Zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi online (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem posiedzenia jest pytanie ustne skierowane przez Giuseppe Garganiego, dotyczące zbiorowego zarządzania prawami autorskimi online - B6-0459/2008).
Jacques Toubon
zastępca autora. - (FR) Pani przewodnicząca! Pytanie to ma zasadnicze znaczenie dla przyszłości ekonomii kulturowej w Europie. Pomimo istnienia dyrektywy w sprawie praw autorskich w społeczeństwie informacyjnym sytuacja w zakresie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi w odniesieniu do usług online jest nadzwyczaj złożona, w szczególności z powodu terytorialnego charakteru praw autorskich oraz braku ogólnoeuropejskiego systemu udzielania licencji. Sytuację tę komplikuje w jeszcze większym stopniu brak spójnej polityki ze strony Komisji Europejskiej, gdzie z jednej strony istnieje Dyrekcja Generalna odpowiedzialna za jednolity rynek i prawa autorskie, a z drugiej strony funkcjonuje Dyrekcja Generalna ds. polityki konkurencji, często działające we własnym zakresie i bez jakiegokolwiek całościowego spojrzenia na ten sektor, zwłaszcza jeśli chodzi o interesy twórców w Europie.
W istocie z powodu odmowy uregulowania prawnego pewnych zagadnień, a także ignorowania poszczególnych rezolucji uchwalanych przez Parlament, przy jednoczesnych próbach regulowania tego sektora za pomocą zaleceń i decyzji administracyjnych, Dyrekcja Generalna ds. Rynku Wewnętrznego i Usług stworzyła klimat niepewności prawa. Na tym tle mamy obecnie do czynienia z sytuacją, w której Dyrekcja Generalna ds. Konkurencji wnosi powództwo przeciwko jednemu z podmiotów w tym sektorze, który jedynie próbował działać zgodnie z zaleceniem Komisji z 2005 r.
Styleguide - pkt 1.4.1.2.
I tak Komisja podjęła tę decyzję na niekorzyść Międzynarodowej Konfederacji Stowarzyszeń Autorów i Kompozytorów (CISAC) w lipcu. Nie nałożyła kar finansowych, raczej próbowała zmienić sposób funkcjonowania CISAC i jej organizacji członkowskich. Sytuacja ta jest pokłosiem zignorowania przez Komisję Europejską ostrzeżeń ze strony Parlamentu, w szczególności przedstawionych w jego rezolucji z dnia 13 marca 2007 r., która zawierała również konkretne propozycje dotyczące kontrolowanej konkurencji, a także ochrony i wspierania kultur mniejszościowych w Unii Europejskiej.
Ponadto od tego czasu obserwowaliśmy szereg inicjatyw, z czego tylko jedna miała charakter prawodawczy: daleko idąca ocena zalecenia w sprawie organizacji zbiorowego zarządzania, sprawozdanie z oceny oraz Zielona Księga w sprawie dyrektywy z 2001 r., zapytania dotyczące kopiowania na użytek domowy, wolny dostęp w drodze decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Badań Naukowych dla 20% zaproszeń do składania ofert w ramach Siódmego Programu Ramowego, przedłużenie okresu obowiązywania praw wykonawców, w odniesieniu do których ma być rozważana dyrektywa itp.
Z tego właśnie powodu Komisja Prawna stawia następujące pytanie: czy Komisja nie sądzi, iż byłoby wskazane zapewnienie, że wszelkie narzucane zmiany, na przykład na członków CISAC, winny być przedmiotem szerokich konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami, tak aby położyć kres niespójności obecnej sytuacji prawnej, która wynikła z rozbieżnych stanowisk przyjmowanych przez Komisję? Czy Komisja Europejska zamierza zrewidować swoją politykę w tym sektorze w świetle rezolucji Parlamentu z 13 marca 2007 r., tak aby możliwe było przyjęcie całościowego podejścia uwzględniającego nie tylko interesy użytkowników, ale również interesy posiadaczy licencji i środowiska twórców? Jesteśmy przekonani, że przypadek CISAC dowodzi, iż podejście, jakie przyjęła Komisja przyjmując nieobowiązkowe przepisy, czy też - jak to jest nazywane - "miękkie prawo”, lub korzystanie wyłącznie z czysto administracyjnych decyzji jest niespójne i sprzeczne z zasadą pewności prawa, bowiem strony, których to dotyczy, nie mają żadnych środków odwoławczych, ani możliwości podjęcia dyskusji.
Jutro Komisja zamierza kontynuować realizację tego rodzaju podejścia "miękkiego prawa” poprzez przyjęcie kolejnego zalecenia, tym razem w sprawie twórczej treści online, które poruszy również kwestię udzielania licencji obejmujących terytoria kilku organizacji zbiorowego zarządzania. Nie będzie to zalecenie w ramach procedury współdecyzji. Czy Komisja planuje zaangażować Parlament w proces opracowywania przedmiotowego zalecenia w efektywny sposób? Czy też w sektorze, który ma tak istotne znaczenie dla przyszłości gospodarki i kultury Europy, Komisja po raz kolejny zamierza zignorować tych, którzy reprezentują państwa członkowskie i ich obywateli?
Z tego względu mam dwie sugestie. Po pierwsze, Komisja winna - tak jak to miało miejsce w odniesieniu do zagadnienia kopiowania na użytek domowy - stworzyć platformę dyskusji dla wszystkich zainteresowanych stron, tak aby przedmiotowy dokument mógł zostać otwarty i poddany analizie przez wszystkich, którzy mają potrzebę zapoznania się z nim. Parlament ze swej strony i tak przedstawi swoją opinię. Komisja Prawna powołała obecnie grupę roboczą ad hoc ds. zagadnień związanych z prawem autorskim z kompetencjami do przedstawienia wszystkim zainteresowanym stronom jasnej długofalowej wizji własności intelektualnej i artystycznej, a także jej roli w gospodarce opartej na wiedzy i ekonomii kulturowej. Pierwsze posiedzenie tej grupy ma się odbyć jutro rano.
Charlie McCreevy
komisarz. - Pani przewodnicząca! Sądzę, że pytania te należałoby umieścić w szerszym kontekście, jako że debata na temat sposobu udzielania licencji na utwory muzyczne w Internecie przybiera na sile. Obecnie w Internecie dostępnych jest dla konsumentów więcej utworów muzycznych niż kiedykolwiek wcześniej, a jedynie bardzo nikła ich część jest prawidłowo licencjonowana. Tym samym niemal żadne z tych utworów nie przynoszą przychodów artystom, czy producentom muzycznym. W 2006 r. stosunek nielegalnych pobrań utworów do legalnych wynosił 40 do 1, przy czym corocznie nielegalnie pobieranych jest ponad 20 miliardów nagrań. To świadczy o tym, że coś tu jest nie tak.
Podmioty działające online twierdzą, że licencjonowanie utworów muzycznych w Europie jest zbyt skomplikowane i z tego właśnie powodu wciąż nie ma dostępnej legalnej usługi online w żadnym z nowych państw członkowskich.
Tak wygląda tło szeregu pytań, które usłyszeliśmy od pana posła Garganiego. Jesteśmy wszyscy zgodni co do tego, że istnieje potrzeba uproszczenia procesu licencjonowania utworów muzycznych na potrzeby pobrań z Internetu i telefonów komórkowych. Ale nikt nie chce być przegranym w tym procesie.
Czy istnieje prosty sposób uzyskania licencji, które obejmowałyby wszystkie prawa na terytorium całej Europy? Odpowiadając na to pytanie musimy mieć na względzie fakt, że większość autorów, kompozytorów i artystów utrzymuje się z przychodów uzyskiwanych z praw autorskich. W ten właśnie sposób każdego miesiąca zarabiają na swoje utrzymanie.
W jaki zatem sposób równoważymy skuteczność i sprawiedliwość? Komisja wydała swoje zalecenia w 2005 r. Jak wskazuje sporządzone w 2008 r. sprawozdanie z oceny wykonania tych zaleceń, niektórzy właściciele praw autorskich, jak np. wydawcy utworów muzycznych, zastosowali się do naszych porad i wprowadzili licencje o zasięgu ogólnoeuropejskim. Ponieważ małe organizacje zbiorowego zarządzania obawiają się, że tego rodzaju platformy nie pozostawiają miejsca na repertuar niszowy, musimy teraz zapewnić, aby tak nie było. Pojawiające się symptomy są zachęcające. Istnieją już licencje UE dla małych wydawców utworów muzycznych. Dopóki tego rodzaju działania wciąż trwają, nie powinniśmy stanowić prawa przedwcześnie. Trzeba dać szansę trwającej restrukturyzacji. Powinniśmy przy tym pozostać czujni, aby repertuar niszowy nie okazał się tu przegranym.
Pozwolę sobie jeszcze powiedzieć słowo na temat decyzji w sprawie praktyk monopolistycznych, jaką ostatnio podjęła Komisja w sprawie CISAC. Decyzja ta wprowadza zakaz stosowania praktyk antykonkurencyjnych przez europejskie organizacje zbiorowego zarządzania, które ograniczają ich możliwość oferowania usług autorom i podmiotom działającym online. Zniesienie ograniczeń umożliwi autorom wybór organizacji zbiorowego zarządzania, która będzie zarządzała ich prawami autorskimi. Ułatwi również podmiotom działającym online uzyskiwanie licencji od jednej, wybranej przez nich organizacji zbiorowego zarządzania na eksploatację w kilku krajach.
Zalecenie z 2005 r. oraz decyzja w sprawie CISAC rządzą się tymi samymi zasadami: oba dokumenty zachęcają do znoszenia ograniczeń, które nie pozwalają autorom i kompozytorom swobodnie wybierać organizacji zbiorowego zarządzania, a podmiotom zarządzania prawami - udzielać licencji na wiele terytoriów.
Co się zaś tyczy przygotowywania zalecenia w sprawie twórczej treści online, Komisja planuje przyjąć przedmiotowe zalecenie w pierwszym kwartale 2009 r. Przeprowadzone w 2008 r. publiczne konsultacje w sprawie twórczej treści online wykazały, że temat udzielania licencji na utwory audiowizualne, obejmujących terytoria kilku organizacji zbiorowego zarządzania, nie dojrzał jeszcze do uwzględnienia go w planowanym zaleceniu.
Komisja ogłosiła zaproszenie do składania ofert na przeprowadzenie niezależnego badania dotyczącego udzielania licencji na utwory audiowizualne, obejmujących terytoria kilku organizacji zbiorowego zarządzania, którego celem będzie poddanie analizie zarówno ekonomicznych, jak i kulturowych aspektów stosowania tego rodzaju praktyk. Obecnie Komisja analizuje oferty, a wyniki badania powinny być dostępne pod koniec 2009 r. Współpracujemy ściśle zarówno z Parlamentem Europejskim, jak i z państwami członkowskimi w sprawie dalszych działań w dziedzinie twórczej treści online, w szczególności uczestnicząc w rozmaitych posiedzeniach organizowanych przez Parlament Europejski i dyskusjach grupy roboczej ds. utworów audiowizualnych w ramach Rady Ministrów.
Ponieważ zmiany dotyczące twórczej treści online zachodzą szybko, brak jest ujednoliconych praktyk, na których mogłoby opierać się obowiązkowe prawodawstwo na tym etapie. W tej chwili tego typu prawodawstwo na szczeblu europejskim prawdopodobnie zagroziłoby rozwojowi nowych modeli biznesowych, a także procesom współpracy pomiędzy zainteresowanymi stronami. Z tego powodu zalecenie wydaje się być najodpowiedniejszym środkiem służącym ułatwieniu przejścia sektora twórczej treści do środowiska online.
Pan poseł Toubon przedstawił interesującą sugestię utworzenia grupy roboczej ds. małych organizacji zbiorowego zarządzania, co - jak sądzę - jest świetnym pomysłem. Komisja byłaby przygotowana do pełnienia funkcji wspomagającej i spróbowałaby zapewnić miejsce małym organizacjom w świecie online, tak więc wykorzystamy tę sugestię.
Manuel Medina Ortega
w imieniu grupy PSE. - (ES) Pan poseł Toubon wygłosił znakomite exposé na temat przedmiotowego problemu w ujęciu prawnym. Zwalnia mnie to tym samym z konieczności przedstawienia tych aspektów zagadnienia.
Chciałbym zatem spojrzeć na ten problem na poziomie znacznie bardziej praktycznym. W kwestii prawa autorskiego Dyrekcja Generalna ds. Konkurencji wychodzi z założenia, że autorzy mają tę samą wagę co duże wielonarodowe przedsiębiorstwa, które rządzą światem mediów. Nie jest to prawdą.
Autorzy i wykonawcy są de facto pracownikami. Są wprawdzie wśród nich także gwiazdy - choćby te, które pojawiają się czasopismach - które istotnie mają pewną możliwość wyboru. Jednak znakomita większość autorów, wykonawców i twórców jest takiej możliwości wyboru pozbawiona. Ich pozycja jest praktycznie taka sama jak pracowników zorganizowanych poprzez ich organizacje zarządzania prawami autorskimi.
Twierdzenie, że te tysiące, dziesiątki tysięcy, czy nawet setki tysięcy autorów, którzy na co dzień pracują w Europie i uzyskują dochody za pośrednictwem stowarzyszeń autorów, działają tak jakby stanowili wielonarodowe przedsiębiorstwa, jest fikcją niemającą nic wspólnego z rzeczywistością.
Jeżeli nie przyjmiemy założenia, że każde z obecnie działających europejskich stowarzyszeń autorów reprezentuje określone interesy tysięcy swoich członków i że właśnie w taki sposób one działają, nigdy nie będziemy w stanie zmierzyć się z rzeczywistym stanem rzeczy.
Wierzę, że Komisja prawdopodobnie po prostu wykonuje swoje zadanie, ale gdy jej przedstawiciele mówią o badaniach, zaczynam się niepokoić, bowiem kto prowadzi takie badania, kto płaci za takie badania i wreszcie które grupy nacisku wywierają na nie wpływ?
Właśnie dlatego mamy w Unii Europejskiej ustrój demokratyczny zarówno w relacjach pomiędzy państwami członkowskimi, jak i w samych państwach członkowskich. Obowiązkiem posłów do Parlamentu Europejskiego jest pokornie przyjąć zadanie przedstawiania na forum tej Izby rzeczywistości społecznej, którą być może trudno odnaleźć w urzędach, czy w ważnych badaniach ekonomicznych.
Znajdujemy się w sytuacji, gdzie - o ile nie zachowamy ostrożności - próba deregulacji sektora w podobny sposób, jak to miało miejsce w odniesieniu do innych sektorów, doprowadzi do zabicia działalności twórczej, która stanowi część naszego wyjątkowego kapitału. Pomimo wszystkich tych problemów Europa charakteryzuje się wspaniałą działalnością twórczą. Doprowadzimy do stworzenia branży audiowizualnej całkowicie pozbawionej treści; zjawisko takie można już zauważyć w innych krajach. Jestem zatem przekonany, że w tym momencie część naszych wysiłków musi zostać skierowana na zapewnienie tym twórcom zinstytucjonalizowanego systemu, który pozwoli im działać.
Sądzę, że działanie w ogólności, myślenie, że sam jeden muzyk, sam jeden kompozytor jest w stanie się obronić, jest niedorzeczne.
Gdyby żył dziś Beethoven i tworzył symfonie, i gdyby musiał wejść na rynek międzynarodowy, aby konkurować z największymi wielonarodowymi przedsiębiorstwami muzycznymi, umarłby z głodu. Jego sytuacja finansowa byłaby znacznie gorsza niż w XVIII i XIX w. I to jest, jak mi się wydaje, istotny argument, który należy przekazać.
Pan poseł Jacques Toubon odniósł się do podjętej przez naszą komisję decyzji o powołaniu grupy roboczej ds. ochrony własności intelektualnej. Mamy nadzieję, że Komisja, a w szczególności komisarz McCreevy, który zawsze był wielkim przyjacielem Komisji Prawnej, będą gotowi współpracować z nami, dzielić się wątpliwościami, ale również słuchać. Wspomniana grupa robocza również wysłucha poglądów tysięcy ludzi, którzy na chwilę obecną pokornie angażują się we wspaniałą pracę intelektualną i którzy pozwalają wypełnić treścią te audiowizualne środki przekazu, które tworzymy.
W przeciwnym wypadku istnieje realne zagrożenie, jak już wspomniałem, że stworzymy wspaniały system audiowizualny, który będzie jednak całkowicie pusty, który będzie można zapełnić jedynie reklamami i w którym nie będzie żadnej konkretnej treści.
Podsumowując, pani przewodnicząca, wierzę, że propozycja, pytanie ustne, a także projekt rezolucji, który planujemy przedstawić, mają na celu umocnienie tej niezależności i tej wyjątkowej tożsamości kultury europejskiej, której nie sposób zastąpić jakimkolwiek abstrakcyjnym rozwiązaniem opartym na swobodnej konkurencji.
Eva Lichtenberger
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! W 2004 r. odbyło się posiedzenie Komisji Prawnej poświęcone, między innymi, roli organizacji zbiorowego zarządzania. Niektórzy artyści przedstawili bardzo dobitne przykłady dowodzące istnienia problemów, z jakimi borykają się w obecnym systemie, który działa poprzez organizacje zbiorowego zarządzania. Opowiedzieli się państwo wówczas za przyjęciem podejścia o charakterze "miękkiego prawa” - czy też raczej o charakterze nielegislacyjnym - co doprowadziło jedynie do jeszcze większej niepewności prawa w okresie przejściowym, skutkując rosnącą liczbą skarg i irytacją z powodu braku jasności w obecnej sytuacji. Jest to realny problem, panie komisarzu.
Proponowany przez pana system doprowadzi do koncentracji rynku przynoszącej korzyści silnym, a ignorującej, na przykład, Konwencję w sprawie różnorodności kulturowej, jeśli chodzi o sztukę i kulturę Europy. W systemie tym kultury mniejszościowe, które nie należą do głównego nurtu, czy też te, które posługują się językami mniejszości, zostaną nieuchronnie zniszczone, ponieważ system po prostu nie będzie brał ich pod uwagę.
Styleguide 1.3.10 - następstwo czasów
Na nasze pytanie zadane panu w Komisji Prawnej, dlaczego nie przedstawił pan propozycji takich jak ta nakreślona w sprawozdaniu Katalin Lévai przedstawionym w Parlamencie, odpowiedział pan, że rynek i tak będzie podążał w tym kierunku, i tym samym nie widzi pan potrzeby wprowadzania w tym zakresie żadnych zmian. Pani komisarzu, sprzeczne poglądy, jakie mieliśmy ostatnio okazję usłyszeć, dowodzą, że nie było to słuszne podejście. To, czego teraz potrzebujemy, jeśli chcemy chronić potencjał twórczy, to rozwiązanie ukierunkowane na przyszłość. Myślę, że będziemy musieli również bardziej dogłębnie rozważyć kwestię obowiązywania praw w ujęciu ogólnym. Czy taki stan rzeczy jest możliwy do utrzymania w długiej perspektywie czasowej w jego starej formie, w tej formie przystosowanej głównie do nośników fizycznych? Czy będziemy w stanie osiągnąć niezbędne cele, czy też to rozwiązanie okaże się nieskuteczne?
Panie komisarzu, nie wierzę, że kolejne badania, czy posiedzenia posuwają nas naprzód. Niestety, przekonujemy się, że wciąż zapraszane są te same osoby, które reprezentują gigantów na rynku, nie zaś drobnych uczestników, których zdanie jest konsekwentnie ignorowane. Potrzebujemy innego podejścia i jasnej propozycji prawodawczej odpowiadającej na pytanie, w jaki sposób organizacje zbiorowego zarządzania mogą i powinny chronić te prawa i kapitał.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
(PL) Pani przewodnicząca! W odpowiedzi na zalecenie Komisji z 2005 r. w sprawie transgranicznego zbiorowego zarządzania prawami autorskimi Parlament Europejski w swej ubiegłorocznej rezolucji prosił o wyraźne zaznaczenie, iż zalecenie ma zastosowanie jedynie w odniesieniu do sprzedaży nagrań muzycznych w Internecie. Postulowaliśmy także bezzwłoczne przeprowadzenie stosownych konsultacji z zainteresowanymi stronami i przedłożenie Parlamentowi i Radzie projektu elastycznej dyrektywy ramowej regulującej kwestie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi w odniesieniu do transgranicznych internetowych usług muzycznych.
Mimo obowiązującej dyrektywy o harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich w społeczeństwie informacyjnym zarządzanie prawami autorskimi i pokrewnymi w odniesieniu do usług muzycznych online wciąż pozostaje kwestią złożoną i problematyczną głównie z uwagi na brak licencji europejskich. Tym bardziej niepokoi fakt nieprecyzyjnego sformułowania zalecenia, w rezultacie którego mogłoby ono znaleźć zastosowanie także odnośnie do innych usług online, np. usług nadawczych, które obejmują nagrania. Wynikająca z powyższego niejasność w odniesieniu do stosowania różnych systemów wydawania licencji prowadzi do niepewności prawnej i niesie ze sobą niekorzystne skutki szczególnie dla usług nadawczych online.
Tym samym zauważam z przykrością, iż Komisja nie wzięła pod uwagę zaleceń Parlamentu, ograniczając się wyłącznie do monitorowania i wdrażania zalecenia z 2005 r., co nie stanowi absolutnie żadnej odpowiedzi na problemy utrzymujące się stale w tym sektorze. Politykę Komisji odzwierciedla między innymi decyzja podjęta w odniesieniu do Międzynarodowej Konfederacji Związków Autorów i Kompozytorów. Wykluczenie przez Komisję możliwości jakichkolwiek wspólnych działań podejmowanych przez związki, np. w zakresie propozycji stworzenia przejrzystego systemu praw autorskich w Europie, jest jednoznaczne z utrzymaniem władzy w rękach oligopoli złożonych z wielkich wytwórni, które powiązane są dwustronnymi porozumieniami ze światowymi wykonawcami. Możemy spodziewać się, iż rezultatem tej decyzji będzie dalsze ograniczenie wyboru i zniknięcie z rynku małych firm ze szkodą dla różnorodności kulturowej.
Zuzana Roithová
(CS) W obecnym stanie rynek treści cyfrowych jest nietrwały, rozdrobniony i nieelastyczny z powodu istniejących monopoli. Z zadowoleniem odnotowuję więc fakt, że Komisja rzuciła w lipcu przynajmniej nieco światła na kwestię zbiorowego zarządzania. Mój niepokój budzą niesprawiedliwe warunki umowne nie tylko w stosunku do autorów, ale również użytkowników. Chciałabym móc teraz wierzyć, że Czesi i obywatele innych małych państw będą mogli nabywać swoje ulubione utwory, książki cyfrowe, czy seriale telewizyjne w Internecie, na przykład korzystając z serwisu iTunes i innych wirtualnych serwisów handlowych, ponad granicami, co obecnie jest właściwie niemożliwe. Chciałabym wierzyć, że autorzy będą mogli korzystać ze swobody wyboru organizacji zbiorowego zarządzania w dowolnym państwie członkowskim i zmuszać je do podnoszenia jakości usług i obniżania kosztów operacyjnych. Mam nadzieję, że organizacje zbiorowego zarządzania będą mogły w zamian oferować licencje nieograniczone granicami ojczystego kraju, w tym licencje europejskie, ale nie jest to takie łatwe zadanie. Nie wierzę, że lipcowy nalot na gniazdo os przyniesie faktycznie systemowe zmiany na rynku treści cyfrowych. Chciałabym zwrócić się z prośbą do Komisji o zlecenie niezależnego badania organizacji zbiorowego zarządzania jako całości i przedłożenie Parlamentowi dokumentu legislacyjnego przewidującego modernizację całego systemu w oparciu o właściwą analizę wszystkich konkretnych aspektów tego problemu.
Jean-Paul Gauzès
(FR) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Pokazał pan, że jest pan gotowy wysłuchać i zwrócić uwagę na te zagadnienia. Chciałbym jednak zadać panu jedno pytanie i zwrócić się z pewną prośbą.
Pytanie dotyczy sposobu, w jaki Parlament ma zostać zaangażowany w prace, których podjęcie pan proponuje. Prośba natomiast jest następująca: jeżeli zostanie stworzona platforma, to wydaje mi się koniecznym, aby decyzja w sprawie wyników, wyników jej działań, nie zapadła z góry, ale była efektem prawdziwej debaty. Sądzę także, że członkami tejże platformy winny być osoby reprezentujące naszą gospodarczą i kulturową różnorodność.
Charlie McCreevy
komisarz. - Chciałbym podziękować szanownym paniom posłankom i panom posłom za wszechstronną dyskusję.
Organy nadzoru nie powinny podejmować wszystkich decyzji. Komisja aktywnie wspiera rozwój rynku licencji online w dziedzinie muzyki, jednak przedwczesna interwencja legislacyjna, niepoprzedzona pełną analizą potrzeb i tendencji na rynku, nie wydaje się najlepszą metodą rozwoju zdrowego rynku detalicznego online w Europie. Niemniej jednak, jeżeli stanie się oczywiste, że obecnie stosowane przez Komisję formy interwencji nie przynoszą efektu w postaci wypracowania modelu udzielania licencji online odpowiedniego na miarę XXI wieku, rozważymy inne podejście.
Obecnie istotne jest, aby wszystkie zainteresowane strony, autorzy, wykonawcy, wydawcy, organizacje zbiorowego zarządzania i wytwórnie płytowe zebrały się razem i wypracowały taką strukturę licencjonowania, która umożliwi pojawienie się większej liczby legalnych usług online jednocześnie zapewniając przyzwoite dochody autorom.
Pan poseł Medina Ortega odniósł się do faktu, że zdrowa branża kulturalna w całej Europie leży w interesie nas wszystkich. Myślę, że wyrażę opinię wszystkich członków Komisji mówiąc, że jest to właśnie naszym celem. Sądzę, że właściwym krokiem byłaby również próba wprowadzenia systemu, w którym wszyscy odnosiliby korzyści z twórczości i kultury - włącznie z artystami - i wszyscy mogliby cieszyć się nią po rozsądnych kosztach.
Tak więc to jest właśnie cel, który wszyscy staramy się osiągnąć. Możemy mieć różne zdania na temat sposobów jego realizacji. Na przestrzeni ostatnich lat słyszałem różne poglądy, zarówno w tej Izbie, jak i ze strony grup spoza Parlamentu. Nie zawsze jesteśmy zgodni co do tego, jak można te cele osiągnąć, ale myślę, że wszyscy wiemy, o co chcemy się starać i co zrobić.
Gdy zasugerowałem stworzenie platformy - do czego nawiązał pan poseł Gauzès i inni posłowie - stała za tym potrzeba zgromadzenia na tym konkretnym forum małych i dużych podmiotów, a w szczególności mniejszych organizacji zbiorowego zarządzania, które, jak rozumiem, czują się pominięte w tej debacie. To właśnie wówczas proponowałem. Myślę, że nasze cele są takie same. Z pewnością chcemy uwzględnić wszystkie interesy i wypracować właściwy system licencjonowania, który będzie modelem odpowiadającym potrzebom współczesnego świata, nie zaś świata sprzed może 40 czy 50 lat.
Przewodnicząca
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się w czwartek, 25 września 2008 r.
