Projekt rozporządzenia Komisji w sprawie rejestracji, oceny i zatwierdzania substancji chemicznych, jak również ograniczeń mających zastosowanie do tych substancji (REACH) zgodnie z załącznikiem XVII (debata)
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest debata w sprawie pytania ustnego zgłoszonego do Komisji przez panów Ouzký'ego i Sacconiego w imieniu Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, dotyczącego projektu rozporządzenia Komisji w sprawie rejestracji, oceny i zatwierdzenia substancji chemicznych (REACH) zgodnie z załącznikiem XVII - B6-0230/2009).
Guido Sacconi
autor. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Nasza dzisiejsza debata ma szczególne znaczenie, jak wiemy z dwóch powodów: po pierwsze, dlatego że rozmawiamy o jednej z substancji, która spowodowała najwięcej szkód i przyczyniła się do największej liczby zgonów wśród obywateli i robotników zatrudnionych w zakładach, w których substancja ta jest wykorzystywana i produkowana, czyli o azbeście. A drugim powodem jest to, że debata dotyczy jednego z pierwszych środków wdrożenia niezwykle istotnego rozporządzenia, które na swój sposób jest charakterystyczne dla bieżącej kadencji Parlamentu, czyli inaczej mówiąc rozporządzenia REACH.
Chciałbym od razu wyjaśnić i upewnić Komisję oraz obecnego tu w jej imieniu wiceprzewodniczącego Komisji, pana Tajaniego, że zadane przez nas pytanie i projekt rozporządzenia, nad którym dziś będziemy głosować, nie stanowi sprzeciwu wobec projektu rozporządzenia wykonawczego, który Komisja przyjęła w odniesieniu do tej kwestii. Odnoszę się do punktu 2.6 w projekcie środka wykonawczego, który dostarcza brakujący załącznik XVII, mający zastąpić postanowienia załącznika I do dyrektywy 76 - dyrektywy w sprawie substancji niebezpiecznych, która zostanie zastąpiona projektem REACH, a tym samym unieważniona - punkt 2.6 dotyczy rozszerzenia zakazu wprowadzania do obrotu włókien azbestu oraz produktów zawierających azbest.
W rzeczywistości jednak przedmiotowa decyzja obejmuje pewne odstępstwa, o których decydować mogą określone państwa członkowskie - dla uściślenia są to cztery państwa - mogące utrzymać na rynku artykuły wprowadzone do obrotu przed 2005 rokiem, a także diafragmy zawierające włóknisty azbest serpentynowy używane w elektrolizie w istniejących zakładach. Oczywiście wykorzystanie możliwości zastosowania odstępstw zależy od przestrzegania przez państwa członkowskie wspólnotowych zasad dotyczących ochrony pracowników, co faktycznie oznacza, że wspomniane zakłady produkcyjne po zakończeniu swojego cyklu życia nie stwarzają zagrożenia dla zdrowia pracowników.
Nie sprzeciwiamy się temu z jednego powodu: takie odstępstwa istnieją, ale musimy przyznać, że Komisja zapewniła pewnego rodzaju mechanizm, który pozwoli, by z czasem te odstępstwa - mówiąc dokładniej w 2012 roku - zostały poddane sprawdzeniu na podstawie sprawozdań przygotowanych przez zainteresowane państwa członkowskie. A na podstawie sprawozdań Europejska Agencja Chemikaliów przygotuje dokumentację niezbędną do stopniowego wycofywania istniejących odstępstw.
W związku z tym nie sprzeciwiamy się projektowi, ale poprzez nasze rozporządzenie chcemy zdecydowanie zachęcić Komisję, by działała odważniej, by dalej i szybciej posuwała się w działaniach. Komisja przede wszystkim powinna pamiętać, że istnieją już rozwiązania alternatywne dla włóknistego azbestu serpentynowego, przynajmniej w przypadku zakładów wysokiego napięcia, a zainteresowane firmy uruchomiły obiecujące programy badawcze mające na celu znalezienie alternatywy również do zastosowania w zakładach niskiego napięcia.
Proponowane przez nas bodźce i dane wejściowe mają dwojaki cel. Pierwszym z nich jest ustalenie daty, terminu ostatecznego - proponujemy 2015 rok - na usunięcie istniejących odstępstw, uruchomienie prawdziwej strategii wycofywania, w tym środków niezbędnych do bezpiecznego zniszczenia zakładów oraz zapewnienie bezpieczeństwa wywozów.
I już na zakończenie, druga kwestia, o którą prosimy Komisję - będziemy wdzięczni za udzielenie odpowiedzi także na ten temat - dotyczy bardzo istotnego dla nas aspektu, a mianowicie faktu, że nie przyjęto jeszcze ostatecznej wspólnotowej listy artykułów zawierających azbest, do których zastosowanie mają odstępstwa. I w związku z tym prosimy o jak najszybsze jej przyjęcie, przed rokiem 2012, by umożliwić przeprowadzanie dokładniejszej kontroli i większe zrozumienie.
Antonio Tajani
Panie przewodniczący, szanowni posłowie! Chciałbym przede wszystkim przeprosić w imieniu moich kolegów, wiceprzewodniczącego Verheugena i pana Dimasa, którzy niestety nie mogą być dziś z nami i uczestniczyć w debacie. Wiem, że pan Verheugen przeprowadził intensywne i owocne rozmowy ze sprawozdawcą, panem Sacconim, któremu pragnę podziękować za wspaniałą pracę - i mówię to również w swoim własnym imieniu.
Komisja w pełni popiera cel związany z ludzkim zdrowiem i deklaracjami dotyczącymi środowiska, poprzez zapobieganie wszelkim formom wystawienia na obecność azbestu z jednej strony i poprzez prace nad całkowitym zakazem wykorzystywania azbestu we wszystkich jego formach, z drugiej strony.
W Unii Europejskiej obowiązują bardzo surowe przepisy dotyczące wprowadzania do obrotu, wykorzystywania, eksportu i unieszkodliwiania włókien azbestu. Postanowienia dyrektywy 1999/77/WE obejmują stanowczy zakaz wprowadzania do obrotu i wykorzystywania wszelkich włókien azbestu.
Jeśli chodzi o inne sposoby wykorzystania, państwa członkowskie mogą zezwolić na wykorzystanie włóknistego azbestu serpentynowego w elektrolizie w instalacjach, które w 1999 roku już działały, aż do momentu zakończenia przez nie cyklu życia i momentu udostępnienia właściwych, pozbawionych azbestu substytutów.
Cztery państwa członkowskie korzystają z takiego odstępstwa. Przeprowadzony w latach 2006-2007 przegląd pokazał, że przestrzegane są wszystkie limity wystawienia na działanie w miejscu pracy i że w owym czasie nie była dostępna żadna alternatywa dla niektórych szczególnych procesów. Obowiązujący limit wystawienia na działanie zostanie uwzględniony w treści załącznika XVII do rozporządzenia w sprawie REACH, a zasadność odstępstwa dotyczącego diafragm zawierających włóknisty azbest serpentynowy zostanie ponownie sprawdzona w 2011 roku.
Państwa członkowskie będą musiały w czerwcu 2011 r. przedstawić sprawozdania dotyczące podejmowanych wysiłków na rzecz stworzenia diafragm pozbawionych włóknistego azbestu serpentynowego, środków podejmowanych w celu ochrony pracowników i źródeł pochodzenia oraz ilości wykorzystywanego włóknistego azbestu serpentynowego. Następnie Komisja poprosi Europejską Agencję Chemikaliów o sprawdzenie dostarczonych informacji z myślą o zniesieniu tego odstępstwa.
Dyrektywa 87/217/EWG w sprawie zapobiegania zanieczyszczeniu środowiska azbestem i jego zmniejszania przewiduje wprowadzenie środków kontroli emisji azbestu podczas określonych działań związanych z rozbiórką, odkażaniem i usuwaniem, tak by zagwarantować, że działania te nie spowodują zanieczyszczenia środowiska włóknami azbestu lub pyłem.
Dyrektywa 83/477/EWG, zmieniona dyrektywą 2003/18/WE, w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniami związanymi z wystawieniem na działanie azbestu w miejscu pracy, obejmuje zestaw środków mających zapewnić właściwą ochronę zdrowia pracowników, jeśli są oni narażeni na ryzyko związane z wystawieniem na działanie włókien azbestu. Firmy muszą przedstawić dowody swojej zdolności do przeprowadzenia prac związanych z rozbiórką zakładu lub usuwaniem azbestu; muszą przygotować plan określający środki niezbędne do zagwarantowania, że pracownicy podczas średniej 8-godzinnej zmiany nie są wystawieni na koncentrację azbestu w powietrzu przekraczającą wartość 0,1 włókien azbestu na 1 cm3.
Dyrektywa ramowa 2006/12/WE w sprawie odpadów i dyrektywa 1999/31/WE w sprawie składowiska odpadów, wraz z decyzją Rady w sprawie kryteriów dotyczących akceptowanej ilości odpadów w składowiskach, zobowiązują państwa członkowskie do zagwarantowania kontrolowanego unieszkodliwiania włókien azbestu oraz sprzętu zawierającego włókna azbestu. Państwa członkowskie muszą zagwarantować, że proces odzyskiwania lub niszczenia odpadów jest przeprowadzany w sposób niezagrażający ludzkiemu zdrowiu oraz nie wymaga wykorzystania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku naturalnemu.
Przygotowano szczegółowe wymogi dotyczące procesu unieszkodliwiania azbestu i składowisk azbestu; na przykład obszary składowania muszą być codziennie, a także przed każdym prasowaniem odpadów, ponownie zakrywane. Wysypisko musi być przykryte ostatnią warstwą, by zapobiec rozprzestrzenianiu się włókien. Należy podjąć środki uniemożliwiające wszelkie ewentualne wykorzystanie terenu po zamknięciu wysypiska. Wszelkie działania związane z potencjalnym wywozem włókien azbestu podlegają postanowieniom Rozporządzenia (WE) 689/2008 i od 2005 roku odnotowano tylko jeden przypadek wywozu włókien azbestu z Unii Europejskiej do kraju trzeciego.
Ponadto decyzje związane z azbestem ujęte w załączniku XVII do rozporządzenia REACH mają na celu wprowadzenie zakazu wytwarzania włókien azbestu na terytorium Unii Europejskiej, co oznacza, że wywóz zostanie wykluczony. Odpady zawierające azbest są uznawane za odpady niebezpieczne. Konwencja bazylejska i Rozporządzenie (WE) 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów zabraniają wywozu odpadów azbestowych do krajów spoza OECD. Natomiast kwestie związane z przemieszczaniem odpadów między państwami członkowskimi Unii Europejskiej i OECD zależą od wcześniejszych pisemnych powiadomień i podlegają procedurze zgody.
Na zakończenie dodam, w świetle powyższych kwestii, że mogę zagwarantować, iż Komisja sprawdzi, czy istnieją podstawy do zaproponowania innych środków legislacyjnych w sprawie kontrolowanego unieszkodliwiania włókien azbestu i w sprawie odkażania lub unieszkodliwiania sprzętu zawierającego włókna azbestu, które wykraczałyby poza obowiązujące ustawodawstwo, zarówno w zakresie zarządzania odpadami, jak i ochrony pracowników.
(IT) Panie prezydencie, szanowni posłowie! Odpowiadając bezzwłocznie na pytanie pana Saconniego, muszę powiedzieć, że lista artykułów zawierających azbest, które mogą być dopuszczone do obrotu na rynku wtórnym, nie jest jeszcze dostępna, ale Komisja ma zamiar ponownie sprawdzić sytuację w 2011 roku w celu stworzenia zharmonizowanej listy, ważnej w całej Unii Europejskiej. W związku z tym mam nadzieję, że zadośćuczyniłem pańskiej prośbie.
Anne Ferreira
w imieniu grupy PSE. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Unia Europejska, jak już zostało powiedziane, w 1999 roku przyjęła dyrektywę zakazującą od dnia 1 stycznia 2005 r. wykorzystywania azbestu, ale zezwalającą na odstępstwo w odniesieniu do diafragm wykorzystywanych w elektrolizie w istniejących instalacjach, aż do zakończenia okresu ich użytkowania.
Celem omawianego odstępstwa, które przed 1 stycznia miało ponownie podlegać sprawdzeniu, było umożliwienie zainteresowanym firmom przygotowania planów zakończenia stosowania azbestu. A obecnie mamy już 18-miesięczne opóźnienie, w związku z tym nadszedł najwyższy czas, by poczynić postępy. To prawda, że Komisja, w ramach przeglądu załącznika XVII do rozporządzenia REACH, proponuje przedłużenie obowiązującego zakazu stosowania i wprowadzania do obrotu włókien azbestu oraz produktów je zawierających, ale zachowuje opcję wykorzystania azbestu w elektrolizie w instalacjach fabrycznych, nie nakładając ograniczenia czasowego, mimo że istnieją alternatywne technologie nie zawierające azbestu, wykorzystywane przez wiele firm.
Ponadto Komisja przyjmuje przepis, na mocy którego wprowadzanie do obrotu artykułów zawierających azbest możliwe będzie zgodnie z różnymi systemami, zależnie od kraju. Takie podejście jest nie do zaakceptowania, ponieważ stosowanie takiego produktu przyczynia się do dużej liczby chorób związanych z wystawieniem na działanie włókien azbestu. Co więcej, w najbliższych latach liczba osób umierających z powodu tego typu chorób prawdopodobnie będzie nadal rosnąć, ponieważ jeszcze kilka temu stosowane były produkty zawierające azbest. Wpływy azbestu na zdrowie są od dawna znane.
Pragnę jeszcze dodać, że decyzja Komisji podważa określone postanowienia rozporządzenia REACH, szczególnie zasadę zastąpienia; to zły sygnał wysłany innym firmom. Bieżący kryzys gospodarczy nie może służyć za usprawiedliwienie przedłużenia odstępstwa.
Na dodatek stanowisko Komisji w tej sprawie, poparte przez większość państw członkowskich w Radzie, jest niezgodne ze stanowiskiem Unii Europejskiej, która ma na celu wprowadzenie światowego zakazu wykorzystywania azbestu.
I jeszcze jedna kwestia na zakończenie: Europejska Konfederacja Związków Zawodowych twierdzi, że nie skonsultowano się z nią w związku z przedmiotowym problemem i sugeruje, że wysłuchano oraz uwzględniono jedynie opinie określonych firm. Komisja z kolei twierdzi, że wręcz przeciwnie. Czy moglibyście państwo wyjaśnić nam tę sprawę?
Satu Hassi
Panie przewodniczący, panie i panowie! Historia azbestu to smutna bajka, która zawiera ostrzeżenie, co może się stać, gdy zasada zapobiegania jest ignorowana. Początkowo azbest był wykorzystywany jako materiał o doskonałych właściwościach technicznych, a później dopiero zauważono, że zabija ludzi. W mojej ojczyźnie na przykład wciąż jeszcze nie zmalała roczna liczba zgonów spowodowanych działaniem azbestu. W końcu choroba może rozwinąć się nawet dopiero po 40 latach.
Przedmiotowa rezolucja nie ma na celu anulowania decyzji komitetów, do której się odnosi. Moim zdaniem najważniejszymi punktami w rezolucji są paragrafy 8 i 9, które odnoszą się do pomysłu, by Komisja jeszcze w tym roku złożyła wniosek legislacyjny dotyczący sposobów całkowitego niszczenia azbestu, włókien azbestu oraz sprzętu i struktur je zawierających.
Istnieje oczywiście duża liczba budynków, w tym użyteczności publicznej, statków, fabryk i elektrowni, w których znajdują się struktury zawierające azbest i na przykład podczas renowacji tych obiektów ludzie są wystawieni na działanie azbestu, jeśli nie są stosowane surowe środki ochrony. Należy zidentyfikować i zlikwidować struktury zawierające azbest, pamiętając przy tym, że azbest należy unicestwiać w sposób bezpieczny i tak, by ludzie nigdy nie byli ponownie wystawieni na jego działanie.
Ze smutnej bajki o azbeście i z naszych doświadczeń w kwestiach z nim związanych musimy wynieść lekcję i wykorzystać ją w procesie zajmowania się nowymi lub obecnymi zagrożeniami dla zdrowia. Na przykład badacze zajmujący się nanorurkami węglowymi twierdzą, że ich wpływ na zdrowie jest bardzo zbliżony do wpływu azbestu. Z tego powodu musimy wyciągać wnioski z własnych doświadczeń i na przykład podczas przyjmowania podstawowych instrumentów legislacyjnych dotyczących nanomateriałów działać zgodnie z zasadą zapobiegania.
Vittorio Agnoletto
w imieniu grupy GUE/NGL. - (IT) Panie przewodniczący, panie Tajani, panie i panowie! Naprawdę wygląda na to, że zupełnie nie liczą się tysiące osób, które zmarły z powodu azbestu, ani dziesiątki tysięcy ludzi, którym w nadchodzących latach grozi śmierć spowodowana stopniowym wystawianiem na działanie azbestu - wiemy, że faza utajona choroby może trwać do 15, a nawet 20 lat.
Wygląda na to, że nie ma znaczenia proces w sprawie Eternit, który rozpoczął się w Turynie, dotyczący wydarzeń w mieście Casale Monferrato, gdzie nie ma choćby jednej rodziny, która nie ucierpiałyby z powodu straty kogoś bliskiego. Państwa członkowskie przyjmując dyrektywę z 1999 roku powinny sprawnie zakazać stosowania azbestu. Państwa członkowskie powinny były stosować wszelkie dostępne środki zapobiegawcze w celu ochrony pracowników wystawionych na działanie azbestu, w tym poprzez przyjęcie dyrektywy z 2003 roku, zamykanie fabryk, neutralizowanie miejsc skażonych oraz wypłacanie odszkodowań ofiarom i lokalnej ludności. Nie wszędzie tak się stało. Zrobiono mało, lub wręcz nic.
Wspomniałem już o procesie w Turynie, gdzie oskarżonymi są właściciele ze Szwajcarii i Belgii. Wszyscy wiedzieli, co się dzieje, lecz mało zrobiono w tej kwestii, ale przede wszystkim branża uchyliła się od odpowiedzialności, wykorzystując istniejące luki stworzone przez opieszałość władz publicznych. Taką opieszałość widać we Włoszech: w Brioni, gdzie nie można usunąć azbestu, w Porto Marghera i Cengio, gdzie wciąż następują zgony. Branża zwraca się obecnie z prośbą do Komisji, by zaakceptowała kolejne odstępstwo od rozporządzenia REACH z 2006 roku, przyznane już na czas określony w odniesieniu do włóknistego azbestu serpentynowego.
To prawda, że fabryki stosujące niskie napięcie wiążą się z ograniczonym zastosowaniem i że istnieje jedynie kilka takich fabryk, ale należy te fabryki zamknąć, jeśli przemysłowcy twierdzą, że nie ma w nich możliwości zastosowania dla azbestu żadnej alternatywy. Być może to szantaż, ale w Szwecji znaleziono alternatywy dla tego procesu, wykorzystujące w zamian pozbawioną azbestu technologię membran, przy niskim napięciu, a podobne rozwiązanie przyjęto również w procesie produkcji wodoru. Czemu mówimy "tak” w niektórych państwach, a w innych "nie”? Ponieważ w długiej walce na rzecz zakazania stosowania bifenylu polichlorowanego (PCB) stosowano niezliczone odstępstwa i metody opóźniające, popierane nawet przez Dyrekcję Generalną Komisji Europejskiej ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu. Również w tym przypadku nie stworzono pozytywnego przykładu.
W dyrektywie z 1999 roku w sprawie zakazu stosowania azbestu zakładano, że ponowne zezwolenie na dopuszczenie powinno być poprzedzone opinią wydaną przez komitet naukowy ds. toksykologii, która nigdy nie została napisana. Czy w taki sposób Komisja przestrzega postanowień dyrektyw? Nie wspomnę już o związkach zawodowych, które twierdzą, że nigdy nie przeprowadzono z nimi konsultacji w tej sprawie.
Parlament Europejski wywiązuje się ze swojego zadania, by wynagrodzić porażki pozostałych. Przedmiotowa rezolucja wzywa Komisję do zlikwidowania przed 2009 rokiem przepaści legislacyjnej w odniesieniu do zakazu obrotu towarami używanymi zawierającymi azbest, czyli kawałkami dachów, częściami samolotowymi oraz wszelkimi pozostałymi elementami, które należy raz na zawsze unieszkodliwić. Raz jeszcze ustalane są dokładne daty wprowadzenia przed 2015 rokiem zakazu w odniesieniu do wszystkich rodzajów azbestu, ale przecież te cele zostały już wyznaczone w roku 1999. Minęło dziesięć lat, a ludzie wciąż umierają.
Konfederacyjna Grupa Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordycka Zielona Lewica w ramach jednej z pierwszych inicjatyw bieżącej kadencji Parlamentu wezwała do utworzenia funduszu wspólnotowego przeznaczonego na odszkodowania dla ofiar oraz do utworzenia funduszy ad hoc przeznaczonych na odkażanie. To była szczególna prośba skierowana do Komisja, która obecnie skłania się ku woli firm wielonarodowych. Musimy jednakże przejść do praktycznego działania i zobowiązań, gdyż tylko wtedy, gdy je wprowadzimy, począwszy od wymogów ujętych w rezolucji, będziemy mogli okazać wyrozumiałość. Obecnie nie dostrzegamy dobrych chęci, więc zagłosujemy przeciwko przyznaniu przedmiotowego odstępstwa.
Przewodniczący
Oddaję głos panu Bowisowi, którego darzymy ogromnym uczuciem sympatii i szacunkiem. Niezmiernie cieszy nas jego powrót do zdrowia.
John Bowis
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie przewodniczący! Jest pan niezwykle uprzejmy. Dziękuję za te słowa. Dobrze być z powrotem, ponieważ to już mój ostatni tydzień w tym, czy w jakimkolwiek innym, Parlamencie. Wydaje mi się, że 25 lat w polityce to wystarczająco długo.
Przy tej okazji chciałbym jedynie powiedzieć, że wielu z nas w tej Izbie dało z siebie bardzo dużo w procesie przygotowania REACH: pan Guido Sacconi oraz wiele koleżanek i kolegów przygotowało podstawy pod bezpieczniejsze i lepsze ramy działania w odniesieniu do chemikaliów. Moje przesłanie dla posłów kolejnej kadencji Parlamentu brzmi: "Zachowajcie czujność, pilnujcie przebiegu procesu”.
Historia związana z azbestem, jak już wspomniała pani Satu Hassi, jest podobnie długa i wydaje się nam, że powinniśmy na ten problem uważać. Gdy leżałem w szpitalu po operacji wszczepienia bypassów i użalałem się nad sobą, zobaczyłem w telewizji trzęsienie ziemi we Włoszech. I to pozwoliło mi spojrzeć na moje problemy z innej perspektywy, ale uświadomiłem sobie wtedy również, że w tym kontekście, gdy dochodzi do takiej katastrofy, to azbest może przedostać się do atmosfery. Azbest, jeśli jest przykryty, często nie jest niebezpieczny, ale gdy tylko wydostanie się na zewnątrz, pojawia się zagrożenie. I w związku z tym należy między innymi postanowić, że musimy przyjrzeć się obszarom w grupie ryzyka na terytorium Unii Europejskiej, by sprawdzić, w których regionach ryzyko jest większe i kontrolować je w przyszłości.
I na zakończenie chciałbym podziękować moim koleżankom i kolegom za ich przyjaźń, wsparcie oraz obecność podczas ostatnich tygodni. Te dziesięć lat spędzonych w Parlamencie zachowam w pamięci i z zainteresowaniem będę patrzył, jak nowy Parlament podejmuje projekty, które - być może - my rozpoczęliśmy.
(Oklaski)
Przewodniczący
Panie Bowis! Dziękuję bardzo. Może być pan pewien, że wielu z nas zapamięta pana na zawsze i będzie wdzięcznych za pański wysiłek oraz oddanie Parlamentowi.
Guido Sacconi
autor. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Wyraziliście dokładnie moje uczucia. Ja również chciałbym dodać osobistą uwagę.
Przede wszystkim jednak muszę zauważyć, że odpowiedź Komisji na określone pytania zadane przez nas w ramach rezolucji była w znacznej części pozytywna. Oczywiście to do nowego Parlamentu należeć będzie obowiązek sprawdzenia i zagwarantowania, że przyjęte zobowiązania zostaną wypełnione w przewidzianym czasie.
Chciałbym jeszcze dodać dwie uwagi osobiste. Po pierwsze, pragnę życzyć wszystkiego najlepszego panu Bowisowi, z którym wspólnie ciężko pracowaliśmy. Być może we dwójkę moglibyśmy powołać klub obserwatorów parlamentarnych, by śledzić z uwagą przede wszystkim kwestie, nad którymi wspólnie pracowaliśmy, i (jestem przekonany) by móc zobaczyć wspaniałe wyniki tych działań.
A po drugie, muszę powiedzieć, że wszystko układa się trochę symbolicznie. Moja ostatnia wypowiedź w Izbie dotyczy rozporządzenia REACH i jego przyjęcia, a temu tematowi poświęcałem swój czas od rozpoczęcia kadencji Parlamentu i wydawało się, że nigdy nie dotrzemy do końca tej podróży legislacyjnej. No cóż, to dowód na to, że jestem szczęściarzem, który na dodatek miał szczęście poznać tak wspaniałych ludzi, jak państwo i pan przewodniczący. Dzięki wspólnej pracy doszliśmy do prawdziwego porozumienia i, jak sądzę, do znaczących dla obywateli Europy rezultatów.
Przewodniczący
Panie Sacconi! Dziękuję bardzo. Może być pan spokojny, będziemy tęsknić również za panem, za pana pracą i poświęceniem. Chciałbym życzyć panu wszystkiego najlepszego w przyszłych zajęciach, które z pewnością będzie pan wykonywał w takim samym stylu, do jakiego pan nas przyzwyczaił.
Antonio Tajani
Panie przewodniczący, szanowni posłowie! Ja również chciałbym przed zakończeniem przedmiotowej debaty podziękować panu Sacconiemu i panu Bowisowi. I czynię to jako ich kolega z ławki, gdyż od tak wielu lat razem pracowaliśmy w Parlamencie.
Chciałbym podziękować im za wykonaną pracę i za uczestnictwo w różnorodnych przymierzach, które służyły temu Parlamentowi. Zatem dziś dziękuję im jako członek Parlamentu Europejskiego oraz komisarz i wiceprzewodniczący Komisji, za niezwykle cenny wkład w prace Parlamentu, za udowodnienie, że istnieją - wbrew temu, co mówili niektórzy dziennikarze - dobrzy przedstawiciele, którzy uczestniczą w obradach i uczciwie służą w instytucjach, które reprezentują pół miliarda Europejczyków. I z tego powodu chciałem im podziękować, ponieważ to moja ostatnia wypowiedź jako komisarza tej kadencji Parlamentu.
Jak wspomniałem chciałem podziękować jako członek Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności panu Sacconiemu za poddanie tego kluczowego zagadnienia pod dyskusję. I panu Bowisowi, którego wypowiedź i uwagi pokazały, jak ważny jest ten temat w oczach naszych obywateli. Myślę i mam nadzieję, że przedmiotowa debata odniosła sukces i że dzięki niej udało się rozproszyć wątpliwości i niepokój: Komisja będzie regularnie przedstawiać Parlamentowi sprawozdania dotyczące wdrożenia rozporządzenia i - co muszę podkreślić - nie pójdzie na ustępstwa w kwestii ochrony pracowników, zdrowia i środowiska.
W odniesieniu do uwag pani Ferreiry i pana Agnoletto, chciałbym w imieniu Komisji zauważyć, że przeprowadzono konsultacje z Europejską Konfederacją Związków Zawodowych, a pracownicy sektora chemicznego szczególnie zadeklarowali swoje poparcie dla utrzymania omawianego odstępstwa.
Chciałbym również podkreślić, że to nieprawda, jakoby nie było ograniczeń czasowych, ponieważ odstępstwo zostanie unieważnione, gdy uzyskamy dostęp do produktu alternatywnego. Ponadto pozwolę sobie przypomnieć, że Komisja w 2011 roku przeprowadzi przegląd ogólny. Raz jeszcze dziękuję za wszystkie uwagi i za ciężką pracę związaną z tak delikatną kwestią, dotyczącą zdrowia pracowników, a także zdrowia obywateli UE.
Przewodniczący
Podsumowując debatę, wpłynął jeden projekt rezolucji, na mocy art. 108, ust. 5 Regulaminu.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się dziś o godz. 12:00.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Richard Seeber  
Należy bez zastrzeżeń i z zadowoleniem przyjąć postanowienie dalszego zmniejszania stosowania azbestu w Europie.
Ostatnie przypadki stosowania azbestu powinny już powoli znikać z Europy, ponieważ od dziesięcioleci znane są rakotwórcze wpływy włókien azbestu, a UE w 2003 roku wprowadziła zakaz stosowania tej szkodliwej substancji w nowych produktach.
Większość państw członkowskich już teraz wybiera metody alternatywne. Inne materiały mogą być często stosowane jako alternatywa azbestu, przede wszystkim w przypadku elektrolizy w fabrykach.
Nie można akceptować faktu, że w Europie substancje rakotwórcze pozostają w obiegu, zwłaszcza w świetle zwiększonej świadomości zdrowotnej obywateli Europy oraz bardzo wysokich norm ochrony środowiska naturalnego i zdrowia w Europie.
