Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Janssen van Raay
De laatste verduidelijking van de notulen, de Kaai-eilanden, het oosten van de Molukse archipel, Ambon zelf, Udung Pandan op Sulawesi, christelijke minderheden worden daar niet of onvoldoende beschermd tegen bewapende bendes. De Molukkers moeten dringend geholpen worden. Mijn procedure waar u de collega's mee heeft gefeliciteerd voor Luxemburg betreft de financiële sancties, hoofdelijke stemmingen. Mijn principieel punt is dat de afgevaardigde, niet de leiding van het Parlement, zijn prioriteiten bepaalt. Win ik deze procedure dan moeten alle ten onrechte ingehouden bedragen worden terugbetaald, en daarmee, mijnheer de Voorzitter, heeft u gisteren mijn collega's gelukgewenst, waarvoor mijn dank aan u.

De Voorzitter
Wij nemen hiervan kennis en we zullen het nagaan.

Wynn
Mijnheer de Voorzitter, in punt 19 van de notulen over de kwijting staat vermeld dat ik een verslag heb ingediend over het EOF. Maar de sprekerslijst laat zien dat ik niet het woord heb gevoerd. De reden hiervoor is dat het niet makkelijk is om op twee plaatsen tegelijk te zijn. Als coördinator van de socialistische fractie bevond ik mij nog bij het debat over de interinstitutionele overeenkomst in de Begrotingscommissie betrokken. Ik wil daarom mijn verontschuldigingen aan het Parlement aanbieden voor het feit dat ik niet hier heb kunnen zijn om mijn verslag toe te lichten, en ik wil ook mevrouw Theato bedanken dat zij het tijdens het debat aan de orde heeft gesteld.

Tindemans
Voorzitter, ik kom hier binnen in de zaal en ik stel vast dat mijn stemkaart verdwenen is uit het toestel.
Ik wil opmerken dat ik nog altijd op dezelfde, dat wil zeggen de juiste plaats zit.

De Voorzitter
Mijnheer Tindemans, ik denk dat u snel een nieuwe stemkaart kan krijgen. Ik zal in ieder geval nagaan of er iemand is die met uw kaart stemt.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, punt 18 van de notulen betreffende het debat over het Europees Bureau voor fraudebestrijding is nogal kort uitgevallen: noch de Raadsvoorzitter, noch de leden die hebben gesproken worden erin vermeld. Dat is eigenlijk niet zoals gebruikelijk is. Er staat enkel: de leden voeren het woord. Het zou misschien nuttig zijn om te weten wie er heeft gesproken. Misschien kan dit worden aangevuld.

De Voorzitter
We zullen dat nagaan en veranderen.

Lehne
Mijnheer de Voorzitter, ik heb ook een opmerking over de notulen. Onder punt 8, ingekomen stukken, wordt onder ab) het ontwerpbesluit van het Europees Parlement inzake het statuut van de leden van het Europees Parlement vermeld; er staat een C-nummer achter. Ik zou willen vragen over welk document het eigenlijk gaat. Ik kan me niet herinneren dat dit ontwerp gisteren werd voorgelegd. Gaat het om het besluit van het Parlement van december of om het document van de Raad, dat een juridische nulliteit is? Ik zou hier graag een antwoord op krijgen!
Applaus

De Voorzitter
Mijnheer Lehne, volgens de zittingsdiensten gaat het om een technische fout die zich maar in enkele talen heeft voorgedaan, niet in de Engelse tekst bijvoorbeeld. Er is namelijk geen sprake van een tekst van de Raad, er is enkel een ontwerptekst van de onderhandelingen die is opgesteld voordat het Verdrag van kracht werd, en daarom bestaat er dus helemaal geen officiële tekst van de Raad en is dus nergens een tekst heen gestuurd. Waar over zal worden gedebatteerd is het verslag van de heer Rothley van de commissie juridische zaken. De technische fout zal worden gecorrigeerd.

Kokkola
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde u verzoeken de notulen te laten corrigeren, want deze kloppen niet.
Ten eerste sprak ik niet over de bom die gisteren een bus heeft getroffen. Op het moment dat ik het woord voerde, wist ik daar nog niets van. Ik had het over een bom die 60 mensen doodde. Ik had gisteren alleen het woord gevraagd omdat ik wilde dat wij ons medeleven betuigden met de nabestaanden. Ik sprak dus enkel over de humanitaire kant van de zaak. Hier in de notulen staat dat ik heb gevraagd protest aan te tekenen bij de NAVO. Dat is echter niet waar en ik verzoek dan ook dit te laten corrigeren.

De Voorzitter
Mevrouw Kokkola, natuurlijk moeten vergissingen worden gecorrigeerd. We zullen dit natrekken. Naar het schijnt dringen de flaters van de sensatiepers tot onze notulen door.
De notulen worden goedgekeurd

Urgentverklaring
De Voorzitter
Het woord is aan de heer Colino om het standpunt te verwoorden van de landbouwcommissie, de commissie ten principale.

Colino Salamanca
Mijnheer de Voorzitter, de landbouwcommissie heeft deze kwestie tijdens haar laatste vergadering bestudeerd. Dit onderwerp houdt inderdaad verband met Agenda 2000 maar wij zien geen enkele reden voor de spoedbehandeling waarom de Raad verzocht heeft, want de betreffende maatregel dient in het jaar 2000 in te gaan en het nieuwe Parlement heeft dus nog tijd genoeg om zich met deze kwestie bezig te houden.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Colino.
Wenst iemand het voorstel van de Raad te verdedigen? Het woord is aan de heer Mulder.

Mulder
Voorzitter, ik zou willen pleiten voor het nu behandelen van dit voorstel, in de eerste plaats omdat wij deze week alle andere voorstellen van Agenda 2000 ook behandelen; wij kunnen het gewoon meenemen. In de tweede plaats is het voorstel budgetneutraal, dus het heeft geen enkel financieel gevolg. Daarom denk ik dat wij deze week beter alles van Agenda 2000 kunnen afhandelen, en dus zou ik voor willen stemmen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Mulder.
Daar niemand meer het woord wenst te voeren, leg ik het verzoek om urgentverklaring ter stemming aan u voor.
Het Parlement willigt het verzoek om urgentverklaring in

De Voorzitter
Daar besloten is tot urgentverklaring wordt dit punt ingeschreven op de agenda van vrijdag; de termijn voor de indiening van amendementen wordt vastgesteld op morgen, woensdag, 10.00 uur "s ochtends.

Verklaring van de heer Prodi, voorgedragenkandidaat voorzitterschap Commissie
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de heer Prodi, de voorgedragen kandidaat voor het voorzitterschap van de Commissie.
Het woord is aan de heer Prodi.

Prodi
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit is de tweede keer binnen een maand dat mij de gelegenheid wordt geboden om het woord tot u te richten. Deze ontmoetingen staan in het teken van soberheid - een stijl waarin ik mij overigens volledig kan terugvinden - en daarom zal ik niet herhalen wat ik reeds op 13 april jongstleden zei, toen ik u mijn visie gaf op de Europese opbouw. Ik heb u toen, namens heel de Commissie, plechtig beloofd dat wij ons met alle kracht zouden inzetten voor een groot tijdperk van verandering en hervorming. Vandaag wil ik mijn aandacht toespitsen op enkele vraagstukken die bovenaan de agenda van de Europese politiek staan. Tijdens hun ontmoeting van 14 april jongstleden hebben de staatshoofden en regeringsleiders duidelijk gemaakt dat zij vastberaden zijn enerzijds de Commissie diepgaand te hervormen en anderzijds de gemeenschappelijke beleidsvormen te versterken. Het gaat hierbij met name om het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en de aanwezigheid van Europa in de wereld, het beleid tot verwezenlijking van een ruimte van vrijheid, veiligheid en justitie en het beleid voor het herstel van de Europese economie en de bestrijding van de werkloosheid. Ik wil vandaag nader op deze drie thema's ingaan.
Om de rol van de Commissie nieuw elan te geven, moeten twee problemen worden opgelost: ten eerste moet de institutionele rol van de Commissie worden afgebakend en de verhouding tot de Raad en het Parlement worden vastgesteld, en ten tweede zal de relatie tussen de politieke en de bestuurlijke aspecten van het Commissiewerk moeten worden verduidelijkt.
Ik ben er heilig van overtuigd dat de bewerkstelliging van een hoge mate van efficiëntie en verantwoording in de werkzaamheden van de toekomstige Commissie afhankelijk zal zijn van ons vermogen om de grijze zones weg te werken. Door deze grijze zones is juist onduidelijkheid ontstaan over waar de autonomie en de verantwoordelijkheden van degenen die aan de politieke touwtjes trekken, ophouden en waar de autonomie en de verantwoordelijkheden van degenen die het bestuur in handen hebben, beginnen. Dit onderscheid moet doorzichtiger en transparanter worden en daarom moet het vermogen van de Commissie tot het aangeven van politieke doelstellingen worden versterkt.
De Commissie moet - met inachtneming van de Verdragen en de bevoegdheden van het Parlement en de Raad - een groot politiek initiatief ontplooien, een initiatief dat is toegespitst op een aantal grote prioriteiten. Het vaststellen van prioriteiten is in eerste instantie een taak voor de politiek en dus een rechtstreekse verantwoordelijkheid van de voorzitter en het college van commissarissen. Ik heb mij in deze dagen afgevraagd hoe men de coördinatie en de samenwerking tussen de commissarissen beter kan organiseren en hoe men, als een uit twintig leden bestaande organisatie, op collegiale en tegelijkertijd efficiënte wijze kan werken. Het antwoord op deze vraag kan slechts een gedeeltelijk antwoord zijn en behoeft nog diepe overpeinzingen, maar ik geloof wel van meet af aan een schets te kunnen geven van een mogelijke oplossing, waarbij ik mij natuurlijk volledig houd aan de letter van het Verdrag.
Een eerst belangrijke trek van deze schets is het politieke en professionele profiel van de commissarissen. Zij moeten als team kunnen werken. Ten tweede moet worden gezorgd voor coördinatie van de strategische gebieden van de Commissieactiviteiten. Daarvoor kunnen wij mijns inziens de functie van vice-voorzitter gebruiken. Tot slot moeten wij overwegen of misschien geen departementen moeten worden opgericht waarin wij de portefeuilles kunnen onderbrengen die integratie en coördinatie behoeven. De commissarissen die belast zijn met deze portefeuilles zijn dan verantwoordelijk voor de onderlinge coördinatie. Ik denk dus aan een Commissie die niet alleen de bevoegdheden, maar ook de politieke gevoeligheid en de wil heeft om als college op te treden, efficiëntie en transparantie te garanderen en een groot politiek initiatief te ontplooien. Als het vermogen van het college van commissarissen tot het geven van politieke richtsnoeren eenmaal is versterkt, kan men een begin maken met de verbetering van de transparantie, de efficiëntie en de accountability van de diensten, zoals ons ook wordt gevraagd door het Verdrag van Amsterdam en de Europese publieke opinie.
Applaus
Een van de redenen waarom er grijze zones zijn ontstaan, is mijns inziens gelegen in de huidige rol van de kabinetten. De kabinetten moeten een meer supranationale structuur verwerven en uitsluitend dienen tot ondersteuning van het politieke werk van de voorzitter en de commissarissen. De uitvoering van dit werk moet geheel worden overgelaten aan de diensten, dat wil zeggen aan het secretariaat-generaal en de directoraten-generaal. Deze moeten meer autonomie en meer verantwoordelijkheid krijgen. De politieke verantwoordelijkheid moet culmineren in het college van commissarissen en in laatste instantie in de voorzitter; de bestuurlijke verantwoordelijkheid moet daarentegen culmineren in de directeuren-generaal. De directeuren-generaal moeten werken in een stelsel dat duidelijkheid verschaft over niet alleen de autonomie, maar ook de controle-instrumenten en -vormen. Ik weet dat dit Parlement de spreekbuis is van de Europese burgers en dat de Europese burgers van ons verlangen dat wij hier spijkers met koppen slaan. Ik besef wel degelijk dat voor het Europa van de burgers ook transparante en open instellingen nodig zijn en ik beloof u dan ook dat dit voor mij een grote prioriteit zal zijn.
In de komende jaren zal de internationale dimensie van de activiteiten van de Europese Unie steeds sterker worden. Er zijn mijns inziens drie belangrijke en urgente redenen waarom de aanwezigheid van Europa in de wereld versterkt moet worden. Ten eerste zijn enorme vorderingen geboekt bij de economische en monetaire integratie. Daardoor heeft een nieuw acteur, een groot acteur zijn intrede kunnen doen op het internationale toneel: de euro. Met de euro heeft men een grote verantwoordelijkheid gekregen voor het beheer van de monetaire stabiliteit, het economisch herstel en de ontwikkeling, na de crises van de afgelopen jaren. Afgezien van de zuiver politieke aangelegenheden - waarvoor mijns inziens de transatlantische samenwerking een draagbalk is - is een sterker Europa ook nuttig om de verdeling van taken tussen beide kanten van de oceaan billijker en duurzamer te maken. Een uit twee motoren bestaand model is ongetwijfeld stabieler dan een systeem met één enkele munt. Een andere lastenverdeling vereist echter ook dat het institutionele bouwwerk van de internationale financiën wordt aangepast. Internationale monetaire stabiliteit is inderdaad een grondvoorwaarde voor een gezonde economie, maar een nieuwe liberalisatieronde van de internationale handel in het kader van de Wereldhandelsorganisatie is een waarachtig vliegwiel voor de ontwikkeling en daarvoor heeft de Europese Commissie een belangrijke bevoegdheid.
Ten tweede moet men, door middel van een politiek Europa, een nieuw evenwicht zien te brengen in het parcours van het economisch Europa. Ook daarom moet sterker de klemtoon worden gelegd op de internationale dimensie van de activiteiten van de Europese Unie. Daarom werd ook in december jongstleden, door de Europese Raad van Wenen, een strategie voor Europa uitgestippeld. In de toekomst zal tijdens een nieuwe conferentie een nieuw institutioneel bestel moeten worden uitgewerkt voor de gemeenschappelijke inspanningen op defensiegebied. Deze moeten vruchten kunnen afwerpen. Men zou daarvoor het uit fasen bestaande model van de monetaire unie kunnen volgen. Een gemeenschappelijke defensie van de Europese Unie is een grondvoorwaarde voor de handhaving van de vrede en de stabiliteit, zoals kort geleden ook tijdens de NAVO-top van Washington werd bevestigd. Europa moet daarin zijn deel voor zijn rekening kunnen nemen.
De eerste uitdaging heeft zich met de opening van het uitbreidingsproces reeds aangediend. De uitbreiding maakt niet alleen een eind aan het ongelukkige hoofdstuk van het IJzeren Gordijn in de Europese geschiedenis, maar werpt ook een aantal onmiddellijke politieke vraagstukken op. Het zwaartepunt van de Unie verplaatst zich immers oostwaarts. Daardoor krijgen de betrekkingen met Rusland - waarvan het succes van welk toekomstig GBVB dan ook zal afhangen - een bijzondere betekenis.
De grootste uitdaging wordt echter gevormd door de civiele en commerciële waarden van Europa, vooral nu de contacten met andere culturen uit het oosten en het zuid-oosten toenemen. Wij zullen deze uitdaging alleen het hoofd kunnen bieden, indien wij afzien van het negentiende eeuwse model van gesloten staten met onschendbare grenzen, indien wij overstappen op meer moderne en liberale concepten, die worden gekenmerkt door open samenlevingen, poreuze grenzen en belangengemeenschappen.
De derde reden om de politieke roeping van Europa zo snel mogelijk te volbrengen, behoeft helaas geen enkel betoog. In het voormalig Joegoslavië zijn de etnische haat en de onderdrukking sterker dan de wil tot ontwikkeling en integratie. Daarom was het optreden van de internationale gemeenschap een pijnlijke, maar noodzakelijke keuze. Europa heeft in de Slotakte van Helsinki en in het Handvest van Parijs normen voor zichzelf vastgesteld. Op grond daarvan is voor ons het systematisch gebruik van het leger tegen de eigen bevolking onduldbaar en moeten wij dit zwaar straffen. De rol van de Unie in Joegoslavië beperkt zich echter niet tot het streven naar een oplossing voor de huidige militaire crisis. Deze gaat veel verder. Europa is in staat de bij het conflict betrokken partijen een breed perspectief te bieden, een noodzakelijk perspectief. Als men zich immers beperkt tot enkel een lokale identiteit, loopt men altijd het risico meegesleept te worden in moordpartijen en strijd om elke meter grond. Als men daarentegen de volkeren en de nationale staten opneemt in een geïntegreerd en open Europa, zullen hun onderlinge verschillen geleidelijk aan verminderen en de mogelijkheden voor een goede samenleving toenemen.
Applaus
Ik heb al gezegd dat ergens een begin moet worden gemaakt met een denkproces over een mogelijke oplossing voor alle conflicten in het voormalig Joegoslavië. Daarvoor moet één enkel, breed kader worden uitgewerkt dat volledige en permanente stabiliteit kan verzekeren in heel de regio en deze regio een plaats kan geven in Europa. Ik vraag mij dan ook af of niet het moment is gekomen om een grote internationale conferentie over de Balkan op te zetten.
Het gaat er niet om de akkoorden van Dayton en Rambouillet op de helling te zetten. Deze zijn gebaseerd op de beginselen van de conferentie van Londen, waar men nooit en te nimmer van kan afzien. Wij moeten wel de geest van deze akkoorden versterken en deze akkoorden opnemen in een voor heel het gebied definitief kader. Op grond van haar positie en haar roeping kan de Europese Unie mijns inziens hier een sleutelrol vervullen, zeer zeker wanneer de wapenen en het geweld tot zwijgen zijn gebracht en zijn geweken voor redelijkheid en wanneer de Joegoslavische Federatie weer in de schoot van de familie van Europese landen is teruggekeerd.
Applaus
Een andere fundamentele dimensie van de Europese politiek in de komende jaren is de interne veiligheid. Op 14 oktober aanstaande zal de Europese Raad te Tampere in buitengewone vergadering bijeenkomen en in overleg met het Parlement de doelstellingen bepalen die met de verwezenlijking van een ruimte van vrijheid, veiligheid en justitie worden beoogd. Dat zal tevens de inhoud zijn van het legislatuurprogramma van de Europese Unie voor de komende vijf jaar en een aanvulling zijn op het in december jongstleden te Wenen goedgekeurde actieplan.
Wat de methode betreft is mijns inziens een nauwe samenwerking tussen het Europees Parlement, de Raad, de Commissie, de nationale regeringen en parlementen en de vertegenwoordigers van de burgermaatschappij van groot belang. Inhoudelijk is echter voor mij het doel belangrijk en dat is de verwezenlijking van een ruimte van vrijheid, veiligheid en justitie. Dit is het hoofddoel dat het Verdrag van Amsterdam heeft vastgesteld voor de ontwikkeling van de Unie, voor de uitoefening van de grondrechten, voor het Europees burgerschap en voor de bestrijding van elke vorm van discriminatie.
Ik kan het standpunt overnemen dat het Parlement in zijn resolutie van 13 april jongstleden tot uiting heeft gebracht. Het Verdrag van Amsterdam biedt ons de instrumenten om de politieke, economische en sociale ontwikkeling van de Unie vergezeld te doen gaan van maatregelen voor de bevrediging van de groeiende behoefte aan veiligheid en justitie. Men moet ervoor zorgen dat allen zich in volle overtuiging scharen achter dit doel van een ruimte van vrijheid, veiligheid en justitie. Daarmee wordt immers concreet uiting gegeven aan het Europees burgerschap.
Om tot een gemeenschappelijke munt te komen en de binnengrenzen op te heffen heeft de Europese Unie af moeten zien van nationale soevereiniteit. Zij heeft laten zien dat zij dat kon. Daarom zal zij zeker ook in staat zijn de uitdaging waarvoor zij met het gemeenschappelijke zwaard voor de veiligheid en de gemeenschappelijke balans voor Justitia wordt geplaatst, het hoofd te bieden.
Men is erin geslaagd binnen enkele maanden tijd het beheer van het Europees monetair beleid te organiseren. Dat is een prestatie waar men met recht trots op mag zijn. Men moet echter wel beseffen dat de weerslag daarvan op onze activiteiten groot is.
Een jaar geleden dachten wij nog dat de invoering van de euro gepaard zou gaan met een groeifase in de Europese economie en dat de nationale begrotingstekorten daardoor snel zouden zijn weggewerkt. Ook dachten wij dat door het economisch herstel betere omstandigheden zouden ontstaan voor de uitvoering van nieuwe beleidsvormen voor reële convergentie van de marktstructuren, waar de Commissie steun aan moet geven.
De Europese economie bevindt zich momenteel echter in een fase van vertraagde groei. Europa is betrokken bij een oorlog, waarvan de naweeën zich nog jarenlang aan zijn grenzen zullen doen gevoelen. Daarom moet de Europese economie nu gaan werken aan structurele hervorming van zijn markten, goederen en productiefactoren. Deze hervormingen zijn nodig omdat een federale overheidsbegroting ontbreekt. Ook loopt Europa het risico dat na de aanvankelijke euro-euforie het enthousiasme onder de burgers zal wegebben. Dit is een probleem dat wij niet mogen onderschatten. Daarom moet men bij de verwezenlijking van werkgelegenheid spijkers met koppen slaan. Wij moeten de Europese burgers tastbaar aantonen dat euro en Europa wel degelijk synoniem zijn met welvaart.
Alle nationale regeringen zijn zich er derhalve van bewust dat reële convergentie alleen mogelijk is met een volledige liberalisatie en integratie van de markten, de goederen en de diensten.
De Commissie zal hiertoe een nieuwe impuls moeten geven. Zij zal nog bestaande verschillen bij de toepassing van de richtlijnen moeten verminderen en moeten aandringen op maatregelen voor het beteugelen van de overheidsbemoeienis daar waar deze nog te sterk is.
Het belastingvraagstuk is van cruciaal belang bij de totstandkoming van een echte Europese markt. Er zijn vorderingen mogelijk op het gebied van de indirecte belastingen en met name bij de heffing op vervuilende uitstoot, waar bepaalde landen, in aansluiting op de akkoorden van Kyoto, reeds een begin mee hebben gemaakt. Hier is echter coördinatie geboden, want wij moeten voorkomen dat de landen met de grootste milieugevoeligheid de dupe worden bij hun productie.
Uiterst belangrijk zijn ook de gedragscodes die de landen momenteel opstellen voor de inkomstenbelasting van ondernemingen en de rentebelasting.
Conjunctureel gezien moet steun worden verleend aan de interne vraag in Europa. Daarvoor moet men alle mogelijkheden aangrijpen die het Stabiliteitspact en de nationale programma's bieden. Daarom zou het goed zijn indien het akkoord over Agenda 2000 zo spoedig mogelijk werd ingevuld en werd gezocht naar mogelijkheden ter voorfinanciering van meerjarenprogramma's voor werken van transnationaal belang.
Wij moeten echter ook de Economische en Monetaire Unie de instrumenten geven waarmee zij het hoofd kan bieden aan eventuele conjuncturele noodsituaties.
De op 30 maart jongstleden door de Commissie aangenomen richtsnoeren voor het economisch beleid weerspiegelen de activiteiten op middellange termijn. De nationale regeringen passen zich hier momenteel reeds bij aan. Tot mijn grote voldoening stel ik dan ook vast dat men zich steeds meer, met bilaterale verklaringen over de uitvoering van het werkgelegenheidsbeleid, gaat voorbereiden op het werkgelegenheidspact dat tijdens de komende topconferentie van Keulen zal worden aangenomen. Dit zijn belangrijke kiemen van coördinatie. Het lijdt geen twijfel dat niet alle visies identiek zijn, maar juist de veelvoud aan visies is een uitdaging. Daardoor zijn wij immers gedwongen de beste praktijken eruit te zoeken.
Tevens stel ik tot mijn voldoening vast dat men in steeds meer landen bereid is na te denken over het hoge belasting- en uitgavenniveau. Het streven naar vermindering van de belasting- en premiedruk, als percentage van het bruto binnenlands product, moet in de toekomst worden versterkt en in alle landen gelijke tred houden. Hetgeen de een doet moet een stimulans zijn voor de ander. Bij de belastingvermindering moet men echter ook de stabiliteitsprogramma's respecteren en daarom moet men gezamenlijk nadenken over de lopende uitgaven die, uitgaande van het bruto binnenlands product, moeten worden beteugeld. Daar in elk land de begroting en de overheidsschuld anders zijn gestructureerd, kan men niet voor alle landen gelijke indicaties geven. Wel kan men nu zonder al te veel moeite zeggen dat in deze indicaties ook sprake zal zijn van het groeitempo van de sociale uitgaven.
Om de arbeidsmobiliteit te bevorderen en een gemeenschappelijke aanpak uit te werken, op grond waarvan efficiëntie en solidariteit met elkander kunnen worden verenigd, moeten de maatregelen voor de sociale uitgaven in het teken staan van tenminste een aantal gemeenschappelijke beginselen. Met dergelijke beginselen kan men een ruime, zekere grondslag bieden voor de voorzieningen van de sociale zekerheid. Ook hier moet men in de activiteiten van de Commissie rekening houden met de belangen van de toekomstige generaties en de regeringen ertoe aanzetten maatregelen te treffen om de conflicten tussen de generaties, die ongetwijfeld in heel Europa door de vergrijzing van de bevolking zullen ontstaan, tijdig bij de hoorns te kunnen vatten.
Als men het vraagstuk van de werkloosheid en de toekomst van de jonge generaties op doeltreffende wijze wil oplossen, moet men het macro-economisch beleid vergezeld doen gaan van een even langademig micro-economisch beleid. Daarin moet grote aandacht worden geschonken aan de vorming en de scholing van de menselijke hulpbronnen, aan de verhoging van de investeringen in onderzoek en ontwikkeling en aan de ontwikkeling van de informatiemaatschappij. Een van de oorzaken van de werkloosheid is namelijk gelegen in de productiespecialisatie van de landen van de Europese Unie. In onze landen schitteren de nieuwe, dynamische sectoren door afwezigheid. Uit een groot deel van de wetenschappelijke en technologische productie-indexen blijkt dat enerzijds de Europese performance in grote lijnen overeenkomt met die van de Verenigde Staten, maar anderzijds de Europese productiestructuur in de innovatieve sectoren en de hightechsectoren zeer zwak is ten opzichte van de Amerikaanse productiestructuur. De verklaring daarvoor moet worden gezocht in het onvoldoende vermogen om wetenschappelijke en technologische kennis om te zetten in productiekansen voor het bedrijfsleven.
Wij hebben nog een ellenlange weg voor ons. Europa begint echter niet bij af. Europa bevindt zich niet in het jaar nul. Ongetwijfeld moet men op het gebeid van innovatie enorme gemeenschappelijke inspanningen ondernemen. Er zijn echter juist ook op communautair vlak ervaringen die tot voorbeeld kunnen strekken en die ons kunnen helpen bij het opbouwen van de toekomst. Wij kunnen deze onderbrengen in zes grote groepen. De eerst groep wordt gevormd door het ERASMUS-programma. Dit programma maakt nu weliswaar nog deel uit van het SOCRATES-programma, maar is niettemin een van onze beste ervaringen. De jongeren raken eraan gewend zich in de landen van de Europese Unie te bewegen. Zij komen in contact met de verschillende culturele tradities van dit oude continent en kunnen aldus hun vorming en hun inzetbaarheid verbeteren. Sedert 1987 heeft niet minder dan een half miljoen studenten profijt kunnen trekken van ERASMUS en daarom is het misschien de moeite waard dit programma niet te beperken tot studenten maar uit te breiden tot ook andere categorieën.
Ook met het Europese beleid ter bevordering van de technologische vooruitgang zijn goede ervaringen opgedaan. Deze ervaringen moeten worden versterkt en uitgebreid. Ik spreek hier met name over het vijfde kaderprogramma. Het doel daarvan is de versteviging van de relatie tussen onderzoek en midden- en kleinbedrijf. Hierop sluit onmiddellijk ook de derde groep van ervaringen aan. In de komende jaren zullen wij concreet gestalte moeten geven aan ons beleid ter bevordering van een duurzame ontwikkeling. Milieukwaliteit moet steeds meer een kenmerk worden van het economische en sociale model in Europa en een stimulans worden tot innovatie. Hiervoor moet men met kracht streven naar een aantal specifieke doelstellingen. Ik heb reeds gesproken over de belastingvraagstukken. Daar komt echter de harmonisatie van de nationale wetgevingen bij. Deze harmonisatie moet nog verder gaan. Ook moet men in de verschillende Europese beleidsvormen, en met name het landbouwbeleid, nog sterker rekening houden met de milieuvereisten. Men moet industriële innovatie aanmoedigen, infrastructuurprogramma's opzetten en tot slot moet men zich sterk inzetten voor de sanering en de duurzame ontwikkeling van de steden, van de zuilen van de Europese ziel.
Europa heeft gekozen voor een duurzame ontwikkeling. Dat is een beklonken zaak. Dit staat niet alleen in het Verdrag van Amsterdam, maar komt ook tot uiting in Agenda 2000 en is bevestigd door de Europese Raden van Cardiff en Wenen. Milieukwaliteit is niet alleen een bron waaruit wij kunnen putten om ons mededingingvermogen te beschermen en te versterken, maar ook een van de concrete middelen om een goede bijdrage te leveren aan het lot van onze kinderen.
De veranderingen in de economische spelregels zijn eveneens een gunstige ontwikkeling. Wij beschikken nu niet alleen over een eengemaakte markt, met vrij verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal; wij beschikken niet alleen over een gemeenschappelijke munt, maar ook over een concurrentiekrachtiger economisch systeem in Europa. Denkt u maar eens aan de verordening van 1989 over concentraties en de zeer strenge, daaruit voortvloeiende anti-trust jurisprudentie, aan de wetgeving over staatssteun en aan de liberaliserings- en privatiseringstendensen. Daarom heb ik de klemtoon gelegd op de gewijzigde spelregels. Deze zijn een stimulans tot verandering en technologische vooruitgang.
De geleidelijke liberalisatie van de markten moet echter wel gepaard gaan met een versterking van de instrumenten voor de consumentenbescherming. De consumenten moeten zich kunnen laten horen en volledig worden betrokken bij het spel tussen bedrijfsleven en regelgevende autoriteiten.
De vijfde belangrijke groep wordt gevormd door de Europese effectenbeurzen. Deze worden steeds belangrijker bij de belegging van fondsen. Terecht wijzen alle waarnemers met klem op de grote rol die zakenbanken en leveranciers van risicokapitaal spelen in de ontwikkeling van de Amerikaanse hightechbedrijven. Ook in Europa is er echter iets belangrijks op gang gekomen. De nieuwe pan-Europese markten voor de snel groeiende hightechondernemingen in de sector van het midden- en kleinbedrijf consolideren zich geleidelijk aan en deze tendens moet met kracht worden ondersteund.
Tot slot wordt er, met name sedert de tweede helft van 1998, in de Europese industrie en in de Europese financiële wereld druk gekocht en gefuseerd. Dit moet echter worden begeleid met nieuwe juridische instrumenten en eerst en vooral met een statuut voor een Europese vennootschap. Bedrijven uit verschillende Europese landen kunnen, via de oprichting van een Europese vennootschap, holdings of dochterondernemingen vormen, zonder gehinderd te worden door de juridische en praktische obstakels van vijftien verschillende rechtsorden.
Geachte afgevaardigden, als in 2005 mijn mandaat afloopt, zal in de zakken van de Europese burgers al drie jaar lang een gemeenschappelijke munt zitten. Dan zullen de laatste etappes van de Uruguay-ronde zijn voltooid en onze economie nog meer openstaan voor het internationale verkeer. De nationale monopolies zullen dan grotendeels zijn verdwenen, de mededinging zal zijn aangescherpt, ook op het gebied van de reële en financiële diensten en de Europese consumenten zullen daar al veelvuldig profijt van hebben kunnen trekken. De Unie zal dan hopelijk meer leden tellen en zich voorbereiden op een nieuwe uitbreiding met landen die hun staatshuishoudingen dan reeds aan het integreren zijn in onze economie. Het succes in de ene richting zal een steun zijn voor het succes in de andere richting. Toch zullen de komende 18 à 24 maanden van doorslaggevend belang zijn. Dan zullen wij onszelf de middelen moeten geven om de bestaande kansen ook daadwerkelijk aan te grijpen. Dan zullen wij een begin moeten maken met de hervorming van de nationale markten en de Europese instellingen en hen moeten voorbereiden op de uitbreiding. Alle mogelijke successen zullen echter op de helling worden gezet, als de Unie er in de komende 3 of 4 maanden niet in zal slagen vrede te brengen in heel het geografische gebied van Europa. Wij moeten nu al beginnen na te denken over de manier waarop wij de zaken na de oorlog zullen aanpakken. Wij moeten nagaan of wij op de Balkan hetzelfde recept kunnen toepassen als in de landen van de Europese Unie, waar wij met een steeds sterkere politieke en economische integratie de grote en kleine conflicten hebben kunnen oplossen. De verantwoordelijken voor de conflicten zullen hun plannen tot fysieke en culturele afscheiding zien mislukken en dat zal hun straf zijn. Die mislukking zal de Balkanvolkeren doen inzien dat democratie, welvaart en lokale autonomie niet met elkander in strijd zijn, maar wel degelijk sterker tot hun recht kunnen komen met integratie, waar juist dit gebied, dat helaas nooit in zijn geschiedenis integratie-ervaringen heeft mogen opdoen, zulk een behoefte aan heeft.
Europa is een vasteland dat bloedige oorlogen tussen nationale landen heeft meegemaakt. Desalniettemin is in de loop van de tijd een nieuw bewustzijn ontstaan. Dit nieuwe bewustzijn was in de afgelopen vijftig jaar de grondslag voor echte en duurzame vrede. Dit bewustzijn is het erfdeel van de humanistische cultuur en de christelijke cultuur. Door dit bewustzijn heeft de Europese burger geleerd tolerant te zijn en het anderszijn te accepteren. De ontwikkeling van de religieuze geest, de verlichting op wetenschappelijk gebied, de industriële en liberale revolutie op economisch gebied en de komst van de democratie en de verzorgingsstaat hebben de successen van de Europese Unie mogelijk gemaakt. Slechts indien wij onze instellingen uitbreiden en op heel ons vasteland een ruimte van vrede weten te garanderen, kunnen wij hetgeen wij hebben bereikt, beschermen en eindelijk tot een goed einde brengen.
Levendig applaus

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de benoeming van een nieuwe Europese Commissie is altijd een gebeurtenis van historisch belang geweest voor Europa. In dit geval staat de benoemingsprocedure echter in het teken van bijzondere omstandigheden. Ten eerste, na het ontslag van de vorige Commissie is het zaak om misstanden en verkeerde ontwikkelingen te corrigeren en het verloren vertrouwen te herwinnen. Ten tweede, we moeten snel handelen, zodat de huidige crisis definitief wordt overwonnen en we kunnen terugkeren naar een normale gang van zaken. Ten derde, voor het eerst zijn de bepalingen van het Verdrag van Amsterdam van toepassing, nu dit enkele dagen geleden - op 1 mei - in werking is getreden.
Dit nieuwe begin kan tot diepgaande hervormingen leiden, maar alleen als de drie betrokken instellingen - Europees Parlement, Raad en Commissie - nauw en in onderling vertrouwen samenwerken. Daarvoor is de basis reeds gelegd; vandaag moet dit worden bevestigd.
De lopende benoemingsprocedure zou nog voor het zomerreces kunnen worden afgesloten. De benoeming van de heer Prodi op de buitengewone vergadering van de Europese Raad in Berlijn was de eerste stap. Met de benoeming van de heer Prodi hebben de staatshoofden en regeringsleiders bewezen dat de Europese Unie over de nodige slagvaardigheid en vastberadenheid beschikt om de huidige crisis snel en op overtuigende wijze op te lossen. Ze hebben zich om een persoon geschaard die als geen ander voldoet aan de vereisten voor dit moeilijke ambt. Romano Prodi is een overtuigd Europeaan, die heeft bewezen een succesvol economisch en politiek hervormer te zijn. Hij heeft veel ervaring in administratieve kwesties en houdt daarbij ook voldoende rekening met de wensen en belangen van de burger. Na zijn redevoering van daarnet meen ik te mogen zeggen dat hij een kandidaat is die visie, realiteitszin, pragmatisme en een duidelijk inzicht in de noden van de huidige situatie in zich verenigt. Hij is een kandidaat die ook zou moeten beantwoorden aan de verwachtingen van het Parlement.
Indien u, afgevaardigden van het Europees Parlement, het voorstel van de staatshoofden en regeringsleiders aanneemt en overmorgen instemt met de benoeming van de heer Prodi, zullen de regeringen als volgende stap in overleg met de pas benoemde voorzitter de namen van de personen bekendmaken die ze van plan zijn als leden van de Commissie te benoemen. Het voorstel voor de voltallige Commissie zal dan worden voorgelegd aan het nieuwgekozen Parlement zodra dit voor de eerste keer samenkomt.
Het Duitse voorzitterschap hecht er veel belang aan dat alle lidstaten bij de samenstelling van de nieuwe Commissie de allerhoogste maatstaven aanleggen. Er moet een hervormingsgezinde Commissie komen van overtuigde Europeanen, van mannen en vrouwen die zich onderscheiden door competentie, ervaring, leidinggevende capaciteiten en persoonlijke integriteit. Ik ben ervan overtuigd dat we allen de hoop koesteren dat de noodzakelijke hoorzittingen op zo'n manier kunnen plaatsvinden dat we al in juli de instemming krijgen van het Parlement en de officiële benoeming kunnen voltrekken.
Alle betrokkenen, te weten Parlement, Raad en Commissie, hebben belang bij de snelle vorming en installatie van de nieuwe Commissie. Ik ben er dan ook van overtuigd dat we ons kunnen houden aan het plan dat ik zo-even heb geschetst, als we dat willen. Dat is wat de Europese burgers van ons verwachten.
Vanaf het begin was het de bedoeling - dit hebben de staatshoofden en regeringsleiders ook bevestigd in Berlijn - om de nieuwe bepalingen van het Verdrag van Amsterdam toe te passen op de benoemingsprocedure. Het Verdrag is in werking getreden, en dit betekent in de eerste plaats dat de toekomstige Commissievoorzitter en het Europees Parlement sterker worden betrokken bij de benoeming van de Commissie. Het was de bedoeling om de positie van de Commissievoorzitter over de hele linie te versterken en dit te onderstrepen door een afzonderlijke stemming in het Parlement over de benoeming van de Commissievoorzitter. De situatie waarin wij ons thans bevinden laat zien hoe belangrijk de in het Verdrag van Amsterdam vastgestelde hervorming is. Deze hervorming heeft gezorgd voor meer transparantie en voor een grotere legitimiteit van de hele procedure. Bij de toepassing van de nieuwe bepalingen mogen we dit aspect niet uit het oog verliezen.
De samenstelling van een nieuwe Commissie is ook een goede gelegenheid om de problemen aan te pakken die tot de huidige crisis en uiteindelijk ook tot het ontslag van de huidige Commissie hebben geleid. Daarbij gaat het in de eerste plaats om interne hervormingen die de Commissie op eigen verantwoording moet invoeren - er zijn hier heel concrete afspraken over gemaakt - en ook snel moet ten uitvoer leggen. Op de informele bijeenkomst van staatshoofden en regeringsleiders op 14 april in Brussel heeft Romano Prodi zijn eerste gedachten hierover uiteengezet. Deze gedachtewisseling moet op 3 en 4 juni op de Europese Raad in Keulen worden voortgezet. In dit opzicht is het door de heer Santer voorgestelde hervormingsprogramma "De Commissie van morgen" met de bestanddelen MAP 2000 en SEM 2000 van grote betekenis.
Deze voorstellen zijn gericht op de modernisering van de administratie en het personeelsbeleid, de oplossing van problemen op het gebied van begrotingsbeleid, fraudebestrijding en controle van de financiën, en hebben ook betrekking op de hervorming van het financieel beleid door een efficiëntere controle van de financiën. In het algemeen is het noodzakelijk dat er duidelijke beleidsprioriteiten worden vastgesteld, de structuren van de Commissie worden aangepast met het oog op toekomstige taken, het beheer van de middelen in toenemende mate wordt gedecentraliseerd en het werk van de Commissie wordt gerationaliseerd en de efficiëntie ervan wordt verbeterd. Met het oog hierop moeten er volgens mij ook gedragscodes voor commissarissen en ambtenaren worden ingevoerd. Ook de Raad en het Parlement moeten meehelpen om verkeerde ontwikkelingen en misstanden te corrigeren.
Als we een sterke, slagvaardige en integere Commissie willen, moeten we haar ook voorzien van de vereiste middelen om nieuwe taken, bijvoorbeeld op het vlak van de uitbreiding of de humanitaire hulp, te kunnen volbrengen.
Applaus
Tenslotte moet ook worden nagedacht over hervormingen die een verdragswijziging vereisen. Het EG-Verdrag voorziet slechts in de mogelijkheid van een collectieve motie van afkeuring van het Europees Parlement tegen de Commissie. Uit de recente gebeurtenissen is gebleken dat de mogelijkheid om met medewerking van de andere instellingen individuele commissarissen te ontslaan - op initiatief van de Commissievoorzitter, het Parlement of de Raad - in ieder geval het onderzoeken waard is.
Applaus
Eventuele nationale regelingen kunnen daarbij zeker als uitgangspunt dienen.
De gebeurtenissen rond het ontslag van de Commissie hebben aan het licht gebracht dat er een echte Europese publieke opinie aan het ontstaan is. Er is een nieuwe behoefte ontstaan bij de burgers om de gang van zaken in Brussel en Straatsburg te controleren of in ieder geval nauwlettender in het oog te houden. Er is een grotere publieke belangstelling voor Europese aangelegenheden die tot nu toe meestal werden beschouwd als een zaak voor Europadeskundigen. Dit vind ik een positieve ontwikkeling.
In dit opzicht is er een grotere behoefte aan democratische legitimiteit en controle op de Europese instellingen. Daar zijn verschillende redenen voor: de EU heeft voortdurend aan belang gewonnen en haar werkterreinen uitgebreid, en er worden meer beslissingen genomen die onmiddellijke gevolgen hebben voor de burgers en hun levensomstandigheden. Steeds meer van deze beslissingen worden genomen op basis van het meerderheidsbeginsel, waardoor afzonderlijke lidstaten tegen hun wil in kunnen worden gebonden door beslissingen van de Unie. Voor een deel zijn de besluitvormingsprocedures echter zeer ingewikkeld en niet meer te overzien. Het in de Verdragen vastgestelde institutionele evenwicht tussen Parlement, Raad en Commissie is in de praktijk voor een stuk verschoven. De vraag is nu hoe de democratische controle concreet kan worden versterkt, de legitimiteit kan worden verzekerd en de transparantie kan worden verhoogd.
Ik heb reeds gewezen op de noodzakelijke en mogelijke hervormingen in de Commissie. Wat het Parlement aangaat, zullen zijn controlebevoegdheden toenemen door het Verdrag van Amsterdam. Het krijgt nieuwe belangrijke rechten en bevoegdheden op het gebied van wetgeving, bij de GBVB-financiering of bij de benoeming van de Commissie. Toch is een nog verdere versterking van het Europees Parlement noodzakelijk.
Applaus
Hoe slagvaardiger de Unie wordt, des te sterker moet de democratische legitimiteit van haar handelingen en besluiten zijn.
Applaus
Dit betekent dat op alle terreinen waar de Raad wetten uitvaardigt op basis van meerderheidsbesluiten - en we willen de meerderheidsbesluitvorming tot norm stellen - het Europees Parlement op gelijke voet moet kunnen meebeslissen.
Applaus
De Europese Unie staat voor grote uitdagingen: de tenuitvoerlegging van het Verdrag van Amsterdam, de uitbreidingsonderhandelingen, de uitbreiding van de eurozone, de WHO-ronde, de verbetering van het gemeenschappelijk beleid inzake justitie en binnenlandse zaken en vooral, een sterkere profilering van de Unie in het buitenlands beleid. Om deze taken te volbrengen hebben we een sterke, slagvaardige en integere Commissie nodig; daarvoor moeten we nu de basis leggen.
Applaus

Green
Mijnheer de Voorzitter, wij allen hebben vanmorgen in deze Vergadering zeer aandachtig naar de openingsrede van de heer Prodi geluisterd. Ik wil hem hartelijk dank zeggen voor de bedachtzame en intelligente benadering die hij heeft getoond met betrekking tot het begin van dit debat. Het feit dat wij hier vandaag bijeen zijn om de benoeming van een nieuwe Commissievoorzitter te bekrachtigen, en dat dit zes maanden vóór de officiële termijn gebeurt, weerspiegelt de wijzigingen die zich wat betreft de rol en de toekomstverwachtingen van de Europese Unie hebben voorgedaan.
Wij hebben gezien hoe de EU op allerlei gebieden zaken heeft behandeld die zeer direct invloed hebben op het leven van de burgers in de Europese Unie. Ik noem hier als voorbeeld het lanceren van de euro, die al spoedig méér dan alleen maar een instrument voor banken en instellingen zal zijn. In de vorm van munten en bankbiljetten in de portemonnee zal de euro iets wezenlijks voor de burger gaan betekenen. Ik noem hier ook het Verdrag van Amsterdam dat deze week in werking is getreden, en waarin de nadruk meer ligt op beleidsvormen die de mensen aangaan, met name werkgelegenheid. Als wij het over banen en geld in de portemonnee hebben, dan hebben wij het over zaken die zeer duidelijk het leven van elke burger in de Europese Unie raken.
Het is daarom geen toeval dat de nadruk meer is komen te liggen op het bestuur in de Europese Unie. In de afgelopen weken zijn de bestuurssystemen in gebreke gebleven, zij hebben gefaald. Wij willen dat er tastbare veranderingen komen. De volgende Commissie moet wat betreft inhoud en verantwoordelijkheden van een nieuwe benadering uitgaan, zonder zich op de vorm blind te staren. Wij wensen geen Commissie die er alleen maar anders uitziet of die veranderingen slechts met de mond belijdt. Wij willen dat er een Europese Commissie komt die anders van aard is en die een beleid uitstippelt waarin de burger zich kan vinden.
Wij verwachten dat die Commissie anders zal zijn; dat zij een weerspiegeling is van het echte werk dat gedaan moet worden. Wij willen geen Commissie waarin de portefeuilles op zo'n structurele wijze verdeeld zijn dat deze, als ik het zo mag uitdrukken, niet meer dan een uitdrukking zijn van de buitverdeling tussen de twintig commissarissen, waarbij de voorzitter het werk en de taken op zodanige wijze moet verdelen dat elke commissaris even belangrijk lijkt. Wij willen dat er een serieuze poging gedaan wordt om een dynamische aanpak te creëren, om zodoende een beleid uit te stippelen dat relevant is voor de burgers van de Gemeenschap.
Mijnheer Prodi, na vandaag zullen u en uw handelingen als nooit te voren onder de loep genomen worden. Er zal aan bepaalde vragen een belang gehecht worden dat absoluut niet in verhouding tot hun ware betekenis staat. Bijvoorbeeld, de vraag wat voor medewerkers er in uw administratie aangesteld worden, of er wel een evenwicht tussen de nationaliteiten bestaat, of er net zoveel vrouwen als mannen benoemd worden. De effectiviteit van uw voorzitterschap en uw Commissie, of misschien juist wel het gebrek daaraan, zal vanaf het prille begin bepaald worden door de vraag of u kunt aantonen dat u bij de besluiten wie er lid van de Commissie zal worden en hoe de verdeling van de portefeuilles eruit ziet, een rol heeft gespeeld die past bij de voorzitter van de Commissie.
Ik ben blij dat u vandaag speciale aandacht hebt besteed aan het bredere perspectief van uw politieke denken en uw programma voor de Europese Unie. Uw vorige speech in dit Parlement - waarbij wij allemaal beseften dat deze, zoal u trouwens zelf al zei, van inleidende aard was - lag grotendeels op het economische vlak. Vandaag heeft u echter de blik gericht op een veel breder scala aan beleidslijnen waarmee u aan het werk zult gaan. Wij hebben een voorproefje gekregen van aantal ideeën, met name op het gebied van het buitenlands en het veiligheidsbeleid, alsmede justitie en binnenlandse zaken. Ik ben zeer verheugd over uw ideeën met betrekking tot deze gebieden.
De nadruk die u legt op de competentie van de Commissarissen, en op hun vermogen en bereidheid om als team op te treden kan alleen maar toegejuicht worden. Ook mogen wij verheugd zijn over het belang dat u hecht aan het structureren van portefeuilles op basis van een uitvoerbaar beleid, en aan uw toezeggingen wat betreft openheid en doorzichtigheid. Ik hoef er hier natuurlijk niemand aan te herinneren dat er in het verleden ook zulke toezeggingen zijn gedaan. Van u nemen we echter aan dat wat u hier zegt serieus gemeend is.
Ik heb één punt van kritiek, en zou graag uw opmerkingen in uw slottoespraak hierover willen horen. Uw had het in uw rede van vandaag heel weinig over mensen. U noemde de werkgelegenheid, maar u zei niet veel over de noodzaak om strijd te voeren tegen de sociale uitsluiting, of vóór een Europa dat voor alle burgers eerlijk en rechtvaardig is. Ook zei u niet veel over de noodzaak om alle lidstaten in hun strijd tegen de armoede te steunen, of over de behoefte aan gelijke rechten voor vrouwen en mannen, en mensen van verschillende huidskleur.
Mijnheer Prodi, het was duidelijk dat uw betoog van menselijkheid was doordrongen. Uw toewijding aan het handhaven van de vrede op ons continent moet toegejuicht worden. Ik had graag wat meer gehoord over uw geloof in een multiraciaal, multi-etnisch, en multicultureel Europa. Ik hoop dat u ons wat dit betreft in uw slotbetoog kunt geruststellen. Tot besluit nog het volgende. Gedurende het afgelopen weekeinde werd het mij, als burger van Londen, en ons allen weer eens op treffende en tragische wijze duidelijk hoe belangrijk het is dat wij ons blijven inzetten voor een Europa dat eerlijk en rechtvaardig is, en hoe noodzakelijk het is dat wij tegen de intolerantie, het racisme, de haat, en de daarbij behorende begrippen blijven vechten.
Voor deze Europese Unie is een visie voor de toekomst cruciaal. De belangrijkste kwesties voor ons continent en onze economie hebben ook met mensen te maken. Als u erin slaagt om deze elementen door middel van een nieuwe structuur en een nieuw ethos in de Commissie te verenigen, dan kunt u van onze steun verzekerd zijn.
Applaus

Martens
Voorzitter van het Parlement, voorzitter van de Raad, waarde collega's, voorzitter Romano Prodi, ik herhaal hier in naam van onze fractie hetgeen ik gezegd heb op 13 april. Wij steunen uw kandidatuur als voorzitter van de Commissie op krachtige en ondubbelzinnige manier. Wij zijn ervan overtuigd dat u over de politieke en professionele kwaliteiten beschikt om de diepe crisis van de Commissie te overwinnen. Deze crisis moet inderdaad een uitdaging zijn om historische hervormingen door te voeren. U moet de Commissie, de kabinetten, haar administratie hervormen. Tien jaar geleden zijn de problemen ontstaan, zoals blijkt uit het verslag van de Wijzen. Er moet dus, zoals de huidige Commissie heeft gezegd, een nieuwe Europese politieke en administratieve cultuur tot stand komen. Maar er wachten nu ook politieke hervormingen, die uitermate klaar verwoord werden in enkele verslagen en documenten van dit Parlement.
In het verslag-Herman over de hervormingen van de instellingen die mogelijk zijn zonder wijziging van het Verdrag bijvoorbeeld, het verminderen van het aantal portefeuilles en hun rationele invulling in de Commissie en een juist evenwicht tussen collectieve en individuele verantwoordelijkheid van de leden van de Commissie. Ik zou graag hebben dat u op dit punt in uw repliek terugkwam. Onze fractie is ook grote voorstander van een interinstitutionele samenwerking. In 1994 heb ik als fractieleider het initiatief genomen voor een wijziging van de gedragscode tussen Commissie en het Europees Parlement. De heer Oreja heeft daar fel aan meegewerkt. Ik denk dat deze gedragscode opnieuw moet worden aangevuld. Er zijn nieuwe akkoorden gesloten, en de nieuwe code zou onder de beste voorwaarden moeten worden aangenomen en goedgekeurd vooraleer de nieuwe Commissie haar taak opneemt.
In een ander verslag, dat van Elmar Brok, pleit het Parlement voor de deskundigheid en vooral de onafhankelijkheid van de leden van de Commissie. Voor een Commissie die de hoedster blijft van de Verdragen en die het algemeen belang dient. Wij pleiten als fractie voor een politiek evenwichtig samengestelde Commissie, met mannen en vrouwen, die in het Parlement beschikt over een ruime meerderheid. U zult, voorzitter Romano Prodi, na de investituur van dit Parlement over de mogelijkheid beschikken om uw politiek leiderschap te bewijzen in de aanwijzing van de nieuwe commissarissen. Wij hopen dat in de aanwijzing van de commissarissen uw legitimiteit als voorzitter zal meespelen.
Voorzitter Prodi, wij zijn onder de indruk van wat u daarstraks verklaard hebt. U wil een nieuw elan geven aan de Unie. Voor u is de politieke unie een heel belangrijk objectief, zoals de verdere democratisering, de transparantie en de samenwerking met het Parlement. Maar ik denk dat wij met de nieuwe voorzitter van de Commissie voor ons ook moeten spreken over enkele fundamentele oriëntaties, waarmede u ook geconfronteerd zult worden en waarin u ook uw verantwoordelijkheid zult moeten opnemen. Wij kunnen toch niet blind zijn voor de rol en de verantwoordelijkheid die de Europese Unie zou moeten dragen om te helpen een einde te maken aan het Europese drama in Kosovo, waar de meest elementaire waarden worden genegeerd. Elementaire waarden, menselijke waarden waarmede wij ons zo graag identificeren. Er wordt een oorlogslogica tot stand gebracht, gebaseerd op de discriminatie, op misdaden tegen de menselijkheid, op de revanchegeest, op de onverdraagzaamheid. Dit is een belangrijke vaststelling, mijnheer de voorzitter van de Commissie: daar waar Europa zoals belichaamd in de Europese Unie, in Europese landen en regio's niet bestaat, daar waar de Europese Unie niet solidair is, is oorlog nog mogelijk in Europa.
Wij hebben dus meer Europa nodig en een Europees beleid waarvan de gunstige effecten voelbaar zijn op het ganse Europese continent. Daarom moeten wij aan de volkeren op de Balkan duidelijk maken dat de vrede en de wederopbouw alleen in de Europese Unie mogelijk zijn. Dankzij de communautaire geest werden in Europa de rechtsstaat, de dialoog, de democratische instellingen, de erkenning van de minderheden mogelijk en in die geest kan er ook een einde komen aan een conflict dat de volken van Zuid-Oost-Europa sedert tientallen jaren tot martelaars heeft gemaakt.
Hoe kunnen deze volkeren die zo diep getroffen werden door de oorlog opnieuw hoop en vertrouwen krijgen? Daarom moeten wij blijk geven van verbeeldingskracht en generositeit om de basis te leggen voor wederopbouw en ontwikkeling in de Balkan in de geest van het Marshallplan dat in 1947 aan onze landen de kracht heeft gegeven om zich te reorganiseren en om er bovenop te komen.
De tweede grote oriëntatie die u moet waarmaken is de capaciteit van de Unie voor een werkelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Natuurlijk draagt de Raad een allesoverheersende verantwoordelijkheid, en als ik aan Maastricht terugdenk, mijnheer de voorzitter van de Raad, een allesoverheersende nalatigheid. Wat is er sedert zeven jaar gebeurd? Natuurlijk zal de Raad in Keulen een belangrijke beslissing nemen wanneer zij mijnheer of mevrouw PESC gaan benoemen. Maar veel verder reikend zijn de lessen die wij moeten trekken uit de huidige gebeurtenissen.
Er bestaat een machtsonevenwicht tussen de Verenigde Staten en Europa in de strategische beslissingen van de NAVO. Nochtans heeft de recente top van de NAVO een perspectief geopend. Nochtans is het ook zo dat het Verdrag van Amsterdam het objectief van een Europese defensie op termijn heeft gevestigd. Helaas moeten wij vandaag vaststellen dat wij daarvan nog mijlenver verwijderd zijn. Wij beschikken niet over een gemeenschappelijke productie van wapens. Wij beschikken over geen verdeling van de operationele taken. Wij beschikken over geen integratie van de strijdkrachten en de bevelvoering. Kortom, wij beschikken niet over de militaire capaciteit van de Verenigde Staten.
Waar blijft het eurocorps in het Kosovo-conflict? Wat doet de West-Europese Unie? Waar blijven onze observatiesatellieten die de noodzakelijke informatie zouden moeten geven? Het antwoord op deze vragen is een dramatisch vacuüm. Horror vacui. Leerden wij in de middelbare school in de klassieke leergangen.
Er is een derde grote oriëntatie waarmee u te maken zult hebben. U hebt daar straks even over gesproken. De toekomst van de Europese opbouw: u wil na de euro de politieke unie een kans geven. In dit Parlement zijn meerderheids- of consensuele stemmen opgegaan voor een grondwet die klare verhoudingen zou creëren tussen de Unie, de lidstaten en de rechten van de Europese burgers. Ik denk dat het hernemen van de institutionele dynamiek, het creëren van deze klare lijnen, ook een noodzaak is om de uitbreiding van de Europese Unie een kans te geven. Zult u de institutionele dynamiek hervatten, een nieuwe kans geven? Staat u open voor de suggesties van dit Parlement en zijn institutionele commissie om een communautaire aanpak tot stand te brengen in plaats van een louter intergouvernementele, die haar grenzen heeft bewezen. Dit Parlement heeft voorgesteld dat de Commissie in overleg met het Europees Parlement en bijvoorbeeld op basis van adviezen van hoge personaliteiten en in overleg met de nationale parlementen deze institutionele dynamiek een nieuwe kans zou geven.
U hebt gepleit, in uw eerste toespraak op 13 april en thans opnieuw, niet alleen voor Europa van de markten en van de banken, maar het Europa ook met zijn culturele en geestelijke dimensie. Toen u daarstraks de verschillende programma's hebt opgesomd voor werkgelegenheid, voor opleiding, voor de consumenten, voor het milieu, dan denk ik dat er een grote synthese bestaat. Zijt u, voorzitter Prodi - u zijt het ongetwijfeld - voorstander van de Europese Unie, sociale markteconomie? Dan spreekt u over de mensen en het volk, the people waarover mevrouw Green sprak, degenen die uitgesloten zijn. Gelijke kansen voor mannen en vrouwen, voor blank en zwart, voor alle kleuren op basis van de menselijke waardigheid van iedere persoon. Dit is het grote kenmerk toch van de Europese Unie, haar groot menselijk gezicht. U zijt daar ongetwijfeld voorstander van en u zult ongetwijfeld pogen met uw nieuwe Commissie daar ook een impuls aan te geven, zoals u ongetwijfeld ook de politieke unie tot stand zult brengen en Europa ook de middelen geven, de capaciteit, om een werkelijke rol te spelen in Europa en in de wereld met haar gemeenschappelijk buitenlands en defensiebeleid. Dan zult u een grote voorzitter van een grote Commissie worden in samenwerking met een nieuw Parlement dat ongetwijfeld bereid zal zijn op die weg met u samen te werken.
Applaus

Cox
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de heer Prodi bedanken dat hij vandaag veel uitvoeriger is ingegaan op een aantal prioriteiten die hij voor de volgende Commissie wenst te benadrukken. Met de juiste precisering van het Prodi-project moet gewacht worden tot het nieuwe parlementaire mandaat is bekrachtigd en de benoeming van de nieuwe Commissie heeft plaats gevonden.
Maar ik wil vandaag ook enige opmerkingen maken over de beleidsaspecten die voortkomen uit wat de heer Prodi heeft gezegd, met name toen hij sprak over het profiel van Europa in de wereld. Ik neem nota van het feit dat hij, met betrekking tot de uitbreiding van het aantal landen, opmerkte dat het epicentrum van de Europese Unie door die uitbreiding naar het oosten zal verschuiven. Namens de liberale en democratische fractie wil ik een iets grotere nadruk leggen op de spoed waarmee uitbreiding naar het oosten ten uitvoer gebracht moet worden.
Ik zou de heer Prodi hier iets willen zeggen over een toespraak die tijdens een internationaal congres van liberalen in Brussel gehouden werd door de Hongaarse premier, de heer Viktor Orban. Deze herinnerde ons aan de woorden van een andere politicus uit Oost-Europa, die erop neer kwamen dat er tegen de landen in Centraal- en Oost-Europa altijd gezegd wordt dat de uitbreiding nog maar vijf jaar zal duren. Daar moeten wij een einde aan maken. Wij moeten ervoor zorgen dat wij gedurende de volgende parlementsperiode, en dus het mandaat van de Commissie-Prodi, de eerste uitbreiding naar het oosten daadwerkelijk realiseren. Voor mijn fractie is dat een van de hoogste en meest betekenisvolle prioriteiten.
Om dat te kunnen doen moet de modernisering van de communautaire democratie natuurlijk veel voortvarender aangepakt worden. Dat heeft ook de Raad erkend met zijn voorstel om begin volgend jaar een intergouvernementele conferentie te houden. Daar staan wij volledig achter. Ik wil de heer Prodi een suggestie doen die de meningen in mijn fractie weergeeft en betrekking heeft op zijn roep om een nieuw Europees millennium en een nieuw, uitgebreid Europa. Hij zou misschien zijn gedachten kunnen laten gaan over de vraag of het niet wenselijk is dat het concept van een Europese grondwet in Europa ter sprake wordt gebracht. Het gaat er hier niet om dat wij een project moeten realiseren dat constant evolueert, maar om het voor de burger veel duidelijker te maken wat de ware betekenis is van het geheel aan documenten dat wij in de vorm van een verdrag hebben opgesteld. Met andere woorden, het soort prioriteiten dat wij voor de Unie in gedachten hebben, maar ook de grenzen die wij aan de Unie willen stellen. Want er zijn natuurlijk burgers die zich zorgen maken over de excessen binnen de Unie. Wat mij persoonlijk betreft zou ik willen aanbevelen dat u zich over de vraag buigt of een Europese grondwet voor het nieuwe millennium niet een hogere prioriteit in uw project moet krijgen.
Wat betreft de samenstelling van de Commissie zelf, kan ik u zeggen dat u de volledige steun van mijn fractie heeft. Na deze Vergadering reist u naar de verschillende hoofdsteden om de Commissie samen te stellen. Wij hebben een aantal prioriteiten die wij verwezenlijkt willen zien wat het evenwicht in die samenstelling betreft. Zoals al eerder is gezegd rekenen wij erop dat er een evenwicht tussen het aantal mannen en vrouwen zal komen. Hetzelfde geldt voor een politiek evenwicht. Dat wil zeggen, een evenwicht met betrekking tot politieke ideologieën en visies, en een bepaald evenwicht waardoor de rol van de belangrijkste politieke stromingen in dit Parlement weerspiegeld wordt. Dat is belangrijk.
U heeft hier gezegd dat het uw bedoeling is om meer nadruk op teamwork te leggen. Dat is van essentieel belang. Een van de wegen die u heeft gekozen om de coördinatie te bevorderen loopt via de vice-voorzitters van de Commissie. U heeft niet gezegd hoeveel vice-voorzitters er volgens uw verwachting zullen komen. Misschien zou u daar iets meer over kunnen zeggen, als dat tenminste niet prematuur is. Ik zou echter wel dit willen zeggen: hoe groter het aantal vice-voorzitters, hoe zwaarder de plicht om te zorgen dat sommigen van hen, omwille van het evenwicht, uit de kleinere lidstaten komen.
Mijnheer Prodi, ik wil niet vooruitlopen op de parlementaire hoorzittingen, maar ik heb wel een suggestie: stel dat het Parlement besluit dat één, of meer, van de voorgedragen commissarissen niet aanvaardbaar is. Wat denkt u, met de bevoegdheden die u door het Verdrag van Amsterdam zijn verleend, te doen in zo'n situatie? Wij raden u dringend aan om alle bevoegdheden die u krachtens dat Verdrag heeft in zulke gevallen ook ten volle te benutten, en te laten zien dat u baas in eigen huis bent.
In de tijd die mij nog overblijft zou ik mij tot de heer Verheugen en de Raad willen wenden. Als ik het goed begrepen heb, mijnheer Verheugen, spoort u ons aan de benoemingsprocedure en de goedkeuring van de nieuwe Commissie tegen het einde van juli rond te hebben. Ik respecteer de politieke redenen waarom u dit zegt, maar ik moet zeggen dat het getuigt van weinig achting voor, of begrip van, de manier waarop dit Parlement functioneert. Natuurlijk moet deze zaak met spoed behandeld worden, maar wij moeten ook met de nodige ernst te werk gaan. Als wij hier overijld en voortijdig een beslissing moeten nemen om alles tegen het einde van juli klaar te hebben dan kunnen wij deze Vergadering eigenlijk net zo goed als een bijeenkomst voor het afhandelen van hamerstukken beschouwen. Of misschien nog erger, als wij het in juli eventueel bij het verkeerde eind hebben, moeten we het in januari nog eens dunnetjes over doen, en misschien ingrijpen op een manier die veel drastischer is dan nodig zou zijn.
Laten we het liever goed doen dan zo vroeg mogelijk. Wij hebben op het ogenblik het probleem van een interim-Commissie die haar morele en politieke gezag om te handelen verloren heeft. Dat komt, naar mijn mening, omdat de Raad verzuimd heeft naar het Parlement te luisteren en een goede interim-Commissie te benoemen. Maar die fout ligt niet bij deze Vergadering, die ligt bij de Raad.

Puerta
Mijnheer de Voorzitter, in overeenstemming met het Verdrag van Amsterdam heeft het Parlement voor het eerst de zware verantwoordelijkheid om door middel van stemming de voorzitter van de Commissie te benoemen. Over deze stem, waarmee wij afgevaardigden zonder enige bemoeienis van de nationale regeringen invulling geven aan onze rol als vertegenwoordigers van de Europese burgers, zal in de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links worden beslist aan de hand van de verbintenissen die de kandidaat in zijn algemene politieke richtsnoeren en in een duidelijk programma voor de hervorming van de Commissie zelf weet vast te leggen.
We mogen niet voorbijgaan aan de recente institutionele crisis noch aan de conclusies waartoe het Parlement zelf of via het comité van onafhankelijke deskundigen gekomen is. De werkwijze van de Commissie en haar verhouding tot het Europees Parlement dienen een nieuwe fase in te gaan die wordt gekenmerkt door doorzichtigheid en efficiëntie, en waarin de verantwoordelijkheid van dit college als geheel de individuele verantwoordelijkheid van de commissarissen niet in de weg staat. De rol van de toekomstige voorzitter die de Commissie zal moeten samenstellen, is dan ook uitermate belangrijk. Onze fractie verzoekt hem derhalve zijn rol bij de aanwijzing van de commissarissen ten volle te benutten zodat dit college daadwerkelijk kan worden hervormd, en het met mannen, en ook vrouwen, wordt uitgerust die vanwege hun capaciteiten in staat zijn de grote politieke uitdagingen van de Unie aan te gaan en de hervorming van de Commissie zelf ter hand te nemen.
Wat de grote lijnen van het programma betreft moet ik erop wijzen dat onze fractie moeite heeft met een aantal punten die de kandidaat in zijn speeches van 13 april en van vandaag naar voren heeft gebracht. Wij zijn verontrust over het feit dat hij het concurrentievermogen en het flexibele karakter van arbeid heeft benadrukt, waarmee hij afbreuk doet aan de creatieve beleidslijnen ten behoeve van de economische en sociale samenhang. De Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links roept de toekomstige voorzitter op om economische en sociale beleidslijnen op te stellen en te bevorderen die zijn gericht op het creëren van werkgelegenheid, zij dringt er bij hem op aan de strijd aan te binden met armoede en sociale uitsluiting en zich in te zetten voor de openbare dienstverlening in de Europese Unie. Ik ben mij er wel van bewust dat het op dit moment niet in zwang is om het op te nemen voor de openbare diensten maar wij van links achten dit een absoluut vereiste. Dat beleid dient ons inziens vergezeld te gaan van een geleidelijke verkorting van de arbeidstijd zonder salarisvermindering en van maatregelen ter bestrijding van sociale dumping en financiële speculaties. Kortom, het mag niet zo zijn dat de sociale en de politieke rechten van de burger het moeten afleggen tegen de ideologie van het monetarisme.
Andere tekenen die ons inziens kenmerkend zijn voor een progressief beleid zijn een in alle communautaire beleidsvormen geïntegreerde milieubescherming, de herziening van het plafond van de eigen middelen in de financiële vooruitzichten van Agenda 2000, en het vasthouden aan de interne solidariteit binnen de Unie door middel van de structuur- en cohesiefondsen.
Tenslotte dient de Commissie zich naar onze mening sterk te maken voor het voorbereiden van een intergouvernementele conferentie die tot doel heeft de vereiste institutionele hervormingen door te voeren met het oog op de uitbreiding. In dit verband is het zaak dat de Commissie en haar voorzitter in samenwerking met het Europees Parlement de politieke bereidheid van de Raad trachten te vergroten om een Europees buitenlands en gemeenschappelijk veiligheidsbeleid te formuleren dat niet ondergeschikt is aan het beleid van de Verenigde Staten en dat erop gericht is zowel de mensenrechten in de Balkan en de rest van de wereld als de naleving van het internationale recht te garanderen.
In de paar seconden die mij nog resten wil ik mijn verwondering uitspreken over het feit dat er beroep is aangetekend tegen het opstellen van een Europese grondwet. Sinds 8 jaar ben ik lid van de Commissie institutionele zaken. In de vorige zittingsperiode, voor de verkiezingen, werd een ontwerp voor een Europese grondwet ingetrokken - het was enkel een ontwerp - waarvan de publieke opinie geen kennis heeft kunnen nemen. Vijf jaar lang is hierover met geen woord gerept, vijf jaar lang is de Europese grondwet taboe geweest, en nu komen woordvoerders van de grote fracties met de boodschap dat het uitwerken van een Europese grondwet een van de belangrijkste taken van de Commissie is. Zulke uitspraken moeten wel met feiten gestaafd kunnen worden. U dient de verantwoordelijkheid te nemen voor hetgeen u hier vandaag in deze Vergadering ten overstaan van de Europese publieke opinie ten behoeve van die Europese grondwet allemaal naar voren brengt, zodat de burgers kennis kunnen nemen van hun rechten en plichten en niet in de eerste plaats van de twistpunten en de belangen van de lidstaten.
Applaus

Pasty
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mijnheer de kandidaat-voorzitter, het doet ons genoegen u voor de tweede keer te horen spreken, maar u bent nog maar aan het begin van een hordeloop die wel acht maanden gaat duren. Als u deze race wilt uitlopen, dan zult u over veel uithoudingsvermogen en een grote gedrevenheid moeten beschikken. Dit Parlement zal morgen uw benoeming ongetwijfeld met zeer ruime meerderheid bekrachtigen. In september zal u echter een veel zwaardere beproeving te wachten staan als u aan het grotendeels vernieuwde Parlement uw collega's en uw actieprogramma presenteert. Voor dit actieprogramma zal u niet alleen persoonlijk verantwoordelijk zijn, maar ook de hele nieuwe Commissie.
Aan het eind van dit jaar begint alles weer opnieuw. Nadat het mandaat van de huidige Commissie is verstreken, moeten de Europese Raad en het Europees Parlement hun goedkeuring hechten aan een nieuw mandaat van vijf jaar dat voor de nieuwe Commissie zal gelden. Dit mandaat kan ieder moment worden ingetrokken. Deze situatie zal zich voordoen wanneer er een motie van wantrouwen wordt aangenomen. Zoals iedereen nu wel weet, is een dergelijke situatie niet meer ondenkbaar. U zult dus geen eenvoudige taak hebben. Als u niet over de te nemen horden wilt struikelen, dan moet u goed beseffen dat de legitimiteit waarover u als voorzitter van de Commissie beschikt, een gedelegeerde legitimiteit is. U kunt deze legitimiteit uitoefenen onder permanent politiek toezicht van de Raad en het Europees Parlement. Deze instellingen hebben op hun beurt weer een directe politieke verantwoordelijkheid jegens de Europese volkeren.
Het institutioneel evenwicht tussen de Commissie, het Parlement en de Raad is voortaan van zeer groot belang. Daarom moeten we de functie en rol van ieder van deze instellingen duidelijk omschrijven. Het is uw taak, mijnheer de kandidaat-voorzitter, erop toe te zien dat de Commissie gebruik maakt van alle bevoegdheden die haar in de Verdragen zijn toegekend. Maar de Commissie mag zich niet met zaken bemoeien die onder de beslissingsbevoegdheden van het Parlement of de Raad vallen. U zult met name de druk van de Raad en het Parlement moeten weerstaan om uw actieradius uit te breiden naar terreinen die niet expliciet in de Verdragen zijn opgenomen. Bovendien beschikt u hiertoe niet over de benodigde administratieve en financiële middelen, zoals we in het recente verleden gezien hebben.
U moet ervoor zorgen dat de Commissie weer overeenkomstig haar bevoegdheden handelt. Deze toch al niet geringe bevoegdheden zijn in de Verdragen vastgelegd. Samen met het Hof van Justitie is de Commissie immers de hoedster van de Verdragen, maar deze functie moet beter worden omschreven in het licht van het subsidiariteits- en evenwichtsbeginsel. Deze beginselen zijn immers niet voldoende duidelijk en gedefinieerd. Hetzelfde geldt voor het monopolie dat de Commissie op het gebied van het initiatiefrecht heeft. Dit vraagstuk zal verduidelijkt moeten worden in het kader van de institutionele hervormingen die moeten plaatsvinden alvorens de Unie opnieuw kan worden uitgebreid. De uitvoerende bevoegdheden van de Commissie zijn aanzienlijk, met name op het gebied van het concurrentiebeleid en de overheidssteun. Van deze bevoegdheden moet in alle onafhankelijkheid en met de grootst mogelijke transparantie gebruik worden gemaakt.
Wat de onderhandelingen op financieel en handelsgebied betreft, is het van groot belang dat de Europese Unie zich met één stem uitdrukt. Dit moet echter wel een bevoegde stem zijn. De onderhandelingsdoelstellingen moeten duidelijk worden omschreven in het onderhandelingsmandaat dat door de Raad wordt afgegeven. Het Europees Parlement moet met dit mandaat instemmen. De vertegenwoordigers van dit Parlement moeten zeer goed op de hoogte worden gehouden van het verloop van deze onderhandelingen. Dit gebeurt ook met de leden van het Congres van de Verenigde Staten. De positie die de Europese Unie tijdens de onderhandelingen inneemt, wordt sterker als onze partners weten dat zij de wil van de volkeren van de Europese Unie vertegenwoordigt. In het verleden was dit niet altijd het geval. Het handelsconflict naar aanleiding van de invoer van bananen uit de ACS-landen heeft bij ons een bittere smaak in de mond achtergelaten.
Mijnheer de kandidaat-voorzitter, om succes te kunnen garanderen moet u ervoor zorgen dat de Commissie opnieuw de rol krijgt die de grondleggers van de Europese Unie haar hebben toebedeeld, namelijk die van een onafhankelijk orgaan dat als taak heeft de grootste gemene deler te vinden - en dus niet de kleinste - om zodoende de Europese eenwording te bewerkstelligen op uitsluitend die gebieden waar deze eenwording noodzakelijk en onmisbaar is. Het is hierbij van groot belang dat het institutioneel evenwicht gehandhaafd blijft. De beslissingsbevoegdheid ligt bij de Raad en het Europees Parlement. Alleen deze instellingen dragen een politieke verantwoordelijkheid jegens de Europese burgers.
Dit is een allesbehalve eenvoudige taak, mijnheer de kandidaat-voorzitter. Mijn fractie wenst u veel succes met het uitvoeren daarvan.

Aelvoet
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de kandidaat-voorzitter van de Europese Commissie, collega's, het ontslag van de uittredende Commissie heeft vooral duidelijk gemaakt dat er een meer democratisch machtsevenwicht nodig is tussen Parlement, Commissie en de Raad. Zonder een sterke Commissie kan dit Parlement geen belangrijke institutionele hervorming, die nu al jaren is uitgesteld, verwachten. De groenen verwachten van u, mijnheer Prodi, dat u zich tegenover het Parlement verplicht u op de intergouvernementele conferentie voluit in te zetten voor het doorgroeien van dit Parlement tot een volwaardig Parlement met volle legislatieve medebeslissing ook in landbouw, ook in de verplichte uitgaven en met volwaardige controlerechten op de uitvoering van het beleid.
Wij staan op een historisch scharniermoment. Ofwel groeit dit Parlement door en wordt de Europese constructie een echt democratisch politiek project ofwel blijft het een bureaucratisch knutselwerk zonder legitimiteit, en dat zou dodelijk zijn. Het gaat ons echt niet alleen om meer macht voor het Parlement, maar ook om de burgers van de Unie, die veel actiever bij dit proces betrokken moeten worden en zich burgers van de Unie moeten kunnen weten en voelen. U weet, mijnheer Prodi, dat dit Parlement ook een overtuigende hervorming van de Commissie wenst. Een transparante Commissie hebben wij nodig, met gemakkelijke toegang tot de documenten voor het grote publiek en dit vraagt een snelle uitvoering van artikel 255 van het Verdrag van Amsterdam.
De individuele verantwoordelijkheid van commissarissen blijft een kernpunt in de verhouding Commissie/Parlement. Het Verdrag van Amsterdam geeft u al kansen om op te treden indien er problemen zijn in het functioneren van individuele commissarissen. Wij verwachten ook van u dat u opkomt voor een goede samenstelling van de Commissie zodanig dat wij ook via u impact krijgen op functioneringsproblemen van individuele commissarissen. Uw uitspraak over de noodzaak om in de grote landen zowel een commissaris van de meerderheid als van de oppositie aan te duiden, wordt onder andere in Duitsland misbruikt om de groene coalitiepartner aan de kant te zetten. Als wij in de nieuwe Commissie alleen vertegenwoordigers krijgen van de grootste regeringspartner en de grootste oppositiepartij dan komt er weinig politieke vernieuwing in de Commissie. Wij verwachten van u, mijnheer Prodi, dat u opkomt voor de politieke diversiviteit in de toekomstige Commissie.
De groenen hebben aandachtig geluisterd naar uw speech van vandaag, die overigens goed aansluit bij de brief die wij van u mochten krijgen en waarin meer aandacht is voor duurzame ontwikkeling, milieu, consumentenbescherming dan in uw eerste toespraak. Wij houden u daar aan. U hebt in april wel duidelijk afstand genomen van het Amerikaans model en u uitgesproken voor het Europees, maar u hebt weinig gezegd over de concrete betekenis ervan. Dit zou voor ons duidelijk moeten betekenen dat niet alles onderworpen wordt aan de marktlogica.
Als u het hebt over liberalisering van diensten zonder veiligstellen van een universele dienstverlening kan dat problemen opleveren. In het verleden was de investeringssteun rationaliseringssteun. Wij denken dat in de toekomst gemikt moet worden op innoveringssteun, onder andere voor KMO's, waarbij rekening gehouden wordt met behoud en schepping van arbeid.
Tenslotte hopen wij echt dat, mocht u het gewicht krijgen, er in ieder geval dringend werk gemaakt wordt van een Balkan-initiatief en dat ook de snelheid van de uitbreiding politiek geherevalueerd wordt in het licht van wat zich daar nu afspeelt. In deze geest en in de verwachting dat u met onze aandachtspunten rekening zult houden, overweegt mijn fractie uw kandidatuur te steunen.

Lalumière
Mijnheer de kandidaat-voorzitter, uw toespraak van zojuist bracht me weer in herinnering hoe hoog de verwachtingen rondom uw benoeming zijn gespannen. De benoemingsprocedure komt op een bijzonder moment, namelijk tijdens de laatste vergaderperiode van dit Parlement dat in 1994 gekozen is. Deze samenloop van omstandigheden, waarmee in het normale tijdschema geen rekening is gehouden, geeft aan dit debat een enigszins beladen karakter. Het is immers min of meer het politieke testament van het eerste Europees Parlement dat in staat was druk uit te oefenen op de Commissie. Deze druk werd zelfs zo hoog opgevoerd dat de Commissie af moest treden.
Wij verwachten allen veel van u, mijnheer de kandidaat-voorzitter, en hopen dat u een antwoord vindt op onze vele en zeer uiteenlopende vragen. U zult ons wel zeer veeleisend vinden. In uw inleidende toespraak heeft u echter al een aantal zaken benadrukt.
De huidige crisis heeft aangetoond dat de Commissie op een aantal gebieden niet goed functioneert. Wij verzoeken u allereerst deze instelling op orde te brengen. Dit is immers de taak van het hoofd van de Commissie, en het stelt u in staat de verantwoordelijkheden van de commissarissen beter te coördineren. Ook kunnen de taken zo opnieuw worden vastgesteld. Sommige taken moet verdwijnen en worden vervangen door andere. Nadat u de Commissie op orde hebt gebracht, kunt u wijzigingen aanbrengen in de beheersmethoden, de wijze waarop contracten worden gesloten, de manier waarop een beroep wordt gedaan op adviseurs en tal van andere zaken.
Wij zijn ver van een omvattend beleid verwijderd. Een dergelijk beleid is niet mogelijk zonder goed bestuur. In het verleden heeft de Commissie dit zinvolle principe ongetwijfeld maar al te vaak veronachtzaamd. Maar, mijnheer de voorzitter, het Parlement wil vooral dat u zich bij de ontwikkeling van uw beleid laat leiden door een visie waarin de vraagstukken waaraan de Unie het hoofd moet bieden, worden onderkend. Hierbij denk ik niet alleen aan de programma's voor de komende jaren, zoals het uitvoeren van Agenda 2000 of de institutionele hervormingen die de Unie in aanvulling op het Verdrag van Amsterdam moet ondergaan, maar ook aan meer fundamentele vraagstukken. De Unie moet nu meer dan ooit haar bestaansrecht terugvinden. Ook moet ze aangeven wat haar daadwerkelijke prioriteiten zijn.
Werkgelegenheid is bijvoorbeeld niet zomaar een vereiste, maar een van onze belangrijkste prioriteiten waaraan andere ondergeschikt moeten worden gemaakt. Het doet me genoegen dat u onlangs zelf hebt voorgesteld om de centrale banken een ander beleid te laten voeren, dat wil zeggen hun reserves te laten aanspreken om de economie een nieuwe impuls te geven. Hiervoor moeten kosten noch moeite gespaard blijven. Het Europese sociale en politieke beleid enerzijds en het economische en monetaire beleid van de Unie anderzijds moeten elkaar beter aanvullen. Verder moeten we ervoor waken dat het liberalisme te ver wordt doorgevoerd.
De oorlog in Kosovo laat zien hoe kwetsbaar Europa is. Ik hoop dan ook dat de Unie zich niet al te voorzichtig toont met betrekking tot de toekomst van ons continent waarvan ook de LMOE, Rusland en het Middellandse-Zeegebied deel uitmaken. Een dergelijke voorzichtigheid kan averechts uitwerken. Ik denk dat het onverstandig is om deze landen te lang buiten te sluiten. Mijnheer de kandidaat-voorzitter, u zult de vijf komende jaren het hoofd moeten bieden aan het nationalisme en geweld in Europa. Wij vragen u om in deze context de basiswaarden van Europa opnieuw te bevestigen. Verder moet u ervoor zorgen dat Europa een daadwerkelijk GBVB en duidelijke sociale prioriteiten krijgt. Kortom, rechtvaardigheid en gelijkheid moeten nieuw leven worden ingeblazen.

Bonde
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten waarschuwt voor de benoeming van de heer Prodi als voorzitter van de Commissie. Er is momenteel immers geen nieuwe voorzitter nodig, maar een schoonmaakploeg met sterke persoonlijkheden, die geen ambities hebben om door te gaan nadat alles opgeruimd is. Eerst moet er met de huidige Commissie afgerekend worden, want alle commissarissen zijn collectief verantwoordelijk gesteld. Ze hebben elke individuele verantwoordelijkheid geweigerd en hebben erom verzocht als college verantwoordelijk te worden gesteld. Dit verzoek werd door het Comité van Wijzen ingewilligd. Nu moeten ze weg en het Parlement moet erop toezien dat ze voordien niet eerst de contracten van hun vrienden verlengen, bepaalde personen bevorderen of personeelsleden van hun eigen kabinetten naar de administratie overplaatsen. Daarnaast moeten de bevoegde ambtenaren verantwoordelijkheid krijgen. Het Comité van Wijzen moet alle personen aanwijzen die de opheldering van dubieuze dossiers gehinderd hebben. Tegen degenen die medeplichtig zijn aan fraude en bedrog moet een tuchtprocedure worden ingesteld. De personen die hen beschermd hebben, moeten geschorst worden, want de straf voor het verzwijgen van fraude moet zwaarder zijn dan voor het geven van inlichtingen over fraude, wat Paul van Buitenen heeft gedaan, met schorsing en achterhouden van zijn salaris als resultaat.
Daarna moet er een moderne wetgeving inzake administratie en openheid aangenomen worden. Alle aanstellingen moeten via sollicitaties en op basis van kwalificaties gebeuren, niet via politieke weg. Alle ambtenaren moeten weten dat bevordering in de toekomst afhankelijk is van hun verdienste en niet van hun contacten en vriendschappen. De beste kandidaat voor de baan moet bevorderd worden. Degene die een leidinggevende functie krijgt, moet knapper zijn dan zijn ondergeschikten. Het mag niet zo zijn dat de besten geen kans krijgen, waardoor ze hun bezieling verliezen en genoegen nemen met de privileges.
De Commissie moet gedecentraliseerd worden, zodat de ambtenaren verantwoordelijkheid en bevoegdheid krijgen, waaraan ze zich moeten houden. Weg met de concentratie van macht bij een aantal hoofden die weigeren de verantwoordelijkheid op zich te nemen. Weg met de lange procedures, waarbij een besluit een aantal keren ondertekend moet worden, waardoor het nadien onmogelijk is uit te vinden wie in feite verantwoordelijk is. Er moet een personeelshervorming komen met contracten van beperkte duur en doorsnee Noord-Europese ambtenarensalarissen voor nieuwe ambtenaren. De privileges moeten afgeschaft worden. De eerste stap zou de afschaffing van de automatische indexatie kunnen zijn. Dit zal niet populair zijn, maar wie kan verdedigen dat elke persoon die in Brussel een opdracht krijgt, z'n loon verdriedubbeld ziet, een diplomatenstatuut met bijbehorende immuniteit verwerft, toegang krijgt tot representatiediners en taksvrije alcohol. Het loon van de commissarissen moet ook naar beneden vooraleer er nieuwe benoemd worden. Een commissaris moet betaald worden zoals een minister in het land dat hij vertegenwoordigt, en belastingen betalen, zodat hij in geen enkel opzicht nog het statuut van vaderlandloze eurocraat heeft. Verhuiskosten moeten vergoed worden tegen overlegging van bewijzen in plaats van dat er een bedrag van tweemaal het maandsalaris wordt betaald. De reis- en representatiekosten moeten door het Parlement gecontroleerd kunnen worden. De drie jaren vervroegd pensioen en het daaropvolgende pensioen mogen slechts uitbetaald worden indien de commissaris geen andere activiteit uitoefent. Er moet een openheidshervorming worden goedgekeurd, waarbij elk document van de Commissie ook tenminste voor het Parlement toegankelijk moet zijn, zodra de Commissie het aan een comité, een onderneming, een land, een journalist of eender welke derde heeft overhandigd.
Wij hebben een voorstel inzake openheid ingediend en wij kijken ernaar uit dit voorstel met de heer Prodi te kunnen bespreken in onze open commissievergadering die vanavond om 19.00 uur in zaal 2 van dit gebouw plaatsvindt. Zoals elke moderne onderneming moet de Unie zich concentreren op datgene wat ze beter kan dan anderen en moet ze zich onthouden van initiatieven die anderen beter en goedkoper kunnen uitvoeren dan zij. Ze moet zich concentreren op grensoverschrijdende samenwerking en de rest aan de lidstaten overlaten. Deze hervorming moet voltooid zijn vóór de benoeming van de nieuwe Commissie. Er zijn dus universele redenen om de goedkeuring van de benoeming van Romano Prodi uit te stellen, maar mijn fractie heeft ook een politieke reden: Prodi is voorstander van de verenigde staten van Europa. Wij willen Europa liever verenigen in een Europa van democratieën.

Muscardini
Mijnheer de voorgedragen voorzitter, het spijt ons dat u uw betoog hebt moeten houden op een moment van procedurele verwarring - als ik dat zo mag noemen - in het Parlement en zelfs in de Raad. Ik heb echter waardering voor de uitnodiging tot samenwerking die de Raad vanmorgen tot de Commissie en het Parlement richtte. Wij vinden het alleen jammer dat deze bereidheid de afgelopen maanden niet bestond, toen wij bijvoorbeeld spraken over het Statuut van de leden en over het tijdschema en de procedure voor de stemming over de voorzitter.
Als de Raad echter eindelijk inziet dat hij één van de drie is en het Parlement en de Commissie respect verschuldigd is, is dat een goede zaak en dan zijn wij blij met deze nieuwe ontdekking van de Raad. Wij hopen dan ook dat wij nu beter kunnen werken aan de toekomst. Voor ons is het zeer belangrijk dat de voorzitter van de Commissie kan beschikken over een sterke Commissie. Dat heeft de heer Prodi vanmorgen ook reeds verklaard. Dit zal een transparante Commissie moeten zijn, een Commissie met een goede relatie met het Parlement. Een goede relatie betekent dat de gemaakte afspraken worden gehonoreerd, dat wij in staat worden gesteld samen te werken en vooruitgang te boeken en elkaar niet in de weg staan.
Daarom willen wij tijdens de volgende vergaderperiode in juli van de heer Prodi een tijdschema ontvangen voor de verschillende vraagstukken die hij vanmorgen heeft genoemd. Anders zullen wij bij de op til zijnde uitbreiding niet goed beslagen ten ijs kunnen komen. U heeft, mijnheer de voorzitter, enkele zeer belangrijke punten genoemd. Ik wilde u als Alleanza Nazionale echter wel in herinnering brengen dat misschien meer aandacht zal moeten worden besteed aan het mediterraan beleid. U meende zelf immers te moeten zeggen dit Europa zich oostwaarts uitbreidt, waarbij u liet doorschemeren dat dit Europa misschien niet de noodzakelijke aandacht zal kunnen schenken aan de ernstige problemen van het Middellandse-Zeegebied.
U hebt over de euro gesproken. U bent zelf econoom en hetgeen ik zeg, zal u waarschijnlijk heel bekend in de oren klinken. Ik wilde u echter in herinnering brengen dat, als wij zo verstandig waren geweest om vóór de verwezenlijking van een gemeenschappelijk monetair beleid een politieke economie of een economische politiek op poten te zetten, de euro nu misschien niet in zo'n zwakke positie zou hebben verkeerd ten opzichte van de dollar. Deze zwakke positie heeft zijn weerslag op alle markten in de wereld. Als wij een echt economisch beleid hadden ontwikkeld, hadden wij geweten wat de richting, de toekomst van dit economische Europa moest zijn. Dan hadden wij misschien zelfs al de werkloosheid licht hebben kunnen verminderen en aldus het langzamerhand tanende vertrouwen van de burgers hebben kunnen behouden.
Wij hebben belangstelling voor hetgeen u zei, mijnheer de voorzitter. Wij zijn als Parlement, maar ook als politieke partij, bereid tot samenwerking, mits de taken duidelijk zijn, goed zijn gepland in de tijd en niet slechts intentieverklaringen voor de start van een mandaat zijn, maar wel degelijke een veilige weg aangeven die wij samen kunnen bewandelen.

Colajanni
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben waardering voor de aankondiging van de fungerend voorzitter van de Raad dat de stemming over de samenstelling van de Commissie vroeger zal plaatsvinden dan aanvankelijk was gepland. Dit is een goede zaak. Het is belangrijk dat, zoals het Parlement meerdere malen heeft onderstreept, de Commissie zo snel mogelijk aan de slag kan gaan met de nog openstaande vraagstukken.
Ik heb ook waardering voor de poging van de voorgedragen voorzitter, de heer Prodi, om meer concreet uit de doeken te doen hoe hij de hervormingen van de Commissie ziet. De vorige keren was hij daar niet zo duidelijk over. Hij heeft belangrijke opmerkingen gemaakt over niet alleen het collegiale karakter en de verantwoordelijkheden van de Commissie, maar ook de transparantie. Daarmee kan men de crisis in de Commissie op adequate wijze aanpakken. Wij hebben in de afgelopen jaren immers kunnen vaststellen dat de politieke rol van de Commissie enigszins op de achtergrond is geraakt, hetgeen op zich niets heeft te maken met de crisis van de afgelopen maanden. Door de crisis van de afgelopen maanden heeft men echter wel eerder de neiging gekregen te vergeten dat de Unie behoefte heeft aan een politiek sterke Commissie. Dit Parlement verwacht dan ook, mijnheer Prodi, dat u dit in uw werk tot uiting brengt.
Als u deze weg bewandelt, kunt er zeker van zijn dat het Parlement aan uw zijde zal staan. Wij zijn gekant tegen elke poging om de politieke rol van de Commissie te beknotten. Voor ons is het politiek evenwicht tussen Commissie, Parlement en Raad een hoeksteen voor de Europese democratie. Bij het vaststellen van nieuwe perspectieven voor de Unie in haar geheel hebben echter ook het Parlement en de Raad een belangrijke verantwoordelijkheid. Ook daar zullen wij met de nieuwe Commissie over moeten spreken. U, mijnheer de voorgedragen voorzitter, moet politiek leiderschap geven. U moet ervoor zorgen dat de Commissie een geduchte gesprekspartner wordt bij de behandeling van de grote, openstaande vraagstukken, waarvan de ontwikkeling en de identiteit van de Unie afhankelijk zijn. Dit zijn politieke vraagstukken die echter een enorme weerslag hebben op de instellingen, zoals ook de heer Martens zojuist al zei, toen hij sprak over de betrekkingen tussen de instellingen. Zij hebben een enorme weerslag op de institutionele hervormingen die een sleutelthema zullen zijn in de komende jaren.
Dit is geen abstract thema. Hierbij moeten wel degelijk concrete problemen worden opgelost. Ik noem de uitbreiding, de institutionele hervorming in engere zin, de oprichting van een structuur voor het gemeenschappelijk buitenlands en defensiebeleid waaraan, zoals uit de gebeurtenissen in Kosovo blijkt, Europa een absolute behoefte heeft. Europa heeft immers aangetoond niet in staat te zijn crisissen zoals die in Kosovo zelfstandig het hoofd te bieden.
Daar komt het vraagstuk van de Europese economie bij. Er moeten inspanningen worden ondernomen om de Europese economie dynamischer te maken. U hebt daar herhaaldelijk op gezinspeeld in uw betoog. Er moet een nieuw, maar echt evenwicht tot stand worden gebracht, een evenwicht waarin het sociale karakter van de Europese economie tot uiting komt. Over dit vraagstuk debatteren het Parlement, de Commissie en de Raad al jarenlang. Op een gegeven ogenblik tekende er zich een oplossing af voor het evenwicht tussen die twee aspecten: dynamisme en sociaal karakter. Delors had met zijn Witboek een poging gedaan om dit nieuwe evenwicht te bewerkstelligen. Veel van de toen geopperde oplossingen zijn nu echter achterhaald. Het evenwicht tussen deze twee aspecten zal een van de grootste politieke problemen zijn van de komende jaren, niet alleen voor de Commissie, maar ook voor het Parlement en de Europese Unie in haar geheel.
Ik zal hier niet verder over uitweiden. Natuurlijk moet de Commissie een eigen politieke opvatting hierover hebben en daarover discussiëren met het Parlement en de Raad. In het verleden zijn er uiteenlopende strategieën geweest die op een gegeven ogenblik nader tot elkander kwamen en het politieke debat in onze instellingen aanzienlijk verrijkten.
Dit geldt ook voor de Balkan. Ik heb waardering voor uw vastberadenheid, mijnheer de voorgedragen voorzitter, om voor dit gebied zo snel mogelijk een allesomvattend voorstel uit te werken en te zorgen voor een stabiel kader waarmee voor de bestaande conflicten en de eventuele toekomstige conflicten een oplossing kan worden gevonden in het kader van sterke banden met de Europese Unie. Dit geldt ook voor het Servische volk dat zich zo snel mogelijk van Milosevic zal ontdoen, zodra hem een alternatief wordt geboden in de vorm van betrekkingen met Europa.

Castagnetti
Voorzitter Prodi, in het Europees Parlement is men voldaan over uw voordracht. U hebt vanmorgen tijdens het debat waarschijnlijk wel gemerkt dat de verwachtingen hooggespannen zijn. Wij kennen u als een idealistisch en ideeënrijk iemand, maar wij weten ook dat u een harde werker bent en zeer concreet kunt zijn. Voor iemand die de leiding van de Commissie op zich neemt, zijn beide kwaliteiten noodzakelijk.
Uw toespraken voor het Europees Parlement getuigen van stoutmoedigheid, qua Europese ambities, en van ethos . Daardoor hebt u de verwachtingen extra gevoed en ik ben ervan overtuigd dat u die niet zult teleurstellen.
Wij verwachten dat u bij de uitoefening van uw taken als voorzitter van de Commissie niet terughoudend zult zijn. U mag niet alleen optreden als hoeder van de Verdragen en de Europese verworvenheden, maar u moet ook moedige initiatieven nemen om het institutionele bouwwerk te voltooien en het post-euro Europa persoonlijkheid, identiteit en kracht te geven.
Het ontgaat niemand dat er op institutioneel en politiek vlak nog heel wat werk aan de winkel is. Dat is dan ook de uitdaging voor de komende zittingsperiode. Tegelijk moeten wij dit als suggestie doorgeven aan de komende generaties. Wij moeten hen uitnodigen ons te helpen bij de voltooiing, bij het afbouwen van Europa. Dit zal waarschijnlijk ook de anima zijn van de constitutionele dialectiek die zich in de komende vijf jaar tussen de Europese Unie en de nationale landen zal ontwikkelen.
De president van de Europese Centrale Bank, de heer Duisenberg, zegt almaar: "U hebt mij de taak gegeven de waarde van de euro en de prijzenstabiliteit te bewaken. Als u mij alleen deze doelstelling laat nastreven, zal dat zeker één gevolg hebben: stijging van de werkloosheid in Europa. Met de instrumenten waarover ik beschik, zal ik niet anders dan kunnen bijdragen aan het ontstaan van nieuwe sociale problemen. Zorgt u ervoor dat er zo snel mogelijk instellingen komen waarmee de economie kan worden bestuurd. De Europese Centrale Bank kan niet opdraaien voor problemen die niet onder haar bevoegdheid vallen" .
Wij zijn nu begonnen met dit parcours. Heel voorzichtig hebben wij een begin gemaakt met de harmonisatie van de economische beleidsvormen. Commissaris Monti heeft een ontwerp opgesteld voor de belastingharmonisatie, dat nog goedgekeurd moet worden. Tijdens de komende Europese Raad van Keulen zal men spreken over het Europese werkgelegenheidspact. Ook daar moeten wij spijkers met koppen slaan, na het initiatief van voorzitter Junker en de voorstellen van Aznar en Blair waarin de nadruk wordt gelegd op de flexibiliteit van de arbeidsmarkt. Wij kregen juist in deze dagen een interessant voorstel onder ogen van de heer Strauss-Kahn, en ik zeg: interessant, omdat de heer Strauss-Kahn socialist is. Hij zegt dat het werkgelegenheidsprobleem alleen het hoofd kan worden geboden met groeicijfers van tenminste 3 %. Dit is ook interessant daar de heer Stauss-Kahn Fransman is. Hij zegt namelijk dat de Euroraad van de Elf moet worden beschouwd als een eerste aanzet tot een Europese economische regering.
Men moet de economische beleidsvormen op Europees niveau gaan harmoniseren. "De onmogelijke status quo" : dat was de titel van het document van de Groep van Florence. Europa kan niet stil blijven staan. Stilstand kan achteruitgang betekenen. Na de invoering van de euro heeft men geen keuze meer. Men moet verder. Als de markten merken dat de politiek de pas vertraagt, vertragen zij ook hun pas en onttrekken zij zich aan hun verantwoordelijkheid. Dat gebeurt nu trouwens al. Dat is begonnen na de invoering van de euro. Men kreeg toen de indruk dat de politiek op haar lauweren ging rusten en haar verantwoordelijkheden en initiatieven begon te veronachtzamen.
Nu ondergaan wij op Europees vlak de gevolgen van de vertraagde economische groei in Frankrijk, Duitsland, Italië en Nederland, in de landen die 80 % van het BBP produceren.
Helaas is nu alles urgent voor de Europese Unie. De oorlog in Kosovo is een enorme uitdaging. Vanmorgen hebben wij eindelijk berichten uit de Verenigde Staten gekregen waardoor wij nieuwe moed vatten. Na de ontmoeting met Tsjernomyrdin en Clinton schijnt er een sprankje hoop te bestaan.
Europa heeft als Europa geen enkele rol in deze partij gespeeld. Europa toont aan dat Europa met ernstige tekortkomingen kampt, ook wanneer het gaat om de vluchtelingenhulp. De NAVO, de afzonderlijke landen, maar ook Europa als dusdanig, het Europa dat zich in het verleden altijd heeft onderscheiden in humanitaire hulpverlening, zijn niet opgewassen gebleken tegen de uitdagingen van deze oorlog. Europa heeft het onderzoekscentrum voor actieve preventie van conflicten nog steeds op non-actief staan, alhoewel wij in het Europees Parlement daartoe een voorstel hebben aangenomen. Europa moet nu zijn waardigheid herstellen en zijn ambities, verantwoordelijkheden en initiatieven nieuw elan geven. Ik meende uit uw toespraak, mijnheer de voorzitter, te kunnen opmaken dat u dat van plan bent.
Agenda 2000 gaat zeker de goede kant uit. Daarmee kunnen wij de landen die nu al tien jaar op Europa's deur kloppen, helpen bij hun integratie. Hetgeen in Joegoslavië gebeurt, is niet alleen iets reëels. Dit is zeker ook een metafoor voor de moeite die het kost om de verschillende etnische groepen tot een goede samenleving te brengen. Daarom ben ik het met u eens. Alleen in een groot Europees geheel - en niet in kleine, gesloten en etnisch "zuivere" splinterstaten - kunnen de voorwaarden worden gecreëerd voor een echte samenleving. Door de internationale crisis werd wij in onze, na de Tweede Wereldoorlog ontstane zekerheid geschokt. Wij dachten immers dat in Europa een oorlog niet meer voor kon komen. Daarom hebben wij nu nieuwe, ambitieuze politieke doelstellingen nodig, als wij tenminste de door u gekoesterde Europese ziel willen terugvinden.

Ripa di Meana
Voorzitter Prodi, u bent door de Europese Raad voorgedragen op het moment waarop de NAVO de aanval op Joegoslavië inzette. Daarvoor had de NAVO een mandaat van niet alleen de president van de Verenigde Staten, maar ook talrijke regeringshoofden van de Europese Unie, van degenen dus die u in het zadel hebben geholpen. Daarom hoopten velen onder ons dat u vandaag de gevoelens van ons zou afnemen die deze verschrikkelijke samenloop van omstandigheden, waar uw mandaat ten onrechte onder gebukt gaat, bij ons wekt. Wij hoopten dat u na veertig dagen oorlog in Kosovo, Montenegro, Servië en Vojvodina de juiste woorden zou vinden om een oproep te doen tot een onmiddellijk staakt-het-vuren en solidariteit te betuigen met de onschuldige slachtoffers, aan welke kant dan ook. Wij hadden gehoopt dat u met concrete voorstellen zou komen voor de wederopbouw van de verwoeste gebieden en de snelle terugkeer van de vluchtelingen. Wij hoopten, mijnheer de voorzitter, dat u een stukje van de ziel zou vinden die u in dit Parlement noemde.
U hebt de voorkeur gegeven aan iets anders. U hebt de oorlog een "pijnlijke maar noodzakelijke keuze" genoemd. U hebt zich, wat de toekomst betreft, op de vlakte gehouden en slechts gesproken over een vage internationale conferentie over de Balkan. U ontweek daardoor de echt urgente problemen en u riep zelfs het ongelukkige beeld op van "het zwaard van Europa" , een uitdrukking die de heer Delors verafschuwde.
Bij de milieuvraagstukken hebt u gewezen op de harmonisatie van de milieubelasting en op de milieuwetgeving en - voorschriften in de lidstaten. U hebt gezegd dat deze voor u een prioriteit zijn. Mijnheer de voorgedragen voorzitter, ik wil u eraan herinneren dat volgens het enkele maanden geleden uitgebrachte rapport van het Europees Milieuagentschap 11 van de 12 prioritaire milieuproblemen in de Europese Unie ten opzichte van 1995 zijn verslechterd, of hoogstens gelijk zijn gebleven. U hebt alleen gewezen op de milieuproblemen in de steden. Dat is echter niet voldoende, want men moet ook de oorzaak van deze problemen aanpakken en dat is de enorme toename van het autogebruik, "dankzij" de faciliteiten aan de automobielindustrie en het gelijktijdig verminderde gebruik van het openbaar vervoer.
Tot slot wil ik even terugkomen op de verontrustende passage uit uw toespraak van 13 april jongstleden, waar u vroeg om investeringen in onderzoek en ontwikkeling in het kader van de "levenswetenschappen" . Wat bedoelt u daarmee? Wilt u de genetische manipulatie op een industrieel vlak tillen? Beoogt u uiteindelijk eugenetische doelstellingen? Ik had hier graag een antwoord op.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de heer Prodi feliciteren met het feit dat hij als voorzitter van de Commissie is voorgedragen. Ik ben ervan overtuigd dat die voordracht deze week met een overweldigende meerderheid door het Europees Parlement zal worden bekrachtigd. Ik wil hier de gelegenheid aangrijpen om de heer Prodi het allerbeste toe te wensen in zijn nieuwe en buitengewoon verantwoordelijke ambt.
Mijnheer Prodi, u neemt het ambt van voorzitter van de Commissie op zich tijdens een periode waarin de Europese Unie voor veel uitdagingen staat. De Commissie moet strakke beleidslijnen uitzetten en harde beslissingen nemen, en dit moet gebeuren in overleg met het Europees Parlement en de Europese Raad.
Het Parlement zal volgens mij vanaf het begin één ding goed moeten beseffen. Als de Europese Commissie geacht wordt op een effectieve manier toezicht op haar taken te kunnen houden, dan kan dat in de toekomst personeelsuitbreiding vereisen. Wij moeten de zekerheid hebben dat de Commissie, naarmate de uitbreiding van de Gemeenschap voortgaat, op de juiste wijze bemenst wordt, om de uitdagingen die zowel voor de Commissie als de Unie zelf in het verschiet liggen aan te kunnen.
De Unie is op wederzijdse overeenstemming gebaseerd. Dat is al veertig jaar de belangrijkste basis voor succes van de vroegere Europese Economische Gemeenschap, en van de huidige Europese Unie. Als er harde beslissingen genomen moeten worden is het van groot belang dat alle vijftien lidstaten van de Unie volledig bij een dergelijke proces betrokken zijn. Het is duidelijk bewezen dat er in alle delen van Europa volledige overeenstemming bestaat over de wens dat er een evenwichtig politiek programma ten uitvoer gelegd moet worden. De Europese Akte, waarin de noodzaak voor een vrij verkeer van goederen, personen, diensten en kapitaal aangekondigd werd, is bijzonder succesrijk gebleken. Het Verdrag van Maastricht heeft de gemeenschappelijke munteenheid in het leven geroepen, en heeft inmiddels ook bewezen dat het, wat de Unie zelf betreft, een daad van politieke vooruitziendheid is geweest. Het lijdt geen twijfel meer dat, naarmate de EMU meer vaste voet in de Unie krijgt, de lagere kosten van zakendoen en het verdwijnen van transactiekosten, de concurrentiepositie van het communautaire bedrijfsleven zullen verscherpen.
Dit brengt mij op het volgende punt: naarmate de interne markt en de EMU meer ingeburgerd raken, wordt het steeds noodzakelijker dat de minder welvarende regio's in de Unie de beschikking krijgen over regionale, sociale, landbouw-, visserij- en cohesiefondsen. Alleen zo kan de garantie gegeven worden dat deze landen op gelijke voet met alle andere lidstaten kunnen concurreren. We kunnen en mogen ons niet veroorloven om een Unie met twee verdiepingen te creëren, waarin de rijkere lidstaten op de ene verdieping, en de armere lidstaten op de andere verdieping ondergebracht worden. Wij moeten de levensstandaard in veel delen van de Unie verhogen. Mijn eigen kiesdistrict, dat van Connacht-Ulster in het westen van Ierland, en de grensprovincies in Ierland staan sterk wat betreft hun verzoek om regionale en sociale fondsen op lange termijn gedurende het aanstaande communautaire bestek voor bijstandsverlening en daarna. Er moeten strategieën op lange termijn uitgewerkt worden, waarmee de arme en perifere regio's zich concurrerend op kunnen stellen om bedrijven aan te kunnen trekken, en ook om verbeteringen in hun vervoers- en waterzuiveringsdiensten aan te kunnen brengen.
Het is ook duidelijk dat er, met betrekking tot de toetreding van nieuwe lidstaten tot de Europese Unie, een plan voor de landen van Oost- en Midden-Europa opgesteld moet worden. Het is belangrijk dat deze landen trachten zoveel mogelijk van de communautaire wetgeving in de vorm van richtlijnen en regelgeving over te nemen. Dit staat bekend als de tenuitvoerlegging van het communautair acquis . In een economische context is dit ook van belang omdat het Ierse en continentale bedrijven in de gelegenheid zal stellen handelsactiviteiten in deze landen te gaan ondernemen.
Tot slot, het uitbreiden van de Unie met 70 miljoen mensen moet als positief gezien worden, omdat het een verbreding inhoudt van de handelsbetrekkingen met de lidstaten van de Unie als geheel.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, kandidaat-voorzitter van de Commissie Prodi, ik gebruik mijn spreektijd als voorzitter van de Commissie rechten van de vrouw. Ik wil u herinneren aan de verklaring van het Parlement die op 23 maart is uitgegeven. Daarin eist het Parlement dat er in de nieuwe Commissie aanzienlijk meer vrouwen moeten komen dan in de huidige Commissie. U heeft echter weinig aandacht aan deze eis geschonken. U heeft nu de mogelijkheid dit te doen, omdat behalve het Europees Parlement als geheel ook menige fractie hier vandaag en ook al de vorige keer dit belangrijke aspect naar voren heeft gebracht. Nu het Verdrag van Amsterdam in werking is getreden, hebben alle instellingen de plicht om meer rekening te houden met de gelijke behandeling van mannen en vrouwen. Dit moet onder andere ook tot uiting komen in de samenstelling van de Commissie.
Ik ben er ronduit voor gewaarschuwd dat er een informele lijst kandidaat-commissarissen bestaat en dat er op deze lijst slechts drie vrouwen staan. Vandaag de dag kunnen we dat geenszins accepteren. In de huidige Commissie zitten vijf vrouwen en het zou een zeer grote stap terug zijn, als het aantal vrouwelijke commissarissen niet zou toenemen. Ik merk op dat ook de kleine lidstaten in deze kwestie geen enkel voorrecht hebben. We moeten eisen dat ook de kleine lidstaten, die één commissaris hebben, toegeven dat ook vrouwen ervaren en deskundig zijn en dat er ook vrouwelijke kandidaten te vinden zijn.
Mijnheer Prodi, het is uw plicht met de lidstaten over deze kwestie te onderhandelen en ik vraag u nu dan ook of u met de ministers-presidenten en de regeringen over deze kwestie gaat praten.

De Voorzitter
Mevrouw Hautala, kunt u ook ons die informele lijst geven waar u over beschikt? Dan kunnen wij ons misschien samen ongerust maken.

Hänsch
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer Prodi, uw opdracht is moeilijk en tegelijk gemakkelijk. Moeilijk, met het oog op de uitdagingen voor de Europese Unie in de komende vijf jaar, en gemakkelijk, omdat de ondersteuning van het Parlement, de Raad en de Europese publieke opinie voor een nieuwe start in de Commissie nog nooit zo groot was. U wilt de administratie onder politieke controle brengen, en wij ondersteunen u daarin. Maar wij verzoeken u om uw administratie ook duidelijk te maken dat de balans tussen het Parlement en de administratie in Brussel is verschoven en dat de administratie daar in het vervolg naar zal moeten handelen.
De nieuwe Commissie zal in de ogen van de Europese publieke opinie een Europese regering zijn. Misschien wordt dit nog niet zo omschreven in het Verdrag, maar u moet de ambitie hebben om een Europese regering te zijn. In uw toespraak heeft u bijna alle belangrijke trefwoorden genoemd: landbouw en steden, concurrentie en sociaal beleid, jeugd, ouderdom, naamloze vennootschappen, midden- en kleinbedrijf, consumentenbescherming en liberalisering, uitbreiding en betrekkingen met de VS. Maar, mijnheer Prodi, in het door u geschetste beeld van het programma van de nieuwe Commissie had ik graag wat minder pointillisme gezien en iets meer constructivisme.
Tenslotte, mijnheer Prodi, u zult morgen de instemming van het Parlement krijgen op basis van uw persoonlijke kwaliteiten en uw politieke staat van dienst. Dit versterkt uw politieke autoriteit in de toekomst. Wij verwachten van u dat u deze politieke autoriteit ook zult gebruiken bij de samenstelling van de nieuwe Commissie in de komende vijf jaar. U zult morgen het vertrouwen krijgen van het Parlement, ook van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, maar u moet niet denken dat u vijf jaar lang op dit vertrouwen zult kunnen teren. Dit vertrouwen zult u zelf door uw werk moeten opbouwen. We zijn bereid u daarbij te helpen, omdat we geloven dat dit goed is voor Europa. Veel succes met uw werk!

Brok
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de door de Europese Raad voorgedragen kandidaat voor het ambt van Commissievoorzitter, de heer Prodi, komt bij zijn ambtsaanvaarding in een situatie terecht die geen enkele Commissievoorzitter vóór hem heeft meegemaakt. Tot nu toe werd niemand in een dergelijke crisis voorgedragen als Commissievoorzitter, en nog nooit werd de benoeming van een Commissievoorzitter op zo'n rechtstreekse wijze democratisch gelegitimeerd door een rechtstreeks verkozen Parlement.
Beide zaken zijn volgens mij noodzakelijke voorwaarden om de zware taken te kunnen vervullen waarvoor de heer Prodi en de toekomstige Commissie staan. Ik zou net als de heer Hänsch willen benadrukken dat wij op grond van uw aanzienlijke staat van dienst ons vertrouwen en onze hoop stellen in u, mijnheer Prodi. U moet in uw ambtstermijn twee dingen tegelijk bewerkstelligen, namelijk de consolidatie van de Europese Unie, waarvan de taken en de omvang de afgelopen jaren drastisch zijn toegenomen, en indien dit noodzakelijk is, moet u de zaken zo regelen dat u werkelijk in staat bent om uw werk te doen en uw functie te vervullen, zelfs wanneer er niets nieuws bijkomt. Tegelijk verwacht men van u een visie. Twee dingen die zelden hand in hand gaan, maar gelet op de historische context waarin wij ons bevinden, moet u voor beide zorgen: consolidatie en visie.
Ik ga ervan uit dat u, in het besef van wat er met de vorige Commissie is gebeurd, een begin zult maken met de noodzakelijke institutionele hervormingen, en voorts ook werk zult maken van de kwesties aangaande persoonlijke verantwoordelijkheid, interne controle, financiële controle, efficiëntieverbetering en de daaraan verbonden controlebevoegdheid van het Europees Parlement tegenover de Commissie.
In de komende weken en maanden zullen we beslist ook wegen moeten bedenken waarlangs de wisselwerking tussen de Commissie en het Europees Parlement als controleorgaan kan worden georganiseerd. Hierbij horen natuurlijk ook passende rapportage- en informatieplichten tegenover de commissies van het Europees Parlement.
Het gaat echter niet alleen om de grote structurele hervorming van de Commissie, waarover het Parlement ook concrete voorstellen heeft ingediend, maar we moeten erkennen dat het Europees Parlement zich in gelijke mate moet reorganiseren om zijn taken te kunnen vervullen. Ook wij hebben nog een heleboel huiswerk te doen, als we onze nieuwe rechten en de door de heer Verheugen terecht geëiste extra rechten voor het Europees Parlement naar behoren willen uitoefenen. We zijn er ons ook allen van bewust dat de derde grote instelling, de Raad, wegens zijn gebrek aan transparantie een belangrijke hindernis vormt voor de acceptatie door de bevolking. We zullen onze burgers slechts kunnen overtuigen van het nut van de Europese Unie wanneer deze tegelijk borg staat voor efficiëntie, transparantie en democratie. Deze drie dingen zijn de voorwaarde voor acceptatie door de bevolking.
Mijnheer Prodi, toen ik naar uw opmerkingen over economisch beleid luisterde, heb ik iets gehoord dat niet zo vaak meer voorkomt in de betogen van politici en economen: de naam Ludwig Erhard. U plaatst de markt centraal en zegt dat de mogelijkheden van de markt ten volle moeten worden benut, omdat dit de beste manier is om groei en werkgelegenheid te bevorderen, maar u had het ook over eerlijke concurrentievoorwaarden en -regels, die noodzakelijk zijn omdat de markt niet alles kan regelen. En daarom moeten er volgens u in het milieubeleid, het sociaal beleid, het consumentenbeleid en het concurrentiebeleid, dat betrekking heeft op concurrentieregels en de controle op steunmaatregelen, essentiële voorwaarden worden gecreëerd waardoor deze interne markt over heel Europa en niet slechts in kleine compartimenten functioneert.
Volgens mij is er op dit punt echter een bijzonder probleem in verband met de democratische legitimiteit, en we moeten hier een oplossing voor vinden. We moeten inzien dat de Economische en Monetaire Unie een gemeenschappelijke organisatie is. Wanneer ik echter zie hoe de ministers van Financiën daarmee omspringen en wat met name de rol is van de "euro 11" , dan moet ik constateren dat beslissingen over de EMU in toenemende mate afglijden naar een intergouvernementeel niveau en dat er een groot tekort is aan democratische legitimiteit bij belangrijke beslissingen inzake economisch en monetair beleid, wat in nauw verband staat met de onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank. Volgens mij moeten we tussen Raad, Commissie en Parlement nog een en ander regelen op institutioneel gebied om te vermijden dat dit beleidsterrein ontglipt aan de communautaire controle en dat de ministers van Financiën langs deze weg de nieuwe meesters van Europa worden.
Wat uw beleidsvisie betreft, heeft u een en ander gezegd over de noodzaak van externe vertegenwoordiging, over onze capaciteit om door de uitbreiding van de Unie de vreedzame orde die we binnen de Europese Unie hebben tot stand gebracht over heel Europa, maar bijvoorbeeld ook naar de Balkan uit te breiden.
De uitbreiding van de Europese Unie is ongetwijfeld een van de essentiële taken die u in uw ambtstermijn moet vervullen, maar dit vereist ook een institutionele ronde, die volgens mij zeer snel moet plaatsvinden en waarmee de basis moet worden gelegd voor de uitbreiding, bijvoorbeeld door de uitbreiding van het meerderheidsbeginsel, en later - maar niet te laat en ook zo snel mogelijk - door de invoering van een grondwet en een constitutioneel verdrag, weliswaar niet als voorwaarde voor de uitbreiding, maar als een langetermijndoel.
Mijnheer Prodi, u bent er geloof ik ook voorstander van dat we terugkeren naar een Europa van de waarden. Deze Europese Unie mag in de ogen van de mensen niet slechts een Europa van de markt zijn, maar het moet gaan om een Europa van gemeenschappelijke waarden en een gemeenschappelijke cultuur. We hebben in onze cultuur meer gemeenschappelijke dingen dan dingen die ons scheiden, maar we hebben het altijd alleen maar over wat ons scheidt. We moeten over het gemeenschappelijke spreken! Wat ons in onze waarden en culturen onderscheidt, is niet iets dat ons verdeelt, maar een bron van rijkdom en grote verscheidenheid. Wanneer men in dit fundamentele debat over waarden een Europa bepleit zoals Václav Havel dat eens heeft gedaan in dit Parlement, dan zullen we ook opnieuw de instemming krijgen van onze burgers, die niet enkel het Europa van de markt wensen.

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, ik heb waardering voor hetgeen de voorgedragen voorzitter, de heer Prodi, vandaag en ook de vorige keer heeft gezegd over de hervormingen. Hij heeft beloofd de noodzakelijke hervormingen te zullen doorvoeren en de Europese instellingen te zullen vernieuwen en versterken. Met name heeft hij beloofd de Commissie transparanter, collegialer en efficiënter te maken. Hij heeft echter ook gesproken over een sterkere rol voor het Parlement en de uitbreiding van de besluitvorming bij meerderheid in de Raad.
Toch zet ik enkele vraagtekens, voorzitter Prodi, bij uw economische en ecologische opvattingen. Als men goed naar u luistert, krijgt men de indruk dat u de ontwikkeling ziet als een continue groei. U schijnt geen aandacht te schenken aan de beperktheid van de natuurlijke hulpbronnen. Een ongebreidelde groei is een gevaarlijke utopie van economen, een utopie die hen buiten de waard doet rekenen. U hebt vandaag gesproken over duurzame ontwikkeling en over de noodzaak van een milieuheffing - waar ik blij mee ben - om uitdagingen zoals de klimaatverandering het hoofd te kunnen bieden. Mij ontgaat echter niet de tegenspraak tussen hetgeen u hier zei en uw overdreven vertrouwen in de resultaten van een volledig vrijgemaakte handel in het kader van de Wereldhandelsorganisatie. De WHO-akkoorden hebben niet zozeer geleid tot liberalisatie, als wel tot concentratie van de markt in de handen van een klein aantal multinationale ondernemingen die een monopolistisch controlesysteem op poten hebben gezet. Sedert de overeenkomst in het kader van de GATT heeft men noch de ethische clausules, noch de vrijwaringsclausules op het gebied van milieu, volksgezondheid en bescherming van de zwakke volkeren in de wereld toegepast. Denkt u maar eens aan het conflict tussen de Verenigde Staten en Europa over de handel in bont van met wrede methodes gevangen dieren, over de bananenhandel en het hormonenvlees, over de genetisch gemodificeerde organismen en denkt u eens aan de top van Cartagena over bioveiligheid die ten onder ging door de onwrikbare Amerikaanse houding.
Ik heb tot slot waardering voor uw voorstel voor stabiliteit in Zuid-Oost-Europa en voor een internationale conferentie over de Balkan waarmee vrede in Europa moet worden bewerkstelligd, maar ik moet wel zeggen dat gewapend optreden nooit vrede heeft gebracht. De wapens kunnen hoogstens een conflict tot stilstand brengen, maar nooit de oorzaak ervan wegnemen. Daar is Europa dan ook mislukt. Europa had veel eerder moeten optreden. Europa had veel eerder moeten nadenken over conflictpreventie. Ik moet steeds weer terugdenken aan een van de laatste besluiten die de Italiaanse regering onder uw leiding, op 12 oktober 1998, heeft genomen, waarmee de Italiaanse bases beschikbaar werden gesteld aan de NAVO voor een eventuele oorlog in Kosovo.
Ik wens u desalniettemin veel succes bij uw werk en ik hoop van ganser harte dat u erin zult slagen de uitdagingen waarmee u bij de Europese opbouw bent geconfronteerd, op bijvoorbeeld het gebied van het milieu, de volksgezondheid en de vrede, met succes te lijf te gaan. Deze vraagstukken zijn immers een vast bestanddeel van de burgerschapsrechten.

Raschhofer
Mijnheer de Voorzitter, ieder decennium heeft zijn eigen visie. Voor Europa was dit in de jaren'80 de voltooiing van de interne markt, terwijl de negentiger jaren in het teken staan van de monetaire unie. De volgende fase moet dienen om wat bereikt werd te consolideren, te verbeteren en te versterken - een hervorming van hoofd en leden, zoals Tony Blair het uitdrukte.
Met het hoofd worden ongetwijfeld de commissarissen bedoeld. Het selecteren van de commissarissen, hun kwaliteit en succes zijn dingen die ook van u afhangen, en u bent hier zelfs verantwoordelijk voor. De vernieuwing van structuren, de efficiënte organisatie van procedures en de invoering van een transparante controle zullen moeilijk genoeg zijn. De nieuwe Commissie moet daadwerkelijk worden gekenmerkt door nieuwe personen, nieuwe ideeën, en een nieuwe vorm van handelen. Dat zijn u en wij de Europese burgers verschuldigd.
Met de leden wordt het systeem in zijn geheel bedoeld. Het moet duidelijk zijn wie de leiding heeft over de administratie. Het verslag van de Wijzen zou u daarbij moeten helpen en u moet in ieder geval kunnen rekenen op de medewerking van het Parlement. Het volstaat niet om de overladen bureaucratie doeltreffender te organiseren. Nieuwe maatregelen die gericht zijn op een sterkere betrokkenheid van de lidstaten zijn vereist, want ook bij het volbrengen van Europese taken is de subsidiariteit een middel om Brussel van de overlast te bevrijden en het verantwoordelijkheidsbesef van allen te vergroten - een verantwoordelijkheidsbesef waar het tot dusver aan heeft ontbroken.
In uw eerste verklaring heeft u gevraagd om niet te worden beoordeeld op uw verleden, maar op de visies en ideeën die u Europa te bieden heeft. We zullen ons daaraan houden!

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, de heer Prodi heeft naar mijn idee een uitstekende uiteenzetting gegeven en het lijkt mij duidelijk dat hij aan alle vereisten voldoet om een goede voorzitter van de Commissie te worden. Bij het Parlement zal de heer Prodi waarschijnlijk heel hoog scoren.
Dit Parlement echter is een instelling die de volkeren van Europa vertegenwoordigt, en de afgevaardigde waarnaar u nu luistert vertegenwoordigt de Spaanse socialistische delegatie van het Europees Parlement. Als inwoners van de zuidelijke lidstaten verwachten wij dat het nieuwe voorzitterschap van de heer Prodi een aantal aspecten in beschouwing neemt waarmee de vorige Commissie wellicht onvoldoende rekening heeft gehouden, waarmee ik doel op die aspecten die verband houden met de betrekkingen met de landen aan de zuidflank van Europa. Het is waar dat er in Europa de afgelopen jaren als gevolg van de val van de Berlijnse Muur, als gevolg van de uitbreiding met de nieuwe landen van Midden- en Noord-Europa en met het vooruitzicht van de uitbreiding met de landen van Midden- en Oost-Europa, een verschuiving naar het noorden en het oosten heeft plaatsgevonden. Europa is echter meer dan een bepaalde richting alleen en we zouden ons evenzeer rekenschap moeten geven van de problemen aan de zuidkust van de Middellandse Zee.
Het grootste conflict waarmee we op dit moment geconfronteerd worden, speelt zich af op het punt waar Midden-en Oost-Europa samenkomen met het zuiden van Europa, dat wil zeggen de Balkan. Er is sprake van een ernstige misrekening waarop heel Europa gebaseerd is en waaruit allerlei problemen kunnen ontstaan. We moeten immers net zo goed rekening houden met het mediterrane Europa, met de aanwezigheid van Europa in de Noord-Afrikaanse landen, met het Midden-Oosten, en tevens met de landen van zuidelijk Afrika die rekenen op onze samenwerking, en met de ACS-landen en de landen van Latijns Amerika.
Anderzijds zijn de resultaten van de Europese Raad van Berlijn naar mijn mening te zeer bepaald door factoren van technocratische en financiële aard, terwijl er misschien te weinig aandacht is geschonken aan de meer fundamentele politieke aspecten. Per slot van rekening is er geen enkele vooruitgang geboekt wat betreft de situatie op het platteland; het landbouwbeleid levert de nodige problemen op, en verder zitten we uiteraard met de problemen ten gevolge van het ontbreken van een Europees beleid voor de economische en sociale cohesie. Indien er geen verandering wordt gebracht in de huidige verhoudingen tussen de meer ontwikkelde landen en regio's enerzijds en de landen en regio's met een lager economisch ontwikkelingspeil anderzijds, dan lopen we het risico vandaag of morgen met een Europa te worden geconfronteerd dat in economisch en sociaal opzicht het Europa van de twee snelheden geworden is, omdat - zoals de heer Prodi heel goed weet - de landen en de regio's met een hoger economisch ontwikkelingsniveau de neiging hebben om hun economische ontwikkeling te consolideren, terwijl de overige landen waarvan de economische ontwikkeling achterop loopt in een permanente achterstandssituatie terecht kunnen komen.
Naar mijn mening dient de buitensporig technische, financiële benadering van de Europese Raad van Berlijn te worden aangepast en vervangen door een communautair economisch beleid waarin rekening wordt gehouden met de belangen van alle regio's en alle landen van de Europese Unie.

Duhamel
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Romano Prodi, waarde collega's, deze maand mei is een van de mooiste en een van de verschrikkelijkste maanden die het politieke Europa ooit gekend heeft.
Als ik spreek over de verschrikkelijkste maand, het weerzinwekkende voorjaar van 1999, dan doel ik op de oorlog in Kosovo, de misdaden, de deportaties en het zwakke politieke beleid dat onze Unie voert met betrekking tot dit vraagstuk. We moeten ons hier terdege van bewust zijn. Gelukkig staan Frankrijk en de rest van Europa vooraan om humanitaire hulp te bieden. Hiermee hopen we dat we het probleem kunnen oplossen of in ieder geval de scherpste kantjes eraf kunnen halen. We hebben deze ramp immers niet kunnen tegenhouden.
Het is echter ook een mooie maand. Wij putten hoop en nieuwe wilskracht uit uw benoeming, mijnheer Prodi, niet alleen omdat u bent wie u bent - velen van ons hebben dit al gezegd en opgeschreven - maar vooral ook vanwege de omstandigheden waarmee uw komst gepaard is gegaan.
Het verheugt ons dat u de eerste voorzitter van de Europese Commissie bent die gekozen is op basis van het aansprakelijkheidsbeginsel.
De moderne democratie moet een tempel worden met de mensenrechten als fundament en daarop twee zuilen: het algemeen stemrecht en het aansprakelijkheidsbeginsel. Ik dank u hartelijk dat ik u dit woord vanochtend zo'n tien keer heb horen uitspreken.
Kijk nu eens naar ons Europa. Het viert de vijftigste verjaardag van de Raad van Europa, waarvan de beginselen ons zo dierbaar zijn. Kijk eens naar onze Europese Gemeenschap. Twintig jaar geleden kozen de burgers het eerste Europees Parlement, en dat mag gevierd worden. Kijk eens naar onze Europese Unie. Ze viert de geboorte van het aansprakelijkheidsbeginsel. U bent op de hoogte van de vreemde gang van zaken van de laatste tijd. Dankzij dit Parlement, en met name dankzij de Europese socialisten onder leiding van Pauline Green, kon de vorige Commissie naar huis worden gestuurd. Een aantal van haar leden heeft goed werk verricht, maar anderen niet. Het ergste is dat de Commissie vanuit politiek oogpunt in het algemeen tekort is geschoten. Het Parlement heeft haar dit laten weten. Dat was de revolutie van half maart.
Vervolgens hebben de burgers vanuit de nog amper van de grond gekomen publieke ruimte om uw komst geroepen. De staatshoofden hebben aan deze oproep gehoor gegeven. Dat is een vooruitgang. Graag zou ik als links politicus in herinnering willen brengen dat deze regeringsleiders links georiënteerd zijn, en het is de eerste plicht van een linkse democraat om naar het volk te luisteren. Het doet ons socialisten pijn dat u vanochtend over de totale liberalisering van de economie sprak. Wij begrijpen dat u naar consensus streeft. Dat is de situatie. We gaan u dus benoemen.
Half juni zijn de verkiezingen. Dit betekent het begin van een nieuw Parlement, een nieuwe meerderheid en een nieuwe Commissie. De Europese democratie is goed op weg. Daarom, mijnheer Prodi, verheugen we ons op uw bijdrage aan het democratiseringsproces. We zullen evenwel onze verantwoordelijkheden niet uit de weg gaan.
De rede is pessimistisch, maar de wil optimistisch. Antonio Gramsci zei dit indertijd over het fascisme. U zou dit vandaag kunnen, ja zelfs moeten herhalen. Wij stellen ons vertrouwen in u. Er zal een nieuw Europa komen. We moeten aan de democratische tempel bouwen en trouw zijn aan ons ideaal.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Duhamel, ook voor het feit dat u een Italiaan hebt geciteerd. Deze Italiaan had dit citaat echter van een groot Frans geleerde.

McNally
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorgedragen voorzitter, wij hebben tijdens deze laatste vergaderperiode van het Europees Parlement te maken met bezorgde kiezers die een continent bewonen waar oorlog heerst. U, Mijnheer Prodi, gaat te maken krijgen met een Europees Parlement dat meer zelfbewust is, meer zelfvertrouwen heeft, en veel van u verwacht. Deze verwachtingen betreffen uw capaciteiten als manager, uw communicatievaardigheden, uw kracht en uw integriteit. Als manager moet u duizenden mensen van de noodzaak voor een cultuurhervorming doordringen. U moet de gedragscodes waarmaken die te elfder ure zijn ingesteld, u moet leiding geven aan een team van commissarissen, en u moet de bestuursorganisatie tot in detail kunnen beheersen.
Wij zouden u graag zien optreden als een manager die nauw bij de zaken betrokken is. Als iemand die steekproeven neemt en open staat voor gedetailleerde kritiek. Van u hebben wij een duidelijk geformuleerde visie nodig, en helderheid van ideeën, maar dan wel van ideeën die aanvaardbaar zijn. Bijvoorbeeld, voor mijn fractie is belastingharmonisatie onaanvaardbaar, en zoals gezegd, kunt u geen ideeën verspreiden die niet politiek aanvaardbaar zijn. Wij verlangen van u dat u met ons en met de burgers van de Europese Unie kunt communiceren. Maar bovenal verwachten wij kracht en integriteit van u. Om een voorbeeld te geven, u zult afdoende antwoord moeten kunnen geven op de vijandiggezinde artikelen die tegenwoordig in de Britse pers verschijnen. Dat verwachten wij van u.
In ruil daarvoor zullen wij u als vrienden steunen, maar waar nodig als kritische vrienden. Wij hebben besloten om onze regels zodanig te veranderen dat wij het voor iedereen duidelijk maken dat wij de uitgaven van iedere commissie met een begroting zullen controleren. Als u faalt zal de prijs afschuwelijk zijn. Het zou het einde van het Europese ideaal betekenen. Maar als u slaagt, wat we verwachten en waarvoor wij ons in willen zetten, dan houdt dat de hedendaagse bevestiging in van de wijze stap om door middel van de Europese Unie in internationaal verband samen te werken.

Fayot
Mijnheer de Voorzitter, de nieuwe Commissie kan slechts één koers varen. Ze kan niet ultraliberaal en tegelijkertijd sociaal en milieuvriendelijk zijn. Wij vragen u daarom een plan op te stellen voor een nieuw Europees sociaal en milieuvriendelijk beleid.
Europa is vandaag de dag niet geliefd onder de werknemers. De overheidsdiensten zijn opgeheven en de universele dienst biedt geen remedie. Veel mensen zijn werkloos vanwege de liberalisering en de mondialisering. Terwijl Europa steeds rijker wordt, is er sprake van groeiende armoede, sociale uitsluiting, werkloosheid en onzekerheid. U zult ervoor moeten zorgen, mijnheer Prodi, dat aan dit schandaal een einde komt en dat de Europese Unie van ons allemaal wordt.
De hervormingen die u aankondigt, vereisen een progressieve meerderheid. U zult ongetwijfeld een zeer grote meerderheid in het huidige Parlement vinden. Ik hoop dat deze grote meerderheid, na de verkiezingen, ook stabiel zal blijken. Wat dit punt betreft, wil ik het Parlement en de Commissie het volgende in herinnering brengen: in het Verdrag van Amsterdam wordt niet alleen gewag gemaakt van nieuwe rechten voor het Europees Parlement, maar ook van nieuwe plichten. Een van deze plichten is volgens mij te zorgen voor stabiliteit.
Onze stem voor de heer Prodi en zijn nieuwe team zal naar mijn mening bijdragen aan een nieuw vertrouwenspact tussen het Parlement en de Commissie. Dit pact moet vijf jaar duren. Er dient in het Parlement, dat in dit institutionele systeem niet naar huis kan worden gestuurd, een solide meerderheidsstandpunt te blijven bestaan. Ook mag het Parlement geen gebruik maken van de motie van wantrouwen, behalve wanneer er een zeer groot politiek gevaar dreigt. Het vertrouwenspact moet de Commissie ertoe aanzetten serieus met de politieke programmering om te springen. Ieder jaar bij het opstellen van de begroting en het werkprogramma moeten we bekijken welke vorderingen er zijn geboekt met de verwezenlijking van het politieke programma dat we met het nieuwe college zullen goedkeuren.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, moeten het Parlement en de Commissie ervoor zorgen dat de kwaliteit van hun politieke werkzaamheden verbeterd wordt.

Tsatsos
Uw voordracht, mijnheer de voorzitter van de Commissie, is een van de hoogtepunten in de institutionele betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie. De Griekse socialistische afgevaardigden hopen dat u wordt gekozen. Het is niet zo dat op een gegeven ogenblik de voorzitter van de Commissie wordt voorgedragen en daarmee de kous af is. Uit de voordracht vloeit wel degelijk een relatie voort, een relatie van wederzijds vertrouwen en samenwerking tussen de Commissie en de vertegenwoordigers van de Europese burgers.
De Europese volkeren zijn helaas achterdochtig geworden. Door een gebrekkige werking van de instellingen in het verleden is de geloofwaardigheid van de Europese Unie aangetast. De democratie antwoordt hierop met doorzichtigheid. Doorzichtigheid zal echter nooit kunnen werken, zolang deze alleen in de Verdragen staat. Doorzichtigheid zal pas kunnen werken, als de Commissie daar bewust naar streeft en als het Parlement daar onophoudelijk op aandringt. De strenge controle door het Parlement is geen kwestie van agressiviteit, maar een bevestiging van het prestige van de instellingen.
Wij geloven dat met uw redevoering van vandaag een nieuwe, goede en opbouwende periode wordt ingeluid in de betrekkingen tussen de Commissie en het Parlement. Dat is ook onze vurige wens. Wij hopen dat als het Parlement u kiest en uw Commissie goedkeurt, dit een periode zal zijn van doorzichtigheid en openheid, van democratie, mensenrechten en vooral vrede.
Wat de vrede betreft, mijnheer de voorzitter, moeten wij wel beseffen dat de doden, uit welk kamp zij ook komen, onderling gelijk zijn.

Sindal
Mijnheer Prodi, u bent de tweede voorzitter van de Commissie waarover ik mee mag beslissen. Ik heb dus niet veel ervaring. Ik moet zeggen dat ik niet echt tevreden was toen ik u de eerste twee keer hoorde, maar vandaag ben ik zeer tevreden over uw toespraak in het Parlement. Ik ben blij dat het milieu, de consumenten en de werkgelegenheid in uw uiteenzetting aan bod kwamen. Het verheugt mij dat u samenwerking nuttig vindt. Er is één ding dat mij ontevreden stemt, namelijk de prioriteit die u de liberalisering van de handel binnen de WHO toekent. Ik ben het met u eens, mijnheer Prodi, dat de rol van de Commissie in de WHO-samenwerking versterkt moet worden, maar ik waarschuw ervoor dat men de sociale dimensie niet op de helling zet en de consumenten en het milieu als gijzelaars neemt. Het is ook ongelooflijk belangrijk dat we aandacht besteden aan de derde wereld, de arme landen en dat de WHO in dit verband ook fungeert.
Het tweede wat ik vandaag wil zeggen, gaat over uw geplande hervorming van de Commissie en de nieuwe arbeidsmethode - de nieuwe bedrijfscultuur. Ik ben tevreden met wat ik vandaag gehoord heb. Ik hoop dat de instellingen, dit wil zeggen de Raad, de Commissie en het Parlement op dit vlak in de toekomst zullen samenwerken. Ik wil één vraag stellen: Bent u het met mij eens dat een nieuw begin betekent dat er op alle posten nieuwe commissarissen moeten komen?

Lööw
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Prodi bedanken voor het feit dat hij al zo vroeg in zijn verklaring zei dat hij zeer veel aandacht wil gaan besteden aan de kwestie van openheid en transparantie. Ik wil er met nadruk op wijzen dat het Parlement zeer concrete besluiten heeft genomen over de inhoud van de begrippen openheid en transparantie. Ik ben er volstrekt zeker van dat het Parlement niet terugkomt van reeds ingenomen standpunten.
Volgens mij gaat het eigenlijk om omkering van het principe: het gaat er niet om dat men misschien openheid betracht wanneer men ertoe wordt gedwongen, maar dat men er van het begin af aan naar streeft zo open mogelijk te zijn. Bovendien gaat het niet zomaar om informatie volgens de eigen voorwaarden van de instellingen, maar om het verschaffen van documenten en het beantwoorden van vragen van de burgers.
Ik geloof dat dit alles vraagt om zeer concrete regelgeving en een zeer brede opleiding van personeel. Er zal een professionele aanpak moeten komen. Het is dus niet voldoende om te zeggen dat men meer openheid wil. Ik knoop de belofte in dezen van de heer Prodi echter in mijn oren en ik hoop ook dat hij begrijpt dat de genoemde professionele aanpak nodig is om enige vordering te maken.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Prodi, u heeft zoveel lof en erkenning gekregen dat het bijna griezelig wordt. U zult er zeker niets op tegen hebben wanneer ik een druppel azijn in het glas doe. Ik kan u alvast meedelen dat ook de Oostenrijkse sociaal-democraten zullen instemmen met uw benoeming. Ik zeg u nochtans eerlijk dat dit nog niet uit volle overtuiging gebeurt, maar op basis van uw staat van dienst en als een voorschot op ons vertrouwen. Het is duidelijk dat u vele vragen nog niet kon beantwoorden. Wat mij - en ik wil mij enkel hierop concentreren - enigszins stoort in uw betoog is de overdreven nadruk op de markt en de onderbelichting van sociale aspecten.
Als eerbetoon aan onze Voorzitter zou ik de terminologie van de heer Gramsci willen gebruiken. De hegemonie, in dit geval de hegemonie van de markt, stoort mij ook als econoom en als voorstander van de markteconomie, want we hebben in Europa het model van de sociale markteconomie ontwikkeld, waarin de nadruk wordt gelegd op de vermindering en bestrijding van werkloosheid. Ik geef toe, mijnheer Prodi, dat u vandaag voor het eerst duidelijk heeft gezegd dat u ook de oorzaken en achtergronden van werkloosheid wilt aanpakken en bestrijden. Maar dat is mij toch iets te magertjes. Er zit nog te weinig diepgang in.
Ik zeg het nog maar eens klaar en duidelijk: we moeten de krachten van de markt versterken. Maar we moeten ook duidelijk beseffen dat de markt enkel kan functioneren in ons model wanneer er zo min mogelijk werkloosheid is en zo min mogelijk sociale breuklijnen zijn in onze maatschappij, want anders zullen we de burgers van dit Europa niet meekrijgen. In dit opzicht begroet ik u nu reeds als Commissievoorzitter. Ik hoop dat u voor dit evenwicht zult kunnen zorgen.

Desama
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Prodi, net als mijn collega Swoboda wil ik de feestvreugde enigszins temperen. Ik heb u vandaag drie keer met veel plezier horen spreken, maar ik heb gemerkt dat u geen enkele keer gewag hebt gemaakt van het sociale Europa, en dat verontrust mij. U heeft uiteraard gesproken over de werkgelegenheid, maar u heeft niets gezegd over de Europese sociale dialoog. Ook heb ik u niets horen zeggen over de noodzaak de belangrijkste sociale rechten vast te leggen. Zonder deze regels zal de praktijk van de fiscale dumping immers tot bedrijfsverplaatsingen leiden. U heeft weliswaar opnieuw aangekondigd dat de Commissie zal zorgen voor een verdergaande liberalisering van de markt van goederen en diensten, maar ik heb u niets horen zeggen over de overheidsdiensten en de diensten die het algemeen economisch belang behartigen. Deze diensten staan nu immers duidelijk in artikel 7D van het Verdrag van Amsterdam omschreven. U zou ons op dit gebied moeten geruststellen als u wilt dat uw Commissie goed kan functioneren, en ik raad u dan ook aan haar linkervleugel niet te vergeten!

Marinho
Voorzitter Romano Prodi, u wekt hier in dit Huis de indruk een man van overtuiging te zijn - dat heeft u trouwens reeds bewezen - en met uw inzet voor de Europese eenwording heeft u ons aller vertrouwen gewonnen. Samen met u hebben ook wij enorme inspanningen moeten leveren om bepaalde landen, voornamelijk het uwe en het mijne, klaar te stomen voor de euro en zodoende tot de voortrekkersgroep van de Europese Unie toe te laten.
Vandaag gaat het echter om de toekomst, mijnheer Prodi. U heeft daar in uw toespraak naar verwezen. U heeft ons met name duidelijk gemaakt hoe u de Commissie denkt te reorganiseren om de transparantie en de doelmatigheid van deze instelling te vergroten. Ik weet niet of dat een goed of een slecht teken is, maar u heeft vooral aandacht besteed aan de organisatie en niet zozeer aan de onderliggende filosofie. Dit in tegenstelling tot de rest van uw uiteenzetting die eerder filosofisch dan pragmatisch getint was en getuigde van een grotere gedecideerdheid en meer belangstelling voor de inhoud.
Ik zou u dan ook om een aantal nadere verklaringen willen verzoeken. Beschouwt u het huidige institutionele kader waarvan de Commissie deel uitmaakt - het pariteitsbeginsel, de gelijkheid tussen de lidstaten - als een structureel en historisch principe van de Unie of sluit u zich aan bij de recente oproepen om dit systeem zo spoedig mogelijk te herzien? Met andere woorden, bent u van mening dat de institutionele hervorming van de Commissie, en dan met name wat het aantal commissarissen betreft, moet worden uitgevoerd in het kader van het momenteel van kracht zijnde Verdrag of is voorzitter Romano Prodi voorstander van een vervroegde herziening? U mag deze vraag niet uit de weg gaan, hoe delicaat ze ook is. Wij hebben namelijk de indruk dat u liever niet op deze kwestie ingaat. Dat is jammer aangezien wij uw andere bijzonder lovenswaardige hervormingsvoorstellen niet kunnen aanvaarden zolang u op dit punt geen klaarheid schept. Voorzitter Romano Prodi, het gaat er niet enkel om orde op zaken te stellen in eigen huis. Het is minstens zo belangrijk dat ook de grondvesten in goede staat verkeren.

Myller
Mijnheer de Voorzitter, ik wil slechts één zaak aan de orde stellen. Het gaat om de belangrijkste zaak voor het Parlement, namelijk dat u, Commissievoorzitter, zich bij uw werk op geloofwaardige wijze zult binden aan de hervormingen die het Parlement van de nieuwe Commissie eist, en dat u ook als u zich samen met de regeringen met de benoeming bezighoudt, van elke commissaris afzonderlijk en van de hele Commissie verbondenheid met de hervormingen eist. Naar mijn mening moet ook worden opgemerkt dat de commissarissen die hun werk goed gedaan hebben en die zich aan de hervormingen verbonden hebben, ook in de nieuwe Commissie nodig zijn, omdat anders de hervormingen niet snel genoeg zullen beginnen.

Prodi
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik dank u uit de grond van mijn hart voor dit groot en diepgaand debat. Ik dank u ook voor uw vertrouwen, voor uw hoge verwachtingen. Ik heb daar enorme waardering voor en voel wel degelijk dat daarmee een enorme verantwoordelijkheid op mijn schouders wordt gelegd. Terecht kwam in dit debat tot uiting dat uw vertrouwen een voorwaardelijk vertrouwen is. Ik accepteer dit omdat het nu immers niet meer dan woorden kunnen zijn. Meer dan woorden kan ik u nu niet bieden.
Het enige dat ik nu wel in alle openheid en eerlijkheid kan zeggen, is dat ik mij wel degelijk rekenschap geef van dit moeilijke moment. Ik weet dat u vertrouwen in mij stelt, maar dat u, en nog meer het komend Parlement, mij op de proef zult stellen. Ik zal mij in het nieuwe Parlement moeten aandienen met het volledige Commissieteam. Dan zal ik u concrete garanties moeten bieden voor de tijdens het debat van vandaag en dat van 13 april gedane beloftes en aangegane verplichtingen. Het lijdt geen twijfel dat een regering op haar daden moet worden beoordeeld en niet op hetgeen in haar programma in vereenvoudigde vorm wordt samengevat. Daarom wil ik niet enkel zeggen dat ik mij verantwoordelijk voel voor de grote taken waarmee u de Commissie wilt belasten. Ik wil wel degelijk dat de Commissie haar rol overeenkomstig de Verdragen volledig draagt, hetgeen betekent dat de Commissie initiatief moet tonen, met politieke voorstellen moet komen en haar rol in alle duidelijkheid moet aanpakken.
Steeds weer dook in het debat het vraagstuk van de duidelijkheid op. Duidelijkheid veronderstelt dat men zijn verantwoordelijkheden omschrijft. Ik beloof u dat ik hier hard aan zal werken. Dit was immers een van de problemen die tot de laatste crisis hebben geleid. Er moet duidelijkheid komen in niet alleen de collectieve, politieke verantwoordelijkheden van de Commissie, maar ook de individuele verantwoordelijkheden van de commissarissen. De commissarissen staan aan het hoofd van afdelingen, voor het bestuur waarvan zij de verantwoordelijkheid dragen. Ook is duidelijkheid geboden in de bestuurlijke verantwoordelijkheden van de directoraten. Dit is een vraagstuk van doorslaggevend belang en ik heb wat dat betreft er niet omheen willen draaien. Daarom heb ik een beschrijving gegeven van de functie en de rol van de kabinetten, die in het verleden tot veel spanning en onbegrip aanleiding hebben gegeven.
U hebt verder gewag gemaakt van de delicate verhouding tussen de Commissie en de Raad enerzijds en de Commissie en het Parlement anderzijds. Dit is een sterk Parlement, een Parlement dat zijn macht op eigen kracht heeft verworven, zoals altijd het geval is in tijden van institutionele groei. Dit is een Parlement waarin ik alleen met transparantie, duidelijkheid en een absoluut onberispelijk gedrag kan aankomen. Ik ben mij daar terdege bewust van.
Er zijn problemen geweest met het tijdschema voor de investituur. De heer Verheugen heeft enerzijds namens de Raad gewezen op de noodzaak van een snelle investituurprocedure en de heer Cox wees anderzijds op de wenselijkheid van een diepgaand debat in het Parlement over de bekrachtiging van de nieuwe Commissie. Ik denk dat beiden legitieme wensen koesteren. Ik kan u alleen verzekeren dat ik op de dag van de investituur van het nieuwe Parlement mijn team klaar zal hebben. Deze verbintenis kan en moet ik hier ten overstaan van u aangaan. Ik zal de investituur geen uur uitstellen en ik hoop natuurlijk dat de investituur snel kan plaatsvinden. Nogmaals, ik zal klaar zijn, maar ik besef wel degelijk dat hierover een in elk opzicht diepgaand debat moet plaatsvinden.
Vandaag is hier gesproken over een ander belangrijk vraagstuk, over een van de grote problemen waar wij in de komende jaren op moeten terugkomen. Men heeft mij verweten dat ik teveel vertrouwen heb in de markt en te weinig in het sociaal Europa. Laat een ding duidelijk zijn: als wij deze twee aspecten tegenover elkaar plaatsen, maken wij èn het Europa van de markt èn het sociaal Europa kapot. Wij hebben een grote verantwoordelijkheid jegens de derde wereld. Als wij deze derde wereld hoop willen geven - waarbij wij niet mogen vergeten dat Europa de grootste economische structuur is van heel de wereld - moeten wij een economische wereldorde garanderen. Door de openstelling van de handel in de afgelopen jaren hebben wij enerzijds landen groeikansen kunnen bieden die tot op dat moment in de wereld geheel buiten spel stonden, maar anderzijds ernstige problemen - die ook in uw opmerkingen doorklonken - veroorzaakt in bepaalde Europese sectoren en landen. Als wij deze uitdaging echter niet aanpakken, zullen wij de derde wereld zwaar teleurstellen en onttrekken wij ons aan onze rol op deze, nu zo ingewikkelde planeet. De sociale dialoog verliest daardoor niet aan betekenis. Integendeel, deze wordt des te belangrijker. Daardoor worden wij immers gedwongen extra aandacht te schenken aan uitgeslotenen, aan armen. Dergelijke problemen kunnen wij niet oplossen door ons in onszelf op te sluiten, door ons vasteland, ook ons groter geworden vasteland te omheinen met ondoordringbare grenzen. Dergelijke problemen kunnen wij alleen oplossen indien wij de uitdaging accepteren, hetgeen in dit geval betekent dat wij onze verantwoordelijkheid moeten dragen.
U zou kunnen denken dat ik dit zeg om de mensen achter mij te krijgen. Dat klopt niet. Ik ben als econoom er diep van overtuigd dat onder het Europees bouwwerk twee peilers moeten staan. Als wij ons in onszelf opsluiten en ons afschermen van de vredes- en ontwikkelingsvraagstukken op onze planeet, veroorzaken wij ernstige problemen. Ik weet heel goed dat wij door de openstelling gedwongen worden heel snel te veranderen, veel sneller dan in het verleden het geval was. Ik weet dat veranderingen vaak storend zijn. Als Commissie en Parlement moeten wij echter samen met de Raad vorderingen maken in deze richting. Wij moeten de verantwoordelijkheid voor de veranderingen op ons nemen, zeer zeker nu de verleiding groot is om ons in onszelf op te sluiten en ons te verschansen achter een behoudend standpunt. Daarom moeten wij ons allen inzetten voor dit geleidelijke hervormingsproces. Dit is een enorme uitdaging. Ik heb hier reeds een aantal aspecten van genoemd en voeg hier slechts nog transparantie aan toe, verandering van organisatiemodellen, verandering van de betrekkingen tussen Commissie en Parlement, verandering van de betrekkingen met de administratie.
Het is duidelijk dat deze hervormingen slechts geleidelijk aan tot stand kunnen worden gebracht. Men heeft mij verweten dat ik niet met een volledig plan hier naar toe ben gekomen en wat dat betreft heeft men niet geheel ongelijk. Dit soort procedures, dit soort werk kan echter niet hals over kop gebeuren. Ik moet trouwens ook rekening houden met het tweede, voor september geplande verslag van het Comité van Wijzen, net zoals ik in mijn overwegingen ook rekening heb gehouden met het eerste verslag van dit comité. Uiteindelijk ligt de verantwoordelijkheid voor de te nemen besluiten bij mij. Dit zijn uiterst belangrijke documenten die een stempel zullen drukken op onze wil, op onze gedachtegang en onze aanpak.
Daarom moeten wij op continue, evenwichtige en krachtige manier hieraan werken. Daarom heb ik ook zo vaak gesproken over een evenwichtige samenstelling van de Commissie in niet alleen politiek opzicht, maar ook wat de relatie tussen mannen en vrouwen betreft. Er bestaat, tussen twee haakjes, geen enkele lijst van commissarissen, zelfs geen voorlopige lijst. De staatshoofden en regeringsleiders, met wie ik in een continue dialoog verkeer over de samenstelling van een mooie Commissie, heb ik duidelijk gezegd: "Voor de verkiezingen geen namen alstublieft" . Ten eerste wil ik rekening houden met bepaalde landen die intern nog het een en ander te regelen hebben en ten tweede moeten wij eerst programma's opstellen en onze wil duidelijk maken, voordat wij een Commissie kunnen samenstellen. Als wij omgekeerd te werk gaan, handelen wij volkomen verkeerd. Dus krijgt u pas na de verkiezingen namen. Al de namen die zijn genoemd, zijn geruchten waar u geen enkele staat op kunt maken. Daarom herhaal ik almaar dat ik goed beslagen ten ijs zal komen. Zodra het uur van de verkiezingen is geslagen, zal ik mijn regering klaar hebben. Ik zal hiermee tijdens de eerste plenaire vergadering van het nieuwe Parlement kunnen aantreden. Dat is het programma dat ik voor mijzelf heb opgemaakt.
Ik wil nog kort ingaan op een aantal punten die tijdens het debat herhaaldelijk en zelfs met passie naar voren zijn gebracht.
Ik wil niet uitweiden over het vraagstuk van de defensie. Iemand heeft negatieve conclusies verbonden aan hetgeen ik daarover zei, alsof voor mij het zwaard een hogere prioriteit zou hebben dan de weegschaal of de munt. Een ding staat echter als een paal boven water: als men een gebouw maakt en als men wil dat dit gebouw ook werkelijk ergens toe dient, moet men het ook een structuur geven voor zijn eigen defensie. Daar is natuurlijk tijd voor nodig. Ik ken de beperkingen die aan de Commissie zijn opgelegd. Ik ken haar bevoegdheden. Die ken ik maar al te goed, maar wij moeten toch tenminste een doel voor ogen houden, evenals het gemeenschappelijk buitenlands beleid een doel is.
Tot slot wil ik nog een opmerking maken over de armoede, de uitsluiting en het groeiprobleem. Ook hier moeten wij voorkomen dat wij de toekomst gaan opbouwen met achterhaalde economische concepten. Het is absoluut niet waar dat de nieuwe groeimodellen niet anders dan schadelijk kunnen zijn voor duurzame ontwikkeling en milieu. De nieuwe groei is fundamenteel anders dan de oude groei. De waarheid is dat Europa er nog niet in geslaagd is met de nodige snelheid mee te reizen op de grote wegen van de nieuwe groei. Het gaat daarbij met name om nieuwe sectoren: software, telecommunicatie en ook de "levenswetenschappen" zoals ik die tijdens mijn eerste betoog hier heb genoemd. Daaronder vallen grote sectoren, zoals de farmaceutica, de chemie en al hetgeen verband houdt met de gezondheid. In deze sectoren is Europa uiterst zwak, terwijl hier juist wel enorme mogelijkheden liggen voor werkgelegenheid en voor de toepassing van geestesproducten. Wel wil ik in alle duidelijkheid stellen dat noch hier, noch elders ethische waarden ondergeschikt mogen worden gemaakt aan economische waarden. Laat dat duidelijk zijn. Dit gaat, nogmaals, niet alleen op voor deze sector, maar is een algemene, universele vereiste. Dit is een onderdeel van onze grote doelstellingen.
Ik heb zojuist verwezen naar onze verplichtingen jegens de buitenwereld. Ik heb daar vanmorgen geen gewag van gemaakt, omdat ik dat al de eerste keer had gedaan. Ik zie dit als twee afleveringen van een enkel hoofdstuk dat wij samen moeten schrijven. Daarom heb ik vanmorgen niet specifiek gesproken over het vraagstuk van de Middellandse Zee. Wel wil ik duidelijk maken dat wij een enorme verantwoordelijkheid hebben jegens de landen van het Middellandse-Zeegebied. Wij zijn namelijk geconfronteerd met een situatie die zowel in sociaal en economisch opzicht, alsook qua organisatie van de overheidsstructuren steeds ingewikkelder, haast onhoudbaar wordt. Ik geloof dat als wij deze taak niet op ons nemen, niemand dat zal doen en daarom kunnen wij daar niet onderuit. Dit zijn de punten die ik aan mijn betoog van zo straks wil toevoegen en waarmee ik heb geantwoord op de bezwaren en de suggesties die u naar voren hebt gebracht. Ik dank u daar overigens voor.
Ik wil afsluiten met een korte opmerking over Kosovo. Hier hebben wij een enorme verplichting. De politieke, sociale en economische wederopbouw van de Balkan zal voor een groot deel, zo niet uitsluitend op de schouders van Europa komen te liggen. Wij moeten hiervoor een institutioneel bestel uitwerken dat de volkeren een gevoel van veiligheid zal geven, hen in staat zal stellen niet alleen een eigen structuur te bewaren, maar ook steeds steviger banden met Europa te leggen en in de toekomst een eigen plaats te veroveren in Europa.
Ik wil u nogmaals van harte bedanken en ik hoop dat wij dit debat op opbouwende wijze kunnen voortzetten.
Applaus

Sindal
Mijnheer de Voorzitter, ik stelde de vraag of de heer Prodi met een "nieuw begin" bedoelde dat er ook een volledig nieuwe Commissie komt, dat er met andere woorden geen oude commissarissen herbenoemd worden. Ik kreeg geen antwoord op deze vraag.

Prodi
Als ik het goed begrepen heb, vraagt u mij of in de nieuwe Commissie ook commissarissen uit de oude Commissie zullen zitten. Niets zou iets dergelijks in de weg staan. Alles hangt af van de bekwaamheid en het moreel en professioneel profiel van de betrokken commissaris. Er is geen enkel verbod wat dat betreft en ik zie ook niet in waarom een dergelijk verbod zou moeten bestaan.

De Voorzitter
Ik dank u, mijnheer Prodi.
Ik deel u mede dat ik overeenkomstig artikel 32 van het Reglement een ontwerpresolutie heb ontvangen.
De stemming vindt woensdag om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter
De heer Ephremidis wil het woord voeren over de Balkan. Vanmiddag zal echter een debat plaatsvinden over Kosovo en dan krijgt hij waarschijnlijk de kans om het woord te voeren.
Wij gaan nu over tot de stemming.

De Voorzitter
Mijnheer Ephremidis, u bent al zo lang lid van het Parlement en u weet dat niemand het woord mag voeren zonder toestemming van de Voorzitter.
De heer Imbeni heeft u het woord niet gegeven.

Stemming
De Voorzitter
Geachte collega's, wij krijgen nu een lange reeks stemmingen en deze hebben iets nieuws. Dit zijn namelijk de eerste stemmingen overeenkomstig het nieuwe Reglement dat wij de vorige vergaderperiode hebben aangenomen.
Wij hebben de stemmingen van vandaag aan een studie onderworpen en vastgesteld dat met de Reglementswijzigingen van de heer Corbett, mevrouw Palacio en ondervoorzitter Gutiérrez Díaz de stemmingen veel gemakkelijker zijn geworden. Ook is verandering gekomen in een aantal oude gewoontes en ik hoop dan ook te mogen rekenen op uw medewerking en goede begrip.

De Voorzitter
Ik wilde het Parlement erop attenderen dat bij aanneming van het verslag van de heer Fayot het besluit, in afwijking van de gebruikelijke procedure, onmiddellijk van kracht zal worden en niet pas vanaf de volgende vergaderperiode. Aldus zal dit besluit reeds van toepassing zijn op de hierna in stemming te brengen ontwerpen.
Voor aanneming van dit verslag is een meerderheid van 314 stemmen vereist.
Het Parlement neemt de resolutie aan

Herman
Mijnheer de Voorzitter, kunt u ons uitleggen waarom we de vorige vergaderperiode genoeg hadden aan een gewone meerderheid om de bijlagen te veranderen, terwijl daar nu een absolute meerderheid voor vereist is?

De Voorzitter
Mijnheer Herman, de bepalingen in de bijlage van het Reglement betreffende de verlening van kwijting zijn niet hetzelfde als de bepalingen in de bijlage van het Reglement betreffende andere stemmingen.
In het eerste geval is een gekwalificeerde meerderheid vereist, in het tweede geval niet.

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, ik had het woord al gevraagd voordat dit amendement in stemming werd gebracht. Ik ben er namelijk niet van overtuigd dat dit amendement ontvankelijk was. We hebben een wijziging in artikel 5 van het Reglement aangenomen waarin staat dat met betrekking tot het al dan niet verlenen van kwijting er geen amendementen mogen worden ingediend op het voorstel voor een besluit over de kwijting. U heeft gezegd dat de wijziging met onmiddellijke ingang van kracht zou zijn. Dit amendement had echter betrekking op de alinea over het voorstel voor een besluit. Wat ik hier wil zeggen is dat als we teksten in de gauwigheid opstellen, er toch een aantal voorzorgsmaatregelen genomen moet worden om te zorgen dat de inhoud van deze teksten wordt nageleefd.

De Voorzitter
Mijnheer Fabre-Aubrespy, u brengt een vraagstuk ter tafel waarover we ons later nog eens moeten buigen. In ieder geval is het desbetreffende amendement niet aangenomen. We zullen dit vraagstuk opnieuw bekijken. Wij zijn niet onfeilbaar. Alleen de paus is onfeilbaar, wij niet. Aangezien dit amendement niet is aangenomen, is er dus geen probleem.
Het Parlement neemt de resolutie aan

Blak, Iversen, Kirsten Jensen en Sindal
Wij stemmen voor de verordening van de Raad, omdat de amendementen van het Parlement in de tekst zijn opgenomen. Dit geldt in het bijzonder voor de afschaffing van de bijlage, die de verkoop van proefdieren voor consumptie toestond. Wij willen graag van de gelegenheid gebruik maken om te onderstrepen dat wij absoluut geen geneesmiddelenresiduen in vlees willen. Dat is een goed principe. Betere meetmethodes mogen geen argument zijn om in de toekomst grenswaarden vast te stellen. Het moet juist een aanmoediging zijn om te blijven streven naar een nulgrens voor geneesmiddelenresiduen in vlees.
Verslag-Teverson (A4-0192/99)
Souchet
De Commissie wil op geen enkele manier het vraagstuk van de sancties regelen. Ook wil ze zich niet met de harmonisatie of rechtvaardige toepassing van deze sancties bezighouden. Wel stelt de Commissie een lijst op van gedragingen die een ernstige inbreuk vormen op de voorschriften die in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid door de Visserijorganisatie voor het noordwestelijk deel van de Atlantische Oceaan (NAFO) zijn vastgesteld.
De lijst geeft een opsomming van de gedragingen die onaanvaardbaar worden geacht: de obstructie van het werk van visserij-inspecteurs; het vervalsen of vernietigen van bewijsstukken; het vissen zonder visvergunning of met een vervalste visvergunning; het vervalsen, verwijderen of verhullen van de naam, de registratiegegevens of het kenteken van het vissersvaartuig; het gebruiken van verboden vistuig of vismethoden; de vangst van een soort waarvoor een vangstverbod is ingesteld of ongeoorloofde visserij in een bepaald gebied; het niet-naleven van de voorschriften betreffende het aan boord houden van visserijproducten; het niet-naleven van de voorschriften en de procedures betreffende het overladen; de vervalsing van de vangstgegevens en andere gegevens; het ingrijpen in het systeem voor positiebepaling van vissersvaartuigen via de satelliet; het opzettelijk niet-naleven van de voorschriften betreffende de melding van de verplaatsingen van vissersvaartuigen via telecommunicatie-apparatuur; het niet-naleven door de kapitein van een vissersvaartuig van een derde land of door zijn vertegenwoordiger, van de voorschriften betreffende de procedure voor het lossen of het overladen van de vangsten en tenslotte het lossen, te koop aanbieden en vervoeren van visserijproducten die niet voldoen aan de geldende handelsnormen, met name die met betrekking tot de minimummaat.
Het doet ons genoegen dat de Commissie deze lijst heeft opgesteld. Controle is immers een van belangrijkste pijlers van het GVB. Namens de Commissie visserij had ik een advies opgesteld over de wijzigingen in verordening 2847/93 betreffende het instellen van een controlestelsel voor het GVB. In dit advies werden amendementen voorgesteld die door het Europees Parlement waren aangenomen. Deze amendementen stellen dat met het oog op de rechtvaardigheid en om het controlestelsel ook als zodanig te doen ervaren, in de gehele Gemeenschap gelijke boetes dienen te worden opgelegd voor vergelijkbare overtredingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid.
Ik betreur het dan ook dat de Commissie deze gelegenheid niet heeft aangegrepen en deze voorstellen van het Europees Parlement niet heeft overgenomen. De vissers hadden deze voorstellen, als ze zouden zijn aangenomen, vast en zeker beschouwd als een stap in de richting van gelijke behandeling. Iedere lidstaat moet verantwoordelijk blijven voor zijn eigen controlerende organen, maar de Commissie moet de toepassing van deze controles coördineren.
Op het moment dat onder de vissers steeds luider stemmen van kritiek op het gemeenschappelijk visserijbeleid opgaan, zouden de voorschriften in ieder geval naar behoren moeten worden nageleefd. Dit is momenteel niet het geval. Wat belangrijker is: er is een algemeen gevoel dat het systeem wordt gekenmerkt door diepgaande en ingebouwde onrechtvaardigheden. Dit heeft weer tot gevolg dat de vissers niet langer bereid zijn volop aan de instandhoudingsmaatregelen mee te werken, wanneer zij zien dat andere vissers zomaar de voorschriften kunnen schenden zonder dat zij daar zwaar voor worden gestraft. Zonder de medewerking van de vissers zijn de meeste instandhoudingsmaatregelen zo goed als zinloos.
Om die redenen moet de Commissie een voorstel indienen inzake vergelijkbare sancties voor vergelijkbare inbreuken. Er moet snel gehandeld worden omdat het probleem zeer dringend is. Voordat het GVB zoals voorzien in 2002 gewijzigd wordt, moeten deze maatregelen zijn genomen.
Verslag-Tatarella (A4-0197/99)
Palm
Om te beginnen zou ik de rapporteur willen bedanken voor zijn goede verslag. Van groot belang zijn vooral de eisen die worden gesteld inzake de overgang naar een nieuwe politieke orde op Oost-Timor.
Nu wij discussiëren over vraagstukken rond democratie en over Indonesië, is het echter van belang om te bedenken dat Indonesië nog een ander land bezet houdt: West-Papoea. Dit gebied werd in 1963 aan Indonesië afgestaan met als eis dat er uiterlijk in 1969 een referendum zou worden gehouden over de toekomst van het land. Er is weliswaar een soort referendum gehouden, maar dat kan niet bepaald democratisch worden genoemd, aangezien alleen de stamhoofden eraan mochten deelnemen. Bovendien blijkt uit rapportages dat het referendum met ondemocratische methoden is uitgevoerd.
De cultuur van West-Papoea sluit totaal niet aan op die van Indonesië. Volgens berekeningen zijn meer dan 100.000 mensen omgekomen in de strijd tussen enerzijds de autochtone bevolking, die grotendeels is bewapend met pijl en boog en met speren, en anderzijds het modern uitgeruste Indonesische leger. Er is melding gemaakt van politieke gevangenen, gebombardeerde dorpen en gebruik van chemische wapens. Duizenden inwoners van West-Papoea zijn gevlucht naar het aangrenzende Papoea-Nieuw-Guinea.
Het is een schandaal dat de wereld niet krachtiger heeft gereageerd op de volkerenmoord die in West-Papoea plaatsvindt. Het gemanipuleerde resultaat van de volksstemming moet nietig worden verklaard, en de bevolking van West-Papoea moet zo snel mogelijk de kans krijgen om beslissingen over haar eigen toekomst te nemen.
verslag-Read (A4-0205/99)
Heinisch
In het verslag van mevrouw Read wordt het belang van de ontwikkeling van een interne markt voor geneesmiddelen duidelijk naar voren gebracht en worden belangrijke structuren voor de toekomstige ontwikkeling van deze sector aangewezen. Er moet een redelijk evenwicht worden gevonden tussen de volksgezondheid en de bevordering van een productieve Europese industrie. In het algemeen zal het noodzakelijk zijn om de afhankelijkheid van nationale vergoedingssystemen te verkleinen en te streven naar meer eigen verantwoordelijkheid. Dit kan leiden tot meer particuliere verzekeringen en/of meer eigen verantwoordelijkheid, wat mogelijkerwijs gepaard zal gaan met een groter volume aan zelfmedicatie. Daardoor wordt de solidariteit geenszins in het gedrang gebracht, maar integendeel behouden en uiteindelijk zelfs versterkt. Het is mijns inziens nauwelijks voorstelbaar dat men op lange termijn bij iedere kleine aandoening een arts bezoekt en een geneesmiddel krijgt voorgeschreven.
Het lijkt me belangrijk om de centrale rol van apothekers en artsen op het gebied van zelfmedicatie te erkennen. Beide beroepsgroepen hebben op dit punt ideeën geformuleerd, en ik verwelkom met name de door de Europese Artsenvereniging uitgegeven brochure over zelfmedicatie, die ook door de Europese Commissie werd ondersteund.
Bijzonder belangrijk voor het functioneren van de interne markt voor geneesmiddelen is het vergunningensysteem. Er zijn de afgelopen jaren talloze inspanningen gedaan om het vergunningensysteem te verbeteren, en zowel de centrale als de decentrale vergunningsprocedure levert thans een belangrijke bijdrage tot de interne markt voor geneesmiddelen. In het algemeen lijkt me een evenwichtige verhouding tussen enerzijds de rol van nationale bureaus en de daaraan verbonden decentrale procedure en anderzijds een adequate centrale structuur bijzonder belangrijk te zijn voor de toekomst.
In het kader van de communautaire subsidies van vorige zomer aan het Europees Bureau voor de Geneesmiddelenbeoordeling hebben de werkzaamheden van de EMEA op het gebied van plantaardige geneesmiddelen sterk de aandacht gekregen. Zoals blijkt uit een recente publicatie heeft een ad hoc werkgroep uitstekend werk verricht en opheldering verschaft over een aantal belangrijke kwesties in verband met deze geneesmiddelen in de Europese Unie.
Verslag-Lannoye (A4-0401/99)
Lulling
Mijnheer de Voorzitter, persoonlijk betreur ik het dat de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming zo snel de compromisamendementen op het verslag van de heer Lannoye betreffende het voorstel voor een richtlijn inzake honing in stemming heeft gebracht. Deze amendementen hebben dit verslag er uiteindelijk niet beter op gemaakt. De compromisamendementen zullen niet het beoogde effect hebben. Ze zullen, met andere woorden, de negatieve gevolgen van de regelgeving voor de Europese consumenten en honingproducenten niet verminderen. Deze regelgeving biedt de Europese kwaliteitshoning immers niet voldoende bescherming tegen geïmporteerde honing. Bovendien is de regelgeving erg fraudegevoelig.
Het was helaas niet meer mogelijk deze compromisamendementen te amenderen. Ik had dit graag willen doen, want ik kan mij alleen achter teksten scharen die de consument de garantie bieden dat hij op eenvoudige wijze onderscheid kan maken tussen enerzijds geïmporteerde honing en anderzijds kwaliteitshoning die in de Gemeenschap geproduceerd is. Ik heb mij daarom van stemming onthouden. De rest van het verslag is overigens niet slecht. De aanduiding "geïmporteerde honing" had trouwens ook moeten gelden voor honingmelanges waarvan een gedeelte van buiten de Gemeenschap komt.
Ik wil tenslotte aangeven dat het verbeteren van de productie en het op de markt brengen van honing onderdeel was van mijn verslag over een ad hoc verordening. Deze verbetering is alleen mogelijk als de kwaliteit, controle en etikettering van honing aan hoge eisen voldoen. In dit kader betreur ik het dat we maar 15 van de gevraagde 65 miljoen euro toegewezen hebben gekregen. Ik vind het jammer dat de Commissie en de Raad niet het advies van het Parlement hebben opgevolgd. Dit Parlement heeft mijn twee verslagen over de situatie omtrent de bijenteelt en de verbetering van de productie, en het op de markt brengen van honing met eenparigheid van stemmen aangenomen. Wellicht wordt er in de loop van de volgende zittingsperiode beter naar ons geluisterd, want mijn strijd voor de Europese honingproducenten en hun hoogwaardige producten zal onverminderd doorgaan, of dit nu binnen of buiten dit Parlement zal zijn.

De Voorzitter
Mevrouw Lulling, aangezien dit een van onze laatste vergaderingen is, heb ik u twee keer zoveel spreektijd gegeven als waar u recht op had. Ik kan deze toch al niet grote privileges niet weigeren aan collega's die het gezicht van dit Parlement hebben bepaald.

Andersson, Hulthén, Lööw, Palm, Sandberg-Fries, Theorin en Wibe
Wij betreuren het dat deze richtlijn, die tot doel heeft gemeenschappelijke inhoudelijke regels in te voeren, voor de Zweedse markt duidelijke nadelen heeft, speciaal voor jam. De Zweedse jam kent van oudsher een andere samenstelling dan de jam elders in Europa (meer vruchten, minder suiker). Het thans aangenomen voorstel betekent dat jam met een veel hoger suikergehalte de Zweedse markt zal gaan domineren, hetgeen wij betreuren.
Wij hebben daarom besloten niet aan het besluit in dezen mee te werken. Verder zijn wij van mening dat besluiten over dit soort producten wellicht beter in ander verband kunnen worden genomen dan door een toch al zwaar belast Europees Parlement.

Cars
Omdat uniforme EU-definities van jam en marmelade volgens mij niet nodig zijn, vond ik het niet nodig om mijn steun te geven aan het verslag-Lannoye.

Ryynänen en Thors
Tot onze spijt stellen wij vast dat in dit verslag niet wordt vastgelegd dat het land van oorsprong van de honing vermeld moet staan op de pallet, en dat de regels inzake de oorsprong van de honing onbevredigend zijn. Wij hopen deze gebreken te kunnen herstellen wanneer de levensmiddelenwetgeving horizontaal wordt bijgesteld.
Verslag-Wijsenbeek (A4-0210/99)
Féret
De Belgische justitie is weer eens verkeerd bezig. Er zijn vele gevallen van wat de Belgische autoriteiten voorzichtig het "slechte functioneren van justitie" noemen. Denk maar aan de moorden in Waals-Brabant, de moord op een socialistische minister, het slecht geleide onderzoek dat was ingesteld om Julie, Mélissa, An en Eefje terug te vinden en de zaak van Lubna Benaïssa, die het slachtoffer was van het onvermogen van Benoît Dejemeppe, de Brusselse procureur des Konings. Bij deze laatste zaak werd zelfs helemaal geen onderzoek ingesteld.
In januari 1995 heeft een van mijn parlementaire medewerkers, van wie ik weigerde het contract te verlengen, een aanklacht tegen mij ingediend wegens inbreuk op de sociale wetgeving. Naar deze zaak is nooit een vooronderzoek gedaan.
Een eenvoudig administratief onderzoek zou niet alleen hebben uitgewezen dat ik aan mijn verplichtingen aan de RSZ voldaan heb, maar ook dat de eerste storting van meer dan 200.000 Belgische franken nooit door dit orgaan in de boekhouding is opgenomen en dus moet worden teruggestort. Meer dan vier jaar nadat deze klacht is ingediend wil het parket van Brussel, dat mij hardnekkig op mijn huid zit, mij voor de correctionele rechtbank dagen. Dit gebeurt juist nu het proces over Agusta Dassault van start gaat en de verkiezingscampagne in volle gang is. De Commissie Reglement, geloofsbrieven en immuniteiten heeft wel gemerkt dat het hier om een actie gaat die erop is gericht mij schade te berokkenen. Ze spreekt immers over "ernstige twijfel over de motivatie van de vervolging" en stelt het "fumus persecutionis" aan de kaak waarvan ik klaarblijkelijk het slachtoffer ben.
Nogmaals ondergaat België de vernederingen van haar slecht functionerende justitie. Dit keer gaat het om het onhandige, ziekelijke en koppige optreden van de Brusselse procureur des Konings. Ik zal op zijn aftreden aandringen. Dit aftreden wordt overigens al door een enquêtecommissie van het federale Belgische Parlement wenselijk geacht.
Verslag-Fayot (A4-0216/99)
Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, ik heb me bij de eindstemming over het verslag van de heer Fayot over de wijziging van bijlage V van het Reglement van stemming onthouden. Ik denk namelijk dat de bepalingen die zijn aangenomen slechts een tijdelijke oplossing bieden. Ze moeten immers een antwoord bieden op het vraagstuk van de begroting 1996. Het is een slechte zaak dat algemene teksten gewijzigd worden om een specifiek probleem op te lossen. Staat u mij toe twee duidelijke vragen te stellen.
De eerste opmerking heeft betrekking op het betoog van de heer Herman van zojuist, waarin hij verwees naar uw besluit veranderingen in bijlage V van het Reglement uitsluitend door een absolute meerderheid van de leden van het Parlement te laten aannemen. Deze gang van zaken is conform het Verdrag en is dus juist. In het Verdrag staat immers dat veranderingen in het Reglement uitsluitend door een absolute meerderheid van de leden kunnen worden aangenomen. Zo had er ook, mijnheer de Voorzitter, een absolute meerderheid moeten instemmen met de wijzigingen in de bijlage inzake de bevoegdheden van de parlementaire commissies. Over deze kwestie is in de vorige vergaderperiode gestemd. Ik richt me tot u, mijnheer de Voorzitter, maar ik bedoel natuurlijk het Voorzitterschap in het algemeen. Deze bijlagen verschillen immers niet wezenlijk van elkaar. De teksten zijn gemakshalve in de bijlagen van het Reglement gezet omdat ze in het Reglement zelf teveel plaats zouden innemen. Maar in beide gevallen gaat het om belangrijke bepalingen die daarom onder dezelfde voorwaarden moeten worden aangenomen als de teksten uit het Reglement zelf.
Ik wil graag nog een tweede opmerking maken. Met ons besluit zijn de bepalingen in de tekst onmiddellijk van kracht, maar de amendementen van de commissie zijn nog niet eens aangenomen. We hebben dus over het verslag-Elles gestemd zonder te weten waarover we precies gestemd hebben. Ik wil aangeven dat we voortaan, als we een snelle toepassing van bepalingen willen, tenminste een dag de tijd moeten krijgen om de definitief aangenomen tekst te bestuderen, zodat we niet over een verslag stemmen waarvan we de inhoud niet precies kennen. In het Reglement staat dat bepalingen sneller mogen worden toegepast dan normaal - dat wil zeggen na de volgende vergaderperiode - maar een onmiddellijke toepassing lijkt me niet wenselijk.

De Voorzitter
Mijnheer Fabre-Aubrespy, ik wil u mijn mening niet onthouden. Ik heb dit Parlement tot twee keer toe laten weten dat, als het hiertoe zou besluiten, deze nieuwe bepalingen onmiddellijk in werking zouden treden. De leden zijn dus tot twee keer toe gewaarschuwd. Ik denk daarom dat ze goed weten waarvoor ze precies gestemd hebben.
Uw tweede opmerking had u moeten maken voordat de verduidelijkingen in dit nieuwe Reglement waren aangebracht. De situatie lijkt me nu niet meer ondoorzichtig. Maar we kunnen er natuurlijk nog altijd over van gedachten wisselen.
Verslag-Thyssen (A4-0207/99)
Lukas
Ik heb amendement 4 verworpen. Ik had kunnen instemmen met dit amendement, indien het zou luiden als volgt:
" De Raad kan eenparig besluiten om bij wijze van uitzondering een beslissing bij gekwalificeerde meerderheid toe te staan, waardoor een lidstaat op voorstel van de Commissie..."

Souchet
Naar aanleiding van de Raad van Wenen van 11 en 12 december jongstleden, heeft de Commissie het Europees Parlement een voorstel voorgelegd tot wijziging van richtlijn 77/388/EEG inzake de mogelijkheid, bij wijze van experiment, op zeer arbeidsintensieve diensten een verlaagd BTW-tarief toe te passen.
In dit voorstel tot wijziging heeft de Commissie in artikel 28 van de richtlijn een nieuw lid opgenomen, namelijk lid 6. Hierin staat dat de Raad met eenparigheid van stemmen op voorstel van de Commissie een lidstaat desgewenst toestemming kan geven, gedurende de periode van 1 januari 2000 tot en met 31 december 2002, verlaagde tarieven toe te passen op sommige zeer arbeidsintensieve plaatselijke diensten die aan duidelijk omschreven voorwaarden voldoen.
De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten heeft meerdere malen bevestigd dat ze ervan overtuigd is dat er een directe band bestaat tussen de verlaging van het BTW-tarief en de verbetering van de werkgelegenheid. Dit voorstel tot wijziging van de richtlijn gaat dus de goede kant op, omdat het de lidstaten een goede mogelijkheid biedt waarvan ze vrijwel alle zeker gebruik zullen maken.
De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten heeft echter tegen amendement 4 van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid gestemd, dat uiteindelijk met 423 stemmen voor en 61 stemmen tegen is aangenomen. In dit amendement staat dat de Raad niet met eenparigheid maar met gekwalificeerde meerderheid van stemmen besluiten moet nemen. Conform het Verdrag behoren evenwel alle fiscale bepalingen inzake het communautaire recht met eenparigheid van stemmen door de Raad te worden aangenomen. Nogmaals proberen de eurofederalisten de Raad een van zijn prerogatieven te ontnemen en deze aan de Commissie over te dragen. Als er over fiscale bepalingen met gekwalificeerde meerderheid gestemd kan worden, zoals een overgrote meerderheid van de Europese afgevaardigden wil, betekent dit dat de lidstaten een belangrijk gedeelte van hun nationale soevereiniteit moeten prijsgeven. De lidstaten zouden zo een groot deel van hun bevoegdheden om belastingen vast te stellen en te innen, verliezen.
We weten allen dat het Parlement geregeld heeft laten blijken dat het geporteerd is van de introductie van een Europese belasting. Het Parlement heeft zich achter deze tekst geschaard, die de lidstaten de mogelijkheid biedt hun belastingen te verminderen. Het Parlement probeert naar aanleiding van dit verslag heimelijk de rechtsgrondslag van de Verdragen te veranderen door de procedure voor het aannemen van fiscale voorstellen van de Commissie binnen de Raad te wijzigen.

Hory
Mijnheer de Voorzitter, het spijt me maar ik wil graag nu nog een opmerking maken over de notulen van de zitting van gisteren. Ik heb namelijk zojuist ontdekt dat ik als afwezig genoteerd sta, terwijl ik wel degelijk hier aanwezig was. Ik heb niet via het elektronische systeem mijn stem uitgebracht en kan mijn aanwezigheid dus niet formeel bewijzen. Er bestond echter onenigheid over de vraag of mijn ontwerpresolutie al dan niet op de lijst met spoedeisende zaken vermeld moest worden. Ik heb het woord gevraagd om aan te geven dat ik hier voorstander van was. Mevrouw von Wogau en de heer Priestley hebben dit opgemerkt. Helaas, mijnheer de Voorzitter, werd mij het woord niet gegund, maar ik was wel degelijk in dit Parlement aanwezig.

De Voorzitter
Dat komt in orde. Ik zal er rekening mee houden.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, er hangt een donkere wolk boven de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van het volgend jaar en deze domper was door de officiële deskundigen niet voorzien: de groei in Europa neemt met ongeveer 2 % af terwijl de werkloosheid voor heel Europa op het hoge niveau van ongeveer 10 % blijft steken. In de Verenigde Staten daarentegen is er sprake van meer dan een verdubbeling van de groei, terwijl de werkloosheid twee keer zo snel daalt. Een logisch gevolg hiervan is dat de euro sinds zijn inwerkingtreding begin dit jaar ten opzichte van de dollar terrein heeft moeten prijsgeven.
Deze situatie staat natuurlijk in schril contrast met de belofte dat de monetaire eenwording in Europa zou zorgen voor groei en werkgelegenheid. Zeker, men zal zeggen dat de euro juridisch gezien nog maar vier maanden van kracht is en dat het nog te vroeg is om definitieve conclusies te trekken. Dit argument snijdt echter geen hout, want de vaste wisselkoersen tussen de Europese munteenheden zijn al op 1 mei 1998 vastgesteld, dus net een jaar geleden, en de doelstelling van een rigide koppelingsmechanisme bestaat al meerdere jaren. De euro en het Europese beleid hebben dus wel degelijk bijgedragen aan de malaise.
Het verbaast ons met name dat de groei in de lidstaten in het hart van euroland - dat zijn de nettobetalers aan de structuurfondsen - zwakker is dan de groei in de meer perifere lidstaten en de landen die het meest profiteren van de Europese subsidies. We kunnen ons dus meer in het algemeen afvragen of de verzwakking van het centrum geen negatieve gevolgen heeft voor Europa als geheel en of de matige economische groei, die door toedoen van Brussel afgezwakt is, niet tot een zwakkere euro leidt.
De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten wil dat de groei in Europa weer toeneemt. Hiertoe moeten allereerst de verplichte afdrachten voor de structuurfondsen verminderd worden. Verder moeten de verplichtingen die in het kader van de euro zijn opgelegd, verdwijnen. Wij denken dat er weer sprake moet zijn van enige monetaire flexibiliteit en dat de koers van de euro moet worden aangepast aan de specifieke situatie van de lidstaten. Dit kan als we de nationale munten na 1 januari 2002 naast de euro laten voortbestaan. De euro zou dus slechts de status moeten krijgen van een extra gezamenlijk betaalmiddel.

Martin, David
 Ik wil hierbij mijn steun uitspreken voor het verslag-Fourçans over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Gemeenschap.
Het verslag benadrukt terecht de noodzaak van nauwere coördinatie tussen de globale richtsnoeren van het economisch beleid en die van het werkgelegenheidsbeleid. Daarbij moet rekening gehouden worden met de noodzaak van een coherente strategie voor werkgelegenheid, groei, stabiliteit en economische hervormingen, alsmede voor verbeterde werkwijzen wat betreft inhoud, timing en de betrekkingen tussen de bevoegde commissies van de Raad.
De rapporteur heeft ook mijn steun als hij vraagt om openbare of privé-investeringen teneinde een moderne vervoers- en communicatie-infrastructuur in de Gemeenschap te kunnen verwezenlijken. Ook steun ik zijn verzoek aan de Commissie en de Raad om een gepast financieringsmechanisme te vinden - zoals, bijvoorbeeld, een uitgebreidere rol voor de Europese Investeringsbank.

Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Wij hebben tegen het verslag gestemd, om de volgende redenen:
1.De idee van een gemeenschappelijk economisch beleid is principieel verkeerd. Vanwege de uiteenlopende economische structuren van de lidstaten is er een beleid nodig dat van land tot land verschilt en dat gevarieerd is. Een reële convergentie vereist een uiteenlopend beleid. Een formele convergentie daarentegen leidt tot disharmonie in de beleidsresultaten.2.Een uniform economisch beleid, gestuurd door de Unie, is een ernstige ingreep in de nationale zelfstandigheid en een inbreuk op de bevoegdheid van de nationale parlementen. Het prerogatief van deze parlementen is een onmisbaar deel van de democratie.3.Het in het verslag (en in het desbetreffende betoog) bepleite beleid geeft blijk van een eenzijdige theoretische gedachtegang en een speciale economische theorie. Die theorie is strijdig met een groot deel van de zienswijze en waarnemingen van de moderne economische wetenschap.
Mendes Bota
Laten we eerst even orde op zaken stellen. De in de winter opgestelde vooruitzichten voor de economische groei in de Unie werden in de lente teruggeschroefd. Er is echter geen reden tot paniek of euroscepticisme. Er is geen sprake van crisis noch van economische recessie. Men spreekt van een vertraging van de groei. Wim Duisenberg zei enkele dagen geleden nog dat de huidige wisselkoers tussen de euro en de dollar het gevolg is van een sterke dollar, niet van een zwakke euro. Deze situatie is hoofdzakelijk te wijten aan het feit dat de economische groei in de eurozone sterk verschilt van die van de Verenigde Staten. De VS bevinden zich momenteel namelijk in een uitzonderlijke situatie daar hun economie reeds sinds negen opeenvolgende jaren in de lift zit. Deze buitengewone groei is te danken aan de impulsen die uitgaan van de consument, de privé-investeringen en de kapitaalmarkten. Dit neemt echter niet weg dat in het tweede trimester tekenen van verzwakking zijn waargenomen. Een privé-verbruik dat veel te sterk afhankelijk is van de aandelenmarkt. Een tekort op de handelsbalans dat niet te stuiten is. Een restrictiever monetair beleid, zoals blijkt uit de recente stijging van de rente op lange termijn.
De Europese economie daarentegen vertoont in het tweede semester van 1999 tekenen van herstel. De devaluatie van de euro zorgde voor een toename van de externe vraag. Het vertrek van Lafontaine sterkte het vertrouwen van de Duitse ondernemers.
Bovendien is het een feit dat de komst van de euro een gunstig klimaat voor de economische groei heeft geschapen. Ik denk dan onder meer aan de verdwijning van de wisselkoersrisico's voor de bedrijven, de daling van de rente tot het laagste niveau van de eeuw, de intensivering van de handelsverrichtingen binnen de Unie en een betere coördinatie tussen het economisch en monetair beleid van de verschillende lidstaten.
De grootste uitdaging die Europa op dit moment te wachten staat, is de ontwikkeling van een nieuwe policy mix die het scheppen van stabiele arbeidsplaatsen koppelt aan een bestendige en duurzame economische groei. Er dient met name een Europees pact inzake groei en werkgelegenheid tot stand te komen waarbij de sociale partners ten volle moeten worden betrokken en de lidstaten de nodige politieke wil moeten tonen om de gewenste structurele hervormingen aan te brengen, een op Europese leest geschoeide informatiemaatschappij tot stand te brengen en verwoed te zoeken naar oplossingen voor een verregaande belastingharmonisatie.
Staat u mij toe in verband hiermee een uitspraak uit de toelichting van het verslag-Fourçans recht te zetten. Daarin wordt namelijk beweerd dat "men moet vaststellen dat de landen met de laagste werkloosheid de landen zijn die al jaren aan deze hervormingen werken" . Deze zogenaamde vaststelling strookt niet met de waarheid! Portugal bijvoorbeeld heeft een van de laagste werkloosheidscijfers van Europa, maar men heeft daar tot dusver niet de politieke moed gehad om ook maar enige structurele hervorming in de gezondheidssector, het onderwijs, de sociale zekerheid of het belastingsysteem te verwezenlijken.
Zoals de Commissie in haar aanbeveling terecht opmerkt, is er geen markt voor risico- en innovatiekapitaal.
Het voorgestelde stabiliteits- en convergentiepact steunt zoals in andere landen op irreële en veel te optimistische vooronderstellingen. Dit belet dat de begrotingstekorten worden weggewerkt en staat derhalve de sanering van de overheidsfinanciën in de weg.
Verslag-Menrad (A4-0239/99)
Wolf
Het verslag-Menrad - in zoverre komt het goed uit dat de heer Berthu zo-even uitvoerig is ingegaan op de economisch-politieke situatie - is een poging om het Europees werkgelegenheidsbeleid nogmaals door te lichten voordat het Europees werkgelegenheidspact in Keulen zeker zal worden afgesloten. Het grote drama is evenwel dat we hier niet uit kunnen afleiden of er een wezenlijk andere inhoud wordt gegeven aan deze nieuwe samenwerkingsvorm. De richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid zijn nog steeds die van Luxemburg, en nog steeds even dubbelzinnig. De nieuwe hoofdlijnen van het economisch beleid worden echter gekenmerkt door een uitgesproken besluiteloosheid en onduidelijkheid, wat erop neerkomt dat men gewoon doorgaat met een beleid dat met het oog op de zich opstapelende problemen buitengewoon inefficiënt is. De markthervormingen, die het derde element uitmaken, bestaan nog steeds uit een onduidelijke mengeling van dereguleringsvoorstellen en definities van noodzakelijke randvoorwaarden voor een eerlijke concurrentie in de interne markt.
Hoezeer we ook kunnen toejuichen dat de Europese Unie op het punt staat om als het ware de basis te leggen voor een Europees poldermodel in het economisch en werkgelegenheidsbeleid, we moeten erop toezien dat deze constructie in overeenstemming blijft met de hoofddoelstelling, namelijk de wijziging van het economisch beleid, en wel in de richting van een economisch beleid waarin duurzame en zinvolle werkgelegenheid daadwerkelijk centraal staat, de herverdeling van de arbeid opnieuw een belangrijk thema vormt en de noodzakelijke taken in verband met duurzame ontwikkeling, het nakomen van de Rio-verplichtingen, de solidariteit in de betrekkingen met en de stabilisatie van Europese buurlanden opnieuw centraal komen te staan in het Europees beleid. Want we kunnen niet toestaan dat het economisch beleid wordt opgevat als een soort optelsom van bedrijfsbelangen van grote ondernemingen, zoals de laatste twintig jaar is gebeurd, met de bekende en zichtbare slechte resultaten waar heel Europa vandaag onder lijdt.

Andersson, Hulthén, Sandberg-Fries en Theorin
De Europese Raad in Wenen heeft gepleit voor een groei- en werkgelegenheidsbeleid dat zowel macro-economische als werkgelegenheidspolitieke aspecten heeft. Wij vinden dat de huidige hoge werkloosheid het Europese welvaartsmodel bedreigt. Dat miljoenen mensen jarenlang werkloos zijn, is schadelijk voor het geloof in de maatschappij en de democratie.
Het verslag-Menrad over de bijdrage van het Europees Parlement aan het Europees werkgelegenheidspact is een belangrijke bijdrage aan de versterking van de werkgelegenheid in Europa. Wij juichen dit verslag dan ook toe, al maken wij op enkele punten een voorbehoud. In het verslag wordt gepleit voor steun aan een onderzoek naar een eventuele overeenkomst tussen de sociale partners inzake een minimumloon. Wij vinden dit niet de manier om onder andere sociale dumping tegen te gaan; wij vinden dat de aandacht daarentegen moet uitgaan naar andere maatregelen, zoals minimumregels op arbeidsrechtelijk gebied.
In het verslag wordt verder een aantal eisen geformuleerd, onder andere inzake belastingverlaging voor inkomsten en investeringen van bedrijven, en inzake verlaging van de werkgeversbijdragen. Daar zijn wij in beginsel niet op tegen, integendeel, wij vinden een goed ondernemingsklimaat juist heel belangrijk, maar wij vinden dat dit nationale aangelegenheden zijn en dat iedere lidstaat zelf zijn standpunt in dezen moet bepalen.

Blak, Iversen, Kirsten Jensen en Sindal
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslag over het Europees werkgelegenheidspact. Wij vinden het positief dat de werkgelegenheid in het economisch beleid prioriteit krijgt en zijn daarom fervente voorstanders van het werkgelegenheidspact.
Er zijn echter enkele punten in het verslag die wij niet kunnen steunen. Er wordt gepleit voor de invoering van een bij cao vastgelegd minimumloon op Europees niveau. Wij vinden dit geen goed idee. Loonkwesties zijn geen Europese aangelegenheden. Voorts wordt er gepleit voor een harmonisatie van de vennootschapsbelasting. Ook tegen dit voorstel zijn wij gekant. Wij zijn daarentegen wel voorstander van een gemeenschappelijk minimumniveau voor bedrijfsbelasting op Europees niveau.

Martin, David
 Een oplossing voor het probleem van de werkeloosheid vormt op dit ogenblik de grootste uitdaging voor de Europese Unie. Het is onaanvaardbaar dat 18 miljoen Europeanen niet in staat zijn om een baan te vinden.
Het Europese werkgelegenheidspact op zich kan dit probleem niet oplossen. Maar het kan wel een bijdrage leveren, en gelukkig bestaat het besef bij de lidstaten dat er meer met samenwerking bereikt kan worden dan wanneer ieder land op zichzelf handelt.
Ik ben met name ingenomen met het feit dat de rapporteur stelt dat prioriteit gegeven moet worden aan kleine en middelgrote ondernemingen, aan versterking van onderzoek en ontwikkeling, stimulering van milieubeschermende maatregelen, het betrekken van de sociale economie, verbeteringen in onderwijs en opleiding, en het bevorderen van de sociale integratie.
De rapporteur is niet meer dan realistisch wanneer hij stelt dat "speciale werkgelegenheidsprogramma's voor specifieke groepen (jongeren, vrouwen, langdurig werklozen, minder validen) niet voor het grootste gedeelte op EU-niveau gefinancierd kunnen worden" . Maar ik hoop niettemin dat de Unie zich ertoe zal verbinden deze groepen te steunen.
Ik stem voor dit verslag en vertrouw erop dat de Raad van Keulen de inhoud ervan serieus in beschouwing zal nemen.

Skinner
 De Labourafgevaardigden in het Europees Parlement zijn van mening dat de volgende paragrafen in het bovengenoemde verslag onder het subsidiariteitsbeginsel vallen:
paragraaf 13 - Europees minimumloon; -paragraaf 14 - Convergentie vennootschapsbelasting.
Theonas
Toen aan het Verdrag van Amsterdam een speciaal hoofdstuk werd toegevoegd over de werkgelegenheid en een begin werd gemaakt met de zogenaamde procedure van Luxemburg, was het feest. Men dacht dat daarmee eindelijk korte metten zou kunnen worden gemaakt met de werkloosheid. Helaas is het nooit verder dan een feest gekomen. Men gaat nu een Europees werkgelegenheidspact aannemen en geeft aldus in feite toe dat deze instrumenten zijn mislukt.
De EU en de lidstaten hebben natuurlijk geen enkele les geleerd uit het tot nu toe gevoerde beleid op macro-economisch en sociaal vlak. Een evaluatie van de economische en sociale situatie laat zien dat er van verbetering van de werkgelegenheid en van vermindering van de werkloosheid geen sprake is. Integendeel, de verdeling van de werkloosheid is zelfs officieel het belangrijkste beleidsdoel geworden. Het is geen toeval dat de landen die van de EU een pluim krijgen op dit gebied, juist de landen zijn die de arbeidsmarkt aan algemene hervormingen hebben onderworpen en meer ruimte hebben gemaakt voor deeltijdwerk en andere vormen van flexibele werkgelegenheid.
Ons zijn nu nieuwe initiatieven in het kader van dit beleid ter ore gekomen. Daar zijn wij uiterst ongerust over. In de pers zijn berichten verschenen over de inhoud van het Europees werkgelegenheidspact. Deze laten er geen enkele twijfel over bestaan dat het huidige beleid gewoon wordt voortgezet en de vereisten daarvan zelfs worden aangescherpt. Men heeft het doel van de volledige werkgelegenheid over boord gegooid. De band tussen de procedure voor de globale economische richtsnoeren en de procedure voor de richtsnoeren voor de werkgelegenheid wordt aangehaald. Op die manier wil men de loonmaatregelen en meer in het algemeen het sociaal beleid in de wurggreep van de convergentiecriteria van het Stabiliteitspact te nemen. Men wil met de invoering en de versterking van het "multilateraal toezicht" op het sociaal beleid de nationale regeringen beletten andere maatregelen te nemen dan Brussel voorschrijft. Met andere woorden, in de praktijk gaat men zelfs nog verder dan de Verdragen en onderwerpt men het loonbeleid, en meer in het algemeen het sociaal beleid in feite aan de controle van Brussel.
Wij zijn vierkant tegen dergelijk plannen. Wij weigeren de poging tot onderwerping van de vakbondbeweging te zien als een "sociale dialoog" in de ware zin van het woord. Als men de activiteiten van de vakbondbeweging in de boeien slaat van de van te voren beklonken financiële en, meer in het algemeen, macro-economische besluiten overeenkomstig het Stabiliteitspact, kan men niet anders dan van onderwerping spreken. Dat betekent namelijk een ontaarding van de collectieve arbeidsovereenkomsten en een miskenning van de betekenis van goede machtsverhoudingen bij de vaststelling van de cao's. Dat zal de vakbonden uiteindelijk tot eenvoudige beheerders en uitvoerders van de regeringsbesluiten maken.
Wij zijn uiterst ongerust. Hoe meer de lonen en de rechten van de werknemers worden aangetast, des te sterker de druk zal worden om nog meer hervormingen door te voeren. Men begint nu zelfs al te tornen aan de harde kern van het arbeidsrecht. De werknemers weten uit ervaring dat zij bij dergelijke handelwijzen aan het kortste eind trekken. Zij zien dat het geplande Europese werkgelegenheidspact en het EU-beleid - zoals dit tot uiting komt in de verslagen van de Commissie over de zogenaamde economische hervorming en in de steeds groter wordende loslippigheid van de regeringsvertegenwoordigers - slechts tot doel hebben de flexibiliteit op de arbeidsmarkt te verhogen, het socialezekerheidsstelsel te ondermijnen, de belastingdruk voor de werknemers te verhogen en de belastingdruk op de factor arbeid voor de werknemers te verlichten. De werknemers weten heel goed dat men met het economische en monetaire beleid het welzijn van de cijfers beoogt en de begrotingsuitgaven hoe dan ook wil verminderen. Zij weten echter ook dat daarvoor "inzetbare en soepele" werknemers nodig zijn. Zij weten dat bij de beknotting van hun rechten het einde nog lang niet in zicht is. De enige manier om deze ontwikkelingen tegen te houden, is een vastberaden strijd, een vastberaden poging tot omverwerping van dit beleid, tot uitwerking van een ander beleid, van een beleid voor stabiele en volledige werkgelegenheid, tot verruiming en niet inperking van hun rechten. De enige oplossing is een beleid dat de mens en zijn behoeften in het middelpunt plaatst, dat ontwikkeling en productie-investeringen beoogt en dus zowel de belangen van de arbeid als die van de productie dient.
In het verslag van de commissie sociale zaken wordt instemming betuigd met de pogingen tot meer flexibiliteit op de arbeidsmarkt en met de bevordering van de aangekondigde hervormingen. Daarin wordt gevraagd om afschaffing van rigide arbeidsmarktregelingen, om vermindering van premies, verlaging van indirecte arbeidskosten en bevordering van soepele werktijden. Daarom zullen wij tegen dit verslag stemmen.
Verslag-Elles (A4-0196/99)
Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten feliciteren met het feit dat ze op dit moment het best in dit Parlement vertegenwoordigd is. Ze kunnen dus goed luisteren naar wat ik te zeggen heb, want ik ben het zowaar gedeeltelijk met de heer Fabre-Aubrespy eens. We zien wel vaker dat bepalingen in dit Parlement versneld worden toegepast, maar een onmiddellijke toepassing, dat wil zeggen binnen een minuut, van een handeling die nog in de notulen moet worden opgenomen, is een geheel nieuw verschijnsel. De stemming over het verslag-Elles is op deze wijze verlopen.
Vandaag wil ik mijn standpunt, dat ik in mijn betoog van gisteren al heb uiteengezet, nog eens benadrukken. Ik ben overigens blij dat ik hier voor een klein Franstalig publiek spreek. Ik zeg wel "klein" , maar ik bedoel eigenlijk "groot" , want de Franstaligen zijn momenteel in deze zaal de best vertegenwoordigde groep. Mijn collega's weten goed dat een Franse links georiënteerde politicus ooit heeft gezegd: "U heeft vanuit juridisch oogpunt ongelijk, want u bent politiek gezien een minderheid" . Het was overigens een van onze collega's die dit gezegd heeft. Met uw instemming heeft de heer Elles het standpunt doorgedrukt volgens welke je, vanaf het moment dat je een meerderheid vormt, geen rekening meer hoeft te houden met de regels, verordeningen, enzovoort.
We hebben dus voor een tekst gestemd waartegen ik me uit alle kracht verzet heb. Ik zal me niet neerleggen bij deze gang van zaken, en deze zaak overal aanhangig maken, zowel hier als bij het Hof van Justitie. Ik kan niet accepteren dat ik lid ben van een Parlement dat stemt voor wat fout is, en dat juridisch gezien fouten maakt, fouten voorschrijft en gebruik maakt van fouten. We hebben een tekst aangenomen die in de strikte zin des woords verkeerd is. We hadden aangegeven dat we de Commissie geen kwijting zouden verlenen, maar nu verandert dit weer. Dit is dus mijn standpunt en de reden waarom ik tegen dit verslag gestemd heb. Ik zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat de rechtsstaat de norm blijft, ondanks de heer Elles en alle anderen. Ik zal proberen ervoor te zorgen dat deze linkse concepten van vroeger niet de overhand krijgen. De rule of law is naar mijn mening onlosmakelijk verbonden met de democratie.

De Voorzitter
U weet natuurlijk net zo goed als wij dat dit Parlement in al zijn wijsheid beslissingen neemt. Ik wil dit punt niet ter discussie stellen. Het Parlement besluit altijd in grote wijsheid, en dat is dat.

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, ik ga niet in op de opmerkingen die u zojuist over mijn betoog maakte. Ik zal uitleggen waarom wij ons achter het verslag-Elles geschaard hebben. Met name lid 1 heeft ons ertoe bewogen voor dit verslag te stemmen. U kunt gerust blijven zitten hoor, mijnheer Dell'Alba. Blijft u nog even. Lid 1 was voor ons dus de belangrijkste reden om dit verslag te steunen, niet zozeer omdat dit lid de werkelijkheid weergeeft, maar omdat het, in onze ogen, een zeer duidelijke politieke betekenis heeft.
Voor de eerste keer heeft het merendeel van de EP-leden heel duidelijk gemaakt dat de Commissie onmogelijk kwijting kan worden verleend voor de begroting van 1996. Voor de eerste keer staat op papier dat deze kwijting geweigerd wordt. Op 17 december jongstleden hebben we een voorstel voor het verlenen van kwijting verworpen. Dit voorstel was door de socialistische fractie ingediend en met een zeer kleine meerderheid binnen de Commissie begrotingscontrole goedgekeurd. Ook wij hadden tegen dit voorstel gestemd en in de bijlage van ons verslag hadden we de redenen opgenoemd waarom er van kwijting geen sprake mocht zijn. Om deze redenen hadden we ons tegen de Commissie uitgesproken en wij zijn van mening dat ook de meerderheid van dit Parlement toen het vertrouwen in de Commissie had moeten opzeggen, zoals wijzelf hadden voorgesteld.
Vandaag hebben we veel onzin over lid 1 moeten aanhoren. Verder heeft de socialistische fractie een idioot amendement ingediend waarin ze voorstelde dit lid te schappen. Ik denk dat dit amendement laat zien hoe hypocriet de socialistische fractie zich sinds 17 december heeft opgesteld met betrekking tot dit vraagstuk. In feite stelde deze fractie voor het weigeren van de kwijting ongedaan te maken. Ze wilde het commentaar van 17 december niet in de bijlage van ons verslag laten opnemen. Als we het amendement van de socialistische fractie hadden aangenomen, waar 212 van onze collega's zich helaas voor hebben uitgesproken, dan zou de kwijting niet geweigerd zijn en zou dit commentaar, dat tot de veroordeling van de Commissie heeft geleid, geen juridische waarde hebben gehad. Ik wil dit nogmaals benadrukken. Het doet me daarom genoegen dat dit verslag-Elles is aangenomen.

Deprez
De debatten over de weigering van het Parlement de Commissie kwijting te verlenen voor de begroting 1996 van de Europese Gemeenschappen, hebben tot de politieke gevolgen geleid die u allen kent.
Voor de eerste keer in haar bestaan moest de gehele Commissie aftreden omdat de bewijzen over haar slechte beheer zich opstapelden. Er zou nog veel over dit vraagstuk kunnen worden gezegd of herhaald. Ik denk dat de Raad en het Parlement in zekere zin gedeeltelijk verantwoordelijk zijn voor deze crisis.
De Europese Unie moest de laatste jaren aan nieuwe uitdagingen het hoofd bieden. De val van de muur en de internationalisering van de economie waren hier in hoge mate verantwoordelijk voor. De Raad en het Parlement hebben de werkbelasting van de Commissie zonder aarzelen en onophoudelijk opgeschroefd, maar zorgden er niet voor dat de Commissie meer middelen in handen kreeg. Zo beschikte deze instelling bijvoorbeeld niet over voldoende personeel.
Het volgende Parlement en de volgende Commissie moeten zich maar eens over dit vraagstuk buigen. Ze moeten waar mogelijk nauw samenwerken en eens rustig bekijken welke maatregelen er getroffen moeten worden.
Verder wil ik net als de rapporteur benadrukken dat we thans nota dienen te nemen van de rekeningen over het begrotingsjaar 1996, zodat het onderzoek naar de rekeningen over latere jaren kan worden voortgezet.
We moeten onze medeburgers er nogmaals van doordringen dat dit niet betekent dat de weigering van het Parlement om aan de Commissie kwijting te verlenen voor de rekeningen over het begrotingsjaar 1996, opnieuw ter discussie wordt gesteld.

Lukas
Ik heb tegen dit verslag gestemd, omdat de amendementen 2 en 3 geen meerderheid hebben behaald.
Verslag-Brinkhorst (A4-0201/99)
Fabre-Aubrespy
Ik heb voor het verslag-Brinkhorst gestemd. In dit verslag wordt namelijk voorgesteld het verlenen van kwijting uit te stellen. Het zou in feite een vreemde gang van zaken zijn als het Parlement, vlak voor het einde van zijn mandaat, een uitspraak zou doen over deze kwijting terwijl het nog niet over alle feiten beschikt. Bovendien wordt het tweede verslag van het Comité van Wijzen pas in het najaar verwacht. We beschikken dus niet over alle gegevens om definitief een uitspraak over deze kwijting te kunnen doen.
Verder wil ik nog benadrukken dat de wijze waarop ons Parlement over dit vraagstuk heeft gestemd me bijzonder heeft bevreemd. De amendementen 2, 3 en 7, die niet door ons maar door de Fractie de Groenen in het Europees Parlement waren ingediend, zijn met een ruime meerderheid verworpen, dat wil zeggen met pakweg 400 stemmen tegen en 115 voor. In amendement 2 werd in herinnering gebracht dat de Commissie, volgens artikel 276 van het Verdrag, op verzoek van het Parlement deze instelling van alle benodigde informatie moet voorzien. Dit amendement is verworpen. In het kader van het informatierecht waarvan in het amendement gewag wordt gemaakt, moet de Commissie het Parlement alle documenten overhandigen die de laatste noodzakelijk acht om zijn verantwoordelijkheid uit te kunnen oefenen. Ik wil nogmaals benadrukken dat deze tekst verworpen is. In amendement 3 werd het ECHO-vraagstuk genoemd en in amendement 7 werd een eenvoudig overzicht gegeven van de gebeurtenissen omtrent het externe personeel dat door verschillende firma's was aangesteld.
De 112 of 115 afgevaardigden die voor deze amendementen gestemd hebben, doen dit Parlement eer aan. Ze zijn er immers van overtuigd dat dit Parlement het recht heeft de Commissie zelf en de wijze waarop ze de communautaire begroting uitvoert, te controleren. Ze vinden dat de Commissie de plicht heeft de Verdragen na te leven door het Parlement van de benodigde informatie te voorzien.
De afgevaardigden die gestemd hebben tegen deze amendementen, hebben het imago van het Parlement bepaald niet verbeterd. Ze hebben duidelijk gemaakt in wat voor hypocriete situatie deze instelling zich bevindt. Als dit Parlement niet vijf onafhankelijke deskundigen benoemd had, die duidelijk hun oordeel hebben gegeven over het functioneren van de Commissie, hadden we nog steeds dezelfde Commissie gehad. De Commissie had dan niet haar ontslag ingediend en wij hadden geen motie van afkeuring jegens haar aangenomen.

Deprez
Volgend op de turbulente debatten over de kwijting van de algemene begroting voor het begrotingsjaar 1996 is de Commissie afgetreden. In september wordt er een tweede verslag van het Comité van onafhankelijke deskundigen gepubliceerd. Ik denk dan ook dat het niet meer dan logisch is dat de kwijting van de begroting 1997 wordt uitgesteld. Deze begroting is immers door diezelfde Commissie uitgevoerd, dat wil zeggen door de Commissie die vanwege haar gebrekkige beheer van de begroting 1996 heeft moeten aftreden.
Ik wil net als de rapporteur benadrukken dat het kwijtingsbesluit noodzakelijkerwijze ook een politiek besluit is. Het is een graadmeter van het vertrouwen dat de mandator in de mandataris heeft.
Hoe kan het Parlement opnieuw zijn vertrouwen in een demissionaire Commissie stellen zonder zichzelf tegen te spreken? Het zal bovendien niet eenvoudig zijn het onderzoek naar de uitvoering van de algemene begroting voor het begrotingsjaar 1997 los te koppelen van dat van het jaar daarvoor. Beide begrotingen kunnen niet los van elkaar gezien worden, en dus hangt over beide begrotingsjaren een schaduw. We moeten de gebreken van beide begrotingen grondig onderzoeken om uit te vinden welke hervormingen moeten worden doorgevoerd binnen de Commissie. Ik denk dan met name aan het individuele verantwoordelijkheidsgevoel van de commissarissen.
Het doet me genoegen dat dit Parlement voet bij stuk heeft gehouden in zijn eis tot opheldering over het beheer van de begroting van de Unie. Op deze manier is immers aan het licht gekomen dat er binnen de instelling die zich de hoedster van de Verdragen mag noemen, onacceptabele gevallen van wanbeheer hebben voorgedaan. Ik betreur het evenwel dat de gehele Commissie uit een collectief verantwoordelijkheidsgevoel is afgetreden. Sommige commissarissen moesten terecht aftreden, maar anderen viel, voor zover nu bekend is, niets te verwijten op het gebied van het beheer.
Daarom denk ik dat de kwijting van de begroting 1997 een zaak is voor het nieuwe Parlement, dat hierbij kan samenwerken met een Commissie die niets van doen heeft met de fouten uit het verleden, en die veraf staat van alle onrust. Het Parlement zal zo beter in staat zijn de demissionaire commissarissen op hun verantwoordelijkheden aan te spreken.
Verslag-Fabra Vallés (A4-0199/99)
Fabre-Aubrespy
We hebben ons niet achter het verslag-Elles geschaard, omdat het teveel zaken met betrekking tot de begroting van het Parlement buiten beschouwing laat.
Ik wil iets opmerken over de amendementen die niet zijn aangenomen. Ik doel hiermee met name op amendement 3 en ook op amendement 7.
In amendement 3 verzochten we de secretaris-generaal de Commissie begrotingscontrole een verslag te overhandigen met de redenen voor het besluit om het Directoraat-generaal personeel, begroting en financiën op te splitsen. In dit verslag moet ook worden verwezen naar de gevolgen van dit besluit, met name wat betreft de doelmatigheid van het beheer van de begroting en het personeelsbeleid. Dit amendement is overigens ingediend door de Fractie De Groenen in het Europees Parlement.
In amendement 7 merkte deze fractie op dat het Parlement een klacht over de financiële eisen had ingetrokken. De Groenen wilden weten wat de gevolgen hiervan waren. In amendement 9 werden de redenen genoemd waarom we het verlenen van kwijting hadden moeten opschorten.
Zo'n honderd afgevaardigden hadden zich achter deze amendementen geschaard. Het Parlement moet niet alleen de uitvoering van de communautaire begroting controleren, maar ook die van zijn eigen begroting, waarvan de uitvoering in handen ligt van de secretaris-generaal en de functionarissen. Het is geenszins mijn bedoeling hun eerlijkheid en kwaliteiten in twijfel te trekken, maar er moet worden nagegaan of de begroting op correcte wijze is uitgevoerd.
Het is duidelijk dat we vraagtekens kunnen zetten bij dit begrotingsjaar 1997. We hadden onze beslissing moeten opschorten. Dit is niet gebeurd en dat betreur ik. Om die reden hebben we ons niet achter het verslag van onze collega Fabra Vallés kunnen scharen.

Deprez
De opschudding die begin dit jaar over de Commissie ontstond, heeft heel wat mensen in verwarring gebracht. Het zou echter nog schadelijker voor de geloofwaardigheid van de Europese instellingen zijn, als het Europees Parlement door een dergelijke aardverschuiving zou worden getroffen. Het is dus van zeer groot belang dat we de jaarrekeningen van dit Parlement goed laten onderzoeken.
In deze tijd bestaat er onder de publieke opinie grote twijfel. We moeten daarom goed opletten dat we niet aan verdenkingen bloot komen te staan. Zoals iedereen weet duiken dergelijke verdenkingen altijd snel op en breiden ze zich als een olievlek uit.
De Rekenkamer kan ons met deze taak helpen; sterker nog, dat is haar plicht. Dit orgaan kan de geloofwaardigheid van onze instelling naar buiten toe waarborgen.
Daarom wil ik er net als onze rapporteur op wijzen dat de Rekenkamer op ieder moment kan controleren of het gebruik van de kredieten op de begroting van het Parlement in overeenstemming is met de geldende regels. Dit geldt ook voor de kredieten die aan de fracties zijn toegewezen.
Onze rapporteur heeft overigens enkele problemen aan het licht gebracht, waaraan wij onmiddellijk het hoofd moeten bieden. Deze problemen betreffen met name het personeelsbeheer en de verplichting die wij zijn aangegaan op het gebied van de investeringskredieten.
In het algemeen schaar ik mij achter de conclusies van de rapporteur, ook wat betreft de noodzaak het besluit tot het verlenen van kwijting van de begroting 1997 aan het Economisch en Sociaal Comité, uit te stellen. De conclusies in het jaarverslag van de Rekenkamer over het voorgaande begrotingsjaar logen er immers niet om. Het is daarom onacceptabel dat het Economisch en Sociaal Comité als reactie op deze conclusies aangaf geen reden te zien het UCLAF in te schakelen teneinde na te gaan wie er bestuurskundige verantwoordelijkheid droeg voor de boekhoudkundige kant van de zaak. Het Parlement had immers nadrukkelijk om zo'n onderzoek gevraagd.

Lukas
Ik heb niet ingestemd met het verlenen van kwijting voor de besteding van afdeling I, omdat het naar mijn mening essentiële amendement 9 geen meerderheid heeft behaald.
Verslag-Kellett-Bowman (A4-0163/99)
Deprez
Net als de rapporteur zijn wij ingenomen met de vorderingen die zijn geboekt met de invoering van een nieuw budgettair en boekhoudkundig systeem. Dit systeem zal de transparantie binnen de Stichting in Dublin vergroten. Ook kan deze stichting dankzij dit nieuwe systeem een samenwerkingsovereenkomst sluiten met het in Bilbao gevestigde Europees Agentschap voor de veiligheid en de gezondheid op het werk, teneinde nutteloze verspillingen en overlappingen te vermijden en op alle mogelijke terreinen synergie tot stand te brengen.
In het onderhavige geval lijkt het of de Stichting in Dublin daadwerkelijk van plan is aan de opmerkingen van onze rapporteur en de Rekenkamer gehoor te geven. Wij mogen dus hopen dat de Stichting in Dublin, zoals de rapporteur ons doet geloven, volledig bereid is mee te werken aan het beantwoorden van de nog openstaande vragen. Ook moeten de vraagstukken worden opgehelderd die bij het onderzoek naar de kwijtingsprocedure voor het begrotingsjaar 1997 zijn gerezen. Het gaat hier met name om de uitgaven voor dienstreizen en studiecontracten.
Wat het CEDEFOP betreft, doet het ons genoegen dat de rapporteur van mening is dat de problemen in verband met de verhuizing uit Berlijn naar Thessaloniki waarschijnlijk gauw tot het verleden zullen behoren. Het is duidelijk dat de nieuwe leefomgeving niet langer als voorwendsel kan worden gebruikt voor het niet-naleven van standaardprocedures voor aanbesteding en selectie. De conclusies van onze rapporteur zijn in het algemeen positief. Dit biedt ons hoop dat bij het volgende begrotingsjaar vooruitgang wordt geboekt in het beheer van zowel de Stichting in Dublin als het CEDEFOP.

De Voorzitter
De stemming is beëindigd.
De vergadering wordt om 13.30 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat

Situatie in Kosovo
Voorzitter
Aan de orde zijn de mededelingen van de Raad en de Commissie over de situatie in Kosovo.

Fischer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de situatie in Kosovo kan volgens ons nog steeds worden beschouwd als een humanitaire ramp. Volgens schattingen van de NAVO zouden er binnen Kosovo inmiddels 850.000 vluchtelingen zijn. Uit ondervragingen van vluchtelingen door de KVM-vertegenwoordigers van de OVSE, de Verenigde Naties en bijvoorbeeld ook door het Duitse leger in de vluchtelingenkampen, komt een schrikwekkend beeld naar voren van massa-executies, verkrachtingen, plunderingen en systematische vernielingen van huizen en bezittingen van Albanese Kosovaren. Dit weekeinde hebben er opnieuw grootschalige verdrijvingen plaatsgevonden, met name uit Prizren. Daar dreigt een hele stad te worden verdreven door middel van de verschrikkelijkste gewelddaden.
Wat de situatie in Albanië en Macedonië betreft: het is volkomen duidelijk dat de etnische en demografische zuivering van de Kosovaarse bevolking door middel van de extreem gewelddadige verdrijving van Albanese Kosovaren niet het enige misdadige oorlogsdoel is, maar dat met deze verdrijving tegelijk een ander misdadig doel wordt beoogd, namelijk de destabilisering van de buurlanden en van de hele regio. Volgens cijfers van de UNHCR zijn er in de buurlanden in het totaal 670.000 vluchtelingen uit Kosovo, waarvan 400.000 in Albanië, 200.000 in Macedonië en ongeveer 60.000 in Montenegro. Zaterdag zijn er meer dan 10.000 vluchtelingen toegestroomd in Albanië en bijna evenveel in Macedonië. Met name in Macedonië leidt deze situatie ook tot grote politieke instabiliteit. Macedonië is een multi-etnische staat, waar de samenstelling van de bevolking directe gevolgen heeft voor de politiek.
De EU-hulp, zowel op bilateraal als op communautair niveau, speelt een belangrijke rol in de beheersing van de vluchtelingencrisis. Daarbij is het niet alleen belangrijk dat materiële hulp wordt geboden, maar ook dat vluchtelingen in de EU-lidstaten worden opgenomen. De situatie in Albanië en Macedonië is nu zo dramatisch dat men zich niet meer moet afvragen of de vluchtelingen in de regio moeten blijven of moeten worden opgenomen in derde landen. Gelet op de humanitaire ramp die Milosevic met zijn moorddadige politiek heeft veroorzaakt, zijn beide noodzakelijk. Daarom zou ik u als Europees Parlement, als afgevaardigden willen oproepen om uw landen aan te sporen nog meer vluchtelingen op te nemen of op zijn minst vluchtelingen toe te laten. Met name Macedonië heeft dringend behoefte aan hulp. Ook wij hebben er politiek belang bij dat Macedonië stabiel blijft. We mogen niet toestaan dat Milosevic in zijn opzet slaagt om de buurlanden te destabiliseren.
Wat het verdere politieke proces betreft: we gaan actief door met onze strategie om de druk op Belgrado te handhaven. Hierdoor willen we de vijf punten doorzetten die de Europese Unie als eerste internationale organisatie heeft aangenomen en die de NAVO en de VN-secretaris-generaal hebben overgenomen, namelijk de onvoorwaardelijke terugkeer van alle vluchtelingen in een veilig Kosovo onder bescherming van een internationale vredesmacht op grond van een hoofdstuk 7-resolutie van de Verenigde Naties. De kern van deze vredesmacht moet worden gevormd door NAVO-landen, maar ook Rusland, Oekraïne en neutrale landen moeten eraan deelnemen. Tegelijkertijd moeten het Joegoslavische leger en de Servische en Joegoslavische politietroepen en paramilitaire organisaties zich terugtrekken uit Kosovo. Dit is waar de NAVO en de westerse alliantie in hoofdzaak om vechten. Als de vluchtelingen niet kunnen terugkeren, zou dit betekenen dat Milosevic zijn doel heeft bereikt. De vluchtelingen zullen niet terugkeren zolang de moordenaars het voor het zeggen hebben in Kosovo. Daar bestaat geen enkele twijfel over. Daarom is het zo belangrijk dat een internationale vredesmacht wordt ingezet om voor deze terugkeer te zorgen.
Daarenboven hebben alle buurlanden, of zij nu direct betrokken zijn of niet, er veel belang bij om te zorgen voor een duurzame stabiliteit in de zuidelijke Balkan. Daarom moeten we niet alleen een wapenstilstand bereiken, zoals na Dayton, maar dringend een conferentie voorbereiden om te zorgen voor een stabiliteitspact in de zuidelijke Balkan. Door dit stabiliteitspact moeten wij - daarmee bedoel ik de westelijke landen, de Europese Unie - deze Europese regio betrekken bij de Europese integratie. We mogen niet vergeten dat dit deel van Europa ook een enorme bedreiging kan vormen voor de Europese veiligheid, wanneer wij niet de moed hebben om deze stap te zetten.
De oorlog in Kosovo laat duidelijk zien dat François Mitterrand gelijk had toen hij in zijn afscheidsrede zei: "Nationalisme is oorlog, zoals de Europese geschiedenis heeft bewezen" . De idee van de Europese integratie is tot stand gekomen tegen de achtergrond van de verschrikkingen die het nationalisme in Europa heeft veroorzaakt. Ik kan dit alleen maar onderstrepen, en daarom moeten we er op lange termijn naar streven om deze regio van de zuidelijke Balkan te betrekken bij de Europese integratie.
Met uitzondering van Milosevic willen alle buurlanden en alle landen van de regio drie dingen: ze willen democratie in hun eigen land, en om hun democratie te bevorderen willen ze in de NAVO voor hun externe veiligheid en in de Europese Unie voor hun economische ontwikkeling. Om ze te helpen dit doel te bereiken moeten we drie doelstellingen in het stabiliteitspact opnemen. De belangrijkste doelstelling is om de onschendbaarheid van grenzen te garanderen. Ik zou op dit punt alvast het volgende willen opmerken: het belangrijkste is niet dat we op papier de grenzen afbakenen en bepalen wie met wie kan samenleven en wie niet, maar dat we regels vaststellen - regels die beantwoorden aan het recht - en een einde maken aan de heerschappij van moord en geweld. Deze regels moeten op internationaal niveau worden gewaarborgd. Daartoe behoort de onschendbaarheid van grenzen, het waarborgen van de veiligheid, maar ook de autonomie van minderheden, niet enkel op papier, maar in de praktijk. Daartoe behoort evenzeer de veiligheid van alle landen in de regio: de gelijke veiligheid van alle landen moet op internationaal niveau worden gewaarborgd. Dit is de eerste doelstelling: stabiliteit en veiligheid in de regio.
De tweede doelstelling is economische ontwikkeling. De eerste doelstelling zal vooral moeten worden bereikt dankzij de NAVO, de tweede dankzij de Europese Unie. De derde doelstelling heeft betrekking op democratie, ontwikkeling van de burgermaatschappij en democratische instellingen - op dit punt zullen de OVSE en de Verenigde Naties een belangrijke rol moeten spelen. In het algemeen willen we dus dat er na de wapenstilstand een duurzame oplossing komt; dit betekent niet dat we oorlog voeren tegen Servië. We strijden niet tegen de legitieme belangen van het Servische volk. Wat we willen is dat Servië op basis van de democratie en van de legitieme rechten van het Servische volk terugkeert naar Europa en in het kader van zijn toekomstige ontwikkeling wordt betrokken bij de Europese integratie. We zien dit als een oplossing op lange termijn, als een vanzelfsprekend uitgangspunt. Volgens ons maakt Servië hier deel van uit.
Dit zeg ik als iemand die in het kader van de Duitse politiek, met name in de jaren 1991-1992, heeft betreurd dat Joegoslavië uit elkaar is gevallen, vooral door toedoen van de heer Milosevic, die zichzelf opwierp als een verdediger van de Servische zaak. Het ongeluk wil dat Milosevic - wanneer we uitgaan van de Servische geschiedenis en van de Servische belangen - Servië zal vernietigen. Hij zal de Servische geschiedenis ingaan als de vernietiger van Servië, en hij treedt enkel in het voetspoor van anderen die ook hun natie "groot" hebben genoemd. Zodra men nationalisme verbindt met het woordje "groot" wordt het bloedig en agressief, en wanneer men het laat begaan, leidt het meestal tot de zelfvernietiging van een volk. Uit het oogpunt van de legitieme Servische belangen zal hij doorgaan voor de vernietiger van Servische belangen. Als men hem zijn gang laat gaan, zal hij geen Groot-Servië scheppen, maar een Servische rompstaat achterlaten. Ook vanuit dit perspectief moet hij worden tegengehouden.
Met de vijf punten die door de Europese Unie, de NAVO en de VN-secretaris-generaal zijn geformuleerd, wordt geen totale oorlog tegen Servië beoogd, maar wordt de veiligheid en stabiliteit voor alle inwoners van Kosovo mogelijk gemaakt en tegelijkertijd de veiligheid en stabiliteit in de regio gewaarborgd en bevorderd. Het zijn vijf punten die als minimum moeten worden gewaarborgd, maar die geen bedreiging vormen voor de legitieme belangen van Servië.
Na de NAVO-top heeft het politieke proces een nieuwe impuls gekregen. Het is ook duidelijk gebleken dat de NAVO - al was het maar voor een beperkt gebied, dat weliswaar veel verder reikt dan Europa - geen alternatief kan zijn voor de Verenigde Naties; ik ben hier altijd al van uitgegaan. Het is daarentegen gebleken dat de NAVO als regionale veiligheidsorganisatie uitstekend geschikt is om oorlogen in Europa te voorkomen.
Dit moet ook in de toekomst de belangrijkste taak van de NAVO blijven. Dit moet echter gepaard gaan - en hierover zullen we later nog moeten debatteren - met een versterking van de Europese inbreng, de Europese pijler. Uit de oorlog in Kosovo kunnen we ook allemaal de volgende les trekken, en ik zou nogmaals willen terugkomen op François Mitterrand, maar ik zou ook Helmut Kohl kunnen citeren, die heeft gezegd: "Europa is een kwestie van oorlog en vrede en niet alleen een kwestie van economie, marktordeningen en interventieprijzen, hoe belangrijk dit ook allemaal is" .
Het is uiteindelijk een kwestie van oorlog en vrede. De versterking van de eigen verantwoordelijkheid van Europa op dit gebied is een van de consequenties die we allemaal zullen moeten trekken.
Applaus
Tevens blijkt ook hoe belangrijk het is dat Europa begrijpt en dat aan de andere kant ook onze partners begrijpen dat we op dit punt onze samenwerking moeten versterken. Dit houdt echter in dat dit Europa gemeenschappelijk moet optreden, en het was al heel moeilijk om de noodzakelijke sancties door te zetten. Ik zou dit nogmaals sterk willen benadrukken, en het verheugt me dat het eindelijk gelukt is om de EU-sancties tegen Joegoslavië niet alleen te verscherpen, maar ook de bekrachtiging van het EU-olie-embargo door te zetten.
Zoals ik reeds heb gezegd, heeft het politieke proces na Washington een nieuwe impuls gekregen door de vastberadenheid van het westers bondgenootschap. Rusland is sterker betrokken geraakt in het politieke proces, en wij juichen dit nadrukkelijk toe. De VN-secretaris-generaal werd uitgenodigd op de buitengewone Top van staatshoofden en regeringsleiders; ook hij is zich sterker gaan bemoeien met de Kosovo-kwestie, wat we evenzeer nadrukkelijk toejuichen. Het verheugt me u het nieuws te kunnen meedelen dat wij na de ontmoeting van gisteren van de politieke leiders van de G8 in Bonn, waar men het eens is geworden over een gezamenlijk standpunt, deze donderdag in Bonn een ministersbijeenkomst van de G8 over Kosovo zullen houden.
Ik beschouw dit als een belangrijke stap in de richting van een hoofdstuk 7-resolutie van de VN-Veiligheidsraad, en ik zou deze gelegenheid willen gebruiken om de permanente leden van de VN-Veiligheidsraad op te roepen een actieve rol te spelen in de uitwerking van zo'n resolutie. Om Rusland sterker te betrekken bij het politieke proces is het in de eerste plaats noodzakelijk dat Rusland ophoudt zichzelf buitenspel te zetten in de VN-Veiligheidsraad, zodat we op een duidelijke internationaal-rechtelijke basis, namelijk een beslissing van de VN-Veiligheidsraad, dat het geweldsmonopolie heeft in het internationale politieke systeem, komen tot een hoofdstuk 7-resolutie. Zo'n resolutie zou het politieke proces denk ik in een stroomversnelling brengen, met name ook in Belgrado.
Een heleboel vragen blijven open. De doorslaggevende kwestie blijft de internationale vredesmacht. Dit zou ik nogmaals willen onderstrepen. Ieder wapenstilstandsakkoord waarin deze voorwaarde niet op ondubbelzinnige wijze is vastgelegd, kan geen echte wapenstilstand met zich meebrengen, omdat de terugkeer van de vluchtelingen gepaard moet gaan met het inzetten van een sterke vredesmacht waarin de NAVO een belangrijk aandeel heeft, maar waar ook Rusland, neutrale en andere landen aan moeten deelnemen. Zonder deze veiligheidsgarantie zullen de vluchtelingen niet terugkeren, en dit zou betekenen dat Milosevic zijn doel heeft bereikt. Dan zouden we in een Europa leven dat niet meer ons Europa is, het Europa waar dit Parlement als volksvertegenwoordiging van het Europa van de integratie daadwerkelijk voor staat.
Dit is ook de doorslaggevende reden waarom Rambouillet geen succes is geworden. Dat zou ik willen benadrukken. Het is ook het kardinale punt in de toekomstige onderhandelingen. Vervolgens zullen al onze inspanningen natuurlijk uitgaan naar het stabiliteitspact, en het overige heb ik reeds toegelicht. We willen dus een sterk VN-mandaat met een sterk aandeel van NAVO-troepen. Dit is een absolute voorwaarde. Ik hoop dat we deze maand mei tot een wezenlijke doorbraak komen. Ik denk dat de G8-bijeenkomst op donderdag een beslissende stap voorwaarts zal betekenen.
Applaus

Van den Broek
Mijnheer de Voorzitter, de deportatie en etnische zuiveringen betekenen dat de exodus doorgaat. Deze misdaad tegen de mensheid vraagt om een vastberaden en collectief antwoord. Als wij ons voor een Europa willen inzetten dat de basiswaarden zonder reserves respecteert dan zijn we dat niet alleen de slachtoffers maar ook onszelf verschuldigd.
Wij betreuren ook het aantal per ongeluk veroorzaakte burgerslachtoffers van de luchtaanvallen, maar wij voelen ons moreel verplicht om de doelstellingen van het grotere kwaad te verijdelen, dat wil zeggen, het racistische beleid van Milosevic en zijn medestanders. Wij zijn dankbaar voor de veelvuldige diplomatieke inspanningen van de Europese Unie, haar voorzitterschap, de Verenigde Staten en ook Rusland. Wij hopen dat Rusland ermee zal instemmen dat er een geloofwaardige internationale vredesmacht voor Kosovo in het kader van een politiek akkoord moet komen. Ik ben het volledig eens met wat minister Fischer zei over de absolute noodzaak om daarover tot een overeenkomst te komen, terwijl wij moeten leren van de gebeurtenissen in Bosnië en van de bevindingen van de verificatiemissie in Kosovo.
Als een dergelijke overeenkomst met Rusland bereikt kan worden zou dat de druk op Milosevic aanzienlijk vergroten, mogelijk ook door een resolutie van de VN-Veiligheidsraad.
In de tussentijd blijft de Commissie zich inzetten om de gevolgen van de tragische gebeurtenissen met andere middelen te helpen verlichten. Allereerst natuurlijk door humanitaire hulp aan de vluchtelingen te geven en door steun te geven aan de internationale organisaties die voor hen zorgen. Aan het einde van dit debat zal mevrouw Bonino nog het nodige daarover zeggen. Bovendien helpt de Commissie de regeringen van de landen in de regio die het meest door de massale toestroom van vluchtelingen getroffen zijn. Verder overlegt de Commissie, samen met de Wereldbank, hoe de hulp aan de buurlanden die een zware economische last vanwege de crisis dragen versneld kan worden. De Commissie bereidt ook het herstel en de wederopbouw voor, die moeten volgen zodra er een diplomatieke oplossing is gevonden. Daartoe zal ook deelname van de Europese Unie aan een interim-bestuur over Kosovo behoren, in afwachting van de uiteindelijke status die aan het land toegekend zal worden. Last but not least probeert de Commissie de politieke en economische betrekkingen tussen de EU en alle landen in de westelijke Balkan te verbeteren door middel van stabilisatie- en associatieovereenkomsten. Dat is een belangrijke pijler van het stabiliteitspact waarover het voorzitterschap zojuist sprak. Doel daarbij is in deze landen veiligheid, democratie en economische ontwikkeling te bewerkstelligen en ze uiteindelijk ook op te nemen in de Europese en euro-atlantische bondgenootschappen.
Dit alles vergt een veelomvattende, grootscheepse en kostbare inspanning, nog afgezien van de militaire kosten die door onze lidstaten moeten worden opgebracht. Er zullen miljarden euro nodig zijn om al deze inspanningen van de internationale gemeenschap te financieren. De prijs die betaald moet worden voor een duurzame en rechtvaardige vrede en voor stabiliteit in de Balkan zal hoog zijn, maar deze is onontkoombaar zowel wat de financiering als wat de menselijke middelen betreft. Daarom neem ik, namens de Commissie, hier de gelegenheid om het Parlement en de Raad op te roepen om, als de tijd rijp is, de instrumenten en fondsen aan de Commissie beschikbaar te stellen die wij nodig zullen hebben voor ons aandeel in de enorme uitdaging waarmee we met z'n allen geconfronteerd worden. Wij verheugen ons op de besprekingen met de Raad Algemene Zaken die voor het eind van deze maand gepland staan om op bepaalde punten inhoud aan deze grote projecten te geven. Hierdoor kan in de volgende eeuw een daadwerkelijke bijdrage geleverd worden aan een meer duurzame en stabiele situatie in het westen van de Balkan.

Morris
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde. Ik heb mij keer op keer schriftelijk tot een aantal belangrijke personen gericht. Ik heb het hier over de Voorzitter van het Europees Parlement, de voorzitter van de Commissie, de NAVO en de heer Clinton. Ook de heer Blair heb ik een zeer duidelijke vraag gesteld. Maar geen van hen heeft de moeite genomen ontvangst van mijn schrijven te bevestigen. Mijn vraag luidt: worden er wapens met verarmd uranium in Kosovo gebruikt? Wordt in dat gebied uraniumoxide verspreid door de wapens die wij daar gebruiken?

De Voorzitter
Mijnheer Morris, het spijt me te moeten zeggen dat dit geen motie van orde is. U hebt alle gelegenheid om via uw fractie op de normale wijze deel te nemen.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, mijnheer de commissaris, de heer Morris verdient zeker een antwoord op zijn vraag. Maar om te beginnen, mijnheer de Raadsvoorzitter en ook mijnheer de commissaris, zou ik namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten onze volledige ondersteuning willen uitspreken voor de beleidslijn die u hier heeft verdedigd. Wat de Verenigde Naties aangaat, ben ik er samen met mijn fractie absoluut van overtuigd dat de Verenigde Naties opnieuw moeten worden betrokken in het proces, voor zover zij ooit betrokken zijn geweest. Ik ben ook zeer tevreden over uw uitlatingen, mijnheer de Raadsvoorzitter, betreffende het wezenlijke karakter van de verhouding tussen de NAVO en de VN.
Sommigen zijn van mening, en misschien zien zij in de NAVO-verklaring van Washington een bevestiging daarvan, dat de NAVO de nieuwe wereldpolitie of regionale politie zou kunnen worden. Wij zijn echter van mening dat alleen de Verenigde Naties de wereldpolitie kunnen zijn, en we moeten alles in het werk stellen om de Verenigde Naties zo te hervormen - want hervormingen zijn noodzakelijk - dat zij deze rol ook goed kunnen vervullen.
Ten tweede, zoals reeds is gezegd, moeten de Verenigde Naties in het vredesproces dat nu op gang moet komen een beslissende rol spelen. Ook op dit punt kan ik u bijvallen, mijnheer de Raadsvoorzitter. Deze rol kunnen ze alleen spelen wanneer ze op efficiënte wijze kunnen handelen. Daarom moet het "aanbod" van Milosevic om een ongewapende vredesmacht van de Verenigde Naties op zijn grondgebied toe te laten natuurlijk worden afgewezen. We hebben reeds met bewapende troepen meegemaakt hoe Milosevic of bepaalde Servische troepen erin geslaagd zijn de Verenigde Naties belachelijk te maken, door ze machteloos te laten toekijken bij Servische moordpartijen. Een efficiënte troepenmacht van de Verenigde Naties is noodzakelijk.
Ten derde, ook in deze zaal waren er enkelen die meenden dat we zonder Rusland, en misschien zelfs door Rusland te vernederen, de vrede in Europa konden bewaren of tot stand brengen. Dat is onmogelijk, dat heeft geen enkele zin. Daarom ben ik ook absoluut de mening toegedaan die u, mijnheer de Raadsvoorzitter, en ook de commissaris hebben uitgesproken: we moeten Rusland opnieuw in het proces betrekken, en we moeten erin slagen om Rusland te bewegen tot een coöperatieve houding. Dat is absoluut noodzakelijk, niet alleen voor de Balkan, maar voor het vredesproces in Europa in het algemeen.
Ten vierde, de vluchtelingen. De winter komt er sneller aan dan we denken. Als de zuiveringen doorgaan, zal dit massale problemen opleveren. Ik weet niet of alles goed wordt voorbereid, of de coördinatie tussen de afzonderlijke instellingen naar behoren functioneert. Maar als we een nieuwe ramp willen voorkomen, namelijk bij de onderbrenging van vluchtelingen in de winter, moeten we alles ondernemen wat u zo-even heeft opgenoemd, en moeten we dit nog beter coördineren. Het verheugt me dat Duitsland de quota's heeft verhoogd. Het zal misschien nodig zijn om voor alle landen de quota's te verhogen, al moeten we blijven uitgaan van het principe dat de vluchtelingen zoveel mogelijk ter plaatse moeten worden opgevangen. In ieder geval moeten de lasten, die vooral Macedonië (FYROM) en ten dele ook Albanië moeten dragen, enigszins in verhouding staan tot hun mogelijkheden.
Tenslotte, de regionale aanpak. Volgens mij is de huidige regionale aanpak niet meer toereikend. We moeten iets nieuws bedenken. De ontwikkeling in Kroatië hangt samen met die in Bosnië, Bosnië met Joegoslavië, Joegoslavië met Albanië, Albanië met Macedonië. Alle moeten - volgens mij althans - in een soort Balkanfederatie worden verenigd, die echter alleen maar kan functioneren wanneer er van de kant van de Europese Unie krachtdadige hulp wordt geboden in de vorm van politieke en economische steun. Deze steun kan alleen maar effect hebben wanneer ook Slovenië zich hierbij aansluit, en Slovenië heeft reeds verzocht om preferenties in de economische betrekkingen met deze landen. Met name ook Bulgarije en Griekenland zouden moeten worden aangespoord om mee te werken aan deze regionale ontwikkeling. Ik ben een voorstander van de regionale aanpak, maar niet in de huidige, zwakke vorm. Er waren te weinig positieve stimulansen voor deze landen om aan deze regionale ontwikkeling mee te werken. Hierin moet verandering komen, ook in de richting die de commissaris heeft aangegeven. Het Parlement moet deze regionale aanpak duidelijk ondersteunen.
Mijnheer de Raadsvoorzitter, u heeft Mitterrand geciteerd: "Nationalisme is oorlog!" Ons antwoord moet zijn: "Europa is vrede!"

Trakatellis
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een brief gekregen van de diensten van de Voorzitter van het Parlement, waarin mij wordt medegedeeld dat mijn vraag, die voor morgen op de agenda stond, uiteindelijk morgen niet aan de orde zal komen, omdat vandaag een debat over Kosovo plaatsvindt en in het kader daarvan ook mijn vraag over het verwoeste milieu in Kosovo zou worden behandeld. Ik heb in hetgeen de minister naar voren bracht daar echter niets over gehoord. Zullen deze vragen dus alsnog aan de orde komen....
Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken

De Voorzitter
Mijnheer Trakatellis, dat is geen motie van orde. Er is een duidelijk georganiseerde manier om aan dit soort debatten deel te nemen. Dit kunt u, net als ieder ander lid, via uw fractie doen. Als u wilt deelnemen dan krijgt u spreektijd.

Pack
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, waarde collega's, het is onmogelijk om in ieder debat over Kosovo uitvoerig in te gaan op alles wat ons bezighoudt. We hebben ons in dit Parlement sinds 1989 voortdurend beziggehouden met Kosovo. In tegenstelling tot alle nationale regeringen heeft dit Parlement de explosiviteit van het Kosovo-conflict vanaf het begin heel goed ingeschat. Nu moeten we het probleem met de wapens oplossen. Maar wat ik ergerlijk vind, is dat we nu pas over economische sancties spreken en ze misschien ook zullen toepassen. Het kan toch niet dat vijftien landen het eerder eens zijn geworden over militaire middelen dan over economische sancties. Ik betreur dat ten zeerste.
Het is natuurlijk ook heel moeilijk om in onze landen begrip te vinden voor het feit dat we met al onze militaire middelen nog altijd geen einde hebben kunnen maken aan de zuiveringen die Milosevic toepast. Het valt ook te betreuren dat we zelfs met onze bombardementen mensen doden in deze oorlog. Desalniettemin zijn we als Fractie van de Europese Volkspartij van mening dat de NAVO moet doorgaan met militaire acties om de agressor op de knieën te krijgen. Of ons dat zal lukken is een andere vraag.
We verwelkomen alle diplomatieke stappen waardoor gelijktijdig met de bombardementen wordt gezocht naar een politieke oplossing. We verwelkomen het feit dat Rusland opnieuw in het proces is betrokken. We begroeten ook alle stappen van de VN, en we roepen de Raadsvoorzitter op om na de ervaringen in Bosnië en Kosovo eindelijk de nodige stappen te doen om het VN-Handvest van 1949 te laten aanpassen aan de huidige omstandigheden.
We moeten jammer genoeg constateren dat er dagelijks duizenden nieuwe vluchtelingen door Milosevic' beulen naar de buurlanden en in Kosovo zelf worden verdreven, dat vrouwen worden verkracht en mannen worden geëxecuteerd. De plaatselijke hulp voor de vluchtelingen moet veel beter worden gecoördineerd dan tot nu toe het geval was, om te vermijden dat er dubbele hulpverlening plaatsvindt en er op sommige plaatsen helemaal niets aankomt.
Het is belangrijk om ervoor te zorgen dat de vluchtelingen goed worden ondergebracht in de regio, maar jammer genoeg is het ook noodzakelijk om de tijdelijke opname buiten de regio te organiseren. Ik vind dat het Parlement moet oproepen tot een evenwichtige lastenverdeling tussen de EU-landen. Het gaat bijvoorbeeld niet aan dat Duitsland alweer de meeste vluchtelingen opneemt en zelfs bereid is er nog meer op te nemen. Ik juich dit weliswaar toe, maar het is een verkeerd signaal aan uw collega's in de landen die weigeren vluchtelingen op te nemen, op basis van het zwakke argument dat ze beter kunnen worden opgevangen in de regio.
Wij zijn er ook voor dat er zoveel mogelijk in de regio wordt gedaan, maar er is een noodsituatie, en daarom roep ik de Raadsvoorzitter op om samen met de Duitse minister van Binnenlandse Zaken te zorgen voor meer rechtvaardigheid en meer burden sharing .
Op grond van de feiten zou ik er nogmaals op willen wijzen dat de verdeling van Kosovo geen oplossing is. Dit probleem kan alleen worden opgelost wanneer Kosovo blijft bestaan en daardoor Macedonië en Albanië niet verder worden gedestabiliseerd, zoals Milosevic wil. Wij ondersteunen alles wat de Raadsvoorzitter hieromtrent heeft gezegd. U kunt rekenen op onze volledige ondersteuning, wanneer u zich blijft inspannen voor regionale stabilisatie.

Cars
Mijnheer de Voorzitter, de EU en de NAVO zijn het eens geworden over enige fundamentele voorwaarden voor een politieke oplossing van het Kosovo-vraagstuk. Het Europees Parlement heeft deze voorwaarden met een grote meerderheid en van ganser harte zijn steun gegeven. Maar steeds meer mensen zijn er steeds minder zeker van of alleen voortzetting van de bombardementen tot het doel leidt. Degenen onder ons die zich zorgen maken, hopen dat ze ongelijk hebben. Maar stel nu eens dat noch voortzetting van de bombardementen noch aanscherping van economische sancties tot resultaat leidt, hoe reageren de EU en de NAVO dan? Zullen wij dan, eventueel op basis van een bemiddeling door Rusland, een vrede accepteren die de grenzen en de territoriale integriteit van Kosovo niet garandeert, die geen veilige terugkeer van gevluchte en verdreven Kosovaren naar Kosovo mogelijk maakt, en waardoor Milosevic zich voor de Serviërs als overwinnaar kan voordoen?
Is er dan een alternatief? Ja, er is een alternatief, namelijk dat Milosevic met grondtroepen uit Kosovo wordt verdreven. De liberale fractie wil dat de EU en de NAVO een initiatief in die richting ontplooien. Een realistische verwachting van zo'n initiatief is mogelijk op zichzelf al voldoende. Weigeren om het zelfs maar voor te bereiden kan Milosevic de hoop geven dat er een voor hem gunstiger alternatief is of mogelijk is. Laten wij hem die hoop ontnemen!
Wat de langetermijnoplossing voor Kosovo betreft, moeten wij een duidelijk antwoord hebben op de vraag: aan wie zijn wij het meest verschuldigd? Aan degenen die de bevolking van Kosovo hebben onderdrukt, verdreven, verkracht en vermoord of aan degenen die dit leed hebben moeten ondergaan? Voor de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij is het antwoord duidelijk.
Wat wij van de Kosovaren kunnen eisen, is dat zij respect betonen jegens de Serviërs die in Kosovo wonen en daar willen blijven wonen. Wij hebben ook het recht om te eisen dat Kosovo nooit zo optreedt dat het een bedreiging vormt voor de veiligheid en de territoriale integriteit van Macedonië, Montenegro en Bosnië. Ons langetermijnbeleid moet erop gericht zijn dat er snel een goede samenwerking komt met de Balkanlanden en dat voor deze landen de deur naar de EU wordt geopend, om daardoor datgene op de Balkan te verwezenlijken wat wij in de Europese Unie hebben bereikt: bescherming van de democratie, een economie die de mensen welvaart brengt, een zodanige overbrugging van nationale grenzen dat onze nationale identiteit steeds minder belangrijk wordt, dat het voor onze levensdoelen steeds minder belangrijk is of we Duitser, Portugees, Griek, Nederlander of Zweed zijn. Voorwaarde voor vrede en harmonie op de Balkan is een open deur naar Europa, zodat ook de volkeren op de Balkan een Europese identiteit kunnen krijgen.

Wurtz
Mijnheer de Voorzitter, ons vorige debat over Kosovo vond op 14 april jongstleden plaats. Dit debat heeft de standpunten van de verschillende fracties over deze tragedie duidelijk gemaakt. We zijn het er in grote lijnen mee eens dat de verschrikkelijke praktijken waaraan het bewind van Milosevic zich schuldig maakt, de zogenaamde etnische zuiveringen, zeer streng veroordeeld moeten worden. Verder is het algemene standpunt dat we concreet onze solidariteit met de vluchtelingen moeten betuigen en dat deze mensen het recht moeten hebben terug te keren naar een daadwerkelijk autonoom Kosovo. Een internationale troepenmacht moet ervoor zorgen dat de vluchtelingen van dit recht gebruik kunnen maken. Dit Parlement vindt dat er een conferentie over de Balkan moet plaatsvinden. Mijn fractie is van mening dat deze verschrikkelijke crisis niet door bombardementen kan worden opgelost.
Sinds dit debat over Kosovo zijn er drie lange weken verstreken. De humanitaire ramp die door de militaire interventie juist voorkomen had moeten worden, is ernstiger dan we ooit hadden kunnen vermoeden. De militaire operatie, die van korte duur had moeten zijn, neemt in intensiteit alleen maar toe. Door de aanvallen, die uitsluitend op strategische doelen hadden mogen plaatsvinden, vinden steeds meer onschuldige burgers de dood. De jeugd raakt door deze bombardementen getraumatiseerd en de economische en culturele fundamenten van de Joegoslavische samenleving worden vernietigd.
De NAVO had de destabilisatie van de regio moeten voorkomen, maar het tegengestelde is het geval. In Montenegro, Macedonië en Albanië bestaat reeds grote onrust en deze breidt zich uit naar Hongarije, Bulgarije, Roemenië en tal van andere landen. De oude breuklijnen in Europa, die we wilden lijmen, worden weer steeds duidelijker zichtbaar. Onder die voorwaarden denk ik dat de enige militaire overwinning die behaald kan worden een Pyrrusoverwinning kan zijn. Met zo'n overwinning zullen we nooit de voorwaarden kunnen creëren voor een rechtvaardige en duurzame vrede.
Ik denk daarom dat we de Europese leiders voor twee zaken moeten waarschuwen: in de eerste plaats dat we de verkeerde middelen gebruiken om het beoogde doel te bereiken en in de tweede plaats dat we de doelstellingen moeten blijven nastreven die we ons vanaf het begin hebben gesteld. Vanuit dit oogpunt wil ik de uitspraken van sommige militairen die in Rambouillet aanwezig waren, aan de kaak stellen. Ik zal aan de voorzitter van de Raad opheldering over deze zaak vragen. De heer Brejinski en de zijnen moeten de verantwoordelijkheid dragen voor hun uitspraken waarin ze stelden dat de inzet van deze oorlog, ik citeer: "veel verder gaat dan Kosovo alleen, aangezien de geloofwaardigheid van de NAVO en het Amerikaanse leiderschap met deze oorlog op het spel staan" .
We moeten ons daarentegen richten op de steeds talrijkere en luidere stemmen die in de Europese Unie opgaan om de bombardementen te stoppen. Onder de tegenstanders van de bombardementen bevinden zich onder meer Oskar Lafontaine en 180 Italiaanse afgevaardigden, waarvan het merendeel sociaal-democratisch of christen-democratisch is. Ze willen dat Europa hun visie overneemt. Op dit moment zijn er mogelijkheden om een politieke oplossing voor dit vraagstuk te bewerkstelligen. Tijdens de bijeenkomst van de G8 en, zoals Joschka Fischer zojuist aankondigde, die van de Veiligheidsraad, zou zo'n oplossing gevonden kunnen worden. Ik wil hier benadrukken dat Europa van deze kansen gebruik moet maken en zijn verantwoordelijkheden niet uit de weg mag gaan.

Van Bladel
Voorzitter, in het luchtruim boven de Balkan speelt zich met toenemende perfectie de video-oorlog van de 21ste eeuw af. Een oorlog die op de grond overigens de bevolking heeft teruggebombardeerd in de jaren dertig van de 20ste eeuw. Het idee dat Milosevic met enkele bommen door de knieën zal gaan, is met de 40ste dag van de bombardementen wel achterhaald. De NAVO heeft de proporties uit het oog verloren, de middelen staan niet meer in verhouding tot het doel en teveel civiele doelen worden bereikt.
Overigens, de opmerking dat de Verenigde Staten ons heeft meegesleurd in dit avontuur vind ik onzin. Geen land binnen het verbond wordt daartoe gedwongen: alle NAVO-partners zijn verantwoordelijk. De NAVO kan aan deze oorlog bezwijken, wat ook catastrofaal voor de eenheid binnen de EU zou zijn. Tegelijkertijd moet men toch zeggen dat het juist deze oorlog is die op dit ogenblik juist het politieke eenheidsideaal van het groter Europese verband juist weer leven heeft ingeblazen.
Concluderend, de bombardementen brengen het doel niet dichterbij. De EU-boycot stelt mijns inziens weinig voor. Het is een papieren tijger. Milosevic speelt op tijd. Servische leiders zoals Draskovic en Djindjic zoeken openlijk de route naar de EU. Laten wij op korte termijn praktisch zijn. Het initiatief-Tsjernomyrdin steunen, Montenegro waar mogelijk in zekere mate ontzien bij de bombardementen, de demografische balans in Macedonië in stand houden door het opnemen van Kosovaarse vluchtelingen in de EU, zodat het conflict niet verder kan escaleren in de regio, en Voorzitter, wapentransporten voor het UCK tegenhouden zoals Italië dat heeft gedaan.
Voor de lange termijn heeft de Raadsvoorzitter vanmiddag een ambitieus scenario voor de regio voorgelegd, waarbij democratie, veiligheid en stabilisatie de kernpunten zijn. De EU zal daarin te zijner tijd een grotere rol moeten en zullen spelen; dat zijn wij alleen al moreel verplicht. Na het zwijgen der wapens moet men op de Balkan nu eenmaal weer met elkaar verder leven en zijn goed bewapende - ik herhaal het, want mijn land heeft een ervaring daarin - goed bewapende grondtroepen nodig om de vrede in Kosovo te garanderen.
Aan de vooravond van de Europese verkiezingen in juni wacht ons als parlementariërs een bijzonder zware taak, namelijk het voorbereiden van onze kiezers op het sturen van die grondtroepen naar Kosovo en hun langdurig verblijf in de regio. Toch moeten wij dat doen.

Cohn-Bendit
Dames en heren, mijnheer de Voorzitter, er zijn op dit ogenblik twee heel verschillende oorlogen aan de gang. Van de ene oorlog krijgen we beelden, al zijn het in de meeste gevallen beelden van de Servische televisie. Het zijn gruwelijke beelden van vernieling, van een met luchtbombardementen gevoerde oorlog. Er is een tweede oorlog in Kosovo, maar daar hebben we geen beelden van. Er zijn vluchtelingen, gedeporteerden, die vroeg of laat aankomen in Albanië en Macedonië. Maar wat er in Kosovo gebeurt, zien we niet, weten we niet. Dat is een zwart gat. Het probleem van ons allemaal: we willen alles, naar oude traditie van sommige van onze fracties. We willen dat het onmiddellijk ophoudt in Kosovo, en we willen ook dat de bombardementen ophouden. Wat we geen van allen weten - we hopen op Rusland, juist. We hopen op Kofi Annan, juist - maar we weten niet hoe we deze twee oorlogen tegelijk kunnen beëindigen, dit wil zeggen dat de moordpartijen en deportaties in Kosovo ophouden, zodat de bombardementen op Servië kunnen ophouden.
Het ergste is onze machteloosheid, die we langs diplomatieke weg trachten te overwinnen door vredespolitiek. Deze vredespolitiek wordt nagestreefd door de EU, door het Duitse Raadsvoorzitterschap, en dat is ook goed. Maar hoe wint men de strijd om de mensen, hoe kan men tijd winnen om deze twee oorlogen tegelijk te beëindigen? We geven allemaal goede raad. We weten allemaal hoe de vork in de steel zit, zo goed zelfs, dat er bijna niemand in de zaal is. Wij, Europese afgevaardigden, staan altijd klaar om anderen de les te lezen. Maar als het erop aankomt de zaak eens serieus te onderzoeken, dan hebben we iets anders te doen. Dat geeft wel te denken. Volgens mij was er geen alternatief voor deze militaire interventie, hoe erg het ook is om dit te moeten zeggen. Maar ik vind ook dat we alle mogelijkheden moeten aangrijpen om de diplomatie een kans te geven, zodat er een einde komt aan de oorlog in Kosovo. Zo niet, dan moeten we zeggen: er is geen oplossing mogelijk als de vluchtelingen, de gedeporteerden uit Kosovo niet kunnen terugkeren, zo nodig onder militaire bescherming.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, wel, zo zit de vork niet in de steel. Ik geloof dat wij een daadwerkelijke politieke aanval moeten uitvoeren op het regime van Milosevic en wat dat betreft gebeurt er niets.
Ik geloof dat wij in eerste instantie de Servische bevolking moeten bombarderen met inlichtingen, met radio- en televisieprogramma's, zoals ook ons Parlement heeft gevraagd. De Serviërs moeten weten wat voor een regime zij in Belgrado hebben.
Het is ten tweede mijns inziens voor iedereen onaanvaardbaar dat Milosevic nog steeds niet in staat van beschuldiging is gesteld, waartoe het Parlement de vorige keer eindelijk had besloten. De Raad moet mevrouw Harbour eindelijk duidelijk maken dat als Hitler niet in staat van beschuldiging was gesteld, men niet had kunnen aantonen dat de bevelen in Auschwitz via-via uit Berlijn kwamen. Dan had men immers nooit kunnen weten wie aan het hoofd stond van een bepaald concentratiekamp.
Ondanks het feit dat nu een miljoen mensen is gedeporteerd, ziet men geen enkele reden om Milosevic in staat van beschuldiging te stellen. Dat is een aanfluiting. Daarom moeten de Raad, de Commissie en het Parlement meer druk uitoefenen op mevrouw Harbour. Zij heeft gezegd dat zij misschien in juni naar de Canadese hoge rechtbank gaat. Dat is mijns inziens absoluut onaanvaardbaar.
Mijn derde opmerking gaat over de fysieke integriteit van dictator Milosevic. Dat probleem moeten wij van meet af aan bij de hoorns vatten. Wij kunnen niet wachten tot het lijk van Milosevic voor ons ligt en dan beginnen na te denken over hetgeen men had moeten doen.
Wij moeten verder weten waar de afgelopen jaren de steun aan Milosevic vandaan kwam. Wij willen weten in hoeverre de Verenigde Staten en Europa medeplichtig zijn. Wie heeft hem tien jaar lang ondersteund? Wie heeft hem in staat gesteld dit schandalig en misdadige beleid in Bosnië, Kroatië en nu in Kosovo te voeren? Wij moeten Milosevic in staat van beschuldiging stellen en daarom moeten wij mevrouw Harbour onder druk zetten. Zij moet ons eindelijk uitleggen wat zij in de komende uren van plan is te doen. Al meer dan twintig jaar lang vragen wij, mijnheer Fischer, om informatiebombardementen en de integratie van Joegoslavië. In 1981 vroeg Marco Pannella in dit Parlement om de opneming van Joegoslavië in de Europese Gemeenschap. Nu moeten wij de achterstand inhalen. Wij moeten alle landen opnemen in de Europese Unie en wel onmiddellijk, met ad hoc formules, maar meteen.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, iedereen is hevig ontsteld over de verschrikkingen die de Kosovo-Albanezen moeten ondergaan. Wij moeten echter de gevolgen van de stelselmatige en hevige bombardementen onder ogen zien. Deze bombardementen op een Europees land en diens hoofdstad veroorzaken immers dagelijks een toenemend aantal burgerslachtoffers. We hebben tijdens de vredesbesprekingen al een beoordelingsfout gemaakt, waardoor de conferentie van Rambouillet vroegtijdig moest worden afgesloten. We moeten niet opnieuw de mist ingaan door de Veiligheidsraad en Rusland buiten spel te zetten en de bombardementen op het Servische volk te bagatelliseren.
Wij zijn daarom van mening dat deze militaire escalatie en de propaganda daaromheen zo snel mogelijk beteugeld moeten worden. Wij moeten alles in het werk stellen om een politieke oplossing te vinden voor dit vraagstuk. We moeten iedere serieuze, dat wil zeggen iedere realistische mogelijkheid om tot een duurzame oplossing te komen, aangrijpen. Hierbij mogen we de oorzaken die tot het conflict hebben geleid niet uit het oog verliezen.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, u heeft zojuist een aantal perspectieven geschetst voor een stabiliteitspact voor de Balkan. Om dit pact te bewerkstelligen moeten de Europeanen, als ze echt onafhankelijk willen zijn, de moed tonen om deze escalatie van oorlog en geweld een halt toe te roepen.

Gollnisch
Mijnheer de Voorzitter, de acties die momenteel tegen Servië gevoerd worden, zijn duidelijk in strijd met het internationaal recht. Vanuit politiek oogpunt moeten deze acties veroordeeld worden omdat ze de mensenrechten, waar de aanstichters van dit geweld de mond vol van hebben, met voeten treden. Deze acties kunnen een gevaar vormen voor de veiligheid van Europa en misschien zelfs voor die van de gehele wereld.
Zoals gezegd zijn deze acties in strijd met het internationaal recht, en wel om een aantal redenen. Allereerst geldt in het klassieke internationaal recht dat een oorlog alleen gevoerd mag worden als de oorlog officieel verklaard is, wat hier niet het geval was. De regering van de Verenigde Staten kan ons nu beter niet de archiefbeelden laten zien van de redevoering die Roosevelt hield nadat een Japanse escadrille Pearl Harbour had gebombardeerd. U weet vast nog wel dat hij verklaarde dat die dag de geschiedenis in zou gaan als een dag van schande. De medewerkers van het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken waren overigens over deze bombardementen ingelicht, maar ze bleven nog een aantal uren rondhangen in de wachtkamer van de Japanse ambassadeur die zojuist Amerika de oorlog had verklaard. Ze deden dit om te kunnen profiteren van de verontwaardiging die deze actie veroorzaakte in Amerika en de internationale gemeenschap. Nu houdt de Amerikaanse regering deze verontwaardiging voor zich. De Verenigde Staten heeft zo nog veel andere schandelijke optredens op zijn geweten.
Wat de Verenigde Staten doet, druist ook regelrecht in tegen het Handvest van de Verenigde Naties, waarin duidelijk staat vermeld dat alleen naar de wapens kan worden gegrepen als de Veiligheidsraad hiermee heeft ingestemd. Als een land zichzelf tegen een aanval moet verdedigen, wat een legitieme reden voor het grijpen naar de wapens is, is deze instemming uiteraard niet nodig. De NAVO heeft deze fundamentele wet van de internationale gemeenschap minachtend naast zich neergelegd. Ze heeft de Veiligheidsraad niet om toestemming gevraagd omdat ze wist dat ze die niet zou krijgen.
Het optreden van de NAVO druist ook in tegen haar eigen Handvest, dat wil zeggen tegen het Noord-Atlantisch Pact. De NAVO, van oorsprong een uitsluitend defensieve alliantie, wordt voor de gelegenheid omgevormd tot een offensief bondgenootschap dat buiten haar geografische grenzen te werk gaat. Joegoslavië heeft immers nooit deel uitgemaakt van het grondgebied van de NAVO. De rechtsregels worden dus ook op dit punt geschonden.
Ook op politiek-moreel gebied is het optreden van de NAVO niet goed te praten. Men moedigt de Kosovo-Albanezen aan zich af te scheiden. Deze bevolkingsgroep heeft in het verleden overigens zelf laten zien wat machtsmisbruik is. Dit betekent dat we achteraf het gedrag rechtvaardigen van hen die we tegelijkertijd veroordelen. Dit geldt in het bijzonder voor het bewind van Milosevic. Immers, als de Albanese aanspraken op Kosovo in het kader van het zelfbeschikkingsrecht legitiem zijn, dan heeft Milosevic indertijd terecht de annexatie van Kroatisch Krajina door Servië opgeëist. In deze streek wonen immers voornamelijk Serviërs. Ook zijn eis tot annexatie van een deel van Bosnië zou in dat geval gegrond zijn geweest, omdat de bevolking van dit land gedeeltelijk uit Serviërs bestaat. We kunnen van twee stellingen uitgaan. We kunnen het zelfbeschikkingsrecht als uitgangspunt nemen, wat betekent dat ieder volk zijn deel van de taart moet krijgen. In dat geval moet er een internationale conferentie komen waarop de grenzen opnieuw worden vastgesteld. We kunnen daarentegen ook kiezen voor de handhaving van de internationale grenzen, zodat de veiligheid in de internationale gemeenschap kan worden gewaarborgd. Maar dan mogen landen ook niet intern worden opgedeeld.
Tenslotte wordt er over mensenrechten gesproken. We maken ons terecht zorgen over het lot van de vluchtelingen, die inderdaad niet te benijden zijn. De vluchtelingenstroom is echter pas na de geallieerde interventie en de massale bombardementen op gang gekomen. Er wordt gezegd dat de vluchtelingenstoom al voor de interventie van de NAVO zo groot was. Waarom is er toen dan niets gedaan voor de opvang van deze mensen? Het is duidelijk dat we met allerlei informatie worden overladen. De leugen en propaganda overheersen in dit vraagstuk. Met propaganda hebben we overigens ook al in een andere context kennis gemaakt. De Amerikaanse regering tracht in feite van Europa haar protectoraat te maken. De heer Clinton wil met dit bloedige videospel ongetwijfeld de aandacht afleiden van zijn seksuele escapades in het Oval Office. Als politicus en officier schaam ik me nu dan ook Europeaan te zijn.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, gezien de vorige speech is het misschien niet overbodig om deze Vergadering eraan te herinneren dat etnische zuiveringen al tien jaar aan de gang zijn in Kosovo, en dat vluchtelingen lang voordat de NAVO-bombardementen begonnen van huis en haard zijn verdreven. Het lijkt mij concessiepolitiek van de slechtste soort om te zeggen dat als de internationale gemeenschap in het ene geval niet handelt, dat ze dan ook niet in enig ander geval moet handelen.
Ik wil beginnen met de fungerend voorzitter nogmaals te feliciteren met zijn standvastigheid in de kwestie-Kosovo en de helderheid waarmee hij de Europese Unie gedurende zijn ambtsperiode heeft geleid. Ik ben al tien jaar lid van dit Parlement en het lijkt wel alsof wij het grootste deel daarvan over het voormalig Joegoslavië vergaderd hebben. Eindeloze resoluties hebben we besproken en eindeloze debatten hebben we gevoerd. Dit alles in een poging onze hulpeloosheid te verbergen over wat er in Joegoslavië gebeurde. Wij moeten sterk zijn in ons voornemen om de volgende tien jaar niet diezelfde debatten te voeren. Daarom moeten wij daaraan nu een halt toeroepen. Laat het tiende gedenkjaar van de opheffing van het zelfbestuur van Kosovo ook het jaar zijn waarin er een einde aan het praten komt.
Er waren gisteren enige veteranen van de Spaanse burgeroorlog op de publieke tribune. Dat deed me denken aan de leuze uit die burgeroorlog tijdens de verdediging van Madrid, die luidde: no pasarán - zij komen er niet doorheen. Dat moet de boodschap zijn die deze Vergadering en de Europese Unie de wereld inzendt. Of ze nu in Londen of Pristina wonen, minderheden moeten niet voor hun leven hoeven te vrezen of voor het soort zinloos geweld dat hun huis en middelen van bestaan dreigt te vernietigen. Daarover mag geen enkel misverstand bestaan. Wij moeten standvastig zijn tegen het soort ziekelijke geesten dat van angst voor, en haat tegen, minderheden leeft, of ze nu spijkerbommen in Londen plaatsen of zich aan massamoord in Kosovo te buiten gaan. Onze boodschap mag niet voor tweeërlei uitleg vatbaar zijn. Wij moeten Milosevic niet laten winnen. Dat betekent dat we de juiste vrede moeten afdwingen.
De socialistische fractie is altijd duidelijk van mening geweest dat Rusland volledig bij deze situatie betrokken moet worden, en ik sta dan ook volledig achter zijn jongste vredesmissie. Maar we moeten een stukje papier niet verwarren met echte vrede. Die fout hebben wij in het verleden gemaakt. De spelletjes die Milosevic speelt moeten afgelopen zijn. Er moet een vrede afgedwongen worden die op een internationale macht is gebaseerd is, met de NAVO als kern. Van die positie mag absoluut niet afgeweken worden. We moeten in de toekomst leren van wat er in Bosnië is gebeurd, waar er nog steeds geen vrede is, maar hoogstens een afwezigheid van oorlog.
Wij moeten leren van de fouten die we gemaakt hebben, om te zorgen dat we een effectieve internationale samenwerking krijgen om de hele regio weer op de been te helpen. Onze grootste vrees ligt in de destabilisatie op lange termijn, niet alleen in Montenegro of in Macedonië, maar verder weg, bijvoorbeeld met betrekking tot de gevolgen voor Griekenland of Italië. Er moet een plan op lange termijn komen, maar ik wil de Raad eraan herinneren dat een stabiliteitspact iets is waarom dit Parlement al twee jaar geroepen heeft. Nu het Verdrag van Amsterdam in werking is getreden, mogen wij hopen dat de Commissie iets beter naar het Parlement begint te luisteren. Wij zijn een leidraad voor de Raad en de Commissie geweest in een heleboel aangelegenheden met betrekking tot het voormalig Joegoslavië. Dus wordt het tijd dat er naar ons geluisterd wordt.

Oostlander
Voorzitter, de moordpartijen en etnische verdrijvingen gaan maar door in Kosovo. De operatie is kennelijk langdurig en grondig voorbereid. Degene die daarvoor de eindverantwoordelijkheid heeft, kan geen gesprekspartner meer zijn. Als we de klassieke criteria voor een gerechtvaardigde oorlog willen volgen, kunnen we alleen maar genoegen nemen met de verdwijning van de racistische dictatuur van het Milosevic-regime. Alleen dan zijn de ingezette middelen proportioneel aan de te bereiken verbetering van de toestand op de Balkan. Het zal zo moeten zijn, eventueel met een veiligheidspact waar de minister straks over sprak, dat overal op de Balkan de voorwaarden worden geschapen voor de vestiging van rechtsstaat en democratie, de uitroeiing van alle bronnen van agressie die op het ogenblik met name in het Milosevic-regime bestaan. Intussen moeten de aan Joegoslavië grenzende staten, Albanië, Macedonië, maar ook Bulgarije, Roemenië, Bosnië-Herzegovina en Kroatië geholpen worden om de schade die ze van het optreden van Servië ondergaan te boven te komen. Zij worden geacht mee te werken aan boycot en embargo's. De EU had van die embargo's en boycots zelf niet veel schade maar die arme landen des te meer.
Wij zijn dan ook tevreden over de financiële en macro-economische hulp door de Wereldbank en IMF, maar ook de EU zal zelf haar economisch en handelsbeleid moeten aanpassen, want humanitaire hulp kan nooit compensatie bieden voor het wegvallen van exportmogelijkheden en tegen de blokkering van verbindingswegen met de Unie. De Europese Unie behoort met spoed na te gaan in hoeverre zij een compenserende markt kan zijn voor de getroffen bondgenoten op de Balkan en overeenkomstig op te treden. In dit verband juichen we de voorstellen toe om met de twee meest getroffen landen, Albanië en Macedonië, een speciaal soort associatieakkoorden te sluiten.
De Unie zal tevens hulp moeten bieden voor het geschikt maken van de communicatie-infrastructuur in de betreffende landen opdat er goede alternatieven ontstaan voor doorvoer door Servië.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag de uitstekende rede van de heer Fischer van harte steunen, want ten aanzien van de houding van de Raad vind ik dat wij een klaar en duidelijk signaal moeten afgeven.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, als men naar Belgrado gaat, wordt men overmand door gevoelens van woede, van diepe verontwaardiging over de verschrikkelijke verwoestingen en de slachtoffers van de NAVO-bombardementen. Tegelijkertijd krijgt men echter bewondering voor de kracht en moed van het Servische volk. Men raakt ontroerd door de manifestaties van de mensen die hun lichamen gebruiken als een levend schild voor de bescherming van de bruggen van Belgrado.
Ten eerste kan de NAVO, met zijn propaganda en met het eenvoudig omkeren van de logica, de misdaden die tijdens deze oorlog tegen de mensheid worden begaan, niet verhullen. Deze oorlog is illegaal. Deze oorlog is pure agressie.
Door met voorbedachte rade de infrastructuur van de Joegoslavische economie te vernietigen, maakt men zich schuldig aan volkerenmoord. Bruggen, water- en stroomleidingen, basisgoederen voor het leven van de mens: alles wordt kapot gemaakt. De vernietiging van het milieu is een misdaad. Met het gebruik van de oorlogstechnologie worden de gezondheid en het milieu ernstig in gevaar gebracht.
Een rechtvaardige, politieke oplossing is echter wel degelijk mogelijk, mijnheer de voorzitter. Neemt u die draad op! Volgt u die draad! Dan zult u een echte oplossing kunnen bewerkstelligen. Stopt u die smerige oorlog!

Gahrton
Mijnheer de Voorzitter, het is nu zes weken geleden dat de NAVO haar luchtbombardementen op Joegoslavië begon, om de Kosovaarse Albanezen van de barbarij van Milosevic' regime te verlossen. Toch gaat de stroom vluchtelingen door. In Kosovo zijn honderdduizenden Albanezen gegijzeld door bandeloze Servische troepen, en ze worden mishandeld en verkracht. Er is een ontwikkeling gaande die door de Albanese schrijver Ismaïl Kadare in Le Monde van vandaag wordt beschreven als "Le triomphe du crime" - de overwinning van de misdaad. Kan men zich een groter fiasco van een reddingsactie indenken - hoe goed die oorspronkelijk ook bedoeld was?
Nu hebben velen een gevoel van wanhoop, en sommigen nemen hun toevlucht tot grondtroepen als laatste redmiddel. In dat verband zou men volgens mij het interview moeten lezen met de Duitse generaal Eisele in Die Zeit. Hij zegt daarin dat het niet alleen een enorme en langdurige oorlog kan worden, maar dat het bovendien vier tot vijf maanden duurt voordat de eerste reddingstroepen in Kosovo kunnen ingrijpen. Men moet inzien dat militaire methoden hun grenzen kennen. Misschien is het zoals de Hongaarse schrijver György Konrád dezer dagen in de Frankfurter Allgemeine schreef: dat de Europeanen lering hebben getrokken uit de geschiedenis, maar wel de verkeerde lering. Ze hebben niet de les van de geweldloosheid van het jaar 1989 geleerd. Dictators komen vroeg of laat ten val. Het is niet altijd de meest effectieve methode een oorlog tegen ze te beginnen. Ook Milosevic komt ten val - dat staat buiten kijf. Er is een Servische oppositie, die zich vandaag in Libération manifesteert.
Men moet geweldloze methoden gebruiken, men moet stoppen met de oorlog, men mag de EU niet militariseren als gevolg van de huidige situatie. Maak daarentegen werk van de aanbeveling inzake een civiel vredeskorps, die het Parlement onlangs heeft aangenomen op voorstel van de Fractie De Groenen in het Europees Parlement. Dat zou een constructieve bijdrage van de EU aan vrede in Kosovo zijn.

Schifone
Mijnheer de Voorzitter, bij de verschrikkelijke tragedie van het Kosovaarse volk, dat door de afschuwelijke etnische zuivering van de tiran Milosevic letterlijk wordt uitgemoord en uit zijn land wordt verdreven, kon men als NAVO niet toezien. Er was actie nodig, alhoewel niemand deze actie goed vond of wenste. Men mocht zich echter niet verschuilen achter formele vraagstukken en achter de formele bepalingen van het volkenrecht. Hier werd een volk uitgemoord en men moest reageren. De Europese Unie heeft een zeker niveau van beschaving en kon zich niet aan deze noodzaak, aan deze plicht onttrekken. Toch zijn wij juist nu geconfronteerd met de zwakheden van dit optreden. Nu merken wij hoe wankel het politiek optreden van de Europese Unie voordien was en dat is misschien ook de belangrijkste reden waarom wij enigszins verbitterd zijn. Wij moeten echter de blik op de toekomst gericht houden en nadenken over oplossingen die een eind kunnen maken aan deze oorlog. Dit einde kan echter alleen komen als men in Kosovo een ruimte van veiligheid en vrede weet te verwezenlijken.
Ik ben van 21 tot en met 23 april in Tirana geweest. Ik voelde de behoefte daar de presentie van het Europees Parlement te doen voelen. Het Europees Parlement heeft tot nu toe geen officiële delegatie naar dit gebied gestuurd, ofschoon dat misschien zeer wenselijk zou zijn geweest. Ik heb een ontmoeting gehad met talrijke regeringsvertegenwoordigers en oppositieleden: de voorzitter van het parlement, de heer Ginuisynis, de minister voor Europese integratie, de heer Lakori - die Albanië wil associëren met de Europese Unie - en de oppositieleider, de heer Berisha. Zowel de regering als de oppositie vraagt om een aanval met NAVO-grondtroepen. Iedereen beseft, met een flinke dosis realisme, dat Albanië op den duur de aanwezigheid van 350.000 vluchtelingen niet uithoudt. Die druk is te groot. Dat zou hetzelfde zijn als wanneer Italië plotseling, van de ene dag op de andere, 6 miljoen vluchtelingen zou moeten verwerken.
De situatie is uiterst moeilijk. Als Milosevic niet toegeeft en niet instemt met de door de NAVO en de Europese Unie gestelde voorwaarden, zullen alleen grondtroepen verlichting kunnen brengen en een beschermingszone kunnen creëren, in afwachting van die ruimte van vrede en veiligheid waar wij reeds over spraken.
Ik wil verder van deze gelegenheid gebruik maken om duidelijk te maken dat ook in Albanië de democratie nog wel het een en ander te wensen overlaat. Het is hoog tijd dat het Parlement iets onderneemt om democratische omstandigheden te herstellen, overeenkomstig de in onze westerse landen geldende voorwaarden. Er zitten namelijk nog steeds leden van de oppositiepartij in de gevangenis en enkele parlementsleden zijn van hun immuniteit beroofd.

Wiersma
Voorzitter, laat ik beginnen met een van harte gemeend compliment te geven aan de voorzitter en minister Fischer en voor de toespraak die hij hier vanmiddag gehouden heeft. Ik denk dat de breedte maar ook de inhoud van wat hij zei ook hoop geeft in een situatie die toch enigszins somber is, en ik hoop dat hij ook voor de rest van het voorzitterschap van Duitsland die principes en die gedachten zal blijven uitdragen, ook met name inzake de crisis rond Kosovo. Er is nog steeds geen oplossing voor het conflict rond Kosovo. Intensief diplomatiek overleg heeft tot nog toe niets opgeleverd. Het is overigens wel van belang - anderen hebben dat al gezegd - en verheugend dat Rusland in die diplomatieke actie een belangrijke rol speelt, en tempo blijft geboden. Dit conflict mag niet te lang duren want de schade wordt met de dag groter.
Milosevic lijkt niet van plan die ene belangrijke concessie te doen: het toelaten van een militaire vredesmacht in Kosovo om de terugkeer van de vluchtelingen mogelijk te maken. Ik ben het van harte eens met minister Fischer, die beseft hoe deze mensen, die vluchtelingen, hun land uitgejaagd zijn en dat zo'n militaire bescherming alleen al om psychologische redenen noodzakelijk zal zijn. Zolang Milosevic niet echt beweegt, is er geen aanleiding om met de NAVO-acties te stoppen, hoe welkom ook een pauze ook zou zijn.
Ik maak mij grote zorgen over de stabiliteit in de omringende landen. De publieke opinie daar lijkt weinig begrip te hebben voor de NAVO-acties. De situatie in Macedonië is bekend maar ook in Bulgarije neemt de spanning toe. Vandaag wordt daar in het parlement heftig gedebatteerd over de vraag of het luchtruim van het land opengesteld mag worden voor NAVO-acties. Men is zwaar verdeeld in dat land over de NAVO-bombardementen en we merken in toenemende mate, ook hier is door mijnheer Oostlander al naar verwezen, de economische gevolgen van het Kosovo-conflict. Naar eigen schatting zou de schade al zo'n 70 miljoen dollar per maand bedragen. Wij weten hoe arm dat land is en hoe enorm dat bedrag is. De mensen begrijpen ook niet waarom hun arme land voor die kosten moet opdraaien.
Ik pleit ervoor dat de Raad en de Commissie bekijken of ook dit land op korte termijn extra economische steun kan krijgen. Daarmee zou de stabiliteit in Bulgarije zeer gediend zijn maar het zou tevens de oriëntatie van de Bulgaren op EU en NAVO een positieve stimulans geven. Die oriëntatie heeft een deuk opgelopen. Bulgarije kan niet wachten op een stabiliteitspact, op een Balkan-plan, het heeft nu hulp nodig.
Maar wat geldt voor Bulgarije geldt ook voor andere landen in de Balkan. NAVO is en was bereid met militaire middelen op te komen voor de mensenrechten maar zo snel als het mogelijk is moet met name de Europese Unie geld, kennis en energie investeren in de opbouw van de regio. Als dat niet gebeurt, lijkt het volgende conflict er al weer aan te komen.
Vandaag, 4 mei, worden in Nederland de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog herdacht. Morgen vieren we de bevrijding. Dat zal met enige ingetogenheid gebeuren dit jaar. U begrijpt al waarom: omdat ook vandaag in Kosovo en Servië slachtoffers moeten vallen in het belang van de vrijheid.

Graziani
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat in de oorlog in Kosovo het moment gekomen is om eens nuchter na te denken en het verstand te gebruiken.
Redelijkheid komt niet altijd goed uit - meestal komt zij slecht uit - maar oh wee als men zich aan de rede probeert te onttrekken. Als wij ons door de rede hadden laten leiden, waren wij van meet af aan, bij het begin van deze geschiedenis - en dat is natuurlijk achteraf gemakkelijk gezegd - stil blijven staan bij de verhouding tussen de politieke doelstellingen en de politieke weerslag van de bombardementen enerzijds en ons nobele doel: de beëindiging van de etnische zuiveringen, anderzijds.
Helaas vervult hetgeen nu gebeurt ons met bitterheid.
Een scherpzinnig journalist schreef vanmorgen in een Italiaanse krant dat het slecht gaat met de NAVO, maar nog slechter met Milosevic. Wij zijn, met andere woorden, op een dood punt in deze situatie aangekomen en daarom moet iets nieuws worden gedaan De bombardementen hebben geen effect meer. Of men gaat opnieuw bombarderen wat reeds gebombardeerd werd, of men gaat steden bombarderen. Het oorlogspad is echter verboden. Er is geen oorlogspad. Het Amerikaans Congres wil trouwens geen oorlog en zonder de Amerikanen is het oorlogspad sowieso onbegaanbaar. Wat rest ons dan nog? Ook Milosevic zit in een uiterst moeilijk parket, maar hij weet zich gesterkt door het nationalisme van zijn volk. Laten wij eerlijk zijn: ook tijdens het fascisme in Italië was niet iedereen antifascist. Er was nationalisme en behoorlijk veel ook. Dus wij moeten ook die situatie in rekening brengen.
Wat moeten wij dan doen? Wij moeten te weten zien te komen welke kaarten Milosevic in handen heeft en daarom moet men de bombardementen onderbreken. De sterkste partij, de meest redelijke partij moet een eerste stap zetten om te zien hoe de kaarten in het spel liggen, om met onderhandelingen te beginnen en een oplossing te bewerkstelligen, waarin het recht van de vluchtelingen op een veilige terugkeer naar Kosovo onder militaire bescherming absoluut moet worden gevrijwaard.

Novo
Mijnheer de Voorzitter, veertig dagen nadat de NAVO het internationaal recht met voeten heeft getreden, spreken de gevolgen voor zich. Het menselijke drama is in een absolute ramp ontaardt, de slachtoffers van de hypocriete bijkomende schade nemen zienderogen toe, het voorwendsel van Rambouillet is als sneeuw voor de zon verdwenen, de autonomie van Kosovo is niet hersteld en de etnische rechten worden nog steeds niet geëerbiedigd. Met andere woorden, niet een van de argumenten die de NAVO aanvoert om dit avontuur te rechtvaardigen, blijft overeind. Tot nog toe is geen enkele van de oorspronkelijke doelstellingen bereikt. Ondertussen komt de publieke opinie wereldwijd in opstand, ondanks de talrijke pogingen tot manipulatie. Zij eist een interventie van de VN en een politieke oplossing die de terugkeer van de vluchtelingen waarborgt en de huidige grenzen respecteert. De Amerikanen en hun ondergeschikten, de Europese regeringen, discussiëren ondertussen over het al dan niet inzetten van grondtroepen, gaan over tot de zogenaamde "totaaloorlog" waarbij zowat alles als strategisch doelwit wordt beschouwd en rehabiliteren en bewapenen een groepering die tot voor kort door iedereen als een terroristische en fundamentalistische beweging werd bestempeld.
De Europese eenwording, die in wezen tot stand is gekomen om een einde te maken aan een andere Europese oorlog - laten wij dit niet vergeten -, ziet nu lijdzaam toe hoe de communautaire instellingen hier en nu de NAVO en haar gewapende interventies steunen en vergoelijken. Ondertussen wijzigt diezelfde NAVO fundamentele strategische concepten en roept zij zichzelf tot wereldpolitie uit zonder dat de respectieve regeringen hierover aan hun onderdanen rekenschap afleggen en zonder dat het Parlement zich over deze kwestie uitspreekt. Collega's, dit is toch werkelijk betreurenswaardig en bedroevend!

Imbeni
Mijnheer de minister, ik wilde u slechts een boodschap meegeven en u aan iets herinneren dat wij beiden hebben meegemaakt. Allende zei tegen Pinochet, de man van de staatsgreep: "Jullie hebben de kracht, maar niet de rede" . Waarschijnlijk denkt Milosevic al tien jaar lang van ons: "Jullie hebben de rede, maar niet de kracht" . Wij hebben nu besloten kracht en rede te bundelen, maar helaas wel met een vertraging van tien jaar. Als wij al hetgeen wij nu zeggen over integratie van de Balkan, tien jaar geleden als Europa hadden gedaan, hadden wij misschien niet die 200.000 doden van de oorlog in Bosnië, van de oorlog van Milosevic tegen Kroatië, enzovoort gehad. Dat was onze fout. Ik ben het helemaal niet eens met de heer Gollnisch, maar in één ding heeft hij gelijk: wij hadden ook de dramatische situatie van de exodus, van de deportatie, in rekening moeten brengen. Nu tasten wij echter in het duister, zonder enige coördinatie, met veel goede wil, maar met een weinig rigoureuze aanpak voor de humanitaire problemen.
Wij hebben laat gehandeld en slecht. Nu zijn wij zover - en de heer Dupuis zei min of meer hetzelfde, zij het dan in andere bewoordingen - dat wij moeten nagaan wat wij kunnen doen. Wij moeten nu op grote schaal een informatie-initiatief starten voor de Servische bevolking, opdat ook het Servische volk kan zeggen dat wij, en niet Milosevic, de kracht en de rede hebben. Ook het Servische volk moet daarvan overtuigd raken, anders zal ons initiatief geen succes boeken.
Wij hebben de kracht en de rede en daarom zeg ik u, mijnheer de minister, dat wij een langademige strategie en een soepele tactiek moeten volgen. Ik zou zelfs durven zeggen - en ik zeg dit in alle vriendschap - dat wij Europeanen beter zijn dan de Amerikanen in langademige strategieën en soepele tactieken. Wij moeten deze visie dan ook hard zien te maken. Dan zullen uw woorden - " de maand mei kan een maand van hoop zijn" - ons misschien kunnen geruststellen over onze toekomst en met name over een toekomst van vrede en rechtvaardigheid in de Balkan.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, ik zou vooral de heer Fischer hartelijk willen bedanken voor zijn duidelijke taal en zijn duidelijk standpunt in deze moeilijke situatie. Maar ik zou dieper willen ingaan op twee thema's, die jammer genoeg weinig aan bod komen in het debat, maar die volgens mij van essentieel belang zijn. Men heeft het voortdurend over het sturen van grondtroepen. Dat is op zich logisch, maar de omgeving is hier niet geschikt voor. Men heeft op dit punt al de nodige ervaring opgedaan, en ik denk dat ik oud genoeg ben om uit ondervinding te weten dat buitenlandse troepen niet de oplossing zijn. Aan de andere kant heb ik bijvoorbeeld de bevrijding gezien van de Krajina in Kroatië. Toen hadden de Kroaten wapens, en ze hebben de Serviërs meteen weggevaagd. Het is altijd hetzelfde: mensen die hun eigen grond verdedigen, zijn de agressors altijd de baas. Dat moet men duidelijk beseffen! Er is de UCK, de Albanese strijdkrachten, en men zou deze Albaniërs wapens moeten geven, zodat ze de Servische horden met gelijke middelen kunnen bestrijden. Men zou versteld staan, hoe snel er dan een einde komt aan de grondoorlog.
Ten tweede, men heeft in het begin een grote fout gemaakt, een psychologische fout, door voortdurend te zeggen dat de Kosovaren bij Servië moesten blijven, dat ze in Joegoslavië moesten blijven. Dames en heren, het is nu eenmaal een feit, en in dit Parlement wordt dit maar al te vaak vergeten, dat de staat er is voor de mensen en niet omgekeerd. De volkeren moeten dus een zelfbeschikkingsrecht krijgen, en we zouden dit zelfbeschikkingsrecht met name moeten toekennen aan de inwoners van Kosovo, die reeds gedurende tientallen jaren op verschrikkelijke wijze worden onderdrukt door de Servische regering in Belgrado. Milosevic is slechts het product van een achterhaalde politiek, die zelfs teruggaat tot voor de Tweede Wereldoorlog.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, uit de resultaten blijkt overduidelijk dat men met de aanval op Joegoslavië noch de deportatie, de vlucht van de Kosovaren, heeft kunnen afwenden, noch Milosevic op de knieën heeft kunnen krijgen. Er zijn alleen zorgen en gevaren ontstaan voor heel het gebied. De VN werden vernederd, evenals de Europese politieke eenmaking. Het stond trouwens als een paal boven water dat ook dàt het doel was van het Amerikaanse nationalisme. Onze Europese leiders zijn echter geheel in de greep van fobieën en lokale ambities en vergeten de mogelijkheid van een eigen, gezamenlijke inspanning.
Servië zal kapot zijn na de aanvallen en de Serviërs zullen een zware tol hebben betaald aan doden en gewonden. Kan het voorzitterschap ons een overzicht geven van het aantal slachtoffers? De Kosovaren zijn, samen met de Serviërs en andere buurvolkeren, de eerste slachtoffers van de door uraniumbommen veroorzaakte milieuverontreiniging. Zou het voorzitterschap commentaar kunnen leveren op het gebruik van dit soort materiaal? Waar verwacht men vervuiling? Hoe lang zal deze voort blijven bestaan? Hoe kan men de vluchtelingen laten terugkeren naar dermate vervuilde grond? Of gaat u er inmiddels stilzwijgend van uit dat de vluchtelingen toch nooit zullen terugkeren?

Theorin
Mijnheer de Voorzitter, er is een oorlog gaande in Europa. Een oorlog waarin Europa is beland zonder een echt beleid waaraan men zich kan houden. Een oorlog die duidelijke risico's voor verspreiding met zich meebrengt. Een oorlog die men had gedacht te winnen in twee dagen, maar die na vijf weken nog onverminderd doorgaat. Een oorlog die is begonnen om mensen te bevrijden van etnische zuiveringen, maar die heeft geresulteerd in 1 miljoen vluchtelingen. Een oorlog die ertoe heeft geleid dat het verzet tegen Milosevic is veranderd in steun. Het is hoog tijd om ons af te vragen of dit de juiste weg was om het doel te bereiken.
Etnische zuiveringen en misdaden zijn altijd onaanvaardbaar. Het is de hoogste tijd om de terreur van Milosevic een halt toe te roepen, maar ook om te stoppen met de NAVO-bombardementen. Het is tijd om een politieke oplossing te presenteren voor wat een politiek probleem is. Zoals de vroegere Zweedse minister-president Olof Palme zei: "Men kan geen democratie scheppen door de steden die men wil redden te bombarderen." De EU heeft de beschikking over politieke, diplomatieke en economische middelen. Dat zijn de middelen die op de Balkan moeten worden aangewend. Het is tijd dat de EU actief bijdraagt aan het scheppen van voorwaarden voor een politieke oplossing van het Kosovo-conflict. Het is tijd dat de Verenigde Naties hun rechtmatige rol terugkrijgen en dat de EU een VN-vredesmacht in Kosovo eist, zodat de vluchtelingen veilig kunnen terugkeren.
De EU-landen moeten met een grootscheeps Marshallplan voor de Balkan komen om de ontwrichte samenlevingen weer op te bouwen, maar ook om de haat tegen te gaan die anders generaties lang de voedingsbodem zal vormen voor toekomstige conflicten. De oorlog heeft ons geleerd dat de EU nu snel met instrumenten moet komen voor het oplossen van conflicten, voor vredeshandhaving, bemiddeling, verzoening en het scheppen van vertrouwen. Als wij geen methoden kunnen vinden om conflicten langs vreedzame weg op te lossen, maar daarentegen worden gedwongen deze met militaire middelen uit te vechten, vervalt het hele idee van een Europese Unie.

Lenz
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik ben het eens met een heleboel dingen die hier vanmiddag werden gezegd, maar zeker niet met alles. Wie van ons volgt deze gebeurtenissen niet met groeiende bezorgdheid? Hebben we hier in het Europees Parlement niet jarenlang in iedere vergadering de mensenrechten verdedigd? Ik zal dit hier vandaag voor de laatste keer doen.
We hebben de mensenrechten vooral met woorden verdedigd, en soms voor kleine bevolkingsgroepen. Hier gaat het om honderdduizenden mensen, waarvan de rechten op velerlei wijzen worden geschonden - ik hoef dit hier niet allemaal opnieuw te herhalen - en dat in een deel van Europa waar vroeger veel toeristen naartoe zijn gereisd.
Het antwoord van de NAVO heeft volgens mij twee verschillende kanten. Voor het eerst komt een regionale alliantie op voor de verdediging van de mensenrechten en het herstel van de stabiliteit in een deel van Europa waar sinds acht jaar een kettingreactie van mensenrechtenschendingen plaatsvindt, en altijd om dezelfde redenen. Op dit punt is de zo-even genoemde wereldorganisatie volledig in gebreke gebleven, want zij heeft nagelaten haar Handvest en het internationaal recht nieuw leven in te blazen en aan te passen aan de noden van deze tijd. Het VN-Handvest is grotendeels een dode letter gebleven, en de VN heeft niet de conflicten verhinderd waarvoor ze eigenlijk in het leven is geroepen.
Wie de Tweede Wereldoorlog heeft meegemaakt - en dat heb ik - weet wat bombardementen, de angst voor bombardementen, brandende huizen en slachtoffers in de naaste omgeving betekenen. Men wenst dit niemand toe, en zeker niet het Servische volk en de Servische kinderen, die door de waanzin van hun leider net zo te gronde worden gericht als de honderdduizenden Kosovaren die hij heeft verdreven. Niemand heeft iets tegen het Servische volk! We zouden Servische kinderen net zo beschermen als Kosovaarse of Albanese kinderen. Ook tegen deze waanzin moeten wij ons duidelijk uitspreken.
Men kan zich niet slechts beroepen op de VN wanneer men ze nodig heeft, ook dat zou men moeten weten. Dit Parlement zal zich inspannen - en op dit punt heb ik vertrouwen in mevrouw Bonino, de heer Van den Broek en andere personen waarmee we lang hebben samengewerkt - voor de wederopbouw van deze regio na de oorlog. Iedere onderhandeling moet worden aangegrepen, maar alleen wanneer er een einde wordt gemaakt aan de waanzin en we deze mensen kunnen laten terugkeren naar een Kosovo waar vrede heerst en waar zij zich thuis voelen en bescherming genieten.

Rocard
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, geachte commissarissen, ik zal u de dichterlijke vervoering besparen. Ik hoop ook mijn analyse van alle naïviteit te kunnen ontdoen.
Ik behoor tot de groep die stellig van mening is dat we niet met de armen over elkaar hadden kunnen toekijken naar deze verschrikkelijke misdaad van Milosevic, die in ieder geval als een cultuurmoord moet worden beschouwd, en misschien zelfs als een vorm van volkerenmoord. Net als de meerderheid in dit Parlement ben ik een fervent voorstander van de militaire interventie van de NAVO.
Milosevic is een wreedaard. Ik geloof er daarom helemaal niets van dat we deze man door middel van een eenzijdig bestand weer aan de onderhandelingstafel kunnen krijgen. Het lijkt me zelfs al gevaarlijk over deze mogelijkheid te praten.
Het resultaat van ons ingrijpen is echter verontrustend. Er bestaat geen twijfel over dat Servië wordt verzwakt, maar de positie van Milosevic is nog altijd even sterk. De etnische zuivering van Kosovo gaat maar door. De situatie in Albanië, Macedonië en Montenegro wordt almaar slechter en de vooruitzichten zijn niet best. Nu we deze oorlog echter zijn aangegaan, moeten we er ook voor zorgen dat we hem winnen.
Ik wil hier niet over de toekomst praten. Velen onder u hebben hun mening hierover al gegeven. Ik deel het standpunt van een aantal onder u, maar niet dat van iedereen. Zelf zou ik met name een antwoord op de volgende vragen willen hebben. Minister, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, hoe is deze interventie voorbereid? Is de Europese Unie, of haar lidstaten, over het aanvalsplan geraadpleegd? Heeft de Unie zich afgevraagd wat de kansen op succes van dit plan waren? Bestaat er een vervangingsplan en heeft u de mogelijkheid hiertoe overwogen? Heeft de Raad die u voorzit gesproken over de mogelijkheid om naast de luchtaanvallen grondtroepen in te zetten? Voor iedereen die iets van militaire strategieën weet, is de noodzaak daartoe immers evident. Heeft de Raad hiertoe een gemeenschappelijk strategisch plan ontwikkeld, dat weliswaar aan de raad van de alliantie kan worden gepresenteerd, maar toch Europees is? Mijn laatste vraag, mijnheer de Voorzitter, is de volgende: kunt u mij op dit moment zeggen of de Raad zich bewust is van de noodzaak om, uiteraard in het kader van de alliantie, een Europese onderzoeks- en defensiemacht te ontwikkelen?

Gröner
Mijnheer de Voorzitter, de wereldgemeenschap heeft Milosevic al te lang zijn gang laten gaan zonder sancties als bijvoorbeeld een olie-embargo op te leggen. Reeds begin jaren "90 werd er melding gemaakt van massaverkrachtingen als oorlogswapen in Kroatië en Bosnië. Ook nu weer horen we van internationale hulporganisaties dat vrouwelijke vluchtelingen doelbewust worden uitgekozen en met geweld worden weggesleept, om de volgende morgen halfdood en zwaar getraumatiseerd te worden teruggestuurd of helemaal te verdwijnen.
Door dit nationalistische geweld tegen vrouwen in de vorm van martelingen en verkrachtingen wordt een spiraal van geweld, haat en wraak ontketend die alle hoop op een vreedzaam multi-etnisch Kosovo de grond in moet boren. Vrouwen worden het slachtoffer van oorlogsmisdaden omdat het vrouwen zijn, en dat moet de Unie als een reden voor asiel erkennen. Ik vind het in ieder geval het toppunt van cynisme dat het Vaticaan in deze situatie vrouwen wel toestaat anticonceptie te gebruiken, maar abortus als moord bestempelt.
Mijnheer Fischer, sommige van onze regeringsleiders en van uw collega's zouden zich moeten schamen, als we zien welke vluchtelingen worden opgenomen en welke niet. Vier landen van de Unie hebben geen vluchtelingen opgenomen. De Unie moet de humanitaire hulp versterken en onverwijld de NAVO-strategie herzien. We moeten de bombardementen stoppen, en we moeten Rusland opnieuw in het onderhandelingsproces betrekken en mee aan de onderhandelingstafel laten zitten.

d'Ancona
Voorzitter, ik zou mijn spreektijd willen besteden aan een aspect dat te maken heeft met het werk van mijn commissie, namelijk het vluchtelingenbeleid. Mevrouw Gröner sprak er ook al over. Als ik zeg beleid, dan is dat eigenlijk teveel gezegd. Tegenover de meer dan 600.000 gevluchte en van huis en haard verdreven Kosovaren zijn er nog geen 18.000 die werden opgevangen in de lidstaten van de Unie. Duitsland nam er van die 18.000 bijna 10.000 voor zijn rekening, en dat betekent dus dat in alle andere lidstaten samen er nog geen 8.000 Kosovaren opgevangen werden. U moet zich voorstellen dat in enkele weken tijd in de armste regio's van Europa 600.000 mensen moesten worden geherbergd in kampen, maar ook privé, bij mensen thuis. 600.000, dat is twee keer zoveel als wij in onze rijke landen in een heel jaar toelaten tot de asielprocedure, want dat zijn er zo'n 300.000 per jaar.
Wij zijn medeverantwoordelijk voor het ontstaan van die vluchtelingenstroom. Wij hadden in de achter ons liggende weken allang een solidair en humaan opvangbeleid moeten realiseren met een ruimhartige verdeling over de lidstaten. Ik vind het een brevet van onvermogen van de Raad dat zo'n besluit niet genomen kon worden, en in zekere zin ook een weigering om de consequenties van je daden te accepteren. Vanuit dit Parlement, Voorzitter, moet de Raad in ieder geval aangespoord worden om alsnog tot daden te komen. Men koopt de vluchtelingen en de menselijke ellende niet af met 250 miljoen ecu. Tijdelijke bescherming van substantiële aantallen in onze lidstaten, en daarnaast alle mogelijke steun in materiële zin aan de landen in de regio, ook als de crisis voorbij is, dat is wat door ons wordt bepleit.

Bonino
Mijnheer de Voorzitter, dit is geloof ik de tweede of de derde keer dat wij dit thema bespreken. Ik begin met u, mijnheer Rocard. Ik weet niet hoever de informatie van de lidstaten van de Unie en van de lidstaten van de Atlantische Raad komt, maar ik kan u wel zeggen dat noch de Commissie, noch de humanitaire organisaties door de lidstaten, door de leden van de Atlantische Raad en de Europese Unie, op de hoogte zijn gesteld. Niemand wist van eventuele plannen af. Niemand was op de hoogte. Ik geloof eerlijk gezegd dat het bij de humanitaire hulpverlening om een enorm coördinatieprobleem gaat. Geachte afgevaardigden, natuurlijk is het goed dat mensen, en ook lidstaten, vrijgevig zijn, maar door die vrijgevigheid wordt de coördinatie wel erg lastig. Het is voor de HCR bijna onbegonnen werk om, naast al de - terechte - activiteiten van de vijftien lidstaten, naast de schenkingen van particulieren en donaties aan de andere kant van de oceaan, naast de Canadezen, de Noren, de Japanners, enzovoort, ook nog eens honderden NGO's te coördineren. Coördinatie is gemakkelijker gezegd dan gedaan, dat geef ik u op een briefje, ofschoon iedereen zich natuurlijk, terecht, ook zorgen maakt over de politieke zichtbaarheid. Daarover zijn wij het allen eens. Maar uiteindelijk stuit je dan toch op tegenstrijdige belangen.
Hoe kun je nu dubbelwerk bij de hulpverlening voorkomen, als bijna niemand weet wat de lidstaten doen? Hoe kan men fouten voorkomen? Goed, de mensen zijn gul, maar er is ook een hoop onervarenheid. Je kunt natuurlijk wel tegen iemand zeggen dat hij opvangkampen moet inrichten, maar als die door het haastwerk en door gebrek aan overleg niet kunnen functioneren...? Ik bedoel hiermee te zeggen dat het niet aan geld of humanitaire projecten ontbreekt. Het ontbreekt aan coördinatie, discipline en goed gekozen prioriteiten. Daarom is onze taak, de taak van de HCR, zo moeilijk.
Ons is ook een vraag gesteld over het onderdaksprobleem. Dit is het belangrijkste probleem en daar werken wij aan. Inderdaad sta je met miserabele opvangkampen in de kijker, maar u moet wel weten dat de meeste gedeporteerden zijn ondergebracht in straatarme Albanese en Macedonische gezinnen. Daarom willen wij juist ook deze gezinnen helpen. Wij willen vermijden dat sociale spanningen ontstaan en na bijvoorbeeld een maand gastvrije ontvangst de vluchtelingen alsnog op straat komen te staan en sociale problemen veroorzaken.
Ook zijn wij momenteel druk bezig met het treffen van voorbereidingen voor het ergste scenario: de winter. Wij proberen voor een gedeelte van deze vluchtelingen huizen in baksteen en opvangcentra te bouwen. Wij willen ervoor zorgen dat de overgrote meerderheid van de gedeporteerden die nu nog in tenten leeft, zo spoedig mogelijk een beter onderkomen vindt en onder betere omstandigheden, qua hygiëne, klimaat en sanitair, kunnen leven.
Dan moeten wij nog drie andere vraagstukken voor ogen houden, die gevaren kunnen opleveren. Ten eerste is er in Macedonië een politiek probleem. Wij hebben volledig begrip voor het politieke probleem van de Macedonische regering, maar haar gedrag ten opzichte van de gedeporteerden aan haar grenzen kan niet door de beugel. Een dergelijk gedrag is altijd onaanvaardbaar. Nogmaals, wij hebben begrip voor hun problemen, maar een schending van de humanitaire overeenkomsten is voor niemand aanvaardbaar.
Het tweede vraagstuk betreft Montenegro. Wij mogen niet vergeten dat zich in Montenegro 70.000 gedeporteerden bevinden en dat zijn echte, menselijke bommen. Dit zijn niet de ons welbekende vluchtelingen, maar gedeporteerden, menselijke bommen die Milosevic naar believen inzet, waar en wanneer hij dat maar wil. Als hij besluit een menselijke bom van honderdduizend personen te laten vallen op Montenegro, doet hij dat en dan zal de situatie daar ernstig worden gedestabiliseerd.
Wij mogen hier trouwens ook Bosnië niet vergeten. Bosnië bevindt zich al in een moeilijke situatie en heeft 50.000 - Servische - vluchtelingen opgenomen.
Het derde vraagstuk waar wij mee zijn geconfronteerd, wordt gevormd door de ontheemde Serviërs op Servisch grondgebied. Ook daar hebben wij specifieke maatregelen voor getroffen. Ik zal in de komende dagen weer naar dat gebied gaan en daarvoor vraag ik uw hulp. Wij moeten duidelijk maken dat de humanitaire hulpverlening valt of staat met goed gekozen prioriteiten, met discipline en coördinatie. Anders vrees ik dat al die vrijgevigheid door de algemene verwarring op niets uitdraait.
Dan heb ik nog twee opmerkingen van meer politieke aard. Toen, waarde collega's, onze ouders kozen voor de Europese Gemeenschap, werden zij gedreven door twee overwegingen: nooit meer oorlog, nooit meer Auschwitz. Nu moeten wij kiezen tussen deze twee eventualiteiten. Blijkbaar was het niet mogelijk beide te voorkomen. Men zoekt nu een politieke oplossing. Wat hebben wij echter de afgelopen tien jaar met Milosevic gedaan? Hebben wij niet tien jaar lang een oplossing gezocht? In alle bescheidenheid: wij hebben al veel te veel gedaan, een conferentie hier, een diplomatieke bijeenkomst daar, ontmoetingen in Genève en wat al niet meer! Dan kan men zeggen: beter laat dan nooit. Maar het is waarschijnlijk al te laat! Ik vind dat het al te laat is. Kijkt u maar eens naar die lange lijst: Osiek, Vukovar, Srebrenica, Sarajevo, Bihac, Tuzla en nog veel meer schandplekken waar nauwelijks enige reactie op is geweest.
Je kunt niet zeggen dat, als wij niet overal tegen dergelijke dingen optreden, wij dat bij ons thuis ook niet moeten doen. Ik geloof niet dat er enige onduidelijkheid bestaat over de verantwoordelijkheden van tenminste de Europese Unie. Moet de Europese Unie niet eerst kijken naar hetgeen voor haar eigen deur gebeurt en pas dan naar bijvoorbeeld Tasmanië? Als wij zelfs die moed niet hebben, als wij denken dat wij Europeaan zijn met een gemeenschappelijke munt, een beetje landbouw en - och, waarom ook niet - een paar vissen.....Als wij geen gemeenschappelijke waarden hebben, zoals het verwerpen van etnische zuiveringen op tenminste ons continent, kunnen wij ons beter geen Europeanen noemen.
Applaus

Fischer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou willen aanknopen bij de laatste woorden van commissaris Bonino. Wanneer men het debat volgt - en in zoverre lijkt het op alle andere debatten die we de laatste weken hebben gehoord - dan hoort men een heleboel goede argumenten die men zelf al vaak heeft overwogen. Wanneer men deze argumenten echter tracht te bundelen in een alternatief, dan zal men constateren dat er in het debat geen sprake was van een alternatief. Men verlangt een politieke oplossing. Ja! Maar een politieke oplossing is geen doel op zichzelf. Wat willen we met een politieke oplossing bereiken? Met een politieke oplossing willen we bereiken dat er een einde komt aan het geweld.
Applaus
Met een politieke oplossing willen we bereiken dat de vluchtelingen kunnen terugkeren en vooral ook dat we niet nog eens tien jaar moeten toezien op de nationalistische waanzin in de Balkan met nog eens honderdduizenden doden.
Applaus
Een politieke oplossing is geen doel op zichzelf, maar we moeten over de inhoud van de politiek spreken. Ik zou hier nog aan toe kunnen voegen dat we de heer Milosevic een peace corps moeten voorstellen. Daar zal hij blij mee zijn. Daar zal hij meteen voor zijn, zeker nu. En waarom? Omdat hij dan heeft wat hij wil. De heer Milosevic is niet onder de indruk van een peace corps . Ik ben nadrukkelijk voor het inzetten van een peace corps , ik ben nadrukkelijk voor een Europa waar geweld geen rol meer speelt. Maar hoe moeten we ons opstellen tegenover iemand die het grofste geweld gebruikt, en niet één keer, niet twee keer, niet drie keer, maar al tien jaar lang?.
Applaus
Volgens mij is het niet alleen een kwestie van moraal. Het gaat om de Europese veiligheid, de Europese toekomst. Als we lichtzinnig naar de wapens hadden gegrepen, zou ik deze kritiek accepteren, maar er liggen minstens 200.000 mensen in massagraven omdat we te laat naar de wapens hebben gegrepen. Kijk maar naar Bosnië! Is uw geheugen zo kort? Mijnheer Karadzic was in Genève en heeft verdragen ondertekend, die een uur later in Bosnië al niet meer golden. Dat gebeurde niet één keer, niet tien keer, maar ontelbare keren. Wat moet er nog gebeuren? Dat is wat men zich moet afvragen. Het spreekt voor zich dat iedereen die verantwoordelijkheid draagt - althans de Duitse regering, maar ook iedere andere regering die bij de NAVO-acties is betrokken - dag en nacht over deze vraag nadenkt. Maar menig spreker die ik hier heb gehoord, haalt oorzaak en gevolg door elkaar.
Applaus
Nochtans is het onmogelijk om in het geval van Kosovo oorzaak en gevolg door elkaar te halen. De oorzaak is de politiek van Milosevic. Hij is geen nationalist, maar een cynicus. Hij wil alleen maar de macht behouden. Daarom bedient hij zich van een agressief Servisch nationalisme. Hij heeft een tijger losgelaten en probeert hem nu te berijden, en wanneer men hem zijn gang laat gaan, zal hij niet enkel een heel deel van Europa in het verderf storten, maar zullen er nog een heleboel onschuldige slachtoffers vallen. De gewelddadige verdrijving, de exodus die we nu meemaken hadden we in deze barbaarse vorm, in deze orde van grootte niet voor mogelijk gehouden.
Emma Bonino heeft terecht gesproken van menselijke bommen, want door de verdrijving van mensen bestookt Servië de buurlanden met een dubbel cynisme, bij wijze van spreken. Dat kan Europa niet accepteren! Als een politieke oplossing betekent dat we dit moeten accepteren, dan is het een slechte politieke oplossing. Het zou het tegendeel zijn van wat wij willen.
Applaus
Een politieke oplossing waarbij geweld wordt gebruikt in het kader van de eerbiediging van de mensenrechten, de gemeenschappelijke veiligheid, de terugkeer van vluchtelingen en in het kader van de Verenigde Naties, dat is de politieke oplossing waar wij naar streven. Zo'n politieke oplossing trachten wij te bereiken. Maar dan mag Belgrado ten eerste geen enkele twijfel hebben over de vastberadenheid van de internationale gemeenschap en ten tweede moet het begrijpen dat een militaire oplossing geen perspectieven biedt voor Servië en ook niet voor de heer Milosevic zelf.
Volgens mij is het dringend geboden om op deze basis een politieke oplossing en een wapenstilstand te bereiken. Ik vind het niet alleen noodzakelijk, maar dringend geboden om op dit punt voorstellen te formuleren waarover men kan nadenken of debatteren, en die zo duidelijk geformuleerd zijn dat ze ook kunnen worden uitgevoerd. Maar aan de andere kant moet het duidelijk zijn, en ik zou dit nogmaals willen onderstrepen, dat men oorzaak en gevolg niet door elkaar mag halen! Milosevic is verantwoordelijk voor deze oorlog! Ik hoop dat dit de laatste bloedige ronde zal zijn. Als we hem geen halt toeroepen, dan zullen Montenegro, Sandschak en Vojvodina volgen, en dan zullen we vroeg of laat ook dezelfde oorlog krijgen in Macedonië. Daar ben ik zeker van. Daarom, hoe goed de argumenten die ik gehoord heb ook zijn, het enige alternatief blijft een politieke oplossing, maar op basis van de eerbiediging van de mensenrechten, de terugkeer van vluchtelingen en het afzien van geweld door de Serviërs. Dit moet Belgrado begrijpen. Deze stap moet Milosevic zetten!
Applaus

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, Joschka Fischer.
Ik heb overeenkomstig artikel 37, lid 2, van het Reglement zeven ontwerpresoluties ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 11.00 uur plaats.

GBVB
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over:
het verslag A4-0242/99 van de heer Spencer, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, over de rol van de Unie in de wereld: tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid in 1998; -het verslag A4-0219/99 van de heer Spencer, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, met een ontwerpaanbeveling van het Europees Parlement aan de Raad over de gemeenschappelijke strategie ten opzichte van de Russische Federatie, en-de verklaring van de Raad over de benoeming van de hoge vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
Spencer
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat de fungerend voorzitter het besluit inzake de benoeming van de hoge vertegenwoordiger op de bijeenkomst van de Raad in Keulen bekend zal maken. Overeenkomstig ons Reglement zal de benoemde kandidaat worden uitgenodigd om op 21 juni een verklaring te komen afleggen voor de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, zodat wij de voltallige Vergadering in juli een aanbeveling voor goedkeuring kunnen geven.
Wij gaan ervan uit dat de hoge vertegenwoordiger een krachtige figuur moet zijn, niet iemand die uit de verborgen machtsstrijd in de Raad naar boven is gekomen. De relatie die de benoemde kandidaat tussen het Parlement en de Commissie zal opbouwen, is ons inziens van groot belang voor de samenhang van het buitenlands beleid.
1998 was het jaar waarin onze hoop op een samenhangend buitenlands beleid door de werkelijkheid op de proef is gesteld. In de laatste twaalf maanden is de euro realiteit geworden. Wij hebben daarom recht op een buitenlands beleid dat strookt met de verwachtingen van de rest van de wereld die door onze nieuwe monetaire unie gewekt zijn. 1998 was een cruciaal jaar voor onze nieuwe buitenlandse beleidsstructuren in het kader van het Verdrag van Amsterdam. Wij hebben recht op een buitenlandse beleidsstructuur waarmee wij Henry Kissinger het telefoonnummer kunnen geven waar hij een generatie geleden om vroeg. 1998 was ook het jaar waarin wij voor het eerst geconfronteerd werden met de realiteit van de Europese defensie. Wij hebben recht op een buitenlands beleid dat gebaseerd is op helderheid en samenhang in onze defensiestructuur, met name wat betreft de West-Europese Unie.
Mijn verslag gaat gedetailleerd in op de instrumenten die de Unie over de hele wereld in gebruik heeft. Dit is sinds enige jaren een bekend verhaal, dat gaat over onvolmaakte instellingen die met een instabiele wereld worstelen. Wij wensen een krachtige hoge vertegenwoordiger, een krachtige beleidsplanning en een eenheid voor vroegtijdige waarschuwing, een krachtige Commissiestructuur met een hecht team van commissarissen voor externe betrekkingen. Wij wensen een GBVB dat over toereikende middelen beschikt, in wetenschappelijk en intellectueel opzicht geloofwaardig is, en ten volle gebruik maakt van het conflictpreventienetwerk.
Europa is een wereldmacht. Voor die macht moet een gemeenschappelijke stem gevonden worden, die niet alleen net over de grenzen gehoord wordt. Ons gênante zwijgen met betrekking tot Iran, Irak of het Indische subcontinent is een gevolg van onze gedeeltelijke blindheid, die ontstaan is doordat we vijftig jaar gepoogd hebben om Europa steen voor steen op te bouwen, zonder een totaalvisie op onze plaats in de wereld van de diplomatie.
Mensenrechten en de menselijke waardigheid staan centraal in ons buitenlands beleid. Hoe kan het ook anders, met onze gemeenschappelijke erfenis van gruwelen en oorlogen? Hoe pijnlijk het ook moge zijn om erover na te denken, er is geen andere verklaring voor het bestaan van een Unie die bereid is oorlog te voeren, niet voor het behoud van olie of macht, maar voor het bestrijden van het kwaad van etnische zuiveringen in het hart van Europa.
Van alle middelen die wij tot onze beschikking hebben zijn de gemeenschappelijke strategieën de krachtigste. Die worden geacht als leidraad voor Europa in de wereld te dienen. Het is terecht dat wij als eerste stap onze betrekkingen met Rusland, ons buurland in het gemeenschappelijke Europese huis, willen bepalen. Maar om in het heetst van een crisissituatie nieuw gereedschap met onze belangrijkste buurstaat te willen smeden, is misschien wel overmoedig. Ik ben er niet zeker van dat de tekst waarover de Raad zich momenteel buigt helemaal de juiste is. Het getuigt volgens mij van overmoed om zo'n tekst in elkaar te flansen, zonder hulp van de hoge vertegenwoordiger, en zonder aandacht te schenken aan de realiteit of de structuur van de raadpleging van het Parlement. Dit is te wijten aan de dwaasheid van de tovercirkel waarin de nationale diplomaten in Brussel zich bevinden. Zij volharden in de overtuiging dat de werkwijzen van gisteren toereikend zijn voor de uitdagingen van morgen. In paragraaf 4 verzoeken wij de Raad de aanneming van de gemeenschappelijke strategie tot de top van Helsinki uit te stellen. Het was absoluut niet onze bedoeling daarmee een negatieve boodschap naar Moskou te sturen. We wilden juist voorkomen dat belangrijke zaken door overmatige spoed verwaarloosd zouden worden. Juist omdat wij een krachtig document wilden opstellen hebben wij dat uitstel voorgesteld. Ik besef wel dat er in Rusland mensen buiten de regering zijn die weinig ophebben met positieve betrekkingen, en onze motieven doelbewust verdraaien. Ik wil daarom amendement 2, dat door de socialistische fractie is ingediend, graag voor aanneming aanbevelen.
In een oorlog komen al onze uitvluchten, al onze halve waarheden, al onze institutionele improvisaties in een onverbiddelijk fel daglicht te staan.
Noch Europa zelf, noch onze betrekkingen met Rusland en Amerika zullen na de oorlog hetzelfde zijn. Het onverbiddelijk felle licht daagt niet alleen ons uit om onze kijk op de wereld nauwkeurig te omschrijven, ook Amerika ontkomt niet aan die uitdaging. Mijn verslag heeft harde noten gekraakt wat betreft het gevoerde Amerikaanse buitenlandse beleid, zeker waar dat door commerciële belangen bepaald wordt. Volgens mij wordt Washington op dit ogenblik verscheurd door twee opvattingen van zichzelf. Aan de ene kant ziet het zichzelf als het centrum van een eenpolige wereld onder Amerikaanse hegemonie, aan de andere kant is er de meer realistische erkenning dat het een supermacht is die het meest succesvol is als er met Europa samengewerkt wordt.
Mijnheer de Voorzitter, nergens is de nieuwe realiteit duidelijker dan in de Balkan. Daar wordt Europa in de volgende vijf jaar op de proef gesteld. De Balkan staat centraal in onze betrekkingen met Rusland, het vormt het gebied waar de geloofwaardigheid van de NAVO op het spel staat, en het karakteriseert de rol van Europa binnen de NAVO.
In de afgelopen weken ben ik twee keer in het zuidoosten van Europa geweest. Behalve de gruwelverhalen uit de vluchtelingenkampen herinner ik me bijzonder goed het gevoel van argwaan waarmee onze activiteiten in de Balkan worden gadegeslagen. Die argwaan vloeit niet alleen voort uit een begrijpelijke angst voor een op handen zijnde oorlog met een gevaarlijke en onvoorspelbare tiran. Die argwaan komt ook niet voor uit een gerechtvaardigd angst voor de economische gevolgen van de oorlog die de betrokken landen isoleert en ontwricht. Er heerst een veel diepgewortelder angst voor verraad en bedrog door het Westen.
Ik ben er heilig van overtuigd dat wij een samenhangend Europees initiatief in de Balkan moeten nemen, met alle middelen die ons ter beschikking staan. Ik zou graag zien dat de voorstellen van het Europees Centrum voor politieke studies omgedoopt worden tot "het Prodi plan" , dus een plan voor wederopbouw, openheid, ontwikkeling en integratie met Europa.
De heer Prodi heeft een vooruitziende blik gehad toen hij enige weken geleden zei dat de betrekkingen tussen Europa en de Balkan niet zozeer gezien moeten worden als buitenlands beleid maar als deel van de uitbreiding van de Unie. Een dergelijk plan heeft echter alleen kans van slagen als er een ommekeer in onze wederzijdse betrekkingen komt. Wij moeten de Balkan niet meer zien als een vergaarbak van alles dat wij het meest in onszelf vrezen. De Balkanlanden moeten de Unie leren vertrouwen en ze moeten vertrouwen in zichzelf als een volwaardige Europese regio krijgen.
Er wordt veel over de speciale kenmerken van de Balkan gesproken, met name over de verschillen die er tussen ons deel van Europa en de orthodoxe kerk bestaan wat betreft het godsdienstige erfgoed. Wij moeten een echte poging doen om inzicht te krijgen in ons gemeenschappelijke lot als Europeanen.
Het is een van de gemeenplaatsen van de Europese retoriek dat wij door het Griekse en Romeinse erfgoed zijn gevormd. Het is echter gewoon zo dat dit erfgoed in het West-Europese geschiedenisonderwijs wordt beschreven als zijnde voortgekomen uit de Griekse en Romeinse oudheid. De westerse intellectuele traditie vergeet evenwel vaak dat er twee Romes waren. Daardoor dreigen wij te vergeten dat Constantinopel eeuwenlang de oorspronkelijke culturele hoofdstad van Europa, in een tijd waarin de voorvaders van de huidige Raad van Ministers hun tenten op de ruïnes van een vergane glorie op moesten slaan. De tijd is nu gekomen om de Diocletiaanse verdeling van het keizerrijk overbodig te verklaren en te aanvaarden dat Sofia, Skopje en Sarajevo, Boedapest, Boekarest en Belgrado alle erfgenamen van dezelfde beschaving zijn.
Als er een verontschuldiging nodig is voor het gedrag van West-Europa tijdens de kruistochten, moet dit niet zijn vanwege de verovering van Jeruzalem, maar vanwege de plundering van Constantinopel door Frankische ridders. Het gebrek aan vertrouwen in West-Europa dateert van heel lang geleden en we moeten nu dringend iets doen om dat vertrouwen te herstellen.
Naar mijn mening moet de Donau het symbool van onze eenheid worden, in plaats van een verstopte slagader in het lichaam van Europa. Ik wil het Parlement en de fungerend voorzitter attent maken op het initiatief van de Patriarch van Constantinopel om in september een symposium te organiseren over godsdienst, wetenschap en milieu, waarbij vertegenwoordigers van alle vijf grote godsdiensten in de regio - orthodox, katholiek, protestant, joods en de islam - van Regensburg naar de Zwarte Zee zullen varen ten behoeve van het milieu en de verzoening. De oorlog met Servië moet de laatste burgeroorlog zijn die in Europa gevoerd wordt. Het mengsel van godsdienstige onverdraagzaamheid en nationalisme moet op de Donau overboord gegooid worden, zoals dat vijftig jaar geleden ook op de Rijn is gebeurd.
De huidige periode, hoe gevaarlijk ook, is rijk aan mogelijkheden. Dit is het moment waarop Europa volwassen wordt in zijn externe betrekkingen. Dit zijn de weken waarin wij moeten aanvaarden dat de rol van Europa zowel verantwoordelijkheden als retoriek vereist, en dat wij zowel met moeilijkheden als met kleinigheden belast zijn. Dit zijn de weken waarin wij onszelf moeten leren zijn, en niet alleen maar een element in de strategie van anderen. Dit zijn de weken waarin wij moeten bevestigen dat wij Europa, het hele Europa, vormen.
Mijnheer de Voorzitter, ik beveel mijn verslagen van harte bij de Vergadering aan.

Fischer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wat hebben we bereikt na vier maanden Duits Raadsvoorzitterschap? Het is ook vier maanden geleden dat de euro werd ingevoerd. Vier dagen geleden is het Verdrag van Amsterdam in werking getreden. Het gaat weliswaar niet om een revolutionaire vernieuwing, maar het betekent toch een belangrijke stap in de richting van meer integratie, oriëntatie naar de burger en democratie. We mogen het Verdrag bijgevolg niet onderwaarderen. Het versterkt met name de rol van het Parlement in het institutioneel stelsel, en dat is een belangrijke stap vooruit.
Daarenboven bevat het een verbetering van de instrumenten voor het buitenlands beleid, waardoor de Unie een efficiënter, consequenter en slagvaardiger buitenlands en veiligheidsbeleid kan voeren. Het Duitse voorzitterschap heeft daarom ook alles in het werk gezet om ervoor te zorgen dat de mogelijkheden van het Verdrag vanaf de eerste dag ten volle kunnen worden benut. We moeten nu zo uitgebreid mogelijk gebruik maken van het nieuwe instrumentarium voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, te beginnen met de formulering van een allesomvattend en consequent beleid ten aanzien van onze aangrenzende regio's. Dit is het doel van de gemeenschappelijke strategieën. De eerste daarvan zal betrekking hebben op Rusland; verdere strategieën tegenover Oekraïne, de westelijke Balkan en het Middellandse-Zeegebied zullen zo snel mogelijk volgen.
Over de inhoud en structuur van de strategie ten opzichte van Rusland hebben we de voorbije maanden een hoge mate aan overeenstemming kunnen bereiken. Ik heb daarom het volste vertrouwen en ik ben het niet eens met de vorige spreker, want het zou in de huidige situatie fatale gevolgen hebben om de strategie tegenover Rusland uit te stellen, hoewel ik sommige van uw argumenten, met name wat betreft de procedure en de belangen van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids-en defensiebeleid en het Parlement, goed kan begrijpen. Ik kan alleen maar afraden om dit uit te stellen tot Helsinki, vooral in de huidige situatie. Vergeet niet dat deze strategie niet enkel betrekking heeft op Kosovo, maar ook op de economische en sociale instabiliteit in Rusland in het algemeen. De toenadering van Europa tot onze grote buur Rusland is van cruciaal belang, en ik zou hier aan toe willen voegen dat dit ook geldt voor de strategie ten opzichte van Oekraïne. Ik denk dat we daar met hetzelfde probleem zitten. Daarom vertrouw ik erop dat de strategie in Keulen kan worden goedgekeurd. Het doel van deze strategie is een bijdrage te leveren aan de bevordering van de democratie en de rechtsstaat in Rusland en aan de integratie van dit belangrijke buurland in de Europese economische en sociale ruimte. Voorts is deze strategie erop gericht om de betrekkingen met Rusland in het algemeen te versterken en een solide basis te leggen voor een duurzame samenwerking.
Hoe dringend wij de constructieve medewerking van Rusland nodig hebben voor de vrede in Europa komt maar al te duidelijk naar voren in de Kosovo-crisis. Een van de dringendste taken voor het Westen is te vermijden dat er door de barbaarse oorlog in Kosovo ook een kentering komt in de betrekkingen met Rusland. We moeten het partnerschap met Rusland juist verder uitbouwen. De nauwe samenwerking met Rusland bij het zoeken naar een politieke oplossing voor Kosovo laat zien dat men er in Rusland net zo over denkt. Rusland moet een vaste partner van het nieuwe Europa worden, en daar moeten wij nadrukkelijk naar streven.
De bij de Rusland-strategie opgedane ervaringen moeten daarna zo snel mogelijk worden gebruikt voor de uitwerking van andere strategieën. Het is belangrijk dat we daarbij een zorgvuldig evenwicht tussen de regio's nastreven, want stabiliteit in het Zuiden is even belangrijk voor Europa als stabiliteit in het Oosten. Ik zou hier als Raadsvoorzitter nog het volgende aan toe willen voegen: in dit halfjaar dat ik minister van Buitenlandse Zaken ben van de Bondsrepubliek Duitsland, en sinds 1 januari Raadsvoorzitter van de Europese Gemeenschap, is één ding volledig duidelijk geworden: het Europees buitenlands beleid kan zich niet meer uitsluitend naar het Oosten of het Zuiden richten, want beide zijn conflictgebieden, beide zijn probleemgebieden die ons in dezelfde mate aangaan. Of het nu het Zuid-Oosten is, de zuidelijke Balkan met de oorlog in Kosovo en de crisis in dat gebied, waar we tussenbeide moeten komen. Of het nu de Middellandse-Zeeconferentie in Stuttgart was, waar we plotseling midden in het Nabije-Oosten-conflict terechtkwamen - in de letterlijke zin van het woord - met rechts de Israëli's en links de Palestijnen, en waar we opeens in een onderhandelingsproces waren betrokken, waarbij het ons is gelukt om beide partijen in de conferentiekamer te houden, wat gezien onze verwachtingen en de politieke situatie in Israël, die vooral in het teken staat van de verkiezingen, allesbehalve vanzelfsprekend was. Of het tenslotte gaat om de onderhandelingen met Rusland en Oekraïne. In al deze gevallen blijkt dat het Europees buitenlands beleid moet uitgaan van een Europees perspectief en het Oosten en het Zuiden niet tegenover elkaar mag plaatsen. Dit zou getuigen van een totaal gebrek aan visie. Dit zou Europa achteruitzetten.
We hebben daarom met de derde Middellandse-Zeeconferentie in Stuttgart een belangrijk accent gelegd op het Zuiden, met name door de overeenstemming die werd bereikt over de basiselementen van het toekomstgerichte Euro-mediterrane Handvest voor vrede en stabiliteit. Het feit dat Europa opkomt voor de rechten van de Kosovaren is een betekenisvol signaal voor het samenleven van christenen en moslims in de wereld van morgen, want het laat zien dat de Europeanen gemeenschappelijke waarden hebben die de religie overstijgen. Mijnheer de voorzitter, u heeft dit aspect uitvoerig behandeld in uw redevoering.
Het is ook heel belangrijk dat de Europeanen in de huidige moeilijke fase van het vredesproces in het Nabije Oosten één lijn blijven trekken en ook in de verklaring over het Nabije Oosten van de staatshoofden en regeringsleiders op 25 maart als uit één mond hebben gesproken. Vandaag loopt de termijn af van het interim-akkoord van Oslo. We verwelkomen het wijze besluit van de Palestijnen om nu geen eenzijdige stappen te ondernemen en hopen dat er zo snel mogelijk opnieuw serieuze onderhandelingen komen.
Tijdens het Duitse voorzitterschap nemen ook de betrekkingen van de EU met andere regio's in de wereld een belangrijke plaats in. Op de ASEAN-bijeenkomst in Berlijn hebben we de dialoog en de samenwerking met onze Aziatische partners verder versterkt. We verwachten dat de eerste top EU-Latijns Amerika in Rio de Janeiro zal bijdragen tot een verbetering van onze politieke, economische en culturele betrekkingen. Van de top EU-VS in Keulen moet een krachtige impuls uitgaan voor de toekomst van het transatlantische partnerschap en tegelijk moeten op deze top actuele conflicten, zoals de problemen in verband met bananen, hormonenvlees, hush-kits en wat dies meer zij, zoveel mogelijk op een constructieve, oplossingsgerichte manier worden benaderd.
De in het Verdrag van Amsterdam vermelde hoge vertegenwoordiger voor het GBVB moet op de Europese Raad in Keulen worden benoemd. Het Duitse voorzitterschap zet alles in het werk om een politiek zwaargewicht voor dit ambt te vinden, een man of vrouw die bovendien in staat is beslissingen door te zetten. Hij of zij moet een belangrijke functie krijgen, om als middelpunt in de buitenlandse betrekkingen, maar ook in de betrekkingen met de lidstaten, de ontwikkeling van een zo doeltreffend mogelijk buitenlands beleid te kunnen bevorderen.
De hoge vertegenwoordiger moet daarom zo actief mogelijk optreden als adviseur bij de consensusvorming binnen de Unie.
Een ander belangrijk thema in dit halfjaar is het Europees veiligheids- en defensiebeleid. Het Kosovo-conflict heeft opnieuw laten zien dat de medewerking en aanwezigheid van de VS onontbeerlijk blijven voor de verdediging van onze fundamentele waarden, namelijk vrede, mensenrechten en democratie in Europa. Het overwicht van de VS in de militaire, maar ook in de politieke behandeling van het Kosovo-conflict laat echter ook duidelijk zien hoe dringend de Europeanen hun slagvaardigheid in het buitenlands en veiligheidsbeleid moeten versterken om in de toekomst ook zelf in staat te zijn tot een doeltreffende conflictbeheersing. Met het initiatief van Tony Blair in Pörtschach en de Frans-Britse bijeenkomst in Saint-Malo werd een goede basis gelegd, en er was voor het Duitse voorzitterschap veel aan gelegen om deze nieuwe ontwikkeling volledig te benutten. We hebben bereikt dat de NAVO op de Top in Washington de ontwikkeling van het Europees veiligheids- en defensiebeleid volledig heeft ondersteund. Het is ook duidelijk geworden hoe belangrijk de samenwerking en het partnerschap tussen EU en NAVO in de toekomst zullen zijn.
Voor de Europese Raad in Keulen bereidt het voorzitterschap een verslag voor waarin de zich aftekenende consensus over de door ons voorgestelde richtsnoeren alsook het besluit over de integratie van de WEU in de EU overeenkomstig artikel 17 van het EU-Verdrag moeten worden vastgelegd. In verband met de integratie van de WEU moet in het verslag ook een streefdatum worden vastgesteld die in de nabije toekomst ligt. Als we hierover tot overeenstemming kunnen komen, dan zou de basis zijn gelegd voor een uniform buitenlands beleid van de Europese landen.
Ik heb in mijn toespraak van 12 januari gewezen op toekomstperspectieven voor de verdere ontwikkeling van de Europese integratie, en ik zou vandaag hetzelfde willen doen voor het GBVB. Ik zou vier dingen willen onderstrepen. Ten eerste, de Europese Unie moet als globale politieke actor inspelen op het groeiende belang van de mensenrechten door een actief mensenrechtenbeleid. Daarom zal zij op Duits-Brits initiatief dit jaar voor de eerste keer een eigen verslag over de mensenrechten opstellen. Dit verslag moet dienen om de transparantie van het mensenrechtenbeleid van de EU te verhogen en er zullen zowel thematische als op afzonderlijke landen betrekking hebbende kwesties in worden behandeld. Het belangrijke werk van mensenrechtengroepen in het voormalige Warschaupact en het doorslaggevende belang van deel 3 van de Helsinki-Overeenkomst voor de beëindiging van de communistische dictatuur in de voormalige Sovjet-Unie en in Oost-Europa is een fundamentele ervaring geweest voor Europa. De combinatie van politieke dialoog, economische ontwikkeling en verdediging van de mensenrechten is voor de Europeanen een succesvolle formule gebleken die ook hun mensenrechtenbeleid in andere delen van de wereld moet bepalen. In dit opzicht mogen we niet ophouden democraten en mensenrechtenactivisten overal waar ze worden onderdrukt te ondersteunen.
We hebben daarom in de VN-Commissie voor de mensenrechten in Genève als EU meerdere keren kritiek geuit op de mensenrechtensituatie in China, voor het laatst in de stemverklaring van de EU aangaande het Chinese verzoek tot vrijstelling. We veroordelen met name het optreden tegen dissidenten, de naar internationale maatstaven bijzonder vaak voorkomende doodstraf in China alsook de behandeling van minderheden, met name in Tibet. De EU roept de Chinese regering nadrukkelijk op voor verbetering in de concrete mensenrechtensituatie te zorgen en de beginselen van democratie en rechtsstaat in acht te nemen. De EU moet zich ook binnen haar eigen grenzen sterker inzetten voor de eerbiediging van de mensenrechten. Mensenrechten, democratie en rechtsstaat worden in het Verdrag van Amsterdam uitdrukkelijk genoemd als voorwaarden voor lidmaatschap, en bij niet-naleving kunnen de lidmaatschapsrechten worden beknot.
We hopen dat de EU op de Europese Raad in Keulen de grondslagen zal leggen voor de uitwerking van een Europees Handvest voor fundamentele rechten ter bevordering van de rechten van haar burgers. Zo'n handvest zou later een wezenlijk onderdeel kunnen vormen van een Europese grondwet. Het vastleggen van burgerrechten kan ook bij de uitbreiding van de Unie een voorbeeldfunctie hebben.
Ten tweede, de EU moet de landen van Zuid-Oost-Europa een politieke en economische uitweg uit de Kosovo-crisis, een toekomstgerichte visie en een overkoepelend concept voor vrede en integratie bieden. Op het stabiliteitspact voor Zuid-Oost-Europa zijn we in het vorige debat reeds uitvoerig ingegaan.
Ten derde, we willen daarnaast ook het volgende bereiken: hoe slagvaardiger de Unie wordt, met name ook in het GBVB, des te groter moet de democratische controle en de legitimiteit van het Europees beleid zijn. Het Duitse voorzitterschap streeft ernaar om de uitbreiding van de rechten van het Europees Parlement op de agenda te plaatsen van de komende regeringsconferentie over de institutionele hervormingen, waarvoor we in juni in Keulen een programma willen opstellen.
Ten vierde, op lange termijn zullen we het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid enkel kunnen versterken door meer als één geheel naar buiten te treden in de G8, in internationale financiële instellingen en vooral in de Verenigde Naties, alsook door een ruimere toepassing van meerderheidsbeslissingen. Toch gaat het in het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid in de eerstkomende fase niet om verdere institutionele hervormingen, maar om een maximum aan gemeenschappelijk handelen en een zo intensief mogelijk gebruik van de nieuwe instrumenten. We moeten leren onze denkpatronen vlugger te veranderen en nationale belangen ondergeschikt te maken aan de hogere Europese belangen.
Tijdens het Duitse Raadsvoorzitterschap zijn we erin geslaagd om in vele moeilijke buitenlandse kwesties, zoals in Kosovo, ten opzichte van China, het Nabije Oosten en in vele andere kwesties, de vastberadenheid en slagvaardigheid van de Europese Unie te handhaven en zelfs te vergroten. Dit is een succes voor ons allemaal, en we moeten in deze richting doorgaan. Het moet lukken om Europa in de komende jaren te laten uitgroeien tot een subject dat in staat is politiek te handelen, want alleen op die manier zal de Europese Unie haar belangen en waarden in de multipolaire wereld van de 21ste eeuw kunnen verdedigen.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst van de gelegenheid gebruik maken om de heer Spencer het allerbeste voor de toekomst toe te wensen en om de hoop uit te spreken dat zijn aanzienlijke capaciteiten elders goed gebruikt kunnen worden. Het is bijzonder interessant geweest om in de laatste twee en een half jaar met hem te hebben mogen werken, al was het alleen maar omdat ik nooit wist wat hij van het ene ogenblik op het andere zou gaan doen.
Terug naar het debat: ik moet zeggen dat ik de afgelopen jaren zo en dan het gevoel heb gehad dat de initialen GBVB niet voor gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid stonden, maar voor gesjoemel, beuzelarij, vaagheid en besluiteloosheid. Maar al te vaak was er gebrek aan leiding en besluitvaardigheid. Soms was dat wel begrijpelijk: we opereren tenslotte op een zeer gevoelig gebied, de nationale soevereiniteit. Het is altijd moeilijk om naties met verschillende belangen en gewoonten nader tot elkaar te brengen. Het is duidelijk dat wij met vallen en opstaan hebben moeten leren. Zoals de heer Spencer al zei, als we de euro kunnen lanceren, moeten we ook een volwaardig buitenlands en veiligheidsbeleid kunnen voeren. Kosovo laat inmiddels duidelijk de zwakke punten in onze reactie zien, en dat moeten wij als voorbeeld gebruiken om onszelf verder aan te sporen.
Wij hebben ons in veel opzichten aan zelfgenoegzaamheid bezondigd. Wij zeggen vaak dat de rechtvaardiging voor de Europese Unie ligt in het voorkomen van oorlog binnen de grenzen van ons grondgebied, maar wij vergeten wat er net buiten onze grenzen gebeurt en onze verantwoordelijkheid daarvoor.
Er moet een duidelijke verandering in ons gedrag komen. De eenheid voor beleidsplanning is daar erg belangrijk voor, maar die eenheid moet ook met andere organisaties in verbinding staan, zoals het conflictpreventienetwerk. Het Parlement heeft geholpen bij het opzetten van dat netwerk.
Wij moeten een langetermijnvisie ontwikkelen, zodat vraagstukken van buitenlands beleid in kwesties van de eerste en tweede pijler kunnen opgaan. Ik zou graag zien dat wij meer aandacht aan strategische kwesties op lange termijn besteden, waaronder bijvoorbeeld de rol van de watervoorziening in het voorkomen van conflicten. Natuurlijk zal de hoge vertegenwoordiger hier een belangrijke rol in spelen, maar van kardinaal belang is dat de benoeming van die vertegenwoordiger niet een kwestie van gesjoemel wordt. Wij hebben iemand nodig van wie wij weten dat hij het werk aankan en die de zegen van de Raad heeft om dat werk ook uit te voeren. Tevens moet de hoge vertegenwoordiger met de andere instellingen, de Commissie en het Parlement kunnen werken. Eigenlijk zou ik willen zien dat deze instellingen in het hele GBVB veel nauwer met elkaar samenwerken. Zoals ik al in het vorige debat zei, zou ik vooral willen dat de Raad beter naar het Parlement luistert. Tezamen hebben wij enige logische en belangrijke standpunten geformuleerd, zeker in onze aanbevelingen. Wij zouden graag zeker willen weten dat de Raad naar die aanbevelingen luistert en erop reageert. Het Parlement moet van zijn kant niet langer het onmogelijke vragen. Wij kunnen niet overal ter wereld actie ondernemen. Er moeten prioriteiten gesteld worden. Moraliteit moet uitvoerbaar zijn.
Wij moeten nooit vergeten dat de grootste bijdrage die wij op het gebied van de vrede en de stabiliteit kunnen leveren de uitbreiding van de Europese Unie is. Daar moeten wij ons in het volgende Parlement op concentreren.
Wij hebben natuurlijk ook een Europese defensie-identiteit nodig, maar daarbij moeten wij bedenken dat het bedrag dat de vijftien lidstaten aan materiaal uitgeven twee derde is van dat van de Verenigde Staten, terwijl wij maar een fractie hebben van het materiaal dat zij gebruiken. Er is niet alleen meer coördinatie nodig wat betreft het defensiebeleid, maar ook op het gebied van de inkoop. Daarom moeten wij onze defensie-industrieën herstructureren. Ons militaire denken moet de nieuwe realiteit weerspiegelen, zoals dat in Groot-Brittannië met de herziening van het defensiebeleid is gebeurd. Er moet helderheid over de positie van de West-Europese Unie komen en over de rol die deze in de Europese defensie-identiteit moet spelen. Dat moet in Keulen gebeuren.
Tenslotte moeten wij overwegen of wij onze defensie-uitgaven niet moeten verhogen als wij onze aspiraties voor het GBVB willen verwezenlijken.

Dimitrakopoulos
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de heer Spencer van harte gelukwensen met zijn uitstekende verslag. Dit verslag wordt gepresenteerd op een voor Europa belangrijk moment in zijn geschiedenis. Uit tenminste drie crisissen - Kosovo, Rusland en het Midden-Oosten - is gebleken dat de supermacht Europa deze zaken beter had kunnen beheren.
Met het verslag van de heer Spencer wordt een antwoord gegeven op een voor allen dringende vraag: "Waarom is dit gebeurd?" . De rapporteur geeft duidelijk aan wat er moet gebeuren: een herdefinitie van de parameters voor de uitwerking en de toepassing van het Europees gemeenschappelijk buitenlands beleid. Dit is intellectueel, maar tegelijkertijd ook institutioneel werk. Dit institutionele werk beperkt zich echter niet tot het oprichten van de noodzakelijke instellingen, of tot de benoeming van een mijnheer of mevrouw GBVB. Hiermee moeten ook de voorwaarden worden bepaald waaronder de heren of dames buitenlands beleid, de bemiddelaars of de Europese Unie te werk moeten gaan.
Mijnheer de minister, ik wend mij tot u omdat ik iets wil zeggen over de komende top van Keulen. U hebt een gouden kans om ervoor te zorgen dat in Keulen de voorwaarden worden geschapen waaronder wij, met een intergouvernementele conferentie, voor het buitenlands beleid hetzelfde kunnen doen als wij met de Verdragen van Maastricht en Amsterdam voor de economie hebben gedaan. U weet, op grond van uw geschiedenis, beter dan wie ook dat een buitenlands beleid zich niet beperkt tot een aantal diplomatieke initiatieven, maar antwoorden moet verschaffen op grote uitdagingen, zoals de economie, het milieu en de cultuur.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, ons jaarlijks debat over de rol van de Unie in de wereld vindt, inderdaad zoals mijn voorganger zei, plaats op een bijzonder moment. Er woedt oorlog in Europa, een oorlog met militaire inbreng van de lidstaten, en enige dagen geleden is het Verdrag van Amsterdam in werking getreden. Dat kan wellicht het buitenlands beleid een nieuwe impuls geven. Ik zal mij daarom minder richten op het terugkijken naar het gemeenschappelijk beleid van het afgelopen jaar maar mijn blik proberen te richten op de toekomst. Een van de grootste veranderingen in het buitenlands beleid zal het nieuwe instrument zijn van gemeenschappelijke strategieën. Op het eerste gezicht lijkt het geen schokkend plan maar het is een eerste stap naar echte meerderheidsbesluiten in de Raad op dit gebied. Deze meerderheidsbesluiten, mijnheer de Voorzitter, houden wel in dat de greep van nationale parlementen afneemt en dat daar een toename van de invloed van het Europees Parlement tegenover zal moeten staan.
Alleen optredens van de Unie in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid die democratisch gelegitimeerd zijn, zullen op steun van de Europese bevolking kunnen rekenen. Om die redenen dient een toekomstige hoge vertegenwoordiger ook ter goedkeuring in een Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid te verschijnen. Een nauwe band tussen deze vertegenwoordiger en het Europees Parlement kan mijns inziens alleen op die wijze tot stand komen.
Dan nog, mijnheer de Voorzitter, een opmerking over de Europese identiteit op veiligheidsgebied. De huidige oorlog in Kosovo heeft eens te meer aangetoond dat een eigen capaciteit van militair crisisbeheer van de EU, waarvoor in dit Huis al zo vaak gepleit is, een bittere noodzaak is. Ook op dat gebied moet de Unie onafhankelijker van de Verenigde Staten kunnen optreden als dat nodig is. Een snelle en volledige integratie van de WEU in de Unie kan dus echt niet langer worden uitgesteld.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, dit is de laatste keer dat ik hier spreek over een verslag en ik ben bijzonder blij dat het een verslag is van mijn vriend en collega Tom Spencer. Ik mag hem danken voor de wijze waarop hij de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid wilde leiden en ook heeft geleid. Mijn complimenten voor je werk en het ga je goed.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, we maken in Europa moeilijke tijden door. De sociaal-democraten en de Groenen van het Duitse voorzitterschap gooien zonder oorlogsverklaring bommen op de Joegoslaven, dus op Slaven. Van deze Slaven zijn er in Rusland nog meer. In deze omstandigheden is het verslag-Spencer evenwichtig, het is zeer weloverwogen en dient de vrede en samenwerking en het instandhouden van de dialoog tussen de verschillende partijen.
Het verslag bevat echter enkele punten die onderbelicht zijn gebleven. Het is niet vanzelfsprekend dat Rusland geholpen moet worden. De voedselhulp ter waarde van 400 miljoen euro die de Europese Unie heeft gegeven, is een grote fout en streeft haar doel voorbij, ze verwoest de markt. Bovendien is er geen standpunt over ingenomen op welke gronden kredieten worden kwijtgescholden of hoe ze worden beheerd. Het IMF redt Rusland niet, maar redt Amerikaanse en Duitse banken en creëert zodoende meer chaos in Rusland. De centrale bank van dat land is niet in staat valutaleningen aan te gaan, haar eigen valutavoorraden zijn op het eiland Jersey ondergebracht. Ik verwelkom daarom het verslag-Spencer, omdat hierin geen politieke voorwaarden worden gesteld die het Parlement gewoonlijk stelt, maar omdat het deze zaak op evenwichtige wijze behandelt.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, uit het betoog van de heer Fischer blijkt dat ons Parlement zich tegenwoordig in zijn voorstellen voor hervorming van het GBVB terughoudender opstelt dan de Raad. Wat dit punt betreft deel ik de mening van de heer Spencer. Ik denk dat de crisis in Kosovo heeft aangetoond dat we behoefte hebben aan een Ministerie en een minister van Buitenlandse Zaken en een Ministerie en een minister van Defensie en Veiligheid. Ik denk dat iedereen het belang hiervan nu wel inziet. Het wordt tijd dat de Unie zich van de middelen voorziet om deze doelstelling over tien of vijftien jaar te verwezenlijken. Dit heeft ze tien of vijftien jaar geleden ook gedaan om de Economische en Monetaire Unie te bewerkstelligen. Zoals Emma Bonino al aangaf, wordt het tijd dat we ons gaan bezighouden met het uitwerken van een diplomatieke en militaire unie. Ik betreur het dat de amendementen die mijn fractie hiertoe heeft ingediend niet door de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid zijn goedgekeurd. Hopelijk worden deze amendementen hier nu wel in de plenaire vergadering aangenomen. Ik denk dat er een dringende behoefte bestaat aan een Europees korps voor peacekeeping en peacemaking . Kosovo heeft ons nogmaals laten zien hoe belangrijk een dergelijk korps is. Ons buitenlands beleid heeft een communautaire aanpak nodig. Waarom passen we een dergelijke aanpak niet toe op de 30 of 40 landen in de Stille Oceaan of bepaalde gedeelten van Azië, waar geen enkele lidstaat directe belangen heeft?
Een ander vraagstuk dat mijns inziens belangrijk is en grote overeenkomst vertoont met dat van Kosovo, is Trans-Kaukasië. Ik denk dat Georgië voor de Unie van groot belang is. Dit land vormt immers de toegang tot Centraal-Azië. We moeten het toetredingsproces van dit land tot de Unie versnellen. We moeten onmiddellijk een samenwerkingsovereenkomst met dit land sluiten en er moet op korte termijn een associatieovereenkomst met dit land komen.
We moeten verder een systeem opzetten dat ons informatie verschaft over alle volkeren die onder een dictatoriaal regime leven. Het vraagstuk inzake Kosovo heeft het belang hiervan aangetoond. Zo beschikken de Amerikanen over Voice of America . Wij moeten de beschikking krijgen over een Voice of Europe , waarmee we dictaturen kunnen bestrijden alvorens er een ramp à la Kosovo ontstaat. Ik hoop dat mijn collega's in de volgende zittingsperiode de conclusies uit het verslag-Spencer zullen aanscherpen. Dit is immers een goed verslag.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, ik zou om te beginnen de heer Spencer hartelijk willen bedanken voor zijn verslag en voor zijn werk in de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid in het algemeen. Omdat ik uit een stad aan de Donau kom, zou ik hem ook willen bedanken voor het feit dat hij vandaag het belang heeft onderstreept van de band die door de Donau wordt belichaamd en die in het verleden heel vaak werd beheerst door crisissen en oorlogen, maar die ook de bron zou kunnen zijn van vrede en samenwerking, namelijk de band van West- en Midden-Europa met de Balkan, maar ook met Rusland, Oekraïne en uiteindelijk ook met Turkije, zoals reeds werd gezegd.
Aan de ene kant is het natuurlijk een positief teken voor dit Europa dat de crisissen, de politieke conflicten niet binnen, maar aan de grenzen van de Europese Unie plaatsvinden. Maar hiermee mogen wij ons natuurlijk niet tevredenstellen, want het is bijzonder belangrijk dat we juist aan deze grenzen vrede stichten.
Wanneer de Raadsvoorzitter in dit debat op de eerste plaats heeft gevraagd waar de politieke oplossingen blijven, dan zou ik hier aan toe willen voegen: waar is de conflictpreventie de laatste jaren gebleven? Ook de vermijding, de preventie van crisissen is geen wonderwapen, als ik het begrip "wapen" hier mag gebruiken. Maar ook bommen zijn geen wonderwapen! Ook grondtroepen zijn, zoals we weten, geen wonderwapen! We moeten al deze instrumenten in het oog houden, maar als we een gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid ontwikkelen, zou ik toch echt willen vragen dat we beginnen bij het begin, namelijk de conflictpreventie. Dit is een belangrijke taak, die ons met name in de komende periode bijzonder na aan het hart moet gaan, en waaraan ook dit Parlement de nodige bijdrage moet leveren.
Ik wil nog een laatste opmerking maken, waarbij ik opnieuw zou willen aanknopen bij wat de heer Spencer de laatste jaren heeft gedaan. Door zijn enorme inzet als afgevaardigde zijn we soms zelfs in conflict gekomen met de Commissie en de Raad. Of we het daar nu altijd mee eens waren of niet, hij heeft er in ieder geval voor gezorgd dat het Parlement en de leden van het Parlement meer gewicht in de schaal kunnen leggen. Ik verzoek Commissie en Raad ook voor ogen te houden dat wij als afgevaardigden tot meer in staat zijn dan debatten te voeren als deze, debatten die niet altijd even spannend en interessant zijn, en dat Raad en Commissie de leden van het Europees Parlement voortaan sterker moeten betrekken bij de uitwerking van het beleid, maar ook bij de tenuitvoerlegging ervan. Want dit zal de efficiëntie van het communautair beleid, die zeker zal toenemen door de benoeming van een hoge vertegenwoordiger, nog vergroten.

Lambrias
Mijnheer de Voorzitter, door de oorlog in Joegoslavië - een oorlog die zich voor zijn eigen naam schaamt - en de daardoor veroorzaakte, algemene ontreddering in de Balkan, is dit verslag van de heer Spencer wel heel actueel geworden. De rapporteur geeft hierin een nuchtere uiteenzetting van de strategie die in de betrekkingen met de voormalige supermacht Rusland moet worden gevolgd.
Er heerst nu algemene verwarring en ongerustheid en daarom is het allerbelangrijkste dat wij nu een duidelijke boodschap de wereld in sturen en de rol erkennen die Rusland kan en moet spelen om de loerende gevaren af te wenden: inzet van grondtroepen, destabilisatie van het omringende gebied en heropleving van de tegenstellingen uit de tijd van de koude oorlog.
Terwijl de bombardementen worden voortgezet, proberen beide partijen elkander de loef af te steken in misleidende informatie. Zelfkritiek is daarbij ver te zoeken. Kofi Annan heeft na zijn ontmoeting met Jeltsin een poging gedaan tot een politieke oplossing. Helaas worden ook dergelijke pogingen getorpedeerd door mensen die bang zijn dat, als de rede sterker wordt dan de zichzelf voedende irrationaliteit, de "oorlogkundige" geloofwaardigheid van de NAVO wordt aangetast of het Kosovo-beleid van Clinton wordt vernederd.
Wij hebben nieuwe hoop gekregen na hetgeen de heer Prodi en de fungerend voorzitter van de Raad vanmorgen zeiden over de rol die de Russische Federatie in de nabije toekomst zal spelen bij de verwezenlijking van de grote beleidsvormen van de Unie, zoals de uitbreiding en het GBVB. Wij mogen echter niet wachten tot de nieuwe voorzitter zijn taak opneemt en dan pas beginnen te zoeken naar een oplossing voor de explosieve problemen van dit moment.

Väyrynen
Mijnheer de Voorzitter, in de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid waren gelijktijdig twee zeer belangrijke verslagen in behandeling die met elkaar samenhangen: het verslag van collega Piha over de Noordse dimensie in de Unie en het verslag van collega Spencer over de EU-strategie voor Rusland. De Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid was niet in staat deze verslagen aan elkaar te koppelen. Bij de Rusland-strategie wordt de Noordse dimensie slechts aangestipt. In het verslag over de Noordse dimensie heeft men geen standpunten willen innemen die betrekking hebben op Rusland, omdat die in het verslag over Rusland thuis zouden horen.
De Noordse dimensie moet worden gezien als belangrijk onderdeel van zowel de buitenlandse betrekkingen van de Europese Unie als haar besluitvorming die van invloed is op haar interne ontwikkeling. In de buitenlandse betrekkingen moet de Noordse dimensie een aparte gemeenschappelijke strategie worden, waarin de betrekkingen met Rusland een belangrijke plaats innemen. Bij het verder ontwikkelen van de Rusland-strategie moet men ernaar streven dat de instrumenten die de Unie ter beschikking heeft, vooral het TACIS-programma, op doeltreffende wijze de gemeenschappelijke doelstellingen verwezenlijken.
Rusland moet in het Europees beleid ook betrokken worden bij de ruimere pan-Europese samenhang. De Europese Unie moet haar instellingen zo ontwikkelen, dat ze in staat is uit te breiden tot pan-Europese omvang. Dit vereist differentiatie binnen de Unie en eerder een ontwikkeling naar een statenbond, een confederatie, dan naar een bondsstaat, een federatie. De Unie moet in principe ook open staan voor het lidmaatschap van Rusland, hoewel deze mogelijkheid momenteel zeer ver weg lijkt.
De liberale fractie keurt het verslag over de Rusland-strategie als zodanig goed, maar we willen af van het standpunt dat de besluitvorming hierover moet worden uitgesteld. De strategie moet onverwijld van kracht gaan en op doeltreffende wijze worden verwezenlijkt. Mijn complimenten aan collega Spencer voor zijn goede verslag.

Posada González
Mijnheer de Voorzitter, de Russische Federatie kampt met enorme sociale, economische en politieke problemen. De levensstandaard van de bevolking daalt met de regelmaat van de klok, de onzekerheid en de invloed van de talrijke maffiaorganisaties neemt angstwekkend toe en het land loopt het risico steeds verder uiteen te vallen.
Niet enkel om deze redenen maar ook omdat wij in het kader van de ernstige crisis in Kosovo zuinig moeten zijn op onze betrekkingen met Rusland steunen wij het besluit van de Raad van 26 april om een voorstel voor een gemeenschappelijke strategie ten opzichte van dit land aan te nemen. Deze strategie bepleit de versterking van de democratie en de rechtsstaat op het niveau van de overheidsinstanties en de integratie van Rusland in een Europese economische en sociale ruimte. Zij gaat tevens in op de gemeenschappelijke uitdagingen die het Europees continent te wachten staan. Maar ook het rechtsstelsel, de overheidsadministratie, de politiemachten en de regionale overheden zijn aan een grondige herziening toe. Opleiding, steun aan de hervormingen, uitdieping van de betrekkingen tussen de Europese en Russische politieke kringen en steun aan de niet-gouvernementele organisaties en de onafhankelijke media spelen daarbij een fundamentele rol.
Op economisch en sociaal vlak hebben de voorgestelde acties betrekking op de herstructurering van de bedrijven, de overheidsfinanciën, het bankwezen en de toegang tot de internationale financiële markten, de normen en de certificering, het concurrentiebeleid, de toegang tot de markt, de technologische samenwerking en de ontwikkeling van de landbouwhervorming en de sociale dialoog. De hervorming van de PHARE- en TACIS-programma's is erop gericht een efficiëntere samenwerking met de Europese ondernemers tot stand te brengen.
Op het gebied van de stabiliteit en de veiligheid moeten wij aan Rusland gemeenschappelijke initiatieven inzake buitenlands beleid voorleggen. Dit kan onder meer gebeuren via contacten met de hoge vertegenwoordiger voor het GBVB, de toename van de Russische participatie wanneer de Europese Unie de West-Europese Unie gebruikt voor de zogenaamde Petersberg-taken en de versterking van de samenwerking, niet enkel inzake preventie en conflictbeheersing in het kader van de OVSE en de Verenigde Naties, maar ook wat het toezicht op het ontwapeningsproces betreft. Andere aandachtspunten zijn de eerbiediging van het milieu, de nucleaire veiligheid en de strijd tegen de georganiseerde misdaad. Hiervoor moeten regionale of grensoverschrijdende acties in het leven worden geroepen.
Om op het Europees continent een duurzame vrede tot stand te brengen moeten wij kunnen rekenen op een stabiel, democratisch en voorspoedig Rusland dat stevig verankerd zit in een verenigd Europa. Daarom moeten wij de huidige en toekomstige democratisch gekozen Russische autoriteiten blijven steunen. Wij wensen dan ook dat deze gemeenschappelijke strategie ten opzichte van Rusland reeds op de volgende bijeenkomst van de Europese Raad in Keulen wordt aangenomen. Zij geniet onze onvoorwaardelijke steun en wij weigeren ten stelligste ook maar enige vorm van uitstel te overwegen.

Krehl
Dank u, mijnheer de Voorzitter, ik juich nadrukkelijk toe dat de Raad als eerste een besluit wil nemen over een gemeenschappelijke strategie ten opzichte van Rusland. Overeenkomstig het Verdrag van Amsterdam vereist een gemeenschappelijke strategie de raadpleging van het Parlement. Met het oog op het vergaderrooster van het Parlement is een dergelijke raadpleging volgens de Raad niet mogelijk, want als het besluit over de gemeenschappelijke strategie wordt genomen op de top van juni, dan wordt het definitieve ontwerp pas voorgelegd op 17 mei. In zoverre is het bijzonder belangrijk dat wij de Raad duidelijk maken dat dit verslag met aanbevelingen aan de Raad over een gemeenschappelijke strategie een uitzonderlijke procedure is, die verband houdt met de bijzondere omstandigheden in een verkiezingsjaar. Bij iedere toekomstige gemeenschappelijke strategie zal het Parlement vasthouden aan de raadpleging door de Raad.
Ik zou nog willen ingaan op enkele inhoudelijke kwesties, hoewel het moeilijk is om aanbevelingen te doen over een tekst die niet beschikbaar is. Ik zou vooral één ding willen benadrukken: ik ben het niet eens met het streven van de rapporteur om de gemeenschappelijke strategie voor onze betrekkingen met Rusland, die op dit moment van uitzonderlijk belang is, op de lange baan te schuiven, omdat het belang van deze strategie de bilaterale betrekkingen met dit land ver overstijgt. De lidstaten alsook de Commissie hebben in niet mis te verstane bewoordingen te kennen gegeven dat iedere vertraging bij de aanneming van deze strategie kan leiden tot verkeerde interpretaties aan Russische zijde, en ik denk dat we er in de huidige probleemsituatie allen belang bij hebben dat de spanningen tussen de Europese Unie en Rusland niet toenemen. De inspanningen van Rusland voor een oplossing van het conflict in de Balkan bewijzen eens te meer hoe belangrijk dit land is voor de Europese veiligheidsarchitectuur, en ik ondersteun dan ook uitdrukkelijk de wens van de Raadsvoorzitter om zo vlug mogelijk een besluit te nemen over deze strategie.
Tot nu toe liet het beleid van de Europese Unie ten opzichte van Rusland vaak te wensen over, maar ik zou de hoop willen uitspreken dat de combinatie van een allesomvattende strategie en de nieuwe TACIS-verordening, die in het jaar 2000 in werking moet treden, zal leiden tot een duidelijke verbetering van de besluitvorming en beleidsuitvoering in de Europese Unie met betrekking tot het beleid tegenover Rusland.

Lehne
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou willen aanknopen bij wat mevrouw Krehl heeft gezegd. Ook ik vind dat het een vergissing zou zijn om vandaag de kwestie van de betrekkingen met Rusland en de gemeenschappelijke strategie uit te stellen. Ik geloof inderdaad dat tegen de achtergrond van de actuele gebeurtenissen het dringend noodzakelijk is om de dialoog met Moskou niet alleen in stand te houden, maar verder te ontwikkelen. Vandaag werd in vele debatten reeds verscheidene keren gezegd dat zonder Rusland een Europese veiligheidsarchitectuur en ook een positieve verdere ontwikkeling van Europa ondenkbaar is.
Voor het overige is het inderdaad zo dat men bij bezoeken aan Rusland en bij gesprekken met Russische collega's telkens weer de vraag krijgt hoe het zit met de strategie van de Europese Unie ten opzichte van Rusland. Het is een feit - dat is althans mijn mening - dat deze strategie tot nu toe ontoereikend was. We hebben een partnerschapsovereenkomst gesloten, maar wat daarna komt en hoe dit verder moet worden ontwikkeld zijn vragen waar tot dusver nog geen goed antwoord op is gegeven. Volgens mij moeten deze vragen worden beantwoord als we het beleid tegenover Rusland systematisch en doelgericht willen aanpakken.
Uiteindelijk monden deze gesprekken in Moskou vaak uit in de vraag: kunt u zich voorstellen dat Rusland misschien ooit zelfs lid wordt van de Europese Unie? Ik geef dan altijd als antwoord dat ik mij dat op dit ogenblik niet kan voorstellen, maar dat ik mij dat over 30, 40 of 50 jaar misschien wel kan voorstellen. Zover hoeven we in de strategie niet te gaan, maar ik vind wel dat we op zijn minst de randvoorwaarden voor de verdere ontwikkeling van een positieve samenwerking zo snel mogelijk moeten vaststellen, zodat ook de Russen weten waar ze aan toe zijn.
Voor het overige moeten natuurlijk ook de werkzaamheden in verband met de partnerschapsovereenkomst verder worden ontwikkeld. Rusland heeft nog steeds te kampen met enorme problemen. Ik kan enkel zeggen dat het de taak is van de Europese Unie en ook van onze gesprekspartners om er voortdurend naar te streven dat sommige van deze door eigen toedoen veroorzaakte problemen gemakkelijker kunnen worden aangepakt en opgelost. Als we hiertoe bij kunnen dragen, moeten we dat ook doen.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, het is veelbetekenend dat het hele debat over buitenlands beleid in het teken staat van Rusland. Rusland vormt inderdaad het belangrijkste probleem in ons buitenlands beleid. Maar dat is al heel lang zo. Jammer genoeg heb ik soms de indruk dat veel van onze politieke leiders die zich met deze kwestie bezighouden de geschiedenis niet hebben gelezen of wanneer zij dit wel hebben gedaan, de geschiedenis niet hebben begrepen. We hebben behoefte aan realistische betrekkingen met Rusland, die niet worden beheerst door angst, maar waarin men rekening houdt met de feiten en de feiten ook bestudeert.
Enrico Berlinguer sloeg ooit de spijker op de kop, toen hij zei: "Luister nu toch eindelijk eens naar wat de Russen zeggen" . Maar men luistert niet. Men houdt er geen rekening mee dat dit een imperialistische mogendheid is waarmee we nu eenmaal moeten samenleven. We moeten nochtans erkennen dat het gaat om een imperialistische mogendheid en dat pogingen om zogezegd van een brandstichter een brandweerman te maken soms verkeerd zullen aflopen. We moeten een realistisch beleid voeren, waarin niet in het laatst rekening wordt gehouden met het feit dat Rusland in deze tijd van wereldwijde dekolonisatie de laatste grote koloniale mogendheid op aarde is. Rusland zal ooit bij Europa horen, maar ik ben de overtuiging toegedaan dat dit pas mogelijk is wanneer de dekolonisatie ook in Rusland heeft plaatsgevonden, want we willen toch niet worden meegesleurd in een nieuwe koloniale oorlog met landen in het Verre Oosten, wat een reëel gevaar is.
Wie zich een beetje met China bezighoudt - en ik hoop dat onze politici zich meer met China zullen bezighouden - weet wat voor plannen China heeft. China is een macht die met name ook belangen heeft in Siberië; iedere dag overschrijden 5.000 Chinezen illegaal de Amur-grens. Dit zijn dingen die we in het oog moeten houden, en ik ben de heer Spencer dankbaar voor zijn verslag; ik zou enkel willen vragen dat we ons aan de feiten houden en deze dingen niet uit het oog verliezen.

Truscott
Mijnheer de Voorzitter, er kan geen twijfel over bestaan dat het GBVB versterkt moet worden, vooral op het gebied van vroegtijdige waarschuwing, conflictpreventie en de ontwikkeling van de Europese veiligheids- en defensie-identiteit.
Zoals ook de komende Raad van Keulen dat zal doen, heeft de laatste topconferentie in Washington extra de aandacht gevestigd op de vraag hoe de mensenrechten bevorderd kunnen worden en hoe wij de vrede in het volgende millennium in Europa kunnen waarborgen. Steeds nauwere samenwerking met de Russische Federatie zal van essentieel belang zijn om deze doelen te kunnen bereiken.
In dit verband wil ik echter wel opmerken dat ik vind - en dit zullen denk ik velen met mij eens zijn - dat de hoofdconclusie van het verslag van de heer Spencer met betrekking tot Rusland diplomatieke waanzin is. Het verslag stelt namelijk dat de overeenstemming over een gemeenschappelijke strategie tot na de topconferentie van Keulen in juni uitgesteld moet worden. Hoe moet Rusland die boodschap opvatten in een periode waarin we erop rekenen dat Moskou een positieve hulprol in vredesonderhandelingen over Kosovo zal spelen? Zo'n uitstel in het bevorderen van nauwere politieke en economische banden met Rusland zou, zoals al eerder in dit debat is opgemerkt, de antiwesterse, communistische en nationalistische krachten in Rusland alleen maar in de kaart spelen.
Maar de rapporteur stelt terecht dat er een gemeenschappelijke strategie moet komen, met een wezenlijke inhoud en de middelen om die strategie ten uitvoer te brengen. De economische, sociale en milieusituatie in Rusland is rampzalig. Maar Rusland moet meer aan zelfhulp doen, met name door de economie en het bankwezen te hervormen, belastingen te innen en het juridische stelsel op de helling te zetten.
De Europese Unie en internationale financiële instellingen moeten hun bijdrage leveren aan pogingen om een effectief hervormingsprogramma te verwezenlijken. Maar er moet ook de politieke wil aan Russische zijde zijn om het roofkapitalisme dat zich sinds 1991 ontwikkeld heeft uit de weg te ruimen.
Met de heropleving van het nationalisme in Rusland en de toenemende sociale ontberingen voor de meerderheid van het Russische volk, zijn wij niet alleen moreel verplicht, maar is het ook in het belang van Europa, om ter bevordering van de democratische rechten, de veiligheid en de welvaart van al onze burgers met Rusland samen te werken.

Sindal
Mijnheer de Voorzitter, op 1 mei werd het Verdrag van Amsterdam en het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid werkelijkheid. Ik ben van mening dat de conflicten in Bosnië en Kroatië vermeden hadden kunnen worden, indien we jaren geleden zo'n buitenlands beleid hadden gehad. De oorlog in Servië in veel mindere mate. Zoals de collega's hebben opgemerkt, is het voorkomen van crises ongelooflijk belangrijk. Daarom ben ik van oordeel dat wij het paard niet achter de wagen mogen spannen door ons meer met technische kwesties zoals bommen en gewapende conflicten bezig te houden dan met een oplossing van de crisis. Dus: eerst oorlogspreventie en dan militaire outillage.
Het is zeer belangrijk dat wij het eens zijn over een analyse en dat de verantwoordelijken voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid nauw met de lidstaten zullen samenwerken. De nieuwe instelling "Mijnheer of mevrouw buitenlands beleid" moet in de eerste plaats preventief werken in samenwerking met de OVSE, VN enzovoort. Het is betreurenswaardig dat dit in de Balkan niet gelukt is en dat een militaire ingreep noodzakelijk was, maar anderzijds moeten we ook bereid zijn op te treden als de mensenrechten op zo'n grove manier met voeten worden getreden.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, het goede aan het voorstel is dat de Noordse dimensie als wezenlijk onderdeel van het beleid ten aanzien van Rusland wordt beschouwd. Deze dimensie had echter een concrete inhoud moeten krijgen, zoals bijvoorbeeld het creëren van vrijhandelszones in Noord-West-Rusland, wat de ontwikkeling aldaar zou bevorderen. In het verslag wordt de economische en sociale crisis een centrale rol toebedeeld. Die is echter slechts het gevolg van de politieke crisis. Die is primair. Die heeft het wat natuurlijke hulpbronnen betreft rijkste land ter wereld in armoede gestort.
Het belangrijkste in Rusland is de noodzaak van een geloofwaardig en stabiel politiek systeem. De gewetenloze en grootschalige corruptie van veel politici en obscure zakenlieden heeft de geloofwaardigheid van het bestuur in de ogen van de eigen bevolking aangetast. Ook westerse leningen zijn op particuliere rekeningen in belastingparadijzen gestort, wat niet geaccepteerd mag worden. Minister-president Primakov heeft beloofd de fraude aan te pakken. We verwachten dan ook dat de Russische regering de hulp van Interpol inschakelt om duidelijkheid te scheppen omtrent de rekeningen en het geld. De leenvoorwaarden van de westerse monetaire instellingen moeten worden uitgebreid met de bestrijding van de corruptie op hoog niveau. Dat kost overigens niets, hiervoor is in ieder geval geen extra lening nodig. De corruptie brengt het hele systeem van boven naar beneden tot ontbinding en belemmert veel hervormingen. De bestrijding ervan is veel belangrijker dan het in acht nemen van bepaalde begrotingsdetails.
In het verslag wordt het als een bijzaak beschouwd dat het volk is verarmd, omdat een kleine elite het gemeenschappelijke eigendom in bezit heeft genomen. Het vreselijke gevolg ervan is, dat de levensverwachting in tien jaar tijd met tien jaar is gedaald. We hebben een strategie nodig die zich met wezenlijke vraagstukken bezighoudt. Ook het banksysteem, en de hieraan gerelateerde maffia, moet veranderd, vernieuwd en onderzocht worden. Men moet echter beseffen dat Rusland een goed opgeleide bevolking en een rijke cultuur heeft die het westerse individualisme en materialisme nog zal uitdagen.

Barón Crespo
Mijnheer de Voorzitter, in mijn betoog wil ik ingaan op de balans die de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheid en defensiebeleid, de heer Spencer, met betrekking tot het buitenlands beleid heeft opgemaakt. Naar mijn mening weerspiegelt die balans de volgende grondregel: dat het buitenlands beleid van de Unie afhankelijk is van en zeer nauw samenhangt met haar interne kracht; het heeft dan ook geen zin ach en wee te roepen omdat we geen gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de grond hebben weten te krijgen, maar we moeten alle middelen aanwenden om ervoor te zorgen dat dat buitenlands en veiligheidsbeleid - alsook een defensiebeleid - gaat stroken met onze belangen en verantwoordelijkheden.
Ik zou twee fundamentele gedachten willen aandragen: de eerste - die in verband staat met het betoog van de fungerend voorzitter van de Raad, minister Fischer - is dat we een nieuwe fase ingaan die zal worden gekenmerkt door de benoeming, door de Raad, van de hoge afgevaardigde voor het GBVB. Vanochtend hebben we de voorgedragen kandidaat voor het voorzitterschap van de Commissie, de heer Prodi, horen spreken over de reorganisatie van de Commissie, waarbij hij erop wees dat het wenselijk zou zijn als er vice-voorzitters werden aangesteld en er een herindeling in departementen zou plaatsvinden. Ik denk dat er niet alleen een hoge vertegenwoordiger voor het GBVB moet worden benoemd; in de huidige situatie heeft de Commissie vijf commissarissen die zich met dit soort onderwerpen bezighouden, en het zou veel beter zijn als dat aantal beperkt werd. Voorts moeten stappen worden gezet naar een defensiebeleid (in verband hiermee ben ik zonder meer voorstander van de integratie van de WEU in de Europese Unie) teneinde het hoofd te kunnen bieden aan de uitdagingen waarmee we thans geconfronteerd worden.

Van den Broek
Voorzitter, in de allereerste plaats mijn dank aan de geachte afgevaardigde de heer Spencer voor zijn evenwichtige verslag, waarmee hij een succesvolle parlementaire periode, naar ik begrijp, afsluit. Ik zou bij deze gelegenheid hem in het bijzonder en alle leden van de commissie buitenlandse zaken persoonlijk dank willen zeggen voor de heel intensieve en wat mij betreft ook zeer stimulerende gedachtewisselingen die ik in de afgelopen periode met de commissie buitenlandse zaken heb mogen hebben.
Ik wil wat terugblikken, en ook enigszins vooruit. Terugblikken, omdat ik constateer dat sinds ik in 1982 minister van Buitenlandse Zaken van mijn land mocht worden, toen er in Europees verband nog gesproken werd over de Europese politieke samenwerking, maar intussen het verslag-Tindemans al acht jaar oud was en met zeer vooruitziende blik een beschrijving gaf van welk gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid een unie nodig zou hebben, er sinds die tijd, sinds het verslag-Tindemans en in de afgelopen vijftien tot zeventien jaar wel degelijk veel is bereikt op dit punt. Ik zeg dit, omdat wij de neiging hebben om de verworvenheden van wat er aan gemeenschappelijk extern beleid tot stand is gebracht eigenlijk te laten overschaduwen door datgene waar wij in gebreke zijn gebleken en waarbij waarschijnlijk Bosnië en het dossier-Bosnië als een zeker dieptepunt moet worden aangemerkt van het gebrek aan slagvaardigheid van wat nu de Europese Unie heet.
Alvorens ik op de kritische punten kom, toch nog eens gerecapituleerd - alleen in vogelvlucht, niet uitputtend. Het is vandaag ook genoemd, het project van de uitbreiding van de Europese Unie is wel degelijk een majeure prestatie of moet dat eigenlijk worden, maar is toch een serieuze voorbereiding van het externe beleid van de Europese Unie. Hetzelfde kan wel degelijk ook worden gezegd van de contractuele en dus ook structurele relaties, inclusief politieke dialogen, die zijn ontwikkeld met Rusland, de Oekraïne en eigenlijk met alle landen van de voormalige Sovjet-Unie. Ik denk aan de uitbreiding, de verdieping van de transatlantische relaties met de Unie die hebben plaatsgevonden met de Unie. Ik denk aan het Barcelona-proces. Ik denk ook aan de grote eenstemmigheid die over de jaren is gegroeid ten aanzien van een toch zo gevoelig dossier als het Midden-Oostenbeleid. Last but not least denk ik ook aan het beleid dat gevoerd is en de relatie die ontwikkeld is met zovele landen in de derde wereld, ontwikkelingslanden, in het ACS-proces. Ik zeg: ik ben niet uitputtend, maar dat is zonder meer positief.
Waar wij inderdaad zijn tekortgeschoten, dat is in de crisisbeheersing. Ik denk dat wij het daar allemaal volstrekt over eens zijn. Voor crisisvoorkoming en crisisoplossing hadden wij eigenlijk onvoldoende instrumenten. De Kosovo-crisis aan de ene kant, en de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam aan de andere kant dat ons een aantal nieuwe instrumenten verschaft dat juist ten aanzien van die crisisbeheersing in feite tot verdere verbetering kan leiden, dat is naar mijn mening een dramatische samenloop van omstandigheden. Wij kunnen al constateren dat wij in onze reactie op Kosovo al weer te laat waren, omdat waar we Bosnië niet hadden zien aankomen, wij Kosovo wel degelijk hadden zien aankomen. Tegelijkertijd moet ik zeggen dat wij niet hebben hoeven wachten tot er talloze slachtoffers waren gevallen in Kosovo alvorens we daadwerkelijk eensgezind ook het uiterste wapen hebben ingezet om te proberen aan de barbarij op de Balkan een eind te maken, en niet gewacht hebben totdat zoals in Bosnië meer dan 200.000 doden te betreuren waren, en na anderhalf jaar van intensief diplomatiek overleg, waarbij alle middelen zijn ingezet om te proberen met deze traditionele instrumenten een politieke oplossing te bereiken, waarbij wij ook economische sancties hebben ingezet, tenslotte niet hebben geschroomd om eensgezind, zij het met moeite, het uiterste instrument van de militaire machtsmiddelen te kiezen om te proberen Milosevic tot betere gedachten te brengen.
De nieuwe instrumenten van het Verdrag van Amsterdam kunnen uit de aard der zaak nooit de politieke wil van de lidstaten vervangen. Maar ik vind toch dat wij enige reden tot optimisme hebben en wij ondanks alle droefheid over de tragedie van Kosovo ook mogen constateren dat Kosovo een impuls heeft gegeven aan de politieke wil van de lidstaten om gezamenlijk een dam op te werpen tegen verwerpelijke politiek op ons continent. Ik hoop dat die tendens verder wordt versterkt door de benoeming van de hoge vertegenwoordiger, door de instelling van zo'n eenheid voor planning en early warning, en ook door het instrument van de gemeenschappelijke strategie, dat thans wordt ingezet.
Als scheidend commissaris durf ik - en niet omdat de Raad nu afwezig is - best toe te geven dat in mijn interpretatie van het Verdrag van Amsterdam het ontwerpen van een gemeenschappelijke strategie met alle mogelijkheden die deze biedt voor optreden als zodanig voor de Unie, wel degelijk iets is dat een voorbespreking met het Parlement rechtvaardigt. Ik lees de tekst zo, dat het Parlement wanneer het gaat om de werkelijke fundamentele punten van het buitenlands beleid daarover ook geconsulteerd wordt, en ten aanzien van de implementatie ook verder geregeld wordt ingelicht en op de hoogte gehouden. Ik heb in de afgelopen periode mijn best gedaan aan dat laatste in ieder geval ook een bijdrage te leveren.
Bij de gemeenschappelijke strategie voor Rusland, het voorzitterschap heeft het al gezegd, sluit ik mij aan. Het zou een volstrekt verkeerd signaal zijn - zeker onder de huidige omstandigheden - om om welke reden dan ook uitstel te zoeken voor de vaststelling van die gemeenschappelijke strategie voor Rusland. Ik hoop dat de regeringsleiders in Keulen daarover ook overeenstemming bereiken. Mag ik daaraan de uitdrukkelijke wens vastknopen dat het nieuw gekozen Parlement, want dit Parlement is er niet meer aan toegekomen, ook tegen de achtergrond van die gemeenschappelijke strategie voor Rusland bereid zal zijn om enige voorrang te geven aan het zo belangrijke instrument dat wij nodig hebben voor de uitvoering van die strategie, namelijk de nieuwe Tacis-verordening.
Voorzitter, het Verdrag van Amsterdam geeft ook de mogelijkheid van een nieuwe bijdrage aan geïntegreerd buitenlands beleid, waarbij de politieke, de diplomatieke, de economische, de financiële, maar ook de militaire instrumenten kunnen worden samengebracht waarbij voorzitterschap, hoge vertegenwoordiger en vice-voorzitter - en niet vijf commissarissen - een nieuwe trojka vormen; in feite een nieuw gezicht met continuïteit, met zichtbaarheid en derhalve ook - denk ik - met een grotere slagvaardigheid voor een buitenlands beleid van de Europese Unie. Daaraan wordt dan nog toegevoegd de zich steeds versnellende discussie - ook als gevolg van Kosovo - over de Europese veiligheids- en defensie-identiteit.
Interessante zaken zijn daarover te lezen in het communiqué van Washington bij gelegenheid van de herdenking van de vijftigste verjaardag van de NAVO. Daar zit duidelijk ook vooruitgang in. Met de heer Titley onderstreep ik dat een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid ook weer niet goed denkbaar is zonder nauwere samenwerking op het gebied van de defensie-industrie. Het is een onderwerp dat een en andermaal in dit Parlement aan de orde is geweest, waarvan ik weliswaar het gevoel heb dat daar ook tussen de lidstaten wel vooruitgang wordt geboekt, maar dat je graag wat sneller zou zien gaan. Waar de Commissie daar - opnieuw moet ik zeggen, want in het verleden is dat al tot twee, drie keer toe via mededelingen gebeurd - nog een nieuwe bijdrage aan kan leveren, ben ik ervan overtuigd dat de nieuwe Commissie daar graag toe bereid zal zijn.
Voorzitter, ik sluit af. Ik herhaal mijn waardering voor het verslag van de heer Tom Spencer en ik herhaal ook nog eens mijn dank, met name aan de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid maar ook aan de andere parlementariërs met wie in de afgelopen periode zo intensief kon worden gedebatteerd, met name ook op het gebied van het buitenlands en veiligheidsbeleid in brede zin, maar ik denk ook heel in het bijzonder aan de rol die het Parlement in de afgelopen periode heeft willen spelen op het gebied van de bevordering van het mensenrechtenbeleid. Het is een stem die, kunnen we rustig zeggen, in zeer brede geografische kring wordt gehoord. Ik wens nu al het nieuwe Parlement toe dat deze stem alleen nog maar luider en frequenter zal klinken, want de huidige tragedie op de Balkan doordringt ons ervan dat nooit genoeg waarschuwende geluiden en aandrang tot actie - ook namens een democratische volksvertegenwoordiging als het Europees Parlement - kunnen worden gegeven.

Spencer
Mijnheer de Voorzitter, ik ben mij bewust van de slechte parlementaire gewoonte om een toespraak van tevoren te schrijven en daarna voor te lezen zonder naar de rest van het debat te luisteren. Ik moet helaas bekennen dat ik mij daar zelf ook soms schuldig aan heb gemaakt. Dus mag ik de heer Truscott en andere collega's in alle vriendelijkheid erop wijzen dat zij naar mijn toespraak aan het begin hadden moeten luisteren. Dan hadden zij namelijk gehoord dat de aanneming van amendement 2 over de aanbeveling inzake Rusland - hetgeen een amendement van de socialistische fractie is - de verwijdering inhoudt van de verwijzing naar "uitstel" van de gemeenschappelijke strategie met Rusland, en deze vervangt door een, naar mijn gevoel, absoluut wenselijke formulering van wat de inhoud van zo'n aanbeveling zou moeten zijn. Ik wil er geen misverstand over laten bestaan dat ik geen enkel probleem heb met mijn verslag over de aanbeveling, aangezien ik geen twijfel heb dat deze morgen geamendeerd zal worden.
Nu ik toch bezig ben, zou ik mijn collega's willen bedanken voor de bijna al te royale lofspraak die zij tot mij gericht hebben. Ik op mijn beurt wil de commissaris graag een compliment maken. Commissaris Van den Broek komt uit een land met een indrukwekkende parlementaire traditie. Daarvan is hij zelf de belichaming. Hij heeft zich tegenover de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid zeer wellevend opgesteld door een intelligente discussie met haar aan te gaan. Die intelligente discussie is het levensbloed van een goed gedefinieerd buitenlands beleid. Hopelijk zal de Raad zich in het komende en alle toekomstige Parlementen zijn voorbeeld ter harte nemen. De hoge vertegenwoordiger mag dan een onderdeel zijn van de spreekbuis van de Raad, een goede verstandhouding tussen alle drie de instellingen biedt de beste hoop voor de toekomst. Dank u hartelijk, commissaris.

Truscott
Mijnheer de Voorzitter, ik kan de heer Spencer verzekeren dat ik naar zijn rede heb geluisterd, zij het vanuit mijn kantoor. Ik wil hem, met betrekking tot Rusland, feliciteren met zijn totale ommezwaai tijdens het huidige debat. Ik ben verheugd dat de heer Spencer de mooie tradities op het gebied van de ideologische tegenstrijdigheid handhaaft die wij tegenwoordig, misschien wat al te vaak, bij de conservatieve partij in Groot-Brittannië zien.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Statuut van de leden
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0267/99) van de heer Rothley, namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, over het ontwerpbesluit van het Europees Parlement inzake het statuut van de leden (7528/2/99 - C4-0217/99-00/0823(COS)).
Het woord is aan de rapporteur, de heer Rothley.

Rothley
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het Europees Parlement heeft op 3 december met gekwalificeerde meerderheid een ontwerp voor een statuut aangenomen, dat gematigd en uitgebalanceerd, duidelijk goed doordacht, eenvoudig en praktisch was en beslist ook een bepaalde intellectuele charme had. Met gekwalificeerde meerderheid! Tot op heden hebben we van de Raad nog geen antwoord gekregen op het ontwerp. De Raad kan ja of nee zeggen. Maar wanneer hij nee zegt, dan moet hij dit motiveren, zodat we kunnen onderzoeken of de motivering van de Raad gefundeerd is. In plaats daarvan heeft de Raad een eigen ontwerp voorgelegd, dat voor het Parlement onaanvaardbaar is!
De Raad heeft bijvoorbeeld de ongelijkheid definitief vastgelegd, door de lidstaten het recht te geven om het inkomen van de afgevaardigden te onderwerpen aan nationale belastingen. De drie Scandinavische lidstaten en het Verenigd Koninkrijk hebben reeds gebruik gemaakt van deze optie. Misschien zal ook Frankrijk dit doen. Daarmee is overigens voor het Duitse voorzitterschap dit thema wellicht van de baan, want met dit ontwerp kan het niet instemmen.
Maar er is niet alleen het tegenontwerp van de Raad, er zijn ook leden in het Parlement die morgen over een andere tekst willen stemmen. De Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij zal zeker een amendement indienen. Hoe kan men nu zo'n politieke stommiteit begaan om een tekst die het Parlement met gekwalificeerde meerderheid heeft aangenomen te veranderen alvorens we over deze tekst met de Raad hebben onderhandeld! De Raad zal wellicht zeggen: laten we nog drie, vier maanden wachten, dan komt het Parlement misschien met een nieuwe tekst en drie maanden later met nog een nieuwe tekst. Ik moet zeggen dat de neiging tot zelfdestructie in dit Parlement onvoorstelbaar is - dat is toch onvoorstelbaar! Met iedere nieuwe tekst verzwakken we het Parlement!
Meer nog: wat verwacht u eigenlijk van uw collega's? Dat ze stemmen over uw reglement, dat betrekking heeft op hun levensstandaard, zonder de mogelijkheid te hebben gekregen hierover te beraadslagen in een commissie, zonder dat de fracties ook maar de kans hebben gekregen daarover te beraadslagen! En dan verwacht u van afgevaardigden dat ze over zo'n tekst stemmen? Dat is pure waanzin!
Mijnheer Wijsenbeek, we hebben in dit Parlement heel grondig en uitvoerig gedebatteerd over mijn oorspronkelijke tekst, en daardoor hebben we uiteindelijk ook een gekwalificeerde meerderheid behaald voor dit ontwerp. Dat was een geweldige stap vooruit, en nu wilt u dit terugdraaien! Ik weet niet waarom, maar dat is ook niet belangrijk. Het Europees Parlement mag niet in een haastje-repje-procedure beslissen over een reglementstekst. En het Parlement zou er goed aan doen zo'n tekst alleen aan te nemen wanneer daarover een ruime consensus bestaat.
Er zal deze week overigens geen statuut komen. De Raad weet niets van de komende onderhandelingen. Wanneer moeten die dan plaatsvinden? Ze zullen niet plaatsvinden. Hoe kunnen de regeringen die gebruik maken van de opting out nu instemmen met het feit dat wij voor de gelijkheid zijn - morgen, nadat ze vandaag hebben geschreven dat ze van de opting out gebruik maken. Dat is toch nonsens. Wat men van ons verwacht, tart alle verbeelding. Er zal deze week dus geen statuut komen. Zo eenvoudig is het.
Daarom geloof ik dat het zinvoller is om de aanbeveling van de commissie juridische zaken te volgen en te zeggen: we bekrachtigen de resolutie van het Parlement van 3 december 1998. We zijn natuurlijk bereid om met de Raad te onderhandelen, en we moeten deze onderhandelingen afsluiten voor eind oktober. Het statuut kan ook op 1 november of 1 december van kracht worden. Waarom ook niet? Dat is geen enkel probleem. Maar vandaag, en hiermee besluit ik, moeten we tegen alle pogingen om deze tekst van het Parlement van 3 december te wijzigen nadrukkelijk nee zeggen!
Applaus

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, men kan de Europese afgevaardigden van alles verwijten maar ik geloof niet dat ze ervan kunnen worden beticht op hun eigen voordeel uit te zijn, want zoals u ziet is deze vergaderzaal tijdens het debat over de rechten, voorrechten, belangen en de onschendbaarheid van de europarlementariërs nagenoeg leeg. Zo te zien maken wij Europese afgevaardigden ons niet druk om onze eigen belangen.
Overigens deel ik uiteraard niet de apocalyptische visie van mijn collega en goede vriend Willi Rothley op de ontwikkelingen rond de betrekkingen tussen het Parlement en de Raad. De tekst van artikel 190, lid 5 van het Verdrag luidt: "Het Parlement bepaalt, na raadpleging van de Commissie en met goedkeuring van de Raad, die hiertoe met eenparigheid van stemmen een besluit neemt, de voorschriften en algemene voorwaarden voor de vervulling van de taken van zijn leden" .
Naar mijn idee hebben de Raad - en de regeringen - voldoende blijk gegeven van hun goede wil ten opzichte van het Parlement, in de eerste plaats door in te stemmen met iets waarvan wij dachten dat zij het zouden afwijzen, namelijk het opnemen van juist dit artikel in het Verdrag van Amsterdam, waarom wij vanuit dit Parlement hebben verzocht en waarvan we allemaal dachten dat de Raad - of de regeringen - hiermee niet zouden instemmen. Dat wil zeggen dat de Raad deze kwestie met spoed bestudeerd heeft en ons zijn standpunt heeft gegeven.
De goedkeuringsprocedure waarvan artikel 190 gewag maakt is niet de instemmingsprocedure. De instemmingsprocedure is een procedure die wordt gebruikt op het gebied van internationale verdragen, want wanneer een verdragtekst eenmaal vastligt kan die niet meer worden gewijzigd door een besluit van het Parlement. Een internationaal verdrag kan niet worden gewijzigd door een amendement van het Parlement, reden waarom de instemmingsprocedure bestaat.
We hebben hier te maken met een goedkeuringsprocedure. De Raad dient de door het Parlement voorbereide tekst met eenparigheid van stemmen goed te keuren. De uiteindelijke beslissing ligt vervolgens bij het Parlement. Maar in dit geval heeft de Raad volgens mij zijn bereidheid aangegeven door met een alternatieve tekst te komen waaraan hij zijn goedkeuring zou willen hechten. Wat de Raad doet, is ons laten zien welke weg moet worden aangehouden om zijn leden op een lijn te krijgen.
Verder hebben wij de indruk dat de gelederen van de Raad niet volledig gesloten zijn. De tekst van de Raad bevat enkele voorstellen die niet redelijk zijn. Neem bijvoorbeeld de opmerkingen over nationale belastingheffing. Het zou natuurlijk onverenigbaar zijn met de communautaire regels dat de lidstaten door middel van het belasten van de Europese afgevaardigden extra inkomsten genereerden. Dat zou een soort extra cohesiefonds zijn. Er is echter een amendement van de liberale fractie dat de steun heeft van vele afgevaardigden waaronder ikzelf, en waarin - op basis van de tekst die de Raad ons met tegenovergestelde bedoeling heeft voorgelegd - een alternatieve tekst wordt voorgesteld die waarschijnlijk op de goedkeuring van de Raad zal kunnen rekenen.
Kortom, het grondbeginsel waar het hier om gaat is een beginsel dat is vastgelegd door de jurisprudentie van het Hof van Justitie: het beginsel van serieuze samenwerking tussen de instellingen. Het Parlement doet een voorstel dat de instemming van de Raad behoeft, de Raad bepaalt de voorwaarden voor die instemming, en het Parlement heeft de mogelijkheid die wederom in beschouwing te nemen en hierover te debatteren. Daarom vind ik, mijnheer de Voorzitter, dat wij een en ander niet moeten dramatiseren. Naar mijn mening hebben het Parlement en de afgevaardigden er alle belang bij dat hun rechtspositie goed wordt geregeld, en derhalve zouden de Raad en het Parlement verder moeten gaan op dezelfde weg waarbij een confrontatie zonder compromisoplossingen niet als onmogelijk mag worden beschouwd.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, we zijn het allemaal met elkaar eens, het Parlement en de Raad. We willen een regeling die geen onderscheid maakt tussen de Europese afgevaardigden, we willen dat zij op korte termijn wordt ingevoerd en dat het een goede regeling is. Het is op dat laatste punt, dat "goed" , dat er verschillen van mening bestaan die we - om de woorden van de heer Medina Ortega te onderschrijven - binnenkort vast en zeker achter ons hebben gelaten.
In de eerste plaats moet het heel duidelijk zijn dat als er iets is waarover we het nu in dit Parlement niet hebben, dat de parlementaire basisvergoeding is die zoveel gewicht in de schaal heeft gelegd bij de publieke opinie. Daarover zijn het Parlement en de Raad het eens.
Waarover we het niet eens zijn, is de uitleg van het Verdrag, de interpretatie van het Europese recht. Ik noem een aantal voorbeelden: ten eerste is het niet toelaatbaar dat er verschillende regels zouden gelden voor afgevaardigden van verschillende nationaliteiten. En wel omdat het Parlement - en dat moet een feit zijn, wat blijkt uit dit statuut - niet langer de Vergadering zonder bevoegdheden is waar de nationale parlementen een paar afgevaardigden naartoe plachten te sturen. Sinds jaren al vertegenwoordigt het Parlement de Europese burgers en daarom is het onze wens - het Verdrag steunt ons hierin - dat er een uniform statuut komt dat deze realiteit weerspiegelt.
De heer Medina heeft het verdragsrecht aan de orde gesteld. Welnu, de reserve is een instrument bij uitstek van het internationale publiekrecht, en het instrument dat de Raad gekozen heeft om deze vorm van decommunautarisering, dat aanbrengen van onderscheid, die discriminatie tussen Europese afgevaardigden erdoor te jagen, is nu juist de reserve. Wij zijn het volstrekt oneens met deze werkwijze, en als die per se moet worden aangehouden - want we moeten natuurlijk tot een vergelijk komen - dan zou dat uiteraard maar voor een bepaalde tijd moeten zijn en moeten resulteren in een aantal overgangsregelingen die strikt aan tijd gebonden zijn. Alleen op die manier kunnen we tot een oplossing komen, want dat is naar mijn idee het belangrijkste punt. Het spreekt vanzelf dat wij een statuut willen maar niet ten koste van de essentie van dat statuut, namelijk de gelijkheid tussen de afgevaardigden.
Mijnheer de Voorzitter, voorts dienen wij de privileges van dit Parlement te verdedigen, waarbij het er niet om gaat ze tegen iemand te verdedigen maar wel ten behoeve van iedereen, want het door het Verdrag beoogde interinstitutionele evenwicht is wat het is en niets anders. Als het Verdrag een mechanisme vaststelt dat volkomen atypisch is in die zin dat het aan het Parlement is de tekst in artikelen te verdelen terwijl de goedkeuring de taak is van de Raad, dan moeten we dat evenwicht niet even plompverloren verbreken. Vanaf dat punt kunnen we in overleg gaan, een dialoog voeren en zo snel mogelijk tot een akkoord komen. Elkeen dient echter heel goed te weten wat volgens het Verdrag zijn taak is.
Dat is niet het enige probleem waarmee we zitten. Onaanvaardbaar is ook de situatie betreffende de ontwikkeling zelf van de rol van de afgevaardigde inzake zulke concrete kwesties als de pensioenregeling, die logisch noch toelaatbaar is. Uiterst concrete onderwerpen, zoals bijvoorbeeld de privileges van dit Parlement, dat niet minderjarig is en waaraan het statuut derhalve een zekere manoeuvreerruimte zou moeten toekennen - dat is de opzet van de structurering in de vorm van basistekst en bijlagen - zodat de bepalingen voor de toepassing van dat statuut kunnen worden uitgevoerd en vastgesteld aan de hand van een ander stelsel dan dat welk door het zo logge artikel 190, lid 5 is vastgelegd, dat de unanieme goedkeuring van de Raad vereist. Zo zijn er mechanismen waarbij de redelijkheid en proportionaliteit werkelijk uit het oog worden verloren, want er is meer flexibiliteit nodig om bepaalde punten te veranderen en af te stemmen op de realiteit.
Mijnheer de Voorzitter, ik ben er zeker van dat we snel tot een oplossing zullen kunnen komen, en nu ik hier - en daarmee sluit ik af - voor de laatste maal in deze zittingsperiode namens de Fractie van de Europese Volkspartij het woord voer om de heer Rothley van repliek te dienen, schiet me een fraaie rede te binnen uit de tijd van de opstelling van de Spaanse grondwet van 1812, waarin een afgevaardigde tegen een ander zei - en ik denk, mijnheer Rothley, dat dit ook voor u geldt - dat deze vurig en overtuigd was als hij zijn standpunt verdedigde en dat hij loyaal was aan zijn tegenstanders. Mijnheer Rothley, ik dank u voor uw werk voor dit verslag en voor al die verslagen waarvoor u als woordvoerder van deze Vergadering de verantwoordelijkheid heeft gedragen.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, ik moet zeggen dat de heer Rothley consequent is geweest. De hele tijd was zijn streven erop gericht de behandeling een halt toe te roepen. Als de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij niet had aangedrongen op een snelle behandeling in de commissie juridische zaken, hadden wij op 3 december geen verslag gekregen. De commissie had geen vertrouwen in de heer Rothley. Als wij in gesprekken in de hoofdsteden van de lidstaten niet hadden aangedrongen op een snelle behandeling in de Raad, zou die er volgens mij niet gekomen zijn. Maar de heer Rothley was op zijn manier consequent.
Ik ben er volstrekt zeker van dat als er nu geen besluit komt, de hervorming op de lange baan wordt geschoven, en dat wij dan niet datgene bereiken wat wij wilden, namelijk dat de onduidelijkheden rond de vergoedingen verdwenen zouden zijn als wij in juni verkiezingen houden.
Mijn juristenhart is diep gekwetst door het feit dat zo velen het recht hanteren als een schild tegen datgene wat zij niet willen aanvaarden, en dat zij niet willen zeggen waar het eigenlijk om gaat. Wij kennen hiervoor een oude uitdrukking: het doel heiligt de middelen.
Ik vind het nogal vreemd dat nadat wij keer op keer hebben onderhandeld met de Raad, er op de valreep wordt gezegd dat er niets aan het standpunt van het Parlement kan worden gewijzigd. Dat is niet logisch. Dat is onaanvaardbaar voor ons. Wij van de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij zijn bereid geweest om in grote lijnen akkoord te gaan met het standpunt van de Raad. Ik vind dat wij een unieke legitimiteit moeten hebben. In tegenstelling tot veel andere parlementen zouden wij regels met betrekking tot onze salarissen moeten hebben die samen met een ander democratisch orgaan zijn vastgesteld. Het zou mogelijk moeten zijn het beste van de tradities van de lidstaten te verenigen.
Het is van belang dat er nu een systeem komt met duidelijke regels inzake de vraag welke kosten aanvaardbaar zijn, en dat wij een beter overzicht krijgen over het gebruik van de middelen.
Het is waar dat de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij de eerste is die een amendement heeft ingediend dat ten doel heeft een compromis te garanderen, en dat naar ik hoop morgen door het Parlement kan worden aangenomen en door de Raad kan worden aanvaard. De meeste paragrafen in het amendement nemen de door het Parlement reeds goedgekeurde inhoud over. Tot slot wil ik een vraag aan de rapporteur stellen: wat staat er in ons compromisvoorstel dat de rapporteur niet kan goedkeuren?

Sierra González
Mijnheer de Voorzitter, het is moeilijk het statuut van de leden en de huidige betekenis daarvan ter sprake te brengen zonder een gevoel van verontwaardiging te moeten onderdrukken, en dat komt door het klimaat waarin de debatten zijn gevoerd, onder druk van de beschuldigingen die door sommige media geuit zijn en die de discussie in zekere zin verdraaid hebben.
Zoals iedereen weet, is er onder invloed van al deze omstandigheden een onnodig gespannen sfeer ontstaan die bepaald niet ten goede is gekomen aan de beoogde doelstelling: een statuut waarin een uniforme juridische regeling voor alle afgevaardigden werd vastgelegd.
Nu zitten we dan met een situatie waarin, als gevolg van de op handen zijnde verkiezingen, alle kwesties die het debat over het verslag op negatieve wijze hebben beïnvloed nog meer aan gewicht hebben gewonnen. Desondanks zijn er twee zaken die we in het oog moeten houden. De eerste is van formele aard: zoals de rapporteur al zei, heeft de Raad artikel 190, lid 5 geschonden. Het tweede punt is dat het statuut in deze zittingsperiode moet worden goedgekeurd. En wel op zodanige wijze dat er een vorm van samenwerking tussen beide instellingen, het Parlement en de Raad, gevonden wordt. Het is waar dat het niet door de beugel kan dat de Raad het Parlement een voorstel voorlegt opdat het Parlement ermee instemt. De onafhankelijkheid van het Parlement wordt hierdoor aangetast. Er moet echter worden gezocht naar een vorm van samenwerking tussen het Parlement en de Raad en het statuut moet worden goedgekeurd.
Als we erop uit zijn het statuut binnen de gestelde termijnen in te stellen lijkt het me onverstandig het voorstel van de Raad zonder meer van de hand wijzen. Daarom, en ofschoon ik het met de kritiek van de rapporteur op de vorm en de inhoud wel eens ben, ben ik toch voorstander van samenwerking op korte termijn en overleg tussen het Parlement en de Raad, zodat de werkzaamheden met betrekking tot het statuut kunnen worden afgerond en dit kan worden goedgekeurd.

Lagendijk
Voorzitter, de Raad heeft een eigen voorstel gemaakt en daarover dreigt nu het Europees Parlement in de hoogste boom te klimmen. Waarom? De Commissie juridische zaken en rechten van de burger heeft bijvoorbeeld aangegeven dat het de Raad helemaal niet is toegestaan om met een eigen voorstel te komen en dat de Raad alleen maar het voorstel van het Parlement mag ondersteunen. Maar hoe kan het dan, vraag ik aan de heer Rothley, dat u drie maanden heeft onderhandeld met diezelfde Raad, wetende dat het voorspelbaar was dat de Raad, die unaniem tot een beslissing moet komen, juist met wijzigingen zal komen. Ik vind het een buitengewoon slap argument.
De rode draad bij de tegenstanders is eigenlijk een oproep aan het Parlement om de Raad te trotseren en ons niet te laten kisten. U kent mijn fractie. Wij zijn daar meestal wel voor in maar niet nu, niet op dit punt. Wat dreigt, is dat het Parlement zich blind staart op procedurele fouten en uitvoeringsproblemen op onderdelen. Die zijn er, toegegeven. Maar nu het verslag-Rothley steunen, betekent dat het Europees Parlement zich laat kennen als een parlement met lange tenen en een kortzichtige visie. Er is geen oplossing waar iedereen honderd procent tevreden over zal zijn maar ik ben ervoor om het halve ei te accepteren in plaats van een lege dop. Dat betekent geven en nemen. Mijn fractie is ertoe bereid. Samen met de liberale fractie hebben we een amendement ingediend dat een aanpassing is van het voorstel van de Raad. Er zitten elementen in waar ik het, eerlijk gezegd - en dat geldt voor de meerderheid van mijn fractie - niet mee eens ben. Maar wij zijn er buitengewoon voor om alles, werkelijk alles in het werk te stellen om nu deze week tot een oplossing te komen en om deze week een statuut aan te nemen.
Als dat niet lukt, als er deze week of op korte termijn geen statuut komt, dan wens ik alle collega's buitengewoon veel succes in de confrontatie met een publieke opinie die terecht zal twijfelen of er in het Europees Parlement nog iemand is met enig gevoel voor verantwoordelijkheid.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ook in mijn land hebben wij het spreekwoord: "wie het onderste uit de kan wil, krijgt het lid op de neus" . Dat is ook het Europees Parlement overkomen, toen het deze zaak aan de heer Rothley toevertrouwde. Ik twijfel geen moment aan de intellectuele oprechtheid van de heer Rothley, maar ben het wel grondig oneens - en dat weet hij - met zijn strategie.
Wij wilden onze stem laten horen en nu zitten wij met de gebakken peren van de Raad die ons in een handomdraai zijn versie heeft voorgelegd en ons heeft verteld hoe hij, de Raad, de afgevaardigden en dus de vergoedingen, de frais de mission , enzovoort ziet. Misschien zal de Raad ons zo meteen ook zeggen hoeveel geld wij mogen verdienen, hoe wij moeten tekenen en wat wij moeten tekenen. Dat komt ervan als men een dergelijke zelfmoordstrategie - want het is zelfmoord - volgt en meedoet aan de logica van de Raad.
Wij hadden het recht moeten opeisen om zelf ons statuut op te stellen. Dat had onze strategie moeten zijn! Wij hadden een statuut moeten opstellen met regelingen voor onverenigbaarheid, voorrechten, enzovoort: een status van afgevaardigde. Het statuut is immers geen financieel reglement, dat een interne aangelegenheid is. Wij hebben daarentegen een andere strategie gekozen. Wij hebben de voorkeur gegeven aan de lijn-Rothley en nu klaagt zelfs de heer Rothley steen en been over dit onaanvaardbare voorstel.
Het kwaad is echter geschied. Weer eens heeft de Raad ons in de wurggreep genomen. Omdat wij allen, van groen tot liberaal, iedereen, ons zorgen maakten over twee of drie krantenartikelen, zijn wij morgen gedwongen het voorstel van de Raad te accepteren. Ik hoop dat deze vlieger niet opgaat. Ik hoop, collega's, dat wij, ondanks ons verlangen naar een statuut, morgen zullen herhalen wat wij op 3 december jongstleden zeiden. Ik zie niet in waarom iets dat goed was op 3 december, toen wij een aantal van deze principes hebben aangenomen, morgen niet bevestigd kan worden.
Laten wij maar gaan stemmen, maar laten wij wel de tekst over het statuut van de leden aanvullen met iets serieus: of nu, of nooit!

Bonde
Mijnheer de Voorzitter, op de bijeenkomst van de Conferentie van voorzitters deze middag zijn wij het eens geworden de stemming zo te organiseren dat uit het resultaat duidelijk blijkt wie voor de grote schoonmaak is en wie tegen. De leden van het secretariaat-generaal komen morgenochtend vroeg bijeen om de stemmingen te organiseren.
Mijn uitgangspunt als lid van de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten is dat wij voor het door de Raad voorgestelde statuut zullen stemmen, hoewel wij principieel gekant zijn tegen de poging om van de leden van het Europees Parlement EU-ambtenaren te maken. Een gemeenschappelijk statuut maakt van ons de afgevaardigden van de EU in de lidstaten, terwijl we de afgevaardigden van de lidstaten in de EU moeten zijn. Wij willen principieel vergoed worden zoals de leden van de nationale parlementen en belastingen betalen zoals de burgers, die voor ons stemmen. Dat wij toch voor het voorstel van de Raad stemmen, komt omdat de meerderheid hier in het Parlement de facto toch 1.000 euro zal blijven ontvangen voor een reis van bijvoorbeeld 400 euro. Wij vinden de herziening van de reisvergoedingen nog belangrijker dan onze prioritaire tegenstand tegen gemeenschappelijke loon- en arbeidsvoorwaarden. Wij vinden het uitermate belangrijk dat het EU-loon op nationaal niveau belast moet kunnen worden.
Rekening houdend met de omstandigheden heeft de Raad een goed voorstel voorgelegd. Wij willen de Raad aanbevelen ook voor de nieuwe Commissie en voor nieuwe ambtenaren in de instellingen gelijkaardige regels vast te stellen. Het tegenargument van gelijk loon voor gelijke arbeid gaat niet op in internationale samenwerking. Dan zouden de ministers in de Raad allemaal hetzelfde loon moeten hebben en zouden de medewerkers op de ambassades in de EU-landen hetzelfde loon moeten krijgen. Hetzelfde geldt voor experts, ongeacht of ze landbouworganisaties van een arm land of van een rijk land vertegenwoordigen. Gelijk loon is een mooi principe, maar de landen zijn nog niet gelijk. Op dit ogenblik is het belangrijkste dat we een einde maken aan de spilzucht van het Parlement.

Vanhecke
Voorzitter, het verslag van onze collega Rothley wijst terecht op een aantal tekorten, onvolkomenheden en zelfs fouten in het door de Ministerraad aan ons voorgelegde ontwerpstatuut voor europarlementsleden. Ik kan de rapporteur voor een stuk in deze kritiek volgen. Dat belet niet dat wij dreigen het kind met het badwater weg te gooien indien wij dit verslag morgen goedkeuren. Wij moeten immers de waarheid durven zeggen. Het onvolkomen statuut dat de Raad ons voorlegt, en dat ongetwijfeld nog kan worden bijgeschaafd, is in elk geval beter en veel beter dan de huidige praktijken. Meer nog, het is juist omwille van het feit dat dit Parlement er nooit in is geslaagd zelf orde op zaken te stellen dat wij ten eerste terecht door de publieke opinie aan de kaak gesteld worden en ten tweede, even terecht door de Ministerraad als kleine kinderen worden behandeld. Het is volkomen ongepast in dit verslag zich nu op het subsidiariteitsprincipe te beroepen om ons eigen profijt te doen terwijl wij datzelfde subsidiariteitsprincipe nooit toepassen wanneer het belang van onze volkeren in onze lidstaten op het spel staat.
Kortom, ik sluit mij volledig aan bij het minderheidsstandpunt van collega Fabre-Aubrespy dat in bijlage bij het verslag werd gevoegd. Ik voeg daar nog aan toe dat ik gekant ben tegen de europeanisering van ons mandaat, want ik vertegenwoordig in dit halfrond Vlaanderen en geen soort eurosuperstaat, omdat ik gekant ben tegen de daarbij horende belastingvoordelen van dat eurostatuut en dus voorstander blijf van een nationaal belastingsstatuut dat ons even zwaar belast als onze kiezers. Het zou er nog maar aan mankeren, denk ik. Ik zal behoudens eventuele zware en fundamentele wijziging door amendering, morgen principieel het onderhavige verslag-Rothley afkeuren.

Barzanti
Mijnheer de Voorzitter, de door de Raad opgestelde tekst voor het statuut is mijns inziens onaanvaardbaar en wel om vier belangrijke redenen. Ten eerste wordt daarmee de autonomie van het Parlement aangetast en wel juist op het moment waarop het Parlement met het Verdrag van Amsterdam - zij het dan op grond van een correct interinstitutioneel akkoord met volledige betrokkenheid van de Commissie en de Raad - de hoofdrol wordt gegeven bij het vaststellen van het statuut van zijn leden en bij de duidelijke reglementering van zijn materiële werkomstandigheden. Wij zijn nu geconfronteerd met niet zozeer een samenwerking - zoals in het Verdrag staat - of een commentaar, maar veeleer een heel nieuwe tekst, waarbij men tegen ons zegt: kiezen of delen.
Ten tweede wordt hiermee niet ons hoofddoel bereikt en dat is gelijke behandeling via een effectief gelijke bezoldiging. Het criterium van de eventuele dubbele belasting, communautaire en nationale belasting, is absurd.
Ten derde worden hierin een aantal strikte cijfers genoemd en de toepassing van billijke, soepele en dynamische parameters van de hand gewezen, waardoor met name de toekomstige afgevaardigden schade wordt berokkend.
Ten vierde worden hier gedetailleerde administratievoorschriften gegeven. Men zegt zelfs hoe wij ons secretariaatsgeld moeten uitgeven. Men krijgt dan ook de indruk dat dit een reglement is dat uit de pen komt van een uiterst zorgvuldige en verschrikkelijk bureaucratische instantie die zich bemoeit met dingen die ons Parlement zelf, via zijn eigen bestuurinstanties, zou moeten beslissen.
Ik stem dus in met het standpunt van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger en vind ook dat dit werk op opbouwende wijze, met discussie moet worden voortgezet. Ik hoop dat men dan inderdaad snel tot een voor iedereen aanvaardbare tekst kan komen.
Wij beogen allen dezelfde doelstellingen, waarde collega's. Daarom zou het absurd zijn indien wij, door middel van een miraculeus amendement, een statuut zouden aannemen dat niet voldoende, niet diepgaand genoeg is besproken.
Bovendien gaat het hier niet enkel om het statuut. Het gaat hierbij wel degelijk ook om andere belangrijke zaken. Ik noem bijvoorbeeld de niet-verkiesbaarheid, de onverenigbaarheden, de beperking van het aantal mandaten, de vermindering van het aantal leden, de effectieve oplossing van belangenconflicten. Wij moeten absoluut de strijd aanbinden tegen het verhuld lobbyisme, tegen de steeds toenemende "professionalisering" waardoor de democratische representativiteit steeds meer wordt vervormd. Max Weber zei lang geleden in een klassiek geworden tekst: "Ook autonome personen, personen in het algemeen, zullen voor de politiek willen leven. Anders" , zo benadrukte hij wat de parlementen betrof, "zullen er alleen nog maar betaalde partijambtenaren en belangenvertegenwoordigers zitten" .
Ik hoop dat een ieder, hoe hij ook moge stemmen, zijn waardigheid en zijn trots op de voorgrond plaatst en wel beseft dat een statuut pas goed en nuttig is als dit elke volksvertegenwoordiger in staat stelt onafhankelijk en vrij te fungeren.

Lehne
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wat de Raad ons vorige week heeft voorgelegd is mijns inziens een dubbele verdraaiing van het Verdrag van Amsterdam. In Artikel 190, lid 5 staat klaar en duidelijk: het Parlement besluit over een statuut en de Raad stemt in. Indien een medebeslissingsprocedure in de zin van artikel 189 bis was bedoeld, dan hadden de opstellers van het Verdrag van Amsterdam dit in de tekst vermeld. Dat hebben ze niet gedaan. Ze hebben uitdrukkelijk en op goede grond bepaald dat de procedure van artikel 190, lid 5 van toepassing is, waarbij het Parlement besluit over een concrete tekst en de Raad instemt.
Maar nu heeft de Raad ons inderdaad een volledig nieuwe tekst voorgelegd. Het enige wat in deze tekst identiek is gebleven, is artikel 1, lid 1. De overige 14 bladzijden zijn verschillend. Met de beste wil van de wereld kan men dit niet als een instemmingsprocedure beschouwen. Daar komt nog bij dat het voorstel van de Raad een dubbele inbreuk betekent op de geest van het Verdrag, want daarin wordt de gelijke behandeling van afgevaardigden beoogd. Maar door de invoering van een extra belasting met het oog op de aanpassing van het inkomen van Europese afgevaardigden aan het nationale inkomensniveau zorgt men ervoor dat de ongelijkheid bij wijze van spreken door een achterdeurtje weer binnenkomt. Dit betekent een dubbele inbreuk op de bepalingen van het Verdrag. Dat alleen al is volgens mij reden genoeg om het voorstel van de Raad te verwerpen.
Voor het overige vind ik het ondraaglijk om als democratisch verkozen afgevaardigde, als democratisch verkozen Parlement, te worden behandeld als een soort bediende van de Raad en bij loononderhandelingen de Raad te moeten vertegenwoordigen. Dit is des te ondraaglijker als we bedenken dat we in de vergaderperiode van december, toen we hierover een besluit hebben genomen, een heel evenwichtige en goed uitgebalanceerde regeling hebben vastgesteld. Op grond van deze regeling liggen de salarissen van Europese afgevaardigden onder de salarissen van de drie EU-lidstaten met het grootste bevolkingsaantal. Voor de Duitsers betekent dit praktisch een inkomensverlies van 1.500 DEM per maand, om dat hier nog maar eens heel duidelijk te zeggen. Dat vind ik heel redelijk.
Voor het overige zijn een heleboel voorschriften in het ontwerp van de Raad onuitvoerbaar en onbruikbaar. Eerlijk gezegd - ik heb nu niet de tijd om in details te treden - sommige voorstellen, met name wat betreft de ziekteverzekering en de berekening van pensioenrechten, vind ik zelfs van kwade trouw getuigen. De tekst die de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij heeft voorgelegd is mijns inziens niet ontvankelijk, alleen al omdat het een wijziging van de hele tekst inhoudt en daardoor in strijd is met artikel 125 van het Reglement.
Op 1 mei is het Verdrag van Amsterdam in werking getreden. Daardoor heeft het Parlement aanzienlijk meer rechten gekregen. Indien we met dit voorstel van de Raad en het voorstel van de liberale fractie zouden instemmen en niet met het document dat onder de bevoegdheid van de heer Rothley werd uitgewerkt in de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, dan zouden we opnieuw in een doorslaggevende kwestie, die onszelf betreft, onze macht uithollen. Ik kan me niet voorstellen dat het Parlement dit morgen bij de stemming zal doen. Daarom ondersteunen we het verslag-Rothley.
Applaus

Haarder
Mijnheer de Voorzitter, tot de rapporteur en de Raad wil ik zeggen: sluit nu een compromis, stelletje aanstellers! Het is nu of nooit! Ofwel hechten we nu onze goedkeuring aan een aangepaste versie van het voorstel van de Raad ofwel zitten we er over vijf jaar nog over te wauwelen en te palaveren. Dat is toch ondenkbaar! Het is een blamage voor het Parlement en het bederft onze arbeidsvreugde.
Tot mijn protesterende collega's van de grote fracties wil ik het volgende zeggen. Jullie hebben dit alles in de beide commissies waarin ik zetel, lang genoeg vertraagd met jullie verklaringen en juridische spitsvondigheden. Probeer nu eens een beetje constructief te zijn! Tot de Raad wil ik zeggen: hou op met die pietluttigheden. Uit het voorstel dat de Raad heeft ingediend, kwam veel te uitdrukkelijk naar voren dat hij het "beter wilde doen" . Wij als liberalen kunnen het voorstel van de Raad wel aanvaarden, maar we stellen een aantal aanpassingen voor om zeker te zijn dat een meerderheid van het Parlement zich achter het voorstel kan scharen. Als het toch niet lukt, dan moeten de kiezers op 10 juni hun oordeel vellen.
Tenslotte dank ik de rapporteur, Willi Rothley, omdat hij instemde met mijn voorstel, waardoor landen met hoge inkomstenbelasting bovenop de EU-belasting een extra belasting kunnen heffen. Ik had graag gezien dat hij dezelfde zorg en flexibiliteit aan de dag had gelegd voor de wensen van de andere landen.

Ribeiro
Mijnheer de Voorzitter, net nu het einde van het proces in zicht zou moeten zijn, lijkt alles in het honderd te lopen. Dat is wellicht toe te schrijven aan het feit dat wij teveel hebben toegegeven aan de druk van de media en ons niet voldoende hebben ingespannen om voor meer transparantie te zorgen. We hadden er beter aan gedaan de externe druk, die trouwens in bepaalde gevallen absoluut niet terzake deed, te laten voor wat hij was.
Wij hebben ons standpunt zonder dralen kenbaar gemaakt. Na afloop van het uitgebreide interne debat dat in april 1997 plaatsvond, hebben wij tijdens de persconferentie gehamerd op de noodzaak het systeem van de vergoedingen te hervormen en hebben wij ons uitgesproken voor een globale aanpak die een maximale transparantie en een grotere controle op de uitgaven waarborgt. Wij hebben er tevens op gewezen dat de vergoeding van de reiskosten onder geen beding mag worden aangewend om welke uitgaven dan ook te compenseren. Zij is uitsluitend bedoeld voor werkelijk gemaakte reizen en zij moet samenvallen met het werkelijk betaalde bedrag. Verder werd ook rekening gehouden met de afstand en de duur van de verplaatsing middels de trapsgewijze opbouw van de verblijfsvergoeding. Te dien einde werd een adequaat nieuw instrument in het leven geroepen. Het was niet de bedoeling dat de inkomsten van de afgevaardigden van het Europees Parlement werden gelijkgeschakeld; zij zouden aan de salarissen van de lidstaten van herkomst worden aangepast. Dat is in grote lijnen wat Miranda in de groep van Péry en wat ik in de groep van Martin heb uitgewerkt. De samenwerking verliep optimaal en hoewel niet alle aanbevelingen even gunstig werden onthaald, vielen een aantal voorstellen in goede aarde.
En nu zijn wij in deze situatie aanbeland. Het document van de Raad is een compromistekst die enerzijds een aantal inacceptabele algemene standpunten vertolkt en anderzijds in niet te pas komende, tegenstrijdige en ronduit onaanvaardbare details treedt.
De vraag is welke houding wij nu moeten aannemen. Indien het Parlement aan de vooravond van de verkiezingen beslist het voorstel van de Raad in de wind te slaan, zullen er ongetwijfeld stemmen opgaan die beweren dat de afgevaardigden een zorgvuldig uitgewerkt statuut van moraliserende aard hebben afgewimpeld. Maar als wij het voorstel aannemen, zullen diezelfde en andere stemmen rondbazuinen dat de afgevaardigden een statuut hebben goedgekeurd dat hun aanzienlijke voordelen oplevert. Met andere woorden, wat we ook doen, het zal kritiek regenen.
Het voorstel van de Raad, dat eenzelfde salaris voor alle afgevaardigden invoert en ijvert voor een Gemeenschapsbelasting, de gelijkschakeling van de afgevaardigden met de ambtenaren en de overige agenten van de Gemeenschappen en een pensioenstelsel brengt ons niet enkel een stap dichter bij het federalisme, maar boezemt mij als quaestor angst in. Indien deze tekst in de praktijk wordt gebracht, zullen wij in het rijk van de schijnbaar alles controlerende bureaucratie terechtkomen, waar artikel 9, lid 6, een sprekend en ik zou haast zeggen karikaturaal voorbeeld van is.
Wij kunnen deze ongelukkige afloop alleen maar betreuren en bij de stemming zullen we ons laten leiden door het standpunt dat we te zijner tijd betreffende deze kwestie hebben ingenomen. Dat zouden we trouwens onder eender welke omstandigheden hebben gedaan.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, is dit Parlement bereid ook zijn eigen tuin te wieden? In december was daar een meerderheid voor, en met dat resultaat is de Raad voortvarend aan de slag gegaan. Dat wil niet zeggen dat ik het Raadsvoorstel omarm. Schrappen van de eenmalige keuzemogelijkheid voor herkozen leden komt de duidelijkheid wel ten goede, maar het tast tegelijkertijd het draagvlak ernstig aan.
Mogelijke nationale belasting bovenop de Europese heffing is een logisch gevolg van subsidiariteit. Die Europese heffing tot 40 % sluit overigens aftrekposten zoals rente op hypotheek uit.
Het gemiddelde van de huidige vijftien lidstaten is een maatschappelijk aanvaardbare beloning. Dat vele Europese ambtenaren meer ontvangen, geeft vooral aanleiding de ambtelijke schalen te herzien. Helaas valt de wachtgeldregeling Spartaans uit. Na bijvoorbeeld twee volle mandaatsperioden is het tien maanden later afgelopen met het inkomen. De lidstaten zijn verantwoordelijk voor een fatsoenlijk overgangsrecht.
Concluderend verdient het Raadsvoorstel het voordeel van de twijfel. Dit Parlement zou zich van zijn slechtste kant tonen als het deze kans voor een verantwoord vergoedingenstelsel verwerpt.

Gebhardt
Mijnheer de Voorzitter, ik geef hier mijn persoonlijke mening, net zoals de heer Medina Ortega, want we zullen vanavond pas het standpunt van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten bepalen. Ik wil niet in details treden over dingen die we zeker te gelegener tijd zullen bespreken. Vandaag gaat het om een principiële kwestie. Het gaat om het Europees Parlement en om het zelfbesef van een door vrije, rechtstreekse verkiezingen gelegitimeerde instelling van de Europese Unie. De leden van dit Parlement zijn enkel rekenschap verschuldigd aan hun eigen geweten en aan de wil van de Europese volkeren. We hebben geen behoefte aan betutteling. Niet van de fractievoorzitters, niet van de Conferentie van voorzitters en zeker niet van de Raad.
De Europese burgers hebben op dit moment heel wat andere dingen aan hun hoofd dan een statuut van de leden. Om als Parlement de echte grote problemen te kunnen oplossen mogen we ons niet bij zo'n kleinigheid als het statuut al laten behandelen als marionetten. Want dat is wat de Raad probeert te doen. Het komt zijn verdragsverplichtingen eenvoudig niet na en legt het op 3 december met overweldigende meerderheid genomen besluit naast zich neer. Daarvoor krijgen we een wirwar aan gedetailleerde regelingen in de plaats, die onvolledig, contradictoir, amateuristisch en uiterst gevaarlijk voor de democratie zijn. Ik vind dit bijzonder verontrustend.
We mogen ons niet langs de omweg van financiële afhankelijkheid aan een ketting laten leggen die uitloopt op een imperatief mandaat. Wanneer het ons niet lukt om de beslissingsvrijheid van ieder lid van het Europees Parlement te garanderen, dan mogen we ook niet beweren iets voor de Europese burgers te kunnen volbrengen.
Laat ons dus op de juiste weg doorgaan, die onze rapporteur Willy Rothley heeft uitgestippeld en die het Parlement reeds heeft bekrachtigd. Alleen zo kunnen we de kiezers recht in de ogen kijken en op hun vertrouwen blijven rekenen.

Wijsenbeek
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het niet met de heer Rothley eens want om te beginnen, het is absoluut - en dat weet hij ook - niet juist om te zeggen dat wij in oktober, november ook nog wel een statuut kunnen aannemen. De tijd dringt. Wij, noch hij, noch ik, horen daarbij, maar het Parlement gaat de kiezer tegemoet en dan kun je je eenvoudig niet veroorloven om te zeggen: och, een statuut waarover zoveel te doen geweest is, laat dat nog maar even liggen, de kiezer zal ons het vertrouwen wel schenken.
Collega Rothley heeft ongelijk als hij zegt: er valt deze week niet meer te onderhandelen. Hij weet heel goed dat de Coreper morgen wederom bijeenkomt. Als wij nu de kans niet nemen om een illegale situatie die in strijd is met artikel 6 van het Verdrag, waarin discriminatie naar nationaliteit die wij zelf hier al die jaren in stand gelaten hebben, op te heffen, dan gebeurt het niet meer, maar wij kunnen dat in redelijkheid en in overleg met de Raad. Daarom heeft de liberale fractie op basis van de voorstellen van de heer Rothley, in bepaalde opzichten aangepast na het voorstel van de Raad, hier een voorstel gedaan en ik hoop dat wij daar morgen een meerderheid voor krijgen.

De Coene
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de rapporteur, achtbare collega's, ik zou de rapporteur nog willen geloven, mochten sommigen van zijn medestanders niet verdacht zijn. Want er is mij één ding opgevallen en dat is, mijnheer de rapporteur, dat sommige mensen toen we over uw tekst stemden - en dat was een goed verslag - sommige mensen frontaal tegen uw tekst waren. Vandaag zijn dat medestanders om het op de lange baan te schuiven. Dus ik vind dat we wat dat betreft niet naïef mogen zijn.
Het kan nog zijn dat uw juridisch-technische motivering een goede is, maar ik heb de indruk dat het voor sommigen van uw medestanders een verborgen agenda is en dat ze eigenlijk niet willen dat een aantal van die privileges wordt aangetast. Want men bedient zich toch van heel vreemde argumenten. Men zegt: wat de Raad voorstelt, creëert ongelijkheid. Laat ons wel wezen, vandaag is er ook een ongelijkheid. Vandaag zijn er parlementsleden die vier keer meer of vier keer minder verdienen. Zelfs in onze tekst van het Europees Parlement waren er ook ongelijkheden, want wij dokterden een overgangsregeling uit wat het salaris betreft voor een legislatuur en we dokterden hetzelfde uit voor wat betreft het aanvullende pensioen. Ook daar had je twee systemen. De vraag is dus: is wat de Raad doet een redelijke basis om op korte termijn te onderhandelen en nog voor de nieuwe legislatuur een akkoord te bereiken of is het dit niet?
Er zijn er binnen de socialistische fractie die de mening toegedaan zijn dat dit wel een redelijke basis is om te onderhandelen en dat we dat moeten doen. Niet alleen omwille van de media, niet alleen omwille van de publieke opinie, niet alleen omwille van de kiezers maar om met onszelf in het reine te komen en te bewijzen, als we dan toch spreken in naam van die volkeren van Europa, in naam van die democratische kiezers, dat we een beetje affiniteit hebben met gewone mensen en dat we een aantal praktijken stopzetten, zo rap mogelijk.

Myller
Mijnheer de Voorzitter, naar mijn mening moeten we vandaag zeer nadrukkelijk stellen dat er een gemeenschappelijk statuut voor de leden van het Europees Parlement moet komen en dat nog deze week. Dit kan niet meer worden uitgesteld. Helaas moet worden geconstateerd dat de Raad met de behandeling van deze zaak heeft getreuzeld. Het Parlement keurde deze zaak immers al meer dan een half jaar geleden goed en in zekere zin is de hier geuite kritiek gerechtvaardigd dat het Parlement te weinig tijd heeft gehad kennis te nemen van het document van de Raad. Maar het statuut moet worden aangenomen voordat het nieuwe Parlement aan zijn ambtstermijn begint.
Er moet met de Raad worden onderhandeld en ik ben het met hen eens dat deze onderhandelingen gevoerd moeten worden, dat er naar resultaat gestreefd moet worden en dat mogelijke kleine details die nog een probleem vormen, opgehelderd worden. De overeenkomst moet echter een gelijk salaris en de mogelijkheid van een nationale belastingheffing inhouden, zodat de extra belasting aan elke lidstaat ten goede komt. Er moet ook worden afgezien van vaste bedragen bij reiskostenvergoedingen en men moet vasthouden aan vergoedingen overeenkomstig de werkelijk gemaakte kosten, maar wel zo dat de vergoedingen ook de reizen in het land van herkomst dekken. Dat is naar mijn mening ook een kwestie van rechtvaardigheid. Wat de onkostenvergoedingen betreft, moet een parlementslid er ook op voorbereid zijn, zoals in het voorstel van de Raad staat, dat er gecontroleerd kan worden of de middelen overeenkomstig de verdragen worden gebruikt.
Ik kan in geen geval het uitgangspunt accepteren dat de Commissie juridische zaken en rechten van de burger hanteert, omdat het slechts inhoudt dat de zaak op de zeer lange baan wordt geschoven. Er moet nu een oplossing komen.

Oreja
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, met grote belangstelling heb ik het debat van vanmiddag gevolgd, en ik zou er slechts op willen wijzen dat het van belang is dat er over het statuut van de leden zo snel mogelijk een akkoord wordt bereikt.
Zoals u weet, hebben wij een bijdrage geleverd aan de informele procedures die de afgelopen maand december door de Europese Top van Wenen zijn overeengekomen. In maart hebben wij overeenkomstig artikel 190, lid 5 van het Verdrag een voorlopig advies uitgebracht, dat de Commissie formeel heeft bekrachtigd en dat zij dit Parlement heeft toegestuurd op het moment dat het Verdrag in werking trad.
We begrijpen dat het om politieke redenen onvermijdelijk kan zijn een enkele uitzondering te maken of een overgangsperiode in te stellen. In het belang van dit akkoord achten wij dit toelaatbaar mits zulke uitzonderingen voor zover mogelijk worden beperkt, en indien zij de instelling van een uniform statuut dichterbij brengen, en vooral als zij ertoe bijdragen dat er op zo kort mogelijke termijn een vergoedingsregeling kan worden ingesteld die voor alle afgevaardigden van het Europees Parlement gelijk is.
Waar wij ons tegen hebben verzet zijn oplossingen die neerkomen op herziening van het Protocol inzake de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen. Dat punt hebben we in het oog gehouden. Verder hebben we ervoor willen zorgen dat in de financiële vooruitzichten rekening wordt gehouden met de kosten - ten laste van de communautaire begroting - die voortvloeien uit de toepassing van het statuut. Ik vind dat we wat dat betreft verder zijn gekomen met de tekst van het interinstitutioneel akkoord.
We hopen dat er binnenkort een aanvaardbare oplossing voor het Parlement en de Raad uit de bus komt, ook al begrijpen we dat het Parlement zich erover dient uit te spreken of het huidige standpunt van de Raad volkomen of deels aanvaardbaar is, en we vertrouwen erop dat er spoedig een overeenkomst zal kunnen worden bereikt.
Ik wil niet afsluiten zonder de heer Rothley te zeggen dat ik respect heb voor het werk dat hij gedurende deze jaren heeft verzet. Zonder me uit te spreken over het standpunt waaraan hij, met betrekking tot de onderhavige kwestie, zojuist heeft gezegd te zullen vasthouden, moet ik wel bekennen dat ik - nu als commissaris en voorheen als afgevaardigde - altijd, of ik het nu wel of niet met hem eens was, waardering heb gehad voor de kracht van zijn argumenten en de stelligheid van zijn overtuigingen.

De Voorzitter
Dank u, commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
De vergadering wordt om 19.02 uur onderbroken en om 20.00 uur hervat

Mededeling van de Voorzitter
De Voorzitter
Dames en heren, in de eerste plaats dien ik u het volgende mede te delen. Bij de stemming van vanmiddag heeft het Parlement zijn standpunt bevestigd ten aanzien van de voorstellen van de Commissie die vanwege het Verdrag van Amsterdam nu volgens een nieuwe procedure behandeld worden. Verder heeft de Raad mij meegedeeld dat de volgende gemeenschappelijke standpunten over deze voorstellen ongewijzigd blijven: Agenda 2000 - Europees Sociaal Fonds, Agenda 2000 -Financiële bijstand van de Gemeenschap aan Trans-Europese netwerken, Agenda 2000 - Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, Bescherming werknemers tegen gevaar van explosieve atmosferen en tenslotte Heffingen zware vrachtvoertuigen.

Raming van het Europees Parlement en de ombudsmanvoor het begrotingsjaar 2000
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0227/99) van mevrouw Müller, namens de Begrotingscommissie, over de raming van de ontvangsten en uitgaven van het Europees Parlement en de raming van de ontvangsten en uitgaven van de ombudsman voor het begrotingsjaar 2000.

Müller
Mevrouw de Voorzitter, kunt u mij helpen? Ik zie dat er helemaal niemand van de diensten van het Parlement aanwezig is, en wat ik te vertellen heb is collega's Wynn en Samland genoegzaam bekend. In deze omstandigheden ben ik eigenlijk helemaal niet bereid het woord te voeren. Misschien weet u wat ik moet doen. Ik zou mijn betoog op papier kunnen indienen, dat bespaart ons vijf minuten en dan kunt u meteen weer verdergaan. Dit is geen manier van doen, vind ik. Iedereen zit op dit moment in zijn fractie over het statuut te praten. Ik zou daar eigenlijk ook moeten zitten. Zegt u mij alstublieft wat ik moet doen. Ik vind het in ieder geval beneden mijn waardigheid - dat is natuurlijk geen kritiek op de aanwezigen - om op deze manier verder te gaan.

De Voorzitter
Ik heb daar alle begrip voor en dat overkomt ons hier jammer genoeg wel vaker. Wij waren zelf net klaar bij de fractie en zijn dan snel hier naartoe gehold. Ik hoop dat de medewerkers ook zo komen. Wij zullen proberen hen hier snel naartoe te halen. Ik zou u willen vragen uw redevoering niet schriftelijk in te dienen, want de heren Wynn, Samland en anderen zijn toch aanwezig. Ik zou uw betoog graag horen, mevrouw Müller, ik wil het echt graag horen. Neemt u alstublieft het woord.

Müller
Ik heb grote waardering voor u allen maar, misschien kunt u toch nog eens aandringen op de aanwezigheid van de diensten van het Parlement. Wat ik te zeggen heb, is natuurlijk hoofdzakelijk voor hen bedoeld. Wanneer degene ontbreekt die je wilt aanspreken, is het toch echt wat moeilijk. Maar goed, ik zal mijn verhaal maar afdraaien, tot uw vermaak of ongenoegen, u kiest maar.
Mevrouw de Voorzitter, geachte commissaris, waarde collega's, wij hebben het gisteravond en vanmorgen gehad over de hervormingen die de nieuwe Commissie zeer dringend moet invoeren. Wij hebben niet alleen inhoudelijke, maar ook een aantal formele voorwaarden geformuleerd waar commissarissen individueel en als college aan moeten voldoen. Ik koester de hoop en vertrouw er ook op dat het debat over onze eigen instelling met evenveel bezieling zal verlopen. De raming van de begroting van het Europees Parlement voor het jaar 2000 lijkt mij daartoe een prachtige aanleiding. Als rapporteur zou ik u voor het debat begint - als het zover komt - graag een korte inleiding willen geven. Ik ben van mening dat de invloed van politieke instellingen niet alleen tot uitdrukking komt in wetsteksten of verdragen. Als Parlementsleden weten wij maar al te goed dat politieke inhoud niets waard is als die niet kan worden omgezet in een maatschappelijke discussie. We moeten de nieuwe bevoegdheden die het Verdrag van Amsterdam ons sinds een paar dagen verleent dus waarmaken door ons geloofwaardig op te stellen. Geloofwaardigheid is ons eigenlijke politieke kapitaal. Het eerste van de twee leidmotieven die ik voortaan op ons Parlement zou willen toepassen luidt dan ook: meer vertrouwen door meer transparantie.
Ik ben er vast van overtuigd dat het statuut van de leden een beslissende stap in die richting zou vormen. De Begrotingscommissie gaat ervan uit dat de Raad het statuut voor het einde van het jaar goedkeurt, en heeft in afwachting daarvan een reserve van 60 miljoen euro en een personeelsreserve voor de te verwachten bijkomende administratieve kosten voorzien. Aparte potjes, zoals de twee speciale pensioenfondsen voor leden van het Parlement, zorgen voortdurend voor maatschappelijke kritiek op het Parlement. Met deze verandering zouden ze eindelijk kunnen verdwijnen. Verder moet ik u er nog op wijzen dat de 3, 8 miljoen euro die oorspronkelijk voorzien waren voor een supermarkt, niet meer in de raming voorkomen. Tenslotte wordt de aflossingsperiode voor de nieuwe gebouwen definitief teruggebracht van 15 tot 10 jaar. Hierdoor wordt de rentelast over de totale looptijd met ongeveer 60 miljoen euro verlaagd en leggen we niet meer langs de achterdeur beslag op toekomstige begrotingen. Ik geloof dat dit de juiste signalen zijn om het vertrouwen van de kiezers te herstellen. Wij houden ons al jaren aan de doelstelling om niet meer dan 20 % van alle administratieve uitgaven aan het Parlement te besteden. Naar de mening van de Begrotingscommissie, die ik overigens deel, moet dat ook absoluut zo blijven. Het budgetteren van het statuut van de leden rechtvaardigt een eenmalige overschrijding van dit plafond, maar die overschrijding moet volgend jaar gedeeltelijk en in het jaar 2001 volledig weggewerkt zijn.
Tegelijkertijd kan en moet de doelmatigheid van de parlementaire administratie verhoogd worden. Dat kan door te zorgen voor minder bureaucratie en meer decentralisatie, oftewel meer motivatie door meer verantwoordelijkheid, ook voor het middenkader. Daarvoor moet het budgetteringssysteem, waarover de Begrotingscommissie al een hoorzitting heeft gehouden, doortastend in de praktijk worden gebracht, zowel door het Parlement als door de fracties. De administratie heeft ons overigens tot onze vreugde verzekerd dat zij de extra werkzaamheden in verband met het Verdrag van Amsterdam en de uitbreiding van de Unie volledig kan opvangen met het huidige personeelsbestand. Al deze veranderingen kunnen en willen wij alleen samen met de medewerkers van het Parlement doorvoeren. Daarom is de Begrotingscommissie in beginsel voorstander van het nieuwe personeelsbeleid, dat is opgebouwd rond het principe dat iemand bevorderd wordt op grond van meerjarige verdienste, van zijn merit dus. In de toekomst zal dat ertoe leiden dat iemand gemiddeld eens in de vijf jaar bevorderd wordt.
Er is besloten dat de bevorderingsachterstand volledig moet worden weggewerkt. Dit bekent voor het komende begrotingsjaar dat 26, 5 % van het personeel dat voor promotie in aanmerking komt zal worden opgewaardeerd. Dit systeem zou verder een einde moeten helpen maken aan de praktijk om op partijpolitieke of nationale gronden mensen met meerdere rangen tegelijk te bevorderen.
Tot slot wil ik nog enkele vragen stellen bij de gevolgde systematiek, bij de wijze waarop de begrotingsprocedure tot nu toe verlopen is. Een probleem waar ik in verband met de bevorderingen ad personam op gestuit ben, is dat ik als rapporteur afzonderlijke bevorderingen moet goedkeuren waarvan ik de reden wel kan vermoeden, maar in de eigenlijke zin van het woord niet kan verantwoorden. Mijn voorstel is daarom de bevorderingen ad personam voortaan systematischer te laten verlopen, bijvoorbeeld met een jaarlijkse begroting waarin alle kosten op lange termijn worden opgenomen. Een bijkomend probleem is in mijn ogen dat er nauwelijks genoeg tijd is om ons in de complexe verhoudingen binnen de administratie in te werken. Door slechts eenmaal per jaar een verslag op te stellen, staan we puur informatief te zwak ten opzichte van de administratie. En dan nog een laatste punt: ik ben er vast van overtuigd dat we een efficiëntere gelijktijdige zelfcontrole van onze eigen instelling nodig hebben, vooral ten aanzien van het Bureau. In zoverre is mijn overtuiging geëvolueerd. Daarbij horen debatten over begrotings- en personeelsbeleid, een nieuwe manier voor het Bureau om middelen opzij te zetten en de uitoefening van politieke controle over die middelen. Maar in ieder geval blijft ook voor ons Parlement gelden: meer transparantie schept meer vertrouwen.

Wynn
Mevrouw de Voorzitter, ik dank mevrouw Müller voor haar betoog. Ik ben blij dat zij haar betoog niet alleen schriftelijk heeft ingediend. Als coördinator voor de socialisten kan ik zeggen dat de fractie het verslag in zijn huidige vorm zal steunen, inclusief het amendement van de Begrotingscommissie met betrekking tot de extra bevorderingen ad personam dat gisteravond is aangenomen. Hiermee heb ik mijn plicht als coördinator gedaan.
Gezien het geringe aantal aanwezigen en de geringe belangstelling voor dit debat, zal ik op persoonlijke titel kort ingaan op twee punten. Om te beginnen punt 1, waarin wij pleiten voor de goedkeuring van het statuut van de leden en het statuut voor de medewerkers van de leden. Onze fractie vraagt om het statuut van de leden en het statuut voor de medewerkers van de leden. Ik vraag om het statuut voor de leden. Ik ben het zat om voor een of andere zakkenvuller te worden aangezien. Ik wil een heldere regeling, waarbij mijn onkosten door het Parlement worden vergoed, gecontroleerd en verantwoord, zodat niemand mij kan nawijzen.
Gezien mijn standpunt en gezien wat er moet gebeuren, gebeurt er niets zolang die statuten er niet komen. Gezien de discussies die ik de laatste twee dagen heb opgevangen, zullen we hier nog weken, zo niet maanden mee bezig zijn. Toch zouden we ondertussen twee dingen kunnen doen waarmee we de zaak aanzienlijk vooruit helpen en de Raad laten zien dat het ons menens is. Niets houdt het Parlement tegen om onze assistenten per 20 juli rechtstreeks door het Parlement te laten uitbetalen in plaats van door de afgevaardigden. In plaats van de afgevaardigden zelf kunnen we het Parlement toezicht laten houden op de wachtgelden en de pensioenen.
Het andere voorstel dat de Raad van ons vraagt, betreft de audit van onze algemene secretariaatsvergoeding. Ik zie ik niet in waarom wij op 20 juli geen jaarlijkse audit kunnen invoeren, mocht een akkoord over het statuut van de leden uitblijven. Daar zouden we dan bonafide accountants voor moeten aantrekken, en de audit zou moeten worden voorgelegd aan het Parlement voordat de jaarlijkse toelage aan de leden wordt uitgekeerd. Deze twee dingen kunnen ook zonder statuut van de leden.
In de laatste punten hebben we het over het totaalbedrag in de begroting voor onze gebouwen. Dat komt op bijna 1 miljard euro, ofwel bijna 1, 5 miljoen euro per afgevaardigde. Als de media hier lucht van krijgen, zal dat ongetwijfeld een hoop stof doen opwaaien. Nu kunnen wij natuurlijk niet met nationale parlementen worden vergeleken. Die hoeven geen kosten te maken voor vertolking en vertaling. Nationale parlementen zetelen niet op drie verschillende plaatsen. Nationale parlementen hoeven hun gebouwen niet aan te kopen zoals wij, of allerlei gebouwen te huren. Dit bedrag kan dan ook makkelijk verkeerd worden opgevat.
Wat we vooral moeten doen, is zorgvuldig met onze middelen omgaan. We kunnen niet van de andere instellingen verlangen dat ze de broekriem aanhalen, als we dat niet van onszelf doen. We moeten overal op zoek naar manieren om geld te besparen. Een van mijn stokpaardjes zijn de twee vergaderperiodes die weer voor oktober in Straatsburg staan gepland. Hoe ik ook op Straatsburg gesteld ben, hier tweemaal naartoe komen voor twee vijfdaagse vergaderperiodes in oktober vind ik een verspilling van onze tijd en energie. Er kunnen in Straatsburg best twee vergaderperiodes in dezelfde week worden belegd: één van drie dagen en één van twee dagen. Op die manier zouden we veel geld kunnen besparen.

Fabra Vallés
Mevrouw de Voorzitter, ik bedank Edith Müller dat zij, ondanks de magere opkomst, zelf haar verslag heeft willen toelichten. Mijns inziens is het een goed document dat in al zijn aspecten bruikbaar is. Een verslag wordt nu eenmaal beter onthaald als de rapporteur het zelf presenteert. Zeker in het geval van Edith.
Zoals ik al zei, mevrouw de Voorzitter, geloof ik dat het een goed verslag is. Ik zal het dan ook in grote lijnen steunen. Bovendien ben ik van oordeel dat de geformuleerde voorstellen niet meer dan logisch zijn. Het lijdt immers geen twijfel dat een Parlement dat grotere verantwoordelijkheden krijgt toegewezen, ook over meer middelen voor telecommunicatie, informatica en personeel moet beschikken. Ik denk dat op dit ogenblik alleen de Raad vindt dat de Europese Unie kan worden uitgebreid en verdiept door in de begroting te snoeien.
Anderzijds moet ik toegeven dat de kwestie van de bevorderingen vragen kan oproepen. Het voorstel om 490 opwaarderingen te plannen terwijl het er in de afgelopen jaren gemiddeld 150 waren, ligt niet voor de hand. Wat wij hier volgens mij moeten doen, is ons oor te luisteren leggen bij de administratie - en dat hebben we gedaan - om na te gaan in hoeverre het personeelsbeleid veranderd is en nog zal veranderen, en hoe het personeelsbeheer in dit Parlement wordt uitgevoerd. Ik ben er dan ook van overtuigd dat dit nieuwe systeem van bevorderingen op basis van merites over een langere periode en niet alleen op basis van anciënniteit, het Parlement alleen maar ten goede zal komen. Het krijgt daarom mijn onvoorwaardelijke steun.
En nu we het toch over bevorderingen hebben, meer bepaald over paragraaf 2 waarin de bevorderingen behandeld worden, dienen de heer Filippi en ik een amendement in waarmee we niet alleen steun verlenen aan de opwaardering van 490 posten, maar ook aan de vaste en tijdelijke posten die al zijn goedgekeurd en de drie bevorderingen ad personam .

Virrankoski
Mevrouw de Voorzitter, ik dank mevrouw Müller hartelijk voor haar uitstekende verslag, dat de basis legt voor de begroting van volgend jaar. Ik wil slechts één zaak aan de orde stellen, namelijk de begroting van de ombudsman. De Europese ombudsman is een nieuwe instelling die pas sinds 1995 bestaat, maar die al heeft bewezen zowel noodzakelijk als slagvaardig te zijn. Het probleem is alleen het gebrek aan middelen. Gelet op de hoeveelheid werk moet de ombudsman het met veel minder personeel stellen dan vergelijkbare instanties in de lidstaten. Dit probleem wordt nog verergerd doordat het personeel buitengewoon bekwaam moet zijn en daarom moeilijk te krijgen is.
Het moet gezegd worden dat het Parlement tot nu toe positief heeft gereageerd op de voorstellen van ombudsman Jacob Söderman om het personeelstekort te verhelpen. Ik moet er wel bij vermelden dat er niet veel extra middelen nodig zijn geweest. Toch mag het hier niet bij blijven. Door het nieuwe interinstitutionele akkoord zijn de financiële middelen zeer beperkt. Desondanks moet de ombudsman meer personeel kunnen krijgen. Ik hoop dat hij in de uiteindelijke begroting meer middelen krijgt. Hij is namelijk de aangewezen persoon om het vertrouwen van de burgers in de Europese Unie te vergroten.

Samland
Mevrouw de Voorzitter, beste collega's die gebleven zijn, we zijn hier als deskundigen onder elkaar, en daarom hoef ik bij deze raming voor het begrotingsjaar 2000 van het Europees Parlement hoogstens een paar kanttekeningen te plaatsen, een paar hoofdpunten te overlopen. In de eerste plaats zijn wij hier aan het beslissen over een begroting die loopt tot in het volgend millennium. Dit wordt het eerste jaar van die periode, een nieuw Parlement zal deze begroting uiteindelijk moeten uitvoeren en er zal een nieuwe Commissie zijn. Er komt misschien een nieuw interinstitutioneel akkoord dat als basis zal dienen voor deze begroting. Dat brengt ons meteen bij het eerste en belangrijkste punt.
Als wij het interinstitutioneel akkoord aanstaande donderdag niet aannemen, als er dus geen 314 stemmen voor komen, dan zullen die extra 155 miljoen euro, die voorzien zijn voor rubriek 5 niet ter beschikking staan. Dat zou betekenen dat de 20 % van die 155 miljoen waarover het Europees Parlement zou beschikken dan ook niet beschikbaar zullen zijn. Als we op de oude voet doorgaan met onze uitgaven, zouden we de 20 %-grens dus overschrijden. Wij zullen de uitgaven dan niet onder die grens kunnen houden. Dat is nog een argument om donderdag het vereiste aantal stemmen te halen, als wij tenminste niet tegelijkertijd het mes willen zetten in onze uitgaven.
In de tweede plaats hebben wij een enorme stap gezet op het vlak van personeelsbeleid. De secretaris-generaal zit naast u, mevrouw de Voorzitter, en tot hem zou ik mij nu willen richten. Wij hebben op commissieniveau besloten ongeveer 20 % van het daarvoor in aanmerking komende personeel te bevorderen, en we bevelen het Parlement aan dat besluit over te nemen. Dat is een geweldige stap. Bij het begin van het debat zaten we in een impasse, en ik heb toen gezegd dat ik mij niet aan de indruk kon onttrekken dat we keer op keer een vloedgolf van bevorderingen over ons heen krijgen als en een Parlement aftreedt en een nieuw zich aandient.
Maar de secretaris-generaal heeft ons in de discussie die we bij het overleg en in de commissie met hem gevoerd hebben, verzekerd dat dit het begin was van een nieuw personeelsbeleid is dat in de eerste plaats op kwaliteit gebaseerd is en niet op iemands paspoort. Ik zal dat niet meer kunnen toetsen. We zijn in vertrouwen akkoord gegaan met deze stap, maar ik zou de collega's die terugkeren in dit Parlement bijzonder willen aanbevelen er nauwgezet op toe te zien dat het personeelsbeleid de komende jaren ook werkelijk in die richting wordt voortgezet. Ik vertrouw erop dat de secretaris-generaal zijn belofte ook tegenover het nieuwe Parlement gestand zal doen.
Ik ben bijzonder verheugd dat het Bureau de 60 zaalmedewerkers - van wie een deel hier in ons midden is - in vier stappen van schaal D naar schaal C heeft opgewaardeerd. Hier volgen wij consequent de lijn van de laatste jaren. Over de gebouwen wil ik u, mevrouw de Voorzitter, en het Bureau in alle duidelijkheid dit zeggen: wij hebben met het amendement dat bij mevrouw Müller is ingediend alsnog ingestemd met de bevorderingen ad personam , zij het onder de voorwaarde dat het Bureau de gebouwen zoals afgesproken binnen tien jaar afbetaalt.
Dankzij het gecorrigeerde besluit van Berlijn zijn daarvoor ook alle voorwaarden vervuld. Nu wij ons met de bevorderingen ad personam aan ons deel van de afspraak hebben gehouden, wil ik u vragen ook uw deel na te komen.
Staat u mij toe nog een laatste, zeer persoonlijke opmerking te maken. Wil het Parlement opgewassen zijn tegen de nieuwe taken die het onder het Verdrag van Amsterdam zijn toegewezen, dan moet het daarvoor ook de medewerkers hebben, en dan bedoel ik ook persoonlijke medewerkers. Ik ben een van degenen die er de laatste tien jaar voor gezorgd hebben dat de vaste vergoeding voor assistenten meer dan verdubbeld is ten opzichte van wat ik hier in 1989 aantrof. Ik heb dat gedaan omdat een afgevaardigde in mijn ogen zijn werk alleen naar behoren kan doen als hij kan terugvallen op goede en gekwalificeerde wetenschappelijke medewerkers. Ik zou het nieuwe Parlement dan ook willen aanbevelen hier opnieuw aandacht aan te besteden. Wij hebben nu twee jaar stilgestaan omdat wij andere taken te vervullen hadden, maar wil het nieuwe Parlement goed werk leveren, dan zal het hierop moeten terugkomen.

Laurila
Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik mevrouw Müller bedanken voor haar uitstekende verslag. Ik ben het met haar eens. Nu het Europees Parlement ernaar streeft als schoonmaker en verantwoordelijke begrotingsautoriteit van de Europese Unie op te treden, is het voor mij persoonlijk toch een probleem, dat 490 ambtenaren van het Europees Parlement in het jaar 2000 promotie krijgen. Dat aantal is driemaal zo hoog als bijvoorbeeld dit jaar. Ik zou de zaak natuurlijk makkelijk zwart-wit kunnen stellen en zeggen dat ik deze promoties niet kan accepteren. Maar toen ik de verklaring van secretaris-generaal Priestley hoorde, ging het zoals altijd: kennis vergroot de problemen.
Ik weet zelf nog uit de periode 1995-1996, toen ik hier ook parlementslid was, dat de promotiepraktijken van de afgelopen jaren niet altijd gerechtvaardigd waren. Daarom moeten naar mijn mening onterechte promoties gecorrigeerd kunnen worden, vooral nu secretaris-generaal Priestley verklaard heeft dat het hier gaat om een eenmalige inhaaloperatie en dat de bevorderingen in het vervolg zorgvuldig in de hand zullen worden gehouden. Daarbij zal gekeken worden naar bekwaamheid en zal de nodige transparantie in acht worden genomen.
Wij als Europees Parlement moeten ook voor onszelf een krappe begroting hanteren. Wij moeten voor transparantie zorgen. Ik hoop dat secretaris-generaal Priestley erin slaagt de parlementsleden op de hoogte te houden van de hervormingen binnen de administratie.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Laurila.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Voorontwerp van algemene begroting voor hetbegrotingsjaar 2000
De Voorzitter
Aan de orde is de indiening door de Commissie van het voorontwerp van algemene begroting voor het begrotingsjaar 2000.

Liikanen
Ik zit in een ietwat lastige positie, want er zijn hier vandaag minder mensen aanwezig dan gisteren in de Begrotingscommissie. Bovendien hebben alle aanwezigen hier mij gisteren over hetzelfde horen spreken. Ik zal het dan ook kort houden.
Met de goedkeuring van het voorontwerp van begroting voor 2000 heeft de Commissie de begrotingsprocedure voor de begrotingsautoriteit in gang gezet. Maar aangezien er nog geen zekerheid is over het nieuwe interinstitutionele akkoord - dat morgen wordt behandeld en waarover donderdag wordt gestemd - zal het voorontwerp van begroting in het najaar moeten worden afgewerkt. Dit kan met een nota van wijzigingen gebeuren. Zoals de voorzitter van de Begrotingscommissie gisteren al opmerkte, kan dit in de Begrotingscommissie problemen met de timing geven: hoe kunnen we immers zorgen dat beide takken van de begrotingsautoriteit de nota van wijzigingen naar behoren kunnen behandelen? Dat is iets wat we binnen de huidige Commissie moeten bespreken, en waarvoor we met de nieuwe voorzitter een bruikbare oplossing moeten vinden.
De Commissie voorziet voor 2000 een begroting waarin, over het geheel genomen, minder vastleggingskredieten zijn opgenomen dan in de begroting voor 1999. Dit is hoofdzakelijk toe te schrijven aan een lichte daling van de landbouwuitgaven en aan het nieuwe financiële kader voor de structuurfondsen. Het bestedingstempo zal echter aanzienlijk stijgen als gevolg van de achterstand bij met name de structuurfondsen, onderzoek en buitenlandse betrekkingen.
Als het interinstitutionele akkoord wordt goedgekeurd, kan in de nieuwe begrotingsstructuur voor de landbouw voortaan een duidelijk onderscheid gemaakt worden tussen de traditionele marktuitgaven aan inkomenssteun, een verplichte uitgave, en de nieuwe uitgaven voor plattelandsontwikkeling, een niet-verplichte uitgave. Bovendien blijkt uit de huidige ramingen dat het in Berlijn afgesproken plafond voor de marktuitgaven de begrotingsdiscipline aanzienlijk bevordert.
Voor de structuuruitgaven is het voorontwerp van begroting voor 2000 gebaseerd op de besluiten van Berlijn. Wij hebben begrepen dat het Parlement zich hierin kan vinden, mits bepaalde wijzigingen. Op het eerste gezicht lijken de vastleggingen fors te zijn gedaald, namelijk met 16 %, ten opzichte van 1999, maar dit beeld wordt vertekend door herbudgettering in 1999 en de overheveling naar rubriek 1 van structuuruitgaven voor landelijke gebieden. Al met al is de daling wat bescheidener van omvang: zo'n 6 %.
Op dit moment is in het voorontwerp van begroting geen rekening gehouden met het communautaire initiatief URBAN, maar de besluiten hieromtrent zullen later in de begrotingsvoorstellen worden opgenomen. De marge voor intern beleid is geringer dan in het kader van Agenda 2000 was gehoopt, maar als het interinstitutioneel akkoord wordt goedgekeurd, komt er extra speelruimte, en daar zijn we blij mee. De Commissie heeft voorgesteld het intern beleid van de afgelopen jaren voort te zetten, met speciale aandacht voor economische groei en werkgelegenheid, onderzoek en technologische ontwikkeling, Trans-Europese netwerken, onderwijs en opleiding alsmede het midden- en kleinbedrijf, waar het Parlement een initiatief voor heeft ondernomen.
Het voorontwerp van begroting voor 2000 is volledig in overeenstemming met het akkoord van 1998 over de rechtsgrondslagen. Autonome proefprojecten en voorbereidende acties worden apart vermeld, zodat er een betrouwbare basis wordt gelegd voor de besluiten van de begrotingsautoriteit en voor een uitvoering van de begroting voor 2000 zonder betwistingen.
De uitgaven voor het extern beleid laten een duidelijke stijging zien. Dit houdt verband met de nieuwe en verhoogde steun ter voorbereiding van de toetreding van toekomstige lidstaten. Hierbij moet ik aantekenen dat de situatie op de Balkan wellicht veel meer financiële middelen uit de communautaire begroting zal gaan vergen. De instellingen zijn dan ook overeengekomen de situatie te herzien als zich nieuwe ontwikkelingen voordoen. Zonodig kunnen de financiële vooruitzichten worden gewijzigd, zoals de Raad ook al heeft aangegeven.
Tot slot de administratieve uitgaven waarover het Parlement enige tijd geleden al heeft gedebatteerd. Gezien de stijging van de pensioenuitgaven laat het in Berlijn vastgestelde plafond net genoeg ruimte over om het bestaande personeelsbestand te financieren. De Commissie is hierover altijd duidelijk geweest. In het voorontwerp van begroting is dus geen plaats voor nieuw personeel en de middelen die daarvoor opzij gezet moeten worden, tenminste niet zolang we niet weten hoeveel speelruimte er vrijkomt met het nieuwe interinstitutionele akkoord en de nieuwe Commissie haar behoeften niet in kaart heeft gebracht. Natuurlijk doet de huidige Commissie al het voorbereidende werk dat gedaan moet worden, maar wij vinden dat de nieuwe Commissie na de vertrouwensstemming zelf over de toewijzing van haar middelen moet beslissen.
Het personeelsbeleid zal in het najaar een zeer belangrijke rol gaan spelen. Ik ben het met u eens dat de instellingen van de Unie over voldoende menskracht moeten beschikken om hun nieuwe taken naar behoren uit te voeren. Er zijn zeker knelpunten, met name bij het financieel beheer, maar met het aanstellen van nieuwe mensen zullen die zeer snel verdwijnen. Toch moeten wij goed bedenken dat medewerkers altijd moeilijk te vinden zullen blijven en dat herschikking, bijscholing en flexibiliteit niets aan belang zullen inboeten.
Er staat het Parlement en de volgende Commissie nog het nodige te doen voor de communautaire begroting voor het jaar 2000 af is. De behandeling van Agenda 2000 in het Parlement wordt daarbij een belangrijk moment. Maar het voorontwerp van begroting dat nu voor ons ligt, geeft al aan dat het nieuwe financiële kader voor de Unie goed gekozen is. Er is een evenwicht gevonden tussen de begrotingsdiscipline die voor heel Europa geldt, en de financiën die nodig zijn voor de belangrijkste beleidsterreinen van de Unie. Maar heel veel hangt af van wat hier deze week besloten wordt.

Bourlanges
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wij hebben met veel aandacht naar u geluisterd. U heeft een voorontwerp van begroting opgesteld met de middelen die u had. Het beantwoordt inderdaad niet helemaal aan onze verwachtingen, maar dat kunnen we u moeilijk kwalijk nemen.
U heeft nu eenmaal een onwezenlijke taak. U moet een voorstel doen terwijl de omstandigheden u eigenlijk geen houvast geven. U bent uitgegaan van de conclusies van Berlijn, en dat is ook niet meer dan logisch. Als er een interinstitutioneel akkoord wordt bereikt, beschikt u over extra speelruimte. Zo niet, dan liggen de kaarten helemaal anders. De tekst die u ons heeft voorgelegd is dus een beetje onwerkelijk. U heeft dat echter niet proberen te verbloemen en daar zijn we blij om.
Wat rubriek 1 betreft zijn de uitgaven over het algemeen bevredigend, behalve dat u zich nu al te dicht onder het subplafond 1 getiteld "marktordening" bevindt. U gaat ervan uit dat dit bij de uitvoering wel goed komt, maar we zitten nu al krap.
Voor rubriek 2 zijn we in ieder geval over een paar dingen bezorgd. U had het erover dat de vastleggingen verminderd moeten worden. Dit lijkt ons min of meer begrijpelijk en we maken ons daar dan ook niet ongerust over. Een aantal voorgaande vastleggingen is namelijk vervallen, omdat de betreffende programma's in hun eindfase zijn. We zullen daarentegen het hoofd moeten bieden aan een enorme hoeveelheid betalingskredieten. We zullen ons best moeten doen om het openstaande restant te beperken en af te handelen.
We maken ons pas echt grote zorgen over rubriek 3, het interne beleid. Uw voorstellen zijn overwegend negatief. Wat er uiteindelijk ook uitkomt, we zullen in ieder geval over een extra marge beschikken.
Voor rubriek 4 heeft u geen enkele houvast, zoals u al gezegd heeft. In dit voorontwerp is namelijk geen rekening gehouden met Kosovo, terwijl dat de begroting juist flink onder druk gaat zetten. Hetzelfde geldt voor rubriek 5. U kunt niet op de zaken vooruitlopen, dat kunt u niet en dat wilt u niet. U kunt ook niet vooruitlopen op de bestuurlijke hervormingen van de komende maanden.
Met andere woorden, dit voorontwerp van begroting is slechts een uitgangspunt. Voor we een echte begroting hebben, zullen zowel u als wij nog heel wat werk moeten verzetten.

Samland
Mevrouw de Voorzitter, het enige wat ik wil doen is iets belangrijks constateren. Het gaat om een kwestie die de commissaris terloops heeft genoemd, namelijk die van de aanpassing van de uitgaven aan het besluit dat mogelijk deze week zal vallen. Als we donderdag het interinstitutioneel akkoord aannemen, kan het Parlement voortaan in eerste lezing middelen inschrijven in de rubrieken 1 tot en met 4. Dat kunnen we niet in rubriek 5, want daarvoor moeten we een nota van wijzigingen krijgen van de Commissie.
Ik heb de heer Prodi er vanmiddag al op gewezen dat de Commissie volgens de huidige planning maar 14 dagen de tijd krijgt om zo'n nota van wijzigingen op te stellen. Het Parlement wil de nieuwe Commissie namelijk pas ten vroegste half september aanstellen. Wij willen de nota in elk geval in handen hebben voor het Europees Parlement aan de eerste lezing begint, omdat we voor de toewijzing van bijkomende middelen onder rubriek 5 anders aan de Raad zijn overgeleverd. Als we de nota van wijzigingen pas na beëindiging van de eerste lezing ontvangen, kan zij alleen nog in behandeling worden genomen als beide takken van de begrotingsautoriteit, Raad en Parlement, daar hun goedkeuring aan hechten.
Ik zou de commissaris en zijn ondersteunende diensten dan ook willen verzoeken nu al met de voorbereiding te beginnen. De heer Prodi heeft dat vandaag in de vergadering van commissievoorzitters trouwens al toegezegd. Op die manier kunnen we binnen de tijdslimiet een nota van wijzigingen tegemoet zien die het Parlement bij de eerste lezing kan behandelen.

De Voorzitter
Dank u voor deze raad, mijnheer Samland. Ik geloof dat de commissaris uw woorden in zijn zak steekt. Het Bureau zal er van zijn kant voor zorgen dat dit wordt doorgegeven.
Het debat is gesloten.

Heffingen zware vrachtvoertuigen
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0245/99) van de heer Jarzembowski, namens de Commissie vervoer en toerisme betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van de Raad betreffende het in rekening brengen van het gebruik van bepaalde infrastructuurvoorzieningen aan zware vrachtvoertuigen (13651/3/98 - C4-0037/99-96/0182(SYN)).

Jarzembowski
Mevrouw de Voorzitter, beste collega's, graag had ik uw aandacht voor een aantal juridische en inhoudelijke kwesties. Misschien kan de secretaris-generaal nog even rustig blijven zitten. We hebben een jurist nodig. Mijnheer de secretaris-generaal, zoudt u misschien...if you could stay here for a minute, because it is of importance .
Mevrouw de Voorzitter, ik beschouw een stemming over mijn verslag morgen als onwettig en onmogelijk. Ik wil dat ook motiveren en verzoek het Parlement, het Bureau de stemming over mijn verslag morgen ambtshalve te annuleren. Mijn reden is de volgende: wij hebben dit onderwerp vorige week in de Commissie vervoer en toerisme behandeld, maar de situatie is door de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam gewijzigd. Vanochtend zijn wij zoals vereist teruggekeerd naar de eerste lezing en hebben wij het standpunt van het Parlement uit de vorige eerste lezing herhaald. Nu heeft het commissiesecretariaat mij een verslag voorgelegd met daarop het nummer A4-0000, een gecorrigeerde versie van mijn verslag A4-0245, dat ook als zodanig op de agenda staat. Het betreft hier dus een nieuw verslag dat ik niet eens behoorlijk kan lezen omdat op de procedurele pagina stukken Frans staan, en ik ga er toch van uit dat iemand zijn eigen verslag in zijn eigen taal moet kunnen lezen. Wat staat er dan wel op deze procedurele pagina, voor zover ik het begrepen heb? Er staat dat de Raad zijn gemeenschappelijk standpunt bevestigd heeft. Ten eerste is dat volgens mij onwettig omdat de Raad volgens het Verdrag van Amsterdam eerst het Comité van de Regio's had moeten raadplegen. Ik weet niet hoe de Raad dat binnen een paar seconden heeft klaargespeeld, want wij hebben vanmiddag om 12.00 uur de eerste lezing gehouden en ik geloof dat dit al vanmorgen gebeurd is, dus voor onze eerste lezing. Dat is al een eerste juridische fout. In de tweede plaats staat op de procedurele pagina van een verslag waar ik nooit mijn handtekening onder heb gezet dat de Voorzitter van het Europees Parlement vandaag, in de vergadering van 4 mei, de bevestiging van het gemeenschappelijk standpunt bekend heeft gemaakt en aan de Commissie vervoer en toerisme, zijnde de commissie ten principale, heeft doorgegeven. Sinds vanmiddag 12.00 uur is de vervoerscommissie in ieder geval niet bijeengekomen. En voor morgenochtend is er ook geen bijeenkomst gepland. Het is mij dus een raadsel hoe we morgenmiddag om 12.00 op rechtmatige wijze kunnen gaan stemmen over een verslag in tweede lezing van de Commissie vervoer en toerisme.
Dus het verslag dat op de agenda staat is niet geldig, mevrouw de Voorzitter, omdat het geformuleerd is op basis van het Verdrag van Maastricht. Volgens het verslag dat mij met het nummer nul is voorgeschoteld, dat niet eens een officieel nummer draagt en ook niet in mijn eigen taal is gesteld, worden het verslag en het gemeenschappelijk standpunt doorgegeven aan een vervoerscommissie die niet bijeenkomt. De bewering van bepaalde diensten als zouden wij dat vorige week al geweten hebben, als zouden wij op deze situatie geanticipeerd hebben en vorige week al bedacht hebben wat we gingen doen, is misschien rechtstheoretisch gezien wel buitengewoon interessant. Maar het gaat niet aan dat we vandaag een eerste lezing houden, dat het verslag aan de vervoerscommissie doorgegeven wordt, die niet bijeenkomt, maar dat de secretariaatsdiensten wel mijn verslag van vorige week gaan wijzigen en dan zeggen dat er een verslag tweede lezing is. Dus, knappe juristen, ik heb het gisteravond ook al meegedeeld aan de diensten in de zaal, zodat men op tijd kon gaan nadenken: naar mijn mening kan er morgen niet over dit verslag gestemd worden en dient het ambtshalve van de agenda geschrapt te worden. Ik hecht hier veel belang aan, omdat het hier gaat om het verslag over gebruiksgelden voor het wegverkeer, omdat het Hof van Justitie de eerste richtlijn wegens juridische fouten, namelijk wegens gebrekkige raadpleging van het Parlement, nietig heeft verklaard en de werking slechts heeft gehandhaafd tot er een nieuw besluit is. Ik zou het bijzonder ongunstig vinden mocht het Parlement morgen in tweede lezing opnieuw een ontwerprichtlijn met juridische gebreken aannemen. Ik zou willen vragen dit grondig door de diensten te laten onderzoeken en ik sta erop dat dit Parlement, dat wil zeggen de leden en de commissies, uitmaken wat er gebeurt en niet een of andere dienst die zegt: We veranderen gewoon even de procedurele pagina.
Ik vat dit dus zeer ernstig op, mevrouw de Voorzitter, en ik hoop dat uw diensten bij hun objectieve beoordeling morgen tot de conclusie komen dat het verslag - welk verslag het ook is en welk nummer het ook moge dragen, ik bedoel in ieder geval het verslag A4-0245, dat op de agenda staat en een bepaalde inhoud heeft - niet op de agenda thuishoort. Ik zou het zelf uiterst problematisch vinden dat een verslag door de diensten herschreven wordt en dan opeens op de agenda gezet wordt. Dat kan niet de bedoeling zijn! Naar mijn mening en zoals de Voorzitter verklaard heeft, ligt het gemeenschappelijk standpunt van de Raad, los van de vraag hoe gebrekkig het is omdat het Comité niet is geraadpleegd, nu bij de Commissie vervoer en toerisme, en die komt deze week niet bijeen.
Laten wij dan nu snel ter zake komen, zodat we ook nog iets over de inhoud zeggen. De meerderheid heeft vorige week in feite gezegd dat zij akkoord gaat met het gemeenschappelijk standpunt. Ik beschouw dat als een grote fout. Ik zal dat aan de hand van twee, drie argumenten toelichten. In mijn verslag in tweede lezing hebben wij slechts de bezwaren van de eerste lezing herhaald. De socialisten hadden die weggewuifd, omdat Oostenrijkse afgevaardigden en Zwitserse vrienden de overeenkomst met Zwitserland op het droge wilden hebben. Maar zo kan dat niet, en wel om twee redenen. Ik zet grote vraagtekens bij een politieke afspraak waarbij de Commissie haar klacht tegen Oostenrijk over de te hoge toltarieven zegt te zullen intrekken als het gemeenschappelijk standpunt erdoor komt. Volgens mij hebben de Commissie en Neil Kinnock zich nog altijd aan het recht te houden. Als de Commissie terecht een klacht heeft ingediend, moet zij die niet met allerlei politiek gekonkelfoes weer gaan intrekken. De Commissie is volgens mij gebonden door het recht, niet door politieke finesses. In de tweede plaats vind ik de toltarieven waartoe de Raad besloten heeft gewoon onduldbaar laag. Ik heb nooit begrepen waarom de socialisten in principe een flinke verhoging van de infrastructuurheffingen vragen, en dan vervolgens de eis laten vallen die het Parlement in 1997 met een grote meerderheid had goedgekeurd en die hoger lag dan wat de Raad nu voorstelt. De Raad zegt: slikken of stikken, en eigenlijk gaan de socialisten daarvoor door de knieën. Volgens Maastricht hebben wij het recht mee te beslissen en onze goedkeuring te hechten aan het gemeenschappelijk standpunt. Wij christen-democraten laten ons het medebeslissingsrecht niet ontfutselen ten koste van onze transportbedrijven en ons milieu. Daarom hoop ik dat we alsnog tot een zinvolle discussie in tweede lezing zullen komen.

Swoboda
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik vind het jammer dat dit laatste debat over het vervoersbeleid dat wij voor de verkiezingen zullen voeren zo in onmin moet verlopen. Maar collega Jarzembowski, het is puur cynisme als uitgerekend u, die alles in het werk heeft gesteld om een regeling te verhinderen en hemel en aarde heeft bewogen om te voorkomen dat externe kosten verrekend zouden worden in bijvoorbeeld toltarieven of in infrastructuurheffingen, nu doet alsof deze overeenkomst veel te laag uitgevallen zou zijn en er niet voldoende rekening gehouden zou zijn met het milieu.
In de tweede plaats iets over de juridische argumenten. Ik ben weliswaar zelf jurist, maar geen jurist van dit Parlement. Ik wil mij niets aanmatigen. Maar het was uw voorstel, collega Jarzembowski, uitdrukkelijk uw eigen voorstel op de laatste bijeenkomst van onze commissie, om zo te werk te gaan, om over de tweede lezing te stemmen, om vanwege de formele noodzaak de eerste lezing nog eens te bevestigen zodat we vandaag een inhoudelijke beslissing konden nemen. U, collega Jarzembowski, hebt zelf gezegd dat wij een inhoudelijk besluit moesten nemen en u hebt zelf deze manier van werken voorgesteld. Vandaag hebt u gezegd dat het niet aan de diensten is om te beslissen maar aan de Parlementsleden. Het waren ook de Parlementsleden! Ook al hebben de diensten misschien hier en daar iets verkeerd ingedeeld, het waren de leden van het Parlement die hier op uw verzoek een besluit genomen hebben.
Nu wat de kern van de zaak betreft, want daar wil ik mij eigenlijk mee bezighouden. De kern van de zaak is toch dat wij de afgelopen jaren te maken hebben gehad met een patstelling binnen het vervoersbeleid, en wel om twee redenen. In de eerste plaats omdat wij geen oplossing hebben bereikt voor het Eurovignet, want daar hebben uw partijgenoten een stokje voor gestoken. Dat hebben zij in elk geval niet gedaan met het argument dat er een te beperkte oplossing uit de bus zou komen, maar omdat zij er gewoon principieel op tegen waren, omdat zij niet willen dat er vooruitgang wordt geboekt met het vervoersbeleid in Europa. De tweede reden is dat Zwitserland voor een, misschien vanuit zijn standpunt bezien begrijpelijke oplossing gekozen heeft, maar niet voor een oplossing die past binnen de Europese integratie.
Daarom is het goed dat er is onderhandeld, en bij onderhandelingen is het resultaat nu eenmaal niet altijd optimaal, anders is er ook geen sprake van een compromis of een consensus. Zo'n consensus ligt de een nader dan de ander. De consensus die we met Zwitserland hebben bereikt, is dat Zwitserland zich open opstelt, dat het zich aansluit bij de Europese integratie, ook op het vlak van verkeersbeleid. Tegelijkertijd is duidelijk uitgemaakt dat het Eurovignet en de omschakeling van weg-op spoorwegvervoer de basis vormen voor een milieuvriendelijk vervoersbeleid.
Ik zou met uw goedvinden, mevrouw de Voorzitter, commissaris Kinnock uitdrukkelijk willen bedanken. Hij heeft erg veel begrip en geduld betoond door bij dit debat aanwezig te zijn, en hij heeft zich altijd aan de rechtsregels gehouden. God zij dank heeft hij ook kaas gegeten van politiek, want wij hebben commissarissen nodig die ook politiek kunnen denken - zonder het recht geweld aan te doen - en die iets willen bereiken.
Daar is commissaris Kinnock in geslaagd, en ik zou hem daar uitdrukkelijk uit naam van mijn fractie voor willen bedanken op dit laatste vervoersdebat. Wij weten immers niet of wij hem zullen terugzien als commissaris voor vervoer. Hij heeft de afgelopen jaren prachtig werk geleverd, zeker op dit gebied maar ook op andere, en dat mag ook wel eens gezegd worden. Gescholden hebben we genoeg op de commissarissen, we mogen ze ook wel eens prijzen, als daar aanleiding toe is.

Sindal
Beste collega Jarzembowski, ik heb u iets te zeggen. Een Deens spreekwoord - ik hoop dat het vertaald kan worden - luidt: "Langzaam gaat zeker" . Hiermee bedoel ik dat wat we doen, goed moet zijn. U schijnt bepaalde principes in deze zaak zeer belangrijk te vinden. Daar heb ik begrip voor. Anderzijds is het zo dat alles later nog verder uitgewerkt kan worden. U mag niet de indruk hebben dat de socialisten u in deze zaak tegenwerken, integendeel. Het gaat om samenwerking, maar vooral om het resultaat dat uit de bus komt en dat onwrikbaar moet zijn om toegepast te kunnen worden. Van daaruit kan men vertrekken. Ook dit voorstel kan verder uitgewerkt worden. Ik begrijp eigenlijk niet waarom we geruzied hebben, zoals de heer Swoboda opmerkte. Het is ergerlijk dat we dit de laatste avond moeten zeggen, tijdens het debat over het laatste vervoersdossier. Wij hebben vele goede dossiers verwezenlijkt, bijvoorbeeld port state , short sea enzovoort. Ik wil u dan ook vragen deze resolutie te steunen. Dit is het begin van een milieuvriendelijk vervoer en dat kan gaandeweg steeds verder uitgewerkt worden. Dat is de reden waarom ik vanavond het woord heb gevraagd. Om het woord tot u persoonlijk te richten, omdat ik vind dat wij elkaar in dit dossier niet gevonden hebben.
Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil de heer Kinnock danken en ik ben er zeker van dat wij hem in dit forum nog vele jaren zullen zien.

Kinnock, Neil
Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik de leden van dit Parlement danken voor hun vriendelijke woorden. Verder zal de heer Jarzembowski ongetwijfeld wel weten dat ik alle waardering heb voor zijn gedegen en doortastende manier van werken, ook al ben ik het soms niet helemaal eens met zijn conclusies. Vanavond hebben wij hier in deze zaal drie eersteklas en zeer kritische parlementariërs aan het werk gezien en hoewel ik een andere politieke achtergrond heb dan de heer Jarzembowski, zoals u allen ongetwijfeld zult weten, doet dat niets af aan mijn waardering en respect voor hem en voor zijn werk.
De heer Jarzembowski komt met kracht op voor zijn standpunt over de gevolgde procedure. Hij zal het mij niet kwalijk nemen dat ik daarover niet in discussie treed, want ik heb daarvoor noch de kennis, noch de bevoegdheid. Ik zou mij dan ook willen concentreren op de inhoud die, wat mij betreft en wat het vervoersbeleid betreft, van cruciaal belang is, zoals de heer Sindal en de heer Swoboda beide hebben gezegd. Zoals de heer Jarzembowski ons in herinnering heeft gebracht, is het bijna vier jaar geleden dat de eerste en enige richtlijn over heffingen op het weggebruik door het Europees Hof van Justitie nietig werd verklaard. Het is bijna drie jaar geleden dat de Commissie een voorstel presenteerde ter vervanging van de nietig verklaarde richtlijn en bijna twee jaar dat het eerste verslag van de heer Jarzembowski hier in eerste lezing werd behandeld. Wij zijn samen met deze maatregel oud geworden. In de tussenliggende periode is veel werk verricht om alle communautaire instellingen te krijgen waar zij nu zijn. Ik ben erg blij dat de tweede lezing van het voorstel over het Eurovignet zo serieus wordt genomen, vooral door dit Parlement.
Deze nieuwe regeling is er niet alleen omdat dat moest, zij is ook wel degelijk van betekenis. De Commissie vervult hiermee haar wettelijke plicht om de nietig verklaarde richtlijn te vervangen en zet aldus - wat in mijn ogen zeer belangrijk is - een cruciale stap in de richting van een gemeenschappelijk kader voor gedifferentieerde heffingenstelsels in de Europese Unie. De richtlijn is uiteraard, zoals de heer Swoboda opmerkt, het resultaat van een compromis waarin uiteenlopende zorgen en belangen met elkaar worden verzoend. Wellicht putten de afgevaardigden enige tevredenheid uit het feit dat de uiteindelijke richtlijn in verschillende opzichten dichter bij het Parlement aanleunt, al wijkt zij op diverse punten af van het oorspronkelijke voorstel van de Commissie. Zo bevat het compromis geen uitdrukkelijke bepaling over het doorberekenen van externe kosten in bestaande heffingen, al biedt het wel de mogelijkheid bestaande heffingen te differentiëren op basis van milieu- en andere effecten en stelt het die differentiatie in bepaalde gevallen zelfs verplicht. Ik weet dat niet iedereen hier enthousiast over is, maar dit beginsel wil ik beslist staande houden.
Volgens de Commissie is de richtlijn in haar huidige vorm een zinvolle eerste stap naar een eerlijke en doelmatige prijsberekening voor het wegtransport. Wij zijn blij met de bereidheid van het Parlement en de Raad om deze stap te zetten. Maar tegelijkertijd blijven wij benadrukken dat de externe kosten voor alle vormen van vervoer verder moeten worden gekwantificeerd. Zoals de afgevaardigden zich nog wel zullen herinneren, werd daarop ook gewezen in het voortreffelijke verslag van mevrouw Schmidbauer over het Witboek van de Commissie inzake een eerlijke vergoeding voor het infrastructuurgebruik. Wij zijn momenteel bezig met een kwantificering van de externe factoren, uiteraard met de hulp van een deskundigengroep. De uitkomsten van dit onderzoek zullen eveneens van nut zijn bij de internalisering van de externe kosten, een onderwerp waarmee het volgende Parlement zich in toenemende mate zal gaan bezighouden.
Het gemeenschappelijk standpunt over de huidige richtlijn bevat, zoals u weet, de volgende hoofdpunten: minimumtarieven voor de motorrijtuigenbelasting op het niveau van de bestaande richtlijn en zonder differentiatie naar Eurocategorie, handhaving van bepaalde overgangsmaatregelen voor de motorrijtuigenbelasting, maximumtarieven voor gebruiksrechten met een gedifferentieerde structuur zoals voorgesteld door de Raad, een voorziening om toltarieven te differentiëren naar uitstoot van het voertuig en tijdstip van weggebruik, de mogelijkheid voor Oostenrijk om de toltarieven op de snelweg tussen Kufstein en Brenner te koppelen aan de infrastructuurkosten en de mogelijkheid voor Griekenland om een korting van 50 % toe te passen op gebruiksrechten voor in dat land geregistreerde voertuigen.
Zoals u waarschijnlijk weet, heeft de Commissie artikel 75 als rechtsgrondslag voor deze maatregel voorgesteld. Volgens ons is dat namelijk de aangewezen basis voor een gemeenschappelijk vervoersbeleid, al draagt het een fiscaal tintje. De Raad was het hier niet mee eens en voegde artikel 99 van het Verdrag als rechtsgrondslag toe, omdat de ministers van mening waren dat het in wezen om een fiscale maatregel ging vanwege de in hoofdstuk 2 opgenomen bepalingen over de jaarlijkse motorrijtuigenbelasting. Ik ben er zeker van dat de burgers van Europa hierover spontaan in gejuich zullen losbarsten.
Het gemeenschappelijk standpunt van de Raad is een acceptabel evenwicht tussen het noodzakelijke en het haalbare. Het houdt het gemeenschappelijk vervoersbeleid op snelheid en spoort met de doelstellingen die op zijn minst een aanzienlijke meerderheid van het Parlement al jaren nastreeft.
Wij allen kunnen enige moed putten uit het feit dat een lang en soms moeizaam wetgevingsproces tot een goed einde is gebracht. Mijn speciale dank gaat uit naar leden uit alle geledingen van dit Parlement, met name in de Commissie vervoer en toerisme, voor de waardevolle bijdrage die zij en het Parlement als geheel hebben geleverd om tot dit resultaat te komen.

Jarzembowski
Mevrouw de Voorzitter, beste collega's, dear Neil , het is mij een ware eer om aan het einde van de vervoersdebatten van de afgelopen jaren nog een keer onze waardering te uiten, ook namens mijn fractie, voor de goede samenwerking. Wij huldigen weliswaar verschillende politieke opvattingen maar wij hebben altijd vertrouwen in elkaar gehad. Het is van belang dat de twee instellingen elkaar vertrouwen en dat we elkaars capaciteiten erkennen. Dat hebben wij van onze kant ook altijd gedaan. Ik wil je daarvoor nogmaals bedanken en (EN) wat ook je volgende mandaat moge zijn, het ga je goed.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming zou morgen moeten plaatsvinden. Of dit om 12.00 uur gebeurt, bepalen wij op voorhand. U heeft in het begin over de vraag gehad of er een stemming kon komen. Ik zal erop toezien dat we juridisch advies inwinnen voor we beslissen of de stemming morgen plaatsvindt. Zo ja, dan vindt de stemming om 12.00 uur plaats.

Verkoop op afstand van financiële diensten
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0190/99) van mevrouw Oomen-Ruijten, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de verkoop op afstand van financiële diensten aan consumenten en tot wijziging van de richtlijnen 90/619/EEG van de Raad en 97/7/EG en 98/27/EG (COM(98)0468 - C4-0647/98-98/0245(COD)).

Oomen-Ruijten
Mevrouw de Voorzitter, het is al een hele tijd geleden dat ik rapporteur was voor de algemene richtlijn, de moederrichtlijn zou je eigenlijk kunnen zeggen, over de verkoop op afstand aan consumenten. Ook toen waren de financiële diensten onderwerp van de verkoop op afstand. De bezwaren vanuit de financiële sector echter hebben er destijds toe geleid dat de verkoop op afstand van financiële diensten uiteindelijk niet uniform werd geregeld. Als ik in de financiële diensten werkzaam zou zijn, zou ik mij nu nog eens een keer achter het oor krabben en mij afvragen of het destijds niet beter was geweest om de lobby anders te richten.
De Europese Commissie heeft na lang aandringen van het Parlement nu een amendement op de algemene richtlijn uit 1997 ingediend. Het voorstel dat nu voor ons ligt bevat, en ik geef dat toe, enkele bepalingen die meer rekening houden met het specifieke karakter van de financiële diensten. Ik wil graag op dat voorstel een aantal opmerkingen maken. Ik zeg dan dat de rapporteur niet tevreden is met de manier waarop over het voorstel in de commissie juridische zaken, maar ook in de commissie consumentenbeleid is gestemd. Het is redelijk uniek dat de rapporteur zich onthoudt van een standpunt.
Waar ik wel tevreden mee ben, dat zijn de amendementen die waren ingediend door de economische commissie, waarvoor mevrouw Kestelijn rapporteur was. Laat ik ingaan op het voorstel. De Europese Commissie kiest in het voorstel voor een maximale harmonisatie. Ik heb vanaf het begin deze maximale harmonisatie krachtig onderschreven. Wanneer wij immers naar een optimaal functionerende interne markt toe willen, zal met name op het zich razend snel ontwikkelende terrein van nieuwe media zoals Internet en e-mail aan alle consumenten het recht gegeven moeten worden om in elke lidstaat, waar je ook koopt, een gelijk, hoog beschermingsniveau te kunnen genieten. Het vaak grensoverschrijdend karakter van de financiële dienstverlening op afstand maakt dat mijns inziens absoluut noodzakelijk.
Om die reden ook zijn er een aantal amendementen aangenomen in de milieucommissie waar ik erg veel moeite mee heb. Ik wil op een aantal punten nog even ingaan, en dat is de thematiek van de bedenktijd. Ik heb bij het schrijven van het verslag een groot aantal gesprekken gehad met de financiële dienstensector, alsook met de consumentenorganisaties. Het was mij al heel snel duidelijk dat de zogenaamde bedenktijd, artikel 3 van het voorstel, absoluut niet wenselijk is. Het veertien dagen vasthouden van de prijs door de leverancier brengt te hoge financiële risico's met zich mee die zeker ook niet in het belang zijn van de consument. Het schrappen derhalve van de bedenktijd is dan ook in elk geval in de sector zelve zeer geaccepteerd. In de amendementen wordt nu het accent gelegd op de informatieverstrekking en dat ligt ook in lijn met de moederrichtlijn.
Er zijn meerdere amendementen ingediend, en wanneer ik alles overzie, zou ik als rapporteur het amendement 47, dat door mijn fractie is ingediend, eigenlijk het beste vinden. Het herroepingsrecht, artikel 4 van het voorstel van de Commissie, is onderworpen aan een aantal heel ingewikkelde voorwaarden. Omwille van de consumentenbescherming en de rechtszekerheid is het nodig, denk ik, dat er een algemeen herroepingsrecht wordt gemaakt. Om echter ook de financiële sector niet al te onevenredig te belasten is het nodig dat dit recht niet te lang geldt. De periode van veertien dagen die, zoals ik gezien heb, de EVP-fractie voorstelt, lijkt mij zeer evenwichtig.
Een derde punt. De gewenste uitzondering voor de notarissen. Ook bij de moederrichtlijn werd ik al belaagd door alle organisaties die met notarissen te maken hebben. Het Voorstel van de Commissie beoogt ook de consument te beschermen tegen het overhaast aangaan van overeenkomsten die op afstand worden gesloten. Wanneer echter bij de sluiting van de overeenkomst een notaris betrokken is, kun je denk ik niet stellen dat hier overrompeling van de consument plaatsvindt. Ik denk dus derhalve dat overeenkomsten met tussenkomt van notarissen ook uitgezonderd kunnen worden.
Voorzitter, de problemen van de ongevraagde mededelingen. Mededelingen aan de consument zonder dat daarom verzocht is, moeten aan banden worden gelegd. De Commissie maakt eigenlijk geen keuze. Ik maak die keuze wel en ik pleit dus ook voor een zogenaamd "opt-out systeem" . Overkijk ik de hele gang van zaken, leidt dat tot de opmerking: het kan verkeren. Waar ik vorige keer bij de moederrichtlijn degene was die de financiële diensten er absoluut in wilde hebben, ben ik nu degene die zegt: het moet dan wel op een fatsoenlijke manier. Ik hoop dat wij, wanneer het er na de eerste lezing nog niet goed zal uitzien, in elk geval in de tweede lezing toch de wijze van consequent denken van de rapporteur toch de overhand zal krijgen in de plenaire vergadering.

Berger
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega's, ook in de Commissie juridische zaken en rechten van de burger draaiden de gesprekken rond de vraag of we de Commissie moeten volgen en van een maximale harmonisatie moeten uitgaan, of het voorlopig bij minimale harmonisatie moeten laten. Uiteindelijk heeft de meerderheid zich dan toch uitgesproken voor minimale harmonisatie. Maar wij waren het er ook over eens dat het binnen afzienbare tijd zinvol zou kunnen zijn over te schakelen op maximale harmonisatie. Toch lijkt de richtlijn betreffende financiële diensten ons niet ideaal om een begin te maken met dit concept, maar de richtlijn inzake verkoop op afstand moet van meet af aan worden meegenomen. Ook moeten beide richtlijnen inzake verkoop op afstand dringend op de richtlijn inzake elektronische handel worden afgestemd, zodra daar een definitieve versie van bestaat.
Ondanks deze binnenkort noodzakelijke aanpassingen moeten we nu al zorgen dat de verkoop op afstand van financiële diensten zich in een gunstig klimaat kan ontwikkelen, zowel voor de leverancier als de consument. Daarom verheugt het mij ook dat de commissie ten principale net als ik tot de conclusie is gekomen dat het juridische en praktische onding van de bedenktijd hier niet thuishoort. Daar moet wel een algemeen herroepingsrecht voor in de plaats komen. Waar ik het in elk geval ook niet mee eens ben, is de herroepingstermijn van 30 dagen die nu in het verslag van de commissie staat. Ik vind dat veel te lang. Op deze manier worden financiële diensten alleen maar duurder voor de consument. Volgens mij is veertien dagen na volledige kennisname van de contractuele bepalingen voldoende.
De lijst van uitzonderingen op het herroepingsrecht moet ook nog worden aangevuld. Met name moet rekening worden gehouden met hypothecaire kredieten en andere door de rapporteur genoemde contracten die na grondig notarieel advies tot stand zijn gekomen.
Ik deel ook niet de scepsis en de angst voor elektronische communicatie die doorklinkt in sommige amendementen. Een consument die daar niet aan wil, hoeft dat ook niet en kan persoonlijk contact blijven houden met zijn bank en zijn verzekering. Maar voor diegenen die wel gebruik willen maken van deze nieuwe middelen mogen wij de drempel niet te hoog maken en bijvoorbeeld niet alles nog eens een tweede keer op papier eisen. Op die manier kunnen we de enorme mogelijkheden van verkoop op afstand van financiële diensten voor de economie en de consument niet tot ontwikkeling brengen.

Kestelijn-Sierens
Voorzitter, mevrouw de commissaris, collega's, vooreerst wil ik als rapporteur voor advies van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid wijzen op de talrijke voordelen die de verkoop van financiële diensten op afstand kan bieden. Via Internet kan de leverancier zijn diensten zonder extra kosten aanbieden aan cliënten over de landsgrenzen heen en zonder zich te verplaatsen kan de consument diensten vergelijken tussen leveranciers uit eigen land en die van andere landen. Overtuigd van deze mogelijkheden van verkoop op afstand heeft de commissie economische zaken zich met 42 tegen 2 geschaard achter het volgende standpunt.
Wij zijn vooreerst voor een volledige harmonisatie. Indien wij een echte interne markt voor financiële diensten willen, moeten consument en leverancier de garantie hebben dat zij overal in de Unie gelijke rechten hebben. Een geformaliseerde bedenktijd zet naar ons gevoel de consument nodeloos onder druk om binnen de veertien dagen te beslissen. Het volstaat dat de leverancier duidelijk maakt hoe lang zijn aanbod geldig blijft.
De commissie economische zaken is ook voorstander van een voorwaardelijke herroepingsperiode van veertien werkdagen. Tenslotte vinden wij dat de consument tijdens de onderhandelingen alle informatie moet ontvangen die relevant is om het aanbod op zijn waarde te kunnen schatten. Het overhandigen van het volledige contract vinden wij in dit stadium niet wenselijk. Dit standpunt sluit nauw aan bij het oorspronkelijke, evenwichtige verslag van mevrouw Oomen, die trouwens uitstekend werk heeft verricht.
Maar de commissie milieu heeft een aantal voorstellen goedgekeurd met de bedoeling de bescherming van de consument serieus aan te scherpen. Het is echter mijn overtuiging dat je met een minimumrichtlijn, een herroepingsrecht van 30 dagen, het tijdens de onderhandelingen overhandigen van een volledig juridisch ingewikkeld contract en een samenvatting het beoogde doel niet bereikt. Dergelijke voorstellen zullen alleen maar afremmend werken voor het kopen en verkopen van diensten via Internet, fax en post. Meer nog, wij willen te allen tijde voorkomen dat de consument die niet op afstand maar van persoon tot persoon een bankverrichting of een verzekeringscontract afsluit een minder grote bescherming geniet. Daarom heb ik namens mijn fractie enkele voorstellen van de economische commissie, zij het in lichtjes gewijzigde vorm, opnieuw ingediend. Ik hoop dan ook dat zij de steun van de collega's mogen krijgen.

Whitehead
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, waarover mevrouw Kestelijn-Sierens het zojuist had, heeft sterk de nadruk gelegd op de noodzaak van consumentenbescherming. We voeren vanavond een groot debat over de vraag of we een minimale of een maximale harmonisatie moeten nastreven. Degenen die voor minimale harmonisatie kiezen, zoals bijvoorbeeld de milieucommissie, doen dat niet omdat zij het Internet in zijn ontwikkeling willen belemmeren, maar omdat zij niet willen dat de bestaande consumentenbescherming in de lidstaten ernstig wordt ondermijnd. Die kans bestaat namelijk, gezien de wijze waarop de voorlichting aan de consument momenteel in de richtlijn is geregeld.
Het lijkt mij dan ook dat het aan de voorstanders van maximale harmonisatie is om hard te maken dat dit niet alleen goed is voor de markt en de interne markt, maar ook voor de consument. Zij moeten zich afvragen hoe de voorlichting en de bescherming van de consument kunnen worden vergroot bij de verdere bespreking van deze ontwerp-richtlijn, voordat zij terugkomt voor een tweede lezing.
Wij staan allemaal open voor andere opvattingen, maar op dit moment zijn wij gewoon nog niet overtuigd. Dat zeg ik tegen mijn eigen nationale regering en tegen anderen die dat wel zijn. Consumentenbescherming staat voor ons bovenaan. Het is niet een of ander ondergeschikt, bijkomend aspect. De voorstanders van een uitgebreide, dynamische interne markt vraag ik de feiten onder ogen te zien. Uit recent onderzoek in het Verenigd Koninkrijk blijkt dat 81 % niet van plan was het Internet ooit voor handelstransacties te gebruiken. De helft van de ondervraagden verwachtte dat zij via het Internet zouden worden opgelicht. Als er zoveel achterdocht heerst, moet er iets worden gedaan.
Dat is precies wat de amendementen van de milieucommissie beogen. Het zwaartepunt ligt voor ons niet bij de bedenktijd - die wordt terecht geschrapt -, maar bij een onvoorwaardelijk herroepingsrecht. Wij hebben geprobeerd de termijnen en voorwaarden vast te stellen waarbinnen dat herroepingsrecht kan worden uitgeoefend. Bij het contract op papier hebben we niet zozeer gedacht aan de computerfreaks, maar aan de marginale consument die een beetje bang is voor het Internet. Die moet een rechtsgeldig exemplaar van zijn contract kunnen krijgen op een vertrouwde drager, zodat hij het gevoel krijgt dat hij iets blijvends in handen heeft.
Wij hebben vooral gezegd dat andere elementen moeten worden onderkend en in de regeling opgenomen. De beste manier om dat te doen is stukje bij beetje. Neem bijvoorbeeld de problemen rond de verkoop op afstand van autoverzekeringen. De indieners van amendement 38 hebben hun oor te luisteren gelegd bij mensen die autoverzekeringen per telefoon verkopen. In amendement 38 wordt er rekening gehouden met het feit dat zo'n transactie moet plaatsvinden voordat er een formeel, duurzaam contract is uitgewisseld. Dat kunnen we billijken. Wij erkennen dat er wellicht problemen zijn met hypotheken. Maar dat wil niet zeggen dat hypotheken dan maar van de richtlijn moeten worden uitgesloten, hoogstens dat we opnieuw moeten kijken hoe we dit probleem kunnen oplossen in de algehele context van de richtlijn.
Mevrouw Oomen-Ruijten heeft het over notarissen gehad. In een andere taal wekt dat misschien vertrouwen, maar dat is niet het geval als het over juristen in mijn land gaat. Een van de drie meest bedrieglijke beweringen is volgens sommigen de zin: "Ik ben een jurist en ik ben er om u te helpen" . De gedachte dat je er maar een jurist bij hoeft te halen om je rechten als consument te waarborgen lijkt me niet echt overtuigend.
Ook op dit punt willen we alles in het werk stellen om de consument zo volledig mogelijk te beschermen en te informeren. Wij doen dat vooral omdat wij in het Internet opwindende nieuwe mogelijkheden zien om transacties tot stand te brengen. Dat is goed voor de handel, de industrie en de werkgelegenheid in de Unie, maar het mag nooit ten koste gaan van de individuele consument in om het even welke lidstaat. We moeten de consument zo veel mogelijk beschermen, niet alleen binnen de grenzen van de Unie, maar ook daarbuiten.

Carlsson
Mijnheer de Voorzitter, met de Monetaire Unie ontstaan er nieuwe mogelijkheden voor meer grensoverschrijdende handel, die zoals bekend een stimulans nodig heeft. Ook de nieuwe technologie draagt bij tot meer keuzemogelijkheden voor de consument. De toegang groeit, evenals de concurrentie, en daardoor wordt de markt doelmatiger. Dit is een belangrijk verslag, omdat het de interne markt versterkt op het punt van financiële diensten.
Het voorstel dat nu helaas wordt ingediend, zou ertoe leiden dat de richtlijn veel te regulerend wordt en dat ze het de marktdeelnemers moeilijker maakt in plaats van makkelijker. Daarom willen wij van de Fractie van de Europese Volkspartij de amendementen van de commissie ten principale afwijzen. Daarentegen wil ik pleiten voor het advies van de economische en monetaire commissie, dat stoelt op het basisvoorstel van de Commissie.
Het is van belang de consumenten te beschermen, maar de wetgevers moeten goed beseffen dat de consument bij een te ingewikkelde wetgeving onherroepelijk meer geld kwijt is en dat de handel tussen marktdeelnemers moeilijker wordt. De extra kosten die deze richtlijn met zich mee kan brengen als ze te ingewikkeld en bureaucratisch wordt, komen uiteindelijk altijd uit de zak van de consument. Ik zou daarom willen dat de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid beter naar mevrouw Oomen-Ruijten had geluisterd, die - zoals gewoonlijk - in dezen zorgvuldige afwegingen maakt.
De elektronische handel brengt ons nieuwe verkoop- en distributiekanalen, en ik geloof dat de markt hierdoor radicaal zal veranderen. Daarom kunnen wij ook niet volstaan met voorzichtigheid, laat staan aversie. We moeten juist alles doen om deze nieuwe technologie te stimuleren, zodat er voor de consument een ware revolutie op gang komt die de prijzen drukt en meer alternatieven brengt. Daarom word ik wanhopig als ik de krenterigheid zie waarmee sommigen deze nieuwe manier van zakendoen tegemoet willen treden. Ik geloof dat dit nu juist een sector is waar de Europese Unie haar concurrentievermogen zou kunnen vergroten, door het nieuwe positief te benaderen in plaats van te belemmeren.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel is bedoeld om de verkoop van financiële diensten, zoals bankdiensten, verzekeringen, beleggingen en hypotheken via telefoon, fax of Internet te vergemakkelijken en tegelijkertijd de consument te beschermen tegen fraude, opdringerige verkooppraktijken en ongevraagde reclameboodschappen. Ik sta achter de hoofdlijnen van deze richtlijn, omdat we een evenwicht moeten vinden tussen de belangen van de handel en de rechten van de Europese consument.
Ik durf gerust te stellen dat de reclamecampagnes van banken en andere kredietinstellingen in hoge mate bijdragen tot het opdrijven van de huizenprijzen. Daardoor kunnen jonge mensen die een eerste huis willen kopen daar het geld niet meer voor opbrengen. Dit is iets wat de Europese Centrale Bank samen met de nationale banken van de lidstaten dringend moet onderzoeken.
De belangrijkste bepalingen van deze richtlijn zijn de volgende: de consument krijgt 14 dagen bedenktijd voor hij de overeenkomst sluit. Dit geeft hem de tijd verschillende aanbiedingen te vergelijken en het contract nauwgezet te bestuderen voor hij definitief akkoord gaat. De consument kan de overeenkomst binnen 14 dagen - 30 dagen voor hypothecaire leningen, levensverzekeringen en pensioenen - zonder boete en zonder opgaaf van redenen opzeggen. Dit geldt maar in twee gevallen: als de overeenkomst is getekend voor de consument de verkoopsvoorwaarden kende en als er onredelijke druk op hem is uitgeoefend tijdens zijn bedenktijd. Daarnaast is het recht van de leverancier op betaling beperkt als de consument zich terugtrekt na het begin van de aflossingsperiode. Er komt ook een buitengerechtelijke klachten- en verhaalprocedure om geschillen tussen consument en leverancier te beslechten. Ten slotte komt er een verbod op het op afstand leveren van ongevraagde diensten.
Ik ben het zonder meer eens met een deel van de amendementen van de rapporteur, onder meer dat waarin sprake is van een termijn van zeven werkdagen waarbinnen de leverancier geld moet terugstorten dat hij van de consument heeft ontvangen. Hoe sneller deze richtlijn wordt ingevoerd, hoe beter, wil zij doeltreffend zijn. Er is een amendement ingediend waarin wordt gevraagd de richtlijn voor 13 juni 2001 in nationale wetgeving om te zetten, en niet in 2002, zoals de Commissie voorstelt.
Ik steun dit als beleidsdoel, omdat vaak de kritiek wordt geuit dat Europese wetgeving gewoon niet op tijd wordt ingevoerd. De Europese Commissie, het Parlement en de Raad moeten meer hun best doen om Europese richtlijnen en verordeningen zo vlot mogelijk te implementeren.
Tot besluit ben ik blij dat het Verdrag van Amsterdam drie dagen geleden in werking is getreden. Hiermee heeft de Europese Commissie ruimere bevoegdheden gekregen om wetgeving op te stellen ter bescherming van de consument, en vooral ter bescherming van de volksgezondheid. Ik kijk ernaar uit om in nauwe samenwerking met de Commissie meer richtlijnen en verordeningen op dit gebied ingevoerd te krijgen.

Blokland
Voorzitter, door de interne markt en nieuwe elektronische communicatiemogelijkheden is het in Europa een stuk eenvoudiger geworden te kopen en te verkopen op afstand. Voor de consument zijn goede garanties en duidelijke afspraken over herroepingsrecht daarbij van groot belang. In een deel van de lidstaten is voorzien in een goede bescherming van de consument. In andere lidstaten wordt meer overgelaten aan de zelfregulerende werking van de markt. Vanuit het subsidiariteitsbeginsel moeten we zoeken naar een goede combinatie van deze beide uitgangspunten. Dat kunnen we doen door met het stellen van minimumnormen op Europees niveau de consument zodanig te beschermen, dat hij voldoende vertrouwen heeft om financiële diensten op afstand te kopen.
De grondige metamorfose die het verslag-Oomen-Ruijten in de milieucommissie heeft ondergaan, is dan ook terecht. De maximumharmonisatie die de rapporteur in eerste instantie voorstelde, komt niet overeen met eerdere wetgevingsvoorstellen van de Europese Unie. Richtlijn 97/1 over de algemene verkoop op afstand gaat ook uit van minimumharmonisatie. De lidstaten mogen op grond van die richtlijn verder gaan in hun bescherming van de consument. Als we nu zouden kiezen voor maximumharmonisatie, creëren we tegenstrijdige wetgeving.
Tenslotte wil ik nog wijzen op een kleine onjuistheid in amendement 18. Richtlijn 97/1 betreft niet de verkoop van financiële diensten, maar de verkoop op afstand. Misschien kan er worden nagegaan welke richtlijn in het desbetreffende amendement wordt bedoeld.

Bru Purón
Mijnheer de Voorzitter, ik steun het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, ook al gaat onze bewonderenswaardige rapporteur niet volledig akkoord met de inhoud. Nochtans zou ik een aantal punten willen nuanceren. Het is nu eenmaal zo dat elk verslag voor discussie en verbetering vatbaar is, en daarom wilde ik nader ingaan op drie amendementen.
Laat ik beginnen met amendement 21 op artikel 3. Het lijkt mij uitstekend dat het recht op bedenktijd wordt geschrapt op voorwaarde dat er voldoende informatie wordt verstrekt. Anderzijds kan ik mij ook vinden in de verwijzing naar het beginsel van eerlijkheid bij transacties. Ik zou dit overigens willen relateren aan het unieke, vanouds bekende principe van de goede trouw uit het burgerlijk recht. In het licht hiervan lijkt de verwijzing naar minderjarigen mij overbodig en zelfs gevaarlijk. Minderjarigen worden logischerwijze beschermd door het burgerlijk recht. Niet alleen geldt het principe van eerlijkheid en goede trouw, ook is elke overeenkomst, elke verkoop van goederen of diensten volgens het burgerlijk recht nietig als die is gesloten met een minderjarige die daar niet de vereiste leeftijd voor heeft.
Met betrekking tot de tweede wijziging, het beruchte amendement 22 op artikel 4 betreffende het herroepingsrecht, schaar ik mij achter het voorstel om voor bepaalde contracten een termijn van dertig dagen in te stellen. Bij wijze van voorbeeld citeer ik de in het amendement genoemde gevallen - die ik transacties met een hoog risico zou noemen - zoals levensverzekeringen en pensioenregelingen. Ik ben van oordeel dat de verwijzing naar hypotheken enigszins gerelativeerd moet worden. Men mag immers niet vergeten dat hypotheken in elf of twaalf lidstaten een betere bescherming genieten in de vorm van een notariële akte en inschrijving in het kadaster, en dat men er derhalve van moet uitgaan dat de tekst die wij voor ons hebben aan deze contractuele fase voorafgaat. Zonder notariële acte en zonder inschrijving in het kadaster is er volgens het recht van de meeste lidstaten zelfs geen contract. Aangezien we hier met de vorm ad substantiam te maken hebben, zijn termen als hypotheek en contract en zelfs krediet in feite uit den boze.
Tot slot zou ik nog willen zeggen dat ik ook de verwijzing naar de creditcards toejuich. Frauduleus gebruik is hier immers schering en inslag. Ik ben dan ook van mening dat het desbetreffende amendement, nummer 25, naar de letter moet worden nageleefd. Het gebruik van kaartnummers zonder handtekening geeft aanleiding tot misbruiken die wij allemaal kennen. Daarom moeten wij op dit punt bijzonder streng zijn.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat ik er in deze fase van het debat goed aan doe de hier vertolkte standpunten kort samen te vatten, aangezien het moeilijk is nog nieuwe ideeën aan te dragen. Het is een feit dat de mondialisering van de markten en de verspreiding van de nieuwe technologieën voor communicatie en informatieverwerking een economische en sociale omwenteling hebben veroorzaakt die de leveringswijze van de markt aan de consument diepgaand hebben veranderd en ook de verwachtingen van de consument drastisch hebben gewijzigd.
Het communautair beleid moet dan ook dringend op deze veranderingen worden afgestemd, vooral als het gaat over handelspraktijken. Ook ik ben ervan overtuigd dat wij de kansen die het Internet ons biedt voor het afsluiten van contracten ten volle moeten benutten. Het gebruik van dit medium moet nog toenemen. In dit opzicht moet speciale aandacht worden besteed aan financiële diensten, iets waar de consument op dit moment nog huiverig voor is, zoals blijkt uit de bijzonder interessante cijfers die de heer Whitehead ons heeft voorgehouden. Mijnheer Whitehead, ik ben het volkomen met u eens: never, never, at the expense of the consumer .
Nu zou ik met uw welnemen een recent document van de Commissie willen citeren dat op uitstekende wijze het toekomstige beleid van de Unie belicht. Er staat letterlijk: "Wil de consument ten volle profijt trekken van zijn nieuwe plaats in het communautaire beleid, dan moet hij beseffen dat zijn rechten samenhangen met die van anderen, evenzeer verdedigd moeten worden" . Met andere woorden, nu hij zich bewuster wordt van zijn rechten, moet hij ook erkennen dat hij verantwoordelijkheden heeft. Dit heeft te maken met het feit dat wij in een rechtsgemeenschap leven waarin de communautaire bevoegdheden toegekende bevoegdheden zijn. Wij zouden de consument dan ook een slechte dienst bewijzen door op basis van een sectorale richtlijn het uiterst complexe evenwicht - er is hier verwezen naar het subsidiariteitsbeginsel - tussen het Gemeenschapsrecht en het recht van de lidstaten aan het wankelen te brengen.
De heer Bru Purón heeft het zojuist gehad over iets waar hij als notaris bijzonder goed in thuis is, namelijk hypotheken. Daarop voortbordurend zou ik u eraan willen herinneren dat de landen van de Europese Unie momenteel, zoals de heer Bru Purón gezegd heeft, verschillende systemen volgen bij transacties in onroerend goed en registratie, of laten we zeggen openbaarheid van registers. Maar in een land als Spanje mag bijvoorbeeld niet worden getornd aan de duidelijk omlijnde regels betreffende het afsluiten en inschrijven van hypotheken. Deze mogen onder geen beding aan een herroepingsrecht worden onderworpen.
Bovendien dient erop gewezen te worden dat een hypotheek onder de bevoegdheid valt van de rechtbank op de plaats waar het onroerend goed gelegen is. In dit opzicht mogen wij artikel 16, lid 1, van het Verdrag van Brussel van 1968 niet uit het oog verliezen. Het spreekt voor zich dat het Gemeenschapsrecht dit artikel moet eerbiedigen en wel met de bedoeling, mijnheer Whitehead, de belangen van de consument te behartigen.
Hier zie ik mij genoodzaakt even een zijsprong te maken. Ik deel uw wantrouwen jegens de advocatuur in het geheel niet. Daarom wil ik onderstrepen dat het Europese bouwwerk een juridische constructie is, een constructie die op rechtsgronden berust. En wij hebben geen keus. Ofwel doen wij een beroep op advocaten en rechtsgeleerden in het algemeen om een brug te slaan tussen de regelgeving en de sociale realiteit, ofwel zal het de Europese constructie slecht vergaan.
Mijnheer de Voorzitter, om kort te gaan, wij moeten het Gemeenschapsrecht respecteren. Persoonlijk verkies ik een gematigde aanpak met harmonisatie van een aantal basisregels, een harmonisatie die mettertijd verder kan worden verbeterd en uitgebreid, boven een maximale harmonisatie.

Bonino
Mijnheer de Voorzitter, uit de woorden van de rapporteur en alle andere sprekers is mij gebleken hoe belangrijk deze richtlijn is. Dat is een erg goede zaak, want we hebben al een heel traject afgelegd en niet iedereen was, zoals u zich allen nog wel zult herinneren, overtuigd van de noodzaak van een richtlijn voor financiële diensten. Degenen die zich met consumentenbelangen bezighouden zullen zich vast nog wel het debat in dit Parlement herinneren over verkoop op afstand. Wat voor meningsverschillen er ook nog mogen bestaan, we zijn flink gevorderd met de elementaire rechten van de consument. Er is trouwens nog tijd en ruimte om nader tot elkaar te komen.
Ik wil kort ingaan op de drie belangrijkste punten die mij tijdens het debat zijn opgevallen. Om te beginnen het meest omstreden punt, de mate van harmonisatie. Er zijn amendementen waarin gepleit wordt voor een beperkte harmonisatie in het kader van deze richtlijn. Volgens die amendementen behouden de lidstaten hun vrijheid strengere regels te handhaven of in te voeren. In enkele amendementen wordt dus gevraagd om een minimale harmonisatie.
De Commissie stelt een volledige harmonisatie in het kader van de richtlijn voor, wat in overweging negen duidelijk uiteen wordt gezet. In het licht hiervan is amendement 57 dus eigenlijk overbodig, al geeft het nog eens aan waar het om gaat. De redenering was dat financiële diensten zich vanwege hun immateriële karakter - je kunt er geen papiertje rond doen - uitstekend lenen voor verkoop op afstand. Door de invoering van de euro vervaagt bovendien de nationale grenzen, en daarom leek het buitengewoon belangrijk om tot een gemeenschappelijk kader voor deze vorm van handel te komen. Dit zou in het belang van zowel het bedrijfsleven als de consument zijn. Ik wijs nogmaals op ons uitgangspunt: de rechten van de consument moeten worden gezien in samenhang met de rechten van andere sectoren. Met ons voorstel dienen we zowel de belangen van het bedrijfsleven als van de consument, omdat beide partijen weten welke regels van toepassing zijn en erop kunnen vertrouwen dat overal dezelfde regels gelden, ongeacht waar de diensten vandaan komen. Dat is een hele goede basis om het vertrouwen te vergroten, en zowel de consument als het bedrijfsleven kan er zijn voordeel mee doen. Daarom houdt de Commissie vooralsnog vast aan haar voorstel voor volledige harmonisatie.
Dan wil ik nog kort ingaan op twee andere thema's uit dit debat: voorafgaande verstrekking van informatie en het algemeen herroepingsrecht. In de amendementen is er sprake van informatieverstrekking aan de consument voordat er een overeenkomst gesloten wordt. Verder wordt het voorstel voor een bedenktijd zoals vervat in de ontwerprichtlijn van de hand gewezen. De Commissie kan akkoord gaan met het beginsel geformuleerd in amendement 21, waarbij consumenten voorafgaand aan de sluiting van een overeenkomst kunnen vragen om aanvullende informatie of een samenvatting van de contractvoorwaarden in plaats van het hele contract. Hierbij moet echter wel rekening worden gehouden met de interactie tussen deze horizontale richtlijn en de verticale richtlijnen over financiële diensten waarin de consumentenvoorlichting ook is geregeld. De Commissie kan de voorgestelde amendementen dan ook niet simpelweg overnemen. In ieder geval mag niet getornd worden aan de voorafgaande verstrekking van informatie, dat is erg belangrijk. De verstrekte informatie moet iets toevoegen aan de informatie die volgens de vertikale richtlijnen toch al moet worden gegeven, anders heeft het geen enkele zin.
Verder moeten overlappingen met bestaande voorlichtingsbepalingen worden voorkomen en moet volkomen duidelijk zijn welke regels van toepassing zijn of voorrang krijgen als de bepalingen uit deze richtlijn overeenkomst vertonen met die uit de vertikale richtlijn. Amendement 61, dat de consument de mogelijkheid biedt afstand te doen van zijn recht op informatie vooraf, houdt dus in dat de Commissie artikel 11 moet schrappen, omdat dat bepaalt dat de consument geen afstand mag doen van de rechten die de richtlijn hem toekent.
Tot besluit het algemeen herroepingsrecht. Als wij het recht op bedenktijd schrappen, verschuift het zwaartepunt automatisch naar een algemeen herroepingsrecht, dat ook voorzien is in deze amendementen. De voornaamste bedoeling van dit amendement is dit voorstel in lijn te brengen met de algemene richtlijn. Ook hier aanvaardt de Commissie het beginsel, maar moet zij nog studeren op de implementatie.
Dan wil ik nog twee vragen aanroeren die op dit moment open staan, namelijk de duur en de reikwijdte van eventuele ontheffingen. Ik zal niet in details treden, ik heb het al te lang over de amendementen gehad. In dit stadium wilde de Commissie haar licht laten schijnen over de drie belangrijkste thema's van uw debat, en wij zijn zeer zeker benieuwd naar de uitslag van de stemming.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Verkoop van en garanties voor consumptiegoederen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0224/99) van mevrouw Kuhn, namens de delegatie van het Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende bepaalde aspecten van de verkoop van en de garanties voor consumptiegoederen (C4-0042/99 - C4-0171/99-96/0161(COD)).

Kuhn
Mijnheer de Voorzitter, ik zou het Raadsvoorzitterschap en in het bijzonder mevrouw Bonino en haar medewerkers willen bedanken voor het feit dat we in het driezijdig overleg overeenstemming hebben bereikt over een gemeenschappelijke ontwerptekst die door de Raad en door de delegatie van het Parlement is aanvaard. Het Parlement heeft op 17 december 1998 14 amendementen op het gemeenschappelijk standpunt van de Raad aangenomen. In de bemiddelingsprocedure werden 12 amendementen woordelijk of inhoudelijk overgenomen, wat volgens mij een goed resultaat is. Er werd overeengekomen dat de omzetting van de richtlijn in nationaal recht ten laatste op 1 januari 2002, en niet pas na drie jaar, moet plaatsvinden. Voor de delegatie van het Parlement was het bijzonder belangrijk dat dit amendement werd overgenomen, omdat op dat tijdstip de meerderheid van de burgers in de Europese Unie de euro als contant geld zal gebruiken en het te verwachten valt dat er door de transparantie van de prijzen meer grensoverschrijdende transacties in de interne markt zullen plaatsvinden.
Een minimale harmonisatie van de nationale wetgeving inzake garanties bespaart de consument een heleboel onnodige ergernis. Ook is geaccepteerd dat een op verzoek van de koper gefabriceerd product waarvoor de koper het materiaal heeft geleverd onder de richtlijn valt. Uitzondering: het gebrek wordt veroorzaakt door het geleverde materiaal. Indien de consument zelf het product monteert en er ontstaat een gebrek omdat er een fout staat in de montagehandleiding voor de consument, dan valt dit eveneens onder het recht op garantie. De richtlijn betreffende garanties wordt opgenomen in de lijst van maatregelen gericht op het doen staken van inbreuken ter bescherming van de consumentenbelangen. Om de interne markt consumentvriendelijker te maken, hebben we fabrikanten die hun goederen in meerdere lidstaten op de markt brengen aanbevolen om een lijst bij te voegen met minstens één contactadres in ieder land waarin de goederen worden verkocht.
Dit laatste is slechts een aanbeveling. Tot mijn spijt heeft het Parlement niet meer geëist, maar misschien zullen op den duur veel fabrikanten van duurzame consumptiegoederen dit als een middel zien om de afzet van hun goederen op de hele interne markt te bevorderen. Om interpretatieproblemen ten nadele van de consument te vermijden, is in de compromistekst nogmaals duidelijk vastgelegd dat als een product kosteloos moet worden gerepareerd omdat het niet in de staat is die bij de koop werd beoogd, de noodzakelijke kosten, zoals verzend-, arbeids- en materiaalkosten, voor rekening van de verkoper komen.
Dit zijn in het kort de belangrijkste resultaten van de bemiddelingsprocedure. Indien u instemt met deze compromistekst van het bemiddelingscomité, en daar ga ik van uit, dan krijgen consumenten in een groot aantal lidstaten een betere wettelijke regeling voor de garantie op consumptiegoederen en kunnen ze dankzij deze garanties rekenen op een minimale bescherming in iedere lidstaat. Het toepassingsgebied van deze richtlijn omvat alle consumptiegoederen, zowel nieuwe als tweedehands goederen; de wettelijke garantieperiode is twee jaar. Voor tweedehands goederen wordt aan de lidstaten overgelaten of koper en verkoper een beperking van de garantieperiode tot een jaar kunnen overeenkomen.
Om misverstanden evenwel te vermijden, moeten we op zijn minst algemeen bekendmaken dat een product alleen dan niet voldoet aan de contractuele verplichtingen als het gebrek al aanwezig was op het moment van de verkoop. Daar staat tegenover dat de bewijslast binnen de eerste zes maanden na verkoop wordt omgekeerd, wat betekent dat men ervan uitgaat dat het gebrek al aanwezig was op het moment van de verkoop als de verkoper geen beschadiging door de consument kan aantonen of als zoiets niet aannemelijk is met het oog op de aard van het product of het gebrek.
Het Parlement heeft de definitie van het begrip gebrek zinvol aangevuld. Volgens deze definitie is een gebrekkig product een product dat niet aan de gesloten overeenkomst voldoet. Bepalend zijn daarbij ook uitspraken in het openbaar van de fabrikant of de handelaar, in reclameboodschappen of op het etiket. Deze definitie moet worden toegejuicht, want vaak zorgt reclame ervoor dat mensen een product kopen. Als een product niet in overeenstemming is met de contractuele verplichtingen heeft de consument recht op kosteloze reparatie of een vervangend product, voor zover dat doenlijk en economisch zinvol is.
Voor het geval dat genoegdoening door middel van reparatie of een vervangend product niet mogelijk is, rest de koper een passende prijsvermindering of de ontbinding van de koop. Met deze hiërarchie van mogelijkheden tot schadeloosstelling heeft het Parlement een verstandig evenwicht gevonden tussen de belangen van consumenten en verkopers. In de richtlijn worden duidelijke verplichtingen vastgelegd. Ook dat is belangrijk voor de commerciële garantie, dit wil zeggen voor garanties die fabrikanten en verkopers op vrijwillige basis geven. Garanties moeten duidelijke en doorzichtige informatie bevatten, onder andere de mededeling dat zij geen afbreuk doen aan de wettelijke rechten van de consument.
Jammer genoeg heeft de richtlijn volgens mij minstens één gebrek. Op grond van het gemeenschappelijk standpunt hebben lidstaten de mogelijkheid om een meldingsplicht in te voeren die inhoudt dat de consument binnen de twee maanden nadat hij een gebrek heeft ontdekt hiervan melding moet maken. Zelfs wanneer slechts één lidstaat deze meldingsplicht invoert, is dit in strijd met de bedoeling van de richtlijn, namelijk het bereiken van een minimale harmonisatie. Jammer genoeg heeft het Parlement in de tweede lezing niet de vereiste meerderheid behaald om deze regeling te schrappen. Toch is het ons op het einde van deze zittingsperiode opnieuw gelukt om de Europese burger meer rechten te geven als consument, en daarvoor zou ik alle leden van dit Parlement alsook de Commissie en de Raad hartelijk willen bedanken.

Whitehead
Mijnheer de Voorzitter, het is wellicht gepast dat ik in de enkele minuten spreektijd die mij ter beschikking staan, hulde breng aan de rapporteur en met haar aan de commissaris die hier ook aanwezig is bij dit een na laatste debat over consumentenzaken van dit Parlement. Ook wil ik mijn lof uitspreken voor de medebeslissingsprocedure, die in dit domein wellicht meer heeft betekend dan in welk dan ook. Dit is een groot succes voor het Parlement, maar ook voor de Commissie en de lidstaten in de Raad.
Ik wou dat ik kon zeggen dat deze procedures altijd soepel verlopen, maar in dit geval zijn veel bedenkingen die er in het begin waren, veel zorgen over commerciële belangen en veel zorgen van parlementsleden, weggenomen door de manier waarop de procedure is verlopen. Als gevolg hiervan zijn de belangen van de consument nu adequaat beschermd, ook in het geval dat goederen ondeugdelijk blijken en de consument ze zelf voor een deel heeft geproduceerd.
We hebben het probleem van tweedehands artikelen met succes aangepakt. Velen vreesden dat dit niet goed kon worden geregeld in de richtlijn. Maar waar een wil is, is een weg, en dat hebben we laten zien. Hoewel tweedehands artikelen per definitie verschillen van nieuwe, volstaan een aangepaste bedenktijd en een aangepaste termijn om verhaal te halen. De hiërarchie van verhaalmogelijkheden zal hier prachtig uitkomst bieden.
Ik ben dan ook zeer ingenomen met het resultaat. Ik wil commissaris Bonino bedanken voor al haar hulp, niet alleen in deze zaak, maar ook in vele andere in de afgelopen vijf jaar. Als laatste wil ik mij tot mevrouw Kuhn richten. Dit is haar laatste verslag in haar laatste ambtsperiode als parlementslid. Zij is een voorbeeldige kameraad en een voorbeeldige collega geweest, ijverig, recht door zee en toegewijd. Ik wou dat hier meer mensen waren zoals zij en dat de buitenwacht besefte wat voor werk er eigenlijk wordt verricht in de krochten van dit Parlement.

Fitzsimons
Mijnheer de Voorzitter, evenals de heer Whitehead kan ik mevrouw Kuhn van harte steunen. Dit is een uitstekend verslag over het consumentenbeleid. Het is goed om nog eens in herinnering te brengen dat de Commissie in juni 1996 een voorstel voor een richtlijn inzake garanties op consumptiegoederen en reparatiediensten heeft ingediend. De bedoeling was te komen tot een minimale harmonisatie van nationale wettelijke voorschriften over garanties, waar de heer Whitehead met zoveel verve over gesproken heeft.
Het doel van het voorstel is simpelweg consumenten, ongeacht waar zij in de Europese Unie gaan winkelen, een minimum aan garanties te geven en te zorgen dat zij in hun eigen land verhaal kunnen halen. Volgens de richtlijn moeten de lidstaten dit internationaal recht tegen januari 2002 in nationale wetgeving hebben omgezet. Hierdoor ontstaat een reeks gemeenschappelijke minimumvoorschriften die de consument in staat stellen verhaal te halen. De minimumvoorschriften zijn: gratis herstel, vervanging, prijsvermindering of ontbinding van de overeenkomst als de aankoop gebreken vertoont. Op aandringen van het Parlement zijn bij een kosteloos herstel of een kosteloze vervanging verzendkosten, arbeidsloon en materiaalkosten inbegrepen. Het Parlement heeft hiermee prima werk geleverd. We hebben er ook voor gezorgd dat de koper verhaal kan halen als hij een artikel, bijvoorbeeld een kast, verkeerd in elkaar heeft gezet doordat de handleiding gebreken vertoonde.
Producenten van consumptiegoederen zal worden aangeraden een lijst bij hun waren te voegen met ten minste één contactadres in iedere lidstaat waar het product wordt verkocht. De achterliggende gedachte is dat buitenlandse kopers bij problemen contact met dit adres kunnen opnemen. Lidstaten hebben de mogelijkheid geschillencommissies in het leven te roepen om klachten van consumenten af te handelen, ongeacht of die grensoverschrijdend zijn of niet.
Als goederen in meerdere lidstaten verkocht worden, wordt met klem aanbevolen de consument een contactadres van de fabrikant te geven. Dit is van belang omdat veel mensen niet alleen door Europa reizen, maar over de hele wereld. Als lid van de commissie consumentenbescherming heb ik mij samen met mevrouw Kuhn en de heer Whitehead dan ook altijd sterk gemaakt voor wettelijke maatregelen op Europees niveau om de consument met zijn behoeften en zorgen daadwerkelijke en passende bescherming te bieden.
Tot slot nog dit. Voor het vierjarig actieplan voor het consumentenbeleid (1999-2003) staat ruim 91 miljoen pond begroot. Mocht er om een verhoging van dit bedrag worden gevraagd, dan heb ik er alle vertrouwen in dat het Parlement daar gehoor aan zal geven. Ik sluit mij graag aan bij de woorden van de heer Whitehead over mevrouw Kuhn. Ik heb grote waardering voor haar toewijding en inzet in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming door de jaren heen en wens haar voor de toekomst veel geluk en een goede gezondheid toe.

Bonino
Mijnheer de Voorzitter, ik neem hier niet het woord om de inhoud van deze regeling nog eens op te sommen, maar om mijn waardering uit te spreken voor het goede werk dat Parlement, Commissie en Raad hebben verricht. Wat de timing betreft ben ik erg blij dat ik in de laatste fase van deze richtlijn in de laatste vergaderperiode van ons Parlement het woord voer. Voor mij is dit ook de laatste vergadering, althans voor wat betreft consumentenbelangen.
De Commissie heeft deze richtlijn in juni 1996 ingediend. Zij is in augustus 1996 aan het Parlement overgemaakt. Er is in de tussentijd wel het een en ander veranderd, maar uiteindelijk hebben wij een goede tekst geproduceerd die de consument betere bescherming zal bieden.
Dus, zoals ik al zei, ga ik hier niet de inhoud van de richtlijn herhalen, maar wil ik mijn waardering uitspreken voor met name het werk van mevrouw Kuhn en alle andere collega's in het Parlement. Voor één keer wil ik ook de diensten van de Commissie prijzen. Toen ik deze richtlijn had opgesteld, heb ik de ambtenaren gezegd dat zij het nooit zou halen. Feit is dat wij in die drie jaar zodanig hebben kunnen samenwerken dat uiteindelijk overeenstemming over deze richtlijn kon worden bereikt. Hiermee dragen wij iets goeds over op het volgende Parlement en de volgende Commissie.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Civiele bescherming
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0124/99) van mevrouw González Álvarez, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, over het voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende een communautair actieprogramma voor civiele bescherming (COM(98)0768 - C4-0072/99-98/0354(CNS)).

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat wij al zo ver zijn dat iedereen overtuigd is van de noodzaak van een nieuw communautair actieprogramma - in dit geval tot 2004 - voor civiele bescherming, ook al wekt het niet bijster veel enthousiasme.
In 1998 hebben zogenaamde "natuurrampen" - ik ben er niet zo zeker van dat ze allemaal zo natuurlijk zijn - maar liefst aan 50.000 mensen het leven gekost en voor 12, 4 biljoen peseta schade veroorzaakt. Dat is de balans van de talrijke overstromingen, branden, orkanen - waaronder Mitch - en milieurampen. Ik denk dan onmiddellijk aan Doñana, een probleem dat blijft aanslepen en waarover het laatste woord nog steeds niet is gevallen. Het staat als een paal boven water dat de organisaties voor de bescherming van de burgerbevolking bij elk van deze rampen een uiterst belangrijke taak te vervullen hebben. Het is daarom van het grootste belang dat zij optimaal functioneren, dat hun leden degelijk zijn opgeleid en dat zij deel uitmaken van een netwerk van communautaire samenwerking.
De amendementen die in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming met een behoorlijke meerderheid, een ruime meerderheid zelfs zijn goedgekeurd, besteden aandacht aan een aantal volgens ons belangrijke punten van het voorstel van de Commissie.
Om te beginnen moet de samenwerking tussen de lidstaten, die momenteel veel te wensen overlaat, worden uitgebreid. Ook moet zij doeltreffender gaan verlopen.
Ten tweede moet de bescherming van mensen en goederen gepaard gaan met een betere en meer doordachte houding ten opzichte van de natuur, zodat vermijdbare rampen - en dat zijn er vele - ook daadwerkelijk worden vermeden.
Ten derde moet uitdrukkelijk aandacht worden besteed aan afgelegen en ultraperifere regio's en de moeilijkheden die deze ondervinden ten gevolge van hun geografische eigenschappen, hun reliëf en hun sociale omstandigheden. Afgelopen week heeft onze fractie op Madeira vergaderd. Daar hadden wij de gelegenheid enkele afgelegen dorpen te bezoeken. Gezien de problemen die de bevolking ondervindt om haar landbouwproducten van het eiland weg te krijgen en de moeilijkheden die de afgevaardigden van het Europees Parlement hadden om de dorpen te bereiken, vraag ik mij af hoe we daar zonder geëigende middelen het hoofd moeten gaan bieden aan een ramp. De collega's die van de Azoren kwamen, konden zich niet eens rechtstreeks naar Madeira verplaatsen. Zij moesten van de Azoren naar Lissabon vliegen - 1.300 kilometer - en van Lissabon naar Madeira - 900 kilometer. Zij moesten dus een enorme omweg maken om aan de werkzaamheden van de fractie te kunnen deelnemen. Onze bijeenkomst ging deze keer over de problemen van de ultraperifere regio's. Het lijdt geen twijfel dat deze problemen meer aandacht verdienen.
In de vierde plaats moet de bevolking worden opgeleid zodat zij zichzelf kan beschermen, ook bij milieurampen. Ik hoef maar terug te denken aan de milieurampen die zich in mijn land en ook in de rest van Europa hebben voorgedaan.
Ten vijfde moeten op nationaal, supraregionaal, regionaal en lokaal niveau de nodige maatregelen inzake preventie, samenwerking en uitwisseling van ervaringen worden genomen.
Tot slot stellen wij voor onderzoek te doen naar de oorzaken van dit soort rampen en de conclusies te publiceren, zodat ze gebruikt kunnen worden voor preventiedoeleinden.
Wij delen het standpunt van het Europees Parlement met betrekking tot het comité dat voor de uitvoering van het programma moet instaan. Dit comité moet een raadgevend karakter hebben en wij stemmen in met het amendement van de Begrotingscommissie dat voor meer transparantie en meer inspraak pleit. Wij gaan daarentegen niet akkoord met amendement 24 - ingediend door de heer Schnellhardt - dat de aard van het comité wil wijzigen, hoewel het in wezen de lidstaten, met inbegrip van mijn eigen land, verdedigt. Wij zijn desondanks van oordeel dat wij met betrekking tot deze comités de lijn van het Europees Parlement moeten volgen.
Wij zijn het er tevens mee eens dat voor de niet-gouvernementele organisaties een belangrijke rol is weggelegd.
De commissie milieubeheer heeft de amendementen van de Begrotingscommissie overgenomen betreffende de samenwerking met de landen die deelnemen aan de programma's PHARE, TACIS en MEDA - de landen uit Midden- en Oost-Europa en het Middellandse-Zeegebied -, ook al had ik daar als rapporteur mijn twijfels bij. Hoewel wij in principe niet tegen de samenwerking met deze landen zijn, vinden wij het verontrustend dat dat betaald moet worden uit een begroting van 2 miljoen euro die zo al aan de magere kant is. Dit neemt echter niet weg dat deze amendementen van de Begrotingscommissie door de commissie milieubeheer zijn goedgekeurd, dus moet ik ze hier verdedigen.
De Begrotingscommissie drukt tevens haar bezorgdheid uit over het feit dat de beheerskosten maar liefst 25 % van het programma uitmaken. De rapporteur voor advies - ik weet niet of zij aanwezig is - geeft te verstaan dat de administratieve uitgaven waarschijnlijk te wijten zijn aan de rol die voor de experts is weggelegd en de uitgaven voor netwerken, analyses en opleidingen. In dat geval is het eigenlijk niet meer dan logisch dat de beheerskosten zo hoog oplopen. Toch moet men proberen dit soort uitgaven in te dijken.
Samenvattend wekt dit programma zoals ik in het begin al zei niet veel enthousiasme, mevrouw de commissaris, maar dat doet niets af aan het belang. Ik ken het werk van de civiele bescherming. De meeste brigades zijn te vinden in kleine plaatsen, en er zitten vaak vrijwilligers bij. Als wij zorgen dat zij kunnen blijven functioneren, kunnen we een aantal rampen helpen voorkomen, of er tenminste de gevolgen van helpen ondervangen.

De Voorzitter
Aangezien er geen collega's aan het debat deelnemen, zou ik u als voorzitter willen complimenteren met uw verslag en zeggen dat het gebrek aan belangstelling waarschijnlijk is toe te schrijven aan een consensus en niet zozeer aan een afkeer van het onderwerp.

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het met uw opmerkingen eens en ik wil ook van de gelegenheid gebruik maken om de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming te danken, meer in het bijzonder de rapporteur, mevrouw González Álvarez, voor het werk dat zij heeft verricht en voor de belangstelling die zij tijdens de behandeling van dit voorstel heeft getoond. Zoals u weet, is het de bedoeling met dit voorstel de voortzetting van het huidig actieprogramma voor civiele bescherming te garanderen, dat op de beschikking van de Raad van 1998 gebaseerd is en op 31 december 1999 ten einde loopt. Ik vind dit een belangrijk programma omdat het de inspanningen van de lidstaten op het gebied van civiele bescherming steunt en aanvult. Het is noodzakelijk dat dit zo efficiënt mogelijk gebeurt.
Er zijn 23 amendementen ingediend, waarvan de Commissie er 14 kan aanvaarden. Wij vinden dat ze de tekst verbeteren en verduidelijken. Sommige amendementen leggen de nadruk op het ervaringsproces, dat een van de basisprincipes van het programma is, andere amendementen pleiten voor een grotere betrokkenheid van burgers en NGO's en dan zijn er de amendementen die de milieuaspecten versterken. Daarom kunnen wij de amendementen 1, 2, 3, 4, 5, 9, 10, 11, 14, 15, 18 en 22 aanvaarden. Dan is er amendement 23 dat wij gedeeltelijk kunnen overnemen en amendement 19 dat wij in beginsel kunnen aanvaarden. In deze beide amendementen wordt gepleit voor een grotere betrokkenheid van NGO's bij de civiele bescherming en daar sta ik volledig achter. Bijgevolg kan ik het principe aanvaarden, omdat het de NGO's de mogelijkheid biedt deel te nemen aan de uitwisseling van deskundigen.
Dan is er een aantal andere amendementen waar wij niet zo blij mee zijn. Het gaat om nummers 6, 7, 8, 12, 13, 16, 17, 20, 21 en 24. Sommige beogen een betere samenwerking met de landen die aan de programma's PHARE, TACIS en MEDA deelnemen. Dit doel krijgt uiteraard onze sympathie, maar als het om civiele bescherming gaat, wordt de samenwerking buiten ons actieprogramma geregeld. Op dit ogenblik lopen twee projecten onder PHARE en MEDA en een derde, dat waarschijnlijk door TACIS gefinancierd zal worden, is in voorbereiding.
Ik wil ook wijzen op het tweede deel van amendement 20, waarin staat dat pilootprojecten voor 100 % in plaats van voor 50 % gecofinancierd moeten kunnen worden. Dit is ook wat de Commissie voorstelt als het om afgelegen gebieden gaat. Wij zijn ervan overtuigd dat een goed beheer van middelen niet mogelijk is zonder dat de projectdeelnemers financiële medeverantwoordelijkheid dragen, en daarom kunnen wij dit amendement niet aanvaarden.
Mevrouw González Álvarez had het ook over de opmerkingen van de Begrotingscommissie over het aandeel van de beheerskosten in het totale exploitatiebudget. Zij had daar een paar zinnige dingen over te zeggen. Mijn diensten buigen zich momenteel over dit probleem en het is uiteraard de bedoeling de beheerskosten van het programma zo laag mogelijk te houden.
Tenslotte hoop ik dat het Parlement zijn medewerking zal verlenen aan een snelle goedkeuring van dit voorstel, zodat de continuïteit van het huidige actieprogramma en het voorgestelde programma dat op 1 januari 2000 in werking zou moeten treden, gegarandeerd wordt.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Uitstoot van verontreinigde gassen door motorenvan land- of bosbouwtrekkers
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0128/99) van de heer Fitzsimons, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake maatregelen tegen de uitstoot van verontreinigende gassen en deeltjes door motoren bestemd voor het aandrijven van landbouw- of bosbouwtrekkers en houdende wijziging van richtlijn 74/150/EEG van de Raad (COM(98)0472 - C4-0512/98-98/0247(COD)).

Fitzsimons
Mijnheer de Voorzitter, aangezien het laat begint te worden en de plenaire vergadering het vanavond al druk genoeg heeft gehad, zal ik het kort houden. Ik zal mij beperken tot een aantal relevante opmerkingen over mijn verslag. Dat is opgesteld namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming en gaat voornamelijk over de uitstoot van verontreinigende gassen door land- en bosbouwtrekkers.
Zoals wij allen tot onze schade ondervinden, neemt het wegverkeer en daarmee ook de luchtverontreiniging toe. Dagelijks worden onze longen belaagd door een potentieel dodelijke cocktail van koolmonoxide, onverbrande koolwaterstoffen, stikstofoxiden en verontreinigende deeltjes. De Europese Unie heeft dan ook maatregelen genomen om de uitstoot van het wegverkeer te verminderen. Deze maatregelen worden verfijnd en aangevuld naarmate de wetenschappelijke en technische kennis vordert. Uit verder onderzoek is echter duidelijk gebleken dat de uitstoot door mobiele terreinmachines en land- en bosbouwtrekkers aanzienlijk tot de luchtvervuiling bijdraagt. Dit voorstel voor een richtlijn inzake vervuiling door trekkermotoren is dus geënt op de richtlijn uit 1997 inzake uitstoot van motoren van mobiele terreinmachines. De voorgestelde richtlijn is bedoeld om zowel de producent als de gebruiker te helpen, en is dan ook beslist niet onvriendelijk ten aanzien van de gebruiker of de landbouwer. Het beoogt een compromis te bereiken tussen de behoefte aan eenvormige voorschriften en de noodzaak de toegang tot de wereldmarkt te vergemakkelijken. Dat laatste kan bereikt worden door de industriële specificaties van de Europese Unie in overeenstemming te brengen met het meer algemene Reglement van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties uit 1995.
Ik wil u vragen dit verslag te steunen. In wezen onderschrijft het de voorstellen van de Commissie. Mijn excuses aan de commissarissen dat ik ze hier zo laat op de avond nog heb laten komen.
Ik dank de leden van de milieucommissie voor de steun die zij binnen de commissie aan mijn verslag hebben gegeven. Hun opmerkingen waren zoals altijd constructief en nuttig. De milieucommissie heeft haar stempel gedrukt op de steeds belangrijker wordende milieuwetgeving, en ik weet zeker dat ze dat zal blijven doen. Ik hoop dat mijn verslag over de vervuiling door land- en bosbouwtrekkers mede dankzij de steun van het Parlement een positieve bijdrage zal leveren aan een schoner en veiliger milieu.

Schleicher
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het vervoer is nog steeds een belangrijke bron van luchtvervuiling. Voor personenauto's, vrachtwagens en mobiele terreinmachines hadden we al Europese voorschriften inzake grenswaarden voor verontreinigende gassen en deeltjes, alsmede testvoorschriften en typegoedkeuringsprocedures. Nu eist het Europees Parlement sinds 1996 ook wettelijke voorschriften voor landbouw- en bosbouwtrekkers. Het is beslist een succes dat we dit vandaag kunnen behandelen in het Parlement, want met deze regeling wordt een belangrijke bijdrage geleverd aan de milieubescherming. Bovendien wordt de handel in dit soort trekkers tussen de EU-lidstaten vergemakkelijkt en de toegang van Europese fabrikanten tot de markten van landen buiten de Unie vereenvoudigd, doordat met deze richtlijn de communautaire wetgeving samenvalt met het VN-ECE-Reglement Nr. 96. De Fractie van de Europese Volkspartij bedankt de heer Fitzsimons voor dit zeer gecompliceerde en technische voorstel en ondersteunt de door hem ingediende amendementen.
Ik heb nog een laatste vraag voor de waarnemend commissaris, want richtlijn 77/537 betreffende de luchtverontreiniging door landbouw- en bosbouwtrekkers is nog steeds van kracht. Daarin wordt voor de controle van emissies een andere brandstof als maatstaf gebruikt dan in deze richtlijn. Kunt u ons zeggen of deze discrepantie nog steeds bestaat, en vooral, of het niet noodzakelijk is de richtlijn van 1977 aan te passen aan de nieuwe wetgeving inzake brandstofkwaliteit?

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, ik zou eerst en vooral de heer Fitzsimons willen bedanken, niet alleen voor zijn verslag, maar ook voor de nauwkeurige toelichting die hij vanavond heeft gegeven. We hebben al in maart 1998 een algemene regeling vastgesteld inzake grenswaarden voor verontreinigende emissies van mobiele terreinmachines, en het doel is nu om deze grenswaarden ook te laten gelden voor landbouwtrekkers. Dat geldt ook voor de testvoorschriften voor de vermindering van verontreinigende uitstoot. Zo voeren we voorschriften in die gelijkwaardig zijn aan de al bestaande regelingen.
Het Parlement heeft vijf amendementen ingediend. Amendementen 1 en 3 kunnen we accepteren, amendement 2 daarentegen niet. Daarin wordt voorgesteld dat de Commissie in 2002 een nieuw voorstel ter verscherping van de grenswaarden indient. Volgens ons is dit niet noodzakelijk en ook niet aanvaardbaar, want op dat tijdstip zullen de grenswaarden van deze richtlijn nog maar pas zijn omgezet door de lidstaten. Daarbij moet ook rekening worden gehouden met het feit dat het tijdschema voor de toepassing van de grenswaarden van deze richtlijn gelijk moet lopen met dat van de richtlijn betreffende mobiele terreinmachines, wat dus betekent dat dit gepland is voor 2004.
Bovendien moet bij de verscherping van de grenswaarden ook rekening worden gehouden met de stand van de technologie, en vooral met het ook door het Parlement erkende en bij al onze milieumaatregelen toegepaste principe van de kosten-batenverhouding. We kunnen dus nu niet zomaar in het wilde weg zeggen dat we de grenswaarden willen verscherpen.
Amendement 4 is ook onaanvaardbaar. Het betreft de aanpassing aan de technische vooruitgang onder kaderrichtlijn 74/150. Deze richtlijn wordt voor het ogenblik volledig herwerkt. Daarom vinden we het geen goede zaak wanneer in aparte richtlijnen amendementen worden voorgesteld en aangenomen. Ook amendement 5 is voor ons onaanvaardbaar. Het heeft ook geen enkel nut meer, omdat het voorstel van de Commissie zowel fase 1 als fase 2 van richtlijn 97/68 betreffende emissies van mobiele terreinmachines exact overneemt. Dit amendement is dus eigenlijk nutteloos.
Wat de vraag betreft die mevrouw Schleicher heeft gesteld en waarvan ik niet weet aan wie die gericht is: ik ben hier als commissaris in functie, en niet als waarnemend commissaris, dat is een vergissing! De Commissie blijft haar taken met behoud van al haar rechten en plichten uitoefenen, ook na haar ontslag, en dat is wat ik ook doe. Ik weet dus niet of u deze vraag aan mij heeft gesteld, maar ik zal daar maar van uitgaan. Deze vraag heeft betrekking op twee aspecten: ten eerste, de homologering, waarop de voorschriften over brandstoffen van toepassing zijn, en ten tweede, de controle op de naleving van deze voorschriften. Wij zijn van mening dat de lidstaten de homologering in de praktijk goed uitvoeren, en voor de controle zullen we op basis van de praktijk ook wel een goede regeling vinden. Natuurlijk zal men dan misschien andere grenswaarden voor brandstoffen moeten hanteren, namelijk die uit de praktijk. Bij de homologering kan men dan op andere grenswaarden uitkomen. Zoals u ziet is dit dus geen waarnemende Commissie, maar zitten wij nog altijd vol goede ideeën.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Voor bijzondere voeding bestemde levensmiddelen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0225/99) van mevrouw Sandbæk, namens de delegatie van het Europees Parlement in het bemiddelingscomité over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van richtlijn 89/398/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake voor bijzondere voeding bestemde levensmiddelen (3607/99 - C4-0154/99-94/0076(COD)).

Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, de Raad deed op zijn bijeenkomst in Edinburgh een oproep tot vereenvoudiging van de communautaire wetgeving. Hieraan is nauwelijks gevolg gegeven. Niettemin is het positief dat de Raad de oorspronkelijke lijst met negen categorieën van "voor bijzondere voeding bestemde levensmiddelen" beperkt heeft tot vijf richtlijnen. Het hadden er slechts vier mogen zijn, want het Parlement had in zijn advies bij de eerste lezing terecht gesteld dat niets de noodzaak van een afzonderlijke richtlijn voor levensmiddelen voor sportbeoefenaars rechtvaardigde. Om levensmiddelen te kunnen definiëren als bestemd voor bijzondere voeding, moeten ze beantwoorden aan de specifieke voedingsbehoeften van bepaalde categorieën personen die geen gewone levensmiddelen kunnen gebruiken. Het gaat daarbij ofwel om mensen met spijsverterings- of stofwisselingsstoornissen, ofwel om mensen die vanwege hun lichamelijke toestand bepaalde bestanddelen in hun voeding nodig hebben. Zuigelingen en kinderen zijn een categorie apart. Sportlieden vallen niet onder deze definitie. Het risico bestaat dat gewone levensmiddelen die speciaal geëigend zijn voor sporters, zoals pasta en een groot aantal dranken, in zo'n aparte richtlijn worden ondergebracht. Dat leidt tot verwarring bij de consument, en zo bereiken we in plaats van een vereenvoudiging precies het tegenovergestelde. De belangen van het bedrijfsleven hebben blijkbaar zwaarder gewogen dan die van de consument. Dat verklaart wellicht waarom de Raad zo aandringt op deze totaal overbodig richtlijn. Het had natuurlijk omgekeerd moeten zijn: de belangen van de consument hadden de doorslag moeten geven.
In dit verband verheugt het mij dat de Raad het voorstel voor een specifieke richtlijn voor levensmiddelen voor diabetici voorlopig heeft opgeborgen. Mijn collega's in het Parlement waren voorstander van zo'n richtlijn, maar ik vind dat we in dit geval moeten luisteren naar de verenigingen van diabetici, die unaniem hebben verklaard dat een vrije verkoop van diabetesproducten diabetici een vals gevoel van veiligheid geeft. Diabetesproducten horen eigenlijk helemaal niet thuis in een moderne behandeling van diabetes. Zij bevatten veel schadelijke vetten, de bijsluiters zijn gebrekkig opgesteld en ze kosten soms tot 400 % meer dan gewone levensmiddelen, wat voor diabetici een totaal overbodige en zware financiële last betekent. Het belangrijkste is een goede voorlichting en een juist dieet, dat op het individu is afgestemd. Hopelijk heeft het compromis van de Raad, dat erin bestaat het advies van het Wetenschappelijk Comité voor Levensmiddelen in te winnen, tot gevolg dat de Raad het idee van zo'n richtlijn definitief laat varen.
Nu kom ik bij de bijzondere richtlijn voor babyvoeding. Die is er de oorzaak van dat de kaderrichtlijn op de lange baan is geschoven. Ik wil mevrouw Hiltrud Breyer eerst en vooral feliciteren omdat zij voet bij stuk heeft gehouden met het amendement dat pesticiden uit babyvoeding weert. Ik moet toegeven dat ik het bij de tweede lezing van de kaderrichtlijn eens was met de Raad. Die vond namelijk dat een kaderrichtlijn niet de juiste plaats was voor bepalingen inzake het pesticidengehalte van babyvoeding. Aan de andere kant ben ik het natuurlijk volkomen eens met Hiltrud Breyer dat babyvoeding geen pesticiden mag bevatten. Desalniettemin is het Parlement er dankzij het amendement van Hiltrud Breyer in geslaagd de Commissie en het Comité voor Levensmiddelen onder druk te zetten. De langdurige bemiddelingsprocedure heeft er uiteindelijk toe geleid dat het maximumgehalte voor pesticiden in babyvoeding op 0, 01 milligram per kilo is vastgesteld, wat concreet betekent dat babyvoeding vrij zal zijn van pesticiden, aangezien het niet mogelijk is lagere waarden te meten. Om aan de richtlijn te voldoen, zal men voor babyvoeding in de praktijk alleen nog milieuvriendelijke ingrediënten kunnen gebruiken. Hopelijk is de volgende stap dat de Europese Unie milieuvriendelijke landbouwers beter in staat stelt met concurrerende producten op de markt te komen. Agenda 2000 voorziet hier helaas niet in.
De handhaving van een aantal specifieke richtlijnen die al van kracht zijn, heeft nogal wat voeten in de aarde gehad. Gelukkig vormt de richtlijn over babyvoeding een uitzondering. Dit moet voor ons in het Europees Parlement een reden zijn om in te zien dat er aan technische richtlijnen ook politieke aspecten kunnen kleven, zodat we ze niet uitsluitend aan een comité van deskundigen kunnen overlaten. Ik hoop dat het Parlement donderdag het verslag-Aglietta aanneemt over de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden. In dat geval kan de richtlijn over babyvoeding het begin worden van een lange reeks succesverhalen. Het is in elk geval een goed begin dat deze richtlijn wordt aangenomen in een versie die overeenkomt met die van het bemiddelingscomité.

Liese
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, deze week worden er nog een heleboel belangrijke thema's behandeld in het Parlement: de benoeming van de nieuwe commissievoorzitter, Romano Prodi, Agenda 2000 en nog veel meer. De kaderrichtlijn over dieetvoedingsmiddelen lijkt dan ook niet zo belangrijk, zoals ook te zien is aan de opkomst. Toch gaat het volgens mij om belangrijke kwesties, en - mevrouw Sandbæk heeft hier al op gewezen - een groot twistpunt waren de pesticiden in babyvoeding. Het gaat hier immers om de gezondheid van zuigelingen en kleine kinderen. Ik denk niet dat de mensen er begrip voor zullen hebben wanneer Europa zich bij dit thema tevreden stelt met de kleinste gemene deler, want hier moet het voorzorgsprincipe gelden. Als Parlement hebben we voortdurend op dit voorzorgsprincipe gehamerd en gezegd: pesticiden horen in babyvoeding niet thuis, en we hebben dit ook duidelijk gemaakt met een amendement. Ik ben heel tevreden - en mijn fractie ook - met het resultaat van de bemiddelingsprocedure, omdat dit principe in de loop van de bemiddelingsprocedure werd aangenomen, natuurlijk niet als onderdeel van de bemiddelingsprocedure, maar als politiek onderdeel van de onderhandelingen.
Ik zou nogmaals heel duidelijk willen zeggen dat het Parlement zich daarbij ook altijd heeft gebaseerd op het oordeel van wetenschappers, zoals bijvoorbeeld dat van het ESPEGAM. Dat is ondubbelzinnig van mening dat zolang er geen ADD is voor zuigelingen, er een uiterst strenge norm gehanteerd moet worden die zo goed als gelijk is aan nul. Ik zou de - ik wil mij correct uitdrukken - afgetreden, maar nog in functie zijnde Commissie willen bedanken. Het was immers allesbehalve gemakkelijk. Ik geloof dat we bij wijze van uitzondering ook de heer Bangemann kunnen prijzen als verdediger van de rechten van de consument. Ik betreur dat hij aanvankelijk zoveel tegenwerking heeft ondervonden in de Commissie, vooral van mevrouw Bonino. Die had zich toch eigenlijk voor de consumentenbescherming moeten inzetten, maar goede dingen vragen nu eenmaal veel tijd. We hebben een goed resultaat, en we kunnen hier morgen mee instemmen.

Breyer
Mijnheer de Voorzitter, ook wij zullen morgen instemmen met de gemeenschappelijke ontwerptekst. Het heeft mij zeer verheugd dat mevrouw Sandbæk er nog eens aan heeft herinnerd dat zuigelingen- en kindervoeding in de toekomst vrij van pesticiden zal zijn dankzij het amendement van de Fractie de Groenen in het Europees Parlement. Ik denk dat dit een grote overwinning is voor de consumentenbescherming, en het levert een belangrijke bijdrage aan een milieuvriendelijk landbouwbeleid. In Duitsland zijn de strengste normen - minder dan de laagst meetbare concentratie - al van toepassing. Met dit besluit hebben we bewezen dat we die ook voor de hele Europese Unie kunnen laten gelden. We kunnen nu alleen maar hopen dat de producenten van babyvoeding in de Europese Unie deze norm zo snel mogelijk zullen toepassen, want één ding is duidelijk: babyvoeding moet vrij zijn van iedere giftige stof. We mogen ons op dit punt niet tevredenstellen met een harmonisatie van de kleinste gemene deler, maar we moeten de grootst mogelijke voorzichtigheid en zorgvuldigheid laten primeren voor de kleinsten in onze samenleving.
We hopen dat dit ook als uitgangspunt zal dienen voor een initiatief tegen het ADD-concept in de hele voedingsmiddelensector, met name wat betreft voedingsmiddelen voor schoolkinderen en jongeren, want het ADD-concept bepaalt immers hoeveel pesticiden een volwassene tot zich kan nemen. Niet alleen zuigelingen nemen per kilogram lichaamsgewicht veel meer op, maar ook schoolkinderen en jongeren. Volgens mij is de tijd rijp om het hele ADD-concept te herzien. Dit succes moeten we in de toekomst trachten uit te breiden tot schoolkinderen en jongeren, want het is bewezen dat de kleinste hoeveelheden pesticiden al ernstige ziektes kunnen veroorzaken bij mensen, en vooral bij kinderen.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen zou ook ik de rapporteur willen bedanken. De Raad heeft ons opgedragen het aantal voorschriften voor dieetvoedingsmiddelen te verminderen. Daar zijn we nu niet in geslaagd, omdat er twee zijn bijgekomen, maar we hebben in ieder geval voor iets meer duidelijkheid gezorgd. Ik zeg u heel eerlijk, en dat weet u al van de vorige debatten: ik had liever gehad dat we tenminste deze richtlijn voor sportvoeding hadden kunnen laten vallen. Die leidt toch alleen maar tot desinformatie, vooral omdat het erg moeilijk zal worden voor alle verschillende takken van sportbeoefening eenduidige voorschriften op te stellen. De verschillen zijn erg groot; voor elke sporttak moeten andere voedingsmiddelen worden aanbevolen. Ik geloof ook niet dat het goed zou zijn als we het resultaat van de bemiddeling vanwege deze kwestie verwierpen.
Over het residu aan pesticiden in babyvoeding heeft de Commissie een ondubbelzinnig standpunt ingenomen dat volledig overeenkomt met het standpunt dat we uiteindelijk via de bemiddelingsprocedure bereikt hebben. Het enige verschil betrof de vraag of dit moest worden opgenomen in de afzonderlijke richtlijn of in de kaderrichtlijn. Maar over de hoofdzaak, over de inhoud, waren we het eens. Toegegeven, er was een meningsverschil in de Commissie, maar dat gebeurt wel vaker. Het is ook normaal dat niet alle commissarissen het op voorhand eens zijn. Uiteindelijk zijn we het er dan toch over eens geworden dat het voorzorgsprincipe bij baby's en kleine kinderen extra zorgvuldig in acht moet worden genomen. Dit betekent dus dat er een uiterst lage residuwaarde voor pesticiden komt - dat hebben we voorgesteld, en zo zal het ook worden aangenomen -, hoewel niet voor elk geval of voor elk pesticide wetenschappelijke gegevens beschikbaar zijn. We hebben in dit geval dus ons standpunt verlaten dat regelgeving moet berusten op wetenschappelijke gegevens, en dat we daar alleen om bijzonder zwaarwegende redenen van mogen afwijken met een maatregel die louter is ingegeven door het voorzorgsprincipe. Dit neemt niet weg dat wij nu en in de toekomst van dit principe blijven uitgaan. Ik vind dat nog steeds de juiste manier van werken, anders weet niemand meer waar hij aan toe is, en daar is uiteindelijk ook de consument niet bij gebaat. Een andere manier van werken leidt tot willekeur, en daarmee helpen we de consument ook niet.
Voor deze Commissie, en ik hoop ook voor de volgende, geldt dus nogmaals dat wanneer we ons niet meer baseren op wetenschappelijke gegevens, de deur wagenwijd open staat voor om het even welke beslissing, en kunnen we eigenlijk ook niet meer aangeven waarom wij wat beslissen. Gevallen waarin het voorzorgsprincipe wordt toegepast zonder dat rekening wordt gehouden met wetenschappelijke gegevens of zonder dat deze beschikbaar zijn, vormen een uitzondering. Hier was daar duidelijk sprake van. De Commissie stond er in dit geval ook achter, maar het blijft een uitzondering. Dat zeg ik ter attentie van mevrouw Breyer. Zij begint bij de schoolkinderen, dan komen de pubers, die aan geen enkel gevaar mogen worden blootgesteld. Dan komen de twintigers, die eronder lijden dat ze niet meer naar de disco kunnen gaan. En dan de leeftijdsgroep tot veertig jaar. Bij de veertigers staat men dan opnieuw voor hetzelfde dilemma als bij baby's. Dan moeten die weer speciaal beschermd worden. Mevrouw Breyer, als u die weg opgaat, zult u de Commissie niet meekrijgen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Nieuwe medebeslissingsprocedure
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0206/99) van de heer Manzella, namens de Commissie institutionele zaken, over de gemeenschappelijke verklaring over de wijze van uitvoering van de nieuwe medebeslissingsprocedure (artikel 251 EG-Verdrag).

Corbett
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik mij namens de rapporteur verontschuldigen dat hij vanavond niet aanwezig kon zijn. Zoals inmiddels algemeen bekend, is het aantal verdragsartikelen dat aan de medebeslissingsprocedure wordt onderworpen dankzij het Verdrag van Amsterdam uitgebreid van ongeveer 15 naar 38. Daarmee strekt de medebeslissingsprocedure zich uit over de meeste wetgeving, buiten onder meer die voor de landbouw. Hiermee bestaat de wetgevende macht van de Europese Unie nu uit een echt tweekamerstelsel.
Wat minder bekend is, is dat het Verdrag van Amsterdam ook de procedure zelf heeft gewijzigd. Het Parlement en de Raad staan nu in de hele procedure volkomen op gelijke voet. Dat is iets wat u zelf als eerste bedacht heeft, mijnheer de Voorzitter, toen u aan de verslagen -Martin werkte. Ik heb in die tijd nog met u mogen samenwerken in dat kader. Toen werden de eerste concepten voor een toekomstige medebeslissingsprocedure opgesteld, en daarbij kwam gelijkheid tussen het Parlement en de Raad altijd op de eerste plaats.
Vandaag geldt dat voor de meeste wetgeving. Dat is heel belangrijk. Het betekent dat nieuwe Europese wetgeving in de toekomst twee hordes moet nemen, dat zij twee keer wordt onderzocht op kwaliteit en aanvaardbaarheid. Zij moet aanvaardbaar zijn voor een meerderheid van de verkozen regeringen in de Raad en een meerderheid van de rechtstreeks verkozen leden van het Europees Parlement.
Het Parlement zorgt voor een grotere verscheidenheid bij de keuring van Europese wetgeving. In het Parlement zitten immers niet alleen ministers uit nationale hoofdsteden, maar ook verkozen vertegenwoordigers uit alle regio's van de lidstaten, uit regeringspartijen en oppositie, in al hun verscheidenheid en pluraliteit. Stelt u zich eens even een Europa zonder het Europees Parlement voor. Dat zou volledig gedomineerd worden door diplomaten, technocraten en bureaucraten. Ministers zouden van tijd tot tijd naar Brussel afzakken om de vinger aan de pols te houden. Nu hebben we in het hart van de besluitvorming een instelling met voltijdse vertegenwoordigers in al hun verscheidenheid. Zij kloppen op deuren, telefoneren, stellen vervelende vragen, onderzoeken, trekken in twijfel, pluizen uit en gaan dan terug naar hun regio's. Daar praten ze met belangengroeperingen, vakbonden, werkgevers, consumentenverenigingen en plaatselijke overheden. Daar hebben we in Europa pluralisme, verscheidenheid, openheid en democratie aan te danken. Het feit dat dat nu wordt erkend en het Parlement in de medebeslissingsprocedure op gelijke voet komt te staan met de Raad, is een geweldige stap vooruit voor de Europese Unie.
Er zijn drie veranderingen op de oude procedure aangebracht. Ten eerste is de zogenaamde negatieve versie van de derde lezing geschrapt. Die hield in dat als de medebeslissing geen consensus opleverde, de Raad zijn eigen tekst kon opstellen en het Parlement kon uitdagen om die binnen zes weken met een absolute meerderheid te verwerpen. Dat zorgde voor ongelijkheid in de procedure ten gunste van de Raad, ook al werd daar maar zelden gebruik van gemaakt. De Raad heeft het maar een keer geprobeerd. Wij hebben zijn tekst toen verworpen, en de Raad heeft het nooit meer opnieuw geprobeerd. Niettemin was het een ongezond onderdeel van de procedure. Amsterdam maakt daar een einde aan. Volledige gelijkheid dus.
Dankzij het Verdrag van Amsterdam kan het Parlement een tekst nu meteen verwerpen als wij het er niet mee eens zijn, en niet in twee stappen, zoals vroeger. Dat is eenvoudiger, handiger, en het versterkt de positie van het Parlement.
Ten derde kan er nu al in eerste lezing overeenstemming worden bereikt. Zoals gezegd zijn we met deze veranderingen nu gelijken geworden, maar het was ook nodig om de overeenkomst van 1993 over de toepassing van de procedure te herzien. Ik wil mijn waardering uitspreken voor de ondervoorzitters Imbeni, Fontaine en Verde, voor Ken Collins, De Giovanni en de rapporteur, die ik vervang. Ik ben erg ingenomen met de tekst die zij in overleg met de andere instellingen tot stand hebben gebracht. Het is een goede tekst, praktisch en flexibel. Hij gaat verder dan die van 1993, want die gold alleen voor de bemiddeling. Deze tekst regelt de medebeslissingsprocedure in haar geheel. Laten we niet uit het oog verliezen dat de meeste medebeslissingsprocedures tot een consensus leiden zonder dat er een bemiddelingscomité aan te pas hoeft te komen, dus het is een uitstekende zaak dat daar in de tekst nu rekening mee wordt gehouden.
De tekst bekrachtigt de praktijk dat de onderhandelingen niet gevoerd worden door 15 plus 15 vertegenwoordigers, maar door een kleinere groep die bestaat uit de voorzitter van de parlementscommissie, de rapporteur, de voorzitter van de Raad en de Commissie. Die beperkte groep brengt vervolgens verslag uit aan het voltallige bemiddelingscomité. Dankzij de tekst kan er nu bij de eerste lezing al overeenstemming worden bereikt en een dialoog worden aangegaan met de Raad. Met ons nieuwe Reglement hebben we die dialoog op dezelfde manier willen bevorderen.
Tot slot het allerbelangrijkste. De hele tekst is doordrongen van de gelijkheid tussen Parlement en Raad. Het comité wordt gezamenlijk voorgezeten, het komt afwisselend samen bij de Raad en in het Parlement, elke tekst moet gezamenlijk worden ondertekend door de twee voorzitters en zelfs de juridisch-taalkundige revisie wordt nu gezamenlijk uitgevoerd door medewerkers van het Parlement en de Raad. Dit alles is een erkenning van de gelijkheid tussen beide instellingen, en zoals gezegd luidt dit een nieuw tijdperk in waarin wij elk een kamer vormen van de Europese wetgevende macht.

Frischenschlager
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de heer Corbett heeft niet alleen de eigenlijke rapporteur uitstekend vervangen, hij heeft ook zeer uitvoerig gesproken over de ontwikkeling en de vooruitgang van de medebeslissingsprocedure die aan dit verslag ten grondslag ligt. Ik wil daar nu verder helemaal niet op ingaan, maar de gelegenheid te baat nemen om op het volgende te wijzen: hoezeer Amsterdam ook heeft bijgedragen tot de ontwikkeling van de parlementaire democratie in praktische zin, we mogen niet vergeten dat we nog een hele lange weg te gaan hebben voor er in de Europese Unie sprake is van een parlementaire democratie in de ware zin van het woord.
Denk maar aan de derde pijler, die bijzonder belangrijk is voor de mensenrechten en de rechtsstaat. Dankzij het Verdrag hebben we nu wel een tijdschema, maar het politieke debat over de parlementaire betrokkenheid bij de derde pijler blijft eigenlijk achterwege. Ten tweede kunnen onze lidstaten nog altijd niet leven met de gedachte van een daadwerkelijk parlementair beslissingsrecht over het landbouwbeleid, en dan met name over de begroting. Bij de verdragswijziging is ons medebeslissingsrecht op dit punt nog uiterst onderontwikkeld gebleven. Ik wilde hier alleen maar op wijzen omdat ik er belang aan hecht. We willen een sterke Europese Unie, met een sterke Commissie en een sterk Parlement, want dat is de enige waarborg voor een democratische Europese Unie. De Europese Unie kan slechts machtig zijn als zij democratisch is, en daarom moeten we ons blijven inzetten voor een sterkere rol van het Parlement in de Europese Unie en mogen we niet aflaten. Hier wilde ik bij deze gelegenheid toch nog even op wijzen.

Oreja
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik geloof dat wij, zoals de heer Corbett zojuist heeft opgemerkt, inderdaad van geluk mogen spreken dat deze vergadering wordt voorgezeten door iemand als de heer Martin, die op en top vertrouwd is met institutionele kwesties. Ieder van ons die in de loop der jaren met hem heeft samengewerkt heeft veel gehad aan zijn ervaring. Persoonlijk heb ik veel gehad aan het sublieme verslag dat hij heeft ingediend in de zittingsperiode die in 1989 begon. Met uw welnemen wil ik hem daarvoor mijn respect betuigen. Ook de heer Manzella en de heer Corbett en de onderhandelaars van de drie instellingen verdienen een pluim voor het voortreffelijke werk dat zij hebben verricht. Zij zijn erin geslaagd een evenwicht te vinden tussen een dynamische toepassing van de regels en de verplichting om het Verdrag ten volle te eerbiedigen.
De bepalingen waar de Commissie mee heeft ingestemd en die zij formeel heeft goedgekeurd, lijken mij om verschillende redenen bijzonder nuttig. Ten eerste omdat de instellingen zo in staat worden gesteld om, zoals het Verdrag toestaat, nieuwe wetgeving al in eerste lezing aan te nemen, uiteraard als zij het daar samen over eens zijn. Juist in deze eerste fase kunnen de instellingen hun bevoegdheden ten volle uitoefenen.
Ten tweede omdat de Commissie voluit bij het proces betrokken is en met name bij de bemiddelingsfase een belangrijke rol als bruggenbouwer kan spelen. Ik vind dat deze verantwoordelijkheid in de toekomst nog moet worden vergroot.
Tot slot zou ik nog willen zeggen dat de sleutel tot een succesvolle ontwikkeling van het wetgevingsproces ligt bij een vlotte en nauwe samenwerking tussen de instellingen. Nu het nieuwe Verdrag in werking is getreden vormt dit akkoord bovendien het sluitstuk van wat we de proeftijd of inrijperiode van de medebeslissingsprocedure en de rol van het Parlement als medewetgever zouden kunnen noemen. Het succes van de medebeslissingsprocedure in de eerste jaren van haar bestaan is ongetwijfeld een duidelijk signaal geweest voor de laatste Intergouvernementele Conferentie om het toepassingsgebied uit te breiden tot nagenoeg alle belangrijke wetgevingsdomeinen.
De medebeslissingsprocedure is ondertussen regel geworden en het Parlement heeft zijn positie als medewetgever gevestigd. Ik geloof dan ook dat wij reden tot tevredenheid hebben, omdat de democratie aan kracht heeft gewonnen.
De medebeslissingsprocedure zoals die nu door het Verdrag van Amsterdam is geregeld schept in de eerste plaats de mogelijkheid dat we de wetgevingsprocedure al bij eerste lezing voltooien, en dat is natuurlijk een goede zaak. Dit moet ons in staat stellen het besluitvormingsproces te versnellen en zo voort te gaan langs de weg die de instellingen zijn ingeslagen met de Europese Akte. Ondanks de nog steeds bestaande uitzonderingen worden de wetgevingsprocedures van de Unie in de regel binnen een aanvaardbare termijn afgehandeld, vooral in vergelijking met de nationale parlementen. Soms werkt het Europees Parlement zelfs sneller.
Ten tweede is het van belang dat de procedure voor bemiddeling wordt vereenvoudigd. Wanneer het Europees Parlement en de Raad het niet eens worden, vervalt het ontwerp. Dit bevestigt de verantwoordelijkheid van het Europees Parlement en vermijdt zinloze conflicten tussen beide instellingen.
Anderzijds heeft de Raad in de praktijk nooit serieus gebruik gemaakt van de clausule waarmee hij het verzet van het Parlement een laatste keer kon proberen te breken. Door deze clausule te schrappen heeft men ook het veeleer bureaucratische wantrouwen jegens de beslissingsbevoegdheid van het Europees Parlement willen wegnemen.
Tot slot levert het schrappen van de kleine bemiddelingsprocedure een vereenvoudiging op die absoluut noodzakelijk was. Ook de mogelijkheid het Europees Parlement te verzoeken een voorstel in overweging te nemen alvorens het definitief te verwerpen is overbodig geworden nu het politieke debat tussen de fracties en de instellingen al bij de eerste lezing kan worden begonnen.
Toch blijft het belangrijkste aspect van de hervorming voor mij de uitbreiding van het aantal beleidsgebieden waarop de medebeslissingsprocedure van toepassing is. Ik laat in het midden of die uitbreiding toereikend is. Voor bepaalde gebieden vind ik dat het beter moet. Het lijkt me van het grootste belang dat het voorstel van de Commissie is overgenomen om alle nieuwe wetgeving in de Unie aan de goedkeuring van het Europees Parlement te onderwerpen. Het nieuwe Verdrag bevestigt dat de beleidsterreinen die niet stelselmatig onder de medebeslissingsprocedure vallen in principe uitzonderingen zijn.
Zo wacht het toekomstige Parlement dus een wetgevende taak met meer verantwoordelijkheden. Meteen krijgt ook het politieke debat een nieuwe impuls, wat op zijn beurt het vertrouwen van de burger in de instellingen zou moeten vergroten. Dat laatste lijkt mij in de huidige omstandigheden essentieel.
De Commissie heeft de gemeenschappelijke verklaring op 9 maart goedgekeurd. De Raad heeft dat vorige week gedaan. Nu is het aan het Parlement om het licht op groen te zetten, zodat de voorzitters van de drie instellingen de tekst nog deze week plechtig kunnen ondertekenen.
Ik zou u dan ook namens de Commissie willen verzoeken met deze verklaring in te stemmen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris. Ik moet zeggen dat het feit dat de voorzitter van de parlementscommissie, de rapporteur en het secretariaat tien jaar na dato weer alle drie bij dit debat zijn betrokken, mij wel iets doet. Namens het Parlement wil ik u danken voor het werk dat u niet alleen als parlementslid, maar ook als commissaris hebt gedaan. Wij zijn u daar zeer erkentelijk voor.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
De vergadering wordt om 23.44 uur gesloten

