Hervatting van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op donderdag 5 september 1996 werd onderbroken, te zijn hervat.

Regeling van de werkzaamheden
De Voorzitter
Aan de orde is de regeling van de werkzaamheden.
De definitieve ontwerp-agenda die overeenkomstig artikel 95 van het Reglement is opgesteld door de Conferentie van voorzitters tijdens de vergadering van 12 september 1996, is rondgedeeld.
Maandag:
De Fractie De Groenen in het Europees Parlement verzoekt, haar mondelinge vraag aan de Commissie over het Verdrag inzake mensenrechten en de medische biologie op de agenda te plaatsen, en wel voor het begin van de vergadering van vandaag. De Fractie van de Europese Volkspartij verzoekt eveneens, haar mondelinge vraag over hetzelfde onderwerp voor vandaag op de agenda te plaatsen. Ik herinner eraan dat dit oorspronkelijk voor vrijdag was voorzien. Het verzoek luidt echter, de mondelinge vraag over het Verdrag inzake mensenrechten en de medische biologie aan het begin van de vergadering te behandelen.
Het woord is aan mevrouw Roth om dit verzoek toe te lichten.

Roth
Mijnheer Hänsch, geachte collega's, van 23 tot 27 september vergadert de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa. Dan zal het onder meer gaan over het ontwerp voor een verdrag inzake de biologische ethiek. Zoals bekend hebben wij ons in ons Parlement zeer uitvoerig en langdurig beziggehouden met dit uiterst belangrijke onderwerp. Helaas echter, hebben wij als Parlement geen standpunt daarover ingenomen omdat het verslag-Pelttari in de vergaderperiode van juli niet werd aangenomen.
Wij vinden het absoluut noodzakelijk dat het Europees Parlement tot een standpunt komt over dit onderwerp dat zo'n vergaande invloed heeft op de mensen en hun toekomst. Daarom verzoeken wij, de mondelinge vraag van onze fractie op de agenda voor deze vergaderweek te plaatsen, en ik hoop dat ook de christen-democraten dit zullen verzoeken voor de mondelinge vraag van de Europese Volkspartij. Het Europees Parlement moet hier iets over zeggen. Anders bestaat het gevaar dat de Raad van Europa daarover besluiten neemt en het Europees Parlement in het geheel geen standpunt heeft. Dat zou gewoon onverantwoord zijn.
Wij hebben overeenkomstig artikel 96 van het Reglement verzocht dat er vandaag overeenkomstig artikel 119 hoofdelijk wordt gestemd over dit voorstel. Wanneer dit debat plaatsvindt, laat ik aan uw beoordeling over. Ons voorstel moet niet zo worden begrepen dat wij vandaag met deze discussie zouden moeten beginnen. Wij willen alleen maar dat er deze week over dit onderwerp wordt gediscussieerd en gestemd.

De Voorzitter
Mevrouw Roth, u hebt schriftelijk bij mij het verzoek ingediend, om het onderwerp op maandag 16 september om 5 uur op de agenda voor de vergaderweek te plaatsen. Ik begrijp dat u het anders hebt bedoeld. U bedoelt dat het deze week zou moeten worden behandeld. Het voorstel luidt dus, deze mondelinge vraag voor deze week op de agenda te plaatsen. Mevrouw Oomen-Ruijten wil graag over het voorstel spreken.

Oomen-Ruijten
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het een gekke gang van zaken dat wanneer een fractie een mondelinge vraag heeft ingediend, een andere eerst het woord daarover voert. Maar hoe dan ook, het is van groot belang dat wij met elkaar een standpunt bepalen over de hele bio-ethiekconventie. Wij zijn daar niet in geslaagd door een aantal misverstanden in de maand juli. Ik zou u en ook de collega's dringend willen vragen om als Europees Parlement nu een mening te geven, want het hebben van geen standpunt is het allerslechtste wat je kunt hebben. Ik doe dus nogmaals een beroep op de collega's om die mondelinge vraag op enig moment deze week te steunen.

Cot
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie wil ik mij tegen het zojuist geuite verzoek uitspreken. Wij zijn ons er terdege van bewust dat de debatten over bio-ethiek moeilijke debatten zijn, die verdeeldheid in onze fracties zaaien en gewetensvragen aan de orde stellen. Maar dat is niet het probleem. Ik wil drie redenen geven waarom wij tegen dit verzoek zijn.
Ten eerste is er een besluit genomen en is er een stemming geweest. De Commissie juridische zaken en rechten van de burger heeft, onder leiding van de heer Pelttari, langdurig over dit onderwerp gedebatteerd en andere commissies hebben zich bij ons debat aangesloten. Dit debat heeft tot een stemming geleid en wij kunnen nu niet door middel van mondelinge vragen terugkomen op een stemming die negatief was: geen enkel parlement ter wereld kan op die manier werken.
Ten tweede bestond er, in tegenstelling tot hetgeen mevrouw Oomen-Ruijten zegt, geen verwarring. Als coördinator van de socialistische fractie voor de juridische zaken sta ik er in ieder geval op dit namens mijn fractie te zeggen: wij hadden een minimum vastgesteld en als er boven dit minimum werd uitgegaan zouden de grondrechten zoals wij die zien, met name de rechten van de vrouw, niet meer geëerbiedigd worden door de tekst die was voorgelegd. De stemlijst van de vergadering heeft ons ertoe aangezet de verantwoordelijkheid te nemen om tegen te stemmen. Er was geen enkele verwarring wat ons betreft. De stemming is uiterst duidelijk geweest.
Ten derde is onze mening van geen enkel belang. Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen heeft in maart jongstleden duidelijk aangetoond dat de Gemeenschap geen deel zal hebben aan de conventie. De Commissie heeft geweigerd een onderhandelingsmandaat te vragen en mevrouw Cresson heeft hierover uitleg gegeven...
(De Voorzitter onderbreekt de spreker) Onze stemming zou dan ook een vrome wens zijn die de Raad van Europa noodzakelijkerwijs niet in overweging zou nemen.
(Applaus)
De Voorzitter
Ik laat nu over het voorstel stemmen.
(Het Parlement neemt het voorstel aan)

De Voorzitter
Voor dinsdag tot en met vrijdag zijn er geen wijzigingsvoorstellen. Ik wil u er echter aan herinneren dat woensdag het Vragenuur aan de Raad vervalt. Daarom zullen de leden schriftelijk antwoord op hun vragen ontvangen. De motivatie is duidelijk want, zoals u weet, hangt dit samen met de veelheid van agendapunten die wij op woensdagmiddag te verwerken hebben.

Green
Mijnheer de Voorzitter, er staat voor woensdagmiddag op onze agenda een verklaring van de Raad over de politieke situatie in Turkije en een verklaring van de Commissie over de tenuitvoerlegging van de douane-unie met Turkije.
Vorige week heeft de Conferentie van voorzitters besloten om de kwestie Cyprus, wat er in Cyprus gedurende de zomer gebeurd is en de spanning waarvan momenteel in Cyprus sprake is, op donderdagmiddag in het kader van het actualiteitendebat en los van de besprekingen over Turkije te behandelen. Namens mijn fractie wil ik opmerken - en ik weet dat onze vertegenwoordiger dit in de Conferentie van voorzitters gezegd heeft - dat dit absoluut onaanvaardbaar is. Wij zullen tijdens dat debat aanvoeren dat onze betrekkingen met Turkije beïnvloed dienen te worden en ook beïnvloed worden door de manier waarop dat land bezettings- en invasietroepen in het noorden van Cyprus handhaaft.
Wij hebben zopas in de Turkse Nationale Vergadering vernomen dat de minister van Buitenlandse Zaken van Turkije 65 miljoen Turkse lira heeft vrijgemaakt om in de zomer een groep Grijze Wolven, wat een fascistische organisatie is, naar Cyprus te zenden. Juist die mensen, die door de staat betaald worden, waren betrokken bij de aanvallen en moordpartijen die in Cyprus hebben plaatsgehad. Het is onaanvaardbaar dat wij een land dat wil toetreden tot de Europese Unie en dat zich in een crisissituatie bevindt en waar spanningen heersen, gaan behandelen in een debat dat als onderdeel van het actualiteitendebat drie of vier minuten zal duren.
Mijn fractie zal datgene wat er gebeurd is in Cyprus behandelen als een integraal onderdeel van onze besprekingen over de politieke situatie in Turkije. Wij hopen dat de andere fracties dat zullen respecteren. Wij zullen er ook naar streven om in de resolutie commentaar op deze gebeurtenissen te leveren. Het is niet onze bedoeling om te trachten het onderwerp uit het actualiteitendebat weg te halen. Als de mensen een tweede debat wensen over Cyprus over het aspect van de mensenrechten, dan graag. Maar dit is een politieke kwestie die als zodanig behandeld moet worden en wij zullen er zeer zeker naar streven om dat ook te doen.

Oomen-Ruijten
Mijnheer de Voorzitter, ook wij zijn net in de fractie geconfronteerd met de heer Matsis, de partijleider van Cyprus, en wij hebben met hem een goed debat gehad. Ik ben het volledig met mevrouw Green eens dat wij zouden moeten proberen om Turkije en Cyprus op de agenda te hebben en in elk geval ook op de woensdagmiddag. Ik heb haar niet goed begrepen wanneer het gaat om de vraag of wij op donderdag dan toch een urgente resolutie moeten hebben. Dat is nu namelijk mijn vraag. Als wij dat doen zouden wij ook kunnen zeggen: wij houden een iets langer debat op de woensdagmiddag en wij kunnen desnoods ook twee resoluties maken. Dat maakt niets uit, maar dan hebben wij in elk geval de donderdag om nog iets anders te doen.

De Voorzitter
Voordat wij ons nu - wij spreken nog steeds over de agenda - verder van elkaar af bewegen, doe ik u een voorstel op basis van wat is gezegd door mevrouw Green en mevrouw Oomen-Ruijten. Het staat de fracties natuurlijk geheel vrij, in het kader van de agendapunten "Verklaring van de Raad over de huidige politieke situatie in Turkije" en "Verklaring van de Commissie over de tenuitvoerlegging van de douane-unie met Turkije" alle vragen aan te snijden die met Cyprus samenhangen. Dat hangt ervan af, hoe u het debat organiseert. Het is ook een vraag aan de fracties. U beslist wat u in de resolutie wilt opnemen. Overigens hebt u de mogelijkheid, als u het over deze procedure eens wordt, op woensdagmorgen de lijst van onderwerpen in het actualiteitendebat te veranderen en op de plaats van de eerste kwestie "Cyprus" een ander onderwerp te plaatsen. Het is geen probleem om dat zo te doen. Als er woensdag niet voldoende tijd mocht blijken te zijn, ben ik overigens bereid te zeggen dat de plenaire vergadering tot 20.00 uur bijeenblijft.
Als u het ermee eens bent, kunnen wij aldus besluiten.

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, daar de voorzitter van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links wegens omstandigheden buiten zijn wil niet in de vergadering aanwezig kan zijn, wil ik er namens mijn fractie op wijzen dat ze het eens is met het voorstel om de kwestie Cyprus ook te behandelen in het debat dat volgt op de verklaringen die de Raad en de Commissie willen afleggen over de politieke situatie in Turkije en de tenuitvoerlegging van de douane-unie met het land.
Aangezien we ons niet kunnen voorstellen dat in een beraadslaging over de toestand in Turkije en de verwerkelijking van de douane-unie niet wordt ingegaan op het Cyprische probleem - dat daar zeker verband mee houdt - stemmen we in met de - voorgestelde - geïntegreerde behandeling van het onderwerp en dringen we aan op een resolutie die aandacht heeft voor zowel de situatie in Turkije en de realisatie van de douane-unie als de Cyprische kwestie. Het debat van woensdag mag evenwel niet in de plaats komen van dat over de situatie in Cyprus dat in het kader van het actualiteitendebat plaatsheeft en alleen gaat over de moorden op Cyprus in augustus jongstleden. Het gaat duidelijk om beraadslagingen die elkaar aanvullen.

De Voorzitter
Wij zijn het er dus over eens hoe wij het zullen doen. De fracties brengen woensdag datgene naar voren wat zij nodig vinden en u beslist dan woensdagmorgen of u de dringende kwestie "Cyprus" op de agenda wilt laten of niet.

Stewart-Clark, Sir Jack
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat het schrappen van het Vragenuur voor vragen aan de Raad een absolute uitzondering is. Ik zou er toch graag even op willen wijzen dat toen men besloot om het Vragenuur niet meer zo laat 's avonds maar op een vroeger tijdstip te doen plaatsvinden, men ons verzekerde dat het niet van de agenda zou worden geveegd. Ik zou dus graag van u de garantie krijgen dat dit inderdaad een uitzondering is.

De Voorzitter
Sir Jack, dit is werkelijk alleen als uitzondering gedacht; maar de fractievoorzitters vonden gezamenlijk dat onder de bijzondere omstandigheden waarmee wij deze week worden geconfronteerd, het Vragenuur wegens tijdgebrek niet kan plaatsvinden.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde even iets rechtzetten in verband met de agenda van maandag en het verslag-Rocard. In de Conferentie van voorzitters van afgelopen donderdag was afgesproken dat het debat om 16.30 uur van start zou gaan om tegemoet te komen aan een verzoek van de Raad, maar dat het niet tot 17.30 uur zou mogen duren, dus in ieder geval niet langer dan een uur. Men had afgesproken dat het verslag-Rocard om 16.30 uur zou beginnen en dat het debat eventueel 's avonds voortgezet zou worden, gezien het belang van het onderwerp. Deze rectificatie komt naar mijn gevoel overeen met wat de fractievoorzitters besloten hadden.

De Voorzitter
Dat is juist, mijnheer Dell'Alba, de beraadslaging over het verslag-Rocard kan na het Vragenuur aan de Commissie worden hervat. Het ging ons erom, 's middags nog een uur te hebben in aanwezigheid van het Ierse voorzitterschap; dat zou dus zijn van 16.30 tot 17.30 uur, zoals op de agenda is voorzien.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik ben van mening dat het schrappen van het Vragenuur helaas geen uitzondering is. Sinds het Vragenuur niet meer 's avonds wordt gehouden, is het meermaals verschoven of ingekort en - als ik mij niet vergis - nu voor de tweede keer afgezegd. Ik ben bang dat het zo verder gaat, want er is niemand meer bij het Vragenuur aanwezig sinds het niet meer op de agenda voor 's avonds staat. Daarom vind ik dat het weer 's avonds moet worden gehouden.
Het enige negatieve effect is dat de Raad na de avondmaaltijd nog anderhalf uur moet werken; maar dat is toch zeker niet zó erg.

De Voorzitter
Hiermee moeten wij dit punt afronden.

Berès
Mijnheer de Voorzitter, mijn verwijzing naar het Reglement is gebaseerd op artikel 103 van ons Reglement.
Kunt u nagaan of Jean-Marie Le Pen, afgevaardigde van ons Parlement, in het bezit is van de verdragsteksten waarin de gemeenschappelijke verklaring tegen racisme en vreemdelingenhaat van 11 juni 1986 is opgenomen?
Met deze verklaring veroordelen wij namelijk krachtig alle uitingen van onverdraagzaamheid, vijandigheid en gebruik van geweld tegen een persoon of een groep van personen op grond van raciale, godsdienstige, culturele, sociale of nationale verschillen.
De recente uitlatingen van deze afgevaardigde zijn een schande voor ons Parlement en staan duidelijk lijnrecht tegenover alle teksten die onze Gemeenschap ondersteunt.

De Voorzitter
Geachte collega, de collega's hebben alle door u genoemde documenten ontvangen.
Nee, ik laat hier nu geen debat over toe. Wij hebben de agenda vastgelegd. Dit was een verzoek op grond van artikel 103 van het Reglement. Ik laat hier nu geen debat over toe.

Wijziging van artikel 80, lid 1 van het Reglement
De Voorzitter
Aan de orde is de beraadslaging over het verslag (A4-0208/96) van de heer Wijsenbeek, namens de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten, over de wijziging van artikel 80, lid 1 betreffende de beëindiging van de instemmingsprocedure.

Wijsenbeek
, rapporteur - Het verslag, dat ik de eer heb heden namens de commissie Reglement hier te presenteren, is een stapje op weg naar een verdere herziening van de parlementaire procedures. Zulks is niet alleen een natuurlijk proces dat elk Parlement telkenmale weer doormaakt om zichzelf aan te passen aan gewijzigde taken en opvattingen, maar is ook noodzakelijk om niet vastgeroest te raken in procedures die voor degenen namens wie wij onze parlementaire taak vervullen, soms niet geheel helder zijn.
Als Europees Parlement hebben wij soms grote moeite om voldoende door te dringen tot de publieke opinie. Ten dele is dat een gevolg van de ongelukkige situatie van de dubbele zetel. Als wij hier in Straatsburg vergaderen, gebeuren er soms in Brussel nog zoveel interessante dingen, dat de pers daar soms blijft. Als er dan iets belangrijks op de agenda staat, moet men wel heel goed onze procedures kennen en hier echt voortdurend aanwezig zijn om te begrijpen hoe die procedures in elkaar zitten. Wij kennen namelijk twintig verschillende competenties, elk met eigen karakteristieken. Deze procedures variëren tussen eenvoudige raadpleging in één lezing, de medebeslissing, mogelijkerwijze in drie lezingen en een bemiddeling, of de begrotingsprocedure die met inbegrip van de kwijting vijf verschillende momenten van plenaire behandeling kent. Het is te hopen, mijnheer de Voorzitter, dat de IGC hierin enige vereenvoudiging zal kunnen aanbrengen.
Dat is echter niet het onderwerp van het huidige verslag. Dat betreft namelijk slechts één van die procedures, de instemmingsprocedure. Die houdt in dat het Parlement voor een internationale overeenkomst of een wetsvoorstel finale instemming moet verlenen. De procedures inzake toetreding van nieuwe lid-staten en internationale overeenkomsten worden nader geregeld in respectievelijk de artikelen 89 en 90 van het Reglement. Met artikel 80 hebben de drie artikelen gemeen dat er telkens, zoals dat in het Parlement gewoon is, gestemd wordt op basis van een verslag van de voor het onderwerp bevoegde parlementaire commissie.
Nemen we eens aan dat de parlementaire commissie die daarvoor bevoegd is, tot de conclusie komt dat de overeenkomst, het toetredingsverdrag of het wetgevingsvoorstel waaraan instemming verleend moet worden, de instemming niet waard is. Dan dient de plenaire vergadering, indien zij het met die afkeuring eens is, positief en dus "ja" te stemmen. Terwijl zulks tot gevolg heeft dat de desbetreffende overeenkomst, het toetredingsverdrag of het wetsvoorstel juist niet tot stand komt. Wanneer de plenaire vergadering het met de onderliggende voorstellen juist wel eens is, zulks in weerwil van het advies van de parlementaire commissie, moet er negatief gestemd worden, " nee" dus.
Waarde collegae, u kunt zich voorstellen dat het laatste wat ik wil is een waarde-oordeel te geven over de intelligentie van de leden van dit Hoge Huis, laat staan over de journalisten die van onze wederwaardigheden verslag moeten doen, en wel helemaal niet wil ik het hebben over de kiezer, die ons gekozen heeft en dus een hoge intelligentie moet hebben. Maar deze procedure kan wellicht tot verwarring leiden, zelfs voor iemand met een hoog intelligentiequotiënt. Het is daarom dat onze commissie op verzoek van u, mijnheer de Voorzitter, aan mij goedkeuring verleend heeft om het onderhavige verslag aan u voor te leggen.
Hierin wordt de mogelijke omkering op basis van parlementaire verslagen van de goed- of afkeuring van de overeenkomst, het Verdrag of het wetsvoorstel vermeden. Voortaan kunnen we dus gewoon "ja" stemmen als we het met het onderhavige voorstel eens zijn en "nee" - voor kenners van het Grieks "kata" -als wij het onderhavige voorstel afwijzen.
Hiermee levert het Parlement, zo u deze wijziging van het Reglement met de vereiste twee-derde meerderheid wilt goedkeuren, een bijdrage aan de transparantie ten behoeve van pers en publiek. Ik wil deze introductie besluiten met het uitspreken van de hoop dat ook de Raad en de Commissie dit goede voorbeeld van meer transparantie in hun procedures willen gaan toepassen.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik kan zeer kort zijn. Ten eerste wil ik mijnheer Wijsenbeek graag danken voor zijn verslag. Het is een technische herziening van het Reglement dat tot doel heeft het Reglement zoals het er nu uitziet te vereenvoudigen en te verduidelijken. Mijnheer Wijsenbeek zelf vatte het in zijn toelichting als volgt samen: " hoe kunnen de media, laat staan de burgers van de Gemeenschap, voldoende inzicht verkrijgen in een procedure waarin het tegenovergestelde moet worden gezegd van wat uiteindelijk wordt bedoeld?" Volgens de wijziging van het Reglement zullen wij, als wij instemming willen verlenen, voor stemmen en als wij geen instemming willen verlenen dan zullen wij tegen stemmen. Op die basis beveelt de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten de Reglementswijziging aan en steunt zij deze.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Rechten van de mens in de EU
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0223/96) van mevrouw De Esteban Martín, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over de eerbiediging van de rechten van de mens in de Europese Unie (1994).

De Esteban Martín
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik alle fracties graag danken voor de interesse en toewijding die zij aan de dag hebben gelegd bij de opstelling van het verslag over de eerbiediging van de rechten van de mens in de Europese Unie in 1994.
Zoals u allemaal weet brengt een verslag als dit bepaalde moeilijkheden met zich mee en er was een extra inspanning tot dialoog en samenwerking voor nodig om te trachten een akkoord te bereiken waarin, in de mate van het mogelijke, de diverse standpunten op één lijn zijn gebracht.
Wij weten allemaal dat de behandeling en bestudering van de mensenrechten een veelomvattende en ingewikkelde taak is, want wij zitten nu eenmaal met een hele reeks nationale normen die qua aard verschillend zijn en die tot verschillende constitutionele tradities behoren die ontstaan zijn uit de geschiedenis en het eigen karakter van elke lid-staat afzonderlijk. Ook op internationaal niveau zijn er vele instrumenten waarmee de problematiek van de mensenrechten wordt aangepakt. Als gevolg van deze complexiteit en gelet op het bepaalde in artikel F, lid 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, was ik indertijd van mening dat de fundamentele rechtsgrondslag voor de opstelling van dit verslag het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens van 1950 was. Het is belangrijk dat wij een onderscheid weten te maken tussen hetgeen bepaald is in het Europees Verdrag tot de bescherming van de rechten van de mens als klassieke mensenrechten, enerzijds, en het opnemen - hetgeen wij in dit verslag gedaan hebben - van de bescherming van bepaalde economische en sociale rechten, anderzijds, die - zoals u allen natuurlijk weet - zowel qua juridische aard als in de mate van bescherming verschillen van de klassieke mensenrechten. De klassieke mensenrechten zijn rechten die eigen zijn aan de mens, in overeenstemming met hetgeen bepaald is in het toepasselijke recht, hetgeen impliceert dat het juridisch subject degene kan dagvaarden die dat recht aantast en de klassieke mensenrechten verschaffen daartoe de middelen. De economische rechten daarentegen komen voort uit de evolutie van de wetgeving, de politiek en de economie en daarom moet de staat ervoor zorgen dat deze rechten gegarandeerd zijn ten gevolge van het feit dat de staat zich daartoe verbonden heeft. In het algemeen betekent dit echter niet dat het juridisch subject rechtstreeks en onmiddellijk van de staat kan eisen dat deze dat recht op een concrete en specifieke manier invult, hoewel dat de essentie is van de erkenning van die wetgeving. De verplichting van de staat wortelt in de verplichting erop toe te zien dat binnen de economische en financiële mogelijkheden de nodige middelen worden uitgetrokken om tegemoet te komen aan deze economische, sociale en culturele rechten.
Na duidelijk te hebben gemaakt wat het onderscheid is, wil ik te kennen geven dat ik heb getracht om in het verslag weer te geven wat de reële situatie is van de eerbiediging van de mensenrechten in Europa in het jaar 1994, waarbij aan rechtstreekse of formele juridische bronnen de voorkeur werd gegeven - zoals de wetgeving, gewoontes en de jurisprudentie - zowel op nationaal als op internationaal en communautair niveau, voornamelijk de verslagen van de Raad van Europa en de arresten van het Europees Hof voor de rechten van de mens, waardoor wij betrouwbare informatie konden verzamelen over de reële situatie inzake de eerbiediging van de mensenrechten in Europa, alsmede de inbreng van een aantal niet-gouvernementele organisaties.
Het is duidelijk dat de lid-staten van de Unie tot een groep landen behoren die via politieke, democratische en pluralistische systemen met doeltreffende parlementaire instellingen en onafhankelijke rechtsstelsels, de eerbiediging van de mensenrechten volledig garanderen. Niettemin hebben wij in de loop van 1994 de hand kunnen leggen op gevallen waarin deze mensenrechten geschonden werden: daden die gepleegd werden tegen het recht op leven door terroristen, sommige situaties waarin sprake was van een slechte behandeling - vooral in de overvolle gevangenissen - de bezorgdheid voor de rechten van beschuldigden en vooral het trage tempo van de processen, het instellen van bepaalde procedurele garanties in de wetgevingen van de lid-staten, de rechten van het kind en de garantie van het beginsel van gelijke behandeling en niet-discriminatie in de meest ruime zin van het woord, waarbij gelet wordt op de specifieke veroordeling van iedere uiting van racisme of vreemdelingenhaat.
Van fundamenteel belang is de verbintenis dat de wetgeving moet evolueren in het kader van de universele eerbiediging van de grondrechten van de mens en ieder model van een daadwerkelijk democratische samenleving dient als belangrijkste doelstelling de vrijheid en waardigheid van de mens te hebben. Daarom is de Europese Unie, die op weg is naar een gemeenschappelijke politieke toekomst wier bestaansreden wordt gevormd door de fundamentele democratische beginselen zelf, begaan met de verdediging en bescherming van deze grondrechten, en het Europees Parlement, dat een instelling is die verkozen is via rechtstreekse en vrije verkiezingen, heeft een speciale plicht om toe te zien op de eerbiediging van deze rechten. Wij kunnen geen morele autoriteit hebben om resoluties uit te vaardigen over de eerbiediging van de mensenrechten in derde landen, als dit Parlement niet in staat zou zijn om een denkoefening te doen van constructieve zelfkritiek over de interne situatie van de eerbiediging van de mensenrechten in de Unie.
Ik doe dan ook een beroep op het verantwoordelijkheidsgevoel van de leden van deze Vergadering, in de hoop dat wij met zijn allen een inspanning zullen leveren om dit verslag - waarvan ik al gezegd heb dat het moeilijk en ingewikkeld is - erdoor te krijgen. Het Europees Parlement moet in staat zijn om resoluties, zoals degene die vandaag wordt ingediend, goed te keuren om zijn prestige, autoriteit en invloed te kunnen blijven handhaven.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst mag ik collega mevrouw De Esteban Martín bedanken voor het werk dat zij in de afgelopen maanden met grote betrokkenheid heeft verricht. Ik hoop dat dit geëngageerde werk - en daarmee refereer ik aan een appel dat zij zojuist aan ons allen heeft gedaan - ook tot het gewenste resultaat zal leiden, namelijk dat wij als Parlement in staat zullen zijn, dit jaar een verslag over de situatie van de rechten van de mens in de Europese Unie aan te nemen.
Het afgelopen jaar hebben we dat niet voor elkaar gekregen door een geïdeologiseerd debat, wat voor een zeer bittere nasmaak heeft gezorgd. Want het past dit Parlement inderdaad niet, om uitvoerig te debatteren en besluiten te nemen over schendingen van mensenrechten buiten de Unie, maar de misstanden en de situatie thuis niet in een verslag vast te leggen of dat niet te kunnen, omdat men het niet eens kan worden over de te kiezen richting bij het definiëren en beschrijven van de rechten van de mens.
Daarom wil ik namens onze fractie nog eens benadrukken dat het verslag zoals het nu voor ons ligt en dat - mede dankzij mevrouw De Esteban - zeer ver tegemoetkomt aan ons en aan onze ideeën. In sterke mate is daarin inderdaad het handschrift ook van onze fractie herkenbaar. Daarvoor zijn wij de rapporteur en ook de commissie die daarover heeft vergaderd en beslist, dankbaar.
Op de drempel naar de 21ste eeuw moeten we er serieus werk van maken dat het traditionele, beperkte begrip van mensenrechten uit de 18de en 19de eeuw kan worden uitgebreid met enkele grondrechten die vandaag voor de mensen in Europa en in de wereld fundamenteel zijn. Dat zijn grondrechten op het gebied van het milieu, want de onschendbaarheid van de persoon heeft ook te maken met bescherming van het milieu. Dat zijn sociale en culturele grondrechten die moeten kunnen worden gegarandeerd door vooruitstrevende samenlevingen, zoals die van West-Europa. Dat willen wij in dit verslag over de rechten van de mens opgenomen zien als perspectief, als impuls vanuit de discussie.
Wij hopen, geachte collega's, in het bijzonder u van de Fractie van de Europese Volkspartij, dat u zult meegaan met de rapporteur uit uw midden, die het ermee eens is, en dat ook in dit verslag heeft opgenomen, dat wij gezamenlijk zouden moeten zoeken naar een uitbreiding van het begrip mensenrechten, zonder verwaarlozing van de traditionele controle van de mensenrechten in de Europese Unie, van de toestand en de schending van deze mensenrechten. Daarmee doet u iets heel belangrijks, want dan helpt u dit verslag hier aan een meerderheid, die wordt gedragen door een brede consensus, dan wordt het niet verworpen, wat misschien wel zou gebeuren als u met extreem-rechts in dit Huis zou stemmen tegen het jaarverslag over de rechten van de mens van mevrouw De Esteban.
Dit jaar mag het niet zo gaan als vorig jaar, toen het debat over de mensenrechten mislukte doordat extreem rechts met zijn stemmen een verslag over de mensenrechten in dit Huis blokkeerde. Want zo ging het vorig jaar. Of laten wij het toe dat mensen die in dit Huis zitten en eigenlijk in dit verslag zouden moeten worden genoemd, beslissen over de richting waarin het debat over de rechten van de mens in de Europese Unie zich ontwikkelt? Willen wij dat Le Pen, die een racist en aartsfascist is, meebeslist over de richting waarin het debat over de rechten van de mens wordt gevoerd? Laat hem in Frankrijk proberen om iedereen voor de rechter te dagen die hem een racist en fascist noemt. Dat mag hij ook met mij proberen. Hij kan me wat! De extreem rechtse partijen in de Europese Unie proberen met de middelen van het fascisme van de jaren 20 en 30 in te spelen op de lagere instincten om onderdrukte mensen, minderheden, buitengeslotenen nog meer te onderdrukken, en deze lieden zitten hier in het Parlement en stemmen mee over dit verslag over de rechten van de mens.
Het is aan u, collega's van Fractie Unie van Europa of van de Europese Volkspartij ervoor te zorgen, dat dit tuig niet de kans krijgt, te beslissen over de rechten van de mens in de Europese Unie! Daarom zijn wij blij met dit verslag van mevrouw De Esteban in de vorm zoals het voor ons ligt. Wij zullen stemmen voor onze amendementen die wij nog hebben ingediend, en wij zullen ook een deel van de amendementen van mevrouw De Esteban overnemen. Ik hoop, collega's van de conservatieve fracties, dat wij dit jaar eindelijk een gemeenschappelijke noemer zullen hebben gevonden om het debat over de rechten van de mens in het Europees Parlement op waardige wijze tot een eind te brengen.

De Voorzitter
Collega, de aanduiding "tuig" voor collega's kan ik niet accepteren!

Nassauer
Voorzitter het verslag over de rechten van de mens mag vooral geen stok worden om elkaar mee te slaan in de onenigheid over interne beleidszaken. Uw toespraak, collega Schulz, had wederom duidelijke trekken die precies die kant op gaan. Hoe kunt u spreken over rechten van de mens als u zich direct daarop door de Voorzitter moeten laten terechtwijzen? Wij willen net zo graag als u dat Le Pen en zijn makkers uit dit Parlement verdwijnen. Maar dat moeten de kiezers beslissen. Dat kunt u als minderheid niet doen! Dat is de taak van de kiezer.
Collega De Esteban Martín heeft prima werk geleverd, en zij heeft een uitstekende rede gehouden waarmee ik zonder restricties instem. Tot op dit ogenblik is ons Parlement met zijn bericht over de rechten van de mens - om het maar voorzichtig te stellen - niet erg gelukkig geweest. De verslagen zijn óf niet aangenomen, óf zij waren omstreden. Dit werd niet zozeer veroorzaakt door het feit dat dit verslag de situatie van de rechten van de mens in Europa weergeeft, maar meer de weergave is van de onenigheid op het internpolitieke vlak over het begrip mensenrechten. Zolang dit niet anders wordt, zolang wij niet kunnen komen tot een gezamenlijke definitie van het begrip mensenrechten, zullen wij niet kunnen spreken over de rechten van de mens zonder aanspraak te maken op geloofwaardigheid of legitimatie.
Het gaat niet aan om het begrip mensenrechten tot in het oeverloze uiteen te rafelen. In het oude verslag werden zaken geëist als het recht op huisvesting, op werk, op een gezond milieu, op levenslang onderwijs. Dit zijn allemaal gerechtvaardigde politieke standpunten, maar - zoals mevrouw De Esteban zeer juist heeft onderscheiden - geen mensenrechten, maar programmapunten. Programmapunten zijn onderworpen aan politieke onenigheid; mensenrechten horen dat niet te zijn. Daarom is het belangrijk, dat we het begrip mensenrechten beperkt houden en ervan afzien om politieke programmapunten tot eis te maken. Daarvoor bestaat er een eenvoudige sleutel: het Verdrag van de rechten van de mens dat allen hebben ondertekend en het Europese Hof voor de Rechten van de Mens hier in Straatsburg. Wat hier voor de rechter kan worden gebracht, dat behoort tot de rechten van de mens, andere dingen niet.

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, een debat over de mensenrechten in de Europese Unie dient een gelegenheid te zijn om extra nadruk te leggen op bijzonder belangrijke kwesties. Veel elementen van het verslag dat wij nu bekijken zijn echter onaanvaardbaar, zonder dat de rapporteur daar overigens debet aan is. Ik zal daar zo meteen nader op ingaan.
Ik heb er helemaal geen moeite mee om steun te verlenen aan het verzoek aan de Commissie om een mededeling in te dienen waarin maatregelen ter bestrijding van de mensenhandel worden voorgesteld. Dit is een onderwerp dat wij later deze week kunnen bekijken in de context van de mondelinge vraag van onze fractie betreffende de noodzaak voor communautaire maatregelen gericht op het bestrijden van geweld tegen kinderen, dat vooral in het licht van de recente gebeurtenissen in België jammer genoeg bijzonder actueel is. Evenmin heb ik er moeite mee om mijn goedkeuring te hechten - en zelfs te benadrukken - dat er een doeltreffende samenwerking tot stand moet komen voor de bestrijding van de drugsmisdadigers, die, als ze er al iets om geven, zoveel sterfgevallen en verwoeste levens op hun geweten hebben. Met de bestaande beleidsmaatregelen op het vlak van drugs is men er niet in geslaagd om de illegale drugshandel, die nu intensiever en dodelijker is dan ooit, te voorkomen. Drugsdealers en de onzichtbare drugsbaronnen mogen niet langer met fluwelen handschoenen worden aangepakt. Het gaat om wie nu eigenlijk de wet vertegenwoordigt: de drugsbaronnen en de moordcommando's; politie en justitie of de politici.
In mijn eigen land beginnen zaken als bendeoorlogen, intimidatie en schietpartijen alsmaar vaker voor te komen, vooral in mijn eigen kiesdistrict. In West-Dublin, in mijn eigen kiesdistrict en in de binnenstad hebben de drugscrisis en heroïneverslaving epidemische afmetingen aangenomen. Het lijkt erop dat in bepaalde gebieden de mensen de wet in eigen hand hebben genomen in een poging om hun eigen kinderen te beschermen. In sommige gevallen hebben zij daarbij de wet overtreden. De koelbloedige moord op een Iers journaliste, mijn vriendin Veronica Guerin, door een van onze drugsbaronnen wiens identiteit bekend is maar die aan vervolging ontsnapt, is slechts één recent voorbeeld. Deze slechte mensen die spelen met de levens van volwassenen en kinderen en die de levens verwoesten, die de mensenrechten totaal niet respecteren, moeten worden opgespoord en de wet moet in alle gestrengheid op hen worden toegepast. Hun oneerlijk verdiende geld moet worden geblokkeerd. Men moet er een stokje voor steken dat zij hun bezittingen kunnen overmaken naar andere landen in de Gemeenschap. Het is de hoogste tijd dat op Europees niveau de noodzakelijke samenwerking tot stand komt tussen de politie en justitie.
Je vraagt je af wie de maatschappij bestuurt. Vele van onze burgers vragen zich dit nu af. Zijn het de legitieme dragers van gezag en orde of zijn het de drugsbaronnen die in heel Europa opereren met hun immense fortuinen en hun huurmoordenaars die in onze steden terreur zaaien?
Ten gevolge van de stemming in de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken en de goedkeuring van vele amendementen, is de balans van het verslag van mevrouw de Esteban Martin omgeslagen. Enerzijds vragen wij om een doeltreffende samenwerking teneinde de drugsbaronnen te bestrijden, en anderzijds veranderen wij het verslag in een handvest voor gevangenen, waarbij maar zelden gewag wordt gemaakt van de behoeften en rechten van de slachtoffers van de misdaden. Veel van deze gevangenen zijn juist degenen die verantwoordelijk zijn voor de georganiseerde misdaad, het vermoorden en terroriseren van ouderen in hun eigen huizen. Er wordt niets gezegd over de noodzaak om gevangenen over te brengen, hetgeen een grote stap voorwaarts zou zijn in het herstel van het staakt-het-vuren van de IRA.
Er is vreselijk veel te zeggen voor dit verslag. Ik feliciteer mevrouw de Esteban Martin met de enorme hoeveelheid werk die zij erin gestopt heeft, maar ik denk dat wij bij de stemming ons ofwel zullen onthouden ofwel dat wij tegen zullen stemmen wegens het complexe karakter ervan.

Haarder
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik in dit debat en waarschuwingslampje doen branden. Nergens ter wereld bestaan zo lange lijsten van mensenrechten als in de grondwetten van de voormalige communistische landen. Ze bevatten ellenlange bladzijden met alle rechten die in de communistische volksdemocratieën bestonden en doordat er zo vele rechten waren kon men het ene recht altijd onderdrukken door te verwijzen naar een ander. De sociale rechten werden gebruikt als excuus voor de onderdrukking van de rechten op gebied van politieke vrijheid en aangezien deze laatste niet bestond kon men immers niet controleren of de sociale rechten niet onderdrukt werden en daarom werden ze natuurlijk ook onderdrukt, zodat er geen enkele vorm van rechten overbleef.
Dat is de reden waarom wij hier in het Parlement herhaaldelijke discussies hebben gehad over de verslagen over de mensenrechten. Wij zijn van mening dat de mensenrechten geschaad worden als ze vermengd worden met onze nationale partijprogramma's. De reden waarom het verslag-Newman over de mensenrechten nooit is aangenomen, was omdat de heer Newman het niet kon laten allerlei programmapunten van zijn partij in GrootBrittannië toe te voegen. Deze punten waren beslist interessant, maar ze horen niet thuis in een verslag over de mensenrechten.
Het verslag dat mevrouw De Esteban heeft opgesteld, is veel beter. Het is korter en krachtiger. Ik ben blij dat ze ook de vrijheid van vereniging in het verslag heeft opgenomen. Niet alleen de vrijheid om verenigingen en organisaties te vormen die de rechten verdedigen, is van belang. Het is even belangrijk dat iedereen vrij kan kiezen om zich niet bij deze verenigingen aan te sluiten zonder dat hij in zijn beroep of op zijn werk bedreigd wordt. Ik vind het ook noodzakelijk één enkele zin in te voegen die de lid-staten toelaat om misdaden tegen kinderen te straffen, ook al worden deze misdaden begaan in een land waar dit geen strafbaar feit is. Het recht op leven was tenslotte immers ook in de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring het eerst genoemde recht.
De Liberale Fractie is van plan om tegen verschillende punten in het verslag te stemmen. Ik vraag uw begrip voor het feit dat wij tegen iets stemmen waarmee we het wel eens kunnen zijn, maar wij stemmen tegen omdat wij vinden dat sommige dingen niet in een verslag over de mensenrechten thuishoren. Wij hopen dat de Socialistische Fractie zich zal bezinnen en bij de stemming niet teveel politieke programmapunten in het verslag zal brengen, waar wij dan weer tegen moeten stemmen. Wij wensen voor het verslag te stemmen zoals het er nu uitziet, maar er zijn grenzen aan wat aanvaardbaar is. Wij vinden dat verschillende punten in het huidige verslag zouden moeten worden geschrapt. Als liberalen zijn wij hevige voorvechters van de mensenrechten. Wij stellen ze zo zeer op prijs dat we ze niet met om het even wat willen vermengen.

Pailler
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, in verband met de rechten van de mens zijn er enorme problemen en, zonder alle andere aspecten met betrekking tot deze mensenrechten te verwaarlozen, deze rechten worden in de lid-staten veelal met voeten getreden. Ik wil het vandaag alleen maar over de situatie van de illegalen hebben, slachtoffers van het geweld van de Franse regering.
Deze illegale families willen een snelle oplossing van hun probleem. Onze Vergadering kan hiertoe bijdragen door zich solidair te tonen met hun strijd. Door de Pasqua-wetten van 1993 inzake immigratie zijn er in Frankrijk talrijke geïmmigreerde gezinnen "clandestien" geworden - als ik dit woord mag gebruiken - en zij zijn in een permanente juridische onzekerheid terechtgekomen. Aan ouders van kinderen die geboren zijn in Frankrijk wordt het verblijfsrecht geweigerd en zij worden bedreigd met uitzetting. Asielzoekers worden op schandelijke wijze uitgewezen in charters en het ministerie van Binnenlandse Zaken is verheugd over deze uitwijzingen die echt op jachttaferelen lijken.
Sinds maart voeren de illegalen bewonderenswaardige acties en ik wil de moed van de hongerstakers benadrukken. Zij krijgen de steun van verenigingen, kerken, vakbonden en politieke partijen, als ik dat zo mag zeggen. Een belangrijke delegatie van de illegalen zal nu woensdag naar Straatsburg komen om de parlementsleden te informeren over de redenen en doelstellingen van hun actie en om de geest van Sint Bernard in ons gebouw te verspreiden. Dit zou sommigen onder ons veel goeds doen. Op hun behoefte aan erkenning en rechtvaardigheid heeft de Franse regering met minachting gereageerd, met het meest extreme geweld of met de grootste willekeurigheid in de regeling van de individuele gevallen.
Onze fractie steunt de strijd van de illegalen tegen een regering die haar immigratiebeleid heeft herleid tot lage politiestreken uit schandelijke, gewetenloze politieke overwegingen. De noodzakelijke strijd tegen de illegale immigratie, de netwerken en de handelaars ervan, kan niet in weerwil van de rechten van de mens worden gevoerd. Wij verlangen dat de situatie van de illegalen, die zich om legitieme redenen hebben gevestigd, zonder dralen geregeld wordt in naleving van de mensenrechten en de internationale verdragen. En vanuit dat standpunt ben ik verheugd over hetgeen in Spanje en Portugal gebeurt.
Op Europees vlak betreur en veroordeel ik daarentegen de aanbevelingen of de resoluties van de Raad die steeds beperkender zijn en steeds discriminerender op het vlak van immigratie en asiel. Neen, tegen het fort Europa! Ja, tegen het Europa van de broederschap, de solidariteit. Er moet dringend een eind gemaakt worden aan deze zondebok-strategie, want het is gevaarlijk om de immigratie te manipuleren als een politieke inzet die uitsluitend dient om al diegenen te versterken en geloofwaardig te maken die aanzetten tot een demagogisch beleid van uitsluiting en vreemdelingenhaat. De bijl waarmee de Franse politie in de St. Bernard-kerk zwaaide, legde het terrein bloot voor de schandelijke racistische uitlatingen van Le Pen over de rassenongelijkheid. En toch is hij binnen deze kring verkozen.

Roth
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, juist wanneer er wordt gesproken over de rechten van de mens hier bij ons, dus voor onze eigen deur, heb ik de indruk dat menigeen praat als de farizeeër in het evangelie van Lucas, hoofdstuk 18, vers 11 en zegt "O God, ik dank U dat ik niet zo ben - dat wij niet zo zijn - als de andere mensen" . Het gaat dan helemaal volgens het motto: schendingen van de mensenrechten vinden ver weg plaats, overal komen ze voor, maar niet bij ons. Dit is een houding met een dubbele bodem, men beroept zich hartstochtelijk op de rechten van de mens, maar brengt ze zelf zeer selectief in de praktijk. Bij ons is het mensenrechtenbeleid altijd en vooral ook belangenpolitiek.
In de omgang met landen waar wordt gefolterd en de mensenrechten op klassieke wijze worden geschonden, geldt er een politieke relativiteitstheorie: hoe groter en hoe belangrijker hun betekenis is, hoe zachter de Europese verontwaardiging klinkt.
Het is, en daarmee ben ik terug bij het begin van mijn verhaal, zeker eenvoudiger om schendingen elders aan te klagen dan de eigen overtredingen toe te geven. Maar juist dat behoort tot de geloofwaardigheid, tot het gewetensvol onderzoeken hoe stevig de bodem voor de mensenrechten in de Europese Unie is, of - om Brecht te citeren: " Laat ieder spreken over zijn eigen schande" . En de eigen geloofwaardigheid begint ermee dat men zich niet op papier vastbijt in de gangbare vorm van mensenrechten omdat wij deze in protocollen, overeenkomsten, slotaktes en verklaringen terugvinden. Geloofwaardigheid betekent juist, vragen naar de realiteit van de mensenrechten, en de beoordeling van deze realiteit moet voldoen aan een zeer ruime, omvattende definitie van het begrip mensenrechten; het mag geen poging zijn om deze beperkt en restrictief uit te leggen. Wanneer ik dus spreek over de rechten van de mens, gaat het ook om het recht op een onaangetast milieu, daarin spelen ook armoede en uitsluiting een rol, daarin gaat het ook om de rechten van vrouwen en kinderen, van ouderen, van gehandicapten, van homo's en lesbiennes, van buitenlanders en van vluchtelingen. De conservatieven hebben zich vrolijk gemaakt over een vermeende verwatering van het klassieke, burgerlijke begrip van mensenrechten. Daarom moet het als verwatering worden opgevat wanneer sociale en economische rechten ook worden meegeteld. Al een hele tijd wordt er juist om die reden kritiek uitgeoefend op de ontwikkelingslanden omdat zij - met ellende en lijden voor ogen - sociale mensenrechten eisen om hun nood te kunnen overwinnen.
Maar wat doet Europa? Het zijn juist de landen van de EU die de klassieke overeenkomsten doen verwateren, zoals de Vluchtelingenconventie van Genève, door deze oneigenlijk toe te passen. Het gevaar voor de rechten van de mens ligt dus niet zozeer daarin besloten dat zij door uitbreiding uitmonden in vrijblijvendheid, maar dat zij in de Europese Unie vrijblijvend worden gemaakt door ze niet toe te passen. Wanneer wij in dit Huis deze bestaande misstanden werkelijk oppakken en zo inbreken in het interne politieke debat, alleen dan zal het jaarverslag over de eerbiediging van de rechten van de mens meer zijn dan een morele plichtsbetrachting.
Ik dank de rapporteur met nadruk dat zij zich ervoor heeft ingezet dat er in deze zin een werkelijk breder, zeer ruim begrip van de mensenrechten wordt erkend, en ik hoop dat nu, in september 1996, eindelijk de noodzakelijke meerderheid in ons Huis aanwezig zal blijken te zijn voor dit verslag over de situatie van de mensenrechten in de EU in 1994.

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, natuurlijk zal onze fractie voor het uitstekende verslag van onze collega De Esteban Martin stemmen. Men kan echter niet de rechten van de mens binnen de Unie behandelen door alleen te spreken over de manier waarop de staten en de Europese regeringen zich tegenover hun nationale onderdanen gedragen. In dit Parlement moet gesproken worden over onze houding ten opzichte van burgers van derde landen, houdingen die in de lijn moeten liggen van de teksten van wetten, van verordeningen, en die moeten aansluiten op de instelling van de overheden en op het dagelijkse en concrete leven.
Wat houdt de strijd voor de rechten van de mens nu eigenlijk concreet in? Deze strijd houdt in dat men zich kant tegen het feit dat de deuren van een kerk met bijlslagen worden ingehakt om de hongerstakers die daar het bed houden, te overmeesteren. En ook dat men de schandelijke bewering volledig ontkracht die ons wilde doen geloven dat de mensen niet met gelijke rechten worden geboren. Natuurlijk heeft het salvo van vermaningen dat het militante fascisme onlangs in Frankrijk heeft afgevuurd een beperkte draagwijdte. Maar laten wij op onze hoede zijn! De manier waarop vandaag de dag Afrikanen, Turken of Arabieren worden behandeld, de onmenselijkheid waarvan men tegenover hen getuigt, kondigen beslist de manier aan hoe wij behandeld zullen worden als men groen licht geeft aan de nationalisten, de vijanden van de democratie, die zo eenvoudig moordenaars worden, zoals zij nog maar enkele maanden geleden op ons eigen continent hebben aangetoond.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, de eerbiediging van de rechten van de mens wortelt in het belang dat wij hechten aan de waardigheid van het individu en ook in onze oudste geestelijke tradities. En daarom dienen de Europese landen hier uitzonderlijk veel aandacht aan te besteden. Om die reden zijn de lid-staten van de Unie bijzonder waakzaam op dit vlak, en met name Frankrijk, dat de rechten van de mens uitstekend heeft geëerbiedigd in de zaak van de immigranten zonder papieren, immigranten die onze wetten hadden overtreden, of wat mevrouw Pailler daar ook over mag denken. Het is om deze rechten te beschermen dat de lid-staten zijn aangesloten bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.
Vandaag gaat het om de vraag of de Europese Unie als zodanig zich moet aansluiten bij dit Verdrag. Het verslag-De Esteban Martin antwoordt hierop positief. Wij zijn het hier niet mee eens, want deze aansluiting, die van weinig praktisch nut is, zou van de Unie een onbeheerste institutionele sprong vergen. Artikel F van het Verdrag stipuleert reeds dat de Unie de grondrechten eerbiedigt, zoals die worden gewaarborgd door het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en zijnerzijds heeft het Hof van Justitie deze opgenomen in zijn jurisprudentie.
In werkelijkheid blijft er alleen nog de kwestie over van een eventuele tegenstrijdige beoordeling van vragen van communautair recht tussen het Hof van Straatsburg en dat van Luxemburg. Het gaat hier om een nogal ondergeschikte hypothese die geen enkele moeilijkheid bevat die niet met de tijd kan worden opgelost.
Daarentegen brengt het voorstel over de toetreding van de Unie tot het Europees Verdrag een complexe juridische constructie met zich mee die in de praktijk veel tijd zou vergen omdat aan de termijnen van ons Hof van Justitie die van een eventueel beroep voor het Hof van Straatsburg zouden moeten worden toegevoegd. In die omstandigheden zou deze onmiddellijke toetreding van de Gemeenschap als verdienste hebben dat de Gemeenschap dichter bij de doelstelling komt die zij al zo lang nastreeft: zich uitgeven als staat. Bovendien, als de Unie als zodanig zou toetreden, zou men haar eerst een rechtspersoonlijkheid moeten geven, hetgeen ons weer op onbekende weg zou leiden.
En tot slot, als de Gemeenschap, of de Unie, internationale verdragen zou kunnen sluiten inzake de rechten van de mens, dan zou dat ongetwijfeld betekenen dat zij voortaan op dat vlak een algemene bevoegdheid zou hebben die de Verdragen haar altijd hebben geweigerd. Dat zou nog meer het geval zijn als er in het Verdrag een lijst van de grondrechten zou worden opgenomen, zoals sommigen eisen. Bij een dergelijke omslag van technische bevoegdheden in algemene bevoegdheden zou een wijziging van de aard van de Europese instellingen niet meer veraf zijn.

Blot
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het is vermakelijk om dit Parlement te zien spreken over rechten van de mens terwijl de Voorzitter van het Parlement zelf mij tweemaal het woord heeft geweigerd. De eerste maal toen ik een antwoord wilde geven aan mevrouw Berès, de tweede maal aan de heer Schulz, die beiden onze collega Jean-Marie Le Pen rechtstreeks hebben beledigd en dientengevolge ook onrechtstreeks de tien andere leden van het Front National die lid zijn van deze Vergadering, waaronder ikzelf.
Ik moet overigens zeggen dat in dit debat het volk de knoop heeft doorgehakt. Gisteravond zijn er namelijk vier deelverkiezingen geweest die gemarkeerd werden door een grote sprong voorwaarts van het Front National, ondanks het debat dat al een week in de media wordt gevoerd.
Artikel 108 van het Reglement is dus niet nageleefd. Waarvan akte. Het is waar dat de rechten van de mens het gunstigste onderwerp vormen voor de verering van een bijzonder afkeurenswaardige eigenschap, namelijk schijnheiligheid. Het vandaag aan ons voorgelegde verslag heeft helaas een lange historische traditie achter zich. Al in 1793 had Robespierre de Conventie een bijzonder demagogische verklaring van de rechten van de mens laten goedkeuren en had hier een staatsterrorisme aan verbonden, dat men het Schrikbewind noemde.
Een ander voorbeeld dat zojuist door een collega werd genoemd: het Rusland onder Stalin, die zonder een spier te vertrekken de magnifieke Universele Verklaring van de Rechten van de Mens tijdens de Conventie van San Francisco ondertekende. Dat weerhield hem er absoluut niet van om een interneringskamp te hebben met miljoenen gevangenen. De grote filosoof Hegel heeft trouwens in zijn analyses over de Franse Revolutie duidelijk aangetoond hoe het moderne totalitarisme zich juist baseert op de toepassing van algemene juridische en filosofische normen, die men de rechten van de mens noemt, om het individu te vermorzelen.
Naast dit filosofische debat stel ik vast dat er in het verslag niet gerept wordt over een aantal inbreuken op de rechten van de mens die nochtans onloochenbaar zijn. Bij wijze van voorbeeld, de aantasting van de vrijheid van meningsuiting. En ik geef een voorbeeld uit eigen land omdat ik dat het beste ken. Onze beweging - het Front National - is het mikpunt van zeer ernstige aantastingen van de vrijheid van meningsuiting. Deze schendingen zijn niet alleen maar het soms willekeurige gedrag van de media en van de regering, maar ook van een communistisch geïnspireerde wet - de wet Gayssot -, een totalitaire wet die in een democratisch land niet zou mogen bestaan. Op het moment dat deze wet werd aangenomen heeft de minister van Justitie er overigens het totalitaire karakter van erkend.
Een ander voorbeeld: de inbreuk op de vrijheid van de naties in Europa om door middel van een referendum te beslissen of zij wel of niet een immigratieland willen worden. In dat opzicht verwijs ik u naar de werken van Kant die in zijn project van eeuwige vrede zei, dat de oorspronkelijke bevolkingen altijd het recht hadden om zich uit te spreken over het wel of niet toelaten van geïmmigreerde volkeren op hun grondgebied. Er moet worden gezegd dat Kant de Amerikaanse indianen wilde beschermen die zoveel immigranten hebben moeten toelaten dat zij - de ongelukkigen - bijna verdwenen zijn, in ieder geval als soeverein volk.
Nog een ander voorbeeld: de aantasting van de veiligheid van de mensen waarover, vreemd genoeg, in dit verslag heel weinig wordt gesproken. Ik stel vast dat de misdaden en misdrijven in alle landen van de Europese Gemeenschap sinds 1957 vervijfvoudigd zijn. Evenals bij de inbreuk op de mensenrechten, zijn de slachtoffers ook hier vooral de armsten.
Een andere, zeer ernstige schending is de schending van het recht op arbeid. De rapporteur heeft het er wel over gehad, maar hij heeft zich ervoor gehoed te zeggen dat de massale werkloosheid ontstaan is door het Europese beleid van monetaire deflatie en teugelloze vrijhandel. Twintig miljoen werklozen, en het lijkt wel toeval, maar ook hier zijn het juist weer de zwaksten die hierdoor worden getroffen, net als bij immigratie en de onveiligheid.
Al deze in dit verslag vergeten, of genegeerde schendingen raken natuurlijk de zwaksten onder onze medeburgers en vormen een achteruitgang van onze beschaving in het dagelijks leven, ondanks alle teksten die men dag in dag uit hardnekkig over de rechten van de mens publiceert.
Dit bewijst dat het mondialistische Europa in feite een oligarchisch project is, dat de belangen van een uiterst arrogante leidende klasse verdedigt, die de macht in Europa in handen heeft en die haar beleid in weerwil van de belangen van het volk voert.
Enkele concrete voorbeelden hebben mij bijzonder geschokt: allereerst verbaas ik mij erover dat het verslag met geen woord rept over het recht op leven van het ongeboren kind, dat duidelijk absoluut niet wordt erkend. Hiermee worden tweeduizend jaar christelijke traditie en tweeënhalfduizend jaar humanistische traditie met voeten getreden, want Hippocrates erkende dit recht al vijf eeuwen voor de geboorte van Jezus.
Een ander voorbeeld is de immigratie. Het verslag spreekt niet over de noodzaak van een democratische clausule, eens te meer opdat de bevolkingen zich over de gegrondheid van deze immigratie kunnen uitspreken.
Ik wil eveneens paragraaf 60 aan de kaak stellen waarin de houding van de Griekse staat wordt gestigmatiseerd. Ik ben van mening dat de nationale soevereiniteit van Griekenland hierin wordt aangetast en dat kan ik in het kader van de Europese instellingen niet toelaten.
Wat het voorbeeld van de veroordeling van het racisme, in paragraaf 86, betreft, stel ik vast dat er nergens gesproken wordt over de noodzaak om de oorspronkelijke bevolkingen te beschermen tegen het racisme dat door bepaalde immigranten tegenover hen wordt geuit. Men heeft de indruk dat het racisme zich altijd tegen dezelfden richt, maar in feite kan iedere bevolking het slachtoffer zijn van racistische uitingen. Dat is het geval van de meerderheid van de oorspronkelijke bevolkingen van de Europese landen, maar daar spreekt het verslag niet over.
Tot slot wordt er in paragraaf 93 beweerd dat de extreem-rechtse partijen aanzetten tot vreemdelingenhaat. Ik wil opmerken dat vreemdelingenhaat altijd heeft bestaan, zowel in rechtse als in linkse partijen, in alle tijdperken. De Hébertisten in de Franse Revolutie waren xenofoob, Blanqui was xenofoob. Vandaag bestaat er een antiIraakse xenofobie op alle televisiezenders en ik heb het niet eens over de anti-Russische xenofobie die in bepaalde Franse kranten, zoals het bekende dagblad Le Monde, tot uitdrukking komt.
Wat het recht op gezinshereniging betreft, zou men hebben moeten preciseren dat dit in het gastland moet gebeuren.
Mijn laatste opmerking: de economische rechten worden door de huidige Europese economie met voeten getreden, maar dat heb ik daarstraks al gezegd. Derhalve ben ik van mening dat er enorme leemten zijn in dit verslag dat een zeer karakteristieke opeenstapeling van hypocrisie van de stand van het huidige politieke debat is.

Lindeperg
Mijnheer de Voorzitter, het is een droevige zaak te horen wat er hier wordt gezegd terwijl men...
(Interruptie van een afgevaardigde) Dat is nu vrijheid van meningsuiting! Laat mij uitspreken, ik heb zelf niets gezegd toen de heer Blot aan het woord was.
Ik zei dat het een zeer droevige zaak is te horen wat er hier wordt gezegd, terwijl men nog de beelden van de Franse televisie in het hoofd heeft van een manifestatie gisteren, van een weerzinwekkende uitbuiting van een menselijk drama dat Frankrijk heeft getroffen, door de partij waartoe de heer Blot behoort...
Vrijheid van meningsuiting, mijnheer Blot, vrijheid van meningsuiting!
Neen, ik val de heer Blot niet persoonlijk aan, ik stel enkel aan de kaak dat een politieke partij een drama dat Frankrijk getroffen heeft, uitbuit, alleen maar omwille van racistische en electorale doeleinden. Waarom? Omdat het besluit van de manifestatie, mijnheer Blot, genomen is...
(Applaus) U weet heel goed dat dat besluit enkel genomen is toen de mensen van het Front National de bevestiging hadden van de afkomst, ik zeg hier niet van de nationaliteit, maar van de afkomst van de persoon die de dader was van de misdaad. Deze persoon was van Marokkaanse afkomst en de heer Le Pen heeft gisteravond op televisie gesproken over een Marokkaan. Tegenover Christine Ockrent heeft hij duidelijk gezegd: " neen, het was geen Fransman, het was een Marokkaan" . Terwijl wij weten dat het een Fransman was, met een Franse identiteitskaart. Ongelukkigerwijs had hij een Marokkaanse moeder. Dat zegt echter veel over de bedoelingen. Dat wil exact zeggen - hetgeen overigens in een aantal eerdere verklaringen van het Front National is gezegd - dat als u aan de macht komt, dat u niet veel waarde hecht aan de nationaliteit van de mensen en dat u, net als in de tijd van Vichy, teruggaat naar het verleden.
Mijnheer de Voorzitter, verontschuldig mij dat ik nu pas terugkom op hetgeen ik wilde zeggen, namelijk dat ons Parlement een niet te verwaarlozen deel van zijn tijd besteedt aan het aan de kaak stellen van de schendingen van de rechten van de mens in derde landen en het is ook terecht dat het Parlement dit doet. Er is een Frans gezegde dat men eerst de hand in eigen boezem moet steken. Welnu, kan men zich veroorloven de les te lezen als de rechten van de mens niet volledig worden geëerbiedigd in de Europese Unie, en terwijl iedereen weet dat er inderdaad talrijke schendingen zijn.
In de weinige tijd die mij nog rest wil ik maar één enkel voorbeeld geven: namelijk het steeds meer beklagenswaardige lot in Europa van het asielrecht dat in de loop van de tijd langzaam verdwijnt tot er niets meer van over is. Het is echter een onaantastbare plicht voor de Europese Unie om bescherming te bieden aan hen die worden vervolgd en deze verplichting is vastgelegd in de Conventie van Genève. Maar door deze Conventie aanhoudend beperkend te interpreteren, is deze bescherming niet meer gewaarborgd en het aantal verleende statuten neemt momenteel af, hoewel de eerbiediging van de rechten van de mens in de wereld geen aanzienlijke vooruitgang heeft geboekt. Voor enkele Parijse illegalen werd het asielrecht bijvoorbeeld verworpen terwijl het Hoge Commissariaat voor Vluchtelingen erkende dat zij reële gevaren liepen in hun eigen land.
Tot slot wil ik zeggen dat het toch zeker noodzakelijk is om, net als voor de derde landen wordt gedaan, ook de schendingen van de rechten van de mens binnen de Europese Unie aan de kaak te stellen. Daar gaat het verslag over dat wij vandaag bespreken. Welnu, vorig jaar zijn wij niet in staat geweest het verslag goed te keuren en het eens te worden over het verslag betreffende de rechten van de mens 1993. Deze verwerping sanctioneerde de tegenstelling van twee uiteenlopende opvattingen van de rechten van de mens: een statische opvatting, die vastgeroest was op de sokkel van de grondrechten en een bredere, evolutieve opvatting waarbij de ontwikkelingen van de samenleving in aanmerking worden genomen. Dit meningsverschil bestaat dit jaar nog steeds, dat hebben wij daarstraks gezien, en er bestaat het gevaar dat dit tot dezelfde consequenties leidt.
Ook ik wil de opmerkelijke inspanningen van de rapporteur onderstrepen die getracht heeft deze twee uiteenlopende standpunten te verzoenen. Zij heeft dit heel moedig gedaan, in uitzonderlijk moeilijke omstandigheden. Ik hoop dat haar pogingen niet voor niets zijn geweest. Een positieve stemming zou wellicht de aanvang kunnen zijn van een meer serene benadering voor de komende jaren. Onze geloofwaardigheid naar buiten toe staat op het spel.

Bazin
Mijnheer de Voorzitter, ik moet echt bezwaar aantekenen tegen de wijze waarop u het Reglement heeft toegepast, of liever gezegd niet heeft toegepast. Het is echt schandalig, waar het debat ook over gaat, dat een ingeschreven spreker die spreektijd geniet, deze spreektijd in feite bijna verdubbeld ziet om eerst te schelden op een van de collega's en vervolgens zijn betoog te houden.
Dit is eerlijk gezegd ontoelaatbaar en ik verzoek dat dit in de Notulen wordt opgenomen.

De Voorzitter
Mijnheer Bazin, uw opmerking zal zeker worden opgenomen in de notulen, maar mijn vrijgevigheid heeft te maken met mijn interpretatie van de feiten. Het leek mij dat onze collega onterecht onderbroken werd en daarom heb ik haar twintig of dertig seconden extra spreektijd gegeven; ik denk niet dat dit een schending van het Reglement is.
Maar ik hoop dat wij ons debat rustig kunnen voortzetten met mevrouw Colombo Svevo.

Colombo Svevo
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag kunnen wij goed gebruiken en het is ook heel nuttig dat wij eens grondig nadenken over het thema van dit verslag. Maar tevens is het hard nodig dat wij jaar in jaar uit een beknopte balans gepresenteerd krijgen inzake de mensenrechtensituatie binnen de Unie. Dat heeft de rapporteur dan ook geprobeerd, naar mijn gevoel op verdienstelijke wijze. Toch rijzen er elk jaar weer meningsverschillen rondom de invulling van zo'n balans: sommigen vinden dat een eventueel verslag strikt dient te gaan over de fundamentele mensenrechten, terwijl anderen juist van mening zijn dat ook de economische en sociale rechten erbij betrokken moeten worden.
Voor beide zienswijzen valt wat te zeggen, maar als wij ons rigoureus aan het eerste standpunt zouden houden, dus als we alleen naar de basisrechten kijken, dan zou het ons moeten lukken in samenwerking met de Raad van Europa een steeds scherper licht te werpen op allerlei schendingen en tekortkomingen op dit vlak. Dan is er bijvoorbeeld ook een bezinning nodig over het recht op leven en over de mensenrechten op het vlak van bioethiek, dan zouden we ook vrije meningsuiting moeten nastreven en nieuwe expressiemogelijkheden moeten zoeken om steeds weer nieuwe ideeën aan te boren.
Zo kan het natuurlijk ook, maar wij vinden dan wel dat er over die andere rechten, dus de sociale en economische rechten, een soortgelijk verslag uitgebracht moet worden. Als men er daarentegen naar streeft om deze rechten in één verslag op te nemen - hetgeen ik best mogelijk acht - dan moet duidelijk zijn dat de sociale en economische rechten in een verslag over mensenrechten niet gedegradeerd kunnen worden tot een muffe opsomming van allerlei doelstellingen die wij tot rechten bombarderen maar die dat in juridische zin niet zijn.
Men zal dan heel precies een paar raakvlakken moeten ontdekken waarop zo'n verslag gebaseerd kan worden. Dergelijke raakvlakken zijn er ook best te vinden, want er bestaan uitspraken van het Hof waarin duidelijk staat dat de Conventie over de rechten van de mens weliswaar hoofdzakelijk over burger- en politieke rechten gaat, maar dat daar veelal economische en sociale gevolgen aan verbonden zijn, zodat er geen sprake is van een ondoordringbare scheidingsmuur tussen die rechten. Het doel van de Conventie over de rechten van de mens is immers dat niet alleen theoretische maar ook concrete rechten worden verdedigd, en daarom is het zo dat de middelen die de overheden ten bate nemen om deze rechten uit te voeren, een onderlinge afhankelijkheid tussen politieke en burgerrechten bezegelen.
Bij dezen vraag ik derhalve dat nog vóór het volgende verslag een debat wordt opgestart over dit vraagstuk, met name over de mogelijke raakvlakken, zodat ons Parlement de kans krijgt zo mogelijk een kamerbrede goedkeuring te hechten aan dit verslag over mensenrechten. Het is van belang dat alle landen daar een zo ruim mogelijke consensus over bereiken en dat is dan ook het doel dat onze rapporteur zich heeft gesteld. Ik dank haar voor de gedane arbeid!

Caccavale
Mijnheer de Voorzitter, ook al heb ik niet het hele debat bijgewoond, ik heb wel aandachtig zitten luisteren naar het laatste betoog, dat naar mijn gevoel tot de kern van de zaak is doorgedrongen. Mevrouw Colombo Svevo heeft afgaande op haar ervaring het probleem feilloos in kaart gebracht. Op dit ogenblik staat het verslag opnieuw op de tocht, omdat de leden in dit Parlement het maar niet eens willen worden over het begrip mensenrechten en ook omdat maar niet uitgemaakt kan worden of wij binnen onze Gemeenschap de schendingen van de algemene burgerrechten van de burgers van de Unie nu wel of niet in de publiciteit moeten brengen.
Volgens ons is het probleem dat het begrip mensenrechten op gevaarlijke wijze is opgerekt, zodat er een riskante situatie is ontstaan. Zodra men gaat praten over sociale, economische, vakbondsrechten, of in het algemeen over het recht op een woning, op werk en gezondheid, dan waagt men zich op een waar mijnenveld. Volgens mij moet hier toch eens grondig over nagedacht worden. Zo geloof ik niet eens dat je kunt spreken over het recht op werk, maar wel over recht op toegang tot werk; ik geloof niet dat je kunt spreken over het recht op een woning, maar wel over het recht op wonen; je kunt het niet hebben over het recht op gezondheid in enge zin, maar wel in de zin dat de burger de keuze moet krijgen tussen diverse stelsels van gezondheidszorg.
Op dit vlak slaat mevrouw Colombo Svevo inderdaad de spijker op de kop, als zij zegt dat wij de zaak eerst onder elkaar moeten uitvechten. Maar ik ben bang dat wij elkaar dan weer in de haren gaan vliegen en dan krijgen wij dit verslag van 1994 over mensenrechten binnen de Europese Unie misschien nooit over de streep: in dat geval zouden wij voor de zoveelste keer de grote zwakte van dit Parlement tonen, dan laten wij voor de zoveelste keer zien dat wij het er niet over eens kunnen worden waar de schendingen van de fundamentele burgerrechten van de burgers van de Unie feitelijk op neerkomen.
Ik haal maar één voorbeeld aan: de problemen rondom justitie in onze landen. Als wij het niet eens worden over het uitgangspunt, dan komen we geen streep verder. Ik zou dus bij dezen willen suggereren - sterker nog, ik verzoek u officieel - om een minimale gemeenschappelijke noemer op te sporen, om een code van interne zelfdiscipline voor dit Parlement op te stellen, zodat wij eindelijk eens de zaken op een rijtje kunnen zetten en afspreken wat mensenrechten precies omhelzen. Zonder deze interne gedragscode blijven wij maar aanmodderen, mijnheer de Voorzitter en geachte collega's, en haalt geen enkel verslag over de mensenrechten, noch dat van 1993, noch dat van 1994 of van 1995, de eindstreep.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van mevrouw De Esteban is de eerste geslaagde poging om voor datgene waar wij over praten, mensenrechten binnen de Europese grenzen, in zekere zin eerbied voor te hebben. Dank u wel, mevrouw Esteban.
Maar er is één punt waar ik kritiek op heb en dat is het punt van het recht van vereniging van dienstplichtigen en beroepsmilitairen. Hiervoor wordt door mijzelf maar ook door vele anderen in dit Parlement al een paar jaar gestreden. Het recht wordt in de resolutie weliswaar erkend maar zodanig dat er veel te veel mogelijkheden zijn om de deur dicht te houden voor dat recht voor dienstplichtigen en beroepsmilitairen. Er staat bijvoorbeeld: specifieke kenmerken op het gebied van hiërarchie en discipline en noodzakelijk geachte beperkingen met het oog op de defensietaken. Ik zal u vertellen dat iedere een beetje korporaal in het veld weet dat hij absoluut geen recht heeft ook nog eens te denken aan wat wij noemen mensenrechten.
Het verenigingsrecht in een democratische staat is een fundamenteel recht. Ik verzet mij tegen de zware voorwaarden die de rapporteur hierop voorstelt. Het zou daarom goed zijn wanneer het amendement hierover zou worden aangenomen. Het is hoog tijd dat de lid-staten hierover spreken in Europees verband omdat de creatie van multinationale troepenmachten en verdere uitbouw van Europese defensie-identiteit ons hiertoe verplichten.

Mohamed Alí
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn betoog graag beginnen met deze Vergadering mijn gelukwensen aan te bieden voor de stap vooruit die zij gezet heeft en voor de politieke rijpheid die zij te zien geeft bij de behandeling van een verslag over de eerbiediging van de mensenrechten in de Europese Unie. Immers, de mensenrechten worden in de Europese Unie inderdaad geschonden; niet alleen de zogeheten moderne rechten, te weten de sociale, economische en ecologische rechten, maar ook - en dat is nog ernstiger - de rechten die in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden staan.
Ik vertrouw erop dat wij morgen in staat zullen zijn de resolutie in het verslag van mevrouw de Esteban goed te keuren en dat wij dientengevolge ook voldoende politieke moed en coherentie aan de dag zullen leggen om een vermanende vinger naar onszelf op te steken, hetgeen onze lid-staten ertoe moet brengen de maatregelen te treffen om deze schendingen van de mensenrechten recht te zetten.
Ik moet deze Vergadering eraan herinneren dat toen zij tijdens de vergadering van juli in de gelegenheid was om in het actualiteitendebat een resolutie op te nemen over de illegale uitwijzing van 103 immigranten die geen papieren hadden, in Melilla (Spanje), dit op besliste wijze van de hand wees. Zij liet daarbij een gouden kans verloren gaan om openlijk de schending aan te klagen van de mensenrechten in een concreet geval, te weten het feit dat de Spaanse autoriteiten deze immigranten hadden uitgewezen met een totale minachting voor het Europees Verdrag van de rechten van de mens en voor de Spaanse wetten zelf, zoals onze Spaanse ombudsman onlangs ook te kennen gaf. Maar ik ben er nu wel blij om dat het onderwerp tijdens deze vergaderperiode wel aan bod komt en dat deze Vergadering eindelijk enige coherentie aan de dag zal leggen. Het zou immers totaal zinloos zijn om nu dit debat te houden en het voorgaande maar gewoon te vergeten.
In onze resolutie vragen wij om de garantie dat de aanhouding die voorafgaat aan de uitwijzing van immigranten die geen papieren hebben, slechts van korte duur zal zijn en dat de uitwijzing van een persoon naar een land waar deze het risico loopt vervolgd te worden, een schending is van de mensenrechten, en van beide zaken was in Melilla sprake vooral omdat de meerderheid van deze uitgewezenen wachtte op een formeel antwoord op hun asielaanvraag.
Ik vind het dan ook belangrijk dat wij de retoriek laten varen en dat wij in concrete gevallen ook inderdaad optreden; dat wij overgaan van woorden naar daden omdat ik ervan overtuigd ben dat onze begaanheid met de mensenrechten niet alleen tot uiting mag komen als het gaat om de schending van de mensenrechten buiten de grenzen van de Europese Unie.

Leperre-Verrier
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het uitstekende verslag van mevrouw De Esteban Martin zou ons tot bescheidenheid moeten aanzetten. Wij, de overige leden van het Europees Parlement, die zo gauw klaar staan om de schendingen van de rechten van de mens in de rest van de wereld aan de kaak te stellen. Het verslag toont namelijk op welk punt de grondrechten van de mens ook in onze zogenaamde democratische landen met voeten worden getreden. Vanzelfsprekend moet de notie van de rechten van de mens in de Europese Unie op fijnere wijze worden opgevat. Werkloosheid, uitsluiting, armoede, waar een groeiend aantal van onze medeburgers het slachtoffer van zijn, leggen namelijk een terrein aan rechten bloot die beter geëerbiedigd zouden moeten worden. Het Europees sociaal handvest beantwoordt aan deze nieuwe behoefte.
Men kan echter niet alles onder de noemer "mensenrechten" rangschikken. Dat zou hypocriet en ondoeltreffend zijn, want de gebreken die wij vaststellen op het vlak van sociale rechtvaardigheid vereisen een voluntaristisch beleid dat niet overeenkomt met de regeling van deze problemen van de schendingen van de openbare vrijheden. En het is ongetwijfeld geen toeval dat het nu juist die vlakken zijn waarop de Europese Unie nogal weifelend overkomt, hoogstwaarschijnlijk vanwege de subsidiariteit.
Hoe het ook zij, de recente actualiteit heeft ons precies aangetoond hoe precair de verworvenheden inzake de rechten van de mens zijn, met name in mijn land. Ik zal niet terugkomen op het schandalige racisme van bepaalde verklaringen. Ik zal evenmin terugkomen op de uitwijzing van illegalen die onlangs heeft plaatsgevonden in Frankrijk. De brutaliteit waarmee deze mensen zijn behandeld is bijzonder onaanvaardbaar, zeker als je beseft, en ik wijs hierop, dat de collectieve terugbrenging naar de grens volledig in strijd is met het Europees Verdrag van de rechten van de mens.
Tot slot wil ik eveneens iets zeggen over de rechten van het kind. De schendingen van deze rechten maken het dringend noodzakelijk dat in het Verdrag betreffende de Europese Unie een handvest van de rechten van het kind wordt opgenomen.

Van der Waal
Mijnheer de Voorzitter, er zijn goede argumenten voor de stelling dat mensenrechten ondeelbaar zijn, maar de klassieke grondrechten dienen wel principieel te worden onderscheiden van sociaaleconomische doelstellingen. Het verslag-de Esteban Martin schiet daarin tekort.
In de afgelopen decennia zijn de sociale rechten sterk naar voren gekomen, maar tegelijkertijd zijn we het besef kwijtgeraakt dat verkregen rechten even zoveel verantwoordelijkheden scheppen. In het verslag ontwaar ik de geest van onze cultuur; wij stellen eisen want wij hebben rechten.
Maar intussen zijn we niet in staat fundamentele uitspraken over het menselijk leven te doen. De nota keert zich tegen de doodstraf, maar over het ongeboren leven wordt niet gesproken. Dat is blijkbaar geregeld met de wetgeving van de lid-staten. In mijn land hebben we nu de absurde situatie dat iemand die een illegale abortus pleegt een straf riskeert van 12 jaar cel, dit omdat een mensenleven met geweld wordt beëindigd, wat als moord wordt beschouwd. Wanneer daarentegen een zwangerschap wordt afgebroken op verzoek van de vrouw zelf, dan worden alle kosten via het sociale systeem vergoed omdat van het zogenaamd zelfbeschikkingsrecht gebruik wordt gemaakt.
Er is gelukkig op sociaal gebied al heel veel tot stand gekomen en het is zinvol om voor de vele sociale problemen van onze samenleving duidelijke doelstellingen te formuleren. Maar laten we niet vergeten dat een samenleving niet zonder geestelijke grondslagen en normen kan.
Het moet te denken geven dat we nooit eerder deze welvaart hadden, dit onderwijsniveau, deze kwaliteit van sociale voorzieningen en gezondheidszorg en dat nooit eerder de misdaad, de geweldplegingen en de drugsverslaving zo'n omvang hebben aangenomen.
In een samenleving waarin de God van de Bijbel en zijn geboden de grote afwezigen zijn en de idealen niet hoger reiken dan het leven hier en nu, wordt gesuggereerd dat in verwerven en in onze autonome rechten het ware levensgeluk ligt. Maar dan moet het niet verbazen dat velen worstelen met de zin van het leven en dat de krachten van hebzucht, misdaad en racisme hun rechten komen opeisen.

Newman
Mijnheer de Voorzitter, in de Europese Unie worden de mensenrechten op verschillende manieren benaderd. Diegenen onder ons die vinden dat sociale rechten en het recht op werk mensenrechten zijn, worden er door sommigen van beschuldigd dat zij zich overgeven aan de Stalinistische demagogie die sociale of collectieve argumenten hanteert als een excuus voor het niet eerbiedigen van de mensenrechten. Dit was inderdaad zo in het voormalige Oostblok, maar het geldt zeer zeker niet voor mij, noch voor diegenen onder ons die het gewijzigde verslag steunen.
Alle gebruikelijke punten die worden opgesomd als mensenrechten - waaronder het recht op leven, vrijheid van geweten, godsdienst, meningsuiting en privé-leven, democratische rechten, pluralisme, de wet - steun ik, evenals diegenen die net zoals ik denken.
De nieuwe benadering die wij hanteren is dat ook sociale rechten, ecologische rechten en culturele rechten beschouwd worden als fundamentele mensenrechten.
Hoe zit het dan met de benaderingen van de twee grootste fracties in dit Parlement die gekant zijn tegen dit meeromvattende concept van de fundamentele mensenrechten? De liberalen voeren een beleid dat sterk de nadruk legt op bepaalde individuele rechten als gevolg van hun steun voor individuele vrijheid. Maar voor de liberalen lijkt de economische vrijheid voor individuen om op de economische markt datgene te doen wat zij willen, voor alles te gaan, zonder al te veel bekommernis over de gevolgen daarvan voor mensen met minder ondernemingszin of ondernemingstalent, met minder bekwaamheden of met minder economische macht. In deze ideologische benadering worden de liberalen gesteund door andere economische liberalen, waaronder de meeste Britse conservatieven. Want voor de liberalen hebben individuen het fundamentele recht om te trachten miljonair te worden of om te trachten een grote zaak op te zetten of om in een prachtig huis te wonen. Individuen hebben echter niet het fundamentele recht om vrij van armoede te leven of om een baan of een fatsoenlijk onderkomen te hebben. Mevrouw Thatcher kristalliseerde deze filosofie toen zij beweerde dat er niet zoiets bestaat als een samenleving en dat er alleen maar individuen zijn.
De andere grote fractie die tegen een volledige en alomvattende definitie is van de mensenrechten zijn de christen-democraten. In West- en Zuid-Europa stonden de conservatieven niet in de vuurlijn in de strijd voor individuele vrijheid. Die individuele vrijheid alsook de democratische normen die in de Europese Unie bestaan aanvaarden zij nu zeer zeker. Misschien is het wel zo dat de christen-democraten meer dan de liberalen de idee steunen van sociale solidariteit in collectieve waarden en dat er wel degelijk zoiets bestaat als een samenleving die de plicht heeft om zwakkere individuen te steunen, maar als het op dit vlak op specifieke verbintenissen aankomt, dan vinden de christen-democraten blijkbaar altijd redenen om tegen te stemmen en in het beste geval hun toevlucht te nemen tot paternalisme.
De maatschappij heeft de plicht zichzelf te organiseren - onszelf - om te zorgen dat er voor iedereen werk is, fatsoenlijke behuizing en gratis onderwijs. En inderdaad brengt dat een zekere mate van planning en interventie met zich mee. Je kunt niet alles overlaten aan de anarchie van de ongeremde vrije markt. Zullen de christendemocraten deze fundamentele rechten steunen als ze worden beschreven als fundamentele plichten? Het zijn namelijk net zo goed plichten als rechten.
Ik doe een beroep op alle democratische leden van dit Parlement om dit verslag te steunen en om de moed aan de dag te leggen om de volledige mensenrechten in de Europese Unie te steunen nu de volgende eeuw voor de deur staat.

Cederschiöld
Mijnheer de Voorzitter, mijne dames en heren, een krachtige bescherming van de mensenrechten is een van de belangrijkste grondslagen van de EU. Een eis voor de kwalificatie als lid-staat is de eerbiediging van de rechten van de mens. Ons Parlement eist ook meer medebeslissingsrecht. Dan moet het ook tonen dat het werkelijk invloed heeft. Als het Parlement hier niet in slaagt, verdient het om te blijven steken in de abnormale constitutionele situatie waarin het zich op dit moment bevindt. Meer wetgevende macht stelt hogere eisen aan de ernst waarmee men te werk gaat. Niet alles kan worden opgelost door politici, niet alles kan worden opgelost op Europees niveau.
Er bestaat een privé-sfeer die buiten de politiek ligt, een sfeer die in veel landen nog moet groeien. Onze voorzitter, de heer Hänsch, die ons Parlement werkelijk verdedigt, heeft het als volgt geformuleerd in de Commissie institutionele zaken; ik citeer: " Wij mogen de EU geen taken toedelen, waarvan wij weten dat de EU daartoe geen opdracht heeft, of middelen om ze uit te voeren" .
Zo is het precies. Maar de linkse partijen stellen rechten voor die niet kunnen worden doorgevoerd, waarvan niemand weet of er middelen voor zijn, en die wetgevende steun missen. Links bedreigt daarmee de mogelijkheden van het Parlement om als doelmatige wetgever te functioneren. Onze invloed dreigt te verminderen en, ergst van al, de bescherming van de mensenrechten dreigt te worden uitgehold.
Wij van de PPE zijn voor fundamentele mensenrechten, waarvan de nakoming kan worden gevorderd bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Maar degene die inbreuk maakt op de verlanglijst van links, loopt geen enkel gevaar. Deze politieke verlanglijsten zijn niets anders dan uitbuiting van de mensenrechten voor de eigen politieke doelstellingen, om via de achterdeur de financiële middelen af te dwingen waarvoor men op nationaal vlak geen gehoor krijgt.
De heldhaftige strijd van de rapporteur om fundamentele rechten vast te stellen is tevergeefs geweest. De 126 rechten uit het verslag zijn voor een deel pijnlijk om te lezen; een duidelijk, verdrietig voorbeeld dat het Parlement zich niet met alles moet bemoeien. Als het Parlement deze jaarverslagen überhaupt moet opstellen, moeten de linkse partijen eens nadenken over de spreekwoorden: " in de beperking toont zich de meester" of "wie het onderste uit de kan wil hebben, krijgt het lid op de neus" . Moge dit agendapunt dienen als waarschuwing voor de toekomst.

Lindqvist
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, de bescherming van de mensenrechten is misschien wel het vraagstuk dat het belangrijkst is voor het imago dat wij, samen met de Raad van Europa en de nationale parlementen, hebben als gekozen volksvertegenwoordigers. Die bescherming is allesomvattend: ze betreft niet alleen het recht op leven, maar ook de veroordeling van de doodstraf, de veroordeling van foltering en geweld tegen degenen die in voorlopige hechtenis of gevangen zitten, en het recht op asiel.
In dit opzicht ben ik enigszins ongerust, mijnheer de Voorzitter, dat speciaal het vluchtelingenbeleid, het immigratiebeleid en het asiel- en visumbeleid steeds strenger worden, en dat de EU langzamerhand een muur bouwt op de grens met de landen die geen lid van de Unie zijn. Dat mag niet gebeuren. Het Verdrag van Schengen is helaas een voorbeeld dat in die richting lijkt te gaan. Dat kan een voedingsbodem scheppen voor het racisme en de vreemdelingenhaat die wij nu juist willen voorkomen, en die een van de hoofdlijnen in dit verslag vormen.
Wellicht het belangrijkste van dit debat, mijnheer de Voorzitter, is dat wij de afgelopen jaren evalueren en dat door ons gestelde eisen worden geëerbiedigd door de huidige leden, respectievelijk de landen die het lidmaatschap hebben aangevraagd en overeenkomsten met ons hebben gesloten, zoals Turkije, en dat wij de wereld om ons heen tonen dat het ons ernst is met de eisen op het gebied van mensenrechten.

Manisco
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag over de mensenrechten heeft een moeilijk parcours vol hinderpalen achter de rug. Daarom kunnen wij niet anders dan de rapporteur, mevrouw De Esteban Martín, feliciteren omdat zij deze hachelijke onderneming tot een goed einde heeft weten te brengen. Voorheen had collega Newman al onvervaard zijn tanden gezet in deze klus, doch vergeefs. In ieder geval gaan ook naar hem onze dank en waardering uit.
Er zitten veel positieve en goede kanten aan het verslag van mevrouw De Esteban Martín. Het is een alomvattend verslag dat qua algehele opzet en thematiek geen onduidelijkheden bevat, ook al hadden wij wel liever een nauwkeurige definitie van de schendingen van de mensenrechten gehad, zowel binnen als buiten de Gemeenschap. Het is weliswaar nuttig dat in de preambule van het verslag de bestaande zeventien verdragen en overeenkomsten over de mensenrechten worden opgesomd, maar we zien toch ook tot onze eigen ontsteltenis hoeveel uitingen van heilige principes jarenlang een dode letter zijn gebleven. En daar komt nog bij dat deze Vergadering, of liever gezegd de rechtse groeperingen in dit Huis, dikwijls de schendingen die in hun eigen landen gebeuren maar wegwuiven.
Een kleine greep uit de voorbeelden: het wetsdecreet dat door het Italiaanse Parlement is geloodst en een schending betekent van de rechten van immigranten; het Franse regeringsbesluit om over te gaan tot gedwongen uitzetting van de sans-papiers , zoals mevrouw Pailler zojuist heel welbespraakt heeft uiteengezet; het discriminerende vervolgingsbeleid in Duitsland dat het gemunt heeft op duizenden voormalige burgers van de DDR. En hoe valt het voorts te vergoelijken dat Turkije plotseling wordt opgenomen in de douane-unie, terwijl dit land politieke tegenstanders van zijn regime in de gevangenis blijft gooien, zoals ook weer de afgelopen week is gebeurd?
Ook hadden wij graag gezien dat er in dit verslag een verwijzing was ingelast naar schendingen in landen die aspiraties hebben om toe te treden tot de Gemeenschap of die vanwege hun specifieke macht of invloedssfeer al een hele tijd de besluiten van de Gemeenschap positief dan wel negatief beïnvloeden. Laten we het ook hebben over de recente bloedbaden in Tsjetsjenië, over het drama van het Koerdische volk, over de 560.000 doden, veelal kinderen, die in Irak zijn gevallen door de aanhoudende economische sancties van de Verenigde Staten, waar dan nog de jongste militaire acties bijkomen die nu net achter de rug of nog gaande zijnde. Het verslag van mevrouw De Esteban Martín blijft hoe dan ook een deugdelijk werkstuk: onder die constatering kunnen wij niet onderuit en daarom zullen wij voorstemmen.

Zimmermann
Hoewel de bescherming van de rechten van de mens en van de fundamentele vrijheden één van de hoofdtaken is van de Unie, hebben wij daar altijd veel moeite mee. Dat blijkt dus ook uit het debat van vandaag alsmede uit het feit dat het verslag van collega Newman vorig jaar niet werd aangenomen.
Juist binnen de Unie moeten wij ervoor zorgen dat wij niet de ogen sluiten voor de schendingen van mensenrechten die voor onze eigen deur plaatsvinden. Elke maand nemen wij veel resoluties aan en discussiëren wij vaak over de mensenrechten buiten de Unie, maar slechts éénmaal per jaar doen wij dit over de rechten van de mens binnen de Unie.
Ik wil aan de hand van drie voorbeelden uit het verslag van mevrouw De Esteban Martín duidelijk maken, wat ik belangrijk vind. Het eerste is het recht op onderwijs. We zijn het er allemaal over eens dat elk kind recht moet hebben op onderwijs om zich zodanig te kunnen ontwikkelen dat het in onze maatschappij een plaats heeft. Maar het recht op onderwijs voor straatkinderen en voor kinderen van asielzoekers valt hier niet onder, want deze kinderen hebben niet zonder meer het recht om een school te bezoeken.
Op de tweede plaats wil ik de behandeling van asielzoekers noemen. Enkele sprekers voor mij hebben hier ook al over gesproken. Asielzoekers zijn mensen die bij ons hun toevlucht zoeken. Als zij dan naar zogenaamd veilige derde landen worden uitgewezen, weten wij niet zeker of zij niet verder worden uitgewezen en misschien wel in een land terechtkomen waar de rechten van de mens met voeten worden getreden. Het mag naar mijn mening niet zo zijn dat deze mensen naar dergelijke landen worden uitgewezen of dat zij samen met andere gevangenen in gevangenissen worden vastgehouden voordat zij naar andere landen worden teruggestuurd. Want een asielaanvraag is geen criminele daad en mag ook niet als zodanig worden behandeld.
Als laatste punt wil ik erop wijzen dat ik hier al vaker het feit heb aangesneden dat nog steeds niet alle landen van de Unie het recht op dienstweigering erkennen. Ik vind dat het recht op dienstweigering op grond van gewetensbezwaren moet worden geaccepteerd en niet als strafbaar feit mag worden behandeld.

Terrón i Cusí
Mijnheer de Voorzitter, ik weet wat de rechten van de mens zijn. Aan dit verslag is een polemiek voorafgegaan waarvan bij het verslag dat wij vorig jaar hebben opgesteld ook al sprake was. Als wij deze gelegenheid voorbij laten gaan, dan laten wij de tweede kans schieten om te kijken naar wat er zich binnen de Europese Unie op het vlak van de mensenrechten afspeelt. En hoewel misschien intuïtief, denk ik dat wij, als wij echt eerlijk zijn, allemaal weten waarover wij het hebben.
Wij hebben het erover om in dit verslag op te nemen in welke situaties het respect voor de mensenrechten verslechtert of gewoonweg niet bestaat - en ik herhaal nog eens dat wij volgens mij wel weten wat dat is als we het over derde landen hebben. En daarom meen ik dat wij daar op een doeltreffende manier aan moeten werken, omdat ik denk dat geen van de burgers van de Unie er zeker van kan zijn of deze verslechtering van de mensenrechten ook niet geldt voor onze zwakste en minst beschermde bevolkingsgroepen.
Ik weet dat veel van de Spaanse socialisten zich vorig jaar bij de stemming over dit verslag hebben onthouden. In tegenstelling tot hetgeen sommige leden van onze fractie denken, vind ik dat men soms een inspanning moet doen om concreet te worden en dat dit verslag beschermd dient te worden als een verslag over datgene wat het wil zijn - en ik zeg nog eens dat wij naar mijn gevoel allemaal weten wat wij daarmee bedoelen. Daarom moeten wij een inspanning doen en mogen wij deze tweede kans niet laten schieten. En ik zou de overige fracties om hetzelfde willen vragen, omdat ik vind dat het behoorlijk frusterend zou zijn als dit verslag bij de stemming niet zou worden goedgekeurd. Bovendien zou daardoor de komende jaren het werk gevaar lopen dat op dit vlak verricht wordt.

Elliott
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben de voorbije paar jaar aardig wat moeilijkheden gehad met deze verslagen over de mensenrechten wegens meningsverschillen over wat mensenrechten nu eigenlijk zijn en soortgelijke problemen. Maar ik denk dat wij dit keer een verslag hebben dat, hoewel het misschien niet in ieder opzicht is wat wij allen wensten, desondanks toch een zeer brede steun verdient. Wij hebben in de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken heel hard gewerkt om een verslag op te stellen dat in hoge mate opkomt tegen de vele onrechtvaardigheden en misbruiken van de mensenrechten in onze Gemeenschap. De Europese Unie zou er zoveel beter uitzien als alle voorstellen in dit verslag goedgekeurd zouden worden.
Het zou fantastisch zijn als een grote meerderheid van dit Parlement dit verslag zou goedkeuren. Ik behoor tot diegenen die geloven dat onrechtvaardigheden zoals armoede, dakloos zijn en werkloosheid een ontkenning en misbruik zijn van de mensenrechten. Tegen diegenen die daar twijfels bij hebben zou ik willen zeggen dat je zelfs de rechten ontbeert in hun meest enge formalistische definitie, zoals vrijheid van meningsuiting of godsdienst enzovoort, tenzij je werk en een huis hebt en aan de andere fundamentele levensbehoeften voldaan is. Wij zijn het er misschien allemaal wel over eens dat het recht op gezondheid een van de meest belangrijke rechten is, maar alle statistieken tonen aan dat mensen die geen dak boven hun hoofd hebben, die geen werk hebben, die arm zijn, veel korter leven en een slechtere gezondheid hebben dan diegenen wier sociale rechten gewaarborgd zijn.
Ik zou vooral graag iets willen zeggen over twee van de vele goede punten in dit verslag. Overweging p en paragraaf 34 gaan over de plicht van huisbedienden in mijn eigen land en een aantal andere landen. Bepaalde rijke mensen kunnen huisbedienden meebrengen die totaal geen rechten hebben. Zij moeten dezelfde werkgelegenheids- en burgerlijke rechten krijgen als alle andere mensen die in die landen verblijven. Paragraaf 51 refereert aan het recht dat mensen hebben die in het buitenland worden gearresteerd en gevangen genomen; dat hun processen niet eindeloos vertraagd worden en zij nadeel ondervinden door gebrek aan vertaalfaciliteiten en onvoldoende kennis van de rechtssystemen in andere landen. Dit zijn slechts twee van de vele waardevolle punten die dit verslag bevat, waarvan ik hoop dat het een zeer brede steun zal ontvangen in dit Parlement.

Van den Broek
Voorzitter, graag maak ik van de gelegenheid gebruik om ook mijnerzijds namens de Commissie mevrouw De Esteban Martin te bedanken voor haar verslag en nog eens een keer op het belang te wijzen dat een dergelijk verslag hier kan worden besproken en daar ook mijn volledige steun aan te geven, zodat dit verslag de aandacht krijgt die het verdient.
Want de Europese Unie, Voorzitter, is in de allereerste plaats een rechtsgemeenschap. De mensenrechten hebben daarin een prominente plaats, zoals zij die ook innemen in onze externe betrekkingen. Het doet me dan ook deugd dat aanstaande vrijdag het verslag van de heer Carnero Gonzalez over mensenrechten-clausules en verdragen met derde landen in dit Parlement zal worden besproken.
Het merendeel van de verzoeken in de onderhavige ontwerp-resolutie richt zich in feite tot de lid-staten. De Verdragen verlenen de Unie immers niet de bevoegdheid om de eerbiediging van de grondrechten in de lidstaten te garanderen. De Gemeenschap is wel bevoegd inzake de toepassing van de communautaire bepalingen die gebaseerd zijn op de eerbiediging van deze rechten. Ik zal mij dan ook in mijn reactie beperken tot de opmerkingen die specifiek tot de Europese Commissie gericht zijn.
Voordat ik inga op de specifieke elementen van dit verslag, wil ik naar aanleiding van de bespreking van de ministers van Buitenlandse Zaken tijdens hun informeel overleg in Tralee over de seksuele exploitatie van kinderen enige woorden zeggen. De Commissie steunt de verscheidene initiatieven die de lid-staten voorstellen om dit verschrikkelijke fenomeen te bestrijden. Van haar kant heeft de Commissie een drietal concrete initiatieven ontwikkeld die direct of indirect verband houden met deze problematiek.
In de allereerste plaats, wil de Commissie naar aanleiding van de Conferentie over vrouwenhandel die in juni vorig jaar in Wenen werd georganiseerd, voor het eind van dit jaar bij het Parlement en de Raad een mededeling indienen waarin maatregelen op dit gebied worden voorgesteld. Verder zal de Commissie deze herfst een voorstel doen om sekstoerisme tegen te gaan. In de derde plaats zal de Commissie voorstellen doen om pedofielennetwerken, zoals bijvoorbeeld op het internet, tegen te gaan. De Commissie hoopt dat deze concrete acties zullen bijdragen aan snelle en afdoende oplossingen en juicht het toe dat dit Parlement deze onderwerpen aanstaande woensdag ook aan de orde stelt.
Zoals u weet heeft de Commissie in het verleden met kracht aangedrongen op toetreding van de Gemeenschap tot het Europees Verdrag voor de rechten van de mens. Deze aangelegenheid zal opnieuw aan de orde komen tijdens de Intergouvernementele Conferentie. Ik dien echter wel te zeggen dat ik, ook gezien het recente advies van het Hof van Justitie, denk dat het zeer moeilijk zal zijn op dit terrein vooruitgang te boeken. Die discussie is eigenlijk al jarenlang aan de gang en wij bespeuren toch niet dat bij de lid-staten, of bij een merendeel van de lid-staten, een grote aandrang bestaat om tot deze verregaande stap te komen.
Wat het beginsel van gelijke behandeling betreft, is de aanbeveling van de Raad voor gelijke deelname van mannen en vrouwen aan de besluitvorming, nog steeds niet goedgekeurd. Op 30 mei 1996 presenteerde de Commissie een herzien voorstel, waarin de amendementen van het Parlement waren verwerkt. Hierbij moet erop worden gewezen dat de bestaande richtlijnen op het gebied van gelijke behandeling, momenteel in totaal een zevental, aanzienlijk hebben bijgedragen tot de verbetering van de arbeidsomstandigheden van vrouwen en mannen in Europa. Anderzijds is de Commissie voornemens enkele specifieke maatregelen te nemen ter verbetering van de gelijke rechtspositie van vrouwen en mannen.
Wat de bestrijding van racisme en xenofobie betreft heeft de Raad van ministers, zoals bekend, het jaar 1997 officieel uitgeroepen tot Europees Jaar tegen het racisme. Dat is een mijlpaal in de geschiedenis van de Gemeenschap. Voor de eerste keer zijn de instellingen van de Gemeenschap het op basis van een voorstel van de Commissie eens over concrete maatregelen ter bestrijding van racisme binnen het bestaande institutionele kader. Dat is een uiterst belangrijk positief signaal.
Natuurlijk is het Europees Jaar slechts een onderdeel van de strategie voor bestrijding van racisme en sinds de Europese Raad van Cannes is ook inderdaad de nodige vooruitgang geboekt. Er zijn reeds twee resoluties goedgekeurd in het kader van de gedeelde bevoegdheden en een gemeenschappelijk optreden in het kader van de derde pijler. Wij zijn dan ook optimistisch gestemd over de mogelijke totstandkoming van een Observatorium voor racisme in de nabije toekomst.
In haar advies over de Intergouvernementele Conferentie toonde de Commissie zich voorstander van het opnemen in het Verdrag van bepalingen die iedere vorm van discriminatie verbieden en racisme en xenofobie veroordelen. De Commissie is van mening dat de goedkeuring van communautaire wetgeving die een minimale bescherming biedt tegen discriminatie in de Gemeenschap, een uiterst belangrijke stap kan zijn in de verwezenlijking van de doelstellingen van het Verdrag. De Commissie zal dit vraagstuk opnieuw bestuderen in het licht van de op de Intergouvernementele Conferentie geboekte vooruitgang.
Voorzitter, tot slot zou ik uw aandacht erop willen vestigen dat armoede de afgelopen 20 jaar in al haar facetten op Europees niveau is aangepakt in het kader van de door de Raad ingestelde programma's. Dus ook over dat onderwerp is, denk ik, in de afgelopen jaren veel gediscussieerd en er is ook de nodige en terechte aandacht aan besteed.
Ik wil de rapporteur nogmaals danken voor haar volledige en overzichtelijke verslag. Ik ben ervan overtuigd, net als in voorgaande jaren dat het verslag van dit Parlement over de mensenrechten binnen de Unie een belangrijke bijdrage kan leveren aan de samenhang van ons mensenrechtenbeleid en daarbij ook, en dat is zeker niet van minder belang, aan de geloofwaardigheid van de Unie op dit gebied ten aanzien van derde landen.

De Voorzitter
Commissaris, hartelijk dank.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0252/96) namens de Commissie vervoer en toerisme, betreffende de gemeenschappelijke standpunten van de Raad met het oog op de aanneming van
I.de verordening van de Raad (C4-0366/96-95/0122(SYN)) tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1101/89 van de Raad betreffende de structurele sanering van de binnenvaart; II.de richtlijn van de Raad (C4-0367/96-95/0121(SYN)) houdende voorschriften inzake bevrachting en prijsvorming in de sector nationaal en internationaal goederenvervoer over de binnenwateren in de Gemeenschap; III.de verordening van de Raad (C4-0368/96-95/0123(SYN)) tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1107/70 betreffende de steunmaatregelen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren (Rapporteur: de heer van der Waal).
Van der Waal
Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met er melding van te maken dat commissaris Kinnock heeft laten weten dat hij hier vanavond tot zijn spijt niet kan zijn. Hij heeft mij daarover per brief geïnformeerd, wat ik bijzonder op prijs stel en vanzelfsprekend is hij verontschuldigd. Zijn vervanging in de persoon van commissaris Van den Broek maakt veel goed.
Voorzitter, in februari van dit jaar heeft het Parlement advies uitgebracht over een door de Commissie voorgesteld pakket maatregelen betreffende de binnenvloot. De Raad is daarna snel met zijn gemeenschappelijk standpunt gekomen. Het gaat om drie nauw met elkaar samenhangende voorstellen die beogen de binnenvaartmarkt te saneren, te liberaliseren en te stimuleren met als uiteindelijk doel de versterking van de positie van de binnenvaart. Uit het gemeenschappelijk standpunt blijkt dat de Raad met de voorgestelde maatregelen akkoord gaat, maar dat in ieder van de drie onderdelen enkele wijzigingen zijn aangebracht. Daarbij wil ik een paar korte kanttekeningen plaatsen.
In de eerste plaats het saneringsprogramma. De meest ingrijpende wijziging is dat de Raad de communautaire medefinanciering heeft beperkt tot het jaar 1996. Door de Commissie en het Parlement was Europese participatie in de sloopkosten voorgesteld voor de hele sloopperiode van drie à vier jaar. De vervoerscommissie acht het standpunt van de Raad dan ook bepaald teleurstellend, maar gezien de budgettaire beperkingen en de moeizame besluitvorming binnen de Raad om zelfs de 20 miljoen ecu beschikbaar te stellen die in de begroting van 1996 voor dit doel was opgenomen, heeft de vervoerscommissie ervan afgezien haar amendementen opnieuw in te dienen. Wel blijven wij van mening dat de dramatische surplus-situatie in de tankvaart extra sloopmaatregelen vereist. Vandaar dat is vastgehouden aan het amendement om hiervoor een aanvullende faciliteit te creëren.
Wat de maatregelen tot liberalisering betreft, is de Raad akkoord gegaan met het oorspronkelijke Commissievoorstel. Dat beoogt de stapsgewijze afschaffing van het toerbeurtsysteem in de periode tot 1 januari 2000. De vervoerscommissie en het Parlement hebben hiermee al eerder ingestemd. Maar hierbij mag het niet blijven. Het gaat om de periode tot het jaar 2000 maar niet minder om de situatie daarna. Juist in de periode na deze datum, wanneer de sanering en liberalisering van de binnenvloot is uitgevoerd en een redelijk marktevenwicht is bereikt, is het van het grootste belang dat er instrumenten beschikbaar zijn om in geval van marktverstoringen te kunnen bijsturen. Met het oog daarop had het Parlement in eerste lezing twee amendementen extra ingediend. Het eerste met het doel de zogenaamde "oud-voor-nieuwregeling" te verlengen tot ná 1 januari 2000, het tweede om de groep experts die de sloopactie begeleidt qua samenstelling en taken uit te breiden voor blijvend periodiek overleg met de Commissie, ook nadat de huidige maatregelen zijn uitgevoerd.
De commissaris heeft zich indertijd tijdens het debat positief over deze beide verlangens uitgesproken. Men meende dat de betreffende amendementen in de huidige voorstellen niet thuishoorden. De vervoerscommissie heeft deze amendementen daarom in tweede lezing niet opnieuw opgenomen. Zij houdt echter onverkort vast aan haar overtuiging dat de binnenvaart na 1 januari 2000 onverslapte aandacht verdient. Daarom heeft de vervoerscommissie de beide zaken in afzonderlijke schrijvens aan de commissaris voorgelegd en hem verzocht de vereiste maatregelen te nemen. Aan commissaris Kinnock zou zij ongetwijfeld zijn reactie hebben gevraagd, maar mogelijk kan ook commissaris Van den Broek daar al op reageren. De motivatie is dat de binnenvaartsector uit een groot aantal kleine ondernemers bestaat, zodat fluctuaties in de markt door nieuwe investeringen gemakkelijk weer tot een overcapaciteit kunnen leiden. Bovendien, omdat het vervoer over water in toenemende mate een centrale rol in het beleid van duurzaam vervoer moet spelen. De binnenvaart zal daarom ook na 1 januari 2000 nadrukkelijk op de agenda moeten blijven. Maar ook liggen er een aantal zaken die op korte termijn de binnenvaart betreffen. Ik denk aan het mandaat dat de Commissie heeft om een overeenkomst af te sluiten met de landen van Midden- en Oost-Europa. Maar over het resultaat van deze onderhandelingen zal het Parlement zich ongetwijfeld in de nabije toekomst nog kunnen uitspreken.

Simpson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer van der Waal graag danken voor zijn verslag en voor zijn bijdrage vandaag.
Het lijdt geen twijfel dat mijn fractie begaan is met de crisis in de sector van het vervoer over de binnenwateren. Wij steunen het verslag van de heer van der Waal, alsook zijn inspanning om de bestaande overcapaciteit omlaag te brengen. Wij steunen het sloopprogramma en de financiën die daarvoor worden uitgetrokken. Het is droevig dat binnen de vervoerssector de binnenwateren over de gehele Europese Unie te weinig worden gebruikt, net zoals geldt voor onze spoorwegen, voornamelijk wegens het feit dat de grote meerderheid van de vracht nu over de weg wordt vervoerd, terwijl de verkeersopstoppingen en de milieuvervuiling die dit veroorzaakt daar voor allen een duidelijke getuigenis van zijn.
Onze fractie is er dus te allen tijde voorstander van om maatregelen te steunen om sectoren te helpen die de vracht weghalen van de overvolle wegen, of dat nu de spoorwegen of de binnenwateren zijn. Het staat buiten kijf dat de binnenwateren jarenlang de Assepoester zijn geweest van de vervoersindustrie, maar dat betekent nog niet dat wij ze dan maar moeten vergeten en dat wij niet in de binnenwateren moeten investeren. Dat is nu net wat er wél moet gebeuren. Er zijn investeringen nodig om de overcapaciteit te verlagen, en dat betekent hulp verlenen aan het sloopprogramma. Het betekent ook dat men kleine bedrijven een helpende hand moet toesteken om op de markt te kunnen komen. Maar er dient ook geïnvesteerd te worden in haveninfrastructuur binnen het netwerk van onze binnenwateren, en zolang dat niet gebeurt, vrees ik dat de sector van de binnenwateren de Assepoester zal blijven en dat deze zich tevreden zal moeten stellen met de kruimels van de tafel van de sector van het wegvervoer.
Onze fractie zou graag een bloeiende binnenvaartsector zien. Wij steunen het verslag-van der Waal omdat wij van mening zijn dat zijn beginselen correct zijn, dat zijn standpunten goed zijn en dat dit de enige manier is waarop de sector van de binnenvaart vooruit kan komen.

Grosch
Geachte Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, op het gebied van transport moet de binnenvaart, ook naar de mening van de Fractie van de Europese Volkspartij, worden gezien als milieuvriendelijk, veilig en betrouwbaar. Misschien wordt zij als middel van transport niet op juiste waarde geschat, maar zij verdient de steun en dienovereenkomstig ook het respect van het Parlement, van de Commissie en van de Raad. Het verslag van de heer Van der Waal, dat wij zeer toejuichen, en het werk dat hij heeft gedaan, stemmen ons tot voldoening - net als de voorstellen van de Commissie -, omdat hiermede zeer positieve aanzetten zijn gegeven met betrekking tot de onderwerpen bevrachting, vrachtvorming, structurele sanering en ook met betrekking tot de verordeningen betreffende de steunmaatregelen voor het vervoer over de binnenwateren.
Wij juichen het ook toe dat de marktverstoringen, bijvoorbeeld als gevolg van het toerbeurtsysteem, en de overcapaciteit worden verminderd door het sloopfonds en de maatregelen volgens welke oud door nieuw wordt vervangen. Maar er moeten ook maatregelen zijn ter verbetering en/of modernisering van deze vervoermiddelen. De houding van de Commissie en het werk van de heer Van der Waal waren zeer positief. Teleurstellend voor ons was echter de houding van de Raad, die slechts zeer weinig van onze amendementen heeft aangenomen.
Wij zijn echter bereid, mee te gaan met hetgeen de rapporteur heeft gevraagd, namelijk gehoor te geven aan de stem der rede en niet weer alle amendementen in te dienen. We hadden natuurlijk heel graag gezien dat de Raad de steunmaatregelen aan deze zeer belangrijke, onvoldoende gewaardeerde sector had verlengd. Anderzijds zou het toerbeurtsysteem, dat immers marktverstorend werkt en op bepaalde gebieden zelfs zorgt voor prijsverschillen tot 100 % voor dezelfde afstand en dezelfde vracht, eerder hebben kunnen worden afgeschaft.
Maar wij zijn ervan overtuigd dat de nu voor ons liggende aanbeveling een belangrijke stap is. Wij houden nog aan enkele amendementen vast en zijn onder meer van mening dat er ook sociale flankerende maatregelen moeten worden getroffen voor gevallen waarin ondernemers in deze sector vrijwillig met hun bedrijf stoppen. Zij dienen bij deze stap te worden geholpen. Anderzijds zouden in de vervoersector, waar de concurrentie zeer hard is, de steunmaatregelen die nu al door de lidstaten ter beschikking worden gesteld, ook in sterkere mate door de Europese Gemeenschap kunnen worden betaald.
Volgens het principe, beter één vogel in de hand dan tien in de lucht, accepteren wij deze voorstellen en sluiten wij ons aan bij hetgeen de heer Van der Waal ons heeft voorgesteld.

Wijsenbeek
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben een aantal jaren geleden hier een debat over de binnenvaart gevoerd toen ná de heer Van der Waal, de heer Van der Lek het woord voerde, toen was degene die bij de Commissie het antwoord voorbereidde, de heer Van Rijn van de Juridische Dienst. Van den Broek heeft wel met water te maken, maar het is moeras en je kunt er moeilijk op varen, maar wij zijn benieuwd naar het antwoord van de Commissie. Dat gezegd zijnde, moeten wij onze beginnende rapporteur, die ons al veel verslagen over de binnenvaart heeft voorgelegd, in ieder geval voor dit verslag weer onze steun toezeggen. Maar, er is een probleem en daar wil ik graag de Commissie over ondervragen en ik hoop dat wij daar dan ook adequaat antwoord op krijgen. Steun- en sloopregelingen: dat is allemaal mooi en aardig, wij bevorderen allemaal de binnenvaart, wij zijn er allemaal voor, het is milieuvriendelijk, er is ruimte te over, er zijn nieuwe installaties voor de containers en voor de opslag, haveninstallaties, binnenhavens, allemaal in orde. Probleem is en blijft dat de binnenvaart voornamelijk voor bulkgoederen gebruikt wordt en dan met name voor het bulkgoed bij uitstek, petroleumprodukten. Omdat de NAVO al die benzine niet meer nodig heeft, worden de NAVO-pipelines nu echter gebruikt voor de uitwisseling van petroleumprodukten op commerciële basis. Prima, minder gevaar, maar dat betekent wel dat er een overcapaciteit in de tankervloot is en daar moet nu de aandacht, ook volgens de rapporteur, op gericht worden bij de sloopregeling. Het probleem is dat bij de sloopregeling met name de kleinere schepen het eerst aangemeld worden. En dat heeft het tegengesteld effect, want dan krijg je dat allerlei kleinere havens niet meer bereikbaar zijn en dat uitsluitend de grotere schepen overblijven en dat betekent vaart tussen Basel en Rotterdam. Mijn vraag aan de Commissie is dus: zou er niet een differentiatie in die sloopregeling zo moeten opgesteld worden dat niet alleen maar de kleine schepen verdwijnen en daarmee de actieradius van de binnenvaart beperkt wordt.

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, wij groenen hechten veel belang aan de ontwikkeling, sanering en stimulering van de binnenscheepvaart, omdat dit een vorm van milieuvriendelijk vervoer is, zoals de geachte collega's reeds opgemerkt hebben, mits daarbij niet uitgegaan wordt van grootschalige infrastructuurprojecten die soms een te drastische ingreep op het milieu betekenen.
Het lijdt hoe dan ook geen twijfel dat dit een vorm van vervoer is waar wij volledig achter staan. Wij zijn ervan overtuigd dat het nodig is het vervoervraagstuk opnieuw in balans te brengen door goederen en passagiers van de weg te plukken en over te hevelen op verbindingen per spoor, over zee en over de binnenwateren. Ook voor het vervoer van gevaarlijke goederen blijkt de binnenscheepvaart minder riskant te zijn.
Om bovenvermelde redenen vinden wij het heel bedenkelijk dat de Raad het merendeel van de amendementen die in eerste lezing door het Parlement waren aangenomen, heeft afgewezen. Wij begrijpen hoe dan ook de redenen die door de rapporteur, de heer Van der Waal, zijn uiteengezet en wij staan daarachter. Wij nodig het Europees Parlement uit om te stemmen voor de weinige amendementen die opnieuw zijn ingediend. Maar uiteraard hadden wij wel een andere gedragswijze van de Raad verwacht.
Met het oog op de crisis van de binnenscheepvaartsector moet de liberalisering gepaard gaan met voorschriften voor maatschappelijke veiligheid, vooral voor de tankersector. Wij vinden het juist dat het amendement waarin extra maatregelen voor die sector worden gepland, opnieuw is ingediend. Tot slot nemen wij er nota van dat op het vlak van de stimulering van binnenscheepvaart de Raad zich feitelijk schaart achter het standpunt van het Europees Parlement. Ik geloof dat dit ook een precedent kan vormen voor de stimuleringsacties ten behoeve van de spoorwegen, een thema waar ik rapporteur voor ben. Afrondend, wijs ik er andermaal op dat wij zullen stemmen voor de amendementen en het voorstel van de rapporteur, de heer van der Waal.

McIntosh
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer van der Waal graag gelukwensen met zijn geduld bij het aanbevelen van deze tweede lezing over een gemeenschappelijk standpunt. Ik wil de collega's bij deze gelegenheid graag laten weten dat " New Labour" blijkbaar samenvalt met " Old Conservatism" .
De nadruk dient gelegd te worden op de aanpak van het probleem van de overcapaciteit en in dit opzicht ben ik blij met de opmerkingen van de heer van der Waal dat wij ervoor moeten zorgen dat de middelen niet alleen voor 1996 verzekerd zijn, maar ook voor 1997 en voor 1998 en wij moeten er bij de Raad op aandringen om het sloopprogramma tot einde 1999 te verlengen. Wij moeten er voor zorgen dat het geld wordt besteed totdat de kwestie van de overcapaciteit is opgelost. Zoals reeds is opgemerkt bedraagt de overcapaciteit in de Europese tankersector misschien wel 20 %. Vooral daarom steun ik de extra sloopregeling in deze sector, die tot doel heeft om in het eerste jaar tenminste nog eens 10 % van de overcapaciteit weg te werken.
Ik wil de collega's er graag aan herinneren dat de bepalingen in dit gemeenschappelijk standpunt gericht zijn op het liberaliseren en openstellen van de markt. Er zitten drie elementen aan het gemeenschappelijk standpunt: het liberaliseren, herstructureren en bevorderen van de sector van de binnenvaart. Ik hoop dat deze drie elementen allemaal even zwaar zullen doorwegen.
Wat betreft het laatste gemeenschappelijk standpunt over het verlenen van steun aan het vervoer per spoor, over de weg en via de binnenwateren, is dit gemeenschappelijk standpunt juist zo welkom omdat het de besluitvorming zal stroomlijnen en de bureaucratie zal verminderen. Mijn enige zorg is dat, hoewel wij de nadruk op het gecombineerd vervoer toejuichen, en met name in het Verenigd Koninkrijk onder een conservatieve regering die tracht om waar dat ook maar mogelijk is meer vracht per spoor te vervoeren en niet over de weg, het niet volledig ten koste mag gaan van de conventionele wijzen van vrachtvervoer. We mogen de goede oude vrachtwagen niet helemaal uit het oog verliezen. Misschien wil de commissaris daar commentaar op leveren.

Lindqvist
Mijnheer de Voorzitter, het gaat hier om het vaststellen van hetgeen in februari in het Parlement aan de orde is geweest, toen wij onze mening hebben gegeven over een pakket van maatregelen betreffende de binnenvaart. Volgens mij is het belangrijkste van de amendementen, dat men nu voorstelt het vervoer over de binnenwateren te stimuleren en te ontwikkelen in alle lid-staten, niet in de laatste plaats in mijn eigen lid-staat, Zweden, dat zeer veel rivieren en meren heeft.
Vervoer per spoor en over water zijn milieuvriendelijker alternatieven voor het vervoer over de weg, dat de laatste jaren verontrustend is toegenomen. Daar moeten wij iets aan doen, omdat de uitstoot van uitlaatgassen door vrachtwagens wezenlijk anders is. Daarom steunen wij dit rapport.
Saneringsprogramma's van verschillende aard en stimulansen zijn van belang om dit doel te realiseren en het transport per vrachtwagen te verminderen. De voorgestelde amendementen zijn hierop gericht. In dit verband moet scherpe kritiek worden geuit op de Raad, die dit duidelijk niet heeft begrepen. Wij stemmen dus vóór de ingediende amendementen, aangezien deze volgens ons leiden tot een uitgebreider en beter vervoer met milieuvriendelijke transportmiddelen.

Cornelissen
Voorzitter, mag ik, nu commissaris Kinnock tot zijn en onze spijt verhinderd is hier aanwezig te zijn, er mijn vreugde over uitspreken dat commissaris Van den Broek hem vervangt. Het gaat hier immers om een activiteit waarmee met name ook de Nederlandse schippers hun sporen al heel lang hebben verdiend. Ik sluit mij graag aan bij de complimenten aan het adres van de rapporteur. Collega Van der Waal heeft niet alleen snel gewerkt, maar hij heeft ook een prima lijn uitgezet die enerzijds recht doet aan de huidige ernstige problemen in de binnenvaart, maar die tevens een toekomstperspectief biedt aan de binnenvaart. Het is zonneklaar dat de binnenvaart in een duurzaam vervoersbeleid een belangrijke rol kan en moet spelen.
Uiteraard is het op de eerste plaats de binnenvaart zelf die de nieuwe mogelijkheden en kansen moet uitbaten, maar de overheid kan en moet hierbij de helpende hand bieden. Ik vraag speciale aandacht voor de problemen in de tankvaart, waar het water velen tot aan de lippen staat.
Een belangrijk onderdeel van onze aanpak zijn de twee begeleidende brieven van onze commissie aan commissaris Kinnock. Onder verwijzing naar eerdere discussie, zie ik deze brieven als een gentleman's agreement tussen de Commissie en het Parlement. Mag ik er vanuit gaan dat de Commissie dat ook zo ziet? Mag ik van commissaris Van den Broek de verzekering dat de Commissie zich bewust is van de noodzaak om oneerlijke concurrentie en verstoring van de markt door binnenvaarders uit Centraal- en Oosteuropa te voorkomen? Wanneer kunnen we afspraken met de betrokken landen verwachten? In welke vorm? Wordt het Parlement daarbij betrokken?
Ten slotte, mijnheer de Voorzitter, kan commissaris Van den Broek wellicht deze gelegenheid ook aangrijpen om mededelingen te doen van zijn aanpak van de nog altijd schier onoverkomelijke problemen aan de grenzen met de Oosteuropese landen, in het bijzonder voor het wegvervoer.

Van den Broek
Ik mag in de eerste plaats mijn genoegen uitspreken dat ik de eer heb vanavond commissaris Kinnock te vervangen. Mag ik ook de heer Van der Waal meer in het bijzonder danken voor de woorden waarmee hij deze vervanging vanavond heeft aanvaard. Het is daarom voor mij een bijzondere aangelegenheid omdat ik de heer Van der Waal wil meedelen dat ik mijn loopbaan destijds ben begonnen als advocaat in aanvaringszaken op de binnenvaart. Het zal met name de heer Van der Waal een groot genoegen doen dat het eerste dossier dat ik voor mij kreeg - dossiers in de advocatuur worden altijd genoemd naar de namen van de binnenschepen die met elkaar in aanvaring zijn geweest de titel droeg: " De Here regeert" tegen "Het is me altijd wat" . Voorzitter, dat zal het lange tijd waarschijnlijk ook blijven in de binnenvaart. Zoals de geachte parlementsleden weten, omvatten de voorstellen die vandaag in het Parlement worden besproken een geïntegreerd pakket van maatregelen ter verhoging van het concurrentievermogen in de binnenvaartsector en daarmee is in ieder geval ook de vraag van de heer Cornelissen beantwoord dat de Commissie zich zeer wel bewust is van de noodzaak om het concurrentievermogen in de binnenvaart te stimuleren en daarmee ook oneerlijke concurrentie zo veel mogelijk tegen te gaan. Hij gunne mij dat ik het graag aan de heer Kinnock overlaat te zijner tijd terug te komen op de methode en de wijze waarop de Commissie aan die benadering nog eens extra kracht wil bijzetten en hoe het Parlement daarbij kan worden betrokken.
De maatregelen waar wij over spreken, hebben ten doel om de binnenvaartsector die opereert in een geliberaliseerde markt en, om zo te zeggen, op eigen kracht, in staat te stellen zijn marktaandeel in de totale Europese vervoermarkt op peil te houden en te vergroten. Deze doelstelling past dan ook geheel in het kader van de zogeheten "duurzame mobiliteit" .
Het eerste voorstel over systemen voor bevrachting en prijsvorming in de sector nationaal en internationaal goederenvervoer over de binnenwateren beoogt de liberalisering van het vervoer over de binnenwateren door middel van de harmonisatie van de wetgevende initiatieven die momenteel door de betrokken lid-staten worden ondernomen met het oog op de volledige liberalisering van de markt per 1 januari van het jaar 2000.
Het tweede voorstel betreft een uitbreiding van structurele verbeteringen gespreid over drie jaar - periode 1996 tot 1998 - en dit zijn begeleidende maatregelen bij het liberaliseringsproces die tevens voorzien in de mogelijkheid van een financiële bijdrage van de Gemeenschap ter aanvulling van de nationale sloopfondsen van de desbetreffende lid-staten.
Het derde voorstel betreffende de steunmaatregelen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren, moet de lid-staten tot 31 december 1999 de mogelijkheid bieden subsidie te verlenen voor investeringen in binnenvaartterminals en in vast en mobiel materieel voor laden en lossen. De nieuwe bepalingen die in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad zijn opgenomen zijn in overeenstemming met de doelstellingen van de voorstellen van de Commissie.
In het geval van het tweede voorstel achtte de Raad het noodzakelijk om de bijdrage van de Gemeenschap ten behoeve van structurele verbeteringen tot 1996 te beperken. De Commissie kan zich verenigen met het standpunt van de Raad aangezien daarin wordt vastgehouden aan de doelstelling om de vlootcapaciteit in drie jaar met ongeveer 15 % te verkleinen. Om deze doelstelling te realiseren moeten de betrokken lid-staten gezamenlijk voldoende middelen ter beschikking stellen.
De Commissie heeft de amendementen van de Raad dan ook aanvaard en daarom wil ik het Parlement ook vragen, namens de heer Kinnock en de Commissie, het gemeenschappelijk standpunt goed te keuren.
De Commissie heeft de twee amendementen die in tweede lezing door de vervoerscommissie zijn ingediend, zorgvuldig bestudeerd. Ik moet eigenlijk tot mijn spijt meedelen dat die amendementen voor de heer Kinnock, voor de Commissie, niet te aanvaarden zijn. Maar graag wil ik daarbij een en ander toelichten.
Amendement 1 beoogt lid-staten de mogelijkheid te geven om begeleidende sociale maatregelen te nemen ten behoeve van binnenvaartschippers die hun bedrijf beëindigen. Deze nieuwe overweging is door de Raad verworpen en de Commissie was het daarmee eens omdat namelijk verordening nr. 1101/89 van de Raad reeds in die mogelijkheid voorziet en wel in artikel 9.
Amendement 2 betreft het Financieel memorandum voor de begrotingslijn betreffende sloopacties en vervoer over de binnenwateren, de omschrijving van de maatregel en de algemene doelstelling. De vervoerscommissie is van mening dat de overcapaciteit in de tankersector tenminste 20 % bedraagt. Daarom wordt voorgesteld om in het eerste jaar van het sloopprogramma een extra sloopactie in de tankersector uit te voeren als aanvulling op het programma van de Commissie zodat nog eens ten minste 10 % extra van de tankervloot zou kunnen worden gesloopt. Hiertoe zouden de betrokken lid-staten afzonderlijke sloopfondsen met nieuwe financieringsregeling moeten oprichten. De Commissie acht dit tweede amendement overbodig omdat zij op basis van de huidige verordening nu reeds de mogelijkheid heeft om een groter deel van de beschikbare middelen voor de sloop van tankers te bestemmen wanneer dat nodig mocht zijn. Overigens zou een wijziging van het Financieel memorandum de wetstekst zelf vanuit procedureel oogpunt niet aantasten.
In dit verband ben ik van mening dat het gemeenschappelijk standpunt in overeenstemming is met de doelstellingen van de voorstellen. Daarom meen ik het Parlement te mogen vragen zijn steun aan het gemeenschappelijk standpunt te geven en daarbij wil ik tevens mijn waardering uitspreken, uiteraard ter zake, ik heb het al gedaan, voor de werkzaamheden die de heer Van der Waal en de vervoerscommissie als geheel hebben verricht.
Alvorens af te sluiten kom ik nog terug op een drietal vragen die zijn gesteld. De heer Van der Waal heeft met name gewezen op de brieven die de commissie vervoer aan de heer Kinnock heeft geschreven en in één van die beide brieven wordt onder andere de suggestie gedaan voor de instelling van een nieuwe groep experts voor de binnenwateren. Het antwoord daarop, dat ik in concept weliswaar bij mij heb, zal de commissie binnenkort bereiken. Ik zou alleen de conclusie hier willen meedelen en zeggen dat de heer Kinnock in ieder geval van mening is dat een dergelijke nieuwe groep experts hem op dit moment in ieder geval minder noodzakelijk lijkt. Hij zal dat zeker bij gelegenheid nog zelf willen toelichten. Maar hij zegt daarbij dat de Commissie uiteraard zal voortgaan met nauw contact te onderhouden met de sociaal-economische sector die de binnenvaart hier betreft en ook binnen de al reeds bestaande commissies en de ad-hoc-consultaties met die sector nauw overleg zal plegen om op de hoogte te zijn van hun oordeel, van hun adviezen en dergelijke. Met andere woorden, om dat contact met die sector verder te intensiveren middels de instelling van nog eens een nieuwe groep experts, daartoe ziet de heer Kinnock op dit moment eigenlijk minder reden.
De tweede vraag die hem schriftelijk is gesteld, is de vraag in hoeverre eventueel een uitbreiding zou kunnen worden gegeven voor een periode van vijf jaar aan het zogenaamde "oud-voor-nieuw-systeem" . Hij zal u nog nader toelichten dat de Commissie niet noodzakelijkerwijs een tegenstander is van dat systeem van die verlenging, maar dat hij van mening is dat het wat voortijdig is om thans daarover reeds een vast oordeel te geven. Hij zou wat dat betreft een beslissing over een mogelijke verlenging van de regeling willen laten afhangen van de verdere marktontwikkeling en hij zou met de commissie willen instemmen dat het verzoek aan de Commissie om een eventueel rapport over de marktontwikkeling uit te brengen in de eerste helft van 1998 mede-instrument zou kunnen zijn om te beoordelen of een dergelijke verlenging na de termijn die thans is gesteld, zinvol kan zijn.
Dat is wat ik opmaak uit de concepten die ik tot mijn beschikking heb. Ik leg dat allemaal stellig minder helder uit dan commissaris Kinnock dat in staat is te doen, maar ik denk dat het toch enige aanwijzing geeft in welke richting hij op dit moment denkt.
Dan heeft de heer Wijsenbeek gevraagd of het niet mogelijk is ervoor te zorgen dat niet automatisch binnen de tankervaart, de kleine schepen - ik zeg het nu maar in eigen woorden - het eerst het loodje leggen omdat van de NAVO-pijplijnen nu ook gebruikt kunnen worden voor commercieel verkeer en dergelijke.
De deskundigen van de heer Kinnock die mij hier flankeren, verzekeren mij dat de huidige regeling in feite geënt is op het principe: wie het eerst komt het eerst maalt, klein of groot en dat wat dat betreft de differentiatie niet kunstmatig behoeft te worden aangebracht, maar in feite zichzelf presenteert op basis van wie het eerst aanvraagt wordt het eerst gehonoreerd, klein of groot.
Tenslotte de vraag van mevrouw McIntosh over de kwestie van fondsen voor de sloopregeling. Daar wordt mij meegedeeld dat de lid-staten in feite verzekeringen hebben gegeven dat de voorziene noodzakelijke fondsen ook daadwerkelijk beschikbaar zullen zijn.
Mag ik daarmee mijn bijdrage afsluiten. Ik zeg nogmaals met excuses misschien voor hier en daar een onduidelijkheid die is blijven zitten, maar commissaris Kinnock zal zeker beschikbaar zijn om nadere toelichtingen te geven.

Wijsenbeek
Met alle waardering voor het antwoord van de heer Van den Broek, dat weten wij natuurlijk ook, dat wie het eerst komt, het eerst maalt, maar het probleem daarbij is dat zich de grote schepen het eerst aandienen, want die brengen het meeste op. En ik zou dus via u willen vragen of commissaris Kinnock er nog nader op in wil gaan of in verdere regelingen, die dan ook over het jaar 2000 heen getild zouden moeten worden, een dusdanige differentiatie aangebracht zou kunnen worden dat niet alleen de grotere schepen verdwijnen, waarmee de actieradius en de effectiviteit van de binnenvaart verdwijnt.

Cornelissen
Voorzitter, ik wil ook graag commissaris Van den Broek bedanken voor zijn inspanning om ons zo goed mogelijk te beantwoorden. Nu er een paar concept-brieven op tafel liggen, zou ik hem willen vragen of hij toch nog eens commissaris Kinnock wil vragen om onze brieven nog eens goed te lezen. Ik ken die brieven uiteraard, omdat ik ze namens de commissie ondertekend heb, maar wij vragen helemaal niet om een nieuwe commissie, wij zeggen juist dat dat niet onze bedoeling is, maar wij vragen of binnen de bestaande commissies toch aan onze wensen tegemoet kan worden gekomen. Om nu onnodige correspondentie te vermijden, zou ik commissaris Van den Broek willen vragen of hij dat toch nog wil opnemen met zijn collega Kinnock, dat deze nog eens goed naar onze brieven kijkt.

Van den Broek
Voorzitter, ik zal uiteraard die verzoeken nauwgezet overbrengen en ook de vraag die de heer Wijsenbeek heeft gesteld, hoewel ik het antwoord daarop vermoed, maar ik laat dat toch eigenlijk maar liever aan de heer Kinnock over. En de heer Wijsenbeek ook, neem ik aan.

De Voorzitter
Commissaris, hartelijk dank.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Aansprakelijkheid van luchtvervoerders
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0228/96) van de heer Sánchez García, namens de Commissie vervoer en toerisme, over het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad (COM(95)0724 - C4-0209/96-95/0359(SYN)) betreffende de aansprakelijkheid van luchtvervoerders bij ongevallen.

Sánchez García
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, commissaris, tot nu toe werd de burgerlijke aansprakelijkheid van luchtvervoerders voor schade bij vliegtuigongevallen geregeld door het Verdrag van Warschau en andere, aanvullende instrumenten die het zogeheten "systeem van Warschau" uitmaken.
Volgens de bepalingen van dit Verdrag wordt er van uitgegaan dat de aansprakelijkheid bij de luchtvaartmaatschappij ligt, waarbij de aansprakelijkheidsgrens 10.000 dollar bedraagt. Er is echter bepaald dat de luchtvaartmaatschappij niet aansprakelijk kan worden gesteld indien wordt bewezen dat de maatschappij alle noodzakelijke maatregelen heeft getroffen om de schade te verhinderen of dat deze een lagere schadevergoeding betaalt indien kan worden aangetoond dat de persoon die de schade heeft opgelopen nalatig is geweest.
De ontoereikendheid van deze subjectieve aansprakelijkheidsregeling en het ontbreken van een mechanisme waarbij het bedrag van de schadevergoeding automatisch wordt aangepast, hebben aanleiding gegeven tot een eenzijdig optreden van tal van verdragsluitende staten, die de vastgestelde grenzen wilden optrekken. Zo werd in 1966 met de Overeenkomst van Montreal het bedrag verhoogd tot 75.000 dollar voor vluchten van en naar de Verenigde Staten of met een tussenlanding in dat land. Voorts hebben de meeste Europese landen de afgelopen jaren een aansprakelijkheidslimiet ingevoerd die hoger ligt dan de door het systeem van Warschau vastgestelde grens, zowel voor hun nationale als hun internationale vluchten.
Het resultaat van deze eenzijdige actie - die zeer zeker noodzakelijk was - was een toenemende heterogeniteit tussen de nationale regelgevingen inzake de aansprakelijkheid van de luchtvaartmaatschappijen en dit is een situatie die kan leiden tot een grotere fragmentatie van de interne luchtvaartmarkt. Anderzijds bestaat het doel van het luchtvaartbeleid van de Europese Unie erin om ervoor te zorgen dat men het luchtvervoer blijft beschouwen als de veiligste manier van reizen en dit is in tegenspraak met de huidige aansprakelijkheidsregeling waarin de passagier gezien wordt als iemand die een risico loopt.
Bovendien bestaat er een tegenstelling tussen de regelgeving inzake de aansprakelijkheid en het beleid inzake consumentenbescherming dat de Gemeenschap voorstaat, aangezien de passagiers en hun familieleden geconfronteerd worden met onzekere situaties wanneer zij menen recht te hebben op een schadevergoeding die hoger is dan de vastgestelde grens, naast het feit dat zij met langdurige en kostbare procedures te maken zullen krijgen.
In deze omstandigheden achtte de Gemeenschap het noodzakelijk om een reeks maatregelen te treffen voor het totstandbrengen van een voor de luchtvervoerssector aanvaardbare situatie, door gemeenschappelijke aansprakelijkheidsregels te garanderen alsmede een eerlijke behandeling van de gebruiker.
De ontwerp-verordening die vandaag voor ons ligt komt aan deze verbintenis tegemoet. In haar voorstel heeft de Commissie de fundamentele elementen van het huidige systeem gehandhaafd, aangezien het systeem van Warschau ondanks de tekortkomingen ervan een uniforme rechtsgrondslag vormt die over de hele wereld wordt erkend. Uitgaande van deze basis heeft men getracht om de normatieve inhoud aan te passen aan de huidige behoeften, waarbij alle grenzen worden geschrapt en eenvoudige en snelle procedures worden gegarandeerd, waardoor het beschermingsniveau van de gebruiker en de situatie van de vervoerder aanzienlijk worden verbeterd.
Ik ben het in grote lijnen eens met het voorstel. Met de amendementen die ik in mijn verslag geformuleerd heb wil ik een aantal verbeteringen en nuances aanbrengen, zonder natuurlijk de filosofie van de tekst te wijzigen. In deze lijn denk ik dat het verstandig is om de grens die de Commissie heeft voorgesteld voor de objectieve aansprakelijkheid, op te trekken van 100.000 naar 120.000 ecu. Eigenlijk is dit amendement niets anders dan een legislatieve weergave van hetgeen de grote meerderheid van de luchtvaartmaatschappijen reeds doet. Deze verhoging is in geen geval in het nadeel van de luchtvaartmaatschappijen, zelfs niet voor wat de verzekeringspremie betreft, zoals werd aangetoond in de voorafgaande studies die de Commissie verricht heeft. Integendeel, het is een bedrag dat momenteel zelfs correcter is.
Het schrappen van alle aansprakelijkheidslimieten die in de Overeenkomst zijn vastgelegd, vind ik een maatregel die in overeenstemming is met het tot het minimum terugbrengen van de risico's in de sector van het luchtvervoer, alsook met de doelstelling om de consument een hogere bescherming te bieden. Bovendien brengt dit vanuit het oogpunt van de luchtvaartmaatschappijen slechts een minimale stijging van de operationele kosten met zich mee.
Ook vond ik het een goede zaak de verwijzing te schrappen naar het bedrag dat betaald moet worden voor de dekking van de onmiddellijke kosten, omdat ik vond dat de in de programma's van elke luchtvaartmaatschappij vastgelegde bepalingen daartoe voordeliger zijn dan de 50.000 ecu die de Commissie voorstelt.
Ten slotte wil ik de nadruk leggen op een aspect dat ik van het grootste belang acht: ten gevolge van de structuur van het systeem van Warschau impliceert elke wijziging van de regelgeving van te voren een akkoord tussen de verdragsluitende partijen. Het is duidelijk dat de effecten van de communautaire actie beperkt zullen blijven tot de communautaire luchtvaartmaatschappijen en dat deze regels niet gelden voor luchtvaartmaatschappijen van derde landen die binnen het communautaire grondgebied opereren. En gezien het feit dat het juridisch onmogelijk is om deze regelgeving uit te breiden tot luchtvaartmaatschappijen van derde landen, stel ik de Commissie voor om haar inspanningen te verhogen bij de onderhandelingen over de overeenkomst inzake de burgerluchtvaart.
Staat u mij toe, mijnheer de Voorzitter, dat ik van de gelegenheid gebruik maak om afscheid te nemen van dit Parlement. Morgen vertrek ik namelijk. Ik wil iedereen graag danken en met name de leden van de Commissie vervoer en toerisme, voor hun vriendelijke houding naar mij toe. Ik ga terug naar de Canarische Eilanden. Hartelijk dank.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Sánchez García. Ook wij wensen u succes toe in uw nieuwe professionele of politieke etappe.

Megahy
Mijnheer de Voorzitter, net als u wil ook ik de rapporteur alle succes toewensen en feliciteer ik hem met dit verslag. Zijn naam zal in elk geval in dit Parlement gebeiteld zijn, ook al gaat hij weg. Ik hoop dat hij een goede reis zal hebben en dat hij geen beroep hoeft te doen op de aansprakelijkheid van de luchtvervoerder.
Dit is een gecompliceerd verslag; iedereen die naar de rapporteur geluisterd heeft zal het daarmee eens zijn. Het is een poging om het Verdrag van Warschau van 1929 bij te werken en om de bestaande vrijwillige overeenkomsten tussen Europese luchtvaartmaatschappijen te harmoniseren, zoals de rapporteur al zei. Het gaat hier om een groot aantal overeenkomsten. Het Verdrag van Warschau is erg verouderd omdat dit werd afgesloten op een tijdstip waarop men vond dat het luchtvervoer een zeer riskante aangelegenheid was. En u zult beseffen hoe lang dat wel geleden is als ik u vertel dat 1929 het jaar is waarin ik ben geboren. In die tijd had niemand veel op met het vliegen in een vliegtuig.
Ik ben blij met het Commissievoorstel omdat het de situatie verbetert voor mensen die een schadeclaim moeten indienen ingeval van een ongeluk, zowel voor wat betreft de hoeveelheid geld die zij zullen ontvangen, als de snelheid waarmee zij geholpen worden. Hiertoe stelt de Commissie voor om de limieten van het Verdrag van Warschau af te schaffen, die zoals ik al zei totaal verouderd zijn, en om een objectievere definitie van aansprakelijkheid op te stellen in plaats van een subjectieve definitie - hoewel ik het op dit punt eens ben met de rapporteur, waar hij voorstelt om het bedrag op te trekken tot 120.000 ecu in plaats van 100.000 ecu, omdat dit beter in overeenstemming is met de bestaande IATA-overeenkomsten en minder verwarring zou stichten.
Ook ben ik verheugd over de bepaling betreffende het uitkeren van geld om de onmiddellijke nood te lenigen, en met name over de uitbreiding van het domein waarin men tot actie kan overgaan, waarbij men de mensen in staat stelt om actie te nemen voor de rechtbanken van de lid-staat waarin zij verblijven. Dat is een grote verbetering.
Ik steun de diverse regelingen die de rapporteur genoemd heeft, ook de amendementen waarin gevraagd wordt om volledige informatie in plaats van dat er aan passagiers en anderen alleen behoorlijke informatie wordt verstrekt.
Een kwestie die voor problemen zorgde, betreft de luchtvaartmaatschappijen van derde landen. Ik zou natuurlijk pas echt blij zijn geweest als alle maatschappijen onderworpen zouden zijn aan de nieuwe EU-verordeningen. Wij hebben hier wel enig precedent voor op vlakken zoals schadevergoeding in gevallen waarbij de toegang aan boord geweigerd wordt. Zoals de rapporteur gezegd heeft zijn bij de Overeenkomst van Montreal, hoewel deze van toepassing is op de Verenigde Staten, ook andere dan Amerikaanse luchtvaartmaatschappijen aangesloten. Maar toen dit in de commissie uitvoerig werd besproken moesten wij het zeer strikte juridische standpunt van de Commissie accepteren, dat dit niet mogelijk was. Maar samen met de rapporteur heb ik amendementen ingediend die ook zijn goedgekeurd en waarin wordt voorgesteld dat de Commissie moet trachten om in haar onderhandelingen over overeenkomsten op het stuk van de burgerluchtvaart met derde landen, een verbintenis op te nemen om de bepalingen die in deze verordening uiteengezet zijn, ten uitvoer te leggen. Als dit succes heeft dan denk ik dat, aangezien de meeste luchtvaartmaatschappijen vrijwillig een redelijke schadevergoeding verstrekken en velen van hen de IATA-overeenkomst ondertekenen die verder gaat dan hun eigen wetgeving, er uiteindelijk niet alleen uniformiteit zal zijn inzake datgene wat aan de passagiers van de Europese Unie wordt geboden, maar ook een realistischer niveau van schadevergoeding, ongeacht de luchtvaartmaatschappij die zij gebruiken.

McIntosh
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil graag de rapporteur gelukwensen en hem alle succes toewensen in zijn toekomstige carrière. De heer Megahy wil ik graag zeggen dat 1929 duidelijk een uitermate goed jaar was.
Er is een algemene consensus over dat de Overeenkomst van Warschau aangepast dient te worden en er worden daar diverse pogingen toe ondernomen. Als de commissaris of wie ook betwijfelt of het wel zo dringend is, dan hoef ik de collega's hier alleen maar even aan de ramp van Lockerbie te herinneren. Pan Am vlucht nr. 101 werd opgeblazen en vernietigd boven Schotland. De nabestaanden zijn nog steeds bezig met de schadeclaims, die onder de Overeenkomst van Montreal vallen. De schadevergoeding is nog steeds niet helemaal uitbetaald. Pan Am is nadien van het toneel verdwenen. Uit de pers heb ik onlangs bijzonder verontrustend nieuws vernomen dat Pan Am wellicht terugkomt als een andere maatschappij maar onder dezelfde naam. Ik vind werkelijk dat wij er in deze Vergadering voor moeten zorgen dat alle nog uitstaande schadeclaims zijn afgehandeld, voordat een andere luchtvaartmaatschappij die ook Pan Am heet toestemming krijgt om passagiers te vervoeren - zeker in de Europese Unie.
Het gebrek aan uniformiteit bij de regelingen in verband met de aansprakelijkheid van de luchtvaartmaatschappijen in de Europese Unie wekt een grote verontrusting op, niet alleen bij de Commissie maar ook bij het Europees Parlement.
Ik wil vooral het Commissievoorstel en een aantal van onze amendementen nader bekijken. Het spijt me de rapporteur te moeten mededelen dat voor wat betreft de amendementen 3, 6 en 16 de Commissietekst veel duidelijker is. Ik heb begrepen dat er wellicht enige verwarring is, vooral omdat de tekst grotendeels juridisch is, over wat bedoeld wordt met "woonplaats" en "duurzame verblijfplaats" . De Commissietekst is veel duidelijker dan de amendementen 6 en 16. Het is heel goed dat wij datgene wat bekend staat als deze vijfde jurisdictie invoeren voor diegenen die hun woonplaats of duurzame verblijfplaats momenteel in een land van de Europese Unie hebben. Het zou helemaal verkeerd zijn als deze Vergadering zou trachten die jurisdictie te schrappen.
Amendement 4 verhoogt de strikte aansprakelijkheid van de luchtvaartmaatschappijen uit de Europese Unie tot een bedrag van 120.000 ecu in plaats van het Commissievoorstel van 100.000 ecu. Ik steun dat cijfer zeer zeker omdat het realistischer is. We mogen niet vergeten dat de totale aansprakelijkheid onbeperkt zou zijn. Maar boven dit cijfer zou de eiser moeten aantonen dat de schuld bij de luchtvaartmaatschappij lag.
Mijn vraag aan de Commissie luidt: hoe zou deze nieuwe situatie, namelijk die van onbeperkte aansprakelijkheid veranderen? Als wij kunnen bewijzen dat de schuld bij de luchtvaartmaatschappij lag, in welk opzicht zou die situatie dan zo anders liggen dan de situatie met Pan Am waar zoveel problemen de kwestie van de schadevergoeding in de war hebben gestuurd?
Ik ben tot slot blij met de bepaling dat dit zowel van toepassing zou zijn op binnenlandse als op internationale vluchten, de vijfde jurisdictie en woonplaats en duurzame verblijfplaats. Het feit dat de actie van de Europese Unie datgene weergeeft waar IATA reeds mee begonnen is en dat door ICAO gevolgd dient te worden, zal de consumentenbescherming en de eerlijke mededinging in de Europese luchtvaartsector ten goede komen. Ik feliciteer de rapporteur en de Commissie voor het uitbrengen van dit voorstel.

Donnay
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de tekst die vandaag voor ons ligt over de aansprakelijkheid van luchtvervoerders bij ongevallen is een zeer interessante stap voorwaarts. Ik dank de rapporteur hiervoor.
Dit voorstel voor een verordening brengt namelijk een nogal tevredenstellend evenwicht tot stand tussen de aanwezige partijen: enerzijds zal de positie van de vervoerders worden versterkt dank zij een precieze herdefiniëring van de diverse aansprakelijkheden; anderzijds zijn de rechten van de gebruikers van het luchtvervoer beter gewaarborgd door de invoering van het beginsel van objectieve aansprakelijkheid van de vervoerder.
Dit voorstel stelt overigens een systeem in voor onverwijlde uitbetalingen en breidt de mogelijkheden tot in hoger beroep gaan uit. Vanzelfsprekend kunnen wij het betreuren dat er een zuiver communautaire reglementering moet komen en dat er geen diepgaande herziening van het Verdrag van Warschau mogelijk was. De actie blijft echter altijd gewenst zodat de schadevergoedingsregeling voor reizigers wordt verbeterd.
Laten wij hopen dat deze stap als voorbeeld dient voor een betere bescherming van de reizigers op wereldvlak.
In afwachting van deze herziening bevat het vandaag aan ons voorgelegde verslag een bepaald aantal voorstellen voor verbetering van de Commissie, waarmee meer samenhang tussen deze communautaire tekst, het Verdrag van Warschau en de IATA-overeenkomst van 31 oktober 1995 wordt gegarandeerd. Om die reden zal mijn fractie dan ook voor dit verslag stemmen.

Simpson
Mijnheer de Voorzitter, ik kan heel kort zijn omdat een groot gedeelte van wat ik wilde zeggen, reeds gezegd is door de rapporteur en door Tom Megahy. Het klopt dat het Verdrag van Warschau verouderd is en aangepast dient te worden. Ook dienen de diverse overeenkomsten die momenteel bestaan, geharmoniseerd te worden. Een van de problemen in verband met de aansprakelijkheid van luchtvervoerders is dat de passagiers blijkbaar niet de grootste bekommernis uitmaken. Het heeft er veel van weg dat zij bij een groot ongeval pas op de tweede plaats komen.
Zo heeft mevrouw McIntosh er terecht op gewezen dat de familieleden van de slachtoffers van het vliegtuigongeluk van Pan Am nog steeds op schadevergoeding wachten. En er is geen enkele garantie dat de familieleden van de slachtoffers van het TWA-vliegtuig, dat in de Atlantische Oceaan verongelukte, niet even lang moeten wachten op de schadevergoeding waarop zij eventueel recht hebben. Met de volgende eeuw die voor de deur staat en bijna 100 jaar luchtvaart is dat een situatie die ontoelaatbaar is.
Het Verdrag van Warschau lijkt te zijn opgesteld in het voordeel van de luchtvaartmaatschappijen. Ik ben het ermee eens dat het belangrijk is dat bij alle onderhandelingen derde landen de EU-wetgeving en EU-praktijken moeten accepteren. Op dat vlak herhaal ik nog eens het punt waarop mijn collega, Tom Megahy, wees. Het is namelijk zo dat wij momenteel in de burgerluchtvaart een groei vaststellen van het aantal luchtvaartmaatschappijen dat onder een soort "goedkope vlag" vliegt. Wat in de maritieme sector bekend staat als "goedkope vlag" , begint zich nu in de luchtvaart te manifesteren. Vooral in Oost-Europa geregistreerde vliegtuigen doen dit binnen de Europese Unie regelmatig. Wat zijn de rechten van de mensen die betrokken raken bij ongevallen die met dergelijke vliegtuigen gebeuren? Dat is iets wat wij moeten ophelderen met elk land dat besluit te willen toetreden tot de Europese Unie.
Ik dank de rapporteur voor zijn verslag. Ik weet dat het grote steun zal krijgen en dat verdient het ook. Ik wens hem alle succes toe op de Canarische Eilanden.

Van den Broek
Voorzitter, mag ik beginnen met mij aan te sluiten bij de goede wensen die door u en andere interveniënten zijn uitgesproken in de richting van de heer Sanchez Garcia en ook onzerzijds hem veel succes toewensen bij de volgende fase in zijn loopbaan. Daarbij danken wij hem in het bijzonder natuurlijk voor zijn verslag.
Mag ik er u aan herinneren, Voorzitter, dat sinds 1989 de Commissie actief is op het gebied van de aansprakelijkheid. Wij waren, en zijn nog steeds bezorgd over het feit dat de situatie onduidelijk en ook verwarrend is en weinig bescherming voor de reiziger biedt. Een positief punt van het Warschau-systeem is altijd geweest dat een zekere mate van uniformiteit is ontstaan. Deze uniformiteit is echter voor wat betreft een maximumbedrag aan schadevergoeding, uitgebleven. De rechten van passagiers en de plichten van luchtvaartmaatschappijen hangen momenteel af van het vertrekpunt en het type dienst, met andere woorden, er is sprake van een binnenlandse of van een internationale vlucht. Bovendien is de aansprakelijkheid van de luchtvaartmaatschappij krachtens het Verdrag van Warschau beperkt tot circa 10.000 tot 20.000 dollar, tenzij een passagier opzettelijk een nalatigheid van de luchtvaartmaatschappij kan aantonen. Na twee decennia van vruchteloze besprekingen krijgt de kwestie van de aansprakelijkheid nu eindelijk de aandacht die het verdient. De IATA heeft zelfs een opmerkelijke overeenkomst opgesteld en heeft hiermee een succes behaald waartoe de regeringen sinds het Protocol van Den Haag van 1955 niet in staat zijn geweest. De Commissie heeft dit initiatief van meet af aan gesteund en blijft zich er volledig voor inzetten totdat de werkzaamheden worden afgerond. De Commissie wil echter niet dat de overeenkomst tussen de luchtvaartmaatschappijen van de IATA slechts door een aantal luchtvaartmaatschappijen worden toegepast. Tenminste, binnen de Europese Unie zou zo'n situatie ongewenst zijn. Met dit doel voor ogen heeft de Commissie haar voorstel van december jongstleden vastgesteld.
De voornaamste doelstelling van het voorstel is de verbetering van de bescherming van vliegtuigpassagiers. In het voorstel wordt bepaald dat de huidige maxima voor schadeloosstelling worden afgeschaft, zodat een passagier, of de van hem of haar afhankelijke persoon, volledig is gedekt in geval van letsel of overlijden. De voorgestelde regels zijn van toepassing op alle internationale en binnenlandse vluchten die door luchtvaartmaatschappijen uit de Gemeenschap worden verzorgd.
In het voorstel wordt tevens het beginsel van onbetwistbare aansprakelijkheid met een maximum van 100.000 ecu vastgelegd. De luchtvaartmaatschappij is eveneens verplicht om een voorschot aan de passagier of zijn naaste familie uit te betalen of beschikbaar te stellen. Deze bepaling is buitengewoon nuttig, bijvoorbeeld in geval van overlijden waarbij het gezin van het slachtoffer in ernstige financiële moeilijkheden zou kunnen komen. In dat verband zeg ik ook aan mevrouw McIntosh, in antwoord op haar vraag, dat dit voorstel in feite een aanvulling is op dat van de Warschau-conventie. Het introduceert in feite een strikte aansprakelijkheid en bovendien de mogelijkheid van een voorschot, een vooruitbetaling, in geval van financieel acute noodsituaties, en dat dus in aanvulling op de onbeperkte aansprakelijkheid. Daarvoor zal het ook wel degelijk nieuwe kansen scheppen, nieuwe openingen bieden voor compensatie in geval van schadevergoeding voor terroristische aanslagen waarnaar mevrouw McIntosh heeft verwezen.
Naast de door het Verdrag van Warschau ontstane jurisdictie schept het voorstel de mogelijkheid om een zaak aan een rechtbank in de EU-lid-staat voor te leggen waarin de passagier zijn of haar domicilie heeft, of waar de passagier permanent is gevestigd.
Ten slotte worden derde landen, hoewel ze niet onder deze voorschriften vallen, verplicht hun passagiers duidelijk en goed voor te lichten over deze feiten. Ik ben van mening dat vliegtuigpassagiers er hierdoor zeker van kunnen zijn dat zij op adequate wijze zijn beschermd. De Commissie vervoer en toerisme is deze mening eveneens toegedaan aangezien de amendementen van de commissie deze aanpak nadrukkelijk hebben onderschreven. Het doet me dan ook genoegen te kunnen meedelen dat de Commissie de navolgende amendementen kan aanvaarden. Het gaat om de amendementen 1, 2, 4, 5, 6, 8, 9, 16 en 18. Bovendien aanvaardt de Commissie ook de volgende amendementen, zij het maar gedeeltelijk. Het gaat om de amendementen 7, 15, voor wat betreft de toezegging om bij de onderhandelingen met derde landen aan te dringen op toepassing van de verordening; amendement 11, waarin de definitie van de schadevergoedingsgerechtigden wordt verbeterd; 13, aangezien hierdoor een grotere flexibiliteit ten aanzien van de vooruitbetalingen van artikel 4 wordt geïntroduceerd; 14, aangezien hierdoor het recht op voorlichting van de vliegtuigpassagiers van artikel 5 wordt vergroot. Daarnaast kan de Commissie in beginsel de volgende amendementen aanvaarden behoudens enige tekstuele wijzigingen: amendementen 3 en 10, aangezien hierdoor duidelijk wordt dat deze verordering slechts betrekking heeft op financiële maxima voor de aansprakelijkheid; 12, waardoor de onbetwisbare aansprakelijkheid van artikel 3 van 100.000 ecu op 120.000 ecu wordt gebracht overeenkomstig de IATA-regels; 17, waarbij een nieuw artikel 7bis wordt toegevoegd, dat luchtvaartmaatschappijen de mogelijkheid tot verhaal biedt; 19, waarin voor 1999 een evaluatieverslag wordt verlangd.
Voorzitter, op basis van de aanvaarde amendementen kan de Commissie een aantal elementen in de voorgestelde maatregelen verbeteren, terwijl de verordening als geheel evenwichtig blijft. Ik wil de heer Sanchez Garcia en de Commissie vervoer en toerisme nogmaals gaarne voor hun inspanningen van harte dank zeggen. Een en ander komt ongetwijfeld de kwaliteit van de besprekingen in de Raad van volgende maand ten goede.

McIntosh
Mijnheer de Voorzitter, ik besef heel goed dat dit niet het domein is van commissaris van den Broek, maar waar ik mij wel zorgen over maak is dat de commissaris te kennen heeft gegeven bereid te zijn om een verwijzing naar bedragen in amendement 9 en een daaropvolgend amendement te vervangen door een verwijzing naar monetaire bedragen. Ten tweede heeft hij ook aangegeven bereid te zijn om de verwijzing in het voorstel naar de woonplaats of de duurzame verblijfplaats van de eiser te veranderen in een verwijzing naar zijn woonplaats ten tijde van het ongeval. Zoals ik in mijn betoog al te kennen gaf, zou ik veel liever hebben dat de oorspronkelijke Commissietekst gehandhaafd wordt, tenzij de Commissie ons een aantal uitermate dwingende redenen zou geven voor die twee wijzigingen. Het voornaamste punt inzake consumentenbescherming dient de plaats te zijn waar ik, als eiser, mijn woonplaats of duurzame verblijfplaats heb op het moment dat de schadeclaim wordt ingediend. Waarom zou de Commissie dat willen wijzigen?

Van den Broek
Voorzitter, heel kort, hierbij is commissaris Kinnock afgegaan op het juridisch advies dat hij heeft ontvangen. Dat gaat in de richting dat de definitie zoals die door het Parlement werd voorgestaan, waarschijnlijk helderder en beter is. Daarom heeft hij daarvoor gekozen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt te 20.05 uur gesloten)

