Lamfalussy follow-up: de toekomstige toezichtsstructuur (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van Ieke van den Burg en Daniel Dăianu, namens de Commissie economische en monetaire zaken, betreffende de Lamfalussy follow-up: de toekomstige toezichtstructuur.
Ieke van den Burg
rapporteur. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik houd mij met de kwestie van stabiliteit en toezicht op de financiële markten bezig sinds 2002. Toen al heb ik, in een verslag voor het Parlement over bedrijfseconomisch toezicht, gepleit voor een sterk stelsel van Europees toezicht, vergelijkbaar met het Europese stelsel van centrale banken.
Godzijdank hebben we in deze turbulente tijden de euro en de ECB, maar daarom is het des te pijnlijker dat we niet over zo'n sterke toezichtarchitectuur beschikken. Destijds heb ik geen meerderheid in het Parlement kunnen vinden voor een revolutionaire hervorming; iedereen sprak van evolutie. Toch hebben mensen tegen me gezegd, tijdens gesprekken die ik in de loop der jaren met toezichthouders en andere belangrijke vertegenwoordigers van de sector heb gevoerd: 'We kunnen dit niet in het openbaar zeggen, maar u hebt gelijk dat er meer moet gebeuren; in een echte crisissituatie zal blijken dat dit niet toereikend is.'
Dus we hadden een crisis nodig om een gevoel van urgentie te scheppen. Vanzelfsprekend had ik zo'n crisis liever vermeden en wou ik dat we er beter op voorbereid waren geweest. Maar de crisis is er nu en de tsunami die de heer McCreevy een paar weken geleden tijdens de behandeling van de verslagen van Rasmussen en Lehne nog niet wilde zien, is er nu ook en hij is ongekend heftig, mag ik wel zeggen.
Ik had verwacht dat het momentum nu wel aanwezig zou zijn, maar ik ben teleurgesteld en beschaamd over wat we in de Europese Unie doen: te weinig en te laat. De hele wereld kijkt naar ons maar wij slagen er niet in echt tot een gemeenschappelijke aanpak te komen. Zelfs economen en commentatoren die dit prachtige, innovatieve, niet door regulering gehinderde financiële bouwwerk hebben bejubeld, zijn vrijwel unaniem teleurgesteld in wat de leiders van Europa tot nu toe hebben gedaan. Ik kan bijvoorbeeld verwijzen naar het hoofdartikel van de Financial Times van gisteren, waarin wordt gezegd: 'Tot nu toe hebben de leiders van Europa een zuiver declaratoir soort eenheid getoond door gezamenlijk te verklaren dat ieder van hen de problemen op zijn eigen erf zal oplossen.' Ook de Financial Times concludeert daarom dat we een dirigent nodig hebben en niet alleen solozangers.
Morgen heeft het Parlement denk ik een kans om te laten zien dat we niet alleen onze eigen aria's van spijt en woede zingen en anderen beschuldigen, maar ook echt constructief kunnen bijdragen tot het vestigen van leiderschap en heel concrete voorstellen kunnen oppakken die de Europese Commissie onmiddellijk in werking kan stellen.
Voor veel andere leden van het Parlement ziet het er misschien allemaal erg technisch uit, maar ik kan u verzekeren dat deze voorstellen doordacht zijn en goed door ons zijn voorbereid in de Commissie economische en monetaire zaken. Er is alleen leiderschap en moed nodig van u, commissaris, om groen licht te geven en het proces in gang te zetten. U moet niet te veel luisteren naar de lobbyisten uit de City die u afhouden van daadwerkelijk optreden, al moet u natuurlijk wel luisteren naar deskundigen - maar het is uw politieke verantwoordelijkheid om deze initiatieven te nemen.
De heer Barroso heeft al enkele kortetermijnmaatregelen genoemd. Ik ben blij met wat hij heeft gezegd over een groep van wijzen, maar dit is opnieuw iets wat we in het Parlement al twee jaar geleden hebben voorgesteld en toen kregen we daarvoor geen steun van u. Wat betreft de voorstellen voor maatregelen ten aanzien van kredietbeoordelingsbureaus: het is mij niet helemaal duidelijk welke voorstellen u gaat doen met betrekking tot directiesalarissen. Ook hierbij hoop ik dat u niet alleen luistert naar de zwakke voorstellen van de Raad ECOFIN maar dat u bereid bent een stap verder te gaan. Ten slotte over het toezicht: het gaat niet alleen om langetermijnmaatregelen van de groep van wijzen. We moeten nu al meteen met iets beginnen. Wat betreft mijn amendementen 5, 6 en 7 hoop ik dat er steun zal zijn voor een voorstel dat onmiddellijk leidt tot een onafhankelijke voorzitter en vicevoorzitter voor de Europese toezichtstructuur.
Daniel Dăianu
rapporteur. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zal dit ogenblik slechts benutten om een paar woorden te wijden aan zaken die het publieke debat over regelgeving en toezicht lijken te bepalen.
Ten eerste betekent 'vrije markten' niet hetzelfde als 'geen regels'. Een laks monetair beleid kan leiden tot hogere inflatie en uiteindelijk tot een recessie, maar het kan op zichzelf niet de ineenstorting van een financieel stelsel veroorzaken. De aspecten van het financiële stelsel die de dreigende ineenstorting hebben teweeggebracht, zijn structurele trekken van het nieuwe financiële stelsel.
De onderliggende oorzaak van deze crisis is een ontoereikend gereglementeerd financieel stelsel. Hypotheken zijn op zichzelf niet giftig; slecht samengestelde zekerheden op basis van hypotheken zijn dat wel. De verpakking van financiële producten kan de markten erg ondoorzichtig maken. Beloningsregelingen die onverantwoord gedrag uitlokken, die zijn giftig. Misleidende modellen zijn giftig; extreme hefboomwerking is slecht. Nalaten deze problemen aan te pakken zou verschrikkelijk fout zijn.
Niet alle financiële innovatie is goedaardig. Het is daarom verbijsterend te horen zeggen dat nieuwe regelgeving slecht is omdat zij de financiële innovatie ontmoedigt.
De opbouw van passende regelgeving en toezicht heeft niets te maken met de invoering van het socialisme, maar wel met het soort markteconomie waarin wij willen leven. Dit kan leiden tot de herinvoering van vormen van staatskapitalisme, dat geef ik toe en daarover is discussie mogelijk.
Vertrouwen op initiatieven van de sector zelf schiet volstrekt tekort, want zulke initiatieven dienen maar al te vaak gevestigde belangen.
Waarom leren wij niet van eerdere crises? Het is duidelijk dat gevestigde belangen ver reiken en regelgeving en toezicht proberen te beïnvloeden, inclusief het gedrag van mensen als wij.
Doen ethische waarden ertoe? Ja, ik geloof van wel. De puinhoop waarin we ons nu bevinden is ook ontstaan doordat sommigen geloofden dat ethische waarden niet thuishoren in de zakenwereld. Regelgevers en toezichthouders moeten inzien dat er systeemrisico's bestaan. Zij moeten altijd alert zijn op de financiële stabiliteit.
Spanningen en crises zijn niet helemaal te vermijden, maar we kunnen wel de gevolgschade beperken. We hebben behoefte aan veelomvattende antwoorden op crises en werkelijke coördinatie tussen de EU, de VS en andere belangrijke financiële centra, vooral in slechte tijden.
Charlie McCreevy
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, laat ik mijn opmerkingen beginnen met de situatie op de financiële markten. We bevinden ons in de ernstigste crisis sinds mensenheugenis. Wat begon als een crisis rond subprime-hypotheken heeft inmiddels veel verder om zich heen gegrepen en raakt de hele economie. Onzekerheid over de mogelijkheden om financiering aan te trekken leidt tot nog meer gebrek aan vertrouwen bij alle economische partijen. Tenzij de kredietverlening snel weer op gang komt zullen we geconfronteerd worden met een voortgaande neerwaartse spiraal met voor de hand liggende gevolgen voor de economische activiteit. Vrijmaken van leningen is nu prioriteit nummer één. De vandaag door de centrale banken genomen maatregelen zullen een belangrijke bijdrage leveren aan het ontstoppen van het kredietkanaal.
Een van de dingen die we de laatste weken hebben gezien is dat geen enkele economie of financiële markt immuun is voor wat er gebeurt.
Tijdens de ECOFIN-vergadering van gisteren bleek de bezorgdheid van de ministers van Financiën zonneklaar. We hebben de noodzaak onder ogen gezien van ingrijpen door regeringen om de financiële markten op de been te houden, met kapitaalinjecties, garanties of andere middelen. Er bestaat hiervoor geen panacee. Krachtige, snelle reacties zijn essentieel.
Van haar kant laat de Commissie zien dat zij snel kan reageren. Ik zal in het college volgende week wijzigingen van het depositogarantiestelsel voorstellen waardoor de minimumgarantie wordt verhoogd en de lidstaten verplicht worden procedures in te voeren die een snelle uitkering waarborgen.
In de ECOFIN is gisteren overeengekomen dat de lidstaten het huidige garantiebedrag zullen verhogen tot ten minste 50 000 EUR, terwijl veel lidstaten verder gaan tot 100 000 EUR. Dit verschil weerspiegelt in zekere mate het verschil in gemiddeld inkomen tussen de lidstaten.
Bovendien brengen we met spoed wijzigingen aan in onze boekhoudregels om ervoor te zorgen dat banken in de EU kunnen beschikken over dezelfde flexibiliteit die aan banken in de Verenigde Staten wordt geboden, te weten de mogelijkheid om als afzonderlijke bank desgewenst activa van het handelsboek naar het bankboek over te boeken. Ik hoop dat het Parlement deze comitologiemaatregel met spoed kan goedkeuren. Intussen hoop ik dat de nationale toezichthouders deze nieuwe bepalingen alvast toepassen, zodat banken die dat willen van deze nieuwe mogelijkheid gebruiken kunnen maken voor hun derdekwartaalresultaten. Daarnaast heeft de IASB de toelichting van de Amerikaanse SEC aanvaard over het gebruik van verslaggeving op basis van de waarde in het economisch verkeer bij het ontbreken van actieve marktgegevens. Dit gebruik is ook zeer relevant voor banken en dient te worden toegepast in de verslagen over het derde kwartaal.
We blijven uiteraard werken aan de snelle tenuitvoerlegging van de ECOFIN-routekaart naar versterking van het vermogen van de Europese Unie om toekomstige financiële crises te voorkomen en te beheersen. Over het algemeen ligt de tenuitvoerlegging van deze initiatieven op koers.
In tijden van crisis moeten politici zich actief betonen om het publiek gerust te stellen. Dat is hier in Brussel niet anders, zij het dat onze manoeuvreerruimte beperkter is. Wij hebben geen toegang tot de financiële middelen die nodig zijn om deze crisis te bestrijden. Het zijn de centrale banken en de ministers van Financiën die bepalen of de portemonnee wordt getrokken. Wat wij moeten doen is streven naar een maximaal gemeenschappelijke aanpak van de lidstaten. Er kan geen twijfel over bestaan dat de lidstaten door samen te werken in een veel sterkere positie komen om de huidige neerwaartse spiraal te doorbreken. We moeten de lidstaten blijven helpen samen te werken aan gemeenschappelijke doelen en gezamenlijke methoden. Wanneer wij over de instrumenten beschikken, zullen we snel verder gaan en alle noodzakelijke maatregelen nemen.
Nu kom ik op uw verslag inzake de follow-up van Lamfalussy en de toekomstige toezichtstructuur. Ik wil de Commissie economische en monetaire zaken - en met name mevrouw Van den Burg en de heer Dăianu - complimenteren met hun uitstekende werk, dat zo'n stimulerend en veelomvattend verslag heeft opgeleverd. In het verslag worden veel van de problemen belicht waarmee we nu in verband met de financiële crisis te kampen hebben. Innovatieve en goed doordachte voorstellen voor de hervorming van regelgeving en toezicht zijn in de huidige situatie van cruciaal belang.
U hebt in uw verslag een heel uitgebreide lijst met aanbevelingen opgenomen voor wetgevende maatregelen. Het is bemoedigend om te zien dat zo veel van de belichte kwesties onderwerpen zijn die ook voor de Commissie prioriteit hebben. In veel gevallen wordt er al gewerkt of zijn er plannen voor initiatieven die overeenstemmen met de aanbevelingen.
Laat ik hier enkele van de belangrijkste lopende initiatieven noemen, zoals het voorstel voor Solvabiliteit II, het voorstel tot wijziging van de richtlijn betreffende kapitaalvereisten, dat vorige week is goedgekeurd door het college van commissarissen, en het wetgevingsvoorstel inzake kredietbeoordelingsbureaus, dat binnenkort verschijnt.
Dit alles weerspiegelt veel van de aanbevelingen die in uw verslag gedaan worden.
Het voorstel tot wijziging van de richtlijn betreffende kapitaalvereisten bestrijkt cruciale terreinen en zal de regelgeving voor banken en het financiële stelsel in de EU fundamenteel versterken. Ik hoop dat u ons ter zake ten volle zult steunen. Het is van essentieel belang dat we in april volgend jaar overeenstemming hebben bereikt.
We komen ook spoedig met een voorstel inzake kredietbeoordelingsbureaus. Het zal gericht zijn op de invoering van een wettelijk bindende vergunning en een robuust regime voor extern toezicht waarin Europese toezichthouders toezien op het beleid en de procedures van de kredietbeoordelingsbureaus. Het Comité van Europese effectenregelgevers zal daarbij een krachtige coördinerende rol spelen.
Wat betreft de EU-regelgeving werken we momenteel aan een herziening van de Commissiebesluiten waarbij de drie comités van toezichthouders zijn opgericht. Eind dit jaar zullen aan deze comités specifieke, praktische taken worden opgedragen, zoals (i) bemiddeling, (ii) het opstellen van aanbevelingen en richtsnoeren en (iii) een expliciete rol ter versterking van de analyse van en reacties op bedreigingen voor de stabiliteit van het financiële stelsel in de EU.
Ook moeten we nu nadenken over de visie op Europees toezicht op de langere termijn. De huidige gebeurtenissen tonen de beperkingen van het toezicht aan. De afhandeling van de crisis door de Europese Centrale Bank is voorbeeldig. We moeten nu serieus nagaan hoe onze toezichtregelingen voor grensoverschrijdende financiële instellingen in elkaar zitten. Zoals voorzitter Barroso eerder heeft aangekondigd, willen we een groep op hoog niveau oprichten die de verschillende opties moet bestuderen en aanbevelingen moet doen voor het vervolg.
Hiermee wordt tegemoetgekomen aan het pleidooi in uw verslag voor een groep op hoog niveau om de Europese toezichtregelingen onder handen te nemen.
Ik loop hier lang genoeg rond om te weten dat overeenstemming over hervormingen van toezichtregelingen niet gemakkelijk bereikt zal worden.
Maar als we geen lering trekken uit de huidige crisis bewijzen we de Europese Unie een slechte dienst. Deze overweging mag ons niet blind maken voor de noodzaak om de pragmatische stappen naar versterking van het toezicht te zetten die we in Solvabiliteit II en in de richtlijn betreffende kapitaalvereisten hebben voorgesteld. Colleges van toezichthouders zijn essentieel.
Er wacht ons een drukke tijd. We zullen allemaal onze verantwoordelijkheid moeten nemen. Nu is het tijd om te tonen dat we door samenwerking uitdagingen aankunnen. Ik zie in dit verband uit naar de krachtige steun van het Parlement.
Piia-Noora Kauppi
namens de PPE-DE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat het mevrouw Tumpel-Gugerell was die medio september in Nice zei dat het onze grootste fout was geweest dat we de architectuur van het financieel toezicht niet hadden opgenomen in het Verdrag van Maastricht. We hadden die zaak toen al moeten regelen, gelijk met de definitieve besluiten over de EMU.
Ik onderschrijf deze woorden volledig en mevrouw Tumpel-Gugerell is beslist niet de enige die ze heeft uitgesproken. Maar wie moeten we de schuld geven van het gebrek aan voortgang in de toezichtregeling? Ik denk niet dat dit de voetsoldaten van de Gemeenschap moeten verwijten. Met de voetsoldaten van de Gemeenschap bedoel ik de Europese Commissie, die haar werk heeft gedaan, en ook het Parlement: zoals mevrouw Van den Burg heeft gezegd houden we ons al sinds begin 2000 met deze kwestie bezig; we hebben verscheidene voorstellen aan de Raad gedaan, maar de Raad lijkt totaal onwillig om in actie te komen.
Ik vraag me nog altijd af hoe het mogelijk is dat het Lamfalussy-regime kon worden ingevoerd. Misschien gaf de afspraak tussen het Verenigd Koninkrijk en Duitsland om de vestiging van het CEER aan Parijs te gunnen, uiteindelijk de doorslag, maar in de Raad is men volgens mij totaal onwillig gebleven om de zaak verder te regelen. Daarom is de tijd nu rijp; misschien is het te beperkt en te laat, maar er gebeurt nu tenminste ook iets in de Raad.
Het Parlement heeft een aantal zeer belangrijke voorstellen gedaan. In volgorde van prioriteit zijn dit de drie belangrijkste:
Ten eerste de verplichte colleges van toezicht voor alle grensoverschrijdende financiële instellingen, met wettelijk bindende regels voor de wijze waarop zij opereren, de manier waarop zij informatie uitwisselen en de besluitvormingsprocedures die zij toepassen.
Ten tweede een verbeterde wettelijke status voor de Lamfalussy-comités van niveau 3, evenals meer doeltreffende werkmethoden voor deze comités. Misschien kan de Commissie in dezen de comités van niveau 3 iets meer manoeuvreerruimte geven, zodat ze in de toekomst niet alleen als advieslichaam maar ook als besluitvormend orgaan kunnen optreden.
En ten derde de versterking van de rol van de ECB ten aanzien van de financiële stabiliteit. De ECB moet meer informatie ontvangen. Zij dient te worden gekoppeld aan het CEER en CEOPS en deze instellingen moeten meer samenwerken.
Tot slot wil ik iets zeggen over de trans-Atlantische dialoog. Het is nu niet het juiste moment om de trans-Atlantische financiële diensten op te schorten. Ik weet dat dit niet de fout van de Commissie is maar dat dit nu voornamelijk afhangt van maatregelen in de VS, maar hoe meer we kunnen doen om de discussie gaande te houden, hoe beter het volgens mij is. Dat is heel belangrijk voor de toekomst...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken.)
Antolín Sánchez Presedo
Mijnheer de Voorzitter, we mogen onze ogen niet sluiten. Deze crisis toont aan dat er te weinig toezicht en economische governance in de financiële markten is.
Voor de burgers is het heel duidelijk dat het veel beter is om risico's te identificeren en te voorkomen dan om ze te corrigeren wanneer ze zich al hebben vertaald in onevenwichtigheden en al schade aan de financiële markten en de reële economie hebben veroorzaakt. De tijd dat veel van deze financiële markten ondoorzichtig waren en zonder toezicht functioneerden, overgelaten aan de onverantwoordelijke spelletjes van roekeloze of gewetenloze spelers in de markt, moet voorbij zijn.
Het vrije verkeer van kapitaal, de Economische en Monetaire Unie, de groeiende complexiteit op het terrein van de financiële dienstverlening en de globalisering leiden ertoe dat nationaal toezicht niet meer genoeg is. We moeten naar Europees toezicht toe. De Europese Unie kan zich niet afzijdig houden en wegkijken van begrippen als macrotoezicht, systeemrisico's, mondiale financiële stabiliteit en de noodzaak om deel te nemen aan mondiale economische governance.
Daarom moeten we naar Europees toezicht toe en dat moeten we zonder dralen doen. Als we dat niet doen, zou dat een ernstige strategische fout zijn nu de macht in de wereld aan het verschuiven is. We moeten de inertie overwinnen om Solvabiliteit II te deblokkeren en daarom moeten we weer naar een Europese geïntegreerde aanpak kijken en zo'n aanpak aanvaarden.
Om te kunnen zorgen voor coherentie en redelijkheid bij het overbruggen van verschillen tussen de verschillende autoriteiten of tussen de verschillende financiële sectoren moeten we het unilateralisme achter ons laten en op weg gaan naar een Europees systeem dat echt operationeel is. Verschillen tussen twee autoriteiten kunnen niet worden opgelost door een besluit van één van die twee autoriteiten; men kan niet rechter en partij tegelijk zijn.
Daarom steun ik het verslag van Van den Burg en Dǎianu van harte. Ik waardeer het zeer dat mijn amendementen in aanmerking zijn genomen en een inspiratiebron zijn geweest voor enkele compromissen, en ik hoop dat hun meest ambitieuze voorstellen zullen worden aangenomen. Dat zal goed zijn voor onze burgers en dat is onontbeerlijk voor de financiële markten.
Wolf Klinz
namens de ALDE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, aan het begin van dit decennium heeft baron Lamfalussy een verslag voorgelegd waarin hij heeft voorgesteld hoe de toezichthouders in Europa beter en intensiever zouden kunnen samenwerken. De Raad heeft die voorstellen indertijd toegejuicht, maar er is in de praktijk niets van terecht gekomen. Als de financiële crisis die we op dit moment meemaken iets positiefs heeft dan is het misschien dat de verbetering van het toezicht nu bovenaan op de agenda staat.
Het is echter wel verrassend dat de Europese Commissie zich pas echt actief met deze kwestie bezig houdt sinds de Commissie economische en monetaire zaken er op basis van artikel 39 een verslag aan gewijd heeft. Het staat vast dat we de uitdagingen van een geïntegreerde en groeiende financiële markt alleen maar aan kunnen nemen wanneer de convergentie en de integratie op het gebied van het toezicht toenemen. Intussen zijn 58 procent van de financiële conglomeraten grensoverschrijdend actief. Alleen daaruit blijkt al wat we moeten doen!
Het verslag van de twee rapporteurs gaat de goede kant op. Piia-Noora Kauppi heeft er op gewezen: we moeten op grote schaal colleges van toezicht in het leven roepen voor grensoverschrijdende financiële conglomeraten, we moeten de comités van niveau 3 versterken. Dat is in orde, maar we mogen in dit verband niet vergeten dat de kleine lidstaten in deze colleges heel vaak slechts als toezichthouder in het gastland vertegenwoordigd zijn, en dat het derhalve heel belangrijk is dat we op gepaste wijze rekening houden met hun belangen.
Op de korte en middellange termijn bestaan er waarschijnlijk geen alternatieven om de situatie te verbeteren. Op de middellange en lange termijn is dit echter niet afdoende. We moeten een systeem uitwerken dat de naam van een Europese toezichtstructuur werkelijk verdient, en dat systeem moet uitgaan van het stelsel van de Europese centrale banken.
Pierre Jonckheer
namens de Verts/ALE-Fractie. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik heb daarstraks, namens mijn fractie, aangegeven dat wij de conclusies van de Raad Ecofin steunen. Ik stel vast dat de beurskoersen ook vandaag weer gekelderd zijn, en dat de beurzen in heel Europa in een vrije val verkeren. Deze maatregelen zijn dan ook niet voldoende.
Wat de verantwoordelijkheidsvraag betreft, kan ik het eens zijn met mevrouw Kauppi over het feit dat er inderdaad veel weerstand was in de Raad, maar het is duidelijk dat de Commissie - en u in het bijzonder - op zijn zachtst gezegd nooit fan geweest is van meer regulering op Europees niveau. Uw hele mandaat stond in het teken van het idee van zelfregulering binnen de sector. En daardoor hebben we een aanzienlijke achterstand opgelopen als het gaat om Europese wetgeving op de punten waar we vandaag over debatteren.
Wat het verslag betreft dat morgen in stemming wordt gebracht, zal mijn fractie alle ingediende amendementen steunen, met name die van de rapporteur, mevrouw Van den Burg. Deze amendementen zijn onzes inziens eveneens gericht op striktere voorschriften op het terrein van securitisatie en mechanismen die de speculatie afremmen. Ze maken de Lamfalussy-comités van niveau 3 in zekere zin tot voorlopers van dit Europese toezicht, van de Europese toezichthouder die wij willen.
Dat is de kant die we op moeten en ik denk dat de Commissie, die het initiatiefmonopolie heeft, gedurende deze wetgevingsperiode haar plicht heeft verzaakt. In dat opzicht zijn mooie woorden leuk en aardig, maar u hebt nog maar heel weinig tijd om de verloren tijd in te halen.
John Purvis
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik waardeer de bereidheid van de corapporteurs om te streven naar consensus over dit verslag. Het is wat mij betreft nog altijd niet volmaakt - zij zijn waarschijnlijk verheugd dat te horen! - maar het sluit nu al veel beter bij de behoeften aan en ik vind dat we het met recht kunnen steunen.
Ik wil twee specifieke punten aan de orde stellen. Securitisatie wordt beschouwd als een van de demonen van de huidige financiële crisis en nu wordt het klaarblijkelijk als een noodzakelijke oplossing gezien om initiërende instellingen te verplichten een percentage van hun producten aan te houden. De Commissie stelt in haar herziening van de kapitaaltoereikendheid 5 procent voor. We zullen voor dit idee op zijn minst een effectbeoordeling moeten hebben. Ik durf te beweren dat het enige effect zal zijn dat de financiële markten vastlopen en dat beleggers hierdoor zelfs in de verleiding kunnen komen de due diligence geheel te veronachtzamen. Wat echt van belang is, is dat we in staat zijn de initiërende instellingen te traceren via de tussenverpakkingen en hen verantwoordelijk kunnen houden voor eventuele misleiding, nalatigheid of onkunde.
De tweede kwestie betreft de manier waarop geschillen of onenigheden in de colleges van toezichthouders worden beslecht. De rapporteurs stellen een tamelijk ingewikkelde en formele beroepsprocedure voor met voorzitters en vicevoorzitters en nieuwe bureaucratie. Maar zulke situaties moeten toch zeker snel worden opgelost! Daarom stellen wij voor dat partijen bij elk meningsverschil dat niet in der minne geschikt kan worden, het onderling eens moeten worden over een bemiddelaar wiens oordeel, althans in onze visie, bindend moet zijn.
Ten slotte, mijnheer de commissaris, ben ik mij bewust van de inleidende woorden van uw toespraak over de huidige crisis en spijt het mij dat u niet aanwezig was tijdens het vorige debat met de heren Almunia en Jouyet, toen al deze zaken door de leden van dit Parlement, onder wie ikzelf, aan de orde zijn gesteld. Misschien kunt u hun woorden nog eens nauwgezet nalezen en ons een reactie geven op onze inzichten.
Sharon Bowles
(EN) Mevrouw de Voorzitter, dit verslag is niet alleen ambitieus maar ook realistisch. Het geeft een analyse van de oorzaken van de financiële opschudding en bevat voorstellen voor veranderingen. Zoals al door anderen is opgemerkt, zouden veel van die veranderingen ook zonder het huidige financiële tumult zijn voorgesteld, omdat toch al de opvatting had postgevat dat de Lamfalussy-procedure minder ver is gevorderd dan had gekund of had gemoeten.
Dit gaat dus niet zozeer over een oplossing voor de huidige crisis maar over de volgende generatie van toezicht, hoewel het volgens ons zal helpen iets soortgelijks in de toekomst te voorkomen. We verwachten dat er nu meer bereidheid is bij de lidstaten om te komen tot formele geïntegreerde besluitvormingsstructuren.
Maar ik wijs nog een keer op het belang van intelligente regelgeving. De huidige problematiek wordt niet opgelost, en er zal ook geen rust in de financiële wereld komen, wanneer de oplossing bestaat uit een berg nieuwe regelgeving en het aankruisen van duizenden hokjes om te controleren op conformiteit, wat, zoals we nu weten, maakt dat het proces wordt doorgeschoven naar gespecialiseerde afdelingen die de hokjes aankruisen, zonder adequate, directe betrokkenheid op bestuursniveau.
We moeten duidelijke, eenvoudige regels hebben. Sommige moeten inderdaad een breder toepassingsgebied krijgen, maar het moet geen berg van voorschriften worden waardoor men door de bomen het bos niet meer kan zien, zodat de mensen aan de top naar behoren verantwoording afleggen en weten wat van ze verlangd wordt.
Tot slot moeten als onderdeel van crisisoplossing de liquidatieregels worden verbeterd. Maar niet alleen voor de huidige crisissituatie: we moeten ook kijken naar problemen met grensoverschrijdende liquidatie in normale tijden. Hier raken we opnieuw aan een kwestie die de lidstaten liever onaangeroerd laten, maar die desalniettemin moet worden aangepakt.
Margarita Starkevičiūt
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik wil om te beginnen duidelijk maken dat ik het niet eens ben met degenen die zeggen dat we niet in staat zijn een EU-wijde reactie op de financiële crisis te geven. Waar nodig hebben we op nationaal niveau ferme acties ondernomen. Omdat de financiële markten niet in alle lidstaten gelijk zijn, moeten we in moeilijke financiële tijden een zekere speelruimte hebben, zodat rekening kan worden gehouden met de verschillen in omvang en reikwijdte van die markten. In Vilnius hebben we geen groot financieel centrum. Dus reageren we anders op deze crisis.
Na vijf jaar lid te zijn geweest van het Europees Parlement verbaast het me niet echt meer dat de Commissie haar voorstellen op de behoeften van grensoverschrijdende financiële groepen baseert. Wat me wel verbaast is dat de Commissie niet schijnt te begrijpen dat het model van grensoverschrijdende groepen niet bestand is tegen economisch neergang. Dat zien we nu wel. Bedrijfsleiders dienen hun ondernemingsmodel zodanig aan te passen dat de dochtermaatschappijen een grotere flexibiliteit hebben, zodat het model een afspiegeling vormt van de verscheidenheid aan behoeften die in de reële EU-economie bestaan. Het toezicht- en reguleringssysteem van de EU moet zorgen voor de geleidelijke herstructurering van de financiële sector. Daartoe moet om te beginnen de volgende vraag worden beantwoord: wie betaalt uiteindelijk de kosten van de reddingsoperatie? Het antwoord op die vraag is van belang voor de stabiliteit van de hele Europese Unie.
Tot slot wil ik mijn collega's vragen een kleine buur van de Europese Unie - IJsland - niet in de kou te laten staan.
Olle Schmidt
(SV) Mevrouw de Voorzitter, de financiële crisis slaat nu in volle hevigheid in Europa toe. Het besluit dat de ministers van Financiën gisteren namen over een gemeenschappelijk minimumniveau voor depositogaranties is een belangrijke stap, net als de reddingsoperaties die afzonderlijke banken uitvoeren. De huidige gecoördineerde renteverlagingen door een aantal centrale banken zijn nodig om het vertrouwen in de financiële markt te herstellen. Deze gerichte maatregelen moeten hier en nu een crisis bestrijden.
Wij moeten als beslissers ook onze verantwoordelijkheid nemen en waarborgen dat de markt op de lange termijn blijft functioneren. Dit houdt in dat wij methodisch en duidelijk te werk moeten gaan wanneer wij nieuwe wetgeving opstellen, zodat die ook goede mogelijkheden biedt voor groei. Het belang van effectbeoordelingen wordt niet minder door de financiële crisis, maar is juist nog belangrijker nu.
De voorstellen die hier zijn gedaan in het Lamfalussy-proces betekenen een betere coördinatie van Europees toezicht en zijn een belangrijke stap naar een betere Europese markt. Ik wil beide collega's bedanken, vooral Ieke van den Burg, die jarenlang uitstekend werk heeft verricht en heel volhardend is geweest. Dat is een goede eigenschap voor politici!
De voorstellen bouwen voort op al bestaande systemen, die ook verbeterd en doeltreffender moeten worden, zonder de economie af te remmen. Wij mogen in onze verantwoordelijkheid om snel te reageren om de crisis te beheersen niet vergeten dat wij een nog grotere verantwoordelijkheid hebben, namelijk dat onze regels niet alleen in deze crisistijd moeten werken, maar ook ten goede moeten komen aan de toekomstige groei van Europa.
Protectionisme is nooit het antwoord en dit is niet het einde van de mondiale economie.
Avril Doyle
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik verwelkom commissaris McCreevy. Ik heb geluisterd naar de kritiek die veel van mijn collega's hadden op de wijze waarop de Ieren op de vertrouwenscrisis en liquiditeitsproblemen bij de banken hebben gereageerd en naar de opmerkingen over de follow-up van andere landen in de dagen daarna, die na het bekritiseren van de Ieren natuurlijk niet stil konden blijven zitten. Het is meer dan ironisch dat we vandaag debatteren over de toezichtstructuur voor financiële diensten in Europa. Ik weet niet of je moet spreken van een gelukkig toeval of van te weinig, te laat.
Zouden de zaken zoveel anders zijn geweest als er een of andere toezichtstructuur had bestaan, met name voor de ratingbureaus? Als je teruggaat naar hoe het allemaal is begonnen, dan je zie je dat zij de werkelijke oorzaak van veel van de problemen zijn. Zij lieten het gebeuren dat de crisis op de markt van risicovolle hypotheken onbeheersbaar werd door hoge ratings te blijven geven aan instellingen die die giftige producten op hun balans hadden staan en doorverkochten. Dit is de grondoorzaak van het probleem waarvoor we vandaag staan.
Gezien de omvang van de crisis waarin we zitten, doen we er goed aan rustig en weloverwogen te reageren.
Harald Ettl
(DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wanneer moeten we het Europese toezicht verbeteren indien niet nu? Alle indicatoren wijzen dezelfde kant op, we moeten aan de slag, we moeten de handen uit de mouwen steken. Er moeten absoluut voorzorgsmaatregelen worden genomen voor het toezicht op de stabiliteit op de financiële markten. We moeten strengere maatregelen nemen voor het toezicht op het macro-economisch beleid en op de financiële markten, met name door de Europese Centrale Bank.
We moeten in de Europese toezichtinstanties beslist sleutelcriteria vastleggen voor het nemen van besluiten met gekwalificeerde meerderheid in de colleges van toezicht op een grensoverschrijdende actieve groep. We moeten uiteraard van geval tot geval bekijken in welke mate de grootte van de lidstaten een rol speelt. Een groot land mag aan een kleiner land geen buitensporige eisen stellen. Er moet op Europees niveau beslist een structuur komen op een rechtsgrondslag die zo sterk is dat daardoor blokkades kunnen worden doorbroken en conflicten tussen nationale en sectorale toezichthouders kunnen worden opgelost. We moeten op niveau 3 alle mogelijkheden benutten om sturend in te grijpen.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Mevrouw de Voorzitter, de belangrijkste oorzaak van de huidige crisis in de financiële sector is het onverantwoorde gedrag van de financiële instellingen, evenals verkeerd risicobeheer, slechte leningen en de onbeperkte mogelijkheden om buitensporige schulden aan te gaan zonder goede garanties, wat heeft geleid tot een verlies aan liquiditeit. Ook het hele toezichtsysteem was niet effectief. Blijkbaar kunnen de huidige oplossingen de dynamiek van de veranderingen op de financiële wereldmarkt niet bijhouden. We moeten die oplossingen dan ook up-to-date brengen, zodat de eventuele effecten van volgende crises in de toekomst worden verzacht. In het licht van de huidige moeilijke situatie op de financiële markten moet absolute prioriteit worden gegeven aan het maken van wetgeving voor samenhangende en effectieve toezichtinstrumenten. Hierbij moeten we tegelijk onderkennen dat de afzonderlijke financiële markten steeds verder integreren en sterker van elkaar afhankelijk worden. We moeten dan ook maximale compatibiliteit garanderen tussen het nieuwe Europese systeem en de systemen van Amerika, Japan en China.
Charlie McCreevy
lid van de Commissie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag kort reageren op enkele opmerkingen die zijn gemaakt. Een van die opmerkingen, van afgevaardigde Purvis, heeft betrekking op het vorige debat. Ik was niet uitgenodigd voor dat debat. Ik laat zelden de gelegenheid aan mij voorbijgaan om naar het Europees Parlement te komen om te horen hoe mijn trouwe fans ter linkerzijde mijn bijdrage aan alles wat Europees is prijzen. Ik zou dus nooit de kans aan mij voorbij hebben laten gaan om zulke eminente persoonlijkheden als de afgevaardigden Schulz en Berès en vele anderen in zo gloedvolle termen over mij te horen spreken. Dus als ik was uitgenodigd, was ik hier maar al te graag verschenen.
Wat de Europese oplossingen betreft, wil ik graag twee voorbeelden geven.
Mijn voorganger kwam met een initiatief op het terrein van beloning. De betreffende maatregel werd uitgevaardigd in de vorm van een aanbeveling, wat misschien wel het 'zachtste' instrument is dat de EU tot haar beschikking heeft. Aangezien de bevoegdheid op het betreffende terrein bij de lidstaten ligt, was dat de enige manier om de maatregel erdoor te krijgen. Ongeveer anderhalf jaar geleden hebben we het bewuste verslag gepubliceerd, maar slechts één lidstaat heeft het grootste deel van de aanbeveling uitgevoerd. De andere hebben de aanbeveling grotendeels genegeerd. De lidstaat die de aanbeveling heeft uitgevoerd - ere wie ere toekomt - is Nederland. Ik zeg niet dat het dat woord voor woord heeft gedaan, maar het heeft zich wel op dat pad begeven.
Dus de mogelijkheid van een Europese oplossing bestond wel degelijk. Er wordt tegenwoordig veel gepraat over de bonuscultuur en de beloning van directieleden. We probeerden met een Europese oplossing te komen van het type dat eerder door de heer Bolkestein werd voorgesteld - ik geloof dat de maatregel technisch gezien door mij is uitgevoerd, maar ik laat de heer Bolkestein graag de eer voor de indiening ervan. Dat is wat we hebben gedaan en wat ons verslag laat zien.
Het tweede voorbeeld betreft het toezicht, het hoofdonderwerp van dit verslag. Ik heb bij tal van gelegenheden in het Parlement en op andere plaatsen gesproken over de kwestie van het grensoverschrijdend toezicht op financiële instellingen. Ook in de Ecofin en tijdens persconferenties heb ik hierover gesproken. Het is nagenoeg onmogelijk om op dit specifieke terrein vooruitgang te boeken, omdat de lidstaten hiervoor geen Europese oplossing wensen.
Ik wil de leden van het Europese Parlement echter wel ergens op wijzen.
Vorig jaar heb ik het voorstel ingediend voor de Solvabiliteit II-richtlijn betreffende levensverzekeringen en het idee geopperd om colleges van toezicht op te richten en groepstoezicht en groepsondersteuning in te voeren. Zowel in de Raad als in de onderhandelingen met het Europees Parlement is het voorstel aanzienlijk verwaterd. Willen we deze richtlijn er nog tijdens deze zittingsperiode doorheen krijgen, dan moet er binnen de Raad nog veel gebeuren, omdat er grote meningsverschillen bestaan, niet alleen op dit maar ook op andere punten.
Hoewel ik al mijn hele leven in de politiek zit, en niet meer verbaasd raak wanneer een politicus tegenstrijdige standpunten poneert - tijdens mijn lange politieke carrière zal ik mij daar zelf ongetwijfeld ook wel eens schuldig aan hebben gemaakt - vind ik het nog steeds ontzettend ironisch en ook verbazingwekkend dat wanneer we een Europese oplossing bepleiten - bijvoorbeeld met betrekking tot toezicht in verband met Solvabiliteit II - de mensen die roepen om een Europese reactie, waartoe zowel ministers als leden van het Europees Parlement behoren, vaak dezelfde mensen zijn die lobbyen voor het standpunt van het eigen land wanneer een concreet wetgevingsstuk voor hen ligt.
Degenen onder ons die katholiek zijn opgevoed, kennen het gebed van de heilige Augustinus waarin hij zei: "God geef me kuisheid, maar nu nog niet”. De opstelling van bedoelde politici is daar een beetje mee vergelijkbaar. Hun opstelling verbaast me niets, want ik ben al mijn hele leven politicus en dus gewend aan dat soort ironie, om het beleefd uit te drukken.
Hoe dan ook, er zijn maar 44 of 45 grensoverschrijdende financiële instellingen en ons toezichthoudend systeem is veel te achterhaald voor zulk soort transacties.
Tot slot wil ik nog de volgende opmerking maken over de huidige crisis, een opmerking die ik hier en in andere fora en ook op persconferenties heb gemaakt: er bestaat geen wondermiddel waarmee alle problemen tegelijk kunnen worden opgelost. Als zo'n middel er zou zijn, dan was het al lang geleden ontdekt. Deze crisis is ongekend en er is op ongekende wijze op gereageerd, zowel aan deze als aan de andere kant van de Atlantische Oceaan.
Mag ik de afgevaardigden er op dit punt aan herinneren - en ik ben ervan overtuigd dat ook Commissievoorzitter Barroso dat in zijn bijdrage heeft gedaan - dat de Europese Commissie haar best doet de activiteiten van de lidstaten te coördineren en ze aan te moedigen tot een gezamenlijke reactie. Maar zoals ik in mijn inleidende opmerkingen heb gezegd, ligt de verantwoordelijkheid bij de lidstaten, in het bijzonder de centrale bankiers en de relevante ministeries van de lidstaten, want zij zijn de verkozenen. Zij gaan over het belastinggeld en zij bepalen hoe op de crisis wordt gereageerd.
We hebben geprobeerd - en zijn er tot op zekere hoogte ook in geslaagd - om op enkele van deze specifieke terreinen tot een Europese reactie te komen. Tot slot wil ik nog opmerken dat we de structuur van Europa niet uit het oog moeten verliezen. De Europese Unie is niet een federatie als de Verenigde Staten en de Europese Commissie is niet een centrale regering zoals die in de 27 lidstaten bestaat. Daarom kunnen we alleen handelen binnen de grenzen van de bevoegdheden die de lidstaten ons hebben gegeven.
Ieke van den Burg
rapporteur. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, er is veel stof voor debat.
Ik wil graag ingaan op enkele opmerkingen van de commissaris, om te beginnen zijn opmerking dat van politici wordt verwacht dat ze in crisistijden optreden.
Ik denk dat ze dat al veel eerder moeten doen. Als we een financiële tsunami willen voorkomen, moeten we proactief maatregelen nemen. Ik ben het dus eens met wat anderen hebben gezegd: wanneer we nu pas maatregelen beginnen te nemen, dan is het te weinig, te laat.
Mijn tweede opmerking betreft de kwestie van de toezichthoudende maatregelen die moeten worden genomen. U gaf het voorbeeld van Solvabiliteit II, waarbij u ons, het Parlement, ervan beschuldigt de voorstellen over groepstoezicht af te zwakken. Ik geloof niet dat een verzwakking van de toezichtstructuur is voorgesteld, zoals naar ik meen collega Sánchez Presedo al heeft gezegd. Wat de Commissie feitelijk voorstelt is een systeem van groepstoezicht waarbij "lead supervisors”, vaak de toezichthouders van de grote lidstaten, binnen een college de leiding over het proces krijgen.
Ik sta achter het idee om colleges op te richten en bij enkele van de kwesties die op het terrein van toezicht spelen gezamenlijk op te treden, omdat de ondernemingen die deel uitmaken van deze grensoverschrijdende groepen dat ook doen. Maar het punt is dat de belangen van de "lead supervisor” in strijd kunnen zijn met die van de toezichthouder van de lidstaat van ontvangst, daar een groot deel van de markten van laatstbedoelde lidstaat in handen van een bepaalde financiële groep kan zijn.
Dus in zulke conflictgevallen is het niet eerlijk om gewoon te zeggen dat er een soort vrijwillige bemiddeling kan plaatsvinden door de comités van niveau 3, slechts gevolgd door een advies aan de "lead supervisor”, die ofwel dat advies overneemt, ofwel toelicht waarom hij ervan afwijkt.
Dat is wat de lidstaten van ontvangst zorgen baart, en dat is ook de reden waarom we dit niet alleen aan nationale toezichthouders kunnen overlaten. In zulke gevallen heb je een neutrale, onpartijdige, onafhankelijke arbiter op Europees niveau nodig, en dat is ook wat ik in dit verslag heb voorgesteld: geen bureaucratische toezichtstructuur, maar gewoon iets bovenop de huidige structuur, door aan de voorzitters van deze drie comités van niveau 3 nog een onafhankelijk voorzitter en vicevoorzitter toe te voegen, teneinde samen met deze comités op te treden en geschillen via bindende arbitrage te beslechten.
Dat is volgens mij de manier waarop we de lidstaten van ontvangst, in het bijzonder de kleinere, de zekerheid kunnen verschaffen op basis waarvan ze kunnen instemmen met dit soort groepstoezicht en deze mandaten aan "lead supervisors”.
Dit extra niveau, de extra toevoeging die nodig is voor het oplossen van dit probleem, ook voor de korte termijn, is vervat in amendement 7, dat ik voor de stemming van morgen heb ingediend.
Een andere kwestie is de rol van deze toezichthoudende comités ten opzichte van de Commissie. Net als mevrouw Kauppi heb ik de indruk dat de Commissie het liefst ziet dat deze toezichthouders alleen als adviseurs optreden en geen echt onafhankelijke rol gaan vervullen, bijvoorbeeld met betrekking tot het IASB, het internationaal orgaan belast met het opstellen van standaarden, of het Forum voor financiële stabiliteit.
Ik stel u nog rechtsreeks de volgende vraag. Ons is verteld dat de heer Barroso erg trots was dat de Commissie was uitgenodigd voor deelname aan dit forum, maar dat u er ondanks de uitnodiging van vorige week niet naartoe bent gegaan. Is dit wel of niet waar? Wellicht dat u die vraag meteen kunt beantwoorden.
Nog een laatste punt, over de aanbevelingen voor de beloning van directeuren. U zegt alleen maar dat dit een zachte maatregel is en dat maar één lidstaat er gevolg aan geeft. Er is ruimte voor krachtigere voorstellen. Dus kom op met die voorstellen.
Daniel Dăianu
rapporteur. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, er zijn volgens mij een aantal punten die niet goed naar voren zijn gekomen. Ten eerste, bij regelgeving en toezicht zijn niet alleen gebouw en structuur van belang, maar ook het object, het voorwerp van die regelgeving en dat toezicht - dat is de crux van de zaak.
Ook wanneer we in Europa een onafhankelijk toezichthoudend orgaan hadden gehad dat regulerend had opgetreden en in de hele EU bevoegd was geweest, dan nog zou deze crisis zijn ontstaan, want de oorzaak van de crisis is gelegen in fouten in het financiële systeem, en niet noodzakelijkerwijs in het ontbreken van een uniek toezichtorgaan.
Ten tweede, we staan voor een zeer ernstige recessie. We moeten de banken herkapitaliseren, en dat zal een enorme hoeveelheid geld gaan kosten. Het zal de overheidsbegroting enorm onder druk zetten, en ik vraag me af - want we moeten de zaken in hun totaliteit bezien - wat er gaat gebeuren. Ik denk dat de huidige crisis laat zien dat de omvang van de EU-begroting niets voorstelt wanneer maatregelen moeten worden genomen en iets gedaan moet worden. We moeten dus nog eens nadenken over de EU-begroting.
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Elisa Ferreira  
schriftelijk. - (PT) Bij gebrek aan effectieve mechanismen op Europees niveau nemen de verschillende landen elk hun eigen financiële noodmaatregelen, waardoor we nu getuige zijn van een stortvloed aan onsamenhangende en vaak zelfs strijdige interventies.
De acties op Europees niveau zijn reactief, 'a posteriori', en gericht op het voorkómen van nog grotere schade. Het vertrouwen van de Europese burger is hierdoor ernstig geschaad.
Over regulering moet in rustige tijden worden nagedacht. Noch de burgers noch wijzelf, hun vertegenwoordigers, begrijpen de apathie waarop de vele concrete initiatieven van dit Parlement stukgelopen zijn.
Het is nu, in deze turbulente tijden, niet het moment om verantwoordelijken aan te wijzen.
Eén ding staat echter vast: de regels van het systeem moeten veranderen.
De tekst waarover we morgen stemmen is van cruciaal belang voor een betere regulering van en een beter toezicht op de financiële markten van de Europese Unie. Het is een proactief antwoord van dit Parlement, niet een reactie op de recente ontwikkelingen. Deze vormen, helaas, slechts een bevestiging van de noodzaak ervan.
Velen die politiek tegen een minimale transparantie en tegen regulering en toezicht op de nieuwe financiële instrumenten waren, zwijgen nu of hebben de inhoud van hun betoog aangepast.
Laten we hopen dat de Commissie eindelijk haar verantwoordelijkheid neemt als het gaat om haar initiatiefrecht, om de gezondheid van de Europese financiële instellingen te verbeteren en het vertrouwen van de burger enigszins te herstellen.
Cătălin-Ioan Nechifor  
schriftelijk. - (RO) De financiële crisis, die zich heeft uitgebreid tot vrijwel alle uithoeken van de wereld, moet op het niveau van de instellingen van de Europese Unie worden bestudeerd. Het is onaanvaardbaar dat de jongste territoriale organisatie in de wereld, de Europese Unie, er niet in slaagt te interveniëren om een oplossing te vinden die voor alle partijen acceptabel is, en ik dring er met klem op aan om instrumenten voor maatregelen op de korte termijn te creëren, daar de taskforce op hoog niveau van de EG ook wordt opgezet. We leven momenteel in een historische, ongekende tijd.
We staan aan de rand van een financiële ondergang die een gevaar vormt voor het bereiken van de door de EU gestelde doelen, zowel voor de 27 lidstaten als voor de andere landen in de wereld. Iedere seconde die verloren gaat aan administratieve en bureaucratische procedures betekent gigantische verliezen voor het internationale bankwezen en de financiële aandelenmarkten in alle delen van de wereld, evenals een verslechtering van de levensstandaard voor alle burgers. Europa moet een standpunt innemen en een voortrekker zijn in de strijd om de huidige financiële crisis te stoppen.
Dit is het juiste moment om aan te tonen hoe doeltreffend het Europese systeem en de Europese instellingen zijn; we hebben behoefte aan coördinatie en samenwerking tussen de regeringen van de lidstaten, de Europese Commissie en het Europees Parlement. We hebben de nodige ervaring en expertise om in te grijpen bij het oplossen van een situatie die niet alleen de toekomst van de Europese Unie, maar die van de gehele mensheid bedreigt.
