Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Gutiérrez Díaz
Mijnheer de Voorzitter, ik sta niet op de presentielijst van de plenaire vergadering van gisteren, wat ongetwijfeld te wijten is aan mijn eigen nalatigheid. Er bestaat schriftelijk bewijs van mijn aanwezigheid bij alle hoofdelijke stemmingen die "s ochtends hebben plaatsgevonden en in de namiddag had ik de eer een deel van de vergadering voor te zitten. Daarom verzoek ik, voor de nauwkeurigheid van de notulen, deze tekortkoming te corrigeren die, zoals ik al zei, zeker te wijten is aan mijn eigen nalatigheid. Waarschijnlijk heb ik op het juiste moment vergeten te tekenen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Gutiérrez Díaz. We zullen het corrigeren.
(De notulen worden goedgekeurd)

De Voorzitter
Mevrouw Bloch von Blottnitz vraagt het woord.

Bloch von Blottnitz
Mijnheer de Voorzitter, zoals u allen weet, ging ons debat gisteravond over de verklaring van de Commissie inzake het vervoer van kernafval. De aanwezige commissaris, die ongetwijfeld zijn best heeft gedaan en zeer beleefd was, wist echter niets van deze materie af omdat hij voor voorlichting en communicatie bevoegd is. Wij hadden het debat net zo goed niet kunnen voeren. De commissaris kon op geen enkele vraag antwoord geven.
Dat is echter nog niet alles; hij heeft een verklaring van de Commissie voorgelezen die een duidelijke onwaarheid bevatte. In de verklaring stond dat de Commissie tot 23 april van dit jaar niet op de hoogte was van de besmetting in verband met het vervoer in Castor-containers. Ik kon echter het duidelijke bewijs leveren dat al in een mededeling van 3 april 1996 van de Commissie hierover werd geschreven. Natuurlijk kon de commissaris hier niets op zeggen, omdat dit nu eenmaal niet tot zijn werkterrein behoort.
Ik verzoek de Commissie dan ook ervoor te zorgen dat er tijdens de debatten een commissaris aanwezig is die in staat is om ook daadwerkelijk deel te nemen aan een debat. Anders hoeven wij dergelijke debatten niet te voeren, want dit was zonde van de tijd!
(Levendig applaus)

De Voorzitter
Mevrouw Bloch von Blottnitz, ik wil u eraan herinneren dat het punt in kwestie op de agenda werd ingeschreven in de wetenschap dat mevrouw Bjerregaard misschien niet op tijd aanwezig zou zijn, aangezien zij aan een belangrijke bijeenkomst van de Raad moest deelnemen. De Conferentie van voorzitters heeft besloten dit risico te nemen, wetende dat dit kon gebeuren en het is uiteindelijk ook gebeurd. De bijeenkomst van de Raad heeft langer geduurd dan verwacht en het bevoegde lid van de Commissie kon niet aanwezig zijn. Maar in dit geval hebben wij het risico genomen.

Europese Raad van Cardiff - Werkzaamheden van hetBrits voorzitterschap in het afgelopen halfjaar
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over:
het verslag van de Raad en de verklaring van de Commissie over de bijeenkomst van de Europese Raad op 15 en 16 juni 1998 te Cardiff; -de verklaring van de fungerend voorzitter van de Raad over de werkzaamheden van het Brits voorzitterschap in het afgelopen halfjaar.De fungerend voorzitter van de Raad is zopas aangekomen en hij krijgt het woord zodra hij klaar is om deel te nemen aan de werkzaamheden.
Mevrouw Malone vraagt het woord.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag me af of alle afgevaardigden wel weten dat de vergadering begint. Zo te zien zijn er veel plaatsen leeg. Misschien kunnen we de bel laten gaan.

De Voorzitter
Mevrouw Malone, ik geloof dat uw oproep wordt beantwoord, want de fungerend voorzitter van de Raad is al in de vergaderzaal. Nu hij hier is, zal ik hem meteen het woord geven voor zijn verklaring over de werkzaamheden van het Britse voorzitterschap en zijn verslag over de bijeenkomst van de Europese Raad te Cardiff.
De heer Blair heeft het woord.

Blair
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het is mij een groot genoegen voor het eerst als premier van Groot-Brittannië te gast te zijn in het Europees Parlement en u verslag uit te brengen over het voorzitterschap van mijn land en de Europese Raad van Cardiff. Allereerst wil ik u bedanken voor de goede samenwerking tussen de Raad en het Parlement tijdens ons voorzitterschap. Wij van onze kant hebben er alles aan gedaan om Britse ministers regelmatig verslag aan u te laten uitbrengen over de voornaamste kwesties, en we hebben zo veel mogelijk rekening gehouden met de mening van het Parlement. Een bijzonder woord van dank richt ik tot José María Gil-Robles voor zijn welwillendheid, zijn steun en zijn medewerking tijdens ons voorzitterschap van de Europese Unie.
Mijn verslag bestaat uit twee delen. Het eerste gaat over de praktische resultaten die het voorzitterschap heeft geboekt. Het tweede beschrijft de heersende stemming en de richting waarin de Europese Unie zich volgens ons op dit moment ontwikkelt. Het spreekt voor zich dat twee historische gebeurtenissen bepalend zijn geweest voor ons voorzitterschap: monetaire unie en uitbreiding. Een gezamenlijke Europese munt kan een bron van stabiliteit in de wereld vormen. Maar niemand mag onderschatten welke uitdagingen de euro voor elk van ons nog in petto heeft.
Sommige mensen schijnen te denken dat met de invoering van de eenheidsmunt onze welvaart al verzekerd is. Dat is niet zo. Als we willen dat de eenheidsmunt een succes wordt, moet aan twee voorwaarden worden voldaan. Ten eerste moet het beleid van de Europese Centrale Bank geloofwaardig zijn. Monetaire discipline moet centraal staan, zodat de euro een sterke munt wordt en geen zwakke. Ten tweede moet er een economische hervorming van de Europese Unie komen. De eenheidsmunt brengt enorme structurele economische veranderingen met zich mee. Die veranderingen zijn soms gunstig, soms zelfs noodzakelijk. Maar we moeten wel eerlijk aan onze burgers uitleggen dat ze onvermijdelijk zijn en dat we ons daarop moeten voorbereiden.
De Europese Centrale Bank heeft nu minstens voor de komende 12 jaar een sterke leiding. De Top van Cardiff heeft een programma voor economische hervormingen opgeleverd dat uit vier punten bestaat. Punt één is werkgelegenheid. Banen moeten voorlopig de hoogste prioriteit blijven voor de Europese Unie.
(Applaus van links) 18 miljoen werklozen in Europa is veel te veel. Op de werkgelegenheidstop van november jongstleden zijn we het eens geworden over richtsnoeren voor een goed geschoolde, goed opgeleide en ruim inzetbare werknemersreserve en een arbeidsmarkt die soepel reageert op veranderingen in de economie. Alle vijftien lidstaten hebben nationale actieplannen voor werkgelegenheid ingediend. We zijn het er in Cardiff over eens geworden dat we in die lijn moeten doorgaan. We moeten vooral de nadruk leggen op permanente educatie, meer gelijke kansen, het ontwikkelen van een ondernemerscultuur en de herziening van belasting- en uitkeringsstelsels, zodat mensen meer worden aangezet tot het zoeken en behouden van werk. Er heerst nu een consensus over het feit dat we flexibel en dynamisch moeten inspelen op de eisen die de mondialisering aan ons stelt.
Als tweede punt hebben we ons in Cardiff ondubbelzinnig geschaard achter structurele hervormingen in de Europese economie. We hebben een degelijk macro-economisch beleid uitgestippeld en algemene economische richtsnoeren opgesteld. De lidstaten zijn overeengekomen hun markten voor arbeid, goederen en kapitaal te hervormen en minder regels aan het bedrijfsleven op te leggen. Ze hebben ook toegezegd voortaan jaarlijks verslag uit te zullen brengen over hun voortgang op dit gebied. Deze aanpassingen zijn cruciaal, wil Europa zijn concurrentiepositie behouden.
Het derde punt betreft de interne markt. Mede dankzij dit Parlement heeft de Europese Unie veel vooruitgang geboekt in de afgelopen zes maanden: nieuwe maatregelen rond financiële dienstverlening en biotechnologische octrooien, nieuwe concurrentie op de markt voor telecommunicatie, een nieuw kaderprogramma ter bevordering van onderzoek en ontwikkeling in de hightechsector, en maatregelen ter bescherming van het vrije verkeer van goederen. Ik hoop dat het Parlement zo snel mogelijk zijn goedkeuring hecht aan de laatste twee maatregelen.
Sinds december vorig jaar staat op het zogenaamde scorebord van de interne markt te lezen dat 82 % van de vereiste maatregelen in alle lidstaten is ingevoerd, tegen 73 % daarvoor. Dat is goed, maar het moet beter en het moet sneller. We zijn in Cardiff overeengekomen het scorebord uit te breiden en betere indicatoren voor feitelijke marktintegratie uit te werken. We hebben daarbij een aantal prioriteiten voor de toekomst op een rij gezet, te weten financiële dienstverlening, een betere handhaving van de wetgeving op de interne markt en het bestrijden van ongerechtvaardigde prijsverschillen binnen Europa.
Het vierde punt van ons programma voor economische hervormingen betreft steun aan kleine bedrijven, aan zelfstandigen dus. Veel zelfstandigen zullen in de toekomst de stuwende kracht worden achter de groei en de werkgelegenheid in de Europese Unie. Het is aan ons om hen de steun te geven die ze nodig hebben om tot ontwikkeling te komen en van kleine bedrijven uit te groeien tot middelgrote, en uiteindelijk tot grote bedrijven.
(Applaus) Ze hebben behoefte aan een betere toegang tot kapitaal, minder bureaucratie en een cultuur die hen ondersteunt. Op de Top van Cardiff zijn nog maar eens nieuwe initiatieven goedgekeurd op al deze gebieden. Dit is het begin van een hervormingsproces. We beginnen het oude beleid langzaam maar zeker achter ons te laten, en dat is een goede zaak.
Wat betreft de uitbreiding zijn we er, opnieuw mede dankzij dit Parlement, in maart binnen twintig dagen in geslaagd de Europese Conferentie te openen, het uitbreidingsproces op te starten en toetredingsbesprekingen aan te vatten. Eindelijk krijgen de wonden van ons gespleten continent de kans om te helen. Dit zal op termijn een enorme verhoging van de welvaart en de veiligheid van heel Europa tot gevolg hebben.
We hebben onderhandelingen geopend met zes landen. We zijn nu aan het kijken in hoeverre ze aan de criteria voldoen. Zeven hoofdstukken van de 31 zijn achter de rug. De volgende stap is het openen van inhoudelijke onderhandelingen. Ook de kandidaat-landen die nog niet formeel in onderhandeling zijn, hebben we niet uit het oog verloren. We willen dat ze hun toetreding in gang zetten zodra ze daar klaar voor zijn. We zullen nauwere samenwerking met alle kandidaten blijven nastreven. Ik hoop met name ook dat met de beslissingen die in Cardiff zijn genomen een nieuw en productiever hoofdstuk kan worden geopend in de betrekkingen tussen Turkije en de EU, en dat de impasse rond de financiering kan worden doorbroken.
Willen we dat de uitbreiding slaagt, dan moet de Unie ook haar eigen beleid moderniseren. In de laatste paar maanden zijn we aan de slag gegaan met de voorstellen van de Commissie uit Agenda 2000. Het gaat hier om kwesties die voor alle lidstaten van het grootste belang zijn: de omvang en de verdeling van de begroting, een billijke hervorming van de structuurfondsen en een modernisering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Maar we hebben tegenover de nieuwe lidstaten ook een verantwoordelijkheid. We moeten hen zo snel mogelijk mee laten profiteren van de interne markt, hen opnemen in een levensvatbaar en concurrerend gemeenschappelijk landbouwbeleid en hen eerlijk laten delen in de structuurfondsen.
De onderhandelingen over Agenda 2000 zullen moeizaam verlopen, net als de uitbreidingsonderhandelingen zelf. Dat is nu eenmaal altijd zo bij dit soort besprekingen. Maar wij, de huidige leden van de Europese Unie, kunnen niet zeggen dat we achter uitbreiding staan als we vervolgens de middelen niet beschikbaar stellen.
(Applaus van links) We mogen met name niet toestaan dat particuliere belangen onze historische verplichtingen ten aanzien van de vroegere communistische staten van Oost-Europa in de weg staan. Zij hebben per slot van rekening de moed gehad om de weg naar de democratie in te slaan. Wij moeten ze helpen op hun weg naar de welvaart.
(Applaus) De Raad is overeengekomen dat beslissingen over Agenda 2000 in de eerste helft van volgend jaar genomen moeten worden onder het voorzitterschap van Duitsland. Het tijdschema is ambitieus. We hebben met het Parlement samengewerkt om u allen volledig te betrekken bij dit complexe en belangrijke proces, en er is ons alles aan gelegen een nieuwe interinstitutionele overeenkomst af te sluiten voor het einde van de zittingsperiode van dit Parlement.
We hebben ook nauw met u samengewerkt bij het opstellen van de begroting voor 1999 - een belangrijke taak die jaarlijks terugkeert - en bij het verbeteren van het financiële beheer. Bij dat laatste hebben we voortgeborduurd op het werk van de Rekenkamer. Dit soort samenwerking is van het grootste belang nu we het financiële kader voor het begin van de volgende eeuw vastleggen, en ik hoop dat die samenwerking onder de toekomstige voorzitterschappen wordt voortgezet.
Ik zou het nu graag willen hebben over een kwestie die velen van u ernstig heeft verontrust, namelijk de recente uitspraak van het Europese Hof van Justitie. De Commissie heeft in het kader van bepaalde programma's uitgaven gedaan die de nodige rechtsgrondslag misten. De Raad heeft het essentieel geacht dat er juridische duidelijkheid en transparantie kwam over de besteding van het geld van de belastingbetaler. Dat is in het belang van alle instellingen. Laat het vooral duidelijk zijn dat de uitspraak gaat over de wet, en aan die wet moeten wij ons allemaal houden als we programma's goedkeuren waar uitgaven mee gemoeid zijn. De uitspraak gaat niet over de programma's op zich. We moeten nu samen actie ondernemen om deze moeilijkheden snel de wereld uit te helpen. In zijn uitspraak laat het Europese Hof van Justitie de mogelijkheid open dat de Commissie in bepaalde omstandigheden nog altijd uitgaven goedkeurt zonder specifieke rechtsgrondslag. Aangegane verplichtingen zullen dan ook worden gehonoreerd.
Niettemin zullen vertegenwoordigers van het voorzitterschap op mijn verzoek op 23 juni besprekingen voeren met vertegenwoordigers van de Commissie en het Parlement om dit probleem zo snel mogelijk op te lossen.
(Applaus) Het is de bedoeling dat die programma's waarvoor de Commissie al een rechtsgrondslag heeft uitgewerkt dankzij die besprekingen snel kunnen worden goedgekeurd door de Raad en het Parlement.
We hebben stappen ondernomen om Europa met meer samenhang en invloed te laten spreken over kwesties buiten onze grenzen. Vorige maand heeft Robin Cook u een uiteenzetting gegeven over de praktische stappen die de Europese Unie sinds januari in dit verband heeft ondernomen. We hebben ons toegelegd op enkele hoofdthema's, die ik nu kort zal toelichten.
De crisis in Kosovo plaatst Europa voor een gevaarlijke uitdaging. We moeten een rechtvaardige oplossing vinden voor een autonoom Kosovo binnen de Federatieve Republiek Joegoslavië, waarbij we een tweede Bosnië moeten vermijden. Deze keer heeft de Europese Unie tenminste snel maatregelen genomen om Belgrado te weerhouden van verder geweld in Kosovo. Ik heb onze vastbeslotenheid om tot actie over te gaan tot uitdrukking gebracht in gesprekken met elk van onze collegaregeringsleiders. Niemand kan er na onze verklaring van Cardiff nog aan twijfelen dat we samen met onze bondgenoten buiten de Europese Unie actie zullen ondernemen als onze eisen niet worden ingewilligd.
Voor het geval de diplomatie geen uitkomst biedt, is de militaire planning binnen de NAVO al in een vergevorderd stadium, en wel met de volledige steun van de lidstaten van de Europese Unie. Dit is in bepaalde kringen een controversieel punt, maar we kunnen niet toestaan dat de stabiliteit in dat deel van de wereld ondermijnd wordt en afglijdt naar chaos. Dat zal namelijk voor ons allemaal gevolgen hebben.
(Applaus) De laatste maanden heeft de Europese Unie zich ook een prominentere rol in het vredesproces in het Midden-Oosten weten te verwerven. Wij steunen de inspanningen van de Verenigde Staten, maar we hebben nu ook een duidelijk en afzonderlijk standpunt over hoe het proces moet worden bevorderd. De Unie en haar leden hebben al even snel en doeltreffend ingespeeld op andere internationale problemen, zoals de economische crisis in Azië, de toestand in Indonesië en de kernproeven in India en Pakistan.
Europa kan al deze crises natuurlijk niet oplossen, maar we zijn wel snel naar buiten gekomen met een Europees standpunt, hebben een consensus tot uitdrukking gebracht waar er een bestond en doeltreffend gehandeld in samenspraak met onze internationale partners. We hebben een einde kunnen maken aan het langdurige conflict tussen de EU en de VS over Amerikaanse extraterritoriale wetgeving. Daarbij zijn de Europese economische belangen onaangetast gebleven en hebben we onze principiële bezwaren tegen dit soort wetgeving onverkort kunnen handhaven.
In andere oude kwesties hebben we onze rol als Europese Unie kunnen handhaven. Wat betreft Bosnië hebben we bijvoorbeeld snel actie ondernomen ter ondersteuning van de nieuwe regeringen in Republika Srpska en Montenegro. Die regeringen staan gunstig tegenover de Akkoorden van Dayton.
We zijn het eens geworden over een Europese gedragscode inzake wapenexport. Ik hoop dat die de lidstaten ervan zal weerhouden bepaalde wapentransacties af te sluiten, alleen maar vanuit de redenering dat anders iemand anders het doet.
(Applaus van links) We hebben ons actief ingezet voor de mensenrechten door ons op een positieve manier in te laten met de betrokken landen. Zo is er nu een hernieuwde, constructievere mensenrechtendialoog aan de gang met China. Daarbij laten we onze principes niet varen, maar zoeken we naar manieren om in de praktijk ook daadwerkelijke vooruitgang te boeken. Het nut hiervan is gebleken op de eerste top die ooit is gehouden tussen China en de Europese Unie. Die top vond plaats in april.
Dichter bij huis heeft het voorzitterschap voorrang gegeven aan kwesties die de gewone burger na aan het hart liggen. Zo heeft de Unie gisteren op de Milieuraad overeenstemming bereikt over de uitvoering van de in Kyoto aangegane verplichtingen omtrent broeikasgassen. Dat is een grote stap vooruit. We zijn het eens geworden over verdere maatregelen om de luchtvervuiling tegen te gaan, de kwaliteit van het water te verbeteren en een einde te maken aan het gebruik van drijfnetten in de visserij. We zijn het eens geworden over een nieuwe richtlijn inzake dierenwelzijn, die bijvoorbeeld van toepassing is op dierentuinen. We hebben ook een programma uitgewerkt om samen met de drie volgende voorzitterschappen voor continuïteit te zorgen en erop toe te zien dat er ook daadwerkelijk actie wordt ondernomen. Door de bank genomen geloof ik dat de Unie de laatste zes maanden veel vooruitgang heeft geboekt in haar inspanningen voor een schoner Europa. Ik zou een bijzonder woord van lof willen richten tot mijn collega, mijn eigen vice-premier John Prescott, voor zijn werk in Kyoto en gisteren in de Milieuraad.
(Applaus) Voorts heeft de Unie vooruitgang geboekt in haar strijd tegen de misdaad. Zo is er een nieuw samenwerkingspact met kandidaat-lidstaten ter bestrijding van georganiseerde misdaad. Verder neigen de lidstaten steeds meer tot onderlinge samenwerking in de misdaadbestrijding. Ook is de basis gelegd voor een Europese drugsstrategie na 1999, is er een pakket maatregelen gekomen om de coördinatie te verbeteren tussen politie en gerechtelijke autoriteiten inzake grensoverschrijdende criminaliteit en is er overeenstemming bereikt om te werken aan een wederzijdse erkenning van rechterlijke vonnissen.
Dit Parlement hecht terecht waarde aan meer openheid. We hebben hard ons best gedaan om de Raad transparanter te maken. Dit jaar zijn de open debatten beter bezocht dan ooit tevoren, en de lidstaten zijn nu overeengekomen om een openbaar register van Raadsdocumenten op te stellen. Niettemin besef ik goed dat er nog een lange weg te gaan is.
Ik ben u erkentelijk voor uw steun. U stond achter ons toen we de eerste top van gewone burgers bijeenriepen. Bij die gelegenheid zijn voor het eerst NGO's uit heel Europa samengekomen om onze agenda te bespreken.
We verwelkomen de initiatieven die de Commissie en de Raad in Cardiff naar voren hebben gebracht om hun doeltreffendheid te verhogen. We zijn overeengekomen dat wanneer het Verdrag van Amsterdam eenmaal is geratificeerd - een stap die GrootBrittannië eerder deze week heeft gezet - de institutionele kwesties die in Amsterdam zijn blijven liggen zullen worden aangepakt.
Niettemin moet mijn voorzitterschap niet alleen bekend staan om een waslijst van geboekte resultaten, maar ook om zijn visie op de richting waarin Europa zich ontwikkelt. Dat geldt trouwens voor elk voorzitterschap. Ik hoop dat Groot-Brittannië zijn betrekkingen met de rest van de Europese Unie het afgelopen jaar aanmerkelijk heeft verbeterd. De dagen van de rundvleesoorlog - veertien tegen een, regeringsstandpunten ondermijnd door onenigheid binnen de regeringspartij - zijn gelukkig voorbij.
(Applaus van links) Ik zou, met de nodige diplomatie, tegen de conservatieve parlementsleden die hier in het Parlement stemming hebben gemaakt tegen het voorzitterschap, het volgende willen zeggen: dank u voor de belangstelling, maar wij zijn nog niet vergeten hoe het toeging toen uw partij de verantwoordelijkheid droeg en wij willen niet opnieuw in die situatie terechtkomen.
(Applaus van links) Ook hebben we het sociale hoofdstuk met trots ondertekend. We hebben met gemak onderhandeld over het Verdrag van Amsterdam en hebben tijdens ons voorzitterschap als partners samengewerkt met onze collega's.
Toch moet ik u en de burgers van Europa eerlijk bekennen dat er in Groot-Brittannië altijd twee anti-Europese stromingen te onderscheiden zijn geweest. Ze bestaan in heel Europa, ze zijn niet beperkt tot Groot-Brittannië. De ene is ronduit tegen Europa gekant, wat er ook gebeurt, op puur nationalistische gronden. Hierbij komt het er gewoon op aan een moderne visie op het functioneren van de moderne natie-staat te laten zegevieren. De tweede stroming is anders. Haar voorstanders zijn voor de Europese Unie te winnen, maar zij maken zich zorgen over de huidige werking van Europa en de richting waarin het evolueert. Dit is de stroming waarmee we in gesprek moeten treden. We moeten begrip tonen voor de bezorgdheid van haar vertegenwoordigers. Zij vrezen dat Europa te gecentraliseerd en te ver weg is, en dat zijn economisch beleid te veel uit regels en voorschriften bestaat. Dit soort ongerustheid rechtvaardigt naar mijn opvatting geen anti-Europese houding, maar we moeten er wel eerlijk en open op ingaan.
Ik ben voor Europa, zonder de minste aarzeling, maar ik ben tegen de status-quo. We zijn toe aan economische en politieke hervormingen. Vanuit economisch oogpunt hebben we behoefte aan een open, concurrerend Europa met macro-economische stabiliteit en een dynamische, innoverende aanbodzijde. Naar mijn overtuiging ligt de toekomst van ons arbeidspotentieel bij het onderwijs, niet bij logge reglementering. De Europese interne markt moet worden doorgezet. Ik ben een tegenstander van laisser-faire en van een overheid die het bedrijfsleven aan banden legt. Er is een derde weg. Er is wel degelijk een cruciale rol weggelegd voor de overheid, als zij mensen en bedrijven de mogelijkheden aanreikt om tot bloei te komen in een nieuwe wereldmarkt.
Het Europese sociale model mag en zal niet worden afgedankt.
(Applaus) Maar het moet hervormd worden, willen we dat het solidariteit blijft bieden in de hedendaagse wereld van internationale financiële markten, industriële veranderingen en technologische revolutie.
Naast economische hervormingen moeten er politieke hervormingen komen. We hebben een Europese visie nodig die zorgt dat mensen een Europees partnerschap toejuichen zonder zich bedreigd te voelen in hun nationale identiteit. Op sommige gebieden gaan we verder integreren, op andere kunnen we de zaken veel beter op nationaal, regionaal of lokaal niveau regelen. We moeten met nieuwe ideeën durven komen over hoe we de Europese Unie en haar burgers dichter bij elkaar brengen en hoe we de Europese instellingen op nationaal of Europees niveau gestalte geven. Dit is volgens mij waar het debat in Europa de komende tijd rond zal draaien. We zijn dit debat in Cardiff begonnen, en we zullen het nieuwe impulsen geven op de informele top in Oostenrijk in oktober. Alle Europese instellingen, inclusief het Parlement, moeten erbij betrokken worden.
Mijnheer de Voorzitter, zoals u weet moeten we in Groot-Brittannië nog een paar beslissingen nemen omtrent Europa. Maar ons land is eindelijk bij de zaak betrokken. Het stelt zich constructief op, we weten dat we iets te bieden en iets te leren hebben. Ik ben voor Europa en voor hervormingen, en dat geldt ook voor de Europese Raad, onze kiezers en onze mensen. Ik geloof in de Europese gedachte. Ik wil dat zij weer tot leven komt in de harten van de nieuwe generatie. Ik hoop dat achteraf zal blijken dat ons voorzitterschap een aantal ideeën voor de lange termijn heeft ontwikkeld die de Europese gedachte nieuw leven kunnen inblazen.
Mijnheer de Voorzitter, het is mij een eer geweest om voorzitter van de Europese Unie te zijn. Ik zie het als een voorrecht. Ik heb met plezier met u en de afgevaardigden samengewerkt, en ik dank u voor uw aandacht.
(Levendig en langdurig applaus)
De Voorzitter
Dank u, mijnheer de eerste minister. De ministers en officiële vertegenwoordigers van dit voorzitterschap hebben gehoor gegeven aan uw persoonlijke wens goede betrekkingen met het Parlement en zijn Voorzitter te ontwikkelen in een geest van samenwerking en bereidwilligheid. Hartelijk dank daarvoor.

Santer
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, geachte afgevaardigden, de fungerend voorzitter van de Raad, premier Blair, heeft zonet de balans opgemaakt van het Britse voorzitterschap. Zelf wil ik gewoon enkele opmerkingen maken over de recente Top van Cardiff.
De premier heeft zijn voorzitterschap in het teken van de toenadering tot de burger geplaatst. Hij heeft dit leidmotief gevolgd met de overtuiging en het enthousiasme dat we van hem gewend zijn. In Cardiff hoefden geen concrete of gerichte beslissingen genomen te worden, want die zijn de afgelopen maanden genomen. Ik denk hierbij natuurlijk aan het besluit over de euro en de start van het uitbreidingsproces. Men kan niet om de drie maanden historische besluiten nemen. De Top van Cardiff was daarom echter niet minder belangrijk en niet minder positief. Onze ontmoeting is verlopen in een algemene sfeer die veel beter is, hetgeen getuigt van het herstelde vertrouwen in Europa.
Europa is terug. Europa is onderweg. De euro komt eraan. De groei herstelt zich en we hebben tijdens het eerste kwartaal van 1998 een groei van 3, 2 % gehad. De werkloosheid neemt eindelijk af. We hebben opnieuw het werkloosheidspeil van 1993 bereikt. Dat is heel bemoedigend, maar er moet nog een lange weg afgelegd worden. De staatshoofden en regeringsleiders hebben dit duidelijk onderstreept tijdens de bespreking van de nationale actieplannen voor werkgelegenheid. De Europese Raad is benut om de blik resoluut op de toekomst te richten. Dankzij de historische vorderingen die recent gemaakt werden, konden de staatshoofden en regeringsleiders in alle sereniteit een echt debat over de toekomst van Europa houden. Ik ben hier zeer verheugd over. Wij hebben in de Commissie immers al een soortgelijke grondige bezinning op gang gebracht, waarbij de klemtoon in het bijzonder op onze eigen instelling gelegd wordt.
Na deze korte inleiding wil ik snel de belangrijkste onderwerpen behandelen die tijdens de Europese Raad aan bod gekomen zijn.
Om te beginnen is er de economische hervorming. Zoals u weet, heeft de Commissie een ambitieus voorstel met globale richtsnoeren voor het macro-economisch beleid op tafel gelegd, en eerlijk gezegd was de tekst soms niet mals voor een aantal van onze lidstaten. Het ogenblik is inderdaad aangebroken om de stap te zetten van de fase van algemene toverspreuken en vrome wensen naar echte economische coördinatie als we van de euro een duurzaam succes willen maken.
De Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën hield nog te zeer vast aan oude gewoonten en heeft ons plan jammer genoeg afgezwakt, omdat alle ministers wilden dat hun eigen land in een zo gunstig mogelijk daglicht kwam te staan. Ik beschouw dit als een jeugdzonde, maar het is nu zaak snel volwassen te worden. Ik heb deze kwestie aan de staatshoofden en regeringsleiders voorgelegd en ik heb tot mijn grote tevredenheid een heel positief antwoord gekregen op onze opmerkingen, die overigens door uw Parlement gedeeld worden, mijnheer Herman. Mijn collega's in de Europese Raad hebben de richtsnoeren voor dit jaar inderdaad niet willen wijzigen, maar zij hebben in hun conclusies een heel duidelijke boodschap opgenomen over de noodzaak om het systeem van de richtsnoeren in de toekomst te versterken en deze tot een echt coördinatie-instrument te maken.
In verband met de werkgelegenheid kunnen wij mijns inziens terecht tevreden zijn over de weg die het afgelopen jaar is afgelegd. De in Luxemburg vastgestelde methode met richtsnoeren en nationale actieprogramma's is al goed ingeburgerd. Ik wil de lidstaten echt feliciteren met de geest waarin zij het spel spelen. Wij hebben in Cardiff een uitstekend debat over de werkgelegenheid gehouden. Wij zullen in Wenen een eerste balans opmaken van de tenuitvoerlegging van de actieprogramma's. Ik ben ervan overtuigd dat die positief zal zijn. Ik ben getroffen door het vaste voornemen van de staatshoofden en regeringsleiders om van de strategie voor werk een duurzaam succes te maken.
Werkgelegenheid is een van de onderdelen van onze geïntegreerde strategie. Sinds mijn aantreden in 1995 heb ik de daadwerkelijke verwezenlijking van de interne markt tot een van mijn prioriteiten gemaakt. Zoals we zonet vernomen hebben, zijn ook hier de resultaten bemoedigend. De omzetting van de richtlijnen verbetert voortdurend en de staatshoofden en regeringsleiders hebben uitdrukkelijk de belangrijke rol van de Commissie onderstreept om de regels inzake de interne markt te doen respecteren, en ik kan dit enkel toejuichen. Ik stel tevens vast dat de liberalisering, bijvoorbeeld op het vlak van de telecommunicatie, tot een groeipercentage van meer dan 8 % voor deze sectoren geleid heeft. Dat schept banen. In de luchtvaart zijn de prijzen voor tickets aanzienlijk gedaald en de recente besluiten inzake liberalisering van de gas- en elektriciteitssectoren hebben nu al het energielandschap in Europa veranderd.
Wij hebben in Cardiff ook besproken hoe wij het ondernemerschap het beste kunnen bevorderen in Europa. Ik geef als voorbeeld de zo belangrijke toegang tot risicokapitaal en, in het algemeen, de stelselmatige bevordering van onze kleine en middelgrote ondernemingen.
Deze economische hervorming is noodzakelijk, maar de burgers verlangen veel meer van Europa. In dit verband is de aanneming door de Raad van onze voorstellen voor een betere integratie van de milieubescherming in het communautair beleid mijns inziens een uitstekende zaak. Het volstaat inderdaad niet dit principe in het Verdrag op te nemen, we moeten het ook daadwerkelijk toepassen, en wel in wat wij elke dag doen.
Een andere kwestie die onze burgers voortdurend bezighoudt, is de sector van justitie en binnenlandse zaken. De Unie bouwt op dit vlak geleidelijk een kordaat en doeltreffend optreden op. Ik verheug mij erover dat de Europese Raad de Commissie en de Raad uitdrukkelijk verzocht heeft een actieplan voor de tenuitvoerlegging van de bepalingen in het Verdrag van Amsterdam betreffende een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid op te stellen en dit voor te leggen in Wenen.
Zoals verwacht heeft de bespreking van Agenda 2000 in Cardiff geen grote vorderingen opgeleverd. De verschillende delegaties zijn grotendeels bij hun standpunt gebleven teneinde hun onderhandelingspositie niet te verzwakken. Wij hebben bijgevolg veel tijd besteed aan het zoeken naar de juiste woorden om te zeggen dat we het nog niet eens waren. In deze fase is dat niet erg, maar wij zullen tijdens het Oostenrijkse voorzitterschap wel dubbel zo hard moeten werken. We zullen niet langer kunnen zeggen dat alles samenhangt om geen voet te hoeven verzetten. We zullen moeten onderhandelen. Mijns inziens was het belangrijkste dat de Europese Raad zich in Cardiff klaar en duidelijk tot een tijdschema verbond. Hij heeft zich inderdaad tot een tijdschema verbonden. Ik reken erop dat de staatshoofden en regeringsleiders hun belofte nakomen en het pakket - want het gaat wel degelijk om een pakket - in maart 1999 afronden. Zij hebben alvast een duidelijk signaal gegeven door nu al een vergadering hierover te plannen voor 25 en 26 maart 1999.
Als er een onderwerp was dat de dagen voor de Top alle gesprekken beheerste, was het wel de toekomst van Europa. Er is veel gespeculeerd over de echte of vermeende bedoelingen van alle betrokkenen. Ik stel vast dat het debat in Cardiff zelf open, constructief en zonder een zweem van vijandigheid verlopen is. De staatshoofden en regeringsleiders zijn zich ervan bewust dat de communautaire werkwijze, het recht en het bestaan van sterke instellingen - en met name van een sterke Commissie die ten dienste van allen staat - onontbeerlijk zijn voor Europa om vooruitgang te boeken.
(Applaus) Wij hebben drie onderwerpen behandeld. Wij hebben het om te beginnen over de institutionele vraagstukken gehad, waar de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam uiteraard de hoofdprioriteit is. Iedereen heeft echter erkend dat vóór de eerste uitbreiding een nieuwe institutionele hervorming nodig is. Ik weet dat uw Parlement hier veel belang aan hecht en wij zullen nog de gelegenheid hebben om hierop terug te komen. Vervolgens zijn er de werking en de structuur van de instellingen. Mijns inziens moet elk van onze instellingen een gewetensonderzoek doen en de eigen structuren en werking onderzoeken in het licht van de nieuwe behoeften. Zelf kon ik verwijzen naar de bezinning waaraan de Commissie is begonnen over de vraag hoe zij er morgen moet uitzien.
Het derde onderwerp was de democratische legitimiteit en de subsidiariteit. Ik juich het toe dat over deze kwesties gedebatteerd wordt, maar uiteraard op voorwaarde dat het debat in een echt communautaire geest en met volledige inachtneming van het communautair recht verloopt, en tevens op voorwaarde dat erkend wordt dat de burgers zich soms aan te veel Europa ergeren, maar veel vaker meer Europa wensen. Zelf heb ik een aantal zaken rechtgezet in verband met het karakter van de subsidiariteit en heb ik vooral gewezen op de noodzaak om de verantwoordelijkheden te verduidelijken. Zoals ik ook in Cardiff gezegd heb, moet ieder voor eigen deur vegen. Ik ben bereid dit te doen, maar ik vraag dat men de burgers de waarheid vertelt en hun zegt wie precies wat doet. Ik wil herhalen dat de staatshoofden en regeringsleiders al deze kwesties met een positieve instelling en met het oog op de toekomst behandeld hebben. Ze hebben grote nadruk gelegd op de noodzaak om zich persoonlijk in dit debat te mengen, en in dit verband juich ik het besluit toe om hieraan een informele bijeenkomst van de staatshoofden en regeringsleiders te wijden tijdens het Oostenrijkse voorzitterschap.
Ik stel vast dat wij geleidelijk een voor een de grote doelstellingen verwezenlijken die wij ons in 1995 tot doel gesteld hebben. Het is overigens dankzij deze vorderingen dat wij de blik nu resoluut op de toekomst kunnen richten. Het Britse voorzitterschap heeft, onder leiding van de heer Tony Blair, uitstekend werk geleverd en de Unie de kans geboden op de meeste van deze gebieden vooruitgang te boeken. Ik wil hier tevens mijn tevredenheid uitspreken over de geest van begrip en constructieve samenwerking die de relaties tussen dit voorzitterschap en de Commissie de afgelopen zes maanden gekenmerkt heeft. Ik verheug mij erover dat de officiële houding van de Britse regering ten aanzien van Europa gewijzigd is. Ik ben er zeker van dat dit positieve gevolgen zal hebben voor het beeld van Europa in het Verenigd Koninkrijk. Dat is belangrijk voor Europa en het Verenigd Koninkrijk.
(Applaus)
Green
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik premier Blair namens de socialistische fractie verwelkomen in het Europees Parlement. Het is mij een groot genoegen als eerste parlementslid in dit debat te spreken en de eerste Britse socialistische premier hartelijk welkom te heten in het Parlement van Europa. Van harte welkom, Tony.
Bovendien is het een groot persoonlijk genoegen om hem als mijn partijleider te kunnen verwelkomen.
De afgelopen zes maanden waren belangrijk voor het politieke leven van Groot-Brittannië en voor de verhouding van mijn land tot de Europese Unie. Het belang van de mentaliteitsverandering die zich nu in het Verenigd Koninkrijk aftekent, kan niet overschat worden. Dit blijkt wel uit de veelvuldige bezoeken van uw ministers aan dit Parlement tijdens dit voorzitterschap. De arrogantie waarmee conservatieve ministers het Europees Parlement negeerden, ligt nog vers in ons geheugen. Ik denk daarbij met name aan de toenmalige minister van landbouw Douglas Hogg, die weigerde op onze uitnodiging in te gaan om zijn aanpak van de crisis rond de gekkekoeienziekte toe te lichten...
(Applaus van links) ...een aanpak die nog altijd rampzalige gevolgen heeft voor Groot-Brittannië en de rest van Europa.
Daar staat tegenover dat Jack Cunningham, uw minister van landbouw, afgelopen dinsdag voor de zesde keer in zes maanden naar het Europees Parlement is gekomen. Hij heeft enorm zijn best gedaan om ons ervan te overtuigen dat uw regering de gekkekoeienziekte ook echt uit de Britse vleesindustrie wil bannen, en dit ondanks de complexe problemen en de gigantische prijs die ons land daarvoor moet betalen. Zijn benadering geeft goed weer hoezeer de Britse houding ten opzichte van Europa is veranderd met de komst van uw regering, zowel qua stemming, qua toon, als qua inhoud. Deze ommezwaai heeft een duidelijke invloed op de houding van de Britten, en schept een evenwichtiger beeld van de Europese Unie.
Het is natuurlijk onvermijdelijk dat dit Parlement, hoe onberispelijk het voorzitterschap ook is, meningsverschillen met de Europese Raad heeft. Maar niemand twijfelt eraan dat deze Britse regering oprecht en volledig betrokken wil zijn bij het leven van de Europese Unie, al mag zij dan soms controversiële standpunten innemen. Vooral daarom feliciteert en dankt het hele Parlement u, mijnheer de eerste minister.
De successen van het Britse voorzitterschap reiken veel verder dan de Top van Cardiff. Dit voorzitterschap is opmerkelijk vanwege twee buitengewone gebeurtenissen die plaatsvonden in maart en in mei. Het begin van het uitbreidingsproces in maart luidde een nieuw tijdperk in de ontwikkeling van de Europese Unie in. Wij in ons deel van het Parlement steunen de uitbreiding, omdat die borg staat voor vrede en stabiliteit op ons hele continent. Wij willen een welvarend en dynamisch Europa, en wij weten dat dat niet kan worden gebouwd op een Europa waar onverdraagzaamheid, conflicten en extreem nationalisme de boventoon voeren of onder de oppervlakte sudderen. De Europese Unie is een subliem model voor het oplossen van conflicten. Die ene reden is voor ons van de socialistische fractie al genoeg om voorstanders van de uitbreiding te zijn. De succesvol begonnen Europese Conferentie en de bilaterale onderhandelingen met zes van de elf kandidaat-lidstaten verdienen onze volmondige steun.
U zult me wel vergeven, mijnheer de eerste minister, als ik zeg dat de start van de eenheidsmunt op 2 en 3 mei niet geheel vlekkeloos is verlopen. Maar wij zien allemaal in dat dit kwam doordat u strijdige standpunten met elkaar heeft willen verzoenen, iets waar we in dit Parlement wel vaker mee te maken krijgen.
Mijn fractie heeft al vele jaren kritiek op de manier waarop de Raad Europese politieke, en nu ook economische, topfuncties invult. Te oordelen naar de reactie van de financiële markten was de start van de eenheidsmunt gelukkig een klinkend succes. Maar er was algehele verbijstering over het openlijke geruzie tussen de staatshoofden en regeringsleiders. Ik vermoed, mijnheer de eerste minister, dat u als de man in het midden die verbijstering voor een stuk deelt. We zijn u dankbaar dat u die zaak tot een goed einde heeft weten te brengen en dat de euro nu werkelijkheid is. In oktober gaat u in informele gesprekken met andere regeringsleiders onderzoeken hoe we de Unie begrijpelijker kunnen maken voor haar burgers. Misschien kunt u bij die gelegenheid ook eens kijken of er geen betere manier te bedenken is om topfuncties in te vullen. Wij zouden daar in ieder geval graag op aandringen.
De euro is nu een feit. Wij zijn best tevreden met de rol die het Parlement daarbij heeft gespeeld. Mijn fractie is nu vast van plan streng toezicht te houden op de beleidsmakers van de euro, op de Centrale Bank, haar president en haar directie. Het is onze verantwoordelijkheid dit op een doeltreffende manier te doen en onze nationale parlementen daar volledig bij te betrekken.
In Cardiff zijn de actieplannen voor de werkgelegenheid van de nationale regeringen voor het eerst aan een toetsing onderworpen. Wij zijn blij dat u daar voortgang mee maakt. Eerlijk gezegd hebben we de laatste vijf jaar onze buik een beetje vol gekregen van die eindeloze woordenstroom over meer dan 18 miljoen werklozen in de Europese Unie. We hebben er al zoveel over gehoord en gezegd, hier.
Met uw verkiezing in mei vorig jaar en die van de heer Jospin in Frankrijk, een maand later, kreeg de Raad een progressieve meerderheid. Daardoor konden we woorden in daden omzetten. Er kwam een hoofdstuk over werkgelegenheid in het Verdrag van Amsterdam, een speciale werkgelegenheidstop in Luxemburg en er werden een paar reële gemeenschappelijke doelstellingen geformuleerd over het scheppen van werkgelegenheid.
In Cardiff zijn de gelijkwaardigheidscriteria van het werkgelegenheidsbeleid geconsolideerd: steun voor vrouwen, gehandicapten, burgers uit etnische minderheden en natuurlijk langdurig werklozen. Het ene nationale actieplan mag dan beter zijn dan het andere, ze zijn er nu tenminste. Ik wil graag opmerken dat de Britse regering als eerste met het hare klaar was. Dit heeft een katalyserende werking gehad op de andere regeringen, zodat ook die in korte tijd uitgewerkte plannen konden voorleggen.
Mijnheer de eerste minister, in naam van het hele Parlement spreek ik mijn blijdschap uit over uw reactie op het arrest dat het Hof van Justitie vorige maand heeft geveld inzake uitgaven die de Commissie zonder expliciete rechtsgrondslag heeft verricht. Dit arrest schept een groot probleem voor burgers en NGO's in de hele Europese Unie. Zoals u weet, heeft het er begrijpelijkerwijs toe geleid dat de Europese Commissie alle betreffende uitgaven heeft bevroren. Het gaat hier bijvoorbeeld over sociale uitsluiting, bejaarden, sport in Europa, racismebestrijding, steun voor gehandicapten, volksgezondheid, antipersoonsmijnen en natuurlijk het werk van NGO's in ontwikkelingslanden. Dit zijn weliswaar kleine begrotingsposten, maar zoals iedereen in een oogopslag kan zien, zijn ze van groot belang voor de meest behoeftige burgers van onze Unie en voor hen die wij buiten onze grenzen proberen te helpen. Wij zijn het er allemaal over eens dat de financiële steun van de Europese Unie een gepaste rechtsgrondslag moet hebben. Dat principe is met dit arrest terecht bekrachtigd. Het doet mij genoegen dat u stappen gaat ondernemen om deze uitgaven de vereiste rechtsgrondslag te geven en dat u allerminst van plan bent de projecten die ermee samenhangen in het gedrang te laten komen.
In deze laatste dagen van uw voorzitterschap rekenen wij erop dat u met dit initiatief de woorden "een Europa van het volk" op een tastbare en duurzame manier inhoud geeft.
Tot slot wilde ik het hebben over twee punten die op de Europese Raad van Cardiff aan de orde zijn geweest, namelijk de legitimiteit van de Europese instellingen en de wens om Europa dichter bij de burger te brengen, iets waar wij volkomen achter staan. Er moet de komende jaren nog het een en ander gebeuren om de Unie klaar te maken voor de uitbreiding. Dat werk kon in Amsterdam niet worden afgemaakt. Wij zijn blij met het door u op gang gebrachte debat voor zover deze kwestie erin aan bod komt. Ik heb echter begrepen dat de Raad dit debat veel ruimer opvat. U hebt dat trouwens zelf gezegd. Naar ik begrijp wil de Raad zich buigen over de aard van de instellingen, over subsidiariteit en democratische legitimiteit. Dit zijn complexe en gevoelige kwesties die we onder ogen moeten zien. Ik twijfel er niet aan dat het Europees Parlement zijn standpunten in dezen voor de informele bijeenkomst in oktober kenbaar zal maken aan de staatshoofden en regeringsleiders. Ook moet ik opmerken dat de Europese Raad voor de allereerste keer is ingegaan op onze dringende verzoeken aandacht te besteden aan de algemene arbeidsvoorwaarden van de leden van het Europees Parlement.
In de loop van deze zittingsperiode werd dit Parlement constant achtervolgd door aantijgingen dat afgevaardigden misbruik maken van hun onkostenvergoedingen en toelagen. Volgens de Britse kranten van deze week heeft u, mijns inziens terecht, gezegd dat u deze beschuldigingen zult natrekken, maar dat de overgrote meerderheid van de leden van het Europees Parlement eerlijke, hardwerkende mensen zijn die de geest en de letter van ons Reglement eerbiedigen. Wij danken u voor die erkenning en verzekeren u dat het ons ernst is met deze zaak. Volgens het Verdrag is de unanieme goedkeuring van de Raad vereist om dit soort zaken op te lossen. Er is ons alles aan gelegen om ze op te lossen. We willen dat het volgende Parlement duidelijkheid krijgt over het mandaat dat al zijn leden met elkaar delen, over hun rechten en verantwoordelijkheden, hun voorrechten en hun immuniteit. Het is geen eenvoudige taak om de parlementaire en politieke culturen van 15 verschillende landen samen te brengen en daaruit een enkele, gezamenlijke Europese cultuur te distilleren. Maar als wij, de 626 leden van het Europees Parlement, dat niet gedaan krijgen, dan kunnen we onze pogingen een gezamenlijke visie op de toekomst voor onze 370 miljoen burgers te ontwikkelen maar beter staken.
We willen dat het Parlement dat ons in juni opvolgt dit hoofdstuk definitief kan afsluiten, en we zijn blij met de toezegging dat u deze zaak samen met ons zult uitzoeken..
Mijnheer de eerste minister, ik besef misschien beter dan sommige anderen onder ons hoezeer u binnen onze partij heeft geijverd voor een pro-Europese houding en voor een constructief, pro-Europees Brits beleid. Ik dank u als leider van mijn partij, als eerste minister van Groot-Brittannië en als fungerend voorzitter van de Raad.
(Applaus)
Martens
Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Raad, voorzitter van de Commissie, waarde collega's. Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik begroet u namens onze fractie bij uw eerste optreden en ik dank u voor het werk dat u gepresteerd hebt tijdens uw voorzitterschap.
Uw voorzitterschap wordt gekenmerkt door twee beslissingen die gebeiteld zullen blijven in de Europese integratie: de start van de onderhandelingen met de landen uit Centraal-Europa en het besluit van 2 mei van elf lidstaten om samen de eenheidsmunt te creëren. De Unie staat nu voor een echte uitdaging. De monetaire unie, een krachtige hefboom in de federale integratie, moet worden voltooid. De uitbreiding naar 25 lidstaten zal de verschillen in economische prestaties en de culturele en politieke verscheidenheid gevoelig doen toenemen. Wie kan nu nog volhouden dat zo'n uitgebreide unie nog kan werken zonder meederheidsbeslissingen? De Europese Raad heeft onder uw leiding fundamentele vragen gesteld. Hoe kunnen wij de Europese identiteit in de wereld versterken? Hoe kunnen wij haar legitimiteit bij de bevolking verzekeren? Hoe kunnen wij de bevoegdheden in dit nieuwe Europa verdelen en daarbij democratie, verantwoordelijkheid en efficiëntie met elkaar verzoenen? Cardiff formuleert zeker geen antwoord op deze vragen. Maar wij zijn verheugd dat in oktober een informele Europese Raad zal werken aan de toekomst van de instellingen. Het zou ondenkbaar zijn dat de Commissie, die waakt over de Verdragen, niet zou betrokken worden bij de bezinning over het beter functioneren van de instellingen.
Zijn wij niet dicht gekomen bij het doel dat de grondleggers van de Unie voor ogen hadden een halve eeuw geleden? Is de tijd niet gekomen om de fundamenten te leggen van een constitutioneel bouwwerk dat duurzaam en duidelijk de bevoegdheidsniveaus in de Unie zal vastleggen? Wij scharen ons achter de boodschap van Cardiff om Europa dichter bij de burgers te brengen. Europa moet daarom een gezicht krijgen. Het buitenlands beleid, mijnheer de voorzitter van de Raad, was niet voldoende herkenbaar. Wij denken dat uw voorzitterschap te bescheiden was in de crisis van Kosovo, in de spanning tussen India en Pakistan en in het herstel van de mislukking van de trojka in Algerije. Wij moeten voorstander zijn van een authentieker Europees buitenlands beleid, ook als Europa daardoor zijn standpunt ten aanzien van de VS krachtiger moet kenbaar maken.
Mijnheer de Voorzitter, de legitimiteit van de Europese instellingen en de subsidiariteit vormden het kernpunt van de discussie in Cardiff. Ik doe niet mee met de makkelijke verleiding om de communautaire instellingen, en meer bepaald de Europese Commissie, als zondebok in het veld te sturen. We moeten een einde stellen, inderdaad, aan de regelingsdrift. Maar wij moeten ook erkennen dat de Commissie zichzelf de eis van de subsidiariteit heeft opgelegd en haar voorstellen heeft afgebouwd. Maar we moeten ook zeggen dat de binnenmarkt nooit zou geslaagd zijn zonder de initiatieven die de Europese Commissie heeft ontplooid. Het is heel gemakkelijk zich op nationaal vlak de successen toe te eigenen van de Europese solidariteit. Dit is veel gemakkelijker dan te erkennen dat de instellingen goed werk hebben geleverd. Het gaat dus dikwijls om zeer onterechte verwijten. We moeten integendeel onze medeburgers overtuigen dat zij veel te danken hebben in hun dagelijks leven aan het Europees beleid in de bescherming van het leefmilieu, in de versterking van de interne veiligheid, in de samenwerking tussen politie en justitie.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, ons continent heeft het dynamisme teruggevonden van een gezonde economie. De economische convergentie moet nog versterkt worden, de gezamenlijke actie tegen de werkloosheid, uw woorden, uw actie steunen wij. Zij moet nieuwe jobs creëren, het Europese sociale model moet gehandhaafd worden. Ik hoop dat u initiatieven zult kunnen nemen om de ongewenste en negatieve gevolgen van de recente uitspraak van het Hof van Justitie goed te maken. Vergeleken met de financiële crisis in Zuidoost-Azië, de moeilijkheden in Rusland en Japan, vormen de Europese samenwerking en de invoering van de euro een stevige troef voor onze economieën. Het is dus de hoogste tijd om het grote Europese project te schilderen met bontere kleuren om de toekomst tegemoet te zien met een duidelijker optimisme, om bij onze publieke opinie de enorme kansen in de verf te zetten die wij hebben door te leven in een continent met duurzame vrede, met een sterke democratie en met één van de hoogste culturele en materiële levensniveaus van onze planeet. Laten wij er daarom mee ophouden ons afstandelijk of wantrouwig te gedragen ten aanzien van de Europese Unie.
Mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, ik denk niet dat het goed is dat hier in dit Huis, in het Europees Parlement, interne tegenstellingen worden besproken. Daarom is het onder meer dat ik vandaag zeg dat het uw verdienste is in uw land de mentaliteit te hebben gewijzigd. Europa is terug. Laat ons verder samenwerken om dit meesterwerk van beschaving dat het Europese ideaal is, samen te voltooien en voor het werk dat u in die zin hebt gedaan, dank ik u ook namens onze fractie.

De Vries
Mijnheer de Voorzitter, namens de Europese liberalen wil ik de nieuwe houding van het Verenigd Koninkrijk ten opzichte van Europa, zoals zojuist met verve uiteengezet door de eerste minister, met instemming begroeten. Groot-Brittannië is nu voor Europa en dus voor hervormingen. Volgens ons is de normalisering van de betrekkingen tussen het Verenigd Koninkrijk en de overige lidstaten het belangrijkste resultaat dat de laatste zes maanden hebben opgeleverd. Dit is belangrijk, omdat de Europese Unie het Verenigd Koninkrijk evenzeer nodig heeft als het Verenigd Koninkrijk de Unie. Welkom terug in ons midden, Verenigd Koninkrijk!
Ik wil ook hulde brengen aan de persoonlijke inspanningen van eerste minister Blair ten gunste van een duurzame vrede in Noord-Ierland.
(Applaus)
(NL) Voorzitter, ik maak mij geen zorgen over het Verenigd Koninkrijk. Ik maak mij wel groeiende zorgen over een ander belangrijk Europees land: Duitsland. De Top in Cardiff stond in het teken van de naderende Duitse verkiezingen. Verkiezingen brengen in een democratie zowel het beste als het slechtste naar boven. En zo is de Top in Cardiff een Top van populisme geworden. De kritiek van kanselier Kohl en anderen op de Europese instellingen is even schijnheilig als misplaatst. Wat is de hoofdtaak van de Europese Commissie? Op te treden als hoedster van het Verdrag. Juist dan handelt de Europese Commissie in overeenstemming met de letter en de geest van het Verdrag wanneer zij ook de machtigste lidstaten aan de spelregels herinnert. In plaats van het beleid van Karel Van Miert te kritiseren zou Duitsland er dus beter aan doen bijvoorbeeld zijn concurrentieverstorende subsidies aan de kolenindustrie af te bouwen.De kritiek op het Hof is al even onwaarachtig. Het Hof besloot onlangs dat twee Luxemburgers die respectievelijk een bril in België hadden gekocht en een orthodontische behandeling in Duitsland wilden, recht hadden op vergoeding van deze kosten. Daarmee ging het Hof allerminst zitten op de stoel van de wetgever, zoals de Deense en Duitse minister-presidenten beweren. Bij het ontbreken van harmonisatiewetgeving, zoals op dit gebied, zijn de grondbeginselen van het Verdrag van toepassing. Voortaan geldt het vrij verkeer van personen niet alleen voor gezonde Europeanen, maar ook voor zieke. Is dat niet precies het Europa van de burger?
(Applaus) Wij zijn tegen een Europese superstaat, zeiden president Chirac en bondskanselier Kohl. Welnu, iedereen is daartegen. Dus wie kritiseerden zij? En wat kritiseerden zij? Toch niet de Verdragen van Maastricht en Amsterdam, die zij zelf tot stand hebben gebracht? Dit soort praat voor de Bühne schaadt het aanzien van de Unie. De Unie kan alleen dichter bij de burgers worden gebracht als leidende nationale politici verantwoordelijkheid aanvaarden voor het handelen van de Unie.
Hoe kan de democratische legitimiteit van de Unie worden vergroot? Ik zie drie mogelijkheden: ten eerste, invoering van een uniform kiesstelsel op basis van evenredige vertegenwoordiging voor de volgende Europese verkiezingen; ten tweede, integrale hervorming door het Europees Parlement van alle interne vergoedingen, zodat alleen werkelijke kosten worden vergoed, en invoering van een uniform statuut voor de leden; ten derde, invoering, zoals bepleit door Jacques Delors en anderen, van een vorm van consultatief referendum voor de nieuwe voorzitter van de Europese Commissie. Als socialisten, christen-democraten, liberalen en groenen elk een kandidaat stellen voor het voorzitterschap van de Commissie, kan dat een nieuwe dynamiek geven aan de Europese verkiezingen. Het legt meer macht in handen van de Europese burgers. Het geeft de Commissie meer legitimiteit.
In Cardiff is veel gesproken over het Europa van de burger. Ik juich dat toe. Mogen de daden nu spoedig volgen.
(Applaus)
Collins, Gerard
Mijnheer de Voorzitter, ik heet de Britse eerste minister van ganser harte welkom in het Europees Parlement. Ik dank hem en zijn collega's voor een zeer doeltreffend en efficiënt voorzitterschap van de Europese Unie. Ik wil graag vermeld zien dat dit Parlement en zijn leden de hele tijd voorkomend zijn behandeld en alle hulp hebben gekregen die ze verlangden, zowel van politici als van ambtenaren. De leden van het Parlement zijn hier buitengewoon dankbaar voor. Ik dank de eerste minister voor zijn bijdrage hier vanmorgen. Ook dank ik de voorzitter van de Commissie voor zijn bijdrage. Wat betreft de hoofdlijnen van zijn betoog kan hij rekenen op de krachtige steun van onze fractie.
Op de Top van Cardiff zijn we meer bezig geweest met inventariseren dan met het nemen van belangrijke beslissingen. Niettemin is er een ambitieus tijdschema opgesteld voor de akkoorden die moeten worden bereikt over de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, de regionale en sociale fondsen en de begroting. Deze beleidspunten vormen het hart van de Europese Unie. Beslissingen hierover zullen onmiddellijk rechtstreekse gevolgen hebben voor de burgers van de Unie, of het nu gaat om landbouwers, vissers of mensen uit het bedrijfsleven, of het nu gaat om grote of kleine, landelijke of stedelijke gemeenschappen, regio's met een ontwikkelingsachterstand of eilanden. Deze beslissingen mogen niet gegijzeld worden door de kortstondige belangen van verkiezingscampagnes.
Het Europa waaraan wij bouwen moet borg staan voor een zorgzame samenleving waarin geen plaats is voor uitsluiting en waarin ieders belang gerespecteerd wordt. Maar met 18 miljoen werklozen in de Unie, waaronder jongeren en langdurig werklozen, wordt daaraan niet voldaan. We moeten de werkloosheid met een breed scala van maatregelen bestrijden. Dit moet onze hoogste sociale prioriteit blijven. Als we dat niet doen, houden we een gespleten maatschappij over met mensen die mee mogen doen en mensen die worden uitgesloten. Ik vind het jammer dat er niet is nagedacht over een nieuw programma ter bestrijding van sociale uitsluiting of over actie ten behoeve van de ouderen in onze samenleving. Ik doe een beroep op de fungerend voorzitter van de Raad en zijn opvolger om het Parlement ervan te verzekeren dat de nodige initiatieven zullen worden genomen.
De conclusies aangaande werkloosheid in deel drie van het document van het voorzitterschap zijn meer een overzicht van wat er momenteel gedaan wordt dan een opsomming van nieuwe initiatieven. De tijd zal leren of de lopende initiatieven effect sorteren. Als we de conclusies van het voorzitterschap mogen geloven, vormen de vijftien nationale actieplannen voor werkgelegenheid een daadwerkelijke inspanning om de inzetbaarheid van jongeren, langdurig werklozen en vrouwen te verhogen. Dit betekent dat onze eisen worden vervuld ten aanzien van de ontwikkeling van vaardigheden, levenslang leren, betere randvoorwaarden voor het midden- en kleinbedrijf en de zelfstandigen. Dit is iets wat we zeer zeker moeten toejuichen. Wat we nu nodig hebben is een snelle en praktische uitvoering van die actieplannen. In de conclusies staan een aantal krachtlijnen voor werk en werkgelegenheid in de toekomst. Helaas zijn de details vaag, bijvoorbeeld waar het gaat over kinderopvang.
Wij hechten veel belang aan een geslaagde invoering van de euro. Het is van essentieel belang dat de resterende wetgeving en praktische maatregelen nu snel worden afgerond. De onderhandelingen over Agenda 2000 behoren tot de belangrijkste die ooit door de Unie zijn gevoerd. Er moeten keuzes worden gemaakt inzake cruciale beleidspunten die op de lange termijn verreikende gevolgen zullen hebben voor alle lidstaten. Agenda 2000 is van fundamenteel belang voor de toekomstige ontwikkeling van de Unie. De gevolgen blijven niet beperkt tot de huidige lidstaten. Het gaat om het hele uitbreidingsproces. Voor de huidige regio's met een ontwikkelingsachterstand mag het cohesieproces onder geen beding in het gedrang komen. Als een land in aanmerking komt voor steun uit het Cohesiefonds, mag dit geen weerslag hebben op een eventuele deelname aan de EMU. De hele kwestie van overgangsregelingen is van het grootste belang. In het geval van mijn land bijvoorbeeld moet de steun toereikend blijven, zowel in omvang als in duur, om in onze aanzienlijke ontwikkelingsbehoeften te blijven voorzien.
De hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid is erg controversieel. Landbouw is een van onze sterkste punten. Agenda 2000 moet het gemeenschappelijk landbouwbeleid ondersteunen, niet kapotmaken. Het voortbestaan van onze gezinsbedrijven en ons plattelandsleven hangt ervan af. Ik vind niet dat de huidige voorstellen een redelijke basis vormen voor onderhandelingen.
Mijnheer de voorzitter, graag wil ik u en mijn eerste minister Bertie Ahern persoonlijk gelukwensen met het welslagen van uw inspanningen voor het Noord-Ierse vredesakkoord van 10 april. Ook wil ik mijn oprechte dank en erkentelijkheid uitspreken voor de steun die bepaalde leden van dit Parlement hebben verleend aan het vredesproces. Mijn fractie is de Europese Raad zeer erkentelijk voor zijn blijvende steun aan dit historische akkoord. Ook zijn wij erg gelukkig met de hernieuwde belofte van de Raad dat de Unie actief zal blijven meewerken aan welvaart en duurzame vrede in Noord-Ierland. In het bijzonder zijn wij ingenomen met het verzoek van de Raad aan de Commissie om nieuwe, creatieve voorstellen te formuleren ter ondersteuning van de nieuwe mogelijkheden die het vredesakkoord biedt.
Tenslotte wil ik mijn teleurstelling uitspreken over het feit dat de Europese Commissie opnieuw onder vuur is komen te liggen in verband met de Europese Top. De Commissie heeft de haar opgelegde taken en verantwoordelijkheden altijd evenwichtig en billijk uitgeoefend. Ze heeft haar functie als hoedster van de Europese Verdragen consequent en op voorbeeldige wijze vervuld. Voorzitter Santer en zijn team van commissieleden hebben dit Parlement consequent verslag uitgebracht over hun activiteiten en hebben de bevoegdheden die de Raad hun heeft verleend in mijn ogen niet overschreden. Ik hoop dat de Commissie niet tot zondebok zal worden gemaakt in de nationale verkiezingscampagnes van onze lidstaten.

Puerta
Mijnheer de Voorzitter, namens de Confederale Fractie Unitair Links/Noords Groen Links feliciteer ik de Labourregering en met name de premier voor hun intelligente en moedige aanpak van het conflict in NoordIerland.
De inspanningen voor vrede en normale democratische omstandigheden in dit gebied worden door dit Parlement en de hele Europese publieke opinie met belangstelling gevolgd.
We stellen ook het pro-Europese klimaat op prijs dat de Britse regering tijdens haar voorzitterschap heeft gecreëerd en dat bij vorige Britse regeringen onvoorstelbaar was.
Misschien is dit de belangrijkste bijdrage van het Britse voorzitterschap, want eerlijk gezegd heeft het beleid van het afgelopen halfjaar, ondanks successen als de geslaagde lancering van de euro, weinig reden gegeven tot enthousiasme of overdreven optimisme in deze voor de opbouw van Europa zo belangrijke fase en dan denk ik vooral aan de resultaten van Cardiff.
Niet alleen werden bijna alle belangrijke beslissingen uitgesteld tot na de Duitse verkiezingen, maar bovendien is gebleken dat de toekomstige solidariteit in de Europese Unie in het gedrang komt.
We juichen de beginnende coördinatie toe van de nationale werkgelegenheidsplannen. Dit is mogelijk een eerste stap naar een communautair beleid waarin het economische en het sociale evenwaardig zijn. Maar de Europese Raad heeft nagelaten de haalbaarheid te onderzoeken van deze plannen, die in vele gevallen geen duidelijke doelstellingen bevatten noch financiële middelen beschikbaar stellen voor hun tenuitvoerlegging.
We hopen dat op de Europese Raad van Wenen meer beslissingen worden genomen en rekening wordt gehouden met de ervaringen van Frankrijk en Italië op het gebied van werktijdverkorting met behoud van salaris en andere sociaal-economische maatregelen die op Europese schaal moeten worden toegepast.
We vinden het zeer verontrustend dat het debat over Agenda 2000 niet globaal en evenwichtig gevoerd wordt en het Cohesiefonds en de structuurfondsen ter discussie gesteld worden. Als we de huidige solidariteit binnen de Unie willen handhaven en de uitbreiding financieren, moeten we het plafond van 1, 27 % van het bruto nationaal product verhogen en de bijdragen van de welvarendste landen, die het meeste baat hebben bij de uitbreiding, op eenzelfde peil houden.
Wat de internationale samenwerking betreft, steunen we de initiatieven om de onderhandelingen tussen Israëli's en Palestijnen te hervatten en we zijn van oordeel dat er meer druk moet komen op de regering van premier Netanyahu om de OsloAkkoorden en de resoluties van de Verenigde Naties na te leven.
We waarderen de inspanningen om een Europese identiteit te smeden op het vlak van internationale politiek, maar toch wil ik de heer Blair erop wijzen dat het Britse voorzitterschap zich soms meer als bondgenoot van de Verenigde Staten profileerde dan als coördinator van de Europese buitenlandse politiek.
Inzake institutionele hervormingen moeten we lessen trekken uit het fiasco van Amsterdam. De toestand is schandelijk als we voor ogen houden hoe dringend deze hervormingen zijn, gezien de uitbreiding en de noodzakelijke heroriëntering van het Europees beleid, met instellingen die in staat zijn om aan de verwachtingen van de burgers te voldoen.
Tenslotte moet u beseffen, mijnheer Blair, dat een belangrijk deel van links Europa, dat meer dan 12 miljoen kiezers vertegenwoordigt, de monetaristische ideologie verwerpt die tot uiting komt in maatregelen die de lancering van de euro begeleiden, zoals de convergentiecriteria en het stabiliteitspact, de economische en sociale samenhang op de proef stelt en het Europees samenlevingsmodel in gevaar brengt, dat nochtans een typisch kenmerk is van onze democratie, wat u zelf erkend heeft, al sprak u van een hervorming, een modernisering van dit sociaal model.
We moeten deze problemen nochtans op een serieuze manier aanpakken. Maar om dat te kunnen doen en te werken aan een solidair Europa is het nodig dat een breed links front zijn krachten bundelt, zoals al gebeurt in sommige landen van de Europese Unie.

Aelvoet
Mijnheer de voorzitter van de Raad, voorzitter van de Commissie, collega's, zoals te verwachten was, heeft eerste minister Blair met veel zin voor flair en public relations bij het begin van het Britse voorzitterschap een hele tuil ballonnen opgeblazen voor Europa, vrolijke en beloftevolle ballonnen. Een Europa van de burgers, democratisch en transparant, een Europa voor tewerkstelling dat de prioriteit zou worden, een Europa dat zich geloofwaardig zou inzetten voor een gezond leefmilieu, dat vlot de euro-zone zou binnenwandelen - nou ja, vlot - en met een humaner buitenlands beleid, voorzien van een betekenisvolle gedragscode voor de wapenexport.
Aan het einde van de rit zijn veel ballonnen gaan vliegen in een blue skies discussion for the future en met minder tastbare resultaten dan gehoopt. Een belangrijke verandering is alleszins de positieve houding van de Britse regering tegenover Europa. Gedaan met de eurofobie van de conservatieven. Maar als dan de vraag aan de orde komt in welke richting Europa moet evolueren, zijn we toch ontgoocheld dat u, voorzitter Blair, zoveel belang gehecht hebt in uw persconferentie aan het initiatief van de heren Chirac en Kohl, die samen de subsidiariteit op de Europese agenda plaatsten. Wat een geschenk voor het voorzitterschap, het Brits euroscepticisme is voorbij maar nu kleven de continentals Groot-Brittanniës afwijzing van een gecentraliseerde bureaucratische eurostaat aan.
Wij zien het Kohl- en Chirac-initiatief als een aanslag op een toekomstgericht Europees politiek project. Er wordt schaamteloos misbruik gemaakt van de begrippen subsidiariteit en decentralisatie om ongewenste inmenging op eigen terrein uit te sluiten. Als de lidstaten zich eenmaal uitgesproken hebben voor de gemeenschappelijke markt met gemeenschappelijke spelregels, dan hoeven ze zich achteraf niet te beklagen over het feit dat de Commissie waakt over de concrete toepassing ervan. Onze collega Klaus Hänsch heeft overigens helemaal gelijk als hij zegt dat Kohls liefde voor de subsidiariteit rechtevenredig is met zijn afkeer voor het fusieverbod van Kirsch en Bertelsmann. Ik kan me dus niet van de indruk ontdoen dat het meer gaat om: wij, de nationale regeringen, staan dicht bij het volk, dan wel om Europa dat dichter bij dat volk moet komen.
De groenen hebben altijd de mening verdedigd dat de bevoegdheid op een niveau moet komen dat zo dicht mogelijk bij de mensen ligt, maar anderzijds ook dat politieke tegenmacht moet kunnen gevormd worden tegenover internationaal georganiseerde economische actoren. Er wordt dus eigenlijk een valse machtsstrijd geïnduceerd tussen Commissie en lidstaten, terwijl diezelfde lidstaten er helemaal geen graten in zien een gigantische en geruisloze machtsoverdracht te doen aan multinationale organisaties, zoals de Wereldhandelsorganisatie. De erosie van de democratie wordt niet gethematiseerd, terwijl politieke beslissingen van onze Unie, zoals onze optie voor hormonenvrij vlees, het bijzondere bananenregime voor ACS-landen, onderuit worden gehaald en wij machteloos staan. Wij wensen dus inderdaad een burgernabij Europa en dat betekent voor ons een eenvoudig besluitvormingssysteem en een opslorping van het democratisch deficit. Er is namelijk bij de burger niet alleen een groeiende afwijzing van Europa maar een groeiende afwijzing van de politiek. Laten we dus beginnen daaraan iets te doen, nationaal en Europees.
Na zeven magere jaren haalt het milieu eindelijk weer een Europese top, en daar zijn we zeer blij mee. Daar is ook alle reden toe aangezien acht op de twaalf essentiële milieu-items een degradatie kennen. Dat is voor ons een belangrijk succes van het Brits voorzitterschap. Ook zijn wij blij dat minister Blair het thema van de vergoedingen en het statuut van de Europese parlementsleden heeft aangesneden. Het wordt tijd dat dit geregeld wordt en ik denk, collega's, dat we er alle belang bij hebben dit punt vlug van de agenda te krijgen.
Tenslotte wil ik de heer Henderson en mevrouw Clare Short bedanken omdat zij consultatieve bevoegdheid hebben willen toekennen aan het Europees Parlement voor onder andere de uitbreiding en in het kader van Lomé: opkomen voor de versterking van het Parlement is inderdaad opkomen voor versterking van democratie en burgernabijheid.

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, dit is een van de grote gebeurtenissen in het leven van ons Parlement, en we mogen niet voorbijgaan aan de aanwezigheid van voorzitter Santer en de fungerend voorzitter van de Raad. Ik heet hen beiden welkom. Graag wil ik de voorzitter van de Commissie danken voor zijn zeer bekwame en diplomatieke toespraak. Maar we zijn hier vooral om het voorzitterschap van het Verenigd Koninkrijk te bespreken.
We moeten onderkennen dat het met veel inzet van start is gegaan. De nieuwe regering werd in heel Europa met instemming onthaald, vooral in Schotland, waar de conservatieven van de kaart geveegd werden in de algemene verkiezingen. Maar de fungerend voorzitter van de Raad moet goed beseffen dat opluchting niet hetzelfde is als bewondering. Het sterkste punt van de Labourregering is dat zij niet de oude conservatieve regering is.
U moet dit niet opvatten als gevit. Wij zijn wel degelijk blij met de nieuwe toon. Dit Parlement stelt het op prijs dat ministers als Robin Cook, Clare Short en vele anderen ons zijn komen toespreken en aanwezig zijn geweest op de vergaderingen van onze commissies. Zulke dingen zijn erg zinvol. We weten nog goed hoe mevrouw Thatcher met haar handtas op tafel sloeg en zei: "Ik wil mijn geld terug!" . Die handtas mag dan weg zijn, de verlaging van de bijdrage waar het Verenigd Koninkrijk en Duitsland aanspraak op maken is er nog steeds.
Bij het beoordelen van het voorzitterschap van het Verenigd Koninkrijk moeten we de retoriek van de resultaten scheiden en ons afvragen wat we ons achteraf nog van deze periode zullen herinneren. Misschien is de symboliek wat ongelukkig, maar het begon zes maanden geleden in Waterloo Station. Er zijn twee grote gebeurtenissen geweest de laatste zes maanden. De eerste vond plaats op 2 en 3 mei, toen we bijeen zijn gekomen voor de start van de eenheidsmunt in elf landen. Het was buitengewoon ironisch dat de Britse minister van Financiën Gordon Brown, die de bijeenkomst voorzat, geen aanvoerder kon zijn maar linksbuiten moest spelen, omdat hij niet bij die elf hoorde.
We hebben vandaag tevergeefs gewacht op een aanwijzing dat het Verenigd Koninkrijk achter de eenheidsmunt staat. Net als voor de meeste leden is de euro voor mij een van de belangrijkste aspecten van de Europese integratie. Een van onze collega's, de heer Puerta, had het over de iets te nauwe betrekkingen met de Verenigde Staten. Tijdens de Iraakse crisis lag de hotline met het Witte Huis al lange tijd open voor iemand er ook maar aan dacht om het Elysée of een andere regeringszetel te bellen. Deze "clintonisatie" van het beleid is betreurenswaardig. Zo was het een grof schandaal dat er in het geheim kernafval uit Georgia naar Schotland werd gebracht. De burgers van Europa werden pas op de hoogte gebracht toen het kwaad al was geschied.
Er zijn ook een aantal beslissingen blijven liggen. Wat is er gebeurd met de quota-hopping waar het Britse voorzitterschap werk van ging maken? De boeren zitten met de handen in het haar vanwege het sterke pond. Hoe zit het met hun compensatie?
Maar laten we naar de toekomst kijken, naar de visie voor Europa. Dat is waar eerste minister Blair het over heeft. De toekomst van Europa ligt ons allemaal na aan het hart. Wat moeten we aan met de woorden: "een Europa van nationale staten" ? Was dit een faux pas à la John Major? Als John Major het over de nationale staten en subsidiariteit had, hield dat principe voor hem op bij Dover. Subsidiariteit gold bij hem niet voor de regio's in Groot-Brittannië. Het zou niet eerlijk zijn als we eerste minister Blair daarvan zouden beschuldigen. Hij heeft de historische naties van het Verenigd Koninkrijk erkend. Schotland, Wales en Noord-Ierland krijgen elk hun eigen parlementaire democratie. Dit is een hervorming die zich kan meten met die van Gorbatsjov in zijn dagen.
Tot slot wil ik een parallel trekken met de wereldbeker voetbal die wij allemaal op televisie te zien krijgen. De Schotse voetbalsupporters zitten min of meer goed. Door hun positieve gedrag zien de mensen hen overal in Europa graag komen. Deze zelfde supporters hebben vorig jaar bij het referendum in Schotland voor autonomie of Home Rule gestemd. Dat is destijds positief onthaald. Hun gedrag wordt nu ook positief onthaald. Ik dring er bij eerste minister Blair op aan om het equivalent van les hooligans , de sensatiepers van Fleet Street die Brussel constant afkraakt, de rug toe te keren en een voorbeeld te nemen aan het Schotse supporterslegioen, de Tartan Army . Hun devies is net als het mijne: erbij zijn, meedoen en werken aan een echt Europa van de volkeren.

Nicholson
Mijnheer de Voorzitter, ook ik zou graag de fungerend voorzitter van de Raad welkom willen heten in ons Parlement. Hartelijk welkom als onze eerste minister. Ik geloof dat het voorzitterschap van het Verenigd Koninkrijk uiteindelijk zal worden beoordeeld op de geboekte resultaten.
Ik heb de indruk dat we in de Europese Unie in een situatie beginnen te belanden dat elk nieuw voorzitterschap het vorige probeert te overtroeven. Ieder nieuw voorzitterschap probeert meer aandacht op te brengen voor de buitenwereld en nog meer geweldige nieuwe ideeën naar voren te brengen. Helaas gebeurt het maar al te vaak dat we uiteindelijk niet datgene bereiken wat we van plan waren. Een voorzitterschap van zes maanden is ongeveer net zo lang als een toespraak van twee minuten in dit Parlement. Het is erg moeilijk alles gezegd te krijgen wat je wou zeggen of alles gedaan te krijgen wat je wou doen.
Het scheppen van werkgelegenheid en economische groei in de hele Europese Unie moet naar mijn overtuiging onze grootste prioriteit zijn. Ondanks de mooie woorden die wij in dit Parlement hebben mogen horen, is er geen enkel resultaat geboekt. En tot resultaten moeten we komen, willen we vermijden dat de Europese burger nog verder van de Brusselse bureaucratie vervreemd raakt.
Als we het midden- en kleinbedrijf stimuleren, boeken we volgens mij het beste resultaat. U heeft dat vanmorgen trouwens zelf al aangegeven. Er bestaan enorme mogelijkheden om het tot bloei te brengen, en we moeten daar gebruik van maken.
Ik wil hier ook uw opmerking aanstippen dat u de onderhandelingen over Agenda 2000 tegen maart afgerond wilt zien. Ik hoop dat de Raad en de Commissie het Parlement en zijn commissies volledig bij de zaak betrekken en op de hoogte houden van de ontwikkelingen. Bij deze vraag ik u ook met nadruk iets te doen aan de ernstige problemen waar de Europese en zeker de Britse landbouw mee te kampen heeft, en het probleem van de hoge waardering van het pond sterling ten opzichte van het groene pond.
Ook wil ik deze gelegenheid te baat nemen om u blijk te geven van mijn erkentelijkheid, mijnheer de Voorzitter, voor de tijd en de energie die u gewijd heeft aan het doen slagen van het referendum in mijn kiesdistrict Noord-Ierland. Ik dank u hier in het openbaar omdat ik ervan overtuigd ben dat het niet gelukt zou zijn zonder de tijd en de energie die u eraan besteed hebt.
Als enig aanwezige afgevaardigde uit Noord-Ierland wilde ik u dat meegeven.
Het heeft me bedroefd in de pers te moeten lezen dat de heer Brok van de Fractie van de Europese Volkspartij vindt dat Britse topministers het te druk hadden met Noord-Ierland om zich nog met de Europese Unie bezig te houden. U zult dit hier vandaag ongetwijfeld weerleggen. Ik vond dit een erg ongelukkige opmerking van de heer Brok.
Ik wil hier verder opmerken dat u persoonlijke beloftes heeft gedaan aan de bevolking van Noord-Ierland. Ik hoop dat u die zult kunnen inlossen, mijnheer de eerste minister.
Graag wil ik hier ook de belangrijke rol memoreren die mijn partijleider in deze hele zaak heeft gespeeld. Zijn bijdrage is grotendeels over het hoofd gezien. Toch is zij van zeer groot belang geweest. Het was heel moedig van hem om zijn politieke toekomst op het spel te zetten voor de vrede van mijn volk in Noord-Ierland.
Tot slot wil ik een beroep doen op de Raad en de Commissie om samen met ons te onderzoeken hoe we het nieuwe NoordIerse parlement kunnen steunen dat na de verkiezingen van volgende week donderdag hopelijk in het leven zal worden geroepen.
(Applaus)
Le Gallou
Mijnheer de Voorzitter, de fungerend voorzitter van de Raad, premier Blair, heeft net als zijn voorgangers aan het hoofd van de Raad gezegd dat "de werkgelegenheid de absolute prioriteit voor Europa moet blijven: 18 miljoen werklozen is te veel" . Dit zijn slechts mooie woorden, die we nog al gehoord hebben en nog te horen zullen krijgen.
In feite kent de Europese Unie de hoogste werkloosheid van de geïndustrialiseerde wereld. In de Europese Unie bedraagt de werkloosheid 10 à 11 %, tegen minder dan 5 % in de Verenigde Staten en minder dan 4 % in Japan.
Het gaat hier inderdaad om verschillende continenten, maar ook in Europa zijn er twee landen die een veel lagere werkloosheid kennen: Zwitserland, met minder dan 4 % werklozen, en Noorwegen, met minder dan 3 %. Het gaat hier om twee landen, twee staten waar de bevolking in een referendum de toetreding tot de Europese Unie verworpen heeft.
Het is dus duidelijk: het systeem dat de Europese Unie volgt, is ondoeltreffend en nadelig voor de burgers, in ieder geval op het vlak van de werkgelegenheid.
Wij kennen de oorzaken. Om te beginnen is er de waanzinnige normalisering van de Europese Unie. Vervolgens is er de ongebreidelde economische vrijhandel, die leidt tot het vervagen en het afschaffen van de grenzen. Tenslotte is er de Economische en Monetaire Unie, die tijdens uw voorzitterschap verheerlijkt werd, mijnheer Blair. Kortom, de werkloosheid in Europa is te wijten aan het eenheidskeurslijf, dat wordt opgelegd door het keurslijf van de interne markt, de eenheidsnormen en de eenheidsmunt.
De Europese Unie kan opnieuw werk scheppen op voorwaarde dat zij haar basisprincipes wijzigt, niet langer wil openstaan voor iedereen, het subsidiariteitsprincipe en de verscheidenheid van de regio's en de landen echt respecteert en tenslotte ook op voorwaarde dat Europa minder wetten maakt en zich minder opdringt. Dat is de wijze waarop de Europese Unie opnieuw de weg naar werkgelegenheid kan inslaan.

De Voorzitter
Ik heb zeven ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 37, lid 2, van het Reglement ontvangen.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, het Britse voorzitterschap stond en staat nog steeds achter het motto "People's Europe " , ofwel een Europa van de burgers. Onderwijl zijn er echter enkele slogans aan toegevoegd, zoals subsidiariteit, decentralisatie en hernationalisatie, die met het oorspronkelijke motto een gevaarlijk explosief mengsel kunnen vormen. De heer Le Gallou heeft net een voorbeeld gegeven wat er met goede principes gebeurt als deze verkeerd worden gemengd en er bovendien nog een extra dosis extreem nationalisme aan wordt toegevoegd.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik wil heel duidelijk stellen dat wij hervormingen nodig hebben. Om een voorbeeld te geven, onlangs hebben wij ons er in dit Parlement mee beziggehouden welke kleur er in heel Europa gebruikt moet worden voor opschriften in autobussen. Zelfs een belangrijke kwestie zoals bijvoorbeeld bussen voor gehandicapten, is geen kwestie die Europa centraal moet regelen. Wij hebben behoefte aan hervormingen, decentralisering en transparantie, en aan minder bureaucratie. Wij hebben eveneens behoefte aan bewegingsvrijheid voor de burgers in de ware zin van het woord, zoals u dit vandaag heeft genoemd, maar op alle niveaus van ons nationale spectrum, in Europa, op nationaal en regionaal niveau.
Ik wil de aandacht vestigen op het volgende, en wellicht nog sterker dan wij vandaag toch al gedaan hebben: een grotere werkgelegenheid is in het belang van de burgers van dit Europa. Wij hebben dan ook behoefte aan een betere coördinatie van het economisch beleid, meer veiligheid, minder oorlog en minder crises. Om die reden hebben wij een echt gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid nodig en een beter en schoner milieu. Daarom hebben wij zeker behoefte aan een Europees milieubeleid en aan meer democratie. Om die reden dient dit Parlement ook meer rechten te hebben en moeten er op Europees niveau meer meerderheidsbesluiten worden genomen. Ik hoop dat het huidige voorzitterschap en ook het toekomstige Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad de moed niet opgeeft als de regeringsleiders deze belangrijke beslissingen moeten nemen.
Het motto is juist. Het is goed dat ook onder het Oostenrijkse voorzitterschap aan dit motto wordt vastgehouden. Tegelijkertijd wil ik dat er hervormingen komen, zodat Europa echt sterk wordt waar het sterk moet zijn, namelijk op het vlak van de belangen van de burgers.

McMillan-Scott
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het erg jammer dat het voorzitterschap de historische kansen die het heeft gehad grotendeels heeft laten liggen. Hiermee is het beeld van een bureaucratisch Europa in plaats van een Europa voor het volk bevestigd. Niet alleen de conservatieven en christen-democraten hebben tegen een resolutie gestemd die het voorzitterschap lof toezwaaide, ook de liberalen, groenen, radicalen en communisten hebben dat gedaan. Ik hoop dat de heer Blair blij is met de lauwe prak die het Europees Parlement later op de dag zal aannemen.
Het is ongepast dat de heer Blair zijn honden laat blaffen over verspilling in het Europees Parlement. Zelf heeft hij de leiding over een gebouw in Westminster waar parlementsleden kantoor houden tegen een kostprijs van een miljoen pond elk. Het behangpapier van zijn hoogste gerechtelijke functionaris heeft zestigduizend pond gekost. Misschien moet de heer Blair eraan herinnerd worden dat het Europees Parlement al tien jaar een socialistische meerderheid heeft, dat het personeel grotendeels uit socialisten bestaan en dat 12 van de 15 regeringen in de Europese Unie die ons in Straatsburg houden ook socialistisch zijn. De heer Blair heeft geprobeerd zijn voorzitterschap in een gunstiger daglicht te stellen dan het verdient, maar het was veel geblaat en weinig wol, net als zijn toespraak vandaag.
Wat valt er eigenlijk te vieren? De belachelijke en slecht getimede geruzie tussen Frankrijk en de andere landen over de eerste president van de Europese Centrale Bank had best vermeden kunnen worden. Het avondvullende gemarchandeer heeft van de invoering van de euro eerder een farce dan een historische gebeurtenis gemaakt. Op de openingsvergadering van het comité euro-x moest Gordon Brown zich uit de zaal terugtrekken nadat hij de verzamelde ministers kort had toegesproken. Dit was des te vernederender omdat hij het Britse voorzitterschap vertegenwoordigde. Niet bepaald wat je noemt Europees leiderschap. Het spijt me als het u niet bevalt, maar ik citeer letterlijk een artikel van Lord Peter Shaw, voormalig woordvoerder buitenlandse zaken van de Labourpartij, dat vorige week is verschenen in het Britse parlementaire weekblad House Magazine .
De Europese Verdragen vermelden met grote nadruk dat er een eenvormig Europees buitenlands en veiligheidsbeleid nodig is. Maar toen de crisis rond de wapeninspecties in Irak uitbrak, heeft het Britse voorzitterschap niets ondernomen om Saddam Hussein tot toegevingen te dwingen. Integendeel, de ministers werden zelfs niet één keer bij elkaar geroepen. Groot-Brittannië bepaalde zijn beleid volledig bilateraal met de Verenigde Staten. Opnieuw stond Europa niet bepaald centraal voor GrootBrittannië. Maar met alle respect voor de leiders van de Labourpartij, hun hardwerkend ministerie van buitenlandse zaken en hun andere functionarissen, hetzelfde zou min of meer gebeurd zijn als het Britse voorzitterschap door conservatieve ministers was waargenomen. Vergeleken met het vorige Britse voorzitterschap, een Rolls Royce met Douglas Hurd aan het stuur...
... heeft de heer Blair voor zijn ondermaatse voorzitterschap een driewieler met Robin Cook aan het stuur de baan opgestuurd.
(Gelach)
Teverson
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen zou ik graag even afwijken van wat ik ging zeggen om mijn steun te betuigen aan de eerste minister. Ik ben het eens met zijn standpunt over de uitbreiding en de zware beslissingen die genomen moeten worden om de veiligheid van ons continent in de volgende eeuw te verzekeren.
In grote lijnen is dit een voorzitterschap vol paradoxen geweest. De positieve kant is dat Groot-Brittannië eindelijk officieel uit zijn hoek is gekropen en bij de rest is komen zitten. De negatieve kant is dat het meteen gedegradeerd is tot de tweede divisie toen de monetaire unie de nieuwe realiteit werd. Maar ondanks het historische karakter staat er niets in het communiqué van Cardiff over verdere inspanningen om Zweden, Denemarken, Griekenland en natuurlijk Groot-Brittannië zelf binnen de grenzen van euroland te krijgen. Dat zou nu een politieke prioriteit moeten worden.
Er zijn te veel beloftes die gewoon maar worden doorgeschoven naar komende voorzitterschappen. Toch is er één in Cardiff gedaan waar ik volledig achter kan staan, en dat is dat alle hangende kwesties rond Agenda 2000 tegen het voorjaar zullen worden afgewerkt. Dat is al een hele boterham op zich. Er is bitter weinig vooruitgang geboekt op een aantal cruciale punten. Laten we duidelijk zijn. Als we de termijn voorjaar 1999 niet halen, met name op het punt van de structuurfondsen, zitten we met een ontwrichting van onmisbare regionale programma's in heel Europa. Er kunnen nu al geen plannen meer gemaakt worden voor een aantal essentiële sociale opleidings- en onderwijsprogramma's die eind volgend jaar aflopen. Als de geldkraan op 1 januari 2000 dicht moet omdat de Raad zijn beslissingen niet op tijd kan nemen, wie jaagt de burger dan weg van Europa? De Duitse verkiezingskalender mag niet voortdurend als uitvlucht gebruikt worden om zinnige discussies binnen de Raad uit te stellen.
Het doet ons genoegen dat er in Cardiff is opgeroepen tot meer openheid in Europa. Meer openheid is essentieel, maar, zoals u zelf geloof ik heeft opgemerkt, wat een ironie dat uitgerekend de Raad het meest gesloten en zwijgzame deel van de Europese Unie is. Hoewel er op de Top impliciete kritiek te horen is geweest op het Parlement, terecht overigens op sommige punten, zadelt de Raad de Europese belastingbetaler op met een last van 150 miljoen ecu per jaar omdat wij elke maand zowel in Straatsburg als in Brussel bijeen moeten komen. Dat is echt onaanvaardbaar. Help ons verlossen van deze politieke draaimolen.
Uw uitspraken over een derde weg hebben grote belangstelling gewekt. U verwerpt zowel laisser-faire als overheidsbemoeienis. Die weg is al in kaart gebracht en wordt al geruime tijd bewandeld. Hij heet liberale democratie.
Ik wil graag besluiten met een positieve noot. Ik ben bijzonder ingenomen met het feit dat dit voorzitterschap gestreefd heeft naar een constructieve omgang met afzonderlijke leden van dit Parlement. Mijn bijzondere dank gaat uit naar Doug Henderson. Een groot aantal ministers heeft mij de laatste zes maanden bereidwillig ontvangen toen ik probeerde erkenning te krijgen voor Cornwall als doelstelling-1-gebied. Over het geheel genomen ben ik blij met die toegankelijkheid.
Tot slot is geen enkel voorzitterschap volmaakt, en er is te veel doorgeschoven naar het volgende voorzitterschap, maar ik moet er niet aan denken hoe het er onder het vorige Britse regime uit zou hebben gezien.

Coates
Mijnheer de Voorzitter, naar mijn mening moet het aftredende voorzitterschap in de annalen worden opgenomen als het Blairiaanse voorzitterschap, ter ere van een groot Engelsman. Ik heb het natuurlijk over Eric Blair, beter bekend als George Orwell. Orwell beschreef hoe het Europa van 1984 geregeerd zou worden door een ministerie van waarheid, waarin spin-doctors onveranderlijk verkondigden hoe goed de oorlog verliep die het ministerie van vrede aan het voeren was. De taal van die wereld heette Newspeak. Het nieuwe Labour beheerst deze taal tot in de finesses. Als zij hun nieuwe maatregelen ter bestrijding van de armoede bekendmaken, leggen de armen hun hand op hun portemonnee. Als we ze horen spreken over hun nieuwe Europese leiderschapsstijl, maken we ons klaar voor een nieuwe golf van xenofobie, wellicht afgezwakt op advies van de Amerikanen.
Het is toepasselijk dat het laatste succes van het Blairiaanse voorzitterschap bestond in het schrappen van het armoedeprogramma 4. Het doet me buitengewoon veel genoegen dat de eerste minister heeft verklaard die schrapping te zullen schrappen. Er is dus kennelijk toch nog plaats voor de publieke opinie in Europa. Nu heeft de voorzitter van de Raad zijn handen vrij om zijn eigen koers te varen, en naar ik verneem stevent hij met zijn ploeg af op de derde weg. Hij zoekt een weg tussen waarheid en leugen, tussen goed en kwaad. Als Europa dit pad kiest, zal de kloof zowel verticaal als horizontaal breder worden. Ik hoop dat we twee keer zullen nadenken voordat we zoiets doen.

Kerr
Mijnheer de Voorzitter, ik ben de andere geest op het feestmaal van het Britse voorzitterschap.
Deze geest wil een paar dingen zeggen over het voorzitterschap. Ten eerste heerst er een consensus onder de geïnformeerde Britse opinie dat dit voorzitterschap een beetje lijkt op een vochtig rotje. Er is veel beloofd, maar weinig bereikt. En de Financial Times beschreef de Top van Cardiff als: " lang in woorden maar kort in daden" .
Ik wil twee zaken onder de aandacht brengen. Ten eerste de crisis rond Irak en het dreigement om Bagdad te bombarderen. Ik schaar mij achter het standpunt dat uw eerste mislukking als voorzitter van de Europese Unie in deze zaak erin bestond automatisch het kamp van president Clinton te kiezen, zonder de Unie zelfs maar te consulteren. Die fout heeft veel onrust veroorzaakt in het Parlement.
Ten tweede heeft uw regering een enorme strategische fout gemaakt door ons als toeschouwers langs de zijlijn te laten staan bij de besprekingen over de eenheidsmunt. Ik moet u vragen te reageren op wat uw permanent secretaris Sir Terence Burns vorige week in Brussel gezegd heeft, toen hem gevraagd werd waarom Groot-Brittannië zich niet aansloot bij de eenheidsmunt. Zijn antwoord bestond uit twee woorden: " Rupert Murdoch" . Wanneer gaat u eindelijk eens in tegen de Sun en zegt u wanneer uw regering zich bij de eenheidsmunt aansluit?
Uw streven om een Europa van het volk te creëren is iets waar we allemaal achter kunnen staan. Maar waarom heeft u dan een aantal belangrijke sociale programma's geblokkeerd, zoals de uitbreiding van de richtlijn inzake arbeidsduurverkorting en de consultatierichtlijn? En waarom heeft uw regering dan de richtlijn inzake verworven rechten aanzienlijk afgezwakt? Die daad vormt een ernstige bedreiging voor een groot aantal Europese arbeiders. Bovendien is die richtlijn net twee weken geleden met een ruime meerderheid door dit Parlement aangenomen. Als u ons op die punten gerust wilt stellen, kunnen we misschien geloven dat u iets geeft om een Europa van het volk.

De Voorzitter
Ik dank de best doorvoede geest van Europa.

Berthu
Mijne heren voorzitters, de conclusies van de Top van Cardiff blijven opzettelijk vaag over de toekomst van de Europese instellingen na de uitbreiding. Wij vernemen alleen dat - ik citeer - "de democratische legitimiteit van de Unie versterkt moet worden en het subsidiariteitsprincipe in de praktijk gebracht moet worden" . Aldus geformuleerd blijven deze principes heel dubbelzinnig, aangezien ze ofwel tot de versterking van een superstaat, ofwel tot de oprichting van een Europa der volkeren kunnen leiden.
Als de versterking van de democratische legitimiteit betekent dat voorrang gegeven wordt aan een verder afgelegen en dus minder levende democratie dan de nationale democratieën, als de omzetting van het subsidiariteitsprincipe in de praktijk betekent dat de Commissie koninklijke bevoegdheden krijgt en de landen slechts de kruimels van de macht krijgen, zouden de burgers dit natuurlijk niet begrijpen. Als de versterking van de democratische legitimiteit echter inhoudt dat de rol van de nationale parlementen geherwaardeerd wordt, dat de volkeren beroep kunnen aantekenen tegen de uitspraken van het Hof van Justitie of dat een betere controle op de Commissie kan worden uitgeoefend en zij bijvoorbeeld niet langer zonder rechtsgrond tot uitgaven kan beslissen, waarover wij het zonet ook al hadden, als de omzetting van het subsidiariteitsprincipe in de praktijk betekent dat het toezicht van de landen op Europa hersteld wordt en dat Brussel tot een volgzame dienstverlener gemaakt wordt, is de Europese Unie mijns inziens volwassen geworden.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, de Top van Cardiff heeft geen officieel standpunt ingenomen over de gezamenlijke brief van kanselier Kohl en president Chirac over de subsidiariteit. Hij heeft er goed aan gedaan, want een stap waarbij al onmiddellijk wordt gesteld dat voor een goede toepassing van de subsidiariteit elke hernationalisatie vermeden moet worden, kan niet ver leiden.
U had het over de goede besluiten van de Raad inzake transparantie, maar tot onze verbazing vernemen wij niets over de brief die kanselier Kohl u, mijnheer Blair, geschreven heeft over zijn interpretatie van het nieuwe artikel 63 in het Verdrag van Amsterdam inzake de communautarisering van het immigratiebeleid.
Wat staat er in deze brief? De partners van Duitsland zouden dat graag weten voor zij het Verdrag ratificeren. Mijnheer de voorzitter, geldt de transparantie van de Raad ook voor deze brief en kunt u ons meedelen wat er in deze brief staat?

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, tien dagen geleden hebben de ministers van Financiën van de Europese Unie in Luxemburg feitelijk een streep gehaald door het plan voor een forse financiële hersanering waar de Commissie om had gevraagd. Door hun toedoen is het plan-Waiger, dat een maand geleden op de Top van Brussel was aangenomen, behoorlijk verwaterd en uitgehold.
Een stap achteruit dus, of liever gezegd: een misstap, die het verenigde Europa duur kan komen te staan. Het komt erop neer dat het economisch en sociaal beleid in het vergeetboekje is gezet. Zelfs de kritiek op de arbeidstijdverkorting tot 35 uur per week is afgezwakt met de discretionaire clausule dat die 35 uur doorgevoerd mogen worden mits daardoor de salariskosten per eenheid niet stijgen. De Raad van Cardiff is een top zonder ambities, die alleen maar probeert de problemen op het spoor te komen zonder oplossingen aan te dragen. Het initiatief van Kohl en Chirac heeft vervolgens oude discussies opengebroken over onderwerpen waar de gemoederen verdeeld over zijn, zoals decentralisatie van de communautaire besluitvorming of het thema van de institutionele hervorming.
Met de gemeenschappelijke brief van de Duitse kanselier en de Franse president wordt opnieuw het debat aangesneden over subsidiariteit, over institutionele problemen en het doel van de Europese opbouw. Daar grijpt ook uw voorstel op terug, mijnheer de voorzitter van de Raad, om een groep van topdeskundigen in het leven te roepen die het profiel van het toekomstige Europa moet schetsen. Wij vinden het paradoxaal dat op het moment dat de euro een belangrijke factor van integratie vormt en de rol van het Europees Parlement zich lijkt te versterken, veel landen om een adempauze vragen en waarschuwen tegen overmatige besluitvorming.
Alleanza nazionale wenst een Europa dat dichter bij de burgers staat, een Europa dat het probleem van de hervorming kordaat aanpakt. Maar een Europa van 25 of 30 landen heeft een politiek mechanisme nodig, let wel: een politiek mechanisme dat sterk genoeg is om te compenseren dat er zo vele en zo heterogene componenten zijn, want hoe groter het grondgebied, hoe groter de behoefte aan een richtinggevende politieke cohesie. Wij hebben ditmaal een voorzitterschap gehad dat niet zo glorieus is gebleken, als men bijvoorbeeld alleen al kijkt naar de doeleinden die zijn bereikt met betrekking tot het kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling of op het vlak van de liberalisering van de gas- en elektriciteitsmarkt. Het bleek zelfs een slap voorzitterschap te zijn, toen het besloot aan de zijlijn te gaan staan op het moment dat de Europese integratie opschoof naar de ene munt, want er is wel steun toegezegd, maar men wil toch eerst de kat uit de boom kijken en pas meedoen als alle consequenties te overzien zijn.

David
Mijnheer de Voorzitter, nog niet zo lang geleden bevond Groot-Brittannië zich in de politieke marge van de Europese Unie. Het werd vaak genegeerd en afgedaan als irrelevant. Het deed niets anders dan klagen en zeuren en was nooit constructief. Het doet me zeer veel genoegen dat dit definitief verleden tijd is. Nu hebben we een Britse regering die terecht vindt dat de toekomst van Groot-Brittannië in Europa ligt.
Onder het Britse voorzitterschap hebben we in de praktijk kunnen zien hoe de nieuwe aanpak zijn vruchten afwerpt. De laatste zes maanden werden gekenmerkt door wederzijds respect, daadwerkelijke samenwerking en een constructieve dialoog.
Zoals velen al hebben opgemerkt, zijn er onder het Britse voorzitterschap twee uiterst belangrijke dingen gebeurd: er is overeenstemming bereikt over de invoering van de eenheidsmunt en er zijn onderhandelingen geopend om de Europese Unie uit te breiden. De euro heeft een stevige basis meegekregen. Ik heb niet de minste twijfel dat hij zich als een degelijke, stabiele munt zal ontpoppen.
De uitbreiding is evenzeer van enorme betekenis. De Europese Unie is nooit in zichzelf gekeerd of kortzichtig geweest. Ik ben blij met het feit dat uitbreiding wordt erkend als essentieel voor het welzijn, de stabiliteit en de welvaart van heel Europa, zowel in het oosten als in het westen. Onder het Britse voorzitterschap is het scheppen van werkgelegenheid terecht een van de allerhoogste prioriteiten geweest. Het voorzitterschap heeft onderkend dat als we echt meer werkgelegenheid willen, we veranderingen moeten doorvoeren. Dat wil niet zeggen dat we afbreuk moeten doen aan het Europese sociale model. Het wil zeggen dat het moet worden aangepast, zodat het beter aansluit bij de hedendaagse behoeften.
In de toekomst wordt de kwaliteit van de Europese arbeidskrachten de grootste bepalende factor voor onze concurrentiepositie en daarmee voor onze welvaart.
Nu het Britse voorzitterschap op zijn eind loopt, is het de verantwoordelijkheid van ons allemaal om te zorgen dat de lidstaten de nodige stappen ondernemen rond thema's als inzetbaarheid, aanpassingsvermogen, gelijke kansen, permanente vorming en ondernemerschap, zodat er ook daadwerkelijk iets gebeurt.
Tot slot ben ik opgetogen dat met de Top van Cardiff het Britse voorzitterschap op een positieve manier is afgesloten. De Top heeft bevestigd dat er reële vooruitgang is geboekt. De weg is gewezen naar een nieuwe vorm van Europese samenwerking. Het heeft me buitengewoon veel genoegen gedaan dat zo'n succesvolle top in Cardiff is gehouden, de hoofdstad van Wales in het hart van mijn kiesdistrict. De Top van was een mijlpaal in de ontwikkeling van Europa. Hij was belangrijk voor Europa, voor Groot-Brittannië en voor Wales.
Vanaf volgend jaar heeft Wales zijn eigen parlement. Dat zal er borg voor staan dat Wales, net als Groot-Brittannië, zijn partij zal meeblazen in ons Europa, een Europa van het volk.

Böge
Mijnheer de voorzitter van de Raad, gelet op vroegere ervaringen wil ik mijn waardering uiten voor de bereidheid van het voorzitterschap van de Raad om heel intensief aan het gesprek met het Europees Parlement deel te nemen. Een van de hoogtepunten van het Britse voorzitterschap van de Raad was voor mij de verklaring van Gordon Brown op 2 mei voor het Europees Parlement. Maar ik moet eraan toevoegen dat gelet op de uitstekende motivatie van deze historische beslissingen, er toch een ding ontbrak: de onmiddellijke toetredingsverklaring van het Verenigd Koninkrijk tot de monetaire unie.
Ik wil benadrukken dat ik de besluiten van de Commissie tot opheffing van het exportverbod voor het gehele Verenigd Koninkrijk betreur. Dit stemt niet overeen met de exacte bewoordingen van de akkoorden van Florence. Ik wil eveneens opmerken dat ik sinds twee dagen in het bezit ben van een te laat afgeleverd inspectierapport van de EU-inspecteurs. Daarin staat en ik citeer: "The level of noncompliance is rather high. The official authorities do not check in the credible way, contrary to the instructions" . Als u wilt, citeer ik nog van dergelijke passages.
Met het oog hierop en ook gelet op een bezoek aan het Europees Parlement moet ik zeggen dat men destijds een show heeft opgevoerd, maar ons niet verteld heeft hoe het er in de praktijk zou uitzien. Ik wil de heer De Vries en de heer Santer heel duidelijk het volgende zeggen: wat de Duitse bondskanselier ter sprake heeft gebracht, namelijk subsidiariteit en een rechtvaardiger inkomsten- en uitgavensysteem, wordt door de grote meerderheid van de Duitse bevolking gesteund, en ondertussen ook door de conferentie van de minister-presidenten van de Duitse deelstaten. Derhalve, mijnheer Santer, moet er met het oog op deze discussie ook worden vermeld dat de Commissie niet alleen de motor is van de integratie, maar in deze kwestie ook partij is. Als wij ons in het kader van het Duitse voorzitterschap van de Raad aan het tijdschema willen houden, zijn er twee voorwaarden. De Commissie moet op de hoogte zijn van de actuele discussie, ook die in het Parlement, en op grond daarvan in het najaar de herziene voorstellen voor de agenda voorleggen. Ten tweede hebben wij behoefte aan een voorzitterschap van de Raad onder de kundige leiding van bondskanselier Helmut Kohl, zodat dit met succes voltooid kan worden, want wij mogen deze zaak niet aan amateurs overlaten.

Lukas
Mijnheer de Voorzitter, Cardiff en het Britse voorzitterschap hebben duidelijk het besef doen ontstaan, dat bij sommigen reeds aanwezig was, dat een Europa dat minder centraal wil regelen en meer aan de soevereine staten wil overlaten, een beter Europa is, een Europa dat beter door zijn burgers wordt begrepen en ook beter aanvaard wordt.
Al werden er in Cardiff geen oplossingen geboden, de Europese Raad heeft toch tenminste erkend dat de grenzen van het realiseerbare bereikt zijn als sommige lidstaten minder betalen, andere lidstaten evenveel ontvangen en als zij alle tezamen de uitbreiding moeten financieren zonder dat de begrotingsplafonds worden verhoogd.
Het Britse voorzitterschap heeft de weg geëffend voor het Oostenrijkse voorzitterschap om een reeks problemen op te lossen, die het zelf niet kon oplossen en die ook het Oostenrijkse voorzitterschap niet kan oplossen als het de uitgestippelde en ingeslagen weg volgt. Europa heeft behoefte aan een nieuwe weg die de lidstaten weer meer gewicht geeft.

Fayot
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij concentreren op het institutioneel debat dat voor de Top van Cardiff plots op gang gebracht werd door de brief van kanselier Kohl en president Chirac.
Ik wil de heer Böge erop wijzen dat de subsidiariteit bovengehaald wordt telkens als zich binnenlandse problemen voordoen in een grote lidstaat - in dit geval verkiezingen in Duitsland. Meestal is dit een nauwelijks verhulde poging om delen van het Europees beleid opnieuw te nationaliseren en zodoende mistevreden kiezers tevreden te stellen. Men zoekt een zondebok. Nu eens is het de Commissie, dan weer het Europees Parlement, maar nooit de Raad! Welnu, als er een instelling is die de jongste tijd van de eerste keer de bal mis heeft geslagen, is het wel de Raad, waar bepaalde ministers en regeringsleiders zich liever met de vergoedingen van de EP-leden dan met de echte Europese problemen bezighouden.
We weten ook dat de institutionele verbeeldingskracht grenzeloos is. Dan duiken er opnieuw oude ideeën op die al duizendmaal behandeld zijn. Ik verneem dat sommigen aan de oude deus ex machina denken en opnieuw een senaat van nationale parlementsleden willen oprichten om iets aan het democratisch deficit te doen. Deze institutionele hersenspinsels stellen de burgers niet gerust, want die weten zo helemaal niet meer waar ze aan toe zijn. Ik juich dan ook het wijze besluit van de Europese Raad in Cardiff toe, die beklemtoont dat de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam de belangrijkste prioriteit is.
Het spreekt echter vanzelf dat de zichtbaarheid van de Europese Unie inderdaad een probleem is. De burgers begrijpen het Europees beleid niet goed, maar dat is geen probleem van de instellingen, maar een politiek probleem, een probleem dat verband houdt met de politiek. Wanneer bijvoorbeeld de voorzitter van de Commissie, een belangrijke politieke verantwoordelijkheid in Europa, door de Europese Raad na afloop van een geheim conclaaf, op basis van een complexe alchemie en zonder openbaar debat benoemd wordt, hoe wilt u dan dat de burgers zich betrokken voelen? Vandaar de idee die wij aan heel wat mensen hebben voorgelegd - onder andere aan Jacques Delors - om het debat te verruimen en de Europese burgers hierbij te betrekken via de Europese verkiezingen. Wanneer de kiescampagne gepersonaliseerd wordt, wordt ze ook gepolitiseerd. Dit zou ook tot meer samenhang van de politieke krachten, tot een ernstige reflectie over het toekomstige politieke programma van de Commissie en tot een echte politieke dimensie van Europa leiden.

Hernandez Mollar
Mijnheer de Voorzitter, het is een feit dat we aan het einde zijn van een voorzitterschap dat geen spectaculaire resultaten heeft opgeleverd.
Het Verdrag van Amsterdam en de Buitengewone Top van Luxemburg hebben enkele doelstellingen en richtsnoeren vastgesteld en het debat daarover en de beoordeling van de resultaten vergen tijd. Inzake buitenlandse politiek is het mislukken van de trojka-missie in Algerije te betreuren. Dit land, dat zeer dicht bij de zuidgrenzen van Spanje ligt, verdient bijzondere aandacht, zoals het hele Middellandse-Zeegebied. De overeenkomst die in het kader van de Transatlantische Top werd gesloten moet worden toegejuicht, met name de overeenkomst over extraterritoriale wetten, zoals de wet Helms-Burton, waarvan artikel IV werd gewijzigd door het Amerikaans Congres, zonder dat deze overeenkomst natuurlijk iets verandert aan het standpunt van de Europese Unie over het karakter en de draagwijdte van deze wet.
Een belangrijk hoofdstuk is gewijd aan de werkgelegenheid, die een sterke impuls heeft gekregen op de Buitengewone Top van Luxemburg, voorgezeten door de heer Junker. Mijnheer de Voorzitter, landen als Spanje hebben actieplannen voorgelegd die de Commissie zelf heeft geprezen om hun grondigheid en hun doelstellingen. Voor het eerst werden concrete maatregelen en termijnen voorgesteld. Het is te vroeg voor een definitieve beoordeling en het is te begrijpen dat de Raad deze plannen nog niet in detail bestudeerd heeft, maar toch zou ik de aandacht willen vestigen op twee problemen die in dit Parlement aan bod zijn gekomen: de noodzaak om de termijnen waarin deze plannen moeten worden voorgelegd te verenigen met de jaarlijkse begrotingen van de lidstaten en de noodzaak van betrouwbare en getoetste sociaal-economische indicatoren, die een grondige follow-up van de evaluatie en resultaten van deze plannen mogelijk maken.
Zoals de Spaanse minister-president, José Maria Aznar, gisteren in het Spaanse parlement zei, is de beste remedie tegen werkloosheid prijsstabiliteit, sanering van de openbare financiën en koppeling van de salarissen aan de inflatie en de productiviteitsgroei. Als de ondernemers zich bovendien inspannen om hun winsten te herinvesteren en in een klimaat van sociaal overleg de arbeid te organiseren in functie van de vereisten van de markt, dan worden de noodzakelijke stappen genomen om de burgers het gevoel te geven dat het beleid de goede kant opgaat.
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, fungerend voorzitter van de Raad, is er geen echte convergentie zonder werkgelegenheid en geen economische samenhang zonder solidariteit en collectieve economische en sociale inspanningen. We willen een Europese Unie die niet gebaseerd is op marketingstrategieën maar op een vrije en concurrerende interne markt waar onze jongeren, vrouwen en iedereen die werk zoekt zich vrij kan bewegen in een gemeenschappelijke economische en sociale ruimte.

Görlach
Mijnheer de Voorzitter, als Duits afgevaardigde wil ik allereerst de voorzitter van de Raad in zijn hoedanigheid van Brits premier bedanken voor zijn enorme inzet in het vredesbeleid voor Noord-Ierland. Ik doe dit als Duits afgevaardigde vooral omdat ik veel van Ierland houd en het een van mijn meest favoriete vakantiebestemmingen is. Ten tweede dank ik het voorzitterschap van de Raad - en juist het Britse voorzitterschap - voor zijn inzet bij de laatste stappen van de monetaire unie en zeg ik als Duits afgevaardigde: we want Britain inside of the currency union! Derhalve dank ik het voorzitterschap in het bijzonder voor deze inzet, ook al zou het nog wat langer duren.
Ten derde, met het Verdrag van Amsterdam is er een einde gekomen aan een historisch tijdperk. In het verleden werd het Europese streven naar eenmaking heel sterk beïnvloed door de klassieke diplomatie. Het is nu op gang gebracht en nu moet de parlementair gecontroleerde politiek het eenmakingswerk verder vooruit helpen. Daarbij moeten vooral het Europees Parlement en de parlementen van de lidstaten gebruik maken van hun rechten. Onze rechten moeten worden uitgebreid. Iedere nieuwe integratiestap die volgt op het Verdrag van Amsterdam moet ook de contractuele bepalingen voor de verdere ontwikkeling van de Europese politieke partijen verbeteren, zodat het parlementaire stelsel verbeterd wordt.
Ten vierde, Agenda 2000. Het zal niemand verbazen - en ik ben het volledig eens met wat de heer Böge hierover heeft gezegd - dat wij een zeer volle agenda moeten afhandelen. Tijdens het Duitse voorzitterschap moet die worden voltooid. Het enige verschil is dat het een sociaal-democratische minister-president - met andere woorden bondskanselier - zal zijn, die dit voorzitterschap van de Raad zal bekleden, voor de rest ben ik dezelfde mening toegedaan als de heer Böge.

Herman
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, hoe zouden wij het oneens kunnen zijn met uw toespraak van vanmorgen? De accenten die u in uw toespraak legde, waren veeleer sociaal-democratisch dan socialistisch, tenminste als ik vergelijk met de klassieke socialisten die wij hier de hele dag door horen.
Het Britse voorzitterschap heeft inderdaad goed werk geleverd. Het heeft meer dan andere voorzitters rekening gehouden met de wensen van dit Parlement, en wel dankzij de talrijke contacten die uw ministers met onze commissies onderhouden hebben, zoals ik persoonlijk kan getuigen.
Ik wil nog even terugkomen op de bekommeringen van het Parlement en de Commissie over de coördinatie van de economische beleidslijnen. Men kan niet - zoals u in uw conclusies doet - het belang van deze coördinatie onderstrepen en tegelijk dulden dat het Monetair Comité alle relevante en operationele punten terzake in de aanbeveling van de Commissie schrapt.
U hebt gezegd - en u geniet onze steun - dat u de betrokkenheid van de burgers bij Europa wilt bevorderen. Ik wil u drie heel eenvoudige tips geven, die ik bij die van de heer Gijs de Vries wil voegen. Houd op met dubbelzinnigheden en zorg ervoor dat uw daden in overeenstemming zijn met uw woorden. Als u zegt dat coördinatie nodig is, moedig ze dan ook aan. Maak Europa vervolgens doeltreffender, dat is wat de burgers van Europa verwachten. Hoe kunnen we Europa doeltreffender maken? Veralgemeen de meerderheidsbesluiten, breid de medebeslissing uit tot alle wetgevende aspecten. Als u dat doet, zult u heel snel de steun van alle Europese burgers genieten voor het open, democratische en solidaire Europa dat wij allen wensen.

Lööw
Mijnheer de Voorzitter, ik wil Groot-Brittannië gelukwensen met zijn geslaagde voorzitterschap, onder andere vanwege het feit dat het de EMU van start heeft doen gaan en zich krachtig en met succes heeft ingespannen voor de vrede in Noord-Ierland.
Ik wil ook mijn dank uitspreken voor de duidelijke boodschap die wij vandaag hebben gekregen inzake de kwestie van de rechtsgrondslag voor bepaalde uitgaven met een sociaal doel. Meer dan wat dan ook kunnen die uitgaven specifiek worden verbonden met het begrip "het Europa van de burgers" , dat het thema was van het Britse voorzitterschap. Ik ben blij dat ik de boodschap die wij vandaag hebben gekregen, nu kan doorgeven aan de verschillende organisaties die vanuit Zweden contact met mij hebben opgenomen, vooral de gehandicaptenorganisaties - er zijn verontruste telefoontjes gekomen. Ik kan nu zeggen dat ze de volgende week met vertrouwen tegemoet kunnen zien; hopelijk kan Tony Blair dit regelen.
Wat Cardiff betreft, waardeer ik vooral het feit dat ook uit deze Top een duidelijke wil en ambitie blijkt, de strijd tegen de werkloosheid krachtig voort te zetten. Wij weten allemaal dat het niet gemakkelijk is iets op Europees niveau te doen, omdat het hier gaat om iets waar men zowel nationale als gemeenschappelijke maatregelen verwacht. Er is geen absolute waarheid, er zijn geen duidelijke modellen voor de verdere aanpak. Wij moeten het proces echter gaande houden en mogen de strijd niet opgeven. Ik wil erop wijzen dat degenen die de Unie ervan beschuldigen dat ze niets tot stand brengt, bijvoorbeeld op het gebied van de werkgelegenheid, vaak degenen zijn die ook niet bereid zijn gemeenschappelijke instrumenten te scheppen om verder te komen, maar de hele tijd alleen maar vol afschuw "federatie!" roepen.
Ten slotte wil ik graag mijn dank uitspreken voor de toezegging dat de Raad verder zal gaan met de kwestie van openbaarheid van documenten.

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, de voorzitter van de Raad heeft zijn betoog aangevangen met de vaststelling dat het model 14/1 niet meer gangbaar is. Daarover zijn wij het met hem eens. Dat is ongetwijfeld een stap vooruit voor Europa. Behalve de historische stap van begin mei voor een gemeenschappelijke munt is er ook vooruitgang geboekt op andere gebieden. Er zijn nu bijvoorbeeld geratificeerde Europol-Verdragen.
Er is vooruitgang geboekt bij de samenwerking op het vlak van justitie en binnenlandse zaken. Het actieplan ter bestrijding van de georganiseerde misdaad wordt geleidelijk ten uitvoer gelegd. Maar er zijn ook tekortkomingen. Waarom, mijnheer de voorzitter van de Raad, is Europol niet per 1 juli operationeel? Waarom is het niet mogelijk dat een Duitse rechtbank rechtstreeks contact opneemt met Britse rechtbanken in het belang van degenen die hun rechten willen laten gelden? Dit betekent dat wij op het niveau van de grote en vriendelijke verklaringen zijn aanbeland. Er worden grote verwachtingen gewekt, maar de werkelijkheid hinkt er achteraan.
Hier stelt men het begrip "nationale soevereiniteit" tegenover dat dit alles echter niet rechtvaardigt. Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik vraag mij af hoe de nationale soevereiniteit tegenover de eisen inzake veiligheid van de burgers kan staan. Waarom is op het ene Europese vlak geen vooruitgang mogelijk, terwijl burgers dit zouden toejuichen, in tegenstelling tot andere ontwikkelingen waar zij zich eerder terughoudend tegenover opstellen? De burgers wensen dat Europol tegen de georganiseerde misdaad gaat optreden. Ik ben van mening dat er op dit terrein veel meer vooruitgang had kunnen worden geboekt.
Ik juich het wel toe dat u voornemens bent de betrekkingen met Turkije te verbeteren en gebruik te maken van het financiële kader van het douane-unieverdrag. Ik wil u erop wijzen dat dat ook een stap zou zijn om de georganiseerde misdaad en de drugshandel in Europa te bestrijden, want via Turkije komen er veel drugs naar Europa. Zonder een betere samenwerking is een succesvolle bestrijding niet mogelijk. Derhalve kan ik u alleen maar verzoeken op deze weg voort te gaan!

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, zoals veel sprekers voor mij reeds hebben opgemerkt, moet ik de Top van Cardiff helaas ook als een zekere teleurstelling bestempelen. Het past in het totaalbeeld van het Britse voorzitterschap van de Raad dat ongetwijfeld zeer sterk is begonnen, maar dan helaas verzwakt is. Dat betekent natuurlijk dat het Oostenrijkse voorzitterschap beduidend veel werk te verzetten zal hebben. De informele bijzondere top over kwesties zoals transparantie en subsidiariteit in oktober van dit jaar in Melk moet er vooral toe bijdragen dat een veelgebruikt en ook veelal verkeerd geïnterpreteerd begrip zoals subsidiariteit eindelijk de juiste inhoud krijgt.
Het gaat bij subsidiariteit noch om hulp om zelfstandig te worden, noch om een exclusieve betrekking tussen de Europese Unie en haar lidstaten, maar veeleer om het politieke principe dat een grotere eenheid nooit bevoegdheden mag waarnemen die in een kleinere entiteit op tevredenstellende wijze vervuld kunnen worden. Dit betekent echter ook dat politieke beleidsterreinen, zoals bijvoorbeeld het buitenlands en veiligheidsbeleid, een Europese basis moeten hebben zodat er geen inefficiënte versnippering optreedt. Het voorbeeld Kosovo staat ons duidelijk voor ogen, daar werd min of meer dezelfde fout begaan die ook al aan het begin van de burgeroorlog in Joegoslavië werd begaan.
Onder het Britse voorzitterschap is helaas ook weinig vooruitgang geboekt op het vlak van de in prachtige brochures aangekondigde deregulering en vermindering van de bureaucratie. Als ik in de conclusies van het voorzitterschap lees over de Unie die dicht bij de burger staat, vraag ik mij af waarom de Top van Cardiff niet het in mei verschenen verslag van het Europees Parlement over het voorlichtingsbeleid in vergaande mate ten uitvoer heeft gelegd. Daarin werd bijvoorbeeld een open voorlichtingsbeleid geëist door middel van gemeenschappelijke EU-voorlichtingsbureaus in plaats van de tot nu toe gescheiden infopunten voor Commissie en Parlement.
Wij moeten er in het Parlement op aandringen dat de niet afgehandelde, maar belangrijke kwesties onder het Oostenrijkse voorzitterschap worden geregeld. Collega Nassauer is voordien in het bijzonder op het veiligheidsbeleid ingegaan. Dat is een zeer belangrijk punt omdat juist het veiligheidsbeleid een van de wezenlijke aspecten van de gemeenschappelijke Europese Unie moet zijn. Als het veiligheidsbeleid niet functioneert, als de veiligheid van de individuele burgers niet gewaarborgd is, kunnen de andere beleidslijnen ook geen grip krijgen op de economische en sociale aspecten.

Moorhouse
Mijnheer de Voorzitter, net als mijn collega's heet ik de heer Blair welkom in het Parlement. Ik vind het alleen jammer dat hij hier niet is geweest in het begin van het voorzitterschap. Hij zal net zo goed weten als ik hoe belangrijk het is om nauw samen te werken met collega's binnen de Europese Unie en met de andere lidstaten. Alleen door zeer nauw samen te werken kunnen we de resultaten bereiken die we op het oog hebben.
In de twee minuten die me ter beschikking staan, ga ik me concentreren op twee punten, namelijk Turkije en mensenrechten. Ik wijk lichtjes af van het standpunt van de heer Nassauer, maar ik wou de aandacht van de heer Blair vestigen op de toestand in Turkije. Natuurlijk staat het Turkije vrij zijn eigen binnenlandse beleid te voeren en zijn eigen bilaterale betrekkingen te onderhouden met andere landen. Maar als Turkije zich kandidaat stelt voor een lidmaatschap van de Europese Unie, moeten we veel aandachtiger bekijken hoe het zijn zaken regelt. Wij verwachten van Turkije wel degelijk dat het voldoet aan de criteria die wij als Europese Unie aan het lidmaatschap hebben verbonden. De heer Blair weet maar al te goed dat Turkije veel tekortkomingen heeft en dat die tekortkomingen al jaren bestaan.
Zo zijn er bijvoorbeeld de schendingen van de mensenrechten en de martelingen. De vrijheid van meningsuiting is beknot en de Turkse regering bestaat bij de gratie van het leger. De toestand laat dus heel wat te wensen over. Ik geloof niet dat we ons volledig op de Amerikanen moeten verlaten om ons beleid in dezen te bepalen.
De mensenrechten nu. De heer Blair heeft kort vermeld dat er vooruitgang is geboekt met de mensenrechten in China. Dat doet mij genoegen. Maar ik vind het jammer dat de minister van buitenlandse zaken het Europees Parlement misschien wel erg vaak aanvalt op resoluties over mensenrechten die wij volgens ons op degelijke gronden hebben aangenomen. Ik zou het prettig vinden als er een betere verstandhouding kwam tussen het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken en het Parlement. Het is nogal makkelijk om lippendienst te bewijzen aan de mensenrechten. Ik heb hier een artikel uit de Financial Times over een verslag van Amnesty International waarin staat dat er veel te weinig aandacht wordt besteed aan de mensenrechten in de 142 landen waar Amnesty zich mee bezighoudt. Ik vind dat dit thema best wat hoger op onze prioriteitenlijst mag komen.

Blair
Ten eerste wil ik zeggen dat ik het debat van vanmorgen erg interessant vond, en ik feliciteer diegenen die het van begin tot eind hebben gevolgd. Ik zal proberen zo bondig en volledig mogelijk te antwoorden in de tijd die mij ter beschikking staat.
Ik dank iedereen voor de over het algemeen erg vriendelijke en positieve reacties. De negatiefste opmerkingen kwamen eigenlijk vooral van Britse afgevaardigden. Sommige Britse tradities zullen wel nooit veranderen.
Ik wil iedereen ook graag bedanken voor zijn opmerkingen over Noord-Ierland. Ik dank de leiders van alle grote politieke partijen in Noord-Ierland en de politieke leiding van de Ierse Republiek voor hun inspanningen om de bevolking van NoordIerland toch tenminste enige hoop te geven op welvaart en vrede in de toekomst.
Ik wil Jacques Santer, voorzitter van de Europese Commissie, graag persoonlijk bedanken. In Cardiff hebben wij een debat gevoerd over de toekomst van Europa, en een van de eigenaardige kanten daarvan was, zoals hij weet, dat ik zo sterk heb aangedrongen op veranderingen om Europa dichter bij de burger te brengen. Ik ben wel degelijk een fervent voorstander van het subsidiariteitsbeginsel, zoals ik in mijn toespraak heb aangegeven. We mogen nooit uit het oog verliezen dat er goede en slechte redenen zijn om voor subsidiariteit te zijn. De goede reden is dat waar het kan, beslissingen zo dicht mogelijk bij de mensen genomen moeten worden. De verkeerde reden is onvrede over het feit dat de Commissie datgene doet wat ze hoort te doen, namelijk zorgen dat de interne Europese markt vaste vorm krijgt en dat er vooruitgang en verandering plaatsvinden in Europa.
Ik dank Jacques Santer persoonlijk voor het werk en de medewerking van hem en zijn collega's tijdens de zes maanden van ons voorzitterschap. We hebben intensief en aangenaam kunnen samenwerken, en mijn persoonlijke contacten met hem waren buitengewoon prettig.
Ik zal werk maken van uw opmerkingen over het arrest van het Europese Hof van Justitie. Ik heb al aangegeven hoe we deze zaak aan gaan pakken, hoe we voor een rechtsgrondslag gaan zorgen nu dit arrest is geveld. Verder ben ik blij met de opmerkingen van mevrouw Green over de arbeidsvoorwaarden van de leden van het Europees Parlement. U toont de bereidheid om onder ogen te zien dat het in ieders belang is om dit soort zaken uit te klaren. Daarmee bewijst u de hele Europese Unie een dienst.
Ik zou nu graag ingaan op de kritiek die een aantal leden heeft geuit op het feit dat het Britse voorzitterschap in zijn buitenlands beleid te dicht bij de Verenigde Staten heeft aangeleund. Ik zal hier zo diplomatiek mogelijk op proberen te antwoorden. Laat ik over één ding duidelijk zijn, al weet ik dat niet iedereen het hiermee eens is. Het is belangrijk dat de Europese Unie goede en hechte betrekkingen met de Verenigde Staten onderhoudt. Dat is in het belang en in het voordeel van beide partijen.
(Applaus) U moet beseffen dat er krachten in de Verenigde Staten zijn die willen dat hun land een isolationistisch beleid voert, dat de Verenigde Staten zich ontdoen van hun verantwoordelijkheden in de wereld. Dat is hoegenaamd niet in ons belang. Verder is het gewoon onjuist dat wij geen contact hebben opgenomen met andere Europese lidstaten over de kwestie Irak. Wij hebben dat wel degelijk gedaan, zowel collectief als individueel, en zeer uitvoerig. Verder is het ook niet zo dat we het Amerikaanse beleid klakkeloos hebben overgenomen. We hebben het niet echt overgenomen. We stonden erachter en hebben het helpen uitstippelen. Naar mijn overtuiging waren de inspecties van de Verenigde Naties nooit volledig uitgevoerd als we diplomatiek niet op onze strepen hadden gestaan en de mogelijkheid van een gewapend ingrijpen niet achter de hand hadden gehouden. Ik geloof dat dit de juiste aanpak is geweest.
Ik bedank de heer De Vries en een aantal anderen voor hun vriendelijke reacties op de normalisering van de betrekkingen tussen het Verenigd Koninkrijk en Europa. Ik ben het er helemaal mee eens dat we de hervormingen moeten voltooien om Europa een betere concurrentiepositie te geven en de interne markt in de praktijk te brengen.
Ik zou ook graag willen reageren op de opmerking van een aantal collega's dat de nationale actieplannen en werkgelegenheidsrichtlijnen niet genoeg resultaten zouden opleveren voor de mensen. Laat één ding duidelijk zijn: met deze nationale actieplannen hebben regeringen voor het eerst daadwerkelijke werkgelegenheidsprogramma's opgezet om sociale uitsluiting en werkloosheid te bestrijden, en zijn ze overeengekomen hoe ze die programma's gaan evalueren en hoe ze over verdere stappen gaan beslissen. We staan pas aan het begin, maar de dagen zijn geteld dat men vond dat de Europese Unie zulke dingen maar aan de lidstaten moest overlaten. Werkgelegenheid is een van de thema's waarover we van elkaar kunnen leren. Er moet dringend actie worden ondernomen tegen de fundamentele problemen van sociale uitsluiting en langdurige werkloosheid in onze landen.
Onze collega van de Groene Partij heeft een paar vriendelijke dingen gezegd, maar had kritiek op ons milieubeleid. Desondanks hebben we gisteren op de laatste dag van de Milieuraad aanzienlijke vooruitgang geboekt. De meeste mensen hadden niet gedacht dat Kyoto er zou komen. Daarna dachten de meeste mensen dat niemand het eens zou worden over de uitvoering van Kyoto. Ten eerste heeft de Europese Unie een constructieve rol gespeeld bij de totstandkoming van Kyoto, en ten tweede heeft zij ook daadwerkelijk een plan uitgewerkt om Kyoto voort te zetten. Volmaaktheid mag dan onbereikbaar zijn, toch is dit een vooruitgang.
(Applaus) Aan onze collega van de Scottish National Party zou ik vriendelijk willen zeggen dat ik een groot voorstander ben van meer autonomie voor Schotland en decentralisatie in het Verenigd Koninkrijk. Vanuit mijn eigen politieke positie ben ik voor autonomie, maar ik zal mij altijd verzetten tegen bekrompen nationalisme. Ik denk namelijk niet dat dat ergens toe leidt. Ik hoop dat hij inziet waar wij van mening verschillen.
(Applaus) In het bijzonder wou ik de heer Edward McMillan-Scott bedanken voor zijn bijdrage. Mensen moeten herinnerd worden aan de dingen die ze missen. Ik kan hem alleen maar zeggen, en dit is vriendelijk bedoeld, dat zijn probleem volgens mij zit in het feit dat hij het wat Europa aangaat meer eens is met mijn standpunt dan met dat van zijn eigen partij.
(Applaus) Ik wil er geen Brits onderonsje van maken, maar tot slot wou ik toch reageren op wat mijn vroegere collega's, de heren Coates en Kerr gezegd hebben. Ik dacht dat het de heer Coates was die zei dat de Britse regering ondemocratisch was. Daarop heb ik te zeggen dat ze als leden van de Labourpartij tot parlementslid verkozen zijn. Ze hebben de Labourpartij verlaten. Ze zijn nog steeds parlementslid, al hebben ze geen enkel democratisch mandaat. Ik vind dat niet bepaald democratisch.
(Applaus) Tot slot wou ik ingaan op de opmerkingen naar aanleiding van Agenda 2000 en een aantal andere specifieke kwesties. Laten we eerlijk en duidelijk zijn met onszelf: er moet nog heel wat gebeuren rond Agenda 2000. We zijn het eens geworden over een tijdschema. De Landbouwraad van mei is het eens geworden over aanpassingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Zoiets is moeilijk en er is tijd mee gemoeid. Ik zal u eerlijk zeggen dat ik hier liever wat meer vooruitgang mee had geboekt tijdens ons voorzitterschap. Zoals Commissievoorzitter Santer zojuist geloof ik heeft gezegd, heeft iedereen met dat tijdschema nu iets om zich op te richten, en kan verandering niet meer uitblijven. Het is goed mogelijk dat een aantal kwesties binnen een paar maanden is opgelost, en dat we ons daarna weer met de grond van de zaak kunnen bezighouden.
Een aantal mensen vroeg zich af of dit voorzitterschap inhoudelijk wel genoeg te bieden heeft gehad. Ik vind dat nogal vreemd als u bedenkt dat we de monetaire unie en de uitbreiding hebben opgestart. Dit zijn wellicht de twee belangrijkste gebeurtenissen uit de recente Europese geschiedenis. Misschien kunnen ze worden afgedaan als vanzelfsprekende successen, maar voor de mensen die er rechtstreeks bij betrokken waren en die al het werk moesten doen, was het vaak een stuk moeilijker.
Wat betreft de invoering van de euro en het voorzitterschap van de Europese Centrale Bank: ja, het waren buitengewoon moeilijke onderhandelingen, maar ik geloof dat het zaak was een resultaat te bereiken dat volledig klopte met het Verdrag. Het bewijs is wel dat we de euro in alle rust en kalmte van start hebben laten gaan, en dat iedereen inzag dat er stabiliteit zal heersen in de eurozone. Het zou een ramp geweest zijn als we de euro hadden ingevoerd zonder een geschikte kandidaat en zonder de geschikte leiding.
In reactie op de opmerkingen over andere thema's - het Europese sociale model en Europese hervormingen - wil ik zeggen dat we in de grond van de zaak drie dingen hebben willen bereiken. Ten eerste is er zoals gezegd de start van de euro en de uitbreiding. Ten tweede hebben we een nieuw debat op gang gebracht over economische en politieke hervormingen in Europa, en dat is heel belangrijk voor Europa's toekomst. Het derde resultaat van ons voorzitterschap is de spectaculaire ommezwaai in de betrekkingen tussen mijn land en de Europese Unie.
Ik hoop dat het Britse voorzitterschap met die drie zaken een aanzienlijk resultaat heeft geboekt. Maar ik hoop meer. Ik hoop dat we de gesprekken waartoe we de laatste paar maanden een aanzet hebben gegeven, voort kunnen zetten vol vertrouwen in de toekomst. Commissievoorzitter Santer zei in zijn toespraak - net als de heer Martens geloof ik - dat we de mensen niet pessimistisch mogen maken over Europa. Ik ben juist optimistisch. Ik heb hoop voor de toekomst van de Europese Unie. Hoop en vertrouwen geven ons de kracht om hervormingen door te voeren. Hervormingen mogen ons niet afschrikken. We moeten er juist blij mee zijn. Hervormingen zijn de beste manier om de nieuwe generatie, de jongeren die aan het begin van ons debat daarboven zaten te luisteren, van de zin van Europa te overtuigen.
De nieuwe generatie heeft de Tweede Wereldoorlog of de koude oorlog niet meegemaakt en is opgegroeid in andere politieke, economische en sociale omstandigheden. Wij moeten die generatie jongeren ervan overtuigen dat Europa iets voor hen te betekenen heeft. Wij moeten hen overtuigen dat Europa hen een betere toekomst te bieden heeft. We moeten die jongeren er absoluut van overtuigen dat de idealen waar onze voorouders voor gevochten hebben toen ze de Europese Unie oprichtten nog altijd springlevend zijn in de Europese Unie van de 21ste eeuw. Als we daarin slagen, laten we iets na waar we trots op mogen zijn.
(Levendig en langdurig applaus)
McMillan-Scott
Mijnheer de Voorzitter, voordat de fungerend voorzitter van de Raad het Parlement verlaat, wil ik reageren op zijn vraag wat mijn standpunt was ten aanzien van Europa en of ik het eens was met de heer Hague. Ik ben het zeker met hem eens. De conservatieven willen deel uitmaken van Europa, maar ze willen niet ondergeschikt zijn aan Europa, en al helemaal niet aan socialisten.

Stemming
Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, ik ben van mening dat wij maar eenmaal moeten stemmen over het amendement op paragraaf 18 en dat het Parlement het eens moet worden over een amendement. De drie amendementen zijn identiek. Zij werden door de socialistische fractie, door de heer Arias Cañete met 19 handtekeningen en door de Fractie Europese Radicale Alliantie ingediend. Ik ben van mening dat er slechts één stemming noodzakelijk is, want het is heel belangrijk dat er in dit Parlement consensus heerst over deze gevoelige kwestie.

De Voorzitter
Ik ben het met u eens. Eén stemming is genoeg.

McCarthy
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het eens met de rapporteur dat er één stemming moet komen over de amendementen 5, 6 en 14. Kunnen we eerst stemmen over de amendementen van mijn fractie? We hebben de moeite genomen tot een interne consensus te komen. Dit is een fractiestandpunt, het standpunt van links in dit Parlement. Amendement 5 (paragraaf 18) van de heer Arias Cañete is niet meer dan een persoonlijk amendement, voorzien van 29 handtekeningen, en hij wordt niet gesteund door zijn eigen fractie.

De Voorzitter
Ik heb u gehoord, maar zoiets kan ik niet doen. De gewoonte in dit Parlement is dat het amendement met het laagste rangnummer als eerste wordt behandeld. Aangezien ze identiek zijn neem ik amendement 5 als eerste en komen amendementen 6 en 14 te vervallen. Ze beogen toch allemaal hetzelfde.
Betreffende paragraaf 18
Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, door de stemming in de commissie en de samentrekking van de verschillende stemmingen is in paragraaf 18 een volledig onlogische zin ontstaan. Om deze zin te corrigeren stel ik het volgende mondelinge amendement voor: "benadrukt het belang van de begeleidende comités voor een evenwichtig toezicht, maar ook voor herzienings- en aanpassingskwesties, en verwacht een op de nieuwe vereisten van het EU-regionaal beleid afgestemde samenstelling van de begeleidende commissies en waarborgen voor hun gezag en beslissingsbevoegdheid" .
Het gaat hier om de bevoegdheden van de begeleidende comités. Dat is het doorslaggevende punt. Alle andere teksten zijn ook verkeerd en wij hebben al op deze fout gewezen. Het gaat hier niet om de beslissingsbevoegdheden van de EU, maar om de beslissingsbevoegdheden van de begeleidende comités. Dat is waar het om gaat in het mondelinge amendement.
(Er wordt geen bezwaar gemaakt tegen het mondeling amendement)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Roth
Mijnheer de Voorzitter, bij de voorgelegde compromistekst over Cardiff is er inderdaad een procedureel probleem. En dat is nog zeer vriendelijk uitgedrukt. Er is het volgende gebeurd: er werd ons een compromis voorgelegd met de toezegging, en dit werd om negen uur "s avonds door de diensten bevestigd, dat de kwesties Kosovo en het Midden-Oosten niet in de compromistekst over Cardiff aan bod zouden komen, omdat daar afzonderlijke resoluties over waren. Wij hebben zowel een aparte Kosovo-resolutie, alsook een aparte resolutie over het Midden-Oosten. De diensten meldden ons dat dit niet met elkaar verenigbaar was en derhalve hebben wij een compromistekst ondertekend waarin de paragrafen 16 en 17 niet voorkwamen. Dat werd ons gisteravond voor negen uur meegedeeld. Vanmorgen vernemen wij echter dat er na negen uur teksten zijn ingediend, door wie weet ik niet - mag ik dit alstublieft melden? - maar zogenaamd namens alle fracties die de compromistekst hebben ondertekend. Men heeft ons echter niets gevraagd! Ik kan deze later ingediende tekst dan ook niet hebben ondersteund. Bovendien heeft men geen handtekening in blanco van ons, waar naar believen gebruik van kan worden gemaakt.

De Voorzitter
Dit is echt een motie van orde. Ik vind dat we de beleefdheid moeten hebben ernaar te luisteren.

Roth
Mijnheer de Voorzitter, de uiterlijke indieningstermijn was 21.00 uur. Derhalve vraag ik mij af hoe het überhaupt mogelijk is dat er na 21.00 uur nog teksten kunnen worden ingediend! Stelt u zich eens voor dat wij, de groenen, dit hadden gedaan. Wij zouden meteen met het Reglement om de oren worden geslagen en men zou ons vertellen dat dat niet gaat! Derhalve verzoek ik u de procedure in acht te nemen en de paragrafen 16 en 17 uit deze resolutie te halen. Ik werd niet geraadpleegd en ik ben er niet toe bereid mijn naam te zetten onder iets wat er in werkelijkheid anders uitziet dan hetgeen men mij heeft voorgelegd.

De Voorzitter
We kunnen die paragrafen niet intrekken. Als ik u daarmee kan helpen, stel ik als compromis voor een afzonderlijke stemming over de paragrafen 16 en 17 te houden.

Puerta
Mijnheer de Voorzitter, dankzij de heldere en krachtige uitleg van mevrouw Roth hoef ik niet nog eens hetzelfde te zeggen. We hebben hetzelfde probleem. Als het onmogelijk is de paragrafen in kwestie in te trekken, hoeft het van mij ook niet, en ik wil ook niemand de schuld geven, maar we kunnen ze niet onderschrijven. We willen er in ieder geval apart over stemmen. Zolang u maar allemaal weet dat wij het niet eens zijn met deze paragrafen.

Green
Mijnheer de Voorzitter, ik heb de vergadering van het Overlegcomité voorgezeten waarop de compromistekst tot stand is gekomen. Voor alle duidelijkheid, op die vergadering hebben we een discussie gevoerd over de vraag of die twee paragrafen over Kosovo en het Midden-Oosten aanvaardbaar waren. De betrokken fracties waren op die vergadering vertegenwoordigd. Zoals u weet hebben we twee aparte resoluties over die kwesties. De inlevertermijn voor resoluties die specifiek over Kosovo en het Midden-Oosten gingen, was verlopen nog voordat de conclusies voor de Top van Cardiff beschikbaar waren. Beide kwesties zijn besproken op de Top van Cardiff. Op de vergadering zijn we overeengekomen dat nieuwe elementen uit de conclusies van Cardiff over het Midden-Oosten en Kosovo afzonderlijk behandeld zouden worden in een korte paragraaf. Op die basis is de tekst ondertekend. Ik was daarbij aanwezig, en alle aanwezige fracties gingen hiermee akkoord.
Alle respect voor de diensten van dit Parlement, maar ze hebben de zaken grondig door elkaar gehaald. Ze hebben achteraf gezegd dat deze twee paragrafen niet konden worden opgenomen, en hebben ze tegen de wil van de fracties verwijderd. Dit heeft tot verwarring geleid, waardoor een paar fracties de indruk kregen dat ze niet in de uiteindelijke tekst voorkwamen. Daar is over gepraat, en er waren andere leden aanwezig die dat zullen bevestigen. Ik betreur dat er verwarring is ontstaan en dat we in bureaucratische politiek verstrikt zijn geraakt terwijl er nieuwe ontwikkelingen rond Kosovo en het Midden-Oosten behandeld moesten worden. Ze worden overigens terecht vermeld in deze resolutie.
Daarom hoop ik dat de leden van het Parlement uw voorstel aanvaarden om afzonderlijk over deze twee kwesties te stemmen. Ik hoop dat de leden inzien waarom ze zijn toegevoegd en wat de zin daarvan was.

De Voorzitter
Andere collega's geven nu aan dat zij het woord willen voeren en dit is zo'n kwestie waar we nog een uur over kunnen debatteren. Ik zou zeggen dat er duidelijk een misverstand is geweest. Ik denk niet dat er sprake is geweest van kwade trouw. In een poging om dit misverstand uit de weg te ruimen, zullen we over de paragrafen 16 en 17 afzonderlijk stemmen.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, aangezien ik namens onze fractie de onderhandelingen voor een compromis heb gevoerd, moet ik hier ook het een en ander rechtzetten: het is juist - dat hebben wij intussen geverifieerd - dat mevrouw Green, de andere afgevaardigden en ik een tijdje afwezig waren en dat de medewerkers onder elkaar de mogelijkheden hebben besproken en dan is dit inderdaad zo besproken. Toen ik de resolutie zag, hebben de diensten mij verzekerd dat het een alternatief was. Ofwel bevat het de paragrafen, ofwel is er een resolutie, en dat betekende dus dat de resolutie geschrapt werd. Ik heb onmiddellijk, en dat moet ik met zelfkritiek vermelden, alleen mondeling gezegd dat ik mijn handtekening eronder zou zetten, ervan uitgaand dat deze beide paragrafen daar niet in opgenomen zouden zijn. Derhalve heb ik nu ook persoonlijk mijn handtekening ingetrokken. Dat betekent niet dat de fractie haar handtekening intrekt, want er staat nog een derde handtekening onder. Maar ik persoonlijk kan in Duitsland de gevonden formulering niet ondersteunen.

De Voorzitter
Aangezien 99 % van ons die bijeenkomst niet heeft bijgewoond, kunnen we niet beoordelen wat er is gebeurd en dat is ook niet de bedoeling. Er is een misverstand geweest. Laten we ons daarbij neerleggen en verdergaan.

De Vries
Mijnheer de Voorzitter, alleen even voor de duidelijkheid. Ik neem aan dat de resolutie over Kosovo en de resolutie over het Midden-Oosten nog steeds overeind staan en dat straks over beide resoluties met al hun details zal worden gestemd. Het is toch niet zo dat ze zullen sneuvelen als deze twee paragrafen worden aangenomen. Daar wil ik zekerheid over hebben.

De Voorzitter
Dat is geheel correct. Er zal nog steeds over gestemd worden.

Killilea
Mijnheer de Voorzitter, mijn motie van orde betreft iets anders. Ik heb de eerste hoofdelijke stemming gemist omdat ik naar achter in de zaal was gelopen en mevrouw Oomen-Ruijten mijn kaart had weggehaald. Zij is nogal een bedrijvige dame die aldoor rondrent om haar jongens in het gareel te krijgen. Daardoor heb ik de stemming gemist, maar ik was wel aanwezig.

De Voorzitter
Ik beloof dat ik uw kiezers niet zal vertellen dat u mevrouw Oomen-Ruijten achterna zat.
Betreffende amendement 7
Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, is het niet mogelijk de twee zinnen van amendement 7 als afzonderlijke onderdelen te beschouwen?
De eerste zin is een verzoek aan de Raad inzake het statuut, en de tweede zin is een verzoek aan onszelf, aangezien wij ons ertoe verbinden een ander stelsel in te voeren voor onze vergoedingen.
Ik weet dat mijn vraag neerkomt op een verzoek om een stemming in onderdelen, maar ik wil erop wijzen dat in artikel 125 van het Reglement bepaald is dat, wanneer een amendement twee verschillende bepalingen bevat, dit normaliter twee afzonderlijke amendementen oplevert. Mijns inziens zou het dan ook logisch zijn als u dit amendement in onderdelen in stemming brengt.
Ik voeg hier tenslotte nog aan toe dat het blijkbaar gebruikelijk is dadelijk met hoofdelijke stemmingen in te stemmen. U kunt eventueel dus ook onmiddellijk met dit verzoek om een stemming in onderdelen instemmen.

De Voorzitter
Daar hebt u gelijk in, mijnheer Fabre-Aubrespy. Ik zal uw verzoek om een gesplitste stemming honoreren.
Betreffende amendement 8
Watson
Mijnheer de Voorzitter, het betreft hier de bevoegdheid van de Commissie om een inbreuk op de Verdragen te onderzoeken. In Cardiff werd de Commissie bekritiseerd vanwege de beschuldiging dat voetbalsupporters van buiten Frankrijk werden gediscrimineerd bij de verkoop van kaarten voor het wereldkampioenschap. Dinsdagavond heeft commissaris Van Miert ons bevestigd dat hij zou vasthouden aan zijn aanklacht tegen een schending van de EU-wetgeving, en dit amendement wil hem daarin steunen.
(Het Parlement neemt de gezamenlijke resolutie aan)

Tomlinson
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de Commissie graag willen vragen naar haar standpunt over de amendementen.

Cresson
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie ziet zich om juridische en institutionele redenen verplicht alle amendementen op het verslag-Tomlinson te verwerpen. Zoals vice-voorzitter Marín gisteren ook al verduidelijkt heeft, zal de Commissie evenwel de geest van deze amendementen overnemen in haar tweede wijziging van de verordening, die voor oktober 1998 gepland is.

Tomlinson
Mijnheer de Voorzitter, zou ik, gezien het feit dat de Commissie onze amendementen in theorie aanvaardt maar ze in de praktijk verwerpt, wat een belediging voor dit Huis is, mogen vragen dat deze kwestie op grond van artikel 60, lid 2, naar de bevoegde commissie wordt terugverwezen?
(Het Parlement besluit tot terugverwijzing naar de bevoegde commissie)

Striby
Ik ben verheugd over het feit dat de voorstellen van de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de nationale staten overgenomen zijn in dit compromis. Wij willen twaalf vergaderperiodes per jaar houden, die in 1999 uitzonderlijk tot elf vergaderperiodes kunnen worden teruggebracht omwille van de verkiezingen.
Teneinde de akkoorden van Edinburgh, het ontwerpverdrag van Amsterdam en de uitspraken van het Hof van Justitie volledig te respecteren, hadden in dit voorstel voor het vergaderrooster voor 1999 geen minivergaderperiodes in Brussel gepland mogen worden.
Het is inderdaad ongewoon dat deze bijkomende vergaderperiodes op voorhand gepland worden, want die mogen enkel gehouden worden als de agenda van Straatsburg overvol blijkt.
Ik verzet mij tevens tegen het feit dat deze bijkomende minivergaderperiodes in Brussel plaatsvinden, terwijl ze uiteraard in Straatsburg gehouden moeten worden.
Ziehier waarom ik tegen dit voorstel voor het vergaderrooster voor 1999 gestemd heb.
Verslag-Cunha
Ahlqvist, Andersson, Hulthén, Theorin, Waidelich en Wibe
Dit verslag bevat vele goede standpunten, maar het geeft toch blijk van een fundamentele onwil tot hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. In de ontwerpresolutie van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling verzet men zich bijvoorbeeld tegen de afschaffing van de subsidiestelsels voor rundvlees en olijfolie.
Wij zijn van mening dat er in 1999 een grondige hervorming en deregulering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid moet plaatsvinden. Omdat uit het verslag niet voldoende duidelijk blijkt dat men hiernaar streeft, onthouden wij ons bij de eindstemming van stemming.

Caudron
De begroting voor het landbouwbeleid is de grootste van de Europese Unie. Het is dan ook normaal en wenselijk dat het Europees Parlement betrokken wordt bij de grote lijnen van deze begroting. Ik wil onze collega, de heer Cunha, feliciteren met zijn werk over dit uiterst gevoelige en moeilijke onderwerp.
Het is niet de bedoeling wat te sleutelen aan de disfuncties die na de inwerkingtreding van de hervorming van 1992 zijn vastgesteld, maar wel een samenhangend en duidelijk kader te bieden met de grote lijnen die Europa in het kader van Agenda 2000 op het vlak van de landbouw moet volgen.
Wij zijn er dan ook terecht over verbaasd dat een aantal praktische maatregelen van de Commissie afwijken van de algemene bedoelingen en doelstellingen die zij zelf heeft vastgesteld. Wij moeten er inderdaad voor zorgen dat de communautaire landbouw concurrerend is, maar moeten we daarom alles opofferen voor dit ene kwalitatieve aspect? Onze landbouw is heel verscheiden en dat is een essentiële troef, niet alleen om het hoofd te bieden aan de buitenlandse concurrentie, maar ook en vooral om een beschermd en evenwichtig milieu te vrijwaren.
Het lijkt mij belangrijk dat in het toekomstige communautaire financieringssysteem rekening gehouden wordt met dit laatste aspect. Wij moeten er met het oog op de komende generaties voor zorgen dat deze twee soorten landbouw naast elkaar kunnen bestaan, en de Commissie moet in deze verordeningen rekening houden met deze beide aspecten.
Mijns inziens zijn bepaalde woedeaanvallen tegen Europa minder te wijten aan onvoldoende geachte middelen dan aan voorschriften die eenzijdig worden opgelegd. In dit verband zij opgemerkt dat, ook al moeten wij inderdaad oog hebben voor de gevaren voor de volksgezondheid, crises meestal het gevolg zijn van een almaar ongebreidelder concurrentie op de wereldmarkten.
Iedereen wenst dat een Europees landbouwmodel kan worden vastgesteld. Wij moeten dit toejuichen. Men kan evenwel niet tot in het oneindige grote genereuze principes aannemen en het daarbij laten, zoals zo vaak gebeurt. Dit kan een pessimistische vaststelling lijken, maar de politici moeten zeggen wat ze doen en doen wat ze zeggen opdat de Europeanen opnieuw vertrouwen krijgen in Europa.

Cushnahan
Ik wil graag kenbaar maken dat ik volledig tegen de voorstellen in Agenda 2000 met betrekking tot de hervorming van het GLB ben.
Zoals ze er nu uitzien, zijn ze rampzalig voor de Ierse landbouw en de steden en dorpen op het Ierse platteland.
Het is een teleurstelling dat Ierland geen passend aandeel uit de extra melkquota krijgt, ondanks de toezeggingen die in 1983 aan Ierland zijn gedaan.
Bovendien zullen de voorgestelde prijsdalingen zonder volledige compensatie een verwoestend effect hebben op de Ierse landbouw in het bijzonder en de Ierse economie in het algemeen. Alleen al voor rundvlees zouden de prijzen feitelijk onder de productieprijs komen te liggen.
Deze voorstellen moeten substantieel worden gewijzigd voordat ze aanvaardbaar kunnen zijn.
Desondanks verwelkom ik de steun van de rapporteur voor de beginselen communautaire preferentie, financiële solidariteit en één interne markt, alsook zijn waarschuwingen ten aanzien van prijsdalingen. Ik hoop dat zijn opvattingen, na bekrachtiging door het Parlement, in de volledige versie van de voorstellen van Agenda 2000 tot uitdrukking zullen komen.

Krarup, Bonde en Sandbæk
Wij kunnen het verslag-Cunha niet steunen, omdat het vertrekt van een voortzetting van het huidig gemeenschappelijk landbouwbeleid en wij het op meerdere gebieden hiermee niet eens zijn. Ons stemgedrag is gebaseerd op de volgende principes:
de landbouwprijzen in de EU moeten meer op de wereldmarktprijzen worden afgestemd. Het is niet natuurlijk dat wij met onze landbouwsteun de prijzen voor een bepaalde categorie producten de hoogte injagen om een bedrijfstak te onderhouden. Wij zijn voorstander van rechtstreekse inkomenssteun; -de ecologische landbouw verdient betere voorwaarden dan tot nog toe het geval was, om te kunnen overleven; -in de landbouwproductie moeten overschotten vermeden worden. De gesubsidieerde productie van graan bijvoorbeeld, die overschotten doet ontstaan, is absurd en moet worden stopgezet.
Souchet
Onze fractie heeft 25 van de 58 amendementen ingediend waarover wij in verband met het verslag-Cunha moeten stemmen. Dit verslag kadert in het ruime debat over de essentiële kwestie van de toekomst van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Zoals het vandaag na de stemming in de landbouwcommissie voorligt, vertoont het verslag evenwel weinig samenhang.
Een eerste reeks door onze fractie ingediende amendementen wijst erop dat het voorstel van de Commissie, zoals het in Agenda 2000 geformuleerd wordt, onaanvaardbaar is, niet alleen omdat een algemene prijsverlaging onaanvaardbaar is, maar ook omdat een sluipende, door heel wat lidstaten gewenste, hernationalisatie van het GLB en de zelfmoordneiging om vooruit te lopen op de resultaten van de toekomstige onderhandelingen die in december 1999 op verzoek van de Verenigde Staten en de Cairns-groep in de Wereldhandelsorganisatie van start zullen gaan, tot concurrentieverstoring kunnen leiden.
Hoewel de vooropgestelde doelstellingen van de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid zoals ze door de Commissie uiteengezet worden, geen reden tot bijzondere kritiek zijn, stellen wij tot onze verbazing vast dat de concrete voorstellen volledig in strijd zijn met de gegeven toelichting. Deze concrete voorstellen zijn eigenlijk alleen maar ingegeven door budgettaire vereisten en door de bereidheid om zich al bij voorbaat neer te leggen bij de eerste eisen die onze partners in de WHO, en met name de Verenigde Staten gesteld hebben. De Commissie maakt een heel zware beoordelingsfout door een dergelijke benadering te volgen, want er wordt slechts onderhandeld over wat rest en de al eenzijdig gedane toegevingen worden als verworven beschouwd en worden bijgevolg uitgesloten van de onderhandelingen. Waarom volgt de Commissie deze strategie, die als belangrijkste gevolg zal hebben dat de communautaire preferentie nog meer wordt afgezwakt?
Een echt gemeenschappelijk landbouwbeleid moet tot doel hebben het Europees landbouwmodel te behouden, dat borg staat voor het territoriale evenwicht in de verschillende lidstaten van de Unie. De voorstellen van de Commissie lijken echter alle samenhang te missen. Enerzijds wil de Commissie het inkomen van de landbouwers verminderen en verplicht zij hen er aldus toe hun productiviteit te verhogen door intensivering of uitbreiding van hun bedrijf, anderzijds legt zij een plafond vast voor de steun en beperkt zij zodoende hun ontwikkeling.
De overige amendementen die wij hebben ingediend, wijzen erop dat de landbouw een economische taak heeft en dat hij de as is waarrond het platteland draait. Wij moeten ten allen prijze een eind maken aan de foute ontwikkelingen en de hersenschimmen van degenen die een platteland voorstellen waar nog slechts een marginale rol voor de landbouw zou zijn weggelegd. Wij moeten dan ook de herwaardering van de producten in de producerende regio's ontwikkelen teneinde de economische activiteit van onze regio's te versterken. Een algemene daling van de landbouwproductie zou de facto tot een afname van de activiteiten in eerdere en verdere fase van het productieproces leiden. De activiteiten van deze sectoren moeten rendabel gemaakt worden. Hoe kunnen zij echter overleven als wij een algemene daling van de activiteit aanbevelen?
In het verslag-Cunha worden dus een aantal nuttige vragen over de noodzakelijke nieuwe legitimatie van het gemeenschappelijk landbouwbeleid gesteld. We moeten evenwel duidelijker dan in het verslag stellen dat het GLB niet mag verwateren tot een GBLP, een gemeenschappelijk beleid voor landbouw en plattelandsontwikkeling, zoals sommigen wensen. Op die manier zou de economische dimensie van onze landbouw nog slechts van marginaal belang zijn en ten gunste staan van een algemeen beleid ten behoeve van de plattelandsgebieden.

Titley
Ik ben blij dat de argumenten van het Britse voorzitterschap voor de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid in deze Commissievoorstellen doorklinken.
Hoewel ik me nog steeds bezorgd maak over de enorme hoeveelheden belastinggeld die naar de financiering van de landbouw gaan, ben ik verheugd dat de subsidies voor het kunstmatig hoog houden van de consumentenprijzen nu worden omgezet in steun voor boeren die met specifieke problemen kampen. Zij zullen tevens worden gestimuleerd om ons platteland milieubewust te beheren, hetgeen eveneens een welkome stap is. De nieuwe ideeën over plattelandsbeleid waar dit voorstel van getuigt, zijn een stap in deze "groene" richting. Zowel boeren als consumenten zullen blij zijn met het nieuwe accent op voedselkwaliteit. Deze benadering sluit geheel aan bij die van mijn eigen regering, die het geërfde BSE-probleem heeft moeten aanpakken en die de laatste tijd positieve resultaten van haar beleid begint te zien, zoals de opheffing van het verbod op de export van rundvlees.
Ik vertrouw erop dat de regeringen van de Europese Unie, die deze week in Cardiff bijeen zijn, de stappen van het Britse voorzitterschap om deze hervorming op gang te krijgen, zullen ondersteunen.
Het belastingbetalende publiek verdient in de toekomst een beter Europees landbouwbeleid - een beleid dat de consumentenprijzen laag houdt en subsidies bestemt voor die boeren die werkelijk hulp nodig hebben om op hun land te kunnen blijven en het te beheren zodat toekomstige generaties ervan kunnen genieten.

Trizza
Ik acht het van fundamentele betekenis dat de strategieën van ontwikkeling en bevordering van de Europese landbouwsector worden uitgevoerd volgens een model dat het mogelijk maakt zuiver economische belangen te verzoenen met de vereisten van milieubescherming, de maatschappelijke gevolgen van de ontwikkeling en de bescherming van regionale landbouwproducties.
Bijgevolg moet iedere optie om Europese landbouwsteun toe te kennen afhankelijk van het niveau van regionale productiviteit uitgesloten worden. We dienen ervoor te ijveren dat de relatieve betekenis van de landbouwsector voor de plaatselijke economie het enige criterium voor toekenning van financiering wordt.
Met andere woorden, Europese steunverlening aan de primaire sector moet geschieden tegen een achtergrond van ruimtelijke ordening en behoud van het plattelandsmilieu. Zodoende kan het gevaar bezworen worden, zoals zich dat in heel veel regio's voordoet, dat de boeren op een gegeven moment het bijltje erbij neergooien.
Het beleid van prijsvermindering, dat de mededinging aan moet zwengelen en bevorderend moet werken op uitbreiding van externe afzetmogelijkheden, alsook op een grotere deelname van de Europese landbouw aan de ontwikkeling van de wereldmarkt, dient compensatie te vinden in een verhoging van de rechtstreekse bijstand, teneinde het inkomen van de producenten af te schermen.
Indien op de juiste manier wordt ingespeeld op de verwachte groei van de wereldvraag naar voor voeding bestemde landbouwproducten, dan krijgen Europese regio's die voornamelijk van de landbouw leven en vooral in het zuiden geconcentreerd zijn, meer gelegenheid hun controle op de binnen- en buitenmarkt te verhogen, met allerlei belangrijke gevolgen voor de werkgelegenheid.
In dit verband lijkt het me ook heel belangrijk dat er een meer gedecentraliseerd model wordt uitgedacht op grond waarvan de lidstaten, en desnoods ook de plaatselijke overheden een groot deel van hun problemen op autonome wijze kunnen oplossen, rekening houdend met de diverse plaatselijke specialiteiten die de Europese landbouweconomie kenmerken. Deze grotere vrijheid voor de lidstaten en hun plaatselijke overheden zou gelijk moeten opgaan met een aanscherping van de verschillende controlemechanismen.
De toekomst van de Europese landbouwers en de bescherming van hun belangen hangen af van de daadwerkelijke bereidheid een landbouw te ontwikkelen waarin de verschillende aspecten op het gebied van productie, milieu en landschap tot hun recht komen en waarin de levensvatbaarheid wordt gegarandeerd van actieve en dynamische plattelandsgemeenschappen die zorgen voor duurzame en met het plaatselijke milieu compatibele werkgelegenheid.
Verslag-Schroedter
Cushnahan
In het amendement-Berend op het verslag-Cañete werd helaas getracht een verband te leggen tussen deelname aan de EMU en recht op steun uit het Cohesiefonds. De stemming over dit amendement werd door heel wat verwarring omgeven, deels veroorzaakt door de Voorzitter. Daardoor werd geheel ten onrechte de indruk gewekt dat ik en anderen het met deze koppeling eens waren.
Ik ben daarom blij dat ik de gelegenheid heb om deze verkeerde indruk weg te nemen. Ik vind niet dat een land financiering uit het Cohesiefonds mag worden ontzegd, alleen omdat het erin is geslaagd aan de EMU-criteria te voldoen. Dat zou onjuist en onrechtvaardig zijn. Daarom heb ik de amendementen 5, 6, 14 en 25 gesteund. Ik wil ook duidelijk maken dat ik, als ik deze amendementen ondersteun, voor de originele Spaanstalige amendementen stem, waarin sprake is van BNP. In de Engelse tekst is dit verkeerd vertaald als BBP. Het gaat echter om het BNP.
Verder zijn het referentiejaar of de referentiejaren die worden gebruikt om de criteria te beoordelen, van cruciaal belang. Ik denk dat een gemiddelde over een aantal jaren passender zou zijn dan het cijfer voor één jaar.

Darras
Het verslag van mevrouw Schroedter biedt een toekomstvisie inzake de uitdagingen waarmee de Europese Unie aan het einde van deze eeuw geconfronteerd wordt. In dit verband ben ik het eens met de bedoeling van de rapporteur om bij de hervorming van de structuurfondsen rekening te houden met de doelstellingen van het Verdrag (duurzame ontwikkeling, werkgelegenheid, aandacht voor het MKB, innovatie, gebruik van nieuwe technologieën, sociale bescherming, gelijke kansen, milieu). De structuurfondsen moeten een Europese meerwaarde bieden vergeleken bij de lidstaten.
Ik kan het evenwel niet eens zijn met haar idee om doelstelling 2 in twee deelcategorieën op te splitsen (industrie/stad en platteland/visserij). In deze fase van de procedure moet een dergelijk voorstel mijns inziens opgenomen worden in het verslag over de kaderverordening betreffende de hervorming van de fondsen, waarvoor onze fractie verantwoordelijk is.
Voor het overige steun ik onze rapporteur en de compromisamendementen, waardoor het verslag unaniem werd goedgekeurd door de Commissie regionaal beleid. Ik breng in herinnering dat ons Parlement zich ook al bij de aanneming van het verslag van onze collega Izquierdo Collado heeft uitgesproken over economische en sociale samenhang in het kader van Agenda 2000.
Laten wij dit verslag dan ook (met bovengenoemde preciseringen) aannemen en laten wij op de bespreking van de kaderverordening wachten om verdere standpunten in te nemen.

Decourrière
Ik steun het door mevrouw Schroedter voorgelegde verslag, dat ons de gelegenheid biedt ons uit te spreken over de belangrijkste principes van de hervorming van de structuurfondsen.
Ik deel heel in het bijzonder de conclusies van het verslag inzake het behoud van prioritaire steun aan regio's van doelstelling 1, de opsplitsing van doelstelling 2 in de deelcategorieën industrie/stad en platteland/visserij, de uitbreiding van de voor de doelstellingen 1 en 2 geplande phasing out-periode tot doelstelling 5b en tenslotte de twijfel die over de levensvatbaarheid van het systeem van een reserve van 10 % wordt uitgesproken.
Ik hoop dat de Raad en de Commissie kennis genomen hebben van onze wens om niet alleen met het criterium van het BBP per hoofd van de bevolking, maar ook in ruime mate met het werkloosheidspeil rekening te houden.
Tenslotte ben ik verheugd dat het Europees Parlement zowel tijdens deze zittingsperiode als andermaal in dit verslag gewezen heeft op de belangrijke rol die de regio's bij de opstelling, het beheer en de uitvoering van de structuurfondsen moeten spelen. Als leden van het Europees Parlement moeten wij tevens bekomen dat wij actiever betrokken worden bij de uitvoering van de structuurfondsen in onze regio's, bijvoorbeeld via een verplichte aanwezigheid van leden van het Europees Parlement in de toezichthoudende comités en in de toekomstige beheerscomités. Ik heb voor het verslag gestemd.

Delcroix
De structuurfondsen zullen, zoals ze voor de periode 2000-2006 gepland zijn, rond drie doelstellingen georganiseerd worden. De eerste twee doelstellingen verschillen sterk van de derde doelstelling. Zij zullen hun acties concentreren op beperkte gebieden waar de economische en sociale ontwikkeling veel lager ligt dan het gemiddelde van de andere Europese gebieden, hetzij omdat ze minder ontwikkeld zijn, hetzij omdat ze behoefte hebben aan omschakeling.
Deze regio's hebben een ontwikkelingsachterstand, hun industrie is in verval of ze bestaan uit plattelands- of stadsgebieden die met ernstige problemen kampen. Met massale en doelgerichte financiële bijstandsverlening wordt gepoogd deze regio's te helpen om de negatieve gevolgen van een open en almaar meer gedereguleerde markt te compenseren. De omvang van deze regio's moet voldoende beperkt worden opdat het effect zichtbaar is.
Doelstelling 3 is van een heel andere aard. Hier wordt geen gericht effect beoogd, maar wil men via de ontwikkeling van de menselijke hulpbronnen een algemene beweging op gang brengen in de samenleving en eerder in mensen dan in infrastructuur investeren. Doelstelling 3 ondersteunt duidelijk de acties waartoe op de Top van Luxemburg en Cardiff besloten werd (nationale plannen).
De ontwikkeling van de menselijke hulpbronnen moet een sleutelrol spelen in de Europese en nationale strategieën voor werkgelegenheid. Wij kunnen tevreden zijn over het naast elkaar bestaan van een algemene en horizontale doelstelling en een aantal verticale doelstellingen die als pleisters op een wonde op bepaalde gebieden zijn toegespitst. Wij moeten ons evenwel vragen stellen over de middelen die beschikbaar zijn voor zo'n ambitieuze doelstelling.

Ephremidis
Agenda 2000 is een langademig, door de Commissie ontworpen plan. De vraag is wanneer het aangenomen zal worden. Door de begrotingsproblemen, de onzekerheid omtrent de omvang van de kredieten voor de cohesie en de kredieten voor de uitbreiding - voor zowel de programma's ter voorbereiding van de uitbreiding als de uitbreiding zelf - heeft de Europese Raad hier nog geen besluit over kunnen nemen.
De werkelijkheid kent geen genade, maar het beleid van de EU kent evenmin genade. Hierdoor wordt de kloof tussen rijke en arme landen, tussen rijke en arme gebieden van de EU steeds groter.
De ontwikkeling in de Unie is onevenwichtig. Met het Verdrag van Maastricht is echter een beleid opgelegd dat zowel voor de communautaire als de nationale begrotingen een keiharde begrotingsdiscipline met zich meebrengt. Daardoor zijn veel te weinig middelen beschikbaar voor het wegwerken van de bestaande ongelijkheden. Bovendien zal door het neoliberale, reactionaire beleid van conservatieve en sociaal-democratische regeringen de neergaande tendens in de levensstandaard van de werknemers voortgezet worden. De situatie van de werknemers bevindt zich in een impasse en daar zal met de EMU voorlopig wel geen einde aan komen.
Bij bestudering van de Commissievoorstellen krijgt men de indruk dat het doel hiervan vereenvoudiging van procedures en meer efficiëntie is. Bij nader inzien stelt men echter vast dat hiermee de regionale instanties worden geholpen. Deze moeten gaan functioneren als bedrijven en niet als instanties waarin de belangen van de volkeren kunnen worden behartigd en waarin de burgers hun gerechtvaardigde eisen voor verbetering van de levensvoorwaarden hard kunnen maken. Dit is het doel van de Commissie, hetgeen onder meer duidelijk blijkt uit de instelling van een reserve waarvan de middelen ter beschikking moeten worden gesteld van de regio's met het hoogste bestedingspercentage, dat wil zeggen van de regio's die zich het beste aanpassen aan de besluiten van de Unie en niet per se van de regio's met de grootste behoeften.
De herziening van de doelstellingen en de vermindering van het aantal doelstellingen van 7 tot 3 zijn slechts een dekmantel voor de werkelijke intenties, dat wil zeggen voor de vermindering van de beschikbare middelen, respectievelijk bestedingsmogelijkheden voor de regio's die het hardst getroffen worden door het beleid van de EU en met de grootste economische problemen te kampen hebben.
Doelstelling 1 is een treffend voorbeeld. Enerzijds worden aan de hierin opgenomen gebieden de gebieden van doelstelling 6 en de extreem perifere gebieden van de Unie toegevoegd en anderzijds zegt men dat de totale onder deze doelstelling vallende bevolking moet worden teruggebracht van 51 % tot 35 à 40 %.
Vandaag heeft men ons een plan voorgelegd voor de komende tien jaar, voor het eerste decennium van de nieuwe eeuw. Helaas blijkt uit dit plan dat men, wat de financiering en de omvang van de communautaire middelen betreft, geen lering heeft getrokken uit de fouten van het verleden en evenmin rekening heeft gehouden met het feit dat door de begrotingsdiscipline, de criteria van Maastricht en het stabiliteitspact noodzakelijkerwijs minder kredieten uit de nationale begrotingen beschikbaar zullen zijn. Ook schijnt men geen lering te hebben getrokken uit de ondoeltreffendheid van de communautaire maatregelen ten behoeve van de economische ontwikkeling en de reële convergentie van de economieën.
Agenda 2000 geeft helaas geen antwoord op de eisen van de Europese volkeren. De Europese burgers willen economische groei, volledige werkgelegenheid, verbetering van de levensstandaard en echte convergentie. Het hoofddoel van Agenda 2000 is het monopolistisch kapitaal te helpen bij de tenuitvoerlegging van de genomen besluiten. Agenda 2000 slaat de echte problemen in de wind en kijkt slechts naar de voorwaarden waaronder de genomen besluiten ten uitvoer kunnen worden gelegd.
Ik ben er echter van overtuigd dat de Europese volkeren, de mensen in de lidstaten en in de kandidaat-landen niet bij de pakken zullen blijven zitten en zich vastberaden zullen verzetten tegen deze plannen.

Gallagher
Tussen de nationale regeringen en de Europese Commissie zijn onderhandelingen gaande met betrekking tot de verdeling van de EU-structuurfondsen voor de komende periode 2000-2006.
Als lid van het Europees Parlement voor het kiesdistrict Connacht/Ulster zou ik hier vandaag graag mijn standpunt willen herhalen dat de Ierse grensgraafschappen en het westen van Ierland in doelstelling 1 moeten worden ondergebracht, zodat deze beide gebieden voor de periode na 1999 het maximale bedrag aan structuurfondsen krijgen toegewezen.
Ierland als geheel zal zijn doelstelling-1-status binnenkort kwijtraken, maar dat hoeft niet te betekenen dat de grensregio en het westen van Ierland die status eveneens moeten verliezen. Ik zou eigenlijk nog verder willen gaan: het zou totaal onrechtvaardig zijn als bij de komende toewijzing van EU-gelden de oostkust van Ierland in dezelfde categorie zou worden ingedeeld als de grensregio en het westen van Ierland.
Cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek schragen de argumenten die ik vandaag aanvoer, aangezien deze cijfers duidelijk aantonen dat de gemiddelde levensstandaard in de grensregio en het westen van Ierland minder dan 75 % van het EU-gemiddelde bedraagt.
De doelstelling-1-status geeft regio's recht op het maximale bedrag aan regionale, sociale, landbouw- en visserijfondsen van de EU. Deze status speelt een zeer constructieve en positieve rol bij het opheffen van regionale verschillen en zorgt voor betere economische resultaten in regio's in de EU die wat levensstandaard betreft achterliggen bij de rest van Europa.
Het is algemeen bekend dat regio's binnen bepaalde landen voor de periode 1994-1999 de doelstelling-1-status hebben weten te verkrijgen, ook al werd diezelfde status niet aan de betrokken lidstaten verleend. Zo werden Oost-Duitsland, Merseyside, de Schotse Hooglanden en Flevoland bij Amsterdam allemaal als doelstelling-1-regio's geclassificeerd, hoewel Duitsland, Engeland, Schotland en Nederland met het oog op de toewijzing van structuurfondsen in die periode een andere classificatie kregen. Er is niets op tegen dat de grensregio en het westen van Ierland na 1999 de doelstelling-1-status krijgen, terwijl de oostkust van Ierland in een andere categorie wordt ingedeeld.
De Ierse regering en de Europese Commissie zullen hierover moeilijke beslissingen moeten nemen, maar het enige wat de mensen in de grensregio en het westen van Ierland willen is een eerlijke behandeling en gelijke rechten. Als het de EU ernst is met het bevorderen van de economische en sociale samenhang binnen de EU, dan moeten de grensregio en het westen van Ierland na 1999 de doelstelling-1-status krijgen.

Gillis
Op hoofdlijnen verwelkom ik het verslag-Schroedter over economische en sociale cohesie in het kader van de voorstellen van Agenda 2000.
De structuurfondsen vormen een van de succesverhalen van de Europese Unie. Mijn eigen land heeft aanzienlijk van de structuurfondsen geprofiteerd, maar het spreekt voor zich dat we een enorme behoefte hebben om onze basisinfrastructuur, zoals wegen, spoorwegen en telecommunicatienetwerken, verder te ontwikkelen.
Ik ben zeer verheugd over het voorstel van de commissaris om het Cohesiefonds te vernieuwen voor de vier landen - Spanje, Portugal, Griekenland en Ierland - die momenteel van deze faciliteit profiteren. Er is gesuggereerd dat landen die aan de ene munt deelnemen, niet van het Cohesiefonds zouden mogen profiteren. Ik ben de tegenovergestelde mening toegedaan. Landen als het mijne hebben juist alle mogelijke hulp en stimulering nodig om hun ontwikkeling en economische convergentie met de meer welvarende lidstaten voort te zetten. Om dat te bereiken is de continuering van het Cohesiefonds voor Ierland en de andere cohesielanden noodzakelijk.
Tenslotte hoop ik dat de Commissie spoedig met gedetailleerde voorstellen voor de herziening van de structuurfondsen komt.

Girão Pereira
Het verslag-Schroedter, dat onze steun krijgt, is een van de eerste bijdragen tot de omschrijving van de uitdagingen die Europa in het volgende decennium te wachten staan en waarbij speciale aandacht wordt besteed aan de economische en sociale samenhang en de uitbreiding van de Unie.
Deze twee doelstellingen zijn van fundamenteel belang voor de Europese Unie en mogen derhalve niet strijdig zijn met elkaar of elkaar benadelen. De uitbreiding heeft betrekking op volkeren die uit historisch oogpunt deel uitmaken van Europa en zij verstevigt de positie van Europa in de wereld. De teloorgang van de economische en sociale cohesie kan echter breuken veroorzaken die de Europese constructie zelf kunnen ondermijnen. De structuurfondsen voor de cohesielanden zijn meer dan een menslievend gebaar; ook de rijkere landen hebben er baat bij.
Uit een aantal studies blijkt dat in Portugal ongeveer 60 % van de structuurfondsen opnieuw bij de rijkere landen van Europa belandt in de vorm van dienstverlening, technologie en apparatuur. De onvoorwaardelijke openstelling van de Portugese markt in het kader van de eenheidsmarkt heeft tot een negatief saldo van de Portugese handelsbalans ten aanzien van Europa geleid dat hoger ligt dan het totaalbedrag dat Portugal van Europa ontvangt.
Sommige landen hebben de laatste tijd te kennen gegeven dat zij niet voornemens zijn steun uit het Cohesiefonds te verlenen aan de landen die tot de euro zijn toegetreden. Volgens ons is het niet rechtvaardig dat de landen die onder doelstelling 1 vallen en die aan de convergentiecriteria voldoen, gestraft worden voor de enorme inspanningen die zij hebben geleverd.
Daarom dient eraan herinnerd dat de desbetreffende landen de echte convergentie, de ware convergentie, nog lang niet bereikt hebben.

Krarup, Bonde en Sandbæk
Wij hebben ons van stemming onthouden voor het verslag over de economische en sociale samenhang in verband met Agenda 2000. Wij zijn van mening dat de onderontwikkelde regio's in Europa gesteund moeten worden in hun inspanningen om zich te ontwikkelen op een manier die zij de beste vinden. Waarom worden er politieke voorwaarden gesteld zoals een sterkere integratie en moet er in ruil een meerwaarde voor Europa worden gegarandeerd om voor economische steun in aanmerking te komen? Wij zijn van oordeel dat wij de regio's die het nodig hebben, onze steun moeten geven, maar dit moet gebeuren zonder politieke ondertoon en in de vorm van globale steunverlening, waarbij de regio's zelf beslissen hoe ze de middelen aanwenden.

Lindqvist
Een hervorming van de structuurfondsen is nodig. Het terugbrengen van het aantal doelstellingen van zeven naar drie is een goede zaak, evenals de reductie van de communautaire initiatieven. Het onderbrengen van doelstelling 6 bij doelstelling 1 en van doelstelling 5b bij doelstelling 2 leidt tot grote onduidelijkheden over de vraag welke regels in de toekomst voor deze gebieden moeten gelden. Dat moet zo snel mogelijk worden gepreciseerd. De geleidelijke afschaffing van de steun aan onder andere delen van deze regio's is verontrustend en onduidelijk. Bepaalde stedelijke regio's, speciaal in voorsteden, hebben steun nodig. Dat mag echter niet betekenen dat het platteland benadeeld wordt. De steun voor de kandidaat-landen is van belang. De hervorming van de steun aan de huidige lidstaten mag niet leiden tot minder hoge ambities voor de kandidaat-landen in Midden- en Oost-Europa.

Nicholson
Dit verslag is door amendementen van de commissies sterk verbeterd, hoewel ik nog steeds van mening ben dat het nog verder verbeterd had kunnen worden voordat het in de plenaire vergadering kwam. Desondanks is het een redelijke bijdrage aan de taak van de EU om te zorgen dat alle regio's de mogelijkheid hebben om zich sociaal en economisch te ontwikkelen.
Ieder van ons wil de ongelijkheid tussen de regio's zo veel mogelijk verkleind zien. Het structuurfondsprogramma heeft in dat opzicht een belangrijke rol gespeeld. Helaas stelt de Commissie nu voor dat sommige gebieden die nog steeds alle mogelijke hulp nodig hebben om hun achterstand ten opzichte van andere regio's weg te werken, geen doelstelling-1financiering meer krijgen. Het valt niet mee om kiezers in bijvoorbeeld Noord-Ierland te vertellen dat de EU vastbesloten is om alle regio's op hetzelfde niveau te brengen, en tegelijkertijd te moeten uitleggen dat de Commissie vindt dat een heel belangrijk deel van de financiële steun om dat te bereiken, moet worden ingetrokken. Ik dring er nogmaals op aan om te heroverwegen of het nodig is zo stug vast te houden aan het 75 %-criterium voor het BBP.
Ik verwelkom het engagement waarmee in dit verslag wordt getracht manieren te vinden om de werkloosheid terug te dringen. Dat blijft het grootste sociale en economische probleem van de Europese Unie en ik ben de rapporteur erkentelijk dat zij het verslag heeft gebruikt om te proberen daar iets aan te doen.

Novo
Wij vinden het op zijn minst inconsequent dat gebruik wordt gemaakt van het betoog over de economische en sociale samenhang, of het nu gaat om een Europese Unie van 15 landen of een uitgebreide Unie, zonder duidelijk voor ogen te hebben dat het hoogst noodzakelijk is de communautaire begroting van de nodige instrumenten te voorzien om het verlangen naar een echte en ware convergentie ook ten volle te kunnen invullen, met andere woorden, om daadwerkelijk bij te dragen aan de economische en sociale samenhang.
Daarom staan wij erop een aantal amendementen in te dienen die erop gericht zijn het verslag over het hoofdstuk betreffende de economische en sociale samenhang van de Agenda 2000 de coherentie te verschaffen die in sommige voorstellen ter bevordering van de samenhang ontbreekt. Zonder de nodige uitleg en de financiële omlijsting is de kans groot dat het bij louter retorische figuren blijft.
Vandaar dit amendement dat een herbevestiging beoogt van het standpunt van het Europees Parlement betreffende de noodzaak om de inspanningen van de Europese Unie op het gebied van de instrumenten voor de samenhang te verstevigen door (minstens) totdat de uitbreiding een feit is de steunverlening te handhaven die in categorie 2 van de financiële vooruitzichten voor 1999 is opgenomen (0, 46 % van het BNP). Dit amendement werd verworpen, met name door de leden van de Europese socialistische fractie en van de Europese Volkspartij.
Vandaar ook het amendement dat erop gericht was de steun van het Europees Parlement toe te zeggen aan het door de Commissie in Agenda 2000 voorgestelde standpunt met betrekking tot het Cohesiefonds na 1999 (overigens een van de weinige positieve aspecten van dit document). Ook dit amendement werd door de meerderheid verworpen, weerom door dezelfde fracties, en het werd bewust vervangen door een tekst die eigenlijk niets nieuws en ook niets concreets toevoegt aan het behoud van dit fonds voor de landen die tot de euro toetreden en een BNP hebben dat minder dan 90 % van het communautaire gemiddelde bedraagt. De bewoordingen waarin deze tekst is opgesteld zijn nog nietszeggender dan de formuleringen van Agenda 2000. Er worden eens te meer formules gehanteerd die het besluitvormingsproces vertragen en elke vorm van discussie en openheid uit de weg gaan (waarbij het Europees Parlement zich volledig buigt naar de wil van het huidige en toekomstige Duitse parlement). Objectief gezien zullen ook degenen die weigeren het Cohesiefonds in zijn huidige opzet te hernieuwen en er daarentegen op uit zijn de economische en sociale samenhang nog meer naar de achtergrond te doen verdwijnen en volledig ondergeschikt te maken aan de heersende financiële belangen, niet veel aan deze formules hebben.

Novo Belenguer
De toekomst van de economische en sociale samenhang tussen de regio's en de lidstaten van de Europese Unie hangt wellicht af van de toekomst die we in petto hebben voor het Cohesiefonds.
We mogen niet vergeten dat het echte criterium om in aanmerking te komen voor steun uit het Cohesiefonds in het Verdrag zelf is vastgesteld, in het protocol over de economische en sociale samenhang, namelijk een bruto nationaal product per inwoner dat lager ligt dan 90 % van het communautair gemiddelde, zoals ik in mijn amendement heb gepreciseerd.
Om die reden steunen we, net zoals de Commissie, de instandhouding van het Cohesiefonds voor de landen die voldoen aan de in het Verdrag vermelde voorwaarden en deel uitmaken van de Economische en Monetaire Unie.
De afschaffing van het Cohesiefonds vanaf het jaar 2000 voor de landen die meedoen aan de euro zou alleen maar de jarenlange vorderingen en inspanningen die werden gedaan met het oog op een convergentie die niet alleen die naam draagt maar reëel is, schaden of tenietdoen en het stabiliteits- en groeipact in gevaar brengen.
Dat zijn volgens mij voldoende redenen om de solidariteit en de geest van het Verdrag te eerbiedigen en de instandhouding van het Cohesiefonds te steunen, wat in ieders voordeel is en waar de hele Europese Unie baat bij heeft.

des Places
Het verslag van mevrouw Schroedter vertoont een aantal ernstige nadelen. Zo heeft de rapporteur zich hier en daar overgegeven aan een aantal betreurenswaardige gemeenplaatsen over de aard en de democratische kwaliteit van de structuurfondsen of over de aandacht voor een grotere betrokkenheid van de sociale partners, in het bijzonder de verenigingen die voor gelijke kansen voor mannen en vrouwen ijveren.
De rapporteur overdrijft bovendien waar ze het heeft over de "doorslaggevende" bijdrage van het structuurbeleid aan de strijd tegen de werkloosheid.
Mevrouw Schroedter is jammer genoeg een van die parlementsleden die de financiële voorstellen van Agenda 2000 onrealistisch vinden en die graag gezien hadden dat men verder was gegaan dan 1, 27 en 0, 46 % van het BNP.
Dit wordt natuurlijk niet zwart op wit gezegd in dit verslag, maar de filosofie achter heel wat paragrafen van de resolutie is hiervan doordrongen. Mevrouw Schroedter heeft de slechte neiging iedereen te willen plezieren: niet alleen het platteland of de regio's die afhankelijk zijn van de visserij, maar ook de steden, de begunstigde lidstaten van het Cohesiefonds, de ultraperifere gebieden, de kandidaat-lidstaten, enzovoort.
Het ontwaken dreigt pijnlijk te worden op financieel vlak.
Onze fractie wenst daarentegen dat de Gemeenschap versnippering van de overheidsmiddelen vermijdt en dat zij haar budgettaire inspanningen concentreert op de gebieden die het doel uitmaken van een gemeenschappelijk beleid: de landbouw en de visserij.
Mevrouw Schroedter legt terecht de nadruk op de zwakke plekken van het beleid voor economische en sociale samenhang en onderstreept terecht de aanzienlijke verschillen die er nog altijd zijn, maar gêne weerhoudt haar ervan te wijzen op de nefaste gevolgen die de eenheidsmunt ongetwijfeld voor het evenwicht tussen de regio's zal hebben.
De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten kan er zich echter alleen maar over verheugen dat de rapporteur zo openlijk de verdediging van de plattelandsgebieden en de van de visserij afhankelijke gebieden op zich neemt. Wij vrezen dat deze laatste gebieden sterk te lijden zullen hebben van de door Agenda 2000 aanbevolen hervorming. Op aandringen van onze fractie, stelt mevrouw Schroedter voor de nieuwe "doelstelling 2 op te splitsen in twee deelcategorieën (industrie/stad en platteland/visserij) met specifieke toelatingsvoorwaarden, doelstellingen en financiële middelen om het platteland een eigen en verzekerde steun te waarborgen" .
Hoewel dit verslag ernstige tekortkomingen vertoont, wilde onze fractie deze kans niet laten liggen om een zo positieve tekst voor het platteland en de van de visserij afhankelijke gebieden, en dus voor de Franse belangen, te laten goedkeuren. Om deze reden hebben wij het verslag-Schroedter goedgekeurd.

Porto
Ik schaar mij achter het verslag-Schroedter in de bewoordingen waarin het door de Commissie regionaal beleid is opgesteld, omdat het een Europees beleidskader beoogt dat de economische en sociale samenhang tussen de verschillende regio's en lidstaten garandeert.
De afschaffing van de economische grenzen en de inwerkingtreding van de Economische en Monetaire Unie zijn onverenigbaar met het behoud van de huidige verschillen inzake ontwikkeling, met als gevolg dat het nastreven van nieuwe politieke doelstellingen, zoals bijvoorbeeld de uitbreiding, niet ten koste van het structuurbeleid mag gaan, zoals overigens ten dele door de Commissie in de tekst over de Agenda 2000 wordt voorgesteld.
Ik geef dan ook uiting aan mijn twijfels en bezorgdheid met betrekking tot de pogingen om in het kader van de huidige Europese Unie van 15 landen het belang dat in de begroting aan het structuurbeleid is toegekend terug te schroeven en met betrekking tot de zogenaamde vernieuwingen op het gebied van de voorstellen voor nieuwe verordeningen die de onvoorwaardelijke tenuitvoerlegging van de communautaire bestekken zouden kunnen bemoeilijken.

Seppänen, Sjöstedt en Svensson
Wij hebben uiteindelijk tegen het verslag-Schroedter gestemd. Wij vinden dat de visie van de Commissie op de wijze van hervorming van de structuurfondssubsidies en het Cohesiefonds onvoldoende realistisch is om de uitbreiding naar Oost-Europa aan te kunnen. Zo vinden wij de prognose van de Commissie, die een jaarlijks groeitempo van circa 2, 5 procent voorspelt, veel te optimistisch. Er is een duidelijk risico dat de lidstaten worden gedwongen de begrotingsuitgaven te verhogen. Deze tegenstelling bleek ook heel duidelijk gedurende de Top van Cardiff.
De overeenkomst van Edinburgh over het Cohesiefonds was een voorlopige steun voor bepaalde landen, opdat deze konden voldoen aan de convergentiecriteria voor de EMU. Op het moment dat aan deze criteria wordt voldaan, zou de steun moeten ophouden. De EU had moeten inzien dat de huidige steun uit de structuurfondsen naast de EMU en het gemeenschappelijk landbouwbeleid een van de werkelijke hinderpalen is voor het welslagen van de uitbreiding met Oost-Europa. Dit probleem moet worden opgelost doordat de besluitvorming over regionaal beleid en structuurbeleid in hoofdzaak naar het nationale niveau wordt overgebracht.

Titley
Ik ondersteun de doelstellingen van de Commissie in haar plannen voor regionale financiering nadat nieuwe lidstaten uit het oosten zijn opgenomen in de EU. Betere afstemming op de armste regio's, minder ambtelijke rompslomp voor plaatselijke overheden bij het aanvragen van Europees geld, en het nemen van meer beslissingen op nationaal en regionaal niveau zijn allemaal welkome hervormingen.
De komende maanden zal ik deze kwestie echter nauwlettend blijven volgen om te zorgen dat Britse regio's, zoals mijn eigen district in het noordwesten van Engeland, hun rechtmatige deel van de toekomstige EU-financiering ontvangen. De wijze waarop we bepalen welke gebieden voor fondsen in aanmerking komen moet voor iedereen eerlijk zijn - hoewel ik de daling van de werkloosheid thuis verwelkom, is het nog steeds zo dat veel mensen via EU-projecten geholpen zouden kunnen worden. Waarom zouden we bijvoorbeeld niet de relatieve rijkdom per inwoner in een regio in aanmerking nemen? Regio's als zodanig zijn noch rijk noch arm - individuele personen en lokale gebieden wel, en de behoeften van de bevolking moeten de basis vormen voor financiering.
Ik verwelkom dus de hoognodige hervorming van de regionale fondsen van de EU, maar net als de mensen in mijn eigen regio zal ik erop toezien dat we in de toekomst door Europa eerlijk worden behandeld.
Europese Raad te Cardiff
Ahlqvist, Theorin en Wibe
In paragraaf 3 wordt gesteld dat de gemeenschap dichter bij de burgers moet worden gebracht. Wij zijn het daar volledig mee eens. Volgens de resolutie moet dit echter gebeuren door versterking van de integratie van het buitenlands en veiligheidsbeleid en van justitiële en binnenlandse vraagstukken. Dat is eerlijk gezegd volkomen absurd. Juist de overdreven integratie, de steeds maar verder gaande overdracht van macht van de lidstaten aan de Unie, is de hoofdoorzaak van de groter wordende afstand tot de mensen in de Unie. Dat is de hoofdoorzaak, samen met de overdreven privileges die aan parlementsleden en ambtenaren zijn toegekend. Verdere integratie zal de afstand tot het volk vergroten, niet verminderen.
Wij zijn daarentegen tevreden en verheugd over het feit dat Tony Blair en Göran Persson zich tegen een federaal Europa hebben uitgesproken en over de voorzet van Helmut Kohl en Jacques Chirac om politieke vraagstukken terug naar het nationaal niveau te brengen.
Nergens in de gezamenlijke ontwerpresolutie staat iets over de salarissen en vergoedingen voor de Europarlementariërs, een kwestie die in de media van verschillende lidstaten is aangekaart. Er is maar één goede oplossing voor het vraagstuk van de salarissen en vergoedingen van Europarlementariërs: laat de besluitvorming in dezen geheel en al over aan de lidstaten; dan kan ieder land salarissen en andere vergoedingen geven in overeenstemming met de geldende bepalingen en heersende gewoonten in de respectieve landen.

Berthu
De gezamenlijke brief die Frankrijk en Duitsland aan de vooravond van de Top in Cardiff aan de voorzitter van de Europese Raad gezonden hebben om het probleem van de subsidiariteit aan de orde te stellen in het licht van een komende hervorming van de Europese instellingen wordt van federalistische zijde vaak voorgesteld als verkiezingsretoriek van kanselier Kohl. Als dat inderdaad zo zou zijn, zouden wij ons nog meer zorgen maken, want onafhankelijk van deze omstandigheden getuigt dit document van een enorme terughoudendheid, die weinig goeds voorspelt voor het vermogen van de betrokkenen om de echte problemen van Europa op te lossen: zelfs wanneer president Chirac en kanselier Kohl de Commissie willen aanvallen, slagen zij hier niet in, zozeer zijn zij zelf de gevangenen van het federalistische gedachtegoed.
Wat is subsidiariteit volgens deze brief? Het is, kort samengevat, een organisatieprincipe dat het mogelijk maakt Europa de bevoegdheid voor de belangrijke beslissingen toe te kennen en de lidstaten bevoegdheid te geven voor kleine beslissingen. Dit principe zou het risico van "een op een gecentraliseerde manier georganiseerd Europa" vermijden en het mogelijk maken "in de besluitvorming rekening te houden met de lokale, regionale en nationale eigenheid" . Het AFP-communiqué van 15 juni, dat de woorden van de Franse delegatie in Cardiff weergeeft, vat de situatie goed samen door te stellen dat subsidiariteit een decentralisatieprincipe is.
Wij houden er echter een ander standpunt op na. Het is natuurlijk interessant dat Europa geen gecentraliseerde superstaat is, maar het zou nog veel beter zijn helemaal geen superstaat te kennen. Wij kunnen het waarderen dat de Europese instellingen zo vriendelijk zijn in hun besluitvorming met "onze lokale, regionale of nationale eigenheid" rekening te houden, maar wij zouden nog veel gelukkiger zijn als wij zelf direct of in het kader van onze nationale vertegenwoordigingen deze besluiten konden nemen. Wij nemen kortom kennis van het feit dat de staatshoofden en regeringsleiders ons de onbelangrijke beslissingen willen laten, maar wij zouden ook de belangrijke beslissingen willen nemen.
Subsidiariteit komt voor ons met andere woorden niet neer op louter decentralisering, waarbij Brussel enkele bevoegdheden kwijtspeelt, maar legitimiteit krijgt voor de essentiële zaken. Subsidiariteit is integendeel de erkenning van het feit dat de belangrijkste legitimiteit bij de nationale staten ligt, want zij vormen de levendigste cirkel van representatieve democratie die het dichtst bij de burger staat.
Het zijn bijgevolg de nationale staten die eventueel bevoegdheden aan Brussel afstaan en toezien op de uitoefening ervan. In onze visie is het zeker niet Brussel dat bevoegdheden "decentraliseert" ten gunste van de nationale staten.
Elke poging om de fundamentele beslissingen op het verst mogelijke niveau en dus in Brussel te laten nemen komt er eigenlijk op neer dat bevoegdheden aan de nabije en levendige democratie worden ontnomen om deze over te hevelen naar een kunstmatige en verafgelegen democratie. Dat is wat onze staatshoofden en regeringsleiders met een mooi woord "subsidiariteit" durven te noemen, duidelijk met de bedoeling dat wij dit manoeuvre beter zouden slikken. In feite is dit een aanslag op de democratie.

Blokland
Over de Top in Cardiff staat vast dat het een Top zonder nieuws was. De Top kwam te laat, want in mei was het belangrijkste thema, namelijk de EMU, besproken. Anderzijds kwam de Top te vroeg, want in een komende minitop wordt pas besloten over institutionele vraagstukken. Afspraken op het gebied van de lastenverdeling tussen de lidstaten moeten wachten tot in Duitsland verkiezingen zijn gehouden, omdat er anders niet op kan worden vertrouwd dat de afspraken met de Duitsers houdbaar blijven.
Uit de brief van Kohl en Chirac blijkt dat de harde Europese kern een pas op de plaats wil maken: geen verdere stappen op weg naar een federaal Europa. Daarnaast moet de macht van de Europese Commissie worden verkleind om de afstand tussen de burgers en de EU te verkleinen. We zijn verheugd dat in oktober wordt gesproken over de verdere ontwikkelingen van Europa. Maar het blijft vreemd dat er nu al weer gesproken moet worden over onderwerpen die in het Verdrag van Amsterdam niet geregeld konden worden, terwijl dit Verdrag in veel landen nog moet worden geratificeerd.
Tot slot nog iets over het Brits voorzitterschap. De bovengenoemde ontwikkelingen geven aan dat streven van Blair bij het begin van zijn voorzitterschap, namelijk Europa aan het volk terug te geven, is mislukt. Ondanks dit streven staat Europa nog even ver af van de burgers in Europa. Toch hebben wij voor de gemeenschappelijke resolutie gestemd, omdat we weinig reden hadden om tegen het weinige wat erin stond te stemmen.

Caudron
Ik zal mijn ontgoocheling over deze bijeenkomst van de Raad zonder veel belang niet verbergen achter lange lyrische en diplomatische volzinnen. Wat hebben de aangekondigde debatten opgeleverd? Wij moeten het toegeven, niet veel.
Zo is de werkgelegenheid bijna volledig naar de achtergrond verdwenen, en omdat ze deze kwestie niet wilden bespreken, zijn onze leiders het enkel eens geworden over een aantal eerdere verworvenheden. Wij mogen terecht meer verwachten van deze mensen, die als taak hebben de grote lijnen voor het Europa van de 21ste eeuw uit te zetten.
Jammer genoeg hebben wij vooral recht op een litanie van gemeenplaatsen over de euro, de Aziatische crisis en het feit dat Europa een model voor de wereld moet zijn. Kortom, niets nieuws en, zonder ook maar iemand met de vinger te willen wijzen, vind ik dit heel betreurenswaardig.
Gelukkig is er reden tot hoop dankzij de start van een institutionele hervorming. Wij moeten evenwel waakzaam blijven, want die mag niet - hoeft het nog gezegd? - beperkt blijven tot een discussie over de bijdragen die de lidstaten betalen.
Hoezeer ik dit ook betreur, ik moet toegeven dat de verklaringen van sommigen weinig reden tot optimisme bieden voor mensen zoals ik die voorstander zijn van een sterk politiek Europa dat zich doet gelden. We kunnen ons ook vragen stellen over de risico's van een uitbreiding in de huidige omstandigheden en over de eerste stappen die in dit verband gezet worden. Niemand is erbij gebaat dat de toekomstige uitbreiding en de institutionele consequenties daarvan plaatsvinden op grond van wankele compromissen, die de Economische en Monetaire Unie ernstig dreigen te destabiliseren.
Het enige emotionele ogenblik was te danken aan Nelson Mandela, die zijn nakende politieke afscheid aankondigde. Het Afrikaanse continent of Europa mag dit levende symbool van de strijd voor vrijheid en mensenrechten, deze man die greep op zijn eigen lot en dat van een heel volk heeft gekregen, niet vergeten. Ondanks de last der jaren, belichaamt hij nog altijd de hoop op verzoening tussen de volkeren, de hoop op verdraagzaamheid en de hoop op menselijkheid.
Onze staatshoofden en regeringsleiders kan ik niet danken, maar ik kan na afloop van de Top van Cardiff toch "dank u, mijnheer Mandela" zeggen.

Cushnahan
Evenals alle voorzitterschappen heeft ook het Britse voorzitterschap successen en mislukkingen gekend. Die ga ik nu echter niet opsommen.
Voor mij is het belangrijkste winstpunt dat het Verenigd Koninkrijk weer volop meedoet in Europa en er op positieve wijze aan meebouwt. Het Verenigd Koninkrijk heeft de Europese Unie nodig en de Europese Unie heeft het Verenigd Koninkrijk nodig.
Verder is het voor de Engels-Ierse betrekkingen van vitaal belang dat Ierland en het Verenigd Koninkrijk dezelfde Europese doelstellingen nastreven. Velen van ons hadden gehoopt dat Europa het kader zou bieden om beide delen van Ierland weer tot elkaar te brengen. De huidige Britse "opt-out" uit de ene munt levert filosofische, politieke en economische problemen op voor de betrekkingen tussen beide delen van Ierland en tussen het Verenigd Koninkrijk en Ierland.
Ik hoop en vertrouw erop dat de Britse regering aan haar positieve Europese houding zal vasthouden en dat ook dit probleem, hoe eerder hoe liever, zal worden opgelost.
Tenslotte wil ik ook graag vastgelegd hebben dat het door de ELDR ingediende amendement 7 mijn steun heeft.

Holm
Grote delen van deze aangenomen resolutie zijn voor mij onaanvaardbaar. Ik heb daarom bij de eindstemming tegengestemd. De reden hiervoor is dat ik het streven onjuist vind.
De mooie woorden van verschillende EU-regeringsleiders tijdens de Top van Cardiff dat de EU dichterbij de mensen moet worden gebracht, hebben niet tot concrete voorstellen van de Top geleid; men is eerder de tegenovergestelde richting ingeslagen. Als men deze woorden echt serieus meent, moet de EU stoppen met de opbouw van de "Verenigde Staten van Europa" en in plaats daarvan ernaar streven de macht terug te brengen bij de nationale parlementen, zodat de EU zich alleen bezighoudt met de duidelijk grensoverschrijdende problemen.
Ik vind dat het Europees Parlement, met zijn door het volk gekozen parlementsleden, deze mooie woorden van de EUregeringsleiders in zijn resolutie had moeten overnemen. Zoals de resolutie er nu uitziet, gaat men juist in tegenovergestelde richting, onder andere door opnieuw te vragen om voortzetting van de harmonisatie en coördinatie van het economisch beleid, het defensie- en veiligheidsbeleid en van justitiële en binnenlandse vraagstukken. Dat zijn geen eisen waarmee de EU dichter bij de mensen komt.
Ik heb gestemd tegen het amendement over een gemeenschappelijk statuut voor de leden van het Europees Parlement. In bepaalde opzichten is dit misschien gerechtvaardigd, maar tegelijkertijd is een van de grote beweegredenen voor een gemeenschappelijk statuut dat de leden een uniform salaris krijgen, wat ik geen bijster goed idee vind, vooral niet omdat er in de wandelgangen wordt gesproken over een uniform salaris van tegen de 100.000 Zweedse kroon per maand. Dat is een stuitend voorstel.

Lukas
De FPÖ stemt tegen paragraaf 1 omdat een snelle uitbreiding van de Unie in het huidige stadium van de voorbereidingen niet doelmatig lijkt.
Derhalve zijn wij ook tegen paragraaf 2 en onthouden wij ons van stemming over de paragrafen 2 tot en met 4, waarover en bloc wordt gestemd, terwijl wij in principe akkoord gaan met de paragrafen 3 en 4.

Macartney
Van amendement 7 (nieuwe paragraaf 19a) vind ik dat het wel een juist idee vertolkt, namelijk het wezenlijke idee dat er een einde moet komen aan discriminatie op grond van nationaliteit. Dat is opgenomen in het eerste deel van het amendement. Dat ondersteun ik volledig. De Britse leden van het Europees Parlement komen bijvoorbeeld, in tegenstelling tot leden uit de meeste andere lidstaten, niet in aanmerking voor gratis reizen naar, vanuit en binnen hun kiesdistricten. Dat is slechts één voorbeeld van de anomalieën. De formulering van het amendement schiet echter tekort door te impliceren dat, ongeacht of er vooruitgang wordt geboekt met betrekking tot een gemeenschappelijke regeling om deze discriminatie te beëindigen, het Europees Parlement bepaalde specifieke maatregelen dient te nemen. Dat zou het probleem van discriminatie op grond van nationaliteit echter niet oplossen. De voornaamste taak, die door het Parlement en de Raad samen moet worden uitgevoerd, is het vinden van een algehele oplossing.

Seppänen, Sjöstedt en Svensson
Wij hebben gestemd voor amendement 7 van de liberalen, omdat deze hierin vragen de vergoedingen aan de leden van het Europees Parlement te beperken en alleen de werkelijke kosten te vergoeden. Wij willen echter benadrukken dat wij beslist tegen het tweede deel van het amendement zijn, over de oprichting van een gemeenschappelijk statuut voor de parlementsleden.

Souchet
Wanneer ik zonet fel uitgevaren ben tegen de Britse premier, de heer Tony Blair, is dat omdat het werkelijk ontoelaatbaar is dat de fungerend voorzitter van de Raad van de Europese Unie het feit dat onze vissers hun werkinstrument, drijfnetten, ontnomen wordt, als een positieve beslissing voorstelt, hoewel de Europese Gemeenschap enkele jaren geleden het gebruik van drijfnetten had aanbevolen.
Is het geen echte schande dat een onverantwoorde en willekeurige maatregel, die hele vissersgemeenschappen tot wanhoop drijft, als een positief resultaat bestempeld wordt, dat op naam van het voorzitterschap van de Unie geschreven moet worden?
De heer Blair heeft bij het voorleggen van de balans van het Britse voorzitterschap van de Unie aan de Europese afgevaardigden niet geaarzeld om het verbod op drijfnetten als een van de hoogtepunten van het Britse voorzitterschap op het vlak van milieubescherming te bestempelen. Is hij dan helemaal niet op de hoogte van de rampzalige economische en sociale gevolgen die een dergelijk besluit in heel wat maritieme, kust- en eilandgebieden in Europa zal hebben? Hoe kan hij er prat op gaan aan de basis te liggen van een zo nefast besluit?
In het Europees systeem zoals het vandaag functioneert, zijn de feiten evenwel van weinig tel: de drijfveer van dit Europees besluit is andermaal van louter ideologische aard. De Britse regering, die ongetwijfeld dacht te scoren in de media op het vlak van milieubescherming, heeft alleen maar de oude obsessies van de Commissie en de verzinsels van pseudo-milieuorganisaties en goed georganiseerde en manipulerende lobby's overgenomen.
Ik zeg de Britse premier plechtig het volgende: aan uw voorzitterschap zal een smet kleven. U bent van kamp gewisseld, u hebt het traditionele Britse standpunt gewijzigd, u hebt uw eigen vissers en die van de andere lidstaten met uitzondering van één lidstaat verraden, u bent medeplichtig aan een monopoliestreven, u hebt de principes van het gemeenschappelijk visserijbeleid met voeten getreden, u hebt alle rechtvaardigheid afgewezen en zodoende een misstap begaan en een historische verantwoordelijkheid op u genomen. U hebt plaats genomen in het kamp van onrecht en discriminatie en de spot gedreven met de wetenschappelijke gronden van het gemeenschappelijk visserijbeleid en onze vissers aldus het beeld gegeven van een veraf en nonchalant Europa dat zich onverschillig en minachtend gedraagt. Gelooft u mij, zij zullen dit niet licht vergeten.
Het probleem van de drijfnetten is natuurlijk niet van cruciaal belang voor de toekomst van Europa. De manier waarop de kwestie behandeld werd, is evenwel tekenend voor de wijze waarop Europa geconcipieerd en gebouwd wordt. Onze burgers hebben genoeg van deze werkwijze, die erin bestaat Europa tegen de wensen van de Europeanen te bouwen.

Thyssen
Ik heb met overtuiging voor amendement 7 gestemd en stel met genoegen vast dat hiervoor in dit Huis een meerderheid is gevonden. Op deze manier maken wij duidelijk dat niet per se gewacht moet worden op het lang verwachte gemeenschappelijk statuut van alle parlementsleden om de noodzakelijke wijzigingen en verbeteringen aan te brengen in het stelsel van de onkostenvergoedingen.
Alle verbeteringen die we nu al kunnen doorvoeren, moeten er nu komen. Dat omvat onder meer het vermijden van elke vorm van oneigenlijk gebruik van onkostenvergoedingen. Oneigenlijk gebruik ligt dicht bij misbruik en dat moet voorkomen worden met alle middelen waarover wij beschikken. Ik vertrouw erop dat het Europees Parlement hier nu snel werk van maakt.
Verslag-Pompidou
Blokland
Met de voorgestelde richtlijn wordt beoogd een vrije handel mogelijk te maken in hulpmiddelen voor in-vitrodiagnostiek binnen de lidstaten van de Europese Unie. Daarbij komt tegelijk het belang van de volksgezondheid om de hoek kijken.
In eerste lezing heeft het Europees Parlement, daartoe aangezet door de rapporteur, collega Pompidou, dan ook aangedrongen op sterkere bescherming van de volksgezondheid. Terecht was er aandacht voor de medische risico's. Wat mij toen - en nu weer - tegenviel, is de geringe aandacht voor de ethische aspecten die aan de techniek van in-vitrodiagnostiek verbonden zijn. Dit geldt in de eerste plaats voor de hulpmiddelen die worden vervaardigd van producten die zijn gemaakt van weefsels of cellen van menselijke oorsprong. In de tweede plaats wijs ik op de prenatale diagnostiek. De consequenties van het standpunt om ethische aspecten die gepaard gaan met het gebruik van deze medische hulpmiddelen en technieken buiten beschouwing te laten, zijn niet te overzien. Zeker wanneer men in aanmerking neemt dat op Europees niveau het belang van commercialisering prevaleert boven dat van de bescherming van de volksgezondheid in lichamelijke en geestelijke zin.
Om bovengenoemde redenen heb ik tegen amendement 2 gestemd.

Hautala
Het is van belang dat er voor het gebruik van klinische testmethodes ethische voorschriften worden opgesteld, waarbij als uitgangspunt wordt genomen de bescherming van de persoonsgegevens van de persoon die een test ondergaat en de zekerheid dat de testen niet leiden tot discriminatie op grond van genetische eigenschappen.
Het aangenomen amendement op paragraaf 6 is voor de Commissie een politiek signaal om de behoefte aan een speciale wetgeving voor het veiligstellen van de bovengenoemde zaken in overweging te nemen.
Verslag-Camisón Asensio
Caudron
Ik verheug mij over de snelle reactie van onze Europese instellingen inzake een aangelegenheid van "groot strategisch belang" . Ik wil tevens zeggen dat onze collega, de heer Camisón Asensio, uitstekend werk geleverd heeft.
Het GSM-netwerk heeft dankzij de voorafgaande aandacht voor deze nieuwe communicatievormen een nooit gezien succes gekend. Het is bijgevolg logisch en wenselijk dat de Unie voortaan over gemeenschappelijke normen en regels beschikt. Wij kunnen met recht en reden denken dat ook het toekomstige UMTS-net een succes zal zijn.
Naast de belangrijke technische bijdrage behandelt ons Parlement terecht ook de dekkingsproblemen. Het spreekt vanzelf dat ik de amendementen steun die oog hebben voor de minder bevolkte gebieden, enerzijds, en de volledige compatibiliteit tussen GSM en UMTS, anderzijds.
Mobiele telefonie kent een nooit gezien succes in Europa. Europa blijft niet achter. Mijns inziens moeten wij echter nog grote inspanningen leveren om onze positie te verbeteren op het gebied van de nieuwe informatietechnologieën, in het bijzonder op het vlak van internetaansluitingen met een hoog debiet.
Deze tekst toont tenslotte aan dat wij, wanneer de wil aanwezig is, snel vooruitgang kunnen boeken. Het zou dan ook wenselijk zijn dat wij ook in andere kwesties op dezelfde manier in het geweer zouden komen.
Wij hebben vandaag reden om optimistisch te zijn.

Cushnahan
Het succes van het mobiele GSM-telefoonsysteem van de afgelopen jaren kan deels worden toegeschreven aan het feit dat Europa snel heeft gereageerd en vroegtijdig een normalisatiebeleid is gaan voeren. Door bij de derde generatie mobiele telefoons op soortgelijke wijze te handelen, kan de bevordering van gemeenschappelijke regels en normen opnieuw zorgen voor een snelle totstandkoming van netwerken en diensten voor het nieuwe UMTS-systeem.
Hoewel het UMTS-systeem niet voor het begin van de volgende eeuw vlot beschikbaar zal zijn, kunnen voorafgaande planning en Europese afstemming van bijvoorbeeld vergunningsprocedures bijdragen tot een soepele overgang van het GSMsysteem naar deze nieuwe technologie. UMTS zal de gebruikers, naast dezelfde mogelijkheden als het GSM-systeem, ook een snelle toegang tot Internet en andere multimediadiensten bieden. Dit soort diensten is momenteel niet mobiel beschikbaar. De snelle ontwikkeling van de communicatie- en informatietechnologie in de tweede helft van deze eeuw heeft echter geleid tot veranderingen in de technologische behoeften van mensen in Europa en de rest van de wereld.
Met een snel, efficiënt en gemakkelijk toegankelijk mobiel netwerk dat faciliteiten zoals een betrouwbare Internet-aansluiting biedt, kan de komende jaren in de behoeften van particulieren, bedrijven en andere organisaties worden voorzien. Door vroegtijdig te handelen en in heel Europa een gemeenschappelijk kader te scheppen voor het toekomstige gebruik van het UMTS-systeem, kunnen we ertoe bijdragen dat Europa voorop blijft lopen in de technologische ontwikkeling naar de 21ste eeuw.

Lindqvist
Het voorstel van de Commissie en het verslag zijn in grote lijnen uitstekend. De ontwikkeling op telecommunicatiegebied gaat ongelooflijk snel. Regelingen dreigen dan ook snel te verouderen en achterhaald te raken. EU-regelingen moeten minimumregels zijn. De EU moet ook initiatieven nemen tot wereldwijd overleg met andere markten om te vermijden dat in de verschillende werelddelen uiteenlopende systemen worden ontwikkeld. Het nieuwe systeem, UMTS, moet het platteland beter dekken.
Verstrekking van vergunningen moet op een serieuzer manier gebeuren dan via "verkoop aan de hoogstbiedende" . Er moet voldaan kunnen worden aan sociale eisen en eisen inzake dekking van dunbevolkte en perifere gebieden.
Verslag-Watson
Cushnahan
Ik wil de conclusies van de rapporteur graag onderschrijven. Dubbele belastingheffing is onjuist en onrechtvaardig.
Verder hoop ik dat de Commissie in de toekomst ook iets gaat doen aan de aanzienlijke verschillen tussen de diverse lidstaten voor wat betreft de prijs van auto's. Ik stel het zeer op prijs dat er een jaarverslag beschikbaar is waarin dit probleem centraal staat en dat er tegen bepaalde fabrikanten maatregelen zijn getroffen in verband met prijsafspraken. Er dient echter nog meer te gebeuren.
Als er daadwerkelijk sprake is van een interne markt, dan moeten de consumenten in de EU exact dezelfde prijs betalen voor dezelfde auto (inclusief belasting), ongeacht in welk land ze wonen.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen tegen het verslag-Watson. Het verslag wijzigt niets aan het voorstel van de Commissie, dat volgens ons vele problemen oplevert.
Wij zijn tegen het voorstel van de Commissie om de volgende redenen.
Het voorstel van de Commissie houdt onder andere in dat een persoon die ingezetene is van een lidstaat, maar zijn gewone verblijfplaats sinds meer dan 6 maand in een andere lidstaat heeft, een voertuig naar die andere lidstaat kan overbrengen zonder registratiebelasting te moeten betalen indien hij of zij deze in het land van oorsprong heeft betaald. Het voorstel zet de lidstaten die het systeem van registratiebelasting kennen, onder zware druk.
Voorts vermeldt het voorstel niet hoeveel voertuigen men mag invoeren. Het is dan ook niet uitgesloten dat er gespeculeerd zal worden op de invoer van voertuigen voor wederverkoop vanuit landen waar de registratiebelasting niet bestaat naar landen waar deze belasting wel bestaat.
Het voorstel ondermijnt het fiscaal beleid in de elf lidstaten waar registratiebelasting op voertuigen geheven wordt en kan tot misbruik leiden. Het voorstel van de Commissie is een inmenging in de nationale fiscale soevereiniteit. De amendementen in het verslag-Watson veranderen hier niets aan.

Thors
Het Parlement heeft vandaag gestemd over een ontwerprichtlijn over fiscale behandeling van personenauto's die definitief naar een andere lidstaat worden overgebracht in verband met een verandering van verblijfplaats, of tijdelijk worden gebruikt in een andere lidstaat dan die waar zij zijn geregistreerd. Deze ontwerprichtlijn is vooral van belang voor Finland en Denemarken, twee landen met hoge belastingen op ingebruikneming van auto's. Het voorstel maakt de regels op veel punten helderder, ook al lost het nog niet alle problemen op.
Finland dwingt remigranten tot betaling van onredelijke invoerbelastingen op voertuigen wanneer de eigenaar zich weer vestigt in zijn land van herkomst. Daarom heeft de Commissie een officiële klacht ingediend tegen Finland, dat inbreuk maakt op artikel 95 van het EG-Verdrag, wat er uiteindelijk toe kan leiden dat Finland voor het Europese Hof van Justitie wordt gedaagd.
Helaas is er een reëel gevaar dat Finland dit goede voorstel zal tegenhouden - misschien samen met Denemarken. De vraag is nu welke rol Finland wil spelen. Wil men een voorstel tegenhouden dat van groot praktisch nut zou zijn voor vele burgers in Europa, speciaal als er ideeën zijn over de manier waarop men een zinniger autobelasting in Finland zou kunnen invoeren, waarin rekening wordt gehouden met het milieu en waarmee tevens de verkeersveiligheid zou kunnen worden bevorderd?

Titley
Ontzet als ik ben over ervaringen met dubbele autobelasting onder mijn eigen kiezers die in andere EU-lidstaten rijden, ben ik blij om vandaag mijn steun aan dit verslag te geven.
In de Europese interne markt is het onaanvaardbaar dat mensen vrij zijn om in een ander land werk te zoeken, maar dat ze vaak extra belasting moeten betalen als ze hun auto mee willen nemen! Ik weet dat mensen in het verleden zijn aangemoedigd om op de fiets te stappen om werk te gaan zoeken, maar als je in een ander land gaat werken, zou het mogelijk moeten zijn om daar in je eigen auto te rijden zonder voor de tweede maal belast te worden.
Het is bemoedigend dat het voorstel van de Commissie om een einde te maken aan de dubbele autobelasting voor mensen die binnen de EU verhuizen, het gevolg is van een aantal verzoekschriften dat aan dit Europees Parlement was gericht. Hieruit blijkt dat de gekozen vertegenwoordigers van mensen werkelijk invloed kunnen uitoefenen op problemen waar mensen in hun dagelijks leven mee te maken hebben.
(De vergadering wordt om 13.27 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Actualiteitendebat
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0604/98 van de heer Bertens en anderen, namens de ELDR-Fractie, over de kernproeven door India en Pakistan; -B4-0619/98 van de heer Swoboda en anderen, namens de PSE-Fractie, over de kernproeven door India en Pakistan; -B4-0638/98 van mevrouw McKenna en anderen, namens de V-Fractie, over de Indiase en Pakistaanse kernproeven; -B4-0647/98 van de heer Hory, namens de ARE-Fractie, over de kernproeven door India en Pakistan; -B4-0657/98 van de heer Oostlander en anderen, namens de PPE-Fractie, over de kernproeven in het Indiase subcontinent; -B4-0663/98 van de heer Wurtz en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de kernproeven in India en Pakistan.
Bertens
Mijnheer de Voorzitter, ik neem aan dat de medewerkers van de commissaris overbrengen wat ik hier te vertellen heb.
De liberale fractie steunt de brede veroordeling in dit Huis van de kernproeven door India en Pakistan. Dat is duidelijk. Beide landen zien de regionale stabiliteit afnemen en dat kan niet goed zijn, voor geen van die twee landen. De kosten op de begrotingen, die toch al krap zijn, zijn enorm. India heeft ongewild Kasjmir weer op de internationale agenda geplaatst en het internationale klimaat voor ontwapening is ten zeerste verslechterd. Ons antwoord moet niet hetzelfde Pavlov-gehalte hebben. Sancties zijn namelijk niet de oplossing.
De enorme interne politieke steun in beide landen voor de proeven geven aan dat de volkswil moeilijk om te draaien is. Wij moeten meer naar de diepere problemen kijken. De regionale veiligheidssituatie en de bilaterale problemen tussen beide landen dienen het onderwerp te worden van een internationale conferentie. De juiste bemiddelaar moet worden gevonden.
Tenslotte moet de internationale gemeenschap een serieuze inspanning leveren om tot werkelijke nucleaire ontwapening te komen. Het NPV en het CTBT moeten in al hun onderdelen worden nageleefd. Dat betekent ook echt non-proliferatie.
Verder, als ik het toch heb over sancties zou de Unie zich wel kunnen verbinden tot een verbod op wapenexport naar beide landen. Zij hebben al meer dan genoeg wapens.

Truscott
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie zou ik graag willen zeggen dat de kernproeven die India en Pakistan in mei hebben gedaan, een ernstige bedreiging vormen voor de veiligheid in de regio en in de wereld. Niet alleen hebben de proeven de spanningen in het Indiase subcontinent doen oplopen, maar ook is de groep kernwapenlanden er groter door geworden. Dat is een inbreuk op het non-proliferatieprincipe. Andere landen kunnen nu geneigd zijn om ook naar nucleaire bewapening te streven.
Terwijl er meer moet worden gedaan om te zorgen dat het Non-proliferatieverdrag door de bestaande kernmogendheden wordt uitgevoerd, kunnen verdere kernproeven slechts leiden tot wereldwijde onveiligheid en het risico van een kernoorlog. Daarom moeten India en Pakistan onmiddellijk en onvoorwaardelijk het Non-proliferatieverdrag en het Verdrag inzake een algeheel verbod op kernproeven ondertekenen.
De Europese Unie en de Verenigde Staten hebben terecht politieke en beperkte economische sancties tegen India en Pakistan afgekondigd. Zolang zij niet meewerken aan de tendens in de internationale gemeenschap om kernwapens terug te dringen en uiteindelijk helemaal van de aardbol te verwijderen, is het terecht dat deze sancties van kracht blijven.
Evenmin mogen India en Pakistan kerntechnologie exporteren of doorgaan met het ontwikkelen en opstellen van kernwapens. De EU-lidstaten moeten ervoor zorgen dat het kernprogramma van geen van beide landen door Europese apparatuur of knowhow wordt ondersteund.
Verder is er de kwestie Jammu en Kasjmir. Dit probleem sleept al veel te lang en ligt aan de basis van de vijandigheid en achterdocht tussen New Delhi en Islamabad. Het wordt tijd dat de EU meewerkt aan de inzet van een bemiddelaar in de tragische verdeling van Kasjmir, die al twee oorlogen tussen India en Pakistan heeft veroorzaakt en duizenden levens heeft gekost. Het conflict bestaat vandaag de dag nog steeds, maar omwille van alle inwoners van Jammu en Kasjmir wordt het tijd dat er, met hun toestemming, een oplossing voor komt.
Er is dringend behoefte aan vertrouwenversterkende maatregelen tussen India en Pakistan en aan praten in plaats van oorlog voeren.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, wij allen moeten de kernproeven van zowel Pakistan als India volledig veroordelen, maar we moeten ook naar onszelf kijken - naar de verantwoordelijkheden die de Europese Unie heeft en het feit dat Frankrijk nog niet zo lang geleden, ondanks tegenstand uit de hele wereld, kernproeven heeft uitgevoerd.
Alle permanente leden van de VN-Veiligheidsraad moeten verantwoordelijkheid nemen voor de huidige situatie. De vijf kernmogendheden hebben op de bijeenkomst van de Voorbereidende Commissie van het NPV in Genève iedere overeenstemming over zelfs de kleinste stap naar nucleaire ontwapening geblokkeerd. Daarnaast is het ook van belang dat onze eigen Ierse minister David Andrews, die een campagne voor een kernwapenvrije wereld is gestart en daarbij door één andere lidstaat van de Europese Unie wordt gesteund, ook door de andere lidstaten van de Europese Unie wordt ondersteund in dit initiatief om helemaal van kernwapens af te komen.
In januari 1946 vroeg de Algemene Vergadering van de VN in haar allereerste resolutie unaniem om een commissie die voorstellen moest doen voor het uitbannen van atoomwapens en alle grote massadestructiewapens uit de nationale wapenvoorraden. Atoomwapens zijn er nog steeds. Niet alleen zijn ze niet verdwenen, er is zelfs sprake van grootschalige verspreiding. Twee lidstaten binnen de Europese Unie - Groot-Brittannië en Frankrijk - dragen daar een enorme verantwoordelijkheid voor. Dat moeten ze accepteren. Het wordt eens tijd dat zij, samen met andere landen in de wereld, hun kernwapenarsenaal opruimen.

De Voorzitter
Ik begroet met genoegen mevrouw Cresson, die eindelijk aanwezig is. Ik hoop dat haar medewerkers haar een samenvatting zullen geven van alle interessante opmerkingen die hier al in haar afwezigheid gemaakt werden. Welkom, mevrouw Cresson.
Mijnheer Dell'Alba, u hebt geluk, er is een commissaris aanwezig om naar uw woorden te luisteren.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, ik zei het net, maar ik was enigszins gegeneerd omdat wij, het dient gezegd, zelf ook niet talrijk aanwezig zijn. Ik heb dus geen voorstel van orde ingediend en ik ben net als u verheugd dat we een gesprekspartner hebben.
Ik wil gewoon zeggen dat wij deze zoveelste weinigzeggende resolutie niet met tegenzin, maar evenmin van ganser harte onderschreven hebben. Wij hadden iets kordater kunnen zijn. Mijns inziens zijn deze kernproeven in India en Pakistan een heel ernstige zaak en nemen wij die iets te licht, iets te diplomatisch op. Naar mijn mening hadden wij een strengere toon moeten aanslaan. Het GBVB kan alleen maar verhinderen dat het Parlement een delegatie naar internationale conferenties zendt en is zelf totaal ondoeltreffend op het vlak van het buitenlands en veiligheidsbeleid. Laten wij ons dan ook tevreden stellen met deze tekst en met belangstelling wachten op het antwoord dat de Commissie ons terzake zal geven.

Elmalan
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, Pakistan heeft niet lang gewacht om de Indiase kernproeven te beantwoorden, zodat het schrikbeeld van een kernoorlog opnieuw opdoemt. Deze situatie houdt ongetwijfeld grote gevaren in voor Azië, maar ook voor de veiligheid van de gehele wereld. Deze proeven, die onmiddellijk door onze fractie veroordeeld werden, dreigen de verspreiding en de proliferatie van kernwapens in de wereld nieuw leven in te blazen.
Om te vermijden dat andere landen die in staat zijn een kernbom te bouwen, het voorbeeld van deze landen volgen, dienen dringend maatregelen genomen te worden met het oog op een volledig en definitief verbod op kernproeven - met inbegrip van proeven in laboratoria - die een aantal kernmogendheden blijven uitvoeren en de vernietiging van alle kern- en massavernietigingswapens.
Wij moeten een einde maken aan deze verschrikkelijke dreiging, zoals wordt voorgesteld door het internationale netwerk "Abolition 2000" , dat momenteel meer dan duizend organisaties overal ter wereld verenigt. Dit netwerk heeft zich tot doel gesteld in het jaar 2000 een overeenkomst over de verwijdering van kernwapens te sluiten, zodat de middelen die momenteel aan militaire uitgaven verspild worden, gebruikt kunnen worden voor milieubescherming, gezondheidszorg, onderwijs en ontwikkeling.
Om bij te dragen aan het welslagen van deze campagne steun ik het voorstel van de Japanse regering om een internationaal forum op te richten. Dit forum zou, heel symbolisch, zijn eerste bijeenkomst in Hiroshima houden en zou tot doel hebben methoden vast te stellen om onze planeet voorgoed van alle kernwapens te verlossen.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Commissie zeggen dat iedere overweging van sancties tegen de volkeren van het Indiase subcontinent in reactie op de recente proeven met kernwapens, naar mijn mening verkeerd zou zijn. Dat is een zeer simplistische reactie die grotendeels neerkomt op het straffen van de machtelozen voor de kennelijke zonden van de machtigen. Zo'n ontwikkeling zou ook tenietdoen wat deze landen hebben bereikt op het gebied van elementaire gezondheidszorg en onderwijs, wat zozeer heeft bijgedragen tot het bevorderen van het welzijn van de bevolking.
Uiteraard betreur ik wat er is gebeurd, maar wij in Europa moeten de realiteit onder ogen zien en onze ontwikkelingshulp aan de één miljoen armen op het Indiase subcontinent voortzetten. In dat verband heb ik een mondelinge vraag aan de Commissie gesteld, waar ik ooit antwoord op hoop te krijgen: is zij het er niet mee eens dat de wapenwedloop ertoe leidt dat middelen terechtkomen bij het militair-industriële complex in plaats van bij ontwikkeling en armoedebestrijding, en vindt zij ook niet dat het instellen van sancties onder deze omstandigheden neerkomt op het straffen van de machtelozen voor de zonden der machtigen?

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, vijf onderaardse kernproeven door de Indiërs in Rajasthan werden beantwoord met zes kernproeven door de Pakistani in Belutsjistan. De reactie in het Westen: verontwaardiging en ontzetting, in Azië: laaiend enthousiasme. Wie de gevreesde wapenwedloop wint is onduidelijk, maar duidelijk is dat miljoenen mensen verliezen. Zij hebben geen behoefte aan macht en nationaal prestige, maar aan kansen, aan het ontsnappen aan de armoede en aan onderwijs en opleiding hetgeen hen tot nu toe onthouden is.
De kernproeven van de Indiërs vormen het antwoord op China, dat al jarenlang zijn wapenarsenaal uitbreidt. Waar blijft het protest van het Westen daarop? Zelfs in Tibet worden kernwapens opgeslagen en China levert wapen-knowhow en raketten aan Pakistan. Zullen het islamitische Pakistan en de grootste democratie ter wereld, India, bereid zijn internationale verdragen inzake kernwapens te ondertekenen als zij door de geïndustrialiseerde landen als onderhandelingspartners worden erkend? Als men op toezichtcomités van de kernwapenlanden kan vertrouwen en als er eindelijk nucleaire veiligheid kan worden gewaarborgd, dan zal het eenvoudiger zijn om het Non-proliferatieverdrag te ondertekenen, evenals het Verdrag inzake een algeheel verbod op kernproeven, dat echter ook eindelijk door het Amerikaanse Congres moet worden geratificeerd.

André-Léonard
Mijnheer de Voorzitter, velen van ons hebben tijdens de vorige vergaderperiode onmiddellijk gereageerd en de Indiase kernproeven veroordeeld. We kennen het vervolg: enkele dagen later heeft Islamabad het voorbeeld van New Delhi gevolgd, ondanks de pogingen van de Raad, de Verenigde Naties en de Verenigde Staten om Pakistan ervan te overtuigen dit niet te doen. Na decennia van moeilijke relaties, blijft de kwestie Kasjmir een twistappel tussen beide landen. Wij verwachten een gebaar van India waarmee het de internationalisering van dit probleem verwerpt en de 30.000 mensen die aan beide zijden van de grens voortdurend in angst leven, geruststelt.
Er moet een einde komen aan een waanzinnige wapenwedloop - die voornamelijk te wijten is aan overdreven nationalisme van beide zijden - die onvermijdelijk tot een escalatie en regionale en internationale instabiliteit zal leiden. Als grootste democratie ter wereld moet India blijk geven van wijsheid en de afschuwelijke spiraal van de proliferatie van kernwapens een halt toeroepen. Ook China moet zich toegeeflijker opstellen in deze bijzonder kwetsbare regio. Alles moet in het werk gesteld worden opdat de dialoog hersteld wordt, en ik juich dan ook het initiatief van de Raad toe om een regionale top over de veiligheid in Azië te houden. De Unie verzoekt India en Pakistan het Verdrag betreffende het verbod op kernproeven en het non-proliferatieverdrag onmiddellijk en onvoorwaardelijk te ondertekenen en te ratificeren.

Holm
Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen slechts het onbegrijpelijke feit betreuren dat er nu elf kernwapenproeven zijn genomen in India en Pakistan. Dat maakt dat er een grote verantwoordelijkheid op ons komt te rusten. Ik betreur het dat wij niet bereid zijn de export van wapens en wapenonderdelen naar India en Pakistan aan te pakken. Ook mijn eigen land exporteert helaas wapenonderdelen naar India.
In Zuid-India zijn de militaire uitgaven de laatste tien jaar met 25 procent gestegen. De regering van India investeert meer dan een kwart van de nationale onderzoeksgelden in militair onderzoek; gelden die op een veel en veel betere manier hadden kunnen worden gebruikt voor alle armen in deze regio. De nieuwe regering in India heeft nu bovendien in haar begroting voor de komende vijf jaar een stijging van de uitgaven met 100 procent voorgesteld.
Wat hierachter zit is natuurlijk de Kasjmir-crisis. Het is betreurenswaardig dat India en Pakistan er niet in zijn geslaagd dit probleem langs diplomatieke weg op te lossen. Wij moeten er via de VN voor ijveren, een diplomatieke oplossing te vinden via regionale conferenties en stimulansen, voordat het te laat is.

Caligaris
Mijnheer de Voorzitter, de wereld heeft op de nucleaire experimenten van India en Pakistan gereageerd met het bange vermoeden dat we weer terug zijn in het klimaat van afschrikkingsstrategieën en dreigen met wederzijdse vernietiging. Er is gezegd dat men de status van kernmacht wil verwerven en ook is er gesproken over de mogelijkheid van een conventionele oorlog die in een kernoorlog kan ontaarden.
Ik vind al deze oorlogsscenario's wel heel oud en achterhaald, het werpt ons weer helemaal terug in de sfeer van de koude oorlog. Met zo'n diagnose kan het risico van proliferatie toch zeker niet teruggedrongen worden! De realiteit is heel anders en veel weerbarstiger, veel bescheidener maar misschien ook riskanter: kernwapens worden ingezet om te intimideren, om politieke acties van andere landen te voorkomen, en om te chanteren. Gisteren stond in de Herald Tribune het bericht dat Korea het dreigement heeft geuit raketten te zullen exporteren als het land geen forse economische bijstand wordt verleend. Dat is een techniek die al eerder is gehanteerd en waar men zich waarschijnlijk nog vaker van zal bedienen. Het is ook een kwestie van nationale trots: de Pakistaanse premier heeft gezegd dat hij heeft moeten zwichten voor de publieke opinie. Ook is er een probleem misschien van afschrikking.
Als men dit doorheeft en een goede diagnose formuleert, dan kan misschien ook het kwaad genezen worden. Anders lukt het niet!

Oostlander
Mijnheer de Voorzitter, de kernproeven van India en Pakistan hebben ons met de neus gedrukt op het feit dat we eigenlijk leven in een situatie waarin wij niet alleen maar kritiek kunnen uiten op deze landen maar ook zelfkritiek moeten uiten. Het is natuurlijk eigenlijk een schandaal dat de huidige kernmachten niet voldoende hebben gedaan om hun eigen wapenproductie en eigen wapenvoorraden te verminderen. Dat leidt ertoe dat ook andere landen gaan menen dat het bezit van kernwapens toch wel een belangrijke bevordering is van de status van het eigen land. Als het dan zo is dat op het Indiase subcontinent het ene land geslaagde kernproeven neemt en wapens ontwikkelt, dan voelt het andere land zich natuurlijk gedwongen om hetzelfde te doen omdat men niet kan beschikken over een garantie dat men beschermd is tegen nucleaire aanvallen van de tegenpartij.
Daarom is het van groot belang dat bij dit belangrijke incident ook de westerse wereld en Rusland en China inzien dat ze ernst moeten maken met een doorgaande ontwapening op kernwapengebied. Onlangs hebben we nog het onmogelijke probleem van Frankrijk gehad, dat zelf ook nog tot kernproeven overging bij Mururoa. Ik ben er dan ook erg voor om in elk geval de veroordeling van de twee landen, Pakistan en India, niet op een hardere wijze te laten uitpakken dan de veroordeling van Frankrijk, waar het eigenlijk een veel ergere zaak was dat het tot kernproeven overging. Overigens hoop ik dat onze actie ertoe kan bijdragen dat er een snelle ondertekening plaatsvindt van het non-proliferatieverdrag door de beide nieuwe kernmachten en dat op zo een manier de totale kringloop van bewapenen, bewapenen en bewapenen tijdig wordt gestopt.

Cresson
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de nucleaire escalatie in Zuid-Azië heeft enorme politieke en geostrategische gevolgen, die u overigens al onderstreept hebt. Het non-proliferatiestelsel wordt hier opnieuw ter discussie gesteld en de kwestie dreigt over te slaan naar andere landen.
De Europese Unie streeft allereerst naar het herstel van de geloofwaardigheid van het non-proliferatiestelsel, de ratificatie door India en Pakistan van het non-proliferatieverdrag en het CTBT, het Complete Test Ban Treaty , het herstel van een substantiële dialoog tussen India en Pakistan en met name naar een aanvaardbare oplossing voor het probleem Kasjmir, dat steeds weer opduikt in de rivaliteit tussen India en Pakistan. India, dat er tot op heden in geslaagd was het conflict bilateraal te houden, heeft hier een grote fout gemaakt. Wij moeten deze nieuwe kans benutten.
Wij moeten tevens de instelling steunen van mechanismen voor regionale veiligheid die daar tot nu toe, in tegenstelling tot in andere delen van de wereld waaronder de ASEAN, jammer genoeg ontbreken. We moeten een positieve dynamiek creëren zodat niet alleen deze landen, maar ook de internationale gemeenschap uit de impasse kunnen raken. Uit dit oogpunt en rekening houdende met de onzekerheid die momenteel in India en Pakistan heerst, lijkt het niet erg verstandig te opteren voor een weg die tot een breuk in de dialoog met deze landen kan leiden. Ik zeg dit voor een aantal sprekers die willen dat we verder gaan of vergeldingsmaatregelen nemen. Wij zijn van oordeel dat de dialoog met deze landen moet worden voortgezet. Wij moeten hen klaar en duidelijk doen inzien dat de keuze voor kernwapens hen alleen maar kan schaden. De Europese Unie heeft zich in dit verband bereid verklaard de nodige maatregelen te treffen en India en Pakistan op voet van gelijkheid te behandelen. Een dergelijke aanpak mag evenwel geen einde maken aan de weg van de dialoog.
De Commissie is bereid bij te dragen aan de inspanningen van de internationale gemeenschap om initiatieven te ontwikkelen en te nemen die tot doel hebben de regionale stabiliteit te bevorderen en de kernproliferatie een halt toe te roepen.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, kan ik ervan uitgaan dat er op dit moment geen sprake van is dat er sancties worden ingesteld?

Cresson
Zoals ik zonet ook al zei, is er inderdaad geen sprake van sancties en moeten wij de dialoog met deze landen daarentegen op een zo doeltreffend mogelijke wijze voortzetten.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0605/98 van de heer Fassa en anderen, namens de ELDR-Fractie, over de oorlog tussen Ethiopië en Eritrea; -B4-0620/98 van de heer Vecchi, namens de PSE-Fractie, over het conflict tussen Ethiopië en Eritrea; -B4-0631/98 van de heer Pasty en anderen, namens de UPE-Fractie, over het conflict tussen Ethiopië en Eritrea; -B4-0637/98 van de heer Günther en anderen, namens de PPE-Fractie, over het conflict tussen Ethiopië en Eritrea; -B4-0644/98 van de heer Telkämper en anderen, namens de V-Fractie, over het conflict tussen Ethiopië en Eritrea; -B4-0649/98 van de heren Hory en Macartney, namens de ARE-Fractie, over het conflict tussen Ethiopië en Eritrea; -B4-0664/98 van de heer Vinci en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over het conflict tussen Ethiopië en Eritrea.
Bertens
Mijnheer de Voorzitter, de oorlog tussen Ethiopië en Eritrea om een grondgebied van 400 km2 is weer een buitengemeen goed voorbeeld van de vernietigende kracht van verkeerd overleg, van oorlog, van zinloos geweld, waar preventieve diplomatie wellicht iets had kunnen uitvoeren. Jammer genoeg zijn deze dood- en bloedarme landen, die goede buren waren tot voor pakweg drie maanden geleden, niet in staat om zichzelf te verhoeden voor deze vernietiging over en weer.
Ieder grensverschil kan niettemin worden opgelost door bemiddeling, met geven en nemen. De partijen moeten worden aangemoedigd een staakt-het-vuren te accepteren en ik verwelkom dan ook de inzet en de bereidwilligheid van de regering van Rwanda en de Egyptische president.
De Unie moet de bereidwilligheid hebben alle nodige hulp te geven en zeker noodhulp voor vluchtelingen. Deze arme landen moeten tot het inzicht worden gebracht dat een militaire oplossing voor dit soort kleine of grote conflicten nooit tot echte oplossingen leidt. Een militaire oplossing kan geen duurzame oplossing zijn.

Cunningham
Mijnheer de Voorzitter, nog maar een paar weken geleden ben ik in Ethiopië en Eritrea geweest en heb ik zowel de premier van Ethiopië als de president van Eritrea ontmoet, naast tal van andere politici en mensen. Ik vind het absoluut onvoorstelbaar dat deze twee landen juist in dit grensconflict verzeild zijn geraakt. De geschiedenis is bezaaid met allerlei zinloze oorlogen, maar dit moet wel een van de meest zinloze oorlogen in honderden jaren zijn. Het gaat hier om twee landen waarvan de leiders feitelijk zij aan zij hebben gestreden tegen het meedogenloze bewind van de Dergue - het communistische regime in Ethiopië. Als je bedenkt dat, van de 175 landen van de wereld op de VN-ontwikkelingsindex, zowel Ethiopië als Eritrea zich bij de onderste vijf bevinden en dat dit conflict niet alleen tot veel grotere armoede in beide landen zal leiden maar ook tot veel grotere instabiliteit in de hele regio, dan moeten we beide landen oproepen zich terug te trekken van de rand van de oorlog en besprekingen te gaan voeren.
Ik zal een mondeling amendement indienen om deze resolutie in overeenstemming te brengen met de recente ontwikkelingen, omdat er inmiddels door tussenkomst van Rwanda, de OAE en de Verenigde Staten een wapenstilstand tot stand is gebracht. Wij moeten alles doen wat in onze macht ligt om te zorgen dat dit bestand standhoudt.
Ik roep beide partijen - de Ethiopiërs en de Eritreeërs - op om zich terug te trekken van de rand van wat een enorme tragedie zou zijn en om door te gaan met de bemiddeling. Ik roep de Europese Unie op om alles te doen wat in haar macht ligt om te zorgen dat er een vreedzame oplossing komt voor wat ik als een tragisch en zinloos conflict heb omschreven.

Robles Piquer
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, toen men de president van Ethiopië kortgeleden vroeg naar de oorzaken van het conflict antwoordde hij simpelweg dat het heel moeilijk is om een eenvoudig antwoord te geven. En de president van Ethiopië zei dat de gebeurtenissen hem hadden verrast, aangegrepen en in de war gebracht.
Maar het meeste verrast en in de war gebracht lijken de Europeanen te zijn, want het lijdt geen twijfel dat ondanks de sterke historische banden die de Europese Unie en met name sommige lidstaten met dit gebied hebben, hier niemand op de hoogte leek te zijn. En in een van de hoofdpunten van onze ontwerpresolutie verwijten wij de Raad dat deze niet meer heeft gedaan dan de gebeurtenissen in enkele mooie woorden te veroordelen en dat hij zelfs niet heeft deelgenomen aan de onderhandelingen die een einde moeten stellen aan de vijandelijkheden. Zoals we weten, zijn het de Verenigde Staten, Rwanda en de OAE die tussenbeide zijn gekomen.
De passiviteit en het nietsdoen van de Raad leggen op schandelijke manier het ontbreken van een gemeenschappelijk buitenlands beleid bloot. Het is ook een drama dat in deze landen die zo nauw verbonden zijn, niet alleen geografisch, maar ook ideologisch en historisch - en nu dus ook op het slagveld, al schijnt er op dit moment een staakt-het-vuren te zijn - er een oorlog van het einde van de wereld plaatsvindt, om een begrip te gebruiken uit de gelijknamige en buitengewone roman van de Spaans-Peruviaanse schrijver Vargas Llosa, die u ongetwijfeld gelezen hebt en die zich afspeelt in Brazilië. De verschrikkingen van deze oorlog worden door de auteur meesterlijk beschreven.
Ik ben dus van mening dat onze mooie woorden en zelfs onze omvangrijke humanitaire hulp in de toekomst, en eigenlijk al in het heden, niet volstaan en dat dit een les is - al bij al nog op kleine schaal - waar we onvermijdelijk conclusies uit moeten trekken om een einde te maken aan onze passiviteit en inactiviteit.

Telkämper
Mijnheer de Voorzitter, dit conflict tussen Ethiopië en Eritrea heeft ons allen overvallen en verbijsterd. Wij vrezen dat de regio verder gedestabiliseerd wordt. Wij vrezen dat het een tragedie wordt. De slachtoffers hiervan zijn in de eerste plaats de mensen in deze regio. Zij lijden er al onder dat het een van de armste regio's ter wereld is, en nu komt de oorlog er nog bij. Dit soort grensconflicten zijn veelal het gevolg van conflicten en geschillen in de binnenlandse politiek, zowel in Ethiopië als in Eritrea. Wij zijn van mening dat dit conflict niet verder mag escaleren. Van de Europese Unie wordt gevergd dat zij de diplomatieke inspanningen ondersteunt. Wij juichen de inspanningen van de OAE, de Verenigde Staten en Rwanda toe.
De Raad heeft in zijn laatste verklaring betreffende de Top van Cardiff gezegd dat hij het conflict veroordeelt, dat hij de diplomatieke oplossingen wil ondersteunen en dat hij ook bereid is materiële hulp te bieden indien het tot onderhandelingen komt. Wij zouden dit als Parlement, en ook u, mevrouw de commissaris, namens de Commissie moeten ondersteunen. Wij moeten streven naar een diplomatieke oplossing en wij moeten trachten de mensen in de regio rechtstreeks te helpen door middel van materiële bijstand.

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, mag ik deels spreken als voorzitter van de vergadering die de gezamenlijke tekst heeft opgesteld? Ik ben het eens met wat de heer Cunningham zojuist heeft gezegd, maar wij waren nogal verrast door de snelheid van de gebeurtenissen. We hebben niet expliciet gerefereerd aan de inspanningen van Rwanda en de Verenigde Staten en aan het vredesplan dat op 4-5 juni in Ouagadougou door de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid werd aanvaard. Ik denk dat deze resolutie enorm aan kracht zou winnen als we daar wel naar zouden verwijzen en ik zal de heer Cunningham ondersteunen als hij bereid is iets te formuleren.
De resolutie die we hebben aangenomen bevat drie verwijzingen die als toepasselijk kunnen worden beschouwd. In paragraaf 1 hebben we het over de vredesplannen, in paragraaf 3 hebben we het over de OAE en de Raad van de Europese Unie, en in paragraaf 5 vragen we de resolutie aan Rwanda en de Verenigde Staten te doen toekomen. De scherpzienden onder u vragen zich misschien af: waarom deze twee landen? De reden daarvoor heb ik net uitgelegd, maar het spijt mij oprecht als we niet expliciet genoeg zijn geweest. Ik denk dat we dat recht moeten zetten, want we willen allemaal dat er een einde komt aan dit conflict. Ook de betrokken partijen zijn akkoord gegaan met de bemiddeling die door deze twee landen is aangeboden en waarmee de OAE heeft ingestemd, en ik denk dat dit Huis daaraan zal willen meewerken om het conflict snel beëindigd te zien.

Speciale
Mijnheer de Voorzitter, dit is een ernstig conflict, zoals al is gezegd, vanwege de slachtoffers die zijn gemaakt onder militairen en burgerbevolking en vanwege de verwoestingen aangericht in landen die toch al zo arm zijn. Maar dat is nog niet alles: door dit conflict is er een forse kink in de kabel gekomen, terwijl hier toch sprake leek te zijn van een hechte relatie van samenwerking en vriendschap tussen twee landen. Wat in Afrika een model van stabiliteit en samenwerking zonder fanatisme kon worden, is hierdoor sterk verzwakt.
Helaas heeft in deze fase waarschijnlijk de gewoonte om in staat van oorlog te leven de overhand gehaald, en is een en ander ook te wijten aan de kwetsbaarheid van de democratie in de politieke stelsels die uit dictatuur en onafhankelijkheid zijn voortgekomen. Het is belangrijk dat Eritrea en Ethiopië ermee akkoord zijn gegaan de bombardementen te staken, hetgeen overigens te danken is aan het initiatief van de Verenigde Staten en Italië. Thans moet de Europese Unie samen met de internationale gemeenschap sterk haar best doen om de getroffen bevolkingen en de vluchtelingen te hulp te schieten, om een vreedzame oplossing voor het conflict te vinden en voorwaarden voor een echt vredesplan te creëren. De Europese Unie moet ook in dit geval tonen dat zij bereid is een internationale rol te spelen en een buitenlands- en veiligheidsbeleid op te zetten.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, samen met Tony Cunningham was ik onlangs in de gelegenheid om deze beide landen te bezoeken. Ik moet zeggen dat er tijdens mijn verblijf daar wel enige spanning merkbaar was. Sinds de nationale bevrijdingsstrijd die tot de onafhankelijkheid van Eritrea heeft geleid, zijn er geschillen geweest met Jemen over de Hanisheilanden en met Ethiopië over het gebied waar we het nu over hebben. Ik heb de indruk dat de aanzet tot deze specifieke oorlog niet is gegeven door het territoriale geschil maar eerder door economische factoren. De recente splitsing van de twee munteenheden heeft de handel ernstig verstoord. Aan beide kanten van de grens heeft dit tot enorme prijsstijgingen geleid omdat er nu schaarste is ontstaan aan de goederen die altijd tussen beide landen werden verhandeld. Dat is een van de redenen voor de aanval van de Ethiopische strijdkrachten op de havenstad Assab tegen het einde van de oorlog.
We kunnen ons niet veroorloven deze situatie te laten voortbestaan. We moeten ieder beschikbaar drukmiddel aanwenden om te zorgen dat het nu bereikte staakt-het-vuren standhoudt. Ik hoop dat we de resolutie mondeling kunnen wijzigen om ze actueel te maken en te zorgen dat de Raad en de Commissie druk blijven uitoefenen op de twee potentiële strijdende partijen.

Cresson
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie maakt zich ernstige zorgen over de recente militaire confrontaties aan de grens tussen Eritrea en Ethiopië. Zij betreurt deze incidenten tussen twee buurlanden en deelt de bezorgdheid die u hierover uitgesproken hebt.
Zij verzoekt beide landen met klem af te zien van geweld, alle vijandelijkheden te staken en de onderhandelingen te hervatten. Zij beklemtoont dat het conflict op een vreedzame manier moet worden opgelost. Zij verwelkomt en steunt de inspanningen die de Verenigde Staten en alle andere nationale of regionale organisaties leveren om de toestand te bedaren en om te bemiddelen met het oog op een vreedzame oplossing voor de huidige crisis. Zij hoopt oprecht dat de inspanningen van deze landen en organisaties succes zullen kennen en is bereid hen hierbij te helpen.
De Commissie is bereid, indien nodig, humanitaire hulp te verstrekken. Zij onderzoekt nu al de mogelijkheden om te antwoorden op het verzoek van Ethiopië voor hulp aan de ontheemden in het noorden van Tigre.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
Moratorium op doodstraffen -B4-0595/98 van de heer Dupuis en anderen, namens de ARE-Fractie, over de kwestie van de doodstraf en de invoering van een universeel moratorium voor de voltrekking van doodstraffen; -B4-0615/98 van de leden Cars en Frischenschlager, namens de ELDR-Fractie, over een universeel moratorium voor de voltrekking van doodstraffen; -B4-0621/98 van de heer Imbeni, namens de PSE-Fractie, over de kwestie van de doodstraf en de invoering van een universeel moratorium voor de voltrekking van doodstraffen; -B4-0642/98 van mevrouw Aglietta en anderen, namens de V-Fractie, over de kwestie van de doodstraf en de invoering van een universeel moratorium voor de voltrekking van doodstraffen; -B4-0658/98 van de leden Habsburg-Lothringen en Oomen-Ruijten, namens de PPE-Fractie, over de kwestie van de doodstraf en de invoering van een universeel moratorium voor de voltrekking van doodstraffen; -B4-0665/98 van de heer Manisco en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de kwestie van de doodstraf en de invoering van een universeel moratorium voor de voltrekking van doodstraffen;
Equatoriaal-Guinea -B4-0600/98 van mevrouw Ferrer en anderen, namens de PPE-Fractie, over de veroordeling tot de doodstraf van vijftien personen in Equatoriaal-Guinea; -B4-0618/98 van de heer Gasòliba i Böhm en anderen, namens de ELDR-Fractie, over Equatoriaal-Guinea; -B4-0622/98 van de leden Sauquillo Pérez del Arco en Pons Grau, namens de PSE-Fractie, over de doodstraffen die in Equatoriaal-Guinea zijn uitgesproken; -B4-0632/98 van de leden Pasty en Van Bladel, namens de UPE-Fractie, over de veroordeling tot de doodstraf van vijftien personen in Equatoriaal-Guinea; -B4-0655/98 van de heer Hory, namens de ARE-Fractie, over de terdoodveroordeling van vijftien personen in EquatoriaalGuinea; -B4-0667/98 van de heer Puerta en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de mensenrechten: doodstraffen in Equatoriaal-Guinea; 
Indonesië en Oost-Timor -B4-0624/98 van de heer Marinho en anderen, namens de PSE-Fractie, over de situatie van de mensenrechten in Indonesië en Oost-Timor; -B4-0635/98 van de heer Pasty en anderen, namens de UPE-Fractie, over Oost-Timor; -B4-0662/98 van de heer Cunha en anderen, namens de PPE-Fractie, over de situatie van de mensenrechten in Indonesië en Oost-Timor; -B4-0668/98 van de heer Ribeiro en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de mensenrechten in Indonesië en OostTimor; 
Tsjaad -B4-0623/98 van de heer Rocard, namens de PSE-Fractie, over de opheffing van de parlementaire immuniteit van Ngarlejv Yorongar; -B4-0636/98 van de leden Maij-Weggen en Oomen-Ruijten, namens de PPE-Fractie, over de schendingen van de mensenrechten in Tsjaad; -B4-0646/98 van de heer Telkämper en anderen, namens de V-Fractie, over Tsjaad; -B4-0651/98 van de leden Macartney en Saint-Pierre, namens de ARE-Fractie, over de situatie van de mensenrechten in Tsjaad; 
Pakistan -B4-0614/98 van de leden Blokland en Van Dam, namens de I-EDN-Fractie, over de mensenrechten in Pakistan; -B4-0659/98 van mevrouw Lenz en anderen, namens de PPE-Fractie, over de wetten betreffende godslastering in Pakistan; 
Guinee-Bissau -B4-0654/98 van de heer Hory en anderen, namens de ARE-Fractie, over de situatie in Guinee-Bissau; -B4-0675/98 van de heer Cunha, namens de PPE-Fractie, over de situatie in Guinee-Bissau.
Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, allereerst wil ik zonder uitzondering alle andere fracties danken omdat ze deze resolutie gesteund hebben. Mijns inziens dient onderstreept te worden dat dit niet de zoveelste resolutie over de doodstraf is. Deze resolutie bevat immers een heel concreet verzoek: wij verzoeken de Raad Oostenrijk als volgend voorzitter te belasten met de coördinatie van de initiatieven van de Unie opdat de instelling van een wereldwijd moratorium op terechtstellingen eindelijk met kans op slagen op de agenda van de Algemene Vergadering geplaatst wordt.
Wij richten dit verzoek dus aan de minister van Buitenlandse Zaken, de heer Schüssel, en de staatssecretaris van Buitenlandse Zaken, mevrouw Ferrero-Waldner, in de hoop dat zij ons op woensdag tijdens de volgende vergaderperiode hier in Straatsburg al een aantal aanwijzingen kunnen geven. Wij hopen dat zij ons dan kunnen meedelen of zij een overeenkomstig mandaat van de Raad gekregen hebben.
Ik denk dat dit belangrijk is. Het gaat hier niet gewoon om woorden, maar om een concreet initiatief. Dit initiatief beoogt een doelstelling in de internationale wetgeving op te nemen die vele europarlementsleden al lang delen, namelijk de afschaffing van de doodstraf en, hoe dan ook, het doen van een eerste stap in de richting van de definitieve afschaffing van de doodstraf.
Mijns inziens is dit een heel concrete manier om de 50ste verjaardag van de Universele Verklaring van de rechten van de mens te vieren en te herdenken. In de internationale gemeenschap is een meerderheid voor de afschaffing van de doodstraf. Zowat 90 landen hebben zich al voor een moratorium uitgesproken via de stemmen die zij in de Raad, vorig jaar in de Commissie voor de rechten van de mens en dit jaar nog in Genève hebben uitgebracht. Het komt er dus op aan een al bestaande meerderheid in de praktijk om te zetten.
Naar mijn mening kan ons Parlement met dit concrete verzoek aan de Raad en de Commissie zich voor deze zaak in te zetten een klein duwtje geven, dat doorslaggevend zou kunnen zijn.

Cars
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik zeggen dat ik het eens ben met de heer Dupuis. Zo lang GrootBrittannië werd bestuurd door de conservatieven, wilde men niet dat de strijd tegen de doodstraf een gemeenschappelijke aangelegenheid voor de Europese Unie zou worden. Dat is nu anders geworden. Vandaag de dag is Europa in dezen meer verenigd dan ooit. Wij zijn feitelijk de sterkste kracht in de wereld in de strijd tegen de doodstraf, wat ons tot grote eer strekt.
Precies zoals de heer Dupuis al zei, is het streven met deze resolutie de VN ertoe te krijgen een moratorium in de hele wereld in te stellen. Dat is van belang, omdat er een aantal landen, zoals China, de Verenigde Staten, Iran en Irak, zijn die hun burgers nog steeds in groten getale terechtstellen. Het is een schande dat dat gebeurt! Het is een feit, mijnheer de Voorzitter, dat de strijd van Europa tegen de doodstraf uitdrukking geeft aan het humanisme en de cultuurvisie die tegenwoordig, tot onze grote eer, kenmerkend zijn voor ons werelddeel.

Ullmann
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het Europees Verdrag voor de rechten van de mens met het protocol dat de doodstraf afschaft, maakt deel uit van de wettelijke basis van de Europese Unie. Op grond daarvan is de Europese Unie verplicht in de internationale dialoog haar stem te laten horen voor de afschaffing van deze straf. Ik ben het eens met de vorige sprekers dat dit Parlement de voorgestelde stappen unaniem moet ondersteunen en goedkeuren. Wij moeten alles in het werk stellen om de doodstraf, die een overblijfsel is uit de tijden van het sacrale recht, te laten verdwijnen uit onze rechtsorde, die gebaseerd is op de rechten van de mens en die geen straffen toelaat waarbij de mens niet meer als rechtssubject wordt beschouwd.

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, de grote Zwitserse econoom Felix Somari heeft in zijn boek "Krise und Zukunft der Demokratie" het volgende gezegd: "de doodstraf toepassen op een meervoudige moordenaar betekent dat alleen de eerste moord wordt bestraft. Alle verdere moorden blijven ongestraft" . Dat was een van zijn vele argumenten tegen de doodstraf. Voor mij is hier één ding duidelijk: afgezien van alle gerechtvaardigde morele bezwaren is de doodstraf eigenlijk alleen een bagatellisering van de misdaad waarvoor deze straf wordt opgelegd. Een echte levenslange gevangenisstraf is in de meeste gevallen zeker de humanere oplossing, maar ook de zwaardere straf. Derhalve ben ik blij dat deze resolutie vandaag hopelijk in het Europees Parlement zonder amendementen en zonder al te veel omhaal wordt aangenomen.
Dit sluit aan op de overige activiteiten van ons Parlement en het zou mij bijzonder verheugen als wij op grond van een duidelijk gedefinieerd moratorium de kwestie van de doodstraf eindelijk zonder de anders zo gebruikelijke dubbelhartigheid kunnen behandelen. Als een staat namelijk zeer onbelangrijk is, wordt deze snel veroordeeld. Als een staat belangrijker is, is dat duidelijk moeilijker. Ik denk bijvoorbeeld aan China, toen wij hier ooit de kwestie trachtten te behandelen van de handel in menselijke organen van terdoodveroordeelden.
Ik wil echter op nog een punt wijzen. Als wij het over de eigenlijke doodstraf hebben, moet onze aandacht ook uitgaan naar de doodstraf die in onze landen het meest wordt toegepast, namelijk de doodstraf voor het ongeboren leven. Wij moeten deze kwestie eindelijk eens met andere ogen bezien, want deze doodstraf wordt in de meeste gevallen ongelukkig genoeg zelfs zonder gerechtelijke procedure ten uitvoer gelegd.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het Europees Parlement doet nogmaals een oproep tot de Raad, de lidstaten en het nieuwe Oostenrijkse voorzitterschap om ervoor te zorgen dat op de volgende Algemene Vergadering van de Verenigde Naties het moratorium op de doodstraf op de agenda staat, dat het gaat om een universeel moratorium en er een resolutie komt die dit vastlegt.
Al zou maar één onschuldige het slachtoffer zijn van de doodstraf, is dit voldoende om dit universele moratorium in te stellen en de doodstraf af te schaffen. Maar er zijn reeds tientallen onschuldigen terechtgesteld en daarom is het onaanvaardbaar dat op het einde van deze eeuw de doodstraf nog steeds niet is afgeschaft.
Daarna kan er gepraat worden over Guinea en de 15 terdoodveroordeelden die niet de minste mogelijkheid hebben gehad zich te verdedigen.
Daarom steunen we het standpunt van onze fractiegenoot, de heer Manisco, die ontslag heeft genomen uit de Delegatie voor de betrekkingen met de Verenigde Staten omdat de volgende bijeenkomst plaatsvindt in Texas, een staat die de dubieuze eer heeft sinds maart al 10 personen te hebben terechtgesteld.

Vanhecke
Voorzitter, ik wil vooreerst duidelijk zeggen dat ik persoonlijk en om zeer verschillende redenen een principiële tegenstander van de doodstraf ben en dat ik bovendien, zoals iedereen in het Parlement, geschokt ben door de brutaliteit waarmee men in landen als China of Pakistan, om er maar twee uit de zeer lange rij te noemen, met mensenlevens omspringt. Nochtans zal ik niet voor de voor ons liggende resolutie stemmen en zal ik mij onthouden. Ik wil immers zeer nadrukkelijk voor mijn eigen land en zelfs voor mijn eigen continent geen verkeerd signaal geven. Op ons continent, in Europa, is het probleem immers niet de doodstraf maar is het probleem juist het tegendeel. Dat is de te lakse en zelfs de zeer laxistische aanpak van zware criminelen. Twee jaar geleden werd in België de doodstraf voor criminele feiten ook officieel afgeschaft. Dit ging echter spijtig genoeg niet gepaard met de invoering van onsamendrukbare straffen, zoals bijvoorbeeld echt levenslang voor de allerzwaarste criminelen, integendeel.
Zo zijn we dus in een situatie aanbeland waar in België bijvoorbeeld veroordeelde pedofiele sadisten, kinderverkrachters en kindermoordenaars al na enkele jaren systematisch terug op de samenleving losgelaten worden. Ik leg er de nadruk op dat die situatie spijtig genoeg niet alleen in mijn land voortduurt maar in heel wat Europese landen van toepassing is zoals nog zeer onlangs bleek uit dramatische rechtszaken, met name in Duitsland en in Frankrijk. Wat meer is, de beruchte zaak-Dutroux heeft ons geleerd dat die kindermoordenaars en kinderverkrachters niet alleen worden losgelaten, maar dat ze dan ook nog op sociale uitkeringen kunnen rekenen. In het geval van Marc Dutroux was dat een uitkering van 80.000 frank netto per maand, een bedrag waar brave hulpbehoevenden die nooit iemand kwaad deden alleen maar kunnen van dromen. In zekere zin zou men een beetje polemisch maar wel zeer terecht kunnen zeggen dat de doodstraf voor deze multirecidivistische monsters al heel wat kinderlevens had kunnen redden.
De dag dat ik dus in eer en geweten zou kunnen zeggen dat in mijn land, en dat geldt voor alle landen van Europa, kinderen en onschuldige burgers afdoende beschermd en beveiligd worden en dat de allerzwaarste criminelen afdoende bestraft worden, die dag zal ik met veel overtuiging meestemmen voor om het even welke resolutie tegen de doodstraf, maar vandaag is dat tot mijn grote spijt nog niet het geval.
Equatoriaal-Guinea

Ferrer
Mijnheer de Voorzitter, de onderdrukking van de Bubi-minderheid in Equatoriaal-Guinea naar aanleiding van de chaotische gebeurtenissen op het eiland Bioko in januari, de foltering van 117 leden van de Bubi-stam, beschuldigd van terrorisme, separatisme en hoogverraad, de hoge straffen en de doodstraf die tegen 15 personen werd uitgesproken na een zeer kort proces waarin de rechten van de verdediging absoluut niet werden gerespecteerd, vragen om een unanieme veroordeling en afwijzing door dit Parlement.
Maar we mogen ons niet beperken tot een passieve veroordeling. Tegenover deze feiten en met name de doodstraffen moeten wij ons actief opstellen.
Daarom moeten we er ook ten stelligste op aandringen dat deze doodstraffen worden omgezet en dat het vonnis herzien wordt op rechtvaardige gronden. Maar omdat we vinden dat de bevolking van Equatoriaal-Guinea recht heeft op democratie en respect voor de mensenrechten, moet dit Parlement niet alleen het achterwege blijven betreuren van de democratisering in Equatoriaal-Guinea, waartoe president Obiang zich nochtans verplicht had tijdens zijn bezoek aan de voorzitter van de Commissie, de heer Santer, in de herfst van vorig jaar, maar moet het ook nadrukkelijk van de Commissie eisen dat de samenwerkingsprogramma's met dit land worden stopgezet, met uitzondering natuurlijk van de humanitaire hulp, zolang er niet duidelijk werk wordt gemaakt van de democratisering.
Want alleen op die manier, alleen door krachtdadig optreden tegen de regering van Equatoriaal-Guinea, kunnen we de bevolking van dit land helpen haar vrijheid en waardigheid te herwinnen en de Europese Unie meer geloofwaardigheid geven in de ogen van de rest van de wereld.

Vallvé
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, wat er op dit ogenblik gaande is in EquatoriaalGuinea past in een lange reeks absurditeiten die in deze vroegere Spaanse kolonie schering en inslag zijn. Maar wat er nu gebeurt is bijzonder ernstig, namelijk de terdoodveroordeling van 15 personen en gevangenisstraffen van meer dan 20 jaar voor een grote groep mensen.
Er is ook een beschuldiging uitgesproken tegen leden van de Bubi-stam, die een deel van het grondgebied van EquatoriaalGuinea bewoont. Op dit proces werden de rechten van de verdediging volledig terzijde geschoven, wat blijkt uit het feit dat enkele westerse journalisten het land uit werden gezet omdat de regering waarschijnlijk niet wilde dat zij bepaalde informatie zouden verspreiden.
Daarom sluit ik mij aan bij wat mevrouw Ferrer gezegd heeft: het is noodzakelijk dat de Europese Unie voorwaarden stelt voor haar steun aan de democratisering van dit land en zo meer prestige krijgt in de landen van Afrika en vooral in Equatoriaal-Guinea.

Pons Grau
Mijnheer de Voorzitter, het is jammer genoeg niet de eerste keer dat dit Parlement zich moet uitspreken over de gebeurtenissen in Equatoriaal-Guinea.
Niet lang geleden heeft dit Parlement gelijkaardige schendingen van de democratie en de mensenrechten veroordeeld en werd de samenwerking van de Europese Unie met dit land stopgezet.
Maar daar staat tegenover dat het Malabo-regime met valse beloftes en bedriegerijen de westerse autoriteiten altijd succesvol om de tuin heeft geleid. Zelfs de Franse regering liet zich overtuigen van de democratische gezindheid van dit regime, dat er bovendien in slaagde de heer Pinheiro en de heer Santer in eigen persoon tot zoveel begrip te bewegen dat zij de sancties ophieven die op initiatief van dit Parlement waren opgelegd.
Het blijkt nu dat deze beslissing van de commissaris en de voorzitter van de Commissie, zonder de instemming van het Parlement, overhaast was. Nu worden we geconfronteerd met een kafkaiaanse toestand waarbij 16 personen ter dood zijn veroordeeld. Gelukkig is het vonnis nog niet voltrokken, waardoor de veroordeelden evenwel dienen als gijzelaars van het regime.
Het eerste dat we moeten doen, is ernaar streven en erop aandringen dat deze doodstraffen worden omgezet en dit nepvonnis, waarin volgens internationale organisaties het principe van de rechterlijke onpartijdigheid op alle mogelijke manieren werd geschonden, herzien wordt. Vervolgens, mijnheer de Voorzitter, moeten we terugkeren naar ons uitgangspunt en eisen dat de steun in het kader van de samenwerking met dit land wordt stopgezet, met uitzondering natuurlijk van de noodhulp en humanitaire hulp, totdat er definitieve stappen worden gezet naar meer democratie.

Hory
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben nog maar net een moratorium op terechtstellingen geëist en we moeten jammer genoeg al onmiddellijk betreuren dat onlangs 15 mensen ter dood veroordeeld zijn in Equatoriaal-Guinea.
Volstaat het bij nader inzien de heel beperkte ontwikkelingshulp aan dit land uit een soort moreel oogpunt te betreuren of de steun zelfs op te schorten? De radicalen zijn van oordeel dat soortgelijke wreedheden onmiddellijk bestraft moeten worden en dat alle internationale relaties verbroken moeten worden. Om deze sanctie te kunnen treffen, moet de Unie evenwel over een diplomatie beschikken en mogen haar relaties met Afrika niet louter de grootste gemene deler van de bilaterale diplomatie van de vroegere koloniale mogendheden zijn.
Wij moeten in dit geval vast en zeker de compromisresolutie aannemen om stevige druk uit te oefenen op de autoriteiten van Equatoriaal-Guinea en erop aan te dringen dat zij de uitgesproken doodstraffen omzetten en niet opnieuw aanknopen met het verleden van bloedig geweld en totalitaire regimes dat het land twintig jaar geleden kende.
In alle andere gevallen zal de steun van de Unie aan het voorstel voor een moratorium op terechtstellingen de beste steun zijn die wij slachtoffers van willekeur kunnen bieden.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, de bevolking van Equatoriaal-Guinea lijdt al sinds dertig jaar onder dictatoriale regimes. En de Europese Unie heeft in haar betrekkingen met alle derde landen juist een belangrijk instrument ingevoerd, de voorwaardelijkheidsclausule inzake democratie, om tegenover andere mogendheden onze ondubbelzinnige wil te tonen om een andere internationale orde te helpen creëren.
De omstandigheden waarin dit schijnproces plaatsvond zijn werkelijk verdacht en het is ook niet duidelijk wat we moeten denken van deze poging tot staatsgreep. Daarom menen wij dat de veroordelingen die werden uitgesproken op niets gebaseerd zijn.
De democratische oppositie van Equatoriaal-Guinea richt alle hoop op de Europese Unie, want het is duidelijk dat de bevolking van Equatoriaal-Guinea geen enkel vertrouwen meer heeft in democratische actiemiddelen, zoals politieke pressiemiddelen of democratische eisen, en steeds meer geneigd is om naar de wapens te grijpen, een gevaarlijke maar begrijpelijke tendens als er geen fundamentele verandering en geen democratie komt in Equatoriaal-Guinea.
Daarom is dit volgens mij een belangrijke en unieke gelegenheid voor de Europese Unie om met behulp van de voorwaardelijkheidsclausule inzake democratie en door de nodige onverzettelijkheid in de betrekkingen met de dictator ervoor te zorgen dat, met het oog op de volgende verkiezingen na de zomer, niet alleen de straffen worden omgezet, maar de democratie wordt hersteld, zodat dit geteisterde continent eindelijk kan hopen op eerbied voor de mensenrechten en de democratische rechten.

Imaz San Miguel
Mijnheer de Voorzitter, we hadden het daarnet over de doodstraf. Tijdens een schijnproces in Equatoriaal-Guinea werden 15 mensen ter dood veroordeeld en 117 andere veroordeeld tot verscheidene straffen, nadat zij eerst gemarteld waren.
Dit is het trieste resultaat van een proces waarin geen enkel recht van de verdediging gerespecteerd werd en dat in de lijn ligt van de beknotting van democratische rechten waaronder de bevolking van dit land te lijden heeft en vooral de Bubi-stam van het eiland Bioko, de etnische groep waartoe de veroordeelden behoren en die ook recht heeft op democratie en op culturele en politieke rechten.
De Europese Unie kan nog steeds acties ondernemen en signalen uitzenden om het leven van deze mensen te redden en te zorgen dat een regime in Equatoriaal- Guinea aan de macht komt dat de democratische rechten eerbiedigt. We beschikken over een uitstekend instrument: de opheffing van de steun van de Europese Unie aan Equatoriaal-Guinea in het kader van de samenwerking met dat land als de voorwaardelijkheidsclausule inzake democratie niet wordt vervuld, zodat enkel de noodhulp behouden blijft.
Daarom verzoek ik namens de Fractie van de Europese Volkspartij deze resolutie te steunen, die bijdraagt tot het redden van mensenlevens en de democratisering van Equatoriaal-Guinea.

Carnero González
Mijnheer de Voorzitter, we weten allemaal dat in Equatoriaal-Guinea een dictatuur aan de macht is die geen respect heeft voor de mensenrechten en nu 15 mensen ter dood heeft veroordeeld, maar de vraag is hoe we hier een eind aan kunnen maken.
Waarom heeft Jacques Santer vorige herfst Obiang ontvangen? Welke regeringen hebben hem daartoe aangezet? Waarom werd artikel 5 van de Overeenkomst van Lomé niet toegepast op het regime van Equatoriaal-Guinea? Op deze vragen moet onmiddellijk een duidelijk antwoord komen. De samenwerking moet vanzelfsprekend worden stopgezet. Equatoriaal-Guinea hoort eigenlijk niet thuis in de Overeenkomst van Lomé. Maar sommige regeringen zouden krachtdadiger moeten optreden om de economische belangen te neutraliseren van multinationals die in Equatoriaal-Guinea opereren en president Obiang op dit ogenblik in het zadel houden.
We moeten daarom een oproep doen tot twee regeringen, de Franse en de Spaanse, om duidelijke antwoorden te geven.
Zijn deze regeringen bereid om hun historische verantwoordelijkheid op zich te nemen en de democratie in Guinea te steunen? Dat is wat we eisen in dit Parlement.

Marinho
Mevrouw de Voorzitter, in de afgelopen tien jaar is de politieke situatie in Indonesië in dit Parlement zo goed als elke maand ter sprake gekomen, en meer in het bijzonder de dramatische toestand waarin het onderdrukte en met geweld behandelde volk van Oost-Timor verkeert. Daarbij mag men dan vooral niet vergeten dat dit grondgebied volgens het recht van de Verenigde Naties officieel onder Portugees bestuur valt.
Precies daarom beschikt het Parlement uit historische overwegingen over de nodige legitimiteit om het Europees politiek bewustzijn eens te meer te wijzen op wat er in Oost-Timor gebeurt en een dringende en afdoende afhandeling van dit probleem te eisen. Wij zijn er namelijk van overtuigd dat ons aandringen en onze vasthoudendheid om een van de langst aanslepende en moeilijkste vraagstukken, met name de verdediging van de democratie en de mensenrechten, aan de vergetelheid te ontrukken, een politiek kader van internationale solidariteit creëert dat de aanzet kan vormen tot een vreedzame oplossing voor het probleem dat Oost-Timor in zijn greep houdt.
Ik zou daaraan willen toevoegen dat de nieuwe regering onder druk van de Indonesische volksbeweging, die in haar verzet blijk heeft gegeven van een ongekende politieke evenwichtigheid en gezond verstand, en haar verzet, na de val van dictator Suharto, een aantal verklaringen heeft afgelegd die, ondanks hun tegenstrijdige karakter, toch hoopgevend zijn en erop zouden kunnen wijzen dat het einde van de tunnel in zicht is.
In het licht hiervan en met het oog op een democratische uitweg zonder verdere geweldplegingen stellen de ondertekenaars van de petities de vrijlating van de historische Timorese leider Xanana Gusmão als voorwaarde sine qua non voor de oplossing van het probleem. Wij zijn er stellig van overtuigd dat niemand aan de geschiedenis ontsnapt en dat de nieuwe Indonesische autoriteiten Xanana vroeg of laat zullen moeten laten gaan.

Girão Pereira
Mevrouw de Voorzitter, collega's, eens te meer komt in deze plenaire vergadering de kwestieTimor ter sprake, met dit verschil echter dat het politiek klimaat nu opener en hoopgevender lijkt te zijn. De nieuwe Indonesische president heeft een aantal politieke gevangenen vrijgelaten en het is de eerste keer dat de regering van Indonesië een oplossing voor het probleem-Timor overweegt binnen een kader en een statuut dat de belangen van Timor respecteert.
De internationale gemeenschap en, met name, de Verenigde Staten hebben Timor op hun politieke agenda staan en ook de Europese Raad van Cardiff - en dat verheugt mij ten zeerste - heeft de Timorese kwestie aangeroerd door te stellen dat het noodzakelijk is een rechtvaardige en internationaal aanvaardbare oplossing voor Timor te vinden. Wij zijn daar bijzonder blij mee en hopen dan ook dat op deze manier een oplossing voor het probleem kan worden gevonden.
Het zou een goede zaak zijn mocht Xanana Gusmão ondertussen worden vrijgelaten. Dat zou een politiek teken zijn en ik meen dat de Europese Unie in heel deze kwestie een belangrijke politieke rol kan spelen. Xanana is immers niet gevangengenomen naar aanleiding van een gewoon misdrijf. Gewone misdadigers zijn zij die op het kerkhof van Dili weerloze ongewapende jonge mensen hebben vermoord, gewone misdadigers zijn zij die doorgaan met het vermoorden van jonge betogers die ijveren voor een rechtvaardige zaak. Xanana Gusmão is een politieke gevangene die bevrijd moet worden en zijn vrijlating zou een betekenisvol politiek signaal zijn.

De Melo
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, Portugal en de Portugese leden van het Europees Parlement zijn er uit historische overwegingen en op grond van de huidige situatie politiek en moreel toe verplicht aan te dringen op de eis van de Europese Unie dat de resoluties van de Verenigde Naties in al hun aspecten dienen te worden gerespecteerd, hetgeen erop neerkomt dat Oost-Timor het international recht en de mensenrechten moet naleven. Tot nu toe heeft de nieuwe regering van Indonesië geen aanstalten gemaakt om het volk van Oost-Timor en zijn politieke leider Xanana Gusmão hun vrijheid terug te geven. Integendeel, zij gaat gewoon door met de gewelddadige repressie van de vreedzame en legitieme betogingen van een volk dat strijdt voor zijn vrijheid.
Wij verheugen ons over het standpunt dat de Raad van Cardiff omtrent de kwestie-Oost-Timor heeft aangenomen en wij verzoeken het Europees Parlement de daarin tot uiting gekomen veroordeling van de huidige Indonesische regering te bekrachtigen.

Ribeiro
Mevrouw de Voorzitter, het heroïsche verzet van het Oost-Timorese volk tegen de militaire bezetting en de strijd van het Indonesische volk tegen de dictatuur hebben samen voor de val van de dictator gezorgd. Er moest eerst een einde aan de dictaduur en de militaire bezetting komen voordat een concrete invulling kon worden geven aan het onontvreemdbare recht van het Timorese volk op zelfbeschikking.
Wij, van onze kant, moeten niets anders doen dan druk blijven uitoefenen; dat is de taak die voor het Europees Parlement is weggelegd. Op een bepaald moment stonden we er alleen of toch bijna alleen voor, maar dankzij de volharding van het Timorese volk, dat ondanks de volkerenmoord weigerde de strijd op te geven, worden wij vandaag de dag van alle kanten gesteund: in het Europees Parlement, in de Europese Raad, in de Verenigde Staten en op andere plaatsen. Nu komt het er enkel op aan door te bijten. Alleen zo kunnen we vermijden dat het probleem van Indonesië en Oost-Timor herleid wordt tot of uitmondt in een louter financieel-economische kwestie waarin de Europese Unie, het IMF en andere instellingen de hulp verlenen die henzelf het best uitkomt. De naleving van het internationaal recht en het recht op zelfbeschikking is en blijft het centrale probleem.

Newens
Mevrouw de Voorzitter, waarschijnlijk nergens ter wereld heeft de burgerbevolking, sinds 1965, door toedoen van de autoriteiten meer te lijden gehad van moord en flagrante schendingen van de mensenrechten dan in bepaalde gebieden die onder Indonesisch bewind staan.
Sinds Oost-Timor in 1975 door Indonesië werd ingenomen is naar schatting een derde van de bevolking omgekomen. Nu president Suharto zich door de instorting van de economie gedwongen zag af te treden is er eindelijk hoop op een fundamentele verandering. De nieuwe president Habibie heeft hervormingen toegezegd en het leger, dat als gevolg van de crisis gedemoraliseerd en verdeeld was geraakt, begint zich wat terughoudender op te stellen tijdens demonstraties van de oppositie. Sommige berichten spreken echter over het gevaar van ernstige voedseltekorten, die op grote schaal tot geweld zouden kunnen leiden. Het is van het grootste belang dat de president onmiddellijk oplossingen biedt voor de problemen die tot uitbarstingen zouden kunnen leiden, mogelijk opnieuw gericht tegen de Chinezen. Dit betekent dat alle politieke gevangenen onmiddellijk moeten worden vrijgelaten, met name Xanana Gusmão in Oost-Timor, en dat het zelfbeschikkingsrecht van het Oost-Timorese volk wordt erkend.
Eerder deze week liep de spanning in Dili hoog op na berichten dat, ondanks de terughoudende opstelling van de militairen, er elders een burger was neergeschoten. In Indonesië zelf zal de bevolking daadwerkelijk vrije verkiezingen eisen. Een groot deel van de Indonesische bevolking is jonger dan dertig en vormt in potentie een geheel nieuwe kracht die haar bijdrage zou kunnen leveren aan vergaande maatschappelijke veranderingen. We hopen allemaal dat die veranderingen op vreedzame wijze zullen worden doorgevoerd.
Het gevaar is dat de huidige diepe economische recessie uitmondt in een grote catastrofe, maar zonder ingrijpende politieke veranderingen is dat risico alleen maar groter. Het is belangrijk dat de Europese Unie de veranderingen steunt en haar bijdrage levert aan een totale beëindiging van alle onderdrukking. De Unie dient bereid te zijn erop toe te zien dat de aanzienlijke economische hulp die het aan Indonesië biedt wordt aangewend om de overgang naar een nieuw systeem te bespoedigen. Ik doe een beroep op dit Huis deze resolutie te steunen.

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, eindelijk is er een kans op vernieuwing en democratisering in Indonesië. De verontschuldigingen van de Indonesische militaire leiding gisteren voor het doden van een eenentwintigjarige jongen zijn tekenend voor die veranderingen. Het vrijlaten, nu al, van vijftien Oost-Timorese politieke gevangenen zijn een ander positief signaal. Maar er is natuurlijk meer nodig.
Wij hebben nu de kans om tot een duurzame oplossing te komen van dit slepende conflict in Oost-Timor. Maar daarvoor is wel de voortzetting van de internationale druk nodig. De beloftes van de nieuwe president Habibie over een speciaal statuut voor Oost-Timor zijn goed, maar gaan niet ver genoeg. Het recht op zelfbeschikking moet worden gegarandeerd, de politieke gevangenen vrijgelaten en de mensenrechtenschendingen onderzocht. Dat is de enige basis voor een duurzame oplossing van dit geschil.
De Indonesische president moet zich voorlopig niet rijk rekenen; alleen door echte diepgaande hervormingen kan de basis worden gelegd voor vertrouwen van publiek en investeerders en een gezonde economie en welzijn voor de burgers. Maar rustig aan.

Ainardi
Mevrouw de Voorzitter, de democratische krachten in Indonesië zijn erin geslaagd dictator Suharto te verjagen. Zij hebben de nieuwe regering gedwongen de eerste politieke en economische hervormingen uit te voeren. De democratische krachten zullen de geslagen bressen trachten te verbreden. De greep die alle vrijheid van meningsuiting, informatie en vereniging verbood, verslapt geleidelijk. Er zijn een aantal vakbondsmensen en politieke tegenstanders vrijgelaten. Deze politieke opening blijft echter beperkt en de vrijlating van politieke gevangenen is relatief, aangezien ze niet geldt voor de communistische gevangenen die in 1965 door Suharto ter dood veroordeeld werden en degenen die veroordeeld zijn voor hun verzet tegen de bezetting van Oost-Timor.
Onze fractie biedt de democratische krachten haar volledige steun aan in hun strijd voor echte economische en politieke veranderingen, die de economische en financiële macht van de Suharto-clan breken en oog hebben voor de noden van de bevolking. Wij vragen tevens dat vrije en democratische verkiezingen gehouden worden en dat alle politieke gevangenen zonder uitzondering worden vrijgelaten, met name de gevangenen die al 32 jaar op hun terechtstelling wachten en de gevangenen uit Oost-Timor, zoals Gusmão.
Ik verheug mij erover dat dit voorstel van onze fractie overgenomen is in de gezamenlijke ontwerpresolutie en door de Europese Raad van 15 en 16 juni in Cardiff, die voor de vrijlating van alle politieke gevangenen gepleit heeft.

Hautala
Mevrouw de Voorzitter, de Oost-Timorezen hebben de onvoorwaardelijke steun van het Europees Parlement. Juist nu moeten we ook krachtig handelen. Nu is het de juiste tijd om een delegatie van het Europees Parlement naar Oost-Timor te sturen. Als we nu nog geen officiële delegatie kunnen sturen, dan kan het net zo goed een niet-officiële zijn, maar het is van belang dat we er naartoe gaan. We moeten er op vastberaden wijze voor zorgen dat de begrotingsmiddelen die voor Oost-Timor zijn bestemd ook daadwerkelijk voor de juiste doeleinden worden gebruikt, of er nu sprake is van ontwikkelingssamenwerking of van humanitaire hulp. Het is ook redelijk te eisen dat de Europese Unie de democratische beweging in Indonesië en Oost-Timor steunt. Helaas lijkt het erop dat er in de Commissie enige onenigheid is over het gebruik van de begrotingsmiddelen. Ik vrees dat dit een teken is dat men liever voor goede betrekkingen met Indonesië kiest, maar juist op dit moment is er reden om zeer moedig en vastberaden te handelen.

McKenna
Mevrouw de Voorzitter, onze werkelijke doelstelling is natuurlijk het vertrek van de Indonesiërs uit het bezette Oost-Timor en erkenning van het zelfbeschikkingsrecht van de Oost-Timorezen. We zijn recentelijk getuige geweest van een aantal positieve ontwikkelingen. De heer Berthu heeft al gewezen op de opzienbarende verontschuldiging voor het tragische neerschieten van een 21-jarige student. Dit toont aan dat een en ander tot op zekere hoogte in beweging is gekomen. De Oost-Timorese verzetsstrijders zitten echter nog altijd gevangen. We wachten op de onvoorwaardelijke vrijlating van de heer Gusmão. Bovendien vind ik dat alle politieke gevangen moeten worden vrijgelaten. Het is namelijk duidelijk dat ze onterecht gevangen zitten: ze hebben zich enkel ingezet voor het zelfbeschikkingsrecht. Hun rechten zijn keer op keer geschonden. Het is absoluut noodzakelijk dat deze mensen worden vrijgelaten, want ze zitten al geruime tijd in de gevangenis uitsluitend omdat ze hun recht op zelfbeschikking hebben opgeëist.
Ik zou daarnaast de aandacht willen vestigen op een ander punt dat moet worden opgehelderd, namelijk het lot van de vele Chinese vrouwen in Jakarta die tijdens de opstand zijn verkracht. Ook deze weerzinwekkende situatie moet worden onderzocht.
Tsjaad

Maij-Weggen
Voorzitter, het gaat niet goed met een aantal landen in Afrika. Enkele jaren geleden bestond nog de indruk dat ook in het overgrote deel van Afrika stabiliteit en democratie en respect voor mensenrechten en minderheden gemeengoed zouden worden, maar wij zien meer en meer dat wij ook weer kritische kanttekeningen moeten maken bij een toenemend aantal Afrikaanse landen. Daar voegt zich vandaag dan Tsjaad bij.
Mijn fractie wil niet op voorhand afstand nemen van de plannen van de betrokken drie oliemaatschappijen om een pijplijn in Tsjaad en Kameroen aan te leggen. Wanneer onder de leiding van de Wereldbank aan alle nodige sociale en milieuvoorwaarden kan worden voldaan, moet je die landen natuurlijk niet het economisch profijt en voordeel onthouden van een dergelijk project, terwijl veel andere landen ook van olieproductie kunnen profiteren.
Maar wij zien wel dat er in bepaalde regio's in Tsjaad hele grote problemen zijn ontstaan, omdat kennelijk hele dorpen voor dit project moeten worden verplaatst en mensen hun woon- en verblijfplaats kwijtraken. Wij zien bovendien dat politici zoals de heer Yorongar worden gearresteerd omdat zij opkomen voor de belangen van deze mensen. Wanneer het dan ook nog gaat om minderheden, die in Tsjaad wat dit betreft toch al onder druk staan, en wij zien dat de repressie toeneemt, doemt een vergelijking op met het Nigeriaanse probleem, met Okoni-land, met de arrestatie en de dood van de Ken Saro Wiwa. In Tsjaad dreigt op kleine schaal te gebeuren wat in Nigeria op grote schaal is gebeurd.
Met deze resolutie willen wij nog niet een harde veroordeling afgeven, maar wel een heel stevig signaal aan de regering in Tsjaad en ook aan de betrokken oliemaatschappijen om niet de weg van Nigeria te volgen, om respect te tonen voor democratie en mensenrechten en om, en dan spreek ik natuurlijk vooral de regering aan, de heer Yorongar onmiddellijk vrij te laten en ook met alle andere activisten die zich zorgen maken over de minderheidsgroepen die getroffen worden te spreken om ze de kans te geven hun punten naar voren te brengen in het parlement en om niet de weg te kiezen van repressie, van arrestatie en nog erger. Dat is het doel van deze resolutie. Daarvoor vragen wij actie van Commissie en Raad. Ik hoop van harte dat wij in een vroeg stadium in Tsjaad iets kunnen voorkomen dat misschien anders heel erg mis dreigt te gaan.

Telkämper
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben hier al vaker over de schendingen van de mensenrechten in Tsjaad gediscussieerd. Wij hoopten dat er verandering in de situatie zou komen nadat de president ons na de schendingen van de mensenrechten in oktober 1997 had beloofd dat deze niet meer zouden voorkomen. Dit jaar in maart werden 100 burgers of dorpsoudsten op gruwelijke wijze door de militairen vermoord.
Met de recentste schendingen van de mensenrechten werden wij geconfronteerd op de door het Europees Parlement georganiseerde tweede P7-top, de top van de Poorest Seven , die vorige week in Brussel plaatsvond. Op vrijdag, om 9.30 uur, zou daar een lid van het Tsjadische parlement komen spreken over het olieproject in het Dobabekken. Deze collega uit Tsjaad, de heer Yorongar, had om 9.30 uur een rechtszitting en werd veroordeeld tot een verlenging van zijn gevangenisstraf. Hij is sinds 3 juni in hechtenis, en wel omdat hij kritiek op dit project heeft geleverd. Dit project houdt 300 olieboorputten in het zuiden van Tsjaad in, een 170 km lange pijplijn in Tsjaad en een 700 km lange pijplijn in Kameroen. Ons inziens is niet voldoende nagegaan welke sociale gevolgen dit zal hebben, de bevolking werd hier namelijk niet bij betrokken. Op milieugebied werden er evenmin voldoende voorzorgsmaatregelen getroffen. Wij zijn er niet principieel tegen, maar een democratische ontwikkeling, het erbij betrekken van de bevolking en de eerbiediging van milieunormen, hetgeen de Wereldbank zelf ook eist, zouden toch gewaarborgd moeten zijn.
De Wereldbank trekt 55 miljoen US-dollar uit voor Tsjaad en 58 miljoen voor Kameroen en beweert arbeidsplaatsen te scheppen. 4.000 arbeidsplaatsen in een regio waarin 28.000 mensen van de subsistentie-economie leven, kunnen geen arbeidsplaatsen voor de regio vormen. Als er per dag 8.000 liter olie door lekkages in het milieu terecht kan komen, dan zijn deze milieueffectrapportages ook niet afdoende.
Wij verzoeken de Wereldbank, de EU en ook Shell, Exxon en Elf nog eens over dit project na te denken en het alleen voort te zetten als een menswaardige situatie gewaarborgd is.

Hory
Mevrouw de Voorzitter, Tsjaad is sinds zijn onafhankelijkheid jammer genoeg verstrikt geraakt in een spiraal van staatsgrepen, geweld en een burgeroorlog die er eigenlijk geen is omdat slechts een aantal minuscule militaire groepen elkaar bestrijden. Men dacht en zei dat deze dramatische situatie te wijten was aan de extreme armoede in Tsjaad, een van de minst ontwikkelde landen ter wereld. Nu is nieuw geweld losgebarsten, burgers worden afgeslacht, oppositieleden, journalisten en mensenrechtenactivisten worden aangehouden en mensen zijn het slachtoffer van afpersing.
Deze keer is er een andere reden voor het geweld. De problemen in Tsjaad zouden te wijten zijn aan mogelijke rijkdom. Naar verluidt zou er aardolie in de Tsjaadse bodem zitten. Amerikaanse en Europese ondernemingen voeren tezamen een project voor aardoliewinning uit en de Tsjaadse autoriteiten verbieden elk verzet hiertegen.
Zoals mevrouw Maij-Weggen ook al zei, willen wij dit niet onvoorwaardelijk veroordelen, maar willen wij toch een duidelijke waarschuwing laten horen. De heer Yorongar, die lid is van de oppositie en ons de bezwaren van de bevolking tegen dit project zou komen uiteenzetten, is aangehouden en dat kunnen wij niet dulden. Wij moeten gebruik maken van de instrumenten van de Overeenkomst van Lomé en alle drukkingsmiddelen waarover de Commissie beschikt, maar moeten ook het internationale gehoor van ons Parlement benutten om te eisen dat de Tsjaadse regering de gevangenen vrijlaat en om te bekomen dat de betrokken ondernemingen hun plannen aan een echte democratische controle onderwerpen.

André-Léonard
Mevrouw de Voorzitter, meer dan een jaar geleden heb ik hier ook al de ernstige schendingen van de mensenrechten in Tsjaad aangeklaagd, een land dat getekend is door dertig jaar oorlog en geweld. Ondanks de beloften van de Tsjaadse leiders om de mensenrechten te eerbiedigen, verslecht de situatie alleen maar en is ze vandaag heel zorgwekkend. Journalisten worden beschuldigd van laster en aangehouden omdat zij de malversaties van de politieke verantwoordelijken aanklagen. Parlementslid Yorongar is om dezelfde redenen aangehouden.
De Tsjaadse regering moet inzien dat zij dit repressiebeleid niet ongestraft kan voortzetten. Zij moet bovendien een einde maken aan de militaire acties in het zuiden van het land. Als zij de plannen voor aardoliewinning wil voortzetten, kan dat alleen als de mensenrechten en de voorschriften inzake milieubescherming gerespecteerd worden. Zo niet dienen sancties overwogen te worden, want de Unie kan niet eeuwig de ogen blijven sluiten voor de wreedheden die begaan worden in dit land, dat de Overeenkomst van Lomé ondertekend heeft.

Van Bladel
Voorzitter, ruim tien jaar geleden ontving ik op de redactie van de krant dagelijks persberichten over de titanenstrijd tussen Hussein Habré en de heer Debry, met wisselende steun van Libië en soms Frankrijk want in de Ausostrook lagen de mineralen ter exploitatie klaar. Sinds kort kent het land enige stabiliteit onder Debry maar helaas, Voorzitter, het land is nog steeds vijfde op de lijst van armste landen; begrijpelijk dat zo'n land zijn bronnen wil exploiteren. Vandaar dat een internationaal consortium in overleg met relevante organisaties een voorstel heeft gedaan waar de Wereldbank uiteindelijk haar instemming voor moet geven. Bij de uitvoering van dat project, is mij verzekerd, wordt ultramoderne techniek gebruikt zodat niet kan gebeuren wat in Nigeria is gebeurd. Ik kan me echter niet aan de indruk onttrekken dat de opinie over dit project toch de nadelige invloeden van het Nigeriaanse drama ondervindt. Ik meen dat juist de betrokkenheid van de Wereldbank een garantie is voor een goede uitvoering.
Voorzitter, inmiddels heb ik uit betrouwbare bron vernomen dat de twee gevangen journalisten vrij zijn. Natuurlijk pleit ik ook voor de bevrijding van onze collega-parlementariër. Het zou, Voorzitter, toch goed zijn als het contact over dit land via de ACS zou kunnen verlopen. Wat doet die ACS-delegatie eigenlijk als ze niet op het juiste moment de juiste dialoog voert? Overigens, Voorzitter, ik vind dat deze resolutie niet van beide zijden is onderbouwd en ik kan er ook niet voor stemmen.
Pakistan

Van Dam
Mevrouw de Voorzitter, Socrates kreeg de gifbeker te drinken omdat hij de goden zou hebben beledigd. Zo'n beschuldiging was in zijn tijd een probaat middel om iemand waarmee je in onmin leefde, te laten veroordelen. Op het lasteren van de goden stond de doodstraf. Hoewel Socrates in de Griekse Oudheid leefde, blijkt dergelijke wetgeving nog steeds te bestaan. Zo misbruikt men in Pakistan de islamwetgeving regelmatig om persoonlijke vetes te beslechten. Op grond van een enkele beschuldiging van lastering van Mohammed kan de doodstraf worden opgelegd. Natuurlijk strijdt zo'n godsdienstwet met ons rechtsgevoel en zouden we het liefst willen dat deze wordt ingetrokken. We moeten ons in elk geval keren tegen het oneigenlijk gebruik van deze wetten, waardoor onschuldige burgers ter dood kunnen worden veroordeeld.
Pakistan ziet zich graag gerespecteerd als moderne natie maar blijkt zich nog steeds niets aan te trekken van elementaire rechtsregels. Een land dat deel wil uitmaken van de volkerengemeenschap behoort tenminste respect op te brengen voor de op haar grondgebied wonende minderheden, waaronder religieuze minderheden. In 1991 zijn in Pakistan godsdienstwetten ingevoerd die in de praktijk een ernstige bedreiging vormen voor de religieuze minderheden in dit land. De afgelopen jaren zijn vele christenen gevangengezet op beschuldiging van misbruik van de naam van Mohammed. Een aantal van hen werd in de gevangenis al vermoord door fanatieke moslims. Het zijn echter niet alleen christenen voor wie deze wet een bedreiging vormt. Ook andere niet-moslims en zelfs moslims die hun geloof op een andere manier beleven als de Ahmady's leven in constante angst dat zij in de val zullen worden gelokt door de godsdienstwetten.
In de praktijk blijken deze beschuldigingen net als in de Oudheid bruikbaar om persoonlijke vetes te beslechten. Mensen die eenmaal zijn beschuldigd, kunnen nauwelijks aan veroordeling ontsnappen. Recent is het voorbeeld van Ayub-Massih te noemen, die door zijn buurman beschuldigd werd van blasfemie. Deze buurman had al jaren een conflict met hem om een stuk grond. Na gevangenneming is hij onlangs door de rechter in eerste instantie veroordeeld tot de doodstraf. Inmiddels is hij in hoger beroep gegaan maar helaas zijn ook rechters bij hogere rechtbanken vaak bang om iemand die van blasfemie is beschuldigd vrij te spreken. Een rechter die dat vorig jaar deed, is korte tijd later, waarschijnlijk om die reden, vermoord.
Deze week werd bekend dat eind mei de christen Shafik Massih na een ruzie over een elektriciteitsaansluiting beschuldigd werd van godslastering. Weliswaar is er ook in Pakistan veel verzet tegen deze blasfemiewetten. Maar vreemd genoeg konden moslims die voor deze wet demonstreerden rustig hun gang gaan, terwijl christenen die tegen de wet protesteerden hardhandig door de oproerpolitie werden aangepakt.
In de resolutie die hopelijk straks door het Europees Parlement breed wordt gedragen willen we de Pakistaanse regering oproepen de blasfemiewet in te trekken dan wel tenminste te matigen. In elk geval moet de Pakistaanse regering ervoor zorgen dat alle burgers in hun land een eerlijke rechtsgang krijgen.
De samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en Pakistan, die de Europese Commissie momenteel voorbereidt, spreekt over respect voor mensenrechten en democratische principes als basis voor de overeenkomst. We vragen van de Europese Commissie bij het sluiten van deze samenwerkingsovereenkomst deze schending van het recht nadrukkelijk onder de aandacht te brengen en nadien ook nadrukkelijk in de gaten te houden.
Als Pakistan aan deze voorwaarden voldoet, kan de samenwerking tussen de Europese Unie en Pakistan worden voortgezet. Mocht Pakistan hieraan onverhoopt geen invulling geven, dan moet dat consequenties hebben voor de handelsbetrekkingen tussen de Europese Unie en Pakistan. Het mag niet zo zijn dat de Europese Commissie goede betrekkingen onderhoudt met een land waar religieuze minderheden stelselmatig worden onderdrukt en achtergesteld.

Lenz
Mevrouw de Voorzitter, ik wil mij hierbij aansluiten. Het zijn niet de kernproeven die ons bezighouden, maar een kwaad dat veelal heel langzaam en vriendelijk binnensluipt, dat soms onschuldig begint, maar vaak heel ernstige gevolgen heeft, namelijk de benadeling van religieuze minderheden. Het kwaad ontstaat niet alleen maar door staatsgodsdiensten, maar ook door een verkeerd begrepen fundamentalisme, dat bijvoorbeeld misbruik maakt van een dergelijke streng toegepaste blasfemiewet. In Pakistan is dit kwaad duidelijk aan het licht gekomen door de dood van de katholieke bisschop John Joseph. De situatie in Pakistan was ook een thema van een werkgroep van de Duitse katholiekendag vorige week, maar men vermoedde toen niet wat er nog zou gebeuren.
Minderheden kenmerken zich vaak door verschillende factoren: etnische verschillen, verschillende godsdiensten, talen of cultuur. Daar komt altijd meer bij kijken. Godsdienst wordt misbruikt om vrijheid van meningsuiting en vrijheid van informatie te onderdrukken, rechtbanken en rechtspraak te beïnvloeden, geweld uit te oefenen door politie en fanatieke groeperingen. Wij willen ten overstaan van de Pakistaanse regering onze grote bezorgdheid uitdrukken, nog voor de momenteel weliswaar uitgestelde, maar wel geplande raadpleging van het Europees Parlement over de samenwerkingsovereenkomst. Wij willen alle inspanningen steunen die erop gericht zijn de wetten zo vorm te geven, dat mensenrechten, democratische aspiraties en de rechtsstaat gewaarborgd worden en dat er ook echt godsdienstvrijheid bestaat voor al degenen die vreedzaam in eigen land willen wonen.
Men heeft mij gezegd dat de Pakistaanse regering overeenkomstige inspanningen zou doen. Het staat vast dat de doodstraf momenteel opgeschort is. Wij beschouwen onze resolutie dan ook als steun voor degenen die in een toch echt wel moeilijke politieke situatie van Pakistan een moderne staat willen maken, maar dan wel zonder atoombom, alstublieft! Ik wil er ook aan herinneren dat de grondlegger van de staat Pakistan, Mohammed Ali Jinnah, voorstander was van de idee dat alle godsdiensten gelijk zijn. Ik hoop dat het moderne Pakistan dit ter harte neemt!

Hallam
Mevrouw de Voorzitter, ik zou namens de socialistische fractie willen zeggen hoe blij we zijn met deze resolutie. Ik weet dat mijn collega Anita Pollack, binnen de context van de delegatie Zuidoost-Azië, dit vraagstuk al bij verschillende bezoeken en ontmoetingen van haar delegatie met Pakistaanse functionarissen in en buiten Pakistan te berde heeft gebracht.
Vorig jaar heb ik een gesprek gehad met de Pakistaanse ambassadeur bij de Europese Unie. Toen ik hem deze vraagstukken voorlegde, antwoordde hij als volgt: "Kijk, we hebben een grote bevolking van ettelijke miljoenen, en u komt niet verder dan zes gevallen" . De afgelopen 12 maanden is het echter overduidelijk geworden dat artikel 295(c) van het Pakistaanse Wetboek van Strafrecht, dat in de doodstraf voorziet, op een oneigenlijke manier wordt toegepast, vaak om, op uiterst dubieuze rechtsgronden, familievetes te beslechten waarbij slechts vier getuigen worden gehoord. Bovendien wordt het artikel vaak gebruikt als rechtvaardiging voor de vervolging van niet alleen christenen maar ook andere minderheidsgroepen in Pakistan.
Volgens sommige berichten kunnen dit soort gevallen tot afschrikwekkende taferelen leiden als de zaak eenmaal voor de rechter is gekomen. Ik zou het voorbeeld willen noemen van de groep plaatselijke bewoners die een galg oprichtten naast de rechtbank, om maar duidelijk te maken dat wat de rechter ook zou beslissen, de gedaagden vervolgens zouden worden gelyncht. De situatie is dus bepaald ernstig te noemen.
Ik wil onze eigen Unie echter niet buiten schot laten. De volgende maand gaan we het hebben over het verslag-Berger over sekten en sektarische gemeenschappen, en ook over het verslag-Oostlander over het moslimfundamentalisme. Ik wil bij deze de hoop uitspreken dat we bij de bespreking van die twee verslagen in dit Parlement verstandig zullen optreden en geen enkele resolutie of verklaring zullen aannemen waarmee de Europese Unie op het gebied van godsdienstvrijheid haar status van voorbeeld en lichtend baken voor de rest van de wereld zou verspelen.

Mann, Thomas
Mevrouw de Voorzitter, sinds de blasfemiewet van 1986 worden religieuze minderheden, christenen en Ahmady-moslims in Pakistan in hun burgerrechten beknot. Deze wet legt de doodstraf en levenslange gevangenisstraf op aan mensen die de naam van de profeet Mohammed misbruiken en wordt genadeloos uitgebuit voor de vervolging van religieuze minderheden.
De shariawet van 1991 geldt alleen voor moslims, zet aan tot aanvallen op andersdenkenden, en vrouwen, en vooral de nietmoslimvrouwen moeten het hard ontgelden bij de fundamentalistische politiek, worden volledig uitgesloten van de maatschappij. Ook het gescheiden kiesstelsel is een vorm van discriminatie. Als vice-voorzitter van onze SAARC-delegatie van het Europees Parlement beschik ik over informatie hierover. Moslims hebben alleen de mogelijkheid om moslimkandidaten te kiezen, minderheden alleen vertegenwoordigers uit hun gelederen. Het gevolg is dan ook dat het in de christelijke dorpen ontbreekt aan wegen, elektriciteits- en watervoorziening en dat het zelfs volledig onmogelijk is toegang te hebben tot schoon water. De blasfemiewet moet niet alleen worden gematigd, maar afgeschaft. Wij verwachten van Pakistan dat het de weg terugvindt naar de visie van zijn grondlegger, Mohammed Ali Jinnah, en dat het de mensenrechten eindelijk eerbiedigt.
Guinee-Bissau

Taubira-Delannon
Mevrouw de Voorzitter, dit conflict duurt nu al tien dagen en niemand weet hoeveel doden in beide kampen gevallen zijn.
Dit conflict loopt vast en zal jammer genoeg een hele reeks te voorziene gevolgen hebben: er zullen epidemieën uitbreken in de steden, de buurlanden zullen opgeschrikt worden door vluchtelingenstromen en het conflict zal tot regionale instabiliteit leiden, waarvan de gevolgen alleen maar zorgwekkend kunnen zijn.
Het conflict speelt zich ook af in een kader waar we helaas vertrouwd mee zijn en dat gekenmerkt wordt door armoede, een geringe toegang tot onderwijs, gezondheidszorg en andere publieke diensten.
Zoals Janus heeft ook armoede echter twee gezichten. Ze bevordert een geest van vindingrijkheid en nieuwe vormen van solidariteit, maar ze is tegelijkertijd gunstig voor alle vormen van sluikhandel. Behoorlijke levensomstandigheden leiden niet tot het volledig verdwijnen van smokkel (het volstaat naar de bloeiende drugshandel of andere zwarte markten in Europa te kijken) maar ze leggen tenminste gedeeltelijk de moerassen droog waarin deze handel woekert.
Een van de grote moeilijkheden en tevens een van de grote risico's die dit conflict voor de stabiliteit inhoudt, is dat het steunt op eeuwenoude vormen van etnische solidariteit, terwijl de Afrikaanse landen jonger dan veertig jaar zijn. Deze hardnekkige solidariteit is voornamelijk te wijten aan de dekolonisatiepolitiek die aan het einde van het Europees oorlogsexpansionisme gevoerd werd en die er vooral in bestond geostrategische lijnen op de kaart te trekken in plaats van rekening te houden met de menselijke realiteit. Als meer recente oorzaak is er de stagnatie van het beleid voor ontwikkelingssamenwerking.
De grenzen van deze landen liggen hoe dan ook vast en worden internationaal erkend. Wij kunnen alleen maar zeggen dat enkel democratisch gekozen staatshoofden, het Senegalese en het Gambiaanse staatshoofd, bevoegd zijn voor het conflict en het herstel van de vrede in Guinee-Bissau.
Ons Parlement moet zich op zijn moreel gezag beroepen en zijn politiek gewicht in de schaal werpen om ervoor te zorgen dat een regionale instelling zoals de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid in dit conflict kan bemiddelen, voor een staakt-hetvuren kan zorgen en de vrede kan bewaren.

Mendes Bota
Mevrouw de Voorzitter, Guinee-Bissau is sowieso reeds een van de armste landen ter wereld en precies daarom heeft het land verschillende keren dienst gedaan als scenario voor documentaires over het leed in de derde wereld. Sinds twaalf dagen, tegen de achtergrond van raketten en machinegeweren en een poging tot militaire staatsgreep, verijdeld door de grondwettelijke autoriteiten en hun bondgenoten uit de naburige landen Senegal en Guinee-Conakry, is Guinee-Bissau overal ter wereld voorpaginanieuws.
De balans kon moeilijk tragischer zijn: de hoofdstad van het land is zo goed als volledig verwoest, de bevolking vlucht massaal naar de buurlanden - er zouden zich zesduizend vluchtelingen in Dakar bevinden terwijl er in Lissabon en Kaapverdië vluchtelingen blijven toestromen - voedingsmiddelen en geneesmiddelen zijn uiterst schaars, er zijn honderden burgers en een niet nader bepaald aantal soldaten gedood.
De voortzetting van de gewapende strijd wijst er tevens op dat de herovering moeilijk is, ondanks het feit dat er tekenen van vooruitgang zijn waar te nemen, hetgeen op een niet te onderschatten troepenevenwicht zou kunnen duiden. Het is hoogst dringend dat er een bilateraal staakt-het-vuren wordt bereikt zodat de onderhandelingen van starten kunnen gaan. Het is echter van belang de zich aftekenende bemiddelingspogingen in goede banen te leiden en overdaad en versnippering te vermijden. Op dit moment bevindt zich een Gambiaanse afvaardiging ter plekke; de OCP-LP heeft zich aangeboden om in het conflict te onderhandelen; in de onderhavige resolutie van het Europees Parlement worden de Europese Unie en de VN ertoe aangezet een bijdrage te leveren. Een conflict tussen Afrikanen moet echter door Afrikanen worden opgelost, vandaar dat de OAE zich als de aangewezen bemiddelaar aandient.
Sinds enige jaren is Guinee-Bissau een democratie, zij het met vele onvolmaaktheden. Voor de stabiliteit in West-Afrika is het herstel van de rechtsstaat, vertegenwoordigd door president Nino Vieira, van fundamenteel belang. Hem komt de politieke verantwoordelijkheid toe kost wat kost te vermijden dat wat momenteel een gewoon militair conflict is, ontaardt in een eindeloze guerrillastrijd zoals in de koloniale tijd. Hopelijk heeft men uit deze vroegere ervaring lering getrokken. Enkel de wapenhandelaars halen voordeel uit oorlogssituaties; het volk lijdt eronder.

Apolinário
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, mevrouw Cresson, de toestand in Guinee-Bissau is uiterst complex, moeilijk in te schatten en onderhevig aan een zich voortdurend wijzigende politieke situatie. Vandaar dat bij het lezen van de hier besproken resolutie de nodige voorzichtigheid aan de dag moet worden gelegd in die zin dat het erop aankomt de beginselen eens te meer duidelijk te formuleren en bovenal om vrede te verzoeken.
Deze vrede is onontbeerlijk om hulp te kunnen verlenen aan de duizenden vluchtelingen. Vandaag pas verwacht men de eerste lading humanitaire hulp via Bafatá en dit dankzij de inzet en de bereidwilligheid van de Portugese strijdkrachten, het Rode Kruis en de religieuze en humanitaire organisaties die bij hun werkzaamheden op de actieve steun van de Europese Unie kunnen rekenen. De Raad heeft reeds een oproep tot vrede gedaan, gevolg gevend aan de inspanningen van Portugal, Frankrijk, het voorzitterschap en de overige lidstaten van de Unie; ook de paus en diverse internationale organisaties hebben reeds om vrede verzocht; ten behoeve van deze vrede heeft de gemeenschap van Portugeessprekende landen, die gisteren in Lissabon bijeen was, zich gemobiliseerd; en in naam van deze vrede heeft de Gambiaanse minister van Buitenlandse Zaken zich naar Bissau begeven om als bemiddelaar op te treden.
Het Europees Parlement eist het herstel van de rechtsstaat, gekoppeld aan het neerleggen van de wapens en het zoeken naar een vreedzame oplossing voor het interne en regionale conflict, de uitbouw van een grondwettelijke en democratische orde in het kader van de politieke instellingen van Guinee-Bissau waarbij de soevereiniteit en de territoriale integriteit van dit land worden gerespecteerd. In het licht hiervan moet de in de resolutie vervatte zinspeling op de rol van de OAE en de Verenigde Naties worden begrepen.
Tot slot wil ik in dit geval verwijzen naar de onmiddellijke beschikbaarheid van de Commissie wat de humanitaire hulp betreft en wens ik tevens de rol van Portugal, in samenwerking met Senegal en Kaapverdië, te onderstrepen bij de repatriëring van de vluchtelingen waarvan het grootste deel afkomstig is uit lidstaten van de Europese Unie. Uiteindelijk zijn de vluchtelingen en de bevolking toch de hoofdreden van onze bezorgdheid.

von Habsburg
Mevrouw de Voorzitter, wie Guinee-Bissau in het verleden heeft gekend, weet wat de oorzaken van de huidige crisis zijn. Enkele decennia geleden had de bevolking het nog relatief goed, ze was wellicht niet rijk en er was evenmin een grote ontwikkeling gaande, maar de Portugezen hebben daar echt iets gepresteerd waar ze trots op mogen zijn. Vervolgens is het land door corruptie, door internationale interventies achteruitgegaan. Men moet gewoonweg toegeven dat de milieubescherming bijvoorbeeld momenteel ronduit slecht is.
Toen ik in Guinee-Bissau was - en dat is al lang geleden - konden de mensen op de eilanden, bijvoorbeeld op de Bijagóseilanden, echt leven. Zij hadden genoeg te eten, maar de milieuvervuiling heeft daar de klad in gebracht. Dat is de prijs voor de grote kosten van een gewetenloze regering - de huidige regering is veel beter, maar heeft tot nu toe de rekening van de vorige moeten vereffenen. Wij moeten alles in het werk stellen om het echt zeer vriendelijke volk van Guinee-Bissau weer op weg te helpen.

Girão Pereira
Mevrouw de Voorzitter, collega's, allereerst wil ik mijn collega von Habsburg bedanken voor zijn lovende woorden over de werkzaamheden van de Portugezen in Guinee-Bissau. Ik wens mij niet uit te spreken over de interne politieke problemen van dit land en ik wil evenmin commentaar geven op de tussenkomst van de legers van Senegal en Guinee-Conakry in dit conflict, noch op de legitimiteit van hun optreden of op mogelijke territoriale aanspraken van deze landen op Guinee-Bissau.
Het is van het grootste belang dat in dit land dat, zoals reeds is aangehaald, almaar armer wordt, de rechtsstaat wordt hersteld, dat de democratie overleeft en dat de oppositiepartijen daadwerkelijk in de mogelijkheid worden gesteld de democratische spelregels toe te passen op een en dezelfde lijn met de partij die de macht in handen heeft, hetgeen op dit moment nog steeds niet gebeurt.
Een tweede belangrijk punt is de hulp van de Europese Unie in deze crisis. Ik zou hier willen wijzen op de snelle reactie van de Europese Unie, die onverwijld steunmiddelen voor de vluchtelingen heeft vrijgemaakt en ik zou de Europese Unie dan ook willen verzoeken aan dit probleem de nodige aandacht te blijven schenken, niet alleen in politiek maar ook in humanitair opzicht. Nog steeds vluchten duizenden mensen weg uit Guinee-Bissau met de bedoeling zich in de buurlanden te vestigen of naar Europa over te steken en het lijdt geen twijfel dat zij de onvoorwaardelijke steun van het Parlement en de Commissie verdienen.

Novo
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw Cresson, ondanks het feit dat er momenteel nog geen gegevens over de juiste omvang van het conflict beschikbaar zijn en dat de situatie in Guinee-Bissau bijgevolg nog niet aan een grondige en objectieve studie kan worden onderworpen, betreuren wij toch ten stelligste de droevige gebeurtenissen die zich in dit land hebben voorgedaan en dan vooral het grote aantal slachtoffers die deze hebben veroorzaakt.
Wij willen tevens onze wens uitspreken dat de bevolking van Guinee - zonder tussenkomst van derden - snel een duurzame democratische oplossing vindt voor het aan de gang zijnde conflict daarbij gebruik makend van politieke instrumenten, zonder verder bloedvergieten.
Tegelijkertijd verheugt het ons te kunnen constateren dat men erin is geslaagd de talrijke buitenlandse burgers, waaronder vele Portugezen, wier leven in gevaar was, tijdig te repatriëren. Anderzijds zijn wij ons ten volle bewust van de dramatische situatie waarin een groot deel van de Guinese bevolking verkeert. Daarom lijkt het ons dan ook onontbeerlijk en hoogst dringend dat de Europese Unie zich solidair verklaart door meer humanitaire hulp en dan vooral voedselhulp te verlenen.

Cresson
Geachte afgevaardigden, ik zal de vragen die u gesteld hebt, trachten te beantwoorden.
Wat allereerst de ernstige kwestie van de doodstraf betreft, heeft de Commissie voor de rechten van de mens van de Verenigde Naties tijdens haar vergadering van 1998 een nieuwe resolutie over de doodstraf aangenomen, die door alle lidstaten van de Unie gesteund werd. In deze resolutie worden alle landen die de doodstraf nog niet afgeschaft hebben, verzocht - ik citeer - "geleidelijk het aantal misdrijven te verminderen waarvoor de doodstraf geldt, een moratorium op terechtstellingen in te stellen met het oog op een definitieve afschaffing van de doodstraf en de informatie betreffende de toepassing van deze straf openbaar te maken" .
De Unie, die de afschaffing van de doodstraf als een integrerend deel van haar beleid ten gunste van de mensenrechten beschouwt, zet op dit ogenblik haar werkzaamheden voort met het oog op de goedkeuring van de grote lijnen die gevolgd moeten worden bij het zetten van stappen bij derde landen.
De tweede kwestie had betrekking op Equatoriaal-Guinea. De Commissie maakt zich ernstige zorgen over de ontwikkeling van de situatie in dit land. Na een gewapende aanval op meerdere militaire installaties op het eiland Bioko op 21 januari 1998, zijn 117 mensen aangehouden, van rebellie beschuldigd en gevonnist door een militaire rechtbank, die van 25 tot 29 mei in Malabo zetelde. Het militair hof heeft een uitspraak gedaan op 1 juni. Het heeft 15 beschuldigden ter dood veroordeeld, zoals u zelf al onderstreept hebt, en verscheidene anderen tot gevangenisstraffen van 6 tot 26 jaar.
De Commissie zal, in nauw overleg met de lidstaten ter plaatse, de ontwikkeling van de toestand op de voet blijven volgen en de dialoog met de nationale autoriteiten voortzetten teneinde schendingen van de mensenrechten te vermijden en het broze democratisch proces in dit land te bevorderen en te versterken.
De Commissie handhaaft de voorwaarden die zij gesteld heeft voor de geleidelijke hervatting van de samenwerking met Equatoriaal-Guinea en met name voor het gebruik van de middelen uit hoofde van het 7de EOF. Deze voorwaarden houden in dat reële vorderingen gemaakt moeten worden op het vlak van het respect voor de mensenrechten, de democratische beginselen en de rechtsstaat, dit alles overeenkomstig artikel 5 van de vierde Overeenkomst van Lomé.
Dan wil ik het vervolgens over Indonesië en Oost-Timor hebben. De Commissie is verheugd over de beslissingen van president Habibie om het politieke landschap in Indonesië te hervormen en verkiezingen te houden in 1999. Zij is evenwel van oordeel dat het tempo van de hervormingen verhoogd moet worden teneinde een snel herstel van de Indonesische economie te verzekeren.
Ik hecht bijzonder belang aan de openheid die de Indonesische regering inzake Oost-Timor lijkt te betonen. Ik hoop dat deze blijk van openheid weldra tot een rechtvaardige, alomvattende en internationaal aanvaardbare oplossing leidt.
De Commissie heeft altijd ten volle deelgenomen aan de werkzaamheden van het GBVB met het oog op een oplossing voor de kwestie-Oost-Timor. Zij heeft met name de inspanningen van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties en zijn speciale gezant, ambassadeur Marker, gesteund.
De Commissie heeft ook de oproep van de Raad Algemene Zaken van 8 en 9 juni gesteund, waarin gepleit wordt voor de vrijlating van Xanana Gusmão en alle andere politieke gevangenen, een bezoek van de trojka aan Oost-Timor en een onmiddellijke hervatting van de besprekingen onder auspiciën van de Verenigde Naties.
Dan wil ik nu antwoorden op de vraag die over Tsjaad gesteld is. De Commissie volgt de ontwikkeling van de toestand van de mensenrechten in dit land met bezorgdheid. Wij volgen met name de aanhouding van de heer Yorongar en een aantal journalisten op de voet. Een raadgever van de delegatie woont de processen bij. Volgens de jongste informatie zijn de twee beschuldigde journalisten vrijgelaten en wordt de positie van de heer Yorongar onderzocht in het licht van de opmerkingen die zijn advocaten inzake de onregelmatigheden bij de opheffing van zijn parlementaire onschendbaarheid geformuleerd hebben. Meer in het algemeen onderzoekt de Commissie de mogelijkheid om concrete acties voor de eerbiediging van de mensenrechten in dit land vast te stellen en te ondernemen.
In verband met de vragen over de veiligheidsproblemen in het zuiden van het land valt, volgens de informatie waarover wij beschikken, niets ergs te melden nadat de partijen begin mei een akkoord sloten. De militaire activiteiten lijken momenteel opgeschort terwijl de onderhandelingen worden voortgezet.
Dan wil ik het vervolgens over Pakistan hebben. De Commissie is zich ervan bewust dat volgelingen van andere godsdiensten geregeld in het bijzonder christelijke religieuze minderheden lastig vallen. De Commissie volgt, via haar delegatie in Islamabad en tezamen met de lidstaten die in Pakistan vertegenwoordigd zijn, de zaak op de voet en onderzoekt de concrete incidenten met de bevoegde Pakistaanse instanties.
Vrijheid van godsdienst wordt gewaarborgd door artikel 20 van de Pakistaanse grondwet en door artikel 1 van de samenwerkingsovereenkomst die de Europese Gemeenschap en Pakistan op 22 april 1998 ondertekend hebben. Dit artikel luidt als volgt: "Het respect voor de democratische beginselen en de mensenrechten, zoals in de Universele Verklaring van de rechten van de mens bepaald, vormt de basis van het interne en externe beleid van de Gemeenschap en de Islamitische Republiek Pakistan en is een wezenlijk onderdeel van deze overeenkomst" .
De Commissie zal alle kwesties in verband met de mensenrechten op de voet blijven volgen en zij zal er via haar programma's voor ontwikkelingssamenwerking over waken dat haar hulp aan de armste en meest achtergebleven bevolkingsgroepen in Pakistan ten goede komt.
Tot slot Guinee-Bissau. De Commissie is het eens met de opmerkingen in de door het Europees Parlement ingediende ontwerpresoluties. De Commissie volgt aandachtig de ontwikkeling van de situatie in Guinee-Bissau en zij is zich bewust van de moeilijkheden die de burgerbevolking momenteel heeft, met name als gevolg van het gebrek aan levensmiddelen, geneesmiddelen en water.
De Commissie en haar Bureau voor humanitaire hulp verzamelen momenteel de gegevens van de verschillende humanitaire organisaties die ter plaatse aanwezig zijn, om op een doeltreffende en snelle manier humanitaire hulp aan de ontheemden te kunnen verstrekken.
De Commissie steunt de bemiddelingsinspanningen die de verschillende lidstaten en regionale leiders leveren, en zij verzoekt de strijdende partijen met aandrang een definitief staakt-het-vuren te sluiten.
De Commissie is bereid de samenwerking met Guinee-Bissau te hervatten zodra het land opnieuw de weg naar democratie is ingeslagen.

De Voorzitter
Dank u wel, commissaris Cresson!
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0599/98 van de leden Oostlander en Lenz, namens de PPE-Fractie, over het Internationaal Straftribunaal; -B4-0606/98 van de heer De Vries, namens de ELDR-Factie, over het Internationaal Straftribunaal; -B4-0625/98 van de heer Swoboda en anderen, namens de PSE-Fractie, over het International Straftribunaal; -B4-0639/98 van mevrouw Aglietta en anderen, namens de V-Fractie, over het Internationaal Straftribunaal; -B4-0648/98 van de heer Dell'Alba en anderen, namens de ARE-Fractie, over het Internationaal Straftribunaal; -B4-0673/98 van de heer Puerta en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over het Internationaal Straftribunaal.
Oostlander
Mevrouw de Voorzitter, elke keer als initiatieven zoals dit aan de orde komen, moeten wij terugdenken aan het feit dat het allemaal begonnen is met een vlucht uit de verantwoordelijkheid van bepaalde lidstaten toen de kwestie van Joegoslavië aan de orde was. Toen is als een soort window dressing een internationaal strafhof voorgesteld voor Joegoslavië en niemand had gedacht dat dat wat zou worden, behalve wijlen onze collega Alexander Langer, die daar destijds een uitstekend verslag over heeft geleverd. Nu zijn wij zo ver dat wij dankzij de grote inzet van betrokken rechters en openbare aanklagers, toen al bij dat Joegoslavië-hof, verder zijn gekomen en zelfs een internationaal straftribunaal in het algemeen aan het voorbereiden zijn. Dat is veel meer dan iemand ooit had verwacht, denk ik. Dat het zover is gekomen, is een klap voor elke stompzinnige Realpolitik die meent dat moraal en recht irrelevant zouden zijn voor buitenlands beleid. Vandaar ook dat het hele gebied van het buitenlands beleid zich op een zo'n grote afstand bevindt van de burger, die recht en moraal als zijn dagelijkse werkelijkheid ervaart.
Door dit hof wordt ons onder ogen gebracht dat de grens tussen Realpolitik bedrijven en oorlogsmisdaden vaak heel gemakkelijk wordt overschreden. De instelling van dit hof is een geweldige preventieve maatregel, zodat regeringsleiders en ministers beseffen dat ook zij vanuit dat Realpolitik- motief niet te ver kunnen gaan en dat zij veroordeeld kunnen worden als zij op dat spoor doorgaan.
Het is dan ook een uitstekende zaak dat dit hof zijn onafhankelijkheid zal kunnen weten te waarborgen, waardoor het ook niet zo zal zijn dat bijvoorbeeld vetodragers in de Veiligheidsraad per definitie straffeloos zijn. Wat dat betreft is het Verdrag van Amsterdam een goed voorbeeld, dat iedere lidstaat voorhoudt dat men de rechtsorde moet handhaven en anders sancties kan verwachten.
Het aanbod van de Nederlandse regering om het straftribunaal in Den Haag te vestigen is natuurlijk een uitstekende zaak. Het is ook praktisch vanwege de aanwezigheid van andere internationale gerechtshoven. Maar ik hoop wel dat dit de Nederlandse regering aanleiding zal geven te beseffen dat dit aanbod ook verplicht om niet door te gaan op een weg die tot meer nationale navelstaarderij leidt, maar die met zich brengt dat men zich werkelijk als drager van de traditie van Hugo de Groot ziet en de internationale verantwoordelijkheid ook zelf steeds duidelijker voor ogen houdt.
Vandaar dat onze fractie met graagte de resolutie zal steunen, inclusief de beide aanvullingen van de zijde van de heer De Vries.

Cars
Mevrouw de Voorzitter, de Europese liberalen is er veel aan gelegen een permanent internationaal straftribunaal voor oorlogsmisdaden in het leven te roepen. Wij zijn blij dat men in dezen al zo ver is gekomen.
Op twee punten begrijpen wij niet waarom de meerderheid van dit Parlement ons standpunt niet wil delen. Wij vinden dat alle oorlogsmisdaden op dezelfde wijze moeten worden beoordeeld, of ze nu in een burgeroorlog zijn begaan of in een conflict tussen twee staten. Waarom wil het Parlement zich hier niet achter scharen? Wij vinden dat de openbare aanklager het vanzelfsprekende recht moet hebben te bepalen of er vervolging wordt ingesteld. Als hij te maken heeft met dezelfde feiten en weet dat hij een misdadiger tegenover zich heeft, dan is het in de normale rechtspleging de plicht van de openbare aanklager vervolging in te stellen. Waarom wil de meerderheid van dit Parlement zich niet achter de eis van de liberalen scharen? Ik zou graag van de sprekers na mij een bevredigend antwoord op deze vraag hebben.

Dell'Alba
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, deze kaart geeft mij als lid van de Senegalese delegatie toegang tot de gebouwen van de FAO, waar de diplomatieke conferentie over de oprichting van het Internationaal Straftribunaal gehouden wordt. Ik dank de heer Jacques Baudin, minister van Justitie en hoofd van de Senegalese delegatie, omdat hij mij deze eer betoond heeft en deze dienst bewezen heeft.
De Commissie of de Raad hebben daarentegen niet aanvaard dat waarnemers van dit Parlement deze conferentie zouden bijwonen. Dit is een heel ernstig precedent waarop ik mijn collega's ten overvloede wil wijzen. Naar ik vernomen heb, zou de Raad, op advies van de Commissie, blijkbaar geweigerd hebben ons gedurende drie dagen in Rome te laten vergaderen en aldus uiting te geven aan de inzet die dit Parlement altijd al voor dit tribunaal betoond heeft: wij hebben drie maanden geleden een resolutie aangenomen; er bestaat een groep, de Amici Curiae , die meer dan 60 parlementsleden verenigt; wij hebben begrotingslijnen gecreëerd; wij hebben altijd de inspanningen van de Commissie en de Raad gesteund. Welnu, wij kunnen niet aanwezig zijn in Rome, de hoofdstad van een lidstaat, omdat deze kwestie onder de tweede en derde pijler valt!
Ik vind dit een ernstige zaak. Ik hoop dat dit Parlement deze kwestie aan de orde stelt tijdens de trialoog en tijdens al onze interinstitutionele onderhandelingen en contacten. Dit lijkt mij immers een heel, heel ernstig precedent waar de Commissie mijns inziens meer van afweet.
Tot zover de vorm, die mij belangrijk lijkt. Wat de grond van de zaak betreft, moeten we deze resolutie natuurlijk steunen. Dit tribunaal moet in Rome worden opgericht. Wij moeten de amendementen van de liberale fractie steunen, in het bijzonder het amendement inzake de bevoegdheid van het tribunaal in interne conflicten. Dit wordt fel betwist door de Arabische landen en ook een aantal Aziatische landen verzet zich hiertegen, hoewel deze conflicten integrerend deel uitmaken van de Verdragen van Genève en onder de jurisdictie van het tribunaal moeten vallen. Dit Internationaal Straftribunaal moet onafhankelijk en doeltreffend zijn: dat is de taak, het engagement van de Unie. Men had zich, eerlijk gezegd, deze flater kunnen besparen.

Sauquillo Pérez del Arco
Mevrouw de Voorzitter, in de inleiding van de Universele Verklaring van de rechten van de mens, die 50 jaar geleden werd goedgekeurd, staat dat de miskenning en verachting van de rechten van de mens geleid hebben tot gruweldaden die het geweten der mensheid in opstand brengen.
Op dit ogenblik vindt eindelijk de Diplomatieke Conferentie van Rome plaats die moet leiden tot de oprichting van een Internationaal Straftribunaal op permanente basis. Maar tegenover deze historische gelegenheid om een instelling te creëren die de misdaden tegen de mensheid, die nog steeds begaan worden, kan bestraffen, staan berichten in de pers over het vermoeden van de OVSE dat er op Europese bodem concentratiekampen worden gebouwd.
De internationale gemeenschap heeft de taak op zich genomen de nationale gerechtelijke stelsels te vervolledigen door een institutioneel kader te scheppen voor een universeel bewustzijn dat gegrond is op de rechten van de mens.
Het is een moeilijke taak, omdat er nog geen algemene overeenstemming bestaat over de tekst. Er is zelfs geen wereldwijde overeenstemming over de universele bevoegdheid van het toekomstige tribunaal. Daarom is het zorgwekkend dat China zich eens te meer verstopt achter zijn culturele eigenheid. Het is noodzakelijk dat een maximum aantal staten met volle overtuiging en zonder bijgedachten achter deze zaak staan, dus niet alleen de westerse maar ook de overige naties, wat nog altijd niet zeker is.
Het is moeilijk, omdat de recente geschiedenis van de mensheid de lijst van de schanddaden waarover het tribunaal moet oordelen heeft aangevuld met seksuele misdrijven tegen vrouwen in oorlogstijd, rekrutering van minderjarigen, gebruik van bepaalde soorten wapens, etnische zuiveringen en andere wandaden, wat juridische problemen schept omdat de voorschriften moeten ontstaan uit een doeltreffende en vruchtbare combinatie van de Latijnse en Angelsaksische rechtstradities.
Al deze problemen kunnen leiden tot eeuwigdurende debatten op een eindeloze en vruchteloze conferentie, maar tegenover deze moeilijkheden staan ook enkele troeven.
Ten eerste, de mislukkingen uit het verleden, die de noodzaak aantonen om het deze keer goed te doen. De resultaten van de ad hoc-tribunalen voor Rwanda en ex-Joegoslavië zijn teleurstellend. Wat er zich bijvoorbeeld heeft afgespeeld in Cambodja, Argentinië en Chili en wat er op dit moment gebeurt in Kosovo toont duidelijk de noodzaak aan van een permanent en efficiënt Internationaal Straftribunaal dat komaf maakt met de fouten van het verleden.
Ten tweede, het maatschappelijk draagvlak voor dit project. Door de mobilisatie van niet-gouvernementele organisaties is de publieke opinie geïnteresseerd geraakt in dit plan van de Commissie voor internationaal recht voor een Internationaal Straftribunaal, zodat het een onontkoombare eis is geworden. De 800 NGO's die in Rome vertegenwoordigd zijn, zorgen dat de wens van de burgermaatschappij gehoord wordt en niet verstomt, en hun aanwezigheid is voldoende om de machthebbers duidelijk te maken dat deze een populistische en demagogische opvatting over de nationale soevereiniteit propageren die in sommige gevallen volkomen achterhaald is en niet kan rekenen op de instemming van de bevolking.
Daarom vinden wij, socialisten, dat we van deze conferentie van Rome een succes moeten maken en steunen we deze resolutie en de twee amendementen, omdat we geloven dat er geen vrede kan zijn zonder gerechtigheid.

Ullmann
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, bij aanvang van de Neurenbergse processen was het duidelijk dat er bij de nieuwe internationale rechtsorde, die na de twee wereldoorlogen in het leven moest worden geroepen ook een tribunaal hoorde waarvoor de misdaden van staatscriminaliteit aanhangig gemaakt, behandeld en indien nodig bestraft konden worden. Nu pas zijn wij bij de stappen aangekomen die dit ad hoc initiatief moeten omzetten in een permanente instelling. Het verheugt mij ten zeerste, en het stemt mij erg tot voldoening aan de tekst van de resoluties, vooral van de gezamenlijke ontwerpresolutie, te kunnen zien dat er in dit Parlement eensgezindheid heerst inzake drie centrale kwesties.
Ten eerste, de onafhankelijkheid van de aanklager. Zijn onafhankelijkheid, zowel van de Veiligheidsraad van de VN als van de nationale rechtbanken, komt tot uiting in de definitie van de belangrijkste bestanddelen van een strafbaar feit volgens het nieuwe internationale strafrecht en in het feit dat dit internationale straftribunaal een onderdeel wordt van de Verenigde Naties. Dat kan natuurlijk niet betekenen dat dit straftribunaal afhankelijk wordt van de Veiligheidsraad. Laten wij hopen dat dit initiatief van het Parlement ertoe bijdraagt dat deze eeuw niet alleen de geschiedenis ingaat als de eeuw van de staatscriminaliteit, van de van overheidswege en door de staatsinstellingen georganiseerde en ten uitvoer gelegde verwoesting van het recht, maar dat het ook de eeuw van de vernieuwing van het recht wordt.

Carnero González
Mevrouw de Voorzitter, naar mijn mening moeten we vanuit dit Parlement in de eerste plaats de internationale coalitie van meer dan 800 niet-gouvernementele organisaties steunen die door een indrukwekkend staaltje van burgerdiplomatie de regeringen zover gekregen heeft om rond de tafel te gaan zitten en te onderhandelen over de oprichting van een Internationaal Straftribunaal.
Dit Internationaal Straftribunaal zal natuurlijk aan preventieve diplomatie kunnen doen in de mate dat het volledig onafhankelijk is van de VN-Veiligheidsraad, over een openbare aanklager beschikt die op eigen initiatief een onderzoek of vervolging kan instellen en een inherente en universele jurisdictie heeft.
Het is betreurenswaardig dat landen als de Verenigde Staten alles in het werk stellen om de resultaten van de Conferentie van Rome te verpesten. Maar het zou nog erger zijn als sommige lidstaten van de Europese Unie zouden voorbijgaan aan de publieke opinie in hun land en de Noord-Amerikaanse regering zouden steunen in haar negatieve bemoeienissen. Het was al een negatief punt dat de Unie niet naar deze Diplomatieke Conferentie is gekomen met een gemeenschappelijk standpunt, in overeenstemming met het Verdrag. Dit Parlement had op de conferentie aanwezig moeten zijn, zoals de heer Dell'Alba reeds zei.
Tot besluit wil ik de heer Cars zeggen dat hij kan rekenen op onze steun voor zijn amendementen omdat ze bijdragen tot de daadwerkelijke totstandkoming van het Internationaal Straftribunaal.

Ferrer
Mevrouw de Voorzitter, we zeggen het voor de zoveelste keer: deze wereld heeft nood aan een Internationaal Straftribunaal om personen te straffen die de burgermaatschappij gebruiken als doelwit voor hun gewelddaden en martelingen en massale geweldacties gebruiken als oorlogswapen; een Internationaal Straftribunaal dat door het recht te laten zegevieren ook de volkeren aanmoedigt tot vergiffenis en verzoening.
Daarom vestigen wij onze hoop op de Diplomatieke Conferentie van Rome. We zijn ons echter ook bewust van de vele hindernissen die nog moeten overwonnen worden om tot akkoorden te komen, vooral wat betreft de onafhankelijkheid en de jurisdictie van het tribunaal. Daarom kan het geen kwaad dat dit Parlement nog eens zijn stem laat horen en de lidstaten van de Europese Unie en de Commissie verzoekt om het standpunt over te nemen dat dit Parlement herhaaldelijk heeft verdedigd.
Maar het is ook nodig dat het Parlement zijn stem laat horen om, zoals de vorige sprekers, de afwezigheid van het Parlement op deze Conferentie te betreuren en hiertegen te protesteren, omdat we vanaf het begin hebben aangedrongen op een oplossing waarbij we vertegenwoordigd zouden zijn en de plaats zouden krijgen die ons toekomt op grond van de inspanningen die we in de loop der jaren gedaan hebben voor de oprichting van dit tribunaal en voor een internationale vredesjustitie.

Musumeci
Mijnheer de Voorzitter, de fractie van Alleanza nazionale zal voor de gezamenlijke ontwerpresolutie tot instelling van een internationaal straftribunaal stemmen. Dat dit een historische kans is, behoeft geen betoog, maar het is ook een besluit dat laat komt en zeker niet voldoende is om goed te maken dat Europa al die tijd verstek heeft laten gaan. Europa heeft tot nu toe immers geen enkel concreet initiatief willen nemen, noch om te voorkomen dat op haar eigen grondgebied volkerenmoorden, misdaden tegen de mensheid en oorlogsmisdaden werden gepleegd, noch om de directe en indirecte daders van deze misdaden te veroordelen en onverbiddelijk af te straffen.
Vreemd genoeg lijkt het erop dat Europa de wijzers van de klok van de geschiedenis heeft willen terugdraaien tot Neurenberg, alsof sedertdien en tot op heden op Europese bodem niet het onschuldige bloed van honderdduizenden slachtoffers, vrouwen, kinderen, burgers, is gevallen, terwijl veel mensen die daarvoor de verantwoordelijkheid dragen vrij en ongestraft blijven rondlopen, en soms ook nog in aanmerking komen voor bewijzen van eer en respect, ook van dat officiële Europa, dat tot nu toe slechts bij gelegenheid en verbaal een beschuldigende vinger heeft geheven.
Wij willen hopen dat de Diplomatieke Conferentie van Rome, die speciaal is bijeengeroepen om een internationaal straftribunaal in het leven te roepen, de laatste stap wordt naar deze belangrijke, maar zo late, uiting van plichtsbetrachting. Met eventuele pogingen tot dwarsliggen door wie er belang bij heeft dat alles bij het oude blijft, moeten we dus korte metten maken, maar tevens moet de afwezigheid van het Europees Parlement aan de kaak gesteld worden, aangezien onze instelling toch zo'n primaire rol in deze conferentie had kunnen vervullen. Het strafgerecht vormt weliswaar een doelmatige integratie van de nationale rechtssystemen, maar wij hopen tevens dat deze rechtbank ingebed wordt in een nieuwe politieke context, waarbij Europa eindelijk een eigen buitenlands, veiligheids- en defensiebeleid op zijn naam brengt. Als dit prioritaire doel met dezelfde standvastigheid was nagestreefd als die waarmee men op de ene munt is afgestevend, dan zouden in Europa op zo luttele afstand van ons vandaan heel wat minder slachtoffers in de afgelopen jaren zijn gevallen. En ik doel hiermee op diezelfde, onschuldige slachtoffers die thans van dit Europees Parlement geen wraak maar gerechtigheid vragen.

Cresson
Geachte afgevaardigden, de Diplomatieke Conferentie van Rome moet een verdrag afronden en goedkeuren dat tot doel heeft het Internationaal Straftribunaal in te stellen. Aangezien de conferentie nog maar drie dagen geleden van start gegaan is, is het nog te vroeg om het al over eventuele resultaten te hebben. Zoals u weet, duurt de diplomatieke conferentie nog tot 17 juli. De lidstaten van de Europese Unie nemen actief aan de onderhandelingen deel opdat een verdrag wordt aangenomen dat een onafhankelijk en doeltreffend straftribunaal instelt.
De Commissie wordt op de conferentie van Rome door een waarnemer vertegenwoordigd. Zij heeft zich herhaaldelijk uitgesproken voor de instelling van een onafhankelijk en doeltreffend Internationaal Straftribunaal. Zo heeft de Commissie bij monde van commissaris Bonino in een toespraak voor de Commissie voor de rechten van de mens van de Verenigde Naties op 17 maart beklemtoond hoe belangrijk het is dat de in Rome genomen besluiten aangenomen worden en dat we geen genoegen nemen met proceduremaatregelen.
Mijns inziens kunnen we zeggen dat deze eerste stap, die - zoals al onderstreept werd - dankzij de inzet van vele NGO's gezet is, een belangrijke stap is. De situatie is natuurlijk nog broos en we moeten ze trachten te versterken. Ik heb heel goed naar de woorden van de heer Dell'Alba geluisterd en ik zal ze zeker aan de bevoegde commissaris overmaken. Wij kunnen ons inderdaad procedures voorstellen die tot betere informatie en meer transparantie kunnen leiden.

De Voorzitter
Dank u wel, commissaris Cresson!
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de ontwerpresolutie (B4-0609/98) van de leden Bertens en André-Léonard, namens de ELDR-Fractie, over Cambodja.

Goerens
Mevrouw de Voorzitter, niemand is gebaat bij het behoud van het status-quo in Cambodja. Het Europees Parlement vraagt Cambodja de Akkoorden van Parijs te respecteren en dus te voldoen aan de voorwaarden waarmee het land zelf ingestemd heeft, niet meer of niet minder.
Deze voorwaarden bepalen onder andere dat dit jaar vrije verkiezingen gehouden moeten worden, dat kieslijsten moeten worden opgesteld, dat politieke partijen aan het democratische proces moeten kunnen deelnemen en niet uitgesloten mogen worden. Ik herhaal hiermee enkel hetgeen ik ook al gezegd heb over een overeenkomst van de nieuwe generatie tussen de Europese Unie en Cambodja in de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, die mij tot rapporteur voor advies benoemd heeft. Wij hebben de werkzaamheden inzake deze overeenkomst al opgeschort tot Cambodja bereid is de principes in acht te nemen die het zelf onderschreven heeft in de Akkoorden van Parijs. Wij vragen geen onmogelijke dingen van dit land en herhalen enkel de voorwaarden die kort geleden veelbelovende perspectieven geopend hadden.
Het is dus aan Cambodja om de situatie te deblokkeren. Dat geldt ook voor de steun aan het democratisch proces of, met andere woorden, voor de dit jaar geplande verkiezingen. Wij verzoeken de Commissie de kredieten te blokkeren zolang niet voldaan is aan de voorwaarden voor het houden van vrije verkiezingen die naam waardig.

Kinnock, Glenys
Mijnheer de Voorzitter, ik ben aangesteld als de speciale afgezant van de EU voor de komende verkiezingen in Cambodja. Deze taak te mogen verrichten is niet alleen een eer voor mij persoonlijk, maar ook voor het Europees Parlement.
Het spreekt voor zich dat er mij veel aan gelegen is dat er met deze verkiezingen een daadwerkelijke stap in de richting van de democratie in Cambodja wordt gezet en dat ze in ieder geval meer gaan betekenen dan een inhoudsloos gebaar van het bewind van Hun Sen. Ik denk niet dat ik snel tevreden zal zijn, want uiteindelijk draag ik verantwoordelijkheid voor de formulering van het standpunt van de EU met betrekking tot die verkiezingen.
We moeten echter niet uit het oog verliezen dat deze verkiezingen, ongeacht de politieke situatie in Cambodja, de eerste zijn die niet voortkomen uit een door de internationale gemeenschap afgedwongen initiatief, maar door de Cambodjaanse autoriteiten zelf zijn uitgeschreven. Het is van belang dat we ons daar in dit Huis terdege van bewust zijn. De Europese Unie is als onderdeel van die internationale gemeenschap gevraagd de bij deze verkiezingen onontbeerlijke bijstand te verlenen.
We zullen aanwezig zijn om de effectiviteit van het registratieproces te waarborgen, het tellen van de stemmen nauwgezet te controleren en alle politieke partijen toegang tot de media te bieden. Tachtig procent van de stemgerechtigden heeft zich al laten inschrijven; 15 waarnemers voor de lange termijn zijn al op hun posten aangekomen. De EU stuurt verder in totaal 80 waarnemers voor de korte termijn en nog eens 85 bilaterale waarnemers vanuit de verschillende lidstaten, die over heel Cambodja zullen worden verspreid. Andere landen sturen verder nog waarnemers die technische bijstand zullen leveren. De technische hulp wordt gecoördineerd door het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties; het team van waarnemers zelf wordt gecoördineerd door het VN-bureau voor assistentie bij verkiezingen. De onderhandelingen over de toegang tot de media zijn inmiddels afgerond, en mediaexperts van de EU zijn al op hun posten aangekomen vanwaar ze erop zullen toezien dat die toegang inderdaad geboden wordt.
Dit hebben we inmiddels allemaal al bereikt. Desalniettemin ben ik me ervan bewust dat we nog een lange weg te gaan hebben. Het EU-toezicht op deze verkiezingen is niet zomaar een formaliteit: we hebben de taak te garanderen dat ze vrij en eerlijk verlopen. Als de verkiezingen niet vrij en eerlijk zijn, is het onze plicht dat aan de kaak te stellen, en we zullen dan ook niet aarzelen dat te doen.
Ik zou voor de gelegenheid Derek Fatchett willen citeren, de Britse onderminister van Buitenlandse Zaken, die de vorige week in het Britse parlement het volgende zei: "We zullen een scherp oordeel moeten vellen, een oordeel dat de EU indien nodig ook zal moeten uitspreken" . Persoonlijk zal ik daar zeker toe bereid zijn. Ik ben van plan leiding te geven aan een team waarnemers wie er alles aan gelegen is dat de Europese Unie een onafhankelijke en eerlijke positie inneemt bij deze verkiezingen.

Habsburg-Lothringen
Mevrouw de Voorzitter, geachte commissaris Cresson, ik ben van mening dat wij op grond van het actualiteitendebat hier wellicht voor het laatst de mogelijkheid hebben nog eens goed na te denken over de financiële investeringen van de Europese Unie voor de verkiezingen in Cambodja en om na te gaan onder welke voorwaarden dit geld, en het gaat om bijna tien miljoen euro, beschikbaar wordt gesteld.
Als ik bijvoorbeeld in de lijst van de investeringen lees dat een groot deel gebruikt wordt voor steun en opleiding van journalisten in en rond Cambodja, dan moet ik - als iemand die de situatie enigszins kent - zeggen, dat dit zeer moeilijk is omdat bij de laatste staatsgreep de laatste oppositionele journalisten om het leven zijn gebracht. Momenteel zijn er daar alleen maar regeringsgetrouwe journalisten.
Het verheugt mij ten zeerste dat mevrouw Kinnock zegt dat er ook deskundigen van onze kant aanwezig zijn die orde op zaken trachten te stellen in de media. Ik heb echter nog wel enkele twijfels en wij moeten heel goed nadenken over ons engagement in deze kwestie. Er is nog een ander punt dat wij moeten overwegen, namelijk onze samenwerking met de Verenigde Staten. Zij hebben een duidelijk standpunt ingenomen wat hun engagement inzake de verkiezingen in Cambodja betreft en zij stellen zich hier zeer gedistantieerd tegenover op. Natuurlijk stellen zij, net als wij, ook veel belang in een echt democratiseringsproces, en ik ben van mening dat wij in deze kwestie met hen moeten overeenkomen en een gemeenschappelijk standpunt moeten innemen.

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, de Unie is bereid om een aanzienlijke bijdrage te leveren, de heer Habsburg heeft het al gezegd, niet alleen aan de verkiezingen maar ook aan de democratie in Cambodja. Dat gold ook voor de verkiezingen van 1993 waar ikzelf tot de euro's behoorde die daar naartoe gingen onder leiding van de heer Cheysson. Maar dat geldt ook nu, en bij voorbaat zeg ik aan Glenys Kinnock: good luck, see you in the headlines , hoop ik.
Maar daarvoor mogen we ook iets van de Cambodjaanse heersers vragen, de verkiezingen hebben natuurlijk pas zin wanneer ze een geloofwaardig gezag opleveren. De Unie zou die verkiezingen slechts mogen steunen indien tenminste de voorwaarden vervuld worden om werkelijk democratische verkiezingen te houden. In Cambodja, laten we wel wezen, worden die voorwaarden nog niet vervuld, en dat komt niet door praktische problemen in het land; de onmogelijkheid van democratische verkiezingen wordt voorlopig veroorzaakt door de onwelwillendheid van Hun Sen, die de overeenkomsten van Parijs niet naleeft. De heer Goerens heeft daarover gesproken.
De Unie moet heel duidelijk zijn. De verkiezingen van 26 juli kunnen slechts erkend worden als aan een minimum aan voorwaarden is voldaan. De Commissie mag niets bijdragen aan frauduleuze verkiezingen. Anders zou Hun Sen ten onrechte legitimiteit krijgen, en wanneer wij een delegatie waarnemers en zelfs 10.000 ecu sturen, betekent dat niet dat wij daarmee ook het resultaat sanctioneren. Toch hoop ik dat het een goed resultaat zal zijn.

Cresson
Geachte afgevaardigden, de Europese Unie heeft de afzetting met geweld van de Cambodjaanse premier, prins Ranariddh, en het geweld van juli 1997 veroordeeld. De actie ter ondersteuning van het verkiezingsproces ten belope van 10, 4 miljoen ecu, waartoe de Commissie en de lidstaten gezamenlijk besloten hebben, heeft tot doel de Cambodjaanse regering onder strikte voorwaarden de nodige middelen te geven om de verkiezingen tot een goed einde te brengen. Die zullen deze keer uitsluitend onder de verantwoordelijkheid van de Cambodjanen en dankzij de steun van de internationale gemeenschap verlopen.
Als de voorwaarden voor vrije en eerlijke verkiezingen niet vervuld zijn, behoudt de Commissie zich het recht voor haar hulp op te schorten na overleg met de lidstaten en op grond van de clausules van de op 16 januari 1998 in Phnom Penh gesloten financieringsovereenkomst. De diplomatieke actie van de Europese Unie, die parallel loopt met de initiatieven van de groep landen "Vrienden van Cambodja" , de trojka van de ASEAN en de Verenigde Naties op het vlak van het respect voor de mensenrechten, zal geconcentreerd blijven op de beste modaliteiten voor het houden van pluralistische verkiezingen.
De Europese Unie zal in dit verband bijzonder waakzaam toezien op procedurekwesties, de registratie van partijen, de werking van de Constitutionele Raad, die verantwoordelijk is voor het toezicht op en het regelmatige verloop van de verkiezingen, en op de gevaren van nieuw geweld tegen leden van de oppositie. De gebeurtenissen van de afgelopen dagen, na het proces tegen prins Ranariddh en het verlenen van gratie door koning Sihanouk, zijn dan ook van essentieel belang om de evolutie van de politieke situatie te beoordelen en om de internationale gemeenschap en de Europese instellingen in staat te stellen passende krachtlijnen voor de komende verkiezingen vast te stellen.
Tijdens de volgende vergadering van de "Vrienden van Cambodja" , die midden juni 1998 in Phnom Penh zou moeten plaatsvinden, moet dan ook de nodige informatie verstrekt worden, zodat de internationale gemeenschap kan beoordelen of de voorbereiding van de verkiezingen aan de gestelde voorwaarden voldoet, opdat alle politieke krachten zich vrij kunnen uitspreken tijdens de beslissende fase van de verkiezingscampagne. Mevrouw Kinnock had het zonet over de maatregel om bijstand voor de verkiezingen te verlenen. Ik zal hier dan ook niet op terugkomen. De waarneming op korte en lange termijn is verzekerd, aangezien 95 waarnemers ter beschikking gesteld worden. De lidstaten zullen op bilateraal vlak nog meer waarnemers zenden, die eveneens onder auspiciën van het waarnemingsteam van de Europese Unie zullen werken. Europese deskundigen in opdracht van de diensten van de Commissie zorgen ter plaatse voor nauw overleg met de Verenigde Naties in alle fasen van de organisatie en het verloop van de verkiezingen.

De Voorzitter
Dank u wel, commissaris Cresson.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.
(De vergadering wordt om 17.25 uur onderbroken en om 17.30 uur hervat)

Stemming (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van de stemming van vanmiddag.
Verslag (A4-0207/98) van mevrouw Rothe, namens de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie, over de mededeling van de Commissie over energie voor de toekomst: duurzame energiebronnen - Witboek voor een communautaire strategie en een actieplan (COM(97)0599 - C4-0047/98)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Carnero González
Mevrouw de Voorzitter, na overleg met de verschillende fracties in dit Parlement wil ik, als er geen bezwaar is, mondeling voorstellen om amendement 3 op paragraaf 3 van deze gezamenlijke ontwerpresolutie als toevoeging aan paragraaf 3 te beschouwen en alleen te stemmen over het eerste gedeelte van de tekst, tot de eerste verwijzing naar het Midden-Oosten. Dus ik stel voor om alleen het volgende tekstgedeelte te behouden voor de stemming en het als toevoeging te beschouwen: "Verzoekt de regeringen van Libanon, Syrië en Israël de vredesonderhandelingen weer op te pakken op het punt waar ze waren blijven steken, en daarbij uit te gaan van de relevante resoluties van de VN-Veiligheidsraad en de beginselen zoals vastgelegd op de Midden-Oostenconferentie te Madrid" . De rest van de tekst zouden we volgens ons beter schrappen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Sakellariou
Mevrouw de Voorzitter, ik wilde vragen of het Reglement van dit Parlement het toelaat om nieuwe grenzen in Europa te definiëren, want daarom gaat het in deze paragraaf. Het Parlement heeft in zijn oneindig grote wijsheid een nieuwe grens in Europa gedefinieerd.

De Voorzitter
Mijnheer Sakellariou, dat was een bijdrage aan het debat en dat is nu gesloten!
(Het Parlement neemt de gezamenlijke resolutie aan)

Ahlqvist en Wibe
Net als Helmut Kohl en Jacques Chirac vinden wij dat er veel te veel besluiten die op nationaal niveau kunnen worden genomen, naar EU-niveau zijn overgebracht. Wij vinden net als de twee bovengenoemde personen dat het subsidiariteitsbeginsel werkelijk inhoud moet krijgen.
Dit verslag behandelt de ontwikkeling van hernieuwbare energiebronnen veel te gedetailleerd. Het wordt een beetje absurd wanneer in het verslag wordt voorgesteld dat bijvoorbeeld het keurmerk "gouden zon" aan verschillende vakantiegebieden en dergelijke moet worden verleend om het gebruik van hernieuwbare energiebronnen te stimuleren. Moet de EU zich werkelijk met dat soort zaken bezighouden?
Wij vinden dat besluiten inzake energiebeleid op nationaal niveau moeten worden genomen. Er valt niets te winnen bij het supranationaal maken van het energiebeleid. Wij stemmen daarom tegen dit verslag.

Apolinário
Mijn steun aan het verslag-Rothe over hernieuwbare energiebronnen is gebaseerd op een referentiekader van zowel regionale als nationale aard waarvan ik het belang zou willen onderstrepen.
Het behalen van de doelstellingen inzake de verlaging van de CO2 -uitstoot die op de Top van Rio en in de in Kyoto geformuleerde verplichtingen zijn vastgesteld is slechts dan mogelijk wanneer elke lidstaat een rationeel energiebeleid voert en de productie van hernieuwbare energiebronnen bevordert. Binnen de Europese Unie maken deze nauwelijks 1, 3 % van de totale geproduceerde energie uit (5, 3 % als ook de hydraulische energie wordt meegeteld) terwijl de cijfers voor Portugal respectievelijk 6 % en 15, 7 % (de hydraulische energie meegerekend) bedragen.
De Europese Unie zou het totale percentage van hernieuwbare energiebronnen, met inbegrip van de hydraulische energie, willen optrekken van 5, 3 % tot 15 % in 2010. Dit voornemen zal slechts kunnen worden uitgevoerd indien er nieuwe steunmechanismen ten behoeve van de hernieuwbare bronnen op het gebied van de zonne-energie, windenergie, biomassa en fotovoltaïsche omzetting ter beschikking worden gesteld, vandaar het belang van het steunfonds waar de meerderheid van de leden van het Europees Parlement om verzoekt.
In de streek van de Algarve, waar de zonnestraling schommelt tussen 1.782 kWh/m2 (Sagres) en 1.896 kWh/m2 (Tavira) en er jaarlijks zo'n 2.880 à 3.100 uren zonneschijn worden waargenomen, een gebied dat derhalve uiterst geschikt is voor de productie van windenergie - tussen Rogil en Sagres - en over een enorm potentieel beschikt voor de productie van biomassa, voornamelijk in combinatie met varkensteelt en bosbouw, in het geval van Monchique, vertegenwoordigen de hernieuwbare energiebronnen een beleidskeuze die niet over het hoofd mag worden gezien. Er dient dan ook de nodige aandacht te worden geschonken aan de voorstellen die in dit opzicht zijn geformuleerd door de Europese Unie, de regering, de lokale overheden en de gemeenschap in het algemeen.

Caudron
Om te beginnen wil ik onze collega, mevrouw Mechtild Rothe, feliciteren met haar uitstekende werk en haar realiteitszin. Ik wil tevens verduidelijken waarom ik voorgestemd heb.
Ik ben een van degenen die de voornemens van de Top van Kyoto gunstig onthaald hebben. Het komt er nu op aan maatregelen te treffen en de positieve intentieverklaringen van deze conferentie geloofwaardig te maken.
Net als mevrouw Rothe ben ik van oordeel dat de door de Commissie vastgestelde doelstelling op het vlak van hernieuwbare energiebronnen een minimum is, dat de lidstaten hun plannen en strategieën moeten verduidelijken en dat wij vooral hun bereidheid om zich naar de eisen van de Commissie te schikken moeten nagaan.
Ik deel tevens de bekommering van mijn collega over de te leveren inspanningen op het vlak van zonne-energie en alternatieve landbouwenergiebronnen. Voor deze laatste moeten we onderzoeken of ze ecologisch gezien zinvol zijn, hetgeen, toegegeven, niet altijd het geval is
De tijd dringt, zowel op het vlak van milieu als door het schaarser worden van niet-hernieuwbare energiebronnen op middellange en lange termijn. Wij dienen dan ook stimulerende maatregelen voor de openbare en particuliere operatoren van deze essentiële en levensbelangrijke sector te overwegen.
Tenslotte wil ik op het politieke karakter van dit voorstel wijzen en stellen dat de Europese Unie ook op het vlak van politieke ecologie een voorbeeld voor de rest van de wereld moet zijn. Wij mogen geen lessen geven, maar moeten bewijzen dat Europa zich uitspreekt voor en handelt in het algemeen belang en antwoorden tracht te geven voor de komende generaties.
Ik zou bijna zeggen dat ons voortbestaan hiervan afhangt.

Cushnahan
De afgelopen jaren is duidelijk geworden dat niet-duurzame energiebronnen niet afdoende in staat zullen zijn in onze toekomstige behoeften te voorzien. Zowel nationale regeringen als andere EU-groepen hebben vragen gesteld omtrent de niet onuitputtelijke voorraden fossiele brandstoffen, zoals aardolie. Bovendien kan het ongelimiteerde verbruik van niet-duurzame energiebronnen milieuproblemen, zoals de wereldwijde stijging van de temperatuur, luchtverontreiniging en andere potentieel rampzalige ontwikkelingen, zowel direct als indirect verergeren.
Het is om deze redenen dat ik mijn steun uitspreek voor de ontwikkeling van duurzame energiebronnen binnen het kader van de EU. Het voorstel om te streven naar verdubbeling van het aandeel van duurzame hulpbronnen in het totale energieverbruik voor 2010 kan een grote invloed hebben op de toekomstige koers van het EU-energiebeleid. Hoe meer we erin slagen onze afhankelijkheid van niet-duurzame energiebronnen zoals fossiele brandstoffen te verminderen, hoe beter we in staat zullen zijn een daadwerkelijk duurzaam en milieuvriendelijk energiebeleid op te stellen. Ik ben daarom verheugd over dit voorstel onze investeringen in duurzame energie te vergroten.

Deprez
Iedereen ziet almaar duidelijker in dat wij de economische ontwikkeling zodanig moeten oriënteren dat ze de komende generaties niet in gevaar brengt. Het voorliggende Witboek is hier andermaal een bewijs van.
Fossiele brandstoffen, die aan de basis liggen van de buitengewone economische en industriële ontwikkeling van onze samenlevingen sinds 150 jaar, vormen voortaan een erkend risico voor de mensheid, vermits hun ongebreideld gebruik en de exponentiële uitstoot van CO2 van dien aard zijn dat ze het klimaat de komende decennia aanzienlijk zullen wijzigen. Wij moeten dan ook het gebruik van hernieuwbare energiebronnen bevorderen door deze alle nodige steun te geven om door te dringen op de markt, in het kader van wat het Witboek de "aanloopcampagne" noemt.
Uit dit oogpunt kan ik met tevredenheid onderstrepen dat de idee om het energiegebruik van biomassa te verdrievoudigen gedeeltelijk een antwoord kan geven op de vragen van Europese landbouwers die angst hebben voor de toekomst en op dit ogenblik een mogelijke omschakeling overwegen, ook al is de idee onverenigbaar met de voorstellen voor de hervorming van het GLB in Agenda 2000. Het mogelijk gebruik van biomassa biedt ongetwijfeld mogelijkheden die grondiger bestudeerd moeten worden, want het kan een antwoord geven op heel wat prioritaire bekommeringen in de Europese Unie: duurzame ontwikkeling, het gemeenschappelijk landbouwbeleid en de uitbreiding.
Dit gezegd zijnde heeft onze rapporteur verstandig de noodzaak van een belasting op niet-hernieuwbare energiebronnen op communautair niveau onderstreept, zoals al zo vaak herhaald is in dit Parlement. De CO2 -belasting moet er toch ooit komen!
Tenslotte wil ik nog zeggen dat ik ervan overtuigd ben dat het verschijnen van hernieuwbare energiebronnen en de volledige ontplooiing van een echt duurzame ontwikkeling op zich enorme mogelijkheden bieden om allerlei banen op alle niveaus te scheppen.
Ik steun het Witboek, zoals het in de voorliggende ontwerpresolutie gewijzigd wordt, dan ook onvoorwaardelijk.

Hyland
Ik zou de Europese Commissie en de Europese Raad met klem willen verzoeken hun inspanningen zodanig te structureren en te stroomlijnen dat er een energiebeleid voor de lange termijn kan worden opgesteld dat het Ierse en Europese beleid voor landbouw en plattelandsontwikkeling versterkt. Het is zaak dat dit wordt gerealiseerd bij de onderhandelingen tussen de afzonderlijke lidstaten en de EU over de toekomst van het gemeenschappelijk landbouwbeleid na het jaar 2000.
Het is duidelijk dat hernieuwbare energiebronnen een steeds herkenbaardere rol spelen in het bedrijfsleven en de industrie. We moeten ons daarnaast echter realiseren dat het gebruik van duurzame energiebronnen ook binnen de landbouw grote mogelijkheden biedt. Het gebruik van duurzame energie voor de milieuvriendelijke ontwikkeling van de landbouw en het platteland stelt ons in staat onze grond optimaal te gebruiken, wat weer een rechtstreekse invloed heeft op de duurzame ontwikkeling van de werkgelegenheid.
Het is duidelijk dat programma's voor alternatieve energiebronnen, uitgaande van een duurzaam gebruik van hernieuwbare energie, landbouwers de gelegenheid bieden hun grond effectief te gelde te maken. Dit sluit aan bij de onvermijdelijke hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, waarin een grote rol is weggelegd voor het verbouwen van gewassen die niet voor de voedselproductie zijn bestemd. Als we ernst willen maken met de versterking van de maatregelen voor plattelandsontwikkeling en het aantal gezinsbedrijven in de landbouw zoveel mogelijk willen handhaven, is het belangrijk dat we een goed afgestemd beleid voor duurzame energie invoeren dat een bijdrage zal zijn aan de versterking van de Ierse landbouwsector en een verbetering van de werkgelegenheid in plattelandsgebieden.
Het verslag meldt als positief effect van de invoering van omvangrijke programma's voor duurzame energie dat ze de uitstoot van CO2 jaarlijks met 402 miljoen ton kunnen terugbrengen. Binnen de EU als geheel nemen hernieuwbare energiebronnen momenteel 6 % van het totale energieverbruik voor hun rekening. Dat is gewoon te weinig. Er zijn aanzienlijke investeringen nodig als we grootschalige groei in deze sector willen bewerkstelligen.

Krarup
Het verslag-Rothe wekt in vele opzichten sympathie, maar de voorstellen die het bevat, leveren een aantal problemen op. Ten eerste is elke zin voor realisme zoek wat betreft de interne markt voor energie. Dé oplossing voor de interne markt is volgens het verslag een door de EU vastgestelde energieheffing. Ik kan deze oplossing niet aanvaarden. Behalve het feit dat ik tegen een Europese belasting ben, maakt een energieheffing op Europees niveau weinig kans, omdat de industrie zal opwerpen dat zij geen middelen heeft om dergelijke uitgaven te financieren. In het beste geval moet dit laatste worden opgelost door de communautaire en nationale subsidies voor de sector van duurzame energie te verhogen. Anderzijds zullen grootverbruikers van energie nog steeds goedkope steenkool- en kernenergie op de geliberaliseerde energiemarkt kunnen blijven kopen, waardoor ze niet gestimuleerd worden om energiebesparende maatregelen te nemen.
De enige mogelijkheid om de positieve doelstellingen van het verslag-Rothe op het gebied van energie en milieu verwezenlijken, is dat de lidstaten nationale doelstellingen op het gebied van energie vaststellen en ten uitvoer leggen. Het heeft geen zin dat een EU-land zijn energieproducenten verplicht een bepaalde hoeveelheid energie op een duurzame manier te produceren, wanneer de grootste energieverbruikers in het land onbeperkt goedkope energie uit het buitenland kunnen invoeren. Dit komt in werkelijkheid neer op een economische ondermijning van de nationale producenten.
Daarom kan ik het verslag-Rothe niet steunen.

Lindqvist
Het verslag bevat goede voorstellen over een overkoepelend actieprogramma om het aandeel van de hernieuwbare energie in het energieverbruik te verdubbelen. Bio-energie, zonne-energie en windenergie moeten de ruggengraat hiervan vormen. Kernenergie moet geleidelijk worden afgeschaft.
Overkoepelende doelstellingen op EU-niveau en op andere niveaus, bijvoorbeeld dat van de VN, zijn een goede zaak, maar het energiebeleid is in hoofdzaak een nationale aangelegenheid en moet dat ook blijven. Het is belangrijk dat Zweden de controle heeft over zijn eigen natuurlijke hulpbronnen, en dat het geen uitverkoop houdt van energiebronnen en natuurlijke hulpbronnen met als gevolg dat de ontwikkeling in Zweden vanuit het buitenland kan worden gestuurd.

Seppänen, Sjöstedt en Svensson
Wij hebben voor het verslag gestemd; wij zijn het namelijk volstrekt eens met de positieve kijk in het verslag op alternatieve en vervangbare energiebronnen. Het verslag bevat echter ook gedeelten waar wij het niet mee eens zijn. Daartoe behoort het eisen van een gemeenschappelijk belastingbeleid, van een gemeenschappelijk beleid op bosbouwgebied en de eis dat er in het Verdrag een apart hoofdstuk aan energie gewijd wordt.
Situatie in het Midden-Oosten
Díez de Rivera Icaza
Er bestaat geen twijfel over dat er in het Middellandse-Zeegebied verschillende conflicthaarden zijn waar vredesoplossingen voor gezocht moeten worden: Algerije, Palestina, Israël, om er maar een paar te noemen. Het vredesproces in het Midden-Oosten steunen en bevorderen, betekent echter nog niet dat men de feiten mag verdraaien of uit eigenbaat mag handelen. Zoals alle betrokkenen moeten ook wij ons bezinnen over de weg die reeds werd afgelegd, de oorzaken van de teruggang, de klaarblijkelijke onverzoenbaarheid en eigengereidheid van de huidige leiders. Ook moeten wij nadenken over de tastbare resultaten van de financiële steun van de Europese Unie, het statuut van Palestina en het democratische gehalte van zijn instellingen, alsmede de benutting van de economische steun.
Er moeten ook gesprekken worden gevoerd met Jordanië en oplossingen gezocht voor het Europese falen in de betrekkingen met Algerije; we moeten de islam beter begrijpen, de directe dialoog met de bevolking bevorderen en overgangsprocessen in gang zetten. Dit heb ik al verklaard toen premier Rabin in Brussel was. Het kan toch niet dat deze tragedie nergens toe gediend heeft, zoals het ook onaanvaardbaar is dat de Europese hulpfondsen de bevolking niet helpen. Dat de Westelijke Jordaanoever en Gaza nog steeds in dezelfde economische en sociale toestand verkeren is onverklaarbaar en verontrustend. Daarom is het nodig, en hiermee eindig ik, dat we ons allemaal hierover bezinnen.

Wolf
De situatie in het Midden-Oosten wordt kritiek en ik wil de gelegenheid van dit debat aangrijpen om erop te wijzen dat een oude gedachte weer ingang zou moeten vinden. Namelijk de gedachte van een "Helsinki-proces" voor het Middellandse-Zeegebied en het Midden-Oosten.
De belangrijkste elementen van dit proces zijn:
1.de grondige aanpak van diverse thema's (veiligheid, mensenrechten, economische samenwerking en gemeenschappelijke ontwikkeling); 2.het erbij betrekken van alle eventuele conflictpartijen en belanghebbende machten, zonder discriminatie; 3.de parallelle ontwikkeling van dialogen binnen de burgermaatschappij, naast de officiële onderhandelingen; 4.het flexibele en nog op middellange termijn te ontwikkelen tijdschema; 5.het bestaan van een hoog gekwalificeerd en gemotiveerd diplomatiek overleg. Wij, Europeanen, zouden nu eindelijk de dialoog met andere in aanmerking komende partnerlanden (met inbegrip van de VS en Japan) moeten openen om deze elementen op zinvolle wijze toe te passen op de problematiek in het Middellandse-Zeegebied en het Midden-Oosten.- Conferentie van de WHO
Lukas
De FPÖ is van mening dat de overeenkomst betreffende de handel in landbouwproducten zorgvuldig moet worden voorbereid, maar dat een uitbreiding naar het oosten momenteel op grond van de gebrekkige voorbereidingen afgekeurd moet worden.
Derhalve onthoudt de FPÖ zich van stemming met betrekking tot paragraaf 10.

Souchet
In verband met de zonet aangenomen gezamenlijke resolutie over de Wereldhandelsorganisatie merk ik op dat onze Vergadering, die op het ogenblik van de ondertekening van het Akkoord van Marrakech met een onweerstaanbaar en algemeen enthousiasme bezield was, zich geleidelijk bewust wordt van de negatieve en uiterst zware gevolgen hiervan voor de Europese landen. Toen het Akkoord gesloten werd, waren wij echter slechts met enkelen om die gevolgen aan te klagen.
Zo heeft ook de heer Rocard zich hier tijdens de jongste bijeenkomst van de Paritaire Vergadering ACS-EU van gedistantieerd en gezegd dat onvoldoende onderhandeld was over het Akkoord van Marrakech, dat het overhaast gesloten was en ernstige leemten vertoonde en dat hierover minstens gedeeltelijk opnieuw onderhandeld moest worden.
Dit laattijdige inzicht, dat elke verbetering van een door de meerderheid van de leden van de internationale gemeenschap goedgekeurd verdrag bemoeilijkt, vinden we ook terug in de tekst van de voorliggende resolutie, waarin ons Parlement een heel andere toon aanslaat. Het lijkt te ontdekken dat de WHO stelselmatig de belangrijkste bestaande bepalingen van het buitenlands handelsbeleid ter discussie stelt.
Hoe kunnen we de Europese culturele uitzondering veilig stellen in het licht van de WHO-mechanismen? Hoe kunnen wij het Europees beleid voor ontwikkelingssamenwerking beschermen? Hoe kunnen wij verhinderen dat een ongebreidelde internationale concurrentie stelselmatig de producenten bevoordeelt die de onontbeerlijke sociale en milieuvoorschriften het minst respecteren? De eerste uitspraken van de WHO-panels stellen ons terzake zeker niet gerust. Wat wij wel zien functioneren is de brute logica van het systeem waarbij de Commissie zich in Marrakech heeft aangesloten en dat zij zelf heeft helpen creëren.
Onze fractie heeft de meeste amendementen gesteund die de nadruk leggen op de noodzaak om de regionale handelspreferenties als ontwikkelingsinstrument te gebruiken. De Wereldhandelsorganisatie wil die afschaffen onder het voorwendsel dat zij onaanvaardbare schendingen van het principe van non-discriminatie op handelsvlak zouden zijn en tot concurrentieverstoring zouden leiden. De ervaringen met de vier Overeenkomsten van Lomé ontzenuwen deze stelling.
Onze fractie heeft ook de verschillende amendementen gesteund die het te toegeeflijke beleid ter discussie stellen dat de communautaire instellingen in de schoot van de WHO voeren, aangezien zij almaar meer toegevingen doen zonder dat daar aanzienlijke tegenprestaties tegenover staan.
Verslag-Secchi
Habsburg-Lothringen
Mevrouw de Voorzitter, in een interne markt zijn gemeenschappelijke principes inzake belastingheffing noodzakelijk en het is evenzeer noodzakelijk een duidelijk standpunt in te nemen over de in de lidstaten van de Europese Unie heersende tendens van de langzaam voortschrijdende belastingverhoging. Het zal bijvoorbeeld maar weinig nut hebben in de Unie de gaten in de fiscale wetgeving te sluiten, als er tegelijkertijd wereldwijd voldoende aantrekkelijke financiële oorden bestaan.
Het echt mobiele speculatiekapitaal zal dan ook uit Europa wegvloeien, terwijl het spaargeld van eerlijke en vlijtige burgers verder wordt ingekort. De enorme toename van speculatiekapitaal is onder andere te wijten aan de te hoge belasting op geld dat in het productieproces wordt ingezet. Het zijn niet de zogenaamde belastingparadijzen die een verstorende invloed op de interne markt hebben, maar veeleer de te hoge bedrijfs- en verbruiksbelasting. Ik heb mij tegen bepaalde delen van het verslag uitgesproken, omdat het aan deze echte probleemstelling voorbijgaat.
Momenteel zijn er in de Europese Unie landen waar het belastingtarief bijna 50 % bedraagt. Ons duidelijke doel moet dan ook een aanzienlijke verlaging van deze belasting zijn. Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel heeft de staat niet het recht de belasting eerst omhoog te schroeven en dan via de omweg van een dure bureaucratie weer geschenken aan de burgers te geven.
In dit verband moet aan de Amerikaanse econoom Arthur Laffer worden herinnerd, die aangetoond heeft dat vanaf een belastingpercentage van 25 % de tendens progressief toeneemt om het inkomen lager aan te geven dan het in werkelijkheid is. De schaduweconomie is daar een logisch gevolg van.

McKenna
Mevrouw de Voorzitter, ik zou erop willen wijzen dat dit verslag in beginsel het hele idee van een wereldwijde aanpak, de interne markt, volkomen vrije handel en het vrije verkeer van kapitaal onderschrijft. We proberen een oplossing te vinden voor de problemen die hiermee in het leven worden geroepen. We moeten opnieuw een of andere vorm van controle op het kapitaalverkeer invoeren en voorkomen dat we ons ontwikkelen tot een ongereglementeerd gebied waar multinationale ondernemingen vrij spel hebben. Het ziet er naar uit dat het met Europa echter wel die kant opgaat.
Door de vorming van de interne markt ligt de algehele controle nu in principe bij Brussel: indirecte belastingen, nationale begrotingen, rentevoeten en vennootschapsbelasting. Straks komen de inkomstenbelasting en fiscale harmonisatie aan bod. Ik heb mijn ernstige bedenkingen bij dit alles en denk dat we voor een verkeerde aanpak hebben gekozen.

Bonde en Sandbæk
Wij kunnen het verslag-Secchi niet steunen, omdat het een fiscale harmonisatie beoogt, die voor Denemarken een daling van de belastingkomsten betekent. Wij zijn daarentegen wel voorstander van een coördinatie van de belastingtarieven in de lidstaten, maar dit moet een minimumregeling zijn en geen harmonisatie.

Cassidy
De bewering dat er binnen de EU sprake zou zijn van schadelijke belastingconcurrentie is onzinnig. De interne markt is opgericht ter bevordering van de concurrentie; daartoe werden de obstakels die het vrije verkeer van goederen, diensten, kapitaal en mensen in de weg stonden, uit de weg geruimd. Dit heeft tot onmiskenbaar gunstige resultaten geleid. En als concurrentie op die gebieden gunstig is, waarom zou ze dan op het gebied van de belastingheffing schadelijk zijn?
De mededeling van de Commissie met de titel "Een pakket om schadelijke belastingconcurrentie in de Europese Unie te bestrijden" is een verkeerd recept dat is uitgeschreven voor de bestrijding van een ingebeelde ziekte. Sommige lidstaten klagen over het lage vennootschapsbelastingtarief in Ierland, het ontbreken van bronbelasting in Luxemburg en de afwezigheid van sociale lasten (werkgelegenheidsbelasting) in Denemarken. Enkele lidstaten beklagen zich zelfs over de vermeende oneerlijke concurrentie als gevolg van de relatief lage inkomstenbelasting in het Verenigd Koninkrijk (en zien daarbij over het hoofd dat de belastingdruk voor Britse burgers sinds de verkiezingsoverwinning van Labour is toegenomen). De Britten daarentegen klagen nooit over de lage accijnzen in Frankrijk, Spanje, Italië en Portugal, hoewel het zeker verdedigbaar is dat lage heffingen op alcohol en tabak schadelijk zijn - in de eerste plaats voor de gezondheid van onze medeburgers.
Wat mij betreft is het werkelijke probleem met betrekking tot het vraagstuk van de belastingconcurrentie niet dat de belastingen in bepaalde landen te laag zouden zijn, maar dat de tarieven in de landen die het meest klagen, met name Frankrijk en Duitsland, te hoog zijn. Als Brits lid van het Europees Parlement zou ik graag zien dat de belastingdruk in die landen wordt teruggebracht tot het Britse niveau. Hoge belastingen en sociale lasten zijn funest voor de werkgelegenheid.
Ondanks mijn grote waardering voor het werk dat de rapporteur heeft verricht zal ik, tezamen met mijn Britse collega's van de EVP-Fractie, zijn verslag niet steunen.

Delcroix
Concurrentie die schadelijk is voor de economische ontwikkeling van de lidstaten is het tegendeel van Europese solidariteit en samenhang.
Concurrentievermogen dat draait om prijsverschillen via een verlaging van de loonlasten staat haaks op concurrentievermogen dat is toegespitst op de kwaliteit van goederen en diensten. Dit positieve concurrentievermogen kan slechts bekomen worden door meer onderzoek naar producten en procédés die zuiniger met energie en grondstoffen omspringen en door een grotere bekwaamheid van de werknemers, door meer investeringen in menselijke hulpbronnen.
De grote Europese markt heeft de concurrentie bevorderd en tal van negatieve gevolgen meegebracht zoals oneerlijke concurrentie, fraude, concurrerende devaluaties, bedrijfsverplaatsingen, een zoektocht naar minder strenge fiscale, sociale en milieuvoorschriften.
Het kwaad is geschied en het vrij verkeer van kapitaal heeft ten volle gespeeld tegen inkomen uit arbeid en de levenskwaliteit van de werknemers. Er is een transfer tussen beide geweest via een verhoging van de loonlasten.
De maatregelen die worden voorgesteld - een bronbelasting op inkomsten uit spaargelden van niet-ingezetenen en de afschaffing van de dubbele belasting op vennootschappen - zullen niet volstaan om de tot op heden aangerichte schade te herstellen.
Bij nader inzien stellen we vast dat de interne markt met zijn vier fundamentele vrijheden - vrij verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal - gepaard hadden moeten gaan met de noodzakelijke instrumenten voor het behoud van het economisch en sociaal evenwicht: de eenheidsmunt, een belastingharmonisatie en een sociale harmonisatie.
De zwakste burgers in onze samenleving waren de eerste slachtoffers van de vertraging of de gemaakte fouten. Europa kan zijn blazoen oppoetsen als het dat erkent en de nodige verbeteringen aanbrengt.

Deprez
De ontwerpresolutie waarover wij ons nu moeten uitspreken, stelt een fundamentele vraag voor de toekomst van de interne markt en, meer in het algemeen, van de Europese Unie. De invoering van de euro op 1 januari 1999 in elf van de vijftien lidstaten vergt inderdaad een grote coördinatie van het beleid, onder andere op het vlak van belastingen. Dit is inderdaad een must voor al degenen die het met het oog op het probleem van de werkloosheid en de werkgelegenheid in Europa onontbeerlijk vinden dat de lasten op arbeid verlaagd worden.
Zoals de meesten van ons ben ik van oordeel dat het gebrek aan belastingharmonisatie de lidstaten heeft meegesleept in een voor iedereen schadelijke belastingconcurrentie, aangezien die tot een aanzienlijk verlies van belastinginkomsten voor de overheden geleid heeft. Bovendien brengen de lidstaten op dit ogenblik hun begrotingen opnieuw in evenwicht en dat gaat ten koste van soms zware offers voor de bevolking.
Wij hebben dan ook met tevredenheid vastgesteld dat de Raad een resolutie over een gedragscode voor de belasting van ondernemingen heeft aangenomen en wij hebben kennis genomen van het pakket voorstellen van de Commissie op het vlak van belastingharmonisatie.
Terloops zij gezegd dat het voorstel van de Commissie en het akkoord in de Raad van ministers van Financiën en Economische Zaken over een communautaire oplossing voor de belasting op inkomsten uit spaargelden die in een bepaalde lidstaat worden uitbetaald aan personen die hun fiscale woonplaats niet in dat land hebben, bijzonder verheugend zijn voor mij als Belgisch politicus.
Al deze maatregelen moeten mijns inziens beschouwd worden als eerste stappen die door andere stappen gevolgd moeten worden, met name op het vlak van de indirecte belastingen, maar ook op het vlak van de belasting op niet-hernieuwbare energiebronnen of van belastingdefinities.
De belastingharmonisatie moet ongetwijfeld een van de belangrijkste doelstellingen zijn voor iedereen die vooruitgang wil boeken op de weg naar een federaal, economisch welvarend en sociaal rechtvaardig Europa. De onderhavige voorstellen zijn natuurlijk onvolledig, maar ze gaan in de goede richting. Ik zal de voorliggende ontwerpresolutie dan ook steunen.

Fourçans
De harmonisatie van de belastingen op Europees niveau is een kernelement van de versterking van de interne markt. De voorstellen van de Commissie en in het verslag-Secchi hebben tot doel de belemmeringen voor het goed functioneren van de interne markt weg te werken.
In het verslag wordt - mijns inziens terecht - op het belang van de harmonisatie van een aantal elementen van onze belastingstelsels gewezen. Twee argumenten pleiten voor een betere coördinatie van onze belastingen: in de eerste plaats de distorsies waartoe belastingen op het vlak van de optimale verdeling van financiële of productiemiddelen en -investeringen in de Europese ruimte kunnen leiden; ten tweede, het opdrogen van bepaalde belastinginkomsten, hetgeen heel ernstige budgettaire problemen kan stellen voor bepaalde lidstaten.
We moeten een zekere belastingconcurrentie behouden - die is nuttig om de lidstaten discipline bij te brengen - maar deze moet plaatsvinden in het kader van fiscale spelregels, met name op het vlak van belastingen op spaargelden en grensoverschrijdende belastingen. Het verslag-Secchi ligt geheel in die lijn en ik kan het alleen maar goedkeuren. Men kan echter betreuren dat de Commissie en het verslag-Secchi geen enkel voorstel lijken te doen voor bepaalde elementen van de directe belastingen op ondernemingen, zoals de wijze waarop de belastinggrondslag voor vennootschappen berekend wordt.
Met dit voorbehoud ben ik verheugd over de voorstellen voor een gedragscode of een minimumheffing aan de bron op spaargelden van Europese niet-ingezetenen van een lidstaat. Deze bronbelasting mag evenwel niet te hoog liggen, teneinde het sparen niet te ontmoedigen of geen verplaatsing naar het buitenland te veroorzaken.
Ik ben ook verheugd over de maatregelen om de bronheffing af te schaffen op grensoverschrijdende betalingen van renten en royalty's tussen vennootschappen, die schadelijke distorsies voor de groei en de werkgelegenheid veroorzaakt. Op het vlak van de relaties binnen een groep van ondernemingen zouden we eveneens verder moeten gaan, met name inzake de op Europees niveau geconsolideerde berekening van de belasting op vennootschappen.
Om alle bovengenoemde redenen zal ik dus voor het verslag van de heer Secchi stemmen.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen voor het verslag-Secchi over de bestrijding van schadelijke belastingconcurrentie in de Europese Unie. Wij doen dit omdat het verslag:
de door de Raad goedgekeurde gedragscode voor bedrijfsbelasting en de oprichting van een gedragscodegroep die moet beoordelen of de nationale fiscale maatregelen de belangen van de Gemeenschap niet schaden, toejuicht; -verschillen in belastingstelsels en -tarieven die op sociale gronden gebaseerd zijn, of op criteria in verband met milieu, gezondheid en consumentenbescherming, aanvaardbaar vindt; -een gemeenschappelijke minimumbelasting op de gebieden waar de belastingconcurrentie een schadelijk niveau heeft bereikt, noodzakelijk acht; -een stipte naleving van de gedragscode voor bedrijfsbelasting eveneens noodzakelijk acht.De Deense sociaal-democraten zijn het echter niet eens met het deel van het verslag dat over fiscale harmonisatie gaat. De belastingstelsels van de lidstaten zijn zeer verschillend, omdat de lidstaten hun burgers niet allemaal dezelfde zekerheid bieden. Daarom is een fiscale harmonisatie onaanvaardbaar. Gemeenschappelijke minimumtarieven kunnen wij daarentegen aanvaarden, onder andere wat betreft bedrijfsbelasting en belasting op inkomsten uit kapitaal.

Reding
De staatshoofden en regeringsleiders zijn het tijdens de recente Top van Luxemburg eens geworden over een gedragscode inzake belastingconcurrentie, ten einde geleidelijk de schadelijke praktijken op dit vlak af te schaffen. Luxemburg heeft bij die gelegenheid beklemtoond dat maatregelen op het vlak van belastingen op inkomsten uit kapitaal gepaard moeten gaan met actie op het vlak van belastingen op ondernemingen. Luxemburg is van oordeel dat deze actie de bindende vorm van een communautaire richtlijn moet aannemen: fiscale dumping kan de Europese ondernemingen enkel schaden en distorsies in de interne markt creëren.
Er is geen reden om de verscheidenheid aan belastingstelsels in de lidstaten nu weg te werken. Belastingconcurrentie kan inderdaad positief zijn: sommige belastingstelsels zijn doeltreffender en kunnen lagere belastingpercentages toepassen, terwijl andere hun lagere doeltreffendheid moeten compenseren met hogere aanslagvoeten.
De voorstellen van de Commissie op het vlak van belastingen op ondernemingen zijn een eerste positieve stap in de richting van een betere coördinatie van het fiscaal beleid. De vorm is aanvaardbaar, aangezien het om een pakket maatregelen en niet om losse voorstellen gaat. Het actieterrein blijft evenwel enorm en er moet nog veel gedaan worden om te bereiken dat belastingen niet langer een belemmering voor de vier vrijheden vormen.
De lidstaten worden in het verslag-Secchi aangemoedigd voor de afschaffing van de bestaande belastingparadijzen in de Unie te ijveren. Luxemburg wordt niet bij naam genoemd, maar wordt ongetwijfeld geviseerd, terwijl alle lidstaten ondernemingen trachten aan te trekken met aanlokkelijke belastingvrijstellingen; terwijl alle lidstaten particuliere investeerders aantrekken met belastingvoorschriften die niet-ingezetenen bevoordelen, terwijl er in bepaalde lidstaten volledig gedereguleerde belastingoasen bestaan.
Het is dan ook bedrieglijk alleen Luxemburg te viseren, dat een strenge financiële regelgeving kent (bijvoorbeeld voor het witwassen van drugsgeld) en over een doeltreffend belastingstelsel beschikt, zodat het vrij lage aanslagvoeten kan hanteren. Een eventuele harmonisatie van het fiscaal beleid moet dan ook voor alle lidstaten en al hun gebieden gelden en een heel ruime waaier van belastingen betreffen.
Met inachtneming van deze opmerkingen heb ik voor het verslag-Secchi gestemd. Ik ben mij er evenwel van bewust dat het slechts om een parlementair advies gaat en dat de uiteindelijke beslissingen eenparig door de regeringen van de lidstaten genomen moeten worden.

Seppänen, Sjöstedt en Svensson
Wij hebben voor die gedeeltes van het verslag gestemd die gaan over de informatieplicht van banken, een gedragscode, minimumtarieven voor bedrijfsbelastingen en maatregelen tegen de zogenaamde belastingparadijzen.
Het verslag heeft het echter ook over een grootschalige belastingharmonisatie. Dat betekent dat er ingegrepen wordt in de prerogatieven van de nationale parlementen en in het recht van de burgers om via verkiezingen het belastingbeleid in hun land te bepalen. Bovendien vormt dit een bedreiging van de stabiliteit van de overheidsfinanciën van de landen.
Wij hebben daarom bij de eindstemming tegen het verslag gestemd.
Dit betekent ook een stellingname tegen de in het debat steeds weer terugkomende eis om de consensus in belastingvraagstukken af te schaffen.
Volgens ons is een dergelijke maatregel in strijd met het Verdrag.

Trizza
Zoals de rapporteur, de heer Secchi, heeft gepreciseerd, moet er vaart worden gezet achter het proces van fiscale coördinatie van de Europese Unie volgens de afspraken die de Raad in dit verband heeft gemaakt.
Ik ben er namelijk vast van overtuigd dat door de huidige verschillen tussen de diverse belastingstelsels de inspanningen die zijn gedaan voor het bereiken van de Economische en Monetaire Unie op losse schroeven gezet kunnen worden, waarbij de voordelen en potentiële kansen die de ene markt te bieden heeft qua economische ontwikkeling en geleidelijke terugdringing van de structurele werkloosheid op een dood spoor dreigen terecht te komen.
Als het huidige stelsel intact gelaten wordt, kan dit op den duur verlies van macht en soevereiniteit van de afzonderlijke lidstaten op het gebied van belastingheffing veroorzaken.
Ik kan me bovendien vinden in de samenstelling van het pakket maatregelen tegen belastingconcurrentie. Naar mijn gevoel vormt dit een doelmatig middel om een globale strategie te plannen en deze daarna ook uit te voeren. Ik feliciteer dus de rapporteur en schaar me vierkant achter zijn verslag.
Situatie in Kosovo
Ahlqvist, Andersson, Hulthén, Lööw, Theorin, Waidelich en Wibe
Wij vinden het van belang dat de EU het optreden van Servië in Kosovo niet alleen veroordeelt, maar ook de economische, politieke en diplomatieke middelen inzet waarover zij beschikt. Wij verzetten ons echter tegen de voorbereidingen voor een militaire interventie. Een militair optreden kan slechts plaatsvinden via een besluit daartoe van de Veiligheidsraad van de VN.

Hory
Onze Vergadering neemt andermaal een resolutie over Kosovo aan.
Wij moeten er allereerst op wijzen dat al deze resoluties blijkbaar niet tot een vermindering van de spanningen in dit gebied geleid hebben, wel integendeel.
Wij moeten tevens onderstrepen dat deze resolutie net als de vorige resoluties gekenmerkt wordt door een absurd manicheïsme, door het zwartmaken van de Joegoslavische Federatie en de Servische Republiek, door een volledig gebrek aan historische diepgang bij de analyse van de situatie in Kosovo en door een heel onverantwoorde houding ten aanzien van de lokale, regionale en internationale gevolgen van de gulle aanmoedigingen aan de Kosovaren die naar onafhankelijkheid streven.
Wij mogen de democratische tekortkomingen in het voormalige en huidige Joegoslavië, de excessen van de vormen van nationalisme die in deze regio tegenover elkaar staan, of het lijden van de burgerbevolking, die door dit nationalisme gegijzeld wordt, zeker niet onderschatten, maar wij kunnen het simplisme en de partijdigheid van de door het Europees Parlement ingenomen standpunten alleen maar betreuren.
Op bevel van de Amerikaanse diplomatie, onder invloed van twee lidstaten van de Unie en onder druk van een machtige parlementaire lobby die met weemoed terugdenkt aan de vroegere vormen van politieke organisatie in de Balkan, heeft het Europees Parlement sinds acht jaar een soort politieke en juridische oorlog verklaard aan een land dat het handvest van de Verenigde Naties ondertekend heeft, dat de grenzen van dit land had moeten waarborgen.
Volledig in tegenspraak met deze waarborg heeft men de verdeling van de Federale Republiek Joegoslavië aangemoedigd; men heeft de "bevriende" deelrepublieken uitgenodigd om afzonderlijk toenadering tot de Europese Unie te zoeken; men heeft het toetredingsproces voor Slovenië op gang gebracht en zodoende het egoïsme van zijn leiders beloond; men heeft alle verantwoordelijken voor de verdeling van Joegoslavië verheven tot bondgenoten van de Europese Unie en "democraten" , ook al blijkt soms het tegendeel; men heeft de sancties, blokkade- en embargoprocedures en militaire dreigementen tegen de Servische republiek almaar opgevoerd en die republiek krijgt alle schuld voor de gebeurtenissen in de regio.
Dit enorme vernietigingswerk volstond blijkbaar niet en men heeft ook de - door aardrijkskunde en geschiedenis gesmede - territoriale integriteit van Servië zelf aangevallen door, nog voor het einde van de oorlog in Bosnië, Albanese separatisten in Kosovo te steunen. Deze aanmoedigingen waren zo overdreven en politiek gezien zo onverstandig dat ze ertoe geleid hebben dat de gematigde leiders in Kosovo, die een evenwichtige oplossing in het kader van de Joegoslavische republiek nastreefden, in de verdrukking geraakt zijn ten voordele van de extremisten van het Kosovaars bevrijdingsleger, die vandaag gewapenderhand voor de onafhankelijkheid van Kosovo strijden en morgen voor aansluiting bij Albanië zullen strijden.
De Europese Unie heeft de Kroatische onafhankelijkheid aangemoedigd, maar alle gemeenschappen in Kroatië hebben hiervoor de prijs betaald in Vukovar of Knin. Zij heeft de onafhankelijkheid van Bosnië "gewaarborgd" , maar de verdeling van dit gebied en de slachtpartijen in Mostar, Ilidza of Srebrenica veroorzaakt. Zij heeft olie op het vuur dat in Kosovo smeulde, gegooid en is de oorzaak geweest van het terrorisme van degenen die voor onafhankelijkheid strijden en van de onvermijdelijke - maar waarschijnlijk overdreven - onderdrukking van dit streven. Morgen zullen de verblinding en de partijdigheid van de Unie en de Verenigde Staten er ongetwijfeld toe leiden dat de grenzen in de regio - met name die van Albanië en Macedonië - ter discussie gesteld worden en voor ernstige onlusten in Vojvodina of Sandjak zorgen.
De Joegoslavische federatie was gebaseerd op een klassieke, subjectieve visie van nationaliteit, die ook de basis voor het Europees integratieproces vormt. In plaats van voorrang te geven aan deze nationaliteitsvisie, heeft men de - ongetwijfeld heel reële - politieke problemen die er in het kader van de Joegoslavische federatie waren, geregeld op grond van een ander, romantisch en objectief concept van nationaliteit, dat nationalisme bevordert en Europa deze eeuw al tweemaal in vuur en vlam gezet heeft.
De Europese Unie heeft met deze opeenstapeling van vergissingen haar eigen geschiedenis genegeerd, haar eigen cultuur miskend en een smet op haar toekomst geworpen. We kunnen echter nog altijd een onherstelbare fout vermijden en het Servische volk opnieuw integreren in de Europese Gemeenschap, waar het thuishoort omdat het zoveel heeft bijgedragen aan de vrijheid van alle volkeren in zijn gebied. Ik zal de voorliggende resolutie dan ook niet steunen.
Veiligheid van het vervoer van kernbrandstof en kernafval
Ewing, Macartney
We zullen onze stem uitbrengen tegen de compromisresolutie. Bij het transport van kernafval wordt de gehele bevolking van de betreffende gebieden aan grote gevaren blootgesteld. Alle betrokken plaatselijke en regionale overheden hebben recht op volledige informatie, aangezien zij verantwoordelijkheid dragen voor noodmaatregelen in geval van een ongeluk.
We tekenen om de volgende redenen bezwaar aan tegen het risicovolle transport naar Dounreay:
1) de kwaliteit van de vaten die door het Amerikaanse vliegtuig werden vervoerd was beneden de norm;
2) de installatie bij Dounreay zal worden gesloten vanwege de gebrekkige veiligheidsmaatregelen, die niet aan de internationale veiligheidsnormen voldoen;
3) de Britse autoriteiten hebben niet voldaan aan de eis dat al het opgewerkte materiaal naar het land van herkomst wordt teruggestuurd;
4) de Britse autoriteiten hebben het verbod op het transport van nucleair materiaal naar Dounreay, dat door de Inspectiedienst voor Nucleaire Zaken was uitgevaardigd, genegeerd.

Pinel
Het vervoer van gevaarlijk afval is een netelig probleem dat niet lichtzinnig behandeld mag worden. De gezamenlijke resolutie waarover wij ons dienden uit te spreken, bevat een aantal uitstekende punten in die zin, die ik volledig steun. We hadden overigens nog verder kunnen gaan. Tal van kritische opmerkingen hebben deze positieve punten evenwel gerelativeerd.
Institutioneel gezien zijn wij gekant tegen de inmenging van supranationale structuren in het milieubeleid. Er is inderdaad preventie en strengere controle nodig in de lidstaten, maar het zijn vooral de nationale politieke autoriteiten die hun verantwoordelijkheid op zich moeten nemen en ervoor moeten zorgen dat de zaken in de goede richting evolueren.
Als bepaalde landen zwakheden vertonen of een achterstand oplopen op het vlak van milieubescherming moeten de normale mechanismen van diplomatie en internationale akkoorden eventuele tekortkomingen wegwerken.
Wat het namens de PSE ingediende amendement betreft, het is verbazingwekkend dat mensen die beweren links te zijn en er prat op gaan dat zij de zwakken beschermen, zo'n amendement indienen. Wanneer men vraagt dat kernafval niet door dichtbevolkte gebieden vervoerd wordt, stemt men er immers mee in dat het wel door dunbevolkte gebieden vervoerd mag worden. Dat is een schandalige opvatting. We moeten bevolkte gebieden vermijden, punt aan de lijn.
Tenslotte wil ik nog een laatste en zeker niet onbelangrijke opmerking maken: wij kunnen niet aanvaarden dat EDF ter discussie gesteld wordt, zoals in deze ontwerpresolutie gebeurt. Als er iets schort, zullen ook in dit geval onze interne nationale mechanismen daar iets aan doen.
Wij hebben dus tegen deze resolutie in haar geheel gestemd.

Haring aangevoerd voor industriële doeleinden -Instandhouding van de visbestanden in de Oostzee, de Belten en de Øresund -Visserij voor industriële doeleinden
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0142/98 van mevrouw Langenhagen, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad tot vaststelling van de voorwaarden waarop haring mag worden aangevoerd voor andere industriële doeleinden dan rechtstreekse menselijke consumptie (COM(97)0694 - C4-0041/98-97/0353(CNS)); -A4-0139/98 van de heer Kofoed, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad tot zevende wijziging van verordening (EEG) nr. 1866/86 houdende technische maatregelen voor de instandhouding van de visbestanden in de Oostzee, de Belten en de Øresund (COM(97)0675 - C4-0017/98-97-0354(CNS)); -A4-0201/98 van de heer Kindermann, namens de Commissie visserij, over de visserij voor industriële doeleinden.
Langenhagen
Mevrouw de Voorzitter, in mijn verslag gaat het om een thema waarover veel controversen bestaan in de publieke opinie. Ik hoop dat wij de redenen voor ons besluit vandaag duidelijk kunnen maken aan deze publieke opinie. Achter de enigszins gecompliceerde titel gaat schuil dat wij de haringvisserij voor industriële doeleinden in de Oostzee willen toelaten. Tot nu toe is deze visserij in de EU-wateren verboden.
De industriële visserij is een belangrijke economische sector. In deze sector wordt meer dan 30 miljoen ton vis verwerkt, dat komt overeen met 30 % van de totale visvangst in de wereld, ter waarde van 3 miljard ecu. Daaruit worden 6, 5 miljoen ton vismeel en 1, 3 miljoen ton visolie geproduceerd. Dit zijn twee hoogwaardige producten. Vismeel wordt vooral gebruikt voor het voederen van gebruiksvee en pelsdieren. Visolie wordt gebruikt in de aquacultuur, maar is ook terug te vinden in margarine en bakvet. Momenteel schijnt er nog geen gelijkwaardig substituut te bestaan en er kan dan ook niet van worden afgezien.
Om verscheidene redenen wordt er kritiek geleverd op de industriële visserij. Enerzijds is er de principiële vraag inzake het indirecte gebruik van levende wezens voor de menselijke voeding. Bovendien is het ongetwijfeld zo dat door de visvangst voor industriële doeleinden de voedselvoorraad afneemt voor andere roofvissen, zoals bijvoorbeeld kabeljauw. Hetzelfde geldt voor zeevogels en zeezoogdieren.
Het probleem van de bijvangsten is nog bedenkelijker. Dit is een bijzonder groot probleem bij de industriële vangst op sprotten, omdat deze zich veelal samen met haringen in een school bevinden. Ondanks alle bezwaren zijn wij in de Commissie visserij tot de opvatting gekomen dat de industriële visserij aanvaardbaar is, als deze gematigd, volgens voorschriften en gecontroleerd wordt uitgevoerd, vooral omdat wij het niet zonder deze producten willen stellen. De wetenschappers hebben ons ook steeds weer in deze opvatting gesterkt.
Vandaag gaat het om een gevolg van de uitbreiding van de Europese Unie in 1995. Op grond van de toetredingsakte mochten Finland en Zweden in hun wateren haring voor industriële doeleinden vangen, omdat dit daar een traditionele activiteit is en zonder het verslag van vandaag zouden deze twee landen deze praktijk moeten beëindigen. Enerzijds heeft dit voorstel tot doel de industriële visvangst op haring in de Oostzee verder mogelijk te maken, anderzijds blijft de haringvisserij voor industriële doeleinden in alle andere wateren van de Gemeenschap verboden.
Ik ben het eens met deze beide basisprincipes. Op deze wijze is er een oplossing gevonden voor de beide betrokken landen zonder nadelen voor hun traditionele visvangst. Dat juich ik uitdrukkelijk toe. Het verbod op de haringvangst voor industriële doeleinden in andere communautaire wateren, vooral in de Noordzee, is zeer belangrijk omdat de situatie van de haringbestanden daar heel slecht is. Halverwege 1996 had dit de halvering van de vangstquota voor haring tot gevolg en ook in 1997 werd deze drastische maatregel - drastisch voor de vissers - nog toegepast.
Omdat de visbestanden al sterk worden geëxploiteerd door de visvangst voor menselijke consumptie mag het haringbestand niet nog extra worden belast door de industriële visserij. De situatie in de Oostzee is echter heel anders. Volgens wetenschappers bevindt het haringbestand zich daar in een uitstekende toestand. Bovendien werd in 1997 de totale toegestane vangst voor slechts 50 % gebruikt. Duitsland gebruikte slechts 13 % van zijn quotum. Om echter dergelijke inbreuken zoals indertijd bij de Noordzeeharing in de Oostzee te vermijden en nu Duitsland en Denemarken theoretisch ook kunnen vissen voor industriële doeleinden, moeten enkele bepalingen van het voorstel voor een verordening worden aangescherpt. Dat houdt mijn voorstel ook in.
De verordening mag ook niet, zoals gepland, onbeperkt geldig zijn. In 2003 moeten wij de gevolgen van de verordening bekijken en eventueel aanpassen. Bij alle maatregelen willen wij echter ook nog een laatste oproep doen aan de industrievisserij in de Oostzee. De visindustrie wordt opgeroepen creatief te zijn en op lange termijn de mogelijkheden te onderzoeken om de vangst op Oostzeeharing, waarvoor momenteel geen grote markt bestaat, eindelijk te richten op menselijke consumptie. Ik vraag dan ook uw steun voor de amendementen en voor het hele verslag.

Kofoed
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, dit voorstel dat door de Commissie is goedgekeurd en reeds in werking is getreden, is het resultaat van de onderhandelingen in de Baltische Commissie. Principieel zijn wij het eens met de genomen maatregelen, maar ik wil toch enkele opmerkingen maken met het oog op de toekomst. Wij zijn niet tevreden dat het Parlement zo laat geraadpleegd wordt over dit voorstel. Wij hadden vóór Kerstmis klaar moeten zijn, zodat ons debat de definitieve beslissing van de Raad hadden kunnen beïnvloeden.
Ik wil ook iets zeggen over het beheer zelf van de visbestanden in de Oostzee. Ten eerste wat betreft het vissen op zalm. Ik begrijp niet waarom men het vissen op zalm zulke grote beperkingen oplegt, aangezien men weet dat jonge zalm wordt gekweekt en losgelaten, waardoor 700.000 stuks zalm gevist kunnen worden, terwijl de quota toch op 400.000 is vastgesteld. Uit eigen ervaring weten wij dat er veel zalm in de Oostzee zit, maar dat er politieke beslissingen mee gemoeid zijn. Wij krijgen de indruk dat men de vangst van zalm in het algemeen wil beperken om de zogenaamde wilde zalm te beschermen. In een bepaald land, met name Zweden, schuift de toeristische sector zijn belangen naar voren. Daar vindt men dat zalm in de rivieren gevangen moet worden voor het plezier van de toeristen. Dit vind ik een verkeerde mentaliteit. Een dergelijk standpunt heeft immers geen wetenschappelijke grond. Dat is één.
Ten tweede zijn er de kabeljauw- en haringvangsten in de Oostzee. Ik ben zeer bezorgd over de ontwikkeling van deze beide bestanden en daarom ben ik van oordeel dat de Commissie haar mening grondig moet herzien en de capaciteit moet proberen te beperken. Wij hebben voorgesteld de tonnage per boot te beperken, zodat de grote trawlers niet langer naar de Oostzee kunnen komen in het kabeljauwseizoen, want zij vissen te grote hoeveelheden. Wat de haringvisserij in de Oostzee betreft, ben ik tegen het vissen op haring voor vismeel, omdat het haringbestand in de Oostzee niet bijzonder groot is. Daarom mag niet gevist worden voor vismeel. Ik kan begrijpen dat Zweden en Finland dit in het noordelijke deel van de Oostzee doen, maar naar mijn mening heeft het ook gevolgen voor het haringbestand in de rest van de Oostzee. Daarom verzoek ik de Commissie om in de toekomst voorzichtiger te zijn met betrekking tot dit soort visserij.
Voorts wil ik benadrukken dat we meer aandacht moeten besteden aan instandhoudingsmaatregelen. Er moet een direct verbod komen op het vissen in het paaiseizoen en in paaigronden, zodat de vissen zich ongehinderd kunnen voortplanten. Het is op die manier dat men een bestand kweekt. Daarnaast wil ik nog iets zeggen over de zogenaamde diepzeetrawlers. Zij zijn een zeer efficiënt tuigage, waarmee echter ook andere vissoorten worden gevangen dan deze waarop gevist wordt. Dit is ook een van de oorzaken van de problemen met de visbestanden in de Oostzee.
Tenslotte merk ik op dat niet onderzocht is hoe het met het ecologisch evenwicht in de Oostzee is gesteld. Wanneer men 1 miljoen ton vis uit de Oostzee vist en aan land brengt, blijft er volgens mij niet genoeg voedsel over voor de bestanden die zich nog moeten ontwikkelen. Ik ben van oordeel dat de biologen veel te weinig rekening hebben gehouden met het feit dat de visbestanden voldoende voedsel moeten hebben. Anders kan er geen productie zijn. In de landbouw weet men dat de grond een bepaalde hoeveelheid voedingsstoffen moet krijgen die overeenkomt met de hoeveelheid voedsel die uit de landbouw verdwijnt. Er is echter niemand die daaraan denkt wat het visserijbeleid betreft. Daarom raad ik de Commissie aan biologen te laten uitzoeken hoe het ecologisch evenwicht in water moet zijn om goed voedsel voor de bevolking te kunnen produceren, want net zoals de landbouwgrond moeten we ook het water "bewerken" .
Mevrouw de commissaris, voor het overige kunnen wij dit voorstel in zijn huidige vorm steunen, maar ik wijs erop dat enkele nieuwe elementen zullen moeten worden toegevoegd in de onderhandelingen die volgend jaar plaatsvinden.

Kindermann
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het onderhavige verslag heb ik opgesteld namens de Commissie visserij die het noodzakelijk achtte het thema van de industrievisserij te behandelen in een initiatiefverslag. Het gaat hierbij om een controversieel en tegelijkertijd belangrijk thema, dat tot nu toe noch in het Europees Parlement, noch in de gehele Europese Unie de plaats heeft gekregen die het verdient. Wij hopen dit met dit verslag te verhelpen.
Het gaat hierbij om visserij met fijnmazige netten waarvan de vangst bestemd is voor industriële verwerking. Gevist wordt op soorten vis die niet of slechts in geringe mate voor menselijke consumptie worden gebruikt. In de Noordzee is deze soort visserij zeer belangrijk en dat is ook de reden waarom het verslag zich op die regio richt.
Het aandeel van de industrievisserij in de totale vangst op de Noordzee bedroeg in de afgelopen jaren bijna 60 %. Dat betekent dat hier tweemaal zoveel vis voor industriële verwerking wordt gevangen als het gemiddelde over de gehele wereld. De industrievisserij is echter niet alleen een economische sector die regionaal van belang is. Ook worden er vele controversiële discussies gevoerd of de industrievisserij vanuit milieuoogpunt al dan niet verdedigbaar is.
Velen zullen zich nog de campagne van Greenpeace herinneren tegen de zandspieringvisserij voor de Schotse kust in de zomer van 1996. Het probleem is dat met de fijnmazige netten nog niet geslachtsrijpe consumptievis als bijvangst wordt gevangen. Door de grote vangsten bij de doelsoorten in de zandspieringvisserij bedraagt de jaarlijkse totale vangst 1 miljoen ton. Velen zijn dan ook bezorgd over de bestanden zelf en over de instandhouding van de voedselketen. De Commissie visserij heeft het duidelijke standpunt ingenomen dat visserij voor industriële doeleinden alleen verdedigbaar is als het duurzaamheidsbeginsel wordt nageleefd en als bij conflicten voorrang wordt gegeven aan de visserij voor menselijke consumptie.
In het verslag wordt vastgesteld dat in het verleden vooral in de gemengde visserij en de sprotvisserij een zeer ernstig probleem bestond wat betreft de controle en het toezicht op de toepassing van het Gemeenschapsrecht. Dit leidde tot te grote vangsten van bepaalde doelsoorten en soms tot een veelvoudige overschrijding van de toegestane bijvangst van beschermde vissoorten, vooral van haring. De hoge haringsterfte in de Noordzee die de Raad in de zomer van 1996 noodzaakte dringende maatregelen te treffen, is vast en zeker ook een gevolg van de hoge haringbijvangsten in de industrievisserij, waarbij het grootste deel van de vangst soms uit haring bestond.
Wij willen echter ook de positieve ontwikkelingen op de voorgrond plaatsen. Als een van de zojuist genoemde dringende maatregelen heeft de Raad in juli 1996, op voorstel van de Commissie, een vangstlimiet vastgelegd voor de haringbijvangst in de industrievisserij. Als deze totale toegestane vangst is bereikt, moet de desbetreffende visserij worden stopgezet. Deze maatregel is zeer doeltreffend gebleken, vooral omdat de Deense visserijautoriteiten, waaronder de meeste aanvoerhavens voor de industrievisserij ressorteren, in datzelfde jaar een breed opgezet en op veelvuldige monsterneming berustend controlesysteem hebben ingevoerd. Uit de eerste cijfers voor 1997 valt een drastische vermindering van de haringbijvangsten te concluderen.
Wij zijn echter van oordeel dat gedurende meerdere jaren ervaring moet worden opgedaan om de effectiviteit van dit nieuwe systeem te kunnen beoordelen. De Raad en de Commissie zijn de weg van de totale toegestane vangst gegaan om de bijvangsten te verminderen. De doeltreffendheid van dergelijke maatregelen staat of valt natuurlijk met een strenge controle in de aanvoerhavens, een permanente controle op en registratie van de samenstelling van de vangsten en een onmiddellijke stopzetting van de visserij zodra de toegestane bijvangst is bereikt.
Het nieuwe Deense controlesysteem zou deze voorwaarden kunnen vervullen. Het moet echter ook door de vissers worden aanvaard. Anders is het niet veel waard. Er zijn aanwijzingen dat dit nog niet voor alle vissers geldt. Wij raden dan ook aan voorzichtig te zijn en vinden het te vroeg om nu al andere instandhoudingsmaatregelen te versoepelen, zoals door de Raad en de Commissie is beoogd met de verhoging van de toegestane bijvangst van haring in de sprotvisserij van momenteel 10 % tot 20 %.
Wij hebben ons tegen een toegestane bijvangst van haring van 20 % uitgesproken, zowel in de ontwerpresolutie bij mijn verslag als in het wetgevingsvoorstel bij het verslag van mevrouw Langenhagen, dat speciaal de haringvisserij in de Noorden Oostzee behandelt. Ook op andere terreinen van de visserij moet dringend iets worden gedaan. Dat heeft dit verslag duidelijk gemaakt. In het bijzonder moet het probleem inzake de visserij op de Noorse steenbolkkever worden aangesneden. Het probleem van deze visserij ligt in de hoge bijvangst van beschermde soorten, in het bijzonder van jonge schelvis en wijting. Dit zijn twee soorten consumptievis en de sterfte onder deze soorten is hoog. Erger nog, de geschatte bijvangst van schelvis en wijting in de industrievisserij wordt expliciet uit de jaarlijkse verordening tot vaststelling van de TAC's en de quota gehaald. Er is geen maximum vastgesteld voor de bijvangsten, hoewel de bijvangsten bij bepaalde soorten industriële visserij hoger liggen dan de toegestane vangsten voor consumptievis.
Deze toestand is niet langer houdbaar. Als minimummaatregel hebben wij dan ook voorgesteld bij de jaarlijkse vaststelling van de totale toegestane vangsten tenminste rekening te houden met de bijvangsten van beschermde vissoorten en deze bijvangsten bij de toewijzing van de vangstquota aan de betreffende lidstaten mee te tellen. Daardoor zouden lidstaten die de industrievisserij beoefenen de mogelijkheid krijgen het conflict tussen industrie- en consumptievisserij, dat nu naar het niveau van de Gemeenschap is verplaatst, in hun eigen visindustrie op te lossen. Wij zijn van mening dat dit voorstel de eerlijkste en eenvoudigst te realiseren oplossing is. Als de Raad en de Commissie er eindelijk toe bereid zijn dit probleem te behandelen, dan kunnen zij verzekerd zijn van de steun van het Parlement, ook voor andere oplossingen en ook voor de onderhandelingen met Noorwegen.
Ook in de zandspieringvisserij moet er iets worden gedaan. Visserijbiologen zijn van mening dat de bestanden niet bedreigd zijn omdat de zandspiering een zeer reproductieve vis is. Op grond van de plaatsgebondenheid van deze dieren en omdat bepaalde consumptievissen, zeevogels en zeezoogdieren in grote mate afhankelijk zijn van zandspiering als voedselbron, sluiten wetenschappers plaatselijke nadelige effecten echter niet uit. Wij vragen de Commissie dan ook ten gevolge van de hoge vangstquota een plan van aanpak op te stellen, zoals dat reeds bestaat voor de meeste andere visserijtakken. Dit plan zou ook de instelling van beschermde zones in ecologisch gevoelige gebieden moeten omvatten. Bovendien zijn wij van mening dat de verlaging van de momenteel toegestane bijvangst in de zandspieringvisserij op zee zeer goed mogelijk is en derhalve ook wettelijk moet worden geregeld.

Hardstaff
Mijnheer de Voorzitter, namens de socialistische fractie wil ik mijn collega's van de visserijcommissie, mevrouw Langenhagen, de heer Kindermann en de heer Kofoed, graag feliciteren met hun uitstekende verslagen over dat ene gemeenschappelijke thema: duurzame visserij in de Noordzee en de Oostzee. Net als zij vertegenwoordig ik via mijn kiesdistrict zeer grote belangen bij de instandhouding van de visbestanden, in mijn geval in het bijzonder die in de Noordzee.
Ik maak me vooral zorgen om de gevolgen van de intensieve industrievisserij, door met name Deense schepen, voor het hele mariene ecosysteem van de Noordzee. Soorten zoals sprot, Noorse steenbolkkever en zandspiering worden weliswaar niet voor menselijke consumptie gebruikt, maar als ze in grote aantallen uit zee worden geschept om te worden gebruikt als voer voor varkens en kippen, te worden verwerkt als visolie voor margarine en spijsolie, of als voer te dienen voor viskwekerijen, wordt het precaire ecologische evenwicht verstoord en raken de voedselbronnen voor soorten zoals haring en kabeljauw, die wel door mensen worden gegeten, uitgeput. Daarnaast worden ook andere zeedieren, zoals vogels en zeehonden, bedreigd door de aantasting van de voedselbronnen.
Daarnaast maak ik me zorgen over het gebruik van haring voor industriële doeleinden. Haring is buitengewoon voedzaam en daarom zeer geschikt voor menselijke consumptie, maar is bij de visboer al lang niet meer zo overvloedig verkrijgbaar als vroeger. In het verleden was haring, zeker in het Verenigd Koninkrijk, een algemeen, goedkoop en smakelijk onderdeel van de voeding van veel gezinnen die het niet zo breed hadden. Inmiddels is haring veel minder algemeen verkrijgbaar en veel duurder geworden. Vissers brengen steeds minder en steeds kleinere haring voor de menselijke consumptie aan land. Volgens de vissers in mijn kiesdistrict is deze toestand in belangrijke mate aan de industrievisserij te danken: enerzijds omdat de kleinere vissen die de haring tot voedsel dienen in enorme hoeveelheden uit zee worden gehaald, anderzijds omdat de haringen zelf worden meegevangen in de zeer fijnmazige netten die in de industrievisserij worden gebruikt. Dit lot is overigens ook veel kleine, onvolgroeide kabeljauw beschoren.
Ik verheug me daarom ook in het bijzonder over het verslag van de heer Kindermann en hoop vurig dat zijn aanbevelingen voor strengere controle op en vangstbeperkingen voor de industrievisserij steun zullen krijgen. Ik ben vooral blij met zijn aanbevelingen voor zorgvuldige ecologische studies, op basis waarvan de Commissie paaiplaatsen en voedselreservoirs voor jonge vis tot beschermde zones kan uitroepen. Zijn voorstellen het probleem van de bijvangst in de sprotvisserij aan te pakken door middel van zeer strenge controles van de vis die aan land wordt gebracht en staking van de vangst zodra de bijvangstlimiet is bereikt, vormen eveneens een stap voorwaarts in de richting van het behoud en herstel van de haringstand.

McCartin
Mevrouw de Voorzitter, ik zou mevrouw Langenhagen willen danken voor haar verslag, en ook de heer Kofoed en de heer Kindermann voor hun verslagen. Ondanks het vele werk dat is verricht blijft het hele onderwerp van de industrievisserij enigszins een mysterie, in ieder geval voor mij persoonlijk. We zijn in de Europese Unie verantwoordelijk voor ongeveer 10 % van de wereldwijde vangst voor industriële doeleinden, en verkopen dat aandeel voor ongeveer 30 % van de waarde van de vis die voor menselijke consumptie wordt gevangen.
Verder is duidelijk dat er met de industriële vangsten onbekende hoeveelheden eetbare en zelfs waardevolle vis aan land worden gebracht. In gebieden waar vis duur en schaars is, zoals in de Europese Unie, lijkt het pure verspilling vis die geschikt is voor menselijke consumptie te gebruiken voor industriële doeleinden. Het is bovendien verontrustend in de toelichting te lezen dat er tot 1996 in de Oostzee alleen al honderdduizend ton haring uit zee werd gehaald als bijvangst in de sprotvisserij. Ook de heer Kindermann verwijst naar dit gegeven. Honderdduizend ton is in mijn ogen een enorme hoeveelheid. Ik wil mij niet uitspreken tegen het voorstel van de Commissie de industrievisserij in dit speciale geval door te laten gaan, waar in het verslag-Langenhagen naar wordt verwezen. Wel komt het mij voor dat de Commissie voortdurend onder druk wordt gezet om zeer grote concessies te doen aan de industrievisserij. In ieder geval vind ik het besluit de industrievissers het recht te geven ook op haring te vissen uiterst twijfelachtig, ook al gaat het deels om haring van inferieure kwaliteit en ook al hebben Duitsland en Zweden hun volledige quota's in de Oostzee niet gevangen. Waarom is overigens niet duidelijk, maar het zou kunnen dat het door de slechte staat van het visbestand voor die landen gewoon te moeilijk is hun quota's binnen te halen. Ik geloof echter niet dat dit een reden is om de voor menselijke consumptie geschikte vis voor dier- en visvoeders te gebruiken.
Volgens de toelichting is het vanwege de manier waarop industrievis wordt opgeslagen bovendien onmogelijk precies aan te geven hoe groot de bijvangst is. Als we jaarlijks in de Europese Unie 3 miljoen ton vis vangen voor industriële doeleinden en als 7, 5 % tot 8 % daarvan bijvangst van eetbare vis betreft, hebben we het nog altijd over een kwart miljoen ton van een product dat schaars is in the Europese Unie, gezien het feit dat we zelf in slechts 48 % van de behoefte kunnen voorzien. Als er een kwart miljoen ton consumptievis voor diervoerders wordt gebruikt, is dat een buitensporige hoeveelheid: meer nog dan de volledige quota van een eilandstaat als Ierland.
Zonder het nut van deze verslagen te willen ontkennen geloof ik dat we meer gegevens over dit onderwerp nodig hebben voordat we een rationele beleidsbeslissing kunnen nemen.

Teverson
Mijnheer de Voorzitter, als we het in het Verenigd Koninkrijk over visserij hebben denken we in eerste instantie aan consumptievis, "fish and chips" , en wellicht zelfs aan de vis op de menu's van restaurants in de buurt van Straatsburg.
Het was dan ook verbijsterend in het uitstekende verslag van de heer Kindermann - ik gebruik de term "uitstekend' niet uit beleefdheid, maar omdat ik het echt een erg goed verslag vind - te lezen dat 30 % van de totale internationale visvangst, dat wil zeggen zo'n 30 miljoen ton, wordt gebruikt voor industriële doeleinden. Het aandeel van de industrievisserij in de Noordzee is zelfs 60 %, terwijl juist het milieu van de Noordzee het al zo enorm zwaar te verduren heeft. We kunnen het ons niet veroorloven dit teken aan de wand te negeren. Waar wordt dit vismeel voor gebruikt? 75 % voor diervoeders, de rest van de vis wordt verwerkt tot olie. Al deze producten kunnen echter ook op het land worden verbouwd, zodat de visbestanden zouden worden gespaard.
Ongeveer een jaar geleden heb ik een bezoek gebracht aan een van de weinige visverwerkende bedrijven in mijn kiesdistrict, in de stad Plymouth. Daar werd ik rechtstreeks geconfronteerd met het probleem van de industrievisserij. Deze organisatie was actief in het vangen, aan land brengen en verwerken van haring en makreel voor vooraanstaande grootwinkelbedrijven. De eigenaar vertelde me echter dat het probleem niet werd gevormd door de quota's die voor deze soorten gelden, maar door het feit dat de industrievisserij, vanwege de toegestane bijvangst van 10 %, meer vis mag vangen dan de vissers met wettelijke quota's. Voor mij is dit meer dan alleen een conceptueel probleem: dit soort praktijken doen de effecten teniet van het hele quotastelsel, dat we toch niet voor niets hebben ingevoerd.
Ik was helemaal verbijsterd toen ik in het verslag las dat de hoeveelheid haring die als bijvangst aan land wordt gebracht, groter is dan de haringquota zelf. We moeten hier in verschillende opzichten onze les uit leren. We hebben het in de visserij over de uit voorzorg gekozen benadering. Welnu, op dit gebied zijn voorzorgsmaatregelen inderdaad buitengewoon op hun plaats. Het zal erg moeilijk worden deze specifieke sector in te dammen: in Denemarken heeft de industrievisserij zich inmiddels ontwikkeld tot een belangrijke branche. We moeten echter wel onze prioriteiten bijstellen. We moeten voorzichtig zijn. We hebben het hier over een van de onderste schakels in de voedselketen in een zeegebied dat onder grote druk staat.
Ik zou graag van de Commissie willen horen hoe zij op de lange termijn voor substantiële inkrimping in deze tak van de visserij gaat zorgen, of in ieder geval de schadelijke gevolgen van de industrievisserij op het mariene milieu op lange termijn denkt te gaan ondervangen.

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, we zijn hier getuige van een fascinerend debat. Ik ben het met de heer Teverson eens dat er drie uitmuntende verslagen aan ons zijn voorgelegd over een buitengewoon moeilijk probleem. Met name de Deense vissers zijn van oudsher afhankelijk van de industrievisserij. Deze afhankelijkheid werd door de Deense autoriteiten aangemoedigd en bij eventuele maatregelen om het evenwicht te herstellen - maatregelen die ik overigens ondersteun - dienen de nadelige gevolgen te worden gecompenseerd. Dit is wellicht de uitdaging die we eens nader zouden moeten gaan bestuderen.
Ik ben onder de indruk van de eerlijkheid en de moed waarmee de heer Kofoed de problemen van de Oostzee heeft benaderd. Hij verwijst naar een hele reeks details: het zalmbeleid is in zijn optiek nogal grofmazig opgezet en houdt niet voldoende rekening met de subtiele verschillen tussen toeristen die op wilde zalm vissen en de mensen die van de zalmvisserij moeten leven. Zijn verslag bevat verder vele belangrijke opmerkingen over de omvang van de schepen en vangstverboden tijdens de paaitijd. Al zijn opmerkingen lijken me buitengewoon zinvol.
Dit geldt allemaal ook voor de heer Kindermann, die in zijn verslag de nadruk legt op behoudsmaatregelen en het terugdringen van de bijvangst van haring. Ook dit zijn buitengewoon belangrijke zaken, en ik hoop dat we de inhoud van deze verslagen ter harte zullen nemen.
De les die deze twee verslagen, en overigens ook dat van mevrouw Langenhagen, mij persoonlijk hebben geleerd is dat de situatie in de visserij op de Oostzee, bijvoorbeeld met betrekking tot het gebruik van drijfnetten, in veel opzichten verschilt van de situatie in andere zeegebieden, bijvoorbeeld de Adriatische Zee of de Golf van Biskaje. Ik zie daarom niet in waarom de Europese Unie geheel Europa aan een uniform beleid zou moeten onderwerpen. De verslagen hebben me in mijn overtuiging gesterkt dat we in de toekomst een gedifferentieerd beleid moeten voeren.
Zoals een aantal van mijn collega's weet, ben ik momenteel betrokken bij de regionalisering van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Deze verslagen bieden ons precies de instrumenten en gegevens die we nodig hebben om, onder de paraplu van het gemeenschappelijk visserijbeleid, tot een regionaal georiënteerde aanpak te komen. Ik dank de rapporteurs daarom voor hun bijdragen.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, de industrievisserij vormt, zeker in haar huidige omvang een ernstige bedreiging voor de visstanden en het ecosysteem. Het is vooral nauwelijks te verteren dat deze schepen grote hoeveelheden vis die in principe geschikt is voor menselijke consumptie opvissen voor de verwerking tot vismeel en visolie. Dat is verspilling van een waardevolle voedsel- en eiwitbron. Ook verdwijnen zo grote hoeveelheden voedsel voor andere vissoorten, zeevogels en zeezoogdieren. Het is daarom de hoogste tijd dat het beginsel van duurzaamheid in de industrievisserij concreet gemaakt wordt.
Helaas constateer ik dat in de besluitvorming van de Raad dit principe vaak naar de achtergrond schuift. Het beleid van de Raad is vooral gericht op continuïteit in de industrievisserij. De verdeling van de quota van zandspiering, horsmakreel en blauwe wijting spreekt in dat opzicht boekdelen. Zo is tweederde deel van het totale Noordzee-contingent van horsmakreel toegewezen aan Denemarken, dat deze vis verwerkt tot vismeel. En dat terwijl deze soort uitstekend geschikt is voor consumptie. Van een voorkeursbehandeling van de visserij voor menselijke consumptie is hier dus geen sprake.
Ook de houding van de Raad ten aanzien van de sprotvisserij getuigt van weinig doortastendheid. Met de vaststelling van een totale vangstlimiet voor haring in de sprotvisserij is weliswaar een belangrijke stap gezet in het terugdringen van het bijvangstprobleem. Maar nog altijd verdwijnt zeker 10 % van de totale haringvangst in de Noordzee als bijvangst van de sprotvisserij in het vismeel. Het gaat daarbij vooral om de nog niet geslachtsrijpe haring, die wordt gevangen voor deze heeft kunnen bijdragen aan de instandhouding van de soort. Een verhoging van het toegestane bijvangstpercentage van haring in de sprotvisserij van 10 naar 20 %, zoals de Raad op 24 maart heeft besloten, acht ik dan ook een kwalijke zaak. Dit neemt elke stimulans om over te stappen naar meer selectieve vangstmethoden weg.
Tot slot, de behandeling van het Commissievoorstel over de industrievisserij op haring in de Oostzee is mosterd na de maaltijd. De Raad heeft hierover reeds een politiek akkoord bereikt. Het advies van het Parlement heeft de Raad alleen nog nodig om het reeds overeengekomen akkoord formeel te kunnen bevestigen. Het verslag-Kindermann verdient in de Raad een serieuzere behandeling. De daarin gedane aanbevelingen voor vangstbeperkingen, bescherming van ecologisch gevoelige gebieden, beperking van de bijvangsten en dergelijke moeten zo spoedig mogelijk in daden worden omgezet.

McMahon
Mijnheer de Voorzitter, het gaat hier om drie uitmuntende verslagen. Uit de toelichting blijkt dan ook dat twee van de verslagen unaniem zijn aangenomen en dat er slechts één onthouding was bij de stemming over het verslag-Langenhagen. Dit weerspiegelt de brede steun die er bij de verschillende commissies bestaat voor de opvattingen die in deze verslagen tot uitdrukking worden gebracht.
De drie verslagen zijn het eens over de noodzaak de industrievisserij onder de loep te nemen. Er is behoefte aan onderzoek naar de industrievisserij en naar de invloed van deze branche op de visserij in het algemeen. Het tweede thema waar deze verslagen zich mee bezighouden betreft het meest fundamentele vraagstuk in de visserij: dient vis in eerste instantie voor menselijke consumptie? Welbeschouwd is de industrievisserij een soort bijkomstigheid. De verslagen gaan er alle drie van uit dat vis in hoofdzaak voor menselijke consumptie moet worden gevangen. Dit is dan ook de taak die wij als leden van het Europarlement hebben tegenover de burgers de we vertegenwoordigen: er zorg voor te dragen dat de visbestanden op peil blijven.
Als derde thema behandelen de verslagen de noodzaak die visbestanden te beschermen. De heer Kindermann verwijst in dit opzicht naar het besluit van de Raad om in 1998 voor het eerst een quota voor zandspiering in te stellen - een soort waar voorheen geen quota voor bestond. Zandspiering kon in ongelimiteerde hoeveelheden uit de Noordzee en andere zeegebieden worden gehaald. Dit leidde voor ons in West-Schotland zelfs tot een probleem op zich. In een gebied dat we "the wee bankie" noemen kwamen enkele Deense en Schotse vissers eind vorig jaar bijna letterlijk tot een aanvaring bij een ruzie over de visserij in dat gebied. De Schotten beschuldigden de Denen ervan het kabeljauwbestand uit te putten. Gelukkig zijn we er inmiddels echter in geslaagd dat probleempje glad te strijken.
Het is van belang dat de gevolgen van de industrievisserij, niet alleen voor het kabeljauwbestand maar voor het gehele mariene ecosysteem, afdoende worden onderzocht. De heer Kindermann had het over zalm. De wilde zalm is een probleem geworden; we moeten uitzoeken welke gevolgen de industrievisserij heeft voor het zalmbestand.
Daarnaast moeten we de instandhoudingsmaatregelen bestuderen. De heer Kindermann verwijst bij het onderdeel over technische maatregelen in zijn verslag naar de omvang van de netten. Daarmee haakt hij in op het eerdere verslag van de heer Kofoed over het MAP IV, dat zich voornamelijk bezighield met technische maatregelen.
We moeten deze zaken dus op elkaar laten aansluiten. Ik zou de drie rapporteurs graag willen feliciteren met het uitstekende werk dat ze hebben geleverd.

Piha
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft met recht voorgesteld het verbod op industriële visvangst buiten het Oostzee-gebied te handhaven. Achter het voorstel schuilt de zorg over het kleiner worden van de haringstand en de negatieve invloeden die de visserij op het milieu heeft. In kleinmazige netten kunnen onder andere zeevogels verstrikt raken.
De situatie in de Oostzee is echter anders, want daar wordt de haringstand niet bedreigd en heeft de visserij zelfs een gunstige invloed op het mariene milieu. De visserij vermindert de hoeveelheid overbodige vangst en bevordert de toename van kabeljauw. Bovendien is de visserij van belang voor de dunbevolkte kustgebieden. De inkomsten in de kustgebieden zijn veelal afhankelijk van dit ene middel van bestaan.
De industriële vangst van haring in de Oostzee door Finland en Zweden moet dus voortgezet kunnen worden. In de toetredingsverdragen werd de landen tot eind 1997 de vangst toegestaan van haring bestemd voor diervoer. De nieuwe verordening moet naar mijn mening met terugwerkende kracht al begin dit jaar ingaan en niet pas vanaf 1999 zoals in het amendement van de Commissie visserij wordt voorgesteld.
Het contingent van de totale vangst in de Oostzee is echter al hoog. Hoewel er tot nu toe geen problemen zijn geweest, moet de bevissing en vooral de intensivering ervan gecontroleerd worden. Ook in de visserij moet het beginsel van duurzaamheid in acht worden genomen. Ik steun daarom van harte het voorstel van mevrouw Langenhagen de verordening te evalueren met behulp van later te verkrijgen wetenschappelijke gegevens.
Wijzend op het verslag-Kofoed vraag ik mij af waarom de Commissie haar aanbeveling aan de lidstaten van de Internationale Commissie voor visserij in de Oostzee zo laat heeft gedaan, dat de termijn voor het aantekenen van bezwaar al was verstreken. Het voorstel van de Commissie met betrekking tot de vangst van bot en schol is deze keer echter goed aanvaardbaar.

Holm
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag wijzen op een heel belangrijke kwestie met betrekking tot de Oostzee, namelijk de roofvangst van zalm. De roofvangst die nu in de Oostzee plaatsvindt, moet stoppen, aangezien de zalm sterk bedreigd wordt. Een van de grootste oorzaken hiervan is de visserij met drijfnetten. Vooral de zeer zeldzame wilde zalm, die bijna uitsluitend in Zweden, maar ook in Finland voorkomt, is bedreigd. Deze zalm wordt geboren in de rivieren van het Zweedse Norrland. Daarna verlaat hij de rivieren en verplaatst zich naar de Oostzee om voedsel te vinden om weer op krachten te komen. Het verblijf van de zalm in de Oostzee betekent echter een periode van gevaar. De voornaamste oorzaak daarvan is de grootschalige industriële visserij met drijfnetten tot 21 kilometer.
De tot nu toe met toestemming van de EU gestelde beperkingen en verboden met betrekking tot de sportvisserij in bepaalde rivieren heeft enkel symbolische betekenis, aangezien daarnaast het leegvissen met drijfnetten wel toegestaan is. Dat moet natuurlijk stoppen!
Een andere grote bedreiging van de natuurzalm vormt de ziekte M-74, een ziekte die in 1974 werd ontdekt en waarbij de M staat voor milieuziekten. Deze ziekte vormt dus een grote bedreiging voor het overleven van de wilde zalm. Deze belangrijke kwesties, waaraan de milieupartijen in Zweden en Finland veel belang hechten, moeten dan ook aan de orde komen op de volgende vergadering van de Oostzeecommissie.

Eisma
Voorzitter, het is duidelijk dat duurzame ecologisch verantwoorde visserij een uitdaging is voor de toekomst waarvoor wij geplaatst zijn. Maar we zijn er nog heel ver vandaan, vooral als we kijken naar het onderwerp industriële visserij. Als we de problemen die deze met zich meebrengt oplossen, betekent dat nog lang niet dat wij op een duurzame manier visserij beoefenen. Bijvangst, het is hier genoemd vanavond, is een probleem maar de vangst is ook in het algemeen veel te groot. Daarom wil ik ook, in navolging van wat anderen voor mij zeiden, dat veel meer gekeken wordt naar alternatieve middelen, plantaardige bijvoorbeeld, voor de producten die nu nog via de industriële visserij worden gemaakt. Voor diervoeder, vismeelolie heb je de industriële visserij niet nodig.
Natuurlijk, een ecologische aanpak verdient degelijke wetenschappelijke studies, maar dat betekent niet dat wij als politici mogen afwachten totdat die rapporten verschijnen. Dat we te lang wachten op meer zekerheid die wetenschappelijk onderzoek ons zou moeten bieden en daardoor beslissingen niet nemen, betekent dat we onze verantwoordelijkheid niet aankunnen. Ik steun alle drie de verslagen; ze geven aan dat er een aanzet gegeven kan worden tot duurzaamheid in de visserij, maar nu is het wachten op de Commissie en de Raad. Ik ben erg benieuwd wat voor maatregelen zij zullen nemen.

Lindholm
Mijnheer de Voorzitter, velen onder ons staan terecht zeer sceptisch tegenover de industriële visserij. Het is dan ook prettig om onze collega's Langenhagen, Kindermann en Kofoed te kunnen gelukwensen met deze drie goede, weloverwogen verslagen, waarin onder andere voorgesteld wordt de regels voor de bijvangst van bijvoorbeeld jonge kabeljauw aan te scherpen, bovengrenzen te stellen, de controlemechanismen uit te breiden enzovoort.
Met het oog op de kwetsbaarheid van de Oostzee en het feit dat de situatie daar snel kan veranderen, is het ook een positief voorstel om de verordening voor 2003 te herzien. Het is verheugend dat het aandeel van de industriële visserij in de Oostzee langzaam daalt ten gunste van de visvangst voor menselijke voeding. Wij hopen dat die trend zich voortzet.
Wat de Noordzee betreft bestaat er vanwege de omvang en het risico voor de ecologische stelsels terecht grote kritiek op de industriële visserij. Collega Kindermann stelt voor een beperkte industriële visserij te accepteren, als deze niet in conflict komt met de visserij voor menselijke voeding. Daar moet altijd voorrang aan gegeven worden. Alles in aanmerking genomen moeten de criteria uit het verslag Kindermann ook in de Oostzee toegepast kunnen worden.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste wil ik er nogmaals op wijzen dat Oostzeeharing hetzelfde is als Baltic herring en dus niet hetzelfde als de haring waar wij het hier over hebben. Er zijn tot nu toe wat problemen geweest met de vertaling.
Zoals wij weten, zijn de Oostzeeharing en de visserij op Oostzeeharing van zeer groot belang voor de beroepsvissers in Finland, voor de scherenkustregio en de kuststreken. Ik ben blij dat de uitzonderingen die voor Finland en Zweden tijdens de lidmaatschapsonderhandelingen gemaakt zijn, een permanente grondslag krijgen - iets waarvoor ik mij heb ingespannen en waarom ik heb verzocht - zodat de beroepsvissers de zekerheid krijgen dat zij kunnen doorgaan met vissen. Ik weet dat de commissaris ook heel goed met deze kwestie bekend is.
De ingrijpende beperkingen van de zalmvisserij die de laatste jaren hebben plaatsgevonden en die volgens collega Kofoed onrechtvaardig waren, hebben het belang van de visserij op Oostzeeharing nog verder vergroot. De visserij op Oostzeeharing voor andere doeleinden dan menselijke voeding staat voor 80 % van de totale Finse vangst; het grootste deel wordt als voer voor pelsdierenbedrijven gebruikt. Aangezien de prijs voor Oostzeeharing ten behoeve van menselijke consumptie hoger is, gaat er zoveel mogelijk naar de menselijke consumptie.
Deze regeling is ook in beginsel om twee andere redenen van belang. Ze kan bijdragen aan een vermindering van de overbemesting in de Oostzee. Maar de uitzondering is ook op termijn van belang om ervoor te zorgen dat de vistelers steeds meer vismeel van Oostzeeharing kunnen gaan gebruiken en dat er niet langer andere voeding in onze wateren terechtkomt.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, ik wil commissaris Bonino ervoor bedanken dat ze erin geslaagd is een gecompliceerde overeenkomst te sluiten betreffende het verbod op het vissen met drijfnetten. Naar mijn mening moet ook het verbod van drijfnetten in de Oostzee zo snel mogelijk onderwerp van discussie worden. Het is namelijk niet waar dat er in het Oostzeegebied geen andere soorten, zoals zeehonden, in deze netten terecht zouden komen. Bovendien is het zeer belangrijk dat de wilde zalm de noordelijke rivieren kan bereiken. Dit is de laatste tijd ook steeds meer gebeurd, omdat er grenzen zijn gesteld aan het vissen met drijfnetten. Ik heb vernomen dat de Finse regering het verbod op het vissen met drijfnetten komende herfst op de bijeenkomst in Warschau ter sprake wil brengen. Dit moet worden gesteund. Hopelijk zijn Zweden en Denemarken het met dit verbod eens.

Bonino
Mijnheer de Voorzitter, geachte parlementsleden, allereerst wil ik de drie verslagen tezamen behandelen, omdat ze onderling verband met elkaar houden. Om te beginnen wil ik zeggen dat het me genoegen doet dat over zo'n hot item als visserij voor industriële doeleinden, waarover toch sterk uiteenlopende standpunten bestaan, zoals ook in het debat van vandaag in dit Huis te beluisteren viel, het Parlement achter het standpunt van de Commissie staat - zij het dat er nog een paar suggesties zijn. In ieder geval is er een eensgezind besef dat deze tak van visserij een rationele aanpak moet krijgen, waarbij voor iedere visserijactiviteit rekening moet worden gehouden met de daadwerkelijke stand van zaken van de voorraden, de bijvangst en de controleproblemen. Ik doel hierbij met name op het uitmuntende verslag van de heer Kindermann, waarin tot mijn vreugde het accent wordt gelegd op de vooruitgang die op het stuk van controle en beheer van de visbestanden is geboekt, en ik denk ook aan de wens van de Commissie zelf om nog meer vooruitgang te boeken.
De Commissie zal de suggesties van het verslag-Kindermann aandachtig tegen het licht houden, maar ik wilde in dit verband en reagerend op de heer Teverson drie verduidelijkingen geven. Ten eerste, de Commissie is van mening dat de absolute prioriteit voor de visserij voor industriële doeleinden bij de controle ligt. Dat verklaart dan ook waarom uitgerekend industriële visserijschepen deel uitmaken van de eerste fase van satellietcontrole, die, zoals de geachte parlementsleden ongetwijfeld weten, in de maand juli van start zal gaan. Ten tweede, de Commissie heeft de haringvangst in de Noordzee van zeer nabij gemonitord, en er is zelfs een speciaal verslag over uitgekomen, dat u ongetwijfeld onder ogen hebt gekregen. Uit dit verslag komt een gegeven naar voren waar misschien niet iedereen mee in zijn nopjes is, namelijk dat de visserij voor industriële doeleinden sterker gecontroleerd wordt, of hoe dan ook aan meer doelmatige controles wordt onderworpen, dan andere soorten visserij. Ten derde, wat de acties voor de langere termijn aangaat, de Commissie financiert momenteel onderzoek om de situatie van het ecosysteem in kaart te brengen, aangezien u allen aan deze problematiek hebt gerefereerd. De Commissie dringt er met name op aan dat ze van de Internationale Raad voor de exploitatie van de zeeën een heel rigoureuze milieu-effectrapportage over de visserij voor industriële doeleinden krijgt. Ik geloof namelijk dat nog belangrijker dan monitoring is dat iedereen meer te weten komt over de algehele impact op het ecosysteem.
Voor wat betreft de omstandigheden waarin de haringvangst voor andere doeleinden dan menselijke consumptie toegestaan kan en moet worden, stelt mevrouw Langenhagen voor goedkeuring te hechten aan de algemene opzet die de Commissie gekozen heeft, met name waar het gaat om het onderscheid tussen de Oostzee en andere zones waar de bestaande verboden van kracht zouden moeten blijven. Ik begrijp dat ieder een eigen visie erop na kan houden, maar toch wil ik uw aandacht erop vestigen dat de situatie van de haringvoorraden in de Oostzee gewoon goed is. Dat is iets waar wij toch zeker rekening mee moeten houden, dus dat staat buiten elk specifiek standpunt dat eenieder van ons mag huldigen.
Ik geloof dat het terecht is een onderscheid te maken tussen de twee visgebieden, niet alleen met het oog op de situatie van de visstand maar ook gezien de problemen van de bijvangst. Het concrete probleem dat wij hierbij moeten zien op te lossen is onder welke voorwaarden de haringvangst in de Oostzee toegestaan moet worden voor andere doeleinden dan menselijke consumptie.
In dit verband is de Commissie aan het zoeken naar een evenwichtige aanpak, omdat zij enerzijds tegemoet wil komen aan de noodzaak dusdanige omstandigheden te creëren dat misbruik tegengegaan kan worden en anderzijds ervoor wil zorgen - zoals u wellicht zult begrijpen - dat niet uitsluitend vissers van de Unie opgezadeld worden met allerlei plichten, omdat zij dan in een nadelige situatie terechtkomen ten opzichte van vissers van de andere kuststaten van de Oostzee. Dit laatste is naar mijn gevoel nog een element dat wij in onze bezinning moeten meenemen. Op vissers van derde landen worden namelijk, zoals de heer Kofoed terecht benadrukt, alleen de technische maatregelen toegepast waartoe in het kader van de Internationale Visserijcommissie voor de Oostzee wordt besloten. De tactiek die wij dus moeten volgen is van de Internationale Visserijcommissie voor de Oostzee strengere regels loskrijgen die van toepassing zijn op alle vissersvloten en niet alleen op die van de Unie.
Om deze reden kan de Commissie de voorgestelde amendementen niet overnemen, vooral 1 en 4 niet, omdat hiermee alleen de activiteiten van communautaire vissers aan banden worden gelegd. Van amendement 4 accepteert de Commissie zeker wel het idee van afbakening van de visserijzone, dat is duidelijk, maar het hele amendement kan voor haar niet door de beugel, omdat de regels voor samenstelling van de vangst te restrictief zijn.
Van amendement 3 aanvaardt de Commissie het deel dat ingaat op de datum van toepassing, maar de passage inzake de revisieprocedure is qua formulering niet erg geschikt. De Commissie gaat tenslotte wel akkoord met amendement 2.
Ter afsluiting nog twee opmerkingen met betrekking tot de technische maatregelen in de Oostzee. De Commissie staat achter de mening van rapporteur Kofoed inzake de tekortkomingen van het mechanisme dat binnen de Internationale Visserijcommissie voor de Oostzee is voorbereid, zoals ook in de inleiding van het verslag wordt gezegd. Zoals ik zonet al vertelde, de Commissie wil vermijden dat onze vissers de dupe worden van maatregelen die uitsluitend in communautair verband worden genomen en daarom zal de Commissie, zoals de heer Kofoed overigens ook suggereert, in de komende vergadering van die internationale visserijcommissie proberen verbeteringen aan te brengen in de technische maatregelen waartoe in dat kader besloten wordt.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Bonino.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Toekomst van de markt voor visserijproducten -Conservenindustrie voor visserij- enaquacultuurproducten
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0204/98 van de heer McCartin, namens de Commissie visserij, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de toekomst van de markt voor visserijproducten in de Europese Unie: verantwoordelijkheid, partnerschap, concurrentievermogen (COM(97)0719 - C4-0029/98); -A4-0137/98 van de heer Varela Suanzes-Carpegna, namens de Commissie visserij, over de conservenindustrie voor visserijen aquacultuurproducten in de Europese Unie.De heer McCartin heeft als rapporteur het woord voor maximum vijf minuten.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, in haar mededeling over de toekomst van de markt voor visserijproducten erkent de Commissie impliciet een aantal gebreken in het huidige beleid. Deze gebreken zouden als volgt kort kunnen worden samengevat.
Ten eerste wordt de markt voor visserijproducten gekenmerkt door verschillende verschijnselen die de instandhoudingsmaatregelen, waar de toekomst van de gehele visserijbranche van afhankelijk is, weer tenietdoen. Vis die illegaal aan land is gebracht, met name ondermaatse vis, wordt desondanks gewoon verkocht en tegelijkertijd wordt vis van hoge kwaliteit uit de markt genomen en vervolgens verwerkt tot laagwaardige producten, zoals vismeel en visolie. Het komt zelfs voor dat vis van hoge kwaliteit overboord wordt gezet met steun van de Commissie, die op deze manier de marktprijs enigszins op peil tracht te houden. Ik ben me ervan bewust dat het de laatste paar jaar nog slechts om een relatief kleine hoeveelheid gaat, maar ook tien- tot twintigduizend ton is te veel.
Ten tweede is het evenwicht tussen vraag en aanbod in bepaalde gebieden ver te zoeken. Dit wijst op de noodzaak de informatievoorziening te verbeteren en de producenten en consumenten effectiever te stimuleren om respectievelijk hun productie aan te passen aan de vraag en goed te kijken wat de producenten eigenlijk kunnen bieden.
Dit is nauw verbonden met een derde categorie problemen, inzake de invloed van communautaire procedures op het concurrentievermogen. De invoer stelt ons voor een steeds groter wordende uitdaging. Concurrenten van buiten de Unie kunnen soms profiteren van betere visgebieden, zeer lage arbeidskosten en in bepaalde gevallen ook van overheidssubsidies. Ook de gebrekkige controle kan hen uiteraard in de kaart spelen.
De mededeling van de Commissie stelt voor de situatie in eerste instantie te verbeteren door minder vis uit de markt te nemen. De visserijcommissie is van mening dat de Gemeenschap de verspilling die het uit de markt nemen van vis met zich meebrengt, niet moet bevorderen. Het tijdelijk uit de markt nemen moet echter wel worden gestimuleerd, omdat het bijdraagt aan stabilisatie zonder verspilling in de hand te werken. Verder dient de handel in illegaal aan land gebrachte vis te worden tegengegaan door middel van verscherping van de controle, met name in de havens maar ook bij schakels verderop in de voedselketen.
Onze commissie is verder ook absoluut voorstander van een stelsel van geselecteerde havens die als enige worden aangewezen voor het aan land brengen van vis.
Daarnaast ondersteunt onze commissie het plan om de producentenorganisaties op basis van vangstschema's in staat te stellen een meer evenwichtig aanbod te bereiken.
De commissie is er ook voor om door middel van certificering en etikettering de kwaliteit van communautaire producten te verbeteren en de consument aan te sporen die verbeterde producten te kopen. Er zullen wel duidelijke regels moeten worden opgesteld om verwarring en verstoring van de concurrentieverhoudingen tussen de verschillende producenten te voorkomen.
Voor wat betreft de invoer is de Commissie visserij het niet eens met de opvatting van de Commissie dat het systeem van referentieprijzen zou moeten worden afgeschaft. De Gemeenschap zou er geen goed aan doen af te zien van de bevoegdheid tot interventie in geval van ernstige verstoring van de markt. Bovendien dient de Commissie maatregelen te nemen tegen de ontwrichting van de concurrentieverhoudingen die wordt veroorzaakt door de zeer lage arbeidskosten of onverantwoorde visserijpraktijken van onder goedkope vlag varende schepen.
We moeten verder het potentieel van de aquacultuur ten volle benutten teneinde de communautaire productie te vergroten. Dit onderwerp is niet geheel onomstreden. Toch bestaat er binnen de visserijcommissie consensus over het feit dat deze branche met name de perifere gebieden geweldige mogelijkheden biedt om consumenten in de gehele Unie van een hoogwaardig voedingsmiddel te voorzien. We moeten tegelijkertijd de milieu-effecten van deze branche niet uit het oog verliezen. Activiteiten in deze sector kunnen soms leiden tot watervervuiling en schade aan de gezondheid van wilde visbestanden als er van te voren geen afdoende onderzoek heeft plaatsgevonden. In het verleden is dat wel eens het geval geweest.
De Unie is op dit gebied slechts voor 48 % zelfvoorzienend. Het moge duidelijk zijn dat in bepaalde gebieden - met name in Galicië in Noord-Spanje - de aquacultuur, mits ze zorgvuldig wordt beoefend, een enorme bijdrage kan leveren aan de gezondheid van de plaatselijke economie. Aquacultuur kan in dergelijke gebieden niet alleen de thuismarkt van een hoogwaardig voedingsmiddel voorzien, maar dient tegelijkertijd als toeristische attractie. Vers voedsel van hoge kwaliteit trekt toeristen aan, en met name mensen die houden van verse zeevisserijproducten en die het aanspreekt dergelijke producten in een authentieke omgeving te consumeren.
Op meer algemeen niveau is het van het allergrootste belang ons te richten op de onderlinge afhankelijkheid tussen de markt en de verschillende andere onderdelen van het gemeenschappelijk visserijbeleid.

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte afgevaardigden, in de eerste plaats wil ik de andere rapporteurs - mevrouw Langenhagen en de heren Kofoed, Kindermann en McCartin - feliciteren met hun verslagen, die in dit debat tezamen behandeld worden en die ik met belangstelling heb gevolgd in de Commissie visserij. Aan sommige heb ik ook meegewerkt met mijn amendementen.
Maar u zal mij vergeven als ik me vandaag concentreer op mijn eigen verslag, met name omdat verslagen die betrekking hebben op de verwerkende industrie van visserijproducten eerder uitzonderlijk zijn. Nochtans is deze industrie een belangrijke pijler van het gemeenschappelijk visserijbeleid en een uiterst belangrijk alternatief voor de van de visserij afhankelijke kustregio's die met banenverlies te kampen hebben.
De visverwerking zorgt samen met de handel en de aquacultuur voor economische diversificatie in de visserijsector en is een bijkomende activiteit die niet alleen zorgt voor extra arbeidsplaatsen, maar bovendien overtollige arbeidskrachten opvangt in een crisisperiode als deze, waarin sprake is van overcapaciteit, reconversie en aanpassing van de communautaire vloot.
De conservenindustrie alleen zorgt voor 50.000 directe en 25.000 indirecte banen in de Europese Unie. Als de werkgelegenheid werkelijk centraal staat in alle beleidsterreinen van de Unie, zijn deze gegevens belangrijk, vooral als we bedenken dat deze arbeidsplaatsen gelokaliseerd zijn in perifere kustregio's waar weinig alternatieven zijn voor de visserij.
Het doel van mijn initiatiefverslag, het eerste verslag dat zich uitsluitend bezighoudt met de conservenindustrie, een bedrijfstak die we kunnen beschouwen als een onderafdeling van de verwerkende industrie, was de aandacht van het Parlement, de Commissie en de Raad te vestigen op de toestand van de communautaire conservenindustrie en te wijzen op het enorme potentieel van deze sector, als men hem blijft steunen en niet overgaat tot maatregelen die hem minder concurrerend maken en die de oneerlijke concurrentie van producten uit derde landen in de hand werken.
De communautaire conservenindustrie zit midden in een veeleisende modernisering en herstructurering om zich aan te kunnen passen aan de mondialisering van de markt en de hoge kosten van de technische, ecologische en hygiënisch-sanitaire communautaire normen ter bescherming van de Europese consument.
De conservenindustrie kon hierbij rekenen op aanzienlijke communautaire steun, die moet gehandhaafd worden om de modernisering tot een goed einde te brengen. Erger is dat ze geconfronteerd wordt met de gevolgen van handelsovereenkomsten met derde landen, die onze markten openen voor producten met moeilijk te beconcurreren prijzen, door de lage sociale en arbeidskosten en minder strenge technische en hygiënisch-sanitaire voorschriften, wat niet alleen een negatieve weerslag heeft op de eindprijs, maar, wat erger is, ook op de kwaliteit van de producten en de bescherming van de gezondheid van de consumenten.
Om te voorkomen dat Europese bedrijven zich vestigen buiten de Gemeenschap, met alle negatieve gevolgen voor de werkgelegenheid, is een intensievere en betere controle van extracommunautaire importproducten noodzakelijk en moeten deze voldoen aan dezelfde normen als de communautaire producten.
De kwaliteit van onze producten moet als een concurrentievoordeel worden uitgespeeld. Er moeten eenheden voor fraudebestrijding komen die gespecialiseerd zijn in visserijkwesties, alsook een netwerk van gespecialiseerde laboratoria met een communautair referentielaboratorium, zodat een beleid kan gevoerd worden dat gericht is op het steunen en opvoeren van de kwaliteit in de industrie en het voeren van promotiecampagnes van de Europese conserven in de hele Europese Unie, waarbij men profijt moet halen uit de eenheidsmarkt en de grote verscheidenheid aan producten die over de hele Unie worden gemaakt. Hierbij moet de voedingswaarde en de bijdrage aan een gezond en evenwichtig dieet van bepaalde conserven, zoals in olijfolie geconserveerde vis, in de verf worden gezet.
De etiketten dienen exacte informatie te bevatten over het product en zich niet te beperken tot soortnamen, zoals bij sommige producten uit derde landen, waardoor de consument het gevaar loopt knollen voor citroenen te krijgen, als ik het zo mag uitdrukken, of in dit geval, gezien de verschillen in kwaliteit, prijs en variëteit van tonijn, dat hij thunnus obesus of grootoogtonijn of een andere variëteit krijgt in de plaats van de om zijn kwaliteit bekend staande thunnus alalunga of bonito van het noorden.
Het communautaire beleid inzake toelevering van grondstoffen moet worden afgestemd op de reële behoeften van de communautaire industrie en alleen nieuwe invoercontingenten toelaten wanneer deze strikt noodzakelijk zijn.
Het O&O-beleid moet bevorderd worden met het oog op nieuwe producten, nieuwe soorten en nieuwe wijzen van presentatie en de GMO voor visserij moet worden aangepast aan de noden van de industrie met betrekking tot de visserijsector.
Kortom, in het verslag verzoeken wij de Commissie de toestand van de communautaire conservenindustrie ernstig en grondig te bestuderen, verlangen wij voorstellen voor een specifiek en globaal actieplan, een analyse van het huidige - omvangrijke en versnipperde - normenstelsel en de aanmerking van conserven als gevoelige producten wanneer ze het voorwerp zijn van compensaties in handelsovereenkomsten.
Tot besluit, mijnheer de Voorzitter, wil ik erop wijzen dat dit verslag geen doel stelt, maar een vertrekpunt is, een eerste stap waarmee het Parlement de aandacht vestigt op deze sector en belooft vast te houden aan zijn eisen om er onder meer voor te zorgen dat de Europese verwerkende industrie van visserijproducten de plaats krijgt die haar toekomt omwille van haar traditie, prestige, kwaliteit en potentieel en omdat zij werkgelegenheid schept, wat de belangrijkste uitdaging is voor onze maatschappij en waar we als politici allemaal ons best voor moeten doen.

Baldarelli
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat er zich langzamerhand een plan voor hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid begint af te tekenen, ook al heeft dit beleid, zoals gewoonlijk, vooral betrekking op Europa; het geeft rekenschap van de problemen van territoriale wateren maar slaagt er amper in een andere relatie met derde landen op te bouwen. Ik ben gedeeltelijk tevreden over de manier waarop wij de internationale visserijakkoorden aan het organiseren zijn, maar het snijdt niet veel hout goede dingen te doen in de Europese territoriale wateren als wij hetzelfde probleem niet ook met derde landen aansnijden.
Momenteel wordt voor een kilo tonijn door de reders 40 lire uitbetaald, wat belachelijk laag is. Een grote hoeveelheid tonijn, 58 %, wordt in de Europese Unie geïmporteerd. Op 65 % van de invoer worden geen douanerechten geheven en er is tevens sprake van hygiënische en sanitaire problemen.
Ik zeg dit omdat ik ervan overtuigd ben dat niet alleen het gemeenschappelijk visserijbeleid toe is aan harmonisering, maar tevens onze relatie met derde landen. Een marktgericht beleid kan hier de nodige antwoorden bieden. Ik ben tevreden over het voorstel en de mededeling van de Commissie en zie dat er een paar positieve keuzen zijn gedaan, mede naar aanleiding van de discussie die dit Parlement heeft aangezwengeld. Ik doel vooral op de manier waarop het Parlement de kwestie van de producentenorganisaties heeft aangepakt, de manier waarop getracht is bescherming te verlenen aan wat in territoriale wateren wordt gevist om ervoor te zorgen dat dit een herkenbaar product wordt dat in het kader van de marktregels de aandacht van de consumenten kan trekken en ook in milieutechnisch opzicht een bepaalde kwaliteit te bieden heeft. Dit zijn stuk voor stuk belangrijke aspecten.
Met het oog hierop moeten wij alle positieve acties die een vorm van herkomstaanduiding voor visserijproducten mogelijk maken, in de hand werken. Ik vind dit belangrijke zaken. Maar tegelijkertijd moeten wij ervoor zorgen dat er een eind komt aan het beleid van prijssteun, dat zo ongenuanceerd en weinig doelgericht werkt. Het is zaak dat we ons meer oriënteren op een beleid van inkomenssteun aan de vissers, waarbij een rechtstreekse link gelegd moet worden met het biologisch en het milieutechnisch evenwicht. In deze optiek geloof ik dat het heel zinvol is het systeem van biologische rust aan te moedigen, alsook vormen van arbeidssubsidiariteit en kansen voor inkomensgarantie - naast dus werk dat rechtstreeks verband houdt met visserij. Daarbij dienen wij ook ruimte te scheppen voor een aantal antropologische kwaliteitselementen van de visserijsector: als handels- en economische drijfveren de overhand krijgen, dreigt de relatie visser/zee immers steeds meer af te brokkelen. Het is nodig dat wij een cultuur van respect voor de zee uitdragen, van evenwicht tussen de diverse bestanden. Dit evenwicht moet niet alleen met romantische argumenten teruggevonden worden, maar ook met behulp van wetenschappelijke instrumenten, omdat daarmee het nodige onderzoek gedaan kan worden op grond waarvan dan een evaluatie van de bestanden kan komen. Wat wij tevens nodig hebben, is een beter controlebeleid: dat mag niet versnipperd worden, maar moet optimaal gebruik maken van technische vernieuwingen. Ik sta derhalve ook heel positief tegenover het voorstel om zoveel mogelijk profijt te trekken van satellietsystemen als controlemiddel.
Ik zie dus langzamerhand een paar belangrijke signalen naar voren komen. Wij krijgen nog gelegenheid deze bespreking voort te zetten met de documenten die voor de hervorming van de visserij na 2002 gepresenteerd zullen worden. U hebt, mevrouw de commissaris, in uw samenwerking met dit Parlement een paar stappen in die richting gezet, maar er zijn nog een paar punten waaraan fors gewerkt moet worden. Ik denk onder meer aan een kwestie waarvoor ik nu even uw aandacht vraag: het gebruik van dolfijnen voor militaire proeven. Volgens mij mogen wij zoiets toch niet aanvaarden! Onlangs heeft men in de Golf van Marseille karkassen van dolfijnen aangetroffen die voor militaire experimenten zijn gebruikt. De keel van die dieren was uiteengereten door kleine bommetjes. Ik vind dat dit punt opnieuw op de agenda moet worden gezet, om te voorkomen dat zoiets nog een keer gebeurt.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de communautaire markt voor visserijproducten bevindt zich in een heel bijzondere situatie. De sterke afhankelijkheid van import rechtvaardigt natuurlijk de door de GATT vastgestelde tarieven, hoe laag ze ook zijn. Maar dat neemt niet weg dat de Europese Unie op het gebied van tarieven een ware ontwapeningspolitiek voert die leidt tot bedenkelijk lage tarieven.
Op grond van overeenkomsten als het stelsel van algemene preferenties of in het kader van samenwerkings- of andere overeenkomsten, accepteert de Commissie clausules tot volledige schrapping of reductie van tarieven op visserijproducten waardoor de communautaire industrie steeds meer in het gedrang komt. Ik ontken niet dat er gevallen zijn waarin deze tariefverlagingen terecht zijn, maar bepaalde toestanden, die ik zelfs belachelijk zou noemen, moeten worden tegengegaan, zoals de tarieven voor tonijnconserven, waarbij communautaire producenten die naar de Verenigde Staten exporteren een tarief betalen van 35 %, terwijl het EU-tarief voor Amerikaanse producenten maar 24 % bedraagt. U begrijpt dat dit geen geval is waar armoede of de behoefte aan ontwikkelingshulp een tariefvoordeel van 11 % rechtvaardigen.
Daarom maak ik mij bijzonder ongerust - en ik meen dat verscheidene parlementsleden deze ongerustheid al hebben uitgesproken - over de verklaring van de Commissie dat op de wereldmarkt een tendens tot vermindering en afschaffing van de beschermende tarieven te verwachten is. Wij geloven daarentegen dat de Commissie de plicht heeft haar eigen industrie te beschermen door: een beleid te voeren dat gericht is op vermeerdering van de interne voorziening; de afbraak van douanetarieven af te remmen of wederkerigheid te eisen; een onderscheid te maken ten gunste van producten van joint ventures, die tenslotte beschikken over communautair kapitaal; de standaardprijzen te behouden, in tegenstelling tot wat ze schijnbaar van plan is; de uitstelpremies te bevorderen, vooral waar deze een alternatief bieden voor de afschaffing of afbraak van tarieven, want het is paradoxaal dat in een markt waarin proteïnen van goede kwaliteit schaars zijn de verwerking van vis tot visolie en vismeel de voorkeur krijgt.
Om die reden eisen we sinds geruime tijd een hervorming van de gemeenschappelijke ordening der markten in de sector visserijproducten. De Commissie heeft uiteindelijk dit document voorgelegd dat, naar we aannemen, een maatstaf is voor haar latere wetsvoorstel dat zij beloofd heeft tegen het eind van het jaar voor te leggen. We hopen dat de Commissie, die deze hervorming op de lange baan heeft geschoven, rekening houdt met de voorstellen die onze rapporteur, de heer McCartin, in zijn verslag heeft opgenomen om ervoor te zorgen dat het lang verwachte wetsvoorstel de communautaire producenten zo vlug mogelijk vooruit zal helpen.
We vragen speciale aandacht voor de tenuitvoerlegging van maatregelen die garanderen dat de importproducten beantwoorden aan dezelfde hygiënisch-sanitaire normen die worden opgelegd aan onze producten, zodat discriminatie en oneerlijke concurrentie zijn uitgesloten en de bescherming van de gezondheid van de consument in de Europese Unie wordt bevorderd.
Mevrouw de commissaris, dit zijn slechts enkele van de snelle oplossingen waar de markt voor visserijproducten behoefte aan heeft. In het verslag van de heer McCartin en ook het diepgaande en uitstekende verslag van de heer Varela over de communautaire conservenindustrie staan er nog vele andere die zo essentieel zijn dat men ze niet naast zich neer kan leggen op het moment dat de hervorming van de gemeenschappelijke ordening der markten wordt gerealiseerd, niet zozeer om deze optimaal te laten functioneren, wat de Commissie zelf nastreeft, maar om te zorgen voor een minimum evenwicht tussen import en eigen productie wat het externe aspect betreft en tussen de verschillende productieactiviteiten in de Unie wat de communautaire markt zelf betreft.

d'Aboville
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het woord voeren over het verslag van de heer McCartin over de uiterst belangrijke kwestie van de toekomst van de markt voor visserijproducten in de Europese Unie.
Het is natuurlijk juist dat heel wat ingevoerd moet worden uit derde landen om te kunnen voldoen aan de vraag op de Europese markt. We mogen evenwel niet vergeten dat 80 % van deze invoer al van een preferentiële tariefregeling of zelfs een nultarief geniet. Zoals mevrouw Fraga zonet ook al beklemtoonde, is de rapporteur eveneens terecht van oordeel dat de Commissie de plicht heeft de communautaire producenten zoveel mogelijk te beschermen, en dat nieuwe maatregelen met het oog op de afschaffing van de douanerechten op ingevoerde visserijproducten niet wenselijk zijn.
Voor de vangsten van de communautaire vissers geldt de volgende waarheid als een koe: wanneer er geen vis meer is, kunnen ze ook niets meer vangen. Wij moeten bijgevolg natuurlijk alle inspanningen steunen die het aanbod in functie van de behoeften van de markt willen regelen. Zoals de rapporteur onderstreept, moeten wij de producentenorganisaties aansporen om vangstramingen op te stellen en is het logisch dat wij - voor verse vis - de interventiemechanismen eerder oriënteren naar het uit de markt nemen van producten voor latere verkoop dan naar het uit de markt nemen voor vernietiging.
Wij moeten de maatregelen ter bevordering van de kwaliteit aanmoedigen. De huidige gemeenschappelijke marktordening laat inderdaad steun toe aan producentenorganisaties die plannen opstellen om de kwaliteit te verbeteren. Als deze steun niet het verhoopte succes opgeleverd heeft, is dat niet te wijten aan het principe of het gebrek aan projecten, maar aan te weinig middelen. Wij moeten de aantrekkingskracht van deze steun versterken door er meer middelen voor uit te trekken.
Wij moeten de consument beter op de hoogte brengen van deze maatregelen en we moeten met name de acties ter bevordering van producten met een regionale identificatie steunen, aangezien deze producten aan strenge en gecontroleerde kwaliteitsvoorwaarden onderworpen zijn.
Ik stel mij toch vragen bij het nut en de vaststelling van milieukeuren, waarvan eveneens sprake is. De Commissie zou in dit verband een beroep doen op de kennis van de visserijindustrie en alle andere belanghebbende partijen. Wat wil dat zeggen? Betekent dit dat keuren die door gelegenheidsorganismen worden toegekend en gefinancierd worden door bijvoorbeeld industriële groepen die op zoek zijn naar een positief imago bij de consument of die achter hun ecologisch discours vaak alleen maar platvloerse klantenwerving verbergen, officieel erkend zullen worden? In dat geval zou de Commissie geen rekening houden met de wetenschappelijke analyses en zou zij in het zog varen van de publieke opinie, die niet echt op de hoogte is van maritieme aangelegenheden, die gemakkelijk tendentieus voorgelicht kan worden en soms zelfs het slachtoffer kan worden van manipulatie, waarvan we pas een afschuwelijk voorbeeld gezien hebben.

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, zalm, haring en andere zeedieren maken van deze discussie een smakelijk debat. Helaas is het gemeenschappelijk visserijbeleid niet zo smakelijk. Dit beleid wordt geteisterd door grote internemarktproblemen. Het productietekort bedraagt nog steeds om en bij de 60 % en wordt gedekt met invoer uit derde landen tegen vaak zeer lage prijzen tengevolge van de zogenaamde sociale dumping. Het gemeenschappelijk visserijbeleid heeft met name voor de kustgebieden en de kleine visserij nefaste gevolgen: minder productie, minder werkgelegenheid en een geringer aandeel in de totale visserijmarkt. Tegelijkertijd gaan de grote visserijbedrijven met de buit strijken.
Daarom moet men bij de organisatie van de visserijmarkt altijd streven naar bescherming van en evenwichtige ontwikkelingsmogelijkheden voor de visserij. Deze markt moet beantwoorden aan de lokale vereisten en met name de kleine en middelgrote visserijbedrijven en de kustvisserij een hand boven het hoofd houden. Deze zijn namelijk zeer belangrijk voor het inkomen en de werkgelegenheid in met name de kustgebieden en op de eilanden. Tegelijkertijd moet men zeer strikte maatregelen treffen voor de instandhouding van de visserijbestanden en de bescherming van het mariene ecosysteem. Men moet de illegale visserij en het illegaal aan wal brengen van vis hard aanpakken. Dat zal ook een gunstige weerslag hebben op de consumenten. De kwaliteit van het product zal er immers op vooruitgaan en de prijzen zullen stabieler worden.
Met het gemeenschappelijk visserijbeleid zou men niet de fatale fouten van het gemeenschappelijk landbouwbeleid mogen herhalen. Helaas is echter in de voorstellen van de Commissie sprake van productievermindering en gedeeltelijke inkomenscompensatie door middel van premies. Dergelijke maatregelen zullen dezelfde gevolgen hebben als het gemeenschappelijk landbouwbeleid en leiden tot vermindering van werkgelegenheid, verhoging van invoer uit derde landen, aantasting van de sociale structuur en woestijnvorming in de kustgebieden en op de eilanden.
Ik had nog veel meer willen te zeggen, mijnheer de Voorzitter, maar ik wil geen misbruik maken van de tijd. De rest zal ik opnemen in een schriftelijke stemverklaring. Mijns inziens moet de Commissie het uiterst belangrijke thema van de communautaire visserij zeer voorzichtig en met de groots mogelijke verantwoordelijkheid aanpakken.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, ik zou ten eerste de commissaris graag willen feliciteren met het feit dat het lang verwachte verbod op drijfnetten nu eindelijk met succes is ingevoerd.
Het is van groot belang dat de markt voor visproducten in de EU wordt hervormd en versterkt. Vis wordt gevangen om op de markt te worden verkocht. Daarom biedt juist de markt ruime mogelijkheden om de efficiëntie van het gemeenschappelijk visserijbeleid te verbeteren en de daarin verwoorde instandhoudingsdoelen te bereiken. In dit opzicht kan de markt een buitengewoon belangrijke rol spelen. Het beleid waarbij vis uit de markt wordt genomen en soms zelfs wordt vernietigd, enkel en alleen vanwege de lage prijs, is volkomen onacceptabel. Het is schandelijk dat heden ten dage, in een wereld waar zoveel honger en armoede heerst, ook hier in de EU, een dergelijk beleid wordt gevoerd.
We hebben vernomen dat er plannen zijn om de consumptie van vis als gezondheidsproduct te bevorderen om zo de visindustrie te steunen. Dat is allemaal mooi en aardig, maar we moeten wel voorwaarden stellen en bovendien selectief te werk gaan. Het zou onzinnig zijn de consumptie van alle vis te promoten, ongeacht de soort, het gebied waar hij is gevangen of het materieel dat daarbij werd gebruikt. Je zou zelfs kunnen zeggen dat sommige visbestanden in de EU er zo slecht aan toe zijn dat het van onachtzaamheid of erger zou getuigen de consumptie van de betreffende soorten te stimuleren.
Er is zojuist ook gesproken over het zogenaamde milieukeurmerk, dat goed aan schijnt te slaan. Nog maar enkele maanden geleden is hierover verslag uitgebracht aan de Commissie visserij. Milieukeurmerken kunnen in potentie tot zeer positieve resultaten leiden, maar het systeem moet wel aan enkele voorwaarden voldoen om een aantal nogal voor de hand liggende maar niet minder ernstige risico's te kunnen vermijden. De milieukeurmerken dienen te worden afgegeven op basis van nauw omschreven criteria die bovendien voor iedere geïnteresseerde toegankelijk dienen te zijn. Zo is de bewering dat een vis afkomstig is uit een duurzaam of verantwoord geleide viskwekerij van nul en generlei waarde, aangezien het begrip "verantwoord" natuurlijk op talloze manieren kan worden gedefinieerd.
Als we het vertrouwen van de consument in dit systeem willen winnen is het van essentieel belang dat dit soort beweringen kunnen worden gestaafd. Hier komen we bij een netelig vraagstuk: wie wordt er verantwoordelijk gesteld voor de juistheid van dergelijke beweringen? Ziet de Commissie hier een rol voor zichzelf, of wordt het hele vraagstuk overgeheveld naar de verantwoordelijkheid van de lidstaten? We zijn allen getuige geweest van het enthousiasme dat de verschillende lidstaten tot op heden hebben getoond bij het toezicht op de visserijactiviteiten. Ik zou graag van de Commissie vernemen hoe zij over dit vraagstuk denkt.

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, ik zou beide rapporteurs willen danken voor de energie die ze in deze buitengewoon interessante verslagen hebben gestoken. Het verslag van de heer Varela is even exquisiet als de Galicische vis die we allemaal zo goed kennen. Ik heb er eigenlijk niets aan toe te voegen.
De heer McCartin heeft zich in zijn verslag op een meer gecompliceerd vraagstuk geworpen, en dat lijkt me op zich al een felicitatie waard. Het gaat hier om een hele reeks problemen die allemaal met elkaar in verband staan en betrekking hebben op het vraagstuk van de vrije markt en de bescherming van de belangen van diegenen die in specifieke gebieden van de visserij afhankelijk zijn. Ik denk dat de Commissie inmiddels nota heeft genomen van mijn verwijzing naar het vraagstuk van de mogelijke regionalisatie van het gemeenschappelijk visserijbeleid. We moeten eens zorgvuldig gaan bestuderen wat hiervan in de verschillende situaties de gevolgen zullen zijn. De onderlinge stabiliteit wordt uiteraard de hoeksteen van het beleid. Dat brengt op zich al beperkingen met zich mee. Als we het over plaatselijke schepen hebben die plaatselijk hun vis aan land brengen, krijgen we te maken met het probleem van de quotaverschuiving. Ik wil niet zeggen dat we moeten gaan discrimineren op basis van nationaliteit, maar het is wel duidelijk dat we regionale havens wel degelijk in onze benadering moeten betrekken.
Net als veel vissers ben ik niet erg enthousiast over het idee de loshavens te centraliseren. Dit is zeker in Schotland nog altijd een echt twistpunt. Vissers houden er niet van hun lading alleen maar in bepaalde havens aan land te mogen brengen. Ze willen juist de mogelijkheid hebben dat te doen waar ze maar willen. Maar als ik de Commissie een suggestie zou mogen doen voor een maatregel die door vissers in geheel Europa op prijs gesteld zou worden, zou ik haar willen aanbevelen de informatie over de visprijzen elektronisch te centraliseren. De vissers zouden dan via de radio of andere elektronische hulpmiddelen kunnen bepalen waar ze hun vis het beste aan land kunnen brengen. Ik denk dat ze die vorm van centralisatie wel degelijk zouden ondersteunen.
Ik denk tenslotte dat ook de opmerkingen van de heer Baldarelli over het op wetenschappelijke wijze in evenwicht brengen van vraag en aanbod steun zouden vinden. Ook zijn de amendementen van de heer Souchet van de I-EDN-Fractie allemaal erg degelijk en de meeste zullen we tijdens de stemming dan ook steunen.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, op grond van het verslag van onze collega McCartin wil ik zeggen dat wij vandaag te maken hebben met twee verschillende politieke benaderingen, of het nu om visserij- of om landbouwproducten gaat. Sommigen, onder wie onze rapporteur, wensen dat we naar een volledig liberaal beleid gaan. Anderen, zoals ik, geven de voorkeur aan een beleid dat meer rekening wil houden met de specifieke belangen van de producenten, en wel dankzij een striktere toepassing van het communautaire preferentieprincipe, een herwaardering van de markt voor verse vis, een betere organisatie van de sector en het behoud van de interventiemechanismen en de integratie ervan in het beleid voor deze sector.
Het is duidelijk dat op dit ogenblik invoer uit derde landen nodig is om te kunnen voldoen aan de structurele behoefte op de Europese markt, die een groot tekort aan visserijproducten vertoont. Wij moeten er evenwel voor waken dat deze handel met derde landen onder eerlijke concurrentievoorwaarden verloopt. Mijns inziens moet er dan ook dringend meer controle uitgeoefend worden op de invoervoorschriften en met name op de voorschriften inzake herkomst en hygiëne, die een prioriteit moeten worden van de communautaire en nationale controleacties.
De markt van verse visserijproducten is zo belangrijk voor onze producenten en consumenten dat hier veel meer rekening mee gehouden moet worden. De 15 amendementen die onze fractie heeft ingediend, hebben voornamelijk betrekking op de doelstelling van de herwaardering van verse communautaire producten. Hiervoor zijn identificatie van de producten en een aangepast beleid ter verbetering van de kwaliteit nodig en moeten we de sector van de visserijproducten versterken via een grotere rol voor de producentenorganisaties en een betere erkenning van de brancheorganisaties.
Wat tenslotte interventie betreft, hebben wij een aantal amendementen ingediend die tot doel hebben het mechanisme voor het uit de markt nemen van producten te versterken en het tot een vangnet te maken en aldus bij te dragen aan de stabiliteit van de markt en het voortbestaan van de visserijsector. Wij willen evenwel vermijden dat dit ontaardt in een mechanisme dat een geregelde afzet waarborgt voor producten die geen afnemer op de markt vinden.
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben bij de opstelling van deze amendementen rekening gehouden met het specifieke karakter van de visserijsector, die vooral bestaat uit ambachtelijke ondernemingen die, wanneer zij een daling van de prijzen voor vis moeten goedmaken, zich genoodzaakt zien hun productiviteit te verhogen door meer vis te vangen.

Kindermann
Mijnheer de Voorzitter, wij juichen het initiatief van de Commissie toe haar overwegingen inzake de toekomst van de markt voor visserijproducten in de Europese Unie voor te leggen en vooral ook uiteen te zetten. Omdat er voor een verslag is gekozen, is een gerichte discussie mogelijk. De titel van de mededeling bevat drie inhoudrijke woorden: verantwoordelijkheid, partnerschap en concurrentievermogen, en volgens mij worden ze in de juiste volgorde genoemd.
Vis is en blijft ook in de toekomst een schaars goed binnen en ook buiten de Europese Unie, aangezien ongeveer 50 % van de in de EU aangeboden vis of visserijproducten wordt geïmporteerd. In de Europese Unie zijn deze producten niet voorhanden. De instandhouding van de visbestanden en het marktbeleid staan dan ook nauw met elkaar in verband. De visserijactiviteit moet wereldwijd het duurzaamheidsbeginsel naleven. Wij verlenen onze uitdrukkelijke steun aan beperkende maatregelen voor bedreigde soorten. Het grootste probleem is de aanpassing van de visserijcapaciteiten aan de beschikbare bestanden en op dit vlak moeten ook de strengste maatregelen worden genomen.
Uitsluitend via de markt reguleren is mijns inziens een symptomatische handeling. Ik sta niet alleen met mijn vragen. Hoeveel markt willen wij reglementeren? Waar begint of eindigt de verantwoordelijkheid of het eigen initiatief van de betrokkenen? Wat willen wij, een markteconomie of een planeconomie? Voor uniforme maatregelen voor exploitatie en afzet is een doeltreffend en vooral ook gelijkwaardig controlesysteem noodzakelijk. De eis dat visserijproducten alleen in die havens mogen worden aangevoerd waar ook doeltreffend gecontroleerd wordt, kan men alleen maar ondersteunen, echter niet dat de voorrechten van de visserij-inspecteurs uitgebreid worden tot aan de detailhandel.
Anderzijds zal het ook absoluut noodzakelijk zijn in het kader van de volgende WHO-onderhandelingen, maar ook bij de bilaterale visserijovereenkomsten, sociale normen in aanmerking te nemen die vandaag de dag in aanzienlijke mate bijdragen tot concurrentieverstoringen. Tot slot bedank ik de beide rapporteurs nog voor hun zeer goede verslagen en ik hoop dat wij in de Commissie visserij in het vervolg ook met deze goede verslagen kunnen werken!

Gillis
Mijnheer de Voorzitter, ik ben erg blij met het verslag van de heer McCartin, dat veel van de problemen behandelt waar de visserij mee te kampen heeft. Het is duidelijk dat er nog altijd sprake is van grootschalige overbevissing en van illegale visserijactiviteiten in de wateren van de EU. Zo worden de Ierse wateren regelmatig leeggeroofd door grote industrieschepen uit andere lidstaten, die veelal met illegale netten vissen ook. Dit heeft rampzalige gevolgen niet alleen voor de visbestanden maar ook voor de economie van de vissersgemeenschappen, waarvan de meeste in afgelegen en perifere regio's van de Europese Unie liggen en die weinig of geen alternatieve bronnen van inkomsten hebben.
Als we de overgebleven visgronden voor totale uitputting willen behoeden moeten we twee elementen in acht nemen: bescherming en herstel van het visbestand - een absolute voorwaarde waar we dringend prioriteit aan moeten geven - en toereikende controle, ondersteund door de instelling en daadwerkelijke oplegging van zware boetes voor illegale vangsten. Het is van groot belang dat er een evenwicht wordt gevonden tussen de behoeften van de visserij, het beheer van de visbestanden en de behoeften van diegenen die van de visserij en de gerelateerde bedrijfstakken moeten leven. We moeten niet uit het oog verliezen dat 52 % van de vis die in de Europese Unie wordt geconsumeerd uit derde landen afkomstig is. De vraag naar vis is dus enorm.
Mijns inziens kan de aquacultuur een bijdrage leveren aan het herstel van het evenwicht tussen geïmporteerde vis en vis die binnen de EU wordt gevangen. Bovendien is aquacultuur een belangrijke bron van werkgelegenheid en kan ze een uitkomst bieden voor gebieden die lijden onder de tanende visserij. We hebben inmiddels bewezen dat we zeer hoogwaardige zalm en schaal- en schelpdieren kunnen kweken en nemen daarbij alle noodzakelijke voorzorgsmaatregelen om aan de milieu-eisen te kunnen voldoen. Het is belangrijk deze verantwoorde productiemethoden te handhaven en verder te verbeteren door verbetering van de braakleggingsmogelijkheden, zodat terreinen die voor de viskweek worden gebruikt volledig braak kunnen worden gelegd en onder water gezet.
Daarnaast moeten we evenwichtige overeenkomsten afsluiten met onze partners in de ontwikkelingslanden waar we momenteel vissen. Dit beleid dient gepaard te gaan met uitbreiding van de aquacultuur, zodat we hun visbestanden kunnen beschermen en tegelijkertijd nieuwe productiebronnen binnen de EU kunnen aanboren.
Het is zaak dat alle aspecten van de visserij in het gemeenschappelijk visserijbeleid worden gecombineerd teneinde onze vissersgemeenschappen van een duurzame toekomst te verzekeren. Op basis van beschermingsmaatregelen en verantwoord beheer enerzijds en bevordering van de viskwekerij anderzijds kunnen we die toekomst al deels veilig stellen.

Girão Pereira
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mevrouw Cresson, ik zou het willen hebben over het verslag van collega Varela Suanzes-Carpegna, die ik wil feliciteren met het uitstekende werk dat hij heeft geleverd. Het is werkelijk een uitmuntend verslag. Ik ben van mening dat het alle fundamentele problemen van de desbetreffende sector aanroert. Er zijn evenwel enkele aspecten waarop ik nader zou willen ingaan.
Ten eerste, het ontbreken van passende steunmaatregelen voor de bestaande industrieën kan hun voortbestaan op het spel zetten. Het zal moeilijk of zelfs onmogelijk zijn te concurreren met producten uit derde landen waar de kosten van het eindproduct veel lager liggen dan in de Unie, ofwel omdat de eisen op technisch-hygiënisch gebied minder streng zijn ofwel omdat de arbeidskosten in deze landen heel anders liggen.
Ten tweede, wij geloven dat de Europese Unie het kwaliteitsbeleid van haar producten moet uitdiepen, de inspanningen van de industrie moet stimuleren door middel van premies, registers en kwaliteitslabels en voorlichtingscampagnes moet opzetten om bekendheid te geven aan de kwaliteit en de herkomst van het Europees product.
Ten derde, wat betreft de conservenindustrie voor sardines in het bijzonder, een uiterst gevoelig punt in het geval van Portugal - dit is ongetwijfeld de ergst getroffen sector - en vooral dan in het licht van de associatieovereenkomst met Marokko, moeten dringend een aantal maatregelen worden getroffen. Wij denken daarbij aan: het invoeren van een compensatievergoeding bestemd voor de communautaire conservenindustrie en de handhaving van een evenwichtige steun voor opslag en invriezing teneinde prijsfluctuaties op de markt als gevolg van het seizoengebonden productaanbod te voorkomen (deze steun moet aan de producenten worden uitbetaald zodra deze de betaling van de minimumproductieprijs aantonen); het opzetten van een communautaire campagne ter bevordering van de consumptie van sardineconserven en daarvan afgeleide producten met speciale aandacht voor de hoge voedingswaarde van dit product; tot slot menen wij, overeenkomstig het voorstel van de rapporteur, dat de Commissie onverwijld een algemene studie moet laten verrichten van de huidige situatie van deze industriesector daarbij vooral lettend op het aantal betrokken ondernemingen en de ontwikkeling die de sector in de afgelopen tien jaar in de verschillende landen heeft doorgemaakt, zodat wij een duidelijk beeld krijgen van de gevolgen van de openstelling van de markt voor derde landen, de productiegegevens, herkomst van de grondstof, omvang van de in- en uitvoer, werkgelegenheid, technische eisen en gezondheidsvoorschriften, tariefbepalingen en, meer in het algemeen, de voor de sector geldende wetgeving en de codificatie daarvan.

Novo
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Cresson, waarde collega's, om het even welke herziening van de gemeenschappelijke marktordening voor visserijproducten zal onder andere de volgende doelstellingen moeten nastreven: behoud van de bestaande middelen, handhaving en verbetering van de regelmechanismen, bevordering van de samenwerking tussen producentenverenigingen en industrie, verdediging van de kwaliteit van de producten, verhoging van de bijdrage van de communautaire productie aan de voorziening van de interne markt en bescherming op wereldniveau van de communautaire productie en verwerking tegen sociale dumping, een voorbeeld van onaanvaardbare oneerlijke concurrentie.
Richtsnoeren die de deregulering en de liberalisering van de sector in de hand werken zullen onvermijdelijk een verdere verlaging van het inkomensniveau van de vissers en de producenten tot gevolg hebben en zullen ongetwijfeld een negatieve invloed op de bedrijfsomstandigheden van de verwerkende industrie uitoefenen. Zij zullen bijdragen tot de geleidelijke teloorgang van de visserijsector in het algemeen in tal van regio's, met de daaruit voortvloeiende negatieve gevolgen voor de economische situatie en de werkloosheid, en het is zeer waarschijnlijk dat de betrokkenen geneigd zullen zijn hun visserij-inspanning op te drijven om de verdere achteruitgang van hun toch al lage levensstandaard te voorkomen.
Ongelukkig genoeg schijnen dit de basisideeën van de door de Commissie voorgestelde tekst te zijn, aangezien dat met geen woord wordt gerept over de absoluut ontoereikende middelen die op dit moment voor het marktbeleid worden uitgetrokken en de oprichting van transnationale bedrijven bevorderd wordt. Het is te voorzien dat deze optie nefaste gevolgen zal hebben voor het traditionele netwerk van kleine en middelgrote ondernemingen die in de sector actief zijn, ongeacht of het nu de productie of de verwerking betreft.
Het staat buiten kijf dat de huidige gemeenschappelijke marktordening moet worden herzien. Wij zijn het er bijvoorbeeld mee eens dat de mechanismen betreffende het uit de markt nemen van visproducten moeten worden gewijzigd, eventueel door de visvernietigingsquota te verlagen. Het mechanisme zelf moet evenwel behouden worden, ook al moet het weliswaar worden uitgebreid en/of aangevuld met andere hulpregelingen ten behoeve van het inkomensniveau van de producenten. Tegelijkertijd moeten er steunmiddelen voor invriezing en industriële opslag worden gecreëerd, zoals blijkt uit een amendement dat wij hebben ingediend op het verslag van de heer McCartin.
Wat de vaststelling van de referentieprijzen betreft kunnen wij alleen maar zeggen dat deze gehandhaafd moeten worden, evenals het systeem van de compenserende vergoedingen in de tonijnsector. In dit opzicht is het overigens onaanvaardbaar dat de sardinesector nog niet over een soortgelijke regeling beschikt. Wij dienen dus een nieuw daartoe strekkend amendement in en hopen van harte dat het wordt aangenomen.
Het is van het grootste belang dat de kwaliteit, de herkomst en de productie- en verwerkingsomstandigheden worden aangegeven. Tevens moet speciale aandacht aan de lokale markten en hun respectieve voorziening worden besteed, meer in het bijzonder wegens de positieve weerslag die deze kunnen hebben op de kleine ambachtelijke vissersvloten die in de kustgebieden actief zijn. Men mag evenmin uit het oog verliezen dat de Europese Unie ongeveer 60 % van wat zij consumeert, invoert. Het is derhalve belangrijk dat de communautaire producten worden beschermd tegen producenten die geen kwaliteit garanderen of hun producten tot stand brengen in onaanvaardbare sociale of ecologische omstandigheden. Het is niet wenselijk dat in nieuwe internationale akkoorden de douanerechten worden afgebouwd wanneer dit de belangen van de sector schaadt en er moet in ieder geval worden uitgegaan van het wederkerigheidsbeginsel.
In het reeds gewijzigde verslag - er zijn onder andere vele van de door ons geopperde ideeën in aangebracht - waarvan wij hopen dat het naar aanleiding van dit debat in de plenaire vergadering nog zal worden bijgeschaafd, zal de Commissie, indien zij dat wenst, voldoende ideeën vinden om de huidige gemeenschappelijke marktordening voor visserijproducten te herzien zonder de overlevingskansen van de sector in het gedrang te brengen. Mevrouw de commissaris, wij kijken vol verwachting uit naar de wetsontwerpen die u ons ongetwijfeld dit jaar nog zult voorleggen.
Nu nog enige commentaar bij het verslag over de conservenindustrie van de heer Varela Suanzes-Carpegna. Ik zal het kort houden, want het is een uitstekend verslag. Het is een goede tekst en indien de respectieve voorstellen worden uitgevoerd zal het zeker bijdragen aan de verbetering van de werking van de conservenindustrie. De twee amendementen die wij op uw verslag indienen, waarde collega, zijn erop gericht de kosten van de grondstoffen te drukken zonder daarom de werking van andere belangrijke sectoren in gevaar te brengen - zoals bijvoorbeeld de oliesector - en bij te dragen tot de versterking van de rol van de producentenorganisaties, onontbeerlijk om de goede samenwerking tussen vertegenwoordigers van dezelfde sector te bevorderen.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, deze avondvergadering over de visserij heeft iets melancholisch. Ze heeft meer weg van een academische zitting dan van een parlementair debat, omdat de teksten waarover we debatteren geen wetteksten zijn maar academische teksten en degenen die zich nu over deze teksten buigen elkaar goed kennen, omdat ze het clubje van de vrienden van de visserij in de Gemeenschap zijn. Maar nu vergaderen we in omstandigheden die, afgaande op de verslagen van de Commissie, het verdwijnen van de sector inluiden. Ik heb namelijk de indruk dat we over enkele jaren met weemoed zullen terugdenken aan het soort debat dat we vanavond voeren, nu we het nog kunnen hebben over de communautaire visserij. Ik zal mij vooral concentreren op de mededeling van de Commissie over de toekomst van de markt voor visserijproducten in de Europese Unie.
Volgens mij is het een goed verslag, dat heel eerlijk en oprecht is en bovendien zijn functie vervult. Het is een voorlopig verslag. De Commissie heeft een termijn vastgesteld tot 30 juni 1998, dat is binnen een week of twee, om de verslagen en standpunten te ontvangen van de productiesectoren, de sociale partners en andere betrokken partijen. Daarna zullen ongetwijfeld wetsvoorstellen volgen.
Volgens mij is het een eerlijk verslag dat de problemen van de sector blootlegt. Het fundamentele probleem, waar verschillende sprekers al op hebben gewezen, is dat 60 % van de communautaire consumptie van visserijproducten afhankelijk is van import - de Gemeenschap voorziet slechts voor 40 % in eigen behoeften - en dat dit een duidelijke tendens is die eventueel zelfs kan leiden tot een situatie waarbij de hele communautaire consumptie afhankelijk is van import. Dat zou volgens mij een defensief beleid zijn.
Nu en dan krijgen we slecht nieuws over de visserijsector, soms ook goed nieuws, maar deze positieve berichten gaan dan meestal gepaard met een of ander negatief bericht. Een voorbeeld: op 8 juni bereikt de Raad van ministers van Visserij een akkoord over het verbod op drijfnetten, maar stelt dit verbod uit tot 31 december 2001. Tot 31 december 2001 zijn er evenwel nog zes maanden te gaan in 1998, twaalf maanden in 1999, twaalf maanden in 2000 en nog eens 12 maanden in 2001, wat betekent dat als de drijfnetten eindelijk definitief verboden worden, er misschien geen vis meer over is die kon ontsnappen aan deze vernietigingsmachines van de visserij. Dat neemt niet weg dat tenminste de wil bestaat om een einde te maken aan dit kwaad.
Maar soms ontvangen we berichten die negatief zijn over de hele lijn. Zo stonden de afgelopen dagen verklaringen in de Spaanse pers van de Marokkaanse autoriteiten, waarin deze stellen dat ze de visserijovereenkomst niet zullen vernieuwen. Maar niet alleen willen ze de visserijovereenkomst niet vernieuwen, ze zijn bovendien van plan ons een aantal licenties voor een bepaald visgebied af te nemen, één jaar voor het aflopen van de visserijovereenkomst of zelfs nog vroeger, wat zou betekenen dat ze de afspraken met de Commissie niet nakomen, zonder dat er bij mijn weten al een reactie is gekomen vanwege de Europese Unie. Dat is slecht nieuws zonder meer.
Omdat deze gang van zaken vermeden moet worden, wil ik de nadruk leggen op de opmerkingen van de voorzitter van de Commissie visserij, mevrouw Fraga Estévez, en de conclusies van het rapport van de heer McCartin, dat volgens mij heel goed doordacht is en uitvoerig behandeld is in de Commissie visserij. Ik zou de commissaris vooral attent willen maken op de paragrafen 14, 15, 16, 17 en 21. Met name in de paragrafen 14 en 17 bespreekt het verslag van de heer McCartin de noodzaak om beschermende maatregelen voor de communautaire markt te handhaven. Het staat vast dat we steeds meer producten van buiten de Unie zullen invoeren, maar als we onze huidige barrières verkleinen, terwijl we zelf worden verjaagd van bepaalde visgronden, dan is dit een uitnodiging om ons van nog meer visgronden te verjagen. Op een of andere manier is deze aanlokkelijke communautaire markt voor de visserij de grootse vijand van de eigen communautaire producenten, omdat er steeds meer van ze verwacht en geëist wordt en ze steeds meer beperkingen krijgen opgelegd. Daarom vind ik dat iedere toegeving in het kader van de Wereldhandelsorganisatie, die de Commissie blijkbaar bereid is te doen, nauwkeurig moet bestudeerd worden. Ten tweede, wordt in paragraaf 21 gesproken over joint ventures - joint ventures met communautair kapitaal - als een mogelijke oplossing indien de visserijovereenkomsten niet worden voortgezet, wat inderdaad een optie is die het onderzoeken waard is. Het blijft echter een groot raadsel wat er gaat gebeuren met Agenda 2000 en over welke middelen de visserijsector zal beschikken vanaf de periode 2000-2006. De vraag is of de Commissie voldoende fondsen zal uittrekken om bijvoorbeeld de joint ventures te ondersteunen en al de maatregelen te financieren die zijn vastgesteld in het communautaire verslag.
Mijnheer de Voorzitter, tot besluit wil ik de Commissie bedanken voor haar inspanningen en de heer McCartin voor zijn verslag, waarvan wij het tweede deel afwachten dat er ongetwijfeld heel binnenkort zal zijn, met concrete voorstellen of nieuwe initiatieven van de Commissie.

Imaz San Miguel
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de vijf rapporteurs feliciteren. Ik zal me vooral concentreren op het verslag over de markt voor visserijproducten van de heer McCartin.
De Commissie heeft, denk ik, een goede analyse gemaakt. Geconfronteerd met de problemen van de visserijsector, zouden we naar het voorbeeld van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, dat gericht is op de stabiliteit van de landbouwmarkt en het inkomen van de boeren, moeten nadenken over creatieve formules voor een gemeenschappelijk visserijbeleid dat een zekere stabiliteit van de markt en van het inkomen van de vissers waarborgt.
Want we hebben weinig middelen en de problemen stapelen zich op. Zo kost bijvoorbeeld een stokvis in de haven hetzelfde als twaalf jaar geleden - 400 en nog wat peseta's per kilo of 2, 5 ecu - terwijl de olieprijzen en andere kosten van de vissers enorm gestegen zijn. Dat leidt tot een ontwikkeling die zelfs het voortbestaan van de sector in gevaar brengt.
Daarom wordt in paragraaf 14 van het verslag van de heer McCartin onderstreept dat de huidige tendens om tarieven af te schaffen moet worden afgeremd of opgeheven. We moeten middelen zoeken die de Commissie in staat stellen om onze sector zoveel mogelijk te beschermen, met inachtneming van onze internationale verplichtingen.
Paragraaf 16 is ook heel belangrijk omdat hij bepaalt dat onze concurrenten moeten voldoen aan een minimum aantal sociale normen die in het kader van de IAO zijn vastgesteld, alsook aan bepaalde voorschriften op het gebied van milieubescherming inzake visserij. Voorts moeten ze beantwoorden aan sanitaire en kwaliteitsvoorwaarden die op zijn minst vergelijkbaar zijn met die voor onze producten.
Volgens mij hebben we de plicht het voortbestaan van de communautaire visserijsector te garanderen, al ben ik mij bewust van de verschillen met de landbouwsector, want de visserijsector moet grondstoffen importeren om te kunnen produceren, maar hiervoor moeten we creatieve oplossingen bedenken.
Tot besluit, het is belangrijk dat we ook de noodzaak onderstrepen om de zwendel in deze sector tegen te gaan. Daarom wil ik eindigen met twee korte waarschuwingen, één over tonijn afkomstig uit landen van het stelsel van algemene preferenties en één over de mogelijke zwendel met kabeljauw, die bijvoorbeeld afkomstig is uit Rusland maar via akkoorden met andere landen op de communautaire markt belandt.

Apolinário
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Cresson, waarde collega's, ik ben van mening dat de door de Commissie gekozen methode de juiste is: door deze mededeling in debat te brengen stelt de Commissie zowel het Parlement als de verschillende sectoren en de Raad in de mogelijkheid hun bijdrage te leveren aan het toekomstige wetgevingsinitiatief.
Ik zou echter een aspect willen onderstrepen waarnaar de heer McCartin in zijn verslag verwijst, een verslag dat mijns inziens overigens een uitstekende bijdrage levert aan dit debat. Het betreft met name de wateren van derde landen, een kwestie die de heer Medina Ortega zeer goed heeft uiteengezet in zijn betoog, dat dan ook al onze aandacht verdient, omdat, zoals hij terecht heeft opgemerkt, de consumptie van visserijproducten in de Europese Unie niet alleen positieve gevolgen heeft voor de markt maar ook de problemen bij het verkrijgen van visquota vergroot.
Wat het document van de Commissie betreft, zou ik nog even willen ingaan op enkele maatregelen die ik belangrijk acht. Ten eerste zou ik met betrekking tot de sardinekwestie en uitgaande van het uitstekende verslag van mijn collega over de conservenindustrie nader willen ingaan op iets wat hier reeds werd aangehaald, met name de noodzaak om in een compenserende vergoeding voor de sardineconservenindustrie te voorzien. In dit opzicht is het belangrijk dat binnen deze sector steun wordt verleend aan invriezing en opslag (dat is trouwens een goede manier om de eigen markt te reguleren). Deze steun zou moeten worden gebaseerd op de rol van de producentenorganisaties in verhouding tot de door hen gevangen sardines bovenop de ophoudprijs. Ik zou tevens het volgende willen verdedigen:
het toekennen van een premie op grond van de door de producentenorganisaties aan de industrie overhandigde hoeveelheden, daarbij uitgaande van contracten, omdat wij het fundamenteel achten dat de sector over sterke en actieve organisaties beschikt; -de mogelijkheid om brancheorganisaties op te richten; -het toekennen van aanduidingen van herkomst, kwaliteitsmerken, met name door op aanduiding van herkomst gebaseerde voorlichtingscampagnes; -de noodzaak om het beginsel van de communautaire voorkeurbehandeling te respecteren op het vlak van de steunmaatregelen in de voedingsector; -tot slot, het toekennen van financiële steun ten behoeve van de tijdelijke of definitieve stopzetting van industriële eenheden, dat is immers de enige manier om uiterst negatieve gevolgen op sociaal gebied te voorkomen in een sector die in sommige, in hoge mate van de visserij afhankelijke gebieden in een bijzonder rampzalige toestand verkeert.Tenslotte zou ik nog op het volgende willen wijzen: deze hervorming gaat veel geld kosten. Daar moeten wij ons van bewust zijn. De tenuitvoerlegging van de hervorming zal jaarlijks minstens 30 miljoen ecu meer vergen. Ook dat mag het Parlement niet uit het oog verliezen.

Viola
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik wil het vooral hebben over het verslag-Vardela. Daarin worden heel wat kwesties aangesneden en over het geheel gezien krijgen ze ook een goede aanpak, want er worden oplossingen aangedragen die ik in de meeste gevallen positief vind. Wat ik echter wel mis, is enige verwijzing naar internationale handelsakkoorden en de problemen in verband met het geleidelijk afbouwen van douanebescherming. Aangezien er te weinig grondstoffen voor communautaire productie zijn, moet naar mijn gevoel gegarandeerd worden dat de verwerkingsindustrie leveranties krijgt tegen internationaal geldende prijzen, en bovendien moet voorkomen worden dat we bij bilaterale samenwerkingsakkoorden met de rug tegen de muur worden gezet en gedwongen worden onze douanerechten op eindproducten volledig te schrappen om ervoor te kunnen zorgen dat er visserijakkoorden worden gesloten, zoals met Marokko is gebeurd.
Juist het feit dat Marokko douanevoordelen heeft gekregen, is een van de oorzaken waardoor een groot deel van de Italiaanse sardineverwerkingsindustrie zijn deuren heeft moeten sluiten. Ik wil voorkomen dat de verwerkingsindustrie van tonijn hetzelfde lot beschoren wordt, want dat gaat heel waarschijnlijk gebeuren mocht er een wijziging komen in de huidige regeling waarbij diepvries-tonijnfilet tegen nultarief wordt ingevoerd uit SAP-landen. Daarom vind ik het nuttig dat er een grondige studie komt van de effecten van zogeheten abnormale tarieven, waartoe zeker de invoer van loins behoort, welke tegen de algemene regel in als eindproduct wordt behandeld.
Voor de rest doet de rapporteur er goed aan te eisen dat er een efficiënt controlesysteem komt voor de invoer van conserven uit derde landen en voor de herkomst van de producten, dat er een doeltreffend kwaliteitsbeleid wordt opgezet gepaard gaande met een deugdelijke promotiecampagne, en dat de communautaire conserven worden uitgeroepen tot "gevoelige" producten, zodat zowel de tonijn- als de sardinesector in aanmerking kunnen komen voor compenserende steun. Het gaat om een zeer arbeidsintensieve sector, die dikwijls in achtergebleven gebieden te vinden is en dus prioriteit verdient in het kader van het werkgelegenheidsbeleid van de Europese Unie.

Bonino
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik denk dat het debat dat we hier gehouden hebben, andermaal de complexiteit van deze sector en de talrijke verbanden tussen de onderdelen ervan onderstreept. Zo hebben vele sprekers mij er tijdens dit debat bijvoorbeeld op gewezen dat wij de aquacultuur moeten ontwikkelen, niet alleen bij ons, maar ook in derde landen en dus op het niveau van onze bilaterale akkoorden. Dat is allemaal goed en wel, maar om vis te kweken via aquacultuur is vismeel nodig. Wanneer ik verwijs naar het debat dat we nauwelijks anderhalf uur geleden gehouden hebben over de niet voor menselijke consumptie bestemde visserij, stoten we op een aantal tegenstrijdigheden.
Ik zeg dit gewoon omdat ik in het debat dat ik zonet gevolgd heb, de twee tendensen herkend heb die onder andere in de Raad, maar ook in de sector zelf opduiken. Als ik uw uitstekend verslag goed begrepen heb, mijnheer de rapporteur, hebben ze toch iets gemeen. Waar iedereen het over eens lijkt, is dat de overheidsinstanties zich niet alleen meer moeten inzetten voor de overgang naar een meer verantwoorde visserij, maar ook meer steun moeten geven aan de sector, zodat deze zich aan de nieuwe economische, handels- en gezondheidsvoorwaarden kan aanpassen. Als ik het goed begrepen heb, is men het er dus over eens dat de organisatie van alle belanghebbende partijen versterkt moet worden en dat zij meer toegang tot innovatie moeten krijgen.
Wij moeten dus de operatoren in de sector, en wel de gehele sector, versterken. Ik stel u echter een vraag, die velen onder u overigens zelf ook al gesteld hebben. Hoe zit het dan met het kwaliteitsbeleid of andere voorstellen die op tafel liggen, zoals het voorstel voor controle op de herkomst? Dit kan, maar we moeten wel in staat zijn dit ook te controleren. Ik wijs het Parlement erop dat wij nu al veel moeite hebben om de regelgeving inzake minimumafmetingen op een geloofwaardige manier te doen toepassen. Als dit de maatregel is die wij wensen, moeten we ook oog hebben voor de voorwaarden voor controle en toezicht - dat was, dacht ik, een vraag van mevrouw McKenna.
Een aantal leden heeft de Commissie om nieuwe studies, nieuwe analyses enzovoort verzocht. Ik wil er gewoon op wijzen dat dit debat al sinds 1996 gevoerd wordt, dat er twee vergaderingen gehouden zijn met het Europees Parlement, in Quimper en Den Haag, dat de werkzaamheden op het niveau van de betrokken diensten en in samenwerking met het Parlement zijn voortgezet, dat wij iedereen gehoord hebben, dat er ook verschillende regionale vergaderingen met vertegenwoordigers van de sector gehouden zijn en dat bijgevolg het ogenblik is aangebroken voor de Commissie om conclusies te trekken en een wettekst te bespreken die heel wat zaken dient te verduidelijken. Ik moet nu, zoals ik beloofd heb, een voorstel doen, dat uiteraard betwist zal worden omdat men nooit iedereen tevreden kan stellen.
Zo zijn ook tijdens dit debat nog tal van suggesties gedaan die niet noodzakelijkerwijs verband houden met de voorliggende kwestie. Dat gaat altijd zo bij de visserij: zodra we een specifiek aspect bespreken, heeft men het over alle mogelijke aspecten. Bijvoorbeeld over de middelen. Ik weet niet over hoeveel middelen we zullen beschikken, net zomin als u overigens. Hoeveel middelen zullen hiervoor in de communautaire begroting voor de periode 2000-2006 uitgetrokken worden? Ik weet dit net zomin als u. Zoals u weet, wordt in principe niet op mijn niveau over de verdeling van de middelen beslist.
Er zijn natuurlijk ook problemen met derde landen, zoals verschillende sprekers al gezegd hebben. Ik neem nota van de verklaringen van Marokko, dat geen visserijovereenkomst meer wenst te sluiten, maar ik denk niet dat dit nieuws is. Overigens worden intussen andere contacten gelegd. Ik zou misschien wat meer orde en discipline willen, aangezien de Commissie als enige bevoegd is om visserijovereenkomsten te sluiten. Ik heb niet veel hulp nodig. Ik zou bijvoorbeeld liever niet gehinderd worden door de aanwezigheid van Europese particuliere ondernemingen die, zonder namen te noemen, afzonderlijke akkoorden gesloten hebben met de derde landen waarvoor ik een onderhandelingsmandaat heb. Ik zou ook willen dat de lidstaten af en toe bedenken dat het sluiten van visserijovereenkomsten een communautaire bevoegdheid is.
Het is juist dat niemand gebaat is bij verwarring. Ik maak hier een zijsprongetje, maar we hebben tijdens dit debat heel wat uitweidingen gehoord.
Ik heb in dit debat dus twee typische en traditionele tendensen en twee soms tegenstrijdige doelstellingen teruggevonden. Sommigen zijn van oordeel dat de afstemming op het gemeenschappelijk handelsbeleid in deze sector prioritair is en zij houden er een eigen visie op na, terwijl anderen, van wie ik eveneens de vertegenwoordigers gehoord heb, daarentegen het belang van het internemarktbeleid willen versterken. De Commissie moet voor het einde van het jaar een beslissing nemen en u een voorstel doen. Ik ben er echter nu al zeker van dat dit voorstel niet iedereen zal bevallen.
Nog een woordje over het initiatiefverslag van de heer Varela. Er zijn toch een aantal punten van overeenstemming tussen het verslag-Varela en het verslag-McCartin. Beide onderstrepen bijvoorbeeld de noodzaak van de strikte naleving van de gezondheidsvoorschriften. Dat is ook in handelsopzicht een belangrijk punt. Ik breng in dit verband overigens in herinnering dat de Gemeenschap slechts over vier of vijf gezondheidsinspecteurs beschikt. Ik heb dit nog al gezegd, maar wilde dit vandaag toch nog even herhalen.
Er zijn nog een aantal andere punten van overeenstemming, zoals bijvoorbeeld de instelling van mechanismen om de organisaties en de verschillende operatoren in de sector te versterken. Naast deze punten van overeenstemming bevat uw verslag een aantal analyses en voorstellen inzake de conservenindustrie die mij, mijnheer Varela, bijzonder dramatisch of pessimistisch lijken. Een aantal ondernemingen, waarvan wij overigens de namen kennen, kan de concurrentie uit derde landen inderdaad niet aan, maar eerlijkheidshalve dient gezegd dat sommige van deze ondernemingen gedeeltelijk verouderd waren en dat de invoer enkel een onvermijdelijk proces versneld heeft. De betrokken ondernemers geven dat soms zelf toe.
Ik wil er tevens aan herinneren dat de Commissie al voorschriften heeft ingevoerd voor het in de handel brengen van conserven van sardines en tonijn, teneinde de transparantie van de handelstransacties in deze sector te verzekeren voor de consument. Er zijn dus al vrij duidelijke criteria vastgelegd voor sardines en tonijn. Het probleem is echter dat bijzondere steun voor deze sector gevraagd wordt, hetgeen eigenlijk ten koste gaat van andere sectoren. Ik wil er dan ook op wijzen dat deze sector vergeleken bij andere sectoren al heel wat communautaire financiële middelen gekregen heeft. Deze sector heeft zelfs zoveel middelen gekregen dat de lidstaten in 1995 zelf beslist hebben het mechanisme van compenserende vergoedingen voor sardines niet te verlengen, met name omdat op het niveau van de operatoren en de lidstaten en na alles wat men al gedaan heeft, elke politieke wil ontbreekt om deze sector nog langer te bevoordelen tegenover andere sectoren. De lidstaten kunnen deze sector op hun niveau bevoordelen als ze dat wensen en prioritair achten voor het land, en ze kunnen hiervoor natuurlijk gebruik maken van de structuurfondsen, die onder hun bevoegdheid vallen.
Ik wil in dit verband toch onderstrepen dat deze sector, ondanks de hulp die de lidstaten al verleend hebben of nog zullen verlenen, zeker een bijdrage aan innovatie moet leveren. De handel moet geconcentreerd worden op producten met een toegevoegde waarde, die de uitdrukking zijn van de Europese technologie, in plaats van op basisproducten, die geen geavanceerde technologie vergen en dus fel te lijden hebben van concurrentie van derde landen, waar de loonlasten natuurlijk veel lager liggen.
Dit zijn dus de grote lijnen. Wat echter de steun voor compenserende vergoedingen betreft, breng ik in herinnering dat de lidstaten die al in 1995 geweigerd hebben.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Bonino.
Geachte afgevaardigden, we naderen het einde van dit debat met een grote vertraging op het tijdschema. De heer Varela vraagt het woord als rapporteur en ik geef hem het woord voor maximum één minuut.

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, de commissaris zei dat we haar niet hoeven te helpen, zolang we haar maar niet storen of hinderen in haar werk. Maar wat betreft de concurrentiekracht van de sector die hier aan de orde is, wil ik haar zeggen dat er natuurlijk sommige industrieën zijn die niet concurrerend kunnen zijn, maar wat we vragen is ze niet extra te hinderen. Ik heb erop gewezen dat sommige overeenkomsten een hindernis zijn, dat is wat we wilden benadrukken. En als er, zoals u zei, wel sanitaire normen zijn, maar niet genoeg inspecteurs, dan vragen wij u een netwerk van gespecialiseerde laboratoria te creëren om controles uit te voeren. De lidstaten kunnen dit zelf doen, maar dat moet gebeuren op basis van een voorstel van de Europese Unie. Concrete maatregelen, mevrouw de commissaris, dat is wat we vragen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Varela.
Ik verklaar het debat te zijn gesloten met een aanzienlijke vertraging op het tijdschema en namens alle aanwezigen dank ik de diensten van het Parlement en de tolkendiensten voor de overuren die zij voor ons hebben moeten maken na een werkdag die al buitengewoon zwaar was.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 20.55 uur gesloten)

