
De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op donderdag 6 juli 2006 werd onderbroken, te zijn hervat. 
De Voorzitter.
   – Geachte collega’s, sinds onze laatste bijeenkomst vóór het zomerreces hebben er verschillende gebeurtenissen plaatsgevonden waarop ik wil ingaan om onze werkzaamheden in perspectief te plaatsen en u op de hoogte te stellen van de activiteiten die de parlementaire organen deze zomer hebben ondernomen.
In de eerste plaats, wat de oorlog in Libanon betreft: gezien de tragische gebeurtenissen die zich daar voordeden, ben ik van oordeel geweest dat het Parlement niet op reces kon blijven en met een reactie moest komen. Daarom heb ik een buitengewone Conferentie van fractievoorzitters bijeengeroepen, die op 20 juli gehouden is.
Die Conferentie van voorzitters heeft een duidelijke verklaring goedgekeurd die een stuk krachtiger is dan de verklaring van de Raad Buitenlandse Zaken van de Unie die op 17 juli, voorafgaand aan de conferentie, gehouden was. In onze verklaring riepen wij op tot een ogenblikkelijk staakt-het-vuren in de regio; verder waren wij de eersten om te pleiten voor het zenden van een internationale troepenmacht in het kader van de Verenigde Naties, een troepenmacht waarin Europa sterk vertegenwoordigd zou zijn.
De fractievoorzitters waren unaniem in hun verzoek dat de instellingen van de Unie en haar lidstaten één enkele positie zouden innemen, wat helaas niet gebeurd is.
Vanwege de aanhoudende escalatie van het geweld en de aanvallen op de burgerbevolking is de Conferentie van voorzitters op 1 augustus opnieuw in een buitengewone vergadering bijeengekomen, die ditmaal openstond voor alle afgevaardigden; op deze Conferentie van voorzitters werden de aanvallen op de burgerbevolkingen onomwonden veroordeeld, net zoals de aanvallen die zojuist waren uitgevoerd op de Libanese stad Caná. We hebben de Raad toen nogmaals opgeroepen om een ogenblikkelijk staakt-het-vuren te bepleiten.
Overeenkomstig de resoluties van deze Conferentie van voorzitters heb ik onderhandeld over een verklaring van het Bureau van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering die gepubliceerd werd op 7 augustus – een verklaring die met unanimiteit is aangenomen door de leden van dat Bureau, de parlementsvoorzitters van Tunesië, Egypte, Griekenland en mijzelf. Het was voor het eerst dat Europese en Arabische politieke leiders in het openbaar aangaven eenzelfde standpunt inzake deze crisis in te nemen.
Op 24 augustus is het Bureau van de EPV bijeengekomen in Brussel; daaraan voorafgaand had het Bureau alle Europese afgevaardigden opgeroepen die lid zijn van deze Vergadering. Het Bureau van de EPV heeft toen een verklaring goedgekeurd waarin werd gepleit voor Europese deelname aan de interventiemacht, en het besloot een delegatie naar Libanon, Israël en de Palestijnse gebieden te sturen.
Uiteindelijk hebben de regeringen van de EU-lidstaten op 25 augustus besloten, zoals u weet, te reageren op onze oproep om actie te ondernemen, en op de aan hen gerichte oproepen van de Verenigde Naties om vanuit de Europese landen een aanzienlijk troepencontingent naar het gebied te sturen.
Zoals u begrijpt, hebben we deze bijeenkomsten op zeer korte termijn moeten beleggen, en we hebben niet alle afgevaardigden die daaraan zouden hebben willen deelnemen tijdig op de hoogte kunnen stellen. Ik bied u mijn verontschuldigingen aan voor de tijdsdruk waaronder we deze bijeenkomsten hebben gehouden, en ik ben dan ook blij dat er op deze eerste agenda een debat over deze kwestie is opgenomen.
Het is iedereen duidelijk dat de Europese Unie thans de grootste militaire missie uit haar geschiedenis uitvoert, dat onze politieke geloofwaardigheid hiermee op de proef wordt gesteld, en dat de Unie niet alleen in de gelegenheid is om de rol van vredesbewaarder op zich te nemen in een gebied dat direct op ons van invloed is, maar ook om een diplomatieke actie in de regio als geheel te ondersteunen en om het vredesproces tussen Israël en Palestina nieuw leven in te blazen.
Het tweede onderwerp dat deze zomer vaak de voorpagina’s gehaald heeft, is de toevloed van illegale migranten afkomstig uit Afrika, met name aan de kusten van de Canarische Eilanden en van Lampedusa.
Ik heb voortdurend contact onderhouden met commissaris Frattini, die ik wil bedanken voor de besluiten die hij genomen heeft. Ook ben ik hem dankbaar voor de impuls die hij gegeven heeft aan de samenwerking tussen de Europese landen bij het zoeken naar een oplossing voor een aantal gevallen van illegale immigratie die vooral vanuit humanitair oogpunt bijzonder dramatisch waren.
We moeten echter wel beseffen dat er in Lampedusa deze zomer 10 000 mensen zijn aangekomen, en nog eens 20 000 op de Canarische Eilanden – alleen gisteren al kwamen daar bijna 2 000 bij, dat wil zeggen een aantal dat vier keer hoger ligt dan dat van vorig jaar, terwijl honderden mensen zijn omgekomen toen ze probeerden de zee over te steken.
Laten we ook goed beseffen dat die mensen niet in Lampedusa noch in Lanzarote willen blijven, ze willen Europa bereiken. Daarom heeft wat daar gebeurt gevolgen voor ons allemaal, het heeft gevolgen voor Europa als geheel, zowel voor zijn migratiebeleid als zijn ontwikkelingsbeleid.
Ik wil de aandacht van het Parlement, ons aller aandacht, vestigen op het feit dat het hier niet om een noodsituatie gaat of een uitzonderlijk probleem dat af en toe de kop opsteekt: nee, het gaat om een structureel probleem dat zich iedere zomer blijft voordoen en steeds ernstiger wordt, want de verschillen in inkomen en de demografische verschillen tussen Europa en Afrika zijn zodanig dat de migratie zal blijven toenemen. Met het oog daarop dient Europa in Afrika een ontwikkelingsbeleid op te zetten en in Europa een beleid van samenwerking tussen de Europese landen, waarvoor het een gemeenschappelijk migratiebeleid dient te ontwikkelen.
Dames en heren afgevaardigden, ten slotte zij erop gewezen dat deze zomer, zoals u weet, ook in het teken heeft gestaan van het nieuws dat er een belangrijke aanslag was voorbereid op luchtverbindingen tussen het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten, wat ons nog eens herinnert aan het permanente karakter van de terroristische dreiging. Datzelfde geldt voor de dodelijke aanslagen die in Turkije gepleegd zijn, waarvan ook Europese burgers het slachtoffer zijn geworden.
We moeten onze inspanningen dan ook vergroten om het verschijnsel van het terrorisme het hoofd te bieden, met middelen die aanvaardbaar zijn vanuit het oogpunt van de eerbiediging van onze vrijheden.
In deze vergaderperiode zullen we donderdag in de gelegenheid zijn om te debatteren over de gevoelige kwestie van de persoonsgegevens van passagiers op commerciële vluchten, een kwestie die ons nog steeds zorgen baart. In dit verband moet ik u berichten dat Ierland beroep heeft aangetekend tegen de richtlijn betreffende de bewaring van gegevens, waardoor het precaire evenwicht dat tussen Raad en Parlement bereikt is, in gevaar wordt gebracht.
Dat zijn de feiten die bepalend zullen zijn voor het parlementaire werk dat ons vanaf nu te doen staat. 
De Voorzitter.
   – Tot mijn verdriet moet ik u meedelen dat we bij deze parlementaire werkzaamheden die we nu aanvangen iemand zullen moeten missen; een van ons ontbreekt, onze Hongaarse collega István Pálfi, die op 15 juli jongstleden op veertigjarige leeftijd overleden is. Als lid van de PPE-DE-Fractie gaf de heer Pálfi blijk van zijn parlementaire betrokkenheid door zijn actieve deelname in de Commissie regionale ontwikkeling en in de delegatie van de parlementaire samenwerkingscommissie EU-Rusland.
Na zijn overlijden heb ik namens u allen onze condoléances overgebracht aan zijn gezin, en voorin deze vergaderzaal ligt nu een condoléanceboek klaar voor degenen onder u die hun condoléances persoonlijk willen overbrengen.
Dames en heren afgevaardigden, ik verzoek u een minuut stilte in acht te nemen ter nagedachtenis aan onze collega, István Pálfi.
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de definitieve ontwerpagenda die door de Conferentie van voorzitters is opgesteld overeenkomstig artikel 130 en 131 van het Reglement tijdens haar vergadering van 16 maart 2006.
Ik heb het verzoek ontvangen van de Sociaal-democratische Fractie om het punt “Zimbabwe” te vervangen door een punt “Transnistrië”. 
Hannes Swoboda (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de situatie in Zimbabwe is natuurlijk ingrijpend, dramatisch en rampzalig, maar aangezien er – helaas – geen nieuwe ontwikkelingen zijn, kunnen we dit agendapunt in deze vergadering prima vervangen door het onderwerp Transnistrië, waar op 7 september een referendum zal worden gehouden, waarbij de mogelijkheid bestaat dat de situatie daar aanzienlijk verslechtert.
Collega's die zeggen dat dit niet uitsluitend een mensenrechtenkwestie is, hebben gelijk, maar de situatie in Transnistrië heeft wel te maken met de mensenrechten, namelijk van degenen die daar onder rampzalige omstandigheden wonen.
Mijn verzoek is daarom dat wij Zimbabwe deze keer vervangen door Transnistrië. Het is mogelijk – als u het goed vindt, mijnheer de Voorzitter – dat de voorzitter van de verantwoordelijke delegatie hier nog wat meer over zegt om dit besluit te rechtvaardigen. 
De Voorzitter.
   – Wil iemand zich vóór dit voorstel uitspreken? 
Marianne Mikko (PSE ). –
   Als voorzitter van de Moldavië-delegatie zou ik willen voorstellen dat wij onze solidariteit met Moldavië tonen door ten eerste te onderstrepen dat wij het internationaal recht volgen en ten tweede dat het separatistische Transnistrië, volgens het internationaal recht, zich niet mag en kan afscheiden van Moldavië. Wij erkennen Moldavië binnen zijn grenzen. Dit is een zeer belangrijk signaal aan het adres van het land, dus dring ik er nogmaals op aan om te proberen een preventieve houding aan te nemen. Hieruit zal ook blijken dat wij een precedent hebben geschapen in dit Parlement, in die zin dat wij niet achter de gebeurtenissen aanlopen, maar een zelfverzekerd standpunt innemen en dat uit voorzorg kenbaar maken. 
Charles Tannock (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ontken niet dat Transnistrië een buitengewoon belangrijk onderwerp is; het is juist een onderwerp dat het verdient op dinsdag of woensdag door dit Parlement besproken te worden. Er moet in dit Parlement een volledig debat aan worden gewijd, want dit is een cruciaal onderwerp in verband met het Europees nabuurschapsbeleid. Helaas is het zo dat de helft van de afgevaardigden hier op donderdagmiddag niet aanwezig zal zijn om over deze serieuze kwestie te debatteren. Ik pleit er derhalve voor dat we – zoals binnen de PPE-DE-Fractie is overeengekomen – het mensenrechtendebat over Zimbabwe op de agenda laten staan, aangezien er daar onder de heer Mugabe sprake is van een rampzalige humanitaire situatie, en tijdens de volgende vergaderperiode een volledig debat over Transnistrië voeren. 
De Voorzitter.
   – Ik zie dat wij het parlementaire jaar beginnen met een meningsverschil tussen de grootste twee fracties, en zo hoort het ook. We zullen het oplossen door middel van een stemming.
De Voorzitter.
   – Aan de orde zijn de opmerkingen van één minuut over kwesties van politiek belang. 
Geoffrey Van Orden (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in Libië vindt morgen opnieuw een tweewekelijkse zitting plaats in de heropende zaak tegen de vijf Bulgaarse verpleegsters en de Palestijnse arts, die op 13 juni van start is gegaan. Dit Parlement heeft consequent steun gegeven aan en actie ondernomen ter verdediging van deze mensen. Ik wil in het bijzonder de Voorzitter bedanken omdat hij begin juli contact heeft opgenomen met de Libanese autoriteiten over deze zaak.
Ik vind het weerzinwekkend dat de Libanese openbaar aanklager tijdens de vorige zitting op 29 augustus opnieuw de doodstraf heeft geëist.
Uit verslagen van recente bijeenkomsten blijkt dat de nieuwe zaak binnen enkele maanden zal worden afgerond. We hebben dat al eerder gehoord. Er zijn al drie maanden verstreken, en deze zaak speelt al sinds 1999. Ik doe een beroep op de Commissie en de Raad – en wederom op u, mijnheer de Voorzitter – om de diplomatieke inspanningen bij de Libanese autoriteiten te verdubbelen teneinde deze zaak snel tot een rechtvaardig einde te brengen, namelijk de onmiddellijke vrijlating van de Bulgaarse verpleegsters en de Palestijnse arts.
De Voorzitter.
   – Wij zullen dit opnieuw doen. Alle Europese instellingen, en het Voorzitterschap van het Parlement in het bijzonder, zullen alles in het werk stellen om deze betreurenswaardige kwestie tot een oplossing te helpen brengen. 
Marc Tarabella (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou u graag iets willen zeggen over de situatie in Slowakije. Niemand lijkt zich te herinneren dat de sociaaldemocratische partij SMER na haar verkiezingsoverwinning een regeringscoalitie is aangegaan met de extreem-rechtse partij SNS. Begin augustus hebben de leden van het Slowaakse parlement hun fiat gegeven aan deze roodbruine coalitie. In juli jongstleden uitte ik mijn ongerustheid en mijn afkeuring ten aanzien van deze coalitie, die door vele collega's worden gedeeld, maar premier Robert Fico heeft geen gevolg gegeven aan ons verzoek er nog eens over na te denken of een dergelijke coalitie wel gepast is.
Helaas is uit recente gebeurtenissen gebleken dat deze zorgen gegrond waren. Onlangs zijn leden van de Hongaarse minderheid het slachtoffer geworden van geweld omdat zij Hongaars spraken. Bovendien gaat de leider van de SNS, Ján Slota, door met zijn xenofobe en nationalistische uitlatingen. Door samen met hem in een coalitie te stappen heeft Robert Fico de deur opengezet naar dit soort uitwassen. Van woorden naar daden is maar een enkele stap. Een politicus moet zich verantwoordelijk gedragen en hij kon verwachten dat het sluiten van een verbond met extremisten rampzalige gevolgen zou hebben. Het geweld dat wij nu dan ook daadwerkelijk gepleegd zien worden herinnert mij op navrante wijze aan de zwartste bladzijden van onze Europese geschiedenis van voor de oorlog. 
Danutė Budreikaitė (ALDE ).
   – Rusland heeft ingezien dat de publieke opinie het best door middel van ngo’s kan worden beïnvloed. Dergelijke organisaties en stichtingen zijn vrij gewoon geworden in alle staten van het voormalige imperium. Door gebruik te maken van zijn gunstige positie op de wereldwijde energiemarkt, kan Rusland meer geld uittrekken voor propagandacampagnes. Met dat doel is al een speciale stichting voor de Euregio "Livonia-Baltic" opgericht met kantoren in Estland, Letland, Wit-Rusland en de regio Kaliningrad. De officiële doelstellingen van deze stichting zijn onder meer de bevordering van handelsbetrekkingen en culturele samenwerking tussen de Baltische staten, de regio Kaliningrad, Wit-Rusland en Oekraïne. De oprichters van de door Rusland geïnitieerde stichting zijn reeds bekend vanwege hun schaamteloze acties tegen de bouw van faciliteiten voor de opslag van gebruikte splijtstof bij de kerncentrale van Ignalina. Hoewel de EU democratische processen in de voormalige Sovjetrepublieken aanmoedigt, dreigt zij het initiatief in deze informatieoorlog te verliezen. Ik heb het Europees Parlement al verzocht, en doe dat nu opnieuw, om het democratische proces in de voormalige Sovjetrepublieken actiever te bevorderen en om duidelijk zijn mening te laten horen over de antiwesterse propaganda in de oostelijke buurlanden van de EU. 
Margrete Auken (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, met alle kerncentrales die we in Europa hebben, zijn we allemaal in groter gevaar dan we denken – ook in Denemarken, dat nee heeft gezegd tegen kernenergie. Neem nu de Zweedse kerncentrale Forsmark. Daarover heeft Lars-Olov Höglund, die voorheen verantwoordelijk was voor de veiligheid, gezegd dat het een kwestie van puur geluk was dat er begin augustus geen meltdown in de centrale heeft plaatsgevonden. Hij noemt het de gevaarlijkste situatie sinds Tsjernobyl. Ook duurde het een week voordat de Zweedse overheid en de exploitanten van gelijkaardige centrales in andere landen op de hoogte werden gesteld van het incident.
Informatie over de veiligheid van kerncentrales en de eisen die de autoriteiten aan de centrales stellen is over het algemeen niet toegankelijk voor het publiek. En het is natuurlijk enigszins alarmerend dat dat het geval is in de anders zo open Zweedse samenleving. Er is sprake van een gebrek aan informatie als het gaat om kernenergie. De belangrijke les die we uit deze episode moeten trekken is dat kernenergie niet veilig is en het ook nooit zal worden. Kernenergie zorgt voor enorme problemen en ondermijnt bovendien de democratie. We moeten deze ontwikkeling zo snel mogelijk een halt toeroepen. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ). –
   Mijnheer de Voorzitter, 12 september aanstaande zitten Antonio Guerrero, Fernando González, Gerardo Hernandez, Ramón Labañino en René González al acht jaar onterecht opgesloten in Amerikaanse gevangenissen. Deze vaderlandslievende Cubanen hebben echter alleen maar geprobeerd een eind te maken aan tegen hun land gerichte terroristische acties die beraamd en uitgevoerd worden door in Miami gevestigde organisaties.
Een werkgroep van de Verenigde Naties houdt zich bezig met de zaak van deze vijf Cubaanse staatsburgers die gevangen zitten in de Verenigde Staten. Daar het hof van beroep te Atlanta unaniem besloten heeft het in Miami gevelde vonnis nietig te verklaren, meent die werkgroep dat hun rechtszaak niet objectief en onpartijdig is geweest. De afgelopen acht jaar zijn gekenmerkt door onwettigheid, ontoelaatbare straffen, pressie, chantage en het niet-eerbiedigen van de mensenrechten. Een voorbeeld daarvan is dat de Amerikaanse overheid de echtgenotes van René González en Gerardo Hernandez niet heeft toegestaan hen te bezoeken.
Mijnheer de Voorzitter, er moet recht worden gedaan door een eind te maken aan deze wrede en onmenselijke toestand en deze vijf Cubaanse patriotten vrij te laten en hun vonnis te vernietigen. 
Janusz Wojciechowski (UEN ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de UEN-Fractie heeft voor deze vergadering een motie ingediend voor een mondelinge vraag met debat over dwangarbeidskampen op Italiaans grondgebied, waarin Poolse burgers gevangen werden gehouden.
Aangezien dat punt niet op de agenda werd ingeschreven, wil ik u vragen om dat bij de volgende plenaire vergadering wel te doen. Dit is een uitermate belangrijke aangelegenheid. We hebben hier immers te maken met regelrechte slavernij. In deze werkkampen in het hart van Europa zijn zelfs mensen gedood. Er zijn aanwijzingen dat het om een veel omvangrijker probleem gaat dat eveneens in andere lidstaten van de Europese Unie bestaat. We hebben honderden resoluties aangenomen over mensenrechtenschendingen in talrijke landen over de hele wereld en nu worden we geconfronteerd met een ernstige schending van de mensenrechten in de Unie zelf. We zouden ons dus in de eerste plaats over deze kwestie moeten buigen.
Het Europees Parlement zou de lidstaten moeten oproepen om het probleem van de buitenlandse arbeidskrachten aan te pakken. Ik verzoek u, mijnheer de Voorzitter, en al mijn collega’s van de andere fracties om deze zaak grondig te onderzoeken. 
Thomas Wise (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, er wordt wel gezegd dat het hoogste doel van het Europese project bestaat in het vernietigen van natiestaten en het aan hen opdringen van ongewenste en onrealistische federale fantasieën. Er is een EU-programma dat Interreg heet – het staat vandaag gedetailleerd beschreven in de Britse pers – waarvoor de oprichting van "transnationale regio's" vereist is. Deze regio's omvatten delen van Europa die nog niet eens tot de EU behoren: het zuidelijke deel van Noorwegen is hiervan een voorbeeld; het noorden van Noorwegen en IJsland een tweede. Wellicht is dit een reden dat IJsland besloten heeft de komende jaren nog niet eens te willen overwegen om tot de EU toe te treden.
Mijn vraag is: wie heeft die bureaucraten gevraagd hun tijd te besteden aan het overwegen van dergelijke nonsens? U zult er echter over inzitten dat deze idioten zijn aangelopen tegen de wet van de onbedoelde gevolgen. Zij hebben de dag waarop Groot-Brittannië vaarwel zegt tegen de EU immers dichterbij gebracht, want zoals Winston Churchill ooit zei, "Up with this we will not put", ofwel “Nu is het mooi geweest!”
Georgios Karatzaferis (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil u eerst gelukwensen met de overwinning van de Spaanse nationale ploeg tijdens de wereldbeker basketbal. Maar u mag niet denken dat u ons Grieken heeft overwonnen: wij hebben u laten winnen omdat wij banden hebben met uw koningshuis! Daarom hebben wij u laten winnen!
U heeft eerder gesproken over illegale immigratie op de Canarische Eilanden. Dat probleem hebben wij elke dag in de Egeïsche Zee. De grenzen zijn er niet vastgelegd vanwege de betrekkingen met Turkije. Dus komen dagelijks talloze illegale migranten ons land binnen.
Wij zijn een land met 10 miljoen inwoners, waarvan 2,5 miljoen illegale immigranten: een op de vier inwoners van ons land is een vreemdeling. Zo’n aantal gaat je voorstellingsvermogen te boven. Wij zijn een land met tekorten – het enige land van de Europese Unie met tekorten. Wij hebben de hoogste werkloosheid en 2,5 miljoen mensen die onder de armoededrempel leven.
Bevrijd ons alstublieft van die last, maar niet met politiemaatregelen: wij moeten de landen van oorsprong zoveel mogelijk economische steun geven zodat de immigranten hun huis en haard niet hoeven te verlaten. 
Ashley Mote (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de afgelopen weken hebben we de treurige vertoning gezien van een aarzelende EU, ditmaal terwijl Libanon in brand stond. Uiteindelijk kwam Frankrijk dan met het bespottelijke aanbod tweehonderd vredestroepen te sturen – zelfs Bangladesh kwam met meer over de brug, en nog sneller ook! Herinnert u zich de tsunami nog? De VS zorgden ervoor dat er binnen enkele uren 150 helikopters en een gevechtsvloot onderweg waren, terwijl de EU vergaderde. De Balkan: de NAVO was ter plekke orde op zaken aan het stellen, terwijl de EU vergaderde.
Deze grandioze, zogenaamde supranationale regering financiert de mensen die hebben gestemd op de terroristen van Hamas en bedreigt Poolse scheepswerven nu met sluiting. Maar Iran wordt niet aangepakt! Wat een zomerreces! 
James Nicholson (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb deze zomer van de gelegenheid gebruik gemaakt me te laten informeren door een aantal mensen uit het bedrijfsleven in mijn regio. Ik vond het behoorlijk verontrustend dat ik er tijdens mijn ontmoeting met de leiders van de melksector – de vertegenwoordigers van de melkproducerende landbouwers in Noord-Ierland – achterkwam dat de verlaging van de uitvoerrestituties op melkpoeder door de Europese Unie, alsmede van andere uitvoerrestituties, ertoe heeft geleid dat de prijs die de landbouwers in mijn regio ontvangen is gedaald tot het laagste niveau ooit. Als dit niet wordt teruggedraaid, is het echt de schuld van de Europese Unie dat de melkveehouders in mijn regio straks zonder werk komen te zitten. Dat is volstrekt onaanvaardbaar.
Ik verzoek de Commissie hieraan onmiddellijk iets te doen, voor het te laat is. Het is nog niet te laat om een pakket herstructureringsmaatregelen voor de sector samen te stellen. Het ergst van Europa is dat we altijd pas in actie komen als het te laat is. Als we nu actie ondernemen, kunnen we nog op tijd optreden. 
Justas Vincas Paleckis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, medio juli werd in Wit-Rusland, de staat die exact in het midden van ons continent ligt, vonnis gewezen in de zaak tegen Aleksandr Kozoelin, een leider van de Wit-Russische sociaaldemocratische partij die het aandurfde bij de presidentsverkiezingen de strijd aan te binden met Aleksandr Loekasjenko. Hij werd veroordeeld tot vijfenhalf jaar gevangenisstraf. Het land dat als voorzitter van de Europese Unie fungeert heeft een verklaring aangekondigd waarin, niet alleen namens de 25 lidstaten maar ook namens 12 andere Europese landen, wordt opgeroepen tot de onmiddellijke vrijlating van Aleksandr Kozoelin en andere politieke gevangenen.
Ik heb zojuist gesproken met Irina, de vrouw van de gevangene. Ze vertelde me dat ze haar echtgenoot slechts eenmaal per maand mag bezoeken en dat hij last had van slechtziendheid, hartklachten en een aanval van osteochondrose.
Ik ben de mening toegedaan dat het Europees Parlement na zijn reces moet reageren op de eerste veroordeling in Wit-Rusland, die niet was gebaseerd op een vermeend strafbaar feit, maar op een politiek delict – namelijk op het zogeheten ‘aanzetten tot burgerlijke ongehoorzaamheid’. Ik vind dat de Voorzitter van het Parlement en de fracties, indien mogelijk, hun standpunten moeten verwoorden. Het regime in Minsk verwacht niet dat er vanuit Europa scherpe reacties komen naar aanleiding van deze en vergelijkbare situaties. Dat zou niet zo mogen zijn. 
Lívia Járóka (PPE-DE ).
   – Ik wil graag enkele woorden wijden aan de verklaring van Ján Slota over het hanteren van een nultolerantiebeginsel ten aanzien van Roma, omdat ik de hele zomer al aan het bedenken ben hoe belangrijk het is dat we eindelijk eens gaan praten over de beledigingen waarmee Roma te maken krijgen.
Ján Slota kon tijdens de verkiezingscampagne van dit voorjaar in Slowakije straffeloos en steeds luidruchtiger zijn anti-Hongaarse en Roma-vijandige meningen ventileren, een feit waarop wij bij verschillende gelegenheden de aandacht hebben gevestigd. Deze welbekende nationalistische partijleider, die opzettelijk Roma-vijandige gevoelens onder de Slowaakse bevolking aanwakkert met zijn ongrondwettelijke en bevooroordeelde uitingen, heeft inmiddels zijn taken opgenomen als lid van de Slowaakse regering, als coalitiepartner. Soortgelijke uitspraken hadden onder de regering-Meciar bijna onomkeerbare gevolgen voor de Slowaakse Roma-bevolking.
Naar schatting leven er momenteel 800 000 Roma in Slowakije onder zeer zware sociale en economische omstandigheden. De belangrijkste taak waarvoor het land en de regering zich gesteld zien is het beëindigen van de uitsluiting van de Roma. Toch slagen zij daar niet in. Het huidige politieke klimaat is met recht beangstigend en onzeker te noemen voor de Roma-bevolking en voor andere minderheden die in Slowakije wonen en die iedere dag lijden onder al dan niet openlijke vooroordelen. Dergelijke typerende uitspraken van Ján Slota mogen echter onder geen beding in een democratie worden toegestaan. 
Pál Schmitt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, onze Slowaakse collega's hebben ons de afgelopen weken op de hoogte gesteld van een aantal daden van agressie en provocaties gericht tegen mensen die tot de Hongaarse en zigeunerminderheden behoren. Het ging bij deze incidenten om lichamelijk geweld en om kwetsende beledigingen op een spandoek tijdens een sportevenement. Een jonge vrouw uit de Hongaarse minderheid werd genadeloos in elkaar geslagen omdat zij Hongaars sprak terwijl zij aan het bellen was met haar mobiele telefoon. Deze wrede daden hebben het Slowaaks-Hongaarse publiek geschokt, omdat iets dergelijks zich de afgelopen acht jaar niet heeft voorgedaan. Deze verontrustende wandaden tegen minderheden staan haaks op de ethiek en de beginselen van de Europese Unie, die Slowakije bij zijn toetreding tot de EU verzekerd heeft te zullen eerbiedigen.
In de Europese Unie is geen plaats voor daden die een bedreiging vormen voor het vreedzaam samenleven van minderheden, met name als zij door regeringen of politici worden aangemoedigd. Ik verzoek u om samen stappen te ondernemen tegen de extreem discriminerende opmerkingen over minderheden die bepaalde leden van de Slowaakse regering hebben gemaakt, zodat zij geen verdere agressieve incidenten uitlokken. Als we trouw willen blijven aan de beginselen van de Unie en de individuele en collectieve mensenrechten willen eerbiedigen, moeten we onmiddellijk optreden voordat de wandaden uitmonden in een tragedie. 
Bogusław Liberadzki (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil nog kort terugkomen op de kwestie van de seizoenarbeiders in Italië. Er zijn inderdaad tientallen personen als vermist opgegeven. De kans is reëel dat zij niet meer in leven zijn.
Ik zou het voorstel van de heer Wojciechowski willen steunen, maar wens tegelijkertijd krachtig te benadrukken dat er een goede samenwerking bestaat tussen de Italiaanse en de Poolse politiediensten. Die is onvoorwaardelijk, aangezien ook de regeringen van beide landen samenwerken. Daarnaast wil ik me aansluiten bij het voorstel om de Europese Commissie en de regeringen van de lidstaten aan de tand te voelen en na te gaan of dit een op zichzelf staand geval was. Als dat zo was, laat het dan ook het laatste zijn. Laten we meer aandacht besteden aan de problemen van tijdelijke arbeidskrachten, vooral seizoenwerkers, in onze Gemeenschap.
Alvorens af te ronden, wil ik u eveneens verzoeken constructief te reageren op het idee om overheidssteun toe te kennen aan de scheepsbouwindustrie in Polen, die ingrijpende veranderingen heeft ondergaan. Ik zou de Commissie willen vragen een mild standpunt in te nemen. 
Antolín Sánchez Presedo (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit weekend is er brand geweest in een fabriek in Caldas de Reis, een plaats in Galicië, waar chemische producten waren opgeslagen. Als gevolg daarvan is er gif geloosd in de rivier de Umia. De autoriteiten van Galicië hebben meteen gereageerd en noodmaatregelen getroffen om de lozingen onder controle te krijgen, om de drinkwatervoorziening van de bevolking van Salnés veilig te stellen, en om de natuurlijke rijkdommen en de schelp- en schaaldieren van de riviermond te beschermen. Binnen korte tijd is er actie ondernomen in een uitstekend klimaat van samenwerking tussen de bestuurlijke autoriteiten.
Ik zou vanuit het Europees Parlement een bericht willen sturen ten teken van onze steun en solidariteit, en de communautaire leiders willen verzoeken om dit proces te begeleiden en te bepalen of een initiatief of voorstel voor communautaire bescherming tegen dit soort risico’s noodzakelijk is. 
Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, op 27 augustus vond in Istanbul de veertiende Grand Prix Formule 1 van dit seizoen plaats. Aan het eind van de wedstrijd werden de trofeeën overhandigd door de zelfbenoemde ‘president’ van de pseudostaat, de heer Talat. Volgens de Turkse organisatoren deed hij dat in de hoedanigheid van "president van de Turkse Republiek van Noord-Cyprus".
Volgens het reglement van de Internationale Automobielfederatie mag een trofee enkel worden overhandigd door het staatshoofd of de eerste minister van het land of door de voorzitter van de federatie.
In dit geval is dus sprake van een politieke zet door de Turkse regering, aangezien de heer Talat geen enkele van de vermelde drie functies bekleedt. Zelfs de heer Yialtsintas, de voorzitter van de kamer van koophandel van Istanbul, die de race organiseert, verklaarde aan de pers dat dit voorbereid was, omdat de race de heer Talat een onverhoopte kans bood om zich in de kijker te werken.
Ik vraag u dus, Voorzitter en beste collega's, hoe lang wij nog de excessen van de Turkse overheid moeten verdragen, die niet alleen de draak steekt met ons verstandelijke vermogen, maar ook de waarden beledigt die de Europese Unie uitdraagt, namelijk eerlijkheid en transparantie. 
Véronique De Keyser (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik kan mijn ogen nauwelijks geloven: in België is de campagneperiode voor de gemeenteraadsverkiezingen in volle gang en nu zie ik hier commissarissen zich actief in deze campagne mengen.
Ik weet dat in de vorige wetgevingsperiode de commissarissen de nodige terughoudendheid in acht moesten nemen. Ik weet niet of dit nog altijd geldt en of er voorschriften over bestaan. Ik weet dus ook niet of mijn verontwaardiging over deze praktijken op haar plaats is. 
De Voorzitter.
   – Wij zullen uw vraag doorgeven aan de Commissie. 
Glenys Kinnock (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil het Parlement wijzen op de verslechterende situatie in Darfur. De spanning loopt bijzonder hoog op en er dreigt een grootschalige militaire confrontatie, nu duizenden en nog eens duizenden Sudanese troepen de regio binnentrekken met trucks, bommen en wapens. Daarnaast worden we geconfronteerd met een enorme humanitaire catastrofe, na de absolute weigering van de onbuigzame Sudanese junta om de VN-soldaten toe te laten, die de Veiligheidsraad vorige week in New York besloten had te sturen. We hebben te maken met een begroting die van verschillende kanten onder druk staat en ik hoop dat dit Parlement zal blijven vasthouden aan het standpunt dat Darfur op dit cruciale tijdstip niet van onze prioriteitenlijst mag verdwijnen.
Ik zou u verder willen vragen contact op te nemen met Hoge Vertegenwoordiger Solana om hem te vragen met klem protest aan te tekenen bij de Sudanezen, en met de Afrikaanse Unie om ervoor te zorgen dat het mandaat van die organisatie kan worden verlengd tot het moment waarop de bewuste VN-macht kan worden ingezet in deze tragische regio van Sudan. 
Romana Jordan Cizelj (PPE-DE ). –
   Sommige gevarenzones op deze wereld krijgen meer, andere minder aandacht van de internationale gemeenschap. Verschillende individuen met een sterk uitgesproken gevoel voor menselijkheid proberen ook steeds vaker te wijzen op gruwel en onrecht.
Een van hen is Tomo Križnar, burger van de Republiek Slovenië en van de Europese Unie, die naar Tsjaad en later naar Sudan gereisd is als persoonlijke afgezant van de president van de Republiek Slovenië. Hij wilde het Sudanese volk helpen en de humanitaire crisis in Darfur verzachten. Tijdens zijn bezoek aan Sudan heeft Tomo Križnar vluchtelingen in Darfur begeleid en de wereld verslag uitgebracht over het gebeuren in Sudan.
Op 19 juli van dit jaar hebben de Sudanese autoriteiten Tomo Križnar aangehouden op verdenking van spionage en het overschrijden van de grens zonder geldig visum. Hij werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van twee jaar, een geldboete en uitzetting uit het land. Volgens de laatste, voorlopig nog niet officiële berichten kreeg hij gratie. Die positieve ontwikkeling is te danken aan de inspanningen en het toegewijde werk van de Sloveense diplomatie alsmede aan de internationale steun. Ik wil hier vooral de Europese Unie bedanken voor haar hulp.
Ondanks het feit dat Tomo Križnar gratie verleend werd, roep ik de Europese politici op om Darfur nog steeds onze aandacht te schenken, vooral wat betreft de schending van de mensenrechten en de enorme humanitaire nood in de regio. 
Ioannis Gklavakis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de laatste jaren stellen we een gestage toename vast van het aantal vernietigende bosbranden, vooral in Zuid-Europa.
In Griekenland hebben grote bosbranden gewoed: in Chalkidiki, wellicht de grootste en mooiste toeristische bestemming van Griekenland, is 60 000 hectare in vlammen opgegaan. Dat is een zware slag voor het milieu, het toerisme en de landbouw.
We moeten dus:
- ten eerste de getroffenen schadeloos stellen. Europa is de staat, de organisatie van solidariteit en wij moeten dienovereenkomstig handelen;
- ten tweede iets ondernemen tegen het dreigende wegspoelen van de grond;
- ten derde aan preventie doen. In dit verband moeten we diepgaand onderzoek verrichten, zodat we boomsoorten kunnen planten die niet zo gemakkelijk branden als dennenbomen;
- ten vierde onderzoeken hoe we de aftakeling van het milieu kunnen tegengaan, want het broeikaseffect is de oorzaak van het stijgende aantal bosbranden. Het is onze plicht mens en milieu te beschermen. 
Sophia in 't Veld (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barroso, de voorzitter van de Commissie heeft het vaak over een Europa van resultaten, maar hij lijkt daarmee uitsluitend te doelen op het economisch beleid. Ik zou de Commissie willen verzoeken net zo ambitieus te zijn als het gaat om de grondrechten. Ik denk dan in het bijzonder aan diverse incidenten die zich deze zomer hebben voorgedaan toen homoseksuelen de straat op wilden gaan om te demonstreren voor hun rechten. In een aantal gevallen zijn dergelijke ‘gay pride’-optochten verboden en hebben de autoriteiten verzuimd de rechten van de deelnemers te beschermen. Er zijn nog meer gevallen van homofobie geweest, bijvoorbeeld het geval waarbij de Poolse minister van Onderwijs betrokken was.
Ik verbaas mij zeer over de aarzelende en timide houding van de Commissie als het om dit soort incidenten gaat, terwijl de grondrechten hier toch met voeten worden getreden.
Ik verzoek de Commissie gebruik te maken van artikel 7 van het EU-Verdrag, dat het mogelijk maakt een onderzoek in te stellen naar dergelijke incidenten – ik heb het nog niet eens over sancties – maar ik zou graag willen dat wordt onderzocht of deze ministers verantwoordelijk kunnen worden gesteld voor het schenden van de grondrechten. 
Monika Beňová (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, als vertegenwoordiger van de Slowaakse Republiek wil ik deze gelegenheid te baat nemen om de recente aanvallen op mensen die behoren tot nationale minderheden te veroordelen en hiervoor mijn verontschuldigingen aan te bieden. Tegelijkertijd wil ik echter benadrukken dat de Slowaakse regering de incidenten die zich in Slowakije hebben voorgedaan grondig onderzoekt; de minister van Binnenlandse Zaken heeft de betreffende parlementaire commissie op de hoogte gesteld van de voortgang van deze onderzoeken en ik wil u er tevens van verzekeren dat de Slowaakse regering in haar verklaring duidelijk heeft gesteld en heeft benadrukt dat zij alle burgerrechten zal eerbiedigen, ondersteunen en bevorderen, met inbegrip van de rechten van nationale minderheden. 
Vytautas Landsbergis (PPE-DE ).
   – De Libanon-crisis heeft een nieuwe situatie in het Midden-Oosten aan het licht gebracht. Iran is naar voren gekomen als een belangrijke partij die de terroristen in Irak, Libanon en de Palestijnse gebieden steunt door geavanceerde Russische wapens te leveren en te streven naar een eigen massavernietigingswapen. De krachten die hierachter zitten zijn volstrekt onverantwoordelijk. Laten we niet vergeten wat Stalin zei aan de vooravond van de aanval op Polen: "We hebben een grote oorlog nodig om onze doelen te bereiken". Iran gaat nu diezelfde kant op zonder ook maar enige opheldering te verschaffen.
We sturen nu troepen naar Libanon die niet zullen gaan optreden tegen de agressieve as bestaande uit Iran, Syrië en Hezbollah, maar een rol zullen gaan spelen in een toneelstuk dat door anderen wordt geregisseerd. Als we niet durven zeggen dat Iran noch enige andere staat die weigert Israël te erkennen deel mag uitmaken van deze troepenmacht, dan vertonen we onvolwassen gedrag. Het Europees Parlement moet hierover een ontwerpresolutie aannemen. 
Georgios Papastamkos (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, volgens Griekse persberichten hebben de zes grootste Griekse banken, goed voor meer dan 80 procent van de banksector in Griekenland, een nettowinst geboekt van 1,6 miljard euro tijdens de eerste helft van 2006.
Dit is een toename van 64 procent vergeleken met de eerste helft van vorig jaar. Die nooit geziene winsten zijn onder meer het gevolg van de hoge rentetarieven voor consumentenkredieten.
Aangezien de Commissie het bankwezen terecht beschouwt als een sector waarin een harmonisatiebeleid gevoerd moet worden, wil ik zeggen – aan het adres van de Europese Centrale Bank – dat concrete en doelmatige maatregelen nodig zijn om meer convergentie te bewerkstelligen tussen de rentetarieven voor consumentenkredieten in de eurozone. 
Csaba Sándor Tabajdi (PSE ).
   – Diverse fracties in het Europees Parlement, alsmede de verschillende geledingen van de PSE-Fractie hebben hun bezorgdheid uitgesproken over de coalitie die in de zomer in Slowakije is gevormd en waartoe een partijleider behoort die al jarenlang haatzaaiende toespraken houdt om mensen op te zetten tegen minderheden. Helaas zijn hun angsten uitgekomen.
De haatzaaiende toespraken die deze nationalistische partijleider heeft gehouden hebben de geest uit de fles gelaten, en vormden een aanmoediging voor extreem-nationalisten, die al verschillende malen fysiek geweld hebben gebruikt tegen leden van de Hongaarse minderheid. Dit is de eerste keer in de afgelopen tien jaar dat dergelijke aanvallen in Slowakije zijn voorgekomen. Helaas heeft het lang geduurd voordat premier Fico afstand nam van dit alles, en hij was zeker niet ondubbelzinnig toen hij dat uiteindelijk deed. Ik weet zeker dat de Slowaakse premier langzaam tot het besef komt dat de Europese Unie niet zal toestaan dat welke regering dan ook speelt met het vuur van het nationalisme. Dit smeulende nationalistische vuur had in Slowakije onmiddellijk moeten worden geblust. De premier heeft het bij het verkeerde eind als hij de vertegenwoordigers van de minderheden hiervoor verantwoordelijk stelt. Het is niet erg waarschijnlijk dat Martin Schulz, Poul Nyrup Rasmussen, Hans-Gert Poettering of Elmar Brok zich vorige week hebben uitgesproken voor het veroorzaken van beroering binnen de Partij van de Hongaarse Coalitie.
De Europese waarden zijn onverenigbaar met nationalisme. Niemand heeft er belang bij Slowakije te isoleren, maar het is de plicht van ons allen om nationalisme en racisme te overwinnen. 
Árpád Duka-Zólyomi (PPE-DE ).
   – Er is sprake geweest van een gespannen verhouding met de nieuwe regering in Slowakije toen zich een situatie voordeed die in strijd was met EU-waarden. Er is fysiek geweld gebruikt en er verschenen openlijk racistische graffiti in het straatbeeld, simpelweg omdat iemand Hongaars sprak, omdat mensen behoorden tot een andere nationaliteit.
De reactie van premier Robert Fico liet lang op zich wachten en hij nam niet naar behoren afstand van het xenofobe gedrag en de anti-Hongaarse aanvallen. In feite is de manier waarop hij heeft gereageerd verbazingwekkend. Hij gaat in de aanval, velt politieke oordelen en is op zoek naar een zondebok. Die heeft hij uiteraard gevonden in de vorm van de wettelijke vertegenwoordiger van de Hongaarse kiezers in Slowakije, de Partij van de Hongaarse Coalitie. Waarom gebeurt dit allemaal? Onze angsten zijn werkelijkheid geworden. De cruciale fout was dat een extremistische, hoofdzakelijk anti-Hongaarse partij deel ging uitmaken van de regering. Toen was het hek van de dam en intimidatie wordt steeds meer gelegitimeerd.
Welke les kunnen we uit de situatie trekken? EU-instellingen moeten meer aandacht schenken aan actuele ontwikkelingen in onze lidstaten, en indien nodig, moeten zij onmiddellijk reageren en in actie komen om wanorde en wetteloosheid in de kiem te smoren. 
Adamos Adamou (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik veroordeel de arrestatie van drie journalisten van drie verschillende zenders in Cyprus door de bezettingsmacht, die 40 procent van de Republiek Cyprus bezet.
Ook wil ik hier de woede ventileren van de media en van de pers over het willekeurige en tergende gedrag van de Turkse bezettingstroepen en van het bezettingsregime tegenover mediamensen.
Wij moeten als Europees Parlement op onze strepen staan en net als de Verenigde Naties en internationale en Europese organisaties ter bescherming van de persvrijheid en van de persoonlijke vrijheden vastbesloten ijveren voor het stopzetten van het illegale gedrag van de bezettingsmacht en het bezettingsregime en voor een efficiënte bescherming van de opdracht, het werk en de rechten van de journalisten.
Terloops zij vermeld dat de journalisten voor niet-erkende rechtbanken zijn gebracht, dat ze zijn veroordeeld en dat de hun opgelegde boetes zijn betaald door de Turks-Cypriotische persverenigingen. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is nuttig dat we tijdens het zomerreces onze kiezers kunnen ontmoeten, en ik ben afgelopen vrijdag in tweeënhalf uur geïnformeerd over de benarde situatie waarin de Ierse melkveehouders terecht zijn gekomen door de te strenge uitvoering van de GLB-hervorming door de Commissie en de Raad. De gevolgen hiervan zijn bijzonder traumatisch, omdat ondanks de geboden compensatie de inkomens zullen dalen. Om van boeren te vragen dat verschil dan maar goed te maken door middel van schaalvergroting is gewoon niet praktisch, als het al haalbaar zou zijn.
Ik verzoek dit Parlement met klem aan de Commissie en de Raad duidelijk te maken dat zij, hoewel we op begrotingsgebied terughoudend moeten zijn, hier te maken hebben met mensen en gezinnen en dat hun maatregelen zeer ernstige gevolgen hebben voor hen. Ik zal deze zaak ook rechtstreeks onder de aandacht van de Commissie landbouw brengen.
Ik benadruk nogmaals dat dit zware tijden zijn voor landbouwers. Wat de Commissie nu doet is te streng, en het is vooral belangrijk dat we de begroting voor 2007 in de gaten houden. 
Marianne Mikko (PSE ). –
   Tien dagen geleden vierden de Finse sociaaldemocraten de honderdste verjaardag van het volledig kiesrecht voor vrouwen. Finland was het eerste land ter wereld waar vrouwen zowel actief als passief kiesrecht kregen. Honderd jaar later is meer dan een derde van de parlementsleden vrouw en bekleden vrouwen 40 procent van de ministersambten. In veel andere Europese landen is de situatie echter niet om over naar huis te schrijven. In Estland bijvoorbeeld, waar vrouwen in 1918 het volledig kiesrecht verworven, is nog maar een vijfde van de parlementariërs vrouw en wordt slechts een op de zeven ministersambten door een vrouw bekleed, 14 procent dus. Een van de oorzaken van dit verschil is dat kiezers geen geschikte vrouwen op de kieslijsten kunnen vinden. Van de eerste tien kandidaten op de lijst zijn er nog steeds maar een of twee vrouw. Ik doe een beroep op mijn collega´s in heel Europa om ervoor te zorgen dat er een gelijk aantal mannen en vrouwen op de kandidatenlijst voor parlementverkiezingen komt. Dan zou er een echte democratische keuze zijn. En we hoeven niet bang te zijn dat vrouwen niet op vrouwen stemmen. Hoogste tijd om ons van dat malle sprookje te ontdoen. 
Richard Corbett (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het belachelijke verhaal in de Britse pers waarnaar de heer Wise eerder verwees komt eigenlijk voort uit een schandalig persbericht dat de vice-voorzitter van de Britse Conservatieve partij, Eric Pickles, heeft uitgebracht. Het is interessant om te zien dat de UKIP en de Conservatieve Partij de handen ineenslaan.
In het persbericht wordt zelfs het volgende beweerd: "De Europese Unie zweert samen om Groot-Brittannië van de kaart te vegen". Groot-Brittannië zou worden opgedeeld in een reeks transnationale regio's en zou verdwijnen. Als men de verwijzingen bekijkt, blijkt dat de zogenaamde samenzwering niets meer om het lijf heeft dan de oude Interreg-regio's – de regionale samenwerking tussen verschillende regio's met vergelijkbare problemen, zoals de Atlantische regio's. Als ze een geologische kaart van Europa zouden zien, zouden ze waarschijnlijk beweren dat Schotland wordt samengevoegd met Oostenrijk omdat er graniet voorkomt, of dat de verschillende kalksteengebieden tot transnationale regio's worden samengevoegd.
Helaas heeft de Britse Conservatieve Partij, die probeert zich voor te doen als een serieuze partij, met dit persbericht zijn ware gezicht laten zien. Niemand kan nu nog geloven dat zij een serieuze partij probeert te zijn.
Manuel Medina Ortega (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in uw betoog heeft u een van de problemen genoemd van deze zomer, namelijk de massale aankomst van migranten in Lampedusa en op de Canarische Eilanden; het gaat hierbij om tienduizenden mensen.
In dit verband heeft de Europese Unie besloten om actie te ondernemen middels Frontex, het Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen, en door de onderlinge samenwerking tussen regeringen te bevorderen, maar helaas heeft dat geen resultaten opgeleverd. Na de maatregelen van de Europese Unie is het aantal migranten namelijk niet gedaald, de immigratie is juist toegenomen en de problemen zijn niet opgelost. Dat betekent dat de Europese Unie op het ogenblik niet de vereiste middelen inzet, en wij denken dan ook dat zij haar inspanningen zou moeten verdubbelen om daadwerkelijk een einde te maken aan dit verschijnsel van de illegale migratie, vanwege de gevolgen die dit heeft voor zowel de Europese Unie zelf als voor de desbetreffende Afrikanen. 
Marios Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, onlangs heeft het Turkse bezettingsleger in het noordelijke deel van Cyprus zijn aanvallen op de persvrijheid opgevoerd. De afgelopen twee maanden zijn drie tv-ploegen bestaande uit Grieks-Cypriotische journalisten aangehouden, enkele dagen onder afschuwelijke omstandigheden gevangengehouden en voorgeleid aan een Turkse militaire rechtbank op beschuldiging van het filmen in een zogenaamd militaire zone. Het Turkse leger beschouwt de bezette stad Famagusta als een dergelijke zone wanneer dat goed uitkomt.
Nadat de journalisten in een verkort proces schuldig werden bevonden, kregen zij een zware boete opgelegd. In een prijzenswaardig gebaar van solidariteit zijn deze boetes betaald door Turks-Cypriotische journalisten die zelf op vergelijkbare wijze door het Turkse leger zijn behandeld. Ik doe een beroep op u als Voorzitter van dit Parlement om de Turkse regering op de hoogte te stellen van uw grote bezorgdheid over en uw krachtige veroordeling van deze aanhoudingen, die een regelrechte poging vormen om de vrijheid van meningsuiting in een lidstaat van de EU ernstig te beknotten. 
Simon Busuttil (PPE-DE ).
   – Zoals u in het begin terecht zei, is de stroom immigranten naar de Europese kusten tijdens deze zomer gestaag doorgegaan, en honderden hebben vóór aankomst hun leven verloren. De Europese Unie is begonnen met surveillancepatrouilles in de zee nabij de Canarische Eilanden, maar we wachten nog steeds op de komst van de beloofde patrouilles in de Middellandse Zee. Libië staat tot nog toe sceptisch tegenover deze patrouilles, maar vandaag is ons het nieuws ter ore gekomen dat het land bereid is zijn standpunt te heroverwegen, mits de Europese Unie steun verleent bij de bescherming van de zuidgrenzen van Libië. Dit is een positieve ontwikkeling, mijnheer de Voorzitter, en ik hoop dat dit zo spoedig mogelijk zal leiden tot de start van deze patrouilles en dat er een begin zal worden gemaakt met de bestrijding van de georganiseerde misdaad. De georganiseerde misdaad buit deze immigranten uit en veroorzaakt ernstige problemen in landen die te kampen hebben met illegale immigratie. 
Milan Gaľa (PPE-DE ).
   – Zoals veel van mijn collega's, reis ik iedere week per vliegtuig, en ik wil daarom mijn dank betuigen aan de Britse politie en inlichtingendiensten die, in samenwerking met de inlichtingendiensten van andere landen, een complot hebben ontdekt om begin augustus een terroristische aanslag te plegen op trans-Atlantische vluchten.
Dergelijke terroristische aanslagen zouden een verwoestend effect hebben gehad op de levens van honderden, en misschien wel duizenden, mensen. De ontdekking was schokkend en veroorzaakte ongemak voor andere passagiers wier vluchten om veiligheidsredenen geannuleerd moesten worden. Ik wil daarom tevens de passagiers en het luchthavenpersoneel bedanken voor hun samenwerking en hun gedisciplineerde optreden tijdens de situatie die vervolgens ontstond.
Ik ben van mening dat we uiteindelijk allemaal begrip hebben en dankbaar zijn voor deze ontdekking, en voor het feit dat de politie vervolgens de verdachten heeft aangehouden en hen nu vervolgt. Dit geeft ons een zeker gevoel van veiligheid voor de toekomst, een veiligheid die op 11 september 2001 aan het wankelen werd gebracht en nog altijd niet helemaal is hersteld. 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ).
   – Meneer de Voorzitter, op 8 september wordt de Internationale Dag van het Alfabetisme gevierd. Daarbij denken we aan de noodzaak dat jongeren in derde landen hun eigen taal moeten kunnen leren lezen en schrijven.
Via haar ontwikkelingshulp neemt de Europese Unie deel aan de wereldwijde inspanningen om ongeletterdheid uit de wereld te helpen. Maar ook bij ons is er nog analfabetisme. Via het coördineren van hun inspanningen ondersteunen de lidstaten en de Europese instellingen het onderwijs, dat een bevoegdheid is van de lidstaten.
We mogen echter niet het belang onderschatten van het behoud van de taalkundige en culturele diversiteit bij kinderen van migrerende Europese werknemers. Zoals de kinderen van Europese ambtenaren behoefte hebben aan steeds beter wordende Europese scholen, zijn ook voor andere migrerende Europeanen gecoördineerde zorg en institutionele verbintenissen vereist, opdat zij hun taalkundige en culturele identiteit kunnen behouden.
De nieuwe technologieën en het afstandsonderwijs kunnen hierbij helpen. De Europese indicator voor talenkennis mag zich niet beperken tot vijf talen, maar moet alle officiële Europese talen omvatten. 
Inés Ayala Sender (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, deze maand augustus is François Lamoureux ons op 59-jarige leeftijd van ons heengegaan – veel te vroeg. Ik heb hem gekend als directeur-generaal van vervoer en energie. Zijn deur stond altijd open, hij was altijd benieuwd naar de mening van anderen en stond altijd klaar om raad of zijn mening te geven. Zijn scherpzinnigheid en intelligentie, zijn professionele nauwgezetheid en veeleisendheid, zijn volkomen consequentheid, ja zelfs zijn impertinentie, die je onder de helderste geesten aantreft: al die eigenschappen maken hem tot een toonbeeld van de wijze waarop het Europese publieke ambt uit roeping kan worden bekleed, vanuit een federalistische, pro-Europese en werkelijk progressieve overtuiging.
We hebben het aan hem te danken dat het Witboek van Delors is verwezenlijkt in de trans-Europese netwerken, en – ironisch genoeg – ook in de ontsluiting van de spoorwegsector onder de best mogelijke omstandigheden, het Galileo-project, de snelwegen over zee, en het huidige logistiek-project. Jammer genoeg heeft hij niet de tijd gehad om een Europees energiebeleid op poten te zetten en te lanceren. Zonder zijn inbreng zal dat beleid niet hetzelfde zijn.
Ik wil hem hier eer betuigen, net op het moment dat wij hem het meest gaan missen. Hij zou zeker glimlachen achter zijn brillenglazen, als hij hoorde van de polemiek en de pro-Europese herziening waartoe zijn afwezigheid aanleiding geeft.
Ik denk dat we ons, als eerbetoon aan hem, intensief moeten blijven inzetten voor meer vooruitgang en meer Europa, een Europa dat het gemeenschappelijk belang werkelijk dient.
De Voorzitter.
   – Hiermee zijn de opmerkingen over kwesties van politiek belang beëindigd. 

De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0240/2006) van Karin Riis-Jørgensen, namens de Commissie economische en monetaire zaken, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de belasting van personenauto's (COM(2005)0261 – C6-0272/2005 – 2005/0130(CNS)). 
László Kovács,
   . Mevrouw de Voorzitter, geachte leden van het Parlement, het stemt mij tevreden dat ik vandaag in de gelegenheid wordt gesteld om namens de Europese Commissie het voorstel over de belasting van personenauto's aan u te presenteren. Eenmaal aangenomen zal dit voorstel rechtstreeks gevolgen hebben voor de ongeveer 15 miljoen nieuwe personenauto's die elk jaar in de EU ter registratie worden aangeboden en, tot op zekere hoogte, voor de meer dan 200 miljoen tweedehands personenauto's die op de wegen in de Gemeenschap rondrijden.
Het voorstel is zo ontworpen dat de interne markt, de burgers, de auto-industrie en het milieu er baat bij hebben. Allereerst omvat het voorstel een aantal maatregelen dat op het niveau van de Gemeenschap moet worden genomen om de werking van de interne markt te verbeteren, met name door afschaffing van registratiebelastingen – die momenteel leiden tot onnodige kosten en administratieve lasten, een gebrek aan transparantie en rechtsonzekerheid voor burgers.
De voorgestelde communautaire maatregelen hebben bovendien als doel de dubbele betaling van autobelastingen te voorkomen wanneer een auto die geregistreerd staat in een bepaalde lidstaat wordt uitgevoerd naar, of permanent wordt overgebracht naar en geregistreerd in, een andere lidstaat. Voor de auto-industrie gaan registratiebelastingen gepaard met hoge kosten en een aantasting van het concurrentievermogen. Ook leiden zij tot de fragmentatie van de automarkt.
Verder wordt in het voorstel de duurzaamheid bevorderd door middel van de tenuitvoerlegging van fiscale maatregelen ter vermindering van de uitstoot van koolstofdioxide door personenauto's, doordat er een directer verband wordt gelegd tussen de belastingniveaus en de uitstoot van koolstofdioxide.
Het is belangrijk om te vermelden dat de toepassing van de voorgestelde maatregel budgetneutraal is: de geleidelijke afschaffing van de registratiebelasting en de vervanging ervan door een jaarlijkse motorrijtuigenbelasting leidt niet tot lagere opbrengsten voor de nationale schatkisten, noch tot een hogere belastingdruk voor de burgers.
In het voorstel is gekozen voor een minimalistische benadering van autobelastingen en komen alleen die kwesties aan de orde die het best op het niveau van de Gemeenschap kunnen worden aangepakt. Het voorstel is slechts een poging om het principe van en de structuur voor de belasting van personenauto’s te bepalen; er wordt niet gestreefd naar harmonisatie van de belastingtarieven. Dat blijft de verantwoordelijkheid van de lidstaten. Er worden ook geen nieuwe autobelastingen ingevoerd; het voorstel voorziet juist in de geleidelijke afschaffing van registratiebelastingen in de zestien lidstaten die nu dit soort belastingen hanteren, alsmede in de geleidelijke vervanging ervan door een jaarlijkse motorrijtuigenbelasting.
Het voorstel is tot nu toe slechts één keer in de Raad besproken en de reacties van de lidstaten waren verschillend. Krachtige steun van het Europees Parlement kan ervoor zorgen dat het momentum behouden blijft en kan ertoe bijdragen dat de Raad tot een unaniem besluit komt. Ik wil benadrukken dat de belasting van personenauto's met de voorgestelde maatregelen vriendelijk wordt voor de burgers, voor de auto-industrie en voor het milieu. 
Jan Marinus Wiersma (PSE ),
   . Voorzitter, ik denk dat wij vandaag een belangrijk onderwerp bespreken. Een aanzienlijk deel van de C02 die we met zijn allen de lucht inblazen, komt uit de uitlaatpijpen van onze auto's. Wegtransport is verantwoordelijk voor zowat 25% van de Europese CO2-uitstoot en de helft daarvan is afkomstig van personenauto's. De vermindering van de uitstoot van CO2 door ons wagenpark kan dan ook een belangrijke bijdrage leveren aan de Kyoto-doelstellingen waartoe de Europese Unie zich verbonden heeft.
Nog vorig jaar heeft het Europees Parlement in haar verslag over klimaatverandering gewezen op de noodzaak de energie-efficiëntie in de transportsector sterk te verbeteren. Daarnaast is technologische innovatie van groot belang om onze klimaatdoelstellingen te kunnen bereiken. Fiscale maatregelen kunnen hierbij bijzonder effectief zijn. Door belastingen te differentiëren naar de impact op het milieu, kunnen we schadelijke praktijken ontmoedigen, zuinigheid bevorderen en technologische innovatie stimuleren. We verwelkomen dan ook het voorstel van de Commissie om de jaarlijkse motorrijtuigenbelasting te differentiëren naar CO2-uitstoot. Een deel van de jaarlijkse motorrijtuigenbelasting wordt dan berekend op basis van de hoeveelheid CO2 die de wagen per kilometer uitstoot.
Voor een auto die zuiniger omspringt met brandstof en die dus minder CO2 gebruikt, betaal je minder en bovendien willen wij als Parlement graag dat er ook naar andere stoffen wordt gekeken, zoals stikstofoxide en roetdeeltjes. Het is wel van belang dat we een progressieve berekeningsgrondslag toepassen. Dat betekent dat zwaardere motoren die meer brandstof gebruiken en meer bijdragen aan klimaatverandering, relatief zwaarder worden belast. Op die manier zijn er geen hoge barrières voor het rijden in bescheiden modellen, terwijl voor het rondtoeren in de duurste en grootste wagens, die de meeste milieuschade veroorzaken, een prijs betaald moet worden. We steunen niet het voorstel van de Groenen om de inwerkingtreding te vervroegen. Lidstaten moeten in onze optiek tijd krijgen om zich goed voor te bereiden.
Een tweede en, denk ik, meest omstreden onderdeel van het voorstel is om parallel met de differentiatie van de rijtuigbelasting, de registratietaks op nieuwe auto's af te schaffen. Terwijl dit volgens de Commissie enkele interne marktproblemen oplost, zal dit volgens haar ook de vernieuwing van het wagenpark versnellen, zodat oude en milieuonvriendelijke auto's sneller plaats maken voor nieuwe en schone wagens.
In mijn fractie wordt over dit onderwerp overigens verschillend gedacht en ik moet nu als rapporteur voor de Commissie vervoer even zeggen dat ik zelf een voorstel heb gedaan, dat het evenwel niet heeft gehaald, om die registratietaks niet af te schaffen. Ik denk dat, en ik kijk naar de ervaringen in mijn eigen land, ook die registratietaks gebruikt kan worden om het gebruik van milieuvriendelijke auto's te bevorderen. In Nederland worden die auto's bijvoorbeeld niet meer belast en dat heeft een enorme stimulans opgeleverd voor de verkoop van dat soort wagens. Mijn fractie zal hier dan ook wisselend over stemmen, maar het is van belang dat de Commissaris weet dat hierover verschillende gedachten kunnen bestaan.
Ten slotte zei de Commissaris iets over de Raad en . Ik wens hem heel veel sterkte, want voor een deel geldt dat dit wel een belangrijke discussie is, maar we weten ook dat het een beetje een discussie is die leuk is in het Parlement, maar in de Raad zal een voorstel als dit waarschijnlijk snel stuiten op het veto van een van de lidstaten, die absoluut niet willen praten over fiscalisering op Europees niveau, maar ik hoop dat de Commissaris erin slaagt om op dat punt een principedoorbraak te bereiken. Heel veel sterkte. 
Werner Langen,
   . – Mevrouw de Voorzitter, eigenlijk wilde ik de rapporteur bedanken, maar zij is er nog niet, dus dat zal ik later doen. Zij heeft een goed ontwerpverslag gemaakt. Sommige punten bleken controversieel toen we erover stemden. Bij een van de punten – te weten artikel 4 – blijft een tegenstrijdigheid bestaan in het verslag dat de Commissie economische en monetaire zaken heeft goedgekeurd, aangezien wij twee verschillende – elkaar wederzijds uitsluitende – versies hebben goedgekeurd, en daarom wil onze fractie nogmaals haar wens naar voren brengen dat de toekomstige motorrijtuigenbelasting strikt evenredig moet worden vastgesteld in relatie tot de hoeveelheid CO2 die wordt uitgestoten.
Zoals de heer Wiersma eerder al zei, is energie-efficiëntie natuurlijk belangrijk, maar elke poging om alles wat je wilt met belastingpolitiek te reguleren, zal uiteindelijk falen. Ons standpunt is heel duidelijk: wij willen dat belastingen strikt evenredig zijn aan de uitstoot van CO2, onafhankelijk van de toegepaste technologie, het verbruik en de grootte van de wagen; met andere woorden, we willen dat ze puur milieugericht zijn. Het zou misplaatst zijn om dit instrument te willen gebruiken voor het voeren van een soort campagne tegen grote auto's, want het zijn juist de grote modellen, de duurdere auto's die zorgen voor technologische vooruitgang in de auto-industrie. Hierin worden namelijk voor de eerste keer belangrijke veiligheidsmaatregelen en milieubelangen toegepast, aangezien een nieuwe technologie in deze dure auto's beter kan worden ontwikkeld.
Laten we daarom geen woorden meer vuil maken aan grote auto's, maar ons houden aan onze gemeenschappelijke doelstelling – 120 mg per kilometer tot 2010. Dat is als project moeilijk genoeg. Het vergt veel inspanningen van sommige lidstaten, met name van de nieuwe lidstaten, omdat het wagenpark daar ouder is dan gemiddeld in de Europese Unie. We hebben een zekere mate van flexibiliteit nodig als we willen dat onze gemeenschappelijke doelstelling om het wagenpark te vernieuwen niet leidt tot discriminatie op de Europese interne markt. Wij zijn dan ook van mening – zoals ook blijkt uit een besluit van de commissie – dat de Commissie voor 31 december 2006 nog een onderzoek moet voorleggen over welk belang gehecht moet worden aan andere factoren dan CO2, zodat we een compromis kunnen bereiken.
Wij willen CO2 echter niet verminderen door rekening te houden met alle andere verontreinigende stoffen die al worden uitgestoten, en hierover verschillen de fracties van mening, hoewel ik denk dat we tot overeenstemming kunnen komen. Wij hebben een amendement ingediend – het amendement in kwestie is nummer 40 – over het feit dat de lidstaten de mogelijkheid moeten krijgen om oldtimers met een kentekenbewijs dat minstens twintig jaar oud is, apart te behandelen. Deze oldtimers hebben doorgaans een relatief hoge emissie van schadelijke stoffen, omdat ze gebaseerd zijn op oude technologie, maar er zijn er zo weinig van op de markt dat we ze op dezelfde manier kunnen behandelen als veel lidstaten nu al doen.
Wat betreft de registratiebelasting ben ik ervan overtuigd dat deze moet wegvallen zodra bepaalde overgangstermijnen zijn afgelopen; zij vormt een obstakel voor de Europese interne markt, en dus moeten we het erover eens worden dat we deze registratiebelasting zo laten aflopen dat we niet alleen rekening houden met de fiscale belangen van de lidstaten, maar ook een goede overgang mogelijk maken.
Tot slot wil ik u, mijnheer de commissaris, veel succes wensen. Ik weet hoe ingewikkeld de Europese belastingpolitiek is; het harmoniseren ervan stuit aan alle kanten op problemen. Bij veel zaken komen we nauwelijks een stap vooruit, en zolang het unanimiteitsbeginsel vereist is, zal het moeilijk zijn om echt bruikbare vorderingen te maken. Met dit in ons achterhoofd staan wij achter het verslag en steunen u in uw moeilijke werk als belastingcommissaris. 
Katerina Batzeli,
   – Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen moet ik benadrukken dat het Commissievoorstel inzake belasting van personenauto’s een sector betreft die niet tot haar exclusieve bevoegdheid behoort, aangezien haar voorstellen vooral draaien rond het creëren van een nieuw systeem van belastingen op de aankoop en het onderhoud van auto’s.
Daarom moet het voorstel van het Europees Parlement, dat vervat is in het verslag van de rapporteur, zowel ten doel hebben overeenstemming over de voltooiing van de interne markt tot stand te brengen als fiscale convergentie ten aanzien van personenauto’s te bewerkstelligen.
In beginsel kan niet worden betwist, tenminste niet door de socialistische fractie in het Europees Parlement, dat de belasting geleidelijk aan gecombineerd dient te worden met de bescherming en verbetering van het milieu, in overeenstemming met het Protocol van Kyoto.
Om te zorgen dat dit beginsel echter in bredere kring aanvaard wordt en op grotere schaal wordt toegepast door de lidstaten, moet aan een aantal voorwaarden worden voldaan, die trouwens ook worden omschreven in het verslag van de rapporteur.
Allereerst kan de lidstaat het verlies van belastinginkomsten door het afschaffen van de registratiebelasting indien gewenst compenseren via een verhoging van de inkomsten uit de jaarlijkse motorrijtuigenbelasting met een pijnloze en geleidelijke aanpassingsperiode van tien jaar. De Commissie stelt een geleidelijke afschaffing in vijf jaar voor, het Parlement stelt tien jaar voor.
Ten tweede moet het voorstel worden aanvaard dat voorziet in een restitutie van registratie- en motorrijtuigenbelasting wanneer een voertuig definitief wordt uitgevoerd of overgebracht naar een andere lidstaat.
Ten derde moeten we vermijden dat er een buitengewoon complex belastingstelsel voor passagiersvoertuigen ontstaat, als we tot de harmonisatie willen komen die met deze richtlijn in zijn geheel wordt nagestreefd.
Dit betekent dat de aanpassing, vanaf 2008, van de jaarlijkse motorrijtuigenbelasting, op basis van de CO²-uitstoot, door de Commissie bestudeerd moet worden en de auto-industrie moet de mogelijkheid krijgen zich aan te passen.
De consument mag geen hogere motorrijtuigenbelasting worden opgelegd vanwege een grote concentratie vervuilende stoffen. De aanpassingskosten zijn voor rekening van de auto-industrie, terwijl consumentenorganisaties zich moeten buigen over de transparantie-eisen bij het toepassen van de richtlijn. 
Marian Harkin,
   . – Mevrouw de Voorzitter, ik wil u graag bedanken voor de kans om enkele woorden te zeggen over dit voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de belasting van personenauto's. Ik wil de rapporteur, ondanks haar afwezigheid, feliciteren met een uitstekend verslag, dat volgens mij een zeer aanzienlijke bijdrage zal leveren aan het debat.
Ik ben het er persoonlijk mee eens dat belastingen onder de verantwoordelijkheid van de afzonderlijke lidstaten vallen. De strekking van dit voorstel zou de werking van de gemeenschappelijke markt echter verbeteren en zou – en dit is cruciaal – een grote bijdrage leveren aan de verwezenlijking van ons doel om de uitstoot van koolstofdioxide te verminderen, zonder daarbij de bevoegdheid van een land om zijn eigen belastingen te heffen in gevaar te brengen. Ierland is een van de landen met de hoogste tarieven aan registratiebelasting in Europa, waardoor bijna 10 procent van de totale belastingopbrengst afkomstig is van automobilisten. Vorig jaar bedroeg de opbrengst uit de registratiebelasting alleen al meer dan 1,5 miljard euro, een stijging van ruim 20 procent in vergelijking met het jaar daarvoor, dus het feit dat Ierland dit voorstel niet zal steunen is weinig verbazingwekkend. Toch is dit een kortzichtig standpunt dat van kortetermijndenken getuigt, en we zullen moeten kijken naar de gevolgen in bredere zin.
Ik ben van mening dat de registratiebelasting een mechanisme is dat indruist tegen de vrije markt en een van de redenen is dat de EU-markt voor personenauto's niet goed heeft gewerkt. Consumenten in negen lidstaten, waaronder Ierland, zijn gestraft door een maatregel die hen heeft beperkt in hun aankoopvrijheid. Het voorstel van de Commissie is verstandig, met name vanuit milieuperspectief, aangezien de belastingen voor automobilisten zullen worden gekoppeld aan de koolstofdioxide-uitstoot van het voertuig. Ik ben zelfs voorstander van het idee dat in het verslag wordt geopperd om ook andere verontreinigende emissies in aanmerking te nemen, hoewel het wellicht moeilijk is om deze maatregel vanaf het begin op te nemen.
Verder vind ik het een uitstekend idee dat lidstaten worden aangemoedigd fiscale stimuleringsmaatregelen toe te passen voor personenauto's, om te bevorderen dat personenauto's en voertuiguitrusting op de markt worden gebracht die voldoen aan de vereisten inzake energiebesparing en energie-efficiëntie. Als regeringen streefwaarden vaststellen voor de terugdringing van de CO2-uitstoot, dan hebben zij ook de verantwoordelijkheid om mechanismen en structuren in te voeren die dit mogelijk maken. Het voorstel van de Commissie is een uitstekend voorstel en ik geef hieraan mijn volmondige steun. 
Satu Hassi,
   Mevrouw de Voorzitter, de vraag is of wij het klimaat in de wereld en de toekomst van de mensheid op doeltreffende wijze willen beschermen of niet.
Bij het verbranden van één kilo benzine of dieselolie ontstaat meer dan drie kilo CO2-uitstoot. Sinds 1990 is de CO2-uitstoot in het verkeer met bijna een derde toegenomen. Dit doet het effect van een groot deel van de emissiereducties in andere sectoren teniet. Alleen al van 2003 tot 2004 nam de uitstoot in Europa zo enorm toe, dat die groei overeenkomt met drie miljoen mensen die in een auto om de wereld reizen.
De Europese auto-industrie zal de emissiereducties voor auto's die zij voor 2008 heeft beloofd, niet bereiken. Het is dus van belang dat er meer prikkels komen voor auto's die minder uitstoot produceren. Het voorstel van de Commissie is wat dit betreft niet het best mogelijke. De belastingen op auto's verschillen sterk per lidstaat. Het in alle landen afschaffen van de registratiebelasting is geen verbetering voor het milieu. Onderzoeken in Nederland tonen aan dat de doeltreffendste manier om consumenten te laten kiezen voor auto's die minder uitstoot produceren een naar CO2-uitstoot gedifferentieerde registratiebelasting is, die onder andere in Denemarken wordt toegepast. In Finland daarentegen bestraft de autobelasting vooral de kopers van schonere auto's.
Om ervoor te zorgen dat belastingwijzigingen daadwerkelijk leiden tot een vermindering van de uitstoot, is het van belang dat de lidstaten verplicht worden ervoor te zorgen dat elke wijziging in hun nationale belastingen een stap vooruit voor het milieu betekent. Als de registratiebelasting wordt vervangen door een jaarlijkse motorrijtuigenbelasting, moet die niet zozeer alleen maar verhoudingsgewijs gebaseerd zijn op CO2-uitstoot, maar ook strenger zijn in dat opzicht. Er moet echter ook rekening worden gehouden met andere emissies dan die van CO2. Bovendien moet de belasting ook betrekking hebben op SUV's ofwel de voertuigen van categorie N1.
Al met al zou een mogelijke combinatie van een naar uitstoot gedifferentieerde registratiebelasting en een jaarlijkse motorrijtuigenbelasting de beste oplossing zijn. Naar de mening van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie moet dit ook mogelijk zijn. De export van auto's van het ene naar het andere land en de daarmee verband houdende belastingmaatregelen kunnen op een andere manier worden geregeld, namelijk met een systeem van compensatie. 
Erik Meijer,
   . Voorzitter, het aantal auto's is in de afgelopen decennia schrikbarend gestegen, terwijl het gebruik van tram, trein, metro en bus bij de mobiliteitsgroei achterblijft. Het gevolg is een enorm ruimtebeslag voor parkeerplaatsen en autowegen, met daarnaast geluidsoverlast, luchtverontreiniging en onveiligheid in het verkeer. Nu de auto het meest gebruikte vervoermiddel is en de weginfrastructuur zeer omvangrijk, gecompliceerd en kostbaar is geworden, ontkomen we niet aan de vraag wie daarvoor betaalt.
Inmiddels houden verschillende lidstaten bij hun belasting op personenauto's meer rekening met de vervuiling die deze veroorzaken. Helaas heeft het voorstel voor een richtlijn een halfslachtig karakter gekregen, omdat vooral andere doelen lijken te worden nagestreefd. Zonder dat dit bijdraagt tot minder vervuiling, wordt tegelijk geprobeerd om de belastingen in de lidstaten te harmoniseren en de automarkt door prijsverlaging vanaf 2016 nieuwe groeikansen te geven.
Volgens de ontwerprichtlijn, die de uitstoot van auto's geleidelijk en gedeeltelijk wil verrekenen in de motorrijtuigenbelasting, zou eind 2008 een kwart van de belasting gebaseerd moeten zijn op de CO2-uitstoot en in 2010 de helft, maar waarom stoppen we al op de helft? Waarom heeft de Commissie zelf al niet meteen voorgesteld om de uitstoot van NOx en roetdeeltjes, alsmede de brandstofefficiëntie van de auto als grondslag voor de motorrijtuigenbelasting te nemen, in plaats van amendementen af te wachten? Waarom verleent de Commissie al tien jaar geen steun aan het initiatief van Greenpeace Duitsland om een auto te ontwikkelen die half zoveel benzine gebruikt? In plaats daarvan wil de Commissie de registratiebelasting op auto's in de hele Europese Unie geleidelijk afschaffen en daarmee in 16 lidstaten de auto goedkoper maken.
Tot nu toe zijn belastingen en de verschillen daarin een zaak van nationale autonomie en nationale afwegingen. Als de Unie verder gaat dan het tegengaan van belastingparadijzen en andere vormen van grootschalige belastingontduiking, overschrijdt zij haar bevoegdheden. Het doel moet zijn dat de schadelijke uitstoot vermindert, in plaats van de auto-industrie ook na verzadiging van de markt te voorzien van klanten die elk jaar het allernieuwste model auto willen kopen. Mijn fractie wijst een verbod op registratiebelastingen af.
Intussen is de afgelopen tien jaar de uitstoot door autoverkeer met 30% toegenomen. Ondanks het Kyoto-verdrag en ondanks technische verbeteringen. De toename van het aantal auto's en het aantal kilometers dat er gemiddeld mee gereden wordt, doet de technologische winst weer ruimschoots teniet. Daarom vindt mijn fractie dat half werk geen optie meer is. Wat ons betreft, wordt de belasting op auto's niet slechts voor de helft gebaseerd op hun CO2-uitstoot, maar volledig op de vervuiling die zij veroorzaken. Dat kan het eenvoudigst door de motorrijtuigenbelasting om te vormen tot een heffing op brandstof al naar gelang de emissies. Zo betaalt de luchtvervuiler en niet de autobezitter.
Nieuwe auto's zullen aan strenge eisen omtrent brandstofefficiëntie moeten voldoen en voor dieselauto's zullen roetfilters snel verplicht moeten worden. Daarnaast zal het aantal gereden autokilometers omlaag moeten en dat kan alleen door een sterk, gezond en betaalbaar openbaar vervoer. Bezuiniging en privatisering in deze sector met steun van de Europese Unie hebben vooralsnog nog tot het tegenovergestelde geleid. 
Roberts Zīle,
   . – Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik de afwezige rapporteur feliciteren, en zeggen dat ik haar standpunt onderschrijf. Het is misschien niet verrassend dat de lidstaten van de Europese Unie zeer verschillende systemen hebben voor de belasting van personenauto's, maar ik verbaas mij wel over de argumenten die regeringen gebruiken om hun stelling te onderbouwen dat dit systeem niet zou moeten worden veranderd en geleidelijk op het niveau van de Europese Unie geharmoniseerd zou moeten worden. Deze argumenten nemen allerlei vormen aan en omvatten belastingheffing, registratie en subsidiariteit, maar in wezen komen zij neer op het argument dat ik aantrof in het ontwerpstandpunt van mijn eigen land. Daarin stond te lezen: "waarom iets repareren als het niet stuk is?" Ik ben altijd een pleitbezorger geweest van het subsidiariteitsbeginsel op het vlak van rechtstreekse belastingen. Maar kunnen kleine en middelgrote lidstaten van de Europese Unie werkelijk hun eigen belastingbeleid voeren met betrekking tot personenauto's teneinde specifieke doelen als milieubescherming of energie-efficiëntie te verwezenlijken? Enkele jaren geleden werd in Letland bijvoorbeeld een poging gedaan om de registratie- en jaarlijkse belastingen voor zeer krachtige auto’s aanzienlijk te verhogen. Wat er toen gebeurde, is hetzelfde wat ook in andere Europese landen gebeurt – de Letten registreerden hun auto's in buurland Litouwen. Ik ben er dan ook van overtuigd dat de terugdringing van de CO2-uitstoot of andere milieudoelstellingen op dit vlak moeten worden aangepakt op het niveau van de Europese Unie, niet op het niveau van de individuele lidstaten.
Tot slot wil ik graag zeggen dat ik, gezien de zeer uiteenlopende standpunten van de regeringen van de EU-lidstaten over deze kwesties, vind dat het Parlement een zeer evenwichtige stap moet zetten, en moet zorgen dat deze ontwerprichtlijn zo geformuleerd wordt dat hij naar alle waarschijnlijkheid met eenparigheid van stemmen door de Raad kan worden aangenomen. Dit om te voorkomen dat de richtlijn wordt verworpen vanwege de aard ervan. 
Leopold Józef Rutowicz (NI ). –
   Mevrouw de Voorzitter, personenauto’s zijn in de hele Europese Unie uitgegroeid tot een algemeen gebruiksvoorwerp. Het zijn niet langer luxeartikelen en om die reden zouden ze, naast de belasting over de toegevoegde waarde, niet nog bijkomend belast mogen worden, bijvoorbeeld met een registratiebelasting.
De registratieleges zouden enkel afhankelijk mogen zijn van de kosten die aan de registratie zijn verbonden. De heffing op milieuverontreiniging door de uitstoot van CO2 zou in de brandstofprijzen verrekend moeten zijn. Op die manier worden minder vervuilende wagens begunstigd en worden autogebruikers aangespoord hun oude voertuigen te vervangen door milieuvriendelijkere wagens, die bovendien minder brandstof verbruiken.
Voor brandstof in de Europese Unie zou hetzelfde kunnen gelden. Als de jaarlijkse motorrijtuigenbelasting te hoog of te sterk gedifferentieerd is, zal ze er minder bemiddelde personen van weerhouden een tweedehands wagen te kopen. Een ander mogelijk gevolg is dat gepensioneerden, die hun auto gezien hun leeftijd slechts in beperkte mate gebruiken, hun voertuig van de hand zullen willen doen.
De richtlijn van de Raad betreffende de belasting van personenauto’s is noodzakelijk voor een goede werking van de interne markt en moet zo snel mogelijk worden aangenomen. 
Anja Weisgerber (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur bedanken voor het opstellen van dit verslag. Ik heb, namens mijn fractie, geholpen bij het formuleren van het standpunt van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en me dus eveneens beziggehouden met dit dossier, en ik wil nu graag ingaan op twee belangrijke punten. Ten eerste wil ik zeggen dat ik erg blij ben met het voorstel van de Commissie om de registratiebelasting af te schaffen. Ik steun het verslag dan ook vanwege dit punt, mits ook hier wordt vastgehouden aan de geleidelijke afschaffing van de registratiebelasting.
Tussen de afzonderlijke lidstaten die een registratiebelasting kennen, bestaan grote verschillen, niet alleen wat betreft de hoogte van de belasting, maar ook wat betreft de belastinggrondslag. Van alle belastingen op personenauto's in Europa kent de registratiebelasting het grootste aantal variaties, en aangezien deze verschillen een negatieve invloed hebben op het soepel functioneren van de interne markt, moet het voorstel om de registratiebelasting af te schaffen, dan ook worden aangenomen.
Net als mijn collega's, met name de heer Langen, ben ook ik voor een rechtstreeks evenredige relatie tussen belastingdruk en de hoeveelheid CO2 die wordt uitgestoten. Elke gram CO2 die vrijkomt, heeft hetzelfde effect op het klimaat en dient dan ook met hetzelfde bedrag belast te worden. Daarbij moet de belasting ook onafhankelijk van de technologie zijn; een evenredige belasting garandeert dat voertuigen die veel CO2 uitstoten meer belasting betalen dan voertuigen die minder CO2 uitstoten, en dat is cruciaal voor de bescherming van het klimaat.
Ik vind ook dat verontreinigende stoffen als NOx en fijnstof moeten worden opgenomen in de belastinggrondslag voor de motorrijtuigenbelasting om milieuvriendelijke voertuigen te bevorderen. Met dit doel in gedachten zijn wij in de milieucommissie er al in geslaagd deze amendementen erdoor gekregen, en ik zal morgen in de plenaire vergadering voor het hele verslag stemmen, en in het bijzonder voor de amendementen 10 en 19. 
Donata Gottardi (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, de totstandkoming van het Europa van de burgers is een van de grootste ambities van de Europese socialisten. Dit voorstel dat het Europees Parlement morgen zal goedkeuren is een concrete bijdrage aan een ander en even belangrijk doel, dat we het Europa voor de burgers kunnen noemen.
Bij belastingkwesties wordt het Europees Parlement slechts geraadpleegd en neemt de Raad uiteindelijk de besluiten. Daarvoor is eenparigheid van stemmen nodig en we hopen dan ook dat de nationale regeringen dit voorstel zullen steunen.
De Commissie economische en monetaire zaken heeft met een zeer ruime meerderheid het voorstel gesteund, daar het tot doel heeft geleidelijk aan de registratiebelasting op personenauto’s af te schaffen en gemeenschappelijke Europese normen vast te leggen voor de nationale motorrijtuigenbelasting die gekoppeld zijn aan de uitstoot van vervuilende stoffen.
Het is een belangrijke maatregel, die slechts ogenschijnlijk specialistisch en beperkt is, want in feite gaat hij de meeste burgers aan. Het voorstel is natuurlijk nog niet optimaal en er zou veel meer kunnen worden gedaan, maar het gaat in de juiste richting. Het is een stap vooruit op een lange weg die moet leiden tot convergentie of zelfs volledige harmonisatie van de wetgeving op Europees niveau door de nationale grenzen te overstijgen.
Op dit moment heeft elke lidstaat zijn eigen stelsel voor de belasting van personenauto’s waarbij de hoogte van de twee belastingen samengenomen ten zeerste uiteen kan lopen. Dat leidt tot concurrentievervalsing, belet de goede werking van de interne markt en bezorgt bovendien zowel de automobielindustrie als de burgers problemen.
Het is tot slot een stap vooruit op de lange weg in de richting van een duurzame ontwikkeling op sociaal en milieuvlak, die in het teken staat van bestrijding van vervuiling en bescherming van het milieu teneinde de generaties na ons een toekomst te garanderen. 
Henrik Lax (ALDE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, collega’s, veel mensen in Finland verbazen zich erover dat Finland er autobelastingen op na kan houden die het vrijwel onmogelijk maken voor Finnen om een auto te kopen in het buitenland en waardoor zij veel hogere prijzen moeten betalen dan anderen. Het Finse wagenpark is daardoor een van de oudste in Europa, en dat betekent ouderwetse veiligheidsoplossingen en minder milieuvriendelijke auto’s. Dat kan onmogelijk verstandig zijn. Er is dan ook een sterk argument voor een meer uniform systeem van autobelastingen in de EU, en ik juich het voorstel van de Commissie dan ook toe.
Het is van groot belang dat er een motorrijtuigenbelasting komt die gebaseerd is op de hoeveelheid verontreiniging die de auto’s uitstoten. Het is bekend dat de verontreiniging door het autoverkeer een van de belangrijkste bronnen van vervuiling van de Oostzee is. Een uniform systeem van autobelastingen betekent ook een efficiëntere gemeenschappelijke markt en doelmatiger concurrentie. Zoals gezegd zijn nieuwe auto’s ook veiliger. Wij slaan dan ook meerdere vliegen in één klap. Ik ben dus ook van mening dat het Parlement zijn krachtige steun moeten geven aan een herstructurering van de autobelastingen, zo krachtig dat de nationale regeringen het signaal niet kunnen negeren. 
Margrete Auken (Verts/ALE ). –
   Mevrouw de Voorzitter, dit voorstel wordt gelukkig niet uitgevoerd. Er is een blokkerende minderheid in de Raad en dat vinden wij in Denemarken prima – de meesten van ons in elk geval. De hoge heffing op de inschrijving van motorrijtuigen heeft namelijk tot gevolg gehad dat wij in Denemarken, net als in een aantal andere landen, minder auto's hebben. Het is de aanschaf van de auto die bepaalt hoeveel mensen auto kunnen rijden. Als mensen eenmaal een auto hebben, rijden ze er ook in. En om die reden is de hoge heffing op de registratie van voertuigen goed, als men het aantal auto's wil beperken. Kom naar Denemarken, kom naar Nederland, daar kan men zien dat het werkt.
Het is duidelijk dat zo'n heffing op de registratie en trouwens ook een jaarlijkse heffing afhankelijk zou moeten zijn van het verbruik. Niet proportioneel, zoals hier wordt voorgesteld, maar vergelijkbaar met wat we nu al kennen bij koelkasten. Dus een heffing waarbij men een aantal gewone, duidelijk onderscheidbare heffingscategorieën heeft. Het onderhavige voorstel zal vanuit elk gezichtspunt nadelig zijn voor het milieu. We krijgen veel meer auto's en met proportionaliteit zullen er meer auto's komen die aanzienlijk meer verontreiniging veroorzaken en die een hoger energieverbruik hebben.
Het lijkt er nogal op dat Volkswagen en andere vertegenwoordigers van de auto-industrie zich in deze zaak hebben vastgebeten en wanneer ik hoor dat de auto-industrie daadwerkelijk actief in Denemarken lobbyt om een eind te maken aan de heffing op de registratie van voertuigen kan de reden niets anders zijn dan dat ze erop rekenen meer auto's te verkopen. Ze zitten er niet op te wachten om schonere auto's met minder energieverbruik te verkopen. Integendeel, ze produceren enorme aantallen sterk verontreinigende en brandstofverbruikende auto's. Dus ik ben er zeer erkentelijk voor dat dit voorstel er niet door is gekomen. Laten we hopen dat er nog een beter voorstel komt. 
Johannes Blokland (IND/DEM ). –
   Voorzitter, de aanschafbelasting op auto's wordt in Nederland massaal ontdoken. Dat berichtte deze zomer een Nederlandse krant. Ontduiking is namelijk bijzonder lucratief, omdat de belasting hoog en de pakkans klein is. Maatregelen om deze ontduiking te voorkomen zijn dan ook nodig en niet zozeer in de vorm van de afschaffing van deze belasting, zoals de Commissie voorstelt, maar in de vorm van optreden door de bevoegde autoriteiten. In het debat van 5 november 2003 heb ik een pleidooi gehouden voor een transparant stelsel van heffingen met duidelijke doelstellingen. De hoogte van de heffingen koppelen aan de milieueffecten is een transparante en heldere doelstelling.
Verder onderzoek en discussie over de milieueffecten van autobelastingen verdient dan ook alle steun. De lidstaten kunnen dan op basis van onderzoeksresultaten hun heffingen op elkaar afstemmen en daarbij ook de milieuschade in rekening brengen. Deze maatregel vanuit Brussel opleggen gaat echter te ver. Het voorstel van de Commissie valt namelijk buiten het toepassingsgebied van artikel 93 van het Verdrag. Registratie- en motorrijtuigenbelasting behoren niet tot de geharmoniseerde belastingen.
Niet de verschillen in bijvoorbeeld motorrijtuigenbelasting belemmeren de werking van de interne markt, maar vooral het gebrekkige systeem van terugbetaling van de heffingen bij import en export van auto's. Het commissievoorstel is dus in strijd met de beginselen van subsidiariteit en proportionaliteit. Ik zal mijn steun aan dit verslag en het commissievoorstel dan ook onthouden. 
Gunnar Hökmark (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik wil om te beginnen mevrouw Riis-Jørgensen gelukwensen met haar verslag. Ik wil benadrukken dat het bij dit voorstel niet gaat om de invoering van een Europees belastingbeleid, of dat het betekent dat de Europese Unie de soevereiniteit van de lidstaten op het punt van de beslissingsbevoegdheid over de belastingen aantast. Ook met dit voorstel blijft het de bevoegdheid van de afzonderlijke lidstaten om te bepalen hoe zwaar zij het autoverkeer willen belasten. Wij nemen vandaag een besluit over de structuur en het belastingsysteem, omdat dat de interne markt vereenvoudigt. Hierdoor zal het gemakkelijker worden auto’s buiten de eigen landsgrenzen te kopen en te verkopen. Daarvan zal uiteindelijk de consument profiteren.
Tegen onze Deense collega mevrouw Auken wil ik zeggen dat het belangrijk is dat wij nieuwe, moderne auto’s krijgen. Niets is zo schadelijk voor het milieu als een oud wagenpark. Nieuwe technologie is goed voor het milieu. Wij moeten ons uiterste best doen om ervoor te zorgen dat we in Europa snel overschakelen op modernere auto’s.
Ik wil benadrukken dat het heel goed is dat mevrouw Riis-Jørgensen in haar verslag ook een voorstel heeft opgenomen voor fiscale stimuleringsmaatregelen voor nieuwe typen voertuigen, zoals hybride auto’s of auto’s die op alternatieve brandstoffen rijden. Dat zal er immers wellicht ook toe leiden dat de auto-industrie haar inspanningen om auto’s milieuvriendelijker te maken, zal opvoeren.
Enkele jaren geleden hebben wij in Zweden een speciale stimuleringsmaatregel ingevoerd om het gebruik van katalysatoren te bevorderen. Dit bleek een groot succes en heeft al heel snel tot een vermindering van de uitstoot. geleid. Nu hebben wij de mogelijkheid om op die weg verder te gaan.
Het is echter ook belangrijk dat wij met deze aanpak van de autobelastingen de Europese auto-industrie de mogelijkheid geven zich op het punt van het milieu sneller te ontwikkelen. Dat betekent ook een snellere modernisering. Betere auto’s in Europa zijn goed voor het milieu, maar het kan ook leiden tot een betere en sterkere auto-industrie. 
Andrzej Jan Szejna (PSE ). –
   Mevrouw de Voorzitter, het voorstel van de Commissie heeft twee doelstellingen: een betere werking van de interne markt en de uitvoering van de communautaire strategie ter vermindering van de CO2-uitstoot van personenauto’s.
Als men in de pas wil blijven lopen met de milieudoelstellingen van de EU en het Kyoto-protocol, moet de CO2-uitstoot significant worden verminderd. De Gemeenschap mikt op 120g CO2 per kilometer. Fiscale maatregelen zijn een goede manier om deze doelstelling te bereiken omdat ze de consumenten sterk stimuleren.
Er dient op gewezen te worden dat het voorstel niet is gericht op harmonisatie of de invoering van nieuwe belastingen, maar op het leggen van een EU-brede basis voor de belasting van personenauto's. De bestaande initiatieven op dit vlak verschillen sterk van lidstaat tot lidstaat en zijn niet op elkaar afgestemd.
Een belastingsysteem waarbij de registratiebelasting afhankelijk is van de CO2-uitstoot, is een stap in de goede richting. Het vormt een goed uitgangspunt om op langere termijn de tarieven van de registratiebelasting dichter bij elkaar te brengen en op de hele interne markt eerlijke concurrentie veilig te stellen. De registratiebelasting voor voertuigen dient stapsgewijs te worden verlaagd. Dit zou bijdragen tot het wegwerken van scheve verhoudingen op de automarkt in de EU.
Daarnaast moeten we voor de registratiebelasting een samenhangende, transparante restitutieregeling uitwerken op basis van duidelijk vastgelegde criteria. Het is eveneens belangrijk dat de garantie bestaat dat de afschaffing van de registratiebelasting volgens het beginsel van budgettaire neutraliteit zal plaatsvinden. 
Karin Riis-Jørgensen (ALDE ),
   . – Mevrouw de Voorzitter, het spijt me dat ik te laat ben. Ik ben vanochtend vanaf vliegveld Heathrow vertrokken. Mijn bagage is zoekgeraakt, dus ik heb geen kleren of make-up bij me en zie er bleek en onaantrekkelijk uit, maar ik hoop dat dat niet erg is! In Londen moet je alles uit je tas halen. 
 Mevrouw de Voorzitter, bedankt voor uw bijdragen en ook veel dank namens de commissaris. We hebben al eerder een debat gehouden over dit verslag en zijn het helemaal eens met het voorstel van de Commissie. Ik moet zeggen dat mijn land, Denemarken, zich niet aansluit bij het voorstel van de Commissie, maar zelf doe ik dat wel, ook al heb ik het voorstel gewijzigd. Ik wil graag de Commissie economische en monetaire zaken bedanken voor de grote steun. Ik wil u ook nog bedanken voor de goede wijzigingsvoorstellen en dank aan de grote meerderheid die mij heeft gesteund.
Ik wil graag ingaan op enkele punten waarvan ik het belangrijk vind ze te benadrukken, voordat we morgen stemmen. Ten eerste wil ik graag onderstrepen waarom dit een goed voorstel is. Het is goed, omdat het rekening houdt met het milieu. Het voorstel houdt zoals bekend in dat de heffingen op de registratie van voertuigen worden afgeschaft om plaats te maken voor een nieuw systeem. En dit nieuwe systeem is een jaarlijkse heffing gebaseerd op de uitstoot van vervuilende stoffen. In de Commissie economische en monetaire zaken zijn we een stap verder gegaan dan het oorspronkelijke voorstel van de Commissie, aangezien de Commissie alleen een jaarlijkse heffing op basis van de CO2-uitstoot wilde. Maar CO2 is natuurlijk niet de enige bron van vervuiling. In mijn verslag wordt daarom aanbevolen dat de heffing wordt gebaseerd op alle vervuilende stoffen en stofdeeltjes. Het is belangrijk om het signaal af te geven naar de auto-industrie dat de heffing afhankelijk is van hoe vervuilend de auto is. Het voorstel zal daarom hopelijk een stimulans vormen voor de auto-industrie om meer zuinige en minder vervuilende auto's te produceren.
Een andere belangrijke overweging – waar ook de commissaris veel gewicht aan toekent – is het vrije verkeer. Vandaag de dag zijn er 25 verschillende belastingsystemen met 25 verschillende wijzen om de autoheffingen te berekenen. Veel systemen zijn gebaseerd op verouderde regels en de heffingen op de registratie van voertuigen kunnen een hindernis zijn voor het vrije verkeer. Het risico bestaat dat belasting dubbel wordt geheven en auto-eigenaren moet vaak relatief veel meer betalen voor tweedehands auto's wanneer zij hun auto's van de ene lidstaat naar de andere overbrengen. Dit is gewoonweg onaanvaardbaar.
Het is ook belangrijk om namens de Commissie economische en monetaire zaken te onderstrepen dat het voorstel budgetneutraal moet zijn. Het is heel belangrijk dat er geen heffingen aan deze wijziging gekoppeld mogen zijn ten nadele van lidstaten, zowel in een overgangsperiode als daarna. En mag ik hierbij ook vaststellen dat de EU met dit voorstel niet de bedoeling heeft een belastingbeleid in te voeren. Het is geheel aan de lidstaten zelf om te bepalen hoe hoog de heffing moet zijn en op welke wijze deze wordt samengesteld. Daarom wil ik de Raad ook oproepen voor dit voorstel te stemmen, hoewel ik weet dat het voorstel op weerstand stuit, onder andere in mijn eigen land en in het Verenigd Koninkrijk. Men zou kunnen overwegen gebruik te maken van de mogelijkheid die het Verdrag van Nice biedt tot intensievere samenwerking en sommige landen verder te laten gaan dan andere.
Ten slotte is er nog een vierde belangrijk punt, namelijk dat er een lange overgangsperiode komt. Het is belangrijk dat de hele markt, de sector, de auto-eigenaren en systemen in het algemeen zich kunnen aanpassen en daarom vind ik een periode van tien jaar noodzakelijk, zodat de landen hun systemen kunnen wijzigen zonder daarvoor onnodige onkosten te moeten maken. Tegelijkertijd zal dat garanderen dat het wagenpark vernieuwd kan worden.
Dit zijn dus de vier relevante punten: lange overgangsperiode, budgetneutraliteit, vrij verkeer en zorg voor het milieu. Ten slotte wil ik nog wat zeggen over de amendementen van de heer Langen namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese democraten. Deze voorstellen steun ik, omdat ik ook van mening ben dat er een proportioneel verband moet zijn tussen de heffing op auto's en de uitstoot aan vervuilende stoffen van auto's. En natuurlijk vind ik ook dat we oldtimers moeten beschermen. Daarom heb ik er niets op tegen als oldtimers buiten het voorstel worden gehouden. Ik bezit zelf geen oldtimer, maar heb het volste begrip voor eigenaars van oldtimers.
De amendementen van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie kan ik niet aanbevelen, aangezien die niet overeenkomen met de algemene lijn in het verslag, onder andere omdat het niet realistisch is het voorstel eerder van kracht te laten worden.
Dit is wat ik te zeggen had, mijnheer de Voorzitter en niet mevrouw de Voorzitter – ik zie dat we inmiddels een nieuwe Voorzitter hebben. Nogmaals mijn verontschuldigingen voor mijn late komst. Ik dank u voor uw geduld en kijk uit naar een goede stemming morgen. 

Claude Turmes (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil een zeer specifieke opmerking maken over dit verslag.
In amendement 18, dat betrekking heeft op artikel 4, wordt verzocht om een geleidelijk progressief gedifferentieerde belasting. Met amendement 19 – dat een nieuw lid 1 bis toevoegt aan artikel 4 – wordt beoogd het idee van rechtstreekse evenredigheid te introduceren. Dit idee lag ook besloten in de amendementen van de heer Langen, ook al heeft hij die inmiddels ingetrokken. Wat zou een dergelijk idee echter betekenen? Het zou betekenen dat de belasting van een auto met een emissieniveau van 200 gram per kilometer slechts 200 euro zou kunnen bedragen en de belasting van een auto met een niveau van 160 gram per kilometer 160 euro. Dit heeft tot gevolg dat het beoogde resultaat – namelijk het realiseren van een grote verschuiving in de afweging die consumenten maken bij het kopen van een auto – niet wordt gehaald. Als er immers slechts sprake is van een verschil van 80 euro tussen een auto met een uitstoot van 120 gram per kilometer en een auto met een uitstoot van 200 gram per kilometer, dan zal dit geen effect hebben op de markt. We moeten dan ook tegen deze rechtstreekse evenredigheid stemmen en vasthouden aan de tekst over de geleidelijk progressief gedifferentieerde belasting.
De Commissie heeft vorige week een bijzonder interessant document gepubliceerd over de efficiëntie van auto's in Europa. Op bladzijde 32 van het werkdocument staat een grafiek die laat zien in welke categorie de meeste auto's vallen. U zult zien dat bijna 70 procent van de auto's in Europa een uitstoot heeft van tussen de 140 en 200 gram per kilometer, en dat slechts 25 procent minder dan 140 gram per kilometer uitstoot. Wat we met dit instrument kunnen bereiken, is dus de heffing van een verhoudingsgewijs hoge belasting op auto's tussen de 140 en 200 gram per kilometer, zodat we een grote verschuiving kunnen realiseren naar categorieën onder de 140, wat de streefwaarde van de Europese Unie is. Er is dus sprake van een tegenstrijdigheid in onze tekst, en als we ons doel willen bereiken, zullen we dit moeten rechtzetten. 
John Whittaker (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ze geven het maar niet op! Ondanks dat de Commissie ons blijft bezweren dat met dit voorstel niet wordt gestreefd naar belastingharmonisatie, zal het landen die belasting heffen op de registratie van voertuigen dwingen deze geleidelijk af te bouwen en zal het ervoor zorgen dat alle landen de uitstoot in dezelfde mate koppelen aan de zogenaamde "jaarlijkse motorrijtuigenbelasting". Is dat harmonisatie of niet?
De rapporteur laat zich in de kaart kijken met haar betoog dat het op de lange termijn veel voordelen biedt om de tarieven voor de registratiebelasting onderling aan te passen – dat betekent dus dezelfde motorrijtuigenbelastingtarieven in alle landen. Ze begrijpen eenvoudigweg niet dat de keuzevrijheid van landen ten aanzien van de hoeveelheid te heffen belasting en de wijze waarop deze wordt geheven een fundamentele verantwoordelijkheid is van onze gekozen nationale regeringen. Bovendien is concurrentie tussen nationale autoriteiten in verband met belastingtarieven en belastinggrondslagen juist goed voor het bedrijfsleven en voor de economische groei – getuige de algemene verlagingen van de vennootschapsbelasting in de afgelopen paar jaar.
Het zorgwekkende is dat wanneer de EU zich ergens mee bemoeit, zij er onherroepelijk een puinhoop van maakt. Bijvoorbeeld: ondanks dat er tot nu toe acht richtlijnen betreffende de belasting over de toegevoegde waarde zijn goedgekeurd, is de btw-administratie nog altijd even ingewikkeld en loopt de fraude inmiddels in de miljarden. Helaas blijft de animo voor belastingharmonisatie in de Europese Unie nog altijd groot. Toch hoop ik van harte dat deze specifieke wetgeving kan worden tegengehouden. 
Zsolt László Becsey (PPE-DE ).
   – Ik wil mevrouw Riis-Jørgensen feliciteren met haar uitstekende verslag, maar ik moet op dit punt ook mijn waardering uitspreken aan de Commissie en aan de heer Kovács persoonlijk voor het voorstel dat hij heeft opgesteld.
Op basis van de besprekingen die we tot nu toe hebben gevoerd, ben ik van mening dat er overeenstemming bestaat tussen de voornaamste betrokkenen over het feit dat we een einde moeten maken aan de registratiebelasting, een mechanisme dat indruist tegen de doelstellingen van de interne markt. Dit zou een steun in de rug zijn voor het vrije verkeer van personen, terwijl lagere prijzen kunnen bijdragen tot de snellere vernieuwing van het wagenpark. Tegelijkertijd ben ik voorstander van het idee dat we op een budgetneutrale manier een einde maken aan deze situatie door een jaarlijkse motorrijtuigenbelasting in te voeren. Ik denk dat de heer Kovács ook bekend zal zijn met het fenomeen belastingdruk; hij heeft een paar jaar geleden in Hongarije immers moeten stemmen over de registratiebelasting. Ik ben van mening dat de overgangsregeling een goed idee is, omdat die een einde maakt aan dubbele belastingheffing, terwijl ook de waardevermindering in aanmerking wordt genomen.
Er zijn nog twee andere dingen die ik zou willen noemen. Ten eerste moeten de lidstaten zo veel mogelijk vrijheid krijgen bij het vaststellen en toepassen van de motorrijtuigenbelasting. Met betrekking tot dit onderwerp hebben veel mensen het gehad over een innovatiefonds en een brandstofheffing, hoewel die ook kunnen worden behandeld in het kader van het vraagstuk van de inkomstenbelasting. Ik denk dat een verplicht tarief van 50 procent op basis van milieuoverwegingen te veel is. Als er immers landen zijn die grote successen hebben geboekt met betrekking tot het Protocol van Kyoto, dan mogen die zelf beslissen wat voor tarief zij willen hanteren. Dit is een van de redenen waarom ik heb voorgesteld dat de Commissie andere factoren zou moeten aanbevelen voor het vaststellen van de motorrijtuigenbelasting.
Tegelijkertijd wil ik graag dat we vasthouden aan het proportionele of lineaire idee, aangezien dit de enige manier zal zijn waarop we belastingen kunnen heffen met een milieucomponent. In heel veel gevallen is het bezit van een auto van slechts enkele jaren oud al een stap op weg naar vernieuwing van het wagenpark, vooral in de nieuwe lidstaten met veel oude auto's, waar mensen hun oude auto's niet voor nieuwe kunnen inruilen om sociale of financiële redenen. Ik ondersteun een overgangsregeling van tien jaar omdat ik denk dat dit tijd genoeg biedt om de vruchten te plukken van de beschikbare mogelijkheden en voor de economische actoren om zich aan de nieuwe situatie aan te passen. 
Matthias Groote (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mevrouw Riis-Jørgensen, dames en heren, ik bedank de rapporteur voor het feit dat ze hier vandaag is en voor het maken van dit verslag.
Dit verslag gaat over de belasting van voertuigen, en er zijn twee redenen waarom het in de goede richting gaat. De eerste reden is dat het vanuit milieupolitiek oogpunt zinvol is om alle emissies als belastinggrondslag voor een belasting op personenauto's te beschouwen. Zowel de uitstoot van CO2, verantwoordelijk voor klimaatverandering, als de uitstoot van stikstofoxiden en stofdeeltjes, verantwoordelijk voor de vorming van ozon en longziekten, moeten invloed hebben op de belasting; dat is zinvol en de juiste manier om ermee om te gaan.
De tweede reden is dat ik blij ben met de geplande afschaffing van de registratiebelasting, niet alleen voor de consument, maar ook vanuit milieupolitiek oogpunt. De registratiebelasting zorgt ervoor dat voertuigen die in een EU-lidstaat worden geproduceerd, naar een andere EU-lidstaat met registratiebelastingen worden geëxporteerd, voordat ze dan weer door wederimporteurs uit het productieland opnieuw worden ingevoerd. Dit leidt tot een overbodig transport van voertuigen en hogere aanschaffingsprijzen. Wellicht wordt door het wegvallen van de registratiebelasting in Europa een stokje gestoken voor deze gang van zaken en de gemiddelde leeftijd van het wagenpark naar beneden gedrukt, wat uiteindelijk dan weer goed is voor het milieu. 
Dariusz Maciej Grabowski (IND/DEM ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben u zeer erkentelijk omdat u deze kwestie aan de orde hebt gesteld. Hoeveel schadelijke stoffen personenwagens uitstoten, is echter afhankelijk van de hoeveelheid verbruikte brandstof, dus van de afgelegde afstand, de kwaliteit van de benzine en in wezen ook van de tijdsduur.
De voorgestelde fiscale maatregelen beogen twee zaken: de op dit moment verplichte registratieleges afschaffen en vervangen door een nieuwe belasting, die jaarlijks of bij de aankoop van het voertuig geheven wordt.
Dit voorstel roept de volgende vraag op: wat willen de auteurs eigenlijk? De nieuwe belasting is per definitie onrechtvaardig, aangezien de heffing dezelfde is voor een consument die veel kilometers aflegt en de lucht in sterke mate verontreinigt als voor iemand die zijn auto slechts af en toe gebruikt, bijvoorbeeld enkel ’s zondags om naar de kerk te rijden, wat in Polen vaak het geval is. Bovendien verplicht de wet de consument om de belasting bij voorbaat te betalen, terwijl de schade, of de verontreiniging, pas in de toekomst tot stand komt. Daarenboven zullen de heffingen in de eerste plaats armere consumenten treffen en de aankoop van tweedehands wagens bemoeilijken.
Als dat daadwerkelijk het geval is, vraag ik me ernstig af of de wetgeving niet werd geschreven op bestelling van de autofabrikanten, die gezien de stagnerende vraag op zoek zijn naar voordelige oplossingen. Dient de wetgeving niet in de eerste plaats de belangen van de autofabrikanten, vooral als de nieuwe belasting via de concerns zelf wordt geïnd en bijgevolg hun inkomsten en kasstroom zal doen toenemen?
De auteurs vermelden evenmin hoe hoog de belasting zal zijn, wat grote bezorgdheid oproept met het oog op de inkomsten voor de begrotingen van de lidstaten. We zijn bereid om het programma in de volgende vorm te steunen: de emissienormen voor nieuwe personenwagens moeten systematisch worden verscherpt, de normen betreffende de brandstofkwaliteit moeten strenger en de belastingen op de aankoop van voertuigen moeten worden afgeschaft. We kunnen eventueel overwegen om een ecotaks te heffen op de benzineprijzen en de daaruit voortkomende inkomsten te gebruiken voor onderzoek naar nieuwe technologieën en schonere brandstoffen. Op lange termijn zullen enkel dergelijke oplossingen gunstig zijn voor zowel consumenten als producenten, milieuactivisten en de hele economie. 
Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik wil mevrouw Riis-Jørgensen bedanken voor het uitstekende verslag, dat u hier ondanks uw reisproblemen presenteerde. Hoe moeilijker het reizen per vliegtuig wordt, hoe duidelijker het is dat de auto een noodzakelijk duurzaam consumptiegoed voor de meeste Europeanen is.
De huidige situatie, waarin de auto een van de moeilijkst te verplaatsen voorwerpen in de Europese Unie is, is onaanvaardbaar. De enorme belemmeringen met betrekking tot het overbrengen van een auto van de ene naar de andere lidstaat worden nog steeds veroorzaakt door verschillende belastingwetten en onbuigzame administratieve praktijken. Wat de belastingheffing op auto's betreft worden de burgers van de Europese Unie bovendien totaal verschillend behandeld, afhankelijk van het land waarin zij wonen. Bijvoorbeeld in Finland, met zijn lange afstanden en zijn geringe bevolkingsdichtheid, is een personenauto absoluut geen overbodige luxe, maar noodzakelijk voor werkende mensen en hun gezin. Voor een nieuw Europees wagenpark en milieuvriendelijker auto's is het goed de aanschafbelasting te verlagen en de registratiebelasting af te schaffen en dit te compenseren door de motorrijtuigenbelasting gematigd, en rekening houdend met het regionale evenwicht, te verhogen op basis van brandstofgebruik en verontreinigende emissies.
In mijn land rijdt een recordaantal oude auto's, die in andere EU-landen al lang op de schroothoop waren beland. Bij autobelasting zou ook moeten worden overgestapt op een systeem van belastingvoordelen voor apparatuur die de verkeersveiligheid vergroot. We kunnen echter niet over autobelasting spreken als wij niet ook over brandstofbelasting spreken. In Europa moeten belastingvoordelen voor biobrandstoffen komen en moeten de dieselheffingen worden verlaagd. De nieuwste onderzoeken tonen aan dat de CO2-uitstoot van dieselmotoren lager is dan die van benzineauto's. Hiermee moet rekening worden gehouden bij het voorbereiden van hervormingen. De milieueffecten van het wegverkeer moeten worden onderzocht als onderdeel van een breder vervoersbeleid van de Europese Unie, hoewel er momenteel te weinig daadwerkelijk wordt gedebatteerd over de compatibiliteit van de belastingheffing op auto's, de brandstofheffing en de heffingen voor de infrastructuur van het wegvervoer. Dat is wel nodig. 
Joseph Muscat (PSE ).
   – Laten we de werkelijkheid onder ogen zien. Er is sprake van een anomalie, en het voorstel van de Commissie, dat duidelijk is verbeterd door het verslag en het voortreffelijke werk van mevrouw Riis-Jørgensen, is een stap in de richting van een oplossing van dit probleem. In de automobielsector is er geen sprake van een interne markt. Dat is het probleem. Het is nog steeds een enorm gedoe voor een burger van de ene EU-lidstaat om in een andere lidstaat een auto te kopen en deze over de grens te brengen. Vaak wordt de burger gehinderd door belemmerende en onevenredig hoge tarieven en verouderde bureaucratische procedures in de vorm van zogeheten registratiebelastingen.
Het voorstel van de Commissie om registratiebelastingen af te schaffen en te vervangen door een systeem van milieugerelateerde belastingen is een stap in de juiste richting omdat hiermee de obstakels naar een open markt worden verwijderd en de kosten van auto’s worden verlaagd, terwijl tegelijkertijd een milieuvriendelijker gebruik wordt aangemoedigd. Kan dit voorstel nog worden verbeterd?
We dienen er onder andere voor te zorgen dat degenen die al registratiebelasting hebben betaald voldoende krijgen gerestitueerd. We moeten erop toezien dat de zwakkeren in de samenleving, die zich niet het soort auto’s kunnen veroorloven waarvan wij de aanschaf aanmoedigen, niet worden gestraft met hogere betalingen. Ook mogen we degenen niet hoger belasten die bijvoorbeeld moeten reizen om op hun werk te komen. We kunnen redelijke en doorzichtige oplossingen vinden zodat dergelijke negatieve effecten zich niet zullen voordoen. Het is niet gemakkelijk, maar we kúnnen het. Het standpunt van het Europees Parlement, dat hopelijk zal inhouden dat de registratiebelasting verdwijnt, zal een krachtig signaal zijn aan het adres van de regeringen van landen die zich nog steeds verzetten tegen een dergelijke overeenkomst, waaronder de regering van mijn eigen land.
Ons voorstel is ook realistisch omdat het de bedoeling is dat het na een redelijke periode van kracht wordt om een negatief effect op de nationale begrotingen te voorkomen. Maar voordat het tot een dergelijke overeenkomst komt, moeten we een beroep blijven doen op regeringen om zich schappelijker op te stellen door burgers niet dubbel te belasten. EU-burgers die, na minimaal twee jaar in een andere lidstaat van de Europese Unie te hebben gewerkt, terugkeren naar hun eigen land, zouden niet nog eens belasting moeten betalen over een auto waarover ze in een ander land al belasting hebben afgedragen. Wrang genoeg gebeurt dat laatste in mijn eigen land, Malta. Voordat mijn land zich aansloot bij de Europese Unie was het voor emigranten betrekkelijk gemakkelijk om terug te keren, hun auto mee te nemen en daarover een aanvaardbaar bedrag aan belastingen te betalen. De afgelopen twee jaar echter werd mensen in dit soort situaties een prohibitief belastingtarief opgelegd. Deze burgers vragen zich terecht af: ‘Wat is dit voor interne markt?’. 
Georgios Karatzaferis (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, we moeten de waarheid zeggen: de debatten over de auto worden gegijzeld door de “zeven zusters”, ofwel de zeven grootste oliemaatschappijen, en de grote autoproducerende bedrijven, die de regeringen van de grote landen van Europa en Amerika controleren en hun dit systeem opleggen.
Automotoren zijn al honderd jaar dezelfde, terwijl de technologie van mobiele telefoons elke maand verandert. Waarom zijn wij dan gekluisterd aan die brandstof en haar derivaten? Dit is een groot probleem. De grote wetenschapper en onderzoeker uit Thessaloniki die een goedkope manier heeft gevonden om waterstof te splitsen, is de laan uitgestuurd, net als vele andere uitvinders die een brandstofalternatief hadden gevonden om te ontsnappen aan de wurggreep van de aardolie.
Hier zijn al veel voorstellen gedaan over het verband tussen vervuilende stoffen en belasting. Dat is een mogelijkheid. Maar is de veiligheid van auto’s ook geen goede maatstaf? Want met een onveilige auto raken bij een ongeval verscheidene mensen gewond, die dan in het hospitaal belanden en daarmee het inkomen van anderen beïnvloeden. Dus zou voor veilige auto's minder belasting moeten worden betaald. Maar dat is een andere visie.
Nu wil ik het hebben over de situatie in Griekenland: wij betalen in Griekenland meer registratiebelasting dan in eender welk ander land. Zowel de socialistische als de conservatieve regering hebben de belasting hoog gehouden. Voorbeeld: wij hebben de helft minder inkomen dan de Luxemburgers. Als zij 1 000 euro verdienen, verdienen wij er 500. Zij betalen 20 000 euro voor een auto en wij 40 000. Wij hebben de duurste auto's van Europa.
Eindelijk moet rechtvaardigheid heersen. Er moet een uniforme maatstaf komen. Het kan niet dat het armste land van Europa, met al zijn tekorten, het meest betaalt voor auto's omdat sommigen geen andere verhouding kunnen bedenken. 
Reinhard Rack (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, Europa heeft bij zijn burgers niet echt een goede naam; het is een gevleugelde uitdrukking geworden dat 'al het slechte uit Brussel komt'. Zo bezien bestaat het gevaar dat de burgers onze bedoelingen weer eens verkeerd begrijpen. 'Belastingen' en 'EU' zijn omstreden begrippen die vrijwel altijd verkeerd geïnterpreteerd en begrepen kunnen worden, in die zin dat Europa, de EU, zijn burgers weer eens wil belasten.
De meeste toespraken die wij vandaag hebben gehoord, hebben uitgelegd waarom het in dit concrete geval, in het verslag-Riis-Jørgensen, om iets heel anders gaat, maar er waren er ook die hebben gezegd dat dit niet meer is dan weer een greep in de zakken van de Europese burgers. In verhitte tijden van de binnenlandse politiek is het geen verrassing dat politici – en vooral de oppositie – de verleiding niet kunnen weerstaan om stemming te maken met anti-EU-leuzen. In mijn eigen land, Oostenrijk, vinden over vier weken nationale verkiezingen voor het parlement plaats. De macht staat op het spel, en dus gaan velen niet zachtzinnig te werk.
Onze grootste oppositiepartij, de sociaaldemocraten, hangt overal posters op waarop staat dat de regering van kanselier Schüssel een algehele belasting op personenwagens wil invoeren. Dat dit niet klopt, stoort hen niet; ze proberen het gewoon, en met anti-Europese leuzen kunnen ze misschien een paar punten scoren. Laat me dan van hieruit zeggen dat het verslag-Riis-Jørgensen een stap in de richting is naar een rationele, milieuvriendelijke belasting op personenauto's. Daarom, en om niets anders, gaat het; iets waar je voor kunt stemmen. 
Kathy Sinnott (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat de commissaris snapt hoe blij Ierse autokopers zouden zijn wanneer de motorrijtuigenbelasting wordt afgeschaft. Deze belasting heeft auto's in Ierland onnodig duur gemaakt. Ik ben faliekant tegen bemoeienis van de EU als het gaat om het reguleren van nationale belastingen, maar de manier waarop Ierland registratiebelasting heft, maakt deze tot een draconische belasting waarachter geen enkel ander idee zit dan Ierse auto-eigenaren hun geld afhandig te maken. Veel geld is afkomstig van burgers die voor het grootste deel niet beschikken over een openbaarvervoerssysteem dat hen in staat stelt zonder auto te kunnen.
Het is logisch om autobelastingen te heffen op grond van milieubescherming. Dat kunnen mensen begrijpen en tot op zekere hoogte kunnen ze zelf bepalen welk tarief ze betalen via de keuze van hun auto. De Ierse regering zou deze verandering met of zonder Europa moeten doorvoeren.
We moeten deze verschuiving echter omzichtig maken en nadenken over alles wat hiermee samenhangt. De keuze om de motorrijtuigenbelasting in te zetten om het gebruik van energiezuinige auto's doeltreffend te bevorderen door aanzienlijk meer belasting te heffen op auto's met grotere motoren die meer brandstof verbruiken, zal betekenen dat automobilisten meer moeten gaan betalen voor grotere en krachtiger auto's. Dergelijke fiscale boetes zullen echter een negatief effect hebben voor gezinnen. Elk gezin met meer dan drie kinderen, of gezinnen met inwonende grootouders of met een andere samenstelling, zijn afhankelijk van grotere auto's voor personenvervoer en zullen derhalve de rekening gepresenteerd krijgen.
Ik pleit voor een tweeledig systeem waarbij de motorrijtuigenbelasting toeneemt op basis van het motorvermogen en, binnen elke motorcategorie, op basis van energiezuinigheid. Gezinnen kunnen dan de belasting die zij moeten betalen beperken door te kiezen voor een energiezuiniger auto die wel voldoet aan hun vervoersbehoeften. We moeten er namelijk voor zorgen dat maatregelen zowel milieu- als gezinsvriendelijk zijn. 
Avril Doyle (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zoals u waarschijnlijk al had begrepen uit het aantal Ierse sprekers, is dit in mijn eigen land een bijzonder veelbesproken kwestie. In Ierland beschouwen we de registratiebelasting als een nationale belasting en zien we de combinatie van belastingen, en de hoogte van de tarieven als een zaak die onder de nationale bevoegdheid valt. Desondanks bieden we Ierse consumenten nu het vooruitzicht op afschaffing van de registratiebelasting en houden we hun wellicht op niet geheel eerlijke wijze voor dat zij eindelijk een auto zullen kunnen kopen tegen een veel voordeliger tarief, dat vergelijkbaar is met dat in andere lidstaten. Dit was in feite een van de lokkertjes in het debat over de gemeenschappelijke markt in Europa – teken hier, stem vóór, dan worden jullie auto’s goedkoper.
De maatregelen waarover we het hier hebben zijn budgetneutraal, dat is reeds gezegd en daarover zijn we het allemaal eens. De automobilisten zullen voor de belastingkosten opdraaien als de registratiebelasting wordt afgeschaft. In Ierland levert de registratiebelasting in totaal 1,15 miljard euro op, een enorm bedrag voor een heel klein land. Ik zou niet graag zien dat dit bovenop de rechtstreekse inkomstenbelasting komt op of een van de andere rechtstreekse belastingen. Als we dat geld nodig hebben om ons land te laten functioneren – en dat is een zaak voor onze nationale regering –, zal dit bedrag nog altijd moeten worden opgebracht door de automobilisten. We moeten dat op een rechtvaardige en eerlijke manier doen.
Desondanks sta ik volledig achter het zodanig vormgeven van de structuur voor autobelastingen dat de uitstoot wordt teruggedrongen – de uitstoot van koolstof, van deeltjes, van NOx en van de rest – maar over de wijze waarop dat gebeurt in elke lidstaat, moet door elke lidstaat afzonderlijk worden besloten, en daarmee moeten heel voorzichtig omgaan. Ik zou heel graag zien dat dit debat parallel plaatsvindt aan het debat van morgen over de nationale toewijzingsplannen in verband met onze Kyoto-doelen. We moeten het hebben over sectorale doelen voor de CO2-uitstoot en op dat punt is het vervoer een van grootste boosdoeners. In die context moeten we het juist hebben over de belasting van personenauto’s en uiteraard van alle voertuigen. Ik vind dit gebrek aan gestructureerd denken binnen twee verschillende sectoren of twee verschillende onderdelen van het DG in de Commissie verontrustend, want dit onderwerp hoort echt ook thuis in het debat van morgen en dat wil ik duidelijk benadrukken.
Autofabrikanten hebben in landen als Ierland, waar een hoge registratiebelasting geldt, hun auto’s veel goedkoper aangeboden dan in ander landen die geen registratiebelasting hebben of zeer lage tarieven hanteren. De fabrikanten zullen de prijzen van hun auto’s verhogen, zodat onze consumenten wellicht niet zullen profiteren van de afschaffing van de registratiebelasting. Ik zou willen dat het anders was, maar laten we open kaart spelen. 
Philip Bradbourn (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, laten we onszelf niet voor de gek houden. Het onderhavige verslag gaat duidelijk over belastingen. Of een verslag nu gaat over belastingstructuren – zoals hier het geval is – of belastingniveaus, dit onderwerp behoort niet tot de bevoegdheid van de Europese Unie en dit soort debatten zouden naar mijn mening hier dan ook niet moeten plaatsvinden. Zoals bij vele andere aspecten van het bedrijfsleven waarover we debatteren, ben ik bang dat dit er slechts toe zal leiden dat de EU zich in toenemende mate met belastingen gaat bemoeien: verdere sluipende integratie zou hoogst waarschijnlijk het gevolg zijn. Ik ben van mening dat soevereine lidstaten de vrijheid moeten hebben om hun eigen criteria en belastingniveaus vast te stellen, zonder dat de EU die aan hen oplegt. Op dat punt ben ik het volledig eens met mevrouw Doyle.
Toch moet ik zeggen dat het mij tevreden stemt te kunnen constateren dat het Parlement zich bezighoudt met een onderwerp dat door de Commissie nog niet eens als zodanig is onderkend, namelijk dat van de klassieke voertuigen. Die moeten namelijk worden uitgezonderd van de bepalingen van deze richtlijn en ik zal persoonlijk alle amendementen steunen waarmee dit wordt beoogd.
We zouden allemaal graag schonere auto’s op onze wegen zien. In het Verenigd Koninkrijk schakelen we zelfs al over naar een structuur voor autobelastingen die gebaseerd is op emissieniveaus. Het harmoniseren van belastingstructuren is echter niet de juiste manier om dit te verwezenlijken: betere ontwerpen, schonere brandstoffen en onderzoek naar alternatieve brandstoffen zijn de weg voorwaarts, niet een of andere halfslachtige poging tot uitbreiding van de bevoegdheid van de EU naar het terrein van belastingen. 
Luís Queiró (PPE-DE ). –
   Als je een nieuwe auto koopt in, bijvoorbeeld, Portugal, betaal je een buitengewoon hoog bedrag aan registratiebelasting aan de staat. Soms kan dat oplopen tot bijna de helft van de verkoopprijs. Daarnaast betaal je natuurlijk ook btw, terwijl je in de loop der jaren maar een zeer klein bedrag aan motorrijtuigenbelasting betaalt. Met andere woorden, de aanschaf van een auto is in mijn land veel duurder dan in de meeste andere landen van de Europese Unie en dat is niet logisch. Tot nu toe is dat echter zo geweest en zo zal het ook wel blijven. De Portugese overheid – net als trouwens alle andere overheden – wil in dit geval graag vooraf het belastinggeld innen.
Net als andere collega’s wijs ik op deze feiten omdat ze verband houden met wat we hier bespreken. Deze ontwerprichtlijn heeft tot doel de zogenaamde registratiebelasting in de lidstaten van de Europese Unie af te schaffen en te vervangen door een jaarlijks te betalen motorrijtuigenbelasting waarvan de hoogte afhankelijk is van de uitstoot van kooldioxide. Dat is rechtvaardiger, logischer en vriendelijker voor het milieu en de economie. Een dergelijk stelsel is correcter, daar het auto’s – met name voor de lagere en middenklassen – betaalbaarder maakt. Het wagenpark kan erdoor worden vernieuwd, wat zowel voor het milieu als voor de verkeersveiligheid positieve effecten heeft.
In tegenstelling tot wat sommigen misschien denken, is het verhogen van de prijs van auto’s via fiscale maatregelen niet altijd gunstig voor het milieu. In mijn land bijvoorbeeld zijn nieuwe auto’s – die efficiënter zijn voor het milieu – duur en daarom worden er tweedehands auto’s aangeschaft uit andere landen, die minder veilig zijn en meer vervuilen. Daarentegen leidt de door de ontwerprichtlijn voorgestelde motorrijtuigenbelasting tot het uitsmeren van de fiscale lasten op auto’s over hun gehele levensduur. Voorts voorkomt het voorstel dubbele belastingheffing voor burgers die zich vestigen in een ander land van de Europese Unie en draagt het bij tot meer transparantie op de interne markt, daar er een echte vergelijking gemaakt zal kunnen worden tussen de prijzen van personenauto’s in de verschillende lidstaten.
Beste collega’s, tot slot wil ik opmerken dat het duurder maken van auto’s niet leidt tot een kleiner wagenpark maar alleen de kwaliteit van de auto’s waarin we rijden vermindert. Een rechtvaardige en evenwichtige motorrijtuigenbelasting is altijd beter dan een overdreven registratiebelasting: beter voor het milieu, de economie en de burgers. Ik kan alleen maar hopen dat ook de regeringen van de lidstaten dat op het juiste moment zo zien. 
Renate Sommer (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de rapporteur heel hartelijk feliciteren met haar verslag; ik vind dat ze er ook zonder make-up prima uitziet.
Er bestaan momenteel 25 verschillende belastingsystemen voor personenauto's in de EU, en het harmoniseren daarvan zal eraan bijdragen dat de interne markt beter functioneert; dat weten we, en tegen de collega's die dat ontkennen, wil ik zeggen dat we gewoon moeten toegeven dat dit voorstel ervoor zorgt dat de verstoringen en inefficiënties verdwijnen die het gevolg zijn van dubbele belasting bij grensoverschrijdend transport van voertuigen. De registratiebelastingen die in sommige lidstaten worden opgelegd, leiden er natuurlijk toe – dat hebben we nu vaak genoeg gehoord – dat de burgers aanzienlijke financiële en administratieve hobbels moeten nemen als ze een voertuig van de ene naar de andere lidstaat willen vervoeren. Registratiebelastingen zijn een heilige koe; laten we ze voor eens en altijd slachten – niet in de laatste plaats, en misschien zelfs juist uit milieuoverwegingen.
Uiteindelijk zijn belastingmaatregelen een van de drie pijlers van de communautaire strategie voor vermindering van de uitstoot van CO2 door personenauto's. Dit uitgangspunt is goed, maar gaat volgens mij nog niet ver genoeg; niet alleen de uitstoot van CO2 moet worden belast, maar de uitstoot van schadelijke stoffen in het algemeen, omdat er – zoals ons al vaak genoeg is verteld – naast CO2 ook stikstofoxiden en stofdeeltjes worden uitgestoten, en dus moeten deze componenten ook worden belast.
Ik ben ervan overtuigd dat de afschaffing van de registratiebelasting positieve gevolgen zal hebben voor het milieu, omdat een logische consequentie ervan zal zijn dat er meer nieuwe auto's worden verkocht. Een lagere aanschafprijs zal ertoe leiden dat de consumenten zo snel mogelijk van hun oude auto's af willen en hen willen vervangen door nieuwe die minder brandstof verbruiken en het milieu minder vervuilen.
Hieruit vloeit voort dat de grondslag voor belasting op personenauto's in het algemeen gebaseerd moet zijn op de hoeveelheid schadelijke stoffen die zij uitstoten, en als we willen dat de belasting eerlijk en concurrentieneutraal is, moeten de belastingtarieven rechtstreeks evenredig gerelateerd zijn aan de betreffende schadelijke stoffen die worden uitgestoten. De jaarlijkse belastingdruk die afhangt van de uitstoot van schadelijke stoffen, moet lineair toenemen met elke stijging. 
László Kovács,
   . – Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur en die leden van het Europees Parlement bedanken die steun hebben gegeven aan de afschaffing van registratiebelastingen, het opzetten van restitutiesystemen voor autobelastingen en de toepassing van fiscale maatregelen ter beperking van de CO2-uitstoot door personenauto’s en ter verbetering van het brandstofrendement.
Met dat laatste wordt uitvoering gegeven aan de maatregelen die zijn vervat in de derde pijler van de communautaire strategie ter beperking van de CO2-uitstoot door personenauto’s, die in 1996 door de Raad werd goedgekeurd. Dat is de enige pijler van de drie pijlers waaruit de strategie bestaat die nog niet ten uitvoer is gelegd op het niveau van de Gemeenschap.
Ik wil nogmaals benadrukken dat het voorstel van de Commissie geen enkele vorm van harmonisatie inhoudt en zeker niet van invloed is op de tarieven voor de belasting van auto’s. Er wordt alleen voorgesteld de van de autobelastingen te harmoniseren, zeker niet het tarief.
Ik heb kennis genomen van de amendementen van het Parlement. De Commissie kan vijftien amendementen in beginsel aanvaarden, namelijk de amendementen 3, 5, 6, 9, 10, 11, 12, 14, 19, 23, 24, 28, 29, 31 en 32, die het voorstel versterken en verduidelijken. We zullen onze uiterste best doen om er zo veel mogelijk daarvan over te nemen bij de komende besprekingen in de Raad. In deze fase van de wetgevingsprocedure zal de Commissie haar voorstel echter niet formeel herzien.
Dan kom ik nu bij de groep amendementen waarin wordt gesuggereerd dat de differentiatie van autobelastingen niet alleen gebaseerd moet zijn op de uitstoot van koolstofdioxide maar ook op andere verontreinigende emissies, met name de amendementen 1, 2, 7, 8, 15, 16, 17, 18, 21, 25, 26, 27, 30 en 36. In beginsel moedigt de Commissie lidstaten aan onder bepaalde omstandigheden gecoördineerde belastingprikkels toe te passen – bijvoorbeeld om het op de markt plaatsen van auto’s die voldoen aan toekomstige eisen te versnellen. Het combineren van de streefdoelen voor koolstofdioxide-uitstoot in het kader van het Protocol van Kyoto met die op het gebied van verontreinigende emissies die zijn opgenomen in het zesde milieuactieprogramma zou echter leiden tot een grotere versnippering van de interne markt op het terrein van personenauto’s en zou het gehele compromis in de Raad op het spel zetten.
Wat de Commissie betreft, is het niet noodzakelijk het brandstofverbruik of de brandstofefficiëntie in het voorstel op te nemen, want er bestaat immers een rechtstreeks verband tussen CO2-uitstoot en brandstofefficiëntie.
Sommigen van u hebben geopperd dat de overgangsperiode – die we in het voorstel hebben vastgesteld op tussen de vijf en de tien jaar – op tien jaar moet worden bepaald. Dat is aanvaardbaar voor de Commissie in de geest van het compromis, omdat het de soepele overgang waarvan we een groot voorstander zijn, zeker zou vergemakkelijken.
De Commissie spreekt in het voorstel geen voorkeur uit voor hetzij een lineair hetzij een progressief gedifferentieerde belasting. We willen dit open laten, zodat elke lidstaat hierover zelf een beslissing kan nemen.
In amendement 4 wordt verwezen naar dubbele belastingheffing, terwijl in de amendementen 13 en 22 wordt verzocht om een centrale onlineoplossing voor het berekenen van registratiebelastingen. In de amendementen 34 en 37 wordt gevraagd de werkingssfeer uit te breiden naar lichte vrachtvoertuigen. Hoewel de Commissie hier sympathiek tegenover staat, is zij van mening dat het moeilijk is dergelijke maatregelen goedgekeurd te krijgen, met name om redenen van subsidiariteit van economische of technische aard, of omdat zij buiten de werkingssfeer van de voorgestelde richtlijn liggen.
De Commissie geeft geen steun aan amendement 20, waarin wordt verzocht om uitvoering van een studie voor het einde van 2006. Dat is geen realistische termijn voor het uitvoeren van een dergelijke studie. De Commissie kan ook de amendementen 33, 35, 38, 39 en 40 niet aanvaarden.
Ik wil mijn dank uitspreken aan de rapporteur en het Parlement voor de steun en de inspanningen om tot een compromis te komen en een evenwicht te bereiken, rekening houdend met het feit dat de belasting van personenauto’s een ingewikkeld onderwerp is. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag om 11.30 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0184/2006) van Luis de Grandes Pascual, namens de Commissie vervoer en toerisme, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad over meerjarenfinanciering voor de acties van het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid op het gebied van de bestrijding van door schepen veroorzaakte verontreiniging en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1406/2002 (COM(2005)0210)). 
Jacques Barrot,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, met genoegen presenteer ik u vandaag het voorstel voor een verordening over de financiering van acties ter bestrijding van door schepen veroorzaakte verontreiniging. Met deze verordening moet het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid de financiële middelen krijgen die het nodig heeft, om de nieuw toegewezen taken op het gebied van de bestrijding van door schepen veroorzaakte verontreiniging goed te kunnen uitvoeren.
Aangezien het Agentschap een verantwoordelijkheid op lange termijn zal krijgen inzake de bestrijding van de vervuiling, wordt in de voorliggende tekst een financiële bijdrage vastgesteld die op basis van een meerjarenverbintenis op de communautaire begroting wordt opgevoerd. De taken kunnen namelijk alleen doelmatig worden volbracht als er financiële zekerheid is op basis van een meerjarenverbintenis. Het voorstel voor een verordening heeft dus tot doel de procedures vast te stellen ten aanzien van de communautaire bijdrage, die is bepaald op 154 miljoen euro – het referentiebedrag van 2004 – voor de periode 2007-2013. Deze aan het Agentschap toegekende middelen zijn bestemd voor het financieren van alle activiteiten van het Agentschap tegen vervuiling, zoals opgesomd in het in oktober 2004 goedgekeurde actieplan.
Van deze activiteiten zou ik bijzondere nadruk willen leggen op de operationele bijstand aan lidstaten die de nationale mechanismen voor verontreinigingsbestrijding willen versterken door middel van gespecialiseerde schepen. Het Agentschap zal lidstaten namelijk reserveschepen ter beschikking stellen die zijn uitgerust om vervuilende stoffen op zee te verwijderen. Een andere activiteit behelst de ontwikkeling van een dienst voor beeldvorming per satelliet, als aanvulling op het toezicht vanuit de lucht, om verontreinigingen op te kunnen sporen en zo de lidstaten te helpen bij de bestrijding van illegale lozingen en niet-opzettelijke olieverontreiniging. Nog een andere activiteit bestaat in de ontwikkeling van mogelijkheden om in te grijpen bij ongelukken met schadelijke en gevaarlijke stoffen.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil uw rapporteur en de Commissie vervoer en toerisme bedanken voor hun succesvolle streven naar een akkoord in eerste lezing met de Raad. Dankzij deze constructieve benadering tussen de twee instellingen zou de verordening snel moeten kunnen worden goedgekeurd, zodat we zonder uitstel kunnen beschikken over een werkbaar systeem voor de bestrijding van verontreiniging op het communautaire vlak.
Ik zou de heer Luis de Grandes Pascual en de Commissie vervoer en toerisme hartelijk willen bedanken voor hun werk. Het door u bereikte compromis vormt maakt het voorstel van de Commissie op een aantal punten duidelijker. Daarom hebben de door het Parlement voorgestelde compromisamendementen de onvoorwaardelijke steun van de Commissie, die ze stuk voor stuk aanvaardt.
Ik dank u voor uw aandacht en zal nu aandachtig luisteren naar de verstandige opmerkingen van de verschillende sprekers. 
Luis de Grandes Pascual (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, commissaris van vervoer, geachte collega’s, om te beginnen wil ik iedereen bedanken die met zijn of haar amendementen in de Commissie vervoer en toerisme de kwaliteit van dit verslag heeft verbeterd. Ik van mijn kant heb geprobeerd om door middel van de dialoog op verschillende punten een fundamentele consensus te bereiken met eenieder die bij dit werk betrokken was.
Zoals u terecht heeft opgemerkt, commissaris, hebben we tegelijkertijd een soepel en vruchtbaar contact onderhouden met de Commissie en de Raad, wat geresulteerd heeft in compromisamendementen die het mogelijk zullen maken om dit verslag in eerste lezing aan te nemen. Hierdoor zullen de maatregelen die zijn voorzien in het kader van de nieuwe taken van het Agentschap, om de vervuiling veroorzaakt door schepen op doelmatiger wijze te bestrijden, geen vertraging oplopen.
Ik zal de meest opvallende punten van dit verslag in het kort met u doornemen. In de eerste plaats gaat het om een verordening van financiële aard, waarmee de nieuwe taken kunnen worden uitgevoerd die het Agentschap zijn toegekend op grond van een meerjarenverbintenis van zeven jaar, voor de periode 2007-2013, overeenkomstig de nieuwe financiële vooruitzichten. De nieuwe taken die het Agentschap zijn toegekend, zijn erop gericht de maritieme veiligheid te vergroten en verontreiniging veroorzaakt door schepen in de wateren van de lidstaten te voorkomen. De Commissie heeft het bedrag van de verbintenis in eerste instantie berekend op 154 miljoen euro, een bedrag dat het Parlement in de financiële vooruitzichten geconsolideerd heeft en waarop niets is gekort in het interinstitutioneel akkoord van mei jongstleden. Er zij op gewezen dat dit bedrag in principe een indicatief bedrag was, dat nu het groene licht krijgt van het Parlement, de Raad en de Commissie. Dit bedrag is het minimale bedrag dat vereist is als het Agentschap de nieuwe taken die het zijn toegekend naar behoren wil kunnen uitvoeren.
We mogen niet vergeten dat het Agentschap is opgericht met als doel het juiste kader te verschaffen voor de ontwikkeling van concrete acties om de maritieme veiligheid te vergroten en de verontreiniging door schepen van wateren van de lidstaten te voorkomen, en daarnaast om de lidstaten van extra middelen te voorzien wanneer de nationale middelen voor adequaat optreden bij een omvangrijke ramp tekortschieten. Ik wil er hier nogmaals op wijzen dat het Agentschap niet wordt opgericht om de activiteiten van de lidstaten over te nemen, maar om het gebrek aan middelen te ondervangen van staten die door een ramp getroffen zijn, en om hun acties te complementeren.
Deze extra middelen bestaan hoofdzakelijk in scheepsbevrachting op de lange termijn van vaartuigen door middel van stand-bycontracten met commerciële scheepsoperatoren die vaartuigen met voldoende capaciteit bezitten, die kunnen worden aangepast aan operaties voor de bestrijding van verontreiniging. Als een lidstaat om hulp vraagt, zouden deze vaartuigen hun gebruikelijke commerciële activiteiten onderbreken om zich naar de regio in nood te begeven.
Wat betreft de criteria voor het bepalen van de prioriteiten bij het sturen van vaartuigen naar bepaalde gebieden, zou het Agentschap zich, als gevolg van de ingediende amendementen en de met de Raad bereikte akkoorden, vooral moeten richten op de meest kwetsbaar verklaarde gebieden, omdat die vanwege hun kenmerken en voorgeschiedenis een groter risico lopen om te worden geconfronteerd met ongelukken of lozingen. Dit mag echter niet ten koste gaan van de capaciteit om bijstand te verlenen aan een andere regio binnen de communautaire wateren die hulp behoeft en daarom verzoekt.
In het jaar 2005 zijn door middel van een beperkte aanbesteding de eerste contracten gegund aan stand-byvaartuigen voor olieopruiming – zeven in totaal. Voor het eind van dit jaar, 2006, zal de tweede aanbesteding worden afgerond. Daarmee wil het Agentschap vier nieuwe contracten afsluiten met schepen die bij voorkeur dekking geven aan de twee grote Atlantische gebieden en het Middellandse Zeegebied. Geachte afgevaardigden, naar de mening van deze rapporteur zal dat dé gelegenheid zijn om de belofte aan Galicië in te lossen. In elk geval zal het Agentschap, voordat de contracten met de stand-byvaartuigen worden afgesloten, eerst de balans opmaken van de middelen die de lidstaten tot hun beschikking hebben, om door aanvullingen zo goed mogelijk te voldoen aan de behoeften van de lidstaten waarop het Agentschap wil inspelen.
Verder zij erop gewezen dat mijn doel het toepassingsgebied van de verordening uit te breiden, bereikt is, zodat de acties van het Agentschap niet alleen maar gericht zijn op olievervuiling maar ook op de verontreiniging door schadelijke en gevaarlijke stoffen. Op dit punt is er een consensus bereikt door de omschrijving “verontreiniging veroorzaakt door schepen” te gebruiken, om niet alleen de verontreiniging te beschrijven die door olie wordt veroorzaakt, maar ook die welke het gevolg is van schadelijke en gevaarlijke stoffen.
Voorts is overeengekomen dat het Agentschap de komende jaren een belangrijke rol zal spelen bij de ontwikkeling van een gecentraliseerde dienst van satellietbeelden voor het uitvoeren van controles, de vroegtijdige opsporing van verontreiniging en de identificatie van de verantwoordelijke vaartuigen, wat zal resulteren in een grotere beschikbaarheid van gegevens en een meer doeltreffende bestrijding van de maritieme verontreiniging.
Ten slotte prijst de rapporteur zich gelukkig met de consensus die de drie instellingen hebben bereikt om te komen tot een transparanter beheer van de middelen waarmee het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (EMSA) wordt uitgerust. We hebben in het verleden gezien dat andere agentschappen ervan beschuldigd werden op ondoorzichtige wijze, buiten de parlementaire controle om, te werk te gaan. Om dat te vermijden, is overeengekomen dat het Europees Parlement, los van de vierjaarlijkse evaluatie vermeld in artikel 7, regelmatig zal worden ingelicht over de financiële uitvoering van de middelen die het Agentschap tot zijn beschikking krijgt.
Geachte dames en heren, wij zijn ervan overtuigd dat de nieuwe maatregelen ter bevordering van de transparantie hun effect op de reputatie van het Agentschap niet zullen missen, en dat zij zullen aantonen dat het beeld van een louter bureaucratisch instrument niet van toepassing is op dit Agentschap.
Dan sluit ik nu af, geachte dames en heren, met het verzoek dit verslag te ondersteunen, dat niet alleen het werk van deze rapporteur is maar ook het resultaat van de participatie van alle fracties en van de consensus tussen het Parlement, de Commissie en de Raad. 
Jutta Haug (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de Commissie heeft ons een voorstel voorgelegd voor de uitbreiding van het takenpakket van het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (EMSA), en het is zeker goed, en heeft zeker zin het Agentschap in staat te stellen om operationele taken uit te voeren op het gebied van de bestrijding van verontreiniging. Het staat immers als een paal boven water dat het Agentschap beschikt over de vereiste knowhow om de lidstaten te ondersteunen – en ik benadruk het woord 'ondersteunen', want het is niet de bedoeling dat het maatregelen van de lidstaten uitvoert – bij het voorkomen en bestrijden van door schepen veroorzaakte verontreiniging.
Als zijn verantwoordelijkheden echter zodanig worden uitgebreid, moet dat hand in hand gaan met de toekenning van de benodigde financiële middelen op de lange termijn. Geen enkel agentschap kan zijn werk goed doen als het niet genoeg geld heeft. Het door de Commissie voorgestelde bedrag van 154 miljoen euro voor een periode van zeven jaar is heel realistisch, omdat het gebaseerd is op de ervaringen uit 2005 en 2006.
Het stamt echter uit een tijd dat nog 58,5 miljard euro meer moest worden het EMSA gefinancierd wordt, is 71 procent bezuinigd, maar niet op het EMSA, daar staat nog steeds het oude bedrag. Begrijp me niet verkeerd: de Begrotingscommissie is van mening dat 154 miljoen euro het minimum is dat aan EMSA moet worden toegekend, opdat het zijn extra taken kan uitvoeren.
Wij in de Begrotingscommissie zouden blij zijn geweest als de leden van de commissie ten principale dit ook zo hadden gevonden, onze aanpak hadden gesteund en ook in de verordening hadden opgenomen, want wij vinden dat als de Gemeenschap niet voldoende middelen beschikbaar stelt, zij het geld gewoon over de balk gooit. 
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, eerst wil ik de rapporteur bedanken en gelukwensen met zijn werk en zijn inspanningen om te komen tot deze overeenkomst tussen de instellingen. Dit resultaat stelt ons allemaal tevreden, want het drukt de wil uit van de Europese Unie om het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid ter bestrijding van de vervuiling zichtbaar te maken en het de nodige middelen en kredieten te verschaffen.
Het Agentschap heeft nu al een aanzienlijke verantwoordelijkheid, zoals de commissaris en de rapporteur al hebben gezegd, bij het ondersteunen van de inspanningen van de lidstaten om vervuiling aan te pakken, maar ook inzake het verstrekken van voldoende informatie aan de lidstaten op het gebied van preventie en bestrijding van vervuiling en van het doorlichten van hun beleid.
Ik denk dat het Agentschap in dat kader naast een ondersteunende ook een coördinerende rol kan spelen en de ervaring uit het verleden leert ons dat zoiets noodzakelijk is.
Het bedrag van 154 miljoen euro is van belang, niet alleen omdat het toereikend is, maar ook omdat het voldoende zekerheid biedt gedurende de periode van zeven jaar. Wat de operationele bijstand betreft, heeft het Agentschap – zoals reeds is gezegd – zijn werkwijze voor het voorkomen en bestrijden van vervuiling al vastgelegd.
Het is erg belangrijk te benadrukken dat het Agentschap niet alleen in de Oostzee, de westelijke toegangszone tot het Kanaal, de Atlantische kust en de Middellandse Zee – de prioritaire gebieden – kan optreden, maar indien nodig ook in andere regio's.
Ook is belangrijk dat het Agentschap met alle stoffen kan omgaan. Ik zou de commissaris willen vragen of wij een uitbreiding van de bevoegdheden kunnen plannen of hieraan een ruimere interpretatie kunnen geven, zodat het Agentschap ook kan optreden tegen vervuiling die niet is veroorzaakt door schepen, zoals het olietapijt voor de kust van Libanon, dat nu de Middellandse Zee teistert en de lidstaten bedreigt. 
Willi Piecyk,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het komt goed uit dat wij vandaag hierover debatteren en het verslag morgen waarschijnlijk met een grote meerderheid aannemen, omdat het EMSA op 14 september officieel wordt geopend in Lissabon, en het zal zijn werk niet goed kunnen doen zonder een solide financiële basis. Ik geloof dat wij een dergelijke basis scheppen met behulp van deze verordening over financiering voor de acties op het gebied van de bestrijding van door schepen veroorzaakte verontreiniging.
Zoals meerdere malen gezegd, beschouwen wij 154 miljoen euro van 2007 tot 2013 als het absolute minimum dat nodig is, en we zullen in deze periode ook goed kijken wat er eventueel verbeterd zou moeten worden. Ik kan mevrouw Haug verzekeren dat wij nu al een oogje in het zeil houden om te zien of er niets over de balk wordt gegooid en te controleren of het Agentschap daarentegen juist een solide financiële basis heeft en de juiste maatregelen treft.
Duidelijk is dat de lidstaten hun verantwoordelijkheden behouden. Alles wat het EMSA kan doen is hen ondersteunen en de maatregelen die zij nemen, aanvullen. Ik wil benadrukken dat verontreiniging van de zee niet iets is dat alleen door scheepsrampen wordt veroorzaakt. Wij weten van de rampen met de Prestige en de Erika, maar onze zeeën worden dag in dag uit verontreinigd door illegale olielozingen; als de berekeningen van de milieuorganisaties kloppen, gebeurt dit in Europese wateren 3 000 keer per jaar.
Hier moet iets aan worden gedaan, en ik hoop van harte dat wij met behulp van het satellietbewakingssysteem dat het EMSA helpt opzetten, beter in staat zullen zijn om criminele handelingen in onze wateren te bestrijden.
Een andere reden tot vreugde is dat de rapporteur, die zich voor de zomer niet echt goed voelde, weer in ons midden is, zodat wij morgen zogezegd samen met hem deze verordening in gang kunnen zetten, en dat hij, samen met de Raad, een aantal goede oplossingen heeft gevonden waarvoor wij heel dankbaar zijn, en dat wij al in eerste lezing klaar zijn zonder de noodzaak van een bemiddelingsprocedure.
Met andere woorden, het Parlement en de Raad zullen morgen met onze goedkeuring van deze verordening een belangrijke bijdrage leveren aan schone en beter beschermde zeeën in Europa. Ik hoop dat wij hiermee kunnen laten zien dat Europa belang hecht aan schone wateren en de burgers de Europese Unie daarom meer zullen waarderen. 
Josu Ortuondo Larrea,
   Mijnheer de Voorzitter, commissaris, het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid is klaar om de strijd aan te binden met de maritieme verontreiniging die wordt veroorzaakt door de duizenden schepen die de communautaire wateren dagelijks doorkruisen. Op de eerste plaats moeten we echter erkennen dat de lidstaten niet in staat zijn om adequaat te reageren op de grote milieurampen waardoor we regelmatig getroffen worden, zoals de tragische ramp met de Erika en vooral die met de Prestige.
Welnu, het is onbillijk om van alle aan de kust gelegen lidstaten, ongeacht hun grootte en welvaartsniveau, te eisen dat zij permanent over voldoende materiële en technologische middelen beschikken om bij ernstige ongelukken en rampen snel en doeltreffend te kunnen reageren. Verder zij erop gewezen dat schepen goederen en handelswaren vervoeren die niet allemaal afkomstig zijn van of bestemd zijn voor kuststaten, maar dat ze deel uitmaken van een hele keten van aanvoer uit en handel met andere continentale of niet-zeevarende staten, wat betekent dat iedereen deels verantwoordelijk is voor de risico’s van het maritiem vervoer.
Daarom is het wenselijk en noodzakelijk dat er communautaire maatregelen worden getroffen om de maatregelen die de verschillende lidstaten zelf hebben genomen, te completeren en ondersteunen, zonder dat dit betekent dat de lidstaten als eerstverantwoordelijken worden vrijgesteld van hun verplichtingen, zowel inzake de preventie als inzake de aanpak van de maritieme verontreiniging. Die ondersteunende maatregelen omvatten onder meer een door het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid ingesteld systeem voor het verzamelen en analyseren van informatie over verontreiniging veroorzaakt door schepen, met inbegrip van een fotografische follow-up per satelliet, wetenschappelijk-technische bijstand en operationele bijstand, door vaartuigen die over verschillende geografische maritieme regio’s verspreid liggen en die bij ernstige ongelukken en rampen op verzoek van de getroffen lidstaten klaar staan om in te grijpen.
De onderhavige richtlijn moet gedurende het volgende zevenjarenprogramma, van 2007-2013, financiële dekking verschaffen voor de kosten die deze nieuwe diensten met zich meebrengen. De fractie van de Alliantie van de Democraten en Liberalen voor Europa ondersteunt het voorstel met de compromisamendementen die met andere parlementaire fracties overeen zijn gekomen, en wij wensen de heer De Grandes geluk met zijn goede verslag en de moeite die hij zich getroost heeft om een consensus te bereiken zodat deze verordening in eerste lezing zou worden aangenomen.
Ik moet evenwel zeggen dat ik ervan overtuigd ben dat het grootste deel van de zeeverontreiniging niet wordt veroorzaakt door rampen en ongelukken, maar door het grote gebrek aan milieubewustzijn bij mensen zonder scrupules die zich laten leiden door economische motieven en bewust en moedwillig de olietanks en scheepsruimen van de schepen schoonmaken op volle zee. Met satellietfoto’s zullen dergelijke praktijken wel kunnen worden teruggedrongen, maar ik betwijfel of je bij mist of slecht zicht iets aan die foto’s hebt. Daarom pleit ik ervoor dat alle schepen worden uitgerust met automatische mechanismen waarmee het oliepeil in de tanks en ruimen regelmatig gecontroleerd wordt, en die aangeven of de tanks al dan niet geleegd zijn in de afvaldepots die zich krachtens de MARPOL-regeling in de havens bevinden. De aanwezigheid van die mechanismen aan boord zou verplicht moeten zijn, net zoals vliegtuigen een zwarte doos hebben of vrachtwagens een tachograaf. Dat zou de beste manier zijn om een einde te maken aan de opzettelijke verontreinigende lozingen, die naar mijn idee de meest voorkomende en meeste schadelijke bronnen van verontreiniging vormen. 

Margrete Auken,
   . Mijnheer de Voorzitter, op de top in Kopenhagen in december 2002 gaven alle regeringsleiders hun steun aan veel striktere regels aangaande vervuiling door schepen. Die top werd slechts een maand na het ongeluk met de Prestige in november 2002 gehouden. Vier jaar later lijkt het alsof het ambitieniveau behoorlijk is gedaald: er is te weinig geld en het is niet helemaal duidelijk wat er nu allemaal in het systeem moet worden opgenomen. Toch zijn we tevreden over het compromis dat tot stand is gekomen en we steunen het. We feliciteren ook de heer De Grandes met zijn verslag en als Deense vind ik het positief dat de regeling is uitgebreid, zodat ook het Noordzeegebied wordt afgedekt. Het verheugt ons ook dat het nu over vervuiling in het algemeen gaat en niet alleen over een specifieke soort vervuiling.
We rekenen erop dat dit voorstel en het hele concept van zo'n aard is dat er ook verbeteringen kunnen worden uitgevoerd en dat het ambitieniveau dus naderhand kan worden verhoogd. Dat er meer in de regeling kan worden opgenomen, dat men er voorstellen in kan verwerken – zoals de voorstellen die nu zijn ingebracht – zodat er mogelijkheden blijven om de talrijke overtreders te vervolgen die het helemaal niets kan schelen wat er met ons zeemilieu gebeurt en het daarom zonder pardon gebruiken als afvalbak, omdat ze niet willen betalen voor het op een nette manier afvoeren van hun vervuilende stoffen. Ik denk niet dat het voorstel goed genoeg is om al dat soort dingen te voorkomen, maar ik hoop dat het voorstel wel goed genoeg is om te worden verbeterd en dat het als zodanig kan fungeren als het noodzakelijke kader. Bedankt voor het voorstel, wij steunen het natuurlijk.
Georgios Toussas,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, terwijl wij debatteren over de bevoegdheden en de financiering van het Europees Agentschap voor de maritieme veiligheid om vervuiling op zee te voorkomen en te bestrijden, voltrekt zich een reusachtige milieuramp in de zuidoostelijke Middellandse Zee, veroorzaakt door de misdadige Israëlische bombardementen op de installaties van Jiyyeh in Libanon.
Uit de gegevens van de Internationale Maritieme Organisatie en van andere bevoegde instanties blijkt dat tienduizenden tonnen aardolie in zee zijn gestroomd en zich over een afstand van 170 kilometer langs de mediterrane kust hebben verspreid. De moorddadige aanvallen van de Israëli's hebben duizenden Libanezen en Palestijnen de dood in gejaagd en hebben onmetelijke milieuschade aangericht. Dit is een misdaad tegen de mensheid.
De kosten voor het schoonmaken in de regio zullen volgens de meest gematigde ramingen van de deskundigen van de Internationale Maritieme Organisatie meer dan 50 miljoen euro bedragen, dus een derde van de zevenjarenbegroting voor het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid ter bestrijding van vervuiling op zee.
Ik bedoel hiermee niet dat de schoonmaakoperatie zal worden bekostigd uit de reserve van het Europees Agentschap, maar ik zeg dit om aan te tonen wat de reële kosten zijn van dit soort vervuiling.
Het veelvuldig geroemde beginsel van de Europese Unie "de vervuiler betaalt" klinkt nu vals en hypocriet, omdat de Europese Unie ook in deze aangelegenheid met geen woord rept over de veroorzaker van deze reusachtige milieuramp, namelijk Israël.
Het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid kan en mag de Internationale Maritieme Organisatie en haar lidstaten niet vervangen, die de hoofdverantwoordelijkheid blijven dragen voor de veiligheid van mens en milieu op zee.
Het Europees Agentschap moet zich concentreren op het verbeteren van de maritieme veiligheid en het bestrijden van de vervuiling, waarbij vooral moet worden gekeken naar preventie. Het Agentschap moet voor aanvullende maatregelen zorgen en mag niet in de plaats treden van de infrastructuur en de activiteiten van de lidstaten, maar moet hun acties ondersteunen bij de bestrijding van rampen. Het is noodzakelijk dat activiteiten die financieel worden ondersteund alle vormen van vervuiling op zee omvatten, vooral vervuiling door olieproducten en gevaarlijke vloeistoffen.
Het feit dat 136 miljoen euro van het totale bedrag van 154 miljoen euro voor het Agentschap gaat naar het charteren van stand-byvaartuigen en dat satellietfoto's zoveel kosten – 1 000 foto's kosten 1 miljoen euro – vergroten het gevaar dat dit Agentschap verwordt tot een zuiver bureaucratisch mechanisme.
Daarom moeten absoluut voldoende kredieten worden gegarandeerd opdat het Agentschap zich naar behoren van zijn taak kan kwijten. 
Luís Queiró (PPE-DE ). –
   Zoals inwoners van kuststaten heel goed weten, kent verontreiniging van de zee geen grenzen en normaal gesproken kiezen schepen niet de plek waar ze schipbreuk lijden. Dit is zeker een van de gebieden waar nationaal egoïsme schade kan aanrichten. De economische zones kunnen en moeten exclusief blijven, maar de zee is een gemeenschappelijk goed en milieurampen treffen ons allemaal. Het heeft dan ook alle zin voor een communautaire aanpak te kiezen om het hoofd te bieden aan de risico’s in verband met de verontreiniging van de zee.
Ik wil de heer De Grandes Pascual feliciteren met zijn verslag. Hij stelt terecht dat we een bestendig financieel kader voor de lange termijn nodig hebben. Dat moet de lidstaten garanties geven op het vlak van preventie en gepaste moderne technische middelen verschaffen om onze kusten te beschermen tegen verontreiniging, zoals we die in het recente verleden hebben meegemaakt. Het is ook belangrijk dat er straffen worden opgelegd aan hen die verantwoordelijk zijn voor milieumisdrijven.
Mijnheer de Voorzitter, olieverontreiniging richt altijd schade aan en is soms zelfs crimineel. Ook het morsen van geld kan echter schadelijk zijn en met geld smijten alleen is dan ook geen oplossing. Daarom steun ik de voorgestelde meerjarenfinanciering, waarbij ik het transparante en doeltreffende gebruik van het geld benadruk.
Er is 154 miljoen euro uitgetrokken voor het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid voor het tijdvak 2007-2013. Hopelijk kan met dat geld – naast het financieren van andere taken bij het bestrijden van de vervuiling – het actieplan voor de strijd tegen de verontreiniging van de zee worden uitgevoerd, een vloot worden gecreëerd van gespecialiseerde stand-byschepen die inzetbaar zijn in de vier prioritaire zones en een centrum voor satellietbeelden worden opgericht ter ondersteuning van de activiteiten van de lidstaten en de Commissie in de strijd tegen de verontreiniging door schepen. Dit voorstel – samen met de amendementen van onder meer de Vervoerscommissie – steunen wij volledig, ook omdat de medeverantwoordelijkheid van de lidstaten bij deze gemeenschappelijke inspanning niet vergeten wordt.
Mijnheer de Voorzitter, heden ten dage varen we niet meer op een , zoals de Romeinen zeiden. Nu is de zee van iedereen en de verantwoordelijkheid is mondiaal en gedeeld. Door deze resolutie aan te nemen, nemen wij als Europees Parlement ons deel van die verantwoordelijkheid op ons. 
Rosa Miguélez Ramos (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zoals onze coördinator, Willi Piecyk, al gezegd heeft, ondersteunen wij socialisten dit meerjarig financieringskader voor het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid, en verder zijn we blij dat er een overeenkomst bereikt is. Dit Agentschap is opgericht naar aanleiding van twee ernstige rampen – de olielozingen door de Erika en de Prestige – en het heeft tot taak de kuststaten bij een ramp bijstand te verlenen als die staten daarom verzoeken.
Commissaris, in dit verband zou ik willen zeggen dat het voor mijn regio, Galicië, dat gelegen is aan de Atlantische kust en dat bijzonder te lijden heeft gehad onder de grote rampen van de afgelopen twintig jaar, een koude douche was toen bekend werd waar de aan het Agentschap toegekende stand-byvaartuigen voor olieopruiming zouden worden gestationeerd.
Ofschoon de Commissie expliciet erkende dat de kust van Galicië de afgelopen vijfendertig jaar als geen ander gebied door grootschalige olierampen getroffen is – met meer dan zeven lozingen van boven de 10 000 ton – bevond niet één van de zeven vaartuigen waarmee het Agentschap een contract had afgesloten, zich in Galicië: wel vijf in de Baltische regio, een in het Mediterrane gebied en nog een in het gebied van het Kanaal, van het Nauw van Calais of het noordelijk deel van de Atlantische kust.
Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat een van de verbintenissen waartoe dit Parlement de Commissie na de ramp met de Prestige wist te bewegen, de aanwezigheid betrof, in Galicië, van een vaartuig voor het bestrijden van de verontreiniging, en in dit verband moet ik u zeggen, mijnheer Barrot, dat wij gerustgesteld zijn door de soepele dialoog met de Commissie, zowel met de directeur-generaal voor vervoer als met het Agentschap zelf.
Amendement 13, dat een verdeling van de Atlantische kust in twee gebieden beoogt, zoals mevrouw Ayala en ikzelf verzocht hadden, het bezoek van de heer De Ruiter aan Galicië, en de goede communicatie die tot stand is gebracht tussen de regionale regering en het Agentschap, zijn voor ons een garantie dat de verbintenissen van de Europese Unie met Galicië met betrekking tot de stationering van een vaartuig voor het bestrijden van verontreiniging aan de kust van Galicië, geen loze beloftes zullen zijn. 
Alyn Smith (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, verontreiniging is grensoverschrijdend van aard en er zijn dringend gecoördineerde maatregelen vereist om de gevolgen ervan aan te pakken. Daarom is het bijzonder passend dat we op EU-niveau een kader scheppen voor deze aanpak.
Ik feliciteer de commissaris en onze rapporteur met hun uitstekende werk ten aanzien van dit onderwerp, maar dit is slechts een begin. Voorkomen is immers beter dan genezen. Wij voeren in Schotland, een olieproducerende zeevarende natie, een levendig debat over voorstellen inzake het overpompen van olie van het ene schip naar het andere op zee in een gebied dat van bijzonder wetenschappelijk belang is en valt onder de Vogelrichtlijn, namelijk de rivier de Forth, net ten noorden van Edinburgh. Dit is een waardevol gebied voor de natuur in Schotland. Er is in Schotland dan ook sprake van bijna unaniem verzet tegen deze voorstellen, maar desondanks heeft het Britse agentschap voor maritieme zaken en de kustwacht net gisteren zijn goedkeuring gehecht aan het doorgaan van deze potentieel rampzalige plannen. Gelukkig kan de EU het breder zien. Commissaris Dimas heeft een onderzoek ingesteld naar de mogelijke milieueffecten van deze voorstellen en ik hoop dat dit onderzoek ertoe zal leiden dat de voorstellen niet worden uitgevoerd.
Hoewel ik de voorstellen van de Commissie toejuich en steun, zijn zij slechts een begin. Ik denk dat we meer kunnen doen. Ik denk dat mijn fractie wil dat we nog verder gaan. Met deze voorstellen wordt namelijk wel voorkomen dat een incident uitgroeit tot een ramp, maar uiteraard is het aanpakken van de gevolgen slechts een onderdeel van het geheel; we moeten rampen ook zien te voorkomen. 
Nikolaos Sifunakis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de milieurampen die worden veroorzaakt door scheepsongevallen blijven jammer genoeg een groot gevaar voor de zeeën en kustgebieden van Europa, terwijl de mogelijkheden van de lidstaten om zulke ongevallen aan te pakken vaak ontoereikend zijn.
Daarom is het van belang dat we het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid, dat aanzienlijke hulp biedt aan de lidstaten, de nodige financiële zekerheid verschaffen om zich van zijn taak te kunnen kwijten. Het is heel belangrijk dat zijn opdracht wordt uitgebreid, zodat het Agentschap zich elk efficiënt nieuw middel kan aanschaffen voor het bestrijden van alle vormen van opzettelijke en onopzettelijke vervuiling.
Het verschaffen van gespecialiseerde hulp aan de lidstaten moet worden versterkt in de vorm van speciaal uitgeruste schepen en het oprichten van een centrale dienst voor de transmissie van satellietbeelden met het oog op surveillance en snelle lokalisatie.
Ook moet het Agentschap zich buigen over andere problemen, zoals het verwerken van verzamelde olie en de controle vanuit de lucht, activiteiten waarvoor extra geld nodig is.
Ten slotte mogen we niet vergeten dat de activiteiten van het Agentschap het werk van de lidstaten aanvullen. Bijgevolg moeten ook de activiteiten van de lidstaten worden versterkt. 
Inés Ayala Sender (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de rapporteur, Luis de Grandes, gelukwensen. Ik ben blij dat hij zo te zien in een benijdenswaardig blakende gezondheid verkeert. Hij heeft samen met de Raad een geweldige prestatie geleverd om in de eerste lezing overeenstemming te bereiken, want het was van belang de stabiliteit en het werk van dit Agentschap voor maritieme veiligheid te waarborgen.
Hun gezamenlijke voorstellen bevatten twee verzoeken die zijn ingediend door mevrouw Miguélez Ramos en mijzelf. Een van die verzoeken was dat we, hoewel met dit nieuwe programma de controle door dit Agentschap werd uitgebreid met de controle op gevaarlijke stoffen, niet zouden vergeten dat olie het uitgangspunt van het programma is. In de tweede plaats verzochten wij wat de verdeling in regio’s betreft – waarnaar mevrouw Miguélez Ramos al verwezen heeft – om een oplossing te zoeken voor de aanvankelijke tekortkomingen aan beide kanten, want voor de reders van de regio waren de contractvoorwaarden verre van stimulerend en zij voelden er niets voor hun schepen ter beschikking te stellen, en daarbij kwam dat het Agentschap niet veel druk uitoefende. Ik denk, zoals mevrouw Miguélez Ramos zeer terecht gezegd heeft, dat dit probleem nu is opgelost en dat we een toekomst tegemoet gaan die een stuk praktischer en beter georganiseerd is.
We waarschuwen het Agentschap en de Commissie in elk geval dat we er in dit meerjarenprogramma ook heel alert op zullen toezien dat de acties, het actieplan, en dus ook de aanwezigheid van de vaartuigen goed op de behoeften zijn afgestemd, en dat zich derhalve niet meer de gebreken voordoen die we in het verleden hebben gezien.
Ten slotte wil ik nog een overweging naar voren brengen en een verzoek doen aan vice-voorzitter Barrot, van wie ik weet dat hij bekend staat om de aandacht die hij schenkt aan de verzoeken van dit Parlement. Deze dagen, nu blijkt hoe zwak de zeegrenzen van mijn land zijn, net zoals die van Italië, Malta en Griekenland, zouden wij willen dat het Agentschap Frontex minstens net zo’n ruim gamma van vaartuigen en middelen tot zijn beschikking had als dat waarmee we vandaag het Agentschap voor maritieme veiligheid uitrusten.
Ik verzoek vice-voorzitter Barrot zijn collega Frattini in de Commissie te hulp te schieten, om ervoor te zorgen dat het Agentschap Frontex zo spoedig mogelijk de vereiste middelen heeft, want die hebben we deze zomer node gemist. 
Jacques Barrot,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, staat u mij toe allereerst de heer De Grandes Pascual en uw Commissie vervoer en toerisme nogmaals te bedanken voor dit uitmuntende werk, waardoor wij in eerste lezing tot goedkeuring moeten kunnen komen. Dat verheugt mij omdat we – zoals menigeen van u al aangaf – de rampzalige schipbreuken van de Prestige en de Erika nooit mogen vergeten. Daarom is het absoluut noodzakelijk dat we alle nodige middelen aangrijpen, en nu het Parlement en de Raad hun teksten op één lijn hebben gebracht zullen we in eerste lezing tot overeenstemming kunnen komen.
Uiteraard stemt de Commissie in met het tijdens de informele trialoog met de Raad bereikte compromis. Zij aanvaardt dan ook de door u voorgestelde compromisamendementen, mijnheer De Grandes Pascual, die door de verschillende fracties worden gesteund. Deze amendementen komen voort uit het compromis van de informele trialoog met de Raad. Ik ben ervan overtuigd dat de leden van het Europees Parlement morgen hun steun zullen geven aan deze aanpak, ook al moet de financiële toewijzing van 154 miljoen euro als een minimum worden beschouwd, zoals overigens ook wordt aangetekend in een van de overwegingen van de verordening.
Ik zou deze gelegenheid te baat willen nemen om te reageren op enige opmerkingen die zijn gemaakt ten aanzien van de taken van het Agentschap. Wij zullen deze uitbreiding kunnen beschouwen in het licht van de herziening van de verordening die is voorzien in de loop van 2007. Ik denk met name, mijnheer de Voorzitter, aan hetgeen op dit moment aan de Libanese kusten plaatsvindt, waar wij graag makkelijker tegemoet zouden willen kunnen komen aan de behoeften van onze Libanese vrienden. Ik heb evenwel ook opgemerkt dat u wilt voorkomen dat de inspanningen die het Agentschap op het gebied van vervuilingsbestrijding ontplooit ten koste gaan van de inzet van de kant van de lidstaten. Daar mag geen misverstand over bestaan.
Ik dank u, mijnheer de Voorzitter, dames en heren: uit de kwaliteit van dit debat, evenals uit uw opmerkingen en voorstellen, blijkt hoezeer het Parlement zich betrokken voelt bij deze strijd tegen de vervuiling van de zee en de bescherming van onze Europese maritieme ruimte, die tot onze grootste rijkdommen behoort. Ik wil het Parlement dus bedanken en durf te hopen dat wij dankzij dit alles deze uitstekende tekst snel zullen kunnen goedkeuren. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag om 11.30 uur plaats.
Francesco Musotto (PPE-DE ). –
   Europa heeft zich onophoudelijk sterk gemaakt voor het internationale zeerecht ter bescherming van het milieu. We hebben al bereikt dat enkelwandige olietankers op mondiaal niveau geleidelijk uit de vaart worden genomen en dat de schadevergoeding voor de slachtoffers van verontreiniging door koolwaterstoffen wordt verhoogd. Ook heeft Europa de bestaande internationale regelgeving aangevuld met strengere regels voor inspecties in communautaire havens, doeltreffendere controles van de classificatiemaatschappijen en nauwgezetter toezicht op het zeevervoer.
De strikte en doeltreffende toepassing van de internationale normen door een groot handelsblok als de Europese Unie – het grootste handelsblok ter wereld, waar 24 procent van de wereldvloot staat geregistreerd –vergroot mede de geloofwaardigheid van dergelijke maatregelen voor schepen die de vlag van een derde land voeren. Daarom zijn we het hartgrondig eens met het voorstel het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid meer instrumenten te geven om de lidstaten bij te staan in deze strijd die geen grenzen kent. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de verklaring van de Commissie over bosbranden en overstromingen. 
Stavros Dimas,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik ben erg blij met dit debat vanavond, dat de voortzetting is van het voorgaande debat over een aanverwant onderwerp.
Ik wil zeggen dat het mechanisme voor civiele bescherming van de Europese Unie de eerste maanden van dit jaar elf keer in actie is gekomen en concreet en op specifiek verzoek is opgetreden bij de overstromingen die zich in het voorjaar hebben voorgedaan in verschillende Europese landen, vooral in die landen die erom hebben verzocht, Slowakije, Hongarije, Bulgarije, Roemenië en, buiten de Europese Unie, Algerije.
Onlangs hadden we ook de crisis in Libanon en de problemen die het gevolg waren van de vijandelijkheden. Zowel Libanon als Cyprus hebben verzocht om de interventie van de Europese Unie op drie gebieden:
Ten eerste het sturen van humanitaire hulp voor vluchtelingen en ontheemden.
Ten tweede de evacuatie: het wegbrengen uit Libanon van burgers van de Europese Unie, hun vervoer naar Cyprus, hun opvang daar en daarna hun repatriëring.
Het derde probleem was de vervuiling door een olietapijt na het bombarderen van olietanks in Zuid-Libanon en het feit dat tien- à vijftienduizend ton aardolie op de kust en daarna in zee is terechtgekomen en de hele Libanese kust heeft vervuild.
In dit geval heeft de Europese Unie meteen deskundigen naar Cyprus en Libanon gestuurd.
Eerst hebben we de mechanismen voor civiele bescherming van de Europese landen geactiveerd, hebben we het sturen van hulp gecoördineerd en hebben we het speciale probleem van het vervoer van humanitaire hulp aangepakt, aangezien sommige landen die hulp aanboden niet beschikten over de nodige transportmiddelen – dat blijft een specifiek probleem dat we in de toekomst moeten onderzoeken.
Ten tweede hebben we, zoals ik al heb gezegd, de Europese burgers en burgers van derde landen zo snel mogelijk van Cyprus naar hun eigen land gebracht. Dat was een heel moeilijke onderneming, als je bedenkt dat ongeveer 45 000 burgers van andere landen Libanon hebben verlaten, naar Cyprus zijn gegaan en dan gerepatrieerd moesten worden. De Europese Unie stond met haar mechanisme voor civiele bescherming in voor de coördinatie van het transport en voor het tijdig arriveren van de vliegtuigen, zodat de burgers van de verschillende landen niet langer dan nodig in Cyprus hoefden te blijven.
Ik wil hier nadrukkelijk wijzen op de uitzonderlijke efficiëntie waarmee de Cypriotische autoriteiten en talrijke vrijwilligers deze crisis hebben aangepakt, met onze eigen bijdrage uiteraard.
Het derde grote probleem was het olietapijt. Zoals ik al eerder heb gezegd, hebben wij meteen deskundigen gestuurd. Zij zijn nog steeds ter plaatse, omdat het probleem aanhoudt: op een bepaald moment werden de omliggende landen bedreigd, maar gelukkig is dat gevaar afgewend en op dit moment proberen de deskundigen met pompen en ander materieel, afkomstig uit landen van de Europese Unie en derde landen, zoals Noorwegen, de toestand te verbeteren en de stranden schoon te maken.
Afgelopen zomer hebben we ook bosbranden gehad in verschillende Europese landen, zoals Griekenland, Frankrijk, Portugal en erg grote branden in Spanje. Van die landen heeft Spanje de Europese Unie om hulp verzocht en binnen enkele uren na het verzoek van de Spaanse regering zijn blusvliegtuigen, brandweerwagens en brandweerlui uit diverse Europese landen aangeboden en met de steun van de Europese Unie, de inspanningen van de Spaanse regering maar ook door de weersverandering en de regen is het vuur uiteindelijk geblust.
Daarnaast hadden we een groot probleem in Ethiopië met overstromingen, die het land blijven bedreigen; er vielen honderden doden en vele duizenden mensen sloegen op de vlucht. Deskundigen en specialisten uit de Europese Unie zijn nu ter plaatse en landen van de Europese Unie hebben voorraden en materiaal ter beschikking gesteld om de noodsituatie in dat land – dat zich nog steeds in een crisis bevindt – te verhelpen.
Ook hebben vele landen van de Europese Unie via het mechanisme voor civiele bescherming van de Commissie hulp gestuurd naar Indonesië na de aardbeving in mei.
Over de bosbranden wil ik, omdat het gaat om een erg belangrijk probleem, nog zeggen dat de Commissie niet bevoegd is voor alles wat met bossen te maken heeft: dat zijn bevoegdheden van de lidstaten en het zijn de lidstaten die het beleid moeten bepalen waarmee de bossen beschermd, bosbranden bestreden en andere aanverwante problemen aangepakt worden.
Het beleid op Europees niveau heeft tot doel de betreffende nationale maatregelen te versterken. Hieronder vallen ook de financieringsprogramma's die beschikbaar zijn via ofwel de nieuwe verordening voor plattelandsontwikkeling, die financieringsmogelijkheden verschaft voor bosbeschermingsinitiatieven – het betreft de Forest Focus-richtlijn – ofwel via het nieuwe programma LIFE+, dat expliciet voorziet in de financiering van verschillende activiteiten die vroeger via de Forest Focus-richtlijn werden gefinancierd.
Uiteraard kennen we ook het actieprogramma voor civiele bescherming, waarmee bepaalde activiteiten ter bescherming van de bossen kunnen worden gefinancierd, wat nu al gebeurt.
Ik weet dat we nooit op onze lauweren kunnen rusten als het gaat om civiele bescherming tegen natuurrampen. Vele crises en natuurrampen kunnen niet worden vermeden. We kunnen wel beter voorbereid zijn. Hoewel het mechanisme voor civiele bescherming bewezen heeft dat het meerwaarde biedt en een belangrijke rol speelt, is er toch nog veel ruimte voor verbetering en kunnen we het mechanisme nog doelmatiger maken. Wat dat betreft wil ik het Europees Parlement danken voor de voortdurende ondersteuning bij het versterken van het mechanisme voor civiele bescherming. Ik ben zeker dat het debat van vanavond daartoe zal bijdragen. 
Gerardo Galeote,
   Mijnheer de Voorzitter, de Commissie verschijnt hier vandaag in dit debat in het Europees Parlement op initiatief van mijn fractie, en daarom wil ik allereerst de overige fracties bedanken die dit initiatief ondersteund hebben en ons in staat hebben gesteld om vandaag dit debat te houden. Natuurlijk wil ik ook de commissaris bedanken voor zijn aanwezigheid en vooral voor zijn werk en zijn betrokkenheid bij deze materie.
Een aantal collega’s kwam echter met de legitieme opmerking dat we hetzelfde doen als een jaar geleden, dat we in dezelfde situatie zitten als vorige zomer. Ik zou hun willen zeggen dat dit niet het geval is: het is waar dat we ook in september vorig jaar hebben gedebatteerd over bosbranden, het is waar dat we met een aantal hier aanwezige collega’s de getroffen gebieden hebben bezocht – hetgeen trouwens niet zonder problemen verliep, problemen die gecreëerd werden door bepaalde instanties van dit Parlement – en het is waar dat we een hoorzitting hebben gehouden waarop gezinsleden van de slachtoffers zich op emotionele wijze tot ons hebben kunnen richten, maar toch zitten we niet in dezelfde situatie, omdat het Europees Parlement sindsdien een aantal duidelijke en concrete initiatieven en voorstellen bij de Commissie op tafel heeft gelegd.
In het kader van het verslag-Berend bijvoorbeeld heeft de Vergadering een reeks amendementen aangenomen om het Solidariteitsfonds van de Europese Unie te actualiseren, verder hebben wij de Commissie verzocht om een speciale richtlijn betreffende bosbranden en droogte, zoals er al een richtlijn betreffende overstromingen bestaat. Voorts hebben we de Raad gevraagd een gecommitteerde reactie te geven op het verslag van voormalig commissaris Barnier, dat zoals bekend gepresenteerd is in de afgelopen Europese Raad.
De situatie van nu is dus niet dezelfde of zou niet dezelfde moeten zijn als die van een jaar geleden. We hebben een pakket voorstellen waarmee we de bestrijding van bosbranden veel doeltreffender zouden moeten kunnen aanpakken. Wat nog ontbreekt, is een reactie van de Raad, en dat is zowel te wijten aan de voorzitterschappen die we dit jaar hebben gehad, die op dit terrein vrijwel niets hebben ondernomen, als aan de meest getroffen lidstaten die helemaal geen druk hebben uitgeoefend. Sommige bevoegde overheden grijpen het argument van de droogte aan om het falende beleid te rechtvaardigen, of het argument van de aangestoken bosbranden. Het is waar dat er droogte heerst, het is waar dat er criminele brandstichters zijn, net zoals dat in het verleden het geval was, maar we zouden de bevoegde overheden eens moeten vragen wat ze dit jaar op preventiegebied ondernomen hebben, en of zij, wanneer het onvermijdelijke zich voltrokken had, binnen en buiten hun bestuurlijke grenzen, de handen goed ineengeslagen hebben.
De commissaris heeft het bijvoorbeeld over de ergste brand van deze zomer gehad, die zich in Galicië heeft voorgedaan. Ik verzoek u vriendelijk ons te zeggen wanneer u het officiële verzoek om hulp van de Spaanse regering ontvangen heeft, op welke dag precies u formeel verzocht bent om het mechanisme van civiele bescherming in werking te stellen.
Geachte dames en heren, wij vragen gewoon om meer preventie en om meer coördinatie. We hebben het niet over het verzinnen van middelen of fondsen die niet bestaan, we vragen alleen het Solidariteitsfonds van de Europese Unie aan te spreken, wat trouwens een stuk gemakkelijker zou zijn geweest als er rekening was gehouden met de voorstellen van het Europees Parlement. We vragen evenmin om meer bevoegdheden voor de Europese Unie, maar wel om meer preventie en coördinatie, met volledige naleving van het subsidiariteitsbeginsel. Laten we eens zien of we dit debat, als we bijstand geven aan degenen die het nu het meest nodig hebben, het volgend jaar niet opnieuw hoeven te voeren. 
Rosa Miguélez Ramos,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de onbeschaamdheid waarmee de heer Galeote zich het auteurschap van deze resolutie tracht toe te schrijven, zal mij er niet van weerhouden u te zeggen dat wij socialisten van het begin af aan, dat wil zeggen sinds maandag vorige week, heel duidelijk en vastbesloten zijn geweest dat er over dit onderwerp een ontwerpresolutie moest komen tijdens deze vergadering.
Net zoals de overstromingen in het midden van Europa, dames en heren, zijn de bosbranden in het zuiden van Europa namelijk een urgent milieuprobleem dat regelmatig terugkeert. De oorzaken zijn veelvuldig onderzocht: meer dan 80 procent wordt veroorzaakt door ingrijpen van de mens, ofwel nalatigheid, dan wel met speculatieve oogmerken, om schade aan te richten.
Hierbij hebben we het echter over hoe een vuur ontstaat. Hoe een vuur ontstaat, is één ding, maar de verspreiding ervan, de verschroeide oppervlakte, is heel wat anders. Op dit laatste punt spelen heel andere factoren, zoals het klimaat, dat deze zomer extreem was, met een bijzonder sterke wind, heel hoge temperaturen, en geen of vrijwel geen regenbuien, of de begroeiing, die om sociaaleconomische redenen verwilderd was en vol stond met licht ontvlambaar onkruid dat de verspreiding van het vuur bevorderde, alsook de aanplant van soorten planten die voor bossen ongeschikt zijn en het feit dat er decennialang geen echt bosbouwbeleid is gevoerd.
In de mediterrane landen zijn kosten nog moeite gespaard om te investeren in brandbestrijding. We beschikken in heel Zuid-Europa over bijzonder doeltreffende blusmechanismen, maar de middelen zijn altijd ontoereikend. Om u een indruk te geven, dames en heren: in Galicië zijn deze zomer meer dan 7 000 mensen en meer dan 60 vliegtuigen ingezet om het vuur te blussen, maar hoe bestrijd je in hemelsnaam 300 branden per dag?
Wat wij socialisten de Commissie in dit verband verzoeken, is heel duidelijk. Enerzijds willen wij dat de Commissie het makkelijker maakt om door middel van het politiek criterium het Solidariteitsfonds te gebruiken: we willen dat het Solidariteitsfonds gebruikt wordt voor de getroffen regio’s van de Europese Unie.
Verder hebben wij nog twee verzoeken. Het eerste houdt verband met Forest Focus. Wij hebben ons uitgerust van een waarschuwingssysteem dat wel effectief maar niet toereikend is. Het is effectief omdat we hiermee inderdaad de gebieden kunnen zien die in klimatologisch opzicht meer risico lopen of die gewoon een groter risico lopen om te worden getroffen door een natuurramp. Wat we er echter niet mee kunnen zien, zijn de sociaaleconomische risicogebieden. Wij socialisten zijn van mening dat die bosbranden samenhangen met het ernstige probleem van de verdwijning van de traditionele landbouwactiviteiten, en van de veroudering van de huidige plattelandsbevolking.
Voorts verzoeken wij de Commissie de Europese bosbouwstrategie te mobiliseren. Wij denken dat commissaris Dumas het geld en de instrumenten moet vinden om doeltreffende beleidsvormen op te zetten waarmee we de bevolking middels dit plan of deze bosbouwstrategie aan het platteland kunnen binden, en waarmee we onze bosgebieden ook kunnen beheren en uitbreiden. 
Ignasi Guardans Cambó,
   Mijnheer de Voorzitter, wanneer er een olietanker zinkt, zijn we allemaal doordrongen van de ernst van de situatie, van het effect op het milieu, en van de noodzaak om dat probleem gezamenlijk aan te pakken.
Worden we echter geconfronteerd met bosbranden of overstromingen, dan doen we in de Europese Unie nog steeds alsof dat geïsoleerde gebeurtenissen zijn die niet een echt globale aanpak verdienen of behoeven, en die volgens sommigen nog steeds geen Europese dimensie hebben. Dat is absurd. Door dat ontbreken van een totaalvisie en het daaruit voortvloeiende beleid beschikken we feitelijk niet over de instrumenten om deze verschijnselen te bestrijden.
Ik denk dat dergelijke rampen op drie niveaus moeten worden aangepakt. Het eerste niveau is dat van de noodhulp, en op dit punt kan de Europese Unie veel meer doen dan zij nu doet; de Europese Unie zou haar civiele-beschermingsmaatregelen om bij crises snel te reageren aanzienlijk kunnen versterken, en zij doet dat niet; de Europese Unie, in concreto de Raad, weigerde of weigert nog steeds datgene in te voeren wat wordt voorgesteld in het verslag-Barnier, waarin specifieke voorstellen zijn opgenomen voor de oprichting van een Europese noodhulpmacht voor civiele bescherming, en dat is wat moet worden opgezet met het oog op echte noodsituaties.
Het is echter duidelijk dat het niet alleen ontbreekt aan een prompte, gecoördineerde aanpak bij noodsituaties, omdat de instrumenten voor de planning van die aanpak ofwel niet bestaan ofwel niet goed geïmplementeerd zijn, maar ook – wat voor de hand ligt – dat de aandacht voor de gedupeerden na de ramp tekortschiet. Dat is het tweede element waarmee we rekening moeten houden. Op dit punt schaart mijn fractie zich achter het verzoek van andere fracties, waarin met klem wordt gewezen op het belang om met politieke visie – natuurlijk volgens de regels maar wel met politieke visie – gebruik te maken van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, dat daarvoor gecreëerd is.
Door een brand, een overstroming – en ik heb het nu specifiek over de situatie in Galicië – raken de al schaarse middelen die een regio voor zijn ontwikkeling heeft volkomen uitgeput, en het lijdt dan ook geen twijfel dat het in deze situatie noodzakelijk is om met spoed gebruik te maken van het Solidariteitsfonds, om hulp te bieden aan deze bevolkingen, dit gebied, waarvan de bron van inkomsten uit het toerisme en andere economische sectoren volkomen is opgedroogd – wat in dit geval geen beeldspraak is.
Dan komen we nu bij het derde niveau, waarop het vermijden van het eerste en het tweede niveau voorop staat, ook al weten we dat die nooit helemaal te vermijden zullen zijn. Ik bedoel natuurlijk het niveau van de preventie. We hebben een echt Europees bosbouwbeleid nodig, dat nu niet bestaat omdat dit beleid nog steeds versplinterd is. Sinds de ontwikkeling van Forest Focus zijn er over een groter oppervlak meer branden geweest. Wij hopen dat de Europese Commissie hiermee rekening zal houden in het rapport dat zij voor het eind van het jaar 2006 dient te overleggen.
De biomassa moet worden bevorderd. We moeten de gevolgen van de verwarming in dit geval en de temperatuursstijgingen serieus nemen. Het Europees Fonds voor plattelandsontwikkeling dient rekening te houden met deze gevolgen voor de bossen.
Op die manier zal de situatie veranderen, en hoeven wij ons niet meer ieder jaar, aan het eind van de zomer, over dit probleem te buigen. 
Ilda Figueiredo,
   . Beste collega’s, mijnheer de commissaris, de tragedie van de bosbranden die elk jaar weer de landen van Zuid-Europa treffen, in het bijzonder Portugal en Spanje, mag niet zo voortgaan. Het is hoog tijd de klaagzangen te vervangen door concrete maatregelen die voorkomen dat de zomer verwordt tot een verwoestende hel voor bossen en beschermde landschappen en voor het leven en de bezittingen van duizenden mensen die met de nodige moed op het platteland blijven leven.
In augustus is de situatie in Portugal zeer ernstig geweest. Er zijn enkele tienduizenden hectaren bos in vlammen opgegaan, meerdere personen hebben de dood gevonden, veel natuurlijk erfgoed is verloren gegaan – met name het nationaal park Peneda-Gerês en het natuurreservaat Serras d'Aire en Candeeiros zijn getroffen – en er is ontzettend veel materiële schade aangericht.
Nu, begin september, duurt deze vuurplaag nog voort. Naast solidariteit met de getroffenen, noodhulp voor de herders en boeren die de weidegrond voor hun vee zijn kwijtgeraakt – zoals in het Soajogebergte – en het onmiddellijk weghalen van het verbrande hout als rechtvaardige vergoeding voor boeren, kleine boseigenaren en eigenaren van meentgronden, is het van fundamenteel belang het accent te leggen op preventie door meer financiële en technische middelen ter beschikking te stellen en meer mensen in te zetten, ook bij de brandbestrijdingsdiensten. Voorts is herbebossing erg belangrijk, met name in natuurgebieden. Daarom dient Portugal voor de streken en de mensen die het zwaarst getroffen zijn buitengewone steun te krijgen uit het Europees Solidariteitsfonds.
We mogen niet langer de goedkeuring van een efficiënt overheidsbeleid uitstellen op het vlak van preventie, herbebossing en bosbeheer. Het GLB dient gewijzigd te worden teneinde het familiebedrijf de steun te geven die de boeren een waardig bestaan verzekert – waarbij we vooral dienen te denken aan gegarandeerde productieprijzen – en de trek naar de stad, die door de ontkoppeling van steun en productie zal toenemen, tegenhoudt. 
Janusz Wojciechowski,
   . Meneer de Voorzitter, Europa wordt steeds vaker getroffen door natuurrampen. Voor de zoveelste keer woeden er verschrikkelijke bosbranden in het zuiden. Grote delen van Europa hadden met extreme hittegolven te kampen – met de hoogste temperaturen sinds het begin van de metingen – die tot enorme droogte hebben geleid.
In sommige streken in Polen viel de oogst meer dan twintig procent lager uit dan verwacht. Honderdduizenden boerengezinnen kwamen daardoor in een uitzichtloze situatie terecht. Hevige regenval en plaatselijke overstromingen bemoeilijkten vervolgens het oogsten en maakten de verliezen nog groter. De overheidssteun is erg beperkt en de meeste boeren beschikken niet over voldoende financiële middelen om zelf de dure verzekering voor hun boerderijen te betalen. Overigens, wanneer natuurrampen eerder norm dan uitzondering worden, lost een dergelijke verzekering het probleem niet op.
Boeren uit Polen en andere lidstaten vragen de Europese Unie om hulp, maar die is voorlopig veeleer symbolisch dan reëel. We moeten dringend een Europees systeem in het leven roepen, dat kan worden gebruikt voor het bieden van hulp aan landen en burgers die getroffen worden door natuurrampen. Het is van cruciaal belang dat we hiervoor aanzienlijk meer middelen uittrekken dan tot nu toe het geval is. Mensen van wie de huizen door rampzalige branden zijn verwoest of de akkers en oogst door langdurige droogte en overstromingen zijn vernield, moeten op de solidariteit en steun van de Europese Unie kunnen rekenen. Een van de redenen achter het ontstaan van de Europese Unie was immers dat haar gemeenschappen en burgers elkaar zouden kunnen helpen in tijden van nood. De Unie moet zich solidair opstellen en bijstand verlenen aan de slachtoffers van natuurrampen als droogte, overstromingen en bosbranden.
We verwachten dat de Europese Commissie reële voorstellen naar voren brengt, zowel voor een systeem om de gevolgen van natuurrampen tegen te gaan als voor het verschaffen van hulp aan landen en burgers die onder dergelijke rampen hebben geleden. 
Ryszard Czarnecki (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik zou er op willen wijzen dat we dit thema enkele maanden geleden al behandeld hebben. Tijdens dat debat werden er belangrijke punten aan de orde gesteld. Maar, zoals de vorige spreker al aanhaalde, werd Polen, mijn vaderland, tijdens het zomerreces eerst door extreme droogte en vervolgens door zware overstromingen getroffen. Ook mijn kiesdistrict in Nedersilezië bleef niet gespaard. Dit is een probleem waarmee mijn land bijna jaarlijks te kampen heeft.
Het spreekt voor zich dat droogte en branden gewoonlijk in het zuiden van Europa voorkomen, terwijl overstromingen voornamelijk het noorden van het continent treffen. Het is echter even vanzelfsprekend – ook dat werd reeds door de vorige sprekers aangehaald – dat de middelen uit het Solidariteitsfonds flexibeler moeten kunnen worden gebruikt en dat de bureaucratische voorschriften met betrekking tot de toekenning van deze fondsen aan de getroffen personen en gebieden duidelijk moeten worden afgebakend. Daarnaast moeten er aanzienlijk meer middelen voor deze regio’s worden uitgetrokken. Vele van onze burgers verwachten immers van de Europese Unie dat zij bij dergelijke rampen reële hulp verschaft. 
Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE ). –
   Ik vind dat het debat van vandaag niet bedoeld is om onze spijt over het verschijnsel uit te drukken of om onze steun aan de getroffenen te benadrukken. Ik denk niet dat zij daar veel aan hebben.
Wat nodig is, is een politiek debat over het vraagstuk en over de vraag wat wij als Europese Unie kunnen ondernemen. Uiteindelijk gaat dit debat over de vraag wat voor een Europese Unie wij willen. Willen wij een Europese Unie die zich enkel bekommert om het monetaire beleid, het concurrentievermogen, de interne markt – onderwerpen waarmee zij zich terecht bezighoudt – of willen wij een Europese Unie die tegelijk aanwezig is bij de grote, dagelijkse problemen, die helpt waar mensen lijden.
De bosbranden die wij afgelopen zomer hebben meegemaakt in mijn vaderland Griekenland zijn hiervan een voorbeeld. Uiteraard komt de lidstaten het initiatief toe bij dit soort natuurrampen. Maar dat is geen excuus voor de Europese Unie om geen tastbare solidariteit te tonen, het is geen excuus voor de Europese Unie om verstek te laten gaan.
Alles wat de commissaris heeft verteld over de initiatieven die de Europese Commissie afgelopen zomer heeft genomen is uitermate positief. Ook een bijdrage van het Solidariteitsfonds zou positief zijn. Ik vind echter dat de Europese Unie meer instrumenten ter beschikking zou moeten hebben. Er is behoefte aan een krachtiger en efficiënter Europees mechanisme voor civiele bescherming, zoals de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten vraagt in haar ontwerpresolutie.
We hebben het verslag-Barnier, waar de Raad om had verzocht en dat in juni door de Europese Raad met instemming werd begroet. Dus moet de inhoud van het verslag-Barnier in de praktijk worden gebracht. We moeten overstappen van de theorie naar de praktijk. Ik durf te hopen dat de lof van de Raad voor dit verslag niet alleen een uiting is van diplomatieke minzaamheid, maar wel degelijk de wil weerspiegelt van de Europese Unie om bij dit soort vraagstukken een prominentere rol te spelen. 
Luis Manuel Capoulas Santos (PSE ). –
   Op het moment dat ik hier het woord tot u richt, is de brand die in het uiterste noorden van Portugal dit jaar voor de tweede maal het grootste natuurreservaat van mijn land heeft getroffen nog steeds niet volledig geblust. Tezelfdertijd woeden er in andere regio’s nog acht andere grote branden.
Het drama van de branden teistert dit jaar weer meerdere lidstaten en op dit moment lijkt Spanje het zwaarst getroffen. Er hebben zich daar talloze menselijke drama’s afgespeeld, levens zijn verloren gegaan en de schade voor economie en milieu valt niet meer bij te houden. Ik betuig dan ook mijn solidariteit en medeleven met alle collega’s uit de getroffen lidstaten, in het bijzonder met de Spaanse collega’s. Ik zou degenen die in deze hel waarmee wij nu geconfronteerd worden het leven hebben gelaten willen herdenken en eenieder eer willen bewijzen die uit hoofde van zijn beroep of als vrijwilliger tot het uiterste is gegaan om de gevolgen van de branden zo beperkt mogelijk te houden.
We weten allemaal dat er voor het probleem van de bosbranden en andere rampen geen wondermiddel bestaat dat van de ene op de andere dag voor een oplossing kan zorgen. Vaak ligt er immers een complex van oorzaken ten grondslag aan deze rampen, die gaan van klimatologische tot menselijke factoren als nalatigheid of crimineel handelen. We weten echter ook dat de omvang en de effecten van dergelijke rampen kunnen worden verminderd, indien we aan dat beleid de prioriteit toekennen die het verdient.
Zoals u zich zult herinneren, heeft het Parlement een aantal maanden achtereen veel aandacht aan dit probleem besteed en middelen en mensen ingezet om het beter te begrijpen, de oorzaken in kaart te brengen en oplossingen aan de hand te doen voor de korte, de middellange en de lange termijn om deze absoluut onaanvaardbare situatie te keren. Verschillende commissies hebben onderzoekers en technici gehoord, contacten gelegd met overheden en bewoners en voorstellen en aanbevelingen gericht aan de Commissie en de Raad, die in mei jongstleden met ruime meerderheid door ons Parlement zijn goedgekeurd. Ik was de rapporteur van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling die bijna dertig voorstellen heeft gedaan met het oog op de goedkeuring van een Europese strategie waarin nieuwe maatregelen, in een juiste samenhang met verschillende reeds bestaande financiële en beleidsinstrumenten, kunnen zorgen voor het realiseren van het beoogde doel: de gevolgen van natuurrampen zo klein mogelijk te houden.
Het zou van demagogie getuigen te eisen dat tussen mei en nu al die maatregelen al hadden moeten zijn uitgevoerd, maar het is urgent – en het wordt steeds urgenter – op de verslagen concrete acties te laten volgen. Het politieke debat is achter de rug en de noodzakelijke politieke oplossingen zijn bekend en bovendien bestaat er consensus over. De nieuwe tragedie van deze zomer heeft ons er nog eens op dramatische wijze aan herinnerd dat we sneller moeten handelen, zodat we ons volgend jaar na een nieuwe tragedie niet beperken tot wederzijdse solidariteitsbetuigingen. 
Josu Ortuondo Larrea (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als Europees afgevaardigde voor de coalitie Galeuska vertegenwoordig ik hier vandaag het Galicisch Nationalistisch Blok, dat mij verzocht heeft u op de hoogte te stellen van zijn verontrusting om en politieke veroordeling van alle bosbranden van deze zomer, en met name de branden waarbij grote oppervlakten bos vernietigd zijn, zoals het Natura 2000-netwerk in Galicië, en waarbij verschillende mensenlevens verloren zijn gegaan. Ik zou mijn condoleances willen overbrengen aan de gezinsleden van de slachtoffers en mijn solidariteit willen betuigen met de getroffen plaatsen.
In Galicië heeft zich weer een ecologisch drama voltrokken, als zoveelste in de reeks milieurampen, waaronder die met het schip de Prestige. Daarom moeten wij nu alweer roepen: “, ofwel: In tegenstelling tot de situatie rond de Prestige denk ik dat de deelregering van Galicië en de nationale regering in dit geval niets te verwijten valt wat betreft hun beleid en de aanpak van de ramp, maar het vuur was zo groot dat wel duidelijk is dat er meer solidariteit en Europese middelen moeten komen om de lidstaten hulp te bieden bij de bestrijding van grote brandhaarden of overstromingen, naar het voorbeeld van het voorstel dat we morgen zullen aannemen voor het financieren van de bestrijding van de verontreiniging van de zee.
Tegelijkertijd mogen we echter niet voorbijgaan aan de analyse dat deze branden, die vermoedelijk voor het merendeel zijn aangestoken, mogelijkerwijs samenhangen met de extensieve aanplant van niet-inheemse soorten, met onduidelijke veranderingen in het gebruik en de bestemmingsplannen van de verbrande oppervlakten, met het belang dat de fabrieken die de pap voor de papierfabricage produceren erbij hebben om hout tegen lage prijzen te verkrijgen, of met de vermeende frustraties van voormalige boswachters die deze zomer niet zijn aangesteld om toezicht te houden.
Verder moeten we onderzoeken in hoeverre wij allemaal én het gemeenschappelijk landbouwbeleid verantwoordelijk zijn voor de gedwongen verwaarlozing van de traditionele plattelandsactiviteiten door degenen die, wegens gebrek aan vervangend werk, zijn weggetrokken van het platteland, waardoor het evenwicht van de ruimtelijke ordening is verstoord, en die dus niet langer zorgen voor de bossen, noch vroegtijdig alarm slaan of de pogingen tot brandstichting een halt toeroepen.
Wij dienen ons hierop goed te bezinnen. 
Willy Meyer Pleite (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek de commissaris om speciale aandacht te schenken aan ontwikkeling en aan de conclusies van de parlementaire onderzoekscommissie van Galicië naar aanleiding van deze laatste ramp.
De afgelopen jaren is Galicië bij uitstek getroffen door rampen zoals die met de Prestige. In de afgelopen jaren zijn er tevens 350 000 hectaren bos door brand verwoest, de afgelopen zomer bijna 80 000 hectaren. Dat onderzoek verdient dan ook onze bijzondere aandacht in verband met de verzoeken om belangrijke wetswijzigingen die ongetwijfeld zullen moeten worden doorgevoerd.
Deze dagen zijn we opnieuw getuige van een ramp in Galicië: de rivier de Umia wordt verontreinigd door een chemische fabriek, die nooit zo vlak naast de rivier de Umia gebouwd had mogen worden.
Derhalve verzoek ik de commissaris hieraan speciale aandacht te schenken. Waarom? Omdat het specifieke karakter van deze laatste ramp aantoont dat de branden zijn aangestoken door professionelen. Welke hand zit er achter deze natuurramp? Het lijdt geen enkele twijfel dat de straffen omhoog moeten, dat de Europese wetgeving moet worden gewijzigd, dat zal werkelijk moeten gebeuren, en vooral dat we dat onderzoek goed in de gaten moeten houden, want er steekt daadwerkelijk iemand achter, en duidelijk moet worden wie dat is. 
Sebastiano (Nello) Musumeci (UEN ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, het is triest te moeten constateren dat we in dit Huis pas sinds enkele jaren praten over civiele bescherming en dat we dat steeds doen naar aanleiding van een bepaald soort ramp: eergisteren aardbevingen, gisteren verontreiniging van de zee, vandaag branden en overstromingen, enzovoort. Het is een versnippering van thema’s, bevoegdheden en middelen.
Dat zou op zich al volstaan als rechtvaardiging voor de hardnekkigheid waarmee mijn fractie sinds jaren dit Huis en de Commissie voorstelt een Europees Agentschap voor civiele bescherming op te richten. Dat zou een gestroomlijnd orgaan moeten zijn waaraan de lidstaten bevoegdheden, personeel en materieel geven. Het zou een plan moeten kunnen maken voor risicoprognose en risicopreventie en vooral snel leidinggevend en coördinerend kunnen optreden bij het beheer van de noodsituaties die ontstaan na een ramp.
Mijnheer de commissaris, de oprichting van een agentschap voor civiele bescherming is zeer noodzakelijk gebleken na de droevige ervaring van de afgelopen jaren met de zogenaamde communautaire samenwerking, die nutteloos, inefficiënt en zelfs schadelijk is gebleken.
Waartoe dient de door de lidstaten opgedane ervaring op het vlak van civiele bescherming als Europa niet in staat is snel op te treden om noodsituaties te beheren, schade te beperken, hulp te verlenen en vrijwilligers te coördineren?
Laten we nu eindelijk inzien dat juist civiele bescherming een sector is waar het territorialiteitsbeginsel niet geldt. Hebben we dan niets geleerd van de trieste ervaringen met de grote olievlek van de Prestige, de bosbranden van deze zomer en het modderfiguur dat Europa geslagen heeft bij de tsunami toen Brussel besloot de driehonderd deskundigen van de Europese , die jarenlang waren opgeleid en voorbereid, thuis te laten? Laten we dan een eind maken aan de dubbelzinnigheid van de goede bedoelingen, mijnheer de commissaris, en proberen onze acties, bevoegdheden en middelen strak en formeel te coördineren. Zo kan Europa een hoofdrol spelen als de bescherming van het recht op leven – dat op de eerste plaats een fysiologisch recht is en daarna pas een institutioneel recht – in het geding is. 
Ville Itälä (PPE-DE ).
   – Dit is een belangrijk debat en het is van belang dat wij solidariteit tonen met de burgers van de landen die slachtoffer zijn geworden van bosbranden, vooral de Spanjaarden. Ik wil deze kwestie echter vanuit een andere invalshoek bekijken, namelijk een die betrekking heeft op de last die deze zomer in Finland is ondervonden van de grote bosbranden in Rusland.
In Rusland is meer dan een miljoen hectare bos afgebrand en de ergste branden vonden dicht bij de Finse grens plaats. Bij oostenwind kwamen grote wolken rook naar Finland. Zij brachten niet alleen stank met zich mee, maar ook zeer ernstige risico's voor de gezondheid. Het Finse Instituut voor de volksgezondheid raamt de ziektekosten op tientallen miljoenen euro's en indirect en in het ergste geval heeft dit uiteindelijk ook de dood van een aantal Finnen tot gevolg.
Rusland moet zich aan de internationale verdragen houden en het Parlement moet eisen dat de Commissie maatregelen neemt en met Rusland onderhandelt, zodat het zich daadwerkelijk aan deze verdragen houdt, voldoende informatie aan zijn buurlanden geeft, bereid is hulp aan te nemen en ook zelf toereikende maatregelen gaat nemen. Nu was het zo dat toen de Finse premier Rusland hulp aanbood, het dat niet eens wilde aannemen. Dit mag zo niet doorgaan en daarom moet de Commissie maatregelen nemen. 

Stavros Lambrinidis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit jaar waren de bosbranden in het Middellandse Zeegebied opnieuw het trieste dagelijkse zomerverschijnsel. In sommige landen bleek echter overduidelijk dat de overheid inadequaat heeft gereageerd op het probleem. Wij moeten leren uit onze fouten.
Jammer genoeg bleek de voorbereiding in mijn land, Griekenland, voor het eerst sinds lang volstrekt ontoereikend te zijn. Twee Griekse regio's, Chalkidiki en Mani, hebben onmetelijke economische en milieuschade geleden. Nu blijkt dat dit voor een groot deel te wijten is aan slechte planning en coördinatie, met als gevolg dat de helft van de blusvliegtuigen aan de grond is blijven staan.
Dat zou allemaal wellicht een interne Griekse aangelegenheid zijn, ware het niet dat de vernietigde bossen niet alleen een verlies zijn voor de natuurpracht van Griekenland of Spanje of Frankrijk, maar ook voor de natuurlijke rijkdom van heel Europa.
In dat licht is het hoogst verbazend dat de Griekse regering niet om bijstand heeft gevraagd – ik herhaal niet om bijstand heeft gevraagd – aan het Waarnemings- en Informatiecentrum van de Europese Unie, in tegenstelling tot de Spaanse regering, die op 9 augustus civiele beschermingsbijstand heeft gevraagd en gekregen, met inbegrip van blusvliegtuigen.
Zoals vele sprekers correct hebben opgemerkt, heeft Europa nu meteen behoefte aan een gemeenschappelijke civiele beschermingsmacht, iets waar het Parlement al herhaaldelijk om heeft gevraagd. Maar wat heeft het voor zin Europese civiele beschermingsmechanismen in het leven te roepen, wanneer bepaalde regeringen ze straal negeren?
Ook moet het pas opgerichte Europese Solidariteitsfonds klaar staan om hulp te verschaffen. Ik vraag de Commissie vanaf dit spreekgestoelte alle beschikbare politieke criteria te overwegen om de nodige hulp vrij te maken voor de bewoners van de getroffen gebieden. En de Raad vraag ik om dringend de regels voor het verstrekken van hulp uit het Solidariteitsfonds in overeenstemming te brengen met de voorstellen van het Parlement van 3 april 2006.
In 2006 heeft de Europese Commissie een voorstel gedaan tot wijziging van het bestaande communautair mechanisme voor civiele bescherming. Namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken mocht ik het betreffende advies opstellen, waarin wij voorstellen – dat wil ik benadrukken – ook preventie in de financiering op te nemen. Op dit moment gaat dat namelijk niet, is dat niet mogelijk.
Tot slot moet de Commissie haar invloed uitoefenen bij de lidstaten om op zijn minst de wetgeving inzake wijzigingen van het grondgebruik strenger te maken en herbebossing na bosbranden verplicht te stellen. 
Zdzisław Zbigniew Podkański (UEN ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de toenemende klimaatverandering heeft tot gevolg dat we steeds vaker te maken hebben met abnormale weersomstandigheden, die de natuur, de landbouw en ons milieu, in de ruime zin van het woord, grote schade berokkenen. Zo werden we de voorbije jaren met talrijke natuurrampen geconfronteerd, zoals droogte, overstromingen, orkanen, hagel- en zelfs sneeuwstormen.
We zien en waarderen allemaal welke inspanningen de Parlementsleden en het hele Europees Parlement leveren voor de creatie van een systeem om de slachtoffers van rampen hulp te bieden. We betreuren echter dat de Europese Commissie in deze kwestie weinig haast aan den dag heeft gelegd. Er wordt vaak uit het oog verloren dat niet enkel natuurrampen een invloed hebben op de economische situatie van de bewoners van bepaalde regio’s, maar ook de algemene economische toestand en de systemen ter ondersteuning van de regionale ontwikkeling.
In Polen, dat dit jaar door bijna elke denkbare natuurramp werd getroffen, stellen we een vertraagde ontwikkeling vast, aanzienlijk lagere landbouwsubsidies van de Europese Unie, opvallend lagere productiequota en referentieopbrengsten. Aan dit rampzalige lijstje kunnen we verder het Russische embargo op Poolse plantaardige en dierlijke producten toevoegen, evenals dumping in de groente- en fruitsector en het ontbreken van gepaste beschermingsmechanismen voor onze Poolse producenten.
Tot overmaat van ramp werd de streek rond Lublin, een van de armste gebieden in Polen en de Europese Unie, onlangs ook getroffen door extreme droogte, orkanen, hagelstormen en overstromingen, met ernstige schade aan commerciële panden en woningen tot gevolg. Hele boerderijen zijn vernield of beschadigd en de hagelstormen hebben de al schrale oogst bijna volledig verwoest.
De Poolse boeren huilen van ellende, maar in de Europese Unie lijkt er helemaal niets te gebeuren. Ik denk dat het de hoogste tijd is dat de Europese Commissie een doeltreffend plan uitwerkt om de gevolgen van natuurrampen op een efficiënte manier te bestrijden en om hulp te bieden aan de personen, gezinnen en gebieden, die door dergelijke rampen worden getroffen. 

Françoise Grossetête (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, allereerst zou ik mij solidair willen verklaren met onze vrienden uit Spanje, Griekenland, Italië en andere landen die door deze bosbranden zijn getroffen en zou ik natuurlijk ook even willen stilstaan bij de slachtoffers, want deze branden hebben dramatische gevolgen voor de natuur en voor de mensen.
Er zijn echter nogal wat dingen die mijn verontwaardiging wekken. Hoelang nog moeten wij iedere septembermaand opnieuw de bosbranden van de afgelopen zomer te bespreken? We doen dat al jaren en er verandert hoegenaamd niets. Het Parlement heeft ingestemd met bepalingen voor de coördinatie van de Europese civiele bescherming. Daar is haast bij. Het komt nu langzaam van de grond, maar het is duidelijk dat het beter moet.
Ik ben verontwaardigd omdat deze zogenaamde natuurrampen helemaal niet natuurlijk zijn. Deze branden zijn ofwel moedwillig aangestoken ofwel te wijten aan onachtzaamheid. Dat moet worden veroordeeld. De Europese Unie kan en mag niet handelen in de plaats van de lidstaten. Deze moeten alles in het werk stellen om speculatie op hun grondgebied tegen te gaan. Zij moeten de politieke moed opbrengen om een volwaardig ruimtelijkeordeningsbeleid tot stand te brengen ter bescherming van onze natuurgebieden en van de diversiteit die nodig is voor het ecologisch evenwicht op aarde.
We willen de nadruk leggen op preventie, zodat we minder hoeven te herstellen. De rol van Europa bestaat in het vaststellen van de gemeenschappelijke doelstellingen voor een goed beheer van de bossen. Deze moeten enigszins soepel zijn, want een mediterraan bos ziet er nu eenmaal anders uit dan een Scandinavisch bos, en waar de klimaatontwikkelingen in de ene regio de droogte verergeren leiden ze elders – helaas – tot overstromingen. Daarbij zijn het vooral onze landbouwers die ernstig de dupe zullen zijn.
Ja, Europa moet de lidstaten bij het voeren van een proactief beleid terzijde staan en de acties om de doelstellingen te bereiken financieren. Bovendien moet Europa via de programma's Forest Focus, Life+, enzovoorts, de eigenaren van bosgebieden stimuleren om voor een grotere diversiteit aan boomsoorten te zorgen, brandgangen aan te leggen en het onderhout bij te houden, maar we moeten vooral niet het zoveelste Europese orgaan in het leven te roepen. Belastinggeld is niet bedoeld om bureaucratie te financieren, maar om doelmatig tegemoet te komen aan de verwachtingen van onze medeburgers. 
Antolín Sánchez Presedo (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, geachte collega’s, in de eerste plaats zou ik vanuit het Europees Parlement uiting willen geven aan ons leedwezen om de dodelijke slachtoffers, ik zou onze condoleances willen betonen aan de gezinnen en onze solidariteit willen betuigen met de gedupeerden en de bewoners van alle grondgebieden van de Unie die deze zomer door bosbranden en overstromingen getroffen zijn.
Het bestrijden van de bosbranden in Galicië gebeurde onder extreme omstandigheden, omstandigheden die gekenmerkt werden door het getal dertig: de temperatuur lag vele dagen achter elkaar boven de dertig graden, de windkracht was meer dan dertig kilometer per uur, en de vochtigheidsgraad bedroeg minder dan dertig procent. De bluswerkzaamheden hadden uiteindelijk resultaat dankzij een ongekende mobilisatie – onder leiding van de deelregering – waarbij de nationale en internationale medewerking een beslissende rol heeft gespeeld. Ik zou mijn dank willen betuigen voor de hulp die de Europese Unie en de lidstaten geboden hebben.
We zijn er nog lang niet, en we moeten blijven samenwerken in een drietal richtingen. Om de gedupeerden te helpen, heeft de deelregering het goede voorbeeld gegeven door dertien miljoen euro uit te trekken voor de ernstigste schade; het programma van de Spaanse regering zal een bijdrage leveren van tussen de veertig en zestig miljoen. Zoals mijn collega mevrouw Miguélez heeft opgemerkt, dienen die bedragen te worden aangevuld met Europese middelen uit het Solidariteitsfonds.
De deelregering van Galicië heeft een plan van 126 miljoen euro gelanceerd dat loopt tot het jaar 2009, om het milieu te herstellen en een adequaat bosbouwbeleid te ontwikkelen. Met datzelfde doel moeten andere communautaire fondsen worden opengesteld en gemobiliseerd.
Bosbranden zijn de grootste bedreiging voor de Europese en de mediterrane bossen, en als bewoners van Galicië zijn wij in dit opzicht buitengewoon kwetsbaar. Daarom verzoek ik de Commissie een ontwerprichtlijn tegen bosbranden op te stellen, een communautair programma in te stellen voor de periode 2007-2013, het Galileo-systeem en de technische middelen voor de opsporing en bestrijding van bosbranden te activeren, en de civiele bescherming te versterken door een Europese civiele-beschermingsmacht op te richten. 
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk (UEN ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de voorbije tien tot twintig jaar is er nauwelijks een jaar verstreken zonder aanhoudende droogte. Daardoor zijn we het slachtoffer geworden van reusachtige branden of, voor de verandering, van plotse en langdurige regenval, die op zijn beurt even onverwachte overstromingen veroorzaakte. Al deze verschijnselen doen zich op steeds grotere schaal voor en richten veel schade aan, voornamelijk in de landbouw. Dat was in 2005 in Spanje en Portugal het geval en dit jaar in Bulgarije, Roemenië, Polen en Griekenland.
De voorbije twee jaar heeft het Europees Parlement maar liefst drie resoluties aangenomen over de aanhoudende droogte in Portugal en Spanje en de gevolgen van dergelijke natuurrampen voor de landbouw. Helaas hebben de Europese instellingen, ondanks de talrijke debatten in het Europees Parlement en de aangenomen resoluties, geen positieve stempel op deze zaak weten te drukken. De Europese Commissie geeft bovendien te kennen dat de fondsen om de gevolgen van natuurrampen te vergoeden in de eerste plaats van de lidstaten moeten komen. Dat is misschien wel zo, maar anderzijds gaat de omvang van de schade de financiële mogelijkheden van afzonderlijke landen vaak te boven. Er werd eveneens geopperd dat dergelijke gebeurtenissen door verzekeringen zouden moeten worden gedekt. In dat geval zouden verzekeringsmaatschappijen de veroorzaakte schade moeten vergoeden. We mogen echter niet uit het oog verliezen dat natuurrampen zich met een steeds grotere regelmaat voordoen en zoveel schade aanrichten dat verzekeringsfirma’s weigeren zulke rampen te verzekeren.
Het is bijgevolg absoluut noodzakelijk om op Europees niveau een compensatiesysteem uit te werken dat vrijwel onmiddellijk na het ontstaan van de schade in werking kan treden. De Europese Unie moet zich solidair tonen tegenover…
Markus Pieper (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, extreme natuurverschijnselen doen zich steeds vaker voor en het is dan ook goed dat de Gemeenschap de middelen heeft om hier op basis van solidariteit mee om te gaan. Het Europees Rampenfonds zal met name hulp kunnen bieden in Spanje en Griekenland, maar ook in andere landen. Deze hulp moet zo onbureaucratisch mogelijk zijn. Wat deze regio's nodig hebben is Europese solidariteit, en wij hebben de middelen om hen te helpen.
Feit is evenwel dat Europa geen geschikte geldgever is als branden regelmatig worden aangestoken, en terwijl ik dus aandring op steun aan de slachtoffers, verwacht ik tegelijkertijd van de lidstaten dat zij de brandstichters ter verantwoording roepen en hen streng straffen, vooral als ze het hebben gedaan vanwege grondspeculatie waarover wij helaas elk jaar regelmatig horen.
Hoe de schade ook is ontstaan, wij moeten nu helpen, en de groepen die worden ingezet bij rampenbestrijding, moeten zich houden aan coördinatieregels, in ieder geval in de lidstaten die dat willen.
Of Europa ter voorkoming en bestrijding van bosbranden zijn kostbare financiële middelen voor plattelandsontwikkeling of zelfs die voor grensoverschrijdende samenwerking moet gebruiken, is een andere vraag. Hoewel ik weet dat een aantal delegaties dit wil, beschouw ik het voorkomen van bosbranden en het aanleggen van brandstroken niet als een specifiek Europese taak.
Als de betrokken lidstaten hiervoor EU-middelen willen gebruiken, moeten ze toestemming krijgen om dat te doen. Commissaris Dimas heeft de verschillende mogelijkheden beschreven, waaronder Life+, maar kan dit alsjeblieft binnen hun nationale financiële raamwerken worden gehouden en niet ten laste komen van de bescherming van het milieu in andere landen? Bovendien moeten ze alleen worden gebruikt voor actuele noodsituaties en niet als functie van het toekomstig Europees structuur- en landbouwbeleid. 
Evangelia Tzampazi (PSE ).
   – Mijnheer de commissaris, opnieuw is de bosrijkdom van het Middellandse Zeegebied afgelopen zomer ten prooi gevallen aan de vlammen. In mijn land, Griekenland, is meer dan 150 000 hectare bos in rook opgegaan. De bosbranden hebben een kettingreactie teweeggebracht met vreselijke gevolgen voor het ecosysteem, de economie, het toerisme, de landbouw, de veeteelt en de bijenteelt.
Het overstromingsgevaar is zo groot dat het boskarakter van de getroffen gebieden moet worden beschermd en dat er zeker geen bouwgrond van mag worden gemaakt.
Ik ben blij met het initiatief van het Europees Parlement om een resolutie op te stellen over het bestrijden van bosbranden. Ik wil benadrukken dat een dergelijk probleem, dat elke zomer opnieuw alle landen van Zuid-Europa teistert, van alle betrokken instanties een serieuze voorbereiding en een verantwoordelijke aanpak vergt.
De gevolgen van dit verschijnsel moeten natuurlijk ook met brandweermiddelen worden bestreden en daarom is het nodig dat de Europese Unie de getroffen gebieden ondersteunt. Dat is echter niet voldoende. Het hoofdprobleem blijft preventie en niet gewoonweg het blussen van branden en het bestrijden van de gevolgen.
Tijdig optreden, goede voorbereiding, toereikende uitrusting, ervaren – paraat – personeel en rechtstreekse en correcte bestrijding door de verantwoordelijke regeringen zijn de vereisten om dit voor de Europese burger brandende probleem te kunnen aanpakken. 
Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, het heeft deze zomer lang geduurd en grote moeite gekost om de bosbranden in Galicië onder controle te krijgen. De gevolgen zijn rampzalig. Bronnen van de Commissie meldden half augustus – en het zou mooi zijn als de commissaris me vandaag een up-to-date getal zou kunnen noemen – dat er 88 473 hectaren verwoest was, nog zonder de oppervlakten van onder de vijftig hectaren mee te tellen, die in Galicië met zijn vele kleine boerenbedrijven bijzonder talrijk zijn. De totale verbrande oppervlakte komt dus ruim boven de 100 000 hectaren, ofwel 80 procent van de totale verbrande oppervlakte in Spanje, en de helft van de totale verbrande oppervlakte in Europa.
Vier dodelijke slachtoffers, 514 gewonden, 35 ontruimde bevolkingskernen, de voornaamste verbindingswegen afgesloten, grote aantallen dieren dood en gewond, om kort te gaan: een echte tragedie, een ramp voor mens en milieu die zijn weerga niet kent, en waarvan de economische en sociale gevolgen niet te becijferen zijn. Het is ongetwijfeld de ergste milieuramp in Galicië. De ramp met de Prestige, die hier aan de orde is gesteld, heeft geen menselijke slachtoffers gevergd, en door het snelle herstel van het maritieme milieu kwam Galicië de klap al gauw te boven, maar bij deze ramp zijn menselijke slachtoffers gevallen en er is een stuk grondgebied verbrand dat volgens alle deskundigen twintig, dertig of misschien nog meer jaren nodig zal hebben om zich te herstellen. Wat zullen de gevolgen hiervan zijn voor het klimaat, de biodiversiteit, de ondergrondse watervoorraden, de vernietigde gebieden van het Natura 2000-netwerk?
Commissaris, wat is er misgegaan, dit jaar, in Galicië? Heeft u een idee? Vindt u dat we kunnen zeggen dat men het vuur in Galicië op doeltreffende wijze onder controle heeft gekregen? U heeft ons hier gezegd dat de Spaanse overheid om bijstand gevraagd heeft en dat de Europese Unie snel te hulp is geschoten. Kunt u ons vertellen – zoals u verzocht is – op welke datum die vraag om hulp gedaan is? Had die samenwerking kunnen worden verbeterd?
Gezien de Europese dimensie van deze ramp is het onze plicht om de omvang ervan onder de aandacht te brengen, om vanaf hier eveneens de vereiste middelen en de beschikbare steun te bepleiten teneinde de dramatische gevolgen op korte, middellange en lange termijn te verzachten, en om samen te werken zodat duidelijk wordt wat er mis is gegaan en herhalingen te voorkomen. Daarom verzoeken wij het Solidariteitsfonds van de Europese Unie met spoed te mobiliseren ten behoeve van Galicië, dat door branden verwoest is en dat met een bijzonder nijpende situatie geconfronteerd wordt, zowel op milieugebied als op economisch en sociaal gebied. 
Edite Estrela (PSE ). –
   Elk jaar verwoesten branden een belangrijk deel van het Europese bos en dit jaar vormde daar helaas geen uitzondering op. Door klimaatveranderingen en opwarming van de aarde ziet de toekomst er niet beter uit. Natuurrampen kunnen niet vermeden worden, maar we moeten wel werk maken van preventie door het Kyoto-protocol onmiddellijk na te leven en een adequaat bosbeleid vast te leggen.
In 2003 zijn er in Portugal 402 000 hectaren natuur in vlammen opgegaan en in 2005 320 000. Dit jaar zijn tot eind augustus 59 000 hectaren verwoest. Dat is veel, mede omdat er beschermde gebieden getroffen zijn en er slachtoffers zijn te betreuren. We dienen echter ook te erkennen dat er een grote inspanning is verricht en veel is geïnvesteerd in preventie en snelle brandbestrijding. Er is een permanent monitoringsysteem in het leven geroepen, waarbij politie, leger en vele jongeren betrokken zijn. Er zijn helikopterbrigades geformeerd die direct na het uitbreken van een brand voor de bestrijding kunnen worden ingezet. Ook mogen we niet vergeten dat er deze zomer dagen waren waarop meer dan vijfhonderd branden zijn geregistreerd. Er is meer geld gestoken in de scholing van brandweerlieden en het formeren van professionele bosbrandbestrijdingskorpsen. Het is terecht de inzet en inspanningen van deze mensen te prijzen.
In Portugal en in andere landen zijn veel inspanningen verricht. Er moet echter nog meer worden gedaan en de Europese Commissie dient de voorstellen goed te keuren die het Europees Parlement heeft ingediend. 
Francisco José Millán Mon (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook deze zomer weer zijn verschillende landen in het zuiden van Europa getroffen door bosbranden, die in Spanje en met name in Galicië buitengewoon verwoestend zijn geweest.
Dit jaar hebben de bosbranden in Galicië het gebrek aan voorzorgsmaatregelen en de ondoeltreffendheid van de regionale regering aan het licht gebracht. Door deze tekortkomingen waren de gevolgen van de ramp des te ernstiger: vier doden, meer dan vijfhonderd gewonden, meer dan 100 000 geblakerde hectaren, 4 procent van het bosoppervlak van Galicië verbrand, grote schade aan het milieu, en tevens ernstige gevolgen voor de veeteelt, de toeristenbranche, enzovoorts.
Deze zwarte augustus heeft ook grote onrust veroorzaakt onder de bevolking van heel Galicië: Cerdedo, Soutomaior, Ponte Caldelas, Pontevedra, Meis, Santiago, Padrón, Muros, Vimianzo, Avión en Quiroga, dat is zo een greep uit de vele gemeenten die dit jaar door de bosbranden in Galicië getroffen zijn.
De bevolking van Galicië is pro-Europees. Zij weet dat Europa, zoals Goethe zei, is ontstaan op de weg naar Santiago de Compostela, en als Doelstelling 1-regio weet Galicië welke rol de structuur- en de cohesiefondsen hebben gespeeld bij zijn ontwikkeling. Ik wil u er ook op wijzen dat het aantal ja-stemmen” in Galicië bij het referendum van vorig jaar over de Europese Grondwet ver boven het Spaanse gemiddelde uitstak.
Galicië hoopt nu dat het Solidariteitsfonds van de Europese Unie gemobiliseerd wordt, wat ook het imago van de Unie zal opvijzelen.
Er moeten echter meer maatregelen worden genomen om een herhaling van deze rampen te voorkomen. Zo moeten we bijvoorbeeld vooruitgang boeken met de opbouw van een Europees systeem voor civiele bescherming waarmee we soepel en doeltreffend zullen kunnen reageren op de rampen die zich vrijwel elke zomer voordoen en die met name de bossen in het zuiden van Europa treffen.
Voorts is het noodzakelijk dat de Europese Unie meer aandacht besteedt aan het bosbestand van het continent, vanuit het gezichtspunt van de preventie van bosbranden. In dit verband weet ik niet of het wel zo gunstig is dat het programma Forest Focus geïntegreerd gaat worden in het Life+-programma. Zoals dit Parlement al vaker gezegd heeft, moet er een Europese richtlijn betreffende bosbranden en droogte komen.
Noch Galicië, noch Spanje, noch Europa kunnen zich erbij neerleggen dat er steeds meer van onze bossen verloren gaat, alsof die achteruitgang hun onontkoombaar lot was. 
Ioannis Gklavakis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat commissaris Dimas vandaag bij ons is, die bijzonder gevoelig is voor het probleem van natuurrampen. Dit jaar hebben namelijk weer bosbranden gewoed, voornamelijk in de landen van Zuid-Europa.
We zien dat de bosbranden elk jaar heviger worden, hoewel we steeds meer blusvliegtuigen inzetten. Dat komt omdat we het klimaat van de planeet wijzigen – of beter gewijzigd hebben – en zo wordt het broeikaseffect versterkt.
In mijn land, Griekenland, heeft zich in Chalkidiki en in Mani een ware ramp voltrokken.
In Chalkidiki, een van de mooiste plekken – misschien wel de mooiste plek – en een van de belangrijkste toeristische trekpleisters van Griekenland, is 60 000 hectare in vlammen opgegaan. Dat is een zware klap voor het milieu, het toerisme en ook voor de landbouw.
De slachtoffers hebben recht op een onmiddellijke vergoeding en de verbrande oppervlakte moet meteen – ik herhaal meteen – worden beschermd tegen het wegspoelen van de grond. Er moeten maatregelen worden getroffen voor de toekomst en er is behoefte aan een nieuw beleid tegen bosbranden. Ook moeten we nadenken over een herbebossingsprogramma met bomen die het vuur tegenhouden en die niet zo goed branden als dennenbomen.
Laten we ons tot slot nog eens afvragen wat voor een Europa wij willen. Als wij onze zwaar getroffen medemensen nu niet steunen, over welk Europa van solidariteit praten we dan? Als we niet gul zijn jegens hen die door een ramp zijn getroffen, moeten we niet vreemd opkijken als het volk ons binnenkort niet meer volgt. Als we de slachtoffers niet bijstaan, verliezen we het vertrouwen van de mensen en zulk een Europa heeft beslist geen toekomst.
We moeten het probleem ruimer bekijken en ons niet alleen concentreren op bosbranden. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik was dit jaar op mijn vakantie in Chalkidiki zelf ingesloten door vuur en heb gezien hoe tweeduizend mensen naar adem hapten. In een dergelijke situatie vraag je je af wat er van tevoren beter had kunnen worden gedaan.
Om te beginnen wil ik natuurlijk heel hartelijk de hulpdiensten bedanken die zich prompt en snel volledig hebben ingezet, maar ik wil ook de Griekse regering bedanken dat zij alles zo uitstekend heeft georganiseerd en met de hulp van de Griekse marine meer dan duizend mensen heeft gered.
Wat ik in situaties als deze belangrijk vind, is een verbetering van de communicatiemogelijkheden. Ik kan me herinneren dat ik geprobeerd heb om 112 te bellen – het alarmnummer. Als je in paniek bent, haal je de nummers door elkaar, dus het zou zeker een goed idee zijn om dit in zekere mate te automatiseren. Ik denk ook dat het belangrijk is dat wij in Europa een civiele-beschermingsmacht oprichten met als primaire taak het oplossen van problemen bij rampsituaties als deze, en die probeert de situatie zo snel en efficiënt mogelijk onder controle te krijgen.
Een dergelijke strategie voor natuurrampen is een centrale uitdaging. Als niet alleen het leger, de reddingsdiensten, de brandweer en de politie moeten samenwerken, maar ook alle organen die in dit soort situaties verantwoordelijkheid dragen, hebben zij een geschikt communicatieplatform nodig om elkaar snel en efficiënt te kunnen helpen.
Ook van belang is een Europees observatiepunt dat informatie beschikbaar stelt. Ik moest vanuit Griekenland naar het Oostenrijkse persbureau APA bellen om erachter te komen hoe groot de ramp nu werkelijk was. Het was erg interessant om te zien dat het Oostenrijkse kantoor heel snel contact opnam met de Grieken waardoor de marine in staat was om veel mensenlevens te redden. 
Stavros Dimas,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik wil alle sprekers bedanken voor hun buitengewoon positieve bijdragen aan het debat van vanavond. Er is een zeer breed en gevarieerd scala aan kwesties aan de orde gesteld, van grensoverschrijdende verontreiniging – branden in Rusland, die uiteraard in het kader van de samenwerking tussen de EU en Rusland moeten worden behandeld – tot strengere strafrechtelijke bepalingen inzake brandstichting en brandstichters, die onder de exclusieve bevoegdheid van de lidstaten vallen.
Het EU-mechanisme voor civiele bescherming is een relatief nieuw instrument met een beperkte capaciteit en beperkte middelen en bevoegdheden, maar uit onlangs opgedane ervaringen blijkt wel dat het werkt: het is echt een voorbeeld van de toegevoegde waarde die de Europese Unie biedt.
Toch is zelfingenomenheid als het om natuurrampen gaat niet op zijn plaats en het moge duidelijk zijn dat onze activiteiten op het terrein van preventie, voorbereiding en respons nog altijd voor verbetering vatbaar zijn. Daarom heeft de Commissie eerder dit jaar een wetgevingsvoorstel voorbereid om het mechanisme zowel in politieke als in operationele zin te versterken. Het voorstel maakt bijvoorbeeld de mobilisatie mogelijk van extra vervoersmiddelen en zal een platform bieden waarop een bijdrage kan worden geleverd aan de ontwikkeling van systemen voor vroegtijdige waarschuwing.
In april 2005 heeft de Commissie ook een voorstel gepresenteerd voor een verordening van de Raad tot instelling van een instrument voor snelle respons en paraatheid bij ernstige noodsituaties. In één deel wordt het rechtskader geschapen voor de toekomstige financiering van civiele-beschermingsoperaties, hetgeen zal resulteren in een begroting van 119 miljoen euro voor een periode van zeven jaar. Dit is een verbetering ten opzichte van eerdere financieringsniveaus, maar zoals ik al vele malen eerder heb gezegd, kan de Commissie alleen tegemoetkomen aan de ambitieuze verzoeken van andere instellingen als er voldoende middelen ter beschikking worden gesteld. Mevrouw Estrela, we hebben een eeuwenoud Grieks spreekwoord dat zoveel wil zeggen als: geld is noodzakelijk. Anders kunnen we niet meer resultaten boeken!
Over deze beide instrumenten wordt momenteel onderhandeld in de Raad. De Commissie zou graag zien dat zij tegen het einde van het jaar goedgekeurd worden, zodra het advies van het Parlement beschikbaar is. Ook wil ik mijn specifieke dank uitspreken voor het initiatief van het Parlement om in 2006 nog eens 6,5 miljoen euro op de begroting te reserveren voor civiele bescherming. Daardoor kon de Commissie het initiatief nemen om Europese benaderingen van gezamenlijke optredens op het gebied van civiele bescherming te ontwerpen, te ontwikkelen en te testen. Deze samenwerking en coördinatie zal onze strijd tegen natuurrampen – zoals de overstromingen in diverse Europese landen, of de zomerse bosbranden in Spanje, in verband waarmee de Spaanse autoriteiten op 9 augustus om steun verzochten – nog doeltreffender maken.
Wat de specifieke kwestie van bosbranden betreft, die door een aantal afgevaardigden aan de orde is gesteld, is het noodzakelijk om op te merken – zoals ik al eerder heb gedaan – dat bosbouwzaken onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten vallen. De lidstaten zijn verantwoordelijk voor het treffen van maatregelen ter bescherming van bossen die door brand worden bedreigd, alsmede voor het herstel ervan. Het voornaamste doel van de maatregelen die we op het niveau van de Europese Unie nemen is het versterken van het beleid van de lidstaten.
Deze maatregelen omvatten onder meer de mogelijkheid om financiële steun te verlenen uit hoofde van de nieuwe verordening inzake plattelandsontwikkeling, de Forest Focus-verordening en, vanaf 2007, het voorstel van de Commissie voor Life+, waarin expliciet de mogelijkheid wordt voorzien om bewakingsprogramma's voor bossen en activiteiten ter voorkoming van bosbranden te financieren teneinde het werk van het Bossenforum voort te zetten.
Laten we eens naar de toekomst kijken. De Commissie bereidt een studie voor om de doeltreffendheid van communautaire maatregelen voor de bescherming van bossen te bekijken, evenals mogelijkheden om de doeltreffendheid van dergelijke maatregelen te verbeteren. De resultaten van deze analyses worden aan het einde van 2007 verwacht.
De Commissie heeft een richtlijn voorgesteld die met behulp van de medebeslissingsprocedure tot stand komt en gaat over overstromingsbeoordeling en -beheer. Naar ik hoop zal deze binnenkort worden aangenomen. De Commissie heeft daarnaast voorbereidende werkzaamheden verricht met betrekking tot de dreiging van droogten, die elk jaar intensiever en frequenter worden, voornamelijk, maar niet uitsluitend, in de zuidelijke delen van Europa. We voeren besprekingen met de lidstaten teneinde informatie te verzamelen en te beoordelen of er vergelijkbare wetgevingsmaatregelen nodig zijn.
Een behoorlijk aantal sprekers refereerde aan de verordening van de Raad tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, op grond waarvan het de Commissie niet is toegestaan het fonds op eigen initiatief te mobiliseren. Het is noodzakelijk dat de betrokken lidstaat een aanvraag indient bij de Commissie binnen tien weken vanaf de datum van de eerste schade. Tot op heden hebben we van de Spaanse regering een dergelijke aanvraag nog niet ontvangen. Of een land in aanmerking komt voor financiële steun uit het Solidariteitsfonds hangt af van de vraag of er wordt voldaan aan de criteria die in de verordening zijn opgenomen voor de mobilisatie van het fonds. De regels ten aanzien van dit instrument bieden de mogelijkheid om steun te verlenen in het geval van grote natuurrampen. Om in aanmerking te komen voor steun, moeten de geschatte kosten van de totale directe schade meer dan 3 miljard euro bedragen op het prijsniveau van 2002, of 0,6 procent van het bruto nationaal inkomen van de betreffende staat, indien dit bedrag lager is. Het Solidariteitsfonds is niet ontworpen om steun te geven aan algemene preventiemaatregelen voor de langere termijn met betrekking tot van het herstel van het agrarisch productiepotentieel. Voor dergelijke gevallen bestaan er financieringsbronnen op Gemeenschapsniveau, waaronder projecten die medegefinancierd worden uit de structuurfondsen. Daarnaast bestaan er in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid diverse mogelijkheden om te reageren op nationale rampen.
In 2006 is het mechanisme voor civiele bescherming van de Commissie gebruikt in reactie op overstromingen, aardbevingen, bosbranden, verontreiniging van de zee en noodgevallen met een humanitaire dimensie. Vier Europese landen hebben om steun verzocht in verband met de overstromingen van het voorjaar, hoewel er uiteindelijk meer landen door getroffen zijn. We hebben deskundigen uitgezonden naar allerlei situaties, van het coördineren van de Europese inspanningen op Cyprus en in Libanon, tot het bijstaan van de Indonesische autoriteiten tijdens de nasleep van de aardbeving en de uitbarsting van een vulkaan. We hebben hulpgoederen, zoals medicijnen, medische benodigdheden, voedsel en faciliteiten voor noodhuisvesting gestuurd. We hebben materiaal gezonden om water op te pompen en branden te blussen. Met uw steun zullen we onze voorbereiding en onze respons blijven verbeteren ten behoeve van de lidstaten en degenen die we proberen te helpen. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 

De Voorzitter.
   – Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de situatie in Congo. 
Louis Michel,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het is mij uiteraard een genoegen om vandaag hier in dit Parlement te mogen spreken over een land dat mij bijzonder na aan het hart ligt, de Democratische Republiek Congo (DRC), en meer in het bijzonder over het verkiezingsproces dat daar op dit moment aan de gang is.
U zult zich herinneren dat de Europese Unie en de Europese Commissie zich, na de ondertekening van het staakt-het-vuren van Lusaka in juli 1999, onophoudelijk aan de zijde van Congo hebben ingespannen om de vrede en de stabiliteit terug te brengen, niet alleen in het land zelf maar in het hele gebied van de Grote Meren. Ik denk dat we vandaag met een zekere trots kunnen stellen dat het pacificerings- en democratiseringsproces in de DRC een van de zeldzame gevallen vormt waar de Europese Unie zich een volwaardige politieke speler heeft weten te betonen, door de inzet van al haar instrumenten op het gebied van het buitenlands beleid. In dit verband is het goed om te herinneren aan de versterking van de ontwikkelingssamenwerking in het kader van de Overeenkomst van Cotonou, die gedurende meer dan tien jaar was opgeschort, het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, het Europees veiligheids- en defensiebeleid, de benoeming van een speciale vertegenwoordiger, en de enige buiten Europa uitgevoerde militaire operaties: in 2003 de vredesoperatie Artemis in Ituri, op dit moment de Europese troepenmacht EUFOR, die rechtstreekse ondersteuning biedt aan een vredesmissie van de Verenigde Naties en een verkiezingswaarnemingsmissie onder leiding van uw collega, generaal Morillon, waaraan een flink aantal van u heeft deelgenomen.
Ik ben blij dat dankzij al die diplomatieke en financiële inspanningen uiteindelijk op 30 juli jongstleden de eerste ronde van de presidentsverkiezingen en de parlementsverkiezingen konden worden georganiseerd. De manier waarop deze eerste kennismaking met de democratie in meer dan veertig jaar is verlopen is, gezien de algemene situatie van het land, voorbeeldig te noemen. De verkiezingswaarnemingsmissie heeft met eigen ogen de feitelijke problemen kunnen zien die het land en de bevolking te verduren hebben. Ondanks deze problemen en de onlusten op de dag na de bekendmaking van de voorlopige uitslagen van de eerste ronde van de presidentsverkiezingen, is het een belangrijk resultaat waar wij niet anders dan tevreden over kunnen zijn.
Ik kan u verzekeren dat het gedurende dit hele proces voor niemand een gemakkelijk karwei was, en zeker niet voor de Congolezen en hun leiders. Zijn hebben een verdeeld, door oorlog getekend land geërfd, een land waar dertig jaar slecht bestuur en corruptie de institutionele capaciteiten van de rechtsstaat hebben vernietigd, de basisinfrastructuur onherstelbare schade hebben toegebracht en de sociaaleconomische structuur en de sociale organisatie ingrijpend hebben veranderd.
Deze verkiezingen vormen een unieke gelegenheid om definitief een streep te zetten onder de slechte praktijken van het verleden, die het land tot bankroet hebben gebracht, in oorlog hebben gestort en in een neerwaartse spiraal van onderontwikkeling en armoede hebben gesleurd. Congo bezit aanzienlijke natuurlijke hulpbronnen, heeft een strategische ligging midden in centraal Afrika en beschikt over een prima menselijk potentieel; ik ben er vast van overtuigd dat er voor Congo ooit een belangrijke rol zal zijn weggelegd in de stabilisering en de ontwikkeling van heel Afrika, op voorwaarde dat behoorlijk bestuur, de rechtsstaat, de mensenrechten en de kernpunten waar Congo zich achter heeft geschaard door de overeenkomst van Cotonou te ratificeren, ten volle in acht worden genomen.
Het werk dat tot nu toe is verricht heeft nu werkelijk de mogelijkheid opgeleverd om nieuwe institutionele en administratieve grondslagen te leggen voor het land en – zonder overdrijven – de staat ingrijpend te herinrichten. Het gaat daarbij niet om het belang van enkele personen, maar – vanzelfsprekend – om het belang van heel Congo en de Congolese bevolking, en wij, de Europese Unie, zijn moreel verplicht om op doeltreffende en scherpzinnige wijze tegemoet te komen aan de luidkeelse roep van het Congolese volk.
De betreurenswaardige gebeurtenissen van 20, 21 en 22 augustus, na de bekendmaking van de voorlopige verkiezingsuitslagen, doen mijns inziens niets af aan de symboolwaarde van deze mijlpaal in de geschiedenis van Congo. Door massaal op te komen en zich voorbeeldig te gedragen heeft het Congolese volk haar leiders en haar politici een niet mis te verstane les in democratie gegeven, een les die niet onvermeld mag blijven.
In het vooruitzicht van de tweede ronde van de presidentsverkiezingen, die staat gepland op 29 oktober 2006, moet dus alles in het werk worden gesteld om de twee presidentskandidaten te manen zich bij het oordeel van de kiezers neer te leggen en bovenal om de uitslag onvoorwaardelijk te respecteren. Wat dat betreft zou ik ook willen wijzen op het belang van de uitslag van de parlementsverkiezingen, waar tot nu toe vaak aan wordt voorbijgegaan. Deze zullen bepalend zijn voor de parlementaire meerderheid van waaruit de premier en de toekomstige regering zullen voortkomen. De nieuwe grondwet geeft het land de institutionele structuur van een modern land, waar de scheiding der machten borg staat voor evenwichtige krachtsverhoudingen en waar de regering rekenschap en verantwoording moet afleggen tegenover de ingezetenen van het land door zich op gezette tijden aan verkiezingen te onderwerpen.
Ondanks de strubbelingen van de afgelopen dagen kan het optreden van de Europese Unie in de DRC niet anders dan tot doel hebben een overgangsproces in goede banen te leiden, een proces waarbij nieuwe autoriteiten en instellingen moeten worden gevestigd op basis van de stembusuitslagen, in overeenstemming met de internationale transparantie- en betrouwbaarheidsnormen op verkiezingsgebied. Het is duidelijk dat de situatie gespannen blijft en dat deze spanning nog verder kan oplopen naarmate de verkiezingscampagne en de datum van 29 oktober, waarop de tweede ronde gepland staat, dichterbij komen. Het is dus van levensbelang dat de internationale gemeenschap niet aflaat de situatie ter plaatse nauwlettend te volgen.
In dat verband ben ik ervan overtuigd dat MONUC (de missie van de Verenigde Naties in Congo), EUFOR en de Congolese bevolking een belangrijke bijdrage kunnen leveren tot het vermijden van ongeregeldheden en gewelddadigheden in Kinshasa. Met betrekking tot die reële problemen bereiken ons nu de eerste bemoedigende signalen daarvandaan. Onlangs is er onder de vlag van de Verenigde Naties een gemengde commissie ingesteld om zich te buigen over de gebeurtenissen in Kinshasa. Deze zal worden opgedeeld in twee subcommissies: een onafhankelijke onderzoekssubcommissie, met als opdracht de feiten vast te stellen omtrent de gebeurtenissen van 20, 21 en 22 augustus jongstleden in Kinshasa, en een subcommissie met als taak de nodige gedragsregels te definiëren om ervoor te zorgen dat de verkiezingscampagne voor de tweede ronde van de presidentsverkiezingen en de periode na de verkiezingen rustig zullen verlopen, overeenkomstig de wil van de Congolezen.
Bovendien hebben de twee partijen beloofd volledig met de onafhankelijke onderzoekscommissie te zullen samenwerken en te zullen ijveren voor een verder verloop van het verkiezingsproces in overeenstemming met de algemene, alomvattende overeenkomst van Pretoria. Met dat doel voor ogen hebben de twee subcommissies op woensdag 30 augustus 2006 hun werkzaamheden aangevat. Daarnaast is het van belang dat de andere Afrikaanse spelers, met name de Afrikaanse Unie en Zuid-Afrika, het voortouw nemen om te pogen president Kabila en vice-president Bemba nader tot elkaar te brengen. Dat is in het algemeen belang van de natie.
Wat de Europese Commissie betreft ben ik blij u te kunnen meedelen dat ik zojuist heb ingestemd met het verzoek van secretaris-generaal Kofi Annan om het tekort van 46 miljoen dollar voor het verkiezingsproces te helpen aanvullen met een extra bijdrage van 16 miljoen euro. Daarmee komt de totale bijdrage van de Gemeenschap aan het verkiezingsproces op 165 miljoen euro.
Ik kan u ook bevestigen dat de verkiezingswaarnemingsmissie onder leiding van generaal Morillon de voortgang van het verkiezingsproces in deze tussenperiode zal blijven volgen totdat het wordt afgerond. 
Jürgen Schröder,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de verantwoordelijkheid voor de verklaring van commissaris Michel ligt bij hemzelf en de Commissie; voor een uitspraak die hij enige tijd geleden in een interview heeft gemaakt, is alleen hijzelf verantwoordelijk. De Commissie ontwikkelingssamenwerking heeft dit een week geleden met de commissaris besproken, en wat mij betreft is de kwestie daarmee afgehandeld.
Er is wel een les die wij hieruit moeten trekken, en dat is dat er hier niet altijd geluisterd wordt naar wat er over Congo wordt gezegd, maar dat er daar wel heel veel aandacht aan wordt besteed, zoals wij – tot onze spijt – hebben moeten ervaren. Laten wij daarom zorgvuldig onze woorden kiezen in onze bijdragen aan dit debat.
Deze avond worden de uitslagen van de parlementsverkiezingen en het resultaat van het onderzoek door de Hoge Raad verwacht. Dit is het moment waarop de eerste ronde van de presidentsverkiezingen kan worden afgesloten. Hoewel het principieel niet juist is om op dit tijdstip over Congo te debatteren, willen wij van hieruit het Congolese volk en zijn onafhankelijke verkiezingscommissie feliciteren, wier toegewijde werk, geduld en uithoudingsvermogen een succes hebben gemaakt van deze eerste verkiezingsronde.
Laten we hopen, voor onszelf en het Congolese volk, dat de eerste gekozen nationale vergadering sinds veertig jaar kan bijeenkomen en haar werk kan beginnen. Zij zal helpen om het land te stabiliseren. Zij zal voor ons een belangrijke gesprekspartner zijn. Laten wij onze bijdrage leveren aan de voorbereidingen van de provinciale verkiezingen; Europa en zijn lidstaten moeten een effectieve ondersteunende rol spelen, niet alleen in het hele verkiezingsproces, maar ook in de periode van wederopbouw die daarop volgt.
Zoals de heer Morillon zal bevestigen, blijft de verkiezingswaarnemersmissie van de EU daar, en de VN levert zijn eigen belangrijke bijdrage. MONUC en EUFOR hebben hun rollen gevonden en genieten respect, en wij afgevaardigden zullen de komende verkiezingsronde waarnemen.
Het stemt hoopvol dat Congo zo'n groot democratisch potentieel heeft, maar het democratiseringsproces wordt bedreigd door behendige krachten die bij ons bekend zijn en op wie wij invloed moeten uitoefenen. Laten wij hen ervan overtuigen dat het ook in hun eigen belang is dat vreedzame, democratische verkiezingen slagen, en dat de autoriteit van een legitieme staat wordt gecreëerd. Dat is de enige kans voor Congo en zijn volk. 
Ana Maria Gomes,
   . Ik heb deelgenomen aan de waarnemingsmissie van het Europees Parlement voor de verkiezingen in de Democratische Republiek Congo. Ik heb meer dan veertig stembureaus in verschillende wijken van Kinshasa bezocht en het voorrecht gehad in een van deze bureaus het tellen van de stemmen en de verdere werkzaamheden tot het eind toe te volgen. Dat bureau, in Dima, was slechts een van de meer dan 250 000 stembureaus die over het hele land verspreid waren. Ik heb met bewondering gekeken naar de geduldige toewijding van de Congolezen, mannen en vrouwen, leden van de stembureaus en kiezers. Ze hebben me allemaal met ontroerende ernst laten weten dat hun inzet en waakzaamheid bij de uitvoering van hun electorale taken van doorslaggevend belang waren om het volk een echte keuze te kunnen laten maken. De meer dan 25 miljoen kiezers waren in een logistieke operatie van gigantische afmetingen geregistreerd en hun keuze zou bepalend zijn voor de vrede, democratie en ontwikkeling van het land.
Deze operatie, en in feite het hele overgangsproces van de DRC sinds 2003, had zich niet zonder de Europese Unie kunnen afspelen. De verkiezingen moeten dan ook zowel voor het Congolese volk als voor Europa een reden zijn om trots te zijn. Met de bijdrage van de Europese Commissie van 165 miljoen euro heeft Europa 80 procent van de kosten van de presidents- en parlementsverkiezingen gefinancierd. De betrokkenheid van de Europese Unie bij de Democratische Republiek Congo direct na het einde van de verschrikkelijke oorlog die het land heeft verwoest, is het beste voorbeeld van de toepassing in de praktijk van de Europese veiligheidsdoctrine. Er is humanitaire en ontwikkelingshulp geboden, technische steun gegeven voor het demobiliseren en ontwapenen van de milities, steun verleend aan het politieke proces en gebruik gemaakt van de instrumenten van het Europees veiligheids- en defensiebeleid. Al deze complementaire middelen zijn op coherente wijze ingezet voor één enkel doel: het tot stand brengen van democratie, vrede en welvaart in een Congo dat ten bate van het volk zeggenschap heeft over zijn eigen hulpbronnen.
EUFOR, de Europese troepenmacht, heeft na de verkiezingen op 30 juli al een beslissende rol kunnen spelen bij het bedaren van de gemoederen tussen de troepen van de presidentskandidaten Kabila en Bemba. Nu moeten we al overwegen het mandaat van EUFOR te verlengen tot de beëdiging van de nieuwe regering, eind januari. Op die manier kunnen we garanderen dat het verkiezingsproces tot het einde toe succesvol verloopt. De grootste fout die we zouden kunnen maken is het leveren van half werk, want het overgangsproces blijft zich op het scherpst van de snede afspelen. De gevechten in augustus in de hoofdstad tussen de Presidentiële Garde en de milities van Bemba tonen aan dat het grijpen naar de wapens voor de belangrijkste politieke actoren nog steeds een optie is.
Die gevechten hebben ook de tot nu toe misschien belangrijkste tekortkoming van het overgangsproces duidelijk gemaakt: het onvermogen een verenigd nationaal leger te creëren. Volgens de International Crisis Group is slechts 50 procent van het werk gedaan om de verschillende troepenmachten in een nationaal leger te integreren. Niet alleen Azarias Ruberwa en Jean-Pierre Bemba houden er nog privélegers op na. Ook president Kabila heeft zich ertegen verzet zijn Presidentiële Garde in het nationale leger te laten opgaan en het waren zijn troepen die de aanzet hebben gegeven tot het gewapende treffen van de vorige maand.
Wat ook het resultaat zal zijn van de verkiezingen, de internationale gemeenschap dient prioriteit te geven aan de demobilisatie van de milities en het geven van steun bij het opbouwen van één enkel nationaal Congolees leger dat de Congolezen zien als een factor van stabiliteit en democratisch gezag. Op dit moment zijn het echter niet Congolese of Europese wapens die een garantie zullen vormen voor het uiteindelijk succes van het verkiezingsproces. Dat succes zal vooral afhangen van Congolese mannen en vrouwen, zoals de onafhankelijke kandidate bij de parlementsverkiezingen, Eve Bazaiba Masudi. Zij is lid van de ngo Kafko, waarin vrouwen actief zijn die in nauwe samenwerking met MONUC moedig strijden voor vrede, democratie en mensenrechten. Eve Bazaiba Masudi en andere vrouwen die het Congolese maatschappelijk middenveld vertegenwoordigen proberen te bemiddelen en de krijgsheren op hun verantwoordelijkheden te wijzen. Zij verdienen het steun te ontvangen van de Europese Unie en ik vertrouw erop dat de delegatie van de Europese Commissie en de commissie onder leiding van generaal Morillon – die ik feliciteer met het uitstekende werk dat hij tot nu toe heeft verricht – deze boodschapsters van vrede en dialoog kunnen steunen. 
Philippe Morillon,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, sinds de Commissie mij in oktober jongsleden de leiding van de verkiezingswaarnemingsmissie van de Europese Unie in de Democratische Republiek Congo heeft toevertrouwd ben ik menigmaal in dat land geweest.
Er valt een heel boek te schrijven over het uitzonderlijke avontuur dat het Congolese volk heeft ondernomen om zich, bijgestaan door de internationale gemeenschap en bovenal de Europese Unie, democratische instellingen te verschaffen.
Vanavond zal ik mij beperken tot enige opmerkingen over de nieuwe stap vooruit die op zondag 30 juli op deze weg is gezet, met de eerste ronde van de presidentsverkiezingen, samen met de parlementsverkiezingen. Kort na deze eerste ronde, op 1 augustus, heb ik met collega's uit de gehele wereld – van organisaties als de Afrikaanse Unie, de gemeenschap der Franssprekenden en de Carter Foundation – een gemeenschappelijke verklaring mogen ondertekenen die erop neerkomt dat we benadrukken hoezeer wij onder de indruk waren van – ik citeer – de hoge opkomst van de Congolese kiezers en kiezeressen en de rol die de getuigen van de politieke partijen en de nationale waarnemers bij de verkiezingen van 30 juli hadden gespeeld.
Wij hebben het Congolese volk gefeliciteerd met de kalme en waardige sfeer waarin deze verkiezingen waren verlopen en de kandidaten aangespoord – ik citeer nogmaals – de keuzen van het Congolese volk te eerbiedigen en gebruik te maken van de wettelijke beroepsmogelijkheden in geval van geschillen. Tot slot hebben we hen opgeroepen de waargenomen vredesdynamiek kracht bij te zetten en blijvend de weg in te slaan van de nationale verzoening en de wederopbouw van het land.
Helaas is deze oproep voorbijgegaan aan de meest rabiate aanhangers van de twee kandidaten die ruimschoots bovenaan eindigden in de eerste ronde. Kort voor de bekendmaking van de voorlopige uitslagen, op zondag 20 augustus, zijn zij begonnen elkaar aan te vallen in het centrum van de hoofdstad zelf, hetgeen maandag aan het eind van de middag uitliep op gevechten met zware wapens rondom de ambtswoning van de eerste vice-president, alwaar de leden van het internationale comité voor overgangshulp, voorgezeten door de speciale afgezant van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, Bill Swing, vergaderd waren.
Slechts dankzij het ingrijpen van veiligheidstroepen onder leiding van de generaal die het bevel voert over de MONUC, ondersteund door de Europese EUFOR-troepen, konden de gijzelaars worden bevrijd en konden de dolgedraaide heethoofden worden gedwongen naar hun kampement terug te keren. Ik was toen blij dat ik in dit Parlement de vorming van die troepen had bepleit en ik voelde mij trots – u hebt gelijk mijnheer de commissaris – dat ik Europeaan ben, want het was aan het ingrijpen van de Europese Unie te danken dat de rust snel en bijzonder doeltreffend kon worden hersteld.
Ook verdienen de inwoners van Kinshasa eens te meer onze complimenten, omdat zij zich niet opnieuw tot moord en plundering hebben laten verleiden, toen de meest verwoede tegenstanders van welke democratische omwenteling dan ook hen daartoe opriepen. De rust die sindsdien in het gehele land heerst wekt de hoop dat deze laatsten geen schade meer kunnen aanrichten. Aan ons de taak om zo waakzaam mogelijk te zijn en al onze politieke en zo nodig militaire druk te blijven uitoefenen op de twee kandidaten die in het strijdperk zijn overgebleven, tot aan de tweede ronde van de presidentsverkiezingen, gepland op 29 oktober.
Daarna, mijnheer de commissaris, zal de macht, overeenkomstig de grondwet, weer overgaan op het volk, dat wordt vertegenwoordigd door het parlement dat het heeft gekozen. Dat is waar de Congolezen naar streven en waarbij we hen moeten blijven helpen. 
Marie-Hélène Aubert,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de Europese Unie heeft zich inderdaad zowel financieel als politiek, met grote vastberadenheid, ingezet voor het verkiezingsproces in de Democratisch Republiek Congo, en daar mogen we blij om zijn. Hetzelfde geldt voor het feit dat de Congolezen te kennen hebben gegeven eindelijk zelf hun leiders te willen kunnen kiezen en voor de Europese steun op dat gebied, die dan echter wel moet overkomen als totaal onpartijdig, hetgeen de afgelopen tijd problemen heeft gegeven.
De situatie blijft evenwel zeer gespannen en, hoewel deze verkiezingen natuurlijk noodzakelijk dan wel urgent lijken, na zoveel jaren oorlog, chaos en slachtoffers, zijn ze op zichzelf niet voldoende voor het herstel van een land dat nog altijd ernstige problemen kent: om te beginnen extreme armoede en grootschalig geweld, die dikwijls de pogingen om de rechtsstaat te vestigen ondermijnen.
Voorwaarden voor bestendiging van de vrede zijn de beheersing van de smokkel van en handel in wapens, de vorming van een doeltreffend politie- en justitieapparaat en vervolging van de grootste misdadigers voor het Internationaal Strafhof. Deze situatie van straffeloosheid heeft net zulke ernstige gevolgen voor gezondheidskwesties. Naast de personeelsschaarste in de gezondheidszorg, waarop dokter Mukwege, die in het Oost-Congo praktijk houdt, ons in mei jongstleden in Brussel opmerkzaam heeft gemaakt, moet ook de massale verkrachting en mishandeling van vrouwen onvermoeibaar bestreden worden. Hierbij moet ook gebruik worden gemaakt van de mogelijkheden van lokale gemeenschappen om zich te organiseren, de dagelijkse levensomstandigheden weer op een aanvaardbaar niveau te brengen en geweldplegingen te veroordelen en te bestraffen.
Zullen de nieuw verkozen leiders van de DRC in staat zijn dit geweld een halt toe te roepen? Enige bezorgdheid is gerechtvaardigd, met name als we de onlusten in aanmerking nemen die volgden op de bekendmaking van de uitslagen van de presidentsverkiezingen, terwijl deze nochtans voor geen van beide kandidaten met de meeste stemmen een beslissende voorsprong lieten zien. Wat zou het precieze mandaat van de EUFOR zijn in geval van ernstige onlusten?
Tot slot worden de mijn- en bosrijkdommen van de DRC vandaag de dag op schaamteloze wijze geëxploiteerd, waarbij corruptie meestal hand in hand gaat met rampzalige gevolgen op sociaal en milieugebied. De maatregelen daartegen, niet alleen door de verkozen Congolese autoriteiten maar ook door de politieke en economische partners van de Europese Unie, met betrekking tot transparantie, het gebruik van de opbrengsten, en de sociale en milieuomstandigheden van de ontginning, zullen van doorslaggevend belang zijn om te bepalen of de DRC al dan niet in staat is tot beleid ten faveure van duurzame ontwikkeling. Wat zijn uw overwegingen, mijnheer de commissaris, op dit terrein?
Rekening houdend met de gebeurtenissen in de DRC zou de verwezenlijking van een democratische en vreedzame omwenteling een sterk signaal van hoop vormen voor de duizenden Afrikanen die vandaag de dag hun land ontvluchten om zich op de Europese kusten te storten met het idee op die manier te kunnen ontsnappen aan de chaos en te kunnen overleven. In ieder geval moet alles in het werk worden gesteld om de Democratische Republiek Congo en de miljoenen Congolezen die zoveel geleden hebben en die zoveel energie en kracht hebben laten zien, alle kans te geven die hun toekomt. 
Tobias Pflüger,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik betreur het dat wij op dit tijdstip over deze relatief belangrijke kwestie discussiëren, en ook dat wij dit doen terwijl de Commissie buitenlandse zaken nu vergadert en stemt over Turkije. Dit is helaas weer een indicatie van het 'belang' dat aan deze kwestie wordt gehecht.
Hoewel ik blij ben dat deze verkiezingen hebben plaatsgevonden, ben ik veel sceptischer dan de sprekers voor mij. Ons wordt weliswaar verteld dat zowel de verkiezingen als de inzet van EUFOR een groot succes waren, maar ik denk dat de Europese Unie en Congo ternauwernood aan een ramp zijn ontsnapt. Wat als Kabila in de eerste ronde al zou zijn gekozen? De situatie zou dan aanzienlijk slechter zijn geweest dan nu.
De uitslagen en de verkiezingsstrijd maken duidelijk dat deze verkiezingen in wezen niet over politiek gingen; het ging in hoge mate om regionale verbondenheid in een Congo dat feitelijk een scheiding tussen Oost en West kent. Veel mensen op verantwoordelijke posities in de EU – commissaris Michel voorop – hebben zich aan de zijde van Joseph Kabila geschaard. Ik zou graag – en ik richt mij nu tot de heer Schröder – willen zeggen dat de kwestie hiermee afgehandeld is, maar zij heeft, verre van dat, veel invloed op de gebeurtenissen aldaar, en ik zou graag willen citeren uit een artikel uit de dat zegt: "De grove nalatigheid van Bemba's campagne, die werd gekenmerkt door etnisch nationalisme en soms door racisme, werd minstens geëvenaard door het gedrag van de Europeanen, met name dat van ontwikkelingscommissaris Louis Michel die, pikant genoeg, uit België komt. Zijn duidelijke en openlijke steun aan zittend president Kabila voor de verkiezingen van eind juli 2006 is iets wat de mensen in het westen van het land, en met name in Bemba's bolwerk Kinshasa, hem nooit hebben vergeven."
Ik wil tegen commissaris Michel zeggen dat iemand vanwege zoiets normaal gesproken zou aftreden. Zoals ik al eerder heb gezegd, wil ik dat u hieruit lering trekt en aftreedt. We weten ook, commissaris, dat hier een groot aantal economische belangen op het spel staan. Bijvoorbeeld George Forrest, een Belg, die 400 miljoen dollar heeft geïnvesteerd in een kopermijn in Kamato, en het lijkt erop – dit gerucht duikt in ieder geval regelmatig op – dat hij dit gebruikt heeft om een wezenlijke bijdrage te leveren aan de verkiezingscampagne van de heer Kabila.
De neemt geen blad voor de mond en schrijft dat de heer Kabila staatsmiddelen gebruikt om geld heeft ontvangen van buitenlandse mijnondernemingen. Ik vind dat geen goed teken. Alles wat we nu kunnen doen, is hopen dat de Europese Unie echt een neutrale rol zal spelen. 
Ryszard Czarnecki (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, er zijn tijdens de oorlog in Congo aanzienlijk meer mensen om het leven gekomen dan in het conflict in Irak, dat honderd keer meer media-aandacht heeft gekregen. Interessant om weten is dat het aantal doden in Irak op vijftig- tot tweehonderdduizend wordt geschat. In Congo daarentegen vonden er gedurende de bijna tien jaar van interne conflicten ongeveer vier miljoen mensen de dood – dat blijkt uit cijfermateriaal van de Verenigde Naties. Wat een triest wereldrecord!
Economisch gezien is Congo voor de wereldeconomie een erg belangrijk land. Het beschikt niet over aardolie, zoals het Midden-Oosten, maar wel over coltan, een grondstof die nodig is voor de productie van mobiele telefoons.
Een oplossing voor het conflict in Congo is nabij. Dat hebben we niet te danken aan één enkele supermacht die ’s werelds politieagent zou willen zijn, maar aan de internationale VN-troepen waarmee zo vaak de spot gedreven wordt. In Congo werd met 17 500 jonge soldaten de grootste vredesmacht uit de geschiedenis van de Verenigde Naties ingezet. De verkiezingen in Congo hebben de internationale gemeenschap 500 miljoen dollar gekost – een peulenschil in vergelijking met de 177 miljoen dollar die de oorlog in Irak dag na dag kost.
Ik denk dat de door het Europees Parlement geplande missie een volgende stap zal zijn bij het herstellen van de orde in een land dat eindelijk vrede verdient.
Tot slot zou ik nog willen zeggen dat ik niet akkoord ga met het voorstel van de vorige spreker, de heer Pflüger, met betrekking tot het ontslag van commissaris Louis Michel. Met de heer Michel erbij gaat het er hier in dit Parlement een stuk vrolijker aan toe. 
Karl von Wogau (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de gebeurtenissen in Kinshasa op 21 en 22 augustus hebben duidelijk laten zien dat het een goed besluit was van de Europese Unie om troepen naar Congo te sturen voor een veilig verloop van de verkiezingen, hoewel velen, in verschillende lidstaten, hun twijfel hadden geuit over de wijsheid van dit besluit en over het feit of de Europese Unie en haar troepenmacht echt een effectieve bijdrage zouden kunnen leveren.
Zojuist heeft de heer Morillon, die wij dankbaar moeten zijn voor het uitstekende werk dat hij heeft verricht als hoofd van de verkiezingswaarnemers, nogmaals bevestigd dat de rust niet zo snel had kunnen worden hersteld zonder de inzet van troepen – in het bijzonder Spaanse en Poolse troepen – onder Europees commando, en ik beschouw dat als de beste indicatie dat dit besluit juist was. We moeten echter waakzaam blijven, ook de komende dagen en weken.
Belangrijk is ook dat bij onze activiteiten in Congo civiele en militaire krachten worden betrokken die nauw samenwerken om de crisis de baas te worden. Commissaris Michel heeft ons zojuist op indrukwekkende wijze geschetst wat de Europese Unie in het verleden heeft gedaan om Congo te stabiliseren; het veilig laten verlopen van deze verkiezingen is slechts een van de vele stappen. Ik ben vol vertrouwen dat de commissaris, nu deze verkiezingen voorbij zijn, door zal gaan met het ontwikkelen van de plannen die nodig zijn om dit land in het hart van Afrika, dat niet in de laatste plaats ook van belang is voor de veiligheid van Europa, nog stabieler te maken. 
Richard Howitt (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is ongebruikelijk dat dit Parlement debatteert over een verkiezingsproces terwijl die verkiezingen nog in volle gang zijn. Toch is dat om een aantal redenen gerechtvaardigd.
Ten eerste, zoals collega's ook hebben gezegd, vanwege de 3 miljoen doden die er in vijf jaar zijn gevallen; er sterven nog altijd duizend mensen per dag in Congo aan de indirecte gevolgen van die oorlog.
Ten tweede blijft het verkiezingsproces, dat tot doel heeft de voormalige strijdende partijen in staat te stellen aansluiting te vinden bij het democratische proces, een kwetsbaar proces. Dit blijkt wel uit de drie dagen van gevechten in Congo die volgden op de publicatie van de voorlopige uitslagen van de eerste ronde. We moeten er als Parlement alles aan doen om het proces van naoorlogse verzoening en democratische transformatie te ondersteunen.
Ten derde is dit een verkiezingsproces waarin de EU een centrale rol vervult, zoals commissaris Michel al heeft uitgelegd: 80 procent van de kosten van de verkiezingen worden door de Europese Unie voor haar rekening genomen, het is de grootste EU-verkiezingswaarnemingsmissie ooit in Afrika, en dit alles wordt ondersteund met een militaire EU-missie om onze VN-partners te helpen bij het bieden van de noodzakelijke bescherming teneinde de verkiezingen plaats te laten vinden onder vreedzame en stabiele omstandigheden.
De verkiezingswaarnemingsmissie, onder de bekwame leiding van onze collega generaal Morillon – wiens werk ik prijs – heeft slechts een voorlopig verslag opgesteld en bij een eventuele politieke beoordeling die dit Parlement maakt, moet dan ook een slag om de arm worden gehouden alvorens conclusies te trekken. De aanwezige leden van het Europees Parlement hebben echter wel de aandacht gevestigd op de late publicatie van de stemlijsten, het verzuim in veel, zo niet de meeste, gevallen om de informatie over de kandidaten buiten de stembureaus op te hangen en het kennelijk grote verschil tussen de financiële middelen waarover de verschillende kandidaten en partijen konden beschikken, plus de legitieme vragen over de wijze waarop zij aan hun geld zijn gekomen.
Als het echter gaat om het technisch verloop van de verkiezingen, wil ik de ongelooflijke inzet voor het proces benadrukken die de overwegend jonge verkiezingsfunctionarissen hebben getoond. In Lubumbashi, waar ik gestationeerd was, hebben ze de hele nacht continu doorgewerkt, zonder elektriciteit, brandstof of water; een 22-uur durende telling, die grotendeels bij kaarslicht plaatsvond en waarbij de functionarissen elkaar telkens na een paar minuten slaap aflosten in hun vastberadenheid het proces eerlijk en correct tot een einde te brengen. Ik heb sinds 1979 aan verkiezingen deelgenomen, maar een verkiezing als deze heb ik nog nooit gezien.
Tot slot heeft mijn collega, de heer Schröder, al heel duidelijk gemaakt dat het nodig was commissaris Michel vorige week in de gelegenheid te stellen officieel antwoord te geven op de vragen die aan hem waren gesteld, en dat proces is inmiddels voltooid. Vanavond wil ik simpelweg mijn slotopmerking aan de Commissie van vorige week herhalen en zeggen dat de inspanningen om te benadrukken dat de Europese Unie neutraal is in dit proces geïntensiveerd moeten worden en dat de Europese waarnemingsmissie specifiek de taak moet krijgen om de beschuldigingen van vooringenomenheid die in de in de Democratische Republiek Congo zijn geuit te onderzoeken. Ik nodig de commissaris uit de handen ineen te slaan met zijn collega commissaris Ferrero-Waldner, om ervoor te zorgen dat de resultaten van dit onderzoek volledig worden geëvalueerd, zowel ten behoeve van de tweede verkiezingsronde in Congo, als ten behoeve van toekomstige Europese verkiezingsmissies. 
Johan Van Hecke (ALDE ). –
   Voorzitter, collega's, zoals alle waarnemers was ik erg onder de indruk van de hoge opkomst, de discipline en de uitstekende organisatie, een echt huzarenstuk in een land met een gebrekkige infrastructuur en dito communicatie als Congo. De euforie van het moment mag ons echter niet blind maken voor bepaalde minder hoopgevende vaststellingen en verontrustende ontwikkelingen.
Ten eerste de peperdure verkiezingscampagne, buiten alle proportie, van enkele tenoren, terwijl de andere kandidaten zelfs niet beschikten over het minimum minimorum. Het massale misbruik van overheidsmiddelen leidde tot een erg beperkt . Alleen wie geld en een privémilitie had, kon en mocht meespelen, waarbij de vraag rijst waar al dat geld plots vandaan kwam.
Ten tweede de ronduit negatieve campagne vanuit bepaalde oppositiehoek, die zichzelf buiten spel zette. Het nationalistische, patriottistische discours van deze lieden ontaardde in een haast genocidair taalgebruik, dat jammer genoeg werd overgenomen door andere kandidaten. Grote frustratie leidde zelfs tot het verwijt dat de internationale gemeenschap en de EU zich partijdig opstelden. Dit verwijt intoxiceerde zelfs politici, die zoals Tintin plots Congo ontdekten. Een verwijt dat kant noch wal raakt: de waarheid is dat zonder de niet-aflatende inzet van Commissaris Michel er in Congo wellicht nooit verkiezingen waren gekomen.
Ten slotte is er de pijnlijke vaststelling dat het democratiseringsproces in Congo erg broos blijft. Het gebeuren van 20 augustus laat een wrange nasmaak na en ook de vrees dat een lange campagne die het land verscheurt tussen oost en west, uiteindelijk niet leidt tot de verhoopte stabiliteit. Het Congolese volk is gelukkig niet ingegaan op de provocaties. Het snakt naar vrede, het verdient beter. 
Fiona Hall (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik maakte deel uit van de waarnemingsmissie en de verkiezingsdag voor de eerste ronde is verbazingwekkend soepel verlopen, gezien de enorme omvang van de taak. Zoals de heer Howitt zei, waren de verkiezingsfunctionarissen goed opgeleid, wisten ze waarmee ze bezig waren, en gaven zij blijk van grote toewijding.
Er waren een paar dingen die niet helemaal perfect georganiseerd leken te zijn. Zo leek er bijvoorbeeld geen coherent plan te zijn voor de verwerking van de enorme hoeveelheid materiaal waarmee de verzamelcentra werden overspoeld – een deel ervan gevoelig materiaal, een ander deel niet. Het is belangrijk dat er in de weken in aanloop naar de tweede ronde zo veel mogelijk gedaan wordt om zwakke plekken in de procedures te verhelpen, zodat er niet om technische redenen geschillen kunnen ontstaan op een moment dat zeer kritiek zal zijn.
Ten tweede hebben we als waarnemers gemerkt dat in sommige kringen het idee leeft, zoals al is opgemerkt, dat de EU niet neutraal was. Dat was een idee dat niet klopte, maar dat wel afbreuk kan doen aan de autoriteit van de EU-missie, die door alle partijen vertrouwd moet worden. Ook zouden EU-waarnemers hierdoor eventueel risico's kunnen lopen.
De EU moet er in de weken in aanloop naar de tweede ronde hard aan werken de Congolezen te overtuigen van haar neutraliteit. Er moet niets worden gedaan dat uitgelegd zou kunnen worden als iets waaruit een voorkeur blijkt voor de ene presidentskandidaat boven de andere.
Tot slot wil ik benadrukken – zoals de heer Schröder al deed – dat niemand eraan mag twijfelen hoe groot het belang van deze verkiezingen is. Zij zijn van belang voor de Congolezen, die veertig jaar hebben moeten wachten op democratische verkiezingen en die op 30 juli in groten getale zijn gaan stemmen, maar zij zijn ook van belang op wereldschaal. Zo is er in het zuiden van Congo bijvoorbeeld een uraniummijn die gesloten zou zijn, maar waar nog altijd uranium wordt gedolven voor de export, waarschijnlijk naar Iran. De wereld is niet veilig zolang er in het hart van Afrika een wetteloos gat zit. 
Louis Michel,
   .  Mijnheer de voorzitter, dames en heren, in eerste instantie was ik niet van plan om in te gaan op de interventies waarin mijn onpartijdigheid met betrekking tot de problematiek in Congo in twijfel werd getrokken. Ik zal het echter toch doen, aangezien wat er is gezegd soms veel te ver ging.
Mijnheer Pflüger, ik zou u willen zeggen dat u een, laat ik zeggen, nogal voortvarende opvatting van het recht hebt. In sommige niet-democratische landen komt men dergelijke opvattingen nog wel tegen. Ik dacht echter dat wij daar in Europa wel van gevrijwaard waren, en zeker in een zo achtenswaardig Parlement als dit, dat in zekere zin de hoeder is van democratische waarden als het recht op verdediging, op de eerbiediging van correcte informatie en een op grondige bewijsvoering gebaseerde objectiviteit.
Over hetgeen is gezegd wil ik geen misverstand laten bestaan. Het heeft er alle schijn van, mijnheer Pflüger, dat alle verklaringen die ik de afgelopen weken, maanden, ja zelfs jaren, heb afgelegd over mijn belangstelling voor Congo, aan u zijn voorbijgegaan – allicht omdat u, net als sommige anderen, geen enkele moeite hebt gedaan om u verder in het onderwerp te verdiepen. Welnu, ik heb nimmer partij getrokken voor de ene of de andere kandidaat. Ik onderhoud nog altijd zeer geregeld telefonisch contact met zowel president Kabila als vice-president Bemba. Tijdens de gebeurtenissen van 20, 21 en 22 augustus heb ik persoonlijk geïntervenieerd om de gemoederen tot bedaren te brengen, en ik denk dat generaal Morillon dat weet. Ik kan dus bevestigen dat ik persoonlijk met beide kandidaten contact heb.
Als voorbeeld kan ik u vertellen dat president Kabila ons het verwijt maakt dat wij de argumenten op basis van etniciteit, of , en de xenofobe uitlatingen waarvan sommige kandidaten zich tijdens de verkiezingscampagne hebben bediend, onvoldoende hebben veroordeeld. Ik moet ook zeggen dat de strategie van bepaalde kandidaten om te ageren tegen "de buitenlandse kandidaat" – wat helaas deel uitmaakt van bepaalde praktijken – klaarblijkelijk zoveel indruk heeft gemaakt op de internationale gemeenschap, dat deze niet heeft gereageerd op een duidelijke achteruitgang van het Congolese verkiezingsdebat: het argument van de , de vraag of een kandidaat wel Congolees was.
Ik wil hiermee zeggen dat ik de beschuldigingen van partijdigheid die sommigen tegen mij hebben ingebracht, zonder meer verre van mij werp. Ik kan u wel tien interviews met mij laten zien in de Europese of Congolese pers, waarin mijn volstrekte onpartijdigheid naar voren komt. Ik heb president Kabila net zo goed op de vingers getikt als vice-president Bemba of andere kandidaten op de kieslijsten.
De heer Van Hecke heeft de intellectuele oprechtheid getoond om preciezer te zijn in zijn opmerkingen. Ik ben inderdaad, maanden geleden, een hele middag bij de heer Tshisekedi op bezoek geweest, om hem aan te sporen zijn aanhangers te verzoeken zich te laten registreren en om hemzelf aan te sporen van zijn recht gebruik te maken zich kandidaat te stellen. Ik was namelijk van mening, en dat ben ik nog steeds, dat de heer Tshisekedi een ervaren man is, die Congo goed kent, en wiens programma een zinvolle bijdrage had kunnen zijn aan het politieke debat.
In dat verband, mijnheer Pflüger, is het ietwat lichtvaardig om mij van partijdigheid te beschuldigen, enkel en alleen omdat ik ooit, tijdens een of andere uitzending, op de vraag "Waar staat een kandidaat als Kabila voor?" geantwoord heb: "De hoop van Congo". Als men mij gevraagd had "Waar staat een kandidaat als Bemba voor?" had ik evengoed gezegd "De hoop van Congo"; alle kandidaten voor een verkiezing staan immers voor de hoop van hun land. En in dit geval gold dat des te meer daar het de eerste keer was dat er een verkiezing werd gehouden. Ik vind dan ook dat u veel te ver gaat in uw tunnelvisie. Zo beschuldigt u mij ervan – en als we in het Belgische nationale parlement hadden gezeten had ik mij onmiddellijk beroepen op het reglement van orde om te reageren op een persoonlijk feit – de economische belangen van België te verdedigen. Welke economische belangen van België?
Een van de nijpende problemen waar Congo mee te maken heeft is juist een gebrek aan belangstelling van buitenlandse investeerders. Bovendien heeft ieder land en ieder bedrijf het recht om economische of commerciële partnerschappen na te streven met welk ander land dan ook, mits het ervoor zorgt dat zorgvuldig wordt omgegaan met de natuurlijke hulpbronnen, het ervoor waakt dat deze worden geplunderd – hetgeen buitenlandse krachten gedurende zeer lange tijd hebben gedaan en wat binnenlandse krachten nu nog steeds doen – en het een zeker minimum aan economische ethiek in acht neemt, een factor waarmee we, helaas of gelukkig, rekening moeten houden in de open wereld die wij kennen.
Mijn vraag is dus: welke economische belangen? De economische belangen die ik vandaag de dag tegenkom in Congo zijn Chinese, Indiase, Israëlische en Amerikaanse belangen. Dit is geen verwijt, dit is geen kritiek, maar ik zie maar weinig, bar weinig Europese economische belangen in Congo, mijnheer Pflüger. De waarheid heeft ook rechten, en ik moet zeggen dat ik zou willen dat Europese ondernemingen zouden investeren in een land als Congo. Die investeringen kan het goed gebruiken.
U refereert aan een Belgisch bedrijf dat actief is in de kopersector; ik veronderstel dat u het over het bedrijf van de heer Forrest hebt. Ik noem hem omdat men heeft beweerd dat een van mijn zonen getrouwd zou zijn met de dochter van de heer Forrest, dat zij bestuurders zouden zijn van de ondernemingen van de heer Forrest en dat ik dus gelieerd zou zijn met de heer Forrest. In mijn hele leven heb ik de heer Forrest welgeteld drie keer, gedurende enkele seconden, ontmoet, en ik was toen in het gezelschap van een afvaardiging van het Belgische parlement. De heer Forrest schept met zijn bedrijf 630 banen, hij zet ziekenhuizen op, hij sticht scholen; er ontwikkelt zich daar een heel sociaal stelsel. Ik wil de heer Forrest niet persoonlijk verdedigen; ik weet niet of de heer Forrest oprecht is of niet, ik stel enkel vast wat ik zie. Wat ik weet is dat een Belgisch journalist bezig is met een onderzoek naar de heer Forrest en dat hij een fan is geworden van de heer Forrest, eenvoudigweg omdat hij banen schept. Van de 630 personen die hij bij zijn bedrijf in dienst heeft zijn er 600 Congolezen. Ik verdedig de heer Forrest niet, ik ken hem nauwelijks, ik heb hem in mijn hele leven drie keer een paar seconden ontmoet. Ik heb dan ook schoon genoeg van dit soort aantijgingen die – het moet gezegd – grenzen aan het onbeschofte, en die ik niet over mijn kant kan laten gaan.
Een ding kan ik u verzekeren: ik ben totaal onpartijdig. Ik heb contacten met iedereen in Congo en ik ga er prat op dat ik waarschijnlijk een van de eersten was, ruim voor 1999, toen ik nog oppositieleider was in mijn eigen land, die probeerde de internationale gemeenschap ertoe te bewegen eindelijk eens naar dit land om te zien. Waarom? Omdat – zoals iemand zei in dit Parlement – er de afgelopen tien jaar bijna 4 miljoen slachtoffers zijn gevallen in Midden-Afrika. Dat aantal is niet te vergelijken met de aantallen van andere conflicten op de wereld. Daarom heb ik het altijd als mijn plicht als politicus beschouwd om mij om Congo te bekommeren. Zo is het, mijnheer Pflüger.
De tweede reden waarom ik dermate betrokken ben bij Congo is dat ik Belg ben, waardoor ik als het ware door een soort historische herinnering wordt geïnspireerd. Als Belg voelde ik me niet zozeer verantwoordelijk als wel verplicht aan de Congolese bevolking. Ik ervaar dus inderdaad een bijzondere betrokkenheid bij de Congolese bevolking, allicht omdat mij nog een zekere herinnering overblijft aan een soort collectief slecht geweten en ik voor mij nog altijd die oude opvatting heb van de moraal die mij beweegt de geschiedenis van mijn land, de geschiedenis van mijn volk, op intellectueel oprechte manier te herlezen. Om die reden zijn wij, toen ik minister van Buitenlandse Zaken was, onze excuses gaan aanbieden aan de Rwandezen. Anderen hebben dit tot op heden nog niet gedaan en dat betreur ik. Om die reden heb ik bijvoorbeeld ook voor de politieke moord op de heer Lumumba namens mijn land excuses aangeboden aan zijn familie. Ik heb dus geen lesje ethiek nodig en u kunt onderzoeken wat u wilt met betrekking tot mijn activiteiten. Dezelfde mensen die beweerden dat ik partijdig was hebben ook beweerd dat ik een diamantmijn zou bezitten in Congo, dat ik een villa aan de rivier zou hebben gekocht – kortom heb is allemaal roddel en achterklap.
Uw enige excuus voor een zo buitenproportionele reactie – een excuus dat nauwelijks voldoet aan mijn definitie van intellectuele oprechtheid – is dat u volgens mij Congo niet goed kent. Misschien bent u er wel eens geweest, misschien ook niet, ik weet het niet, maar in elk geval is uw beeld van Congo soms vervormd door de uitwassen van sommige partijen die om het even welk argument in de campagne inzetten. Ook in Congo komt populisme voor, het komt overal voor, het komt zelfs in onze eigen landen voor en soms zelfs in dit Parlement, hetgeen ik betreur.
Tot zover wat ik wilde zeggen over mijn onpartijdigheid. Het wordt uiteindelijk wel vermoeiend om mensen om het hardst te horen roepen dat de Commissie niet onpartijdig is. Mijn antwoord op de beschuldiging "U bent niet onpartijdig geweest" luidt: "Wij zijn volkomen onpartijdig geweest". De heer Kabila verwijt me dat we de uitwassen in het debat over de niet hebben veroordeeld; Bemba verwijt me dat ik als minister van Buitenlandse Zaken en als eurocommissaris ontmoetingen heb gehad met president Kabila. Met wie wilt u dan dat ik spreek als ik naar Congo ga, zo niet het staatshoofd? Natuurlijk moest ik met de heer Kabila spreken. Maar als er één ding is dat mijn onpartijdigheid aantoont, is het wel dat ik nooit in Congo ben geweest, geen enkele keer, zonder zowel de heer Kabila te ontmoeten als de vier vice-presidenten die deel uitmaken van de presidentiële kring. En ik heb mijn gevoel voor onpartijdigheid nog verder doorgedreven. Ik heb voortdurend contact gezocht met de heer Tshisekedi. Iemand had het over vrouwen: ik heb vertegenwoordigers ontmoet uit het hele maatschappelijk middenveld, ik heb iedereen ontmoet. Het klopt dat ik waarschijnlijk iemand ben die over een vrij aanzienlijk informatienetwerk beschikt in Congo en ik ben er trots op dat ik een bescheiden rol heb kunnen spelen in het overgangsproces.
Wat dat aangaat heeft men het mij kwalijk genomen dat ik het overgangsproces tot het einde toe heb gesteund. Er was echter geen andere oplossing dan het overgangsproces te steunen. De heer Tshisekedi en de UDPS, die het overgangsproces hebben gehekeld, hadden de overeenkomst van Pretoria ondertekend, zij hadden de overeenkomst ondertekend die aan de basis ligt van het overgangsproces. Achteraf had ik het gevoel dat deze partij gekozen had voor de politiek om de zaken erger te maken, dat zij had besloten dat de overgang zou mislukken, waarna er een alternatief nodig zou zijn, en dat dat de beste manier was om aan de macht te komen. Daar kan ik persoonlijk niets tegen doen. Ik denk niet dat mij te verwijten valt dat deze partij zich heeft teruggetrokken uit een proces dat zij aanvankelijk had ondersteund en onderschreven. Ik hoopte enkel dat alle actieve politieke krachten aan de verkiezingen zouden meedoen. Dat is helaas niet gelukt en dat betreur ik.
Hiermee is deze zaak afgedaan. Als ik werkelijk het gevoel had dat ik zou moeten aftreden zou ik niet wachten tot men het mij vroeg. Ik ben daar misschien wat ouderwets in. Voor mij betekent de politieke verantwoordelijkheid nog wat. Maar die betekenis heeft twee kanten: die van degene die de verantwoordelijkheid draagt en die van degene die ter verantwoording roept. En als men iemand politiek ter verantwoording roept moet dat gebeuren op basis van ware feiten; men kan niet zomaar alles zeggen. Ik ben bereid om lang over dit onderwerp door te polemiseren, want wat mij wordt verweten kan ik niet over mijn kant laten gaan. Het raakt me diep, omdat de kernintentie van mijn politieke engagement, al jarenlang, juist erin bestaat te proberen dit mooie land en dit mooie volk uit de ellende en uit de ontreddering te helpen, terwijl de internationale gemeenschap er – het moet gezegd – volkomen onverschillig, zo niet minachtend, tegenover staat.
Wat het leger betreft heb ik met grote belangstelling kennis genomen van hetgeen is gezegd en ik ben het uiteraard met het grootste deel daarvan eens. Ik ben het eens met mevrouw Gomes dat de hervorming van het leger een buitengewoon belangrijk punt zal zijn. De hervorming is nu ongeveer voor de helft doorgevoerd. Ik wil er maar op wijzen dat het erom ging een leger, of beter gezegd een samenraapsel van verschillende troepen en milities, met in totaal zo'n 330 000 soldaten – ik weet niet of u zich daar een voorstelling van kunt maken – terug te brengen tot 100 000 manschappen, waarbij ook rekening moet worden gehouden met het feit dat het demobilisatie- en reïntegratieproces ook mensen heeft aangetrokken die zich ten onrechte voor soldaten uitgeven om van dit proces te profiteren. Om een dergelijk leger in te krimpen is dus veel gemakkelijker gezegd dan gedaan. Het is een ingewikkeld karwei en er is tijd voor nodig om dit proces tot een goed einde te brengen. Ik hoop dat de internationale gemeenschap zich zal blijven inzetten om Congo te helpen bij de hervorming van het leger. Hetzelfde geldt voor de politie. Bovendien is er al flinke vooruitgang geboekt.
Mijnheer Schröder, ik ben het eens met bijna alles wat u hebt gezegd, en ik wil u bovendien bedanken voor uw evenwichtige opmerkingen over het vorige onderwerp. Maar als u zegt dat we op dit moment niet moeten debatteren over Congo, zeg ik: we moeten er volgens mij juist wel over debatteren. Ik denk dat de tweede ronde een succes kan worden als de internationale gemeenschap de twee kandidaten ondubbelzinnig te verstaan geeft dat ze niet het recht hebben de tweede ronde te laten mislukken, omdat ze daarmee het verlangen naar democratie van de Congolezen zouden schofferen. De houding van het Congolese volk, het enthousiasme van dit volk voor zijn historische kennismaking met de democratie was mooi om te zien, de mooist denkbare beloning voor alle inspanningen van de Europese Unie. Ik denk dat daarover gepraat moet worden, ja we moeten onophoudelijk herhalen dat de tweede ronde niet mag misgaan en dat degene die wordt verslagen zich moet neerleggen bij het oordeel van de kiezer. Ook voor degene die wordt verslagen zal er een rol zijn weggelegd, en de winnaar zal daarmee rekening moeten houden. Dat is mijn persoonlijke overtuiging. Dan zal men mij er wel weer van betichten dat ik het kader van de strikte onpartijdigheid te buiten ga, maar mijn persoonlijke overtuiging is dat de winnaar zo verstandig moet zijn om niet te doen alsof de ander er niet toe deed of nergens voor stond. Dat is wat hij zal moeten doen om Congo weer vooruit te helpen. Ik ben daar heilig van overtuigd en ook voor de oppositieleider zal een rol zijn weggelegd.
Ik zou graag, zonder vleierij, generaal Morillon willen feliciteren met de wijze waarop hij de waarnemingsmissie tot nu toe heeft geleid. Zijn verdienste is denk ik groot: hij heeft onder buitengewoon moeilijke omstandigheden moeten werken; dankzij zijn ervaring was hij in staat te relativeren wanneer het nodig was om te relativeren, streng te zijn wanneer het nodig was om streng te zijn, en hoe dan ook zorgvuldig te blijven en nooit uit de koers te raken. Ik wil hem hartelijk bedanken en feliciteren.
Mevrouw Aubert, u hebt mij geheel terecht de volgende vraag gesteld: "Wat zijn uw plannen?"; dat was naar ik meen de kern van uw betoog. Het werkelijke antwoord hangt samen met hetgeen we hier al hebben besproken. Ik denk dat we meer dan ooit projecten van behoorlijk bestuur in Congo moeten aandragen en bevorderen. U had het bijvoorbeeld over een correcte en behoorlijk gebruik van de natuurlijk hulpbronnen. We weten allemaal dat Congo een zeer rijk land is. Het is een kredietwaardig land, zoals men zegt, het is een land dat zijn bevolking zou kunnen verzekeren van welvaart en welzijn. Congo heeft van alles. In de eerste plaats het volk en buitengewoon belangrijke menselijke hulpbronnen. Ik denk dat er weer werkelijk een staat moet worden opgezet, in de staatsrechtelijke zin van het woord, met functionerende justitie- en bestuursapparaten, met mensen die worden betaald, die hun salaris ontvangen, met een onderwijssysteem dat werkt, met een gezondheidszorg die werkt. Ik heb beide kandidaten gesproken en ik heb hen gezegd: in plaats van te ruziën over de en allerlei futiliteiten die uiteindelijk alleen uw eigen belang betreffen, zou u er wellicht beter aan doen de Congolezen beter uit te leggen hoe u te werk denkt te gaan om hun een betere toegang te geven tot onderwijs, justitie, gezondheidszorg, bestuur, cultuur, infrastructuur; en hoe u bijvoorbeeld, met steun van de internationale gemeenschap, een eerste aanzet wilt geven tot een socialezekerheidsstelsel. Dat is het debat waar het om gaat.
Wat ik zojuist zei komt denk ik dicht in de buurt van de conclusie die mij voor ogen stond.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijn excuses dat ik de tijd ben vergeten. Ik dacht dat het van belang was een aantal dingen recht te zetten en toe te lichten waarom ik hoopvol ben gestemd ten aanzien van de tweede ronde van deze verkiezingen. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten. 

