Strategia europejska wobec Romów (debata)
Przewodniczący
Następnym punktem jest debata na temat:
ustne pytanie do Komisji zadane przez Jana Marinusa Wiersmę, Hannesa Swobodę, Katalin Lévai, Adriana Severina i Jana Anderssona w imieniu grupy PSE, dotyczące europejskiej strategii w sprawie Romów (0-0081/2007/rev.) 1 - B6-0389/2007)
ustne pytanie do Komisji zadane przez Viktórię Mohácsi w imieniu grupy ALDE, dotyczące europejskiej strategii w sprawie Romów - B6-003/2008)
ustne pytanie do Komisji zadane przez Lívię Járóka w imieniu grupy PPE-DE, dotyczące europejskiej strategii w sprawie Romów - B6-004/2008)
ustne pytanie do Komisji zadane przez Robertę Angelilli w imieniu grupy UEN, dotyczące europejskiej strategii w sprawie Romów - B6-005/2008)
Lívia Járóka
autorka. - (HU)Dziękuję, panie przewodniczący. Szanowni państwo, panie przewodniczący! Wiele dokumentów, w tym również Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie Romów z 2005 r., opracowanie Komisji Europejskiej z 2004 r., sprawozdanie dotyczące kobiet narodowości romskiej autorstwa Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia Parlamentu Europejskiego i plan działania EUROSTAT z 2003 r., zostały napisane tak, aby rozwiązać trudną sytuację europejskich Romów.
Niemniej jednak ani państwa członkowskie, ani instytucje Unii Europejskiej nie posunęły się naprzód w promowaniu integracji społecznej Romów, pomimo że zintegrowanie najliczniejszej i najszybciej rozwijającej się mniejszości leży w interesie zarówno europejskiego rynku pracy, jak i społeczeństw europejskich.
Zaleceniem sprawozdania przedstawionego w grudniu przez grupy doradcze wysokiego szczebla, wyznaczonym przez komisarza Špidlę było stworzenie wspólnotowego planu działania. Ten plan działania musi zostać stworzony, pomimo że do podjęcia efektywnych, natychmiastowych działań konieczne jest zacznie większe i bardziej szczere zaangażowanie ze strony Komisji. W wielu obszarach dotyczących Romów zalecenie to odnosi się także do Parlamentu Europejskiego i społeczeństwa obywatelskiego.
Komisja Europejska i państwa członkowskie muszą wprowadzać, finansować, monitorować i wdrażać bezpośrednio ze źródeł Unii środki pomocy dla społecznie najbardziej upośledzonych grup. Jeśli dla danego projektu przeznaczone zostaną środki finansowe Unii Europejskiej, musi to mieć wpływ na to, że równe szanse w danej inwestycji staną się kryterium, co znaczy, że jeśli jakieś przedsięwzięcie jest finansowane z funduszy Unii Europejskiej, oferenci powinni mieć obowiązek przeprowadzić i wdrożyć analizę równych szans i plan działania.
Jeśli plan działania stanie się obowiązkowym elementem przetargów w różnych sektorach rozwoju i w określonych regionach, przyczyni się to znacznie do zapewnienia i wspierania równości szans dla upośledzonych społecznie grup i dla tych, którzy pozostają w tyle.
Konieczne jest także stworzenie paneuropejskiej mapy kryzysowej, na podstawie której można będzie ocenić te obszary Unii Europejskiej, na których w największym stopniu dotykają społeczność Romów i nie-Romów skrajna nędza i wykluczenie społeczne, i dzięki której Komisja Europejska, wspierając państwa członkowskie, będzie mogła rozpocząć desegregację, co było przez dekady odwlekane ze względu na inne przedsięwzięcia polityczne.
Istotne jest, aby komisarze, którzy są bezpośrednio lub pośrednio odpowiedzialni za integrację, we współpracy z Parlamentem Europejskim i społeczeństwem obywatelskim, skoordynowali swoje działania poprzez działania w zakresie edukacji, zatrudnienia, równych szans, regionów i rozwoju i przekształcanie się w techniczną grupę roboczą, przygotowanie planu działania na rok 2008 w sprawie Romów, i muszą zacząć wprowadzać ten plan w życie tak szybko jak to możliwe.
Oprócz tego, że w 2005 r. przyjęliśmy rezolucję, która, jak obecnie widzimy, nie przyniosła żadnego efektu, uważam, że należy jak najszybciej rozpocząć dialog pomiędzy stronami, przy udziale Komisji i społeczeństwa obywatelskiego.
Uważam także, że w 2008 r. powinny mieć miejsce działania i rozmowy w sprawie Romów, w których udział wezmą wszystkie strony. Według mnie ważne jest, abym podjął się wprowadzić to w czyn w 2008 r. w imieniu Europejskiej Partii Ludowej. Dziękuję.
Roberta Angelilli
Panie przewodniczący, szanowni państwo! Dziś rano przyjęte zostało sprawozdanie dotyczące strategii europejskiej na rzecz praw dziecka. Jednym z zawartych w nim priorytetów jest przeciwdziałanie ubóstwu i dyskryminacji. W tym punkcie zdecydowaliśmy się poświęcić oddzielny akapit dzieciom romskim, które często nie są objęte opieką zdrowotną i społeczną, a także nie mają możliwości kształcenia się.
Powszechnie znany jest fakt, że wysoki odsetek dzieci romskich nie uczęszcza do szkoły, lub też uczęszcza nieregularnie. Wiele dzieci romskich jest zmuszanych do uczęszczania do szkół specjalnych lub innych instytucji przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Dostępne dane wskazują, że w niektórych państwach członkowskich wskaźnik wczesnego porzucania nauki przez dzieci romskie przekracza 60%. Oczywiście dzieci, które nie uczęszczają do szkoły, nie umieją czytać ani pisać lub też osiągnęły niewystarczający poziom wykształcenia zawodowego, są dziećmi bez przyszłości i są zmuszone żebrać lub pracować na czarnym rynku. W każdym z tych przypadków ich los jest przesądzony: w najlepszym razie będą skazane na ubóstwo i wykluczenie społeczne, a w najgorszym staną się ofiarami przestępczości zorganizowanej.
Warto przy tym pamiętać, że społeczeństwo romskie jest młode, około 45% populacji jest w wieku poniżej 16 r.ż.; z tego powodu wyznaczenie przez Komisję konkretnych, określonych działań skierowanych do dzieci romskich jest niezwykle istotne, szczególnie w odniesieniu do wczesnego porzucania nauki i promowania odpowiedniego, wysokojakościowego wykształcenia. Bez prawa do edukacji nie mają one gwarancji równego traktowania, a przede wszystkim nie mają prawa do jakiejkolwiek przyszłości.
Jan Marinus Wiersma
Panie przewodniczący! My także zadaliśmy Komisji te pytania i oczekujemy, że komisarz na nie odpowie. Tego wieczoru przedmiotem dyskusji są wysiłki Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, mające na celu uporanie się z problemami Romów, których duża grupa stała się obywatelami UE kilka lat temu, a kolejna w zeszłym roku. Obywatele ci żyją najczęściej w niedopuszczalnych warunkach. Jesteśmy bardzo zadowoleni, że jeszcze dziś mamy otrzymać odpowiedź od Komisji Europejskiej.
Jesteśmy także bardzo zadowoleni, że podczas szczytu w Brukseli Rada Europejska zdecydowała się poświęcić swoją uwagę Romom i że poprosiła Komisję o zaprezentowanie większej ilości konkretnych wniosków na temat tego, co może zrobić Unia Europejska, aby uzupełnić politykę państw członkowskich, w których występuje duża populacja Romów; na temat tego, co można zrobić w zakresie koordynacji i wymiany doświadczeń i jak lepiej wykorzystać w tych krajach dostępne środki UE w postaci funduszy przeznaczonych na poprawę sytuacji Romów.
Wspominam o tym, ponieważ podczas akcesji pewnych krajów, w zeszłym roku i również w roku 2004, powiedzieliśmy: "W porządku, chodźcie, uporanie się z problemem Romów jest jedną z rzeczy, które musimy zrobić razem.”Ja sama byłam autorem sprawozdania ze Słowacji i pamiętam, że rząd słowacki składał różne obietnice, ale mam pewne wątpliwości dotyczące efektywności wypełnienia tych obietnic. W dalszym ciągu pozostaje to bardzo istotną sprawą.
Chcielibyśmy także powiedzieć, że Romowie nie mogą być postrzegani jako typowa mniejszość narodowa, jak na przykład Węgrzy w Słowacji czy Rosjanie w państwach bałtyckich. Są oni typową mniejszością europejską, dla której możliwe jest opracowanie, wraz z zainteresowanymi państwami członkowskimi, specjalnej polityki europejskiej, za którą Unia Europejska przyjmie oddzielnie odpowiedzialność - tak jak zostało to uznane w oświadczeniu Rady Europejskiej na posiedzeniu w Brukseli.
Chcielibyśmy w szczególności poprosić Komisję, aby zapewniła lepszą koordynację w ramach pracy samej Komisji. W jaki sposób można poprawić współpracę? Jak możemy nałożyć na kogoś, najlepiej w randze komisarza, główną odpowiedzialność za politykę w sprawie Romów? Być może należy rozważyć możliwość uznania Romów za mniejszość europejską, tak aby do pewnego stopnia obejść zasadę pomocniczości, która jest obecnie stosowana w polityce państw członkowskich?
Podsumowując, uważam, że wszyscy mają dobre intencje, ale potrzebna jest lepsza koordynacja i więcej działań.
Viktória Mohácsi
autorka - (HU) Dziękuję bardzo. Panie przewodniczący, szanowni państwo! Chciałabym przypomnieć że to Parlament zwrócił uwagę na brak integracji Romów w 1983 r. W rezolucji z 1994 r. poprosił też Komisję, Radę i rządy państw członkowskich o poczynienie wszelkich starań odnośnie społecznej, ekonomicznej i politycznej integracji Romów.
Jak zapewne Państwo pamiętają, w rezolucji przyjętej przez Parlament w kwietniu 2005 r. poprosiliśmy Komisję o przyjęcie planu działania zawierającego jasne wytyczne dla państw członkowskich i państw kandydujących dotyczące ekonomicznej, społecznej i politycznej integracji Romów.
W listopadzie 2007 r. zagadnienie społecznej integracji Romów zostało włączone do tekstu rezolucji parlamentarnej w sprawie swobodnego przepływu osób, zgodnie z moją rekomendacją, jako strategia na szczeblu europejskim w sprawie Romów. Poprosiliśmy powtórnie Komisję o natychmiastowe przygotowanie strategii europejskiej w sprawie integracji społecznej Romów za pomocą funduszu na rzecz integracji i za pomocą funduszy strukturalnych.
Wiemy z pewnością, że dzieci romskie są zmuszane do nauki w oddzielnych klasach i oddzielnych instytucjach w przynajmniej dziesięciu państwach członkowskich Unii, a my, Romowie, jesteśmy niesłusznie klasyfikowani jako niepełnosprawni, przypisywani określonych zawodom i nieustannie przylepiane są nam etykietki.
Niestety w każdym państwie członkowskim doskonale wiadomo, w jakich slumsach i w jak okropnych warunkach żyją Romowie. Z przykrością muszę stwierdzić, że doskonale również wiemy, że średnia długość życia Romów w każdym państwie członkowskim jest o 15 lat niższa niż średnia długość życia obywateli Unii. Powtórzę też, że Romowie są w każdym państwie członkowskim nadreprezentowani w grupie bezrobotnych.
Niestety w każdym miesiącu w którymś z państw członkowskich dochodzi do rasistowskich ataków na Romów. Wiemy z wiadomości, lub też wolelibyśmy nie wiedzieć, że 4 stycznia 2008 r. w nocy podpalono slums w dzielnicy Marconi w Rzymie, w którym mieszkało około 250 Romów, a następnie 3 dni później, także we Włoszech, obrzucono koktajlami Mołotowa osiedle Cyganów w Aprilii, co stanowiło bezpośrednie zagrożenie dla życia kilkuset osób. W obu przypadkach ataki te przeprowadzono na tle rasistowskim.
Nie ma wątpliwości, że żądanie wyjaśnienia tej sprawy jest uzasadnione, należy przedstawić propozycję rezolucji, musi powstać strategia na szczeblu europejskim, a każde państwo członkowskie musi przygotować plan działania w sprawie integracji Romów. Żadne państwo nie stanowi wyjątku, żadne państwo nie może zachowywać się, jak gdyby na jego terenie nie było Romów - niezależnie od tego, czy uznają ich narodowość, czy też nie - i wtedy to, co zostało powiedziane, byłoby nieprawdziwe dla każdego bez wyjątku państwa Unii. Dziękuję.
Benita Ferrero-Waldner
komisarz. - (DE) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Po pierwsze chciałabym podziękować pani Járóce, pani Angelilli, panu Wiersmie i pani Mohácsi za poruszenie tych kwestii, którymi zajmuję się w imieniu mojego współpracownika Vladimíra Špidli, ponieważ jest on obecnie w Chinach. Pytania te pozwalają nam przedyskutować ten niezwykle ważny temat.
Poprzedni rok pokazał, że zarówno instytucje Unii Europejskiej, jak i państw członkowskich intensyfikują swoje wysiłki w celu stałego poprawienia sytuacji Romów w Unii Europejskiej. Usłyszeliśmy, że jest to konieczne i zgadzam się z tym poglądem. W tej sprawie podjęto już kilka istotnych kroków. Przykłady podejmowanych kroków obejmują decyzje Parlamentu Europejskiego z 2005 r. o wprowadzeniu Europejskiego Roku na rzecz Równych Szans dla Wszystkich, prace grupy ekspertów wysokiego szczebla dotyczących integracji mniejszości etnicznych, działania Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i wspomniane właśnie wnioski przyjęte przez Radę Europejską w grudniu.
Należy powiedzieć, że nie można zbyć wzruszeniem ramion trudnego zagadnienia doświadczanej przez Romów dyskryminacji i sprawy wykluczenia ich ze społeczeństwa i z rynku pracy. Tak więc podjęliśmy wiążącą decyzję o poprawie sytuacji za pomocą każdego dostępnego instrumentu, takiego jak prawodawstwo, fundusze strukturalne, kampanie informacyjne i uświadamiające. Oczywiste jest, że programy na rzecz zatrudnienia i polityki społecznej i działania promujące społeczną integrację Romów nie są wykorzystywane w odpowiedni sposób. Tak więc powinniśmy skoncentrować wszystkie nasze wysiłki w pierwszym rzędzie na poprawianiu dostępu do tych środków, zgodnie z planem docelowym. Doskonale zrozumiałe jest, że tego typu plan musi być oparty na stanowczym i długoterminowym zaangażowaniu ze strony państw członkowskich i na efektywnym zastosowaniu instrumentów i polityki Wspólnoty.
Pozwolą państwo, że pokrótce omówię pytanie z praktycznego punktu widzenia i przedstawię w zarysie wnioski na 2008 rok. Tego lata Komisja przyjmie wytyczne dotyczące odnowionej strategii walki z dyskryminacją - kontynuację Europejskiego Roku na rzecz Równych Szans dla Wszystkich. Zgodnie z wnioskami Rady Europejskiej z grudnia 2007 r., wytyczne te będą dotyczyły głównie problemu romskiego i zaleceń grupy wysoko postawionych ekspertów dotyczących integracji mniejszości etnicznych. Wytyczne te zostaną uzupełnione dokumentem roboczym służb Komisji, który przeanalizuje postępy i efektywność działań podjętych dla dobra Romów, zarówno na szczeblu politycznym, jak i prawodawczym, a także planami programów funduszy strukturalnych.
Równocześnie podejmujemy się zorganizowania na temat Romów forum dyskusyjnego na wysokim szczeblu, którego celem jest doprowadzenie do spotkania przedstawicieli parlamentów i rządów krajowych, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z czołowymi przedstawicielami społeczeństwa Romów, a także innymi kluczowymi uczestnikami. Jesteśmy przekonani, że prawa Romów mogą zostać wzmocnione za pomocą otwartej dyskusji na wysokim szczeblu i że z korzyścią dla nich można wykorzystać znacznie więcej środków.
Doradcy mojego współpracownika Vladimíra Špidli przygotują wspomniane przeze mnie inicjatywy, a następnie skupią się na problemie romskim w kontekście antydyskryminacji, Europejskiego Funduszu Społecznego, zatrudnienia i integracji społecznej. Ponieważ sytuacja Romów należy do kilku obszarów pracy Komisji, takich jak polityka regionalna, edukacja, ochrona zdrowia i wymiar sprawiedliwości, informacji dostarczać będzie powstała w 2004 r. specjalistyczna grupa do spraw Romów, złożona ze współpracujących przedstawicieli różnych agencji. Wreszcie kilka tygodniu temu Komisja podpisała ramową umowę o partnerstwie z Europejskim Biurem ds. Informacji dotyczącej Romów (ERIO). To partnerstwo nawiąże stały, bezpośredni kontakt z organami europejskimi i społeczeństwem romskim.
Poza tym, należy pamiętać, że wdrażanych jest kilka inicjatyw zarówno na szczeblu państw członkowskich, jak i europejskim, jako część rozpoczętego właśnie Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego. Inicjatywy te mają na celu naświetlić, a więc uświadomić ludziom, jak ważny jest dialog między kulturami, a nade wszystko, jakie zalety wnosi do naszego społeczeństwa różnorodność kulturowa.
Wiosną 2008 r. Komisja opublikuje zieloną księgę dotyczącą zagadnień edukacyjnych w przypadku uczniów ze środowisk migrujących lub należących do społecznie upośledzonych mniejszości. Zajmie się ona także głównymi zagadnieniami dotyczącymi Romów, takimi jak na przykład segregacja edukacyjna. Ta zielona księga powinna sprowokować szeroko zakrojoną debatę na ten temat, a nawet doprowadzić do powstania planu działania na szczeblu europejskim.
Powinnam dodać także - aby bezpośrednio odpowiedzieć na pytanie pani Mohácsi - że w 2008 r. Komisja ma zamiar złożyć propozycję dyrektywy dotyczącej stosowania zasady równego traktowania poza zatrudnieniem, tzn. dyrektywy horyzontalnej, tak jak zostało to ogłoszone w planie pracy.
Są to najważniejsze punkty, nad którymi obecnie pracujemy i teraz z zainteresowaniem oczekuję na debatę, na końcu której być może będę chciała dodać kilka komentarzy.
Roberta Alma Anastase
w imieniu grupy PPE-DE. - (RO) Uważam, że niezwykle istotne jest zorganizowanie tej debaty podczas sesji plenarnej, ponieważ konieczne jest przygotowanie zestawienia bilansowego działań europejskich dla populacji romskiej i przeanalizowanie sposobów podniesienia wydajności tych działań.
Kilka niedawnych wydarzeń udowodniło, że w polityce na szczeblu europejskim nadal są istotne luki w tej dziedzinie, tak więc aby sprostać obecnym wyzwaniom, konieczne jest uaktualnienie i modyfikacja.
Wzajemna tolerancja i wieloetniczna integracja to fundamentalne zasady Unii Europejskiej, a Romowie są społecznością ważną na szczeblu europejskim, ponieważ mają znaczny wpływ na życie społeczne, polityczne i ekonomiczne w kilku krajach członkowskich Unii Europejskiej. Dlatego też musimy na szczeblu europejskim opracować spójną wizję dotyczącą Romów z naciskiem na ich integrację i zapewnienie wspólnych podstaw dla ich praw i obowiązków.
Pomimo iż w listopadzie zadałam Komisji Europejskiej pytanie dotyczące tego zagadnienia i uzyskałam odpowiedź, że zostaną zainicjowane nowe wnioski mające na celu integrację Romów, niniejszym proszę Komisję o wyjaśnienie tych zamiarów. Po pierwsze, jestem zainteresowana tym, w jaki sposób Komisja podejdzie do tego zagadnienia z instytucjonalnego punktu widzenia, tak aby zapewnić sprawną koordynację i monitorowanie działań europejskich na rzecz ochrony i integracji Romów.
Rola edukacji i, powiedziałabym, nauczanie tolerancji nie jest w żadnym razie mniej istotne niż zwrócili na to uwagę moi współpracownicy. Z takiego rodzaju edukacji korzyści odnieśliby wszyscy obywatele europejscy; byłoby to nauczanie tolerancji jako stymulującego czynnika integracji Romów, interakcji i relacji społecznych w Unii Europejskiej. Ich rozwój ułatwiłby społeczną integrację Romów i, z drugiej strony, ograniczyłby piętnowanie ich i dyskryminację. W związku z tym proszę Komisję o poinformowanie nas o istnieniu takich programów i sposobów ich wdrażania, ale szczególnie o tym, czy zamierza wziąć pod uwagę te zagadnienie podczas przygotowywania planu dalszej polityki europejskiej w sprawie Romów.
Dziękuję i wyrażam nadzieję, że ta debata zaowocuje wiążącą i konkretną decyzją mającą na celu poprawę polityki europejskiej w sprawie Romów.
Hannes Swoboda
w imieniu grupy PSE. - (DE) Panie przewodniczący, pani komisarz! Dziękuję bardzo za odpowiedź, która przynajmniej w kilku punktach wyszła naprzeciw naszym oczekiwaniom. Proszę zrozumieć, że jesteśmy niecierpliwi, jeśli chodzi o te zagadnienia, ponieważ ostatnie incydenty ukazały, jak palący jest to problem.
Po pierwsze, forum dyskusyjne dotyczące Romów: zgoda z naszej strony. Uważam, że jest to dobry pomysł, szczególnie ze względu na zaangażowanie samych Romów. Jednakże ważne jest, aby działać szybko, ponieważ obawiam się, że teraz, kiedy przedstawiono taką propozycję, pozostanie ona jedynie w sferze planów i będzie w niej zbyt dużo słów, a zbyt mało działania. Uważam, że forum dyskusyjne w sprawie Romów powinno zostać utworzone tak szybko jak to tylko możliwe, jeszcze w tym roku. Parlament z pewnością udzieli potrzebnej pomocy.
Po drugie, niezwykle istotne jest zaangażowanie władz samorządowych, ponieważ rządy mają często dobre intencje i składają obietnice, ale następnie działanie w tej sprawie kończy się na biurze burmistrza lub też w innym miejscu w regionie, i nikt się nim nie zajmuje.
Po trzecie, bardzo dziękuję za wszelkie zobowiązania dotyczące wniosku w sprawie równego traktowania poza miejscem pracy. Ogólnie rzecz biorąc, jest to bardzo ważny temat, popierany przez moje ugrupowanie.
Mimo wszystko, pani komisarz, chciałbym powiedzieć w imieniu mojego ugrupowania, że te grupy interdyscyplinarne - wszyscy znamy je ze swojej własnej administracji - są bardzo pomocne, a ich praca jest niezwykle żmudna. Według nas ważne jest, aby za koordynację w tej dziedzinie odpowiedzialny był jeden komisarz, lub też aby spośród komisarzy wybrać jednego przedstawiciela, którego zadaniem będzie przeprowadzenie danego zadania.
Nadal nie wiem, dlaczego komisarz Rumunii ma te konkretne zadania. Byłoby bardzo dobrze, gdyby mógł się on tym zająć osobiście. Nie wiem.
Ale chcielibyśmy, aby te zagadnienia stały się priorytetem. Sprawy idą w dobrym kierunku. Pani komisarz, dziękuję za sprawozdanie, ale w sprawie Romów nieocenioną wartość miałoby nieco większe tempo i nieco większa siła.
Alfonso Andria
w imieniu grupy ALDE. - (IT) Panie przewodniczący, pani komisarz, szanowni państwo! Pomimo że ta debata została wywołana pytaniem ustnym skierowanym do Komisji, zasadniczo jest naturalną kontynuacją inicjatywy podjętej jakiś czas temu przez Parlament, na którą niedawno położył on nacisk. Aby poprawić sytuację Romów, potrzebujemy planu działania, biorąc pod uwagę słabe zintegrowanie tej mniejszości ze strukturą społeczną krajów Unii Europejskiej.
Fakt, że Romowie żyją w wielu krajach, który jest jedną z ich cech szczególnych, narzuca osobiście przeze mnie popierany wymóg przygotowania strategii europejskiej, tak aby mogli oni uniknąć trudnych i poniżających, w wielu przypadkach wręcz nieludzkich, warunków w których żyją, które bez wątpienia są wynikiem wykluczenia społecznego i przyczyną różnorodnych niekorzystnych zjawisk: od alienacji po przemoc, zarówno jak sprawca, jak i jako ofiara.
Oprócz wskazówek, które mogą pomóc władzom samorządowym i krajowym powstrzymać mniejszości w krajach członkowskich od staczania się na niziny społeczne, konieczne jest posiadanie odpowiednich funduszy, które wesprą podejmowane działania. Nie jest to jednakże jedynie problem dotyczący środków finansowych. Prawdziwym celem jest zapewnienie równego dostępu do pracy, edukacji, miejsc zamieszkania i środowiska koniecznych do korzystania z praw obywatelskich, począwszy od procesu decyzyjnego. Aby osiągnąć te cele, wymagane jest zintegrowane podejście łączące różne działania. Dlatego też jestem przeciw powierzeniu odpowiedzialności za kwestię Romów jednemu komisarzowi.
Dwa lata po zainicjowaniu dekady Integracji Romów (2005-2015) nadal istnieje wiele zobowiązań, nad wypełnieniem których muszą pracować rządy. Jakie inicjatywy planuje podjąć Komisja w tej sprawie? Mam nadzieje, że rozpoczną się one tak szybko jak to tylko możliwe, zaraz po Europejskim Roku na rzecz Równych Szans dla Wszystkich, podczas Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego.
Elly de Groen-Kouwenhoven
w imieniu grupy Verts/ALE - Panie przewodniczący! Obecna sytuacja Romów zmusza mnie do rozpoczęcia od krytyki, a chodzi o to, że Komisja Europejska nie spieszy się z rozwiązywaniem problemów Romów w Europie.
Spójrzmy tylko na Radę Europy i na OBWE, które przez ostatnie dwadzieścia lat mają biura zajmujące się wyłącznie sprawami Romów. Rada Europy wydała wiele szczegółowych zaleceń w sprawie Romów, a OBWE opracowała plan działania w sprawie poprawy sytuacji Romów na obszarze OBWE. Zastanawiam się, jak wiele uwagi Komisja i państwa członkowskie UE poświęciły tym dokumentom, i czy potraktowały poważnie wspólną deklarację PE w sprawie Romów lub też plany działania dotyczące dekady integracji Romów.
Krytyka nie leży jednak w moim stylu politycznym, a komisarz Ferrero-Waldner dała mi pewne powody do optymizmu. Prosiłabym zatem panią komisarz, aby zechciała przekazać przewodniczącemu Barroso i kolegium następujące przesłanie.
Po pierwsze, jak najszybciej należy stworzyć europejską strategię w sprawie Romów, która będzie się przede wszystkim koncentrować na poprawie warunków bytowych Romów w Europie, tworzeniu miejsc pracy dla prawie 90% Romów, którzy nie mają pracy, zwalczaniu nastrojów antycygańskich, wspieraniu edukacji Romów, zapewnieniu zdrowia w romskich domach i promowaniu integracji politycznej Romów.
Po drugie, w celu ułatwienia takiej strategii w Komisji Europejskiej potrzebny jest stały dział ds. Romów, który będzie obsługiwany przez romski personel. Mam szczerą nadzieję, że Komisja będzie zatrudniać romski personel w oparciu o kwalifikacje, a nie o kolor skóry, jak się to zdarzało w przeszłości niektórym państwom członkowskim.
Po trzecie, priorytetem Komisji Europejskiej powinno być utworzenie specjalnego europejskiego funduszu na projekty dotyczące Romów. Parlament Europejski powinien oczywiście także wnieść wkład we wspólną europejską "unię prac" na rzecz poprawy sytuacji Romów. Chcę w tym momencie raz jeszcze przedstawić propozycję dotyczącą ustanowienia stałego sprawozdawcy UE do spraw Romów, który mógłby omawiać problem w ogólnych zarysach i przedstawiać zalecenia wysokiej izbie, innym instytucjom UE i państwo członkowskim.
Ponadto chciałabym częściej w tej izbie słyszeć głos Romów. Ich interesy powinny być reprezentowane przez ich posłów do PE.
Na koniec chciałbym podkreślić, że europejska strategia dotycząca Romów powinna wyrażać wspólne wartości polityczne w kontekście procesu przyszłego rozszerzenia oraz walki ze skrajnym nacjonalizmem i skrajną prawicą w Europie.
Vittorio Agnoletto
w imieniu grupy GUE/NGL (IT) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Chciałbym podziękować pani komisarz za to co powiedziała i za jej zaangażowanie, które wydaje się być zgodne z tym, co w swoich rezolucjach ogłasza Parlament Europejski, jednak te obietnice nie wystarczą.
Chciałbym zapytać, jakie narzędzia zostaną zastosowane przez Komisję i co może nam Komisja powiedzieć na temat spożytkowania funduszy, które, różnym tytułem, zostały udostępnione państwom członkowskim w celu integracji społecznej Romów Po drugie, jakie kontrole przeprowadza Komisja w sprawie konkretnego wdrażania przyjętych na szczeblu państw członkowskich dyrektyw? Po trzecie, przyłączam się do prośby o ustanowienie jednej osoby odpowiedzialnej za Komisję, która zajmie się sprawą romską.
Muszę podkreślić, że stajemy w obliczu silnej fali rasizmu i stygmatyzacji, głównie w stosunku do Romów, szczególnie po tym, jak Włochy nie transponowały w pełni dyrektywy 43/2000/WE przeciwko dyskryminacji etnicznej. Jakie działania zamierza w związku z tym podjąć Komisja? Prawo włoskie nie transponowało koncepcji napastowania na tyle rasowym, podziału ciężaru dowodu czy ochrony przed nadużyciem poniesionym na skutek dyskryminacji rasowej.
Ponadto chciałbym się zapytać, czy Komisja wie, że w jednym z największych miast włoskich, konkretnie w Mediolanie, dzieci imigrantów, w tym przypadku głównie Romów, których rodzice nie mają jasnej sytuacji prawnej i nie mają zezwolenia na pobyt, nie mogą uczęszczać do szkoły publicznej? Wydaje się to być zupełnie sprzeczne ze wszystkimi dokumentami UE, sprzeczne z kartą praw podstawowych Unii Europejskiej i także z przyjętą dziś rano rezolucją dotyczącą praw dziecka.
Wreszcie chciałbym zwrócić uwagę na fakt, że rząd włoski obraduje nad dekretem z mocą ustawy dotyczącym w rzeczywistości sprawy romskiej - czy można wymieniać kwestie ekonomiczne wśród powodów, którymi można uzasadniać usunięcie obywatela innego państwa członkowskiego z danego kraju, w tym wypadku z Włoch. Poza ogólnymi kwestiami imigracji, dekret ten jest skierowany przeciwko Romom. Chciałbym poznać państwa opinię.
Desislav Chukolow
(BG) Szanowni koledzy! Ja także chciałbym zabrać głos, aby w tej Izbie usłyszano, jak naprawdę wyglądają te kwestie i aby przynajmniej na chwilę ustały pełne hipokryzji wypowiedzi.
Co można wywnioskować z dotychczasowej dyskusji? Możemy wywnioskować, że jesteście zaniepokojeni sytuacją populacji Cyganów w Europie, również w mojej ojczyźnie, Bułgarii. Nie ośmielę się nawet wyobrazić sobie, że jesteście obecnie zaniepokojeni niezwykle niskimi emeryturami w Bułgarii lub też sytuacją ciężko pracujących Bułgarów, którzy codziennie stają się ofiarami przestępstw cygańskich.
Szanowni posłowie do Parlamentu Europejskiego, proszę, zwróćcie uwagę na to, że Bułgarska Partia Socjalistyczna kupuje głosy Cyganów podczas wyborów w Bułgarii. Zwróćcie uwagę, że partner koalicyjny socjalistów bułgarskich, Ruch na rzecz Praw i Swobód, reprezentowany w grupie ALDE, kupuje wszystkie pozostałe głosy. Głosy te są także oddawane przez Cyganów. Zwróćcie uwagę, że prezes Ruchu na rzecz Praw i Swobód, Ahmed Doghan, nazywa kupowanie głosów, głosów Cyganów "normalnym europejskim zwyczajem.”
Zwróćcie uwagę na to, że w Bułgarii Cyganie stanowią 3 - 4% populacji, a popełniane przez nich przestępstwa około 30 - 40% wszystkich przestępstw kryminalnych. Nie są to jedynie przestępstwa spowodowane biedą, popełniane z powodu biedy. Są to wyjątkowo bezwstydne i brutalne przestępstwa. Gwałt i morderstwo 79-letniej kobiety nie jest przestępstwem popełnionym z biedy. Zgadzają się państwo ze mną, czyż nie?
Oczywiste jest, że przydzielone ogromne sumy pieniędzy nie przynoszą rezultatu. Środki finansowe nie przynoszą oczekiwanych efektów ponieważ pieniądze te znikają w podejrzanych fundacjach i organizacjach pozarządowych. Według nas, patriotów z Ataki, rozwiązaniem problemu jest podporządkowanie się wszystkich prawu danego kraju. Sukces przyniesie podporządkowanie się prawu, bez wyjątków dla jakiejkolwiek mniejszości. W Bułgarii nie przeprowadza się szczegółowych śledztw w sprawie przestępstw popełnianych przez Cyganów. To jest fakt. Fakt, i możecie zobaczyć to sami.
Nie przeprowadzono śledztwa w sprawie morderstwa nastoletnich sióstr Belnejski. Zostało to zatuszowane. Te właśnie sprawy powinny budzić nasz niepokój. Tolerowanie konkretnej mniejszości kosztem większości nie przyniesie żadnych sukcesów, ale wręcz odwrotnie. Dziękuję za uwagę.
Katalin Lévai
(HU) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Z przyjemnością wysłuchałam słów pani komisarz Ferrero-Waldner i jestem zachwycona inicjatywami, których możemy w przyszłości oczekiwać. Uważam, że naprawdę poprawi to znacząco sytuację Romów, ale muszę się zgodzić z moją holenderską przedmówczynią, która wyraziła swoją niecierpliwość. Ja także jestem niecierpliwa, tak jak wiele innych osób, ponieważ sytuacja poprawia się bardzo powoli.
W Europie żyje 7-9 milionów Romów, większość z nich w złych warunkach socjalnych i od lat borykają się z tymi samymi problemami: problemem wykluczenia i integracji, brakiem zatrudnienia, segregacją w szkołach i wielokrotną dyskryminacją skierowaną przeciwko kobietom romskim.
Większość państw członkowskich nie uznaje Romów za mniejszość i nie chcą w tej sytuacji wprowadzać znaczących zmian, a doświadczenie kilku ostatnich lat w istocie pokazuje zamiast tego nasilenie radykalizmu i nastrojów antycygańskich, zarówno w starych, jak i nowych państwach członkowskich.
Dlatego też uważam, że nie ma już czasu do stracenia i że naprawdę potrzebujemy zmian i zharmonizowanej europejskiej polityki w sprawie Romów. Bez europejskiej polityki w sprawie Romów nie będzie krajowej polityki w sprawie Romów, musimy to zrozumieć i stawić temu czoło. Dobrze by było podjąć takie kroki, które doprowadziłyby do uznania ponadnarodowego statusu mniejszości romskiej, ponieważ jest to naprawdę status wyjątkowy.
Parlament Europejski, a w nim Grupa Socjalistyczna, zainicjował już plan działania, a w marcu odbędzie się trasa objazdowa po Europie, organizowane będą konferencje, warsztaty i spotkania, w które zaangażowani będą Romowie, organizacje pozarządowe i rządy, tak aby ujawnić przypadki dyskryminacji i przyciągnąć uwagę opinii publicznej w Europie do niefortunnej sytuacji Romów, a także spróbować jej zaradzić. Dziękuję bardzo.
Adrian Severin
Panie przewodniczący! Romowie nie są ani spadkobiercami starożytnego Rzymu, ani mieszkańcami współczesnego Rzymu. Nie są ani narodem bez państwa, ani mniejszością narodową. Są wspólnotą etniczno-kulturową, do tej pory przywiązaną do tradycji plemiennej i paneuropejską wspólnotą, którą utrzymywano w stanie niewolnictwa w Europie w czasach przednowoczesnych i w okresie wczesnej nowoczesności, którą reżimy faszystowskie wysyłały do obozów zagłady i którą dyktatura komunistyczna zamykała w państwach zamienionych w więzienia. Stali się wolnymi obywatelami Europy po zakończeniu zimnej wojny i po pierwszym dwubiegunowym rozszerzeniu Unii Europejskiej.
Wspólnota Romów, przez stulecia spychana na margines i wykluczana, została wykluczona z europejskiego bogactwa i próbowała się bronić walcząc z europejskim porządkiem. Teraz, gdy Europa pogodziła się z samą sobą, czy powinna pogodzić się z ludnością romską, czy też powinna ogłosić i traktować Romów jako obywateli drugiej kategorii, który znowu mają być skupieni w niektórych państwach członkowskich zamienionych w romskie getta? Na te pytania jest tylko jedna odpowiedź: sprawa Romów jest sprawą Europy. To nie jest prosta sprawa, ale poważne wyzwanie - wspólne wyzwanie, z którym wspólnie musimy sobie poradzić. Inaczej nie będziemy mogli zintegrować społeczności romskiej ze społeczeństwem europejskim i włączyć jej w europejski ład.
To jest kwestia kulturowa i społeczna. Unia Europejska powinna zebrać fundusze, opracować programy i zorganizować specjalne struktury instytucjonalne, które pomogą władzom państw, w których Romowie postanowią się osiedlić w zaoferowaniu tej społeczności przyzwoitych warunków materialnych, odpowiedniego wykształcenia, możliwości uczciwego konkurowania z innymi bez żadnej dyskryminacji oraz spójnego poczucia istnienia wewnątrz cywilizacji europejskiej. Oczekujemy od Komisji Europejskiej podjęcia należytych kroków w tym kierunku i informowania Parlamentu Europejskiego o osiąganych postępach.
Jan Andersson   -
(SV)Panie przewodniczący, pani komisarz! Kiedy w Komitecie Ekonomiczno-Społecznym omawiamy strategię lizbońską, mówimy o wysokim wzroście, wysokim poziomie zatrudnienia, dobrych warunkach socjalnych, dobrej opiece zdrowotnej, i wspominamy także, że w osiąganiu tych celów siłą napędową musi być system edukacyjny i rozwój umiejętności. Kiedy transponujemy to, te wszystkie cele, na mniejszość romską w Europie, odkryjemy zaskakująco wysoki poziom bezrobocia. Odkryjemy warunki socjalne, które nie są zbyt dobre, opiekę zdrowotną, która nie jest zbyt dobra, niedostateczne warunki mieszkaniowe, segregację społeczną, a nawet segregację w systemie edukacyjnym. Istnieją specjalne postanowienia dotyczące Romów, które nie zapewniają im równego prawa do odpowiedniej edukacji. Mimo to strategia lizbońska jest dla każdego.
Padło tu kilka dobrych propozycji. Popieramy je, ale ważne jest, aby opracowano plan działania. Ważne jest, aby zapewnić główny kierunek polityczny, ale w samej Komisji również konieczna jest koordynacja. Ważne jest, abyśmy dokonali rewizji funduszy, tak aby uwzględniały one mniejszość romską. Ważne jest, aby podczas przygotowywania strategii w obszarze zatrudnienia i edukacji wziąć pod uwagę sytuację Romów i w ten sposób włączyć ich w różne strategie.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Panie przewodniczący! Unia Europejska nie prowadzi wobec Romów polityki mniejszościowej, nie prowadzi również takiej polityki wobec tradycyjnych mniejszości narodowych, ani też wobec mniejszości migrujących. Zaliczam Romów do tradycyjnych mniejszości narodowych, jednocześnie jednak, ze względu na ich specyficzną, społecznie upośledzoną sytuację, nadal należy ich traktować jako odrębną kategorię.
Cieszę się, że dwie węgierskie posłanki romskiego pochodzenia, pani Járóka i pani Mohácsi, niczym żywe sumienie Parlamentu, poruszyły tę kwestię, ponieważ słusznie potępiliśmy te wydarzenia w listopadzie. Ciągłe powracanie do tego pytania jest słuszne.
Jakie są obowiązki Unii Europejskiej? Cieszy mnie to, co powiedziała komisarz Ferrero-Waldner. Unia Europejska ma obowiązki, ale musi też rozróżniać kompetencje państw członkowskich od kompetencji Unii Europejskiej. Zgadzam się także całkowicie z panem Swobodą, którego już tu nie ma, nie z powodu Monarchii Austro-węgierskiej, ale ponieważ ma rację mówiąc, że to, czy coś się powiedzie czy też nie, rozstrzyga się na szczeblu samorządowym. Należy przydzielić państwu członkowskiemu konkretny program. Jestem dumny, że w moim organie rządowym przygotowaliśmy pierwszy średniookresowy program europejski dotyczący Romów. Pieniądze powinny być przydzielane państwom członkowskim, ale decyzje powinny być podejmowane na szczeblu samorządowym.
Co może zrobić UE? Powinna monitorować to, co robią państwa członkowskie i w celu uzyskania najlepszych rozwiązań powinna zapewniać metodę "najlepszych praktyk”. Nie jest to tylko kwestia pieniędzy, ale także tego, czy znajdą się wykwalifikowani eksperci zarówno ze strony większości, jak i mniejszości romskiej, którzy będą chcieli pójść dalej. Przyszłość Europy opiera się na mniejszościach.
Paul Rübig
- (DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, szanowni państwo! Po pierwsze chciałbym zaprzeczyć słowom krytyki, według których komisarz Špidla jest zbyt opieszały, by zająć się tym problemem. Nie sądzę aby był to właściwy sposób prowadzenia dyskusji w tej Izbie.
Ważne jest, abyśmy skoncentrowali się na poprawie warunków edukacyjnych Romów. Wszystkim nam znany jest system kształcenia obowiązkowego i uważam, że umiejętności językowe i umiejętność czytania i pisania, podobnie jak umiejętność liczenia - czyli umiejętności niezbędne do prowadzenia dobrego życia - powinny być obowiązkowe.
Z drugiej strony oczywiście rozumiem, że nie każdy chce być zintegrowany społecznie. Oczywiście, tym, którzy nie chcą się zintegrować z naszym społeczeństwem, także mamy do zaproponowania różne inicjatywy. Uważam, że koncepcja otwartego podejścia do tych problemów jest głównym, przyszłościowym rozwiązaniem.
Christopher Beazley
Panie przewodniczący! Ta debata naświetliła kilka problemów, które wywołuje temat, którym omawiamy. Sądzę, pani komisarz, że zamiast planować strategię i mówić innym, co mają robić, mądrzej byłoby zapytać przedstawicieli społeczności romskiej.
Mamy obecnie dwóch romskich posłów do PE. Pamiętam także bardzo słynnego hiszpańskiego socjalistycznego posła do Parlamentu Europejskiego, wybranego w 1989 r., który szczególnie się tym zajmował i wiele wiedział o całej kwestii kultury romskiej. Ta kultura jest częścią naszej kultury i częścią cywilizacji europejskiej i świadczy o tym, jakimi ludźmi jesteśmy.
Być może mądrze byłoby przyjrzeć się historii Romów, porozmawiać z przedstawicielami romskiej kultury i zapytać ich, w jaki sposób możemy dbać o ich perspektywy, zamiast mówić im, jak mogą się zintegrować z naszym społeczeństwem i w jaki sposób możemy najlepiej zaspokoić ich potrzeby społeczne.
Benita Ferrero-Waldner
członek Komisji. - (DE) Panie przewodniczący! Czy mogę podsumować raz jeszcze: była to niezwykle interesująca debata i wszyscy wyraźnie widzimy konieczność działania. Oczywiście rozumiem, że wszyscy oczekujecie jak najszybszej reakcji.
Chciałabym powiedzieć państwu, że istnieje dyrektywa, Dyrektywa 200/43/WE, która zapewnia stosowanie zasady równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne w zakresie sektorów zatrudnienia, życia społecznego i edukacji oraz w zakresie dostępu do dóbr i usług oraz dostarczania dóbr i usług, którą stosuje się też do Romów. Uważam, że jest to sprawa zasadnicza. Dyrektywa ta umożliwia podjęcie pozytywnych działań w państwach członkowskich. Jednakże prawdą jest, że państwa członkowskie nie są zobligowane do uwzględnienia tych działań w krajowych procesach ustawodawczych.
Regulacje europejskie muszą być jednakże stosowane i w Komisji podjęliśmy stanowczą decyzję, że zapewnimy ich wdrożenie. W rzeczywistości Komisja w zeszłym roku zainicjowała procedurę naruszeniową przeciwko 22 państwom członkowskim, które nie wdrożyły właściwie europejskich regulacji, również przeciwko Włochom, panie Agnoletto.
W sprawie integracji osób na rynku pracy, najważniejszym instrumentem jest Europejski Fundusz Społeczny. Znaczna część działań, których celem jest poprawienia zatrudnienia Romów, może być współfinansowana przez Europejski Fundusz Socjalny. W latach 2000 - 2006 na projekty, których celem była integracja Romów, przeznaczono około 275 milionów euro.
Grupa ekspertów do spraw mniejszości etnicznych wysokiego szczebla zwróciła uwagę, że niektóre projekty wpierane przez EFS, takie jak na przykład program Acceder w Hiszpanii, są doskonałymi modelami aktywnej integracji Romów. Chciałbym więc ponowić swój apel do poszczególnych państw członkowskich o wykorzystanie tej szansy. Zgadzam się z panem Swobodą, że oczywiście nie tylko państwa, ale także organizacje samorządowe odgrywają tu istotną rolę.
Jak wszyscy wiemy, wykluczenie społeczne Romów jest złożonym zjawiskiem i aby mu zaradzić, konieczne jest spójne podejście obejmujące wszystkie ważne aspekty ich życia. Obejmuje to edukację, zatrudnienie, opiekę zdrowotną, zakwaterowanie i infrastrukturę. Takie podejście wymaga sprawnej koordynacji na szczeblu instytucji Unii Europejskiej. Jestem przekonana, że z pomocą tych środków przez następny rok zrobimy znaczne postępy.
Oczywiście słyszałam, że wielu z was, nie wszyscy, chcieliby aby ten temat podjął pewien komisarz i oczywiście przekażę tę informację panu Špidli. Jednak w grę wchodzi tutaj wiele innych zagadnień, a najważniejszym z nich jest efektywna koordynacja. Z pewnością można porozmawiać jeszcze raz o tej sprawie z panem Špidlą.
Chciałbym bardzo zwięźle omówić kilka kwestii, które zostały podczas tej dyskusji poruszone. Obejmuje to zagadnienie dialogu ze społeczeństwem obywatelskim i z samymi Romami. Uważam, że taki dialog, a szczególnie dotyczący sposobu postępowania wobec Romów i ich dzieci, jest niezwykle istotny dla, z jednej strony, zagwarantowania zasady antydyskryminacji, a z drugiej strony walki z bezrobociem i dla promowania rozwoju społecznego regionów, w których mieszkają Romowie, a także dla obalenia barier obecnych głównie w umysłach większości, tak aby Romowie zostali uznani za część kultury europejskiej.
Zgadzam się z tymi, którzy poruszyli tę kwestię.
Ja sama - a wszyscy ci, którzy mnie znają, wiedzą, że jest to pewien rodzaj hobby poza polityką - byłam zawsze rzecznikiem edukacji w zakresie praw człowieka. Jest to edukacja w tolerancji. Mogę jedynie powiedzieć, że w wytycznych z pewnością uwzględnię zagadnienie edukacji w zakresie praw człowieka, którą uważam za niezwykle istotną.
Pani de Groen-Kouwenhoven, muszę w tym miejscu powiedzieć, że Komisja może być powolna, ale nie opieszała. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że Rada Europejska, a w szczególności OBWE, stworzyły wiele programów, głównie przy wsparciu Komisji Europejskiej, uświadamiamy sobie, że w każdym zamiarze i zamyśle można dostrzec bardzo pozytywne podejście do tej sprawy.
Moja ostatnia uwaga odnosi się to sprawy mniejszości transnarodowej. Chciałbym po prostu powiedzieć, że należy wziąć pod uwagę fakt, że Unia Europejska nie ma prawa definiować mniejszości w państwach członkowskich. W tym kontekście należy także mieć na uwadze to, że działania polityki socjalnej nie są dostosowywane do osób o określonym pochodzeniu etnicznym, ale do indywidualnych potrzeb. Jak zapewne wiadomo, państwa członkowskie różnią się poglądami na to, czym jest mniejszość i jak się ją definiuje. Tak więc tej sprawy nie można szybko rozwiązać. Z przyjemnością przekażę wszystkie inne państwa komentarze. Z pewnością wkrótce otrzymają państwo wytyczne w tej sprawie.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się w czwartek, 31 stycznia 2008 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
David Martin  
na piśmie. - Jasne jest, iż Romowie są zaniedbywaną mniejszością w Unii Europejskiej. Nie możemy pozwolić, aby tak działo się nadal. Całkowicie popieram apel moich kolegów do Komisji o podjęcie bardziej intensywnych działań w tej sprawie. Mamy do czynienia z sytuacją, w której istnieje grupa uważana za największą mniejszość etniczną w UE, żyjąca w warunkach gorszych niż nieodpowiadające normom, i którą trudno jest nam chronić i pomagać jej. Bardzo potrzebne są konkretne i szybkie działania Komisji, wspierające integrację społeczności romskiej we wszystkich aspektach życia społeczeństwa - gospodarczych, społecznych i politycznych. UE musi pokierować rozwiązaniem tego problemu.
