelprijswinnaars, waaronder voormalig president Jimmy Carter, in een artikel heeft uiteengezet.
We zijn teleurgesteld dat de Verenigde Staten tegen hebben gestemd, maar verbaasd heeft dat ons niet. De VS - een land dat altijd heel veel voor de mensenrechten, het internationaal recht over de mensenrechten en de VN heeft gedaan - zijn nu immers overgeleverd aan een regering die op dit gebied een beleid voert dat elke geloofwaardigheid en consistentie ontbeert. Deze regering zal de geschiedenis ingaan als de regering die zich met de invasie van Irak, Guantánamo, Abu Ghraib en de te schande heeft gemaakt.
Eleanor Roosevelt en vele andere illustere Amerikaanse voorvechters van de mensenrechten zullen zich in hun graf omdraaien. De regering-Bush is er echter niet in geslaagd de oprichting van een nieuwe raad vlak voor het afsluiten van de onderhandelingen te dwarsbomen. We zullen er intussen wel op moeten letten dat eventuele pogingen van deze regering om het werk van de nieuwe raad te boycotten niet met succes bekroond worden. De Europese Unie moet er via het Oostenrijks voorzitterschap en de daarop volgende voorzitters voor zorgen dat er steeds een degelijk en transparant beleid wordt gevoerd, het soort beleid dat de heer Eliasson voert. Ook de heer Solana en de heer Barroso zullen daar aan moeten meewerken: ze moeten hun stem in dezen luider laten horen. Europa moet heel zijn gewicht in de schaal leggen om ervoor te zorgen dat de Mensenrechtenraad zo vlug mogelijk kan beginnen te functioneren. 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ).
   - ( Mijnheer de Voorzitter, het is onaanvaardbaar dat de wereld geen organisatie heeft om de schendingen van de mensenrechten die zich voordoen te veroordelen. 
De VN-Mensenrechtencommissie is gedurende de afgelopen jaren helaas een symbool geworden van de indolentie waarmee deze organisatie behept is. Het was een ‘ouwe jongens’-clubje, een instantie waarin landen bijeen kwamen die bekend stonden om hun schendingen van de mensenrechten, zoals China, Soedan, Zimbabwe of Rusland. Hun voornaamste doel was echter een stokje te steken voor een discussie over hun eigen activiteiten. 
Met het voorstel voor een Mensenrechtenraad wordt geprobeerd een orgaan op te richten dat sneller kan reageren op crises in de wereld en dat meer kan doen dan enkel en alleen een symbolische VN-missie naar het bekritiseerde land sturen. Dit is geen perfect voorstel, maar kennelijk kan de Mensenrechtenraad door de situatie van elk van zijn ledenlanden te beoordelen tenminste voorkomen dat de tot nu toe door zijn eigen leden gepleegde schendingen worden voortgezet.
De instelling van een Mensenrechtenraad is ongetwijfeld de beste oplossing die momenteel beschikbaar is voor het probleem van de VN-Mensenrechtencommissie, waarvan de integriteit in diskrediet is gebracht. De Europese Unie zou het nieuwe orgaan haar volledige steun moeten geven, opdat het de mondiale uitdagingen op het gebied van de bescherming van de mensenrechten effectief het hoofd kan bieden.
Hans Winkler,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou u hartelijk willen bedanken voor uw bijdragen aan dit debat. Eigenlijk bevestigt u de keuzes van de Europese Unie. U verwacht veel van de nieuwe Mensenrechtenraad, en dat kan deze raad alleen maar waarmaken wanneer we consequent zijn in ons beleid. Anders kan deze raad niet echt functioneren.
We kunnen de wetten van de politieke realiteit natuurlijk niet van vandaag op morgen buiten werking stellen. Ik denk echter wel dat de raad een goede kans maakt. Daarbij moet de Europese Unie een hoofdrol spelen. Ik dank u voor de ondersteuning die u ons vanavond heeft gegeven.
Veel sprekers hebben erop gewezen dat heel belangrijk is hoe de leden van de Mensenrechtenraad worden gekozen. Waarschijnlijk vindt iedereen het jammer dat het oorspronkelijke voorstel voor een meerderheid van tweederde van de stemmen het niet heeft gehaald. Ik wil er echter nogmaals op wijzen dat de Europese Unie vrijwillig een belangrijke politieke verplichting op zich heeft genomen. We hebben beloofd om alleen maar te stemmen voor landen die een op het gebied van de mensenrechten hebben. Het gaat niet alleen om 25 of 27 stemmen. Als we de geassocieerde landen en alle democratische landen meetellen kunnen we verhinderen dat landen lid worden die de mensenrechten werkelijk met voeten treden.
De heer Coveney heeft gezegd dat 47 leden teveel zijn, dat de raad dan te groot zou zijn. Daar valt over te praten. We mogen echter niet vergeten dat de Mensenrechtenraad toch heel wat minder leden heeft dan de Mensenrechtencommissie. De Verenigde Naties heeft 191 leden, daarom vind ik dat het niet overdreven is dat de raad 47 leden heeft. Dat heeft er trouwens toe geleid dat de westelijke groep wat minder zetels krijgt, en dat houdt weer verband met het feit dat niet het Ecosoc de leden kiest maar de Algemene Vergadering. Dat is betreurenswaardig, maar wie a zegt moet ook b zeggen. Als we een daadkrachtig en vrij compact instrument willen, moeten we op de koop toenemen dat we wat minder stemmen hebben.
Ik ben het eigenlijk volledig eens met de heer Schmidt. De Verenigde Staten hebben geëist dat de vijf permanente leden van de Veiligheidsraad automatisch lid worden van de Mensenrechtenraad. Ze hadden dat voorstel in een vrij vroege fase gedaan, maar zijn er in de laatste fase niet meer op teruggekomen. De Europese Unie zou dat zeker niet hebben gesteund, en daarom was er eigenlijk nooit een meerderheid voor.
Mevrouw Flautre heeft erop gewezen dat er in de Mensenrechtencommissie nog een aantal belangrijke dossiers moeten worden afgesloten. De Europese Unie zal er natuurlijk voor zorgen dat de hangende zaken op een zinvolle manier worden afgewerkt, zodat ze meteen kunnen worden overgenomen door de Mensenrechtenraad. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . - Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het feit dat de ontwerpresolutie betreffende de instelling van een Mensenrechtenraad met overgrote meerderheid is aangenomen - zeventig stemmen vóór, vier tegen en drie onthoudingen - lijkt de indruk te wekken dat de raad een bepaalde geloofwaardigheid zal hebben.
Verder lijdt het geen twijfel dat 9 mei, de dag waarop de leden van de raad zullen worden gekozen, een belangrijk moment zal zijn in de totstandkoming van de raad. Wat dit betreft hoop ik dat de kandidaat-lidstaten hun kandidatuur een maand voor de stemming zullen indienen. Daarom heeft de Unie namelijk gevraagd.
De raad zal op 16 juni voor het eerst in Genève bijeenkomen. Ik hoop dat wij deze zitting met velen zullen bijwonen. De Mensenrechtenraad mag dan het gelukkige resultaat zijn van de laatste top van de Verenigde Naties, dat neemt niet weg dat het succes vooral te danken is aan de multilaterale architectuur van de Commissie voor vredesopbouw die in december 2005 is ingesteld, en die ook binnenkort bijeenkomt.
2006 moet dus wel een mooi jaar worden voor het multilateralisme. In beide gevallen heeft de Unie laten zien hoezeer zij gehecht is aan doeltreffend multilateralisme. Zij heeft blijk gegeven van leiderschap en van haar vermogen om ook de hervorming van de Verenigde Naties te beïnvloeden. Ik denk dat we op deze weg samen verder kunnen. 
De Voorzitter.
   - Tot besluit van het debat zijn vier ontwerpresoluties ingediend(1), overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen plaats. 
De Voorzitter. -
   Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
- het verslag (A6-0033/2006) van Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad inzake de gegarandeerde traditionele specialiteiten voor landbouwproducten en levensmiddelen (COM(2005)0694 - C6-0026/2006 - 2005/0270(CNS), en
- het verslag (A6-0034/2006) van Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen (COM(2005)0698 - C6-0027/2006 - 2005/0275(CNS)).
Ik wil de sprekers in dit debat graag herinneren aan hetgeen ik zei in verband met het vorige debat, namelijk dat dit een zeer lange nachtzitting wordt en dat ik daarom onverbiddelijk zal zijn als het gaat om de spreektijd. Ik hoop dat u begrip zult tonen als ik ingrijp om ervoor te zorgen dat u zich aan de officieel toegekende spreektijd houdt. Deze opmerking geldt uiteraard niet voor mevrouw Kroes, aan wie ik nu het woord geef. 
Neelie Kroes,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen de heer Graefe zu Baringdorf en de leden van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling bedanken voor het vele werk dat zij hebben verricht voor beide verslagen. Het eerste gaat over de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen en het tweede over de gegarandeerde traditionele specialiteiten.
De Commissie heeft grote waardering voor de doelmatige wijze waarop u uw werk heeft gedaan. Hierdoor kunnen de verslagen heel snel worden aangenomen. In mijn openingstoespraak behandel ik beide verslagen. Ik zal mij daarbij vooral richten op de algemene achtergrond die tot deze Commissievoorstellen heeft geleid.
Ik ga eerst in op het verslag over de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen. Bijna veertien jaar geleden heeft de Europese Gemeenschap een vrijwillig systeem van geografische aanduidingen voor landbouwproducten en levensmiddelen anders dan wijnen en sterkedranken ingevoerd. Sinds 1993 zijn meer dan 700 namen geregistreerd. Bijna 300 aanvragen liggen momenteel te wachten op registratie. Dit zegt iets over het succes van dit systeem.
Dit succes kan de belangstelling verklaren die onze handelspartners voor deze regeling hebben getoond. De conclusies van de recente WTO-panels inzake de door de VS en Australië aangespannen rechtszaken verplichten ons de communautaire regeling ook te laten gelden voor rechtstreekse aanvragen en bezwaren van personen in derde landen.
Dat is de belangrijkste reden voor het voorstel dat nu op tafel ligt. Wij moeten de regeling in overeenstemming brengen met de conclusies van de panels. Gezien de ervaring die bij de uitvoering van het registratieproces is opgedaan, realiseerden wij ons dat het huidige systeem de extra belasting van rechtstreekse aanvragen van marktdeelnemers in derde landen niet zou kunnen verwerken. Daarom moesten wij het systeem eenvoudiger en efficiënter maken.
Als wij slechts het systeem in overeenstemming brengen met de WTO-regels, zonder de doelmatigheid van het functioneren ervan te vergroten, zou het hele goedkeuringsproces wel eens tot stilstand kunnen komen. Ik moet daaraan toevoegen dat, om ieder risico van een nieuwe klacht op WTO-niveau te voorkomen, de procedure voor benamingen van producten uit derde landen zoveel mogelijk gelijk moet zijn aan die voor de EU-landen.
Wij zijn allemaal verrast door de omvang van de wijzigingen die krachtens de WTO-uitspraak moeten worden aangebracht. De Gemeenschap kreeg gelijk in de zaak betreffende de belangrijke kwestie van de handelsmerken, maar verloor op het punt van de procedurele kwesties. Wij hebben ook één duidelijke beleidswijziging opgenomen, namelijk de bevordering van het gebruik van Gemeenschapslogo’s, teneinde de geloofwaardigheid van het systeem te vergroten. Afgezien daarvan bevat het voorstel echter geen beleidsinitiatieven, aangezien het primaire doel van het voorstel is de regeling binnen de gestelde termijn met de bevindingen van het WTO-panel in overeenstemming te brengen.
De vele verzoeken om en suggesties voor beleidsontwikkeling, zoals verwoord in de amendementen die in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling zijn aangenomen, betreffen onderwerpen die voor een goede behandeling meer tijd vergen.
Dan kom ik nu bij het andere voorstel, dat gaat over gegarandeerde traditionele specialiteiten. Ondanks het bescheiden aantal geregistreerde producten hebben sommige producenten belangstelling getoond voor deze regeling. Slechts 50 namen staan geregistreerd als gegarandeerde traditionele specialiteiten, maar er zijn nog 19 aanvragen in behandeling bij de Gemeenschap en een aantal andere wordt onderzocht in de lidstaten. Deze regeling is sinds haar invoering in 1992 niet meer gewijzigd. De procedures zijn niet bedoeld voor vijfentwintig, noch voor zevenentwintig lidstaten, en ook niet voor de behandeling van een groot aantal aanvragen.
Ook hier is behoefte aan vereenvoudiging en standaardisering van de inhoud van de aanvragen, zodat de procedures doelmatiger worden en de producenten die energie en geld steken in de ontwikkeling van kwaliteitsplannen, niet teleurgesteld raken door een jarenlang wachten op goedkeuring daarvan.
Ik vind het ook belangrijk om een aantal tegenstrijdigheden te corrigeren en de substantiële vorderingen die sinds 1992 bij de normen voor de opstelling van wetsteksten zijn gemaakt, in deze regeling te verwerken. Tegelijkertijd stellen wij vereenvoudigingen, toelichtingen en andere verbeteringen voor die vergelijkbaar zijn met de voorstellen voor de geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen.
Ten slotte willen wij in deze regeling vooral heel duidelijk maken dat de WTO-regels zijn geëerbiedigd. Bovendien willen wij iedere kritiek voor zijn.
Concluderend kan ik zeggen dat deze voorstellen leiden tot conformiteit aan de WTO-regels. Zij bevatten een aantal beperkte doch noodzakelijke huishoudelijke aanpassingen, die bedoeld zijn om de procedures te stroomlijnen en te verhelderen. Daardoor kunnen wij de mechanismen versterken en producenten en consumenten die op benamingen vertrouwen, beter van dienst zijn. Vooral gezien de door de WTO gestelde termijn van 3 april 2006 hebben wij echter geen ingrijpende beleidswijzigingen voorgesteld. Daar zullen wij ons te zijner tijd over buigen, in het kader van een meer algemene behandeling van het beleid inzake de kwaliteit van de landbouw. 
Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf (Verts/ALE ),
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, uw collega, mevrouw Fischer Boel, kon niet komen, maar we kunnen desondanks een goede discussie voeren. Ik ben blij dat u in het debat over dit verslag de Commissie vertegenwoordigt.
U heeft gezegd dat dit niet het begin van een legislatieve discussie is, maar dat we reageren op een verzoek van de WTO. Dit voorstel voor een verordening van de Raad inzake kwaliteitsgaranties dateert al van 1992, dat is veertien jaar geleden. Dat was natuurlijk niet het begin van de kwaliteitsproductie in de sectoren die toen beschermd waren, mevrouw de commissaris. Net als de bioboeren leveren de makers van de onderhavige producten al tientallen jaren lang aan de consumenten die kwaliteit waarderen. Daarna is de regeling geharmoniseerd, compacter gemaakt, de tekst is duidelijker en degelijker geworden.
In de landbouw hebben we slechts voor twee sectoren een kwaliteitsbeleid, voor de sector die we vandaag bespreken en voor de biologische landbouw. Alle andere sectoren vallen onder de voedselveiligheid. Hier hebben we het echter nadrukkelijk over kwaliteit: daar gaat het om.
U heeft al gezegd dat er heel wat op het spel staat, het gaat om miljarden. De erkenning als een ‘beschermde geografische aanduiding’, een ‘beschermde oorsprongsbenaming’ of een ‘gegarandeerde traditionele specialiteit’ kan een echte toegevoegde waarde betekenen voor de regio's en voor de bedrijven, en gunst baart nijd, dat is logisch.
We hebben aan de ene kant geschillen met de VS, en wanneer ik VS zeg bedoel ik de grote multinationals. Zij kijken met argusogen of ze onze oorsprongsbenamingen niet als merken kunnen opnemen in hun wereldrijk. Ze hebben al Coca Cola, nu willen ze ook feta onder hun eigen merk maken en verkopen, Parmezaanse kaas, , , , maar ook - uit Oostenrijk, maar ook uit Zuid-Tirol. Dat is niet omdat ze die producten zo geweldig vinden, maar omdat ze er geld mee kunnen verdienen. Daarom hebben ze dit geschil ook aan de WTO voorgelegd, en daar reageren wij nu op.
Het voordeel van dit geschil is dat de WTO al heeft verklaard dat hun aanpak en de onze in principe conform de regels zijn. Wat niet conform de regels is, of wat nog beter moet worden geregeld, is de vraag of derde landen toegang kunnen krijgen tot deze beschermde kwaliteitsmerken. Dat regelen we hier alsnog, en dat vind ik ook heel redelijk.
Gunst baart nijd, en dat geldt ook nog in een ander opzicht. Wie bijvoorbeeld parmaham maakt, of , zou kunnen zeggen: als ik die varkens gewoon op de markt koop zijn ze goedkoper dan wanneer ik ze in de regio fok of bepaalde regels voorschrijf voor de regio's waar ik de varkens koop, omdat de productie dan natuurlijk duurder wordt.
Als we het niet doen, bestaat echter het gevaar dat we in de discussies op het internationale toneel, in de WTO, onze eigen argumenten ontkrachten. De multinationals geven de moed nog lang niet op, en het gevaar bestaat dat we onze eigen kwaliteitsbenamingen uithollen en dan vroeger of later onze bescherming verliezen. Dat zou een verdomd riskant spelletje zijn, alleen maar om onze grondstoffen goedkoper te kunnen krijgen. Daarom hebben wij bepaald dat er in dit verband een speciale band tussen de regio's moet bestaan.
Tot slot wil ik nog iets zeggen over de procedure. Ook u, mevrouw de commissaris, weet dat de Raad zijn besluit al heeft genomen. Deze discussie is mosterd na de maaltijd - eens te meer - en dat is onaanvaardbaar. De Raad moet wachten tot wij onze discussie hebben afgesloten. Ik hoop dat we dat ook aan de hand van de Grondwet duidelijk kunnen maken, als die er eenmaal is.
We hebben overwogen om het voorstel gewoon terug te verwijzen naar de parlementaire commissie, omdat we boos zijn, omdat we weer een keer buitenspel zijn gezet en u helemaal geen rekening houdt met ons advies, dat inhoudelijk op hoog niveau staat. We zijn echter van mening dat dit in de buitenwereld de indruk zou kunnen wekken dat we het niet met elkaar eens zijn, en dat anderen daar in de WTO-procedure munt uit kunnen slaan. We willen dat de EU van start gaat met een sterke onderhandelingspositie, en daarom strijken we de hand over het hart. We willen echter toch nog wel eens duidelijk maken dat de Raad in bepaalde gevallen zwak staat, en wij zouden u als commissaris willen verzoeken om dat door te geven, zodat u daar bij uw besluitvorming nog eens over nadenkt.
Giuseppe Castiglione,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, de geografische aanduidingen en de traditionele specialiteiten voor landbouwproducten en levensmiddelen vormen een belangrijk instrument voor een duurzame ontwikkeling van kwaliteitsproducten.
Over de gehele linie beschouwd sta ik positief tegenover het werk van de Commissie. Aangezien men twee fasen voor de analyse van de vraag had gepland, een nationale fase en een communautaire fase, was het absoluut noodzakelijk de coördinatie daarvan te garanderen.
Ik ben ervan overtuigd dat de grotere verantwoordelijkheden die de lidstaten hebben gegeven, de precieze procedurevoorwaarden en het nieuwe bezwarenstelsel tegemoetkomen aan de noodzaak van een vluggere en doelmatiger erkenning en een snellere maar - en dit is van cruciaal belang - volledige behandeling.
Aangezien derde landen toegang krijgen tot het Europese stelsel van bescherming van landbouwproducten, wordt het noodzakelijk de consument te behoeden voor een foutieve associatie tussen communautaire symbolen en de daadwerkelijke oorsprong van het product. De oorsprongsbenaming van het product op het etiket alsook de kleurdiversificatie van de communautaire logo’s en de toestemming voor het gebruik van de vermelding betreffende verwerkte producten, zijn nieuwe bepalingen waarmee wij de consumenten beter kunnen beschermen. Anderzijds denk ik dat deze maatregelen de producenten zullen stimuleren om meer en beter gebruik te maken van vermeldingen inzake uitmuntendheid, overeenkomstig het agroalimentair kwaliteitsbeleid waarvan de Europese Unie een groot pleitbezorger is.
Tot slot steun ik de amendementen 48 en 50, op grond waarvan de regionale autoriteiten de mogelijkheid krijgen mee te werken aan de fase van de nationale toetsing. Met deze amendementen komt er ook een ruimere bescherming van de BOB en de BGA, vergeleken met andere beschermingsformules zoals merken. Ik hoop dat de collega’s zich morgen achter mijn standpunt zullen scharen en deze twee amendementen zullen aannemen.
Tenslotte wil ik mijn waardering uitspreken voor de Commissie, die het nodig achtte deze procedures en de erkenning van kwaliteitsproducten aan het Parlement voor te leggen. Ik sluit me wat dat betreft dus aan bij wat de collega voorheen al zei. Op deze manier reageert de Commissie op een alom gevoelde behoefte aan snelheid, maar vooral ook op de noodzaak om de excellente producten van de Europese plattelandsgebieden te beschermen. 
María Isabel Salinas García,
   - Mijnheer de Voorzitter, evenals onze rapporteur - die dit vraagstuk zo goed onder woorden heeft gebracht - ben ik van mening dat kwaliteit de grote troef is van de Europese landbouw.
Op een wereldmarkt waarin we steeds meer moeten concurreren met landen waar de lonen en de eisen op het gebied van milieu en hygiëne zeer laag zijn, ofwel met landen waar de prijzen veel lager liggen, denk ik dat kwaliteit het verschil moet uitmaken. Daarvoor is een gegarandeerde en gecertificeerde hoge kwaliteit nodig, door middel van een systeem - en daar werken we ook aan - dat eenvoudiger is, dat gemakkelijk te herkennen is en dat het vertrouwen geniet van de consumenten, zowel in Europa als daarbuiten.
Het is ook absoluut noodzakelijk dat deze benamingen erkend worden in het buitenland, in de WTO, om op die manier een markt voor agrarische producten van hoge kwaliteit te creëren. Daar zijn we mee bezig en ik denk dat het werk dat in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling is gedaan deze visie onderstreept.
De eerste uitdaging waarmee wij geconfronteerd zijn, is de noodzaak ons systeem van consumenten en producenten verder te versterken. We hebben een soepeler werkend systeem nodig, met duidelijk vastgestelde termijnen en procedures, waarin de bevoegdheden goed verdeeld zijn. Even belangrijk als de perceptie van de consument is de perceptie van de sector zelf, die we moeten laten zien welke economische voordelen een markt van hoge kwaliteit heeft: de zekerheid van een systeem met benamingen dat zorgt voor een goede controle van de producten die niet aan de vastgestelde eisen voldoen, en een soepele, niet te dure procedure.
Ik denk dat het onderhavig vraagstuk zeer belangrijk is, vooral voor landen als het mijne, die pionier zijn op het gebied van de biologische landbouw. Ik denk dat, zoals ik al eerder heb gezegd, dit vraagstuk een uitgebreidere behandeling verdient, en daar moeten we dan ook voor zorgen zodra we hebben voldaan aan de eisen van de WTO - hetgeen zo snel mogelijk moet gebeuren - en de toegang tot het systeem gemakkelijker hebben gemaakt voor producten uit derde landen.
Ik denk dat we vervolgens bij de uitdieping van dit vraagstuk en het debat in dit Parlement absoluut naar de sector moeten luisteren en goed moeten kijken naar de behoeften van de sector, zonder de wereldmarkt voor onze producten en onze kwaliteit uit het oog te verliezen. Daar ligt namelijk de meerwaarde van een echt concurrerende Europese agroalimentaire sector. 
Jan Mulder,
   . - Voorzitter, de heer Graefe zu Baringdorf heeft zich weer op de gebruikelijke enthousiaste wijze van zijn taak gekweten als rapporteur en ik wil hem daarmee complimenteren. Ik ben het met zijn hoofdconclusies eens. Nu wij meer en meer liberalisatie van handel in landbouwproducten hebben is het noodzakelijk dat wij meer geografische aanduidingen en al dit soort dingen internationaal erkennen. Dus, volkomen terecht.
Wat voor mij ook nog een rol speelt, is wat precies de definitie van een geografische aanduiding in Europa zelf is. De heer Graefe zu Baringdorf heeft al gewezen op het punt van parmaham, dat die precies uit die regio moet komen. Ik heb er mij altijd over verbaasd dat de grootste producent van Edammer kaas niet Nederland, maar Duitsland is. Ik denk, dat dat wat mij betreft veranderd zou moeten worden.
Als wij dit in de WTO regelen - ik ben blij dat hij het met me eens is - en wij vragen van de anderen dat zij onze producten erkennen, dan lijkt het mij ook vanzelfsprekend dat wij de producten van de anderen erkennen. Ik ben het niet helemaal eens met de heer Graefe zu Baringdorf, als hij zegt dat er op het ogenblik maar twee kwaliteitscategorieën van landbouwproducten in de Europese Unie zijn en dat zouden dan de geografische aanduidingen zijn en de biologische productie. Het kan zijn dat dat op het ogenblik het geval is, maar wij moeten veel verder gaan.
Het is nodig dat er een Europees kwaliteitskeurmerk komt voor landbouwproducten. Als wij aan onze boeren vragen om dierenwelzijnsnormen te respecteren, om milieudoelstellingen te respecteren, etc, dan is het zeer oneerlijk om tegen diezelfde boeren te zeggen, u moet concurreren met de rest van de wereld, met boeren die zich niet aan dezelfde standaarden hoeven te houden. De klant moet het kunnen herkennen in de winkel en daarom moeten wij ook voor andere dan geografische producten en biologische producten een kwaliteitskeurmerk ontwikkelen. 
Daniel Strož,
   . - Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, met betrekking tot het voorstel voor een verordening van de Raad inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen wil ik graag uw aandacht vragen voor iets wat in het verslag-Graefe zu Baringdorf naar voren komt, namelijk dat intellectuele eigendom de laatste overblijvende grondstof van de Europeanen is. Juist daarom zijn wij verbaasd en teleurgesteld over het feit dat er tot op heden geen doelbewust plan is voor de ontwikkeling van een systeem dat speciaal gericht is op de bescherming van intellectuele eigendom. Het nieuwe instrument dient te langen leste een einde te maken aan de voortdurende discussies bij de WTO tussen de EU en enkele van haar handelspartners. Als deze kwestie eenmaal is geregeld, kunnen we alleen maar hopen dat de Commissie met heldere conceptuele doelstellingen terugkeert naar het onderwerp ‘geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen’.
Daaraan zou ik willen toevoegen dat volgens de Wereldorganisatie voor Intellectuele Eigendom, WIPO, oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen een integraal onderdeel zijn van intellectuele eigendom. Volgens het Reglement van het Europees Parlement valt het vraagstuk van de intellectuele eigendom ondubbelzinnig en uitsluitend onder de bevoegdheid van de Commissie juridische zaken. Daarom is het zowel vanuit procedureel als praktisch oogpunt bekeken vreemd dat de opstelling van dit verslag werd toevertrouwd aan de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, en de Commissie juridische zaken zelfs niet om advies werd gevraagd. 
Witold Tomczak,
   . - ( Mijnheer de Voorzitter, de doelstellingen van beide ontwerpverordeningen lijken goed gemotiveerd te zijn. Het is niet moeilijk om steun te geven aan verhoging van het landbouwinkomen, aan eerlijke mededingingsvoorwaarden en bescherming tegen namaakproducten, maar met moet zich afvragen of de vastgestelde doelen wel realistisch zijn. 
Laten wij eens kijken naar de resultaten die de bestaande oplossingen tot nu toe hebben opgeleverd. In het kader van de gegarandeerde, traditionele specialiteiten zijn tot nu toe in heel de Unie slechts vijftien landbouwproducten en levensmiddelen geregistreerd. Is het nu echt noodzakelijk om zulke ingewikkelde procedures te creëren en zoveel bureaucratie te veroorzaken voor een dozijn of enkele dozijnen producten? Zal de boer-producent hier werkelijk iets mee winnen? In het kader van het systeem voor de bescherming van de geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen zijn in heel de EU meer dan 700 namen geregistreerd, waaronder 150 kaassoorten, 160 vleessoorten of vleesproducten, 150 soorten groenten en fruit en 80 soorten olijfolie. Er zijn momenteel 300 nieuwe aanvragen in behandeling. Zullen wij met de invoering van deze wetgeving niet spoedig in een aan het belachelijke grenzende situatie verzeild raken? Over een paar jaar zullen wij duizenden producten hebben met oorsprongsbenamingen die de supermarkten in heel de EU willen veroveren. Als klanten zullen wij er genoeg van krijgen en het duur bureaucratisch systeem zal inefficiënt blijken te zijn en de aanvragen niet kunnen behandelen. 
Zou het niet beter zijn het idee om locale delicatessen te reguleren op te geven? Als wij delicatessen veranderen in massaproducten zullen het niet langer delicatessen meer zijn. Laten deze een natuurlijke attractie blijven van bepaalde plekken of gebieden, maar dan wel zonder de steun van de Europese Unie. 
Janusz Wojciechowski,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik wil namens de UEN-Fractie de heer Graefe zu Baringdorf van harte gelukwensen met zijn uitstekende verslag. Het verheugt mij dat dit verslag ons in staat stelt de noodzakelijke vereenvoudigingen aan te brengen in de registratieprocedures voor lokale voedselproducten en wij meer van die producten tot onze beschikking krijgen, of liever gezegd dat deze producten meer bekendheid zullen krijgen. Wij hebben het immers over traditionele producten die al heel lang op de markt zijn. 
De werkelijke toekomst van Europa ligt in de ondersteuning van traditionele, regionale producten, van producten die het puikje zijn van hetgeen lokale gemeenschappen voortbrengen. Daarin kunnen wij uitmunten; daarin kunnen wij andere voorbijstreven, en dankzij deze producten kunnen wij bouwen aan een Europese markt, aan een gemeenschappelijke maar rijke markt, dankzij de keur aan regionale specialiteiten. Dit is een grote kans voor regionale producenten, maar vooral goed nieuws voor de consumenten. Zij zullen er immers zeker van kunnen zijn dat deze producten vervaardigd worden overeenkomstig de traditionele recepten en met methoden die al generaties lang bestaan en die gezonder en beter zijn dan massaproductiemethoden. Dit is ook de beste manier om de uitdaging van de op biotechnologie steunende ondernemingen het hoofd te bieden. Zij willen ons dwingen om massaproducten te consumeren die met genmanipulatie tot stand zijn gebracht. 
Wij moeten duidelijk zijn. Wij willen gezonde, gevarieerde producten die zijn vervaardigd volgens traditionele, regionale methoden en niet gedwongen worden om levensmiddelen te gebruiken die geproduceerd zijn met methoden die de natuur bedriegen. 
Jan Tadeusz Masiel (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het gemeenschappelijk landbouwbeleid heeft de boeren gedurende de laatste decennia ertoe aangezet om steeds meer te gaan produceren, ongeacht kwaliteit. Het gevolg hiervan is dat er nu op de deel bij de boer twee mercedesen staan, maar in de winkels dure producten liggen waar kraak noch smaak aan is. Wij moeten meer betalen voor zogenaamde bioproducten maar daarmee kopen wij eigenlijk wat normaal voedsel zou moeten zijn. 
Het is cynisch om te zeggen dat de consumenten kwaliteit nu belangrijker vinden dan kwantiteit. Zij willen gewoon weer echt voedsel. Dat hebben zij lang niet meer gezien en daar hebben zij recht op. Wij geven echter het grootste deel van onze begroting uit aan het gemeenschappelijk landbouwbeleid, vooral in de oude lidstaten. 
Laten wij hopen dat met de vereenvoudiging van de bestaande procedures de verordeningen betreffende de bescherming van geografische aanduidingen, oorsprongsbenamingen en traditionele specialiteiten de boeren ten goede zullen komen die gezond en smakelijk voedsel produceren. 
Ik wil de Commissie en de rapporteur bedanken voor het feit dat zij zich over dit belangrijke vraagstuk hebben gebogen. Ik hoop dat de boeren, en met name de boeren in de nieuwe lidstaten - die nog geen tijd of geld hebben gehad om over te schakelen op een op industriële leest geschoeide landbouwproductie - beloond zullen worden voor hun traditionele productiemethoden. Wij hebben niet zulke geweldige verwerkingsmethoden als de beroemde Franse keuken, maar wij hebben wel gezonde en smakelijke landbouwproducten en levensmiddelen. 
Astrid Lulling (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik hoef niet te zeggen hoezeer wij hechten aan ons stelsel van beschermde geografische aanduidingen (BGA) en oorsprongsbenamingen (BOB), en aan het verdedigen en respecteren daarvan, zowel binnen als buiten de Europese Unie.
Zoals de zaken er, na herhaalde en naar mijn smaak al te frequente hervormingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, nu voorstaan, kunnen in veel regio's de producenten alleen overleven dankzij hun deskundigheid en dankzij de kwaliteit van hun producten. Gelukkig waarderen de consumenten dit steeds meer en zijn zij bereid daarvoor een eerlijke prijs te betalen. Hierdoor dragen zij bij aan het behoud van de arbeidsplaatsen en daarmee aan de ontwikkeling van het platteland.
Het is een welbekend feit dat de Verenigde Staten en Australië het lef hebben gehad om binnen de Wereldhandelsorganisatie (WTO) onze succesvolle reglementering op dit terrein aan te vechten. Sinds 1993 zijn meer dan 700 benamingen van levensmiddelen geregistreerd, met een marktwaarde die wordt geschat op meer dan tien miljard euro. En ik vind dat ik hier even de registratie van moet noemen die collega Ebner, die mij zijn twee minuten spreektijd in dit debat heeft gegeven, zo aan het hart gaat.
Het bevoegde orgaan van de WTO is gelukkig tot de conclusie gekomen dat onze verordening niet in strijd is met de in de WTO aangegane verbintenissen. Wij moeten deze verordening wel vóór 20 april a.s. aanpassen - met andere woorden er is geen tijd te verliezen - om onderdanen van derde landen en EU-burgers gelijk te stellen als het gaat om de procedures en het recht op bezwaar.
Ik wil onze rapporteur, de heer Graefe zu Baringdorf, feliciteren en hem bedanken voor de voortreffelijke bijdrage. Hij had geen eenvoudige opgave, gezien de onderlinge verdeeldheid van de fracties in dit Parlement. Ik ben blij met het feit dat wij met onze rapporteur en met andere vooraanstaande leden van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, onder wie voorzitter Daul, erin geslaagd zijn om het eens te worden over de amendementen die tot doel hadden de zaken te verduidelijken, nader te omschrijven en te vereenvoudigen, en via een adequate controle ook meer respect af te dwingen voor de intellectuele eigendom van onze landbouwers, een van de laatste grondstoffen van de Europeanen.
Met heldere termijnen - zes maanden voor de behandeling van registratieaanvragen door de Commissie en vier maanden om bezwaar te maken - willen wij vooral voorkomen dat voor de betrokken partijen nadelige achterstanden ontstaan. Wij willen dat de communautaire symbolen, onze logo's, worden onderscheiden door specifieke kleuren en wij willen voorkomen dat deze door derde landen worden gebruikt. Ten slotte willen wij dat als een geregistreerde BOB of BGA wordt geschrapt, deze gedurende vijf jaar niet als merk kan worden geregistreerd. Het doel hiervan is om elke economische druk op producenten te voorkomen.
Ik weet dat veel collega's ideeën en voorstellen hebben voor het verbeteren van de wetgeving, maar omdat de tijd dringt, vragen wij de Raad om in eerste instantie alleen de door het geschillenbeslechtingsorgaan van de Wereldhandelsorganisatie vereiste wijzigingen ten uitvoer te leggen. Volgens ...
Bogdan Golik (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur gelukwensen met de twee uitstekende verslagen. Ik wil tevens uiting geven aan mijn overtuiging dat juist met deze twee nieuwe, door het Parlement aangenomen verordeningen de ontwikkeling kan worden bevorderd van de productie van landbouwlevensmiddelen, en met name de plattelandsgebieden nieuw leven in kan worden geblazen via de promotie van hun tradities en culturele waarden en door werkgelegenheid buiten de landbouwsector te creëren. Mijns inziens zullen wij met een transparante en vereenvoudigde registratieprocedure en een duidelijke verdeling van de bevoegdheden tussen lidstaten en Commissie ervoor kunnen zorgen dat de consumenten en producenten, de burgers van de Unie en met name degenen die deze producten vervaardigen, beter beschermd worden. Zij zullen beschermd zijn tegen namaakproducten, tegen misbruik van oorsprongsbenamingen en het kopiëren van ingrediëntenlijsten en tegen frauduleuze praktijken van mensen die snel winst willen maken. 
De voorgestelde verordeningen leveren inderdaad een bijdrage aan de totstandbrenging van een geloofwaardig systeem voor kwaliteitbescherming van geregistreerde producten, van producten die het vertrouwen hebben van de consumenten en steeds populairder worden niet alleen in de Unie maar in heel de wereld. Deze producten zullen niet alleen het producentenlabel maar ook het label van de Europese Unie dragen. 
Giusto Catania (GUE/NGL ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, Europa moet in staat zijn de kwaliteit van haar landbouwproducten en levensmiddelen te garanderen en te beschermen. Om dat doel te bereiken is het noodzakelijk de traditionele specialiteiten en de geografische aanduidingen te beschermen, ook tegen aanvallen die via de Wereldhandelsorganisatie van de Verenigde Staten en Australië komen.
De rapporteur heeft uitmuntend werk verricht om de twee verordeningen te verbeteren. De producten moeten worden beschermd als wij echt invloed willen uitoefenen op de voedselveiligheid en de smaakverloedering op mondiaal niveau willen tegengaan. Helaas zijn wij maar al te vaak geconfronteerd met namaakverschijnselen. Op de grootste markt van Zuid-Italië, die van Vittoria op Sicilië, komen iedere dag namaakproducten terecht die het BGA-merk voeren. Dit gebeurt bijvoorbeeld met het Pachino-tomaatje.
Daarom vinden wij dat er behoefte is aan een etikettering waarop de oorsprong van het product vermeld wordt alsook de plaats van verwerking. We moeten dan nog wel stilstaan bij één vraag: wie zo sterk voor de aanduiding BOB en BGA is, denkt maar al te vaak aan de handel en veel te weinig aan de productie. 
Kathy Sinnott (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur bedanken voor zijn bijdrage aan de bescherming van de regionale individualiteit en de economische zelfstandigheid van het platteland.
Europa heeft een rijke variatie aan producten en levensmiddelen, en die moeten wij zeker beschermen tegen de fanatieke voorstanders van handelsliberalisering. Het familierecept, de karakteristieke lokale smaak, het handgemaakte product, de kwaliteit en het unieke karakter moeten worden beschermd als wij de rijkdom van onze regio’s willen behouden.
Maar wat heeft al dit waardevolle werk voor zin als wij tegelijkertijd toestaan dat onze gewassen, en dus ons voedsel en onze producten genetische gemodificeerd worden? Hier proberen wij de individualiteit van de producten en het unieke karakter van lokale ingrediënten te beschermen, maar hoe kunnen wij beweren dat onze ingrediënten lokaal zijn als zij allemaal genetisch gemodificeerd zijn in een laboratorium? Die zaden zijn echt niet de variëteit van uw familie; zij zijn een soort Monsantozaad van een bepaalde samenstelling en met een bepaald serienummer, en precies gelijk aan miljoenen andere zaden overal in de wereld.
Hoe kunnen wij dan beweren dat onze producten uniek zijn, dat zij onze rijke regionale smaak zijn, of dat zij überhaupt uit onze regio afkomstig zijn? Gebiedt de eerlijkheid niet dat wij op het etiket van onze producten vermelden ‘Monsanto Corporation, geproduceerd in St Louis, Missouri’? Wij moeten de regio’s zelf laten kiezen of zij GM willen, en wij moeten hen die dat niet willen, beschermen.
Wij moeten niet alleen lokale specialiteiten waarderen en in stand houden, maar ook de boerenmarkten, waar zij soms nog lokaal worden verkocht. Wij moeten voorkomen dat wij met onze regels voor het op de markt brengen van levensmiddelen de nog resterende traditionele plaatselijke boerenmarkten om zeep helpen. 
Zdzisław Zbigniew Podkański (UEN ).
   - ( Mijnheer de Voorzitter, het is een goede zaak dat wij de verslagen van de heer Graefe zu Baringdorf in een gecombineerd debat behandelen. In een van de verslagen staat onder punt 5 van de toelichting dat het doel van de voorstellen is de procedure te vereenvoudigen en de taakverdeling tussen de verschillende organen duidelijk te maken. Deze opmerking geeft ons, samen met andere opmerkingen, zoals die in punt 9, de hoop dat de uiteindelijke Raadsverordeningen ons in staat zullen stellen om bureaucratie en juridische tegenstrijdigheden te voorkomen. Dit is vooral belangrijk als het gaat om de verordening betreffende de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen voor landbouwproducten en levensmiddelen. Wij mogen niet vergeten dat geografische aanduidingen deel uitmaken van het erfgoed van bepaalde landen en lokale gemeenschappen en dat zij beschermd moeten worden. 
De communautaire bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van levensmiddelen moet enkel een ondersteunende rol vervullen en oneerlijke praktijken voorkomen. Alleen nationale organen zouden de bevoegdheid mogen hebben om sancties op te leggen op nationaal niveau, zoals in artikel 11, lid 3, staat. 
Regionale producten en levensmiddelen moeten de regionale ontwikkeling ondersteunen en de waaier van toeristische attracties vergroten. Daaronder valt ook het agrarisch toerisme. Niemand wil een Unie waarin iedereen hetzelfde draagt en op dezelfde manier spreekt en waar overal hetzelfde voedsel wordt gegeten. 
James Hugh Allister (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met deze verslagen omdat het goed en noodzakelijk is regionale specialiteiten te beschermen. De regio’s hebben het recht dergelijke specialiteiten te benutten en te beschermen en daar zelf de economische vruchten van te plukken.
Ik merk op dat in de lidstaten waar dit ook wordt gedaan de promotie van dergelijke geografische aanduidingen jaarlijks zo’n 5 miljard euro aan toegevoegde waarde oplevert. Uiteraard zijn er ook nog bijkomende effecten, doordat hierdoor nieuwe banen worden gecreëerd en de ontvolking van het platteland wordt tegengegaan.
Ik betreur het alleen dat mijn eigen regio - Noord-Ierland - tot op heden nog geen gebruik heeft gemaakt van deze regeling, terwijl ik toch rustig kan zeggen, bevooroordeeld als ik ben, dat wij veel van dergelijke producten rijk zijn.
Noord-Iers rundvlees heeft een uitstekende smaak en kwaliteit, waardoor het grote bekendheid heeft verworven en het Greenfield-label synoniem is geworden met de hoogste kwaliteit. Binnenkort zullen alle Europeanen er weer van kunnen genieten als het verbod op de export van rundvlees wordt opgeheven. Ons tarwe- en sodabrood zijn delicatessen die je geproefd moet hebben, en de bramleyappels uit Armagh hebben een uitstekende reputatie.
Ik zou daarom in dit debat de Britse regering willen oproepen om zo snel mogelijk gebruik te gaan maken van de mogelijkheden die deze regelingen bieden.
Ik heb over deze regelingen overigens wel de klacht gehoord dat de aanvraagprocedure te omslachtig en te bureaucratisch is. Ik wil er dan ook voor pleiten dat wij ons uiterste best doen om de procedure te vereenvoudigen, zodat regionale producten sneller kunnen worden beschermd en bevorderd. Ik ben dan ook blij met hetgeen de commissaris hierover heeft gezegd.
Wat de WTO betreft is het van groot belang dat Europa de rechten die het krachtens deze regelingen toekomt verdedigt, en niet toegeeft aan de druk van derde landen. Ik ben het volkomen met onze rapporteur eens dat de EU op een krachtige en diplomatieke manier moet opkomen voor de geografische aanduidingen. Het feit dat het geschillenbeslechtingsorgaan van de WTO de kritiek van de Verenigde Staten en Australië heeft verworpen, is weliswaar bemoedigend, maar wij kunnen ons niet permitteren nu achterover te leunen. 
Agnes Schierhuber (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik wil me aansluiten bij de dankbetuigingen aan de rapporteur voor zijn uitstekende verslagen en aan de schaduwrapporteurs, die op een heel efficiënte manier meegewerkt hebben.
Ik beschouw beide verslagen als heel belangrijke dossiers in deze legislatuur, met name het verslag over de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen. Mevrouw de commissaris vermeldde reeds dat meer dan 700 producten geregistreerd en 300 procedures opgestart werden. Voor de Europese landbouw en voor de plattelandsgebieden is dat een belangrijk gegeven.
Het gaat bij deze producten ook om intellectuele eigendom. Deze dragen eigenlijk bij tot de identiteit van een gebied. Als we onze markten openstellen voor producten uit derde landen, moeten we ervan kunnen uitgaan dat in die landen dezelfde kwaliteits- en sociale normen gelden als binnen de Europese Unie. We leven nu eenmaal in een geglobaliseerde wereld. Maar toch, mevrouw de commissaris, kan van eerlijke mededinging enkel sprake zijn wanneer ook binnen de Wereldhandelsorganisatie dezelfde voorwaarden en regels gelden en gevolgd worden. 
In het algemeen moeten we erop letten dat er tijdens de procedure nauwkeurige controles uitgevoerd worden en dat er geen nivellering naar beneden plaatsvindt. Kwaliteit heeft haar prijs. Zoals de Duitse bondspresident Köhler gisteren zei: “Wij moeten in de Europese Unie net zoveel beter zijn als wij duurder zijn”. Een voorbeeld: in Oostenrijk hebben wij 180 000 landbouwers. Die garanderen indirect ongeveer 600 000 arbeidsplaatsen in de toelevering en de verwerking. Daaruit kunnen we ook opmaken hoe belangrijk actieve en producerende familiale landbouwbedrijven en -ondernemingen voor de plattelandsgebieden zijn.
Robert Navarro (PSE ).
   - Meneer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur en mijn collega's van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling mijn erkentelijkheid tot uitdrukking brengen voor dit verslag. De grote verdienste hiervan is dat het een wezenlijk begrip benadrukt, namelijk dat de Europese landbouw alleen door kwaliteit kan overleven. Bijgevolg moet in alle beleidsmaatregelen van de Europese Unie, met name in internationale fora als de WTO, de verdediging van beschermde geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen centraal staan, omdat alleen daarmee op termijn de concurrentiepositie van de Europese producten op de gemondialiseerde markt kan worden gegarandeerd.
Ik kom zelf uit een regio die meer dan dertig producten heeft in het stelsel van beschermde oorsprongsbenamingen (BOB), beschermde geografische aanduidingen (BGA) en gegarandeerde traditionele specialiteiten (GTS). Die oorsprongsbenamingen zijn onmiskenbaar een groot goed voor de producenten die er gebruik van maken. Een soortgelijk stelsel passen wij al heel lang toe in een andere sector, die niet onder het toepassingsgebied van deze tekst valt, maar die wel bescherming en ondersteuning van Europa nodig heeft. Ik heb het uiteraard over de wijnbouw die in mijn regio, Zuid-Frankrijk, tienduizenden, en in heel Europa honderdduizenden arbeidsplaatsen biedt, en die op dit moment een ernstige crisis beleeft. Als er, ook op Europees niveau, niets gedaan wordt, loopt Europa het gevaar zijn ziel te verliezen. 
Andrzej Tomasz Zapałowski (IND/DEM ).
   - ( Mijnheer de Voorzitter, vandaag spreken wij over de manier waarop wij traditionele landbouwproducten en specialiteiten kunnen beschermen. 
In de verordening wordt een tijdsbestek van één generatie genoemd als de voorwaarde waaronder een product aanspraak kan maken op de vermelding: ‘gegarandeerde traditionele specialiteit. Er zijn zorgen geuit in verband met de amendementen die tot doel hebben de definitie te beperken tot producten die reeds voor de Tweede Wereldoorlog in gebruik waren. Dit is discriminatie van enkele Oost-Europese landen. 
Door de Tweede Wereldoorlog heeft Polen de helft van zijn grondgebied verloren en miljoenen mensen werden ontheemd en verhuisd naar gebieden die later zijn teruggewonnen. Daardoor is echter een breuk gekomen in de tradities. Gedurende het communistische regime was het verbouwen van traditionele producten voor handelsdoeleinden verboden. Pas gedurende de afgelopen tien jaar, nadat de onafhankelijkheid was herwonnen, zijn de lokale gemeenschappen weer teruggekeerd naar traditionele, gezonde productiemethoden voor levensmiddelen. Ik noem als voorbeeld de traditionele Poolse worsten en hammen. Dit was voordien onmogelijk. 
Een andere zeer belangrijke zaak betreft de vraag of er zekerheid bestaat omtrent voldoende kwaliteitstoezicht op levensmiddelen, en of een situatie vermeden kan worden waarin traditionele producten worden besmet ten gevolge van de groeiende bevoorrading met genetisch gemodificeerde planten in Europa. Er zijn immers al landen in Europa waarin de verspreiding van genetische gemodificeerde planten uit de hand is gelopen en ongetwijfeld een bedreiging zal worden voor de traditionele producten wegens de verandering van de ingrediëntenlijst. De bijlage met gegarandeerde traditionele specialiteiten moet worden uitgebreid en ook delicatessen gaan omvatten. 
María Esther Herranz García (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in het verslag van de Commissie over oorsprongsbenamingen, geografische aanduidingen en traditionele benamingen wordt gezegd dat het bij het opstellen van het verslag de bedoeling van de Commissie was om de procedures helderder te maken en de communautaire wetgeving aan te passen aan een uitspraak van de Wereldhandelsorganisatie.
De bescherming van geografische aanduidingen is uiteraard van groot belang. Dit is essentieel als wij de consumenten correct willen informeren over de kwaliteit, de herkomst en de productiemethoden van de producten die ze consumeren. Daarom lijkt het logisch ervoor te zorgen dat er geen verwarring ontstaat onder de consumenten, en het gebruik van het logo van de Europese Unie op producten uit derde landen niet toegestaan wordt.
Bovendien hebben we als afgevaardigden in dit Parlement de plicht om de diversiteit en rijkdom van het Europese gastronomische erfgoed te verdedigen, dat tot op de dag van vandaag een wereldwijde reputatie geniet.
De uitspraak van het WTO-panel moet worden uitgevoerd - daar bestaat geen twijfel over, daar is hij voor - en de verordening moet worden gewijzigd opdat aan de gestelde eisen kan worden voldaan.
Welnu, zolang de WTO zelf het systeem van geografische aanduidingen niet in het debat betrekt, en zolang we dus niet beschikken over een internationaal register van geografische aanduidingen, lijkt het ons niet erg verstandig om de wijziging van onze communautaire verordening verder te laten gaan dan strikt noodzakelijk.
Bovendien moeten we ervoor zorgen dat de wijziging van de verordening geen vertragingen veroorzaakt bij de registratie en discriminatie tussen de Europese Unie en derde landen in de hand werkt, want de procedure voor het verkrijgen van een EU-vergunning verlangt dat er wordt voldaan aan zeer hoge eisen op het gebied van kwaliteit en voedselveiligheid. Kan de Commissie ons verzekeren dat producten uit derde landen diezelfde normen halen? Ik denk eerlijk gezegd van niet.
Ik denk daarom dat het amendement dat de Fractie van de Europese Volkspartij en Europese Democraten heeft ingediend gesteund moet worden, en ik denk bovendien dat met de verschillende opvattingen over gezondheidssystemen tussen de lidstaten moet worden voorkomen dat de landbouwers en producenten de enigen zijn die opdraaien voor de kosten van de uitbreiding van de wetgeving over voedselhygiëne tot de oorsprongsbenaming. 
Luís Manuel Capoulas Santos (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik sluit me aan bij al degenen die de rapporteur hebben gelukgewenst. De instelling van beschermde oorsprongsbenamingen (BOB), beschermde geografische aanduidingen (BGA) en gegarandeerde traditionele specialiteiten (GTS) is voor de ontwikkeling van het platteland een stap in de juiste richting. Het zal bijdragen tot het behoud van het natuurlijke en culturele erfgoed. Bovendien zullen veeleisende en goed geïnformeerde consumenten nu een ruimere keus kwaliteitsproducten krijgen.
Dat dit ook werkelijk zo is heb ik in mijn eigen land kunnen vaststellen. Meer dan 100 producten vallen daar onder deze regeling, en de meeste doen het commercieel gezien vrij goed. Succes op de markt betekent somt dat plaatselijke variëteiten die op het punt stonden uit te sterven een comeback maken, of dat productiemethoden die het risico liepen te verdwijnen nu toch behouden blijven.
Aan de hand van de onderliggende ideeën van deze voorstellen kan het bestaande kader verbeterd worden en op de WTO-regels worden afgestemd. We willen die regels immers naleven. Ik wijs er wel op dat het van belang is dat de communautaire symbolen door kleurcodes gemakkelijker herkenbaar worden gemaakt, en dat bij producten uit derde landen duidelijk de plaats van oorsprong en de plaats van verwerking moet worden vermeld. De beslissing over registratie moet bij de Commissie blijven berusten. Dat verleent de procedure extra geloofwaardigheid, terwijl de bureaucratische rompslomp wordt teruggebracht en de termijnen worden verkort. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ).
   -Mijnheer de Voorzitter, voordat ik mijn aandacht richt op het onderwerp dat vandaag ter discussie staat, is het belangrijk om in het Parlement te laten registreren dat de Ierse suikerindustrie haar productie volledig zal beëindigen. De aankondiging daarvan is vandaag in Ierland gedaan. Als we spreken over de WTO en de suikerbietenteelt is Ierland het eerste slachtoffer. Driehonderd werknemers verliezen hun baan en 3 500 boeren lijden grote schade. Is dit een teken aan de wand, en kunnen wij daaruit opmaken wat ons te wachten staat als de WTO nog meer macht krijgt om de landbouw in Europa vorm te geven? Als de suikerbiet vandaag wordt geslachtofferd, zoals het geval is in Ierland, wat zal er dan morgen gebeuren met de productie van slachtvee?
Met betrekking tot dit verslag dank ik de rapporteur voor zijn goede werk. Ik ben echter bang dat we, bij alle intensieve besprekingen die wij over deze zaak voeren - en moeten voeren -, het algemene beeld van de productie van grondstoffen in de Europese Unie, die ook bescherming nodig heeft, uit het oog verliezen.
Ik betreur het dat we in Ierland maar drie producten hebben die geregistreerd zijn als BGA, terwijl er honderden kleine voedselproducerende bedrijven zijn die van de bescherming van deze regelingen gebruik zouden kunnen maken. Ik zou hun willen aanraden dat te doen. We zullen steeds meer specialistische producten nodig hebben om het hoofd te bieden aan de hervorming van het GLB en de druk van de WTO. We zullen moeten beseffen dat het voortbestaan van de voedselproductie in Europa afhankelijk is van betrokkenheid bij de sector. We zullen moeten beseffen dat niet mag worden verwacht dat de voedselindustrie de aanval van goedkoop en aan de hand van lagere en andere normen, buiten de Unie geproduceerde grondstoffen op een ongelimiteerde markt kan overleven.
Laten we vooral degenen die speciaal voedsel willen produceren, beschermen en aanmoedigen, maar laten we daarbij niet vergeten dat de landbouw in de EU heel specifieke grondstoffen produceert, die ook bescherming behoeven. 
Marc Tarabella (PSE ).
   - Meneer de Voorzitter, allereerst wil ook ik de rapporteur, de heer Graefe zu Baringdorf, bedanken voor het opmerkelijke werk dat hij heeft verricht ten behoeve van een betere voorlichting en een betere bescherming, van zowel producenten en fabrikanten als consumenten. Zonder behoudend protectionisme te vertonen legt zijn verslag juist de nadruk op respect voor en erkenning van onze deskundigheid. Daar is niet iedereen blij mee, zoals wel blijkt uit de harde opstelling van de Verenigde Staten en Australië, die geografische aanduidingen alleen bij uitzondering willen toestaan en deze willen beperken tot bepaalde wijnen en sterkedranken.
De EU moet op krachtige en diplomatieke wijze opkomen voor de geografische aanduidingen, vooral in het kader van de komende onderhandelingen over toepassing van de besluiten van Hongkong. Geografische aanduidingen vormen het middel bij uitstek om te komen tot een kwalitatieve aanpak van de internationale handel. Helaas hebben wij geen enkel teken gezien van duurzame verankering van de geografische aanduidingen in het kader van de WTO. De Europese Commissie moet in dit opzicht een belangrijke rol kunnen spelen. Wij moeten ons ervan bewust zijn dat kwaliteit en erkenning hoop bieden voor de toekomst van de Europese landbouw. 
Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik dank mijn collega’s voor alle loftuitingen en geef die graag door aan mijn medewerkers. Mijnheer Mulder, ik was ook tevreden met uw bijdrage. We gaan voor één keer inhoudelijk akkoord, maar ik ben ook blij dat u mijn inzet lof toezwaait. We zijn ondertussen allebei vrij oude rotten in het vak en we draaien hier al lang mee, maar toch maakt het ons allemaal nog wat uit. We zijn het nog niet beu om te vechten voor onze overtuigingen. U hebt bezwaar tegen het feit dat er slechts twee kwaliteitsbenamingen zijn, welnu, ik betreur dat eveneens. We moeten dat nog uitbreiden. We moeten niet enkel zorgen voor veiligheid, zodat niemand neervalt na iets gegeten te hebben, maar we moeten ook het genot, de kwaliteit, de herkomst en de inspanningen van de generaties op prijs stellen. 
We hebben nu net nood aan een band tussen vrije markteconomie en kwaliteitswaarborg. Een oriëntering van de markt is natuurlijk goed, maar graag ook met erkenning van wat we hier presteren. Daarjuist werd de vraag gesteld of dat niet enkel een administratieve kwestie is. Mijn antwoord daarop: nee, het is geen administratieve kwestie, het is een systeem dat gedurende generaties opgebouwd werd en nu wetgevend en administratief wordt gegarandeerd. Dat is iets heel anders dan wanneer we het van boven af opgelegd zouden krijgen.
Als hier geen voordelen aan verbonden zouden zijn, zouden we in de Wereldhandelsorganisatie ook niet discussiëren. Natuurlijk kijken de multinationals met argusogen naar de aanzienlijke meerwaarde die we hier creëren. Over Ierland bijvoorbeeld heb ik al twee keer horen spreken - spijtig genoeg is dat bij ons nog niet gebeurd. Steunt u toch die gebieden in uw land, waar producten vervaardigd worden volgens een dergelijke procedure, zodat een registratieaanvraag kan worden ingediend. Hier mag geen sprake zijn van nalatigheid. Het gaat hier om een deel van de voorlichting die ook wij, vanuit het Europees Parlement, kunnen geven.
Ik wil het ook hebben over de samenwerking met mevrouw Lulling. Ze overtreft ons allemaal – weliswaar niet in leeftijd, maar wel in arbeidstijd. Wie met haar gewerkt heeft, weet dat het niet altijd even gemakkelijk is. Dat heeft niet alleen te maken met rood, zwart en groen, maar ook met de figuur Lulling. Toch zijn we erin geslaagd op bepaalde vlakken gemeenschappelijke amendementen in te dienen. Een heel belangrijk amendement wil ik hier vernoemen.
Om onverklaarbare redenen heeft de Raad opgenomen dat elke natuurlijke en rechtspersoon met gerechtvaardigde belangen kan overgaan tot de schrapping van de registratie van geografische aanduidingen en bijzondere oorsprongsbenamingen. Want als het gaat om een meerwaarde, krijgt men natuurlijk te maken met de hebzucht en dan wil men er een merknaam van maken. Om aan te tonen dat we hier geen handel voeren, hebben we een gemeenschappelijk voorstel ingediend. Ik vraag de Commissie uitdrukkelijk om er alles aan te doen opdat de Raad het voorstel overneemt.
Wanneer een beschermde benaming geschrapt wordt, mag ze gedurende vijf jaar niet in een merknaam omgezet worden. Dat geeft ons hier wat speelruimte en maakt het wat duurder voor degenen die van een beschermde benaming een merknaam willen maken en die daar de bevolking of de regio’s iets voor bieden. We moeten hier heel voorzichtig te werk gaan. Ik hoop, mevrouw de commissaris, dat u dat overbrengt. Bedankt voor het goede debat van vandaag. 
Neelie Kroes,
   Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur heeft van een groot aantal leden van het Parlement bloemen gekregen en namens de Commissie wil ik graag nog een paar bloemen aan dat boeket toevoegen. Ik dank u nogmaals voor de interessante gedachtewisseling. Ik wil graag mijn mening geven over een aantal van de zaken die aan de orde zijn geweest gedurende dit debat.
In het algemeen wil ik graag opnieuw benadrukken dat de Commissie met deze voorstellen de wetgeving wil aanpassen aan de bevindingen van de WTO-panels. De heren Graefe zu Baringdorf en Castiglione hebben dit punt ook al aangeroerd. Er komen talrijke procedurele aspecten en vereenvoudigingselementen kijken bij de pogingen om het systeem conform de WTO-bevindingen te implementeren. Dat punt is aan de orde gesteld door de heer Allister, en ik geloof dat op deze manier aan zijn zorgen tegemoet wordt gekomen.
In reactie op de opmerkingen van de heer Mulder herhaal ik dat de Commissie van plan is om de diverse beleidszaken die geen betrekking hebben op de WTO-bevindingen en de meer algemene kwestie van het kwaliteitsbeleid in de landbouw in de EG betreffen, in het komende jaar opnieuw te bekijken. Ik heb vanavond veel geleerd, onder andere wat de heer Mulder heeft verteld over Edammer kaas. Ik zou aan de heer Mulder graag willen uitleggen dat Edammer kaas een soort kaas is die overal kan worden geproduceerd. Het is een product volgens de Codexnorm. Edammer kaas uit Noord-Holland is echter beschermd, dat is een Nederlands kwaliteitsproduct. Dus: eet meer Edammer kaas uit Noord-Holand!
Ik wil graag gedetailleerder ingaan op de gedachtewisseling en reageren op een aantal kwesties die u naar voren gebracht. Als het gaat om de logo's, zij gezegd dat de drie logo's die zijn vastgelegd met regels van de Commissie, al van elkaar verschillen. Ik wil ook duidelijk maken dat elk voordeel dat wordt toegekend aan producenten binnen de EG - en ik geloof dat het gebruik van een logo van de Gemeenschap een voordeel is - ook beschikbaar is voor producenten uit derde landen. Dat is het antwoord aan de heer Castiglione en mevrouw Herranz García. De Commissie is echter ook van mening dat dit verder moet worden onderzocht. Dat zal gebeuren in het kader van de algemene beleidsherziening die de Commissie voornemens is uit te voeren zodra dit voorstel is geïmplementeerd.
Een aantal amendementen heeft betrekking op de verplichtingen van de lidstaten en de Commissie, waaraan de heer Podkański heeft gerefereerd. De Commissie is niet van zins de huidige taakverdeling over de lidstaten en de Commissie te wijzigen.
De amendementen 23 en 24 hebben betrekking op de periode waarbinnen de Commissie aanvragen moet onderzoeken en publiceren. Ik ben het ermee eens dat de Commissie haar werk binnen een redelijke termijn moet doen. Mevrouw Lulling en mevrouw Salinas García hebben daar de aandacht op gevestigd. Ik ben het ermee eens dat we ons rekenschap moeten geven van wat een redelijke periode is, wat niet eenvoudig is, gezien de complexiteit van de aanvragen. Het is zeker niet realistisch te verwachten dat alle aanvragen kunnen worden beoordeeld en gepubliceerd binnen zes maanden; twaalf maanden zou een meer acceptabele termijn zijn.
Uw amendementen betreffende de controles weerspiegelen de doelstelling van de voorstellen van de Commissie. Wij willen namelijk dat duidelijk is dat er in de hele EG autoriteiten zijn die de gemeenschapsregels voor geografische aanduidingen en traditionele specialiteiten handhaven. Er bestaat ook geen enkele twijfel over dat deze controles zullen worden uitgevoerd in het kader van Verordening (EG) nr. 882/2004 betreffende officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen.
Er waren ook opmerkingen die alleen betrekking hadden op het verslag over de geografische aanduidingen. Ik wil daarover iets zeggen. Wat betreft het gebruik van ingrediënten in verwerkte producten en de oorsprong van grondstoffen, bevestig ik dat uw voorstellen voor het gebruik van beschermde namen met betrekking tot ingrediënten in verwerkte producten tegemoetkomen aan een aantal van de aandachtspunten van de Commissie. De algemene voorschriften inzake etikettering dekken echter de kwesties van misleidende informatie al. Verdere beperking van het gebruik van geregistreerde namen voor verwerkte producten zou een belangrijk beleidswijziging inhouden, die adequaat en diepgaand zou moeten worden beoordeeld.
Ik heb nota genomen van de diverse amendementen met betrekking tot de etikettering van de oorsprong of van andere, op grondstoffen van toepassing zijnde voorwaarden. De Commissie deelt de zienswijze van de heer Graefe zu Baringdorf dat de mensen op dit punt niet mogen worden misleid. We moeten echter erg voorzichtig zijn. Elke beleidswijziging op dit terrein kan mogelijk van invloed zijn op de rechten die al zijn toegekend aan de gebruikers van bepaalde namen.
Tot slot wil ik graag nog een paar opmerkingen maken over het GTS-verslag. De huidige verordening betreffende gegarandeerde traditionele specialiteiten bevat geen definitie van de term ‘traditioneel’. Wij zijn voornemens de verplichting in te voeren om aan te tonen dat er sprake is van een gebruik van minstens 25 jaar. We zijn van mening dat dat een goed compromis is.
Concluderend kan de Commissie in principe de volgende amendementen in het verslag over geografische aanduidingen accepteren: de amendementen 1, 10, 11, 15, 25, 29 en 31. Van de op de valreep in de plenaire vergadering ingediende amendementen kan de Commissie in principe de amendementen 41, 43, 49 en 54 accepteren. Van de amendementen in het verslag over gegarandeerde traditionele specialiteiten kan de Commissie de amendementen 6, 10, 13 en 16 accepteren. De Commissie kan de andere op deze verslagen ingediende amendementen niet accepteren. 
De Voorzitter.
   - Het gecombineerde debat is gesloten.
De stemming vindt morgen plaats. 
De Voorzitter. -
   Aan de orde is de mondelinge vraag (O-0003/2006) van Giuseppe Gargani, namens de Commissie juridische zaken, aan de Commissie, over juridische beroepen en het belang van het algemeen bij goed functionerende rechtsstelsels (B6-0005/2006). 
Klaus-Heiner Lehne (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik vervang hier eigenlijk collega Gargani, voorzitter van de Commissie juridische zaken en degene die deze mondelinge vraag heeft ingediend. Het is mij echter een eer om dat hier in zijn naam te mogen doen.
Voor ik de mondelinge vraag gedetailleerd toelicht, wil ik graag iets zeggen over de voorgeschiedenis ervan. Het thema van de vraag, namelijk vrije beroepen en vooral vrije beroepen in de juridische sector, ligt al verscheidene jaren op tafel. In de vorige legislatuur heeft het Europees Parlement zich, naar aanleiding van twee mondelinge vragen, beziggehouden met resoluties over dat thema. Dat gebeurde vooral in het licht van de werkzaamheden van het directoraat-generaal Interne Markt van de toenmalige commissaris voor mededinging, de heer Monti, en in het licht van het zogenaamde onderzoek van het , dat het uitgangspunt is van dit debat.
Ik wil niet verbergen dat we in de Commissie juridische zaken eigenlijk altijd in grote mate, en zelfs over de partijgrenzen heen, ervan overtuigd waren dat het uitgangspunt van het Weense onderzoek heel eenzijdig was, ook economisch gezien, en niet voldoende aandacht schonk aan de specifieke rol van vrije beroepen en vooral van juridische beroepen in de organen van de rechtspraak. We vreesden ook - en deels werd die vrees door de documenten bevestigd - dat de Commissie niet altijd de juiste conclusies uit de documenten van het Weense onderzoek had getrokken en heel bewust een bepaald beleid voerde. Daarbij betwijfelden wij bij een aantal kwesties of wel de juiste weg was ingeslagen. Er is nu eenmaal volgens het mededingingsbeleid en de mededingingsregelingen geen vergelijking mogelijk tussen vrije beroepen in hun specifieke betekenis en de supermarkt op de hoek. Beide hebben een heel andere geschiedenis en een heel ander belang voor het functioneren van de maatschappij.
Na het laatste tussentijdse rapport van de Commissie van de hand van commissaris Kroes stellen we opnieuw een mondelinge vraag - volgende week komt er ook een begeleidende resolutie. Daardoor zetten we eigenlijk de traditie uit de vorige legislatuur voort.
Ik wil duidelijk stellen dat we het er uiteraard volledig mee eens zijn dat achterhaalde zaken worden afgeschaft. We leven niet meer in de Middeleeuwen en de tijd van de gilden is voorbij. Toch moet er in grote mate rekening gehouden worden met de bijzonderheden van de vrije beroepen, vooral dan van de juridische beroepen, waarover het in de Commissie juridische zaken gaat. Ze maken deel uit van het rechtssysteem en ze moeten goed werken. Als dat niet het geval is, is dat in het nadeel van de burger. Die krijgt dan niet voldoende rechtsbescherming, waardoor een hoofdbestanddeel van de democratie, namelijk de rechtsstaat, op de helling komt te staan. Om die reden moeten we de regelgeving voor de vrije beroepen heel nauwkeurig en gedetailleerd nagaan. We moeten daarbij goed nadenken over wat vereist is om alle burgers ook in de praktijk een zo efficiënt en betrouwbaar mogelijke rechtsbescherming en toegang tot het recht te verschaffen. Bij dat alles moeten we natuurlijk heel goed rekening houden met de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen.
Ik wil graag een specifiek probleem aankaarten dat betrekking heeft op deze mondelinge vraag en dat voor de Commissie juridische zaken reden was om het thema vandaag opnieuw in dit halfrond te laten behandelen. Het gaat over de specifieke rol van de tarieven voor de vrije juridische beroepen. In vele lidstaten van de Europese Unie hebben die een grote, heel bijzondere betekenis, vooral in het kader van de regelgeving betreffende onkostenvergoeding bij gerechtelijke procedures en in de gevallen waarin rechtsbijstandsverzekeringen zelf de onkosten aan hun klanten willen vergoeden. Zonder tarieven is dat praktisch onmogelijk. Bovendien is die handelswijze in de gerechtelijke traditie van vele lidstaten hecht verankerd. Om die reden zou men daar niet zonder meer aan mogen tornen, ook al omdat het een belangrijk aspect van de consumentenbescherming is. Dat wilde ik hier heel duidelijk stellen. 
Het Hof van Justitie heeft in het verleden deze kwesties in zijn rechtspraak heel zorgvuldig behandeld. Ook de advocaat-generaal probeerde enkele weken geleden die kwestie in een concrete zaak met de nodige omzichtigheid aan te pakken. Wij vinden het belangrijk dat dit thema, dat in verschillende lidstaten van groot belang is voor het functioneren van de juridische beroepen, door de Commissie niet meer op een dergelijke manier behandeld wordt, op de manier die blijkt uit haar documenten. De Commissie mag de vrije beroepen niet op dezelfde manier behandelen als supermarkten. Deze beroepen hebben een heel eigen betekenis en rol.
Intussen hebben sommige lidstaten van de Europese Unie de tarieven afgeschaft. Interessant daarbij is dat de prijzen voor bijvoorbeeld advocaten en voor de consument gestegen zijn en in sommige gevallen gemiddeld zelfs aanzienlijk hoger liggen dan in de lidstaten die nog met een systeem van tarieven werken. Dat systeem heeft er vooral wat betreft de prijsontwikkeling voor gezorgd dat rechtsbescherming voor de consument betaalbaar en toegankelijk bleef.
Commissaris Kroes heeft deze kwestie met ons in de Commissie juridische zaken al besproken, maar we zouden blij zijn als ze ook hier vanuit de Commissie op onze mondelinge vraag zou willen antwoorden. Op die manier kunnen we in het kader van het debat en volgende week in het kader van de resolutie daarop reageren.
Neelie Kroes,
   Mijnheer de Voorzitter, de Commissie dankt de Commissie juridische zaken voor haar vraag en de heer Lehne voor het geweldige werk dat hij hier vanavond heeft verricht. Hij heeft zijn standpunten zeer duidelijk uiteengezet.
De Commissie is zich bewust van de speciale rol die de juridische sector speelt bij een goede handhaving van de wet en de toegankelijkheid van het rechtssysteem. Als reactie op het voorbeeld dat de heer Lehne gaf, wil ik zeggen dat de Commissie er zich wel degelijk van bewust is dat de supermarkt een belangrijk en achtenswaardig bestanddeel van onze samenleving is. Dat willen we zeker niet aanvechten. Wat wij echter bedoelen is dat met een frisse blik moet worden gekeken naar de huidige regelgeving voor de sector, om te kunnen beoordelen waar vernieuwing mogelijk is, waar nieuwe diensten kunnen worden bevorderd en waar nieuwe methoden kunnen worden gevolgd om de zaken aan te pakken. Dat is in het belang van degenen die van deze sleuteldiensten gebruikmaken.
Daarom stellen wij voor dat lidstaten een evenredigheidstest doen, teneinde te kunnen beoordelen in hoeverre de huidige regels daadwerkelijk het publieke belang dienen. Die benadering komt helemaal tegemoet aan het subsidiariteitsbeginsel. Ze biedt ook ruimte om rekening te houden met nationale omstandigheden en met de specifieke kenmerken van de juridische sector.
De Commissie is het zeker eens met de stelling dat betere regelgeving noodzakelijk is. Ik herhaal: ons initiatief beoogt betere regelgeving, niet deregulering. We zijn ons er ook van bewust dat lidstaten het recht hebben het evenwicht te zoeken tussen overheidsregulering en zelfregulering door beroepsorganisaties.
Met betrekking tot de kwestie van het recht van lidstaten om tarieven vast te stellen, wil ik de positie die de Commissie heeft ingenomen in haar verslag van februari 2004, onderstrepen. Naar onze mening lijkt het -arrest erop te wijzen dat overheidsmaatregelen, waarbij regelgevende bevoegdheden worden overgedragen aan beroepsorganisaties, kunnen worden aangevochten op grond van mededingingsregels - bijvoorbeeld artikel 3, lid 1, onder g), artikel 10, lid 2, en artikel 81 EG - als de overheid niet het laatste woord heeft en niet daadwerkelijk controle uitoefent op de tenuitvoerlegging van deze tarieven. We verwachten meer duidelijkheid op dit punt als het Hof een prejudiciële beslissing neemt in de zaak (zaak C-202/04).
Tot slot spelen de regels voor de interne markt een rol. Die spelen een rol in een andere zaak die aanhangig is gemaakt bij het Europese Hof van Justitie, de zaak (zaak C-04/04), die eveneens verband houdt met de verantwoordelijkheid van de lidstaten voor de tariefvaststelling. De Commissie beschouwt minimumtarieven voor juridische dienstverlening een beperking van de vrijheid tot dienstverlening, omdat ze de concurrerende kracht van dienstverleners uit andere lidstaten neutraliseren. Bovendien zijn wij van mening dat de evenredigheidstest minimumtarieven niet rechtvaardigt, omdat deze niet per se garant staan voor kwaliteit, toegankelijkheid van het rechtssysteem en ethisch verantwoord gedrag. 
Antonio Masip Hidalgo,
   - Mijnheer de Voorzitter, de vraag van de Commissie juridische zaken en interne markt is opportuun, want de betrekkingen van advocaten en notarissen en - zoals de heer Lehne gezegd heeft - van juridische beroepsgroepen in het algemeen met hun cliënten dienen op een speciale manier bekeken te worden.
De Europese Commissie moet deze gevallen niet behandelen alsof het om simpele handelsbetrekkingen tussen klanten en dienstverleners gaat. De relatie tussen een advocaat of notaris en een cliënt raakt aan een goede gang van zaken bij een voor de democratie zo delicate aangelegenheid als de rechtspraak, zoals ook de heer Lehne al zei.
De tussenkomst van colleges van advocaten in de verschillende landen is zeer goed voor niet alleen de corporatieve betrekkingen, maar ook voor de bescherming van het publieke belang. De jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, waar mevrouw Kroes zo met smart op wacht, heeft tot nu toe de Europese regelgeving inzake systemen geëerbiedigd die, zoals het Spaanse, alleen met richttarieven werken, niet met minimumtarieven, en die de rechtspraak vervolgens kan gebruiken om bij veroordelingen de proceskosten vast te stellen. Kortom, het gaat om een regelgeving die altijd gecontroleerd wordt door de rechter.
Ook zouden er geen vraagtekens gezet mogen worden bij het verzet van advocaten in veel landen tegen het ‘pactum de quota litis’. Dergelijke afspraken gaan in tegen de waardigheid van hun werk en zijn een teken van gebrek aan eerbied en respect voor het beroep. Het verbod op het ‘pactum de quota litis’ is ook aanvaard, mevrouw Kroes, door de nationale gerechtshoven.
Ik vraag aan de Europese Commissie dat zij het functioneren van organen respecteert die, zoals de colleges van advocaten en notarissen, al meer dan tweehonderd jaar in grote lijnen goed functioneren, met alle ups en downs en onderbrekingen die in de geschiedenis hebben plaatsgevonden. Vergeet u niet dat grondwetten, zoals de Spaanse, de grote rol die de colleges spelen en hun hoogstaande doelen eerbiedigen.
De Europese Commissie zou trouw moeten blijven aan de Europese traditie en niet aan die van de Verenigde Staten, die nieuw is. We moeten aan de kant staan van de kleine advocatenkantoren. U moet niet de verkeerde beslissing nemen.
Diana Wallis,
   . -Mijnheer de Voorzitter, het mag duidelijk zijn dat de meeste leden van de Commissie juridische zaken zich nauw betrokken voelen bij de juridische wereld. Velen van ons - en dat geldt ook voor mij - zijn in de praktijk jurist geweest voordat we hiernaartoe kwamen, en in die zin hebben we een belang bij de kwestie. Hoe sterk mijn gevoelens echter ook zijn voor mijn voormalige beroep en de bijbehorende onafhankelijkheid, mijn passie voor een toegankelijk rechtssysteem en toegankelijke juridische dienstverlening, en manieren waarop we die diensten beschikbaar kunnen maken in het belang van het algemeen, is nog groter.
Het belang van het algemeen bij de toegang tot het rechtssysteem moet naar mijn mening ons hoofddoel zijn en niet de bescherming of het gemak van advocaten, die hun diensten het liefst aanbieden op de manier zoals ze dat altijd hebben gedaan. Het beroep moet onafhankelijk blijven, maar de neiging tot protectionisme moet uitsluitend het belang van het algemeen dienen.
Het lijkt me dat we hier in Europa een geweldige gelegenheid hebben om rond te kijken en vast te stellen wat nu het beste het belang van het algemeen dient. Zo heb ik bijvoorbeeld altijd gedacht dat de tarieven in Duitsland aan de onderkant van de schaal zich er uitstekend voor lenen om rechtzoekenden die een probleem hebben van geringe waarde, toch de gelegenheid te bieden om hun recht te zoeken. In mijn land is dat vaak een probleem omdat de kosten zo hoog zijn en, waar er sprake is van vaste tarieven, zijn die tarieven zo laag, dat advocaten weigeren voor dat tarief te werken. Het gaat om een subtiel evenwicht, maar Europa biedt ons de mogelijkheid om te kijken naar veel oplossingen die voor deze problemen voorhanden zijn en daaruit de beste te kiezen voor de maatschappij die we proberen te dienen. We zouden niet bang of protectionistisch moeten zijn, maar naar de beste oplossing moeten zoeken. Ik denk dat we goed kunnen samenwerken, zolang de Commissie die doelstelling deelt. 
Neelie Kroes,
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben het volledig eens met de conclusie van mevrouw Wallis. Laten we naar de beste oplossing zoeken en die samen uitvoeren. Dat is de enige manier waarop we aan al die cliënten en potentiële cliënten van de beroepsgroep waarover we praten, tegemoet kunnen komen.
Ik wil graag nog een paar standpunten over onze ambities op dit terrein benadrukken. Ons initiatief beoogt een betere regelgeving. Wat betekent dat? Dat betekent een regelgeving die evenwichtig is en niet meer beperkingen oplegt dan strikt noodzakelijk is. We willen de toegankelijkheid van het rechtssysteem bevorderen, niet belemmeren. Dat is werkelijk verstandig. De weg vrij maken voor meer concurrentie in de sector zal dat bewerkstelligen. Dat zal resulteren in het ontstaan van nieuwe en innovatieve vormen van dienstverlening. Dat is zeker grote winst. Het zal een ieder ten goede komen omdat het het potentieel van de sector vrijmaakt voor groei, voor meer werkgelegenheid, en bovendien zorgt voor dienstverlening van betere kwaliteit en een bredere keuze voor cliënten.
Ik wil graag dieper ingaan op de cruciale kwestie van de vaste tarieven, die vanavond als belangrijkste thema aan de orde is gesteld. Ik zie in het algemeen niet hoe op grote schaal toegepaste vaste tarieven, zelfs voor rechtbankwerk, objectief kunnen worden gerechtvaardigd voor alle consumenten en zakelijke gebruikers. Er zijn misschien bepaalde, beperkte omstandigheden waaronder prijsregulering kan worden gerechtvaardigd - bijvoorbeeld als het nodig is om bepaalde achtergestelde groepen te beschermen, waaronder de laagstbetaalden, waarvoor dan misschien een heel beperkte en nauwkeurig op het doel gerichte prijsregulering noodzakelijk is - maar meer in het algemeen zullen consumenten en zakelijke gebruikers beter gediend zijn als ze het aanbod van verschillende dienstverleners kunnen vergelijken en daaruit kunnen kiezen.
In de systemen waarin de kosten van juridische procedures worden gedragen door de verliezende partij hebben richtsnoeren voor rechters bij het nemen van beslissingen over kosten mijns inziens wel bepaalde verdiensten. Ik zeg niet dat het wegnemen van prijsregulering of het reduceren van prijsregels automatisch zullen leiden tot lagere tarieven, meer keuze voor consumenten of groei van de werkgelegenheid.
Wat betreft de stelling dat door het opheffen van de prijsregulering in het Verenigd Koninkrijk de kosten voor juridische dienstverlening zijn gestegen, moet ik zeggen dat er volgens mij geen bewijs is dat de prijsderegulering in het Verenigd Koninkrijk voor consumenten tot problemen heeft geleid bij het zoeken naar juridisch advies en juridische bijstand, noch dat de tarieven voor juridische dienstverlening in het Verenigd Koninkrijk daardoor onevenredig zijn gestegen. In feite constateerde de in het Verenigd Koninkrijk in 1999 dat de introductie van meer concurrentie op het terrein van het overdrachtsrecht in de jaren negentig heeft geleid tot een prijsdaling van 24 procent, en voor consumenten de weg heeft vrijgemaakt om uit verschillende dienstverleners de dienstverlener te kiezen die de beste transactie aanbood. In het land dat ik het beste ken, heeft onderzoek uit 2002 aangetoond dat de invoering van concurrentie bij het overdrachtsrecht heeft geleid tot lagere tarieven.
Tot slot wil ik nog iets zeggen over de kwaliteit. We willen allemaal dat de Europese consumenten toegang krijgen tot kwalitatief goede juridische dienstverlening. Dat is essentieel als eenieders toegang tot het rechtssysteem werkelijkheid moet worden. Ik denk echter niet dat vaste tarieven daarvoor altijd noodzakelijk zijn. Ik ken geen bewijsmateriaal waaruit blijkt dat het opheffen van vaste tarieven heeft geleid tot een achteruitgang van de kwaliteit van de juridische dienstverlening in die lidstaten waar dat aan de orde is geweest, ook al heeft kwaliteit een prijs. Een vast tarief op zich is geen garantie voor kwaliteit. Ik wil het motto van mevrouw Wallis graag overnemen: ‘Laten we naar de beste oplossing zoeken en die uitvoeren’. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
De stemming vindt op donderdag 23 maart in Brussel plaats. 
De Voorzitter. -
   Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de voorbereidingen voor de COP-MOP vergadering over biologische diversiteit en veiligheid (Curitiba, Brazilië). 
Neelie Kroes,
   Mijnheer de Voorzitter, de Europese Commissie stelt zich ten doel internationale verplichtingen op het terrein van biodiversiteit te implementeren en verder te versterken. De Millenniumevaluatie van het ecosysteem onderstreept de noodzaak van drastische stappen, als we een onherstelbaar verlies van de ecosysteemdiensten waarvan het menselijk welzijn afhankelijk is, willen voorkomen. Als we geen aandacht besteden aan de relatie tussen economische ontwikkeling en biodiversiteit, stellen we bovendien het bereiken van de Millenniumdoelstellingen in de waagschaal.
De Millenniumevaluatie van het ecosysteem concludeert dat “een weergaloze inspanning is vereist om ervoor te zorgen dat de doelstelling wordt gehaald om in 2010 het tempo waarmee biodiversiteit verloren gaat, op alle niveaus aanzienlijk te verminderen”. Die globale doelstelling voor 2010 werd vastgesteld met het Verdrag inzake biologisch diversiteit en bekrachtigd tijdens de Wereldtop over duurzame ontwikkeling in Johannesburg. Daarom is inzet op hoog politiek niveau nodig om het Verdrag inzake biologisch diversiteit kracht bij te zetten en te implementeren, en om de doelstelling van 2010 te halen. De achtste conferentie van de partijen bij het VN-Verdrag inzake biologische diversiteit zal gedurende de komende twee weken plaatsvinden in Curitiba, Brazilië. De COP 8 wordt voorafgegaan door de derde bijeenkomst van de partijen bij het Protocol van Cartagena inzake bioveiligheid. Dat zijn zeer belangrijke internationale gebeurtenissen op milieugebied en commissaris Dimas zal de ministeriële bijeenkomst tijdens de achtste conferentie van 26 tot 30 maart bijwonen.
De Milieuraad van afgelopen woensdag heeft conclusies aangenomen waarin de prioriteiten van de EU voor de achtste conferentie van de partijen zijn vastgesteld. Die conclusies zijn dat, ten eerste, de implementatie van het Verdrag inzake biologisch diversiteit en de bewaking van de voortgang bij het streven naar de doelstellingen voor biodiversiteit van 2010 moeten worden versterkt. Ten tweede moet de implementatie van het werkprogramma voor beschermde gebieden van het Verdrag inzake biologische diversiteit worden bevorderd, en moet in het bijzonder worden gewerkt aan de doelstelling om een wereldwijd netwerk van alomvattende, ecologisch representatieve en effectief beheerde nationale en regionale beschermde gebiedssystemen in het leven te roepen. Dat zou in 2010 voor gebieden op het land moeten zijn verwezenlijkt en in 2012 voor zeegebieden. Dat vereist echter ook vorderingen bij de ontwikkeling van de zeegebieden die buiten de nationale jurisdictie vallen. Met het Verdrag inzake biologisch diversiteit dienen wetenschappelijke criteria te worden opgesteld voor het identificeren van de zeegebieden en de soorten op open zee waarvoor bescherming het meest urgent is. De derde conclusie betreft het boeken van vooruitgang bij de onderhandelingen over een internationaal stelsel voor toegang en het delen van voordelen.
Met betrekking tot de derde bijeenkomst van de partijen bij het Protocol van Cartagena inzake bioveiligheid, is onze prioriteit ervoor te zorgen dat de aanneming van documentatie-eisen voor grensoverschrijdende verplaatsingen van genetisch gemodificeerde organismen kan worden afgerond, verdere richtsnoeren voor risicoanalyse kunnen worden ontwikkeld en aanvullende maatregelen voor naleving kunnen worden besproken. Kwesties met betrekking tot capaciteitenopbouw zullen ook centraal staan bij de derde bijeenkomst van partijen.
De Commissie hecht er veel waarde dat leden van het Europees Parlement als waarnemer worden opgenomen in de delegaties van de Gemeenschap die onderhandelen over multilaterale overeenkomsten, en heeft daar ook al een aantal malen voor gezorgd.
De Commissie is dan ook blij met de deelname van leden van het Europees Parlement aan COP 8 en is van mening dat zij een belangrijke bijdrage kunnen leveren. Binnen de beperkingen die het gevolg zijn van het voor COP beschikbaar personeel, zal de Commissie al het mogelijke doen om de leden van het Parlement regelmatig te informeren over de ontwikkelingen in de onderhandelingen, overeenkomstig het interinstitutioneel akkoord. 
Eija-Riitta Korhola,
   Mijnheer de Voorzitter, het is nu al dertien jaar geleden dat het VN-Verdrag inzake biologische diversiteit werd ondertekend, maar de biologische diversiteit in de wereld neemt steeds meer af. Wanneer de achtste conferentie van de partijen bij het verdrag volgende week begint, is de situatie in de wereld zodanig dat ongeveer 16 000 diersoorten en 60 000 plantensoorten dreigen uit te sterven. Wij exploiteren onze ecosystemen niet op duurzame wijze. Wereldwijd is de belangrijkste factor die de diversiteit doet afnemen het landgebruik, dat de natuurlijke omgeving verandert om het winstgevender te maken. Elk jaar verandert ongeveer 2 procent van de oorspronkelijke natuurlijke omgeving in land- en bosbouwgrond of in een deel van de bebouwde omgeving.
Omdat de schade aan habitat, flora en fauna en de afname van de traditionele diversiteit in het algemeen pas na enige tijd te merken zijn, heeft de aard van de afname van de biodiversiteit als onderdeel van een wereldwijde verandering onvoldoende aandacht gekregen. Als gevolg van de verzwakking van de ecosystemen kunnen hun werking en de gratis diensten die zij de mensen bieden - zoals de productie van schoon water en de voortzetting van de hydrologische cyclus, de koolstofbinding, de bestuiving van eetbare planten en de recyclage van voedingsstoffen - ernstig worden verstoord. Ecologen en economen hebben berekend dat de waarde van de gratis diensten die de natuur biedt, oploopt tot het enorme bedrag van ongeveer 23 miljard euro per jaar, wat meer is dan het totale nationale product van de hele wereld. De diensten van een ecosysteem kunnen tot op zekere hoogte worden geretourneerd, bijvoorbeeld door herbebossing van erosiegevoelige grond, maar aangeplante bossen kunnen de diversiteit van natuurlijke bossen niet compenseren. Wij delen daarom dezelfde duidelijke wens: wij willen de verarming van de natuur een halt toeroepen. Maar waar vinden wij de wijsheid om dit op doeltreffende wijze te doen?
De resolutie bevat veel waardevolle aanbevelingen, maar als je naar de natuur zelf kijkt, kun je niet anders dan haar wijsheid bewonderen. De natuur is zelf uitermate productief, creatief en zelfs verkwistend, maar tegelijkertijd efficiënt en praktisch. De natuur biedt een model voor wat een natuurlijke productie-economie in feite is en wat het doel van een ecologisch productontwerp is. De natuur maakt zich geen zorgen over geïntegreerd productbeleid van begin tot eind: voor de natuur is alles altijd het begin van iets nieuws. Wij hebben dezelfde soort wijsheid en ook een onbevooroordeelde benadering nodig om de komende problemen het hoofd te kunnen bieden. 
Riitta Myller,
   Mijnheer de Voorzitter, er bestaat brede consensus over de noodzaak om het internationaal milieubeheer te versterken. Klimaatverandering is wereldwijd het grootste milieuprobleem, maar helaas niet het enige. De afname van het aantal soorten in de wereld bedreigt nu al de levensvatbaarheid van onze samenlevingen. Daarom moeten concrete resultaten worden bereikt tijdens de komende VN-Conferentie van de partijen bij het Verdrag inzake biologische diversiteit in de Europese Unie.
Het Verdrag inzake biologische diversiteit is het breedst gedragen internationale verdrag inzake de bescherming van biologische diversiteit. Ze is door 188 partijen ondertekend, waaronder alle vijfentwintig lidstaten van de Europese Unie. Om te waarborgen dat het Verdrag een zo groot mogelijke invloed heeft, is het van wezenlijk belang dat het op doeltreffende wijze op de verschillende beleidsterreinen ten uitvoer wordt gelegd, dat het compatibel is met andere internationale milieuovereenkomsten en dat zij allemaal samen gecoördineerd kunnen worden.
Het grootste probleem voor een doeltreffende tenuitvoerlegging is echter het ontoereikende aantal indicatoren voor de beschrijving van de biologische diversiteit. Wij weten niet wat er in ons milieu gebeurt en hoe wij de uitdaging het beste kunnen aangaan. De Commissie moet hard werken om deze indicatoren te produceren. De Europese Unie moet degene zijn die de weg wijst bij het versterken van de mondiale dimensie van duurzame ontwikkeling. Wij moeten bereid zijn om tot overeenstemming te komen over voor ons allen bindende doelstellingen, zodat wij de verarming van de natuur een halt kunnen toeroepen en de rijkdom van de natuur ook voor onze kinderen kunnen behouden. 
Jolanta Dičkutė,
   . - Waarom moeten we de biologische diversiteit behouden? Het antwoord is simpel - omdat er een directe relatie is met ons, mensen. De mens is onderdeel van de biologische diversiteit; de mens beïnvloedt levende organismen in zijn omgeving en wordt zelf door hen beïnvloed. De mens vernietigt echter elke dag weer een onbekend aantal levensvormen, omdat zijn handelingen leiden tot klimaatverandering, toenemende milieuvervuiling en de vernietiging van natuurlijke habitats van planten en dieren. Menselijke activiteiten, waarvoor geen analogieën zijn te vinden in de natuur, zijn over het algemeen rampzalig vanuit het perspectief van biologische diversiteit. Een door verschillende Europese landen gemaakte beoordeling van de beschikbare gegevens over de toestand van de vogel- en zoogdierenpopulaties en de veranderingen in de omvang van die populaties laat zien dat de instandhouding op lange termijn van deze soorten niet kan worden gewaarborgd zonder een dringende en gedecideerde wijziging van de strategie en het beleid voor diversiteitbescherming. De zogenaamde vereenvoudigde milieubeschermingsstrategie die we tot nu toe hebben gebruikt, houdt alleen rekening met de behoeften van de soorten die met uitsterving worden bedreigd. Deze strategie is niet langer geschikt. Ik ben zeer positief gestemd over de ambitieuze doelstellingen van de Europese Unie om tot het jaar 2010 de afname van de biologische diversiteit een halt toe te roepen. Om dit doel te bereiken is het nodig dat we een biologisch indicatorensysteem in het leven roepen, dat kan helpen bij het beoordelen van de vooruitgang bij het implementeren van de verplichtingen die zijn aangegaan in het kader van het Verdrag inzake biologische diversiteit. We moeten nationale actieplannen opstellen en de verzameling, analyse en publicatie van gegevens op internationale schaal coördineren. Hiervoor is duidelijk ook een financiële inspanning nodig. Vandaag is het de Dag van de Consument. Het is symbolisch dat we juist vandaag over de instandhouding van de biologische diversiteit debatteren. De almaar sterkere aanmoediging van het consumentisme, waarvan we inmiddels weten dat het de economische groei en de individuele welvaart bevordert, is in toenemende mate, op dagelijkse basis, schadelijk voor het milieu. 
Caroline Lucas,
   . -Mijnheer de Voorzitter, deze resolutie vormt een essentiële gelegenheid voor het Parlement om een krachtig standpunt over te brengen aan de partijen die in Brazilië bij elkaar komen, een standpunt ten aanzien van de waarde die de burgers van Europa hechten aan de natuurlijke hulpbronnen van de wereld en de biodiversiteit. Ik wil me concentreren op twee van die hulpbronnen.
De laatste oerwouden op de wereld gaan verloren met een tempo van meer dan 13 miljoen hectare per jaar, met verwoestende gevolgen. Een wereldwijd netwerk van beschermde bosgebieden moet in het leven worden geroepen en van fondsen worden voorzien, en landen moeten meetbare tijdsdoelen stellen die waarborgen dat handel in en gebruik en verbruik van biodiverse hulpbronnen alleen plaats vindt als het duurzame bronnen betreft.
We moeten ons ook krachtig uitspreken over het verbouwen van gewassen waarbij terminator-technologieën worden toegepast. Deze gewassen leveren steriel zaad, zodat boeren geen zaad van de oogst kunnen opslaan om het volgende jaar weer te zaaien, wat hen dwingt elk jaar zaad te kopen van biotechnische bedrijven, die al een geweldige greep hebben over zaaigoed: slechts tien bedrijven beheersen meer dan 50 procent van de wereldhandel in zaad. De gevolgen voor de voedselveiligheid, in het bijzonder in de ontwikkelingslanden, en voor het levensonderhoud van arme boeren, zouden enorm zijn. Elk voorstel dat het moratorium op proeven en handel met deze zelfmoordzaden ondermijnt, dient met kracht te worden verworpen, en het is om dat punt kracht bij te zetten dat onze fractie voor morgen een amendement heeft ingediend. 
Karin Scheele (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in de afgelopen twee eeuwen hebben bevolkingstoename, uitbuiting van natuurlijke hulpbronnen en milieuvervuiling geleid tot een pijlsnel verlies aan groei. De mens is afhankelijk van biologische diversiteit - dat werd hier vandaag al vaak genoeg opgemerkt. Bossen bijvoorbeeld bezorgen ons niet enkel de grondstof hout en verrijken de lucht met zuurstof, maar ze reinigen ook ons water en verhinderen erosie en overstromingen, een functie waarvan men zich overal ter wereld steeds bewuster wordt door de toenemende gevolgen van de klimaatsveranderingen.
De commissaris zei dat op de Wereldtop voor duurzame ontwikkeling in 2002 besloten werd om de snelheid waarmee biodiversiteit verloren gaat, te beperken. De delegatie van het Europees Parlement had toen kritiek op die eis, omdat ze niet ambitieus genoeg was. In de Europese Unie hebben we de lat dan ook hoger gelegd en beslist dat tegen 2010 een ommekeer in de achteruitgang van de biologische diversiteit moet plaatsvinden.
Ik ben ervan overtuigd dat de Europese Commissie en de lidstaten verder een voortrekkersrol moeten blijven spelen. Ze moeten erop toezien dat tijdens de achtste conferentie van de partijen meetbare doelstellingen worden afgesproken, die binnen een bepaald tijdsbestek bereikt moeten worden.
De Europese Unie en de lidstaten moeten bovendien bijzondere aandacht schenken aan de biodiversiteit in de zeeën, en daarbij zelf de handen uit de mouwen steken. Ik haal het voorbeeld aan van het Europese visserijbeleid, een thema waarover we net met onze collega’s van de ACS-landen aan het spreken zijn, naar aanleiding van de alarmerende daling van verschillende visbestanden. 
De Voorzitter.
   - Tot besluit van het debat is één ontwerpresolutie ingediend(1), overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen plaats. 

