Propagowanie integracji społecznej i walka z ubóstwem (krótka prezentacja) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem posiedzenia jest sprawozdanie pani poseł Gabrieli Zimmer, w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, w sprawie propagowania integracji społecznej i walki z ubóstwem.
Gabriele Zimmer
Panie przewodniczący! Po pierwsze pragnę wyrazić swój żal, że nie możliwe jest ani odbycie debaty w odniesieniu do sprawozdania z własnej inicjatywy, które mam przedstawić w imieniu komisji, ani wprowadzenie doń poprawek. Za niedopuszczalne uważam to, że w ten sposób posłowie do Parlamentu ograniczają swoje prawa i deprecjonują sprawozdania z własnej inicjatywy.
Nasza komisja prowadziła bardzo ożywione debaty w sprawie przedstawianych dziś sprawozdań, których owocem było ponad 200 poprawek, 40 poprawek kompromisowych i dwa przesłuchania ekspertów i zainteresowanych stron. Wszystko to odbywało się przy ścisłej współpracy z Komisją Praw Kobiet i Równouprawnienia. Cały ten proces obrazuje poziom zainteresowania tym tematem wśród posłów.
Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych głosowała przygniatającą większością głosów w całym przekroju frakcji Parlamentu za dalszym rozwijaniem strategii UE na rzecz walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym, i mam nadzieję, że stanie się tak samo w trakcie dzisiejszego głosowania plenarnego. Komisja daje jasno do zrozumienia, że zważywszy na 78 milionów ludzi żyjących w ubóstwie, w tym 19 milionów dzieci, UE i państwa członkowskie są zobowiązane do rozpoczęcia realizacji określonych, mierzalnych celów w zakresie propagowania integracji społecznej i zwalczania ubóstwa.
Kilka dni temu Komisja zaproponowała zasady strategii aktywnej integracji, która powinna być zatwierdzona przez Radę Europejską. Jako komisja, popieramy te propozycje, w zakresie, w jakim zostały nam one do tej pory przedstawione. Idziemy jednak o krok dalej i w naszym sprawozdaniu wzywamy do opracowania całościowego podejścia do integracji społecznej.
Uważamy, że musi się ona opierać na czterech filarach: po pierwsze, na uczynieniu dochodów "odpornymi na ubóstwo” dzięki minimalnym świadczeniom pracowniczym i pensji minimalnej; po drugie, na aktywnych politykach rynku pracy zapewniających lepsze miejsca pracy i wystarczające dochody; po trzecie, na poprawie dostępu do usług użyteczności publicznej i wysokiej jakości usług; po czwarte na poprawie uczestnictwa osób dotkniętych ubóstwem i wykluczeniem w opracowywaniu i wdrażaniu tej strategii. Ponadto chcemy włączenia równości między kobietami a mężczyznami do każdego aspektu tej strategii.
Nasza komisja z niezadowoleniem odnotowuje to, że nie wszystkie państwa członkowskie posiadają krajowy system minimalnych świadczeń pracowniczych. W wielu krajach minimalny poziom świadczeń pracowniczych utrzymuje się poniżej unijnego progu ubóstwa. Dlatego z pełną stanowczością twierdzimy, że dochód ze świadczeń minimalnych i z pracy zarobkowej powinien być na tyle wysoki, by pozwalał na uniknięcie ubóstwa pod względem dochodów. Wzywamy Radę, by uzgodniła unijne cele w zakresie minimalnych świadczeń pracowniczych - przynajmniej na poziomie 60% krajowej mediany dochodu - i płac minimalnych - przynajmniej na poziomie 60% średniej płacy krajowej lub średniej w danym sektorze. Państwa członkowskie powinny osiągnąć te cele w wyznaczonym terminie, przy pełnym uwzględnieniu zasady pomocniczości i przy zastosowaniu otwartej metody koordynacji.
W swych konsultacjach dotyczących sprawozdania komisja poświęciła szczególną uwagę walce z ubóstwem wśród dzieci. Dobro dziecka stanowi szczególny przedmiot naszego zainteresowania. Opieramy swoją pracę na konwencji praw dziecka ONZ i opracowujemy na jej podstawie politycznie zintegrowany wymóg zwalczania ubóstwa wśród dzieci.
Wskazujemy, że, naszym zdaniem, głównym motorem integracji społecznej jest dostępność wysokiej jakości usług, w szczególności dla dzieci, a nade wszystko dzieci zagrożonych ubóstwem. Nalegamy, by w pierwszym etapie, do 2012 roku, państwa członkowskie zobowiązały się zmniejszyć poziom ubóstwa wśród dzieci o 50%. Ponadto popieramy przyjętą w styczniu bieżącego roku rezolucję Parlamentu w sprawie zwalczania zjawiska dzieci ulicy do roku 2015.
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Panie przewodniczący, panie i panowie! Pozwolą państwo, że powiem kilka słów na temat przedmiotowego sprawozdania. Doskonale zdajecie sobie państwo sprawę, że w obecnej odnowionej agendzie społecznej Komisja przedstawiła pomysł zwalczania ubóstwa w ramach agendy społecznej, i że pomysł ten uwzględniono w zaleceniu dotyczącym integracji społecznej. Jestem szczęśliwy, że w sprawozdaniu, które sprawozdawczyni przedstawiła w swoim wystąpieniu, wyrażono poparcie dla wspomnianego zalecenia oraz przychylono się do niektórych kluczowych postulatów zawartych w zaleceniu. Pozwolę sobie powiedzieć, że chociaż Komisja za niezwykle ważne uznaje zintegrowane wysiłki na rzecz integracji społecznej, kładzie ona jeszcze więcej nacisku na kwestię ubóstwa wśród dzieci. W tym kontekście chciałbym zauważyć, że po raz pierwszy w trakcie obecnej kadencji Komisji przedstawiono ten temat w sposób tak doskonały. Naszym celem jest kontynuacja wysiłków w tym kierunku w przyszłości, ponieważ całkiem jasne jest dla nas, że jednym z najpoważniejszych problemów socjologicznych związanych z ubóstwem jest ubóstwo dziedziczone, przekazywane z rodziców na dzieci. Naszym zdaniem niezwykle ważne jest przerwanie tego błędnego koła.
Panie i panowie! Oczywiste jest, że w tym względzie Komisja może liczyć na wsparcie Parlamentu. Naturalnie z zainteresowaniem będę w przyszłości śledził dalszy rozwój sytuacji w zakresie przedmiotowych dokumentów i sprawozdania. Całkiem jasne jest również, że Komisja będzie w znacznym stopniu korzystać w przyszłości, w swoich przyszłych działaniach na rzecz integracji społecznej, z decyzji i opinii Parlamentu. Nie jest to problem, który można rozwiązać przy pomocy jednego komunikatu, nie jest to również bitwa, którą można wygrać w perspektywie kilku tygodni lub miesięcy.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się jutro.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Slavi Binev  
na piśmie. - (BG) Panie przewodniczący, koledzy! Chciałbym wyrazić swoje wyraźne poparcie dla sprawozdania pani poseł Gabriele Zimmer w sprawie propagowania integracji społecznej i zwalczania ubóstwa. Zwalczanie ubóstwa wśród dzieci jest priorytetem UE, lecz istnieje wiele przeszkód stojących na drodze do odpowiedniej socjalizacji.
Chciałbym, byście zapoznali się państwo z bezprecedensową sprawą w Bułgarii, która pokazuje, w jaki sposób władze ograniczają szanse tysięcy dzieci do uzyskania wykształcenia i poprawy swojego życia. Administracja państwowa dyskryminuje w szkołach ze względu na przynależność religijną chrześcijańskie dzieci. W związku z muzułmańskim świętem Ramadan Bajram - które nie jest świętem państwowym, chyba że w krajach wyznających Islam - i za cichym przyzwoleniem bułgarskiego ministerstwa edukacji, szkoły w regionach Kyrdżali, Razgrad, Tyrgowiszte i Szumen zamknęły swoje drzwi na dwa dni, by świętować muzułmańskie święto. Mimo świeckiego charakteru edukacji w Bułgarii, w regionach tych ogłoszono religijne święto szkolne! Bułgarskie dzieci zostały zmuszone do pozostania w domach.
Bułgaria jest krajem chrześcijańskim i nie posiada żadnych dekretów dotyczących przestrzegania muzułmańskich świąt. W jaki sposób zdołano zatem zamknąć bułgarskie szkoły publiczne, by świętować niebułgarskie święto religijne, kosztem dzieci, po cichu i bez wyjaśnienia? Jakaś osoba lub jacyś ludzie w Bułgarii są najwyraźniej zainteresowani wyludnieniem klas szkół publicznych i wypełnieniem tureckich meczetów.
Bairbre de Brún  
na piśmie. - (GA) Polityka integracji społecznej powinna przede wszystkim skupiać się na prawie ludzi do życia z godnością i powinna gwarantować ich zaangażowanie w życie społeczne. W tym celu polityka integracji społecznej musi zapewniać poziom dochodów gwarantujący, że ludzie nie będą cierpieli na ubóstwo i wykluczenie. Przedmiotowe sprawozdanie wspiera Komisję Europejską w podjęciu tego ważnego kroku, który sprawi, że walka z ubóstwem i walka na rzecz integracji społecznej stanie się bardziej widoczna. W sprawozdaniu nalega się na wzmocnienie strategii poprzez opracowanie jasnych wskaźników i konkretnych celów. Podkreśla się w nim bardziej kompletne podejście w walce z ubóstwem, uwzględniające szereg obszarów unijnej polityki. Szczególne ważne są wystosowane w sprawozdaniu apele dotyczące minimalnej pensji i minimalnych dochodów, priorytetowego traktowania likwidacji ubóstwa wśród dzieci, a także zapewnienia dostępu do usług publicznych grupom zagrożonym wykluczeniem społecznym. Działania te należy uzupełnić poprzez ułatwianie integracji społecznej w takich obszarach jak mieszkalnictwo, edukacja, doskonalenie zawodowe oraz uczenie się przez całe życie, a także poprzez programy wspierania dochodów dla indywidualnych osób i rodzin.
Proinsias De Rossa  
na piśmie. - Przedmiotowe sprawozdanie zostało przedstawione jako całościowe podejście do walki z ubóstwem. Jednak teraz, w czasie obecnej finansowej burzy, która przynosi spustoszenie dla gospodarki i obywateli, bardziej niż kiedykolwiek jasne staje się to, że żyjemy w świecie wzajemnych powiązań i współzależności.
Polityka przyjmowana w Unii Europejskiej ma również skutki poza Unią. Dlatego problemy istniejące poza Unią powinny być uwzględniane przy opracowywaniu polityki wewnętrznej UE. Nie możemy oddzielić walki z ubóstwem w Europie od ogólnoświatowej walki z wykluczeniem.
Pożywką dla ubóstwa jest zatrudnianie dzieci, ponieważ skazuje ono pokolenie za pokoleniem na niedouczenie, zły stan zdrowia i przedwczesną śmierć. Odpowiednim miejscem dla dzieci jest szkoła. Rozwiniętej gospodarki nie może budować niewykształcona siła robocza. Pracujące dzieci powodują wykluczenie z zatrudnienia rodziców, a tym samym odbierają im potencjał walki o lepsze warunki życia. De facto pracujące dzieci przyczyniają się do pogarszania się sytuacji na świecie.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
na piśmie. - W 2005 roku 78 milionów osób (16%) w Unii Europejskiej żyło na progu ubóstwa. Obecnie, co piąty obywatel Unii mieszka w warunkach niespełniających norm, każdego dnia około 1,8 miliona osób szuka noclegu w schroniskach dla bezdomnych, 10% osób żyje w gospodarstwach domowych, w których nikt nie pracuje, stopa długotrwałego bezrobocia sięga 4%, 15% pracowników otrzymuje skrajnie niskie zarobki, a 8% pracowników żyje w ubóstwie, mimo że ma pracę. Ubóstwem dotkniętych jest także 19 milionów dzieci.
Wśród państw członkowskich UE są kraje, w których wciąż nie wprowadzono odpowiednich krajowych systemów zabezpieczenia socjalnego.
W tym kontekście, zaproponowane podejście Komisji Europejskiej do aktywnej integracji społecznej zasługuje na uznanie. Polityka integracji społecznej musi gwarantować podstawowe prawo wszystkich ludzi do godnego życia i uczestnictwa w społeczeństwie, musi zapewnić integracyjny rynek pracy, lepszy dostęp do wysokiej jakości usług, równość płci i brak dyskryminacji.
Obecnie poziom pomocy społecznej jest niższy od poziomu zagrożenia ubóstwem i państwa członkowskie powinny go dostosować tak, aby mógł spełniać swój podstawowy cel - wydźwignięcie ludzi z ubóstwa. Programy ochrony socjalnej powinny skutecznie pomagać ludziom i wspierać ich w znajdowaniu stabilnego zatrudnienia.
Konieczne jest podjęcie natychmiastowych działań na rzecz dzieci cierpiących z powodu rozmaitych obciążeń, dzieci z rodzin imigrantów, dzieci zaniedbywanych, wykorzystywanych i doświadczających przemocy.
Louis Grech  
na piśmie. - Mam wrażenie, że w następstwie niedawnego, a tak naprawdę obecnego, finansowego i gospodarczego wstrząsu i jego konsekwencji na świecie, konieczna jest ponowna ocena definicji i progów ubóstwa.
Obawiam się, że choć ubóstwo nie jest tak widoczne jak kilkadziesiąt lat temu, jest ono równie rzeczywiste. W znacznym stopniu to nowe ubóstwo pomaga zakamuflować współczesny styl życia.
W wyniku drastycznego wzrostu ogólnych kosztów życia, w szczególności artykułów żywnościowych, opieki zdrowotnej i energii, maleje siła nabywcza gospodarstw domowych. Rodziny osiągające niskie dochody, emeryci, bezrobotni i inne niszowe grupy naszego społeczeństwa są zagrożone zepchnięciem na margines i będą zmuszone walczyć o przetrwanie, ponieważ koszty te stanowią największą część ich miesięcznego budżetu.
Oczekuje się, że wraz z nadejściem recesji pogorszą się znacząco wyniku gospodarek na całym świecie. Bez wątpienia doprowadzi to do niestabilności wszystkich sektorów gospodarczych. Okrojone programy i świadczenia socjalne pogorszą sytuację tych, którzy doświadczają nagłego spadku siły nabywczej.
Wydaje mi się, że Unia i państwa członkowskie muszą podjąć się rozwiązania tego problemu, by zmniejszyć diametralne różnice i niedolę, jakie ukryte ubóstwo sprowadza na wielu obywateli UE.
Lívia Járóka  
na piśmie. - Konieczność likwidacji ubóstwa wśród dzieci postrzega się jako ważną kwestię w Unii Europejskiej. Najbardziej wykluczoną grupą są dzieci romskie, którym brakuje pomocy w zakresie takich kwestii jak mieszkanie, zatrudnienie, edukacja i opieka zdrowotna.
Wszystkie te czynniki razem wzięte prowadzą do dramatycznego pogorszenia się sytuacji tej społeczności, w której nie ma ona przyszłości, a romskie dzieci są wykluczone ze społeczeństwa, szczególnie w przypadku, gdy wyrastają w skrajnym ubóstwie. Takie warunki życia sprawiają, że romskie dzieci nie mają szansy, by korzystać ze swoich praw, które się im się należą. Romskie dzieci, dorastające w biedzie, nie mają tych samych możliwości, z których swobodnie korzysta większość ludzi. Wykluczenie społeczne i ubóstwo dzieci muszą być brane pod uwagę w trakcie opracowywania polityki UE i państw członkowskich, szczególnie w obszarach związanych z aktywną integracją społeczną.
Aktualne dane wskazują, że około 50% Romów to analfabeci lub półanalfabeci; 30% dzieci w wieku między 3-10 rokiem życia cierpi na poważną chorobę, taką jak gruźlica; średnia oczekiwana długość życia wśród Romów jest o 10 lat mniejsza niż wśród większości. Poziom wykluczenia społecznego, którego Romowie doświadczają w dzieciństwie, rośnie, gdy wkraczają oni w wiek dorosły. W większości europejskich miast 90% Romów pozostaje bez zatrudnienia i ma niewielkie szanse na znalezienie zatrudnienia w najbliższej przyszłości; musimy przełamać to błędne koło w imię spójności społecznej UE.
Magda Kósáné Kovács  
na piśmie. - (HU) Dobro naszych dzieci zależy od zdrowego środowiska, przyzwoitego miejsca zamieszania, odpowiedniego odżywiania i dostępu do edukacji. Zakres sprawozdania, który określono w jego tytule, jest zbyt szeroki, by możliwe było położenie w nim odpowiedniego nacisku na sytuację dzieci. Sprawozdanie nie może w związku z tym w pełni oddać stopnia, w jakim ubóstwo dzieci kształtuje przyszłość i teraźniejszość społeczeństwa.
Sprawozdanie zawiera kompleksowe, miejscami całościowe, omówienie tematu integracji i ubóstwa, skupiając się w niektórych miejscach na grupach zagrożonych, takich jak na przykład mniejszości, migranci, osoby starsze i osoby niepełnosprawne, ze szczególnym uwzględnieniem pozycji kobiet i dzieci. Naturalnie popieram pogląd, że zatrudnienie jest najważniejszym narzędziem wyrwania się z ubóstwa. Samo w sobie nie gwarantuje jednak integracji społecznej lub eliminacji ubóstwa.
Sprawozdanie ukazuje również, że wśród zatrudnionych jest wiele osób ubogich. Przyczyną tego, która wzmacnia wymowę sprawozdania, są niewłaściwe warunki pracy a także niesprawiedliwy system wynagrodzeń, który jest stosowany w odniesieniu do niektórych mniej uprzywilejowanych grup. Nieszczęsne jest to, że dokument ten, który ma w zamierzeniu odzwierciedlić różnorodność, nie oferuje możliwości zbadania problemów niektórych zagrożonych ryzykiem grup. Zważywszy na zaangażowanie autora i treść sprawozdania, jestem pewna, że wkład, który ono wnosi, pomoże europejskim instytucjom tworzyć przepisy, które będą wcielały w życie jego cel, czyli pomaganie tym, z myślą o których zostało ono przygotowane, czyli biednym.
Siiri Oviir  
na piśmie. - (ET) Panie przewodniczący, panie i panowie! Każda osoba powinna mieć równe prawo pełnego uczestniczenia w życiu społeczeństwa, w tym prawo do pracy i aktywności gospodarczej, a także do korzystania z normalnych standardów życia i dóbr społeczeństwa, w którym żyje.
Zatrudnienie jest bez wątpienia najlepszym sposobem zapobiegania ubóstwu i wykluczeniu społecznemu. Dziwne jest jednak to, że dziś w UE w ubóstwie żyje 20 milionów ludzi pracujących, w większości kobiet.
Moim zdaniem, oprócz rozwiązywania problemów ubóstwa i wykluczenia społecznego wśród zagrożonych grup populacji, należy skupić więcej uwagi w obrębie UE na ubóstwo wśród ludzi pracujących, szczególnie kobiet.
Należy przeprowadzić badanie polityk UE mających na celu stymulowanie rynku pracy: by zaoferować ludziom większą ochronę socjalną, potrzebujemy trampoliny do regularnego, korzystnego finansowo i chronionego prawem zatrudnienia.
Jestem również zdania, że wynagrodzenie pracowników w państwach członkowskich (pensja minimalna) powinno być sprawiedliwe i powinno gwarantować dochód, co umożliwi im uniknięcie pułapki ubóstwa.
Z zadowoleniem przyjmuję określony w sprawozdaniu unijny cel zapewnienia wynagrodzenia przynajmniej na poziomie 60% odpowiedniej pensji (krajowej, sektorowej itp.) i to, że państwa członkowskie uzgodniły harmonogram realizacji tego celu.
Sytuację w zakresie zatrudnienia i integracji społecznej poprawić może tylko zrównoważenie elastyczności i ochrony.
Rovana Plumb  
na piśmie. - (RO) Dziewięć lat po wprowadzeniu koncepcji "godziwej pracy” połowa siły roboczej na świecie zarabia mniej niż 2 dolary dziennie, a w 2007 roku stopa zatrudnienia kobiet utrzymywała się na poziomie 49% całej populacji, w porównaniu z 74,3% stopą zatrudnienia wśród mężczyzn.
W Rumunii tylko 15% całkowitej liczby pracowników zajmuje godziwe miejsca pracy, a liczba kobiet, które są zagrożone ubóstwem jest około 10% większa, niż wśród mężczyzn. Różnica płac jest oczywista, ponieważ mężczyźni zarabiają więcej niż kobiety w większości obszarów gospodarki, a miesięczna różnica zarobków wynosi około 1/3 krajowej płacy minimalnej.
W raporcie opracowanym przez Międzynarodową Organizację Pracy opublikowanym z okazji Międzynarodowego Dnia Pracy wyraźnie stwierdzono, że Europa nie może już dłużej pozwalać sobie na ignorowanie potencjału kobiet i że dostęp kobiet do rynku pracy i godziwych miejsc pracy jest kluczowy dla osiągnięcia równości płci. Dostęp wszystkich obywateli do godziwych miejsc pracy musi stać się priorytetem polityki zatrudnienia, ponieważ jest on podstawowym mechanizmem integracji społecznej, a jednocześnie, zrównoważonym rozwiązaniem na rzecz walki z ubóstwem.
Katrin Saks  
na piśmie. - (ET) Integracja społeczna i ubóstwo wśród dzieci stanowią kwestie, które powinniśmy brać na poważnie, w związku z czym należy z zadowoleniem przyjąć inicjatywę komisji. Musimy jednak zadać sobie pytanie, czy aby nasze plany nie są zbyt niejednoznaczne. Państwa członkowskie powinny podjąć w tym względzie kilka ważnych kroków.
By ograniczyć wykluczenie społeczne, musimy zapewnić ludziom dochód wystarczający do utrzymania się. Musimy przyznać, że w większości unijnych krajów, w których ustala się pensję minimalną, nie zapewnia ona normalnych dochodów.
Do wykluczenia społecznego najwyraźniej przyczynia się upadająca opieka socjalna. Zważywszy na obecną depresję gospodarczą w Estonii - w której odbywają się ożywione debaty na temat sposobów zbilansowania budżetu - toczy się otwarta dyskusja dotycząca kompromisów związanych z zasiłkiem na dzieci. Powszechny zasiłek na dziecko jest czymś, na co zasługują wszystkie dzieci, w związku z czym, oprócz tego, że jest on praktycznym wsparciem, ma ogromne znaczenie symboliczne. Jako była minister ds. ludności i obecny prezes Estońskiej Ligii Ochrony Dzieci, jestem obeznana w tych kwestiach i uczynię wszystko, co w mojej mocy, by sprawić, żeby to wsparcie - choć drogie i nieefektywne - nie zostało zlikwidowane.
Oprócz wspierania dochodów istnieje szereg ukierunkowanych świadczeń na rzecz grup najbardziej zagrożonych, takich jak osoby starsze, samotni rodzice, rodziny wielodzietne i niepełnosprawni. Świadczenia te powinny pokrywać dodatkowe koszty związane ze wsparciem osobistym oraz opieką medyczną i socjalną. Świadczenia przekazywane osobom starszym w Wielkiej Brytanii na ogrzanie domów w trakcie chłodów, mające na celu walkę z ubóstwem energetycznym, są doskonałym przykładem tego, co inne państwa, w tym Estonia, powinny przyjąć za model.
Silvia-Adriana Ţicău  
na piśmie. - (RO) Usługi transportu drogowego stanowią 1,6% PKB i zapewniają zatrudnienie 4,5 milionom europejskich obywateli.
Generalnie gospodarka i społeczeństwo w znacznej mierze zależą od efektywności transportu drogowego, ponieważ 44% towarów jest przewożonych samochodami ciężarowymi, a samochodami, autobusami lub autokarami podróżuje 85% osób.
Moim zdaniem, by spełnić wymogi prawne związane z warunkami socjalnymi, państwa członkowskie powinny inwestować w infrastrukturę transportu drogowego i podjąć odpowiednie kroki na rzecz zapewnienia odpowiedniego poziomu inwestycji w rozwój infrastruktury transportu drogowego. W tym kontekście jednym z priorytetów powinno być budowanie bezpiecznych parkingów.
By doprowadzić do usunięcia wszystkich sztucznych barier w swobodnym przepływie towarów, złożyłam wniosek - w trybie poprawki - postulujący, by Komisja przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie z sytuacji w zakresie kontroli ruchu drogowego w każdym państwie członkowskim. Biorąc pod uwagę, że istnieją trzy rodzaje kontroli ograniczających swobodny przepływ towarów lub osób, wystąpiłam do Komisji z wnioskiem o przegląd istniejącego prawodawstwa i zaproponowanie jego nowelizacji w celu zapewnienia spójnego systemu kontroli ruchu drogowego.
