
De Voorzitter.
   Ik verklaar de vergadering van het Europees Parlement, die op donderdag 2 december 2004 werd onderbroken, te zijn hervat. 

Inzake de agenda voor woensdag heeft de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie een verzoek ingediend om het verslag van de heer Moscovici, over de vorderingen van Roemenië op de weg naar toetreding (A6-0061/2004), op de agenda van een latere vergaderperiode in te schrijven. 
Frassoni (Verts/ALE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie wens ik te preciseren dat wij uitgesproken voorstanders zijn van de toetreding van Roemenië tot de Europese Unie. Wij zijn echter tegen het overhaasten van die toetreding zonder de vastgestelde criteria volledig te respecteren. Dat zou zowel negatieve effecten hebben voor de geloofwaardigheid van de Europese Unie - met name ook omdat, zoals bekend, er gewerkt wordt aan de voorbereiding van de uitbreiding met andere landen - als voor degenen die in Roemenië strijden voor de rechtsstaat en tegen de corruptie. Ook de oplossing van andere ernstige problemen, die ook de Commissie onlangs nog eens heeft onderstreept, zou in het gedrang komen. Daarom hebben wij verzocht, mijnheer de Voorzitter, deze stemming uit te stellen en in de tussentijd een dialoog te starten met de onlangs in Roemenië gekozen parlementsleden teneinde het lopende proces geloofwaardig te maken, waar in het geval van een steriel en automatisch verloop van de procedure geen sprake van zou zijn. 
Swoboda (PSE ),
    - Ik wil het heel kort maken, collega Frassoni. Wij stemmen deze week namelijk niet over de toetreding van Roemenië, maar wel over het verslag. In het verslag staan een paar positieve dingen en ook wat negatieve. Wij zijn van mening dat we Roemenië vooral nu, nu het erop aankomt, duidelijk moeten maken in welke richting het land de komende weken, maanden en misschien ook jaren moet evolueren zodat het later kan toetreden. Daarom vinden wij dat het debat en uiteindelijk ook de stemming deze week moeten plaatsvinden. Daarom wil ik me namens mijn fractie uitspreken tegen het uitstellen van dit debat. 

Er is in verband met de vergadering van woensdag nog een voorstel tot wijziging van de agenda ingediend. De PSE-Fractie en ALDE-Fractie hebben beide een verzoek ingediend om het verslag van de heer Coelho, "Visum / Verblijfstitel" (A6-0029/2004) op de agenda van een latere vergaderperiode in te schrijven. 
Swoboda (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik was eigenlijk op collega Watson aan het wachten, maar nu doe ik het toch maar zelf. Ik denk dat er een vergissing is gemaakt, want het verslag-Coelho dat nu op de agenda staat hoort er eigenlijk nog niet op, wel het verslag-Coelho over de bestrijding van voertuigcriminaliteit met grensoverschrijdende implicaties. Ik zou u daarom willen verzoeken het verslag dat nu op de agenda staat uit te stellen en het verslag van collega Coelho over de bestrijding van voertuigcriminaliteit met grensoverschrijdende implicaties op de agenda te zetten. 
Coelho (PPE-DE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb er geen enkel bezwaar tegen het verslag over het Nederlands initiatief betreffende voertuigcriminaliteit aan de agenda toe te voegen. Ik vind het namelijk een sympathiek gebaar in de richting van het voorzitterschap als het Parlement voor het einde van het Nederlands semester zijn advies geeft over dat initiatief, waar trouwens tussen de fracties volledige overeenstemming over bestaat. Het lijkt mij echter niet redelijk de behandeling van dit initiatief ten koste te laten gaan van het initiatief betreffende de registers. Bij de registers gaat het namelijk om de invoering van biometrische gegevens, waarover het Parlement de afgelopen vergaderperiode in Brussel al een besluit heeft genomen in verband met de paspoorten. Nu dienen wij het dossier inzake de visa af te sluiten. Deze materie valt niet onder de medebeslissingsbevoegdheid van het Parlement en derhalve kan het Parlement de Raad slechts een advies geven. Of het Parlement geeft tijdig zijn advies om de besluitvorming van de Raad te kunnen beïnvloeden of wij trekken aan het kortste eind daar de Raad zal besluiten zonder advies van het Parlement.
Wij hebben ons standpunt goed onderbouwd - in de Commissie burgerlijke vrijheden hebben trouwens ook de socialisten met dit voorstel ingestemd - en ik zie niet in waarom wij er in deze vergaderperiode niet over zouden moeten stemmen.
Derhalve ben ik van mening, mijnheer de Voorzitter, dat wij het verslag over het Nederlands initiatief aan de agenda kunnen toevoegen - dat is immers een sympathiek gebaar in de richting van het fungerend voorzitterschap - zonder evenwel het verslag over de visa, dat de Commissie burgerlijke vrijheden met een zeer brede meerderheid en met steun van de socialisten heeft goedgekeurd, van de agenda te halen. 

Er is in verband met de vergadering van woensdag nog een verzoek tot wijziging van de agenda ingediend. De PSE-Fractie en de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie hebben beide een verzoek ingediend om het verslag van de heer Coelho (A6-0052/2004), over het initiatief van het Koninkrijk der Nederlanden over het besluit van de Raad betreffende de aanpak van voertuigcriminaliteit met grensoverschrijdende implicaties, goedgekeurd conform artikel 43, lid 1, van het Reglement, voor de stemmingen van woensdagmiddag in te schrijven. 
Swoboda (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik dacht eigenlijk - en daar had ik ook om verzocht - dat nu het verslag-Coelho over voertuigcriminaliteit met grensoverschrijdende implicaties in plaats van het geplande verslag zou worden behandeld. Dat was dus mijn verzoek en naar ik heb begrepen heeft collega Coelho er in principe geen bezwaar tegen dat verslag nu te behandelen. 
De Voorzitter.
   Om het ene verslag te vervangen door het andere, dient er officieel eerst over de intrekking van het eerste, en vervolgens over de opneming van het tweede te worden gestemd.
Napoletano (PSE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, namens de Sociaal-democratische Fractie wil ik een voorstel doen waartegen, geloof ik, de andere fracties geen bezwaar hebben. Het voorstel betreft de zeer ernstige situatie in Cambodja waar een aantal kinderen in handen was gekomen van een prostitutienetwerk. Nadat de kinderen bevrijd waren hadden de autoriteiten hen toevertrouwd aan een NGO, maar zij zijn opnieuw ontvoerd door de onderwereld die in Cambodja de prostitutie organiseert. Het personeel van de desbetreffende NGO is met de dood bedreigd. De situatie is werkelijk uiterst zorgwekkend.
Wij hebben al onderhandeld over de urgenties en ik geloof dat alle fracties het ermee eens zijn Zimbabwe, Congo en Bhopal op de agenda te handhaven. Wij zijn dan ook niet tegen die onderwerpen, maar vragen slechts het thema Cambodja te kunnen behandelen tijdens het debat van woensdag over de voorbereiding van de Europese Raad zodat wij de belangstelling van de Raad en de Commissie kunnen wekken voor dit onderwerp. Mede gezien de ernst van de feiten zijn wij daar ons inziens toe verplicht. Die kinderen zijn opnieuw in het prostitutienetwerk terechtgekomen dat, zoals algemeen bekend is, met name Europese klanten bedient. Daarom denken wij dat de behandeling van dit onderwerp in het kader van het debat over de Europese Raad de gevoeligheid van het Parlement voor deze zaak zou tonen. Ik meen overigens dat er van de kant van de andere fracties geen bezwaren tegen zijn. 
De Voorzitter.
   Wat u zegt heeft geen betrekking op een wijziging van de agenda.
Het Voorzitterschap gaat niet voorkomen dat er een onderwerp buiten het debat met de Raad gehouden wordt. 
Swoboda (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, we kunnen zeker doen wat u zonet heeft gezegd. Maar mogen wij u misschien na het debat verzoeken om een brief te schrijven aan de Cambodjaanse regering waarin de grote bezorgdheid van het Europees Parlement over deze zaak tot uiting komt? Dat zou beslist een geschikte manier zijn om deze zaak aan te kaarten. 
De Voorzitter.
   Dat zal ik met plezier doen, op voorwaarde dat hierover consensus bestaat en er geen bezwaren zijn. Anders zouden wij een debat moeten houden. Ik zal de bezorgdheid van het Europees Parlement overbrengen, maar ben niet van plan de agenda te wijzigen. 
Pannella (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben het hier volledig mee eens. Als u echter besluit een brief te sturen naar de Cambodjaanse autoriteiten, dan zou ik u willen verzoeken naast deze zaak ook te verwijzen naar de politieke situatie in het algemeen in Cambodja. Zoals bekend heeft de koning uit protest tegen de politieke toestand in zijn land zijn ontslag ingediend en zijn de leden van de Sam-Raisipartij en van de oppositie met de dood en met uitzetting uit het parlement bedreigd. Daarom ben ik het volledig eens met uw initiatief een brief te sturen. Ik verzoek u daarin, uitgaande van een nadrukkelijke verwijzing naar deze gebeurtenissen, onze grote bezorgdheid over de algemene situatie van de legaliteit en de mensenrechten in Cambodja te verwoorden. 
De Voorzitter.
   Ik zal deze en andere bezorgdheden met veel genoegen overbrengen, maar kan geen brief schrijven waarin ik de bijzondere politieke situatie van een land zou beschrijven en daarbij ingaan op allerlei details die onmogelijk kunnen worden geanalyseerd zonder een debat en stemming in het Parlement. Ik zou in een brief kunnen ingaan op een zeer specifiek onderwerp en uitsluitend daarover bezorgdheid uiten, maar ik ben niet van mening dat ik in de positie ben een analyse te geven van de algemene politieke situatie in Cambodja zonder een voorafgaand debat en resolutie van dit Parlement.
Als er geen bezwaren zijn, zal ik mij in mijn boodschap beperken tot het uitspreken van onze bezorgdheid over de kwestie die door mevrouw Napoletano aan de orde is gesteld, en ik zou u willen uitnodigen de politieke situatie in Cambodja desgewenst te bespreken in overeenstemming met de toepasselijke parlementaire procedures.
Ik hoop dat u mij begrijpt, mijnheer Pannella. 
De Voorzitter.
   Aan de orde zijn de opmerkingen van één minuut over kwesties van politiek belang. 
Podkański (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, gezien de moeilijke situatie van de Europese producenten van zacht fruit en met hen de verwerkende industrie heb ik op 28 oktober 2004 aan de Europese Commissie de volgende vraag voorgelegd: welke stappen onderneemt de Commissie om de telers van zacht fruit, in het bijzonder in de nieuwe lidstaten van de Europese Unie, te beschermen en zowel de producenten als de verwerkende industrie een rendabele afzet te garanderen?
In haar antwoord van 16 november 2004 liet de Commissie mij onder meer weten dat de problemen het gevolg zijn van de goede oogst en dat de Poolse producenten in staat zouden moeten zijn om, met steunmiddelen van de GMO, hun producten onder zo gunstig mogelijke voorwaarden op de markt te brengen.
Mijnheer de Voorzitter, mijn vraag was niet wat de Poolse producenten moesten doen, ik heb de Commissie gevraagd welke maatregelen zij neemt om de telers te beschermen en de rendabele afzet van zacht fruit veilig te stellen. Mijnheer de Voorzitter, ik heb met andere woorden geen antwoord gekregen op mijn vraag. Ik verzoek u om stappen te ondernemen.
López-Istúriz White (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil in deze vergadering de afschaffing van één van de democratische beginselen in Spanje aan de kaak stellen: de scheiding der machten. De regering heeft recentelijk een wet aangenomen die de rechterlijke macht onderwerpt aan de regels van de regering. Om dit te bewerkstelligen heeft de regering zonder enige twijfel de rechtsregels en de parlementaire procedures naar haar hand gezet.
Mijnheer de Voorzitter, als deze wet in werking treedt zal het Spaanse rechtssysteem ten prooi vallen aan grote instabiliteit, verlamming en manipulatie, waarbij er een patstelling zal ontstaan in de Hoge Raad voor Justitie waardoor deze geen voortgang kan boeken in het doen van uitspraken. Die uitspraken zullen bovendien altijd onderworpen zijn aan de wensen van de regering.
Deze misstand zal waarschijnlijk onderzocht worden door het Constitutioneel Hof. De Europese Unie mag echter de ogen niet sluiten voor dit soort initiatieven die een einde maken aan de onafhankelijkheid van de rechtspraak. Voorts moeten we ons afvragen waarom een lidstaat ingrijpt in het functioneren van het overheidsorgaan van de rechterlijke macht. Als de Europese Unie echt een gebied van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid wil zijn, dan zou zij tussenbeide moeten komen om de onafhankelijkheid van de Spaanse rechterlijke macht te garanderen. 
Tabajdi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, een maand geleden heb ik ons Parlement eraan herinnerd dat wij op 16 september een resolutie hebben aangenomen waarin bepaald werd dat er een onderzoeksmissie naar Vojvodina zou worden gezonden om verslag uit te brengen over de geweldpleging jegens nationale minderheden. Waarom kost het vier en een halve maand om een onderzoeksmissie op touw te zetten? Ondertussen gaan de gewelddadigheden door. Het is nalatig en weinig geloofwaardig van onze kant om vier en een halve maand te wachten met het instellen van een onderzoek naar de geweldpleging jegens nationale minderheden, en zo vier maanden voorbij te laten gaan zonder de resolutie die wij hebben aangenomen ten uitvoer te leggen. De geloofwaardigheid van het Parlement staat hiermee op het spel. Het is van belang dat we de follow-up procedure van ons Parlement ten aanzien van mensenrechtenschendingen in haar algemeenheid opnieuw tegen het licht houden. 
Hegyi (PSE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, velen van ons hebben geprotesteerd tegen de opening van een nieuwe goudmijn in Rosia Montana, in Roemenië. Het mijnproject zou het landschap verwoesten en de rivieren en wateren van de hele regio verontreinigen met cyanide, van Roemenië via Hongarije tot de Zwarte Zee. Het is de verantwoordelijkheid van de Roemeense regering dit vreselijke project tegen te houden; de Canadese eigenaars van de mijnbouwonderneming moeten echter eveneens genoemd worden. Het wil er bij mij niet in dat een Europese onderneming toestemming zou krijgen om een hele stad in Canada met de grond gelijk te maken, met huizen, kerken, begraafplaatsen en al. Ik verzoek de Canadese regering en de gemeenschap hetzelfde respect te tonen voor ons Europeanen. Milieuverontreiniging mag geen exportproduct zijn. We wonen op dezelfde planeet en dat betekent dat wij Europeanen en Canadezen een gezamenlijke verantwoordelijkheid hebben. 
Matsakis (ALDE ).
   - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de aandacht van het Parlement vestigen – niet voor de eerste keer, wellicht – op de discriminatie tegen vele universiteitsstudenten uit de tien nieuwe lidstaten die in een van de vijftien oude lidstaten studeren. Een voorbeeld – en deze studenten hebben zich er bij mij over beklaagd – is dat negentien Cypriotische studenten geneeskunde die momenteel aan het Ierse Royal College of Surgeons in Dublin studeren, verzocht is hetzelfde collegegeld te blijven betalen als studenten uit landen buiten de EU – vele duizenden ponden per jaar – hoewel Cyprus op 1 mei is toegetreden tot de Europese Unie.
Dit is buitengewoon onrechtvaardig, mijnheer de Voorzitter, en ik verzoek u tussenbeide te komen opdat er geen oneerlijk onderscheid wordt gemaakt tussen universiteitsstudenten uit de 25 huidige lidstaten van de Europese Unie. 
Beglitis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, enkele dagen geleden heeft de heer Papandreou, de voorzitter van onze partij, de PASOK, een ontmoeting gehad in Istanboel met Patriarch Bartholomeüs en hem bij die gelegenheid nogmaals verzekerd van onze steun aan het oecumenisch karakter van het orthodox patriarchaat, aan zijn geestelijke en culturele werk en aan de internationale initiatieven die de Patriarch onderneemt ten behoeve van de interreligieuze en interculturele dialoog en de milieubescherming.
U hebt zelf ook recentelijk een ontmoeting met hem gehad, mijnheer de Voorzitter, en ik wilde u bedanken voor de uiterst humanistische gevoeligheid waarvan u in uw verklaringen uiting hebt gegeven. Zoals iedereen weet, ijvert het Oecumenisch Patriarchaat al eeuwenlang voor de culturele en geestelijke ontwikkeling van de orthodoxe volkeren. Het Patriarchaat is de orthodoxe pool van het christendom in de wereld. Daarom wilde ik u, mijnheer de Voorzitter, vragen om heel uw politieke en institutionele gewicht in de schaal te leggen en het initiatief te nemen tot een gezamenlijke verklaring van alle fracties, waarin enerzijds het oecumenisch karakter van het Patriarchaat van Istanboel wordt bevestigd en wordt aangedrongen op de heropening van de Grieks-orthodoxe hogeschool van Chalki, en anderzijds wordt gewezen op het feit dat de nationale veiligheid van Turkije geenszins gevaar loopt door de bescherming en promotie van het werk van het Patriarchaat. 
Alvaro (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, tijdens een bijeenkomst met mijn kiezers afgelopen weekeinde heb ik gehoord dat over drie weken naar alle waarschijnlijkheid weer een veroordeelde vrouw zal worden gestenigd in Iran. Omdat het te laat was om een voorstel voor een urgentieprocedure in te dienen, wil ik het Parlement nu vragen deze kwestie te onderzoeken en eventueel Iran hierop aan te spreken. Want ik vind niet dat het Europees Parlement, laat staan de Europese Unie, dergelijke handelingen van staten kan tolereren. 
De Voorzitter.
   Als u ons concrete informatie geeft, dan zal het Voorzitterschap alleszins bereid zijn de hiertoe aangewezen mechanismen in ons Reglement in werking te zetten om tot maatregelen over te gaan. 
Nicholson (PPE-DE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, zoals u zich zult herinneren, heb ik tijdens onze laatste vergadering in Straatsburg het lot ter sprake gebracht van de drie gijzelaars die gevangen werden gehouden in Afghanistan. Ik twijfel er niet aan dat iedereen even opgelucht is als ikzelf dat zij zijn vrijgelaten en inmiddels uit Afghanistan naar huis zijn teruggekeerd.
Ik dank u en uw medewerkers voor uw hulp en attentheid en voor de snelheid waarmee u protest heeft aangetekend bij zowel de Raad als de Commissie. Het was goed om een aandeel te hebben, ook al was het maar een klein aandeel, in de vrijlating van de drie gijzelaars. Mijns inziens bewijst dit hoezeer het nodig is in dergelijke gevallen maximale druk uit te oefenen. In een wereld waarin slecht nieuws aan de orde van de dag is, is het prettig om nu en dan zulk goed nieuws te horen. 
Howitt (PSE ).
   - (EN) Mijnheer de Voorzitter, in dit Parlement is het vraagstuk van de vakbondsrechten in Colombia vaak aan de orde geweest, maar namens mijzelf en mijn collega de heer De Rossa verzoek ik u met spoed te interveniëren ten behoeve van arbeiders die zijn aangesloten bij de vakbond Sintracarbon. Zij worden met de dood bedreigd en afgeperst door illegale paramilitaire troepen die in onderhandeling zijn met hun werkgever, .
Mijnheer de Voorzitter, ik zou u willen vragen namens het Europees Parlement een brief te sturen aan het bedrijf, aan zijn Europese eigenaars Anglo American, BHP Billiton en Glencore International, en aan de Colombiaanse autoriteiten, waarin u oproept tot bescherming van deze arbeiders.
Dit Parlement moet zijn verontwaardiging laten blijken over het feit dat in Colombia of waar dan ook ter wereld vakbondsmensen met geweld geïntimideerd worden, alleen maar omdat zij proberen hun leden te vertegenwoordigen in overeenstemming met de rechten die zij op grond van het internationaal recht hebben. 
Mote (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, tijdens onze laatste vergadering in Straatsburg werd de heer Farage, toen hij over de heer Barrot sprak, gewaarschuwd voor de juridische consequenties. De onuitgesproken suggestie was duidelijk dat hij niet kon zeggen wat hij dacht zonder te hoeven vrezen voor arrestatie of vervolging. Onder anderen de heer Watson heeft dat gezegd, hoewel hij zich eerder beledigend had uitgelaten over Marta Andreasen. Velen van ons maakten daar bezwaar tegen, maar zijn recht om zijn mening te geven, stond voor ons niet ter discussie.
Ik dacht dat dit Huis immuniteit bood tegen vervolging of represailles wegens uitspraken die in dit Parlement tijdens een plenaire vergadering gedaan zijn. Hoe kan een echt parlement anders functioneren – of is dit soms geen echt parlement?
Nadat de heer Farage het woord had gevoerd, werd een beroep gedaan op de Franse wetgeving. Wij bevinden ons op Frans grondgebied, maar het valt te betwijfelen of de Franse wet hier relevant is; we worden er immers tot in den treure aan herinnerd dat EU-wetgeving voorrang heeft boven nationale wetgeving. Mijn vraag luidt dus als volgt: had de heer Farage het recht zijn mening te geven zoals hij deed en zo niet, met welk recht wordt de vrijheid van meningsuiting van leden in dit Parlement beknot? 
De Voorzitter.
   Ik wil uw woorden aangrijpen om in dit verband een paar opmerkingen te maken. Er werden op dat moment verschillende standpunten verkondigd. Ik wil dat het duidelijk is dat het Parlement een extraterritoriaal orgaan is. Wanneer het Parlement in Straatsburg samenkomt, is de Franse wetgeving derhalve niet van toepassing indien deze van invloed zou zijn op de vrijheid van meningsuiting van een afgevaardigde.
Dit moet duidelijk zijn en ik vind dat we allen bij wijze van redelijke beperking moeten voorkomen dat we met onze woorden de eer van een medeafgevaardigde in twijfel trekken. Onder geen enkele omstandigheid kan worden gezegd dat de Franse wetgeving van toepassing is in Straatsburg teneinde de vrijheid van meningsuiting van een afgevaardigde in te perken. Daar wil ik heel duidelijk over zijn. 
Yañez-Barnuevo García (PSE ).
   – Mijnheer de voorzitter, ik wil u en het hele Parlement eraan herinneren dat het al over 3 maanden een jaar geleden is dat de grootste aanslag van de laatste decennia op Europees grondgebied plaatsvond. Ik heb het over de aanslag van 11 maart 2004 in Madrid.
Het werk van de enquêtecommissie 11-M zit er bijna op. De commissie heeft veel werk verzet en een aantal van de conclusies zijn bekend: er is al een betrouwbare en onmiskenbare conclusie dat de verantwoordelijkheid voor deze aanslag alleen en uitsluitend bij het islamitisch radicalisme ligt. De president, de heer Rodríguez Zapatero, heeft vandaag het initiatief genomen voor een internationaal verdrag tegen het radicale islamitische terrorisme. Hiervoor is een dialoog tussen Europa en de gematigde islamitische wereld noodzakelijk. Ook is het belang van preventie van het internationale terrorisme aangetoond en eveneens is aangetoond dat de regering Aznar ernstige fouten heeft gemaakt; niet alleen valt die regering kortzichtigheid te verwijten, maar ook manipulatie van de publieke opinie van 11 tot 14 maart 2004 met een uitsluitend partijdige visie. 
Villiers (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, tussen 25 september en 19 oktober 1915 werden 61 000 Britse manschappen gedood, gevangen genomen of verwond tijdens de slag om Loos. Minstens 8 000 van hen kwamen om het leven; hun ontzielde lichamen verdwenen in het met bloed doordrenkte moeras van het slagveld, een veld dat een massagraf werd. Dat veld is gelegen in Auchy-les-Mines in het noorden van Frankrijk. Enkele weken geleden is het veld omgespit door bulldozers, om er een gemeentelijke vuilstortplaats aan te leggen. Sinds de bulldozers met hun werk begonnen zijn, is het onmogelijk om je op dat veld te verplaatsen zonder op fragmenten van menselijke beenderen en lijken, reepjes van militaire uniformen en militaire uitrustingen te trappen. De stoffelijke overschotten van deze duizenden dappere mannen worden herbegraven onder huishoudelijk en bouwafval.
Ik verzoek u, mijnheer de Voorzitter, de autoriteiten in Auchy-les-Mines er schriftelijk van op de hoogte te stellen dat wij de ontheiliging van de graven van deze soldaten – mannen die onbaatzuchtig hun leven gegeven hebben om onze vrijheid en democratie op dit continent te beschermen – ten krachtigste veroordelen. Het is een schande dat op deze manier is omgegaan met hun laatste rustplaats. 
De Voorzitter.
   Ik heb notitie genomen van uw woorden. Wij zullen overwegen welke maatregelen wij in dit verband kunnen nemen. 
Martin, David (PSE ).
   - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het economisch en maatschappelijk leven van de eilandgemeenschappen van Schotland is in hoge mate afhankelijk van de veerdienstroutes aan de westkust. Na juridisch advies te hebben ingewonnen en de vorige Commissie te hebben geraadpleegd, besloot de Schotse regering dat deze routes op grond van de EU-wetgeving inzake mededinging moesten worden aanbesteed voor particuliere inschrijving en dat particuliere exploitanten de gelegenheid moesten krijgen de contracten weg te halen bij Caledonian MacBrayne, een onderneming die in handen is van de overheid. Vorige week heeft het Schotse parlement juist deze plannen van de regering verworpen – wat hoogst ongebruikelijk is; sinds de oprichting van het Schotse parlement is het zelfs nog maar één keer eerder voorgekomen dat plannen van de regering werden afgestemd. Het parlement verklaarde daarbij dat de regering en de Commissie hun standpunt aangaande deze cruciale diensten dienden te heroverwegen.
Mijnheer de Voorzitter, gezien het feit dat de eilanden nu in het ongewisse verkeren – het parlement heeft de regering belet tot actie over te gaan en de regering is van mening dat het op grond van EU-wetgeving haar plicht is tot actie over te gaan – zou ik u willen vragen de commissarissen voor Vervoer en Concurrentie te verzoeken zich zo spoedig mogelijk over deze zaak te buigen en vast te stellen of deze eilandroutes werkelijk moeten worden aanbesteed op grond van de mededingingswetgeving van de EU. 
Krupa (IND/DEM ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik wil protesteren tegen de behandeling van de afgevaardigden van het Europees Parlement als mechanische stemrobots. De snelheid waarmee sommigen de stemming leiden, is een belediging van de menselijke waardigheid en gaat voorbij aan de menselijke natuur, want de reactiesnelheid van het zenuwstelsel en de zintuigen zijn beperkt. Daarnaast wordt de agenda voor de werkzaamheden van de parlementaire commissies zo laat gepubliceerd dat het niet alleen fysiek onmogelijk is om de te behandelen punten te bestuderen, maar zelfs om vluchtig van de inhoud kennis te nemen, vooral omdat de vertaling, in het bijzonder de Poolse vertaling, letterlijk pas op het allerlaatste ogenlik verschijnt. In Polen hebben wij ervaring met pogingen om een te creëren. Dit is op een catastrofe uitgelopen. De pogingen om de menselijke natuur te veranderen en een te scheppen is een geval van pathologische discriminatie die indruist tegen de menselijke waardigheid en het gezond verstand, elk doel voorbijschiet en leidt tot de verachting van de mens. Wij verzetten ons tegen de pogingen om van het Parlement een façade te maken waarachter niet meer dan een schijndemocratie schuilgaat.
Allister (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik had gehoopt in deze interventie een politieke doorbraak in Noord-Ierland te kunnen verwelkomen en er mijn vreugde over te kunnen uitspreken dat de IRA onherroepelijk zijn vuile oorlog en zijn oorlogstuig had afgezworen. Helaas heeft Sinn Fein/IRA echter, zoals in het verleden al zo vaak het geval is geweest, wel mooie woorden gesproken, maar verzuimd daarnaar te handelen. Hoewel het lippendienst bewijst aan de democratie, klampt het zich vandaag vast aan de wapens van terreur. Op die manier blijft het zichzelf buiten de democratische regering in Noord-Ierland plaatsen.
Sinn Fein/IRA geeft de voorkeur aan de “klik” van een trekker die wordt overgehaald boven de “klik” van een foto die wordt gemaakt. Ze zijn bang voor de camera, maar terreur uitoefenen, dat durven ze wel. Laat er geen misverstand over bestaan: het is uitsluitend Sinn Fein/IRA die het volk van Noord-Ierland voor de zoveelste keer in de kou heeft laten staan. Democraten kiezen voor de camera, Sinn Fein kiest voor het geweer. We staan nu voor de uitdaging de democraten zonder Sinn Fein verder te laten gaan. 
Rouček (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, tijdens onze laatste voltallige vergadering in Straatsburg hebben wij een nieuwe Europese Commissie goedgekeurd. Net als andere belangrijke Europese instellingen zou deze gebaseerd moeten zijn op bepaalde waarden en grondbeginselen, zoals gelijkheid tussen de lidstaten. Maar als we kijken naar, bijvoorbeeld, de verdeling onder de oude en nieuwe lidstaten van ambtenarenfuncties binnen de Commissie, dan moeten we helaas constateren dat dit niet het geval is. Tot dusver wordt slechts een handjevol van de 265 hoogste functies binnen de Commissie bezet door ambtenaren uit de nieuwe lidstaten. De Commissie heeft acht ambten gereserveerd op het niveau van rang A1 en 29 op het niveau van rang A2. Tot nu toe zijn er echter slechts drie van de 34 adjunct-directeuren-generaal van de Commissie en niet één van haar 32 directeuren-generaal afkomstig uit de nieuwe lidstaten.
Dit kan niet zo blijven. De Europese Unie is niet de van George Orwell, waar alle leden gelijk zijn, maar sommigen meer gelijk zijn dan anderen. Zij zou integendeel een Gemeenschap moeten zijn die haar grondslag vindt in de beginselen van gelijkheid en rechtvaardigheid. Ik verzoek de Commissie daarom regelmatig verslag aan het Parlement uit te brengen van de vorderingen op dit punt en ik dring er daarnaast bij de Voorzitter van ons Parlement op aan dat hij de vinger aan de pols houdt. 
Zaleski (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, 13 december is de trieste dag waarop destijds in Polen de noodtoestand werd ingevoerd. Hiermee werd een einde gemaakt aan een grote stap in de richting van de democratie. In dit verband wil ik wijzen op het volgende: in deze zaal is meer dan eens beweerd dat de heer Kovács een held zou zijn van de ommekeer in Europa. Dit is in het bijzonder naar voren gebracht door de heer Schulz. Nu luister ik graag naar de heer Schulz, maar uitsluitend om zijn mooie Duits, niet om wat hij zegt. Laat mij hier nogmaals herhalen dat dit niet juist is. Niet de heer Kovács was een held, maar de Poolse arbeiders in 1981 in Lublin, in Świdnik en later in Gdańsk. Ik dank u voor de eerbiediging van de werkelijke historische feiten.
Karas (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de politieke schandalen in Oekraïne zijn nog niet ten einde. Sinds zaterdag weten we zeker dat presidentskandidaat Joesjenko is vergiftigd. Na verscheidene onderzoeken hebben de artsen met zekerheid een dioxinevergiftiging bij hem kunnen vaststellen. Het hardnekkige gerucht blijft dat Joesjenko is vergiftigd door het inslikken van dioxine, mogelijk tijdens een lunch met de geheime dienst. Daarom roep ik alle Europese instellingen en delegaties op deze dioxine-aanslag brandend actueel te maken, de nodige conclusies in Oekraïne te trekken en de zaak snel op te helderen zonder rekening te houden met het feit of iemand al dan niet een hoge functie bekleedt. 
Flautre (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, op 10 december heb ik, op uitnodigingen van twee organisaties, te weten de Tunesische Mensenrechtenliga en de Nationale Raad voor de Vrijheden in Tunesië, een bezoek gebracht aan Tunesië om daar de verjaardag te vieren van de Universele Verklaring van de rechten van de mens. Tot mijn spijt moet ik u meedelen dat de veiligheidsagenten van de heer Ben Ali de bijeenkomst van de algemene vergadering van de Nationale Raad voor de Vrijheden in Tunesië hebben verhinderd, waarbij zij niet hebben geaarzeld meerdere activisten van deze organisatie af te tuigen, te slaan of tegen de grond te werken.
Daarom lijkt het me van belang de Raad en de Commissie te wijzen op de absolute noodzaak de richtsnoeren voor de bescherming van de pleitbezorgers voor de mensenrechten toe te passen, aangezien de heer Ben Ali ontegenzeggelijk de Tunesische maatschappelijke organisaties met totale minachting blijft behandelen. 
Borghezio (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in deze dagen had er een belangrijke zitting moeten plaatsvinden van een proces inzake gebeurtenissen uit het jaar 1944 betreffende geïnterneerde Italianen, militairen maar ook burgers. In plaats van eindelijk positief te reageren op het legitieme verzoek van de voormalige geïnterneerden om naast de schadeloosstelling voor de geleden materiële schade vooral een vergoeding te ontvangen voor de geleden morele schade verzet de Bondsrepubliek Duitsland zich hiertegen met een vertragingstactiek, waarbij zelfs de Republiek Italië voor het gerecht wordt gedaagd. Ik vraag in deze situatie tussenbeide te komen om eindelijk deze pagina, die nog steeds een open wond is van de Tweede Wereldoorlog, te kunnen omslaan. 
De Voorzitter.
   Hiermee zijn we aan het einde gekomen van de opmerkingen van politiek belang. Ik kan helaas geen andere sprekers meer aan het woord laten.
Mijnheer Posselt, wilt u een motie van orde indienen? 
Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik behoor tot degenen die decennia lang hebben geijverd voor de vertegenwoordiging van Tsjechië en Hongarije en Polen hier in het Europees Parlement. Ik ben blij dat daarvan thans sprake is. Het zou mij echter verheugen, dat wil ik duidelijk zeggen, mocht u…
De Voorzitter.
   Dat is geen motie van orde. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag van de heer Eurlings over de vorderingen van Turkije op de weg naar toetreding (A6-0063/2004).
Het woord is aan de heer Eurlings. 
Eurlings (PPE-DE ),
   . – Voorzitter, toen ik de verantwoordelijkheid kreeg om rapporteur te zijn voor de relatie EU-Turkije, heb ik mij voorgenomen mijn verslag op inhoud te schrijven, fair, gebalanceerd en gebaseerd op feiten. Behalve op de studie van de Europese Commissie en andere verslagen heb ik mij ook gebaseerd op mijn veelvuldige bezoeken aan Turkije. Ik ben daar de afgelopen maanden, sinds begin oktober, meer dan twee weken geweest.
Laat ik u zeggen dat ik onder de indruk ben van de hervormingen die Turkije heeft doorgemaakt. De laatste jaren is er meer gebeurd dan in vier decennia daarvoor. De steun van het Parlement hiervoor, maar ook de continue steun van de bevolking voor die veranderingen noem ik in mijn verslag met overtuiging indrukwekkend en een compliment waard. Tegelijkertijd ben ik er ook van overtuigd geraakt dat er, zoals in het verslag is aangegeven, nog meer hervormingen moeten komen en moeten worden geïmplementeerd. Ook moeten de huidige hervormingen beter worden geïmplementeerd, om Turkije volledig aan de politieke criteria te laten voldoen. Laat ik u vanuit de positieve opmerkingen over wat er gebeurd is een aantal domeinen noemen waarop nog veel moet gebeuren.
Allereerst de mensenrechten. In de wetgeving heeft de regering op dit terrein veel vooruitgang geboekt. Met de Europese Commissie en met de Raad van Europa en alle mensenrechtenorganisaties op een na, ben ook ik van mening dat er in Turkije geen sprake is van systematische foltering. De discussie over wel of niet systematisch gaat echter voorbij aan het echte vraagstuk dat voor ons ligt. De echte kwestie is dat ongeveer honderd door Amnesty International, Human Rights Watch en andere organisaties gemelde folteringen in politiecellen er veel te veel zijn. Honderd teveel voor een land dat echt naar Europa wil toegroeien. Vandaar dat hiervoor in dit verslag veel aandacht is. Er dient een onafhankelijke, met NGO's samenwerkende, inspectiedienst te komen die in politiebureaus moet kunnen binnenvallen. Ook dient heel nadrukkelijk de praktijk te worden ingevoerd dat elk aangemeld geval van mensenrechtenschending in politiecellen onmiddellijk in behandeling wordt genomen in de rechtspraak.
Dan de religieuze vrijheid. Ook op dit terrein zijn er nog veel problemen en met name op dit punt is er nog niet zo heel veel vooruitgang geboekt. De Alevieten, meer dan 30% van de bevolking, worden niet volledig erkend. Kleinere religies hebben problemen met eigendomsrechten, met het opleiden van hun priesters, hun monniken en hun geestelijken, maar ook simpelweg met de erkenning dat ook zij een onderdeel zijn van die Turkse identiteit. Ik denk hier een knop echt om moet. Of zoals de heer Ali Birand, een bekend journalist van CNN Turk, het vorige week zei: "Laat Turkije trots worden, ook op die kleinere religies, in plaats van ze te beperken". In het verslag worden heel duidelijke uitspraken gedaan over de noodzakelijke vooruitgang in religieuze vrijheid.
Een derde punt betreft de rechten van vrouwen. Evenals bij mensenrechten is er op het gebied van de vrouwenrechten in de wet veel in positieve zin veranderd. Alleen de praktijk is op sommige punten veel minder rooskleurig, met gedwongen huwelijken en erewraak, tot eremoord aan toe. Het is hoognodig dat Turkije stevig investeert in het tegengaan van ongeletterdheid van vrouwen en hen beter opleidt. Ook moeten NGO's die vrouwelijke slachtoffers van dit soort zaken onderdak bieden krachtig worden ondersteund. Het verslag is op dit punt ook heel duidelijk.
Nog drie andere punten, Voorzitter. Turkije heeft grondwettelijk al heel veel aangepast, alleen dateert hun grondwet nog steeds uit een militaire periode. Het is daarom, denk ik, belangrijk dat in dit verslag wordt gezegd dat als Turkije echt veel verder wil groeien, wij het land aanbevelen tot een nieuwe constitutie te komen.
Dan het gevoelige punt Armenië. Daarover wordt in het verslag het voorstel gedaan een bilaterale commissie van deskundigen, Armeens en Turks, in te stellen die de historische feiten op een rij moet gaan zetten. Verder zouden de grenzen met Armenië moeten worden heropend om op die manier de nieuwe samenwerking tot stand te laten komen in een sfeer waarin de wonden van het verleden echt kunnen helen.
 Cyprus. Ik denk dat het verslag erg duidelijk is over de erkenning van Cyprus, over de terugtrekking van troepen en over een voor nieuwe onderhandelingen om te komen tot een duurzame vrede en hereniging van het eiland.
Voorzitter, het verslag dat voor u ligt, is naar mijn mening constructief, maar niet naïef. Het is realistisch, maar waar nodig kritisch. De onderhandelingen kunnen volgens het verslag zonder onnodige vertraging worden gestart onder een drietal voorwaarden.
Ten eerste, dat een aantal wetten, waarover ook de Commissie spreekt, echt zijn veranderd en zijn ingevoerd. Ik weet dat Turkije daarmee bezig is. Ten tweede, dat de door de Commissie volledig op gang is. Ten derde, en dat is heel belangrijk voor ons en ook voor mijzelf als rapporteur, dat nadrukkelijk wordt uitgesproken dat als er onderhandelingen beginnen, in de eerste fase van die onderhandelingen de nadruk ligt bij het verder vervolmaken van de politieke criteria in de wet, maar ook in de praktijk.
Ik heb mijn uiterste best gedaan om in het Parlement tot een samenwerking te komen waarin deze balans constructief maar kritisch overeind wordt gehouden. Ik vraag alle partijen die hieraan hebben meegedaan trouw te blijven aan deze compromissen, ook in deze laatste, plenaire, behandeling. Als rapporteur zeg ik, en dat staat ook in het verslag, dat het nu aan Turkije zal zijn om te bewijzen of het kan doen wat het moet doen en of het met verdere veranderingen op het vlak van mensenrechten, religieuze vrijheid, rechten van de vrouw echt het niveau kan bereiken dat nodig is voor een lidmaatschap van de Europese Unie. Het is nu aan Turkije, de bal ligt bij hen. Wij moeten hoe dan ook verankeren dat de samenwerking van Turkije met de Europese Unie in de toekomst heel stevig zal zijn. Het verslag is heel duidelijk op dit punt. Ik denk wij nu met zijn allen een krachtig signaal zouden moeten geven aan Turkije om die kans te grijpen.
Het land krijgt die reële kans, maar wij in dit Huis moeten ook een krachtig signaal geven over onze eigen relevantie als Parlement, door in de jaren die voor ons liggen, te kijken of Turkije echt verder gaat en of het voldoende verder gaat. Het Europees Parlement moet Turkije daarin stimuleren. Ik denk dat dat heel belangrijk is en daarom, Voorzitter, hoop ik dat aan eind van deze week zal blijken dat niet alleen de Commissie buitenlandse zaken dit verslag in brede zin heeft kunnen ondersteunen, maar ook dit plenum van het Europees Parlement. 
Rehn,
   Mijnheer de Voorzitter, het is mij een groot genoegen hier vandaag aanwezig te zijn bij uw debat over Turkije, nu de beslissende bijeenkomst nadert waarop de Europese Raad zal besluiten of er al dan niet toetredingsonderhandelingen met Turkije worden geopend. Ik heb de werkzaamheden van het Parlement in verband met Turkije nauwlettend gevolgd en ik complimenteer de leden van dit Huis met hun vastberaden streven een rationeel en analytisch debat te voeren. Mijn dank gaat in het bijzonder uit naar de rapporteur, de heer Eurlings, voor het evenwichtige verslag dat hij heeft opgesteld, alsook naar de Commissie buitenlandse zaken, die waardevol werk heeft verricht.
De herziene versie van het verslag, waarin verscheidene compromisamendementen zijn opgenomen, weerspiegelt de wil van het Parlement om brede consensus te bereiken over het belangrijke onderwerp dat wij vandaag bespreken. Daarmee volgt het in grote lijnen de aanbeveling van de Commissie en ik stel deze steun zeer op prijs.
Turkije is, zoals de heer Eurlings al zei, inderdaad goed op weg de wetgeving te effectueren waarvan de Commissie heeft aangegeven dat zij nog nodig is als Turkije wil voldoen aan de politieke criteria. Wij vertrouwen erop dat de Europese Raad onze aanbeveling zal steunen en zal besluiten de toetredingsonderhandelingen met Turkije te openen, zo lang aan deze voorwaarde wordt voldaan.
De Commissie heeft een onderhandelingsstrategie voorgesteld die op drie pijlers berust. De eerste pijler ondersteunt het hervormingsproces in Turkije. De wettelijke en politieke hervormingen dienen te worden verbreed en de tenuitvoerlegging ervan moet worden geconsolideerd, opdat zij werkelijk onomkeerbaar worden. Aan veel van de punten die de heer Eurlings in zijn verslag aan de orde stelt, zal nadere aandacht moeten worden geschonken. Ik denk dan met name aan de verdere consolidering van culturele rechten, het verbeteren van de situatie van religieuze gemeenschappen, een intensivering van de strijd tegen foltering en het waarborgen van volledige burgerlijke controle over het leger.
Sinds 6 oktober, toen onze aanbeveling werd aangenomen, hebben er verdere bemoedigende ontwikkelingen plaatsgevonden. Zo zijn de Wet op de verenigingen en het besluit over het Wetboek van strafvordering inmiddels aangenomen. Met de aanstelling van een niet-militair als secretaris-generaal wordt de Nationale Veiligheidsraad omgevormd tot een adviesorgaan en worden de activiteiten van deze raad transparanter. Ik verzeker de leden van dit Parlement dat de Commissie oplettend zal blijven toezien op de mate waarin Turkije voldoet aan de politieke criteria van Kopenhagen. Deze criteria zijn niet onderhandelbaar.
De tweede pijler heeft te maken met het kader voor toetredingsonderhandelingen met Turkije, waarbij de specifieke kenmerken van het land in aanmerking worden genomen. Dit is geen discriminatie. De toetreding van Turkije zou verschillen van voorgaande uitbreidingen, vanwege de gecombineerde impact van het inwonersaantal van Turkije, de omvang, de geografische ligging, en het economisch, veiligheids- en militair potentieel van het land. Ik breng u in herinnering dat het inwonersaantal van Turkije bijna gelijk is aan dat van de tien nieuwe lidstaten die afgelopen mei tot de Unie zijn toegetreden.
Het vooruitzicht dat Turkije toetreedt tot de EU geeft aanleiding tot veel legitieme vragen, zorgen en ongerustheid. Wij hebben als democratische politici de plicht deze zorgen van het publiek weg te nemen. De derde pijler van onze strategie tegenover Turkije zal dan ook gericht zijn op het versterken van de politieke en culturele dialoog tussen burgers uit de EU en Turkije. Het behoeft geen betoog dat het Europees Parlement in dit project een belangrijke rol kan en moet spelen.
Dan zou ik nu kort willen ingaan op de kwestie Cyprus. Ik sta grotendeels achter de inhoud van uw verslag op dit punt. In juni gaf de Europese Raad uiting aan zijn voldoening over de positieve bijdrage van de Turkse regering aan de inspanningen van de secretaris-generaal van de VN om een alomvattend akkoord over Cyprus te bereiken. Het werken aan een akkoord moet met nieuw elan ter hand worden genomen. Het is duidelijk dat eventuele toetredingsonderhandelingen gevoerd zouden worden in het kader van een intergouvernementele conferentie van 25 lidstaten enerzijds en Turkije anderzijds. Wij verwachten ook van Turkije dat het een protocol ondertekent waarin de toepassing van het associatieverdrag wordt uitgebreid naar alle 25 lidstaten.
De betrekkingen tussen de EU en Turkije kennen een lange geschiedenis. Het uitzicht van Turkije op lidmaatschap van de EU gaat terug tot het associatieverdrag dat in 1963 gesloten werd. Weliswaar hebben we de afgelopen veertig jaar zowel hoogtepunten als dieptepunten gezien, maar het streven van Turkije zich aan te sluiten bij de Europese Unie is keer op keer bevestigd door de Europese Raad, vooral sinds de Raad van Helsinki in 1999.
Turkije maakt op dit moment een proces van radicale verandering door, en daartoe behoort ook de snelle mentaliteitswijziging die de heer Eurlings beschrijft. Het vooruitzicht van toetreding is een zeer belangrijke katalysator voor Turkije gebleken die het land de impuls heeft gegeven verreikende constitutionele en wetshervormingen in gang te zetten.
Ik ben ervan overtuigd dat het onderhandelingsproces een leidraad zal zijn voor verdere hervormingen in Turkije. Dit proces heeft per definitie een open einde en we kunnen het resultaat ervan dan ook niet bij voorbaat garanderen. Het uiteindelijke doel van toetredingsonderhandelingen is toetreding: een andere optie dan toetreding staat niet op onze agenda.
Ter afsluiting wil ik opmerken dat de noodzakelijke voorbereidingen voor toetreding van Turkije wel eens tot ver in het volgende decennium zouden kunnen voortduren. De EU zal zich in die periode ontwikkelen en Turkije moet resoluut en fundamenteel veranderen. Hoe dan ook, als we een dergelijk proces willen bevorderen en een resultaat willen bereiken waardoor de verworvenheden van vijftig jaar Europese integratie verder versterkt worden, dan moeten deze toetredingsonderhandelingen met zorgvuldigheid gevoerd en grondig voorbereid worden. Dit is ons gezamenlijke doel en ik reken erop dat wij allen ons best zullen doen om deze doelstelling te verwezenlijken. 
Nicolaï,
   Mijnheer de Voorzitter, vandaag zult u een debat voeren over een belangrijk verslag van de hand van de heer Eurlings over het periodiek verslag 2004 en de aanbeveling van de Europese Commissie over de vorderingen van Turkije op de weg naar toetreding. Gezien het feit dat de Europese Raad vrijdag een besluit zal nemen over het openen van toetredingsonderhandelingen met Turkije, komt dit debat op het juiste moment.
Wanneer wij terugkijken op de Europese Raad van Helsinki in 1999 en proberen ons voor de geest te halen in welke fase van voorbereiding op het EU-lidmaatschap Turkije zich op dat moment bevond, dan kunnen we constateren dat Turkije indrukwekkende vorderingen heeft gemaakt. Het is niet overdreven te stellen dat Turkije met bijna revolutionaire snelheid aan het veranderen is.
De val van de Berlijnse Muur schiep de voorwaarden voor snelle veranderingen in de landen uit Midden- en Oost-Europa die in mei dit jaar tot de EU zijn toegetreden. Een dergelijke katalysator om veranderingen in gang te zetten, was er niet voor Turkije. De kentering in dat land was uitsluitend het resultaat van de reeds lang aanwezige ambitie zich bij Europa aan te sluiten en misschien ook de wens ingrijpende economische hervormingen door te voeren na de verwoestende economische crises van 2000 en 2001.
Het is interessant te zien hoe de criteria van Kopenhagen een toenemende interactie gestimuleerd hebben in Turkije tussen de gemotiveerdheid voor toetreding en de enorme modernisering, zoals naar voren komt uit het Commissieverslag van oktober. Zeer terecht komt de Commissie tot de conclusie dat deze modernisering in het belang is van zowel Turkije als de Europese Unie en dat toetreding van Turkije, mits goed begeleid, belangrijke kansen zou creëren voor beide partijen.
Dit neemt niet weg dat Turkije nog altijd aanzienlijke uitdagingen te wachten staan op de weg naar Europa, iets wat ook in het verslag van de heer Eurlings erkend wordt. De rapporteur wijst op eerder gedane toezeggingen aan Turkije en verwelkomt de belangrijke hervormingen die het land heeft doorgevoerd om aan de criteria van Kopenhagen te voldoen. Daarnaast vestigt hij de aandacht op het feit dat de uitvoering van de hervormingen in een aantal opzichten nog altijd zorgen baart.
In het verslag wordt ervoor gepleit de toetredingsonderhandelingen zonder onnodige vertraging van start te laten gaan en daarbij worden drie belangrijke voorwaarden onderstreept. De eerste is dat in de eerste fase van de onderhandelingen prioriteit moet worden gegeven aan de volledige naleving van de politieke criteria. De tweede is dat, voorafgaand aan de start van de onderhandelingen, nog zes belangrijke wetgevingshoofdstukken moeten worden goedgekeurd en toegepast. De derde voorwaarde is dat alle door de Commissie geplande mechanismen voor het nauwe toezicht, de intensieve politieke dialoog en de mogelijke opschorting van de onderhandelingen volledig inzetbaar moeten zijn.
Ik wil ook nog een ander belangrijk element noemen dat uw rapporteur in zijn verslag ter sprake heeft gebracht, en waarnaar ook de Commissie verwezen heeft. In het verslag wordt benadrukt dat de burgers van zowel de EU als Turkije via een intensieve politieke en culturele dialoog moeten worden voorgelicht, zodat zij zich meer bewust worden van het integratieproces en wederzijds begrip gestimuleerd wordt. Ik ben het daar volkomen mee eens.
Net zoals de heer Eurlings bij het opstellen van zijn verslag heeft gedaan, is ook de Raad bij zijn voorbereidingen voor het besluit van vrijdag uitgegaan van het verslag en de aanbevelingen van de Commissie. Zij vormen een solide, alomvattende en goede basis voor het besluit over het openen van toetredingsonderhandelingen met Turkije.
Vandaag heeft de Raad de voorlopige conclusies besproken, ter voorbereiding van het besluit dat hij vrijdag moet nemen. Dit besluit behelst meer dan alleen maar een simpel “ja” of “nee” op de vraag of wij toetredingsonderhandelingen met Turkije moeten beginnen.
Zoals de Commissie reeds verklaard heeft in haar aanbevelingen – en ik zie dit ook terug in het verslag van de heer Eurlings – is het advies duidelijk: het besluit zal onlosmakelijk verbonden moeten zijn met, onder andere, nauwlettend toezicht op het hervormingsproces, om de onomkeerbaarheid en de volledige, effectieve en allesomvattende tenuitvoerlegging van dat proces te garanderen.
Voorts is de Commissie in haar aanbevelingen ingegaan op de bezorgdheid die in Europa bestaat in verband met de toetreding van Turkije – bijvoorbeeld over de invloed ervan op de begroting, of over het vrij verkeer van werknemers. Met andere woorden, in dit besluit over Turkije zal voldoende rekening moeten worden gehouden met de toekomst. Het Nederlandse voorzitterschap heeft uitgebreid overleg gepleegd met de lidstaten om de weg te bereiden voor een verdedigbaar besluit dat recht doet aan de belangen van zowel de Europese Unie als Turkije.
Afgelopen dinsdag heeft de minister-president van Nederland een bezoek gebracht aan Griekenland en Cyprus: twee landen die, als naaste buren van Turkije, bijzonder belang hebben bij dit besluit. Vandaag heeft de premier Berlijn en Parijs bezocht; morgen gaat hij naar Oostenrijk. Ik ben vorige week in Turkije geweest, waar ik in de gelegenheid was premier Erdogan en minister Gul van Buitenlandse Zaken te ontmoeten.
Zoals u weet leven er bij Turkije eveneens een aantal zorgen, bijvoorbeeld over de voorgestelde voortdurende waarborgen en de paragraaf in het verslag van de Commissie waarin zij erop wijst dat het toetredingsproces een open proces is waarvan het resultaat niet van tevoren kan worden gewaarborgd. Turkije vreest, tot slot, ook dat er nieuwe criteria zullen worden opgelegd, naast de politieke criteria van Kopenhagen.
Ik weet dat u reeds een intensief debat gevoerd heeft over Turkije, onder meer over de aspecten van het besluit die ik genoemd heb, en dat u dat ook vandaag weer zult doen. Ik juich dat toe. Het is mijn overtuiging dat een uitgebreid debat over de toetreding van Turkije tot de EU noodzakelijk is voor een goed resultaat. Wil het besluit verdedigbaar zijn, dan hebben we de steun van de politiek en het publiek nodig. Het Nederlandse voorzitterschap werkt aan een eerlijk en evenwichtig besluit dat de politieke criteria van Kopenhagen als uitgangspunt heeft. Wij zijn dan ook verheugd over de grondige en constructieve bijdrage die uw rapporteur en de Commissie buitenlandse zaken in dit opzicht hebben geleverd. Wij zien ernaar uit dat het Parlement op 15 december een resolutie aanneemt. 
Poettering (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, beste collega’s, de staatshoofden en regeringsleiders zullen op vrijdag 17 december een beslissing nemen van fundamentele betekenis. Nooit eerder in de geschiedenis van de Europese Economische Gemeenschap, de Europese Gemeenschap en de Europese Unie is er een besluit genomen met mogelijk zulke verstrekkende gevolgen als de beslissing over de toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Iedereen moet weten dat een Europese Unie met Turkije als lidstaat een heel ander karakter zal krijgen.
In onze fractie – en dat kan ook niet anders – lopen de meningen uiteen. Mag ik eraan herinneren dat ook andere partijen in hun gelederen voormalige regeringsleiders tellen die zich voor of tegen het lidmaatschap van Turkije uitspreken. In onze fractie, de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten, komen we ervoor uit dat er geen sprake kan zijn van een onszelf opgelegde verplichting, een automatisme, een vaste verbintenis op grond van wat voormalige regeringsleiders al dan niet hebben verklaard. Wij erkennen dat eenieder in de kwestie Turkije zijn geweten moet laten spreken, of daar komt het toch op neer, en daarom accepteren wij uiteraard dat ieder naar eigen eer en geweten stemt.
Ik zou collega Camiel Eurlings heel hartelijk willen danken voor zijn verslag en voor de prominente plaats die hij in zijn verslag inruimt voor het thema mensenrechten.
De Commissie beveelt onderhandelingen aan met een open einde, ook al staat lidmaatschap als doel voorop. Onze fractie zal morgen haar standpunt bepalen. Een deel van onze fractie wil geen onderhandelingen en maakt meteen ook duidelijk dat er een andere vorm van partnerschap moet komen, wat wij een geprivilegieerd partnerschap noemen. Een ander deel wil onderhandelingen, die moeten leiden tot een Turks lidmaatschap van de Europese Unie. En dan is er nog een derde groep, die onderhandelingen wil met het oog op een alternatief partnerschap – dus ook een geprivilegieerd partnerschap. Die drie groepen hebben wel met elkaar gemeen dat ze Turkije als een groot en belangrijk land beschouwen waarmee we in partnerschap en vriendschap willen samenleven. Mijn fractiegenoten die niet willen onderhandelen of alleen onderhandelingen willen met het oog op een geprivilegieerd partnerschap – waartoe ik ook mezelf reken – zijn bang dat een Turkse toetreding tot de Europese Unie een uitbreiding te ver zal worden en dat de Europese identiteit verloren zou kunnen gaan, dat het wij-gevoel als grondslag voor de solidariteit in de Europese Unie averij zou kunnen oplopen.
Wij, de Europese Volkspartij, hebben Wolfgang Schüssel belast met de taak ons standpunt te coördineren en omdat op de top, mijnheer de Raadsvoorzitter, nu eenmaal unanimiteit is vereist, raad ik u aan, meer nog, eis ik van u dat u flexibel genoeg zult zijn om te wijzen op het belang van een eenparig besluit. Mochten er onderhandelingen beginnen, dan komen wij in de merkwaardige situatie terecht dat we gaan onderhandelen met een land waar de mensenrechten massaal worden geschonden – daar moeten we open voor uitkomen, al erkennen wij de vooruitgang die Turkije heeft geboekt. Wij hebben hier volkomen misplaatste dingen gehoord, zoals dat er in Turkije geen stelselmatige martelingen zouden plaatsvinden, maar wel martelingen op grote schaal. Wij weten ook dat onderhandelingen met de regeringen worden gevoerd. Turkije gaat onderhandelen met regeringen en dus ook met die van Cyprus, een land dat voor Turkije zelfs niet bestaat. Dat is op zich al niet logisch!
Wij vragen de Turkse premier ons niet te verwijten dat wij de kwestie Turkije gebruiken voor interne politieke doeleinden. Neen, wij discussiëren met onze burgers, wij moeten de mensen meekrijgen op de weg naar de Europese eenmaking! Wij hanteren ook geen strengere maatstaven voor Turkije, maar in dit geval gaat het wel om een land met een omvang die we bij eerdere toetredingsprocessen nooit hebben gekend. Daarom moeten we alles erg zorgvuldig bespreken. We moeten garanderen dat de Europese Unie een democratische Unie kan blijven die tot handelen in staat is.
Schulz (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het verslag van de heer Eurlings is in elk opzicht gedifferentieerder dan de toespraak van de heer Poettering. Dat is de positieve noot waarmee ik kan beginnen. De rapporteur heeft zich in de Commissie buitenlandse zaken – dit zeg ik namens mijn collega’s die met hem hebben samengewerkt – heel veel moeite getroost om te komen tot een ruime consensus. Daar is hij in geslaagd. Ik denk dat het resultaat van de stemming in de Commissie buitenlandse zaken bewijst dat het standpunt dat u in dit verslag inneemt en dat is aangevuld met bijdragen uit onze fractie, tot een brede consensus heeft geleid, een consensus die ook de basis kan vormen van een brede overeenstemming in de plenaire vergadering. Hierbij springen drie elementen in het oog, waarover onze fractie totaal van mening verschilt met de heer Poettering.
Ten eerste: waarom kan de heer Poettering hier zomaar poneren dat de EU fundamenteel anders zou worden door een Turkse toetreding? Als Turkije toetreedt tot deze EU moet het land het volledige acquis van de EU aanvaarden. Als Turkije lid wordt, zal het, zodra de door ons allen gewilde grondwet is geratificeerd, deze ook tot grondslag van zijn binnenlands beleid moeten maken. Dan wordt ook het Europese Handvest van de grondrechten bindend constitutioneel recht in de Europese lidstaat Turkije. Dan wordt het bewijs geleverd dat de rechten in dit handvest, de basiswaarden van onze Unie, worden aanvaard door een land waarvan de bevolking voor 99 of 98 procent islamitisch is.
Dat het islamitische fundamentalisme in de weg zou staan en de westerse waarden – de onze dus – en de islam elkaar uitsluiten, die bewering zou op overtuigende wijze worden ontkracht wanneer het ons lukt Turkije te integreren in de Europese Unie. Dan wordt namelijk bewezen dat de fundamentele waarden die wij aanhangen, gelden voor alle mensen, joden, moslims, christenen of mensen zonder geloof. Alleen al dat vooruitzicht, mijnheer Poettering, dwingt ons ertoe deze onderhandelingen te beginnen.
Dan is er nog een tweede element dat we niet mogen onderschatten: dat zijn de hervormingen die Turkije de afgelopen jaren heeft verwezenlijkt, die de heer Erdogan in gang heeft gezet. Die hervormingen – dat wil ik hier in alle duidelijkheid zeggen – zijn veel doortastender dan alle hervorminkjes die conservatieve of sociaal-democratische regeringen voor hem hebben doorgevoerd. Negen jaar geleden, op 15 december 1995, was ik hier in het Parlement één van de drie rapporteurs over de douane-unie met Turkije. Toen was mevrouw Çiller nog premier in Turkije. Meer wil ik daar nu niet over zeggen. Zij zei ons toen: “in godsnaam, geef ons de douane-unie, anders drijven jullie ons in de armen van de fundamentalisten.” Zoals geweten is diezelfde vrouw negen maanden later een coalitie aangegaan met de heer Erbakan. Dat is nu verleden tijd. Het gebrek aan geloofwaardigheid is vergeten.
Erdogan heeft inderdaad meer hervormingen op touw gezet dan de regeringen voor hem. Alleen is dat niet voldoende. Maar iedereen met wie wij praten in Turkije - u kunt dat bevestigen, mijnheer Eurlings - alle mensenrechtenactivisten, alle voorvechters van vrouwenrechten, alle democratische organisaties, alle verenigingen voor democratie, de werkgeversfederaties en de vakbonden zeggen het unisono: het uitzicht op toetreding tot de Europese Unie heeft dit land veranderd. Het uitzicht op toetreding tot deze Unie maakt van dit land een normale parlementaire democratie. Dat zal allemaal niet van vandaag op morgen gebeuren. De toetreding zal, als ze er komt, ergens aan het einde van het volgende decennium plaatsvinden. Maar de kans dat dit grote land een normale westerse democratie wordt, dat uitzicht is een vredesdividend, dat we niet mogen afwijzen.
Want, mijnheer Poettering, wat zou er gebeuren, mocht u de deur dichthouden voor de Turken? Wat gebeurt er wanneer het hervormingsproces wordt stopgezet? Kunt u dat risico wel nemen? Die vraag wil ik u stellen. Vertelt u ons wat er dan in het kader van het geprivilegieerde partnerschap moet gebeuren, mocht het hervormingsproces in Turkije tot stilstand komen? Ook dat willen wij uit uw mond horen, daarover zwijgt u!
Nu ons derde argument: als het lukt het democratische Turkije te stabiliseren, als het lukt de westerse waarden in deze maatschappij te verankeren, als we de Turken de kans geven te worden wat ze willen zijn, namelijk mensen die in Europa de westerse waarden omarmen, dan creëren we een Europese Unie die haar vredesinzet, haar vredespotentieel en haar democratiserende kracht uitvoert naar een regio die hunkert naar democratie, mensenrechten, sociale bescherming en vrede. Dat precies zijn de producten van de Europese Unie die we naar Turkije zouden moeten uitvoeren – als het lukt! Niemand kan aan het begin van dit proces zeggen of het zal lukken. Maar het niet proberen zou een nalatigheid zijn! Daarom stemt onze fractie voor uw verslag, mijnheer Eurlings.
Bonino (ALDE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, mijnheer de commissaris, de meerderheid van de liberale fractie steunt het verslag-Eurlings, daar - naast een reeks compromissen waar ik straks op terugkom - de kern van het document het aan de regeringen gerichte verzoek is zonder nodeloos talmen de onderhandelingen te beginnen met de volwaardige toetreding van Turkije tot de Europese Unie als doel.
Velen onder ons hadden ongetwijfeld de voorkeur gegeven aan een duidelijker en, in zekere zin, minder dubbelzinnig verslag. Te vaak zeggen wij in het verslag - en ook Turkije houden wij het voortdurend voor - dat het onderhandelingsproces is en dat de uitkomst derhalve niet bij voorbaat vaststaat. Natuurlijk kunnen wij, geachte collega’s, geen permanente vrijwaringsmaatregelen voor het vrij verkeer van personen eisen, daar dergelijke maatregelen - los van degenen om wie het zou gaan - een schending van het Verdrag zouden betekenen. Het is gewoon een juridische schending van het Verdrag, of de Commissie dat nou prettig vindt of niet. Hoe dan ook, het gaat hier om een compromis waaraan wij ons dienen te houden.
Geachte collega’s, sta mij toe te zeggen dat het vandaag niet zo zeer om Turkije gaat maar eerder om Europa. Het gaat erom te begrijpen of dit Europa in het kader van de internationale betrekkingen een betrouwbare partner is. Het gaat erom te begrijpen of meer dan veertig jaar later het toen gegeven woord nog geldt. Het gaat er ook om te begrijpen, geachte heer Poettering, wat onze identiteit is. Ik meen dat de identiteit van Europa het politieke karakter van het project is en niet de geografische of religieuze dimensie.
Bovendien meen ik dat onze identiteit niet zo zeer bepaald wordt door ons verleden en onze wortels - die sommigen zelfs christelijk of katholiek zouden willen noemen - maar eerder door ons heden en vooral door onze toekomst. Ons verleden heeft niet alleen pracht en praal gekend maar ook oorlogen en bloedvergieten. Ik vind echter, geachte collega’s, dat onze identiteit het resultaat is van de afgelopen vijftig jaar gedurende welke wij - in zekere zin met succes - gepoogd hebben de rechtsstaat, de scheiding der machten, seculiere instellingen en de verdediging van de politieke en burgerrechten te realiseren als kernelementen van de vooruitgang van de mensheid. Dat is onze identiteit en het Turkse volk en de Turkse regering vragen aan dat project mee te doen.
Volgens mij gaat het om de keus tussen twee soorten Europa. Aan de ene kant een Europa vol zelfvertrouwen dat uit volledige politieke overtuiging - en niet uit lichtzinnigheid of naïviteit - de onderhandelingen met Turkije begint. Een Europa dat de problemen en de uitdagingen waar het voor staat - de moeizame betrekkingen met de islam, het immigratievraagstuk, de nog bestaande verschillen - aan kan. Aan de andere kant een Europa dat - misschien ter meerdere glorie van zijn katholiek-christelijke identiteit - zich in zichzelf keert en denkt de verworven welvaart beter te kunnen verdedigen door zich af te sluiten voor de toekomstige uitdagingen.
Geachte collega’s, dat staat op het spel. Om dit Europa gaat het en daarover dient ook ons debat te gaan. Voor mij is het de moeite waard in een dergelijk Europa te geloven en voor een dergelijk Europa te strijden. Een dergelijk Europa zal voor onze medeburgers en in de internationale arena een zekere waardigheid hebben. Kronkelige en dubbelzinnige oplossingen doen geen recht aan ons heden, onze toekomst en vooral niet aan wat wij tot nu toe hebben opgebouwd. 
Lagendijk (Verts/ALE ),
   . – Voorzitter, ook mijn fractie ondersteunt het verslag, zoals het nu na amendering in de Commissie buitenlandse zaken is geworden, op hoofdlijnen. Zoals de rapporteur reeds zei, is het een kritisch, maar constructief verslag. Dat wil niet zeggen dat wij het met elke paragraaf eens zijn - daarom heeft onze fractie ook amendementen - maar wij steunen het verslag op hoofdlijnen.
Ik wil reageren op twee posities in het debat in de Europese publieke opinie, maar ook in het debat in dit Parlement. Ten eerste het standpunt van hen die gewoon tegen het Turkse lidmaatschap zijn. De heer Poettering heeft dit verwoord en ik heb geen tijd om op al deze argumenten in te gaan. Waar ik wel voor wil waarschuwen, is de poging om via amenderingen toch nog te proberen die positie in het verslag van de heer Eurlings te krijgen, door in soms afgezwakte vorm al vooruit te lopen op het mogelijke mislukken van de onderhandelingen en door toch weer te refereren aan andere vormen van betrekkingen tussen Turkije en de Europese Unie.
Voorzitter, collega's, laat ik heel helder zijn. Het Europees Parlement is er niet om open deuren in te trappen en ook niet om christen-democratische symboolpolitiek te belonen. Het verslag is op dit moment heel helder. De onderhandelingen moeten zo snel mogelijk en zonder onnodige vertraging worden gestart. Niets in het leven is zeker, dat geldt ook voor deze onderhandelingen, maar het doel moet klip en klaar zijn, namelijk volledig lidmaatschap. Zo is het helder, zo moet het blijven. Collega's, stem alle pogingen om dat eruit te krijgen weg.
Een tweede positie die in het debat wordt ingenomen is van de critici, die vinden dat er te weinig is gebeurd en dat er nog veel meer zou moeten gebeuren, met name op het gebied van de mensenrechten. Laat ik ook hierover helder zijn. Ik ben vorige week met de Voorzitter, de heer Borrell, en de heer Eurlings nog in Turkije geweest. Wij hebben gesproken met veel mensen in Istanboel, Ankara en ook in Dyabakir. Wij hebben gesproken met mensenrechtenactivisten, advocaten en religieuze minderheden. En zij zeggen allemaal dat er inderdaad nog veel mis is in Turkije en volgens sommigen zijn we nog maar op de helft. Echter, aan het eind van alle gesprekken vroegen ze ook allemaal om alsjeblieft met de onderhandelingen te beginnen, omdat dat de beste garantie is dat de hervormingen die nu plaatsvinden, doorgaan. Het is bovendien de beste steun in de rug voor al die mensen die tijdens de afgelopen vijftien jaar lijf en leden hebben gewaagd om zich in te zetten voor hervormingen.
Het verslag van de Europese Commissie, evenals dat van de heer Eurlings, bevat voldoende waarborgen om de onderhandelingen eenvoudigweg stop te zetten, mocht het onverhoopt in de toekomst toch minder gaan met de mensenrechten. Ik ben daar voor, mijn fractie ook. Als u het beste voor heeft met de mensenrechten, als u echt vindt dat martelingen verder moeten worden teruggedrongen, als u vindt dat de Koerden ook in de praktijk hun rechten moeten kunnen krijgen, stem dan voor het beginnen van onderhandelingen. Dat wil niet zeggen dat het morgen zal gebeuren, dat wil ook niet zeggen dat het gemakkelijk zal zijn. Dat besef ik, en dat beseffen de Turken ook. Maar de kans is er en die kans moet nu niet worden verprutst.
Voorzitter, collega's, ik hoop werkelijk dat het Europees Parlement woensdag bij de stemming en de Europese Raad twee dagen later eindelijk eens in staat zullen zijn een strategische beslissing te nemen met gevolgen die ver buiten Europa strekken. Turkije kan laten zien - en daar heeft de heer Schulz al aan gerefereerd - dat democratie en islam wel degelijk samengaan. Dat is het beste antigif tegen de sceptici die nu in Europa het hoogste woord hebben en zeggen dat dit nooit zal kunnen. Turkije kan laten zien dat het wel kan en Europa kan laten zien dat het een bijdrage kan leveren tot het voorkomen van een botsing van beschavingen tussen het Westen en de islamitische wereld, een botsing waarop veel fundamentalisten in Oost en West hopen. Europa kan laten zien dat er op basis van gedeelde waarden ruimte is voor meerdere culturen en dat er in het Europa van de 21ste eeuw plaats is voor meerde godsdiensten. 

Brie (GUE/NGL ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik haak direct in op de woorden van de heer Schulz over een gedifferentieerde aanpak en daarom wil ik benadrukken dat mijn fractie zich met een grote meerderheid zal uitspreken voor het begin van onderhandelingen met Turkije en ook uitdrukkelijk zal ondersteunen wat in het verslag staat, namelijk dat die onderhandelingen moeten uitmonden in een Turks lidmaatschap van de Europese Unie. Anderzijds hebben we wel grote problemen met het verslag zelf.
Dat is niet de schuld van collega Eurlings, die ik heb leren kennen als een erg kundige en gedreven collega. Maar tot mijn spijt moet me van het hart dat ik verbaasd en ontgoocheld ben door de houding van uitgerekend de Sociaal-democratische Fractie en de Fractie De Groenen. Zij hebben namelijk amendementen verworpen voor alle concrete kwesties waaraan in het onderhandelingsproces zowel qua tijdpad als inhoudelijk vooruitgang had kunnen worden afgemeten. Het verslag is wel kritisch en evenwichtig, maar de kritiek is zo metafilosofisch en algemeen geformuleerd dat we er nauwelijks iets mee kunnen beginnen.
We erkennen dat de laatste twee jaar in Turkije grote en positieve politieke en juridische veranderingen zijn gerealiseerd. Maar het moet toch gezegd kunnen worden dat daar in realiteit niet veel van te merken valt. In dit verslag komt twee keer - terecht - het probleem van de Grieks-orthodoxe hogeschool van Chalki aan bod, maar ook het probleem van de vier miljoen Koerden moet besproken kunnen worden, die vluchteling zijn in een land dat meer dan 4000 verwoeste dorpen telt. In tegenstelling tot andere kwesties staan zulke dingen jammer genoeg niet concreet in het verslag, wellicht om de tegenstanders van Turkse toetreding geen ammunitie te leveren. Maar precies in die gevoelige kwesties, waarbij het gaat om de essentie, de bestaansvoorwaarde, de beginselwaarden van de Europese Unie – mevrouw Bonino heeft dat probleem al aangekaart – vind ik deze aanpak tactisch totaal verkeerd. Mijn fractie wil zich niet bezondigen aan dat relativisme. Wij zullen het onderhandelingsproces gebruiken om concreet te hameren op datgene wat ooit sociaal-democratische en groene eisen waren – wat dat betreft heb ik een en ander opgestoken van mijn collega’s.
Ik was met een aantal collega’s in de kleine Koerdische stad Kiziltepe, waar op 21 november een vrachtwagenchauffeur en zijn twaalfjarige zoon zijn doodgeschoten. Volgens de gouverneur waren het twee zwaarbewapende terroristen. In gelijk welke lidstaat van de Europese Unie zou een gouverneur voor die uitspraak moeten aftreden. Diezelfde maatstaf zullen wij blijven hanteren.
Tot slot nog iets anders: wij zullen niet tolereren dat Turkije in plaats van een geprivilegieerd partnerschap een discriminerend lidmaatschap krijgt, zoals de Commissie van plan is. 
Belder (IND/DEM ),
   . – Voorzitter, openhartigheid is geboden bij de grote controverses over het openen van de onderhandelingen over de toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Juist deze loffelijke houding siert onze rapporteur, collega Eurlings. Zo uitte hij afgelopen zaterdag tegenover de Nederlandse pers onverbloemd zijn bezorgdheid over het gelamenteer van premier Erdogan over Brussel. De Turkse minister-president en de voorzitter van het Turkse parlement wekken sterk de indruk dat hun land nu al voldoet aan de politieke criteria voor toetreding. Kortom, Brussel zou Ankara op dit cruciale punt overvragen.
Niets is echter minder waar. Dat belooft nog wat voor de Raad en de Commissie als deze week onverhoopt wordt besloten de onderhandelingen met klaagzanger Erdogan te beginnen. Blijkens de bevindingen van de rapporteur kan in elk geval paragraaf 4 van zijn verslag gevoeglijk worden geschrapt. Daarin wordt immers in juichtonen gewaagd van de aanhoudend sterke motivatie en politieke wil van de Turkse regering en het Turkse parlement om naar de Europese Unie toe te groeien.
Voorzitter, van mijn kant ben ik tegenover de rapporteur ook heel openhartig geweest over het fundamenteel gebrek aan godsdienstvrijheid in de Abliek Turkije. Eigenlijk schieten woorden mij tekort voor de ronduit kleingeestige houding van de Turkse autoriteiten tegenover de diverse minuscule christelijke minderheden op hun grondgebied. Zie hiervoor bijvoorbeeld de van de afgelopen weken, maar ook de van vrijdag. Ik prijs de kritische opstelling van collega Eurlings in deze elementaire schending van de mensenrechten dan ook zeer. Toch doet hij mijns inziens teveel aan symptoombestrijding. Daarom roep ik hem andermaal dringend op mijn amendement te steunen waarin de Raad en de Commissie wordt verzocht om aan de Turkse autoriteiten de eis te stellen dat, conform de politieke criteria van Kopenhagen, de christelijke kerken per direct rechtspersoonlijkheid krijgen en het presidium voor religieuze aangelegenheden onverwijld wordt opgeheven. Dat laatste scheelt trouwens weer een hardnekkige politieke mythe worden opgeheven, namelijk die van de seculiere Turkse staat met heel de achterstelling van niet-Soennieten van dien.
Voorzitter, onder de categorie van niet-Soennieten valt ook de aanzienlijke minderheid van de Alevieten. Zij en de grote gemeenschap van Koerden wensen zich niet als minderheden te beschouwen, maar als een integrerend bestanddeel van de Republiek Turkije. Sterker nog, als haar medestichters. Van zulke explosieve Turkse politieke problemen dienen de Europese instellingen zich echt ver te houden, op straffe van eigen implosie. 
Szymański (UEN ),
   . Mijnheer de Voorzitter, de toetreding van Turkije tot de Europese Unie zou ongetwijfeld veel voordelen hebben. Een van die voordelen is van economische aard, namelijk de uitbreiding van de interne markt. Een ander voordeel zou de versterking van de transatlantische banden zijn. Bij nadere beschouwing blijkt echter dat deze doelstellingen relatief gemakkelijk zijn te verwezenlijken zonder dat Turkije tot de Europese Unie toetreedt.
De Europese Economische Ruimte is een goed voorbeeld van een platform van economische samenwerking met landen die geen lid zijn van de Europese Unie. Daarnaast kunnen wij in het kader van een hervorming van het veiligheidsbeleid een goed aanbod aan Turkije doen, want op het vlak van de veiligheid is het land immers een belangrijke strategische partner van Europa. Een dergelijk geprivilegieerd partnerschap zou ons nog een enorm voordeel bieden, en wel de mogelijkheid om een totale crisis op het gebied van het landbouwbeleid en het cohesiebeleid te voorkomen. De hervorming van deze beide beleidsterreinen, in het bijzonder van het landbouwbeleid, is uiteraard noodzakelijk, maar het zou uiterst kwalijk zijn als deze hervorming uitsluitend onder druk van het vooruitzicht van de toetreding van Turkije tot de Europese Unie beslag zou krijgen. Een dergelijk geprivilegieerd partnerschap zou ons bovendien in staat stellen om sociale problemen in verband met migratie te vermijden. Deze problemen treden vandaag de dag steeds duidelijker aan het licht en zijn steeds moeilijker op te lossen. Als wij conflictsituaties in verband met migratie willen voorkomen, moeten wij vermijden dat een islamitisch land de grootste lidstaat van de Europese Unie wordt. In bijvoorbeeld 2020 zou Turkije namelijk de grootste lidstaat van de Europese Unie zijn. De vrede in de samenleving zou hier onder lijden en dat moeten we in Europa voorkomen. De ontwikkeling van de betrekkingen met Turkije zou ook meer in verhouding moeten zijn met het Europese beleid tegenover Oekraïne. De huidige wanverhouding is noch de wens, noch de schuld van Oekraïne. Oekraïne was in 1963 niet uit eigen wil een Sovjetrepubliek.
Dit zijn allemaal goede redenen waarom we niet vóór dit verslag kunnen stemmen. Bovendien vinden wij dat de Commissie buitenlandse zaken te veel rozengeur en maneschijn in het verslag heeft gestopt. Wij zijn van mening dat het in dit verslag aan voorzichtigheid ontbreekt. Door lichtzinnig te spreken over lidmaatschap van Turkije van de Europese Unie bereiden wij de weg voor groot ressentiment in Turkije, dat toch onze vriend moet zijn.
Battilocchio (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik voer het woord namens de nieuwe Italiaanse Socialistische Partij die het verslag-Eurlings steunt en derhalve voorstander is van het starten van de onderhandelingen met Turkije.
De toetreding van Turkije zou de aard van de Unie als een open en tolerante samenleving bevestigen, die kracht put uit haar verscheidenheid en bijeengehouden wordt door gedeelde waarden als vrijheid, democratie, rechtsstaat en het eerbiedigen van de mensenrechten. Door het bieden van een alternatief voor de gesloten en sektarische samenleving die de radicale moslims voorstaan, zou Europa een rol van onschatbare waarde kunnen spelen in de toekomstige betrekkingen tussen het Westen en de moslimwereld.
Op dit moment is Europa bezig meer verantwoordelijkheid op zich te nemen in de mondiale politiek. De toetreding van Turkije zou in dat verband zeker een aanzienlijke versterking betekenen van de capaciteit van de Unie een belangrijke rol te spelen in de internationale politieke arena, met name in brandhaarden als het Midden-Oosten, het gebied rond de Zwarte Zee, de Zuidelijke Kaukasus en Centraal-Azië. Zoals bevestigd door de OVSE zou de toetreding van Turkije een meerwaarde toevoegen aan het economisch gewicht van Europa in de wereld vanwege de omvangrijke natuurlijke hulpbronnen en de jonge en zeer gekwalificeerde arbeidskrachten in dat land.
Het starten van de toetredingsonderhandelingen is zowel een eind- als een beginpunt. Het is een eindpunt omdat het eerste verzoek van Turkije om toe te treden tot wat toen nog de Europese Economische Gemeenschap heette, uit het verre jaar 1959 dateert. Sedertdien is het land gemoderniseerd en heeft het belangrijke resultaten geboekt dankzij ingrijpende hervormingen en vernieuwingen gedurende met name de afgelopen twee jaar. Het starten van de onderhandelingen - die kunnen beginnen zodra Turkije voldoet aan de criteria van Kopenhagen - is evenwel ook een beginpunt, daar de duur en de uitkomst van de onderhandelingen afhankelijk zijn van de geboekte vooruitgang, met name op het vlak van de economie en het acquis communautaire.
De Europese Unie en Turkije schijnen derhalve verenigd door een belangrijke uitdaging om samen de fundamenten te leggen voor het Europese huis van de toekomst. 
Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst de heer Eurlings feliciteren met het uitstekende werk dat hij heeft verricht aan een moeilijke en omstreden kwestie, zoals blijkt uit dit debat. Het heeft echt aanleiding gegeven voor resolute steun aan de opening van de onderhandelingen. Anderzijds kant hebben sommige leden wezenlijke oppositie laten zien.
Ik denk dat het noodzakelijk is dat dit debat in kalmte wordt gevoerd en wordt toegespitst op de beoogde doelstellingen.
Door het besluit van de Europese Raad in Helsinki is Turkije een kandidaat-lidstaat. De Commissie Prodi oordeelde positief over de opening van de onderhandelingen en de heer Rehn heeft ons meegedeeld dat de Commissie Barroso dit oordeel heeft overgenomen.
Turkije is verbonden aan de Europese Unie via een associatieovereenkomst en maakt onderdeel uit van de douane-unie. Eveneens moet worden benadrukt dat Turkije als lid van de NAVO een belangrijke partner is van het Westen – een belangrijk gegeven voor het debat. Mijnheer de voorzitter, met het oog op de strategische ligging van Turkije, die absoluut essentieel is vanwege de doorvoer van olie uit de Kaspische Zee en de cruciale rol die het land speelt met betrekking tot de stabiliteit in het Midden-Oosten en Centraal-Azië, moeten we onszelf nu de vraag stellen of we willen dat Turkije zich verbindt met de westerse normen en waarden van de Europese Unie of dat we willen dat Turkije de kant opgaat van het islamitisch fundamentalisme of toetreedt tot de kring rond Rusland.
De conclusie van het verslag-Eurlings is kritisch maar constructief. Verder geloof ik dat er nog andere legitieme vragen op tafel liggen. Is bijvoorbeeld de Europese publieke opinie klaar om Turkije nu in de Unie op te nemen? De tijd zal het leren – die vraag zal te zijner tijd door de burgers worden beantwoord. 
Rocard (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, ik zou allereerst de heer Eurlings willen complimenteren en bedanken; hij heeft voortreffelijk werk geleverd en heeft bij al zijn werkzaamheden blijk gegeven van een onbevooroordeelde geesteshouding.
In dit verslag – zoals het in deze vergadering tot ons komt na sterk gewijzigd te zijn door de Commissie buitenlandse zaken – wordt aanbevolen de toetredingsonderhandelingen met Turkije zonder onnodige vertraging van start te laten gaan en wordt eraan herinnerd dat deze onderhandelingen slechts gericht kunnen zijn op toetreding en niet op andere mogelijke uitkomsten. Deze twee punten komen overeen met de wensen van de meerderheid van mijn fractie. Daarom zullen wij, van socialistische zijde, in zeer groten getale voor het verslag stemmen, tenzij een van deze punten door een tijdens de zitting aangenomen amendement zou worden aangetast. Het zou in ieder geval een zeer belangrijk signaal aan Turkije zijn indien dit verslag door een ruime meerderheid werd aangenomen.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de rapporteur, ik zou op persoonlijke titel twee opmerkingen willen maken over dingen die ik jammer vind aan de manier waarop wij de debatten tot nu toe hebben gevoerd. De eerste betreft de toonzetting van onze mondelinge en schriftelijke uitingen. Turkije heeft in de twintigste eeuw een zeer gewelddadige geschiedenis gekend. Daar draagt het diepe sporen van: op Cyprus, in zijn verhoudingen met de Armeense en Koerdische volkeren, alsook binnen zijn binnenlandse sociaal-politieke organisatie, die nog altijd sterk gekenmerkt wordt door de welhaast oppermachtige positie van het leger en de politie. Dat weten we allemaal. Vele van de huidige lidstaten van de Unie hebben evengoed totalitaire, fascistische of communistische regimes gekend, of regeringen die zich schuldig maakten aan ernstige collaboratie met een bezettende mogendheid. Wat dat betreft is de oprichting van de Unie een verzoeningsproces. Het aanknopen van toetredingsonderhandelingen met welk land dan ook betekent in de eerste plaats het starten van een dergelijk proces, en dat kan alleen slagen wanneer er, zowel binnen de Unie als bij de kandidaat-lidstaat, een zeker minimum aan vertrouwen heerst in de effectiviteit van dat proces. Welnu, uit de nadrukkelijke, soms agressieve en veelvuldig herhaalde herinnering aan de meest zwarte bladzijden uit de recente Turkse geschiedenis spreekt veeleer een wantrouwende en vijandige gezindheid dan de wil om een proces te beginnen van consolidering van de democratie en van verzoening tussen alle volkeren, uitgaande van een vaststaande historische realiteit. Het zou nu maar eens genoeg geweest moeten zijn: we zijn doorgeschoten.
Toen Frankrijk en Duitsland het pad van de verzoening insloegen door de oprichting van de Gemeenschap, keken zij wel uit om zo sterk de nadruk te leggen op alle strijdpunten die nog over en weer konden bestaan. Evenzo hebben ook Spanje, Portugal en Griekenland zich bij ons gevoegd na donkere perioden van fascisme te hebben doorgemaakt. Ik kan mij niet herinneren dat onze eisen met betrekking tot het in orde maken van de wetboeken van strafrecht en de mores van de politie toen net zo hard geformuleerd waren als vandaag. Ik hoop maar dat Turkije zich niet al te zeer zal ergeren aan deze manier van schrijven in de veronderstelling dat het bedoeld zou zijn als belediging, want dat is niet het geval. Dat risico nemen we hier echter wel.
Het tweede punt dat ik betreur betreft de onderwerpen waarover wij gedebatteerd hebben. Wij hebben zo goed als alleen maar gesproken over onze binnenlandse of bilaterale zaken en over de in het oog springende, lastige, evidente problemen, de onomstotelijke moeilijkheden in verband met deze toetreding. We hebben nauwelijks over de toekomst gesproken en over de grote kansen die dit vooruitzicht op toetreding biedt. Daarvan is volkomen onvoldoende in het verslag terug te vinden. De uitbreiding van onze markt met een markt van 70 miljoen consumenten, die de afgelopen jaren een bijzonder snelle economische groei heeft doorgemaakt, vormt een aanzienlijke versterking voor de Unie, en daarbij komt nog dat de Turkse groei de zorgen van sommige van onze naties ten aanzien van migratiestromen in hoge mate kan helpen wegnemen. Maar bovenal zou de Unie, door zich open te stellen voor een seculier doch grotendeels islamitisch land, in deze tijden van toenemende spanningen, van groeiend wantrouwen en van conflicten tussen moslimlanden en christelijke landen, een belangrijk signaal afgeven dat zij een bijdrage wil leveren aan de vrede en aan het wederzijds begrip tussen de volkeren. Deze bijdrage heeft niet alleen een symbolische waarde, maar is ook strategisch van aanzienlijk belang. Deze bijdrage is de grond van onze aanneming van het verslag. Daar had wel wat meer aandacht aan geschonken kunnen worden. 
Lehideux (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, eens zullen er toch grenzen moeten komen aan de Europese Unie. Het kan niet zo zijn dat de Unie een soort braakliggend stuk grond is dat door alle omwonenden betreden kan worden om er wat handel te drijven, met als enige voorwaarde dat zij zich houden aan enkele vrij algemeen aanvaarde spelregels. Als wij, telkens wanneer een buurland van de Europese Unie enigszins democratisch is of dreigt te worden, dit land tot de Unie moeten toelaten, dan zal deze zich blijven uitbreiden als een olievlek. Zij zal iedere werkelijke samenhang, structuur en doelstelling ontberen. Wij zullen dan een regionale variant op de VN hebben gecreëerd en de politieke unie links hebben laten liggen, terwijl dat toch het werkelijke plan is dat wij al vijftig jaar koesteren. Wij zullen het Europa van de diplomaten hebben gerealiseerd, maar niet het Europa van onze volkeren. En dat laatste is waar onze volkeren op wachten.
De grondvraag betreft natuurlijk – zoals Emma Bonino zonet al terecht opmerkte – hetgeen wij willen voor Europa en wat voor Europa wij in gedachte hebben. Dat is denk ik onmiskenbaar een politiek, federaal Europa, dat de volkeren in staat zal moeten stellen gezamenlijk over hun lot te beschikken. Welnu, als we dat willen bereiken lijkt het me niet wenselijk een land op te nemen met een zo talrijke bevolking, dat bovendien buiten de geografische grenzen van Europa ligt.
Ten tweede zal deze toetreding – zoals velen hier tijdens de afgelopen debatten gezegd hebben – aanleiding geven tot een lange lijst nieuwe toetredingsverzoeken. Met een voorgestelde toetreding van de Maghreb, een voorgestelde toetreding van Libanon, een voorgestelde toetreding van Palestina of Israël zitten wij eens te meer op het spoor van een herziene, verbeterde VN en niet op dat van het politieke project van de founding fathers van Europa.
Tot slot wil ik nog toevoegen, mijnheer de Voorzitter, dat het in mijn ogen niet denkbaar is dat onderhandelingen worden aangeknoopt met Turkije zolang dat land nog niets heeft gezegd over de Armeense genocide – neemt u mij niet kwalijk, mijnheer Rocard, ik hoop dat ik de Turkse bestuurders niet heb gekwetst door hun dit te vragen. Het is niet mogelijk deze onderhandelingen aan te gaan zolang er geen duidelijkheid is verschaft omtrent Cyprus. En ten slotte kunnen we deze onderhandelingen niet voeren met de heer Erdogan, daar deze onlangs nog in de grote Europese kranten schreef dat de Turkse troepen Cyprus nooit zouden verlaten. 
Özdemir (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik wil de rapporteur danken. Dat is al vaak gebeurd, maar het mag toch nog eens worden gezegd, want het was niet bepaald gemakkelijk de uiteenlopende amendementen met elkaar in overeenstemming te brengen. Eerst richt ik mij tot de tegenstanders van het verslag-Eurlings en tot de tegenstanders van toetredingsonderhandelingen. Er zijn twee argumenten die we hier vaak horen. Het ene is cultuurgebonden, op de keper beschouwd creëer je hiermee een hiërarchie van godsdiensten en culturen in de Europese Unie. Dat heeft niets meer te maken met de Europese Unie die de meerderheid hier wil. Een Europese Unie, waarin de ene godsdienst meer waard is dan de andere, waarin hogere en lagere culturen bestaan, heeft niets van doen met de Verdragen van Rome.
Het tweede argument is dat van de overbelasting. Dat is in elk geval een erg belangrijk argument, dat serieus moet worden genomen, ook door de voorstanders van het verslag-Eurlings en van de uitbreiding. Maar we kunnen de tijd niet zomaar even stilzetten, we kunnen niet zomaar een pauze inlassen in de wereldgeschiedenis om even rustig aan zelfreflectie te doen. De wereld wacht niet op ons en uitdagingen zoals het fundamentalisme en het internationale terrorisme wachten ook niet tot wij klaar zijn met het verdiepen van de Europese Unie. Wij moeten de verdieping en de uitbreiding tegelijk voltrekken.
Nu spreek ik tot ons, de voorstanders: wij verbinden ons ertoe om in samenwerking met het Turkse maatschappelijke middenveld van Turkije een land te maken waar niet meer wordt gemarteld. Wij aanvaarden de plicht ervoor te zorgen dat Koerden, Tjerkessen, Lasen en anderen in Turkije hun moedertaal kunnen gebruiken naast de officiële taal, dat elke vrouw in Turkije naar school kan, zelf haar levenspartner kan kiezen en een relatie zonder enige vorm van geweld kan hebben. Ten slotte is het ook onze plicht er samen met onze vrienden in Turkije voor te zorgen dat de christelijke kerken, de vele religieuze gemeenschappen, van Alevieten tot Soennieten, samen opnieuw een periode van bloei kunnen meemaken, zoals ten tijde van het Osmaanse Rijk. We zouden ook graag zien dat het aantal christenen niet meer vermindert maar weer toeneemt. Ook dat zou het multiculturele en multireligieuze Turkije versterken.
Ook Turkije heeft plichten, het moet ons namelijk helpen door zelf de hervormingen voort te zetten en het moet ons helpen de harten en de geesten van de Europese burgers voor zich te winnen.
Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, als de politieke krachten en het volk van Turkije van mening zijn te moeten toetreden tot de Europese Unie omdat dat goed is voor de ontwikkeling van het land en zijn democratisering, is het hun goed recht om daarnaar te streven. Wij zijn bereid om die inspanningen te steunen, mits Turkije de voor alle lidstaten van de Unie geldende criteria, gedragsregels en voorwaarden eerbiedigt.
De belangrijkste kwestie die voortvloeit uit de criteria van Kopenhagen is de eerbiediging van de lidstaten van de Europese Unie, waarvan Turkije een partner wil worden. Een van die lidstaten is de republiek Cyprus. Turkije moet deze eerbiedigen en erkennen, net zoals het de andere vierentwintig landen eerbiedigt en erkent. Hoe kan Turkije nu lid worden van de Europese Unie als het een lid van de Unie niet erkent? Hoe kan Turkije nu lid worden van de Europese Unie als het 37 procent van het grondgebied van de republiek Cyprus, dat wil zeggen van een lidstaat van de Europese Unie bezet houdt? Turkije zelf, en heel het omringend gebied, zullen baat hebben bij de eerbiediging van de criteria en gedragsregels van de Europese Unie, omdat op die manier de spanning in het gebied kan worden verminderd en goede nabuurschapsbetrekkingen kunnen worden ontwikkeld. De volkeren van de landen in dit gebied zullen daar als eerste de vruchten van plukken.
De Progressieve Arbeiderspartij (AKEL) van Cyprus en de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links hebben nooit tot doel gehad de Turks-Cyprioten economisch te isoleren of in moeilijkheden te brengen. Onze fractie heeft zich openlijk voor de verordening inzake financiële steun aan de Turks-Cyprioten uitgesproken, mits de republiek Cyprus wordt gerespecteerd en die steun niet leidt tot politieke voordelen voor het bezettingsregime. De echte oorzaak van het isolement van de Turks-Cyprioten moet niet gezocht worden in het zogenaamde “embargo” door de Grieks-Cyprioten maar in de Turkse bezetting, in de afscheidingspogingen van het bezettingsregime en in het feit dat de economie van het bezette gebied volledig is vastgekoppeld aan die van Turkije.
Na de Turkse invasie en bezetting in 1974 heeft de republiek Cyprus de bezette havens en luchthavens “gesloten” verklaard omdat zij daar geen controle meer op kon uitoefenen. Dat was tevens een daad van zelfverdediging, om niet gedwongen te worden de pseudo-staat te erkennen. Op het verzoek tot opheffing van het isolement van de Turks-Cyprioten heeft de regering van de republiek Cyprus gereageerd met het voorstel om het gesloten gedeelte van Famagusta aan de wettelijke inwoners terug te geven en om samen met de Turks-Cyprioten, en in gemeenschappelijk belang, de haven van Famagusta te beheren. Dit voorstel werd helaas niet overgenomen. Wij hopen, mijnheer de Voorzitter, dat Turkije zal helpen om daadwerkelijk een nieuwe bladzijde in de geschiedenis van dit gebied te openen. 
Piotrowski (IND/DEM ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij Polen hebben bijzondere redenen om Turkije alle succes te wensen bij de ingeleide politieke en economische hervormingen. Toen Polen in de achttiende en negentiende eeuw was opgedeeld en voor meer dan een eeuw van de kaart van Europa en van de wereldkaart was verdwenen, was Turkije namelijk het enige land dat deze stand van zaken niet erkende.
Turkije, evenals de evenwichtige groei van het land, is thans niet alleen voor Polen, maar voor Europa en de hele wereld van groot belang. Turkije kan geprivilegieerd partner van de Europese Unie worden, maar geen lid. De volgende feiten spreken tegen de opening van toetredingsonderhandelingen met Turkije: noch geografisch, noch op het vlak van godsdienst en cultuur is Turkije een Europees land. Er gaapt nog altijd een kloof tussen de recente, onvolledig en onvolkomen doorgevoerde hervormingen en de alledaagse praktijk. Turkije heeft zijn betrekkingen met de etnische en religieuze minderheden in het land niet op orde gebracht en hetzelfde geldt voor de betrekkingen met het buurland Armenië. Een van de lidstaten van de Europese Unie wordt door Turkije niet erkend, namelijk de republiek Cyprus, waarvan het een gedeelte van het grondgebied bezet. Ik ben van mening dat bij de integratie in de Europese Unie voorrang moet worden verleend aan Europese landen die dit wensen, in de eerste plaats aan Oekraïne.
Ter afronding wil ik erop wijzen dat wij van de Fractie Onafhankelijkheid/Democratie de vorming van een Europese superstaat principieel afwijzen en dat wij tegen de opening van toetredingsonderhandelingen met Turkije zullen stemmen. Eigenlijk zouden wij voor moeten zijn, want het lijdt geen twijfel dat de opneming van Turkije het uiteenvallen van de Europese Unie zal bespoedigen.
Angelilli (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, is het raadzaam de onderhandelingen met Turkije te beginnen? Het antwoord op deze vraag is eenvoudig noch evident. Aan de ene kant koestert Turkije de gewettigde verwachting toe te treden tot de Europese Unie. De inspanningen van Turkije om op het gebied van wetgeving en instituties te voldoen aan de Europese parameters mogen wij niet negeren of onderschatten. Hetzelfde geldt voor de koppige politieke wil en de krachtige overtuiging van Turkije een actieve rol te spelen in het uitbreidingsproces van Europa. Aan de andere kant hebben wij als Europeanen de taak Turkije niets cadeau te doen, daar een democratie zich dat niet kan veroorloven. Een democratie kan waarden, mensenrechten of burgerlijke vrijheden niet in de uitverkoop doen. Op dat vlak valt er in Turkije nog veel te doen, met name wat betreft het respecteren van de rechten van vrouwen en minderjarigen, de bescherming van minderheden en de afschaffing van foltering en de doodstraf.
Tot slot zijn er nog twee problemen die op een oplossing wachten, twee voorwaarden waaraan Turkije onvermijdelijk dient te voldoen. Het gaat om het normaliseren van de betrekkingen met Armenië - door de grenzen weer te openen - en met Cyprus. In het laatste geval vormen de terugtrekking van de Turkse troepen en de erkenning van de republiek Cyprus een noodzakelijke stap voor toetreding. Het is namelijk onaanvaardbaar dat Turkije als kandidaat voor toetreding tot de Europese Unie Cyprus - een lidstaat - niet erkent en bovendien nog steeds duizenden soldaten op het Cypriotisch grondgebied gelegerd heeft.
Turkije moet derhalve nog een lang proces doormaken, waarbij toetreding niet bij voorbaat vaststaat. Maar realistisch gezien kunnen wij voor een moslimland met seculiere instellingen, dat een Europese weg naar modernisering en ontwikkeling zoekt, niet de deur dichtdoen. Het verkleinen van de afstand met Turkije is een belangrijke boodschap in de richting van de gematigde moslimwereld, die het extremisme van het fundamentalisme kan overwinnen en de dialoog en het debat tussen godsdiensten en culturen kan openen. 
Martin, Hans-Peter (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als een heldere laserstraal doorpriemt een uitspraak van de heer Poettering het huidige debat, namelijk dat we afstevenen op een uitbreiding te ver. We staan voor een moment dat het lot van Europa zal bepalen en wij moeten ons hier in dit Parlement wel degelijk afvragen of de EU klaar is voor deze onderneming. Zijn we er institutioneel klaar voor? Bestaat er een grondwet die naam waardig? Zoals de zaken er nu voor staan, is het Verdrag van Nice de status quo. Hoe zit het met de financiën? Waar zijn de financiële vooruitzichten? Wat is er geworden van de Britse korting? Zijn we bereid waarachtige solidariteit op te brengen? En dan de economie, met belasting-, loon-, en milieudumping alom. In werkelijkheid zit de Unie muurvast. Wie zou op dit moment gebaat zijn met een toetreding, met toetredingsonderhandelingen met Turkije? Dat zijn degenen die een Europa light willen, precies degenen die niet willen wat velen van ons oorspronkelijk voor ogen stond.
Het zullen de “Verenigde Naties van Europa” worden. Op mondiaal niveau bestaan die al, met de EU heeft dat nog maar weinig te maken. Het zou de VS in haar specifieke hoedanigheid goed uitkomen, het zou het militair-industriële complex goed uitkomen, het zou de grote beleggers goed uitkomen, en dat in een periode die wordt gekenmerkt door een in vredestijd nooit geziene herverdeling van rijkdom. Op het argument dat we nu niets meer kunnen doen, dat het te laat is om nee te zeggen, antwoord ik: “beter een dramatisch einde dan een drama zonder einde”. Uit bezorgdheid om Europa, anders gaat dit Europa de dieperik in: nee tegen deze onderhandelingen! 
Brok (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de voorzitter van de Raad, beste collega’s, met het streven naar onderhandelingen wil men twee beginselen overboord gooien. Ten eerste beginnen de onderhandelingen zonder dat de politieke criteria volledig zijn geëerbiedigd. Ten tweede verwondert mij de houding van de politieke linkerzijde op het vlak van martelingen en mensenrechten, het is verbazingwekkend dat links een onderscheid weet te maken tussen systematische en niet-systematische martelingen. Van zulk een onderscheid sta ik paf.
Overigens vind ik het argument dat het hier zou gaan om een naar de islamitische wereld weinig steekhoudend. Professor Winkler, wellicht de belangrijkste Duitse historicus van het moment en lid van de sociaal-democratische partij, heeft gisteren gezegd dat Turkije – de erfgenaam van het Osmaanse Rijk – dat effect om historische en ook om andere redenen nooit zal kunnen bewerkstelligen.
Het verslag van de Commissie staat vol van twijfels. Het zegt vandaag dat er vóór 2004 niet kan worden onderhandeld over alles wat financiële gevolgen heeft, omdat de EU nog niet zover is. Het vrije verkeer van werknemers wordt op lange termijn op de helling gezet. In het verslag van de Commissie en blijkbaar ook bij de voorbereidingen van het Raadsvoorzitterschap wordt al rekening gehouden met een mogelijke mislukking. Dat bewijst toch hoe huichelachtig men in deze kwestie is. Velen die er positief over denken, blijken er uiteindelijk zelf niet in te geloven. Ik vind dat ook onfair tegenover Turkije, dat inderdaad ook strategisch zo belangrijk is voor ons en dat hulp moet krijgen om democratischer te worden.
Deze “alles of niets”-strategie, dat wil zeggen tien, vijftien jaar onderhandelen en dan mogelijk van een koude kermis thuiskomen, vormt voor mij een verkeerd uitgangspunt. Daarom moeten we een tweede mogelijkheid vinden, die ons weer uitzicht biedt op een Europese economische ruimte met een geprivilegieerd partnerschap of hoe het beestje ook mag heten. Want de hamvraag is of de Europese Unie als politieke eenheid kan blijven bestaan en politiek tot handelen in staat zal blijven. Op dit moment moet één ding duidelijk zijn en hierop wil ik de heer Verheugen tegenspreken: hoe kan je zeggen dat Turkije in elk geval moet toetreden en dat Oekraïne in geen geval lid kan worden? Dat krijg je mij niet uitgelegd. Dat betekent dus dat beide landen lid moeten worden, maar of de Europese Unie dat in de huidige omstandigheden aankan, daar heb ik de grootste twijfels over. Laten we daarom zoeken naar nieuwe mogelijkheden, die al die landen een Europees perspectief bieden en de Europese Unie tegelijk in staat stellen zich politiek verder te ontwikkelen.
Wiersma (PSE ).
   – Voorzitter, ik wil beginnen met mijn landgenoot, de heer Eurlings, te feliciteren. Hij heeft in deze heel ingewikkelde kwestie als rapporteur moeten optreden en hij heeft volgens mij de klus tot zover heel goed geklaard. Wij hebben vanuit onze fractie natuurlijk ook het debat over Turkije en over de vraag of de onderhandelingen moeten beginnen op de voet gevolgd. Wij hebben als fractie zelfs onlangs een bezoek gebracht aan Turkije om onszelf op de hoogte te stellen van de discussie die daar wordt gevoerd. Het heeft ons standpunt opnieuw bevestigd. Turkije moet wat ons betreft in principe lid kunnen worden van de Europese Unie en dat is natuurlijk de eerste vraag die u moet beantwoorden.
De integratie van Turkije in Europa zou een cruciale en symbolische stap zijn. De EU stelt zich in dit opzicht ten principale niet op als een besloten vereniging, maar opent zich naar een land dat zich naar Europese normen richt. Wij verwachten een positieve uitwerking van het Turks lidmaatschap voor de toekomst, niet in het minst voor de ontwikkelingen in wat we het grotere Midden-Oosten zouden kunnen noemen. De voortgang binnen Turkije speelt natuurlijk ook een grote rol voor ons. De democratische veranderingen komen vooral de Turkse bevolking ten goede, maar Europa vertegenwoordigt ook de waarden waarvan zij deelgenoot willen zijn. Turkije verandert snel, de afgelopen jaren is gebleken dat Turkije op vele vlakken een enorme capaciteit tot hervorming heeft en dat proces willen we graag blijven ondersteunen.
Door onze fractie zijn de afgelopen tijd met name vier punten benadrukt. Ten eerste, de onderhandelingen gaan over een lidmaatschap van de Europese Unie. Een formule waarin op iets anders wordt aangestuurd, wijzen wij af. Ten tweede - en dat moet iedereen beseffen - de onderhandelingen zullen lang duren. Ten derde, omdat het zo lang zal duren en er zoveel moet worden gedaan, garandeert het openen van de onderhandelingen natuurlijk niet bij voorbaat een succesvolle uitkomst. Daadwerkelijke toetreding hangt uiteindelijk af van de voortgang van de hervormingen en de ontwikkelingen in Turkije zelf.
Wat de mensenrechten betreft, zijn we positief over de huidige dynamiek. Deze moet natuurlijk wel doorgaan. Mocht er een terugval zijn, dan bestaat uitdrukkelijk de mogelijkheid om de onderhandelingen op te schorten. Ook in eerdere gevallen is dat gebeurd, met name in het geval van Slowakije. Toen we niet tevreden waren over de politieke situatie in dat land, werden de onderhandelingen een aantal jaren opgeschort. Van discriminatie kan wat dat betreft dus niet worden gesproken. Al deze punten zijn ook terug te vinden zijn in het verslag van de heer Eurlings. Hij kan dus ook in de loop van deze week op onze steun rekenen. 

Duff (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, het is omwille van zowel onze stabiliteit als onze moraliteit van essentieel belang dat wij ons woord houden jegens Turkije. Als we erin toestemmen toetredingsonderhandelingen te openen, dan moeten we die ook tot het einde toe voeren. Het zogenaamde geprivilegieerd partnerschap is in mijn ogen een vals vooruitzicht dat bedoeld is om de integratie van Turkije in Europa af te wenden. Turkije is al enkele jaren geprivilegieerd partner, via de douane-unie en de NAVO, en dat heeft ons tot het punt van pretoetreding gebracht. Wat de uitkomst van de toetredingsonderhandelingen ook zal zijn, ontwikkeling van de relatie tussen Europa en Turkije is uitsluitend mogelijk via het proces van toetredingsonderhandelingen.
De heer Toubon en zijn vrienden stellen voor dat wij een geprivilegieerd partnerschap aangaan met Turkije waarbij een aantal elementen van het EU-lidmaatschap van toepassing zijn, maar waarbij geen sprake is van politieke vertegenwoordiging en Turkije niet verplicht is de Europese wetgeving en het beginsel van loyale samenwerking te eerbiedigen. Dit is waanzin: het is slecht voor Turkije, het ondermijnt de Europese Unie en het laat zien dat er binnen dit Parlement een enorm en verbijsterend gebrek aan zelfvertrouwen heerst ten aanzien van Europese projecten.
Tot besluit zou ik de Commissie en het voorzitterschap willen verzoeken nadere uitwerking te geven aan het voorstel voor een mechanisme om de onderhandelingen in geval van crisis op te schorten. Ik reken erop dat de Raad zich zal laten leiden door de geest van de Grondwet, die bepaalt dat één strijdlustige lidstaat niet voldoende is om een dergelijk mechanisme in werking te laten treden, maar dat daarvoor een derde van de lidstaten vereist is. 
Flautre (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb het gevoel dat al vanaf het begin van dit debat de feiten omtrent de mensenrechtensituatie en de stand van de democratie verdraaid dreigen te worden om te beantwoorden aan het gewenste einddoel, namelijk het al dan niet toetreden van Turkije. Een van de verdiensten van het verslag van de heer Eurlings is juist dat dit wordt vermeden. Zijn verslag bevat een schat aan zeer interessante en zeer precieze aspecten met betrekking tot de mensenrechtensituatie en het is bijkans onmogelijk hem te verwijten bepaalde aspecten te hebben afgezwakt ten gunste van een positief vooruitzicht op de toetreding. Dat is een grote verdienste, want het was een uitdaging van formaat.
Het komt mij voor dat een deel van de collega’s evenwel in een buitengewoon paradoxale positie verkeren, omdat niemand kan ontkennen dat het vooruitzicht op toetreding van Turkije een krachtige hefboom voor democratisering vormt. Wij hebben elkaar in onze interventies misschien niet voldoende herinnerd aan de pakketten wetgevingshervormingen die zijn doorgevoerd.
Men heeft gelijk als men zegt dat de zaken in de dagelijkse praktijk nog niet snel genoeg vooruit gaan. Als we vandaag echter de toetreding zouden afwijzen wegens het niet voldoen aan de politieke criteria van Kopenhagen, zou dit betekenen dat we zogenaamd in naam van de democratische waarden een democratiseringsproces zouden onderbreken, en dat is natuurlijk volkomen onlogisch en paradoxaal. Ik wil hiermee dus graag de aandacht vestigen op een zekere hypocrisie die in dat standpunt besloten ligt.
Als tussenvorm is er dan ook nog een strategie die erin bestaat steeds weer nieuwe voorbehouden te maken en de toetreding steeds weer uit te stellen. Er worden verplichtingen opgelegd, voorwaarden gesteld, alternatieve perspectieven gezocht. Ik denk dat de heer Brok gelijk heeft, maar ik trek daar niet dezelfde conclusies uit als hij: een strategie van een steeds weer uitgestelde toetreding loopt hoe dan ook uit op een mislukking.
Wat we moeten nastreven is een eerlijke toetreding met alles erop en eraan, waarvoor dan ook wel volledig aan een pakket eisen moet zijn voldaan. Ik denk dat met dit dubbele streven het multiculturele Europa zal zegevieren dat wij met de toetreding van Turkije tot stand wensen te zien komen. 
Papadimoulis (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de overgrote meerderheid van mijn fractie is van mening dat in principe steun moet worden gegeven aan de opening van onderhandelingen voor de toetreding van Turkije. Wij zijn evenwel van oordeel dat in het verslag-Eurlings veranderingen moeten worden aangebracht. Onze eis dat de Turkse leiding op praktische wijze blijk geeft van de eerbiediging van de Europese regels, moet beter uit de verf komen. Deze veranderingen moeten ook een tegengewicht zijn voor de onaanvaardbare druk die door de leiding van de Verenigde Staten wordt uitgeoefend op het Nederlands voorzitterschap. De VS willen een toetreding van Turkije tot de Europese Unie, dat wil zeggen praktisch zonder enige voorwaarden.
De lange, moeilijke en onzekere reis van Turkije op de weg naar toetreding moet in de praktijk worden veranderd, en niet alleen op papier. Ik vraag de Europese Commissie om onmiddellijk een routekaart op te stellen en daarin een concreet en controleerbaar tijdschema op te nemen voor de toepassing van de politieke criteria van Kopenhagen. Ook moet daarin de klemtoon worden gelegd op de noodzaak dat Turkije Cyprus erkent, het Turkse bezettingsleger wordt teruggetrokken uit het noordelijk gedeelte van het eiland, zichtbare vooruitgang wordt gemaakt bij het streven naar een oplossing van de problemen van het Koerdische volk, de mensenrechten worden geëerbiedigd en een nieuwe grondwet wordt uitgevaardigd.
In mijn land, Griekenland, hopen wij dat deze moeilijke Europese reis - die over enkele dagen voor Turkije begint - een democratischere en vreedzamere buur zal opleveren, en aldus ook tegemoet wordt gekomen aan de eisen van het maatschappelijk middenveld in ons buurland. 
Coûteaux (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden van de naties van Europa, uiteraard zullen de pleitbezorgers van de Franse soevereiniteit tegen dit verslag stemmen, maar wij zouden de nadruk willen leggen op het onwezenlijke karakter van dit debat; in feite weten we heel goed dat het besluit al genomen is, niet in 1999 in Helsinki en zelfs niet eens in Europa, maar vele jaren eerder al in Washington. Dit is overigens al aangekondigd in 1997, door president Clinton die op bezoek was in Istanboel.
Dat verklaart de ongelooflijke arrogantie van de heer Erdogan, die heel goed weet dat hij de toetreding al binnen heeft; ik herhaal dat hij gesteund wordt door de Verenigde Staten en dat hij zich steeds onbeschaamder gedraagt naarmate hij tot zijn verbazing merkt dat sommige staten aarzelen, zoals mijn eigen land, Frankrijk. Hij dient eraan herinnerd te worden – en de president van de Franse Republiek zal daar zeker rekening mee moeten houden – dat Frankrijk nog altijd een democratie is en het volste recht heeft om te aarzelen.
Hij betoont zich eveneens arrogant door zijn weigering in te gaan op twee vragen die ik alleen maar noem, omdat ze hier al ter sprake zijn gebracht. Waarom weigert hij zo halsstarrig de verschrikkelijke Armeense genocide te erkennen? Ik heb over dit onderwerp een schriftelijke verklaring ingediend waarin ik er met name aan herinner dat dit Parlement tot tweemaal toe, in 1987 en in 1990, geweigerd heeft wat voor onderhandelingen dan ook aan te gaan zolang deze volkerenmoord niet is erkend. Het is verbazingwekkend dat dit Parlement zo’n gebrek aan logica aan den dag legt en dat het zo weinig getrouw is aan zichzelf. Ik wil ook de kwestie Cyprus noemen. Het is toch niet te geloven dat men wil toetreden tot een club van staten, een vergadering van staten, een federatie van staten – Joost mag het weten, niemand weet wat het is – terwijl men een van de leden daarvan niet erkent. Het is waar dat deze Europese Unie een handje heeft van dit soort gebrek aan logica. We zijn namelijk bezig weet ik wat op te bouwen; misschien kun je het een ratjetoe noemen, maar het heeft natuurlijk niets te maken met Europa. 
Camre (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, bij het lezen van dit verslag moet men vaststellen dat de rapporteur en de meerderheid achter het verslag zich ten zeerste bewust zijn van de diepgaande verschillen tussen Turkije en de EU. Het is niet alleen een kwestie van enige economische aanpassingen, maar het gaat om twee zeer verschillende beschavingen, met onverenigbare normen en waarden. Geen verantwoordelijke politicus kan op grond van dit verslag tot een andere conclusie komen dan dat Turkije niet thuishoort in de EU en dat er geen grondslag is om met toetredingsonderhandelingen te beginnen.
De meerderheid van het Europees Parlement deelt deze zienswijze echter niet. Hier baseert men zich op de opvatting dat wij allen graag Duitsers willen zijn: niet de slechte oude Duitsers die in 1945 een definitieve nederlaag leden, maar de goede nieuwe Duitsers met hun correcte meningen, die gehoorzaam akkoord gingen met het opgeven van de D-mark en het invoeren van de euro, die de Duitse economie verwoest en tienduizenden werkloos maakt; de goede Duitsers die zonder een kik te geven vreemdelingen laten immigreren en de Duitse cultuur van binnenuit laten afbreken. Zo probeert de EU ons allemaal te veranderen, en hier gelooft de meerderheid dat je zo ook de Turken kunt veranderen; maar Turkije is Europa niet. De Turken willen geen Duitsers zijn – dat zien we immers duidelijk in Duitsland.
Er is een reden voor de ontelbare problemen van Turkije, en die reden is een beschaving die schadelijke gevolgen heeft voor de maatschappelijke ontwikkeling. Wat de EU zegt, komt er immers feitelijk op neer dat Turkije zijn islamitische cultuur moet opgeven. De heer Schulz zei het hier vandaag ronduit: “Turkije moet al onze wetten en waarden overnemen.” Dat kan Turkije natuurlijk niet. Je kunt een land zijn cultuur niet ontnemen – het kost in elk geval eeuwen als men dat wil proberen. Daarom zal vrijwel zeker niet aan de eisen worden voldaan, maar over tien jaar zal dit Parlement een prachtig verslag aannemen, waarin staat dat aan de eisen is voldaan, hoewel iedereen weet dat dat niet het geval is. De bevolking van Europa is tegen de toetreding van Turkije tot de EU. De sterkste tegenstanders zijn de Grieks-Cyprioten, het Europese volk dat het laatst met Turkije in oorlog is geweest; het noordelijk deel van hun eiland is nog steeds bezet door Turkije. De bevolking telt echter niet mee in Europa. Hier heerst de zogenaamde elite, en hoewel die slechts 45 procent van de kiezers achter zich heeft, schrikt ze er niet voor terug om de bevolking onder dwang te zetten. Cyprus wordt regelrecht met uitsluiting bedreigd ...
Allister (NI ).
   - (EN) Mijnheer de Voorzitter, is dit de Europese Unie of koesteren sommigen onder ons wellicht expansionistische ambities die verder reiken dan de grenzen van Europa? Dat is een centrale en bepalende vraag die het verzoek van Turkije om lid te mogen worden van de EU doet rijzen.
Turkije maakt geen deel uit van Europa, het maakt deel uit van Azië: slechts een klein strookje land naast Istanboel ligt in Europa. Daarmee is het nog geen Europese natie. Dan kun je net zo goed zeggen dat Spanje Afrikaans is omdat het een paar buitenposten heeft op de Noord-Afrikaanse kust. De wens van de EU om Turkije in haar armen te sluiten spruit voort uit schaamteloos expansionisme.
Turkije zelf kent overigens ook een geschiedenis van schaamteloos expansionisme. Dat moge blijken uit de meedogenloze invasie en bezetting van Noord-Cyprus. Uit de genocide die Turkije op het Armeense volk heeft gepleegd. En uit de onverdraagzaamheid waarmee, vooral wanneer het christenen betreft, de godsdienstvrijheid met voeten wordt getreden – de omvangrijke pretoetredingssteun uit Brussel ten spijt.
Nee – wij kunnen het heel goed stellen zonder de Turkse natie en de Turkse cultuur. 
Van Orden (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, velen van ons aan deze zijde van het Parlement zijn groot voorstander van toetreding van Turkije tot de EU. Er hebben zich de afgelopen tachtig jaar enorme veranderingen voltrokken in Turkije; sinds het land in 1999 officieel werd aangemerkt als kandidaat voor de Europese Unie is het tempo waarin de hervormingen plaatsvinden drastisch toegenomen. Velen van ons herinneren zich ook dat Turkije al zo’n vijftig jaar een betrouwbare NAVO-bondgenoot is en dat het land een groot deel van deze periode te lijden heeft gehad onder terroristische aanslagen door organisaties die werden gesteund door de Sovjet-Unie. Wij die achter Turkije staan maken ons geen illusies over de problemen die nog vóór ons liggen en het werk dat nog verzet moet worden. Daarom erkennen we ook dat de onderhandelingen waarschijnlijk tien of vijftien jaar in beslag zullen gaan nemen. De paniekzaaiers onder ons doen alsof Turkije binnen een maand zal toetreden. Turkije heeft veel uiterst succesvolle industriesectoren en een in vele opzichten krachtige economie, maar het is nog altijd een arm land. De economische uitdagingen zijn ontzagwekkend, maar de potentiële voordelen zijn ook niet mis.
Er valt nog heel wat te verbeteren aan de eerbiediging van de mensenrechten, maar laten we niet vergeten dat bepaalde extremistische groeperingen de term “mensenrechten” misbruiken om sympathie te kweken voor hun eigen zaak. Het zou naïef zijn als wij, Europese centrum-rechtse politici, politieke groeperingen die nauwe banden onderhouden met terroristen in de kaart zouden spelen.
We kunnen eindeloos doorpraten over Cyprus. Maar het is niet Turkije dat in het beklaagdenbankje hoort. De Turks-Cyprioten gaven hun steun aan het plan van de Verenigde Naties dat onder andere voorzag in de geleidelijke terugtrekking van de niet-Cypriotische strijdkrachten - zowel de Turkse als de Griekse - van het eiland, en Ankara stond daar volledig achter. Velen zeggen dat het karakter van de EU fundamenteel zou veranderen als Turkije zou toetreden. Als daarmee bedoeld wordt dat er een einde komt aan het rücksichtslose streven naar politieke integratie en aan de idee van de een of andere Europese staat, dan juich ik dat alleen maar toe.
Ook ik maak mij zorgen over het vrij verkeer van personen, maar dat is een probleem met een bredere reikwijdte dan alleen de toetreding van Turkije. Nu, vier dagen voordat de Europese Raad bijeenkomt, moeten we het krachtige, positieve signaal afgeven aan Turkije dat het welkom is als lid van de Europese Unie. Dat signaal zal een bredere positieve weerklank teweegbrengen. Laten we nú het groene licht geven voor het openen van de onderhandelingen met Turkije, niet met tegenzin, maar enthousiast. 
Napoletano (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik hoop dat het Europees Parlement een duidelijke boodschap stuurt in de richting van de Raad van 17 december aanstaande door zich uit te spreken voor het starten van de onderhandelingen met toetreding als doel. Dat is het juiste en coherente antwoord op de door Turkije geboekte vooruitgang, zoals blijkt uit het nauwgezette en grondige verslag van de Commissie.
De start van de onderhandelingen betekent zowel voor Turkije als voor de Europese Unie het begin van een lang proces met nieuwe, diepgaande veranderingen. Zoals de situatie nu is, lijkt mij dat het enig verdedigbare traject. Ik hoor spreken over een speciaal partnerschap, dat in de plaats van toetreding zou komen indien Turkije niet in staat blijkt het acquis communautaire over te nemen. Het starten van de onderhandelingen betekent niet een automatische garantie voor toetreding tot de Unie, maar nu al gaan praten over andere vooruitzichten wekt bij onze gesprekspartners terecht achterdocht aangaande de werkelijke wil van de vijfentwintig.
Laten wij daarom proberen duidelijk en transparant te zijn en dit land een echte kans bieden. De politieke wil van de huidige en toekomstige politieke leiders in Turkije en met name van het Turkse volk zal bepalend zijn voor de toekomstige ontwikkeling van onze betrekkingen. Laten wij de tegenstanders in dat land van democratie en seculiere overheid geen alibi verschaffen, want daar zouden wij nog wel eens bitter berouw van kunnen krijgen.
Collega Camre zou ik willen zeggen dat de rechtsorde van mijn land eerwraak en de nietigverklaring van het misdrijf verkrachting door huwelijk heeft gekend, maar ik zou er nooit aan gedacht hebben dat te wijten aan de katholieke cultuur. Daarom wil ik u vragen hierover na te denken. 
Malmström (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dit is een enorm belangrijk verslag, dat komt op een moment dat de leiders van de lidstaten nog steeds niet de laatste hand hebben gelegd aan de conclusies van de topontmoeting van dit weekeinde. Het is niet gemakkelijk om te interpreteren wat er zal gebeuren, als men luistert naar de fungerend voorzitter van de Raad. Daarom is het belangrijk dat wij hier in het Europees Parlement een sterk en duidelijk signaal afgeven, en ik hoop dat het verslag-Eurlings met een brede meerderheid zal worden aangenomen.
De kwestie Turkije staat al langdurig op de Europese agenda. Het lidmaatschap is in veel landen controversieel. De onrust hierover moeten wij natuurlijk serieus nemen. Wij hier en alle leiders van Europa hebben de belangrijke taak om te proberen de voordelen van een Turks lidmaatschap uiteen te zetten. Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat een democratisch en economisch stabiel Turkije van grote waarde zou zijn voor de EU. Turkije zou een brug kunnen worden tussen Europa en de islamitische wereld en ons grote kansen kunnen bieden om gemeenschappelijke problemen op te lossen en om fanatisme en terrorisme te bestrijden.
Ons gemeenschappelijke Europa is geen christelijk project. Het is een Unie van waarden, en Turkije werkt op dit moment hard en doelbewust aan het aannemen van die waarden. De vorderingen in Turkije zijn indrukwekkend en moeten worden aangemoedigd. Daarom moet men Turkije dit weekend een datum geven.
De tegenstanders van Turkije redeneren alsof Turkije morgen lid wordt. Dat is natuurlijk niet het geval. Het wordt een lang proces, dat misschien wel vijftien jaar duurt. Over vijftien jaar zien zowel de EU als Turkije en de rest van de wereld er anders uit. Tot dan toe moet zowel de EU als Turkije veranderen. In het verslag-Eurlings staat een lange lijst maatregelen die Turkije moet nemen voordat het lidmaatschap aan de orde is. Die maatregelen zijn niet onderhandelbaar. Het gaat om Cyprus, de mensenrechten en vooral ook de situatie van de Koerden. De grote Koerdische minderheid moet worden erkend en volwaardige rechten krijgen op het gebied van taal, cultuur en politiek.
Een meerderheid van de Commissie buitenlandse zaken heeft dit verslag goedgekeurd, en ik geloof en hoop dat het bij de stemming van woensdag met een grote meerderheid zal worden aangenomen. Elk ander besluit op de topontmoeting dan het beginnen van onderhandelingen – en wel onderhandelingen die op een volledig lidmaatschap gericht zijn – zou een groot fiasco zijn. 
Voggenhuber (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het huidige debat over de toetreding van Turkije bewijst hoe zwak, onzeker en verscheurd dit Parlement is, de instelling waar dit besluit is genomen. Alle kampen en fracties in het Parlement zijn verdeeld en dat weerspiegelt ook de onzekerheid van de bevolking van de Europese Unie. Vanwaar die zwakte, die onzekerheid? Komt het omdat we rijkelijk laat, te laat hierover zijn gaan nadenken en nu beginnen te beseffen dat we met deze beslissing een definitie geven aan Europa, dat we de grenzen van Europa vastleggen en het einddoel van de Europese integratie bepalen, zonder het met zoveel woorden te zeggen en zonder het met elkaar te hebben besproken, zonder de parlementen van Europa te hebben geraadpleegd en zonder een openbaar debat tussen de burgers te hebben gestimuleerd? Komt het omdat we de meerderheid van de burgers niet kunnen winnen voor een toetreding van Turkije? Komt het door de bijzonder zwakke legitimering van de staatshoofden en regeringsleiders om achter gesloten deuren zonder de inbreng van parlementen en in alle afzondering Europa te definiëren, vooral als je er de Europese verdragen op naleest? Europa definiëren is een taak voor de parlementen, niet voor de staatshoofden en regeringsleiders.
Zij hebben dat in 1999 achter gesloten deuren gedaan, zonder de parlementen te raadplegen, zonder advies van de Commissie. Dat is geen basis voor zulk een ingrijpende stap. Is het echt zo’n loze bewering dat vele voorstanders de toetreding van Turkije willen gebruiken om het idee van de stichters van de federale staat Europa definitief in de kiem te smoren? En als het dan toch gaat over hefbomen voor democratie en vredesdividenden, waarom is dan niet de toetreding van de Balkan onze grootste prioriteit en de omvorming van een chronisch crisis- en conflictgebied tot een gebied waar vrede heerst? En dan dat laatste argument van de hefboom voor democratie: als we met een toetreding landen en staten in democratieën kunnen veranderen ...
Ransdorf (GUE/NGL ).
    Wat is Turkije vandaag de dag precies? Het is binnen één staat zowel een eerste- als een derdewereldland. Misschien is het zelfs mogelijk het hedendaagse Turkije te beschrijven op dezelfde manier als graaf Mirabeau Pruisen beschreef, namelijk niet zozeer een staat met een leger als wel een leger met een staat.
Wat zou Turkije kunnen zijn of wat zou het moeten zijn? Het kan en zou een normale Europese staat moeten zijn met uitgebreide waarborgen ten aanzien van de burgerrechten en gegarandeerde stabiele betrekkingen met zijn buurlanden, waardoor alle buurlanden van Turkije een internationaal bindende garantie krijgen. Het moet uiteraard ook een staat zijn waarin de sociale rechten worden geëerbiedigd en waarin vakbonden vrij kunnen worden opgericht door degenen die dat willen. Bovendien moet het een stabiel economisch project zijn, wat investeringen in het oosten van het land zal vergen, en het moet in staat zijn de eeuwen van achterlijkheid uit te bannen. Dit betekent dat Turkije Europees moet worden en niet dat Europa Turks moet worden, wat zou leiden tot het afglijden van het Europese project tot een vrijhandelszone.
Toen de heer Schröder de heer Erdogan onlangs zijn vriend noemde, bedoelde hij dat…
Karatzaferis (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, als de geesten van Adenauer, De Gaulle en Spaak hier zouden rondwaren, zouden bij hen de rillingen over de rug lopen als ze hoorden waarover wij hier spraken. Niet dat wij beslissen of Turkije al dan niet wordt opgenomen in Europa! Als de Amerikanen niet hadden gewild dat Turkije in Europa werd opgenomen, zouden wij nooit een dergelijk debat hebben gevoerd.
Er stelt zich dus een institutioneel vraagstuk. Zij wij een autonome politieke entiteit, of varen wij in het zog van de Amerikanen? Wat is Turkije eigenlijk? Sedert wanneer is Turkije Europees? Vraagt u uw kind thuis! Vraagt u uw kind, dat aardrijkskunde leert, waar Turkije ligt. In Europa of Azië? Vraagt u de priester die u in de echt heeft verbonden of Turkije in Europa ligt.
Dan nu het verslag-Eurlings. Het oorspronkelijke verslag zag er anders uit dan het onderhavige. Het verschil is net zo groot als het verschil tussen de Bijbel en de Koran. En nu wij het toch over de Bijbel hebben, moet ik u herinneren aan de spraakverwarring - eeuwen geleden - van de Toren van Babel. Die viel in duigen! Als u wilt dat ook Europa in duigen valt, dan moet u 80 miljoen Turken daarin opnemen, met hun andere cultuur en hun andere godsdienst. Toen De Gaulle samen met andere Europeanen Europa opbouwde, zei hij: “Europa wordt bepaald door zijn grenzen, door zijn christelijk geloof en zijn Grieks-Romeinse cultuur”. Nu laten wij de Turken binnenkomen. Dat is een misdaad tegen Europa. Maakt u zich daaraan niet schuldig. 
Ryan (UEN ).
   - (EN) Mijnheer de Voorzitter, deze week is zonder twijfel van historisch belang voor de bredere ontwikkeling van de Europese Unie. Het Europees Parlement zal zich via een stemming uitspreken voor of tegen het openen van toetredingsonderhandelingen tussen Turkije en de EU. De leiders van de 25 regeringen van de Europese Unie die later deze week in Brussel bij elkaar komen, zullen formeel het startsein geven – of niet – voor toetredingsonderhandelingen tussen de Europese Unie en de Turkse regering.
Laten we de reikwijdte van deze beslissing niet onderschatten. Er bestaat geen aanvaardbare tussenoplossing wanneer het aankomt op het lidmaatschap van de Europese Unie. Een land is lid van de Europese Unie of het is dat niet. Dat is waar het hier om draait. Naar mijn mening moet een land dat zich bij de Europese Unie wil aansluiten vanzelfsprekend aan alle aspecten van de criteria van Kopenhagen voldoen.
Ik breng u in herinnering dat de Europese Commissie een beoordeling heeft uitgevoerd van de vorderingen van Turkije in zijn streven naar het EU-lidmaatschap. In het beoordelingsverslag, dat in oktober verschenen is, verklaarde de Commissie dat de Turkse regering dit jaar een belangrijk pakket voorstellen had gepresenteerd, onder meer voor de afschaffing van de rechtbanken voor staatsveiligheid – waarmee de civiel-militaire verhoudingen in overeenstemming zouden worden gebracht met EU-normen – het versterken van de persvrijheid, de invoering van een clausule in de grondwet betreffende gelijkheid van mannen en vrouwen, en het schrappen van alle verwijzingen naar de doodstraf. Tijdens de vorige verkiezingen voerde mijn eigen partij campagne onder de slogan “Veel gedaan, nog veel te doen”. Ik denk dat dit ook hier het geval is. Er moet nog meer gedaan worden, maar er is al veel bereikt en dat moeten we erkennen.
Ik kan mij vinden in de bewoordingen van het verslag van vandaag, waarin gesteld wordt dat de Europese Raad moet stemmen vóór het onverwijld beginnen van de toetredingsonderhandelingen met Turkije en dat het doel van deze onderhandelingen de toetreding van Turkije is. Maar tegelijk klinkt ook het besef door dat nadere, substantiële politieke hervormingen in Turkije zullen moeten plaatsvinden voordat definitieve toetredingsonderhandelingen kunnen worden afgerond.
Eerder in dit debat werd gesuggereerd dat een van de redenen waarom Turkije buiten de Europese Unie gehouden zou moeten worden, is dat Turken geen christenen zijn. Dat druist toch zeker in tegen alles waar het christendom voor staat! In het christendom gaat het erom open te staan voor mensen en hen met open armen te ontvangen. Ik vind dat wij open en gastvrij moeten zijn en deze onderhandelingen van start moeten laten gaan. 
Mölzer (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, een Turkije dat volgens het verslag-Eurlings juridische, maatschappelijke en ook economische vooruitgang boekt en de weg van democratisering blijft bewandelen moet ons blij stemmen, als het echt zo is. Vooral omdat Turkije toch een bondgenoot is, een partner van de Europese Unie, die al lang zoiets als een geprivilegieerd partnerschap kent. Maar dat verandert niets aan het feit dat Turkije nooit een volwaardig lid van de Europese Unie mag worden en dat Turkije nooit een Europees land zal zijn. Als dit Europees Parlement werkelijk de Europese burgers wil vertegenwoordigen, moet het een duidelijk signaal uitsturen, omdat de overgrote meerderheid van de burgers – dat weten we allemaal – gekant is tegen de toetreding van Turkije. Als er desondanks toetredingsonderhandelingen met Turkije zouden beginnen, wordt de wil van het volk straal genegeerd. Onderhandelingen starten – zo leert de ervaring in de EU – levert vroeg of laat een succesvol resultaat op. De Turkse premier Erdogan laat er ook geen twijfel over bestaan dat onderhandelingen voor hem slechts één resultaat kunnen hebben, namelijk een volwaardig lidmaatschap zonder enig voorbehoud. Van de veel genoemde open onderhandelingen wil Ankara niets weten.
Een volwaardig lidmaatschap zou echter betekenen dat deze Europese Unie zich geopolitiek enorm zou vertillen en zo betrokken zou raken bij de crises in het Midden-Oosten. Ook financieel en economisch zou het de Unie boven het hoofd groeien; niemand kan de toetreding van Turkije betalen. De historisch gegroeide culturele identiteit van Europa zou bovendien door het lidmaatschap van een islamitisch land zonder enige twijfel barsten gaan vertonen. En de onvermijdelijke immigratie van miljoenen jonge werkloze Turken zou een reeks sociale en economische rampen veroorzaken ...
Toubon (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, voor de Franse afgevaardigden van de PPE-DE is de toetreding van Turkije niet de echte vraag. De vraag is: “Wat voor Europa willen wij?” Wij hebben nooit iets anders gewild dat een politiek Europa dat midden in de wereld staat, een Europa van de integratie en niet van de differentiatie, een Europa van gemeenschappelijk beleid en niet van variabele vorm.
Welnu, Turkije is een groot land, met een groot volk en een belangrijke beschaving, een wereld waarvan het bedrieglijk, pretentieus en zelfs geringschattend zou zijn om het in zijn historische grootheid te willen opnemen, in het gelid te willen plaatsen, te willen verzwakken. Toestemmen in de toetreding van Turkije tot de Europese Unie is het risico aanvaarden dat Europa een Volkerenbond wordt, een organisatie die vermaningen kan geven maar die onmachtig is als het erop aankomt deze in daden om te zetten; dat het wordt teruggebracht tot een strategisch bondgenootschap, eertijds tegen het communisme, morgen tegen het terrorisme; dat het verwordt tot een soort Eurazische wereldhandelsorganisatie; kortom, dat het een open Europa wordt, zonder bevoegdheden en zonder macht.
Wat wij willen is niet een Europa van verscheidenheid ten koste van de eenheid, maar een Europa van eenheid in verscheidenheid, volgens het devies van de ontwerp-Grondwet. Het gaat om ons plan voor de Europese Unie. De vlucht naar voren is geen plan en wordt door onze medeburgers niet langer geaccepteerd. We moeten samen met de volkeren aan Europa bouwen, in plaats van hen te negeren.
Deze opvatting over het gezamenlijk belang van Europa en Turkije heeft ons ertoe gebracht samen met onze Duitse vrienden enkele essentiële amendementen voor te leggen aan het Parlement. In plaats van ze helemaal te beschrijven wil ik alleen zeggen dat het geprivilegieerd partnerschap de enige mogelijkheid is om de lotsbestemmingen van Turkije en Europa stevig te verbinden zonder het Europees project of de historische rol van Turkije tussen Europa en Azië te schaden.
Beste collega’s, we moeten onze zelfbeheersing terugvinden: laten wij allen gezamenlijk de durf tonen om de mist van het diplomatiek conformisme te verdrijven, de realiteit onder ogen te zien en aan Turkije het voorstel te doen tot een broederschapsband op basis van gelijkheid met de politieke Unie van Europa. 
De Keyser (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik mijn collega Eurlings willen bedanken voor zijn uitstekende verslag en vooral voor zijn uitstekende vaardigheid tot luisteren. Ik denk dat de bereikte compromissen – mijn fractie heeft dat keer op keer gezegd – volkomen aanvaardbare compromissen zijn. Ik zou echter toch, na deze debatten te hebben aangehoord, nog wat willen filosoferen over – inderdaad mijnheer Toubon – hetgeen wij willen voor Europa.
Ik heb vandaag de meest uiteenlopende dingen gehoord en ik zou u nu het volgende willen zeggen. Wij zijn erin geslaagd invloed uit te oefenen op een democratische transformatie van Turkije, die zonder tanks, zonder kanonnen, zonder wapens wordt teweeggebracht door het Turkse volk. Dat is een democratische revolutie genoemd. We zijn er in geslaagd in vrede het Europese democratische model te verbreiden. Voor mij was deze uitdaging die wij bijna tot een goed einde hebben gebracht – nog niet helemaal maar wel bijna – een hoogst belangrijke uitdaging, en ik ben trots op dat Europa, een Europa dat het niet in de broek doet van angst, een Europa dat niet zegt: “Ik wijs deze cultuur af”.
Wij weten dat er nog heel wat moet gebeuren. We weten dat de kwestie Cyprus er nog ligt. We weten dat gewerkt moet blijven worden aan een betere eerbiediging van de mensenrechten. We weten dat ook het Koerden-vraagstuk er nog ligt. We weten dat er de problemen zijn van de positie van de vrouw. We weten – en wat dat aangaat doe ik een beroep op mijn Turkse vrienden – dat er het probleem is van de Armeense genocide. Het zal u tot eer strekken wanneer u deze problemen onder ogen ziet; het zal zeker geen afgang zijn. Maar wat ons betreft zou ik ook willen zeggen dat wij, die open, transparante onderhandelingen willen, dat wij ook een volwaardig partnerschap voor Turkije willen, zonder allerlei beperkingsclausules. U heeft gelijk, mijnheer Toubon, dat het een groot land is, met een grootse cultuur, en wij zouden vereerd zijn het te mogen opnemen in de Europese Unie, mits het voldoet aan de criteria van Kopenhagen, maar dan ook alleen de criteria van Kopenhagen. 
De Sarnez (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, waar het werkelijk om gaat is, heel simpel, de vraag wat voor Europa wij willen. Willen we alleen een vrijhandelszone of willen we een politiek Europa opbouwen met een belangrijke rol op het wereldtoneel in het vooruitzicht? Op die vraag – en die vraag alléén – zouden de staatshoofden en regeringsleiders op 17 december een antwoord moeten zien te vinden.
Elke Raad opnieuw, elke top opnieuw worden er essentiële besluiten genomen over onze toekomst zonder dat de staatshoofden en regeringsleiders ooit – niet eens ook maar een dag, niet eens ook maar een paar uurtjes – over de kern van de zaak debatteren. Dat is geen verantwoordelijk functioneren van onze instellingen. We mogen niet heimelijk, welhaast zonder erbij stil te staan blijven beslissen over de toekomst van onze Unie, zonder dat de volkeren van Europa in de debatten worden betrokken.
Ons wordt vandaag te verstaan gegeven dat we niet terug kunnen omdat het daar te laat voor is, en tegelijkertijd wordt ons duidelijk gemaakt dat er over tien of vijftien jaar altijd nog tijd zal zijn om deze vraag te behandelen. Dat is eens te meer een ongerijmdheid.
Ik ben een overtuigd Europeaan en ik geloof dat wij een politiek en democratisch Europa moeten bouwen waarin de burgers eindelijk ten volle hun aandeel kunnen leveren; maar hoe meer Europa zich ongelimiteerd blijft uitbreiden, des te meer zal het het risico lopen blijvend zwakker te worden. En één ding weet ik wel: meer dan ooit heeft de wereld Europa nodig.
Het evenwicht in de wereld hangt af van het voortbestaan van Europa; de democratie en de vrede in de wereld hangen af van het voortbestaan van Europa. Laten wij die kans niet verknoeien. Ik dank u voor uw aandacht. 
Ždanoka (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, zoals al gezegd is, stelt de meerderheid van de mensenrechtenactivisten in Turkije – ook Leyla Zana – zich op het standpunt dat een positief besluit ten aanzien van het verzoek van Turkije toe te mogen treden tot de EU zal bijdragen tot een verbetering van het Turkse beleid inzake etnische, godsdienstige en taalminderheden. Ze hebben goede redenen om dit te zeggen. Mensenrechtenactivisten in Letland waren dezelfde mening toegedaan in de tijd dat de discussie gaande was over de kandidatuur van Letland voor lidmaatschap van de EU. Helaas zijn de Letse mensenrechtenactivisten nu bitter teleurgesteld. Er zijn weliswaar onder druk van de Europese instellingen enkele wetswijzigingen doorgevoerd die verband houden met problemen die van groot belang zijn voor minderheden, maar dat waren slechts cosmetische ingrepen. Om een voorbeeld te geven: de verbeteringen die in de wetgeving inzake talen zijn aangebracht, waren bedoeld om slechts één specifieke taalminderheid te begunstigen, namelijk Engelssprekende zakenmensen.
In Turkije zien we hetzelfde gebeuren: haastig worden er cosmetische maatregelen getroffen. Zo heeft de Turkse regering toestemming gegeven particuliere taalcentra te openen die cursussen aanbieden in het Koerdisch, Roemeens en andere talen. Een particulier taalcentrum is iets wezenlijk anders dan wat wij als school zouden erkennen – een term die in het verslag van de heer Eurlings wordt gebruikt.
Mijn land, Letland, is een lidstaat van de EU geworden, ook al werden de rechten van taalminderheden niet door de Letse autoriteiten erkend. Het was een gemiste kans dat de EU-instellingen het toetredingsproces niet gebruikten om te bevorderen dat Letland aan de criteria van Kopenhagen zou voldoen.
Deze geschiedenis mag zich in het geval van de toetreding van Turkije niet herhalen. Wij hopen dat Turkije over vijftien jaar volledig aan de criteria van Kopenhagen voldoet. Wij roepen de Commissie op elke gelegenheid aan te grijpen om er bij de Turkse regering op aan te dringen dat deze de Koerdische minderheid in het land erkent en de voorwaarden schept die noodzakelijk zijn om te waarborgen dat deze minderheid gerespecteerd en beschermd wordt. 
Pafilis (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de Communistische Partij van Griekenland is tegen de Europese Unie en tegen de uitbreiding daarvan, en daarom kunnen wij niet instemmen met de toetreding van Turkije. Onze redenen hebben niets met nationalisme, chauvinisme of cultuur uit te staan. Wij hebben daarvoor politieke redenen, dezelfde redenen als wij indertijd hadden ten aanzien van de toetreding van Griekenland en zijn verblijf in de Europese Unie. Wij willen evenwel enkele serieuze vraagstukken aan de orde stellen in verband met zowel het beleid van de Europese Unie als het verslag-Eurlings.
In de tot nu toe verschenen Raadsdocumenten en in het bovengenoemd verslag wordt de Turkse invasie in Cyprus en de bezetting van een gedeelte van een onafhankelijke VN-lidstaat, en huidige lidstaat van de Europese Unie, totaal niet ter sprake gebracht of zelfs verhuld. De Turkse regering weigert bovendien op provocerende wijze de republiek Cyprus te erkennen, en de erkenning van het noordelijk gedeelte in te trekken. Als zoiets in Frankrijk, Groot-Brittannië, Italië of Duitsland zou gebeuren, zou u dan onderhandelingen beginnen? Waar blijft de gelijkwaardigheid van de landen van de Europese Unie?
Ten tweede zijn door de verschillende Turkse regeringen steeds weer nieuwe vraagstukken opgeworpen in verband met de grensconflicten met Griekenland, ofschoon die overduidelijk zijn geregeld in de internationale verdragen. Het enige probleem dat nog opgelost moet worden betreft de afbakening van het continentaal plat in de Egeïsche Zee. De Europese Unie heeft tijdens de besprekingen en vooral met het besluit van Helsinki deze aanspraken van Turkije gelegitimeerd. De agressiviteit van Turkije in de Egeïsche Zee wordt alsmaar groter en uit zich dagelijks in tientallen schendingen van het Grieks luchtruim.
Ten derde wordt in het verslag gesproken over aanzienlijke vorderingen bij de democratisering. De heer Eurlings - die niet naar ons luistert - heeft Turkije bezocht en gezegd verrast te zijn. Misschien was hij niet in Turkije, maar ergens anders? Er zijn weliswaar veranderingen aangebracht, maar die zijn beperkt en niet van inhoudelijke aard ...
Lundgren (IND/DEM ).
   –Mijnheer de Voorzitter, de Zweedse partij Junilistan beschouwt de geografische ligging of de islamitische religie van Turkije niet als hindernissen voor het EU-lidmaatschap van dit land. Turkije is belangrijk voor Europa. Wij juichen het toe dat Turkije toenadering zoekt tot de EU en zich inspant om te voldoen aan de criteria van Kopenhagen. We mogen echter niet de ogen sluiten voor het feit dat zowel Turkije als de EU moet veranderen voordat een volledig EU-lidmaatschap mogelijk is.
Turkije moet afrekenen met zijn verleden en de volkerenmoord op de Armeniërs toegeven. Het moet zijn minderheden volledige mensenrechten geven. Het moet een zodanig economisch ontwikkelingsniveau bereiken dat een volledig lidmaatschap geen spanningen met zich meebrengt die de interne markt kunnen bedreigen.
De EU moet ook veranderen. Het gemeenschappelijk landbouwbeleid moet worden afgeschaft en het structuurbeleid moet worden gewijzigd voordat het grote en arme Turkije kan worden opgenomen. Reeds genomen besluiten houden in dat het bijna onmogelijk is om vóór het jaar 2013 een uitgebreide hervorming van het landbouwbeleid tot stand te brengen.
Teneinde voor voldoende steun bij de burgers te zorgen moeten de lidmaatschapsonderhandelingen bovendien pas beginnen nadat het vraagstuk in de verkiezingscampagnes van lidstaten gedurende de eerstvolgende jaren is bediscussieerd. Ten slotte moet het vraagstuk van de Europese Grondwet opgelost zijn voordat we over het lidmaatschap van Turkije gaan onderhandelen.
Een volledig Turks lidmaatschap is een kwestie van zeer lange termijn en vereist grote en ingrijpende politieke en economische veranderingen, zowel in Turkije als in de Europese Unie. 
Masiel (NI ).
    Dames en heren, de vraag is verkeerd gesteld. De vraag is niet of Turkije al dan niet reeds aan de eisen van de Europese Unie voldoet. De vraag moet zijn of wij het islamitische Turkije willen opnemen in Europa, dat is gegrondvest op christelijke waarden. Er wordt hier gesproken over de door Turkije geboekte vorderingen. Als psycholoog hecht ik aan het welzijn van ieder mens, maar ik weet dat niet alles wat voor de mens belangrijk is, ook meetbaar is. Ook de emoties en de gevoelens van de Europese bevolking zijn van belang en die zijn eerder afwijzend. Sinds twintig jaar observeer ik moslims in Brussel en ik zou niet wensen dat een zo groot land in de Europese Unie invloed zou krijgen op het lot van mijn land, Polen. Wellicht zijn onze werelden over vijftig jaar klaar voor een ontmoeting, maar niet eerder. Laten wij moslims helpen in de landen waar zij wonen. Laten wij zorgen voor de spoedige oprichting van een Palestijnse staat, want de bevolking heeft daar ernstig te lijden van het optreden van Israël. Hier ben ik voor en dit is urgent. Wij hebben echter geen enkele verplichting tegenover Turkije. Laten wij niet hypocriet zijn. Wij mogen niet bang zijn om “nee” te zeggen tegen Turkije…
Langen (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, collega Toubon vroeg wat voor een Europa wij willen? Wie voor het Europa van het Constitutioneel Verdrag en de integratie is, kan Turkije niet als volwaardig lid aanvaarden.
Turkije is een belangrijke partner en dat willen wij zo houden, maar dan wel via een geprivilegieerd partnerschap en niet met een volwaardig lidmaatschap van de EU. Turkije zegt dat het 41 jaar geleden een volwaardig lidmaatschap is beloofd. Dat klopt niet. Doel van de overeenkomst van Ankara van 1963 was een douane-unie. Die belofte is sinds negen jaar vervuld. Turkije verlangt nu van ons een volwaardig lidmaatschap zonder mitsen en maren terwijl de toetredingsonderhandelingen niet eens begonnen zijn. Dat is chantage. Zo doet men misschien in Turkije aan politiek, maar niet in de EU.
De criteria van Kopenhagen gelden voor alle toetredingskandidaten. Vanwege de grote problemen met de democratie, de vrijheid van meningsuiting, de mensenrechten, de rechten van minderheden, de problemen met de buren in Armenië en Cyprus en met de Koerden is besloten dat Turkije, vooraleer onderhandelingen beginnen, moet voldoen aan de politieke criteria. Maar dat is nu beslist nog niet het geval. Dat zegt ook de Europese Commissie. Waarom dan toch toetredingsonderhandelingen moeten beginnen, weten alleen de Raad en de Commissie. Wij willen geen volwaardig lidmaatschap, wel een geprivilegieerd partnerschap met een speciale status, die beide partijen kunnen verhapstukken – zowel de EU als Turkije.
Als het dan tegen beter weten in toch tot toetredingsonderhandelingen komt, moeten het open onderhandelingen worden, die ook een alternatief kunnen opleveren, zoals wij willen. Wie dat voorstaat, doet Turkije een eerlijk en verstandig aanbod, gekenmerkt door politieke visie en toekomstgericht denken. Turkije is geen Europees land en zal het nooit worden, daarom is een geprivilegieerd partnerschap de juiste weg naar een gemeenschappelijke toekomst voor Europa en Turkije. 
Beglitis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in december 1999 stuurde de Europese Raad van Helsinki Turkije een duidelijke boodschap. Toen werd namelijk besloten Turkije een echte, en geen fictieve kandidatuur te geven. Tevens werd toen een duidelijk kader met voorwaarden en criteria opgesteld waaraan dit land zich moest houden. Dit unaniem besloten beleid van de EU heeft er mede voor gezorgd dat gedurende de afgelopen vijf jaar aanzienlijke hervormingen ten uitvoer zijn gelegd in Turkije. Het zou verkeerd zijn de gemaakte vooruitgang te bagatelliseren, evenals het verkeerd zou zijn een idyllisch beeld van de situatie te geven. Inderdaad hebben wij allen kunnen vaststellen dat de situatie van de mensenrechten en de minderheidsrechten is verbeterd, dat veel wetgevend werk is verricht, dat de situatie anders is dan in het verleden - zoals ook Leyla Zana ons in het Europees Parlement heeft verzekerd - maar er zijn nog steeds grote tekortkomingen wat de eerbiediging van de Europese waarden en de verwezenlijking van het Europees acquis betreft.
Net zoals in 1999 moet ook met de onderhavige resolutie van het Parlement en met het door de Europese Raad te nemen besluit een duidelijke boodschap worden gegeven, de boodschap dat toetredingsonderhandelingen in 2005 overeenkomstig de besluiten van de Europese Raad van start kunnen gaan, met als einddoel toetreding tot de EU, mits Turkije de onderhandelingen met succes afrondt.
Deze boodschap mag echter niet als een blanco cheque worden opgevat. Veeleer moet deze een duidelijke Europese agenda bevatten, evenals een routekaart met een concreet tijdschema voor de tenuitvoerlegging van de verplichtingen van Turkije. Wij mogen in geen geval de indruk wekken dat Turkije kan onderhandelen en een eigen agenda erop na kan houden. In dit kader is het van doorslaggevend belang dat Turkije zijn verplichting nakomt in verband met de eerbiediging van de minderheidsrechten, van de rechten van de Griekse minderheid in Istanboel, Imvros en Tenedos, dat Turkije het oecumenisch karakter van het Patriarchaat eerbiedigt, dat het de Grieks-orthodoxe hogeschool van Chalki onmiddellijk heropent, het internationaal recht eerbiedigt en bijdraagt aan de oplossing van de operationele problemen overeenkomstig een concreet tijdschema en door middel van een beroep bij het Internationaal Hof van Justitie in Den Haag, en dat het tot slot de republiek Cyprus internationaal erkent en het bezettingsleger geleidelijk terugtrekt.
Wat het vraagstuk van de diplomatieke erkenning van Cyprus betreft, wilde ik graag van het Nederlands voorzitterschap en de heer Nicolaï horen wat het standpunt is van het Nederlands voorzitterschap met het oog op de Europese Raad.
Wij moeten met onze besluiten duidelijk maken dat het kader bepaald wordt door de Europese Unie en niet door de kandidaat-lidstaat Turkije. Turkije moet zijn angsten overwinnen en afrekenen met zijn verleden, ook met de negatieve kanten ervan. Het moet de moed opbrengen om die te erkennen. Daar staat echter tegenover dat bepaalde politieke krachten in Europa geen angst mogen zaaien of rampenscenario’s mogen fabriceren om binnenlandse redenen.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter ...

Kacin, Jelko (ALDE ).
    Dank u, mijnheer de ondervoorzitter. Turkije is al vele jaren lang een buurland, bondgenoot en partner van ons. Ook is het al vele jaren lang een kandidaat-lidstaat met een succesvolle markteconomie die wacht op een datum waarop de toetredingsonderhandelingen kunnen beginnen. In dat opzicht verschilt het land aanmerkelijk van Oekraïne.
Turkije is als een lange, zware trein die zich moeizaam voortbeweegt. Sinds het land vele jaren geleden echter de democratie heeft omarmd is de trein steeds sneller en veiliger gaan rijden. Wij staan toe dat de Turkse Europese trein een tunnel binnenrijdt. Zelfs de Oriënt-Express kan daarbinnen niet manoeuvreren. Treinen kunnen niet slalommen. Zij kunnen niet omkeren in tunnels. Turkije moet blijven bewegen in de richting van de democratie en richting Europa; een andere mogelijkheid is er niet.
Ik steun de uitbreiding van de Europese Unie en de europeanisering van Turkije. Geen enkel ander mechanisme van de Europese Unie zal meer stabiliteit, meer visie en meer ontwikkeling naar het Oosten brengen dan de aankondiging van de datum voor Turkije. Turkije zou zeker bereid zijn Cyprus te erkennen als heel Cyprus tot de Europese Unie behoorde. Wanneer heel Cyprus binnen de Europese Unie ligt, zullen er zich niet langer Turkse troepen bevinden. Dit is de manier om strategische veranderingen en strategische doelen te bereiken.
Dit is de reden dat ik Europa steun en mijn steun geef aan Turkije. Dank u zeer.
Hassi (Verts/ALE ).
   - Mijn dank aan de rapporteur voor het evenwichtige verslag. De oorsprong van de Turkse cultuur is veelzijdiger dan velen van ons weten. Die ligt ook in de Europese, Kaukasische en mediterrane culturen. De toetreding van Turkije zal onze culturen verrijken. Wij moeten ons nu aan de belofte houden die tijdens het Finse voorzitterschap aan Turkije is gedaan. Dat zou een logische voortzetting zijn van de oprichting en uitbreiding van de Europese Unie om de vrede te consolideren.
De tegenargumenten zijn onlogisch. Als de islam een belemmering zou zijn, dan bestempelen wij de 15 miljoen moslims die nu in de Europese Unie wonen, driemaal het inwonertal van Finland, tot tweederangs mensen. Degenen die de krijgstochten van de Osmanen in herinnering brachten, zouden bijvoorbeeld ook de Zweedse krijgstochten in de voorbije eeuwen in herinnering kunnen brengen. Het is van belang dat Turkije alleen mag toetreden als het land voldoet aan de criteria met betrekking tot de democratie, de mensenrechten, de rechtsstaat en het respect voor de rechten van minderheden. 
Agnoletto (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik hoop dat de Raad een precieze datum vaststelt voor de start van de onderhandelingen in het besef dat daarmee een lang traject begint, waarvan de uitkomst in grote mate zal afhangen van de verdere veranderingen die Turkije in die periode zal weten te realiseren.
Elke vorm van racisme van de kant van degenen die religie in een werktuig van discriminatie omvormen dienen wij van de hand te wijzen. Het samenleven van godsdiensten en culturen is de enig mogelijke toekomst voor een democratisch en multi-etnisch Europa.
Bij de onderhandelingen met Turkije dienen de oplossing van de kwestie Cyprus, de volledige eerbiediging van de mensenrechten, de politieke erkenning van het conflict in Koerdistan en de verbintenis te streven naar een vreedzame oplossing en een onmiddellijk staken van de vijandelijkheden - natuurlijk van beide kanten - in dat gebied centraal te staan.
Uitgerekend de Koerdische democratische organisaties en de verenigingen voor de rechten van de mens in Turkije - die ook nu nog dagelijks in de verdrukking zitten of getuigen zijn van groot onrecht - vragen ons de onderhandelingen te beginnen teneinde heel Europa te kunnen betrekken bij hun strijd voor democratie en mensenrechten.
Wij nemen natuurlijk nota van de tot nu gerealiseerde wijzingen in de grondwet en het wetboek van strafrecht, maar er bestaat geen twijfel over het ontoereikend karakter van die veranderingen. Er moet nog veel gedaan worden, zoals het wijzigen van de kieswet, het verminderen van de macht van het leger - dat onderworpen dient te worden aan de uitvoerende en de wetgevende macht - en het toestaan van het gebruik van de Koerdische taal bij officiële handelingen. 
Speroni (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik beperk mij ertoe te zeggen dat Turkije niet dient toe te treden tot de Europese Unie omdat het niet in Europa ligt! 
Vanhecke (NI ).
   – Voorzitter, de mogelijke toetreding van Turkije op termijn tot de Europese Unie, plaatst ons voor een historische verantwoordelijkheid. Het zij dus nogmaals gezegd: Turkije is geen Europees land. Het behoort noch geografisch, noch politiek, noch cultureel, noch economisch tot Europa. Het is bovendien een islamitisch land waar, zoals in alle islamitische landen, andere godsdiensten in feite niet of nauwelijks worden geduld. Het is een land dat aan geen enkele toetredingsvoorwaarde voldoet.
De historische verantwoordelijkheid die wij dragen, is de verantwoordelijkheid tegenover de Europese burgers, die deze Turkse toetreding terecht niet wensen en die geen ondemocratische beslissing door de strot geduwd mogen krijgen. Bovendien betaalt onze samenleving nu reeds een hoge tol voor het feit dat op ons continent miljoenen mensen van niet-Europese oorsprong soms zeer moeizaam samenleven met de autochtone bevolking. De Turkse toetreding met vrij verkeer voor zeventig en straks honderd miljoen niet-islamitische, niet-Europeanen, zal deze problemen exponentieel doen toenemen en kan tot het ergste leiden. Wij eisen dus een referendum waarin de Europese burgers zich kunnen uitspreken vóór of liever gezegd tegen deze potentiële Turkse toetreding. 
Dimitrakopoulos (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur, de heer Eurlings, van harte gelukwensen met zijn uitstekende werk en de samenwerkingsgezindheid waar hij gedurende de hele procedure blijk van heeft gegeven.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, wij zeggen “ja” tegen het Europees perspectief voor Turkije. Tegelijkertijd willen wij er echter aan herinneren dat dit perspectief is gekoppeld aan de voorwaarde dat de politieke en financiële criteria worden geëerbiedigd die werden verankerd in de conclusies van de verschillende Europese Raden, van Kopenhagen tot Helsinki en morgen Brussel.
Ik heb het verslag bestudeerd en wil met name de aandacht vestigen op de volgende paragrafen.
- In paragraaf 37 wordt een kader gegeven voor de bescherming en de eerbiediging van de minderheidsrechten; onder de minderheden nemen de Grieken van Istanboel, Imvros en Tenedos een bijzondere plaats in,
- In paragraaf 38 worden voorwaarden genoemd, en wordt met name gezegd wat Turkije moet doen jegens Cyprus: het moet de republiek Cyprus erkennen en de Turkse bezettingsmacht terugtrekken uit het noordelijk gedeelte van Cyprus;
- In paragraaf 40 wordt een multidimensionale methode gegeven voor de aanpak van de eventueel nog onopgeloste conflicten met buurlanden. Daarin wordt natuurlijk ook gezegd dat Turkije zich dient te onthouden van dreigementen en provocaties. Deze paragraaf dekt ook de Grieks-Turkse betrekkingen.
Tot slot wil ik, mijnheer de Voorzitter, vragen voor het verslag-Eurlings te stemmen. 
Swoboda (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, beste collega’s, ook ik zou collega Eurlings willen gelukwensen met zijn verslag, waarvan de opstelling geen gemakkelijke taak is. Vroeger ben ik ook eens rapporteur over Turkije geweest. Nu is het natuurlijker allemaal veel moeilijker geworden.
De Europese Unie zou een kapitale fout begaan mocht ze na jaren van beloften aan Turkije plots, nu Turkije zijn taak serieus neemt, de deur dichtgooien voor dit land. Wij hebben Turkije de afgelopen maanden en jaren veel geholpen en wij zullen Turkije moeten blijven helpen. Toch wil ik zeggen dat de cruciale vraag voor mij is: wordt Europa door het lidmaatschap van Turkije sterker of zwakker? We moeten open en eerlijk toegeven dat het Europa waar wij als parlementsleden voor moeten vechten op het spel staat. Als Turkije zich hervormt, zoals collega Schulz al heeft gezegd, en een transformatie doormaakt op het vlak van de mensenrechten, de kwestie Cyprus, de grensgeschillen, de regionale samenwerking – als dat Turkije lid wordt van de Europese Unie zal Europa er sterker door worden.
Terloops gezegd, het is interessant vast te stellen dat de aanvankelijk zo euforische aanbeveling van Amerika om Turkije lid te maken van de EU toch wat is verzwakt, omdat de Verenigde Staten intussen niet meer zeker weten of ze echt willen dat de Europese Unie wordt versterkt – met een zelfstandig, zelfdenkend en onafhankelijk Turkije, dat trouwens wel zijn nationalistische gevoelens wat zou moeten temperen als het lid wordt van de Europese Unie.
Ik ben voor het steunen van het verslag en voor het starten van onderhandelingen. Wij moeten Turkije echter wel vertellen dat het een moeilijke en lange weg zal worden. Turkije heeft de laatste twee, drie jaar enorm veel gedaan. Ik kan dat echt beoordelen en ik feliciteer Turkije hiermee, maar het zal nog jaren vergen om ook Europa de garantie te geven dat een nieuw Turkije, een ander Turkije lid wordt van de Europese Unie. 
Szent-Iványi (ALDE ).
    Ik ben voorstander van het openen van toetredingsonderhandelingen met Turkije en indien Turkije voldoet aan de toetredingscriteria, steun ik de toetreding van Turkije. Ik weet dat Turkije ver verwijderd is van dit doel, maar ik hoop oprecht dat het in staat zal zijn te voldoen aan de criteria, aangezien dit in ieders belang is. Ik steun de toetreding van Turkije zodra het aan de criteria voldoet, ook al weet ik dat toetreding aanzienlijke gevolgen zou hebben voor de toekomst van Europa.
Wij zijn gewend aan een Europa dat bestaat uit een gemeenschap van waarden, die gebaseerd is op een gemeenschappelijk cultureel erfgoed, een gemeenschappelijk verleden, en gemeenschappelijke tradities. Het Europa dat Turkije zal omvatten, zal een ander Europa zijn. Dat Europa zal namelijk een gemeenschap van politieke doelen zijn, die gebaseerd is op het gemeenschappelijk belang. Maar ik denk dat wij dat nodig hebben. De toetreding van Turkije is van het allergrootste belang als Europa echt een rol wil spelen op het toneel van de wereldpolitiek en het zijn rol van toeschouwer vaarwel wil zeggen. Het lidmaatschap van Turkije is tevens onmisbaar als we processen in het Midden-Oosten, Centraal-Azië en de Kaukasus willen beïnvloeden. En als we geen invloed uitoefenen op deze regio’s, zullen deze regio’s zonder meer een buitengewoon negatieve invloed hebben op ons. Turkije is voor ons allen van grote waarde: zijn toetreding is van groot belang en ik steun derhalve het openen van toetredingsonderhandelingen.
Sommer (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het hele debat over Turkije was al vanaf het begin een leugen. Dat was al zo in 1999 in Helsinki, toen Turkije kandidaat werd, hoewel velen daar niets voor voelden, en dat is ook vandaag nog zo. Het voortgangsverslag van de Commissie geeft gedetailleerd weer dat Turkije op geen enkel punt beantwoordt aan de criteria van Kopenhagen. En wat is de conclusie van de Commissie? Een aanbeveling tot het beginnen van toetredingsonderhandelingen. Dat is toch schizofreen en onverantwoord!
En dit Europees Parlement is goed op weg om net hetzelfde te doen, precies dezelfde fout te maken. Waarom? Uit nationaal of partijpolitiek belang? Tot eigen voordeel dus of gewoonweg uit angst? Willen wij echt gaan onderhandelen met een land waar de fundamentele mensenrechten niet bestaan, een land waar vrouwen tweederangsburgers zijn, waar maagdelijkheidstests, gedwongen huwelijken en eerwraak schering en inslag zijn, waar polygamie wordt geduld? Dat is een levenslange marteling voor vrouwen en het is onverantwoord om met zulk een land onderhandelingen aan te knopen.
In dit land, in dit Turkije moet zich in feite eerst een mentaliteitsverandering voltrekken, in de hoofden van de mensen moet er iets veranderen. Dat kan niet met dwang. Men moet de mensen overtuigen, men moet de mensen via politiek overtuigingswerk voor zich winnen. Zo’n mentaliteitsommekeer vergt wel tijd. Dat speel je niet zomaar in tien jaar klaar. Zoiets duurt minstens twee of drie generaties en waarom zouden wij Turkije niet de tijd willen geven? Bovendien weet toch iedereen dat we ons Turkije niet kunnen veroorloven. Noch op integratiegebied, noch financieel noch op het vlak van het veiligheidsbeleid.
De Europese Unie zou niet opgewassen zijn tegen dit land en daarom is deze hele discussie en vooral het Commissievoorstel om van Turkije een lidstaat van de tweede klasse te maken een leugen. Met een tweederangslidstaat, met lidstaten van verschillende klasse kan deze politieke unie in de toekomst niet meer functioneren. Zo maken wij onszelf kapot. De enige eerlijke optie voor Turkije is een geprivilegieerd partnerschap, een bijzondere relatie tussen buurstaten en ik zou u met nadruk willen verzoeken dat te ondersteunen. 
Hänsch (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, beste collega’s, de staatshoofden en regeringsleiders zijn in 1999 en 2002 een internationale verbintenis aangegaan ten opzichte van Turkije en die moeten ze op 17 december nakomen. De onderhandelingen moeten een aanvang nemen, niet alleen ter bestendiging van het hervormingsproces in Turkije, maar ook omwille van de internationale geloofwaardigheid van de Europese Unie. Dit is echter geen dag van blijdschap. Voor het eerst in de geschiedenis van de Europese Unie wordt de toetreding van een ander land door grote delen van de publieke opinie afgekeurd. Het ontbreekt aan de overtuiging dat Turkije een echt Europees land kan worden. En ook de positieve dingen die ik hier in het debat heb gehoord zijn met heel veel mitsen en maren omgeven. Dat hebben we maar zelden meegemaakt bij zulk een verstrekkende beslissing. Er ontbreekt een overtuigend argument voor het feit dat Turkije de samenhang van Europa versterkt en niet verzwakt.
Velen beschouwen de toetreding van Turkije als onderdeel van een globaal plan voor de aanpak van het terrorisme. Het proces van de botsing tussen culturen moet worden omgekeerd, maar de grote strategische zet die daarvoor nodig is, gaat niet alleen de Europese maar ook de Turkse capaciteiten te boven. Er is één rol die Turkije als lidstaat van de EU in elk geval niet kan spelen: die van brug naar het Midden-Oosten. Turkije moet een pijler worden van het Westen in het Midden-Oosten, als EU-lid moet Turkije betrokken partij zijn en geen bemiddelaar.
Een ding moet duidelijk zijn. Als het lidmaatschap van Turkije uitloopt op een erosie van de Europese Unie, dan is die prijs te hoog, niet alleen voor de Unie maar ook voor Turkije. Die prijs mag niet worden betaald. Op 17 december moet de Raad glashelder bepalen dat niet alleen de toetredingsrijpheid van Turkije maar ook het opnamevermogen van de Unie en het behoud van het elan van de Europese integratie de beslissende criteria zullen zijn. 
Hennis-Plasschaert (ALDE ).
   – Voorzitter, dank aan de rapporteur, de heer Eurlings, voor zijn inspanningen. Er is inmiddels veel gezegd over de politieke criteria van Kopenhagen. Laat ik duidelijk zijn, ik ben geen principieel tegenstander van Turkse toetreding. De stelling dat het starten van de onderhandelingen met Turkije noodzakelijk is om bijvoorbeeld de bescherming van de mensenrechten en van de minderheden verder vlot te trekken, kan en wil ik echter niet steunen. Het is wat mij betreft de verkeerde volgorde.
Het uitbreidingsproces in het algemeen wordt gekenmerkt door het stellen van voorwaarden en criteria om die op het weer te vergeten. Van de mensenrechten als dusdanig wil ik geen instrument maken, zoals een van de collega's opmerkte. Wel zou ik willen vasthouden aan de gemaakte afspraken. De vraag die voorligt, is of Turkije voldoet aan de politieke criteria van Kopenhagen, en het antwoord is nee. Het toch openen van de onderhandelingen zie ik als een startschot voor een traject zoals we dat nu bij Roemenië zien, namelijk dat van een trein die voortdendert en eindigt in toetreding, waarbij onderhandelingshoofdstukken kunstmatig worden gesloten en de gestelde criteria er niet meer toe doen. Dit zou de Unie vroeg of laat doen verzwakken.
Het zou mij dan ook een lief ding waard zijn als ook dit Huis zich houdt aan de gemaakte afspraken, als ook dit Huis de grote willekeur waardoor het uitbreidingsproces wordt gekenmerkt, het meten met twee maten, eindelijk een halt toeroept. 
Matsis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur, de heer Eurlings, gelukwensen met het moeilijke karwei dat hij zo efficiënt tot voltooiing heeft gebracht. Welk resultaat de procedures in verband met de toetreding van Turkije tot de Europese Unie zullen hebben, zal blijken uit het besluit van de Europese Raad van 17 december 2004.
Twee opties, isolement of volledige opname van Turkije, volstaan hier echter niet. Er moet een derde optie zijn: een speciaal partnerschap met Turkije. Als het besluit van de Raad neigt tot “ja”, zullen er interne problemen ontstaan in de Europese Unie; als het besluit neigt tot “nee”, zal er eventueel een crisis ontstaan in de betrekkingen tussen Turkije en de Europese Unie, hetgeen wij moeten voorkomen. Ons speciaal partnerschap moet de gulden middenweg zijn, de optie waar èn Turkije èn de Europese Unie baat bij hebben.
Turkije mag echter niet toetreden tot een Europese Unie waarvan een verdeeld, bezet en door Turkije niet erkend Cyprus deel uitmaakt. Voor de normalisatie van de betrekkingen met de republiek Cyprus is het noodzakelijk dat de kolonisten het eiland verlaten en de 40 000 man sterke Turkse bezettingsmacht wordt vervangen door een - waarom ook niet - kleine Europese macht, naar voorbeeld van Bosnië.
De Grieks-Cyprioten en Turks-Cyprioten kunnen zich natuurlijk geen betere garantie wensen dan de toepassing van de wetten en de beginselen van de Europese Unie. Daarom moet de oplossing van het politieke probleem van Cyprus een zuiver Europese oplossing zijn. Ze moet gebaseerd zijn op de volledige eerbiediging en toepassing van het Europees acquis en van, meer algemeen, de beginselen die ten grondslag liggen aan de Europese Unie. Met dergelijke ontwikkelingen kunt u, mijnheer de Voorzitter, er zeker van zijn dat de Grieks-Cyprische christenen - 82 procent van de bevolking - en de Turks-Cyprische mohammedanen - 18 procent van de bevolking - een misschien uniek voorbeeld zullen gaan vormen van vreedzame coëxistentie, samenwerking en vooruitgang, en dat Cyprus dan voor de Europese Unie kan fungeren als een echte brug van vrede en samenwerking met de Arabische wereld en Israël, waarmee Cyprus altijd uitstekende betrekkingen heeft onderhouden. 
Arif (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou allereerst graag – zoals mijn collega’s hiervoor al hebben gedaan – de heer Eurlings willen bedanken voor het evenwichtige verslag dat hij vandaag gepresenteerd heeft, een verslag dat overigens geheel in de lijn ligt van hetgeen commissaris Verheugen eerder al voorstelde.
Net als het merendeel van u ben ik al enige tijd getuige van een semantische discussie tussen voorstanders van toetreding en voorstanders van een geprivilegieerd partnerschap. Deze discussie, die mij enigszins verbaast, is typerend voor de irrationele en subjectieve aard van onze verhouding met Turkije. Mijns inziens zijn de enige vragen die aan de orde zijn: “Wat hebben we gedaan en wat moeten we doen?” Nu al meer dan veertig jaar lang wijzen politieke verantwoordelijkheidsdragers van allerlei slag en uit alle landen van Europa erop dat Turkije voorbestemd is voor Europa en die vasthoudendheid strekt hun tot eer en strekt ons tot eer.
Maar vandaag de dag menen sommigen dat er, na deze lange periode van verloving, van een huwelijk nochtans geen sprake meer kan zijn. Het voorgenomen proces is lang, moeilijk en veeleisend en vergt een verantwoordelijk en behoedzaam optreden. Turkije is daarbij verplicht ons voorafgaand aan een eventuele toetreding de noodzakelijke garanties te geven. Daar staat tegenover dat toetreding het logische gevolg zal zijn van de eisen die wij stellen. Met een geprivilegieerd partnerschap in het vooruitzicht zal Turkije niet geneigd zijn dezelfde eisen te aanvaarden. We moeten dus in de eerste plaats consequent zijn en ons houden aan onze eerdere beloften, om een ongelijke behandeling te vermijden.
Ik ben niet godsdienstig, maar ik voel in geen geval de behoefte enige religie of geloofsovertuiging aan te vallen. Echter, wanneer de wereld spreekt van de botsing van beschavingen, wanneer de regering-Bush spreekt van kwade machten versus goede machten, wanneer de moslimfundamentalisten ieder voorwendsel aangrijpen om een boodschap van geweld en uitsluiting te prediken, zou het gevaarlijk zijn als Europa zich bij die tendens aansloot en deze goedkeurde.
Overigens schaar ik mij achter alle eisen inzake vrouwenrechten, vakbondsrechten, mensenrechten en de erkenning van minderheden. Daaraan wil ik toevoegen het Armeense vraagstuk en de erkenning van de republiek Cyprus. Desalniettemin mag het aan de orde stellen van deze kwesties, stuk voor stuk belangrijk, ja essentieel voor een Europa van waarden, geen zijn voor het überhaupt openen van de onderhandelingen.
Als geëngageerd en progressief burger stel ik mij de wereld niet voor als onveranderlijk zodat de situatie zoals wij die vandaag kennen over tien, vijftien jaar automatisch dezelfde zou zijn. Een dergelijke voorstelling van de politiek doet geen recht aan de ontwikkelingen van mensen en samenlevingen, aan hun intelligentie en hun vaardigheid om samen te leven. Met het oog op de positieve ontwikkelingen die al meerdere jaren in Turkije plaatsvinden, ontwikkelingen die worden gevoed door een volkswil, zou het een enorme vergissing zijn om te weigeren deze onderhandelingen te openen.
Als federalist wens ik soms, droom ik soms van een politiek geïntegreerd Europa. Welnu, als het gaat over een geprivilegieerd partnerschap zie ik niets dan een commercieel superpartnerschap voor me, waarmee het naast elkaar leven zou zegevieren in plaats van het samen leven, de winstbeluste opvatting van een onrechtvaardige wereld. Ik voor mij wens …
Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zal niet herhalen wat al gezegd is, maar mij beperken tot één algemeen punt dat naar mijn gevoel tot dusverre nog onvoldoende belicht is, namelijk de kosten van de toetreding.
Het is onbekend wat de toetreding van Turkije tot de EU precies gaat kosten. Sommigen, waaronder de Commissie, schatten die kosten op ongeveer 20 miljard euro per jaar. Anderen gaan uit van een veel hogere raming. Een zeer ruwe, realistische benadering zou ongeveer 400 tot 500 miljard euro zijn, dat wil zeggen ongeveer 1 000 euro per Europese burger, uitgaande van de huidige prijzen. Hierbij zijn alle kinderen inbegrepen die in de komende 15 tot 20 jaar in de Europese Unie geboren worden. Al die kinderen zullen 1 000 euro aan BTW moeten bijdragen om de kosten van de toetreding van Turkije te helpen bekostigen.
Wat gebeurt er als Turkije aan het eind van de rit – wat allerminst ondenkbaar is – het EU-lidmaatschap niet verwerft? Al dit geld, dat gebruikt had kunnen worden om honderden ziekenhuizen en scholen te bouwen, zou dan volkomen verspild zijn. Ik ben van mening dat wij eerst onze burgers via een referendum moeten raadplegen: leg hun de daadwerkelijke feiten voor en neem dan pas een besluit. 
Seeberg (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mijn steun betuigen aan het verslag van de heer Eurlings, en mijn erkentelijkheid uitspreken voor het vele werk dat erin gestoken is. Er is veel spreektijd en energie gebruikt om alle hindernissen voor het lidmaatschap van Turkije van onze Europese Gemeenschap te benadrukken. Ik geef er altijd de voorkeur aan om mij te concentreren op de positieve agenda. Turkije was gedurende de hele koude oorlog een trouwe bondgenoot van het Westen. Het communisme werd onder andere tot staan gebracht door Turkse trouw aan het NAVO-pact. Dat moeten we hier vandaag niet vergeten. Qua veiligheidsbeleid zijn er zeer grote winsten te behalen door de integratie van Turkije in Europa te bespoedigen. Turkije is naar mijn mening het land dat een brug kan slaan naar de Arabische wereld. Daarom dring ik erop aan om bij het komende proces als ons uitgangspunt te hanteren dat Turkije “de vriend van Europa” is. Turkije is een aanwinst voor Europa en geen belasting.
Sommigen hebben bedenkingen geuit bij het toelaten van zo’n groot islamitisch land tot de EU. Ik deel deze bedenkingen niet. De EU is geen religieuze club; de gemeenschappelijke noemer is democratie en niet godsdienst. Velen bepleiten – ook hier vandaag – een bijzonder geprivilegieerd partnerschap voor Turkije als alternatief voor een feitelijk lidmaatschap. Eigenlijk heeft Turkije reeds alle mogelijke afspraken voor een feitelijk lidmaatschap gemaakt. Daarom zal een dergelijk voorstel – als dat steun krijgt – Turkije op een zijspoor rangeren, en daarmee zullen de lidstaten van de EU zich onttrekken aan alle beloften die we eerder aan Turkije hebben gedaan. We moeten onszelf afvragen of we dat kunnen maken.
Er ligt geen andere weg open dan die naar een volledig Turks lidmaatschap. Wat kan men zeggen tegen een kandidaat-lidstaat? Dat het moet voldoen aan het gehele , maar dat het geen commissarispost kan krijgen, geen stemrecht in de Raad en geen zetel in het gemeenschappelijke Parlement? Dat slaat nergens op. We moeten onderhandelingen met Turkije beginnen, zoals we hebben beloofd, en Turkije een eerlijke kans geven. Of Turkije echter uiteindelijk lid wordt, hangt ervan af of Turkije zelf bereid is om de omvangrijke maatschappelijke veranderingen te verwezenlijken die vereist zijn voor een feitelijk lidmaatschap. Op dat gebied is er genoeg te doen, vooral op het gebied van de mensenrechten. Laten we de bevolking van Turkije open en zonder vooroordelen tegemoet treden en laten we gemeenschappelijk intolerantie bestrijden waar we die tegenkomen.
Ik steun zoals gezegd het verslag van de heer Eurlings, ook al staan er punten in waar ik het niet geheel mee eens ben.
Rasmussen (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de Commissie graag complimenteren met dit verstandige, vooruitziende en evenwichtige verslag, en ik wil ook graag tegen het Nederlandse voorzitterschap zeggen dat het deze extreem moeilijke kwestie goed heeft aangepakt. Ook wil ik graag – als voorzitter van de Partij van Europese Sociaal-democraten – ter inleiding mijn steun betuigen aan het verslag van de heer Eurlings. Dat is naar mijn mening zo evenwichtig en verantwoord dat het volledig de doorslag geeft.
Het gebeurt niet elke dag dat het Parlement zijn standpunt bepaalt over zo’n belangrijke kwestie als deze speciale kwestie Turkije. Het lijdt geen twijfel dat Turkije zeer grote vorderingen heeft gemaakt, die het hoogstwaarschijnlijk niet zou hebben gemaakt als er geen perspectief op een kandidaat-status was geweest, een perspectief waarop vele malen een beroep is gedaan in het Turkse parlement. Moet Turkije lid worden of niet? Volgens mij zou het onjuist zijn als wij vandaag of morgen zouden besluiten in hoeverre daar sprake van moet zijn. Ik vind het cruciaal dat er onderhandelingen met Turkije worden gestart, dat er een perspectief is, maar niet dat er sprake moet zijn van een automatisme en van een garantie. Dat brengt mij op de kwestie waaraan ik de rest van mijn spreektijd wil wijden.
Turkije staat voor de taak om een lange reeks prestaties te leveren. Dat brengt de nodige problemen met zich mee. Ik herinner de Commissie en de heer Rehn eraan dat ik onlangs gewezen heb op een van de bestaande problemen, namelijk het concrete probleem van de erkenning van vakbonden in Turkije. Dat is zeer ernstig, omdat de huidige situatie niet in overeenstemming is met de vrijheid van meningsuiting en het recht op vrije organisatie, en ik hoop dat de heer Rehn deze kwestie serieus neemt en aan Turkije meedeelt dat dit probleem geregeld moet worden. Als dat gebeurt, zal dat beschouwd worden als een wezenlijke stap voorwaarts. Zoals gezegd steun ik het verslag van de heer Eurlings. Laten wij nu serieus onderhandelen, in het besef van onze historische verantwoordelijkheid. 
In 't Veld (ALDE ).
   – Voorzitter, ook ik ben van mening dat we onverwijld moeten beginnen met de onderhandelingen en wel met een helder doel, namelijk volledig lidmaatschap. Ja, er zijn nog een hele hoop problemen, die zijn hier uitgebreid aan de orde gekomen, maar ik roep ertoe op het debat zuiver te houden en niet te voeren op basis van angst, vooroordelen en hypocrisie.
Wij hebben het hier veel gehad over Europese waarden en er wordt door veel mensen aan getwijfeld of Turkije ooit deze waarden zou kunnen omarmen. Die mensen zou ik erop willen wijzen dat alle vijfentwintig huidige lidstaten in de loop van de twintigste eeuw op enig moment die Europese waarden met voeten hebben getreden. Er zijn misdadige regimes geweest en dictaturen. In de tweede wereldoorlog zijn de mensenrechten op de meest beestachtige manier met voeten getreden en toch zijn wij vandaag allemaal lid van de Europese Unie en volledige democratieën.
Het is hoogmoed om te denken dat sommige volkeren voorbestemd zijn om in onderdrukking, misère en achterlijkheid te leven. De Europese Unie is juist opgericht om na alle gruwelen van de Tweede Wereldoorlog vrede, vrijheid en voorspoed te garanderen. Als een modern, democratisch en vrij Turkije toetreedt, is de missie van de Europese Unie geslaagd. 
Kasoulides (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, de heer Eurlings verdient lof voor zijn verslag, dat het resultaat is van zorgvuldig, hard en objectief werk.
Veel mensen zien in het openen van toetredingsonderhandelingen met Turkije een kans – een kans om bij te dragen aan verdere democratisering van het land; een kans om te bereiken dat een eind wordt gemaakt aan martelpraktijken en andere mensenrechtenschendingen; dat de rechten van religieuze en etnische minderheden in Turkije worden geëerbiedigd en dat het recht op een eigen identiteit van groepen in de Turkse maatschappij, de Koerden en de Alevieten, volledig gerespecteerd wordt. Het zou een kans inhouden om stabiliteit in de regio te creëren door mentaliteitsveranderingen teweeg te brengen en agressief gedrag te staken, zodat problemen als de kwestie Cyprus en de situatie in de Egeïsche Zee kunnen worden opgelost in de Europese geest, dat wil zeggen door geschillen bij te leggen, het internationaal recht, resoluties van de VN-Veiligheidsraad en het recht van de zee te eerbiedigen, enzovoort.
Als Cypriotisch lid van dit Parlement ben ik bereid, ondanks de invasie en voortdurende bezetting van het noordelijke gedeelte van mijn land door Turkije, deze kans te grijpen en mij niet te verzetten tegen het openen van onderhandelingen met Turkije. Ik verwacht daarbij wel dat geen van de verplichtingen van Turkije, en geen van de problemen, gebagatelliseerd, genegeerd of onder het tapijt geveegd worden.
Turkije moet enorme problemen zien op te lossen en belangrijke verplichtingen nakomen. De EU moet van Turkije eisen dat het de genocide op het Armeense volk erkent, zodat de historici deze zwarte bladzijde in de geschiedenis van de mensheid kunnen omslaan. Niemand kan de ononderbroken militaire bezetting van een deel van het grondgebied van Cyprus door de vingers zien. Het referendum van afgelopen april ontslaat Turkije niet van de plicht naar een oplossing te blijven zoeken voor de situatie op Cyprus. Turkije is verplicht zijn troepen geleidelijk terug te trekken en onmiddellijk een halt toe te roepen aan het creëren van nieuwe “voldongen feiten” met betrekking tot particulier eigendom. Het is eveneens verplicht om in onderhandelingen alle 25 lidstaten te erkennen, met inbegrip van Cyprus. 
Öger (PSE ).
   – We staan voor een beslissing van cruciaal belang, niet alleen voor Europa, maar – in het kader van de globalisering – ook voor de politieke landkaart van de gehele wereld. Zullen wij de intellectuele en morele kracht opbrengen om kalm, soeverein en conform onze politieke beginselen een beslissing te nemen over het beginnen van de onderhandelingen? Tegenstanders van het verslag hebben andermaal getracht de discussie opnieuw te openen, zij het deels op basis van onwaarheden en onder het stellen van nieuwe eisen die veel verder gaan dan wat tot dusver bereikt is. Natuurlijk moet ik respect opbrengen voor de collega's die onderhandelingen over de toetreding van Turkije afwijzen. Ik kan echter geen argumenten accepteren die volledig losstaan van de realiteit, evenmin als beweringen van het soort zoals dat het afgelopen weekeinde nog door talrijke Duitse conservatieven naar voren is gebracht.
Met de toetreding van Turkije zou ook de dreiging van het terrorisme en de georganiseerde misdaad toenemen. Dat is lasterlijk en beledigend voor NAVO-bondgenoot Turkije. Op dat niveau moeten we niet discussiëren. Al in 1963 erkende Brussel dat Turkije deel uitmaakt van Europa, en in december 2002 heeft de Europese Unie zich ertoe verplicht de onderhandelingen over de toetreding van Turkije te openen als het land aan de gestelde voorwaarden voldeed. Het gaat om de geloofwaardigheid van de Europese Unie. Verdragen en toezeggingen dienen te worden nagekomen; pas dan bedrijven we eerlijke politiek. In geen eeuwen hebben zich in Turkije hervormingen voorgedaan van een dergelijke omvang en draagwijdte als thans het geval is. De democratie aldaar verheugt zich in een niet eerder geziene stabiliteit. De economie vertoont hoge groeicijfers. Op het vlak van veiligheidsbeleid vormt Turkije ook voor de toekomst een garantie voor geheel Europa. Het Europees-Turkse model zal een positieve uitstraling hebben op de gehele islamitische wereld en daarmee ook op een reeks van crisisregio's. Turkije ...
Lax (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben het ermee eens dat we alles moeten doen om de aan de EU grenzende gebieden te stabiliseren, maar ik ben het niet eens met de manier waarop de verwezenlijking van het lidmaatschap van Turkije is gepland. We zijn het er ongetwijfeld over eens dat een voorwaarde voor democratie is dat iedereen aan de besluitvorming kan deelnemen. Dat geldt ook voor de huidige lidstaten, die bijvoorbeeld taalminderheden kennen, die tezamen 10 procent van de bevolking van de EU uitmaken.
Als het aantal zetels van de lidstaten in het Europees Parlement wordt gereduceerd zonder dat er garanties gegeven worden dat de feitelijke diversiteit van Europa weerspiegeld wordt in de samenstelling van het Parlement, verdwijnen de minderheden uit het Parlement ten gevolge van de toetreding van Turkije. Europa is een cultureel en taalkundig mozaïek, en dat heeft ook geleid tot spanningen en bloedvergieten. Daarom zou het onverstandig zijn om zich in te zetten voor een oplossing die de feitelijke diversiteit van Europa niet weerspiegelt.
Alle burgers van de EU moeten zich welkom kunnen voelen in een Unie waarvan de macht elke dag toeneemt. Het zou te betreuren zijn als bijvoorbeeld de Balkanlanden als toekomstige lidstaten alleen zouden worden vertegenwoordigd door de grootste etnische groep. Vertegenwoordiging van de minderheden op EU-niveau is van groot belang om spanningen te verminderen. Omdat in het verslag geen aandacht is geschonken aan dit aspect, kan ik er geen steun aan geven. Ik wil een Europa voor alle burgers, niet alleen voor een deel van de burgers – hoe groot de historische beslissingen die we moeten nemen ook zijn. 
Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het gaat in dit debat om de toekomst van de Europese Unie, niet meer en niet minder. Het is dan ook schokkend om te moeten vaststellen aan welke verwarring men hier ten prooi is. In de eerste plaats duikt telkens de bewering op als zou Turkije in 1963 een belofte tot toetreding zijn gedaan. Ook u, mijnheer de commissaris, sprak over een dergelijke belofte tot toetreding. Wat door de EEG – let wel: de EEG – in 1963 als perspectief werd ontwikkeld, is door de douane-unie reeds lang verwezenlijkt. Dat besluit inzake de douane-unie is destijds aangenomen – tegen de zin van de fractie van de heer Schulz, die nu zo vol lof is over de douane-unie – omdat wij voorstander zijn van een sterk en levensvatbaar Turkije.
Nu gaat het echter om iets heel anders. We hebben het nu over Turkije als volwaardig lid van een politieke Europese Unie, hetgeen ertoe zal leiden dat veel buitenlandse aangelegenheden binnenlandse aangelegenheden zullen worden. Wie een dergelijk geïntegreerd Europa een warm hart toedraagt, die kan onmogelijk voor een volledig lidmaatschap van Turkije zijn: daarbij wordt de Unie gedegradeerd tot een vrijhandelszone. Mijnheer de commissaris, u hebt niet te maken met een vermeende belofte tot toetreding aan Turkije, u hebt te maken met een verplichting tegenover het Parlement, het Parlement dat u heeft gekozen en dat de belangen vertegenwoordigt van de burgers. En die staan met een verpletterende meerderheid afwijzend tegenover de toetreding van Turkije tot de Unie.
In de tweede plaats hebben we het hier over de vraag wat de identiteit van Europa inhoudt, en ook op dat punt wordt weer met twee maten gemeten. De vraag zelf is volkomen legitiem: Europa bestaat immers niet zonder Europeanen. Europa is geen samenraapsel van allerlei staten van over de hele wereld die aan de criteria voldoen, maar een samengaan van alle Europese staten die aan de criteria voldoen en willen toetreden. Natuurlijk heeft Europa een eigen identiteit en eigen grenzen. Dat kan men niet zonder meer reduceren tot christendom en islam, collega Özdemir. De islamitische Bosniërs zijn ontegenzeggelijk Europeanen, de christelijke Ethiopiërs ontegenzeggelijk niet. Ik kan u echter van repliek dienen met de woorden van uw partijgenoot Voggenhuber: Turkije maakt geen deel uit van groot-Europa, maar van Klein-Azië. Alles heeft zijn grenzen, ook de integreerbaarheid van Europa, en de realiteit gebiedt ons daar rekening mee te houden. Er bestaan nu eenmaal gedeeltelijk Europese staten als Turkije en Rusland, en het getuigt van politiek verstand om deze staten een gedeeltelijke integratie in het geïntegreerde Europa aan te bieden – precies datgene wat wij beogen met onze speciale status of ons geprivilegieerd partnerschap, een strategie waarvan beide zijden profijt zullen hebben.
Ik hoor telkens dat we consequent moeten zijn. Het is dan misschien wel verkeerd om Turkije in de Unie op te nemen of nu te beginnen met toetredingsonderhandelingen, zo zeggen vele staatshoofden en regeringsleiders, maar we moeten consequent zijn: we hebben dat nu eenmaal beloofd. Daarop zou ik willen zeggen dat er geen consequentere wezens zijn dan lemmingen. En ik wil niet geleid worden door lemmingen, en ook de bevolking van Europa wil niet geleid worden door lemmingen. In het omstreden besluit van Helsinki is in elk geval nog gesteld dat voor het openen van de onderhandelingen voldaan moet zijn aan de criteria van Kopenhagen. Ik kan me niet voorstellen dat in de komende dagen of weken nog aan die criteria wordt voldaan. Turkije voldoet daar duidelijk niet aan, zoals ook weer wordt aangetoond in het verslag-Eurlings en het verslag van de Commissie, en dat moet tot eerlijke consequenties leiden. Turkije moet voortgaan op de ingeslagen weg naar democratie, de vorming van een rechtsstaat en de integratie met het Westen, en verdient daarbij zeker onze steun. Maar een volwaardig lidmaatschap zou teveel gevraagd zijn, zowel van Turkije als van de Europese Unie, en moet daarom in beider belang worden afgewezen.
De staatshoofden en regeringsleiders moeten zich komende zaterdag in Brussel twee dingen afvragen: ten eerste of het wel in het belang van Turkije is om deze weg in te slaan, en ten tweede of de Europese Unie eigenlijk wel in staat is om deze uitbreiding op te vangen. 
Bozkurt (PSE ).
   – Voorzitter, ik ben blij voor de heer Eurlings dat zijn verslag er na zoveel amendementen nu toch lijkt te komen. Ik ben ook blij dat premier Balkenende vandaag samen met bondskanselier Schröder heeft bevestigd dat met Turkije onderhandeld zal worden over volledig lidmaatschap en niet over iets anders. Ik ben daarom niet zo blij dat er in dit Parlement amendementen zijn ingediend waarin iets anders dan volledig lidmaatschap wordt gesuggereerd.
Mijnheer de Voorzitter, het zijn spannende dagen voor Turkije en voor Europa, en er zullen nog vele spannende jaren volgen. Jaren waarin Turkije nog veel zal moeten verbeteren op het gebied van mensenrechten, vrouwenrechten, vrijheid voor vakbonden en vrijheid van godsdienst. Turkije moet vooral ook goed leren omgaan met NGO's, zoals de rode halve maan, en leren hen te zien als nuttig voor het Europese integratieproces in plaats van als lastposten. Diezelfde NGO's roepen de EU er overigens toe op de onderhandelingen met Turkije te starten. Volgens velen van hen zal dit de mensenrechtensituatie in Turkije ten goede komen.
Voorzitter, binnenkort vieren velen in Europa kerstmis, maar velen vieren ook het offerfeest. Ook in Turkije. Ik hoop dat de uitspraak van de Raad op 17 december voor iedereen een reden zal zijn voor een feestje, want zowel Turkije als de Europese Unie kunnen baat hebben bij een eerlijk en open proces van onderhandelingen. Het verslag-Eurlings is een eerste stap in de goede richting, in de richting van een volledig Turks lidmaatschap van de Europese Unie. 
Savi (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, veel mensen geloven dat Turkije het verdient uitgenodigd te worden om toe te treden tot de EU. Het is het enige seculiere land en de enige daadwerkelijk democratie in de islamitische wereld – waarschijnlijk ook het enige land waar we kunnen spreken van vrouwenrechten in de Europese zin van het woord. Verder heeft Turkije zijn islamitische erfenis officieel afgezworen. Tegelijkertijd is Turkije zich bewust van de belofte van Europa met betrekking tot de uitnodiging om onderhandelingen te beginnen, aangezien 2009 het vijftigjarig jubileum markeert van het verzoek daartoe van de toenmalige Turkse premier Adnan Menderes. Als afgevaardigde van een kleine natie ben ik echter van mening dat er een aantal kwesties is dat opgelost dient te worden voordat de EU onderhandelingen kan beginnen met Turkije.
Ten eerste moet Turkije de wettige Grieks-Cypriotische regering erkennen. In feite is er geen alternatief, aangezien de kandidaat-lidstaten onderhandelingen moeten beginnen met alle afzonderlijke lidstaten van de EU, en daartoe behoort ook Cyprus. Daarbij is het evengoed vanzelfsprekend dat Turkije al haar strijdkrachten terugtrekt van posities op het grondgebied van de EU.
Ten tweede vind ik dat Turkije de massamoord op de Armeniërs van 1915 moet erkennen als genocide, die niet was gepland door fanatiek religieuze Osmanen maar door jonge seculiere Turken, velen van hen latere aanhangers van Ataturk.
En ten derde, waarom laat Turkije de grootste stateloze natie ter wereld, de Koerdische, volledig aan haar lot over?
Andrikienė (PPE-DE ).
   – Dank u wel, mijnheer de Voorzitter. Om te beginnen wil ik opmerken dat onze collega, de heer Eurlings, een enorme taak heeft volbracht en onze erkenning en dankbaarheid verdient. Als men het verslag van de heer Eurlings analyseert, wordt duidelijk dat Turkije op dit moment niet voldoet aan de criteria van Kopenhagen, dat wil zeggen dat het niet in staat is door de tests te komen waaraan de lidstaten van de Europese Unie zijn onderworpen, die na 1993, dus nadat de criteria van Kopenhagen werden vastgelegd, tot de club zijn toegetreden. Bij het luisteren naar de toespraken waarin wordt voorgesteld dat Turkije moet worden erkend als een land dat klaar is om onderhandelingen te beginnen over het lidmaatschap van de Europese Unie, in weerwil van de schendingen van de rechten van minderheden en de fundamentele mensenrechten en vrijheden die in Turkije plaatsvinden, wordt men herinnerd aan van George Orwell; een systeem waarin iedereen gelijk is, maar sommigen meer gelijk zijn dan anderen. Met andere woorden, we meten met twee maten als het gaat om verdere uitbreiding van de Europese Unie. Dat is voor een groot deel te wijten aan het feit dat de staat die streeft naar volledig lidmaatschap van de Europese Unie beschikt over een machtige pleitbezorger. Zijn we wellicht bereid de criteria van Kopenhagen te heroverwegen, te herzien, of om het niveau van de eisen terug te schroeven?
Vandaag is het Turkije, morgen misschien een andere Euraziatische staat, Rusland bijvoorbeeld? Het economische aspect van het Turkse lidmaatschap van de Europese Unie is ook van belang. De vorige eurocommissaris voor de interne markt heeft ervoor gewaarschuwd dat de Europese Unie zal exploderen als zij haar landbouw- en regionaal beleid niet hervormt. Het vermogen van de Europese Unie om nieuwe leden op te nemen en het hoofd te bieden aan de economische uitdagingen die gepaard gaan met de uitbreiding van de Europese Unie is niet oneindig. Er zijn ongetwijfeld grenzen aan de vergaande uitbreiding van de Europese Unie en het zou dan ook verstandiger zijn de gevolgen van de meest recente uitbreiding van de Europese Unie te consolideren, de economische resultaten van de toetreding van Roemenië en Bulgarije tot de Europese Unie te evalueren, en de economische gevolgen van de Europese aspiraties van Oekraïne en Moldavië te voorspellen, dat wil zeggen zaken te regelen die voor ons prioriteit zouden moeten hebben. Ik ben derhalve van mening dat het in het belang van de Europese Unie zou zijn een geprivilegieerd partnerschap met Turkije aan te gaan.
Howitt (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het vooruitzicht op toetreding tot de EU is een drijvende kracht geweest achter democratische hervormingen in Oost-Europa, en deze week beslist de EU of die drijfveer ook voor Turkije zal gelden. Zoals commissaris Verheugen zei, had de Turkse regering niet méér kunnen doen. Het is tijd, 41 jaar nadat de belofte voor het eerst is uitgesproken, dat de EU doet wat zij van haar kant beloofd heeft en dat de besprekingen van start gaan.
De afspraak is dat Turkije op dezelfde wijze wordt behandeld als iedere andere kandidaat-lidstaat. Toch suggereren sommigen in dit debat dat er referenda gehouden moeten worden in de huidige lidstaten, dat er een nieuw soort status in het leven geroepen moet worden, dat er permanente “waarborgen” moeten worden ingesteld ten aanzien van EU-vrijheden of dat grote landen anders behandeld zouden moeten worden dan kleine. Geen enkele andere kandidaat-lidstaat is op deze manier behandeld en het Parlement moet deze amendementen dan ook verwerpen. Sterker nog, ik zou commissaris Rehn het volgende willen vragen: indien de Raad besluit “onverwijld” met toetredingsonderhandelingen te beginnen, zou de commissaris dan in zijn antwoord kunnen aangeven wat hij onder “onverwijld” verstaat? Welk tijdschema zou hij aanbevelen?
Niemand ontkent dat er belangrijke punten van zorg zijn als het om Turkije gaat en in het verslag-Eurlings komen die in compromisamendementen ruimschoots aan de orde. Maar als Leyla Zana, die tien jaar lang politiek gevangene is geweest, hier in dit Parlement zegt, zoals ze twee maanden geleden heeft gedaan, dat we de onderhandelingen moeten openen als we de mensenrechten willen bevorderen, dan kan toch niemand in dit Huis de mensenrechtensituatie aanvoeren als argument tegen de toetreding van Turkije zonder zijn geloofwaardigheid te verliezen?
Om het maar eens onomwonden te zeggen: er zijn te veel mensen die zich van deze argumenten bedienen. Ze hebben het over de Europese identiteit en de fundamentele aard van de Unie om te verhullen wat ze eigenlijk denken, namelijk dat een land waarvan de meerderheid van de bevolking moslim is, nooit zou mogen toetreden. Ze proberen luidruchtig de aandacht te vestigen op de botsing der beschavingen, maar voor drie miljoen Turken in de huidige Europese Unie en voor een miljoen moslims in mijn eigen land, het Verenigd Koninkrijk, is het enige Europa dat zich beschaafd kan noemen een Europa dat gegrondvest is op de vrijheid om tot welke godsdienst dan ook te behoren en de vrijheid om geen enkele godsdienst aan te hangen, een Europa waar etnische verscheidenheid heerst en waar racisme bestreden wordt.
Geen nieuwe voorwaarden, geen verder uitstel. Stem “ja” voor een beter Turkije, maar stem ook “ja” voor een sterker, welvarender, invloedrijker, verdraagzamer en veiliger Europa voor ons allemaal. 
Guardans Cambó (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit is niet een debat voor of tegen Turkije. Dat zou wel een heel groot debat zijn en aan dat spelletje wens ik niet mee te doen. Dit is een debat over onze eigen toekomst als deel van een politiek project en over het legitieme recht van Turkije om te profiteren van het soort groei en stabiliteit dat alleen door Europa kan worden teweeggebracht.
Wij hebben de plicht nieuwe manieren te vinden om onze betrekkingen met buren en bondgenoten vorm te geven, opdat deze beide doelstellingen gelijkwaardig met elkaar gecombineerd kunnen worden zonder dat onze eigen projecten en dromen in gevaar worden gebracht of in duigen vallen, hetgeen zou kunnen gebeuren als we de zaken niet goed aanpakken. Het lidmaatschap van de Europese Unie kan niet de enige optie zijn die we onze buren en vrienden bieden. Dat moet ondubbelzinnig gesteld worden. We moeten andere, uitermate voor de hand liggende mogelijkheden in gedachten houden.
Tot besluit wil ik er op wijzen dat het Europese leiderschap al te vaak voorbijgegaan is aan de publieke opinie en de burgers van Europa. Deze keer zou die onachtzaamheid van de kant van de politieke elite – het behandelen van onze burgers alsof ze kleuters zijn – wel eens rampzalige gevolgen kunnen hebben. 
Queiró (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ten eerste wil ik lof toezwaaien aan het werk van onze collega Eurlings, wiens verslag ons een nauwkeurig beeld schetst van de huidige situatie in Turkije. Het is per slot van rekening het verslag dat ons eraan herinnert dat niettegenstaande het huidige proces van belangrijke hervormingen Turkije - naast andere zorgwekende zaken - nog altijd foltering kent, de mensenrechten niet permanent naleeft en de genocide van het Armeense volk nog steeds niet heeft erkend. De voor de hand liggende vraag is derhalve of er sprake is van de juiste voorwaarden om onderhandelingen te starten met toetreding als doel.
Is het voorts met betrekking tot Cyprus mogelijk of überhaupt aanvaardbaar dat een Europese Unie van vijfentwintig lidstaten onderhandelingen start met een land dat slechts vierentwintig lidstaten volledig erkent? Dat lijkt mij op zijn minst een verrassende ontwikkeling. Tot slot, zal de Europese Unie - afgezien van het antwoord op de voorgaande vragen - in staat zijn Turkije volledig te integreren met alle nodige implicaties op het vlak van financiën, structuurfondsen en Europese cohesie?
Nog een vraag: zal onze externe veiligheid toenemen als wij gemeenschappelijke grenzen krijgen met risicolanden als Iran, Irak, Syrië, Azerbeidzjan en Georgië? Dan heb ik het nog niet eens over de vraag die wij ons op de allereerste plaats zouden moeten stellen: tot waar reiken de grenzen van de Unie? Ik bedoel dan niet alleen de geografische grenzen maar vooral de ideële grenzen van Europa, waar collega Toubon het net terecht over had.
Gezien al deze beperkende omstandigheden dient het Europees Parlement in ieder geval de deur te openen voor een alternatief voor volledige toetreding. Een alternatief dat het belang erkent van het onderhouden van geprivilegieerde betrekkingen met dit grote land, maar desalniettemin een alternatief. Als het Parlement dat niet doet, begaat het dezelfde fout die anderen in het verleden hebben begaan door - misschien met de beste bedoelingen - de grote Turkse natie de verkeerde boodschap te geven of Europa vast te pinnen op verplichtingen die het later misschien niet kan of mogelijk niet wil nakomen. 
Rouček (PSE ).
    De Europese Raad neemt deze week een zeer belangrijk besluit over het openen van toetredingsgesprekken met Turkije. Tegenstanders van deze toetreding, en we hebben hun argumenten hier vandaag gehoord, zeggen dat Turkije geen Europees land is, dat het andere culturele, historische en religieuze wortels heeft dan Europa, dat het in de instabiele regio van het Midden-Oosten ligt, dat mensen-, burger- en politieke rechten in Turkije niet naar behoren worden geëerbiedigd en dat Turkije niet klaar is, politiek noch economisch, noch wat zijn sociaal-economische ontwikkeling betreft.
Het is uiteraard mogelijk in veel van deze argumenten mee te gaan. Het besluit dat de Europese Raad moet nemen en waarover wij nu spreken gaat echter niet over de toetreding van Turkije, maar over het openen van toetredingsonderhandelingen. Het staat buiten kijf dat Turkije, in zijn huidige toestand, niet klaar is voor toetreding tot de Europese Unie, maar ook de Europese Unie is niet klaar voor de toetreding van Turkije. Ik vind echter dat het besluit om al dan niet te beginnen met dergelijke besprekingen met Turkije een geheel andere kwestie is.
Zoals reeds is opgemerkt, zullen deze toetredingsonderhandelingen vele jaren duren en gedurende deze tijd zullen de afzonderlijke maatregelen, procedures, en de voortgang op de verschillende terreinen tot in detail gevolgd worden, of het nu gaat om het vlak van de mensen- en burgerrechten, politieke hervormingen of sociaal-economische ontwikkeling of wat dan ook. Als Turkije zijn verplichtingen niet nakomt, mogen de onderhandelingen uiteraard op ieder moment worden afgebroken, en dit is ook duidelijk gemaakt.
Ik ben van mening dat de Europese Unie ook haar eigen verplichtingen moet nakomen. Aangezien aan Turkije de status van kandidaat-lidstaat is toegekend en, volgens een verslag dat is gepubliceerd door de Commissie, duidelijke vooruitgang heeft geboekt ten aanzien van de criteria van Kopenhagen, dient het een kans te krijgen: de kans om verder te gaan met ingrijpende politieke en economische hervormingen en de kans om invulling te geven aan het erfgoed van de stichter van de moderne Turkse staat, Kemal Ataturk, en nauwere betrekkingen met het Westen op te bouwen. Het is een ambitieus project en ik ben van mening dat als het slaagt, zowel Turkije als de Europese Unie hiervan de vruchten zullen plukken. Slaagt het niet …
Ludford (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, om tegenwicht te bieden aan de nadruk die wordt gelegd op de problemen en uitdagingen waarvoor een eventueel Turks lidmaatschap ons stelt, wil ik graag naar voren brengen dat ik mij verheug op de verrijking van de Europese Unie door de levendige en gastvrije cultuur van Turkije. Die verrijking vindt al plaats in het noorden van Londen, waar ik woon, niet in de laatste plaats door de aanwezigheid aldaar van Turken en Koerden en door het uitstekende eten.
Ook ben ik van mening dat de moslimidentiteit van Turkije – een seculiere moslimidentiteit – een constructieve bijdrage kan leveren aan de harmonieuze ontwikkeling van de EU als multiculturele samenleving. Ik wil echter wel met nadruk wijzen op de paragraaf in het verslag van de heer Eurlings waarin de Turkse regering wordt verzocht actiever te werken aan een verzoening met die Koerdische krachten die besloten hebben de wapens neer te leggen. Ik hoop dat het toetredingsproces ook zal inhouden dat Turkije ertoe wordt bewogen een politieke oplossing te vinden voor het verlangen van het Koerdische volk uitdrukking te geven aan zijn identiteit, wellicht door middel van politieke decentralisatie in de een of andere vorm. Het staakt-het-vuren van de PKK uit 1999 staat onder druk en uitsluitend politieke onderhandelingen kunnen leiden tot duurzame vrede. 

Ebner (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zo'n verslag als dat van de heer Eurlings is een zeldzaam verschijnsel in dit Parlement. Het is een zeldzame opsomming van schendingen van de mensenrechten en van de rechten van de religieuze en etnische minderheden in een staat. Als belangrijkste punten noemen we marteling, godsdienstvrijheid, de rechten van de vrouw, de grondwet, de bezetting van een deel van de Europese Unie respectievelijk een lidstaat van de Europese Unie, de Armeense kwestie, de vrijheid van meningsuiting. De mijns inziens verkeerde conclusie die tal van onze collega's aan deze opsomming van schendingen verbinden, is het starten van onderhandelingen.
Er was nog maar enkele jaren geleden heel wat minder voor nodig om de onderhandelingen met Slowakije op te schorten. Naleving van de criteria van Kopenhagen is nu een optie voor de toekomst, zonder dat men daarover een duidelijk standpunt inneemt. We moeten Turkije steunen bij zijn streven naar democratisering, maar daar is zeker geen lidmaatschap van de EU voor nodig. Wat Turkije nodig heeft is een beleid gericht op goede betrekkingen met de buurlanden, een beleid dat streeft naar een goed partnerschap. Twee derde van de Europese bevolking is tegen het openen van toetredingsonderhandelingen en tegen het toetreden van Turkije tot de Europese Unie. In tal van landen, waaronder Duitsland, Frankrijk en Oostenrijk, is meer dan 70 procent van de bevolking tegen. De vraag dringt zich op waarom zo veel leden van de Commissie en van de Raad ingaan tegen de duidelijk geformuleerde belangen en wensen van de bevolking.
Een en ander getuigt van een onverstandig en uiterst kortzichtig beleid, waarbij de mening van het volk wordt genegeerd en de toekomst van de Europese Unie ernstig in de problemen wordt gebracht. Ik ben voorstander van een geprivilegieerd partnerschap, niet van een Turks lidmaatschap van de Europese Unie. 
Riera Madurell (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het verslag van vandaag over Turkije is van vitaal belang. Het besluit dat de Europese Raad op 17 december heeft genomen heeft een historische betekenis die verder reikt dan de politieke aspecten geschetst in het verslag-Eurlings.
Vanuit de Commissie industrie, onderzoek en energie willen we ook de vorderingen die Turkije boekt op economisch gebied met betrekking tot de regels en criteria die door de Unie gesteld zijn, onderstrepen en toejuichen. In het bijzonder noemen we de overeenstemming met het acquis communautaire op het gebied van energiebeleid, industriebeleid, onderzoek en ontwikkeling, en telecommunicatie. De ingeslagen weg is over het geheel genomen goed, maar er is wel sprake van ongelijke vorderingen op de afzonderlijke gebieden. Er moeten derhalve in de toekomst vorderingen worden gemaakt ten aanzien van minstens vier aspecten die ik hier kort zal noemen.
Op de eerste plaats moet de administratieve capaciteit worden verbeterd om de toepassing van het acquis communautaire te voltooien en te versterken. Ten tweede is het noodzakelijk dat het toezicht op de staatssteun onafhankelijker wordt. Op de derde plaats moet de begroting voor onderzoek en ontwikkeling in verhouding tot het BBP worden verhoogd. Ten vierde moet het juridisch kader binnen de telecommunicatiesector worden herzien. Geachte afgevaardigden, dit is in essentie de inhoud van het amendement dat de Commissie industrie, onderzoek en energie indient op het verslag-Eurlings. 
De Veyrac (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, aanstaande vrijdag zal de Europese Raad in Brussel een besluit nemen dat verstrekkende gevolgen zal hebben voor de toekomst van de Europese Unie, namelijk om toetredingsonderhandelingen aan te knopen met Turkije. Welnu, iedere keer dat toetredingsonderhandelingen zijn geopend, zijn deze afgesloten met een toetreding. Daarom, beste collega’s, verzoek ik u met klem rekening te houden met het amendement dat wij hebben ingediend met de wens om met Turkije een geprivilegieerd partnerschap aan te gaan.
Zoals ik al in november 2002 in dit Parlement gezegd heb, is Turkije namelijk niet voorbestemd om toe te treden tot de Europese Unie. Ten eerste stipuleren de Verdragen dat de Europese Unie openstaat voor Europese landen; welnu, 95 procent van het grondgebied van Turkije, waaronder de hoofdstad Ankara, is gelegen in Azië. Ten tweede, hoe meer we de Unie uitbreiden, hoe meer we haar verdunnen, hoe verder we verwijderd raken van het politieke Europa en hoe minder we in staat zullen zijn om samen gezamenlijk beleid te voeren. Ten derde, als Turkije tot de Unie zou toetreden zou het per 2015 met 80 miljoen inwoners het land met de grootste bevolking zijn, hetgeen het in dit Parlement het grootste aantal afgevaardigden zou opleveren en een doorslaggevende invloed in de Europese Raad.
Ten slotte, als we Turkije in de Unie aanvaarden, welk argument gaan we dan morgen in stelling brengen tegen alle andere toetredingskandidaten die aan onze deur zullen komen kloppen: Oekraïne, Marokko, Algerije, enzovoorts? Al deze redenen – en dan heb ik het nog niet eens over de niet-naleving van de Kopenhagen-criteria, de niet-erkenning van de Armeense genocide of de niet-erkenning van een lidstaat van de Europese Unie – pleiten voor een besluit, vrijdag, dat verder gaat dan het dilemma toetreding of uitsluiting. En dat is, ik herhaal het nog maar eens, de oplossing van het geprivilegieerd partnerschap. Het moge duidelijk zijn dat dit standpunt geen anti-Turks standpunt is, maar een pro-Europees standpunt. 
Demetriou (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de heer Eurlings had een allesbehalve gemakkelijk karwei, of liever gezegd, hij stond voor een bijna onmogelijke taak. Zijn mening dat Turkije nog niet klaar is om een datum te krijgen voor de opening van toetredingsonderhandelingen heeft hij met gegevens gestaafd. Anderzijds heeft hij “ja” gezegd en zijn standpunt gemotiveerd met overwegingen inzake het strategisch belang van Turkije en de huidige situatie, waardoor het noodzakelijk wordt onderhandelingen te openen met de Europese Unie.
Uit hetgeen in het verslag staat en uit hetgeen ons bekend is, blijkt duidelijk dat Turkije niet voldoet aan de criteria van Kopenhagen. Paragraaf 7, a, 3 van de criteria is glashelder: Turkije schiet tekort op het gebied van de democratie, op dat van de eerbiediging van de mensenrechten en de minderheidsrechten, maar ook op talrijke andere gebieden.
Wat daarnaast de conclusies van Helsinki betreft, zij erop gewezen dat Turkije de geest en de letter van paragraaf 4 schendt. Er zijn voortdurend wrijvingen met Griekenland: Turkije schendt dagelijks het Grieks luchtruim. Bovenal houdt het nog steeds een gedeelte van het Europees grondgebied, een gedeelte van de republiek Cyprus bezet, en blijft het daarnaast volhouden dat het de republiek Cyprus niet zal erkennen. Afgezien daarvan komt het zelfrespect van de Europese Unie in het geding als zij zegt een partnerschap te willen aangaan met een land dat een van haar leden niet erkent. Dit vraagstuk moet Europa op vastberaden en krachtige wijze aanpakken.
Wij, Cyprioten, zijn niet tegen de europeanisering van Turkije. Wij willen een buur die zich identificeert met de Europese waarden en hopen - en geloven - dat Turkije door middel van dit proces uiteindelijk een Europese weg zal bewandelen en de Europese waarden zal overnemen.
Paasilinna (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, mijn dank aan de heer Eurlings voor zijn goede verslag. Mevrouw Leyla Zana, winnares van de Sacharovprijs 1995, zei ons in oktober dat we de onderhandelingen met Turkije moeten openen, anders zouden de Koerden het niet overleven. Dit is een serieuze reden voor onderhandelingen, maar het betekent enkel dat Turkije nu zal worden opgenomen in de observatiecategorie. De begindatum van de onderhandelingen moet nog steeds worden opengelaten en hetzelfde geldt voor de einddatum. Turkije moet voldoen aan alle criteria van de Europese democratie, inclusief de rechten van vrouwen.
Het is van belang dat de onderhandelingen op elk moment kunnen worden afgebroken wanneer er onvoldoende vooruitgang wordt geboekt. Er zijn wat Turkije betreft dus maar liefst drie mogelijke momenten om uit de onderhandelingen te stappen: aan het begin, op de helft en aan het eind van het proces. Wij zullen nog lange tijd niet gereed zijn voor uitbreiding, maar onderhandelingen kunnen wel worden geopend. Turkije is niet Europees, maar de democratie en mensenrechten zijn dat wel en daarom moeten die worden verspreid, in ieder geval binnen onze buurlanden. 
Rack (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, Turkije is een groot land op de grens van Europa en Azië, in een geopolitiek gezien bijzonder gevoelige omgeving. Het is in het belang van de Unie om Turkije in de Europese structuren te verankeren. En dat is uiteraard evenzeer in het belang van Turkije. Turkije heeft reeds vele jaren geleden een verzoek tot toetreding ingediend. Voor de toetreding tot de Unie gelden duidelijke criteria, die op de Top van Kopenhagen in 1993 zijn vastgesteld. Een kandidaat-lidstaat moet voldoen aan bepaalde politieke en economische criteria, en bovendien de rechtsstaat accepteren. Ook de Unie dient haar huiswerk te maken: wij moeten in staat zijn de uitbreiding te verwerken, terwijl we er tevens voor moeten zorgen onze verworvenheden niet in gevaar te brengen.
De Commissie heeft enkele weken geleden een nieuw voortgangsrapport over Turkije uitgebracht. Vastgesteld wordt dat de kandidaat-lidstaat de verbazingwekkende ontwikkelingen van de laatste tijd heeft weten te consolideren, vooral waar het gaat om de politieke criteria voor toetreding. Op democratisch vlak is vooruitgang geboekt; met name de macht van het leger is verder teruggedrongen ten gunste van de civiele autoriteiten. Ook ten aanzien van de rechtsstaat vallen veranderingen ten goede waar te nemen. Corruptie vormt echter nog altijd een ernstig probleem, terwijl er ook nog martelingen in de gevangenissen plaatsvinden. Op het vlak van de grondrechten is, evenals al eerder het geval was, ook nu weer op tal van punten ernstige kritiek naar voren gebracht. Zo is het slecht gesteld met de godsdienstvrijheid in Turkije, om nog maar te zwijgen van de talrijke nog altijd onopgeloste minderhedenkwesties.
Op basis van deze ambivalent uitgevallen tussenbalans concludeert de Commissie dat nu het moment aangebroken is om de toetredingsonderhandelingen te openen, zij het dat op cruciale punten van het lidmaatschap zo mogelijk duurzame uitzonderingen op de regels van de gemeenschappelijke markt moeten gelden. Hier wordt met twee maten gemeten en met gespleten tong gesproken. Van tweeën één: Turkije heeft zijn huiswerk gedaan en voldoet aan de politieke criteria, of dat is niet het geval. Wanneer we niet van plan zijn Turkije alle lidmaatschapsrechten toe te kennen, dan moeten we dat tijdig en helder onderkennen. Dan moeten we het streven naar toetreding laten vallen en over een geprivilegieerd partnerschap gaan nadenken. De Europese Raad moet dit weekeinde een uiterst gewichtige beslissing nemen. Ik hoop dat de Raad daarbij vasthoudt aan de voorwaarden die datzelfde instituut tien jaar geleden in Kopenhagen voor dit geval heeft vastgesteld. 
Tabajdi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de Hongaarse socialistische afvaardiging wil de heer Eurlings gelukwensen; hij is de auteur van een zeer goed verslag.
Voor ons is de situatie van de nationale minderheden een principekwestie. Indien er geen verdergaande territoriale autonomie komt voor de Koerden zullen Hongarije en de Hongaarse socialisten nooit voor de toetreding van Turkije stemmen. Voor ons is dat een principekwestie.
Als voorzitter van de interfractiewerkgroep voor de traditionele minderheden denk ik dat de situatie van niet-moslimminderheden in het bijzonder de aandacht verdient. De etnische en religieuze minderheden en vooral de vrouwen dienen gerespecteerd te worden. Het gaat om het begin van de onderhandelingen, maar we weten nog niet waar ze op zullen uitlopen. Deze onderhandelingen vormen een kans voor Turkije en voor de Europese Unie, maar ze vormen geen garantie. 
Gawronski (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ons debat van vandaag betreft een moeilijk en complex probleem waar wij als Europees Parlement al jaren over praten in officiële vergaderingen en in particuliere discussies.
Wij van Forza Italia zijn na afweging van de voors en de tegens vol overtuiging tot de conclusie gekomen dat het nuttig en noodzakelijk is het startsein te geven voor de toetredingsonderhandelingen. Het weigeren van de onderhandelingen zou neerkomen op het nutteloos verklaren van de inspanningen die Turkije verricht om zich te moderniseren en een democratische regeringsvorm te ontwikkelen. Het zou dat land in verwarring storten en overleveren aan het despotisme van onstabiele regio’s als het Midden-Oosten en de Kaukasus. Het zou een negatief signaal afgeven voor de hele gematigde moslimwereld, de onwrikbaarheid van de fundamentalisten versterken en munitie verschaffen aan degenen die de botsing der beschavingen prediken.
Wij hebben nu de kans om de kloof tussen de islam en het Westen te verkleinen dankzij een land dat wortels heeft in de geschiedenis van zowel het christendom als de islam. Met het openen van de deuren van de Europese Unie voor Turkije kunnen wij een krachtig signaal sturen naar de moslimlanden die te midden van grote moeilijkheden de weg richting vrijheid en democratie hebben ingeslagen, om hen ervan te overtuigen dat zij op de juiste weg zitten. Het is met andere woorden een signaal dat islam en democratie niet onverenigbaar zijn. Degenen die sceptisch of volledig afwijzend staan tegenover de toetreding van Turkije zou ik eraan willen herinneren dat het starten van de onderhandelingen met dit land onze veiligheid tegenover het terrorisme vergroot. De dreiging van het terrorisme zullen wij nog vele jaren het hoofd moeten bieden.
Vanwege de voornoemde redenen zullen wij voor het verslag van collega Eurlings stemmen. Wij wensen hem van harte en oprecht geluk met de enorme hoeveelheid werk die hij onder bijzonder moeilijke omstandigheden heeft verzet en met zijn kunde bij het vinden van nuttige compromissen tussen de zeer uiteenlopende politieke richtingen in dit Parlement. 
Pahor, Borut (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik zal vóór het verslag stemmen, zoals ik onlangs ook vóór gelijksoortige besluiten van de Europese Unie heb gestemd. Ik zie het verslag op de eerste plaats als een boodschap aan Turkije dat we ons verheugen over de recente democratische hervormingen aldaar. Tegelijkertijd is het uiteraard overduidelijk dat deze hervormingen niet ver genoeg gaan en dat zij met betrekking tot de voortzetting van het proces dat uiteindelijk moet leiden tot het aanvaarden van Turkije als lid van de Europese Unie nog nauwgezetter moeten zijn. Net als alle andere kandidaat-lidstaten is Turkije verplicht te voldoen aan alle voorwaarden. Dit is de kern van mijn korte toespraak.
Ik wil benadrukken dat ook de Europese Unie zelf moet voldoen aan de voorwaarden voor verdere uitbreiding, in het bijzonder in het geval van een land dat zo gevoelig ligt als Turkije. Zij is gebonden aan de criteria van Kopenhagen, en ik citeer, moet “in staat zijn nieuwe leden te aanvaarden”. Met andere woorden, zij dient te voldoen aan haar politieke, economische en sociale doelen.
Teneinde meer verenigd en effectiever te worden, moet zij zichzelf eerst consolideren en van binnenuit versterken en ik beschouw de ratificatie van het Verdrag voor een Europese Grondwet als een cruciale vereiste, alvorens verdere uitbreiding van de Europese Unie kan worden overwogen.
Sonik (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, de opening van onderhandelingen met Turkije is zowel voor Turkije als voor de Europese Unie een historische gebeurtenis. Nu sommigen van de islam een instrument van onderwerping en haat maken en de islam een dodelijk wapen wordt in de handen van fanatici, biedt de ontmoeting van de Europese Unie met Ankara een buitengewone kans om de logica van de confrontatie om te buigen in de richting van vreedzaam samenleven.
Diegenen die vrezen voor het feit dat wij door de toetreding van Turkije tot de Europese Unie aan Irak en andere brandhaarden in het Midden-Oosten zullen grenzen, wil ik erop wijzen dat deze grens nu al door het hart van Europa loopt. Los van haar geografische ligging bestaat deze grens al tussen beschavingen en culturen. Hetzelfde geldt voor de islam, die met meer dan tien miljoen moslims al ruimschoots in Europa is vertegenwoordigd. De moslims die vanaf de jaren zestig als arbeidskrachten naar Europa zijn gehaald, vormen een enorme bevolkingsgroep in ons continent. Wij zijn er niet in geslaagd deze mensen een integratie- en samenlevingsmodel te bieden waardoor zij zich met hun nieuwe vaderland zijn gaan identificeren. Dit probleem bestaat dus al in het hart van Europa.
Tijdens de onderhandelingen zal Turkije moeten aantonen dat het de criteria van Kopenhagen in alle oprechtheid overneemt en hoe het optreedt op het vlak van de rechten van religieuze minderheden, de status van de vrouw, de erkenning van de genocide van Armeniërs, de opening van de grenzen met Armenië, enzovoort. Dit zal tevens een antwoord bieden aan diegenen die vrezen dat de toetreding van Turkije tot de Europese Unie een manier is om de invloed van het leger op het openbare leven te verminderen. Het leger heeft immers altijd garant gestaan voor de seculiere staat.
Tot slot moet de opening van onderhandelingen met Turkije ons bewust maken van het feit dat Oekraïne voor de Europese Unie evenzeer een strategische partner is. Oekraïne moet van de Europese Unie zo snel mogelijk een duidelijk en geloofwaardig samenwerkings- en toetredingsperspectief krijgen. De Oekraïense samenleving heeft een buitengewone vastberadenheid en gehechtheid aan de democratische waarden getoond en moet nog vandaag van ons een antwoord krijgen dat met die vastberadenheid in verhouding is. 
Varvitsiotis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, collega Eurlings heeft vanavond veel gelukwensen ontvangen. Terecht zou ik zeggen, daar hij een volledig en zeer evenwichtig verslag heeft gepresenteerd. Mijns inziens moeten wij dit verslag steunen. Desalniettemin zij erop gewezen dat Turkije, net als elk ander land dat lid wil worden, zich rekenschap moet geven van niet alleen zijn rechten maar ook zijn plichten. De Europese burgers eisen dat Turkije het volkenrecht eerbiedigt en geleidelijk aan de constitutionele, economische en culturele verworvenheden van Europa overneemt.
Ik wil vooral wijzen op de noodzaak dat Turkije de mensen-, minderheids- en godsdienstrechten eerbiedigt en de criteria van Kopenhagen geheel ten uitvoer legt. Verder begrijp ik nog steeds de paradox niet dat Turkije de stem vraagt van een lidstaat dat het niet erkent.
Tot slot moet Turkije wel beseffen dat het zijn Europees perspectief vooral in eigen hand heeft, dat zijn Europees perspectief afhangt van zijn houding ten aanzien van een groot aantal vraagstukken. 
Cederschiöld (PPE-DE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Eurlings bedanken voor het feit dat hij zich zo goed gekweten heeft van een geweldig moeilijke taak. We zijn op een laat punt in het debat; het meeste is gezegd en er zijn vele verstandige meningen naar voren gebracht. Het is moeilijk om in twee minuten deze hele kwestie te behandelen. Het heeft niet eens zin dat te proberen, dus ik pluk er twee punten uit op het gebied van de mensenrechten, die mij na aan het hart liggen – niet in de laatste plaats omdat ik in de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken zit.
Ten eerste vinden er volgens Advocaten zonder Grenzen verkrachtingen op politiebureaus plaats. Vrouwen durven daarvan geen aangifte te doen vanwege het gevaar voor een nog ergere behandeling in de vorm van represailles. Vanaf het moment dat Turkije lid van de EU wordt, is het een absolute voorwaarde dat zoiets niet meer voorkomt.
Ten tweede had ik krachtiger formuleringen gewenst op onderwijsgebied. Hoewel er honderden nieuwe scholen zijn gestart, zijn er grote gebieden waar meisjes in de leeftijd van zeven tot dertien jaar door verzet van de mannen verhinderd worden om naar school te gaan en te leren lezen en schrijven. Als Turkije lid wordt, zullen honderdduizenden, misschien wel miljoenen jonge, knappe, vrouwelijke analfabeten burgers worden van een Unie waar een goede opleiding cruciaal is voor een normale levensstandaard. Hun mogelijkheden om in hun eigen onderhoud te voorzien zullen uiterst beperkt zijn. Vrouwen moeten vandaag naar school gaan om in de toekomst burgers van de Unie te kunnen worden.
Er zijn vele goede redenen voor een Turks lidmaatschap, maar het komt op ons – de huidige leden – aan om de hervormingsdruk te handhaven tijdens het hele onderhandelingsproces. Onder die omstandigheden is Turkije van harte welkom. 
Stenzel (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, laten we eerst vaststellen waar het eigenlijk om draait bij de stemming over het verslag over de kwestie Turkije op 15 december. Het gaat er niet om de rapporteur te eren, hoewel deze zeker alle respect toekomt. Het gaat er ook niet om welk team de winst binnensleept: het team dat toetreding van Turkije zonder mitsen en maren beoogt, of het team dat stelt dat er een alternatief voorhanden moet zijn voor volledige toetreding en dat zelfs al een naam voor dat alternatief heeft. Bij beide teams valt een doelpunt in eigen goal namelijk niet uit te sluiten.
Het gaat er ook niet om klakkeloos de kreten van de toeschouwers over te nemen: deze zijn grotendeels gebaseerd op emoties. Waar het wel om gaat, is dat dit de laatste gelegenheid is voor het Europees Parlement om de regeringsleiders in de Raad nog een laatste boodschap mee te geven voordat zij een beslissing nemen over het openen van de onderhandelingen met Turkije, en om er alles aan te doen de Raad bij deze beslissing het vuur na aan de schenen te leggen.
Enerzijds zien we immers de onbetwiste wil tot hervorming bij de regering-Erdogan. Anderzijds zien we echter een maatschappelijke en politieke realiteit waarvan ook politieke conflicten als de Armeense of de Koerdische kwestie deel uitmaken. Een realiteit die volkomen strijdig is met onze doelstellingen en criteria. Het is geen toeval dat vertegenwoordigers van de Koerden in Parijs juist nu autonomie voor de Koerdische regio's in Zuidoost-Anatolië eisen. Alleen het vooruitzicht van onderhandelingen voor een mogelijke toetreding tot de Europese Unie is dus kennelijk al voldoende om de spanning rond het Turks-Koerdische conflict te vergroten, in plaats van te leiden tot een vermindering van die spanning.
Het verleggen van de EU-grenzen naar Iran, Irak, Syrië en de Kaukasus betekent dat de tot dusver bestaande veiligheidszone tussen de EU en een van de meest riskante crisisgebieden ter wereld verdwijnt. Ook dat dient de Raad zich te realiseren.
Ook het verwijt van de Turkse regering dat de Europese Unie Turkije uitzonderlijke voorwaarden met betrekking tot de onderhandelingen zou opleggen, dient tot nadenken te stemmen. De EU wil immers niet tot Turkije toetreden, maar andersom. De sfeer rondom het besluit over het beginnen van toetredingsonderhandelingen kan nauwelijks slechter zijn. Een toetredingsautomatisme zonder andere opties zou zowel de EU als Turkije schade berokkenen. Als leden van het Europees Parlement moeten wij deze gelegenheid aangrijpen om die boodschap vóór 17 december aan de Raad over te brengen. Want als mocht blijken dat volledige toetreding niet haalbaar is, dan moeten er andere opties beschikbaar zijn om Turkije in de Europese structuren te verankeren. 
Jałowiecki (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, de zaal is al bijna leeg en bijna alle argumenten zijn al naar voren gebracht. Ik wil niet ingaan op wat alle sprekers voor mij hebben gezegd, noch op hun argumenten. Deze kunnen vanuit twee invalshoeken worden bekeken. Het doet enigszins denken aan filosofische doctrines. Als wij alle argumenten tegen elkaar afwegen en op zoek gaan naar de uiteindelijke bron van filosofische systemen, dan blijken de verschillen uiteindelijk te herleiden tot verschillen van persoonlijkheid. Een bepaalde karaktereigenschap blijkt de doorslag te geven voor een bepaald prachtig filosofisch traktaat of juist voor een heel ander, niet minder prachtig traktaat.
Mijns inziens kunnen wij de afgevaardigden in deze zaal in grote lijnen in twee groepen verdelen. Bij de ene groep overheerst de hoop, bij de andere groep de angst tegenover een eventueel toetredingsproces van Turkije tot de Europese Unie. Dit is niets ongewoons. Diegenen bij wie de angst overheerst brengen bijvoorbeeld het geografische argument naar voren, namelijk dat Turkije in Azië ligt. Diegenen bij wie de hoop overheerst passen de regels van de tennisbaan toe, waar een bal die op de lijn wordt gespeeld hetzelfde wordt behandeld als een bal die in het midden van de baan terechtkomt. Ook deze zienswijze is mogelijk. Voor mij geeft de mening van de mensenrechtenactivisten binnen en buiten Turkije, zoals mevrouw Zana, de doorslag. Mevrouw Zana en velen met haar, die in hun rapporten aangeven wat er in Turkije verkeerd gaat, zijn ervan overtuigd dat het perspectief van toetreding tot de Europese Unie uitzicht biedt op werkelijke veranderingen. Het is van cruciaal belang dat wij de mensen in het land om hun mening vragen.
Dames en heren, niet alle volkeren zijn tegen de toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Uit een onlangs in Polen gehouden opiniepeiling bleek 72 procent van de bevolking voor verdere uitbreiding van de Europese Unie te zijn. Wat dat betreft zijn er fundamentele verschillen. 
Itälä (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik collega Eurlings complimenteren voor zijn zeer goede verslag waarin met de verschillende standpunten rekening wordt gehouden. Hoewel ik zelf kritischer tegenover een snelle toetreding van Turkije sta, wil ik de aanneming van het verslag-Eurlings nadrukkelijk steunen.
Wat het lidmaatschap van Turkije betreft, verbaas ik mij het meest over de grote haast. Verscheidene deskundigen hebben gezegd dat de politieke kracht om “nee” te zeggen tegen Turkije binnen tien jaar nergens te bekennen zal zijn, ook al zou Turkije niet aan de toetredingscriteria voldoen. Met deze haast kunnen wij een grote fout maken.
Vooral bij mensenrechtenkwesties kunnen wij de situatie in Turkije niet door de vingers zien. Er moet volledig worden voldaan aan de criteria met betrekking tot de mensenrechten en de rechten van minderheden, voordat wij het lidmaatschap kunnen goedkeuren. Ik maak mij ook zorgen om hoeveel het lidmaatschap van Turkije zal kosten en dat niemand dat lijkt te weten. Bij externe schattingen gaat het om enorme bedragen. De bijdragen van de huidige nettobetalers zullen aanzienlijk toenemen. Dit kan op zijn beurt de ontevredenheid onder de burgers over de Europese Unie vergroten.
Als Turkije is toegetreden, zal de Europese Unie niet meer dezelfde zijn. Daarom moeten de burgers het recht hebben hun eigen mening hierover te geven. Wij moeten de lidstaten dan ook aansporen referenda over deze kwestie te organiseren. Ik ben bang dat een snelle toetreding van Turkije een te grote kluif is die de Europese Unie waarschijnlijk niet kan behappen. 
Nicolaï,
   . Voorzitter, dank voor de vele opmerkingen die ik heb gehoord. Ik heb heel veel verschillende opvattingen van de leden van dit Parlement mogen horen. De opvatting die nagenoeg iedereen hier deelt, als ik goed heb geluisterd, is dat het gaat om een heel belangrijk besluit dat de Raad vrijdag wil nemen en om een heel belangrijke resolutie. Het besluit over het starten van de onderhandelingen met Turkije is uiteraard belangrijk voor de Europese Unie, maar evenzeer voor Turkije.
Een aantal van u, zoals de heer Rocard en mevrouw Seeberg, heeft benadrukt dat wij in deze hele discussie ook de voordelen van een mogelijke toetreding op termijn van Turkije voldoende voor het voetlicht moeten brengen. Voordelen voor burgers, zowel op economisch vlak als wat betreft veiligheid. Daarnaast hebben velen hun zorgen geuit. Ik kan u zeggen dat een deel van de zorgen die ik hier heb gehoord ook zorgen zijn die spelen in de Europese Raad en daar ook intensief worden besproken, zoals vanochtend nog in de Raad Algemene Zaken. Een veelgehoorde zorg die ook in de Raad wordt besproken, is de situatie van de mensenrechten, martelingen, godsdienstvrijheid en de positie van minderheden. Dat zijn zorgen die van veel kanten zijn geuit, onder andere door de heren Poettering en Brok, en - als ik mij zo mag uitdrukken - ook van de andere kant, door de heren Schulz en Lagendijk. Het zijn onder andere deze zorgen die de achterliggende overweging vormen voor onze hoop om vrijdag een afspraak te kunnen maken over een nieuw onderhandelingskader op basis van de voorstellen die de Commissie heeft gedaan voor een nieuwe manier van onderhandelen, die betere garanties zal bieden voor een goed verloop van het onderhandelingsproces.
Een van de belangrijke nieuwe elementen daarin is de opschortingsmogelijkheid, die door een aantal van u ook is gesuggereerd en die juist in het geval van schendingen van de mensenrechten en andere de punten die ik heb genoemd, heel relevant kan zijn. De heer Duff vroeg expliciet om uitleg over de procedure. Hij vroeg of een enkele lidstaat kan verzoeken om opschorting of dat daarvoor een derde van de lidstaten nodig is. Ik kan de heer Duff zeggen dat het voorzitterschap voorstelt - ook weer gebaseerd op de voorstellen van de Commissie - dat een derde van de lidstaten noodzakelijk is om het verzoek tot opschorting in te dienen, dat wil zeggen de Commissie te verzoeken een voorstel daartoe te doen. De Commissie dient dan ook inderdaad met een voorstel te komen en daarover wordt met gekwalificeerde meerderheid besloten. Ik deel dus enkel van uw zorgen en benadruk dat de goede voorstellen van de Commissie daarom grotendeels worden overgenomen in de voorstellen die wij nu aan de Raad zullen voorleggen en waarover vrijdag zal worden besloten.
Tot slot herhaal ik wat betreft dit punt graag wat de heren Lagendijk en Jałowiecki hebben gezegd. Veel mensenrechtenorganisaties en andere organisaties van het maatschappelijke middenveld in Turkije benadrukken dat er inderdaad nog heel veel punten van zorg zijn en dat er nog heel veel moet gebeuren. Volgens die organisaties is het echter ook van het grootste belang om nu de positieve stap te zetten en met de onderhandelingen te beginnen.
Ik wil ook een zorg noemen die ik niet deel en die gelukkig ook maar door weinigen is genoemd, namelijk religie. Ik ben het volledig eens met een aantal van u, zoals de heer Schulz en mevrouw Bonino, die hebben benadrukt dat de Europese Unie gaat om waarden en niet om religie. Een Europees integratieproject is geen religieus project, maar een politiek project.
Een andere zorg die ik wel deel, betreft de discussie over Cyprus en de erkenning van Cyprus door Turkije. Een aantal van u heeft dit punt genoemd en onder andere de heer Beglitis vroeg expliciet hoe het voorzitterschap daarover denkt. Het voorzitterschap wil vrijdag trachten te komen tot een formele erkenning door Turkije van het feit dat Cyprus lid is van de Europese Unie en een van de 25 landen van de Europese Unie is. Dat kan door middel van ondertekening van het protocol bij de associatieovereenkomst.
Nog een zorg die door meerderen hier naar voren is gebracht, onder andere de heren Hänsch en Pahor, betreft het absorptievermogen van de Europese Unie. Niet alleen Turkije moet klaar zijn, ook de Europese Unie moet in staat zijn een toetredend land goed op te nemen. Ik ben het daarmee eens en het voorzitterschap zal er dan ook naar streven het absorptievermogen van de Europese Unie in de conclusies aan de orde te laten komen.
Een gevoelig, maar belangrijk, punt dat door velen is genoemd, is het open-eindekarakter van de onderhandelingen. Dat is een belangrijk punt dat juist mede gezien zijn gevoeligheid ook in de Europese Raad intensief zal worden besproken. Daar zal ook de knoop worden doorgehakt. Ik kan daar uiteraard niet op vooruit lopen, maar ik er wil wel twee dingen over zeggen.
Enerzijds moet heel duidelijk zijn - en dat heeft het voorzitterschap ook voortdurend benadrukt - dat wij praten over toetredingsonderhandelingen. De onderhandelingen zijn niet gericht op iets anders, zij zijn gericht op toetreding. Dat is een wezenlijk element, dat ook in de bewoordingen en de conclusies van onze Raad van vrijdag zou moeten terugkeren. Anderzijds is het inderdaad een open-eindeprocedure. Niemand kan garanderen wat na zoveel tijd de uitkomst zal zijn en wij moeten ons ervan bewust zijn dat er een situatie zou kunnen ontstaan waarbij geen resultaat behaald blijkt te worden. Ook hierbij richten wij ons weer voor een belangrijk deel op de suggesties die daarvoor al door de Commissie zijn gedaan.
Laat ik afsluiten met een algemene opmerking. Ik ben positief gestemd over de mogelijkheid om vrijdag dit besluit, zoals het zich nu aftekent, te nemen en ik denk dat het ook een positief besluit zal zijn. Positief, omdat we dan kunnen afspreken dat we met de onderhandelingen met Turkije zullen starten. Dat is positief voor de Europese Unie, maar ook positief voor Turkije, dat wil ik erbij zeggen. Het besluit zal echter voldoende garanties moeten bevatten om tegemoet te komen aan de zorgen die ook hier naar voren zijn gekomen.
Tot slot is het ook positief, omdat wanneer wij als Europese Raad het besluit vrijdag op deze manier nemen ook op een goede manier recht doen aan de betrokkenheid van de burger. De heer Poettering, mevrouw De Sarnez en vele anderen hebben gewezen op het belang van betrokkenheid van de burger bij dit ingrijpende besluit. Ik denk dat wij door het besluit zo te nemen aan de burger kunnen uitleggen dat er, in dit Parlement en op vele andere plaatsen, een open en intensieve discussie heeft plaatsgevonden. We zullen de burger duidelijk kunnen maken dat de stap die wij nu gaan nemen heel belangrijk is voor zijn economische positie en voor zijn veiligheid. Maar ook dat we tegelijkertijd de vele zorgen die er zijn wel degelijk heel serieus hebben genomen. 
Rehn,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik dank u en de geachte leden van het Parlement voor dit zeer rijke, analytische debat waarin talrijke aspecten belicht zijn en vrijwel het gehele spectrum van de Europese publieke opinie de revue is gepasseerd, van vredesdividenden in de toekomst tot kruistochten uit het verleden en, ernstiger, van de rechten van vrouwen tot religieuze gemeenschappen en hun rechten in Turkije.
Ik zal kort ingaan op een beperkt aantal vragen die leden van het Parlement rechtstreeks tot de Commissie gericht hebben. In de eerste plaats is ons vele malen verzocht de wettelijke hervormingen en de mensenrechten in het algemeen nauwlettend te volgen. Ik ben het daar volkomen mee eens. Het mechanisme voor nauwlettend toezicht en de bijgevoegde opschortingsclausule vormen zelfs de kern van onze onderhandelingsstrategie ten aanzien van Turkije voor de komende jaren. Het is ook in het belang van Turkije, omdat het land op die manier sterk gemotiveerd blijft om de noodzakelijke wettelijke en politieke hervormingen ten uitvoer te leggen en te consolideren. In 2005 zullen wij een verslag opstellen over de mate waarin Turkije voldoet aan de criteria op het gebied van de mensenrechten in het algemeen.
Onder deze criteria vallen ook de vakbondsrechten, een punt dat de heer Rasmussen aan de orde stelde. Hij verwees naar een lopende rechtszaak waarvan de Commissie op de hoogte is. Wij volgen deze zaak met grote aandacht. In ons verslag beschouwen wij deze zaak als een belangrijke testcase waaraan afgelezen kan worden hoe diep de wettelijke hervorming in Turkije gaat, en die te maken heeft met vakbondsrechten, taalrechten en de rechten van minderheden in Turkije. Ook het vraagstuk van de niet-islamitische religieuze minderheden speelt hier een rol, een vraagstuk dat de heer Eurlings in zijn verslag diepgaand behandelt en dat door verschillende leden hier vanavond aan de orde is gesteld. Ik onderstreep dat, ofschoon de vrijheid van godsdienst gegarandeerd wordt door de Turkse grondwet, niet-islamitische religieuze gemeenschappen een aantal structurele problemen ondervinden, zoals het feit dat zij geen rechtspersoonlijkheid bezitten en geen aanspraak kunnen maken op volledige economische rechten. De Turkse autoriteiten zijn vastbesloten een wet aan te nemen waarmee deze structurele problemen worden aangepakt. Er is momenteel een ontwerpwet inzake stichtingen in behandeling en de Commissie is officieel uitgenodigd haar opmerkingen over dit cruciale stuk wetgeving voor te leggen aan de Turkse autoriteiten. We zullen wat dit specifieke onderwerp aangaat in gesprek blijven met de Turkse regering en druk op haar blijven uitoefenen.
Wat betreft het mechanisme om de opschortingsclausule in werking te zetten, waarnaar de heer Duff verwees, wil ik opmerken dat de oorsprong van de opschortingsclausule gelegen is in de ontwikkeling van het acquis communautaire. De Unie beschikt thans over clausules in artikel 7 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en in de ontwerp-Grondwet die voorzien in een procedure voor de afhandeling van gevallen waarin sprake is van een ernstige en voortdurende schending van de grondbeginselen van de Unie door een lidstaat. Het is niet meer dan logisch en vanzelfsprekend dat gelijksoortige regels ook van toepassing zijn op kandidaat-lidstaten. Ook in het verleden is het in feite altijd al zo geweest dat dergelijke ernstige situaties zouden hebben geleid tot opschorting van de onderhandelingen. Het opnemen van een expliciete opschortingsprocedure is dan ook gebaseerd op een nieuw acquis en de Commissie zal in haar voorstel deze beginselen in het Verdrag als uitgangspunt nemen. Ik ben het dus volledig eens met de heer Nicolaï en de heer Duff.
Een ander punt betrof het geprivilegieerd partnerschap. De ontwerp-Grondwet voorziet in het instrument van een bijzonder partnerschap, dat ten doel heeft buurlanden of andere partners die een strategisch belang vertegenwoordigen voor de Europese Unie, een speciale behandeling te geven. Het concept van het speciale partnerschap vormt een onderstreping van met name het nieuwe nabuurschapsbeleid, dat de EU wil uitbreiden naar haar buren in het oosten en het zuiden. Dit initiatief is niet van toepassing op Turkije, dat sinds de Top van Helsinki in 1999 een kandidaat-lidstaat is. Het valt moeilijk in te zien wat we Turkije nog meer zouden kunnen bieden dan het al krijgt in het kader van het geprivilegieerd partnerschap.
Allereerst zijn Turkije en de EU gebonden aan een douane-unie die een verreikend instrument vormt voor bilaterale samenwerking op het gebied van handel en economische samenwerking, hetgeen een grote mate van economische integratie impliceert. Ten tweede neemt Turkije reeds deel aan talloze communautaire programma’s op een breed scala van terreinen, variërend van cultuur, drugsbestrijding, justitie en binnenlandse zaken en onderwijs, tot onderzoek en ontwikkeling. Ten derde speelt Turkije, op het essentiële gebied van veiligheid en defensie, als lid van de NAVO een rol in de ontwikkeling van veiligheidsoperaties van de EU – zowel via de NAVO als in het kader van het Europees veiligheids- en defensiebeleid. Er zijn bijvoorbeeld Turkse strijdkrachten aanwezig in vele landen van de Balkan, en zelfs in het “Europese leger”, zoals de “Althea”-missie in Bosnië onlangs bestempeld werd door een bepaalde Britse krant.
Wat het geprivilegieerd partnerschap betreft, en de heer Nicolaï heeft dit ook al gezegd, ben ik van mening dat de toetreding van Turkije het ondubbelzinnige doel van de toetredingsonderhandelingen zullen en ook moeten zijn als het land aan het einde van de onderhandelingen voldoet aan alle criteria voor het lidmaatschap. Het zou niet verstandig zijn een definitieve einddatum vast te stellen; het recente verleden heeft ons geleerd dat een tijdschema niet belangrijker mag zijn dan de inhoud. We moeten realistische termijnen vaststellen, geen deadlines die we niet kunnen halen.
De heer Howitt, ten slotte, vroeg wanneer de onderhandelingen volgens de Commissie zouden moeten beginnen. Ons mandaat is te bepalen of Turkije voldoet aan de politieke criteria van Kopenhagen. Dat hebben we gedaan. Wat de begindatum van de onderhandelingen betreft, vertrouwen wij op de wijsheid van de Europese Raad, de premiers en presidenten, die tot het politieke oordeel moeten komen wat volgens hen het geëigende moment in 2005 is om de toetredingsonderhandelingen te beginnen.
Vanuit de Commissie kan ik u zeggen dat wij klaar staan om – in de woorden van de resolutie van het Parlement – “zonder onnodige vertraging” aan de slag te gaan. Ik hoop alleen dat iemand mij nog eens kan uitleggen wat het verschil is tussen “onnodige” en “nodige” vertraging. Hoe dan ook, we staan klaar om zonder onnodige vertraging aan de slag te gaan zodra de besprekingen zijn afgerond en het proces in gang kan worden gezet.
De heer Swoboda, de heer Szent-Iványi en verscheidene anderen brachten het zeer belangrijke punt te berde dat als wij dit lange onderhandelingsproces succesvol afronden, dit de EU strategisch sterker zal maken. Dit is het fundamentele vraagstuk waar het hier om gaat en de strategische, geopolitieke en geoculturele crux van de zaak. We kunnen een aantal lessen trekken uit de geschiedenis – we hoeven ze niet allemaal klakkeloos toe te passen, maar we kunnen wel degelijk iets van het verleden leren. Tijdens de Koude Oorlog hield Europa het communisme en de Sovjet-Unie in toom en werkte het samen om de veiligheid en de mensenrechten te bevorderen, en met indrukwekkende resultaten. Dat kunnen we zien aan het aanzienlijke aantal collega’s uit de vrije Oost- en Midden-Europese landen dat hier vandaag zitting heeft in dit Parlement.
Nu, en dat zal ook in de toekomst zo zijn, vormt de relatie tussen Europa en de islam de grote uitdaging. Europa moet enerzijds met alle middelen die het tot zijn beschikking heeft het moslimfundamentalisme in toom houden, en anderzijds bruggen bouwen en de dialoog aangaan met de vertegenwoordigers van de gematigde islam. Als wij, na lange en moeilijke onderhandelingen, de situatie bereiken dat Turkije daadwerkelijk een rechtsstaat is en dat de Europese democratie en een overwegend islamitische bevolking samenkomen, dan zou dat zonder meer gunstig zijn voor Europa en het resultaat zou een uiterst belangrijk kruispunt van beschavingen zijn. 
De Voorzitter.
   –Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag plaats.
Figueiredo (GUE/NGL ).
   - Centraal staat in dit verslag de steun voor het officieel starten van de onderhandelingen met Turkije. Het uitgangspunt hierbij vormt een reeks tegenstrijdige voorwaarden, die in bepaalde gevallen zelfs neerkomen op dwangbevelen zonder enige relatie met het verdedigen van de rechten van de mens. Met betrekking tot de bezetting van Cyprus is men evenwel op onaanvaardbare wijze inschikkelijk, terwijl hier een lidstaat van de Europese Unie in het geding is wiens grondgebied ten dele militair bezet is door Turkije.
Dit is nog niet de fase van de toetreding, maar slechts de fase van de start van de onderhandelingen met het oog op mogelijke toetreding over tien jaar. Daarom is het van belang te weten of er voldaan is aan de voorwaarden die wij altijd in dergelijke gevallen stellen. Daarbij dienen wij rekening te houden met de ontwikkeling van de situatie in Turkije, met de belangen en de wensen van het Turkse volk en met de gevolgen van de toetreding voor Portugal.
Welnu, als wij kijken naar de rechten, de vrijheden en de fundamentele waarborgen is er inderdaad sprake van enige vooruitgang. Die is echter eerder de vrucht van de strijd van het Turkse volk en de progressieve krachten dan van druk van de kant van de Europese Unie. En in weerwil van enige positieve wijzigingen in de wetgeving zijn de meeste veranderingen slechts veranderingen op papier. Leyla Zana en haar kameraden zijn dan wel vrijgelaten, maar volgens informatie van de progressieve Turkse en Koerdische krachten zitten nog ongeveer vijfduizend mensen gevangen …
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0056/2004), van mevrouw Novak, betreffende het gemeenschappelijk standpunt door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een beschikking van het Europees Parlement en de Raad betreffende een enkel communautair kader voor transparantie van kwalificaties en competenties (Europass). Ik geef het woord direct aan onze rapporteur, mevrouw Novak. 
Novak, Ljudmila (PPE-DE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, commissaris Figel’, dames en heren.
De bedoeling van de invoering van Europass is het opzetten van een enkel kader voor documenten van de Europese Unie teneinde tot meer transparantie te komen op het gebied van de kwalificaties en competenties van burgers. Het kader kan ook een bijdrage leveren aan de tenuitvoerlegging van de Lissabon-strategie en tegelijkertijd kan het helpen de kwaliteit van het onderwijs in Europa te verbeteren.
De Europass-documenten zijn: het Europass-Curriculum Vitae, Europass-Mobility, waarop perioden van onderwijs in het buitenland kunnen worden vastgelegd, het Europass-Diplomasupplement, dat informatie bevat over de prestaties van de houder op universitair niveau, de Europass-Taalportfolio, waarop talenkennis staat vermeld, en het Europass-Certificaatsupplement, waarop de kwalificaties en competenties zijn vastgelegd op grond van een certificaat van een beroepsopleiding.
Het staat burgers vrij gebruik te maken van afzonderlijke Europass-documenten of van de gehele portfolio. In de komende jaren zal het mogelijk worden nieuwe documenten toe te voegen, met name op het vlak van informatietechnologie.
Het Europees Parlement heeft op 21 april 2004 zijn advies uitgebracht inzake het hier behandelde wetgevingsvoorstel in eerste lezing in het kader van de medebeslissingsprocedure. Er werden veertien amendementen ingediend, die bijna allemaal zijn overgenomen. De Europese Raad heeft tijdens zijn zitting van 27 en 28 mei een politiek akkoord bereikt over het ontwerp.
Na bespreking van het ontwerp-document in de Commissie cultuur en onderwijs werd met eenparigheid van stemmen (met één onthouding) besloten Europass tijdens de plenaire vergadering van het Europees Parlement te aanvaarden met onmiddellijke inwerkingtreding.
Als rapporteur steun ik het Europass-voorstel en ben ik vóór snelle inwerkingtreding, die niet alleen ook door het Nederlandse voorzitterschap en de Commissie wordt bepleit, maar die ook in het belang is van de Europese burger, die zo spoedig mogelijk de kans moet krijgen gebruik te maken van de voordelen die het gebruik van de Europass-portfolio biedt. De voorgestelde datum van inwerkingtreding is 1 januari 2005. De snelle invoering van de voorgestelde Europass zal eveneens de snelle vaststelling van alle procedures voor de verwezenlijking ervan mogelijk maken.
Op grond van het voorstel is iedere lidstaat verantwoordelijk voor de tenuitvoerlegging op nationaal niveau. Te dien einde zal iedere lidstaat een nationaal Europass-centrum oprichten dat verantwoordelijk is voor het coördineren van de werkzaamheden op dit terrein. Er zal tevens een Europees netwerk van nationale Europass-centra worden opgezet. Hun werkzaamheden zullen worden gecoördineerd door de Commissie.
De taak van de nationale Europass-centra zal zijn het, in samenwerking met de bevoegde staatsorganen, coördineren van werkzaamheden die te maken hebben met de beschikbaarheid en de uitgifte van Europass-documenten, het opzetten en beheren van een nationaal informatiesysteem, het bevorderen van het gebruik van Europass, het, in samenwerking met de bevoegde staatsorganen, waarborgen dat de relevante richtsnoeren en gegevens over Europass beschikbaar zijn voor iedere burger, het verstrekken van informatie over mogelijkheden op het gebied van studeren in Europa en over de structuur van onderwijs- en opleidingssystemen, het beheren van alle werkzaamheden die hiermee verbonden zijn op nationaal niveau met financiële ondersteuning van de Gemeenschap, en het deelnemen aan het Europese netwerk van nationale centra. Het nationale centrum functioneert hierin als uitvoerend orgaan op nationaal niveau.
De Commissie en de lidstaten zullen ervoor zorgen dat er zowel op communautair niveau als op nationaal niveau gepaste maatregelen zullen worden genomen om Europass in te voeren en burgers, onderwijs- en opleidingsinstellingen, sociale partners en ondernemingen hiervan op de hoogte te houden. Ook de Commissie zal regelmatig verslag uitbrengen aan het Parlement en de Raad ten aanzien van de tenuitvoerlegging van dergelijke maatregelen.
Het eerste verslag en de eerste evaluatie zullen drie jaar na de inwerkingtreding van het document volgen. De verslagperiode zal vervolgens vier jaar zijn. Aangezien onderwijs de basis vormt voor de tenuitvoerlegging van de Lissabon-strategie, zullen de Europass-documenten de mobiliteit van de Europese burger op het gebied van onderwijs en werk aanzienlijk vergroten en nauwere samenwerking tussen de Europese volkeren mogelijk maken.
Figel’,
   Mijnheer de Voorzitter, een jaar geleden heeft de Europese Commissie een voorstel aangenomen over de rationalisering van de Europese instrumenten voor de transparante erkenning van kwalificaties en competenties. Dit initiatief is Europass. Het is een stap in de richting van een Europese kennisruimte, zoals mijn voorganger tijdens de eerste lezing gezegd heeft. Met Europass zullen mensen in heel Europa zonder moeite duidelijk kunnen laten zien wat hun kwalificaties en competenties zijn. Op die manier zal het gemakkelijker worden voor burgers om werk te vinden of om van het ene naar het andere land te verhuizen in verband met een studie of baan.
In het voorstel worden vijf bestaande transparantie-instrumenten samengevoegd in een gecoördineerd portfolio van documenten met de naam Europass. Het gaat om de volgende instrumenten: het Europass-Curriculum Vitae, waarin de persoonlijke competenties worden belicht; het Europass-taalportfolio, waarin een nauwkeurige beschrijving is opgenomen van de taalvaardigheden; Europass-Mobility, waarin alle ervaringen met mobiliteit in verband met een opleiding staan opgesomd – deze zal in de plaats komen van de bestaande Europass-beroepsopleiding en ook een ruimer toepassingsgebied hebben; het Europass-diplomasupplement, en tot slot het Europass-certificaatsupplement. Deze laatste documenten verduidelijken welke competenties de houder van een hogeronderwijsdiploma, respectievelijk een certificaat van een beroepsopleiding verworven heeft.
Europass is een open kader waarin in de toekomst ook andere instrumenten zouden kunnen worden opgenomen, bijvoorbeeld om specifieke competenties, zoals computervaardigheden, vast te stellen. Het doet mij deugd dat dit essentiële kenmerk gesteund en verrijkt is door zowel het Parlement, dat de betekenis ervan onderstreepte, als de Raad, die een heldere procedure heeft vastgesteld om dit aspect in de praktijk te verwezenlijken. Dit illustreert hoe het voorstel, zonder dat het wezenlijk is veranderd, verbeterd is dankzij de uitwisseling van standpunten tussen de instellingen op basis van een brede consensus over zowel het doel als de inhoud ervan.
Ik wil op dit punt nadrukkelijk de aandacht vestigen op het eminente werk van, eerst, mevrouw Zissener en nu mevrouw Novak, die nauw hebben samengewerkt met de Commissie en de Raad. Dankzij hun inspanningen hebben wij dit laatste stadium kunnen bereiken.
Het gemeenschappelijk standpunt dat is vastgesteld door de Raad beantwoordt aan de zorgen van beide wetgevende organen en omvat de door het Parlement voorgestelde amendementen, met twee kleine aanpassingen, maar inhoudelijk ongewijzigd. Zoals u weet, steunt de Commissie dit gemeenschappelijk standpunt. Ik ben dan ook verheugd dat mevrouw Novak in haar verslag voorstelt dit gemeenschappelijk standpunt goed te keuren, opdat het per 1 januari 2005 in werking kan treden.
Ik ben voornemens het hier niet bij te laten en de lidstaten en sociale partners een geschikt instrument voor te leggen om de transparantie van kwalificaties te bevorderen. Wij hopen dat het Europees Parlement de Commissie in haar streven zal ondersteunen.
Tot besluit wil ik mijn dank uitspreken aan het Europees Parlement, en in het bijzonder aan de Commissie cultuur en onderwijs, die zich heeft ingezet om het proces te versnellen, met name in deze tweede lezing. Ik ben ook het Ierse en het Nederlandse voorzitterschap van de Raad dankbaar voor al het werk dat zij hebben verzet. Met Europass wordt de burgers een rechtstreekse dienst bewezen. 
Pack (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, allereerst wil ik mijn dank betuigen aan mevrouw Novak en aan haar voorganger, mevrouw Zissener. Europass is een Europees keurmerk waarmee we godzijdank een kleine, maar niettemin belangrijke daad kunnen laten volgen op de vele mooie woorden die zijn gesproken over een Europa dat dichter bij de burgers moet staan.
Europass bewerkstelligt in de eerste plaats voor heel Europa transparantie ten aanzien van de duur van alle onderwijs- en opleidingsvormen, evenals voor de verworven competenties op alle mogelijke terreinen. In de tweede plaats wordt de geloofwaardigheid bevorderd door de erkenning van beroepsmatige en niet-beroepsmatige praktijkervaring, met name waar het gaat om vrijwilligerswerk op sociaal, cultureel en sportief gebied, en om de verwerving van verschillende taalvaardigheden. In de derde plaats wordt de doelmatigheid vergroot, omdat Europass de kennis over en de erkenning van competenties voor een groeiend aantal mobiele jonge en niet meer zo jonge mensen bevordert.
We hebben meer dan ooit behoefte aan een Europa dat dichter bij de burgers staat, niet aan gepraat over een virtueel technocratisch-bureaucratisch Europa. We hebben concrete instrumenten nodig zoals Europass. Het is een hulpmiddel voor het dagelijks leven in Europa dat ervoor zorgt dat mensen Europa rechtstreeks ervaren, iedere dag weer en waar ze ook zijn.
Alle onderwijsbeleidsmaatregelen als Comenius, Erasmus, Grundtvig, , de erkenning van diploma's en nu dus Europass bewerkstelligen een Europese meerwaarde, waarmee Europa een menselijke dimensie krijgt. Deze geestelijke meerwaarde is belangrijk; het brengt de mensen in het middelpunt van het debat. Op hen zijn de besluiten gericht die grote invloed uitoefenen op hun leven van alledag. Europass is hierbij een hoofdelement, niet alleen vanwege de beoogde vergelijkbaarheid en erkenning van beroepsmatige prestaties, maar vooral ook vanwege de invoering van het sociale en burgerlijke engagement als integraal onderdeel van de lijst van bevoegdheden.
Ik feliciteer de Commissie en onszelf met het feit dat we er in zo korte tijd – nog geen jaar – in geslaagd zijn dit instrument te creëren, en ik hoop oprecht dat we in 2005 voortvarend van start kunnen gaan met Europass, inclusief de beoogde verbeteringen van commissaris Figeľ. Ik wens hem en onze jeugd veel succes toe. 
Prets (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, met Europass hebben we een nieuw instrument gecreëerd dat uitstekend van pas kan komen, bijvoorbeeld bij de uitvoering van de hier zo veelbesproken strategie van Lissabon. We weten dat deze strategie ver naar de achtergrond gedrongen is en dat we deze veel voortvarender hadden moeten presenteren. En hoewel het bij Europass gaat om een vrijblijvend, want niet verplicht bewijs van kwalificaties en competenties, is deze regeling toch van belang voor jongeren en mobiele mensen die in het kader van een opleiding een tijd in het buitenland verblijven. Ze krijgen daarmee een transparant, begrijpelijk, overzichtelijk en in de hele EU min of meer vergelijkbaar bewijs in handen van hun prestaties, kwalificaties en competenties. We zien hier eindelijk een voorbeeld van de transparantie waar we het zo graag over hebben.
Tegelijkertijd moet Europass toekomstige werkgevers binnen de Europese Unie echter een overzicht bieden van de verkregen ervaringen en opleidingscertificaten. De uitgebreide documentatie, die zoals bekend bestaat uit een curriculum vitae, een mobiliteitsbewijs en andere documenten, is een genormeerd, aanvullend instrument. Dit nieuwe kader garandeert dat in de toekomst nieuwe documenten, bijvoorbeeld op het gebied van de informatietechnologie, eveneens in de Europass-portfolio kunnen worden opgenomen. Dat is van groot belang, aangezien zich in het onderwijs altijd weer nieuwe zaken aandienen, en deze dan flexibel in Europass kunnen worden opgenomen. Deze flexibiliteit juich ik van harte toe.
Ik wil ook wijzen op de voordelen van een verblijf in het buitenland. Ik vind dat de documenten niet slechts de verblijfstijd en een technische opsomming moeten bevatten, maar dat ook expliciet en controleerbaar melding moet worden gemaakt van interculturele leerprocessen en sociale integratie. De Europese Unie staat voor een open, mobiele ruimte, die mobiliteit stimuleert en mobiliteit vraagt. Mijn verzoek was dan ook om de burger een richtsnoer voor mobiliteit ter beschikking te stellen. Aan dat richtsnoer zijn nu helaas de woorden "indien nodig" toegevoegd. Mag ik opmerken dat de uitvaardiging van een dergelijk richtsnoer in veel gevallen nodig is? Voor mij zou het namelijk een teken zijn dat Europa daadwerkelijk dichter naar de burger wordt gebracht. Verder ben ik van mening dat de nationale bureaus voor Europass in de bestaande bureaus geïntegreerd moeten worden, waarna deze kunnen worden uitgebouwd om te komen tot een bundeling van de ervaring, de activiteiten en het netwerk van de bestaande instellingen.
We moeten ook een informatiecampagne opstarten. Het is zo 1 januari, en er heerst nog veel onwetendheid. Het is derhalve dringend noodzakelijk de mobiliteit ook daadwerkelijk te mobiliseren. 
Zatloukal (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Figeľ, we worden in dit Parlement vaak om de oren geslagen met het verwezenlijken van doelstellingen van de Lissabon-strategie. Ook horen we vaak over de vertragingen die zijn opgelopen bij het halen van de doelen. We zijn nu halverwege de periode aan het einde waarvan we ons tot doel gesteld hadden de meest concurrerende en meest dynamische kenniseconomie ter wereld te zijn, waarbinnen duurzame economische groei gerealiseerd zou worden met meer en betere banen. Als we de positie van Europa in de kenniseconomie willen verankeren, dienen daarvoor de juiste omstandigheden te worden geschapen. De Europese stelsels voor onderwijs en specialistische opleidingen moeten voldoen aan de eisen van de nieuwe economie en moeten aan elkaar kunnen worden gekoppeld. Mogelijkheden op het gebied van onderwijs en specialistische opleidingen moeten worden aangeboden in de verschillende lidstaten en gedurende diverse fasen in de levens van, al dan niet werkloze, jongeren die het risico lopen dat hun kwalificaties door de snelle technologische veranderingen wellicht waardeloos worden.
Nu zal het enkele kader voor transparantie op het gebied van kwalificaties en competenties het inderdaad gemakkelijker maken voor burgers om Europa op de hoogte te stellen van hun kwalificaties en competenties. Dit kader zal het bestaande systeem, waarbij gebruik wordt gemaakt van documenten, beter gecoördineerd, gestroomlijnder en doeltreffender maken wat betreft de transparantie van kwalificaties en competenties die op Europees niveau zijn erkend.
Veel werkgevers en schoolhoofden zijn zich bewust van de bestaande problemen met de beoordeling van de niveaus van kennis en vaardigheden die zijn opgedaan binnen een ongecoördineerd kader van uiteenlopende kwalificaties, certificaten en diploma’s. De invoering van Europass zal het eenvoudiger maken voor werknemers, studenten, werkgevers en onderwijsinstellingen om op de Europese arbeids- en onderwijsmarkt te opereren.
Beazley (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het gemeenschappelijk standpunt met het oog op de aanneming van de beschikking van het Parlement en de Raad betreffende Europass ziet er buitengewoon verstandig uit, en je vraagt je af waarom het na de voltooiing van de interne markt twaalf jaar geleden zo lang geduurd heeft dit standpunt te bereiken. Het probleem is niet of het voorstel wel of niet wordt aangenomen, maar hoe het ten uitvoer moet worden gelegd. Het is in dit verband nuttig dat mevrouw Novak in haar toelichting de aandacht vestigt op de rol van de nationale Europass-centra, die alle in deze beschikking bedoelde activiteiten zouden moeten coördineren.
Maar het gaat hier niet om de een of andere administratieve functie. Wil het voorstel maximaal nut hebben, dan moet de tenuitvoerlegging inhouden dat de nationale Europass-centra in rechtstreeks en voortdurend contact staan met zowel universiteiten en hogescholen als werkgeversorganisaties. Wellicht zou de commissaris in zijn reactie op het debat bij dit punt kunnen stilstaan en aangeven hoe de nationale Europass-centra deze klus volgens hem zouden kunnen klaren.
Het tweede onderwerp dat ik ter sprake wil brengen hangt met het vorige samen en betreft het toezicht op het systeem. De eerste evaluatieperiode zal nu na drie jaar plaatsvinden – oorspronkelijk was hiervoor een periode van vier jaar voorzien – en vervolgens zal het systeem om de vier jaar geëvalueerd worden. Ik zou denken dat het niet waarschijnlijk is dat er na de eerste evaluatieperiode radicale wijzigingen worden aangebracht; wat dit tijdschema dus in feite betekent, is dat de Commissie pas een standpunt zal kunnen innemen als het systeem al zeven jaar functioneert. Dat lijkt me erg laat. Zou de commissaris ook hierop willen ingaan? 
Seeber (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik sluit me aan bij de woorden van dank aan het adres van mevrouw Novak, die een uitstekend, snel en vooral praktisch toepasbaar resultaat heeft weten te bereiken. Mijn dank gaat ook uit naar de Commissie, voor het nemen van dit initiatief. Juist dit dossier biedt de Europese burger, en dan met name de jeugd, talrijke positieve aanknopingspunten. Met dergelijke initiatieven kunnen we de jongeren laten zien dat de Gemeenschap ook hun leven concreet kan verbeteren. Zo brengen we Europa dichter bij de burger.
De huidige tekst is het resultaat van een langdurige ontwikkeling en zeker nog niet het eindpunt van die ontwikkeling. De Commissie verklaart dan ook nadrukkelijk dat de ontwikkelingsmogelijkheden ook voor de toekomst moeten worden opengehouden, en dat de openheid van het proces in het document zelf is vastgelegd. In de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw werden al concrete initiatieven op onderwijsgebied ontwikkeld. Die initiatieven waren altijd gericht op het verbeteren van de kwaliteit en de mobiliteit ten aanzien van opleidingen, niet op de harmonisatie van het Europese onderwijsbeleid. Evident is dat we dan ook de instrumenten en prikkels moeten creëren om het grensoverschrijdend onderwijs ook echt van de grond te krijgen. Deze initiatieven zijn met name voor de burgers uit landen met veel grenzen en een klein grondgebied van groot belang, omdat ze zo in staat gesteld worden daadwerkelijk aan de Europese interne markt deel te nemen.
Ons streven moet dus gericht zijn op verdere verbeteringen, te weten een vermindering van de bureaucratie, een directere betrokkenheid van de sociale partners en een betere betaalbaarheid, vooral van de documenten. Op alle niveaus moet een verdere uitwisseling van jonge mensen in opleiding worden gestimuleerd, met name ook op financieel vlak. Alleen dan kunnen we de doelstelling van Lissabon bereiken en bovendien de tevredenheid van onze burgers over de Gemeenschap vergroten.
Tot slot nog het volgende: de afgelopen jaren hebben al meer dan 200 000 jongeren aan dit mobiliteitsprogramma deelgenomen. Die trend moeten we voortzetten. 
Ján Figeľ,
   . Hartelijk dank, mijnheer de Voorzitter. Ik wil graag reageren op diverse punten. Uiteraard moet ik om te beginnen mijn dank uitspreken voor de steun die verleend wordt aan het concept en het proces zelf. Europass is een goed initiatief en ik ben ervan overtuigd dat het zijn vruchten zal afwerpen.
De uiterste datum voor onze eigenlijke aanpak is volgend jaar maar ik zal morgenochtend reeds afreizen naar Maastricht, waar een grote conferentie plaatsvindt van de ministers van onderwijs en beroepsopleidingen. Daarna zal een conferentie volgen met onze economische en sociale partners, die tot doel heeft het proces van Kopenhagen, dat een integraal onderdeel van de Lissabon-strategie is, nog verder te bevorderen. In januari willen we, onder Luxemburgs voorzitterschap, een campagne starten om Europass in de afzonderlijke lidstaten in te voeren. Het huidige netwerk van zogenaamde deskundigen en adviseurs voor Europass zal worden veranderd in een netwerk van nationale centra voor Europass. Onze bureaus in de diverse landen zullen zich moeten voorbereiden op de omvorming tot nationale Europass-centra. Ik denk dat de middelen die de Commissie heeft gereserveerd voor de jaren 2005 en 2006, hoe bescheiden ook, gericht zijn toegewezen voor ondersteuning van het concept van Europass. Het bedrag van twee miljoen euro per jaar zal ons niet alleen helpen deze mogelijkheid te visualiseren, maar zal ook de werking ervan vergroten doordat het document nu gebruikt zal gaan worden als een geloofwaardig document voor de transparantie van kwalificaties binnen de Europese Unie. Zoals de heer Beazley zei, eist de gemeenschappelijke markt inderdaad veel grotere mogelijkheden voor het vrije verkeer van arbeid alsook voor het verkeer van studenten, mensen die bezig zijn kwalificaties te behalen. Ik weet zeker dat deze verdere stap in de richting van de erkenning van kwalificaties anders dan de reeds gereguleerde niet zo veel tijd in beslag hoeft te nemen als sommige processen die in het verleden betrekking hadden op het opbouwen van compatibiliteit in de gemeenschappelijke markt. Ik wil ook nog iets toevoegen aan hetgeen mevrouw Prets heeft gezegd, namelijk dat de steun voor de interculturele dialoog zal toenemen en dat iedereen die zich staande kan houden in een bredere culturele omgeving en die de taal en cultuur van een bepaald land kent hetzelfde relatieve voordeel zal hebben. De uitgebreide Europese Unie heeft dit alles nodig om een realiteit te worden. Ik denk dat ik genoeg heb gezegd. Ik wil u nogmaals bedanken dat u mij in de gelegenheid hebt gesteld deel te nemen aan deze discussie en ik wens u en ons allen veel succes. Dank u zeer, .
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.30 uur plaats. 

