Przygotowania do szczytu Rady Europejskiej (4 lutego 2011 r.) (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest oświadczenie Rady i Komisji o przygotowaniach do szczytu Rady Europejskiej w dniu 4 lutego 2011 r. Jako pierwsza głos zabierze w imieniu Rady pani minister i przewodnicząca Enikő Győri. Bardzo proszę.
Enikő Győri
urzędująca przewodnicząca Rady - (HU) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie, Panie Komisarzu! Bardzo się cieszę, iż mogę przemawiać przed Państwem przed kolejnym posiedzeniem Rady Europejskiej, mimo że rola urzędującej prezydencji według definicji zawartej w traktacie lizbońskim jest taka, iż za przygotowanie spotkań Rady Europejskiej odpowiada głównie stały przewodniczący. Urzędująca prezydencja współpracowała jednak bardzo ściśle ze stałym przewodniczącym w przygotowaniach do spotkania Komisji Europejskiej, na przykład w przypadku Rady do Spraw Ogólnych, której posiedzenie odbyło się w poniedziałek podczas prezydencji węgierskiej. Ponadto oczywiście monitorujemy wdrażanie konkluzji Rady Europejskiej, zarówno w Radzie do Spraw Ogólnych, jak i w innych konfiguracjach w ramach Rady.
Pozwolę sobie na wstępie zarysować najważniejsze kwestie, jakimi zajmie się Rada na posiedzeniu w lutym, dotyczące przede wszystkim energii i innowacji. Opracowując strategię Europa 2020, Rada Europejska w marcu 2010 roku zdecydowała o tematycznej debacie dotyczącej energii i innowacji. Myślę, iż nie muszę wskazywać, jak bardzo ważne są te dwa sektory dla wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w Europie. Jest tak dlatego, że zadaniem Rady Europejskiej jest nie tylko reagowanie na bezpośrednie sytuacje kryzysowe, lecz również formułowanie strategicznych wytycznych na przyszłość.
Zacznijmy od zagadnień energetycznych. Bezpieczeństwo energetyczne stanowi dla nas wszystkich priorytet. Wymaga ono większej integracji i wzajemnych połączeń na rynku energetycznym. Musimy zwiększyć wydatki na działania badawczo-rozwojowe, sprawić, by gospodarka była bardziej konkurencyjna i zrównoważona oraz zacieśnić współpracę pomiędzy głównymi państwami tranzytowymi, państwami-producentami energii i państwami-konsumentami energii. Pierwszym elementem jest więc zintegrowany i wzajemnie powiązany rynek energetyczny. Ustanowienie pełnego wewnętrznego rynku energii jest koniecznością. W tym celu Rada Europejska musi podjąć decyzje co do kilku istotnych kroków.
Przede wszystkim musi ona wdrożyć prawodawstwo dotyczące wewnętrznego rynku energii. Nadal również stoją przed nami zadania regulacyjne. Musimy na przykład uprościć procedury zatwierdzania budowy nowej infrastruktury. Dodatkowo musimy podjąć poważne wysiłki w celu zmodernizowania i rozszerzenia europejskiej infrastruktury energetycznej, jak również połączenia rynków poprzez współpracę transgraniczną. Nie możemy pozwolić, by jakikolwiek kraj czy region UE pozostał w izolacji. Wszystko to musi finansować głównie sektor prywatny. Ponadto w przypadku inwestycji transgranicznych należy ustanowić odpowiednie zasady podziału kosztów. Po trzecie, będą takie projekty, które mimo swego wyjątkowego znaczenia dla bezpieczeństwa energetycznego nie będą jednak na tyle atrakcyjne dla prywatnego kapitału, by chciał je w pełni finansować. W takich przypadkach uzasadnione mogłoby być zapewnienie ograniczonego finansowania publicznego projektów - przez państwo członkowskie lub ze środków unijnych. Celem obecnych dyskusji nie jest jednak przesądzanie o debacie na temat wieloletnich ram finansowych, która rozpocznie się pod koniec czerwca.
Drugim istotnym tematem w obszarze energii jest efektywność energetyczna oraz energia odnawialna. Nie muszę mówić, że zwiększają one konkurencyjność i sprzyjają bezpieczeństwu dostaw energii, jak też służą zrównoważeniu przy niższych kosztach. W roku 2011 Rada rozpatrzy wniosek, który złoży Komisja, na temat nowego planu efektywności energetycznej. W przedmiotowym wniosku uwzględnione zostaną dotychczasowe osiągnięcia w zakresie unijnych celów efektywności energetycznej określonych do 2013 roku, zostaną też przewidziane środki dodatkowe. W polityce energetycznej wyjątkowe znaczenie mają również stosunki międzynarodowe. Należy systematyczniej koordynować działania UE i państw członkowskich dotyczące kluczowych państw-producentów energii, państw tranzytowych i państw-konsumentów energii. Celowe byłoby, na przykład, by państwa członkowskie dzieliły się ze sobą informacjami nie tylko na temat zawartych traktatów dotyczących gazu ziemnego, jak to czynią dzisiaj, lecz również na temat tych dotyczących innych rodzajów energii. Musi rozpocząć się konkretna praca w celu ustanowienia partnerstw z kluczowymi uczestnikami rynku w odniesieniu do podejść regulacyjnych we wszystkich kwestiach wspólnego zainteresowania. Oczywiście dotyczy to Rosji, lecz również wszystkich partnerów i sąsiadów UE.
Przejdźmy do tematu innowacji. Innowacyjność może pomóc rozwiązać najbardziej krytyczne problemy społeczne naszych czasów, takie jak wyzwania dotyczące zdrowia, bezpieczeństwa żywnościowego, bezpieczeństwa energetycznego, zrównoważonego rozwoju, zmiany klimatu oraz starzejącego się społeczeństwa, a jednocześnie stworzyć możliwości powstawania nowych rynków. Innowacyjność może też pomóc rozstrzygnąć dylemat: rygor budżetowy czy polityka prorozwojowa. Skąd możemy pozyskać finansowanie wzrostu, zanim nabierze on charakteru samopodtrzymującego? Nie z kredytów, gdyż nie tego chcemy. W końcu chcemy powstrzymać zadłużenie. Dlatego to właśnie innowacje pozwalają odkryć rezerwy kreatywności i mogą nam pomóc w udzieleniu właściwych odpowiedzi. W obszarze innowacji musimy się więc skupiać na reagowaniu na istotne wyzwania społeczne i czynić postępy na drodze ku europejskiej przestrzeni badawczej. Musimy zapewnić swobodę przemieszczania się naukowców i poprawić warunki ramowe mające zastosowanie względem innowacyjnych przedsiębiorstw, zaś Rada Europejska musi również zająć się kwestią klasyfikacji pomocy publicznej.
Energia i innowacje: inwestycje wskazujące drogę na przyszłość. Rada Europejska musi się jednak zająć również bieżącymi kwestiami gospodarczo-finansowymi, wszyscy bowiem wiemy, że kryzysu nie mamy jeszcze całkiem za sobą. Znajdujemy się w delikatnym położeniu. Musimy uczynić, co w naszej mocy, by chronić wspólną walutę, euro, i uspokoić rynki. Należy więc wzmocnić Europejski Instrument Stabilności Finansowej, trzeba również omówić bankowe testy warunków skrajnych. Prezydencja węgierska jest szczególnie przywiązana do pakietu sześciu aktów prawnych w zakresie zarządzania gospodarczego. Pragniemy zdać sprawozdanie na ten temat - na temat postępu konsultacji zarówno w Radzie, jak i w Parlamencie - szefom państw i rządów. Musimy wreszcie zająć się kwestią dalszych wspólnych środków koniecznych do zapewnienia konkurencyjności i, oczywiście, w obecnej napiętej sytuacji głowy państw i rządów będą też mówić o Tunezji i Egipcie.
Panie i Panowie! Sądzę, że na omawianym posiedzeniu Rady Europejskiej poruszone zostaną bardzo trudne zagadnienia i mogą zostać sformułowane konkretne pytania, jak również zostaną określone prace Rady na nadchodzące miesiące, zaś przewodniczący Herman Van Rompuy przedstawi Państwu sprawozdanie na ten temat po posiedzeniu.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! Zbliżająca się Rada Europejska odbywa się w chwili bardzo ważnej dla naszych sąsiadów, a mianowicie Egiptu, Tunezji i Białorusi. Przy poszanowaniu różnych konkretnych sytuacji w tych krajach, oczekuję, że nadchodząca Rada Europejska wyda bardzo jasne oświadczenie, iż zasady praworządności oraz poszanowania praw podstawowych i pluralistycznej demokracji muszą być wcielone w życie i respektowane. Demokracja stanowi w istocie najlepszy sposób osiągnięcia stabilności i dobrobytu w tych krajach, tak jak wszędzie indziej.
W ten piątek Rada Europejska omówi dwa obszary, które również są bardzo ważne dla przyszłości Europy i jej gospodarki: energię i innowacje. Oba zagadnienia stanowią podstawowe elementy strategii Europa 2020 i mają zasadnicze znaczenie dla naszego celu przywrócenia trwałego wzrostu i zwiększania konkurencyjności Unii Europejskiej. Nie zapominajmy też, iż energia i innowacje to również dwa obszary, w których podejście wspólnotowe i wymiar europejski mogą zapewnić wysoką wartość dodaną. Jest to istotny argument, wart przywołania w aktualnej sytuacji.
Poprzez strategię Europa 2020 uzgodniliśmy już ambitne cele i założenia w zakresie innowacji w energetyce. Mógłbym wspomnieć o projekcie przewodnim "Unia innowacji”, przyjętym w październiku ubiegłego roku czy też projekcie przewodnim "Europa efektywnie korzystająca z zasobów”, przyjętym zaledwie w ubiegłym tygodniu, którego istotnym elementem jest energia.
Tak więc odbywająca się w tym tygodniu Rada Europejska powinna określić jasne, konkretne rezultaty. Dyskusja i jej wynik powinny być jak najbardziej praktyczne i racjonalne.
Opisałem politykę energetyczną jako kolejny wielki projekt integracji europejskiej i nietrudno jest zobaczyć, dlaczego bezpieczne, pewne, zrównoważone i przystępne cenowo dostawy energii stanowią kluczowy element naszych interesów gospodarczych i strategicznych jako globalnego gracza. W przeszłości wiele już zrobiliśmy przyjmując nasz pakiet klimatyczno-energetyczny oraz prawodawstwo w zakresie rynku wewnętrznego. Musimy to dalej rozwijać, wykorzystując możliwości, jakie daje traktat lizboński, pogłębiając naszą istniejącą współpracę oraz podejmując inicjatywy w nowych obszarach, takich jak bezpieczeństwo energetyczne.
Dlatego też pierwszym sprawdzianem wiarygodności naszej polityki energetycznej jest realizacja poczynionych już uzgodnień.
W komunikatach na temat Energii 2020 oraz infrastruktury energetycznej Komisja przedstawiła zarys środków, jakie naszym zdaniem są pilnie konieczne. Chciałbym, by Rada Europejska wsparła te priorytety, a w szczególności wyraźnie zaangażowała się w utworzenie do roku 2014 naszego wewnętrznego rynku energii. Należy również ustanowić w bieżącym roku wspólną normę techniczną dla systemów ładowania pojazdów elektrycznych, zaś do końca 2012 roku - dla inteligentnych sieci i liczników.
Prawdziwie zintegrowany wewnętrzny rynek energii ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia większego wzrostu i większej liczby miejsc pracy, promocji postępu technologicznego, modernizacji naszej infrastruktury oraz zmniejszenia naszego uzależnienia od importu i niestabilności cen.
Musimy również zapewnić, by, jeśli chodzi o energię, żadne państwo członkowskie nie znajdowało się w izolacji względem reszty Europy. Pragnę, by państwa członkowskie zgodziły się na to, by w roku 2015 przestały istnieć w Europie wyspy energetyczne.
Podłączając kraje bałtyckie do systemu kontynentalnego wykonaliśmy dobrą robotę. Teraz zaapeluję do Europy Środkowo-Wschodniej, by rozwijała wzajemne połączenia energetyczne północ-południe. Chciałbym, by na jesieni uzgodniono plan dotyczący projektów koniecznych do połączenia Bałtyku z Adriatykiem.
Chociaż nasza realizacja celów w zakresie odnawialnych źródeł energii postępuje zgodnie z planem, sądząc po obecnych wynikach uda nam się spełnić jedynie połowę naszych zamierzeń dotyczących efektywności energetycznej. Wydajniejsze zużycie energii ma kluczowe znaczenie dla uwolnienia olbrzymich korzyści środowiskowych i gospodarczych - i zmniejszenia rocznego rachunku Europy za energię o około 200 miliardów euro. Może ono również umożliwić stworzenie do roku 2020 dwóch milionów miejsc pracy.
A zatem zwrócę się do Rady Europejskiej z wnioskiem o nadanie nowego impulsu naszym wysiłkom zmierzającym do zapewnienia efektywności energetycznej. Możemy wykorzystać skalę zamówień publicznych w całej UE w celu rzeczywistego wsparcia efektywności energetycznej, a to oznacza lokalne miejsca pracy, miejsca pracy, których nie da się pozyskać na zewnątrz, miejsca pracy dla MŚP i realne oszczędności zarówno dla przemysłu, jak i dla gospodarstw domowych.
W nadchodzących tygodniach Komisja przyjmie plan w zakresie efektywności energetycznej, proponując konkretne środki mające ją wspierać; na przykład, aby do 1 stycznia 2012 r. wszystkie państwa członkowskie włączyły standardy w zakresie efektywności energetycznej do zamówień publicznych. Następnie, do roku 2013, Komisja dokona przeglądu postępów osiągniętych dzięki takim środkom i rozważy dalsze środki, w tym - w razie konieczności - zaproponowanie celów prawnie wiążących.
Państwa członkowskie powinny uzgodnić termin włączenia standardów w zakresie efektywności energetycznej we wszystkie zamówienia publiczne dotyczące budynków i usług publicznych. Ze swej strony Komisja jest gotowa zbadać nowe środki w zakresie oszczędności energii dla miast, zrównoważonych biopaliw, inteligentnych sieci oraz magazynowania energii.
Musimy się również skupić na zewnętrznym wymiarze europejskiej polityki energetycznej. Zaledwie dwa tygodnie temu odbyłem zachęcające dyskusje z prezydentami Azerbejdżanu i Turkmenistanu na temat dostępu Europy do pól gazowych na Morzu Kaspijskim, który umożliwiłby zrealizowanie korytarza południowego. Podpisanie wspólnej deklaracji z Azerbejdżanem oraz konkretne zobowiązanie ze strony Turkmenistanu co do dostaw gazu do Europy doprowadziły do istotnego przełomu.
Ta wizyta miała dla mnie następujące przesłanie: gdy kluczowe decyzje w sprawach energetycznych podejmujemy w Europie wspólnie, jesteśmy mocnym graczem w globalnym wyścigu po zasoby energetyczne. Podkreślanie wagi zewnętrznego wymiaru polityki energetycznej Unii Europejskiej powinno stanowić kluczowe przesłanie Rady Europejskiej, wobec czego oczekuję bardzo istotnej debaty na temat energii podczas nadchodzącego posiedzenia Rady Europejskiej i - mówię to z radością - tutaj, w Parlamencie Europejskim. Wiem, że ten Parlament mocno wspiera silną europejską politykę energetyczną, zaś jego przewodniczący jest orędownikiem większego zaangażowania Europy w zakresie polityki energetycznej.
Przechodząc teraz do innowacji, myślę, że już istnieje szerokie porozumienie co do przesłania, jakim powinna zakończyć się Rada Europejska. Być może mniej oczywiste jest poczucie tego, jak pilne, rozpaczliwie pilne, jest podjęcie działań; dlaczego wzmacnianie badań i innowacji jest konieczne teraz, gdy wszystkie państwa członkowskie podejmują trudne wybory co do tego, gdzie przyciąć budżet.
Rozwaga fiskalna i wsparcie innowacji ze środków publicznych nie są politykami nie do pogodzenia. Kilka państw członkowskich pokazało, że można przycinać całościowy budżet, a jednocześnie zachować wydatkowanie sprzyjające wzrostowi, w szczególności na badania i innowacje. Jest to istotne, gdyż realizacja gospodarki innowacji stanowi kluczową głęboką zmianę strukturalną. Nasi konkurenci to wiedzą, już stawiają na innowacje.
Abyśmy nie pozostali w tyle, potrzebne jest nam wsparcie Rady Europejskiej dla naszego strategicznego i zintegrowanego podejścia do innowacji. Innowacje muszą być elementem naszej polityki gospodarczej, nie zwykłym instrumentem badawczym, jak sądzą niektórzy.
Na szczeblu europejskim możemy dodać rzeczywistą wartość poprawiając warunki ramowe dla badań i innowacji w Unii Europejskiej. Europa musi stać się naturalnym siedliskiem innowacji - poprzez skuteczną normalizację, lepsze wykorzystanie praw własności intelektualnej, sprzyjające innowacjom zamówienia publiczne oraz środki mające na celu pomaganie małym innowacyjnym przedsiębiorstwom w zapewnieniu finansowania.
Wiele z tego nic nie kosztuje, lecz wymaga woli politycznej. I to woli politycznej do podejmowania środków przy zastosowaniu europejskiego podejścia i europejskiego wymiaru.
W pełni korzystając z jednolitego rynku, przykładowo poprawiając mobilność badaczy, możemy również uzyskać o wiele więcej z europejskiej przestrzeni badawczej.
Ponadto, oprócz utrzymania wydatkowania, musimy też lepiej wydatkować. Wraz z przeglądem budżetu zainicjowaliśmy debatę na temat sposobów uproszczenia wydatkowania środków pieniężnych Unii Europejskiej i pracy w kierunku wspólnych strategicznych ram finansowania badań i innowacji. Innymi słowy, dostanie towaru wartego swej ceny oznacza również zmniejszanie biurokracji, tak by naukowcy wspierani finansowo ze środków unijnych mogli spędzać więcej czasu w laboratorium czy w pracy, nie zaś zajmując się biurokracją i sprawami formalnymi. Mając niespójne instrumenty finansowania, oparte na złożonych i biurokratycznych zasadach, nigdy nie przyciągniemy najlepszych naukowców ani najbardziej innowacyjnych przedsiębiorstw.
Odbywająca się w tym miesiącu Rada Europejska będzie zatem debatować nad energią i innowacyjnością, jednak nie uniknie debaty nad gospodarką. Gospodarka, problemy osób bezrobotnych, pozostają dla naszych obywateli kwestiami najważniejszymi.
Właśnie zainicjowaliśmy pierwszy europejski semestr - uruchamiając w praktyce zarządzanie gospodarcze. Dobrze przyjęto Roczną wizję wzrostu gospodarczego. Elementy płynącego z niej przesłania były ostre i wyraźne. Zapewnia ona konieczne wytyczne na szczeblu Unii Europejskiej, tak by państwa członkowskie mogły uwzględnić naszą współzależność podejmując decyzje polityczne na szczeblu krajowym.
Poczyniono już znaczne postępy w zakresie propozycji legislacyjnych, które będą stanowić fundament naszego nowego systemu zarządzania gospodarczego. Pragnę podziękować prezydencji węgierskiej. Ma ona moje pełne wsparcie w zakresie przyspieszenia prac, by do czerwca zapewnić ich przyjęcie.
Dodatkowo w ramach tej kompleksowej odpowiedzi będziemy musieli rozstrzygnąć pozostałe kwestie dotyczące europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej (EFSF) oraz europejskiego mechanizmu stabilności.
Odnośnie do EFSF, poza rozszerzeniem jego zakresu, obecnie gra idzie o to, jak zwiększyć jego skuteczną zdolność pożyczkową - jak stwierdziła Komisja w Rocznej wizji wzrostu gospodarczego.
Oczywiście zagadnienie to należy postrzegać w kontekście kompleksowej odpowiedzi. Dyskusje na forum Rady Europejskiej w najbliższy piątek najpewniej obejmą potrzebę wzmocnionej koordynacji polityk gospodarczych w Unii Europejskiej i strefie euro. Z radością przyjmuję taką debatę, która bardzo dobrze wpisuje się w Roczną wizję wzrostu gospodarczego przygotowaną przez Komisję. W istocie europejski semestr nie polega jedynie na koordynacji polityk budżetowych, lecz na zajmowaniu się szerszymi kwestiami, np. brakiem równowagi w ujęciu makroekonomicznym i różnicami w poziomie konkurencyjności.
Ponadto ostatnio słyszeliśmy pewne autorytatywne głosy podające argumenty za pogłębieniem zarządzania gospodarczego, a jednocześnie stwierdzające, że można tego dokonać jedynie metodą międzyrządową.
Musimy mieć tu jasność: Komisja z radością przyjmuje pogłębienie i przyspieszenie zarządzania gospodarczego i koordynację polityk, w tym w ramach strefy euro, jednak mamy głęboką pewność, iż właściwe ramy i instrumenty pozwalające to osiągnąć zapewnia Traktat. W rzeczywistości nie promowalibyśmy naszych rozwiązań, gdyby równoległe struktury miały działać ostatecznie w niespójny sposób.
Ustanowienie systemu wzmocnionego zarządzania gospodarczego dla UE, a w szczególności strefy euro poza ramami Unii, implikuje ważne, a politycznie bardzo drażliwe, pytania. W istocie państwa członkowskie powinny przyjąć środki w pełni zgodne z metodą wspólnotową i ramami, jakie zapewnia Traktat. Na tyle, na ile środki stanowią domenę krajową - a oczywiście tak jest w przypadku niektórych z nich - obowiązki te powinny być wykonywane zgodnie z ogólnymi ramami Unii.
Naprawdę uważam, iż ta kwestia jest niezmiernie istotna, gdyż w zakresie zarządzania gospodarczego możemy rzeczywiście poczynić wielkie postępy. Potrzeba nam - my argumentujemy za tym od pewnego czasu - więcej koordynacji obszarów polityk oraz lepszego zarządzania gospodarczego, lecz musimy to czynić w sposób spójny i zgodny z Traktatami i podejściem wspólnotowym.
Komisja będzie zwracała na te kwestie szczególną uwagę. Traktat, wraz z wynikającą z niego metodą wspólnotową, implikuje pełne poszanowanie roli wszystkich instytucji europejskich.
Joseph Daul
Panie Przewodniczący, Pani Przewodnicząca Győri, Panie Przewodniczący Barroso, Panie i Panowie! Co wyniosą obywatele Europy ze spotkania swych przywódców w najbliższy piątek w Brukseli? Czy będzie dla nich zrozumiałe, iż w dobrej wierze poszukuje się tam europejskiej odpowiedzi na europejskie wyzwania - euro, energię, badania i innowacje oraz zatrudnienie? Czy też może raz jeszcze okaże się, że podda się nas żałosnemu spektaklowi podziału i walk o władzę? Jakie będą nagłówki głównych gazet? O czym rozmawiać będą ludzie w sobotę na blogach i Facebooku w odniesieniu do decyzji Rady Europejskiej? O nieśmiałości Europy w obliczu sytuacji w krajach basenu Morza Śródziemnego pragnących poszanowania swych praw, czy przeciwnie, o jej przywództwie? Obowiązek Europy w tym zakresie jest dość oczywisty: musi ona zmobilizować wszystkie swe zasoby i wszystkie swe zdolności dyplomatyczne, by wspomóc zmiany i organizację demokratycznych i otwartych wyborów.
Panie i Panowie! Zdaniem Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) rozwiązaniem naszych problemów jest więcej Europy, nie mniej. Rozwiązaniem nie jest więcej tak zwanych zwycięstw narodowych, lecz więcej wspólnych zwycięstw i bardziej skoordynowane odpowiedzi. Rozwiązaniem nie jest pobłażliwe nastawienie wobec stosowania naszych wspólnych zasad, lecz większa dyscyplina. Rozwiązanie, Panie i Panowie, to nie większe rozbieżności pomiędzy naszymi budżetami, naszym prawem pracy i naszymi stawkami podatkowymi, lecz większa zbieżność między nimi.
Zdaniem grupy PPE z tego kryzysu można wyciągnąć jeden jedyny wniosek, a mianowicie, że bez wspólnej wizji i bez wspólnych zasobów nasze kraje dopadnie ślamazarny wzrost i kryzys społeczny. Jeśli z tego kryzysu można wyciągnąć jakikolwiek wniosek, jest on taki, iż jeśli będziemy myśleć, działać i inwestować jako Europejczycy, nasze kraje wyjdą z trudnego okresu, jaki przechodzą, i będą dzięki temu zawsze silniejsze.
Co jeszcze może sprawić, że będziemy działać jak jeden mąż, jeśli nie trudności, jakich właśnie doświadczyliśmy? Wraz z Komisją Europejską, większością moich koleżanek i kolegów w tej sali i - jestem pewien - większością z 500 milionów Europejczyków zadaję Radzie Europejskiej następujące pytanie: kiedy będziemy działać i reagować w większym duchu jedności?
Co do euro, wiem teraz, że nasze rządy będą stanowcze i nie pozwolą spekulantom zniszczyć 60 lat integracji europejskiej. Wzywam je obecnie do skupienia się na konsolidacji mechanizmu stabilizacji finansowej, gdyż ma to kluczowe znaczenie. Wzywam je w szczególności do wzmocnienia swej dyscypliny budżetowej oraz podtrzymywania wysiłków zmierzających do redukcji długu publicznego. Europejskie zarządzanie to warunek sine qua non powodzenia naszego wspólnego projektu. Moja grupa wspiera go tak samo, jak wspiera euro, to znaczy całkowicie.
Rozwiązaniem naszych problemów, jak powiedziałem na początku mojego wystąpienia, jest więcej, a nie mniej, Europy. Tak jest w przypadku zatrudnienia i gospodarki, lecz również w przypadku energii - kwestii, którą Rada również podejmie w piątek. Więcej Europy oznacza przede wszystkim pełne wdrożenie już istniejących przepisów w odniesieniu do wewnętrznego rynku energii. Nigdy za dużo podkreślania, że uczynienie tego rynku w pełni funkcjonalnym spowoduje, że będziemy bardziej konkurencyjni, zapewni bezpieczeństwo naszych dostaw oraz zagwarantuje istotny wzrost w wytwarzaniu energii odnawialnej.
Więcej Europy oznacza również zachęcanie naszych państw do sprostania zadaniu zwiększenia swej efektywności energetycznej o 20 % do roku 2020. To same państwa ustaliły dla siebie taki cel. Musimy sprawić, by go osiągnęły, w przeciwnym razie będziemy musieli podnieść standardy, jakie muszą spełnić, by go osiągnąć. Wreszcie, więcej Europy w obszarze energii oznacza większe inwestycje. Komisja szacuje, że osiągnięcie wymaganego poziomu infrastruktury będzie kosztować miliard euro. Aby to zrealizować, oczekujemy od Rady Europejskiej ambitnych decyzji. Europa potrzebuje bezpiecznej czystej energii, tak samo jak potrzebuje polityki badawczo-rozwojowej i polityki promowania innowacji w przemyśle. W tym obszarze rozwiązaniem jest również więcej Europy i poświęcenie większej uwagi małym i średnim przedsiębiorstwom. Rozwiązaniem jest zmniejszenie biurokracji do minimum i wreszcie osiągnięcie porozumienia w sprawie europejskiego patentu. W obszarze innowacji również oczekujemy od naszych przywódców wspólnych rozwiązań, nie zaś zaściankowych przepychanek.
Panie i Panowie! Czas wyjść poza nasze odruchowe reakcje, prezentowane w przeszłości. Promowanie różnic między nami jest w porządku, lecz jeszcze lepiej byłoby sprawić, by się one wzajemnie uzupełniały. Podejmowanie inicjatyw indywidualnych może być przydatne, jednak aby wygrać mecz, trzeba grać zespołowo. Posiadanie ambicji narodowych jest w pełni uzasadnione, jednak gwarancję przyszłości dla Europejczyków stanowi zrozumienie, iż grę na szczeblu międzynarodowym wygrywa się grając zespołowo.
Martin Schulz
Panie Przewodniczący! Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim zorganizowała wczoraj wysłuchanie, w trakcie którego przygotowaliśmy się do weekendowego szczytu energetycznego. Moja koleżanka, pani poseł Ulvskog, zda później bardziej szczegółową relację z naszej dyskusji podczas tego wydarzenia. Ja ograniczę się zatem do dwóch najistotniejszych spraw.
Jeśli ocenimy poziom wdrożenia na szczeblu krajowym celów 20-20-20, które przyjęliśmy, co niektóre rządy w Unii Europejskiej świętowały - przy obecnym stanie rzeczy możliwe do osiągnięcia jest nie więcej niż 9 % założonych przez nas celów. Tak więc w zakresie polityki energetycznej weekendowy szczyt jest szczytem kryzysowym, i jeśli porządnie się w to nie zaangażujemy, cele te nie zostaną osiągnięte.
Moja druga uwaga dotyczy tego, że na rynku cen energii obserwujemy obecnie trend prowadzący do ubóstwa energetycznego w Europie. Duża część gospodarstw domowych zaczyna postrzegać energię i dostawy energii jako przywilej. Dodatkowe koszty związane z wynajmem rosną w takim stopniu, że w przyszłości osoby o niskich dochodach będą musiały nosić grube swetry, gdyż nie będą w stanie ogrzać swych domostw. Odcinanie ludzi od dostaw energii to kwestia niesprawiedliwości społecznej. Tym również należy się zająć na szczycie energetycznym, takim jak ten.
(Oklaski)
Na nadchodzącym szczycie okaże się jednak, oczywiście, że omawiane są inne sprawy - i pragnę tu nawiązać do słów wypowiedzianych przez przewodniczącego Komisji. Rząd Republiki Federalnej Niemiec - pod wodzą kanclerz federalnej - dokonał całkowitej wolty. Wszystko, co wcześniej było złe w zarządzaniu gospodarczym, co było pomysłem socjalistów, nagle okazało się w porządku. No cóż, lepiej późno niż wcale. Przewodniczący Komisji ma jednak rację w jednej kwestii. Ta wolta nie może doprowadzić do zmiany kierunku, która naruszyłaby równowagę pomiędzy instytucjami europejskimi.
Jedno jest zupełnie jasne: wszelką polityką europejską, istniejącą obecnie w ramach obecnych traktatów, należy zajmować się w ramach istniejących instytucji. Centralnym elementem jest tu Komisja, żadna inna instytucja, a to - mógłbym dodać - z następującego, zasadniczego powodu: Komisja jest instytucją przywiązaną w tym zakresie do Parlamentu, zaś parlamentarne zatwierdzenie działań podejmowanych w kwestiach suwerenności - a kwestie finansowe to dla suwerenności kwestie kluczowe - jest niezbędne. Dlatego też mówimy "tak” zarządzaniu gospodarczemu, jednak pod warunkiem, że praktyczna realizacja będzie zakotwiczona w Komisji i będzie podlegała kontroli Parlamentu Europejskiego. To podstawowy warunek utrzymania równowagi pomiędzy instytucjami europejskimi.
(Oklaski)
Znajdujemy się w takiej sytuacji, że Europa stoi w obliczu wewnętrznych wyzwań, jak również wyzwań w kategoriach polityki zagranicznej. Jestem zaniepokojony - powiem to tu otwarcie -oświadczeniami składanymi przez niektórych europejskich polityków. Jestem zaniepokojony nieobecnością Europy w historycznym procesie. Wygłasza Pan oświadczenie, Panie Przewodniczący Barroso - znakomicie. Przewodniczący van Rompuy wygłasza oświadczenie - również znakomicie. Pani baronessa Ashton wygłasza oświadczenie - świetnie. Następnie kanclerz Merkel, prezydent Sarkozy i premier Cameron wygłaszają oświadczenie we wspólnym komunikacie - choć nie wiem, co stoi za tym nowym sojuszem - również świetnie. Nie ma jednak nikogo - nikogo na świecie, kto w bezpośrednim dialogu z ludźmi walczącymi o swoją demokrację mówiłby o tym, jak my, Europejczycy możemy pomóc i wspierać ten proces.
Na papierze można napisać, co nam się żywnie podoba, lecz papier nam nie pomoże. Nie wolno nam marnować okazji, jaka się właśnie nadarza. Przyznam, że dopiero w ubiegłym tygodniu pan poseł Cohn-Bendit uświadomił mi wielką szansę, jaka się pojawiła. Muszę przyznać, że na pierwszy rzut oka jej nie rozpoznałem, ale ludziom demonstrującym na ulicach, ludziom, którzy przewodzą tej rewolucji, chodzi o wszystko, tylko nie państwo wyznaniowe. Chcą świeckości. Chcą demokracji obywatelskiej. To nasi partnerzy. Musimy z tymi ludźmi współpracować, tak by dzięki temu powstała wielka szansa dla Europy.
(Oklaski)
W tym zakresie konieczne jest również ustąpienie prezydenta Mubaraka. To byłby pozytywny i zachęcający sygnał. A mówiąc o naszych wartościach, naszej demokracji i naszej swobodzie wypowiedzi, cieszę się z obecności pani minister Győri. Chciałbym Pani powiedzieć jedną rzecz, Pani Minister: przeczytałem odpowiedź rządu węgierskiego na pismo Komisji. Muszę powiedzieć, że pismo Komisji było znakomite. Zawierało grzeczne pytanie, czy rząd węgierski mógłby nam uprzejmie powiedzieć, czy mógłby się ewentualnie zgodzić z tym, iż ustawa, jaką stworzył, może nie być zupełnie w porządku - i przepraszamy za to, że pytamy! Odpowiedź brzmi: jak w ogóle możecie prosić nas o coś takiego; wszystko jest w jak najlepszym porządku! To nie powinno mieć miejsca w Europie. Powtórzę: ta ustawa nie jest zgodna z podstawowymi europejskimi zasadami.
(Oklaski)
Nie jest ona zgodna z dyrektywą w sprawie audiowizualnych usług medialnych. Stwierdziła to bardzo elegancko sama komisarz Kroes. Jeśli ta ustawa nie zostanie zmieniona, będę czuł się oszukany przez urzędującego przewodniczącego Rady. Przewodniczący i premier Węgier powiedział na tej sali: "Jeśli Komisja zgłosi uwagi, zmienimy ustawę”. Komisja poczyniła uwagi, dlatego też oczekuję, że Węgry zmienią przedmiotową ustawę. Inaczej jak mamy zamiar wiarygodnie mówić o demokracji w basenie Morza Śródziemnego, jeśli sami w Europie jej nie wdrażamy?
Lena Ek
w imieniu grupy ALDE - Panie przewodniczący! W czasach kryzysu konieczne są dwie strategie: powstrzymanie nadchodzącego zagrożenia oraz wykorzystanie możliwości i pójście naprzód.
Jeśli chodzi o kryzys energetyczno-klimatyczny, jaka jest reakcja Rady? Szczerze mówiąc, jest ona zarówno rozczarowująca, jak i żenująca.
Świat poza Europą bierze się z wyzwaniem energetycznym za bary. Stany Zjednoczone inwestują mnóstwo pieniędzy w zielone technologie. W ubiegłotygodniowym orędziu o stanie państwa prezydent Barack Obama podkreślił znaczenie efektywności energetycznej oraz możliwości, jakie dają zielone technologie.
(Przewodniczący krotko interweniuje w kwestii formalnej)
Prezydent Obama porównał nawet te nowe technologie do wyścigu kosmicznego i nazwał je sputnikowym szokiem naszego pokolenia.
A w Radzie, gdzie jest nasz europejski projekt "lotu na księżyc”? Nie macie nawet odwagi przedyskutować wiążącego celu w zakresie efektywności energetycznej. Efektywność energetyczna to ulubiony temat każdego mówcy czy polityka wypowiadającego się na temat energii, zaś Rada odkłada tę kwestię do roku 2012.
Chiny dużo inwestują w badania i nowe technologie. Obecnie mają ponad 400 firm fotowoltaicznych. Dziesięć lat temu miały zerowy udział w rynku światowym. Obecnie ten udział wynosi 23 %. Dziesięć lat temu miały zerowy udział w rynku energii wiatrowej. Teraz mają 50 %.
A co robimy w Europie? Program na rzecz konkurencyjności i innowacji CIP walczy o wsparcie, zaś finansowanie SET, strategicznego programu technologii energetycznych, jest zapewnione niespełna w połowie. Tu właśnie znajdujemy się w porównaniu z Chinami i USA. Są nawet państwa członkowskie planujące już 30 % redukcję emisji, jak Niemcy, lecz Rada nie śmie zmienić stanowiska; podobnie zresztą jak Komisja. Według niedawnego wspólnego raportu Barclays i Accenture przejście do gospodarki niskowęglowej prowadzi do znaczącego rozwoju zrównoważonych technologii niskowęglowych. Tak więc banki zmieniają swe podejście.
A gdzie jest europejskie przywództwo? Rada targuje się o cel energetyczny. Nie widzicie również, że państwa członkowskie spełniają założenia trzeciego pakietu rynku energii, trwa nawet debata na temat finansowania badań i innowacji w długofalowym budżecie. Tu właśnie jesteśmy, my w Europie, zaś jeśli chodzi o energię, klimat, konkurencyjność i miejsca pracy - Rada w ogóle nie wykazuje się żadnym przywództwem. Tak właśnie wygląda sytuacja.
Krisztina Morvai
(pytanie zadane panu posłowi Schulzowi zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu) (HU) Widzieliśmy, jak pan poseł Schulz, lider europejskich socjalistów, bardzo martwi się o demokrację i prawa człowieka na Węgrzech. Musze Pana, Panie Pośle, zapytać, gdzie Pan był w latach 2002-2010, kiedy to pańscy towarzysze socjaliści, rządzący na Węgrzech siłą, rozpraszali każdy pojedynczy protest antyrządowy? Gdzie pan był 23 października 2006 r., gdy wydano rozkaz postrzelenia czternastu osób w oczy gumowymi pociskami wystrzelonymi na wysokości głowy? Gdzie Pan był jesienią 2006 roku, gdy kilkaset osób, jak już ustalił sąd najwyższej instancji... (Przewodniczący przerywa mówczyni) Zgodnie z regulaminem mam minutę, nieprawdaż, Panie Przewodniczący? - Gdzie Pan wtedy był? Pragnę również zapytać, dlaczego rząd Fidesz nie zadaje już Panu i pańskim towarzyszom tego samego pytania? Co powstrzymuje rząd Fidesz?
Martin Schulz
(DE) Panie Przewodniczący, Pani Poseł Morvai! Bardzo uważnie śledzę wewnętrzną politykę Węgier. W latach 2002-2010 byłem na Węgrzech dość często. Widziałem również demonstracje pani umundurowanej partii Jobbik w Budapeszcie. Nie powiem, co te demonstracje mi przypominały. Będąc Niemcem nie chcę tu o tym mówić.
W latach 2002-2010 - chcę dać Pani jasną odpowiedź - Węgry były, podobnie jak obecnie, demokratycznym państwem, opartym na praworządności, z lewicowym rządem, sprawującym władzę zgodnie z zasadami demokracji. Jak dotychczas nie mam wątpliwości, że dziś na Węgrzech nadal tak jest, pod rządami rządu konserwatywnego. Jednego jestem jednak pewny, a mianowicie tego, że Pani partia jest partią skrajnie prawicową, neofaszystowską.
(Oklaski)
Rebecca Harms
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Najświeższe doniesienia z południa basenu Morza Śródziemnego i Egiptu mówią o strzałach w Kairze. Sytuacja się zaognia. Z powodu tych doniesień mogę jedynie zaapelować do europejskich szefów państw i rządów, aby z ustaleniem tego, jakie byłoby właściwe przesłanie dla Egiptu, nie czekali do przerwy obiadowej w najbliższy piątek. Już dawno powinniśmy wyraźnie powiedzieć prezydentowi Mubarakowi, że musi szybko ustąpić, co jest konieczne, aby zapobiec dalszej eskalacji obecnych niepokojów w Egipcie i zapewnić, by rozwój wypadków przypominał wcześniejszy w Tunezji. Doprawdy haniebne byłoby bierne czekanie na to, co się wydarzy w Egipcie.
(Oklaski)
Ten szczyt rzeczywiście ma być szczytem energetycznym. Gdy jednak patrzę na czynione przygotowania, nie dziwi mnie w istocie, że teraz porządkowi obrad ton nadają inne kwestie. Pod hasłem "potrzebujemy bezpieczeństwa dostaw energii” nawiązywane są liczne kontakty - w szczególności przez Pana, Panie Przewodniczący Barroso - z krajami takimi jak Azerbejdżan i Turkmenistan. Komisarz Oettinger mówił ostatnio na forum Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii o tym, jak to zamierzamy rozwijać nasze relacje energetyczne z Irakiem, Gruzją i Turkmenistanem.
W świetle obecnych wydarzeń na południowym wybrzeżu Morza Śródziemnego, gdzie również obserwujemy konsekwencje naszych polityk związanych z naszymi własnymi interesami i naszą zewnętrzną polityką energetyczną, uważam to za dość ryzykowne. Wiem, że potrzebujemy dywersyfikacji, gdyż stoimy też w obliczu problematycznej i bardzo trudnej sytuacji na wschodzie, z Rosją i krajami tranzytowymi Białorusią i Ukrainą. Dywersyfikacja nie może jednak obejmować wchodzenia przez nas teraz w stosunki z despotami i krajami pogrążonymi w kryzysie.
Efektywność energetyczna i energie odnawialne stanowią rozwiązanie w zakresie lepszych i bezpieczniejszych dostaw energii i muszę powiedzieć, Panie Przewodniczący Barroso, że tolerował Pan w tej mierze bardzo wiele. Komisarz Oettinger zaniedbał obszar, którym dobrze zarządzał komisarz Piebalgs, czy też - to jest negatywne spojrzenie na tę sprawę - znowu zdecydował się nie promować technologii, które długo nie wyjdą z użycia, takich jak energie odnawialne i efektywność energetyczna, i wrócił do starego koszyka energetycznego. Nagle dowiadujemy się, że na szczycie ma być omawiany system taryf gwarantowanych dla elektrowni jądrowych, energii atomowej - na miłość boską, jakie jest nasze prawdziwe stanowisko w tej debacie na temat modernizacji i innowacji? Po prostu nie mam już teraz do tego cierpliwości.
(Oklaski)
Być może rzeczywiście byliśmy zbyt cierpliwi, jeśli chodzi o zarządzanie gospodarcze. Niemcy wydają się teraz iść za głosem ministra Schäuble. To, co obecnie omawiamy, nadal jednak nie odzwierciedla najnowocześniejszych rozwiązań. Potrzebujemy czegoś więcej niż drobna poprawka instrumentu stabilności. Musimy pilnie podjąć decyzję w sprawie znowelizowania warunków kredytowych dla Grecji i Irlandii, bo w przeciwnym razie zniszczymy te kraje. Potrzeba nam więcej środków w instrumencie kryzysowym, gdyż w przeciwnym razie możemy zapomnieć w najbliższej przyszłości o jakiejkolwiek pomocy dla Hiszpanii i Portugalii.
I wreszcie potrzeba nam - żebyśmy bardzo jasno zrozumieli się w tej kwestii - propozycji co do tego, jak zamierzamy poradzić sobie z restrukturyzacją zadłużenia. Nie unikniemy tego, o czym wszyscy wiedzą, i my jako Parlament również chcemy omówić tu dalej tę kwestię.
Jan Zahradil
Panie przewodniczący! Bezpieczeństwo energetyczne stanowi obszar, w który UE powinna się zaangażować i w którym powinna działać w jak największej możliwej jedności i koordynacji, czego brakuje w przypadku wielu innych inicjatyw europejskich. Stąd my, Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy, popieramy utworzenie wspólnego rynku energii, wzmocni ono bowiem pozycję państw członkowskich wobec głównych dostawców, a jednocześnie ograniczy w przypadku pewnych dostawców strategicznych surowców możliwość nadużywania ich dominującej pozycji w celu prowadzenia własnych rozgrywek w zakresie polityki zagranicznej. Jednocześnie jednak uważamy, że proces integracji energetycznej powinien uwzględniać konkretne czynniki narodowe, innymi słowy krajowe koszyki energetyczne, w tym wykorzystanie energii jądrowej.
Co do finansów, pragnę powiedzieć, że moja grupa składa się w większości z partii pochodzących z państw nienależących do strefy euro i niestosujących waluty euro. Nie oznacza to jednak, że pragniemy słabej, kruchej i niestabilnej strefy euro lub też upadku euro. Z drugiej strony pragnę jasno powiedzieć, że ożywienie gospodarki UE i stabilność finansowa nie mogą prowadzić do dalszych tendencji ponadnarodowych czy federalizmu fiskalnego, i nie mogą stać się pretekstem do dalszego transferu władzy ze szczebla krajowego na europejski. Jesteśmy temu całkowicie przeciwni!
Pragnę wygłosić kilka uwag na temat wydarzeń w Afryce Północnej - w Tunezji i Egipcie. Widać tu istotne podobieństwa do wydarzeń mających miejsce w Europie Środkowo-Wschodniej w roku 1989. Z radością przyjmujemy tendencje demokratyzacyjne w tych krajach i powinniśmy je wspierać. Chcemy, by bezpośrednie sąsiedztwo UE było stabilne i demokratyczne. Jednocześnie jednak powinniśmy zadbać o to, by uzasadnione wysiłki i apele w tych krajach nie poszły w złą stronę i nie doprowadziły do niedemokratycznych, autorytarnych dyktatur wyznaniowych. UE powinna postępować tak, by zapobiec realizacji takiego scenariusza.
Marisa Matias
Panie Przewodniczący! Jak wiemy, sektor energii ma istotne znaczenie dla tworzenia nowych miejsc pracy, a więc nakazem chwili i hasłem przewodnim dla Rady, do której się właśnie przygotowujemy, powinny być możliwości; niestety tak nie jest.
Potrzeba nam konkretnych inwestycji, pozwalających na zajęcie się efektywnością energetyczną w naszych miastach, zwłaszcza w krajach poddawanym najpoważniejszym atakom spekulacyjnym, a przede wszystkim w krajach o najwyższym poziomie bezrobocia. Jednak odpowiedzi oferowane przez rządy są nadal inspirowane starymi formułami, i to je właśnie staramy się wciąż narzucać.
W nadchodzącej Radzie potrzebna będzie rewolucja energetyczna. Nie potrzebujemy tylko więcej partnerstw publiczno-prywatnych; one konsekwentnie zawodzą. Nadal jesteśmy bardzo przywiązani do starych źródeł energii - paliw kopalnych i energii jądrowej - a bardzo brakuje nam ambicji w zakresie nowych źródeł energii, podczas gdy jedynie one mogą zapewnić równość dostępu i jedynie one mogą zapewnić równość znaczenia projektów wielkich i lokalnych. Tylko poprzez połączenie wszystkiego możemy stworzyć prawdziwie zintegrowaną politykę, i dlatego też zbliżająca się Rada będzie nadal działała jak poprzednio, zamiast odciąć się od przeszłości, co powinna uczynić.
Panie Przewodniczący, pozwolę sobie za Pana zgodą zaapelować o jeszcze jedno. Sytuacje kryzysowe wymagają apeli kryzysowych, tak więc apel, który za Pana zgodą chciałabym wygłosić, dotyczy tego, by przywódcy Europy wykazali w związku z wydarzeniami w Egipcie przynajmniej tyle samo solidarności z ludźmi na ulicach, ile jej mieli wobec autorytarnych reżimów, których rządy skupiały się jedynie na gospodarce i nie szanowały demokracji.
Niki Tzavela
w imieniu grupy EFD - Panie Przewodniczący! Z serca życzę powodzenia naszemu drogiemu przewodniczącemu Barroso. Powodzenia wszystkim nam z Azerami i Turkmenami na rynku. Mówią oni, że już obiecali zapewnić dostawy gazu pięciu innym stronom.
I rzeczywiście, pojawia się w związku z tym wielkie pytanie. Kilka lat temu mieliśmy kryzys rosyjsko-ukraiński, z którym się wciąż zmagamy. Obecnie mamy kryzys północnoafrykański. Cena ropy już rośnie.
A więc najwyższy czas, abyśmy w porządek obrad piątkowego spotkania wpisali, że Europa musi przyjrzeć się swym własnym zasobom i źródłom. Najwyższy czas, byśmy do porządku obrad wpisali eksploatację, wydobycie i tak dalej. Myślę, że można by poprosić państwa członkowskie o przygotowanie map tego, co się dzieje, jeśli chodzi o eksploatację zasobów i źródeł energii w każdym państwie członkowskim, o ocenienie najbardziej obiecujących projektów, przyjęcie zachęt dla prywatnych firm, tak by chciały się zaangażować w eksploatację - i zobaczyć, co możemy zrobić z naszymi własnymi zasobami.
Stoimy w obliczu najbardziej przerażającego scenariusza utraty Kanału Sueskiego. A zatem jeśli chodzi o Egipt, o nas wszystkich - zorganizowana zmiana. W przeciwnym razie będziemy mieć wielkie problemy.
Francisco Sosa Wagner
(ES) Panie Przewodniczący! Dzięki wieloletniej ciężkiej pracy cele polityki energetycznej w Europie są dla nas teraz bardzo jasne: stworzenie rynku wewnętrznego, bezpiecznych dostaw, promocja energii odnawialnej i efektywności energetycznej.
W świetle tych celów, które sami zaproponowaliśmy, dokumentowi, nad którym ma pracować Rada Europejska bardzo brakuje ambicji i jest on jakoś bez wyrazu. Jeśli wspólną europejską politykę energetyczną napędzać muszą szefowie państw i rządów, czeka nas długi okres oczekiwania, gdyż wydaje się, że dominuje wśród nich pogląd narodowy, krótkowzroczny i przestarzały.
Zajmujemy się tu czymś istotnym, polityka energetyczna jest bowiem kręgosłupem Europy. Jej zasad należy bronić jednym głosem na całym świecie; niestety dużo nam brakuje do realizacji tego celu.
Herbert Reul
(DE) Panie Przewodniczący, Panie Przewodniczący Komisji, Pani Urzędująca Przewodnicząca Rady, Panie i Panowie! Szczyt Rady Europejskiej ma miejsce w czasie, gdy jest śmiesznie wiele innych pilnych tematów poza tym, który ma być przedmiotem debaty.
Pan poseł Schulz słusznie wspomniał, że wszyscy oczekujemy, iż Rada Europejska przedstawi oświadczenie w sprawie Egiptu oraz tamtejszych wydarzeń i zajmie się tą kwestią. Zgadza się. Panie Pośle Schulz, w tej sprawie zgodziłbym się z Panem całkowicie, gdyby nie popełnił Pan błędu w drugiej części swojego wystąpienia i raz jeszcze nie zafundował nam taniego partyjnego spektaklu politycznego, kłócąc się z Węgrami. To nie ma z tym nic wspólnego, obecnie mówimy o Radzie i tematach znajdujących się na porządku jej obrad.
Pani Poseł Harms, w związku z pani słowami pragnę również wyjaśnić jedną rzecz. Gdy słusznie mówi Pani, że należy się zająć tymi palącymi kwestiami, kwestiami gospodarczymi, sprawami związanymi z euro i Egiptem, nie może Pani następnie oskarżać też komisarza Oettingera o to, że nie zajmuje się już odpowiednio kwestiami energetycznymi. To absurdalne. Jest tak dlatego, że Rada musi zająć się też innymi zagadnieniami.
To, czy odpowiada Pani polityka energetyczna, czy też nie, albo to, czy inni mają inne zdanie nie czyni jej dobrą lub złą. Nie może być ona oceniana według takiego kryterium. Myślę, że w ciągu ostatnich kilku miesięcy Komisja przeprowadziła bardzo dokładne i rozsądne przygotowania do szczytu. Nie przestrzegała zasady ciągłego stawiania nowych wymagań. Zamiast tego czyni rozsądne i dokładne przygotowania, a następnie podejmuje środki, które rzeczywiście zaowocują zmianą.
Nawiasem mówiąc, Panie Pośle Schulz - on nawet nie słucha, lecz to nieważne - my tylko w grze debaty parlamentarnej tak bezwstydnie się ze sobą nie zgadzamy.
(Przeszkadzanie mówcy)
Mówił Pan o ubóstwie, które może być wynikiem cen energii. Ma Pan całkowitą rację. Jednak, Panie Pośle Schulz, dla uczciwości musimy też zadać następujące pytanie: dlaczego ceny energii są tak wysokie? Dlaczego tak się dzieje? Jaką rolę w tym odgrywamy przyjmując środki polityczne, które wciąż windują ceny? Ten czynnik również ma znaczenie - choć nie jest jedyny - i również powinien być uwzględniony w uczciwej debacie, i musimy uwzględnić nowe wymogi, wciąż tu przyjmowane od rana do nocy.
Moim zdaniem przedmiotowy szczyt daje nam wielką możliwość dokonania wreszcie kroku naprzód w kwestii infrastruktury i zapewnienia, by poczyniono inwestycje w infrastrukturę i energię, gdyż wszystkie inne kwestie zależą od naszej zdolności dokonania właśnie tego. Pojawia się kwestia cen, wiarygodności, jak również tego, czy we właściwy sposób włączamy do sieci energie odnawialne, a do tego - niestety - potrzebne nam są znaczne nakłady inwestycyjne. Ponadto państwo nie będzie w stanie samo ponieść tych kosztów.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu).
Rebecca Harms
(DE) Panie Przewodniczący! Co do dokładnych przygotowań do szczytu energetycznego i politycznych obszarów priorytetowych - Panie Pośle Reul, jakie jest więc pańskie zdanie na temat faktu, iż w obszernym wywiadzie opublikowanym dziś w Niemczech we "Frankfurter Allgemeine Zeitung” komisarz Oettinger ostrzega Unię Europejską przed wytyczaniem zbyt ambitnych celów w zakresie odnawialnych źródeł energii? Czyni tak zaledwie kilka tygodni po wejściu w życie dyrektywy w sprawie energii odnawialnej, z której wszyscy tu byliśmy bardzo dumni. Co do dokładnych przygotowań w kwestii efektywności energetycznej - jakie jest więc pańskie zdanie na temat faktu, iż plan działania w sprawie efektywności energetycznej wciąż leży w szufladzie, zupełnie nie byłoby zatem możliwości omówienia tej kwestii podczas szczytu?
Herbert Reul
(DE) Panie przewodniczący! Są politycy, którzy wciąż domagają się czegoś nowego, lecz nigdy nie doprowadzają niczego do końca. Są też tacy politycy, którzy czynią rozsądne przygotowania i wdrażają inicjatywy. O to właśnie chodzi. Nie wierzę w ciągłe domaganie się czegoś nowego, komisarz Oettinger ma więc całkowitą rację. Zróbmy najpierw to, do czego się już zobowiązaliśmy.
Pan poseł Schulz zupełnie słusznie zauważył, że w wielu państwach członkowskich kwestia efektywności pozostawia wiele do życzenia i że wiele państw członkowskich nie osiągnęło jeszcze swych celów w zakresie energii odnawialnej. My mamy wyniki dość dobre, lecz nie wystarczająco dobre. Innymi słowy, mamy przed sobą jeszcze długą drogę. Czasami zanim zrobi się kolejny krok, rozsądniej jest najpierw osiągnąć założone cele. Są tacy, którzy próbują iść za szybko, a potem potykają się o własne nogi.
Marita Ulvskog
(SV) Panie Przewodniczący! Jak wcześniej wspomniał pan poseł Schulz, Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim zorganizowała wczoraj alternatywny szczyt energetyczny. Uczyniliśmy tak w momencie, gdy coraz większa liczba rodzin i obywateli nie może pozwolić sobie na ogrzanie domostw, a jednocześnie przemysł, który jest zależny od energii i musi być konkurencyjny, zmaga się z trudnościami. Kolejnym powodem zorganizowania tego wydarzenia był fakt, iż inicjatywy na najwyższym szczeblu politycznym w UE w tym obszarze są bardzo rzadkie i bardzo słabe. Odpowiadając na słowa pana posła Reula - pewne kwestie zostały zainicjowane, lecz potem po prostu pozostały na papierze i trafiły najwyżej do biurowych szuflad.
Nasze przesłanie z alternatywnego szczytu energetycznego na jutrzejszy szczyt UE jest bardzo jasne i proste. Działajcie; róbcie coś - tu i teraz. Zapewnijcie, byśmy mieli wiążące cele w zakresie efektywności energetycznej, które będą przestrzegane w praktyce. Przykładowo, w UE jest około 190 milionów budynków potrzebujących ogrzania. Zainwestowanie w nie w celu zapobieżenia obecnemu wyciekowi energii dałoby zarówno korzyści finansowe, jak i nowe miejsca pracy. Inwestujcie w odnawialne źródła energii, chyba że wierzycie, iż te, które mamy są niewyczerpane, i inwestujcie w sieci dystrybucji, które są nowoczesne i wydajne dla wszystkich rodzajów energii. Dajcie konsumentom i obywatelom mocne i jasne prawa w stosunku do firm energetycznych. Zapewnijcie, by rynek energetyczny zarówno był przejrzysty, jak i dał się monitorować. Podobnie jak nie chcemy rynku finansowego, który nie działa właściwie, jest zamknięty i całkowicie nieuregulowany, tak też nie chcemy rynku energii elektrycznej, który działa jak rynek finansowy przed kryzysem.
Wykorzystujcie radykalne inicjatywy, by pokazać, że zapotrzebowanie na energię jest raczej kwestią odpowiedzialności społecznej i decyzji politycznych niż prywatną kwestią pojedynczych obywateli, którzy mają sobie radzić sami. Wykażcie, tak jak powiedział pan poseł Schulz, że rozumiemy, iż polityka energetyczna to również polityka społeczna, polityka przemysłowa i polityka przyszłości.
Fiona Hall
Panie Przewodniczący! Szczyt, który odbędzie się w nadchodzący piątek, ma w strategiczny sposób skupić się na energii i innowacyjności. Mam nadzieję, że sytuacja w Egipcie nie odwróci zupełnie uwagi szefów rządów. Ufam również, że niezbędne dyskusje na temat infrastruktury energetycznej i współpracy transgranicznej - strony podażowej energii - nie odciągną uwagi od dyskusji dotyczącej strony popytowej energii, która jest równie ważna.
Jesteśmy bardzo daleko od osiągnięcia celu 20 % efektywności energetycznej do roku 2020. W piątek musimy usłyszeć od naszych przywódców odważne zobowiązanie podjęcia natychmiastowych kroków umożliwiających powrót na dobrą drogę. Najprostszym rozwiązaniem w tym zakresie byłoby niezwłoczne nadanie celowi 20 % wiążącego charakteru. W innym wypadku zmarnujemy tylko mnóstwo tych dostaw energii, które tak drogo zapewniamy. To nie jest dobra ekonomia, zwłaszcza w dobie kryzysu.
Claude Turmes
Panie Przewodniczący! Sądzę, iż o znaczeniu kwestii energii jasno świadczy nieobecność przewodniczącego Van Rompuya, który uczestniczy w briefingu prasowym, oraz fakt, iż przewodniczący Barroso opuścił salę obrad. To tyle, jeśli chodzi o znaczenie, jakie przypisują oni słuchaniu nas.
Wczoraj, na zaproszenie grupy S&D, do Brukseli przybył Jeremy Rifkin, który jasno przedstawił nową wizję ekonomiczną. Po pierwsze - kwestia energii odnawialnej, którą zajęliśmy się w odpowiedniej dyrektywie. Po drugie, korzystając z energii odnawialnej każdy budynek zużywający dziś 40 % naszej energii może być zamieniony w budynek niskoenergetyczny, nawet budynek o dodatnim bilansie energetycznym. Po trzecie, sądzę, iż mamy tu szerokie porozumienie co do tego, iż trzeba przyspieszyć realizację sieci elektrycznych. Po czwarte, musimy stosować wyniki najnowszych prac badawczo-rozwojowych, aby rozwinąć technologie magazynowania; i wreszcie - kwestia podłączeń w punktach poboru energii elektrycznej.
Dzięki tym pięciu elementom, i oczywiście temu, o czym wspomniała Fiona, pod hasłem efektywności we wszystkich sektorach, po pierwsze uczynilibyśmy naszą europejską gospodarkę o wiele mniej zależną od geopolityki. Po drugie, zaoszczędzilibyśmy 300 miliardów euro w transferach poza gospodarką europejską i wykorzystali te środki w Europie na inwestycje w nowe miejsca pracy i inne. Po trzecie, rozpoczął się wyścig po zielone technologie; wystarczy przeczytać nowy chiński plan pięcioletni.
Jeśli w najbliższych miesiącach nie stworzymy ram dla Europy jako wiodącego rynku w zakresie wszystkich tych technologii, przegramy w jednym z nielicznych sektorów, w których wciąż jesteśmy liderem w gospodarce światowej. Wielka szkoda, że ten szczyt nie jest dobrze przygotowany - częściowo odpowiada za ten stan rzeczy przewodniczący Van Rompuy, częściowo komisarz Oettinger. Nie przygotował on niczego dobrze przemyślanego w zakresie efektywności energetycznej i energii odnawialnych, zaś przez ostatnie trzy miesiące odgrywał rolę konia trojańskiego dwóch czy trzech wielkich niemieckich firm energetycznych, które chciały zniszczyć przemysł odnawialnych źródeł energii.
Na koniec wspomnę o naszych osiągnięciach: szansa na porażkę komisarza Oettingera w jego próbie zniszczenia krajowych systemów wsparcia wynosi 26 do 1. Popiera go jedynie Holandia. To istotne zwycięstwo i odnawialne źródła energii są nadal w grze. Stanowią one energię numer jeden przyszłości.
Konrad Szymański
Stoimy przed podjęciem decyzji o przyznaniu 1 biliona euro na rozbudowę infrastruktury energetycznej w Unii Europejskiej. Jedyny sens wydawania pieniędzy publicznych na energetykę leży w realizacji postulatu bezpieczeństwa. Bezpieczeństwo energetyczne Unii Europejskiej zależy od głębokiej dywersyfikacji, która zakłada nie tylko nowe trasy przesyłu, ale również dostęp do nowych źródeł surowców. Inaczej powtórzymy stare błędy programu TEN-T, który za europejskie uznawał takie projekty, jak Nord Stream. Nie potrzebujemy więcej nowych dróg pompowania tego samego, rosyjskiego surowca na europejski rynek. Powtarzając stare błędy - za bilion euro - zafundujemy sobie jedynie atrapę rynku i konkurencji.
Vladimír Remek
- (CS) Panie Przewodniczący! Oczekuję, iż szczyt energetyczny wypracuje przede wszystkim kompleksowe, lecz również zrozumiałe i odpowiedzialne podejście do interesów naszych obywateli. Według ostatnich sondaży Eurostatu stabilność cen energii stanowi jeden z głównych priorytetów dla dużego odsetka mieszkańców UE. Nie przypadkiem Republika Czeska wiedzie prym w tej kategorii. Nieodpowiedzialne lobby polityczno-ekonomiczne w Republice Czeskiej promuje niewystarczające wsparcie finansowe dla elektrowni słonecznych. Nieokiełznany napływ spekulantów, również zagranicznych, oraz ich pogoń za niebotycznymi zyskami nastawia społeczeństwo przeciwko odnawialnym źródłom energii jako takim, jako że ludzie stoją w obliczu niepotrzebnie wysokich wzrostów kosztów energii. Z pewnością nie jest łatwo zapewnić wystarczająco dużo energii po akceptowalnej cenie, lecz możemy się przynajmniej zbliżyć do tego celu. Moim zdaniem odpowiedzią, poza innymi sprawami, jest naciskanie na zrównoważony koszyk energetyczny, od energii odnawialnej po atomową, i odrzucenie skrajnych punktów widzenia z obydwu stron. Jedynie w ten sposób zdobędziemy zaufanie obywateli UE, których mamy tu w końcu reprezentować.
Mario Borghezio
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Rada musi rozważyć fakt, iż europejski system wytwarzania energii nie jest wyposażony w mechanizm obronny na wypadek niestabilności cen ropy na rynkach, gdyż rynki kontraktów terminowych typu future są zakładnikami wyrafinowanych międzynarodowych spekulacji finansowych, co oznacza, że obecne ceny mają bardzo niewiele wspólnego z podstawowymi zasadami podaży i popytu. Rada musi postawić sobie za cel zapewnienie Unii Europejskiej praktycznego instrumentu pozwalającego stworzyć regulowany rynek, otwarty dla wybranych podmiotów handlowych i zarządzany przez w pełni wiarygodnego partnera europejskiego.
Taka jest główna idea propozycji włoskiego rządu dotyczącej utworzenia europejskiej giełdy ropy w celu ustanowienia stabilnego rynku ropy, co byłoby z wielką korzyścią dla przedsiębiorstw i konsumentów. Entuzjastyczne nastawienie spekulantów do towarów wpływa na ceny ropy, które nie opierają się już na rynku kasowym, gdyż zbiorczy skutek zabiegów i manewrów spekulacyjnych kończy się określaniem podaży i popytu na rynku rzeczywistym. Europejska giełda przekształciłaby obecny "nie-rynek” papierowych baryłek w wydajny, regulowany i monitorowany rynek rzeczywisty w oparciu o prawdziwe baryłki ropy. Również tę kwestię powinniśmy omówić z Radą.
Csanád Szegedi
(HU) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Cieszę się, że Rada Europejska omówi jednocześnie kwestie bezpieczeństwa energetycznego i innowacji. Bez wątpienia bezpieczeństwa energetycznego nie można omawiać bez uwzględnienia innowacji. Uważamy, oczywiście, że budowa rurociągu północ-południe, poza rurociągiem wschód-zachód, jest istotna, lecz w żadnej mierze nie rozwiąże ona problemów wynikających z kwestii dostaw energii. Co więcej, zależność nie zostanie istotnie zmniejszona; zmieni się jedynie jej kierunek. Zależność można zminimalizować długofalowo jedynie, jeśli od teraz zmienimy nacisk z paliw kopalnych na odnawialne źródła energii.
Właśnie w ich duchu zauważam brak akcentu na temat odnawialnych źródeł energii wśród priorytetów dotyczących innowacji. W tym zakresie musimy wspomnieć w szczególności o dwóch kwestiach: z jednej strony o tym, że odnawialne źródła energii muszą być przystępne cenowo, co znaczy, że obywatele nie mogą być dodatkowo obciążani za korzystanie z energii odnawialnej. Z drugiej strony, nie można pozwolić na to, by zależność poza Unią Europejską zamieniła się w zależność wewnątrz UE, co znaczy, że mniej rozwiniętym nowym państwom członkowskim, w tym Węgrom, Polsce i Republice Czeskiej, należy umożliwić dogonienie w zakresie odnawialnych źródeł energii tych starych państw członkowskich, które są obecnie znaczącymi potęgami w tym zakresie, np. Belgii, Holandii czy Austrii.
Jedynie poprzez ściślejszą integrację bezpieczeństwa energetycznego i innowacji możemy uniknąć nadchodzącego kryzysu energetycznego, który dotknie również Europę.
Jean-Pierre Audy
(FR) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Pani Urzędująca Przewodnicząca Rady! Nie będzie żadnego postępu społecznego bez wzrostu, ani żadnego wzrostu bez energii.
Energia leży w sercu europejskiego paktu społecznego na rzecz dobrobytu. Pięćdziesiąt procent naszych dostaw energii pochodzi spoza Unii. Musimy pilnie zdywersyfikować dostawy oraz uczynić je bezpieczniejszymi i bardziej "niewęglowymi”. To nasza energia, i naszym obywatelom winni jesteśmy jej bezpieczeństwo.
To skłania mnie, Pani Urzędująca Przewodnicząca Rady, do wezwania również Pani do wsparcia zobowiązań, jakie podjęliśmy na arenie międzynarodowej wraz z projektem ITER, czy też fuzyjnym. Ta technologia jest bezpieczna, zrównoważona, darmowa i niewyczerpana. Rada Europejska, jako najwyższa władza polityczna, dobrze zrobiłaby wspierając ten projekt w swych kontaktach ze wspólnotą międzynarodową.
To wiąże się z przedmiotem badań i innowacji. Od lat osiemdziesiątych ramowe programy badawczo-rozwojowe stanowią instrumenty interwencyjne Europy. Na okres 2007-2013 przeznaczono 53 miliardy euro. Jaki etap osiągnęliśmy? Czekaliśmy cztery miesiące, Panie Komisarzu, na pański komunikat w sprawie przeglądu siódmego programu ramowego w zakresie badań. Przewodniczący Barroso powiedział: "Mniej biurokracji”. Ma rację. Znajdujemy się w morderczym uścisku administracji, a osoby zaangażowane w badania odwracają się od programów europejskich.
Pragnę zwrócić państwa uwagę na pilną potrzebę nie tylko uproszczenia przyszłych procedur, lecz również rozstrzygnięcia przeszłych konfliktów, gdyż mamy problem zaufania do instytutów badawczych. W związku z tym pragnę podziękować pani komisarz Geoghegan-Quinn za jej znakomitą pracę.
Związki z polityką przemysłową są rozczarowujące i musimy poddać je ocenie. Wspólne inicjatywy technologiczne, po niepewnym początku, funkcjonują naprawdę pozytywnie w zakresie uznawania potrzeb przemysłu.
Wreszcie, jak mamy strukturalizować naszą europejską przestrzeń? Europejska Rada ds. Badań Naukowych musi stać się właściwą organizacją, aby uczynić nasze badania prawdziwie europejskimi. Oto Europa wyników, oczekiwana przez naszych obywateli.
Teresa Riera Madurell
(ES) Panie Przewodniczący! Wczoraj nasza grupa zorganizowała alternatywny szczyt energetyczny, podczas którego domagaliśmy się wiążących celów 20 % w zakresie efektywności energetycznej i 30 % w zakresie energii odnawialnej do roku 2020.
Zamiast skupić się szczegółowo na naszych postulatach, co uczynili niektórzy spośród moich koleżanek i kolegów, pragnę podkreślić jedną kwestię, bez której wymienione powyżej cele nie będą możliwe do spełnienia: infrastruktura. Pytanie brzmi: czy naprawdę chcemy europejskiego rynku, gdzie jedna trzecia dostarczanej energii będzie energią odnawialną? Jeśli odpowiedź brzmi "tak”, czy nie powinniśmy rozmawiać o wiążących 10 % do roku 2020 w zakresie infrastruktury?
Realizacja celów w zakresie energii odnawialnej wymaga sieci o większym stopniu zazębienia, inteligencji, a przede wszystkim możliwości wzajemnych połączeń w celu właściwego zarządzania jej zmiennością. Daleko nam jednak do osiągnięcia celu 10 %, określonego podczas Rady Europejskiej w Barcelonie niemal dziesięć lat temu. Dziewięć państw do dziś wciąż nie osiągnęło tego celu. Z pewnością zgodzą się Państwo ze mną, iż jeśli chcemy odnieść sukces, musimy zapewnić, by ten cel był realizowany w tym samym stopniu, co poprzednie.
Dlatego też pragnę przekazać pani urzędującej przewodniczącej Rady życzenie naszej grupy co do znacznie ambitniejszych konkluzji z następnego szczytu; konkluzji mówiących o 30 % w zakresie energii odnawialnej, 20 % w zakresie efektywności oraz 10 % w zakresie połączeń międzysystemowych - a wszystkie z nich powinny być wiążące.
Pragnę również poruszyć kwestię innowacji: kolejnym obszarem, gdzie pragnęlibyśmy zobaczyć więcej ambicji w konkluzjach Rady są innowacyjne zamówienia rządowe. W mojej grupie pojmujemy udzielanie kontraktów na innowacyjne produkty, procesy i usługi za jeden z kluczowych elementów zwiększania innowacji na rynku.
Jesteśmy szczególnie zainteresowani promowaniem i analizą jego powiązania z europejskimi stowarzyszeniami na rzecz innowacji w ramach unijnych ram na rzecz innowacji. To kolejny temat, którego Rada nie powinna pominąć.
Adina-Ioana Vălean
Panie Przewodniczący! Inwestowanie w infrastrukturę energetyczną stanowi, moim zdaniem, punkt wyjścia do spełnienia naszych założeń politycznych, zapewnienia, by nasi obywatele i nasze przedsiębiorstwa miały dostęp do bezpiecznej i przystępnej cenowo energii na funkcjonującym rynku wewnętrznym, jak również do realizacji ambitnego pakietu Komisji w zakresie infrastruktury energetycznej, co uznaję za krok pozytywny.
Powinniśmy być jednak pragmatyczni i ambitni. Zamiast wydawać masę euro na wielkie projekty, powinniśmy się skupić na zidentyfikowaniu i finansowaniu projektów mniejszych, wydajnych kosztowo i pragmatycznych, które mogą spowodować istotne zmiany, na przykład lepsze połączenia międzysystemowe. Sądzę, że powinniśmy rozważyć unijne obligacje projektowe jako rozwiązanie zachęcające do koniecznych inwestycji w infrastrukturę.
Ogólnie jednak bieżący kryzys zmusza nas do przyjęcia rozsądnego, otwartego i zintegrowanego podejścia do naszej polityki energetycznej - po pierwsze, uwzględniającego wszystkie elementy koszyka energetycznego bez uznawania ich - czy przynajmniej niektórych z nich - za moralnie niedopuszczalne, a po drugie, podejścia ze zintegrowanym planem działania, godzącego nasze czasem sprzeczne cle w zakresie klimatu, bezpieczeństwa dostaw i konkurencyjności.
Ilda Figueiredo
(PT) Panie Przewodniczący! Wiemy już, że pogłębianie jednolitego rynku będzie oznaczało większą liberalizację, a zatem i zwiększoną koncentrację monopolistyczną z korzyścią dla największych grup ekonomicznych w bardziej rozwiniętych krajach Unii Europejskiej.
Chcieliśmy jasno wyrazić nasz sprzeciw wobec obrania tej drogi w obszarach takich jak te dotyczące energii, które mają strategiczne znaczenie dla rozwoju ekonomiczno-społecznego, zwłaszcza w odniesieniu do państw peryferyjnych. Najpoważniejszą kwestią jest jednak to, że wszystkie kwestie wspomniane tu przez Radę i Komisję - szczególnie odnośnie do wzmocnienia tak zwanego "zarządzania gospodarczego” - pomijają rzeczywistość problemów społecznych, pogarszającej się nierówności, bezrobocia, wykluczenia społecznego i ubóstwa energetycznego. To ostatnie w niektórych krajach wzrasta w postępie geometrycznym wraz ze wzrostem cen prądu i paliw.
Polityka gospodarcza i polityka energetyczna powinny mieć jeden nadrzędny cel: postęp społeczny i poprawę warunków życia naszych obywateli; dzieje się jednak coś odwrotnego. Jest to więc powód oburzenia, którego wzrost możemy obserwować na ulicach wielu naszych krajów, teraz zaś również w Tunezji i Egipcie. Wyrażamy solidarność z narodami tych państw i chcemy, by ich prawa były respektowane, zwłaszcza przez Radę, która powinna przyjąć jednoznaczne stanowisko we wszystkich tych sprawach.
Jacek Saryusz-Wolski
Panie Przewodniczący! Jeśli popatrzeć na kwestię bezpieczeństwa energetycznego, sytuację geopolityczną wokół nas i samą politykę energetyczną, oczywiste jest, w jakim stopniu UE potrzebuje dziś "zasilenia energii energią”.
Nie powinno być tak, że Unia - jak w przypadku Egiptu i Tunezji - nie nadąża za wydarzeniami. Cytując jednak mojego kolegę, pana posła Gahlera - Stany Zjednoczone są krok za wydarzeniami, państwa członkowskie są krok za Stanami Zjednoczonymi, zaś Bruksela jest krok za państwami członkowskimi.
Cztery lata temu mieliśmy poważny kryzys energetyczny, a w roku 2007 przyjęliśmy w tym Parlamencie sprawozdanie dotyczące bezpieczeństwa energetycznego. Cztery lata później znajdujemy się na bardzo początkowym etapie wspólnej polityki energetycznej i bezpieczeństwa energetycznego. Jest rzeczą niezwykle istotną, by zbliżająca się Rada, ten nadchodzący szczyt, oznaczał przełożenie zmiany ze słów na czyny.
Potrzeba nam bezpieczeństwa fizycznego, nie tylko planów i dokumentów, słów i papieru. Nadszedł czas przebudzenia. Co, jeśli coś złego w kategoriach geopolitycznych zdarzy się w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie? Na naszych oczach zachodzi wielka zmiana tektoniczna. Ropa znów obecnie kosztuje 100 dolarów amerykańskich za baryłkę. Jeśli, w najbardziej pesymistycznym scenariuszu, dojdzie do blokady Kanału Sueskiego, jak jesteśmy - jako Unia - przygotowani, aby zagwarantować bezpieczeństwo dostaw? Gdzie się znajdujemy? Po czterech zmarnowanych latach nie jesteśmy przygotowani na kolejny kryzys energetyczny, jeśli do niego dojdzie.
Z tego powodu zasadnicze oczekiwanie jest takie, że Rada Europejska zapewni rzeczywistą zmianę, jeśli chodzi o prawdziwy wewnętrzny rynek energii i prawdziwe bezpieczeństwo dostaw w sensie materialnym i fizycznym.
Jo Leinen
(DE) Panie Przewodniczący! W piątek odbędzie się pierwszy w historii Unii Europejskiej szczyt energetyczny, jako że - wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego - Unia ma po raz pierwszy bezpośrednie obowiązki w tym sektorze. Zgadzam się z panem przewodniczącym Barroso, że polityka energetyczna może być następnym wielkim projektem integracyjnym Unii Europejskiej. Jest to zagadnienie wieloaspektowe a pan przewodniczący Buzek zawsze powiadał, że potrzeba nam w UE wspólnoty energetycznej.
Jeśli chodzi o ten szczyt, było wiele nadziei i oczekiwań, że padnie odpowiedź na strategiczne pytania Unii Europejskiej dotyczące dostaw energii. Jak brzmią te strategiczne pytania? Tak, Panie Pośle Saryusz-Wolski, dotyczą one zależności UE od importu energii. Dotyczą wielkiej ilości energii, która jest wciąż marnowana i występujących również negatywnych konsekwencji obecnego systemu energetycznego dla ekosystemów, a szczególnie ziemskiej atmosfery. Gdy patrzę na konkluzje Rady, muszę powiedzieć, że ten szczyt energetyczny będzie wielkim rozczarowaniem, gdyż nie odpowie na żadne z tych istotnych pytań. W rzeczywistości został kiepsko przygotowany, jeśli chodzi o wspólną wizję, jakiej nam potrzeba, i również kiepsko, jeśli chodzi o spójność używanych przez nas zasobów i instrumentów.
Pragnę wspomnieć raz jeszcze, że wczoraj, podczas alternatywnego szczytu energetycznego Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, zaproponowano koncepcję pięciu filarów dotyczącą tego, jak możemy odpowiedzieć na te strategiczne pytania, jak możemy zmniejszyć import energii i marnotrawstwo energii oraz, oczywiście, jak możemy wyeliminować negatywny wpływ na środowisko. Proponowane środki osiągnięcia tych celów mówiły o rozwijaniu energii odnawialnych, efektywności energetycznej i o wykorzystaniu technologii informacyjnych w celu powiązania tych różnych źródeł energii. Jest to szczyt innowacji. Nie słyszałem, by wcześniej technologia informacyjna była stosowana jako czynnik strategiczny. Stąd też sądzę, że potrzebujemy rewolucji technologicznej, zaś ten szczyt powinien sprowadzić nas na właściwą drogę. Mam jednak wrażenie, że pójdzie on w złą stronę.
Georgios Toussas
(EL) Panie Przewodniczący! Zbliżające się posiedzenie Rady Europejskiej rozegra się na tle trwającego kryzysu kapitalizmu i zaostrzającej się rywalizacji pomiędzy monopolami, zarówno wewnątrz Unii Europejskiej, jak i pomiędzy Unią Europejską a innymi ośrodkami imperializmu, o energię i innowacje. Są to dla kapitału dwa istotne sektory. Wielkie obszary, np. Bliski Wschód, Azja i Afryka, są sceną zażartej rywalizacji i interwencji imperialistów zmierzającej do kontroli przynoszących bogactwo zasobów i energetycznych szlaków transportowych, co powoduje olbrzymią biedę, ostrą eksploatację i represje, we współpracy z miejscowymi klasami burżujów i ze szkodą dla ludu. Ta reakcyjna polityka prowadzi do ludowych powstań, takich jak te wybuchające obecnie w Egipcie i innych krajach, tym samym dowodząc, że to lud jest protagonistą historii.
Grecka Partia Komunistyczna wyraża solidarność z ludem protestującym w Egipcie. Wzywa lud do okazania prawdziwego wsparcia i solidarności. Podstawowym priorytetem szczytu, którego formalnie nie ujęto w porządku obrad, lecz który będzie omawiany, jest strategia UE 2020. Priorytety w zakresie realizacji wzmocnionego zarządzania gospodarczego będą iść w tym samym kierunku.
Paulo Rangel
(PT) Panie Przewodniczący! Bez wątpienia zbliżająca się Rada będzie bardzo istotna, przede wszystkim dla kwestii dotyczących ożywienia gospodarek Europy, w szczególności energii i innowacyjności. Dlatego też nie mogę nie podkreślić, że zasadniczo nadchodząca Rada stanowi część realizacji strategii Europa 2020: to właśnie część tej połówki - tej strony medalu - jest stroną wzrostu, konkurencyjności i ożywienia gospodarczego.
Skoro jednak jest to tak ważne, pragnę w tym miejscu wystosować pewien apel, i dlatego też zabieram głos. Wzywam Radę do omówienia i opracowania, poza tematami tak istotnymi jak energia i innowacyjność, rozwiązania kryzysu finansowego doświadczanego obecnie przez Unię Europejską. Sądzę, że nie mamy czasu do stracenia.
Ponadto, jeśli nie możemy oczekiwać rozwiązania tego problemu od piątkowej Rady, a nawet jeśli musimy na nie czekać do jej marcowego posiedzenia, jest konieczne, by szefowie państw i rządów przygotowali się na uelastycznienie funduszu stabilności, poczynając od 4 lutego, wraz z przygotowaniem ponownej premiery europejskiego rządu gospodarczego.
Uważam, iż ta kwestia ma podstawowe znaczenie i nie może pozostać na marginesie nadchodzącej Rady. Jeśli będzie mi wolno, chciałbym powiedzieć jeszcze jedną rzecz na jej temat: mam nadzieję, że opracuje ona również strategię Unii Europejskiej na rzecz Śródziemnomorza; ufam, że Rada opracuje odpowiedź na wydarzenia doświadczane obecnie w Tunezji i Egipcie. Innymi słowy, mimo znaczenia kwestii energii i innowacyjności, mam nadzieję, iż Rada zajmie się kwestiami kryzysu finansowego i kryzysu politycznego w Afryce Północnej.
Kathleen Van Brempt   -
(NL) Panie Przewodniczący! Prosiłabym koleżanki i kolegów, by spojrzeli na zaproszenie wystosowane przez przewodniczącego Van Rompuya na następne spotkanie Rady. Mówi on w nim: "Będziemy mówić o energii, a szczególnie chciałbym się skupić na dostawach energii i bezpieczeństwie energetycznym”. Rada jednak angażuje się w błędną debatę. Dostawy energii i bezpieczeństwo energetyczne są ważne, oczywiście, że tak, jednak przede wszystkim jedynie w ramach bardziej globalnego celu, a w szczególności w ramach systemu energetycznego, który będzie zupełnie niezależny i na dłuższą metę całkowicie zrównoważony.
Zgadzam się oczywiście co do wielu poruszonych kwestii, jednak chciałabym pokierować tę debatę trochę naprzód, w przyszłość. Pan poseł Reul, przewodniczący naszej Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, choć nie ma go teraz z nami, powiedział, że politycy nie powinni zgłaszać zbyt wielu nowych propozycji. No cóż, tu się myli. Zadaniem polityków jest posiadanie wizji na przyszłość i odpowiednie formułowanie celów.
Naszym celem powinno być całkowite przejście na energię odnawialną do roku 2050. Twierdzi tak nie tylko kilku pojedynczych polityków czy kilka grup politycznych. Nie, naukowcy mówią, że jest to zupełnie możliwe, jeśli zaczniemy robić właściwe rzeczy teraz, tak by umożliwić osiągnięcie przez nas tego celu do roku 2050. Następnie jest też kwestia efektywności energetycznej, jak wskazało wiele koleżanek i kolegów. Nawiasem mówiąc, pan przewodniczący Barroso powiedział o niej wiele dobrych rzeczy i mam serdeczną nadzieję, że komisarz odpowiedzialny za te kwestie będzie w stanie wywiązać się z zadania.
Ponadto musimy poczynić wielkie inwestycje w energię odnawialną: lokalnie, na szczeblu gmin, lecz również w ramach wielu szczególnych dużych projektów, takich jak North Sea Ring i wielkich projektów dotyczących paneli słonecznych.
Wreszcie - i tu Europa ma bardzo szczególne zadanie - potrzebujemy sieci energetycznej, która zapewni realizację tego wszystkiego. Unia Europejska ma za zadanie zapewnić finansowanie, zaś Rada powinna w piątek podjąć decyzje.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Panie Przewodniczący! Szczyt energetyczny może pozwolić Unii Europejskiej powrócić na ścieżkę wzrostu gospodarczego. W swej ambicji stania się najbardziej zrównoważoną globalną gospodarką musi ona wymyślić nową wizję energetyczną dla Europy. W zakresie zarówno produkcji, jak i efektywności konieczne jest spójne podejście wspólnotowe.
Produkcja oznacza źródła, przesył i dystrybucję. Regiony Morza Czarnego i Morza Kaspijskiego mają nowe źródła energii, które można rozwijać przez długi czas. W tym regionie można stworzyć nowe szlaki przesyłowe. Korytarz południowy i, w szczególności, gazociąg Nabucco mają pod tym względem pierwszorzędne znaczenie. Strategia na rzecz Dunaju również może pomóc opracować nowe szlaki dostaw gazu lub ropy. Nie możemy omawiać wspólnej polityki nie mając wspólnej sieci energetycznej. Wzajemne połączenia pomiędzy sieciami krajowymi to pierwszy krok w stronę jednolitego wewnętrznego rynku energii.
Konieczna jest efektywność energetyczna. Podjęto kroki w tym kierunku, jednak Unia musi w najbliższych latach wdrożyć plan działań w tym obszarze. Efektywność energetyczna będzie miała wielki wpływ na wzrost gospodarczy, metody stosowane w celu redukcji emisji CO2 i na tworzenie miejsc pracy w takich obszarach jak informatyka, budownictwo i usługi.
Co się tyczy sytuacji w Afryce Północnej, musimy zapewnić, by propozycje działań przedłożone przez Radę zagwarantowały pokojowe zmiany w tym regionie, a nowe organizacje dochodziły do władzy w sposób demokratyczny.
Edite Estrela
(PT) Panie Przewodniczący! Energia i innowacyjność to bardzo ważne zagadnienia, mające zasadnicze znaczenie dla strategii Europa 2020 i mogące sprzyjać inteligentnemu, trwałemu rozwojowi oraz tworzeniu nowych i lepszych miejsc pracy.
W istocie energia i innowacyjność to obszary, gdzie mój kraj, Portugalia, dokonuje inwestycji na dużą skalę i osiąga w tym dobre wyniki. W ostatnich latach Portugalia podwoiła nakłady inwestycyjne na prace badawczo-rozwojowe i jest w pierwszej piątce w zakresie energii odnawialnej: 31 % zużywanego prądu elektrycznego już pochodzi ze źródeł odnawialnych i oczekuje się, że w roku 2020 będzie to 60 %.
Jak już powiedziano, nadchodząca Rada nie może pominąć obecnych wydarzeń w Egipcie - rewolucji ludowej. Nie może też pominąć kryzysu finansowo-gospodarczego. Te spośród państw członkowskich należących do strefy euro, które znajdują się w największych tarapatach robią, co powinny przyjmując środki oszczędnościowe, konieczne do ograniczenia deficytu i uspokojenia rynków. Środki te wymagają wielkiego poświęcenia rodzin i przedsiębiorstw.
Co do UE, czy robi ona, co robić powinna? Nie sądzę. Europejska odpowiedź w obliczu ataków spekulantów na euro - bo to przez dług państwowy spekulanci atakują wspólną walutę - jest wyrywkowa, spóźniona i nieskuteczna. Postawiono diagnozę i recepta jest dobrze znana: Unia Europejska musi poprawić koordynację gospodarczą oraz wzmocnić i uelastycznić Europejski Fundusz Stabilności Finansowej, tak by mógł on kupować dług publiczny państw będących pod największą presją rynków. Innymi słowy, stoimy w obliczu globalnych problemów, wymagających globalnej reakcji. Tego też społeczeństwo oczekuje od nadchodzącej Rady Europejskiej.
Lambert van Nistelrooij   -
(NL) Panie Przewodniczący! Szczególne czasy wymagają szczególnych polityk i z pewnością to dobrze, że dziś, gdy próbujemy wyjść z kryzysu, znaleziono w porządku obrad Rady miejsce konkretnie dla energii i innowacyjności. Dla europejskiej konkurencyjności, jak również zatrudnienia w najbliższej przyszłości są to czynniki kluczowe. Wystarczy nam już liczb i raportów. Teraz musimy pójść naprzód i dokonać postępów.
W szczególności w obszarze infrastruktury i transgranicznych połączeń międzysystemowych zostajemy daleko w tyle. Powinniśmy teraz ruszyć z miejsca, stosując nowe instrumenty, takie jak obligacje projektowe i gwarancje Europejskiego Banku Inwestycyjnego, służące zwiększeniu wysiłków umożliwiających inwestycje.
Druga kwestia to oczywiście innowacje. W tym tygodniu opublikowano europejską tablicę wyników innowacyjności i widzimy na niej, że niektóre kraje zostają w tyle. To zrozumiałe w dobie kryzysu, lecz czyż nie powinniśmy mobilizować również innych instrumentów? Choćby funduszy strukturalnych, które wymagają współfinansowania ze środków publicznych, aby doprowadzić inicjatywy do końca. Właśnie w tym czasie, gdy niemal wcale nam się to nie udaje, należy położyć o wiele większy nacisk na inwestycje publiczne i innowacje. Pani minister również to zasugerowała. Tego rodzaju innowacje powinny pchnąć sprawy do przodu bez natychmiastowej konieczności gotowości pompowania większej ilości pieniędzy z naszej strony. To zdecydowanie pomogłoby nam osiągnąć cele na rok 2020 w zakresie zrównoważenia, inteligentnych działań i zaprzęgnięcia ludzi do pracy. Życzę powodzenia.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Panie Przewodniczący! Podczas europejskiego szczytu w sprawie energii, który odbędzie się 4 lutego, Unia Europejska musi osiągnąć porozumienie na najwyższym szczeblu politycznym co do środków priorytetowych w celu ustanowienia wewnętrznego rynku energii i rozwinięcia infrastruktury energetycznej, jak również co do środków zmniejszających zużycie energii, zwiększających efektywność energetyczną i promujących odnawialne źródła energii.
Potrzebujemy co najmniej dziesięcioletniego planu działań, który zagwarantuje zarówno solidarność wśród państw członkowskich na wypadek jakichkolwiek poważnych zakłóceń w dostawach energii, jak i zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego poprzez dywersyfikację szlaków i źródeł dostaw energii. Unia musi zmodernizować swoją infrastrukturę energetyczną i zapewnić połączenia międzysystemowe pomiędzy infrastrukturą energetyczną państw członkowskich. W związku z tym muszę podkreślić geostrategiczne znaczenie poszerzonego regionu Morza Czarnego dla bezpieczeństwa energetycznego Unii Europejskiej.
Działanie wspólnego rynku energii musi służyć zwykłym obywatelom, dla których cena energii powinna pozostać przystępna, i rynek ten musi przyczynić się do uczynienia europejskiego przemysłu ekowydajnym, zarówno poprzez zapewnienie miejsc pracy w Unii Europejskiej, jak i rozwijanie sektora przemysłowego.
Romana Jordan Cizelj   -
(SL) Panie Przewodniczący! W obszarze energii określiliśmy sobie cele obejmujące wszystkie trzy filary wspólnej polityki energetycznej: konkurencyjność, zrównoważenie oraz bezpieczeństwo dostaw. Aby te cele osiągnąć, przyjęliśmy już dwa obszerne pakiety: pierwszy to pakiet klimatyczno-energetyczny, zaś drugi to pakiet liberalizacyjny. Z tego powodu nie wydaje mi się, byśmy w obszarze energii potrzebowali jakichkolwiek nowych przepisów; myślę, że powinniśmy za to w większym stopniu skupić się na wdrażaniu istniejącego prawodawstwa.
Po co zapisywać na papierze dodatkowe wymogi, i to jeszcze bardziej rygorystyczne, jeśli nie udaje nam się wdrożyć tych już istniejących? Konieczna jest poprawa wiarygodności Unii, dlatego też mówię, iż nie potrzeba nam żadnych nowych wymogów, by poprawić efektywność energetyczną. Przedsiębiorstwa i gospodarstwa domowe muszą podejmować decyzje zgodnie z warunkami rynkowymi. Jak dotąd poprawa efektywności była uznawana za środek najbardziej ekonomiczny, niejako sytuację, w której nie ma przegranych - i naprawdę nie widzę konieczności przyjmowania nowych wiążących celów.
Musimy również stworzyć środowisko, które będzie zachęcać do inwestowania w infrastrukturę. To rynek musi działać, nie środki publiczne z budżetu europejskiego i budżetów krajowych. Musimy unikać dotacji rządowych i mechanizmów pozarynkowych, które prowadzą do centralizacji gospodarki, hamują konkurencję i duszą kreatywność. Energia jest elementem ETS, a cena węgla musi być głównym motorem rozwoju.
W obszarze energii potrzebujemy też lepszej koordynacji transgranicznej i planowania strategicznego w zakresie nowej infrastruktury. Dlatego też Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER), która rozpocznie działalność w marcu w Lublanie, powinna otrzymać wszelkie możliwe wsparcie konieczne do skutecznego wykonywania jej zadań.
Tunne Kelam
Panie Przewodniczący! Popieram co do zasady ideę europejskiego paktu na rzecz konkurencyjności przewidującego harmonizację wieku emerytalnego i, przede wszystkim, przyspieszenie wzajemnego uznawania kwalifikacji akademickich i zawodowych, jak również lepszą koordynację wysiłków badawczo-rozwojowych.
Podkreślam potrzebę stworzenia do roku 2015 w pełni zintegrowanego europejskiego rynku energii. Czy można mieć nadzieję, że za cztery lata Estonia, Łotwa i Litwa przestaną być samotnymi wyspami energetycznymi, jeśli chodzi o dostawy gazu?
Oczekujemy od prezydencji węgierskiej prawdziwego przełomu w zakresie opracowania zintegrowanej europejskiej sieci infrastruktury przesyłowej dla gazu, ropy i energii elektrycznej oraz połączeń międzysystemowych od Bałtyku po Adriatyk.
Apeluję również do Rady o ochronę zrównoważonej lokalnej produkcji energii elektrycznej poprzez tworzenie równych warunków konkurencji, tak dla producentów unijnych, jak i dla tych spoza UE. Nadszedł również czas na poruszenie na szczeblu UE problemu ucieczki emisji w sektorze energii elektrycznej.
Wreszcie, jest godne ubolewania, iż ministrom spraw zagranicznych UE nie udało się uzgodnić wyraźnego potępienia ataków o podłożu religijnym na chrześcijan w Egipcie i Iranie. Dwa tygodnie temu Parlament zapewnił mocne podstawy przyjęcia mocnego wspólnego stanowiska w sprawie tego dramatu. Niezdolność Rady Europejskiej do działania na czas stworzy z pewnością wrażenie, iż obrona tradycyjnych mniejszości chrześcijańskich poza Europą nie stanowi dla UE kwestii priorytetowej.
Gunnar Hökmark
Panie Przewodniczący! Po pierwsze, obywatele narodów arabskich mają takie same prawo do demokracji i praw człowieka jak wszyscy inni. Uważam że jest konieczne, by polityka Unii Europejskiej wspierała obecnie demokratyczne siły we wszystkich krajach, w których widzimy nadchodzące zmiany. Powinniśmy zadbać o to, by zmiany te obrały kierunek ku demokracji i prawom człowieka, gdyż zmianę widzimy w całym sąsiedztwie Europy. Widzimy ją w krajach Partnerstwa Wschodniego, jak również w krajach Afryki Północnej. Konieczne jest, byśmy wysłali zdecydowane, stabilne i mocne przesłanie poparcia sił demokratycznych, gdziekolwiek je znajdziemy, i powinniśmy je jak najbardziej wzmacniać.
Po drugie, co się tyczy energii, potrzeba nam efektywności energetycznej. Mamy mnóstwo programów zmierzających do jej osiągnięcia. Musimy jednak także na szczeblu europejskim zapewnić wspólne sieci i systemy dystrybucji gazu i energii elektrycznej. To jeden ze sposobów wydajnego korzystania ze źródeł energii. Po drugie, musimy również zapewnić, byśmy mieli produkcję konieczną do porzucenia paliw kopalnych i umożliwienia niskich cen bez emisji dwutlenku węgla. Wstrzymuje nas wycofywanie się z energii jądrowej. Jedną z możliwości pójścia naprzód jest korzystanie z naszych źródeł energii, jeśli będziemy mieć wspólną sieć i wspólny rynek energii.
Othmar Karas
(DE) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Będę szczery. Nie widzę żadnej determinacji, szczerości czy dynamizmu. Czas ucieka. Czasem mam uczucie, że wciąż próbujemy wyrazić nasze życzenia wobec szefów państw i rządów zamiast przejść do sedna spraw, które należy załatwić. Pilnie potrzeba nam więcej odwagi do większej europeizacji. Miejcie odwagę osiągnąć porozumienie co do tego, co jest konieczne, nie tylko tego, co jest możliwe. Zerwijcie z tradycją ciągłego blokowania lub opóźniania tego, co trzeba zrobić, z przyczyn związanych z polityką wewnętrzną. Nie sporządzajcie wykazów rzeczy niemożliwych z powodu narodowego egoizmu i protekcjonizmu, lecz wykazy rzeczy, które musimy wykonać razem, jako Europa, aby być konkurencyjnym i właściwie zareagować na kryzys.
Obecne wydarzenia wymagają nowych aktów solidarności. Wymagają podjęcia kolejnego kroku w stronę integracji. Wymagają szybkiej korekty niedociągnięć strukturalnych w unii walutowej, mianowicie unii gospodarczo-społecznej. Jestem za paktem na rzecz konkurencyjności oraz za wewnętrznym rynkiem energii, gdyż może on również zapewnić spadek cen, wzrost naszej niezależności oraz tworzenie wzrostu i miejsc pracy. Musimy jednak powiedzieć "tak” jeśli chodzi o przestrzeń badań, innowacyjności i edukacji, innymi słowy - większą europeizację polityki w zakresie edukacji i badań. Jestem również za zarządzaniem gospodarczym, pod warunkiem, że zaangażuje ono Komisję, lecz nie popieram nowej międzyrządowości, podważającej traktat lizboński.
RadvilMorkūnaitė-Mikulėnien
Panie Przewodniczący! Oczekuje się, że Rada Europejska zatwierdzi plan, zgodnie z którym żadne państwo członkowskie UE nie powinno po roku 2015 pozostać wyspą energetyczną.
Z reguły w państwach członkowskich, w których sektor gazu ziemnego zdominowany jest przez istniejący podmiot nie ma połączeń międzysystemowych. Wszelkie postępy w zakresie infrastruktury, mogące umożliwić dostęp nowych stron są bardzo powolne, gdyż zintegrowane pionowo monopole inwestują głównie w celu dalszego umacniania swej dominacji, zaś na zamknięty rynek trudno jest pozyskać nowych inwestorów.
Wdrażanie dyrektywy gazowej UE - tj. pełnego rozdziału własnościowego - jest jedynym skutecznym i rozsądnym sposobem zachęcenia do inwestycji w infrastrukturę (w przypadku Litwy), wprowadzenia konkurencji i przyspieszenia integracji z wewnętrznym rynkiem energii UE.
Absurdalne jest jednak to, że państwo członkowskie UE straszy się lub nawet dyskryminuje za wdrażanie prawodawstwa unijnego, gdy tymczasem sama UE wydaje się stać z boku.
Dlatego zwracam się z wnioskiem do koleżanek i kolegów, Komisji i Rady, by otwarcie wykorzystywali każdą sposobność do wyrażenia dezaprobaty wobec nacisków wywieranych na państwo członkowskie, by odstąpiło od wdrażania wspólnotowego dorobku prawnego, a także by zmobilizowali poparcie w tym zakresie na posiedzeniu Rady Europejskiej. Wspomnę również, że wdrażanie unijnej dyrektywy gazowej na Litwie jest bacznie obserwowane przez inne państwa członkowskie, gdzie panują podobne warunki.
Bez tego dostępu podważony będzie cel osiągnięcia do roku 2014 w pełni zintegrowanego i funkcjonującego wewnętrznego unijnego rynku energii.
Arturs Krišjānis Kariņš
(LV) Panie Przewodniczący! Mamy w tym Parlamencie odmienne opinie co do tego, co ma największe znaczenie dla rozwoju energii w Europie. Niektórzy sądzą, że odpowiedzią są odnawialne zasoby energii, zaś inni są zdania, że jest nią energia jądrowa; jeszcze inni sądzą, że najważniejsza jest oszczędność energii. Jednakże jedna sprawa, co do której, jak sądzę, wszyscy możemy się zgodzić jest taka, że potrzebne są nam w Europie wspólne sieci energetyczne, aby nie dochodziło więcej do takich sytuacji, że niektóre państwa członkowskie są zupełnie odcięte od pozostałych, czy to na rynku energii elektrycznej, czy to w sektorze gazu. W związku z tym na spotkaniu Rady, które ma się odbyć w ten piątek, odbędzie się debata dotycząca sposobów rozwijania wspólnych sieci energetycznych w Europie, a jeśli o to chodzi, wydaje mi się, że najistotniejszym zagadnieniem jest to, skąd będzie pochodzić finansowanie. Finansowanie należy znaleźć również dla projektów, które krótkofalowo nie są bezpośrednio opłacalne - wspólne finansowanie w celu wyeliminowania wysp energetycznych.
Dziękuję za uwagę.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Panie Przewodniczący! Pragnę pogratulować węgierskiej prezydencji UE tego, że ten niezmiernie ważny temat jest wreszcie omawiany na najwyższym szczeblu w Radzie. Przystępna cenowo i powszechnie dostępna energia leży w interesie wszystkich państw członkowskich UE. Unia Europejska musi wykorzystać wszystkie potencjalne źródła energii. Coś nam jednak umknęło, czego nikt nie zauważył. Urodzony na Węgrzech laureat Nagrody Nobla György Oláh odkrył gospodarkę metanolową. W Chinach istnieje już dużo stacji metanolowych, lecz jeśli chodzi o Europę, ten rodzaj dostaw energii istnieje jedynie w Islandii. W UE nie ma w ogóle żadnej gospodarki energetycznej opartej na metanolu, chociaż jest ona bardzo tania, gdyż wytwarza energię z dwutlenku węgla, wody i prądu, która może być stosowana do napędzania aut, generowania energii elektrycznej, ogrzewania i innych zastosowań.
Andrew Henry William Brons
Panie Przewodniczący! Jedną z kwestii, które mają być omawiane na Radzie Europejskiej jest poprawa warunków ramowych - czymkolwiek miałyby one być - w zakresie badań i innowacji w Unii Europejskiej.
Oczywiście należy rozróżnić pomiędzy wynalazkiem a innowacją, a także pomiędzy nimi a wnioskami patentowymi. Gdybyśmy jednak mieli poszukiwać geograficznego źródła któregokolwiek lub wszystkich z powyższych, nie zobaczylibyśmy równego rozkładu geograficznego na całym świecie.
Zobaczylibyśmy nieproporcjonalną liczbę z pewnych krajów świata, mających bezpośrednie lub historyczne powiązania z Europą. A czemu tak jest? Czy rozum może podpowiedzieć coś na temat warunków ramowych tak sumiennie poszukiwanych przez Unię innowacji? Jakież może być tu wyjaśnienie? No cóż, gdy już odrzucimy klimat, coś tam w wodzie, tradycyjną dietę i opatulanie się w zimnym klimacie, co jeszcze zostanie?
Obawiam się, że trudno mi dać odpowiedź. Jakakolwiek ona jednak jest, musimy zapewnić, byśmy jej nie odrzucili na skutek niewiedzy.
András Gyürk
(HU) Panie Przewodniczący! Szczyt energetyczny, który odbędzie się 4 lutego, może być rzeczywistym przełomem; spotkają się wreszcie słowa i czyny. Radzie została przedłożona kwestia strategii, a jednocześnie infrastruktury wymaganej do jej wdrożenia. Ufam, że wynik szczytu potwierdzi nasze oczekiwania i że 4 lutego możemy być świadkami utworzenia prawdziwej wspólnej europejskiej polityki energetycznej.
Jeśli mogę wyrazić ostatnią myśl, Panie Przewodniczący, pragnę powiedzieć, że cieszy mnie wymiana korespondencji pomiędzy Komisją Europejską a rządem węgierskim w sprawie węgierskiej ustawy medialnej. Cieszę się, iż po typowym w takich przypadkach trybie proceduralnym następuje dialog. Powinno to uspokoić wszystkich, którym zależy na rozwiązaniu przedmiotowej kwestii. Jestem przekonany, że sprawę będzie można zamknąć w kilka tygodni. Wszelkie dalsze złośliwe i nieuzasadnione ataki polityczne będą zbędne. Wierzę, że właśnie to leży w interesie UE, a nie to, co niestety pokazano dziś w jednej z wypowiedzi w tej sali.
Zigmantas Balčytis   -
(LT) Najbliższe dziesięciolecie będzie kluczowe dla całej Unii Europejskiej, gdyż państwa członkowskie będą musiały podjąć poważne decyzje: zastąpić istniejące zasoby i infrastrukturę oraz sprostać rosnącemu zapotrzebowaniu na energię, co będzie miało zasadnicze znaczenie dla rozwoju gospodarczego Europy w przyszłości. Ta Rada Europejska w sprawie energii jest rzeczywiście bardzo ważna. Może stać się ona wydarzeniem historycznym, jeśli nastąpi porozumienie w sprawie konkretnych zasad rozwoju wewnętrznego rynku energii. To rzeczywiście umożliwiłoby wszystkim 27 państwom członkowskim Unii Europejskiej koordynację swych działań i skupienie wysiłków na uczynieniu naszego otoczenia gospodarczego większym i bardziej konkurencyjnym, na tworzeniu nowych miejsc pracy i walce z wykluczeniem społecznym. Uważam, że bardzo istotne jest ustalenie konkretnych ram czasowych, które pozwoliłoby na zredukowanie lub wyeliminowanie wysp energetycznych w państwach członkowskich. Aby to osiągnąć, szczególnie ważna jest mobilizacja woli politycznej i solidarności oraz zapewnienie, byśmy rozwijali nie tylko projekty atrakcyjne z komercyjnego punktu widzenia, lecz te, które są konieczne dla Unii Europejskiej. Za bardzo ważne uważam również ustalenie dla państw członkowskich wiążących terminów, tak by wypełniły na czas swe obowiązki związane z realizacją tych projektów. Chociaż decyzje inwestycyjne zazwyczaj zależą od graczy rynkowych, w zakresie tworzenia stabilnego i przejrzystego otoczenia inwestycyjnego wielkie znaczenie mają również decyzje polityczne.
Maroš Šefčovič
wiceprzewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! Niniejsza debata wyraźnie potwierdza, iż zarówno energia, jak i innowacje mają zdecydowanie kluczowe znaczenie dla przyszłości Europy oraz przyszłości europejskiej gospodarki. Oczywiście wszyscy możemy się zgodzić, że jeżeli podejmiemy teraz właściwe kroki, możemy nie tylko wnieść istotny wkład w ożywienie gospodarcze w perspektywie krótkofalowej, lecz również sprawić, by nasza gospodarka europejska była o wiele bardziej konkurencyjna w dłuższej perspektywie czasowej.
Zgadzam się również z tymi wszystkimi, którzy wzywali w wystąpieniach do zapewnienia konkretnych rezultatów i podejmowania konkretnych działań. Dlatego też Komisja bardzo mocno naciska na określenie bardzo jasnych celów. Do roku 2014 chcielibyśmy stworzyć rzeczywisty rynek wewnętrzny w obszarze energii. Musimy wreszcie uwolnić potencjał rynku wewnętrznego w tym bardzo ważnym obszarze gospodarki. Podam tylko jedną liczbę: jeśli nam się to uda, konsumenci mogą zaoszczędzić 13 miliardów euro dzięki możliwości zapewnienia energii elektrycznej od tańszego dostawcy. To oznacza ponad 100 euro rocznie na konsumenta, a to dopiero początek. Dlatego też musimy naciskać na Radę Europejską, by rzeczywiście wzięła odpowiedzialność za rynek wewnętrzny w obszarze energii i w związku z bardzo istotną transpozycją prawodawstwa, nie tylko na szczeblu europejskim, lecz również na szczeblu krajowym w każdym pojedynczym państwie członkowskim.
Bardzo uważnie słuchałem naszych posłanek i posłów do Parlamentu Europejskiego z państw bałtyckich. Sądzę, iż jest najwyższy czas, aby zmienić bieżącą sytuację polegającą na istnieniu samotnych wysp energetycznych. Dlatego też rok 2015 to właściwy moment na finalizację prac nad tym bardzo ważnym projektem i przyłączenie naszych bałtyckich państw członkowskich do prawdziwej sieci europejskiej.
Jeśli powiedziano coś, z czym nie do końca się zgadzam, to była to wypowiedź dotycząca orędzia o stanie państwa Baracka Obamy. Słuchałem go i muszę powiedzieć, że czułem, iż było w dużej mierze inspirowane naszymi działaniami tu w Europie - tym, co zasugerowaliśmy w strategii UE 2020. Prezydent USA mówił o efektywności energetycznej, znaczeniu edukacji, nowym impulsie w zakresie ochrony środowiska oraz zmniejszeniu ubóstwa. Takie dokładnie cele postawiliśmy sobie na kolejne 10 lat.
Szczerze wierzę, że jesteśmy liderami w zakresie polityk środowiskowych. Mogą Państwo sprawdzić stanowisko Unii Europejskiej podczas wszystkich szczytów poświęconych środowisku i zobaczyć, ile energii zainwestowano w nakłonienie całego świata do obrania właściwej drogi w tym konkretnym obszarze. Co do naszych celów - naszych słynnych celów 2020 - idzie nam nieźle w zakresie redukcji emisji. Całkiem nieźle idzie nam również w kwestii zwiększania udziału źródeł odnawialnych w całej naszej produkcji energii.
Prawdą jest jednak - i muszę to tu przyznać - że pozostajemy w tyle, jeśli chodzi o realizację celów w zakresie efektywności energetycznej. Dlatego też jako Komisja będziemy bardzo uważnie monitorować rozwój w tym obszarze, zaś w roku 2013 nastąpi przegląd celów. Mogę Państwu obiecać, iż jeśli wyniki nie będą wystarczająco ambitne, poważnie rozważymy nałożenie prawnie wiążących celów również w tym obszarze. Wszyscy wiemy, że najczystsza energia to energia bezpieczna.
Co do uwag dotyczących gospodarki innowacji - sądzę, iż jest bardzo jasne, że musimy podnieść poziom priorytetów innowacji i polityk w zakresie innowacji. Musimy uwolnić potencjał istniejący w Europie w tym względzie od wielu lat. Widzimy, że jeśli chodzi o niwelowanie różnic w zakresie innowacyjności w porównaniu z USA i Japonią, nie idzie nam tak dobrze, jakbyśmy oczekiwali. Widzimy, jak wschodzące gospodarki depczą nam po piętach, wobec czego musimy jak najbardziej skupić się na tym obszarze.
Musimy przeanalizować prawdziwe przyczyny braku ambitnych postępów z naszej strony. Jedną z nich tu wspomniano, mianowicie problem biurokracji, formalizmu i nazbyt skomplikowanych zasad. Dlatego też Komisja już zasugerowała - co przyjęto w ubiegłym tygodniu - uproszczenie zasad regulujących siódmy program ramowy w zakresie wszystkich polityk innowacji. Sądzę, że wszyscy będziemy mieli dobrą okazję do poprawienia sposobu naszego wykonania i realizacji programów europejskich w ramach dyskusji na temat następnych wieloletnich ram finansowych, gdyż będziemy również omawiać przepisy finansowe. Musimy bardzo uważnie poszukiwać równowagi pomiędzy adekwatną kontrolą a konieczną elastycznością w realizacji programów, tak byśmy nie tworzyli dodatkowej biurokracji w zakresie programów, które mają szczególne znaczenie dla promocji polityk innowacji w Europie.
Oczywiście przedmiotem debaty będzie również gospodarka. Lutowe posiedzenie Rady Europejskiej będzie naznaczone zmianą i poszukiwaniem kompleksowego podejścia do bieżących wyzwań gospodarczych w Europie, czy to w stosunku do strefy euro, czy też w obszarze usprawnionego zarządzania gospodarczego dla całej Unii Europejskiej. Mogę Państwa zapewnić, że Komisja nieustannie proponuje środki mające na celu ustabilizowanie sytuacji na rynku finansowym i poszukuje rozwiązań długofalowych. Naszym zdaniem to wszystko musi stanowić kompleksową odpowiedź, która pozwoli nam wreszcie wyjść z trybu reaktywnego i planować długofalowe środki oraz długofalowe wzmocnienie europejskiej gospodarki.
Odnośnie do uwag na temat zmiany Traktatu oraz ustanowienia stałego europejskiego mechanizmu stabilności - Komisja jest przekonana, że Traktat zapewnia właściwe ramy dalszego wzmacniania zarządzania gospodarczego. Jest całkiem jasne, że czynienie tego poza ramami Unii implikuje problemy polityczne i instytucjonalne, które Komisja będzie musiała bardzo uważnie zbadać. Jestem pewien, że na piątkowym posiedzeniu Rady Europejskiej przywódcy omówią również i tę kwestię.
Kolegium komisarzy omówiło dziś rano sytuację w Egipcie i Tunezji. Zadeklarowano wyraźne poparcie dla uzasadnionych aspiracji narodu egipskiego i w jasny sposób potwierdzono, że Komisja jest gotowa zwiększyć pomoc dla Egiptu i jego ludności w obecnym okresie przejściowym. Następnie odbędzie się debata na temat Tunezji i Egiptu i jestem pewien, że moja koleżanka Cathy Ashton będzie w stanie odnieść się do tych kwestii precyzyjniej.
Enikő Győri
urzędująca przewodnicząca Rady - Panie Przewodniczący! Pragnę podziękować mówcom za wszystkie uwagi i wypowiedzi. Byłam tu na forum Parlamentu świadkiem bardzo cennej dyskusji, która wpłynie na dyskusję piątkową, kiedy to szefowie państw i rządów będą omawiać kwestie dotyczące energii i innowacji.
Całym sercem rozumiem Parlament, gdy mówi on, że nasze działania na rzecz energii czy innowacji są niewystarczające. Leży nam na sercu zapis traktatu lizbońskiego dotyczący utworzenia wewnętrznego europejskiego rynku energii; bardzo zależy nam na działaniach zmierzających w tym kierunku. Proszę nas oczywiście zachęcać do dalszych działań w tym obszarze. Nie chcę zagłębiać się w szczegóły, gdyż wydaje mi się, że pan wiceprzewodniczący Šefčovič bardzo szczegółowo omówił wszystkie aspekty przyszłej wspólnej polityki energetycznej w Europie.
To samo dotyczy innowacji. Wszyscy uważamy, że musimy przedstawić więcej propozycji w zakresie innowacji; Unia innowacji stanowi wielką inwestycję w przyszłość.
Silna Europa nie może żyć bez silnych wspólnych obszarów polityki, zaś jednym z nich powinna być europejska polityka energetyczna i europejska polityka w zakresie innowacji.
Na pytanie pana posła Schulza pozwolę sobie odpowiedzieć jako przedstawicielka węgierskiego rządu. Sądzę, iż pan poseł przeczytał inne pismo niż to, które przesłaliśmy Komisji. Pan poseł powiedział, że rząd węgierski zaniedbuje konsensus Komisji i nie jest gotowy go uwzględnić. Pozwolę sobie przytoczyć kilka wersów z przedmiotowego pisma, zaczynając od oświadczenia, że rząd Republiki Węgierskiej jest gotów zmienić ustawę medialną. "Rozważona może zostać modyfikacja ustawodawstwa”. "Rząd węgierski jest również gotów zbadać możliwość znalezienia w razie konieczności innych rozwiązań prawnych”. I wreszcie: "Jeśli Komisja (...) nadal uznawać będzie za konieczne” po konsultacjach "zmianę węgierskich przepisów (...), jesteśmy gotowi przystąpić do redakcji takich zmian”.
A zatem, chciałabym tylko poinformować Państwa, że - jak wyraźnie stwierdzono w piśmie - trwają konsultacje. Jesteśmy gotowi. Wczoraj Komisja stwierdziła, że jest zadowolona z nadejścia odpowiedzi. Eksperci zabiorą się do pracy, zaś naszym zadaniem jest znalezienie rozwiązania problemu tego rodzaju. Mam wielką nadzieję, że w przyszłości wszelkie dyskusje będą dotyczyć energii i innowacji i nie będą mieszać prezydencji do pewnych aspektów dotyczących pewnych partii politycznych.
Przewodniczący
Tym samym zamykamy punkt porządku obrad.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
João Ferreira
Przedmiotem debaty Rady jest energia i innowacje. Zaproponowano integrację i "dokończenie” jednolitego rynku dla energii elektrycznej i gazu. Doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, że cel ten jest równoznaczny z ograniczeniem roli państw członkowskich w zakresie realizacji działań społecznych poprzez odpowiednio przygotowane, finansowane i aktywne usługi publiczne, a także jest równoznaczny z liberalizacją przepisów i prywatyzacjami, które prędzej czy później prowadzą do nieuniknionej monopolistycznej koncentracji na szczeblu UE. W związku z tym nie będzie różnicy na tym strategicznym obszarze o kluczowym znaczeniu. W tym kontekście i jako najłatwiejszy środek umożliwiający realizację tego celu, podnoszone są (demagogicznie) kwestie związane z bezpieczeństwem dostaw energii; są one oczywiście ważne i muszą zostać omówione i rozwiązane, ale w innych ramach czasowych. Innowacja już jest postrzegana, przede wszystkim, jako po prostu sposób nadania wartości pomysłom na rynku, nie zaś tak, jak powinna być postrzegana - jako niezbędny środek umożliwiający rozwiązanie wielu problemów i wyzwań stojących przed ludzkością. Jednak podczas debaty stało się jasne, że kwestie te są jedynie zasłoną dymną dla innej dyskusji: dyskusji o pogłębieniu katastrofalnych i antydemokratycznych mechanizmów tak zwanego "zarządzania gospodarką” i zacieśnianiu kontroli nad narodami i państwami, takimi jak między innymi Portugalia.
Maria Da Graça Carvalho
Kwestie energii i innowacji mają zasadnicze znaczenie dla rozwoju i zatrudnienia. Energia to ogromny projekt dla integracji europejskiej, tak jak w przeszłości był nim rynek wewnętrzny. Europa potrzebuje ambitnej wizji i konkretnego planu w dziedzinie innowacji i energii. Mam nadzieję, że piątkowe posiedzenie Rady Europejskiej będzie stanowiło pod tym względem istotny przełom. Wiele już zrobiono w dziedzinie energii i europejskiej strategii na rzecz klimatu, ale musimy pójść jeszcze dalej. Musimy pozostać w czołówce zmian technologicznych dzięki inwestowaniu większych środków w badania i innowacje, budowę niezbędnej infrastruktury i szkolenie większej liczby inżynierów, naukowców i techników. W tym kluczowym momencie, kiedy przechodzimy kryzys gospodarczy, pilnie potrzebujemy działań. Co więcej, istnieje sposób umożliwiający osiągnięcie tego celu: radykalna zmiana sposobu, w jaki produkujemy i wykorzystujemy energię w naszym społeczeństwie.
Lena Kolarska-Bobińska
na piśmie - (PL) Szczyt energetyczny odbywający się w tym tygodniu podkreśli znaczenie solidarności energetycznej. Najbardziej skuteczne w zapewnieniu bezpieczeństwa dostaw energii są: pełny jednolity rynek, paneuropejska sieć, egzekwowanie prawa oraz przejrzyste zasady. Niestety, część przywódców naszych państw tego nie rozumie. Zamiast tego wolą wierzyć we własne, krajowe rozwiązania energetyczne i targować się z dostawcami z krajów trzecich. Dlatego powinniśmy wziąć pod uwagę ostatnie apele europejskich firm energetycznych o liberalizację rynku i pełną implementację unijnego ustawodawstwa energetycznego. Przygotowując Pakiet Infrastrukturalny musimy być pewni, że europejskie projekty, w które chcemy inwestować będą wybrane w oparciu o jasne i transparentne kryteria. Tworząc paneuropejską sieć, musimy też położyć szczególny nacisk, jak wspominał Przewodniczący Barroso, na inwestowanie w kraje, które mają bardzo słabo rozwiniętą i przestarzałą infrastrukturę energetyczną. I tu sam rynek sprawy nie załatwi. Potrzebne są środki publiczne. Nie możemy sobie bowiem pozwolić na Europę dwóch prędkości w dziedzinie energii. Dziękuję.
Petru Constantin Luhan
Jeżeli Unia Europejska ma osiągnąć zaproponowane cele, najważniejszym priorytetem jest odpowiednie i szybkie wdrożenie trzeciego pakietu w sprawie rynków energii elektrycznej i gazu. Rozwój infrastruktury energetycznej odgrywa kluczową rolę w zapewnieniu prawidłowego działania wewnętrznego rynku energii. W tym kontekście chciałbym podkreślić, że szczególną uwagę należy poświęcić finansowaniu tej infrastruktury w okresie do 2020 roku. Komisja Europejska musi przedstawić konkretne liczby dotyczące wymogów inwestycyjnych i jak najszybciej przekazać nowy instrument umożliwiający finansowanie infrastruktury energetycznej. Oprócz środków, które musi podjąć Komisja Europejska, istotne jest wzmocnienie partnerstwa Unii Europejskiej z międzynarodowymi instytucjami finansowymi w celu opracowania innowacyjnych instrumentów finansowych. Stworzone muszą też zostać odpowiednie ramy finansowe, w szczególności poprzez udoskonalenie przepisów regulujących przydzielanie kosztów w przypadku projektów transgranicznych i projektów zaawansowanych technicznie.
Bogdan Kazimierz Marcinkiewicz
na piśmie - (PL) Panie Przewodniczący! Uważam, że podczas najbliższego szczytu 4 lutego Rada Europejska ds. Energii powinna dążyć do zapewnienia równego traktowania wszystkich źródeł energii, zarówno konwencjonalnych, niekonwencjonalnych. Szczególny nacisk powinien zostać nałożony na rodzime źródła energii, w tym paliwa kopalniane (węgiel, gaz łupkowy),tak aby zapewnić bezpieczeństwo energetyczne UE. Wykorzystanie wspomnianych źródeł przy odpowiednim wsparciu przez UE decydować będzie nie tylko o bezpieczeństwie dostaw energii, ale także o konkurencyjności i zatrudnieniu w UE. Jednocześnie przypominam, że zapewnienie odpowiednich inwestycji w infrastrukturę energetyczną w EU jest gwarantem dalszego rozwoju państw członkowskich. Oczekuję, że ustalenia Rady Europejskiej będą w sposób właściwy odzwierciedlały przebieg dotychczasowej dyskusji w sprawie celów 2050 i nie będą wychodziły przed dyskusję dotyczącą tych celów, która ma się odbyć w marcu 2011 roku. Dziękuję.
Iuliu Winkler
Aktualnie w UE działa 27 rynków energii. Brak wzajemnych powiązań między nimi uniemożliwia osiągnięcie celów UE w zakresie konkurencyjności gospodarczej i bezpieczeństwa energetycznego. Brak zintegrowanego jednolitego rynku oznacza, że polityka energetyczna UE nie jest w stanie zapewnić skutecznych rozwiązań problemów związanych ze spadkiem rezerw ropy i gazu w Europie, wzrostem cen ropy naftowej i gazu ziemnego, większym światowym zapotrzebowaniem na energię oraz globalnym ociepleniem. Z zadowoleniem przyjmuję informację pana komisarza Oettingera dotyczącą ambitnego terminu zaproponowanego przez Komisję Europejską, zgodnie z którą rok 2015 będzie datą graniczną na zakończenie budowy wewnętrznego rynku energii. Z zadowoleniem przyjmuję także intencję połączenia sieci przesyłu gazu i energii elektrycznej 27 państw członkowskich i stworzenia trwałej infrastruktury umożliwiającej UE osiągnięcie wyznaczonych celów. Mam nadzieję, że zaangażowanie Komisji zostanie zrozumiane przez europejskich przywódców jako apel o wysunięcie na pierwszy plan prawdziwie długofalowych interesów państw członkowskich. Rozpoczęcie tworzenia jednolitego rynku energii i wspólnej polityki na tym obszarze i ich wzmocnienie będzie możliwe tylko dzięki jak najszybszemu podjęciu konkretnej decyzji. Są to jedyne czynniki, które mogą zapewnić wszystkim bezpieczeństwo energetyczne w perspektywie średnio- i długofalowej.
Martin Kastler
To wstrząsające, że chrześcijanie na całym świecie są wciąż prześladowani i mordowani. Fakt, że ministrowie spraw zagranicznych państw członkowskich w Radzie nie są w stanie na to odpowiedzieć jest oskarżeniem Europy. Traktują oni wolę Parlamentu z pogardą. UE musi coś zrobić. Wzywam Radę do wykazania się odpowiedzialnością za podstawowe prawo, jakim jest wolność wyznania, do szybkiego opracowania dającej się wdrożyć strategii mającej na celu ochronę chrześcijan na całym świecie i powołanie w ramach Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych odrębnej jednostki zajmującej się kwestiami międzykulturowymi i religijnymi. Działania te należy podjąć teraz, a nie kiedyś w przyszłości.
Angelika Werthmann
Chciałabym przekazać dwie uwagi na temat dwóch kwestii: 1. Polityka energetyczna. Osiągnięcie celu za pomocą aktualnie realizowanej polityki energetycznej zajmie zbyt wiele czasu. Dzięki uproszczonym i szybszym procedurom dotyczącym rozwoju infrastruktury energetycznej UE może dokonać znacznego postępu w zakresie wyznaczenia jej kierunku - jednak w żadnym wypadku nie może to działać na niekorzyść obywateli ani podważać konwencji z Aarhus. Niezbędnymi warunkami wstępnymi są przejrzystość i możliwość śledzenia prac. Bez wątpienia muszą być w nie włączone MŚP z ich potencjałem innowacyjnym. 2. Kryzys finansowy. Świat rynków finansowych zmienia się znacznie szybciej, niż reaguje na to Rada. Chcąc przeciwdziałać wynikającej z tego ogólnej niepewności odczuwanej przez obywateli i świat finansów, musimy szybko podjąć zdecydowane działania.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
W trakcie najbliższego szczytu Rady Europejskiej, zaplanowanego na 4 lutego, szefowie państw i rządów omówią dwa tematy: politykę energetyczną Wspólnoty oraz badania i rozwój. W pierwszym wiodącymi kwestiami będą: efektywność energetyczna, odnawialne źródła energii i bezpieczeństwo dostaw (punkt szczególnie ważny dla Polski), w drugim zaś: międzynarodowa współpraca naukowa i uproszczenie unijnych programów związanych z nauką. Mam wrażenie jednak, że szczyt, zwołany pod hasłami energetyki oraz innowacji, zamieni się w konferencję o bieżących sprawach - tych w łonie Unii Europejskiej (polityka gospodarcza) i tych z pozoru dalszych (sytuacja polityczna w Tunezji, Egipcie i na Białorusi). Okazuje się, że inflacja problemów, którymi UE musi się zająć, rośnie ekspresowo i nawet większa częstotliwość unijnych szczytów - zaproponowana przez przewodniczącego Van Rompuya - temu nie zaradzi. Wkrótce Unia musi znaleźć odpowiedzi na pytania: czy zwiększyć finansowanie Europejskiego Funduszu Stabilizacji Finansowej? W jaki sposób skoordynować politykę gospodarczą państw, by fundusz nie był potrzebny w przyszłości? Wreszcie, jak reagować na wydarzenia o silnej międzynarodowej dynamice, aby głos UE był słyszalny? Podczas formułowania odpowiedzi istotne będą nie tylko cyfry (wskaźniki energetyczne do osiągnięcia przed 2020 r.), lecz także autentyczna wola państw. Europa zużywa 1/5 energii na świecie; ile czasu poświęci jej na piątkowym spotkaniu w Brukseli?
Wojciech Michał Olejniczak
Szanowni Państwo! W ramach debaty dotyczącej przygotowań do szczytu Rady Europejskiej, który będzie miał miejsce 4 lutego br., poruszony został problem polityki energetycznej Unii Europejskiej. Bezpieczeństwo energetyczne jest dziedziną priorytetową, a utworzenie wspólnego rynku energetycznego powinno być naszym wspólnym europejskim celem, do którego musimy dążyć za pomocą zintegrowanych działań. Bardzo ważnym punktem tej debaty była również kwestia alternatywnych źródeł energii, które zaczynają odgrywać coraz większą rolę w Europie. Z polityką energetyczną ściśle związany jest rozwój nowoczesnych technologii, a także tworzenie ekologicznych miejsc pracy. Należy zwrócić szczególną uwagę na potrzebę poszerzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej. Działania te idealnie wpisują się w koncepcję strategii "Europa 2020”, która stawia na innowacje i rozwój badań naukowych oraz tworzenie ekologicznych miejsc pracy. I w tej dziedzinie Europa powinna zintegrować siły.
