Goedkeuring van de Notulen
De Voorzitter
De Notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?
(De Notulen worden goedgekeurd)

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, vandaag verging het me net als gisteren toen het om de Notulen ging. Ik ben voor de tweede achtereenvolgende keer niet aan het woord gekomen. Ik wilde over de Notulen van gisteren nog iets zeggen: gisteren heeft mijn collega Blak gesteld dat men met dit circus zou moeten ophouden. Gisteren al wilde ik protesteren tegen het woord "circus" . Op de agenda stond het punt "Goedkeuring van de Notulen" en daartoe waren we in plenaire vergadering bijeengekomen. Dat is een parlementair recht en geen circus! Ik wilde dit in elk opzicht afwijzen en wil u verzoeken om in de toekomst telkens wanneer de Goedkeuring van de Notulen op de agenda staat deze ook te doen plaatsvinden.

Thomas
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde, voordat wij de benoeming van de voorgestelde leden voor de tijdelijke enquêtecommissie gaan bespreken. Tijdens de Top van Florence werd een akkoord bereikt tussen de Commissie en de regering van het Verenigd Koninkrijk om de impasse te doorbreken die was ontstaan door het besluit van de Britse regering om de samenwerking te staken. In het kader van dat akkoord stemde de Britse regering ermee in om per 1 augustus maatregelen ten uitvoer te leggen in het Verenigd Koninkrijk, teneinde de BSE-crisis aan te pakken. Het ziet er thans naar uit dat dit niet zal gebeuren en dat zij naar schatting op zijn vroegst pas in oktober daarmee zal kunnen beginnen.
Als dat het geval is, betekent dat dan dat inbreuk gemaakt is op het te Florence bereikte akkoord in zijn geheel en dat het derhalve niet meer geldig is? Zo ja, betekent dat dan weer dat de Commissie niet de extra middelen zal verstrekken om het probleem in de gehele Europese Unie aan te pakken? En moet uw bureau in dat geval geen brief schrijven aan de Commissie en de regering van het Verenigd Koninkrijk, waarin om opheldering verzocht wordt omtrent de hulpverlening aan de industrie en de boeren, die waarschijnlijk getroffen zullen worden door het voortdurende onvermogen van de Britse regering om deze kwestie aan te pakken?

De Voorzitter
Mijnheer Thomas, dat was geen opmerking over het Reglement, maar een politieke opmerking.

Stemming
Graefe zu Baringdorf
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het niet over de inhoud hebben, maar over BSE. De discussie gaat er op dit moment over of gelatine veilig is of niet. En ik wil graag van u weten...
(Onderbreking door de Voorzitter) Procedures zonder verslag:
Voorstel voor een richtlijn van de Raad (COM(95)0628 - C4-0079/96-95/0321(CNS)) betreffende het in de handel brengen van graanzaad (gecodificeerde versie)
(Het Parlement keurt het voorstel van de Commissie goed) - Voorstel voor een richtlijn van de Raad (COM(95)0628 - C4-0078/96-95/0320(CNS)) betreffende het in de handel brengen van groentezaad (gecodificeerde versie)
(Het Parlement keurt het voorstel van de Commissie goed) - Voorstel voor een richtlijn van de Raad (COM(96)0224- C4-0357/96-96/0139(CNS)) tot wijziging van de communautaire lijst van agrarische probleemgebieden in de zin van richtlijn 75/268/EEG in Ierland
(Het Parlement keurt het voorstel van de Commissie goed)
Gutiérrez Díaz
Mijnheer de Voorzitter, er is ongetwijfeld een fout geslopen in de informatie die u heeft gekregen. Ik ben tegen de manier waarop dit amendement geformuleerd is, en dat heb ik de heer Santini ook persoonlijk uitgelegd. Ik begrijp wel waarom hij zo'n waarde hecht aan dit amendement, maar in de toelichting - onderaan bladzijde 9 - wordt al naar behoren uitgelegd wat de beperkingen zijn; het lijkt mij dan ook overdreven om dit amendement door middel van een ons inziens omslachtige methode in de tekst op te nemen, zonder dit vooreerst in de commissie te bespreken.

Santini
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een gesprek gehad met de rapporteur en naar aanleiding daarvan wil ik dit amendement intrekken; het is misschien niet goed geformuleerd en nog onduidelijker vertaald. Aangezien het verslag echter zeer samenhangend en rechtlijnig is, trek ik het amendement in om verder verwarring te voorkomen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het uitstekende verslag van onze collega Cars gestemd, hoewel ik enorm veel problemen heb met de Raadsverordening, want ik moet zeggen dat wederopbouw van de federale republiek Joegoslavië absurd is, want er is daar niets verwoest en grotere groepen vluchtelingen zijn eigenlijk alleen maar uit Kosovo gekomen. Daarom ben ik van mening dat deze hulpverlening aan de federale republiek Joegoslavië geen enkele zin heeft als de autonomie van Kosovo als voorwaarde wordt genoemd. Dat mag niet slechts als zwakke hoop met de hulp worden verbonden, het moet een voorwaarde zijn.

De Voorzitter
Hiermee is de stemming ten einde.

Steunregeling voor producenten van bepaalde akkergewassen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0236/96) van de heer Gillis, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad (COM(96)0285 - C4-0351/96-96/0162(CNS)) houdende afwijking, ten aanzien van de braakleggingsverplichting voor het verkoopseizoen 1997/1998, van verordening (EEG) nr. 1765/92 tot instelling van een steunregeling voor producenten van bepaalde akkerbouwgewassen.

Gillis
Mijnheer de Voorzitter, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling stel ik het Parlement voor om zijn goedkeuring te hechten aan het voorstel om het braakleggingscijfer in de graansector te verminderen van het huidige niveau van 10 % tot 5 %. Het zal de leden bekend zijn dat de produktie van akkerbouwgewassen in Europa - in feite in alle belangrijke graanproducerende gebieden in de wereld - de laatste jaren is gedaald, voornamelijk wegens slechte weersomstandigheden: ernstige droogte op het zuidelijk halfrond, bij voorbeeld. Het zou in deze situatie verkeerd zijn om een braakleggingsverplichting van 10 % te handhaven. De graanprijzen zijn tot historische hoogten gestegen op de wereldmarkt, waardoor in armere landen die van invoer afhankelijk zijn tekorten ontstaan.
Het is de moeite waard de mogelijkheid te bekijken om de braakleggingsverplichting in de toekomst volledig af te schaffen. Op dit moment is het echter het verstandigst om het braakleggingscijfer voor het komende marktjaar vast te stellen op 5 %.
Ik wil de Commissie dank zeggen, omdat zij dit jaar haar voorstel tijdig heeft voorgelegd. In een soortgelijk verslag hadden wij de Commissie vorig jaar verzocht voortaan eerder met haar voorstel te komen en ik juich het toe dat commissaris Fischler aan onze wensen in dat opzicht gehoor kon geven.
Ik wil nu in het kort ingaan op een specifiek probleem dat wij in Ierland met de uitvoering van de braakleggingsverordening hebben. De toepassing van artikel 9 van verordening nr. 1765/92 heeft in ons land geleid tot een onvoorziene en nadelige beperking van het graanareaal. Van het zeer kleine nationale basisareaal ging voor ons 50.000 hectare aan produktiegrond verloren - 125.000 acres, in Ierse termen gesproken, met andere woorden, een beperking van 19 %. De reden daarvoor is heel eenvoudig: 50 % van de akkerbouwgewassen in Ierland worden geteeld op gepachte grond en veel bezitters van gepacht land onttrekken hun land aan de pachtmarkt en gebruiken het voor andere doeleinden. Bij voorbeeld, voor afwisseling met grasland, bosbouw, veeproduktie en trouwens ook nog voor andere bebouwingsvormen, waardoor het graanproducenten onmogelijk gemaakt wordt om andere geschikte grond te vinden. Vandaar het amendement dat ik in het verslag heb ingediend.
Ik wil er hier en nu op wijzen dat dit amendement in de landbouwcommissie werd verworpen. De reden waarom ik het op dit moment bespreek is dat die verwerping, naar mijn mening, het gevolg was van een misverstand en ik wil slechts de zekerheid hebben dat dit misverstand uit de weg geruimd is voordat wij over het verslag gaan stemmen. Ik wil eens en vooral duidelijk maken - en het is van belang dat het Parlement dit beseft - dat het niet mijn bedoeling is het graanareaal groter te maken dan het overeengekomen nationale en regionale basisareaal waartoe reeds in verordening nr. 1765/92 is besloten, ik wil slechts bewerkstelligen dat de boeren die graan produceren op gepacht land, hun bedrijf kunnen blijven uitoefenen binnen dat overeengekomen basisareaal.
Ik ben ervan overtuigd dat u het met mij eens zult zijn dat wegens de zeer noodzakelijke werkgelegenheid en gezien het ernstige tekort aan graanvoorraden in de Europese Unie en in de wereld in het algemeen, deze voorgestelde vermindering van de braaklegging tot 5 % zeer wenselijk is. Dit is ook een zeer wenselijk amendement op dat voorstel. Ik wil het Parlement verzoeken dit voorstel goed te keuren en het amendement natuurlijk ook aan te nemen.

Goepel
Mijnheer de Voorzitter, ik neem het verslag-Gilles over braaklegging als aanleiding om u, geachte collega's van het Parlement, de Commissie en vooral de Raad te wijzen op het volgende: in 1993 hebben Raad en Commissie in de nieuwe deelstaten van de Bondsrepubliek Duitsland het areaal vergroot, en wel permanent met 180.000 ha en tijdelijk met 150.000 ha. Daar was een eclatant verkeerde ontwikkeling van de veredelingseconomie aan vooraf gegaan en reusachtige akker-, veevoeder- en aardappelvelden werden grandes cultures . Ondanks dit besluit uit 1993 werd ook het vergrote areaal al bij de oogst van 1994 opnieuw duidelijk overschreden.
Ook voor de oogst van 1996 moet rekening worden gehouden met een overschrijding. Dit proces zal zich versterken wanneer zoals gepland vanaf 1997 het tijdelijke areaal van 150.000 ha in vier stappen moet worden teruggegeven. Aangezien nu al op het gebied van de nieuwe deelstaten ca. 160.000 ha ontbreekt zou dit ontbrekende areaal oplopen tot meer dan 300.000 ha en dat zou gelijk zijn aan een sanctierisico van ongeveer 8 %.
Dat is niet op te brengen. Een dergelijke overschrijding is in geen enkele andere lid-staat van de Europese Unie te zien, maar er is ook geen enkel ander geval waarin men zich ten tijde van het vastleggen van het areaal midden in een zo fundamenteel herstructureringsproces bevond. In zoverre kon men alleen maar prognoses over de ontwikkeling van de landbouw in de nieuwe deelstaten geven. Nu wordt duidelijk dat een deel van deze prognoses niet in overeenstemming is met de daadwerkelijk opgetreden ontwikkeling. Gezien deze situatie is het afbouwen van het tijdelijk toegewezen areaal op dit moment niet te rechtvaardigen, vooral omdat dit in de nieuwe deelstaten zou leiden tot veel ontevredenheid en onbegrip bij de hierdoor getroffen boeren. Daarom wil ik u tegen de achtergrond van de discussie over een nieuwe daling van het braakleggingspercentage tot nog maar 5 % nogmaals wijzen op het amendement dat ik tijdens de november-zitting in 1995 voor het toenmalige verslag-Gilles heb ingediend, waarin het uitstellen van de afname van het tijdelijk aan de nieuwe deelstaten toegewezen areaal ter grootte van 150.000 ha werd geëist en wel concreet voor twee jaar.

Martin, Philippe-Armand
Mijnheer de Voorzitter, ik houd eraan de heer Gillis te danken, die zijn uiterste best gedaan heeft om dit verslag op enkele dagen op te stellen, zodat de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling positief kon antwoorden op het verzoek van de Raad om toepassing van de urgentieprocedure.
Mijnheer de commissaris, wij weten dat jaarlijks een aantal vervaldagen terugkeren: voor de begroting, het prijzenpakket, het braakleggingspercentage enz. Dat is nu eenmaal zo en de diensten van de Commissie dienen rekening te houden met de termijn die inherent is aan de werkzaamheden van het Parlement. Wij hebben minstens twee maand nodig om deze taak zo snel mogelijk en met de nodige ernst te verrichten. Wij moeten onze collega, de heer Gillis, dan ook danken omdat hij ervoor gezorgd heeft dat we deze termijn zo kort mogelijk kunnen houden. Mijnheer de commissaris, mag ik u bij voorbaat danken want ik weet dat u ons verzoek aan uw diensten zal overmaken.
In verband met het eigenlijke dossier stelt de Commissie voor het verplichte braakleggingspercentage vast te leggen op 5 %. Dit percentage is uiteraard een minimumpercentage en landbouwers kunnen nog altijd vrijwillig tot 30 % van hun gronden laten braak liggen. Welnu, mijnheer de commissaris, ik vraag u dit percentage te verlagen tot 0 %. De landbouwers die dat wensen kunnen immers nog altijd tot 30 % van hun grond laten braak liggen op vrijwillige basis.
Waarom stel ik dit voor? Eerst en vooral omwille van het peil van de voorraden in Europa en op de wereldmarkt: de Europese produktie is teruggelopen als gevolg van de slechte weersomstandigheden die de zuidelijke landen al twee jaar kennen; de economische moeilijkheden in Rusland en de aanzienlijke toename van het verbruik in China hebben druk uitgeoefend op de wereldmarkt en dus ook op de wereldprijzen; op Europees vlak zag u zich genoodzaakt uitvoerheffingen op te leggen vanaf december 1995; de dramatische daling van de consumptie van rundvlees als gevolg van de dolle-koeienziekte heeft geleid tot een toename van de vraag naar gevogelte en varkensvlees, sectoren die veel graan verbruiken; tenslotte zou een verplicht braakleggingspercentage van 0 % ook de communautaire uitgaven enigszins verminderen zodat we de rundvleesproducenten iets beter kunnen helpen.
Mijnheer de commissaris, het kan niet dat het nulpercentage om administratieve redenen geweigerd wordt nu ons budget op de veehouders gericht moet zijn. Wij mogen echter de Europese graanproducenten niet straffen en bijgevolg de volledige agrovoedselproduktie.
De collega's die zich zorgen maken over biobrandstoffen wil ik meedelen dat er voldoende vrijwillige braaklegging zal zijn om in al onze huidige behoeften te voorzien!

Graefe zu Baringdorf
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, we zijn het met het ingediende verslag en de voorgestelde richting van de Commissie niet eens. De graanvoorraden in de EU zijn inmiddels kleiner geworden. Dat was het doel van het beleid van de Commissie, zo werd in ieder geval gesteld. Nu zijn de graanvoorraden kleiner. De prijzen op de wereldmarkt hebben zich hersteld, omdat de EU o.a. niet meer zo agressief in de markt heeft ingegrepen en omdat de vraag is gestegen. Nu moeten de graanarealen van de EU worden uitgebreid. Er moet 8, 5 miljoen ton meer worden verbouwd. Dat betekent dat de overschotsituatie zich weer verscherpt. Er moet, zoals de Commissie zegt, 38 miljoen ton in de stocks worden opgenomen en voor de export klaarstaan. Maar niet om de prijzen die op de wereldmarkt kunnen worden verkregen, maar volgens de aloude logica van de dumping.
Het is ook duidelijk dat deze afname van 10 % naar 5 % - dat heeft ook de Begrotingscommissie berekend - in het eerste jaar 17 miljoen, in 1996/97 50 miljoen en in 1998 nog eens 30 miljoen zal kosten, d.w.z. met belastinggelden wordt graan op de wereldmarkt gebracht dat eigenlijk niet nodig is en ook niet verbouwd hoeft te worden. Als we dit verslag nu toch goedkeuren, dan alleen maar omdat we een amendement hebben ingediend dat stelt dat op de braakliggende velden leguminosen, veevoer dus, verbouwd kan worden en dat dit veevoer ook voor het voederen in het eigen bedrijf kan worden gebruikt.
De grotere fracties hebben aangegeven dat ze vóór zullen stemmen. Dat maakt het voor ons mogelijk om ook vóór dit verzoek en dit verslag te stemmen, omdat in het kader van een vrijwillig braakleggingspercentage van 30 % immers veevoer kan worden verbouwd. We hopen nu dat de Commissie dit overneemt en dat we in de toekomst op deze arealen veevoer verbouwen. Dat is namelijk schaars in de EU. Dit veevoer moet worden verbouwd op een manier die leidt tot een ecologisering van de vruchtwisseling, d.w.z. via leguminosen en klavergras tot een stikstofverrijking en bijdraagt aan een afname van het gebruik van chemicaliën.
Daarom zullen we met een enigszins slecht geweten dit voorstel goedkeuren en later de fractie voor de stemming vragen of ze ertoe bereid is om ons amendement over te nemen. Ik hoop dat ze dat doet!

Barthet-Mayer
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, het principe van de braaklegging, zoals het is vastgelegd in de verordening van 1992, is bedacht als een soepel instrument om de markt te ordenen. Het beveelt, heel logisch, de mogelijkheid aan om het braakleggingspercentage te herzien in functie van de ontwikkeling van de markt, de produktie en de voorraden.
Het voorliggende voorstel van de Commissie, met een braakleggingspercentage van 5 %, is gerechtvaardigd omwille van de heel lage voorraden en de nog altijd hoge prijzen op de wereldmarkt. Het voorstel van de Commissie gaat dus in de goede richting maar gaat niet ver genoeg. Ook al is dit systeem doeltreffend om de overproduktie te beperken, het blijft een aberratie in de ogen van de meeste consumenten en landbouwers. Wij moeten als de verkozenen die hen vertegenwoordigen de terechte bezorgdheid van onze medeburgers vertolken.
Deze braaklegging brengt concreet mee dat overal in de Europese Unie gronden braak liggen. De sociopsychologische weerslag hiervan is nog altijd uiterst rampzalig voor de landbouwers, die niet beloond willen worden om niets te doen of hun gronden niet braak willen zien liggen. Het gemeenschappelijk landbouwbeleid wordt vanuit deze invalshoek als pervers beschouwd en dat is negatief voor het GLB, dat veel vooruitgang heeft mogelijk gemaakt.
Inderdaad, het is niet omdat wij erin geslaagd zijn de produktie te beheersen dat die niet langer kan afhangen van wisselvalligheden en kan schommelen. Dit stelsel is bovendien een rem op het beleid ter bescherming van het milieu op het platteland en op het beleid ter verbetering van de kwaliteit van de produkten. Als gevolg van de braaklegging nemen ziektes en overlast immers proportioneel toe met de stijging van het rendement op de nog bewerkte gronden. Bovendien blijft dit stelsel de moeilijkheden van de kleine landbouwbedrijven verergeren en draagt het zo bij tot de leegloop van het platteland, in het bijzonder in het zuiden van Europa.
Dit ligt niet echt in de lijn van de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Die streeft naar een verhoging van het concurrentievermogen van de Europese landbouw op internationaal vlak en de aanpassing van het produktiepotentieel aan de marktbehoeften maar zorgt niet voor de bescherming van het milieu en de ontwikkeling van benadeelde plattelandsgebieden. Wij moeten dan ook resoluut kiezen voor plannen voor een duurzame ontwikkeling van de landbouw, die gebaseerd moet zijn op het behoud van het aantal landbouwers, als structureel element voor het platteland en het beheer van het landschap.
Dit betekent landbouwgezinnen op rendabele hoeves in een bevolkt en actief landelijk milieu. Dit betekent een heel beperkte en soepeler braaklegging van de bouwgronden, om zich aan de marktvoorwaarden aan te passen, om het evenwicht terug te vinden tussen de exportcapaciteit en het inkomen van de landbouwers en om het ontstaan van nieuwe teelten, die geen overproduktie kennen, niet te verstoren. Dit betekent een quotabeleid dat vooral gericht moet zijn op de beperking van de produktie per hectare, ten einde de kwaliteit van de produkten te verbeteren, en op de beperking van de cumuleerbare steun per landbouwer, ten einde niet langer altijd de concentratie van landbouwgronden en intensieve produktie te bevorderen. Dit betekent verstandige milieumaatregelen, die worden aangemoedigd met nieuwe communautaire steun, die voldoende ingrijpend zijn en daadwerkelijk zorgen voor de bescherming van het platteland, de gronden en de bodem. Dit betekent tenslotte dat op een humanistische manier rekening moet worden gehouden met de relatie tussen de landbouwer, zijn werk en zijn omgeving.
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, jullie zullen begrijpen dat ik namens mijn fractie, de Fractie Europa van Nationale Staten, een amendement voor een braakleggingspercentage van 0 % heb ingediend om uiting te geven aan onze afkeuring voor het huidige braakleggingsstelsel. Dit zou de verplichte braaklegging van 5 % van de bouwgrond afschaffen en vervangen door een soepel systeem voor de produktie van biomassa voor energiedoeleinden en de teelt van groengewassen, die uitsluitend bestemd zijn voor veevoer. Een dergelijk systeem zou nauwer samenhangen met de milieubehoeften. Met dit nieuwe systeem, dat in de plaats zou komen van een onproduktieve braaklegging, zouden we de Europese landbouw deze dimensie van duurzaamheid kunnen bieden die hij nog ontbeert. Deze goedkopere teelt zou immers de produktiviteit op lange termijn verhogen.
Wij kunnen het dus niet langer eens zijn met een dergelijk conservatief stelsel, dat de ontwikkeling naar een echt duurzame landbouw tegenhoudt.

des Places
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, ik houd eraan onze rapporteur, de heer Gillis, te danken voor de snelheid waarmee hij dit verslag heeft opgesteld, zodat wij het urgentieverzoek van de Raad konden inwilligen nadat wij zijn verslag ook al in de commissie hadden aangenomen.
Mijnheer de commissaris, zoals vele van mijn collega's vraag ik u ook dat u uw diensten verzoekt dat zij terdege rekening houden met de tijd die ons Parlement nodig heeft om zijn werk in de beste omstandigheden te kunnen verrichten. Ik wil u hierop wijzen omdat dit voorstel voor een verordening jaarlijks terugkeert. Het wil het braakleggingspercentage immers aanpassen aan het peil van onze voorraden en de evolutie van het verbruik.
Onze fractie heeft een amendement ingediend dat een verplicht braakleggingspercentage van 0 % voorstelt. Voor ik uiteenzet waarom wij dit amendement hebben ingediend, wil ik verduidelijken dat dit percentage van 0 % het principe van de vrijwillige braaklegging, die tot 30 % kan bedragen, niet in vraag stelt. De redenen voor ons amendement zijn eenvoudig. Eerst en vooral bevinden de internationale graanvoorraden zich op hun laagste peil en zijn ze slechts goed voor 42 dagen internationaal verbruik. Op Europees vlak ligt de produktie heel laag omdat de landen rond de Middellandse Zee al twee jaar met een uitzonderlijke droogte kampen. Mijnheer de commissaris, u diende sinds eind vorig jaar zelfs uitvoerheffingen voor Europees graan op te leggen. Het principe van de braaklegging toont hier zijn beperkingen. Inderdaad, wij verplichten alle landbouwers een deel van hun bouwgronden braak te leggen maar destabiliseren zo het basisprincipe van een verzekerde internationale voedselvoorziening.
Wij kunnen begrip opbrengen voor het beginsel van de vrijwillige braaklegging, om het agronomische differentieel van de Europese landbouwgronden te compenseren, maar het beginsel van de verplichte braaklegging moet worden verworpen. Alle economen, ook de Amerikaanse, voorzien immers een aanzienlijke toename van de Chinese graanimport. Meer conjunctureel gezien kennen Rusland en de Oekraïne zulke economische moeilijkheden dat deze landen lang niet hun mogelijke produktiecapaciteit zullen halen.
Tenslotte is er de evolutie van het verbruik: de ineenstorting van het verbruik van rundvlees als gevolg van de dolle-koeienziekte heeft tot een verschuiving van de consumptie naar varkensvlees en gevogelte geleid. Ik wil erop wijzen dat deze twee sectoren veel graan verbruiken. Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, wil ik nog stellen dat de Europese Unie een beleid moet voeren dat het rurale weefsel respecteert, als onontbeerlijk element van evenwicht in onze Europese samenleving, en tevens de dominerende plaats van de Europese landbouw in de wereld moet handhaven.

Martinez
Mijnheer de Voorzitter, in de politiek moet men kunnen wachten... Wij hebben hier jarenlang om een nulpercentage gevraagd maar iedereen dacht dat wij teveel Brits beendermeel gegeten hadden! Nu blijkt echter dat wij gelijk hadden. Wij zijn dan ook blij dat we over zo'n twee miljoen hectaren extra en zo'n acht miljoen ton extra produktie beschikken en hopen dat het niet te laat is. Zullen we het marktaandeel, dat we aan het Midden-Oosten en Noord-Afrika verloren hebben, nog kunnen terugwinnen?
Belangrijk is hieruit de lessen te trekken en niet dezelfde fouten te maken. Eerste les: de koppigheid van de Commissie. Zij weigerde rekening te houden met de enorme stijging van de wereldprijzen, met de speculatie op de beurs van Chicago, waar de pensioenfondsen op granen speculeerden. Zij wilde geen rekening houden met de enorme daling van de voorraden. Zij wilde evenmin rekening houden met klimaatsverschijnselen, hoewel iedereen op de hoogte was van El Niño. Die bracht zowel droogte als stortregens mee en veroorzaakte in Noord-Amerika en ook in Zuid-Amerika verschijnselen die tot een daling van de produktie leidden.
Tweede les: de statistische misrekening van de Commissie. Zij heeft zich vergist over een aantal factoren die van structurele aard waren, zoals de heer des Places ook al gezegd heeft: de bevolkingstoename in China, het hogere levenspeil in China, de klimaatsfactor waarover ik het al had, de politieke factor van de ineenstorting van de USSR, zodat het graanverbruik op lange termijn alleen maar kon toenemen! Maken jullie niet dezelfde fouten in de wijnbouw? Hier kunnen fouten echter onmogelijk hersteld worden want eens de wijnstokken gerooid zijn, zijn ze voorgoed gerooid!
Ten derde, nog een filosofische les, jullie reflex: wanneer zich een probleem stelt, wordt altijd met beperkingen, malthusianisme, quota, de vermindering van de arbeidsduur voor de heer Rocard, braaklegging gereageerd. Terwijl de internationale markt steeds opener wordt, worden jullie steeds bekrompener op geestelijk vlak. Jullie antropologie lijkt een beetje op die van Levi-Strauss: bij hem ging het om het onderscheid tussen rauw en gekookt, bij jullie tussen open en gesloten!

Hallam
Mijnheer de Voorzitter, laat ik in de eerste plaats zeggen dat wij het zeer toejuichen dat dit verslag in deze tijd van het jaar behandeld wordt - in vroeger jaren hebben wij op een vrijdagmorgen in oktober of november in grote haast en op goed geluk een braakleggingspercentage moeten vaststellen. Dit is een welkome verandering waardoor onze boeren in staat gesteld worden hun werkzaamheden te plannen. Ik wil de heer Gillis dank zeggen voor zijn verslag. Hij zorgt er altijd voor dat de zaak verbazingwekkend eenvoudig lijkt. Dat waarderen wij zeer en wij danken hem voor zijn werk.
Braaklegging is geen populair instrument van het landbouwbeleid. Een van de problemen met braaklegging is dat het iets werkelijk zichtbaars is. Als men echter een quotastelsel en een subsidieregeling heeft, moet men de produktie kunnen afremmen. Daarom hebben wij een rem op de produktie, braaklegging geheten. Persoonlijk zou ik liever zien dat het braakleggingscijfer 0 % bedroeg. Ik zal deze keer het advies van de Commissie aanvaarden, maar ik hoop dat wij het bij het juiste eind hebben. Het zou mij zeer verontrusten, als wij volgend jaar een ernstig graantekort zouden hebben.
Ik wil nog iets zeggen over één punt in het verslag van de heer Gillis: zijn amendement betreffende de Ierse situatie. Wij hebben dit zeer uitvoerig besproken in de Socialistische Fractie en naar wij begrepen hebben, heeft de Ierse regering en elke andere regering van een lid-staat op grond van de bestaande wetgeving reeds de bevoegdheid om de veranderingen in te voeren die de heer Gillis wenst. Misschien zou de Commissie ons aan het eind van dit debat daarover kunnen informeren, want dat zou als leidraad kunnen dienen voor ons stemgedrag.
Mag ik nog één opmerking maken over het amendement van De Groenen? Wij vinden dat een goed amendement, omdat het recht op het doel afgaat. Een vriend van mij, die psychiater is, merkte op dat het zeer frustrerend moet zijn voor boeren, vooral in de varkens- of pluimveehouderij, dat hen thans de mogelijkheid wordt ontnomen om hun eigen voer te produceren, extra voer, dat zij hard nodig hebben nu zij geen gebruik kunnen maken van beendermeel, dat al jarenlang een vast onderdeel is van het dagelijks voer van varkens en pluimvee. Mijns inziens komt het amendement van De Groenen daaraan enigszins tegemoet.
Ik wil u verzoeken om nu voor dit verslag te stemmen. Ik hoop dat wij vooruitgang boeken en ik kijk, net als ieder ander in dit Parlement, verlangend uit naar de dag waarop braaklegging tot het verleden zal behoren.

Funk
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, het Europees Parlement en de Raad hebben voor de oogst van 1995/96 een uniform braakleggingspercentage van 10 % vastgesteld. Dit percentage geldt vanaf dat moment ook voor continue braaklegging. Nu discussiëren we erover om dit percentage terug te brengen tot 5 %, omdat de wereldwijde voorraden bij graan zijn afgenomen en de prijzen voor maïs en tarwe zijn gestegen en volgens mij hebben we graan nodig. Tegelijkertijd juich ik het toe dat het voorstel eerder komt dan tot nu toe, want de boeren hebben deze gegevens nodig bij hun teeltplanning die ze nu moeten gaan maken. Om deze reden is de informatie in juli bijzonder belangrijk, zodat er ook op tijd kan worden gepland.
De braaklegging heeft voldaan als maatregel om de marktoverschotten weg te werken en het evenwicht op de markt te herstellen. Ik ben ook niet voor hoge braakleggingspercentages, maar ik ben ervoor, beste collega's uit Frankrijk, dat we op deze velden regenereerbare grondstoffen telen. In Duitsland verbouwen we intussen al bijna 5 % regenererende grondstoffen. De natuur biedt ons een groot aantal op veel verschillende manieren bruikbare stoffen, koolhydraten, oliën, vetten, proteïnen, vezels, kleurstoffen en bijzondere toevoegingen die de industrie nodig heeft. Goede kansen zie ik ook voor biologisch afbreekbare en recyclebare grondstoffen voor verpakkingen en delen van auto-interieurs en in de landbouw voor de verbranding van vaste biomassa voor warmte- en stroomvoorziening. Maar ook het nut van braakliggende arealen voor de teelt van klavergras zou moeten worden overwogen, echter wel met de beperking dat de bedrijven dit veevoer voor hun eigen veehouderij moeten gebruiken.
Ten slotte kunnen de positieve milieu-aspecten van de regenereerbare grondstoffen, zoals de kooldioxideneutraliteit en het biologisch afbreken als voordelen voor de vraag worden genoemd. Ik ben dus niet voor braaklegging, maar ik ben ervoor dat de boeren grondstoffen verbouwen die de economie in de toekomst nodig heeft, want we zullen binnenkort weer genoeg graan hebben, dat zeg ik u nu al met grote zekerheid!

Hardstaff
Mijnheer de Voorzitter, evenals mijn collega de heer Hallam, wil ik de heer Gillis dank zeggen voor zijn verslag en het toejuichen dat wij dit besluit over het braakleggingspercentage voor bepaalde akkerbouwgewassen ruim van tevoren nemen. Onze boeren hebben zich er vooral over beklaagd dat zij in het verleden niet voldoende tijd kregen om verstandige besluiten te nemen.
Ik ben ook ingenomen met het amendement om een grotere produktie toe te staan van gewassen die als veevoer gebruikt worden, waardoor men kan afstappen van de onnatuurlijke gewoonte om herkauwers met dierlijke resten te voeren.
Naar mijn mening is het juist om het braakleggingspercentage in bepaalde arealen van 10 % tot 5 % te verlagen en ik hoop dat dit spoedig zal worden uitgebreid en ook zal gelden voor producenten van andere gewassen waaraan op de wereldmarkt een steeds groter tekort ontstaat. Dit dient vergezeld te gaan van een financiële stimulans om zowel de reeds bebouwde grond als het bijkomende land op milieuvriendelijke wijze te gebruiken met minder energieverbruik, alsmede van een aanmoediging om, waar mogelijk, op bosbouw over te gaan.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil eerst de heer Gillis danken voor de spoed en efficiëntie waarmee hij zijn verslag heeft samengesteld. Mijn dank gaat ook uit naar het Parlement dat dit voorstel van de Commissie met voorrang heeft behandeld, zodat de Raad de verordening kan goedkeuren.
De onderhavige verordening betreffende de braakleggingsverplichtingen voor het verkoopseizoen 1997/1998 moet de landbouwers in staat stellen hun werkzaamheden optimaler te organiseren, waarbij zij opgemerkt dat het nog te vroeg is om de omvang van de communautaire en mondiale graanoogst voor 1996 in te schatten.
De geringe graanvoorraden op de wereldmarkt maken het evenwel al mogelijk een voorstel in te dienen dat gericht is op de gevoelige vermindering van het verplichte braakleggingspercentage, zonder daarbij het risico te lopen dat de voorraden opnieuw het peil van vóór de landbouwhervorming bereiken.
De Commissie is van oordeel dat de verlaging van het braakleggingspercentage voor het oogstjaar 1997 tot 5 % zal leiden tot een evenwicht tussen de produktie van en de vraag naar granen, alsook tot het herstel van de graanvoorraden op een aanvaardbaar peil.
Als we - zoals wordt voorgesteld in de amendementen 2 en 5 - het braakleggingscijfer nog verder verlagen, bijvoorbeeld tot 0 %, zouden de voorraden te snel toenemen. Door een tijdelijke vermindering van het cijfer tot 0 % zou de non-foodproduktie daarenboven een schadelijke onderbreking beleven, wat de toekomst van deze mogelijkheid zeker negatief zal beïnvloeden.
We mogen niet vergeten dat de aldus ontstane situatie niet ongedaan kan worden gemaakt door bijzondere steunmaatregelen - die in strijd zijn met de internationale verbintenissen welke de Unie op dit vlak is aangegaan.
De Commissie is het wel eens met amendement 1, waarin het Parlement erop aandringt de buitengewone braaklegging voorlopig niet aan te wenden als instrument om de produktie te controleren en - daarom - tijdelijk af te schaffen.
Ze kan echter niet ingaan op het verzoek in amendement 3 om de toepassing van artikel 9 van verordening 1765/92 betreffende het aantal gronden dat voor braaklegging in aanmerking komt, facultatief te maken voor de lid-staten die niet ten volle gebruik maken van hun basisareaal. Als we dit voorstel aanvaarden, trekken we een van de grondslagen van de landbouwhervorming van 1992 in twijfel.
De Commissie schaart zich evenmin achter amendement 4 dat suggereert om op braakgelegde gronden de produktie van eiwithoudende gewassen toe te staan mits deze uitsluitend als veevoer in het eigen bedrijf worden gebruikt. Het voorstel druist duidelijk in tegen de voornaamste doelstelling van de braakleggingsregeling, met name de afstemming van de produktie van akkerbouwgewassen op de vraag.

Graefe zu Baringdorf
Mijnheer de Voorzitter, ik wil vóór de stemming over de wetgevende resolutie de Commissie nog eens vragen of ze bereid is om dit amendement 4 over te nemen nadat het Hoge Huis met grote meerderheid en met goedkeuring van bijna alle fracties amendement 4 heeft aangenomen. Uw verklaring die u zojuist hebt voorgelezen - maar misschien vraag ik nu teveel van u, omdat het niet uw gebied is - vind ik niet overtuigend, omdat er toch wel veevoer op deze arealen wordt verbouwd, vooral omdat het om de teelt van regenereerbare grondstoffen gaat waarbij de bijproducten als veevoer kunnen worden gebruikt. Dus deze argumentatie van de Commissie is niet steekhoudend. En daarom wil ik u nogmaals vragen om dit amendement nu over te nemen, voordat we stemmen.

De Voorzitter
Ik dacht, mijnheer Graefe zu Baringdorf, dat de commissaris zijn standpunt reeds had weergegeven, maar ik zal hem toch nog opnieuw het woord geven.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, ik kan de geachte afgevaardigde verzekeren dat de Commissie het probleem waarnaar hij heeft verwezen en dat in amendement 4 van het Parlement aan bod komt, nader zal onderzoeken.
De Commissie kan het amendement thans evenwel niet aannemen, omdat het - zoals ik zoëven reeds heb benadrukt - strijdig is met de bepalingen van de tijdelijke braakleggingsregeling die erop gericht is het aanbod van akkerbouwgewassen op de vraag af te stemmen.
Dat is de reden waarom ik zoëven verklaard heb dat de Commissie het amendement vandaag niet kan overnemen. Ik neem evenwel nota van de wens van het Parlement, en beloof dat de heer Fischler - de terzake bevoegde commissaris - en zijn diensten dit probleem zullen onderzoeken en in overleg met het Parlement zullen trachten op te lossen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Dan gaan we nu tot de stemming over.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Graefe zu Baringdorf
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, enerzijds wil ik mijn vreugde uiten over het feit dat we in het Parlement nu tenminste amendement 4 hebben goedgekeurd dat stelt dat nu een ecologische teelt van veevoer, zo is het in wezen bedoeld, op de braakleggingsarealen mogelijk is. Ik wil echter verklaren, waarom onze fractie, nadat de Commissie het voorstel niet had overgenomen, niet heeft gevraagd om terugverwijzing naar de commissie.
We zijn van mening dat het Parlement heeft geprobeerd om de boeren en boerinnen het braakleggingspercentage steeds op tijd voor het zaaien te laten weten. Dat is in dit geval eens gelukt. Daarom willen we nu niet voor vertraging zorgen, hoewel we van mening zijn dat het goedkeuren van dit voorstel dat wij hebben ingediend noodzakelijk is. Ik vertrouw nu op de woorden van de Commissaris die nu aan zijn collega's zal meedelen dat dit onderzocht moet worden. Bij de volgende wijziging die hier moet worden afgehandeld zullen we dit voorstel weer indienen en er wat harder tegenaan gaan als ze zeggen dat ze het niet overnemen. We vertrouwen er dan op dat de Commissie dit voorstel overneemt. Daarom hebben we dit nu ook toegestaan, nog afgezien van het feit dat het ook twijfelachtig is of we een meerderheid voor ons voorstel zouden hebben gekregen.

Rekeneenheid en omrekeningskoersen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0192/96) van de heer Jacob, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad (COM(96)0040 - C4-0155/96-96/0037(CNS)) tot wijziging van verordening (EEG) nr. 3813/92 betreffende de rekeneenheid en de omrekeningskoersen die in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid moeten worden toegepast.

Jacob
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het heel kort houden want ik meen dat er slechts twee amendementen op dit verslag zijn ingediend. Ik wil er ter inleiding aan herinneren dat, zoals alle collega's weten, de communautaire preferentie sinds de sluiting van de GATT-akkoorden een lachertje geworden is en er sterk op achteruit gegaan is omdat de variabele rechten zijn afgeschaft en omgezet in vaste rechten. De enige twee elementen van de communautaire preferentie die ons eigenlijk nog resten zijn het normalisatiebeleid, met de onvolkomenheden die we kennen, aangezien de VN-normen steeds vaker voorkomen dan de communautaire normen, en het monetaire mechanisme. Wij zijn aan dit mechanisme gehecht en ik wens persoonlijk dat we de landbouwomrekeningskoers behouden.
Wij beschikken inderdaad over twee omrekeningskoersen, hetgeen beheersmoeilijkheden stelt voor de Commissie. Ik begrijp dit wel omdat voor bepaalde produkten, volgens de wijze waarop ze worden ingedeeld, inderdaad eerder de ene dan de andere omrekeningskoers zal worden gebruikt. De landbouwomrekeningskoers, die 5 % hoger ligt, beschermt de markt beter en het voorstel van de Commissie, waarmee ik het grotendeels eens ben, streeft naar het gebruik van één enkele koers. Ikzelf wens echter dat de landbouwomrekeningskoers wordt gebruikt en niet de andere koers omdat de landbouwomrekeningskoers de markt beter kan beschermen.
Ik geef toe dat ik verrast ben dat de Commissie ervoor gekozen heeft om de andere koers als enige koers te gebruiken. Deze gewone douanekoers biedt onze markt veel minder bescherming, hoewel men heel goed weet dat muntschommelingen de markt aanzienlijk kunnen destabiliseren. Kijken we maar naar wat in de Verenigde Staten met de dollar gebeurt. Men begrijpt heel goed in hoeverre onze concurrenten onze markt kunnen veroveren al naargelang een dollar 5 of 10 Franse frank waard is.
Het eerste van de twee ingediende amendementen ligt dus volledig in de lijn van het standpunt van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en de Commissie, aangezien het één enkele omrekeningskoers wil gebruiken. Het tweede amendement, waarvoor geen meerderheid kon worden gevonden in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, wil niet de douanekoers maar de landbouwomrekeningskoers als enige omrekeningskoers gebruiken.

Santini
Mijnheer de Voorzitter, dit is een van die onderwerpen waarin onze burgers ons volgens mij afrekenen op ons vermogen om zuiver economische maatregelen op de praktijk van alledag toe te passen. Ik wil daarom de heer Jacob feliciteren met het gemak waarmee hij zich door dit debat heeft weten te loodsen, maar aangezien hij nu niet luistert, zal ik hem persoonlijk onder vier ogen wel feliciteren.
Tot dusver was het zo dat er op grond van een overgangsregeling die tot 30 juni jongstleden van kracht was, twee koersen golden: een maandelijkse douanekoers, op basis waarvan de jaarlijkse koersen werden toegepast, en deze jaarlijkse koersen, die beslist niet overeenkomen met de voortdurende monetaire schommelingen. Nu worden er evenwel landbouwkoersen ingevoerd voor een heel reeks van importen welke in grote lijnen passen bij besluiten die berusten op artikel 43 van het Verdrag, dat wil zeggen besluiten die onder het gemeenschappelijk landbouwbeleid vallen.
Omdat deze twee omrekeningskoersen moeilijk van elkaar te scheiden zijn, hebben ze veel onzekerheden ten aanzien van de toepassing teweeggebracht. Dat heeft de Commissie ertoe gebracht, uitgaande van een agromonetair standpunt, een voorstel voor wijziging van de verordening in te dienen om de ongemakken van dit dubbele omrekeningsstelsel weg te nemen, waardoor een en ander dus ook begrijpelijker wordt voor de belastingbetalers, en om ongerijmdheden op economisch vlak alsmede ingewikkelde wetgevingsprocedures te omzeilen.
Voorgesteld wordt dan ook om voor de invoer van alle landbouwprodukten alleen de maandelijkse douanekoers te hanteren. Zelf meent de Commissie evenwel dat doorvoering van haar voorstellen de communautaire preferenties maar heel weinig zou verlagen. Een groot aantal delegaties in de Raad stemmen niet in met verlaging van de communautaire preferenties, en hebben derhalve verzocht te onderzoeken of het mogelijk is de groene koers algemeen te gaan gebruiken. Dat zou echter politieke en ook juridische problemen kunnen opwerpen, omdat een algemene toepassing van de landbouwkoers op de invoer van alle landbouwprodukten op haar beurt weer het risico met zich mee zou kunnen brengen dat de handelspartners van de Unie nieuwe onderhandelingen eisen vanwege het beschermen van de grenzen. Dat betekent dat alles weer van voren af aan zou beginnen.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, in het onderhavige verslag over het voorstel voor een verordening betreffende de rekeneenheid en de omrekeningskoersen die in het kader van het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid moeten worden toegepast, is een neiging tot vereenvoudiging te zien van een situatie die al te gecompliceerd dreigde te worden. De situatie moge gecompliceerd zijn, in het kader van de regelingen die betrekking hebben op het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid is dat bepaald geen uitzondering, en elke vorm van vereenvoudiging is dan ook te verwelkomen; zo meteen zal ik toelichten waaruit die vereenvoudiging bestaat.
Als gevolg van de huidige situatie ontstaan er economische incoherentie en administratieve complicaties die fouten in de hand werken, en die leiden tot situaties welke vanuit juridisch oogpunt niet altijd even duidelijk zijn. Vanuit dit gezichtspunt biedt het voorstel van de Commissie verschillende voordelen omdat het de situatie wil vereenvoudigen.
In de eerste plaats zal hierdoor meer juridische zekerheid ontstaan, terwijl de kans dat zich geschillen voordoen, kleiner wordt. Verder zullen de monetaire schommelingen afnemen, en uit de ervaring blijkt dat die schommelingen, met het systeem van de maandelijkse douanekoers, enkel relevant zijn voor die lid-staten die niet deel uitmaken van het Europese Monetaire Stelsel. Bovendien zullen er minder administratieve complicaties zijn, hetgeen het beheer van het midden- en kleinbedrijf zal vergemakkelijken. Het stelsel zal er dus doorzichtiger op worden.
Door de combinatie juridische onzekerheid en administratieve complicaties zijn er vele fouten gemaakt, waaraan weer economische kosten verbonden waren. Toch schuilt er een probleem in het Commissie-voorstel, en dat zit hem in de overschakeling van de landbouwomrekeningskoers op de maandelijkse douanekoers; aangezien de maandelijkse douanekoers door zijn opbouw lager ligt dan de landbouwomrekeningskoers, leidt het voorstel van de Commissie tot minder bescherming aan de grenzen, en daardoor van de communautaire preferentie.
Toch mogen een tweetal zaken niet over het hoofd worden gezien: enerzijds, dat het toepassingsgebied van het voorgestelde systeem voor alle landbouwprodukten geldt. Er worden echter ook landbouwprodukten ingevoerd die voor de Europese Unie van weinig betekenis zijn, en daarom zijn de belangrijkste produkten in een beperkte groep produkten ondergebracht, waardoor er problemen ontstaan voor het geheel van deze produkties.
Het zou echter naïef zijn te denken dat het stelsel van de communautaire preferentie, dat toch al in een niet al te beste conditie verkeert, nog verder zou worden aangetast door het onderhavige voorstel. De kern van het probleem zit hem in het hoge tempo waarmee de Unie preferentiële akkoorden is gaan sluiten met derde landen. In feite bestaat er voor de meeste landbouwprodukten, waarvan de invoer soms aanzienlijk is, wel een preferentieregeling, hetgeen het effect van dit stelsel in hoge mate beperkt. De communautaire preferentie is op haar retour, en ik zou er hier aan willen herinneren, mijnheer de Voorzitter, dat het om een basisprincipe van het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid gaat.
Het probleem schuilt echter niet alleen in de omrekeningskoersen, maar het heeft ook te maken met de preferentiële akkoorden die worden gesloten. Het probleem is feitelijk dat de landbouw een niet onaanzienlijk deel van de kosten van het buitenlands beleid van de Europese Unie voor zijn rekening neemt, en wat groenten en fruit betreft, die onder meer worden verbouwd in de regio Murcia - waar ik woon -, is de situatie nog erger; het zijn deze produkten die het meest worden getroffen door de preferentiële akkoorden, zodat de gevolgen hiervan zich in het bijzonder doen gevoelen in de mediterrane landbouwregio's.
In sommige aspecten is het Commissie-voorstel schokkend te noemen. Zo is het bijvoorbeeld schandalig dat de Commissie in haar voorstel voor de herziening van de gemeenschappelijke marktordening van groenten en fruit heeft geopperd, het beheer van de markt voor een deel door de landbouwers zelf te laten betalen, terwijl het verband tussen de invoer en het overschot op deze markten zonder meer duidelijk is. Daarom moeten dit soort problemen dan ook in acht worden genomen.
Het is en blijft wenselijk de landbouwwetgeving te vereenvoudigen, mits het tenminste om een echte vereenvoudiging gaat, en wat dit verslag betreft, mijnheer de Voorzitter, hebben we inderdaad met een vereenvoudiging te maken. Dat kunnen we echter niet zeggen van de ideeën van de Commissie om het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid te vereenvoudigen, want in de praktijk worden die vertaald in de ontmanteling, renationalisering en het experimenteren met beleidsvormen waarvan de effectiviteit moet worden betwijfeld omdat die nog niet bewezen is.
Mijnheer de Voorzitter, we kunnen altijd nog proberen om voor handhaving van de communautaire preferentie te pleiten, of om te voorkomen dat het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid verdwijnt. Maar wat het onderhavige geval betreft, geloof ik dat de situatie door wijziging van de koersen een stuk zou worden vereenvoudigd en doorzichtiger zou worden, terwijl de negatieve effecten uiterst beperkt zullen zijn.

des Places
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, het voorliggende dossier is bijzonder moeilijk omdat het zo technisch is. Het is dan ook toevertrouwd aan een eminent rapporteur als de heer Jacob.
Ik ben heel gevoelig voor zijn betoog en in het bijzonder voor de argumenten inzake de administratieve vereenvoudiging: het bestaan van twee omrekeningskoersen, de douanekoers en de landbouwomrekeningskoers, stelt toepassingsproblemen voor importbedrijven. Dit is de zin van amendement 1 dat onze fractie heeft ingediend. Ik hoop dat het wordt aangenomen door onze Vergadering, want het heeft het voordeel dat het de formulering van de tweede overweging van het voorstel voor een verordening vervolledigt.
Mijnheer de commissaris, waarom hebben jullie echter verkozen de landbouwomrekeningskoers te vervangen door de douanekoers? Hier kan ik jullie niet goed volgen. Het verschil tussen beide koersen bedraagt immers 5 %. Waarom hebben jullie gekozen voor de meest ongunstige oplossing voor de communautaire landbouw? Wij kiezen andermaal voor de oplossing die afbreuk doet aan het voorrecht van de communautaire preferentie. De Commissie is de enige organisatie ter wereld die stelselmatig de invoer uit derde landen begunstigt.
Amendement 2 van onze fractie heeft tot doel de keuze van de omrekeningskoers te wijzigen. Wij zijn voor de landbouwomrekeningskoers en tegen de douanekoers. Kortom, wij willen het preferentiebeginsel privilegiëren. Vele van de hier aanwezige collega's maken deel uit van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling. Zij hebben het vaak over de communautaire preferentie maar mijns inziens plaatsen zij, wanneer het erop aankomt te stemmen, de belangen van de Commissie boven die van de landbouwers.
Geachte collega's, mijn fractie vraagt jullie dan ook ons amendement 2 aan te nemen, zodat wij onze landbouwers toch ooit eens kunnen tonen dat het Europees Parlement hen wil beschermen. Ik wil eraan herinneren dat de landbouw en het platteland in zijn geheel een essentieel element vormen voor het evenwicht van onze Europese samenleving.

Martin, Philippe-Armand
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn hier uiteraard met zijn allen vóór een administratieve vereenvoudiging voor alle economische operatoren maar deze administratieve vereenvoudiging mag niet worden gebruikt als alibi om het beginsel van de communautaire preferentie vrijwillig verder af te zwakken.
In het huidige stelsel bestaan er twee koersen om de invoerrechten voor landbouwprodukten te berekenen: de douanekoers en de landbouwomrekeningskoers. Het lijkt me logisch dat we naar één enkele koers streven maar waarom kiezen voor de douanekoers, die uiteraard een niet te verwaarlozen verschil vertoont in vergelijking met de landbouwomrekeningskoers?
Ik zal de twee ingediende amendementen dan ook steunen. Ze streven immers naar dezelfde administratieve vereenvoudiging als het voorstel van de Commissie maar willen hierbij het beginsel van de communautaire preferentie en rechtvaardigheid tussen de lid-staten bewaren.
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, wil ik nog verduidelijken dat het voorstel van de Commissie een ernstig precedent vormt, dat het Europese agromonetaire mechanisme aantast.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil eerst de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en haar rapporteur, de heer Jacob, danken voor hun steun aan het Commissievoorstel.
Monetaire regelingen in verband met de landbouwsector zijn meestal uiterst ingewikkeld en - daarom - niet makkelijk te vereenvoudigen zonder wezenlijke belangen te raken. Die vaststelling geldt ook voor het onderhavige voorstel dat een belangrijke administratieve vereenvoudiging inhoudt waarmee een eind wordt gemaakt aan een foute financiële praktijk.
Het voorstel betreft de aanwending van één enkele wisselkoers voor de omrekening in nationale valuta die wordt toegepast op de diverse bedragen en rechten, zekerheden, enz. welke in ecu worden berekend en bij de invoer geïnd, waardoor de tot dusver geldende - dubbele - koers wordt afgeschaft en er een eind komt aan het gebruik dat de invoerrechten zonder enige financiële logica nu eens overeenkomstig de groene koers dan weer op basis van de maandelijkse douanekoers worden omgerekend. Hoewel ons voorstel tot gevolg heeft dat bepaalde bedragen bij de omrekening in nationale valuta lichtjes verlagen, zijn de kosten van deze maatregel onbeduidend in vergelijking met die van de marktfluctuaties, welke de middelen van de landbouw zelf beïnvloeden.
De invoering van één enkele wisselkoers heeft in de praktijk geen gevolgen voor de communautaire preferentie, omdat de maatregel slechts een geringe invloed heeft op de besluiten om landbouwprodukten al dan niet in te voeren.
Daar het voorstel van de Commissie evenmin wettelijke of internationale complicaties met zich brengt, moeten we zeker de gelegenheid te baat nemen om deze administratieve vereenvoudiging door te voeren - die trouwens door de landbouwers al geruime tijd wordt gevraagd, geenszins tegen de belangen van de Gemeenschap indruist en het voordeel biedt dat de fouten en gerechtelijke conflicten worden voorkomen welke zich tot dusver hebben voorgedaan als gevolg van het dubbele stelsel van omrekeningskoersen.
Men kan zich uiteraard de vraag stellen waarom geopteerd wordt voor de veralgemening van de maandelijkse douanekoers en niet van de landbouwomrekeningskoers. Ik wil er in dit verband op wijzen dat geen van beide koersen de communautaire preferentie beïnvloedt. De invoering van de groene koers - die geen enkel voordeel voor de Unie inhoudt - kan door onze handelspartners evenwel worden beschouwd als een provocatie en daarom aanleiding geven tot onnodige moeilijkheden met derde landen.
De Commissie kan derhalve de twee amendementen van het Parlement niet aanvaarden. Het eerste is namelijk in strijd met de drijfveer achter haar voorstel - en heeft er overigens weinig mee te maken - terwijl het tweede gericht is op het behoud van het huidige stelsel en dus op de opheffing van het voorstel.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Dan gaan we nu tot de stemming over.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Extra premie voor schapevleesproducenten in Ierland en Noord-Ierland
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0209/96) van de heer Gillis, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad (COM(96)0152 - C4-0315/96-96/0102(CNS)) tot vaststelling van een extra premie voor schapevleesproducenten in niet-probleemgebieden van Ierland en, in het Verenigd Koninkrijk, Noord-Ierland .

Gillis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag een woord van dank richten tot u allen met betrekking tot het verslag over de braaklegging, ik vind dat wij het zeer vlot afgehandeld hebben. Omdat het vrijdagmorgen is en iedereen graag aan de lange reis naar huis wil beginnen, hoop ik dat wij dit ook heel snel kunnen afdoen, het is een zeer kort verslag.
In het voorjaar van 1995 stortte de schapenmarkt in Ierland volledig in. De prijzen kelderden; producenten leden ernstige verliezen door een sterke prijsdaling, met name voor de vroeggeboren lammeren. Deze producenten zijn onontbeerlijk voor de handel in schapevlees, daar zij hun lammeren produceren en op de markt brengen buiten het hoofdseizoen, waardoor zij het gehele jaar door voor een voortdurend aanbod van dit kwaliteitsprodukt zorgen. Dit betekent dat er geen sprake meer is van seizoengebondenheid en dat er geen voorraden opgeslagen hoeven te worden en het gaat in feite om een natuurlijke vorm van produktie. Deze lammeren worden gewoonlijk buiten het seizoen geboren, in november, december of januari, en daarom is het een zeer dure zaak ze te produceren. Zij hebben een voeder van granen nodig en moeten op stal gehouden worden.
Het onderhavige voorstel beoogt de verlening van een extra premie van 6, 5 ecu per ooi in de laaglanden, dat wil zeggen in de niet-probleemgebieden. Mijnheer de Voorzitter, ik meen dat u bij uw aankondiging zei in de minder bevoorrechte gebieden, maar het zijn in feite niet de minder bevoorrechte gebieden en deze maatregel geldt slechts voor één jaar, namelijk het voorjaar van 1995. De steun is bestemd voor ongeveer 10.000 schapenhouders in Ierland en Noord-Ierland en zal helpen de in 1995 geleden verliezen te verlichten. Gehoopt wordt dat deze maatregel de boeren zal aanmoedigen om deze vorm van lammerenproduktie voort te zetten en de premie moet hen in feite wel aanmoedigen om het gehele jaar door te blijven leveren aan een waardevolle markt. Dit is iets dat wij in heel Europa al heel lang proberen te stimuleren: de seizoengebondenheid uit te bannen.
Het is van groot belang dat het Parlement zo spoedig mogelijk zijn goedkeuring aan dit voorstel hecht, opdat dit geld zonder vertraging aan deze boeren kan worden uitbetaald om hen aan te moedigen deze produktie voort te zetten. Anders zullen zij terugvallen op een goedkopere vorm van produktie en zullen die waardevolle markten voor ons verloren gaan.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn waardering uitspreken voor de wijze waarop de Commissie dit voorstel heeft ingediend. Het is een bijzondere maatregel voor Ierland en Noord-Ierland. Boeren en schapenhouders in Ierland hebben altijd al aangevoerd dat de regeling voor schapevlees niet in de gehele Europese Unie dezelfde omstandigheden schept. Wij stellen de richtprijs vast en baseren de compensatie vervolgens op de gemiddelde marktprijs. De Gemeenschap is echter een groot gebied en Ierland is een eiland en ligt ver weg van zijn voornaamste markten. Daarom kan de prijs in Ierland vaak sterk verschillen van die in de rest van de Europese Unie. Dat is in dit geval gebeurd.
De schapevleesregeling wordt soms ernstig bekritiseerd vanwege de kosten per kilo geproduceerd vlees. Als men de regeling op die manier bekijkt, begrijpt men het beleid echter verkeerd. Er zijn 70.000 schapevleesproducenten in de Europese Unie en 80 % van hen woont in benadeelde gebieden. Dat betekent dat zij in die gebieden niet veel anders kunnen doen. Het enige alternatief zou zoogkalveren zijn. Als u kijkt naar het verhoudingsgetal voor veestapels, zult u zien dat als de vier of vijf ooien vervangen worden door één koe - want dat is het equivalente aantal - het veel duurder is om koeien op dit land te houden en bovendien wordt er dan een produkt geproduceerd waarvan wij een overschot van anderhalf miljoen ton hebben.
Het schapevleesbeleid is daarom een zeer goed beleid. Het steunt probleemgebieden in het noorden en zuiden van de Gemeenschap. Tegelijkertijd draagt het bij tot een vermindering van de hoeveelheid geproduceerd rundvlees. Ik complimenteer de Commissie met de flexibiliteit die zij met de indiening van dit voorstel aan de dag heeft gelegd. Het leidt geenszins tot een toename van de produktie en er is betrekkelijk weinig geld mee gemoeid. Het laat zien dat, hoe groot de Europese Unie ook is, wij over instellingen beschikken die in staat zijn de problemen aan te pakken die van dag tot dag rijzen. Dat geeft de mensen vertrouwen, met name in de randgebieden.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij aansluiten bij mijn Ierse collega's en mijn erkentelijkheid betuigen voor de reactie van de Commissie op het verzoek dit zeer ernstige probleem voor de Ierse producenten van vroeggeboren lammeren te helpen verlichten. Willen wij het volledige potentieel van de agrarische hulpbronnen van Europa tot het uiterste benutten, dan moeten wij zoveel mogelijk waarde toevoegen aan de eigen hulpbronnen van de plattelandsgebieden. Nergens hebben wij de kans zozeer voorbij laten gaan als in de wolverwerking. Er zijn bijna honderd miljoen schapen in Europa en toch hebben wij geen duurzame wolsector in de Europese Unie.
Ierland is de op vier na grootste producent van schapevlees en wol. Toch exporteren wij al die wol onverwerkt. Waarom zouden wij in Europa deze kans en dit potentieel overdragen aan Nieuw-Zeeland en Australië? Het verslag over de wolsector, dat onlangs door het Parlement is goedgekeurd, geeft redelijke en uitvoerbare voorstellen voor een gestructureerd en voldoende rendement opleverend programma om de Europese wolsector te ontwikkelen en het Parlement moet druk uitoefenen op de Commissie om haar ertoe te brengen spoedig voorstellen in te dienen voor de totstandbrenging van die duurzame wolsector in de Europese Unie.

Rehn, Olli
Mijnheer de Voorzitter, ik heb de groene velden in Ierland gezien, toen ik kortgeleden een bezoek bracht aan Cork en omgeving. Ik begreep wat het belang is van de landbouw en de produktie van schapevlees voor de Ieren en de Ierse landbouw. Ik ben het volkomen eens met rapporteur Gillis en de Commissie landbouw dat de ramp, die de schapevleesproducenten tengevolge van de prijsschommelingen getroffen heeft, naar redelijkheid moet worden gecompenseerd. De traditionele produktie staat al op de tocht en het is moeilijk om ons Ierland voor te stellen zonder enige schapevleesproduktie van betekenis. De situatie in Ierland en het verslag-Gillis nopen ons tot het vergelijken van de schapevleesproduktie in de verschillende perifere gebieden in de Europese Unie, in het bijzonder in de gebieden waar ongunstige omstandigheden heersen. Het beleid van de Raad op het gebied van de schapevleesproduktie valt moeilijk te begrijpen. Terwijl terecht wordt gesproken over extra steun aan de schapevleesproduktie in Ierland, wordt er tegelijkertijd overduidelijk aangestuurd op de ondergang en de opheffing van deze sector in Finland. Finland is tot nu toe niet zelfvoorzienend voor wat betreft schapevlees, maar naast het feit dat de produktie nauwelijks meer rendabel is, levert ook de wol niets meer op. Het is duidelijk dat de voortzetting van de schapenhouderij in Finland snelle maatregelen vereist.
Helaas is de schapenhouderij slechts een voorbeeld van het feit dat de uitbreiding van het landbouwbeleid naar de noordelijkste gebieden van de Unie, ten noorden van Stockholm en Helsinki, niet op rechtvaardige wijze heeft plaatsgevonden. De boeren in Zuid-Finland dreigen zoals zoveel boeren in deze traditioneel schoonste landbouwlanden van de Unie hun produktie te moeten beëindigen, omdat het niet meer rendabel is. De normale produktie-afhankelijke steun is in de noordelijke gebieden onrechtvaardig laag, omdat het produktieniveau daar altijd lager is.
Ik verwacht dan ook, mijnheer de Voorzitter, dat de Commissie landbouw de lidstaten evenredig zal behandelen, wanneer de landbouw in die landen met ernstige problemen te kampen krijgt, zoals nu het geval is in Ierland en eveneens in Finland. Hoe is het mogelijk dat de commissie niet de noodklok heeft geluid, toen de inkomens van de boeren in Finland vorig jaar, tijdens het eerste lidmaatschapsjaar, gemiddeld met ruim 25 % omlaaggingen, soms zelfs met 40 % en voor de producenten van graan, eieren en varkensvlees zelfs nog meer?
Het Europees Parlement heeft in het voorjaar van 1994 het toetredingsverdrag tussen de Europese Unie en Finland geratificeerd. In artikel 141 van dat verdrag wordt bepaald dat aan de landbouw in Zuid-Finland op grond van de uitzonderlijke omstandigheden ter compensatie steun verleend kan worden wanneer zich ernstige problemen voordoen. Moet het Europees Parlement na de ratificatie van het toetredingsverdrag niet erop toezien dat de geest en de letter van dit verdrag niet worden geschonden? Ik verwacht dat de Commissie landbouw ook de Finse boeren energiek zal verdedigen, net als de Ierse schapevleesproducenten.

Graefe zu Baringdorf
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Gilles, als het erom gaat dat boeren en boerinnen in Europa subsidie krijgen, sta ik aan uw kant. Ook al gaat het nu om de Ierse schapenhouders. Alleen vind ik deze subsidie niet de juiste oplossing. We zullen ons wat de verordening betreft onthouden van stemming.
Maar datgene wat u voorstelt is niet iets voor de toekomst. Dat hebben we zojuist bij de spreekbeurt van onze Finse collega gehoord. Als er aan de ene kant subsidies worden verstrekt als de prijzen op de markt instorten, dan betekent dat dat er voor deze schapenhouders een mogelijkheid is om te blijven bestaan, al is het dan zo goed en zo kwaad als het gaat en met lage prijzen op de markt, terwijl anderen die een dergelijke subsidie niet krijgen daardoor in grote problemen raken. Bovendien hebt u niet voorgesteld om een glijdende schaal in te voeren zoals die bij de benadeelde regio's immers aanwezig is. Dat betekent dat wanneer u een premie per schaap geeft, deze premie hoogstwaarschijnlijk niet bij de boeren zal belanden, maar dat de handel ze zal doorberekenen, wat de prijs nog meer zal drukken en waardoor de Finse boeren en schapenhouders weer in moeilijkheden zullen komen.
Een ander punt betreft de bewering dat er moet worden gerevalueerd. Het schapenvlees wordt niet opgewaardeerd door premies van de EU, door publieke gelden. Hier kan hoogstens een verlies worden gecompenseerd. Opgewaardeerd wordt schapenvlees doordat het op de markt waarde heeft, doordat het Ierse schapenvlees in Europa een naam heeft. De consumenten zijn bereid om daarvoor te betalen. We gaan de verkeerde kant op als we denken dat we markt zouden kunnen stabiliseren door publieke gelden erin te pompen. Dat is een verkeerde manier en heeft niets te maken met kwaliteit. Desalniettemin gun ik de Ierse schapenhouders natuurlijk het geld dat ze nu van de EU krijgen uitbetaald.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil eerst zowel de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling - en haar rapporteur, de heer Gillis - als de Begrotingscommissie - en haar rapporteur voor advies, de heer Gallagher - danken voor de wijze waarop ze aan dit voorstel hebben meegewerkt.
Het onderwerp dat we thans behandelen, betreft de schapevleessector en de ongunstige toestand van de betrokken markt gedurende een beperkte kritieke periode, met name in het voorjaar van 1995. De schapevleesproduktie in Ierland is seizoensgebonden, en de rentabiliteit ervan is in het voorjaar - wegens de hoge kosten van veevoeders in die periode - afhankelijk van de marktprijzen. In het voorjaar van 1995 deden zich een reeks omstandigheden voor, zoals het uitzonderlijk ruime aanbod van schapevlees uit Noord-Europa, die hebben geleid tot lage marktprijzen in heel Ierland. Hoewel de Commissie maatregelen heeft genomen om de opslag van schapevlees door particulieren te steunen, heeft de markt zich slechts heel langzaam hersteld.
De Raad toonde zich bij de vaststelling van maatregelen inzake het landbouwprijzenpakket van 1995 ongerust over de evolutie van de prijzen voor schapevlees in Ierland en Noord-Ierland. Daar hij zich bewust was van de financiële gevolgen voor de betrokken producenten, verklaarde hij zich in december 1995 bereid een voorstel van de Commissie goed te keuren dat voorziet in de verlening van een extra premie voor schapevlees die zich strikt tot het verkoopseizoen 1995 beperkt.
Het onderhavige voorstel, dat de onrust van de Raad en diens bereidheid tot actie weerspiegelt, voorziet in een extra premie van 6, 5 ecu per ooi, welke - ik herhaal - alleen wordt toegekend voor het verkoopseizoen 1995 aan producenten in niet-probleemgebieden van Ierland en Noord-Ierland. De totale uitgaven voor deze bijkomende forfaitaire steun bedragen minder dan 10 miljoen ecu en komen ten laste van de begroting 1996.
Tenslotte wil ik nog antwoorden op de opmerking van de heer Olli Ilmari Rehn. Ik wens er namelijk op te wijzen dat de Commissie op de hoogte is van de problemen waarmee de Finse veetelers te kampen hebben, en ervan in kennis werd gesteld dat de bevoegde Finse autoriteiten reeds maatregelen terzake hebben genomen. De Commissie, die de toestand op de voet volgt, is bereid met de Finse instanties samen te werken om dit vraagstuk te regelen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Papoutsis.
Het debat is gesloten.
We gaan over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Ahlqvist en Theorin
Wij hebben ervoor gekozen om ons van stemming over dit verslag te onthouden. Het lijkt absurd om nu 9, 5 miljoen ecu uit te betalen omdat producenten van vroeg geboren lammeren tijdens het voorjaar van 1995 zijn getroffen door een prijsdaling. Er zijn vele bedrijfstakken die door prijsdalingen worden getroffen en hogere kosten binnen hun bedrijf hebben gedurende bepaalde periodes van het jaar. Zuiver principieel kan de EU niet alle branches die dit probleem kennen, gaan financieren. Daarom lijkt het ons absurd om dit verslag te steunen.

Protocol bij de overeenkomst met het Vorstendom Andorra
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0241/96) van de heer Galeote Quecedo, namens de Commissie externe economische betrekkingen, over het voorstel voor een besluit van de Raad (COM(95)0745 - C4-0383/96-96/0009(CNS)) betreffende de sluiting van het Protocol bij de Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Economische Gemeenschap en het Vorstendom Andorra ingevolge de toetreding van de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden tot de Europese Unie.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, mijn collega Galeote heeft zich heel intensief beziggehouden met dit verslag en deze overeenkomst. Daarom vindt hij het des te spijtiger dat hij vandaag niet zelf het verslag kan toelichten. Het is mij echter een genoegen en een grote eer om hem te vervangen en wel om twee redenen: de eerste reden is dat ik uit een lid-staat kom die ver van Andorra af ligt. Maar we moeten inzien dat we als Europese Unie een gemeenschap zijn waarin ook Spanje aan de Republiek Tsjechië grenst en ook Beieren aan Andorra. En ik ben van mening dat deze gemeenschap waarin we niet slechts regionaal zijn georiënteerd, maar de problemen als geheel zien, van wezenlijk belang is voor de toekomst. Ten tweede, en dat vind ik ook belangrijk: Andorra is een staat die bijzondere banden en betrekkingen met de Europese Unie heeft. De beide vorsten zijn staatsburgers van de Europese Unie, één van hen is zelfs staatspresident van een lid-staat van de Europese Unie. Van de 64.000 inwoners die Andorra heeft zijn er maar 13.000 Andorrezen, de anderen zijn eveneens Europese staatsburgers, namelijk Fransen, Spanjaarden en Portugezen. En niet alleen daarom, maar ook vanwege de historische en economische banden van de Europese Unie met Andorra moeten we, hoewel het om een klein land gaat, aan dit land zeker belang hechten.
Het is dit land gelukt om in een omgeving die door armoede wordt gekenmerkt, die zeer schraal is, die door de natuur niet is gezegend, een opmerkelijke welvaart te bereiken. Het bruto binnenlands product per hoofd bedraagt 15.000 dollar, d.w.z. de mensen hebben met vlijt en vindingrijkheid in een moeilijke situatie, waarin men zou kunnen denken dat ze allemaal als aalmoezeniers zouden willen leven, zelf iets van hun leven gemaakt en hebben dit land op een indrukwekkende manier ontwikkeld.
Ik ben van mening dat dit voor ons aanleiding moet zijn om voor de kleine staten in Europa meer respect op te brengen dan we normaal gesproken doen. Als Europa wordt geconstrueerd zoals wij dat willen, mag het niet centralistisch zijn, maar moet het de regio's en de volkerengroepen beschermen als rechtsgemeenschap en moet het ook de kleine staten hun plaats geven. Als ik zo vaak hoor dat Slovenië niet klaar is om toe te treden omdat het zo klein is - terwijl alleen al de hoofdstad ervan meer inwoners heeft dan één van onze lid-staten, welke ik ook zeer waardeer. Als men zegt dat Malta te klein is om in de Europese instellingen te worden vertegenwoordigd dan zou dat natuurlijk al helemaal gelden voor de echt kleine staten in Europa.
Maar ik vind dat die van groot belang zijn, niet alleen vanwege hun historische en culturele rol, maar omdat ze symbolen van vrijheid zijn, omdat ze overzichtelijke ruimten zijn in een Europa dat veel te vaak neigt tot gigantomanie. En ik ben van mening, juist als vertegenwoordiger uit een vrij grote lid-staat, dat we aan de kleine, overzichtelijke staat in Europa een nieuw belang zouden moeten hechten. Juist daarom ben ik blij dat deze op zich technische aanpassing die door de uitbreiding is ontstaan, ons de kans biedt om hier eens het lof van het kleine staatje in Europa te zingen.

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, in de eerste plaats kan ik u met blijdschap zeggen dat mijn fractie, de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, het Protocol bij de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en Andorra na de meest recente uitbreiding van de Europese Unie, zal ondersteunen. Het is van groot belang dat we rekening houden met de realiteit van Andorra in het kader van Europa, alsmede met zijn verhouding tot de Europese Unie.
Andorra heeft een geheel eigen karakter, zowel in politiek, sociaal als in economisch opzicht, en het land heeft gedurende de laatste jaren een belangwekkende ontwikkeling doorgemaakt, nadat het in 1993, toen het een democratische grondwet kreeg en werd opgenomen in de Verenigde Naties en in de Raad van Europa - om een paar internationale organen te noemen -, een soevereine staat was geworden. De huidige regering, onder leiding van president Marc Forné, van de Partit Liberal Andorrà, heeft een belangrijk project voor de internationale en Europese beeldvorming ter hand genomen, net zoals de modernisering van de Andorrese economie binnen de meest strikte normen van de Westeuropese economieën, zodat er niet, zoals in de toelichting van het verslag, van een belastingparadijs kan worden gesproken. Integendeel, een van de belangrijkste inspanningen van de Andorrese regering is gericht op het adequaat functioneren van de instellingen en mechanismen van de Andorrese staat, die, zoals ik al zei, volstrekt gelijkwaardig zijn aan die van de staten en de economieën van de Europese Unie. Deze handelwijze wordt nagevolgd door andere organen die op economisch en sociaal gebied een rol spelen, zoals bijvoorbeeld de Banca Andorrana, die een gedragscode heeft aangenomen die vrijwel gelijk is aan die welke wordt aangehouden door de Vereniging van het Bankwezen van de Europese Unie.
Het is zaak dat de Europese Unie op zeer intensieve wijze met de Andorrese staat samenwerkt, en hiertoe dient de belofte van de Europese Raad van Madrid van december vorig jaar te worden verwezenlijkt om een samenwerkingsovereenkomst op te stellen die onder meer de mogelijkheid schept, om gezamenlijk projecten uit te voeren voor grensoverschrijdende samenwerking op een terrein dat in landschappelijk, toeristisch en economisch opzicht bijzonder interessant is: Andorra ligt immers in het gebied waar we het hooggebergte van de Pyreneeën aantreffen, dat voor de Europese Unie een speciale rol speelt in het kader van de bevordering van de communicatie, plattelandsontwikkeling en interregionale samenwerking, zoals de heer Posselt al gezegd heeft, en om de vooruitgang in hooggelegen bergstreken te bevorderen, die door samenwerking met de staat Andorra ongetwijfeld zou worden geconsolideerd.
Kortom, mijnheer de Voorzitter, dames en heren, waar het hier om gaat, is dat we de - zonder enige twijfel belangwekkende - ontwikkeling ondersteunen van een land dat zijn oorsprong heeft in de Middeleeuwen, dat tot het jaar 1993 een prinsdom was dat zowel onder het gezag van de president van de Franse Republiek als van de bisschop van Seo de Urgel viel, een land dat in korte tijd een moderne, democratische staat is geworden - het wordt aan alle kanten begrensd door de Europese Unie -. Gezien deze ontwikkeling zullen wij dit Protocol uiteraard ondersteunen, maar tevens willen wij er bij de Raad en de Commissie op aandringen, dat zij zich in het bijzonder inzetten voor dit samenwerkingsakkoord dat vorig jaar al is overeengekomen op de Europese Raad van Madrid.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik dank de heren Posselt en Gasóliba i Böhm voor hun interventies waarin ze terecht hebben benadrukt dat dit debat ons de kans biedt te wijzen op het belang van de samenwerking tussen de Unie en Andorra.
Ik schaar me tevens achter de opmerking van de heer Posselt dat het respect voor kleinere lid-staten een van de beginselen is die aan de Europese Unie ten grondslag liggen.
Het protocol dat thans ter goedkeuring aan het Parlement werd voorgelegd, heeft alleen ten doel aan de overeenkomst die in 1990 met het Vorstendom van Andorra werd gesloten, de aanpassingen aan te brengen die noodzakelijk zijn in verband met de toetreding van Oostenrijk, Zweden en Finland tot de Europese Unie.
De toetredingsakte van de drie nieuwe lid-staten voorziet namelijk dat bepaalde overeenkomsten tussen de Unie en derde landen - indien nodig - worden aangepast aan de nieuwe situatie die door de uitbreiding van de Unie is ontstaan. Eén van die akkoorden is de overeenkomst met Andorra die met dat land een douane-unie voor industriële produkten instelt en dus in de eerste plaats een commercieel karakter heeft. De Commissie, die de overeenkomst heeft onderzocht, is tot de vaststelling gekomen dat de bepalingen ervan - globaal genomen - ook op de drie nieuwe lid-staten kunnen worden toegepast.
De douane-unie met het Vorstendom van Andorra kon na de toetreding van Oostenrijk, Zweden en Finland dan ook onmiddellijk tot de nieuwe lid-staten worden uitgebreid. Aan de overeenkomst met Andorra moeten slechts enkele aanpassingen van minder belang worden aangebracht. Het gaat hoofdzakelijk om wijzigingen van taalkundige aard, alsook om een tijdelijke bepaling met betrekking tot Oostenrijk die intussen niet meer geldt. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dat is de reden waarom het protocol bij de overeenkomst met Andorra vandaag ter goedkeuring aan het Parlement wordt voorgelegd.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
We gaan nu over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

De Voorzitter
Het woord is aan de heer Hallam, voor een motie van orde.

Hallam
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek niet vaak over het onderwerp Andorra. Het is niet iets waar ik erg opgewonden van raak! Ik wil er echter op wijzen dat ik hier op vrijdagmorgen gestemd heb. Ik wil dat in de Notulen wordt vermeld dat 332 leden van dit Parlement woensdag tegen schrapping van de vergaderingen op vrijdagmorgen gestemd hebben.
Ik zou graag willen weten waar die 332 leden vanmorgen zijn!

De Voorzitter
Mijnheer Hallam, ik veronderstel dat zij op vakantie zijn in Andorra, een schitterende plek om een prettig weekendje door te brengen.
Het woord is aan mevrouw Lulling voor een motie van orde.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het hebben over hetgeen de heer Hallam zopas gezegd heeft. Mijns inziens voorziet het Verdrag in twaalf plenaire vergaderperioden in Straatsburg. Wij hebben bijna al, op één stem na, tegen de twaalfde vergaderperiode in Straatsburg gestemd, hetgeen in strijd is met het Verdrag. Degenen die de vergadering van vrijdag willen schrappen, weten echt niet wat ze doen. Inderdaad, waarom heel deze verhuis en al deze verplaatsingen als we hier slechts vier dagen vergaderen, terwijl we zeker werk genoeg hebben voor vijf dagen? We hebben veel en steeds meer werk, anders zouden de minivergaderperioden in Brussel niet gerechtvaardigd zijn. Ik wil dan ook protesteren.
We mogen echter niet afgeven op degenen die altijd aanwezig zijn op vrijdag, zoals de heer Posselt, een aantal andere collega's en ikzelf. Als de anderen niet aanwezig zijn, is dat hun probleem maar het is geen reden om de vergaderingen op vrijdag in Straatsburg af te schaffen. Wij zouden beter minder vergaderingen in Brussel houden en op vrijdag werken. Andere mensen moeten ook op vrijdag werken en wanneer men niet wil werken op vrijdag, geeft men iedereen een heel slecht voorbeeld. Er zijn 18 miljoen werklozen in de Gemeenschap die maar al te graag op vrijdag zouden willen werken. Ik vind bijdragen als die van de heer Hallam dan ook schandalig en wil hiertegen protesteren.

De Voorzitter
Mevrouw Lulling, uit parlementair fatsoen en uit eerbied voor uw persoon heb ik u niet onderbroken. Maar dit is geen motie van orde, en dit is evenmin het moment om hierover een debat te openen. In elk geval is het aan de Voorzitter om de heer Hallam te zeggen of die zijn betoog wel of niet had mogen houden, maar hij had één minuut om zijn standpunt toe te lichten, en dat heeft hij gedaan, naar eigen goeddunken. Mevrouw Lulling, we gaan echter niet een debat beginnen over deze kwestie, vooral niet nu de vakantie voor de deur staat.
Ik heb vóór de vrijdagen gestemd, omdat ik anders zonder werk zou komen te zitten.
Ik zou dan ook al diegenen willen bedanken die voor de vrijdag hebben gestemd. Dames en heren, de stemming hierover is volgens de regels verlopen, en daarom zullen we niet meer over deze kwestie in debat gaan.
Mijnheer McCartin, ik geef u het woord voor een motie van orde, maar als u het over deze kwestie wilt hebben, ontneem ik u het woord meteen.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, daar zou u volkomen gelijk aan hebben. Ik wil niet op die manier van de gelegenheid gebruik maken om een motie van orde in te dienen die niet relevant is. Ik wilde slechts met alle respect onze collega die de aandacht vestigde op de geringe opkomst van repliek dienen. Is dat geoorloofd?
Ik wilde dit Parlement verdedigen...

De Voorzitter
Mijnheer McCartin, we hebben hierover meer dan voldoende gedebatteerd, en ik sta niet toe dat er hierover nog betoogd wordt.
Het woord is aan de heer Posselt voor een motie van orde.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik had al het woord gevraagd voordat mijn collega Hallam dat deed. Ik wilde iets zeggen waar ze zeker niets op tegen hebben. Ik ben blij dat de vrijdag overeind is gebleven, want het beste van de zittingsweek is uw voorzitterschap op vrijdag! Ik wil u daarvoor bedanken en u een fijne vakantie wensen.

De Voorzitter
Dank u, dames en heren, maar gezien de stemuitslagen van deze week kan ik werkelijk geen cadeautjes in ontvangst nemen.
Het woord is aan de heer Papoutsis.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, daar u voornemens is de zitting van het Parlement voor het zomerreces te onderbreken, wil ik alleen nog tussenbeide komen om u, de Parlementsleden die deze week aan de debatten hebben deelgenomen en de tolken die ons het afgelopen halfjaar hebben bijgestaan - namens de Commissie en mijzelf - een goede vakantie en een aangename rust te wensen. Ik hoop dat we elkaar in september terugzien om met nieuwe moed en verse krachten de inspanningen voor de verdere opbouw van Europa voort te zetten.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Dames en heren, we zijn aan het einde van onze agenda gekomen. Met uw verlof zou ik allereerst de commissaris, voorzitter Santer en het College van commissarissen en hun medewerkers een prettige en welverdiende vakantie willen toewensen. Dat wens ik u allen toe, en ik zou de tolken in de cabine willen zeggen dat wij hun medewerking bijzonder op prijs stellen, dat we hun een fijne vakantie toewensen met als advies, dat ze tijdens die weken zo min mogelijk praten, en áls ze praten, dat ze dat dan in besloten kring doen en voorzichtig fluisteren. Verder zou ik de zaalwachters willen adviseren dat ze deze maand het woord "voorzitter" vergeten, en onze medewerkers dat ze zich gedurende deze maand eens flink laten "ontregelen" , het Reglement vergeten en van hun vrijheid genieten. En u, dames en heren, die mij hier op vrijdag gezelschap houdt, u verdient elke vrijdag een dubbele portie rust.
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt te 11.05 uur gesloten)
