Międzynarodowa polityka w zakresie klimatu po szczycie w Kopenhadze: ożywienie negocjacji międzynarodowych poprzez natychmiastowe działania
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku dziennego jest oświadczenie Komisji w sprawie międzynarodowej polityki w zakresie klimatu po szczycie w Kopenhadze: ożywienia negocjacji międzynarodowych poprzez natychmiastowe działania.
Connie Hedegaard
komisarz. - Pani przewodnicząca! Po raz pierwszy mam okazję występować na forum tej Izby. Cieszę się, że po mniej niż czterech tygodniach od objęcia przeze mnie mojego stanowiska mogę dziś przedstawić państwu komunikat w sprawie międzynarodowej polityki w zakresie klimatu po szczycie w Kopenhadze, przyjęty przez Komisję na jej dzisiejszym posiedzeniu.
Komunikat jest zatytułowany "Natychmiastowe kroki aby ożywić globalne działania”, i to właśnie mamy zamiar uczynić. Oczywiście w procesie opracowywania komunikatu w pełni uwzględniliśmy rezolucję Parlamentu z 10 lutego w sprawie wyników COP 15.
Szczyt w Kopenhadze okazał się o wiele mniejszym krokiem naprzód, niż chciała Unia Europejska, ale był to jednak krok naprzód. Sto dziewięć krajów - zarówno uprzemysłowionych, jak i rozwijających się, które są wspólnie odpowiedzialne za ponad 80 % światowej emisji gazów cieplarnianych - obecnie oficjalnie włączyło do porozumienia swoje cele redukcji emisji i działania. Inaczej mówiąc, pojawiła się szansa prowadzenia przez nas dalszych działań na podstawie tego zdecydowania i przekształcenia go w działania międzynarodowe. Musimy skorzystać z tej szansy, aby pomóc utrzymać impet na rzecz mocnego i prawnie wiążącego światowego porozumienia klimatycznego na okres po 2012 roku, co oczywiście pozostaje naszym celem.
Punktem wyjścia dla Komisji jest fakt, że UE musi w dalszym ciągu odgrywać rolę wiodącą. Uważamy, że najbardziej przekonującym sposobem na to jest podejmowanie przez Europę konkretnych i zdecydowanych działań na szczeblu wewnętrznym, aby stać się najbardziej przyjaznym dla klimatu regionem świata. Musimy dokonać tego w ramach przedstawionej w zeszłym tygodniu strategii dla UE na 2020 rok. I proszę pozwolić mi powiedzieć to głośno i wyraźnie: leży to we własnym interesie Europy. Jak to możliwe? Cóż, jest tak dlatego, że - jeżeli zrobimy to w sposób inteligentny - zwiększy to naszą konkurencyjność, wzmocni nasze bezpieczeństwo energetyczne i da impuls dla bardziej ekologicznego wzrostu i innowacji, w ten sposób tworząc nowe miejsca pracy. Dlatego Komisja podejmie działania na rzecz wytyczenia ścieżki aż do 2050 roku, służącej przestawieniu Unii Europejskiej na gospodarkę niskoemisyjną.
Obejmie to ograniczenie naszych emisji o 80-95 % do 2050 roku, co już uzgodniono, a UE - i ta Izba również o tym wie - jest zdecydowana ograniczyć do 2020 roku swoje emisje o co najmniej 20 % poniżej poziomu z roku 1990 oraz zwiększyć tę redukcję do 30 %, jeżeli warunki będą odpowiednie. W pełni zgadzam się z wyrażonym przez ten Parlament życzeniem, aby UE wykroczyła poza cel w wysokości 20 %. Musimy dostosować nasze emisje do tego, co według naukowców jest potrzebne do osiągnięcia celu porozumienia kopenhaskiego, czyli ograniczenia skali globalnego ocieplenia do poniżej 2 stopni. Jak już państwo stwierdzili w swojej rezolucji, kryzys ułatwił realizację celów. Gdybyśmy dzisiaj chcieli być tak ambitni, jak w chwili przyjmowania pakietu klimatyczno-energetycznego w 2007 i 2008 roku, to musielibyśmy wyjść poza cel w wysokości 20 %. Z tego względu z zadowoleniem mogę również poinformować, że przed czerwcowym posiedzeniem Rady Europejskiej Komisja przygotuje analizę, jakie praktyczne działania polityczne byłyby potrzebne do zapewnienia redukcji emisji o 30 % do 2020 roku. Komisja włączy się również w opracowywanie analizy najważniejszych kroków na naszej ścieżce do 2050 roku, w tym niezbędnych scenariuszy określających poziom ambicji dla 2030 roku. Będzie to wymagało opracowania odpowiednich strategii dla najważniejszych sektorów emisyjnych, spójnych ze strategią UE dla 2020 roku. Zgodnie z harmonogramem ustalonym w dyrektywie w sprawie systemu handlu uprawnieniami do emisji Komisja opracuje również swoją analizę dotyczącą sytuacji przemysłów energochłonnych w przypadku wycieku emisji.
Równolegle do tych działań UE musi zacząć realizować porozumienie kopenhaskie. Oznacza to wypracowanie pewnych i przejrzystych międzynarodowych ram rozliczania krajowych emisji i działań. Oznacza to również pilne dostarczenie 7,2 miliarda euro przeznaczonych na szybko uruchamiane finansowanie dla krajów rozwijających się, do którego Europa zobowiązała się na lata 2010-2012. Ma to szczególne znaczenie dla naszej wiarygodności, jak również jako wkład do zapewnienia finansowania długoterminowego. Komisja chętnie pomoże zagwarantować, aby pomoc UE była dobrze skoordynowana.
Wreszcie niniejszy komunikat zawiera propozycję planu działania dotyczącego kolejnych kroków w procedurze ONZ, który ma zostać uzgodniony na wiosennym spotkaniu w Bonn, kiedy ponownie rozpoczną się negocjacje. Spotkanie techniczne w Bonn musi rozpocząć proces włączania wytycznych polityki, o których mowa w porozumieniu kopenhaskim, do tekstu negocjacyjnego ONZ, i zapełniania istniejących luk. Moim zdaniem najważniejsze jest zastanowienie się, jakie mogą być konkretne wnioski na spotkanie w Cancún. Kluczowe znaczenie będzie miało uwzględnienie w formalnym procesie negocjacji na forum ONZ celów krajów uprzemysłowionych oraz działań krajów rozwijających się, przyjętych w ramach porozumienia, jak również wytycznych polityki w zakresie pomiaru, raportowania i weryfikacji, ale także decyzji w sprawie zagadnień pominiętych w porozumieniu, na przykład rozwoju międzynarodowego rynku emisji, ograniczenia emisji z międzynarodowego transportu lotniczego i morskiego za pośrednictwem ICAO i EIMO, rolnictwa i innych kwestii. W formalnych negocjacjach już na posiedzeniu w Kopenhadze dokonano istotnego postępu w zakresie ram adaptacji, ram technologii i leśnictwa, który może być konkretnym wkładem na spotkanie w Meksyku.
Nikt nie byłby ode mnie szczęśliwszy, gdyby efektem spotkania w Cancún byłoby prawnie wiążące porozumienie światowe oraz gdyby rozwiązano na nim także problemy prawne - i proszę nie dać się zwieść, Unia Europejska jest przygotowana. Jednakże musimy przyznać, że istniejące rozbieżności pomiędzy stronami mogą spowodować opóźnienie porozumienia w tej sprawie aż do następnego roku. Dlatego musimy rozważnie sterować oczekiwaniami. Wydaje mi się, że wszyscy państwo wiedzą, iż duże oczekiwania wobec spotkania w Meksyku bez konkretnych efektów mogą się wiązać z dużym ryzykiem ostatecznego fiaska tego procesu. Zatem wszyscy spośród nas, którzy uważają dojście do międzynarodowego porozumienia za bardzo istotne, powinni przyjąć to stopniowe podejście i spróbować uczynić wszystko, co w naszej mocy, aby zapewnić, by świat doszedł do prawnie wiążącego porozumienia przed 2012 rokiem.
Na koniec kilka słów o integralności środowiskowej. Integralność środowiskowa musi być naszym mottem w negocjacjach i wiem, że Parlament podziela tę opinię. Z tego względu konieczne jest uporanie się z wadami protokołu z Kioto. Rozumiem przez to ograniczoną liczbę krajów, które są nim związane, odpowiadającą zaledwie za 30 % obecnych emisji, oraz jego poważne wady, na przykład zasady rozliczania emisji z leśnictwa oraz rozwiązywania problemu nadwyżki krajowych uprawnień do emisji z lat 2008-2012, co również zostało podkreślone w państwa lutowej rezolucji.
I wreszcie, Europa musi nawiązać kontakty służące promocji wsparcia procesu ONZ i odbudowy wiary, że dojście do światowego porozumienia jest możliwe. Musimy nieco lepiej zrozumieć, jakie jest stanowisko naszych partnerów w kluczowych zagadnieniach, oraz wyjaśnić, czego UE oczekuje od porozumienia światowego. Komisja nawiąże kontakty w ścisłym porozumieniu z Radą i prezydencją w Radzie. W tym miesiącu będę prowadzić rozmowy w Waszyngtonie i Meksyku, a w kwietniu mam zamiar odwiedzić między innymi Indie, Malediwy, Chiny i Japonię.
Chcielibyśmy również zachęcić państwa, Parlament Europejski, do przyłączenia się poprzez kontakty z państwa koleżankami i kolegami parlamentarzystami na całym świecie. Spotkałam się już z niektórymi przedstawicielami państwa delegacji parlamentarnych do najważniejszych krajów trzecich, a z kolejnymi spotkam się niedługo, aby omówić, w jaki sposób możemy połączyć nasze wysiłki i wspólnie nawiązać kontakty oraz w jaki sposób Komisja może państwu pomóc w tym istotnym zadaniu.
W komunikacie Komisji przedstawiono strategię pozwalającą utrzymać impet globalnych wysiłków na rzecz walki ze zmianami klimatycznymi, wyrażony wzrastającym poparciem dla porozumienia kopenhaskiego. Przywództwo UE w tym procesie będzie miało bezwzględnie kluczowe znaczenie dla osiągnięcia sukcesu. Mam nadzieję, że możemy liczyć na wsparcie ze strony Parlamentu.
Richard Seeber
(DE) Chciałbym pogratulować nowej pani komisarz jej pierwszego wystąpienia. Przedstawiony nam przez panią komunikat jest również bardzo interesujący. Chciałbym jednak teraz wskazać na kilka niedociągnięć.
Właściwe byłoby samodzielne przeanalizowanie przez państwa procesu ONZ w nieco większym stopniu w tym początkowym komunikacie, jak również wyrażenie krytyki w tych dziedzinach, w których występowały rzeczywiste braki. Jak wiemy, w szczególności panel drugi nie do końca wykazuje naukową skrupulatność.
Po drugie, w odniesieniu do przyjętego przez nas celu w wysokości 2 stopni potrzebne są bardziej naukowe dowody na jego wsparcie, a pani komisarz powinna obecnie zwiększyć wysiłki, abyśmy zintensyfikowali nasze badania dotyczące tego, czy jest on nadal realny, czy też może - jak już sugerują niektórzy - powinniśmy się od niego zdecydowanie odciąć.
Po trzecie - i prawdopodobnie najważniejsze - obecnie powinniśmy w szczególności zmierzyć się z kryzysem zaufania, który możemy obserwować na całym świecie, a zwłaszcza tu, w Europie. Jak państwo wiedzą, istnieją badania, które pokazują, że zaledwie 30 % obywateli europejskich wierzy, iż CO2 ma wpływ na klimat. Każdy projekt, który nie bierze tego pod uwagę, jest skazany na porażkę.
Marita Ulvskog
(SV) Pani przewodnicząca! Pani komisarz Hedegaard wygłosiła szereg korzystnych uwag, ale ujawniła również dwie bardzo niepokojące rzeczy: woli mówić o 2050 niż o 2010 roku, co uznaję za niepokojące, oraz mówi więcej o tym, w jakim zakresie musimy zmniejszyć swoje oczekiwania, niż o tym, jakie dalsze działania musimy prowadzić, aby nasze cele i oczekiwania wobec już zaplanowanych spotkań były możliwie jak największe.
Chciałabym zapytać, czy Komisja będzie działać na rzecz faktycznego podpisania ambitnego i prawnie wiążącego porozumienia w sprawie zmian klimatycznych na grudniowym spotkaniu w Cancún, czy też będzie w dalszym ciągu opowiadać się za procesem, zgodnie z którym spotkanie w Cancún jest uznawane raczej za krok na drodze do porozumienia, które zostanie podpisane na szczycie w Republice Południowej Afryki lub być może w jakimś innym kraju daleko w przyszłości: w roku 2011, 2012, 2020 lub - w najgorszym razie - jeszcze później?
Chris Davies
Pani przewodnicząca! Po szczycie w Kopenhadze niektórzy z nas czują się jak resztki rozgromionej armii, rozproszone i zdemoralizowane, zatem cieszę się, że wzbudziła pani tutaj nieco otuchy i podjęła walkę.
Ale choć wydawała się pani podbudowana i pozytywnie nastawiona, w praktyce znaczna część tego samopoczucia opiera się na życzeniach i modlitwach. Jesteśmy w zbyt dużym stopniu uzależnieni od innych, aby móc osiągnąć postęp.
Zauważyłem, że mówiła pani o powrocie do koncepcji zwiększenia naszego celu redukcyjnego do 30 %. Czy mam rację mówiąc, że zasugerowała pani nową i bardziej subiektywną formułę realizacji tej koncepcji? W dokumencie zapisano: "jeżeli warunki będą odpowiednie”. To nowość, jak mi się wydaje.
Dlaczego w dokumencie nie ma niczego, co stanowiłoby analizę przyczyn porażki na szczycie w Kopenhadze i sugestię wniosków do wyciągnięcia? Dlaczego nie ma niczego, co wskazywałoby na problem zaprzeczania istnieniu zmian klimatycznych, podkopujący wolę polityczną? I wreszcie, dlaczego nic nie mówi się o potrzebie większego zaangażowania środowisk biznesowych?
W Europie istnieje wiele przedsiębiorstw, które chcą z nami współpracować w tej sprawie i - szczerze mówiąc - chociaż życzę pani powodzenia i chociaż wszyscy życzymy pani powodzenia, to będzie pani potrzebować wszystkich przyjaciół, których uda się pani pozyskać.
Connie Hedegaard
komisarz. - Pani przewodnicząca! Najpierw chciałabym odpowiedzieć panu posłowi Seeberowi w sprawie IPCC oraz tego, dlaczego nie skrytykowaliśmy tego lub co powinniśmy uczynić w tym dokumencie. Muszę powiedzieć, że choć kluczowe jest poważne potraktowanie krytyki przez IPCC i podjęcie próby korekty tych kwestii, które tego wymagają, to jak dotąd nie dostrzegłam niczego, co w zasadniczy sposób zmieniałoby moje rozumienie i wrażenie, że musimy - tak - zająć się problemem zmian klimatycznych. Istnieją sprawy, szczegóły, przecieki z korespondencji elektronicznej i wszystkie tego typu kwestie. Nie dostrzegłam jednak niczego istotniejszego, co zmieniłoby moje głębokie przekonanie i uważam, że tak samo jest w przypadku wielu osób, zatem ma to bardziej przemyślany charakter. Uważam, że samo IPCC musi obecnie postarać się działać uważniej, aby przywrócić zaufanie do wszystkich efektów swojej pracy.
Zdecydowanie zgadzam się z kwestią, której pan prawie nie zdążył poruszyć - z kwestią zaufania - i właśnie dlatego nawiązujemy szerokie kontakty, co ma kluczowe znaczenie dla Unii Europejskiej.
Pani poseł Ulvskog! Wspomniała pani, że mówiłam więcej o roku 2050 niż o 2010. Ta strategia dotyczy sposobu dalszego działania w sprawie 2012 roku. Na chwilę obecną, na 2010 rok, mamy już naszą politykę w Unii Europejskiej, zatem jest to strategia na przyszłość. Uważam, że jedną z nowych spraw wymagających naszej uwagi jest to, abyśmy zaczęli mówić, że musimy określić drogi między rokiem 2020 a 2050, i właśnie dlatego zaprezentuję coś, co należy osiągnąć do 2030 roku.
Do 2020 roku pozostało tylko 10 lat. W trakcie kadencji obecnej Komisji musimy również wskazać drogę, którą będziemy podążać do 2030 roku, zatem to było całkowicie przemyślane i to jeden z nowych elementów.
Zdecydowanie nie chcę zmniejszać oczekiwań, ale byłabym bardzo ostrożna, aby nie zwiększać ich tak bardzo, by ci, którzy wyczekują porażki negocjacji międzynarodowych, mogli ogłosić fiasko procesu po spotkaniu w Meksyku, jeżeli nie uda się nam niczego osiągnąć. Właśnie dlatego musimy być pragmatyczni. Będę wobec wszystkich bronić tego, że do szczytu w Kopenhadze słuszne było utrzymywanie wysokich oczekiwań, aby utrzymać tam presję i podnieść tę kwestię na spotkaniu szefów państw. Dzięki temu to oni ponosili odpowiedzialność; skłoniło to gospodarki wschodzące i Stany Zjednoczone do przyjęcia celów krajowych; to było ważne. Ale tylko raz można zrobić coś takiego, a następnie nie osiągnąć pełnego sukcesu. Obawiam się, że nie damy rady zrobić tego po raz drugi.
Dlaczego zatem nie opracować szczegółowego planu działania w Bonn, zapewniającego utrzymanie impetu w tej sprawie? Taka jest nasza koncepcja.
Wreszcie, odpowiadając panu posłowi Chrisowi Daviesowi - tak, ma pan rację. Nasz postęp jest uzależniony od innych, i właśnie dlatego musimy wyciągnąć średnią i spróbować przeanalizować informacje, które otrzymamy. Co się dzieje w Pekinie? Co się dzieje w Delhi? Co się dzieje w Waszyngtonie? Co się dzieje w amerykańskim Kongresie? A następnie postarać się, abyśmy - uwzględniając to wszystko w naszych rozważaniach - byli w stanie jednocześnie zagwarantować, że nadal zrealizujemy nasz cel, mianowicie prawnie wiążące, prawdziwe międzynarodowe porozumienie.
Wspomniał pan o tym celu w wysokości 30 %, jeżeli warunki będą odpowiednie - tak, ma pan rację, to nowy sposób mówienia o tym. W strategii na 2020 rok znalazły się przypisy nawiązujące do dotychczasowej polityki, mówiące, iż pod warunkiem, że inne kraje... i tak dalej, ale uważam, że jeżeli warunki będą odpowiednie i być może jeżeli uczynimy to w sposób inteligentny, to mogłoby to przynieść korzyści samej Europie. Musimy to również zawrzeć w naszych pozostałych strategiach i dokumentach.
Wiem, że to kwestia, co do której obecnie w Europie nie ma jednomyślności. Uważam, że należy się nad tym zastanowić. Gdyby na przykład Chiny nie zaakceptowały porozumienia międzynarodowego, to czy nadal wiecznie będziemy się trzymać 20 %? Jakie byłyby z tego korzyści dla naszej gospodarki, naszych innowacji, naszego wzrostu? Czy nie ryzykowalibyśmy utraty rynków na rzecz Chin i innych regionów, które również działają w tej dziedzinie, bez względu na to, czy i kiedy uda się nam dojść do międzynarodowego porozumienia?
To jedynie początek dyskusji; powiedzmy, że tak, to karty przetargowe w negocjacjach międzynarodowych, ale nie powinniśmy zapominać, że w tej sprawie istnieje również wymiar krajowy. Skąd będzie w przyszłości pochodzić nasz wzrost? Musimy zatem uważać, by nie być za mało ambitni.
Satu Hassi
(FI) Panie i panowie, pani komisarz! To wspaniała wiadomość, że przeczytała pani rezolucję Parlamentu i że ma pani zamiar się do niej odnieść. To dobry sygnał na początku pani nowej pracy.
Jeżeli UE ma faktycznie zachować swoją wiodącą rolę w dziedzinie ochrony klimatu, powinniśmy zwiększyć nasz cel redukcyjny do co najmniej 30 %, który to przypadek już pani omawiała. Chciałabym dodać, że zmiana sytuacji spowodowana faktyczną recesją oznacza, że redukcja o 20 % naprawdę w niewielkim stopniu różni się od scenariusza "jak gdyby nigdy nic”. Jeżeli chcemy być ambitni, musimy uczynić nasze cele bardziej rygorystycznymi i zwiększyć je do co najmniej 30 %, a najlepiej 40 %.
Po drugie, ponieważ Parlament w trakcie swojej ostatniej debaty jednogłośnie...
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Martin Callanan
Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować pani komisarz za wygłoszone przez nią oświadczenie i powitać ją w tej Izbie.
W swoim wystąpieniu mówiła pani o zwiększeniu naszego celu do wysokości 30 %, jeżeli warunki będą odpowiednie.
Jakie ma pani dowody, że jeżeli to uczynimy, pomoże to przekonać Amerykę, Indie, Chiny czy inne kraje do podpisania światowego porozumienia prawnie wiążącego?
Wobec braku światowego porozumienia prawnie wiążącego czy nie uważa pani, że istnieje duże ryzyko uczynienia naszego przemysłu mniej konkurencyjnym oraz obciążenia naszych konsumentów jeszcze wyższymi rachunkami za energię elektryczną, bez żadnych korzyści dla środowiska, ponieważ te ograniczenia emisji zostaną oczywiście wyrównane wzrostem w Indiach, Chinach, Stanach Zjednoczonych itp.?
Bairbre de Brún
(GA) Pani przewodnicząca! Według najnowszych dostępnych informacji naukowych, UE musi zobowiązać się do ograniczenia emisji o 40 % do 2020 roku. Zobowiązania tego typu nie można złożyć w uzależnieniu od działań innych podmiotów.
Jakie działania podejmie Komisja dla zapewnienia, aby zobowiązania do ograniczenia emisji UE zostały zwiększone do 40 %? Co się tyczy udostępnienia niezbędnych środków finansowych krajom rozwijającym się, aby umożliwić im walkę ze zmianami klimatycznymi i ich skutkami, kto dokładnie zapewni tym krajom te środki? Ile przekaże każdy kraj uprzemysłowiony? W jaki sposób i kiedy zostanie to przekazane?
Pani komisarz mówiła również o ambitnym, prawnie wiążącym porozumieniu. Jakie kroki podejmie Komisja aby dojść do porozumienia uznającego wspólną, ale zróżnicowaną odpowiedzialność, jaką wspólnie ponoszą kraje uprzemysłowione i rozwijające się, w oparciu o historyczne emisje gazów cieplarnianych do atmosfery i dostępne zasoby na sprostanie wyzwaniom związanym z ograniczaniem emisji i skutkami zmian klimatycznych?
Connie Hedegaard
komisarz. - Pani przewodnicząca! Jeżeli dobrze zrozumiałam ostatnią uwagę, chodzi o to, w jaki sposób możemy wyegzekwować to, co uda się nam uzgodnić. Ta sprawa ma oczywiście kluczowe znaczenie.
Jak rozumiem, drugie pytanie dotyczyło tego, ile należy dać krajom rozwijającym się. Jak dotąd nie ustalono kryteriów, ale moim zdaniem bardzo ważne jest to, abyśmy nie wiązali z tym znacznej liczby warunków. Takiej obietnicy udzielono na szczycie w Kopenhadze, że szybko uruchamiane środki finansowe, środki dostępne tu i teraz, zostaną przekazane krajom najsłabiej rozwiniętym i najbardziej narażonym, częściowo na dostosowanie do zmian klimatycznych, a częściowo na przeciwdziałanie im.
Uważam również, że całkowicie logiczna jest obrona koncepcji, że należy to uczynić za pośrednictwem istniejących kanałów. Z uwagi na brak czasu nie możemy sobie pozwolić na wymyślanie nowych systemów zarządzania, kanałów czy też czegokolwiek innego, aby środki te zaczęły pracować, ponieważ powinniśmy doprowadzić do tego, by zaczęły pracować jak najszybciej.
Chciałabym powiedzieć, że UE już jest przygotowana na to, że na spotkanie w Bonn przekaże szybko uruchamiane środki finansowe, a ja chciałabym powiedzieć, że najpóźniej w Meksyku świat musi być gotowy zrealizować swoje obietnice w sprawie szybko uruchamianych środków finansowych, złożone na szczycie w Kopenhadze, oraz ustalić zróżnicowane kryteria i sposób faktycznej realizacji tego zadania.
Odnosząc się do pani poseł Hassi, zaprezentowała ona opinię o konieczności trzymania się celu w wysokości 30 %, a pod wieloma względami jest to związane z tym, o czym mówił pan poseł Callanan.
Niezbyt łatwo jest podjąć decyzję, kiedy dokładnie powinniśmy przejść do celu w wysokości 30 % i co dokładnie byłoby w tym celu potrzebne. Właśnie dlatego w tym komunikacie stwierdzamy, że przed czerwcowym posiedzeniem Rady Europejskiej opracujemy analizę dotyczącą tego, jak dokładnie możemy w inteligentny sposób dojść do celu w wysokości 30 %. Czego to będzie wymagać?
Oczywiście nikt nie powinien być naiwny. W oczywisty sposób musimy zadbać o nasz przemysł. Powinniśmy wiedzieć, co robimy, i nie możemy być naiwni. Moja opinia brzmi po prostu: uważam, że jeżeli uczynimy to w sposób inteligentny i spójny, możliwe będzie wybranie takich narzędzi, które będą korzystne jednocześnie z punktu widzenia zmian klimatycznych i redukcji emisji, efektywności energetycznej, bezpieczeństwa energetycznego, innowacji i tworzenia miejsc pracy. Właśnie takiego rozwiązania będziemy poszukiwać. Nie twierdzę, że będzie to łatwe. Nie powinniśmy uważać, że realizacja celu w wysokości 30 % będzie bułką z masłem, chociaż musimy wiedzieć, jaki byłby potencjał, jakie byłyby konsekwencje, i to będzie przedmiotem analizy, którą chciałabym opracować na tegoroczne czerwcowe posiedzenie Rady Europejskiej. Następnie, w późniejszych miesiącach tego roku, opracujemy analizę dotyczącą kierunków do 2050 roku, w tym perspektywy 2030 roku, o której moim zdaniem musimy zacząć myśleć, oczywiście ze względu na przyjęte zobowiązanie się do redukcji emisji o 80-95 % do 2050 roku. Jeżeli nie zaczniemy teraz, będzie to niezwykle trudne zadanie w ostatnim jednym czy dwóch dziesięcioleciach przed rokiem 2050.
Paul Nuttall
Pani przewodnicząca! Wbrew mniemaniu Komisji, debata w sprawie antropogenicznych zmian klimatycznych jeszcze się nie zakończyła.
Tylko w ostatnim miesiącu mieliśmy do czynienia ze skandalem na Uniwersytecie Anglii Wschodniej, następnie z klapą związaną z himalajskimi lodowcami, a teraz mamy wątpliwości dotyczące wpływu zmian klimatycznych na dziką faunę w Amazonii.
Badania pokazały, że w co najmniej dwudziestu miejscach w sprawozdaniu IPCC przywołuje się niesprawdzone sprawozdania World Wildlife Fund czy Greenpeace jako wyrocznie. To nie jest nauka. Potrzebujemy rzetelnych, sprawdzonych dowodów naukowych, a nie działań grup nacisku, wykorzystujących zmiany klimatyczne do popierania swoich programów, czy polityków wykorzystujących zmiany klimatyczne do uzasadnienia istnienia Unii Europejskiej.
Chciałbym zapytać, czy nie nadszedł czas, aby zrobić sobie przerwę, aby podsumować sytuację i rozważyć konsekwencje dalszej realizacji polityki, która może mieć niszczycielski wpływ na gospodarki, powodować utratę miejsc pracy lub potencjalnie skutkować chaosem energetycznym.
Andrew Henry William Brons
Wiedzą państwo, że ujawniona korespondencja elektroniczna z Uniwersytetu Anglii Wschodniej pokazuje, że historyczne zmiany temperatury były fałszowane przez zwolenników hipotezy antropogenicznych zmian klimatycznych poprzez subiektywny wybór lat referencyjnych. Ten trik wykorzystano do ukrycia niedawnego spadku temperatury i rozwiązania problemu średniowiecznego optimum klimatycznego. Korespondencja pokazuje również, że naukowców sceptycznych wobec hipotezy wykluczono z procesu przeglądu, aby uniknąć ujawnienia opinii publicznej wad w badaniach.
Czy hipoteza opierająca się na zafałszowanych danych może być odpowiednią podstawą dla uzasadnienia ogromnych wydatków i zamykania fabryk, na przykład fabryki Corusa w Middlesbrough? Unia Europejska wypłaca ogromne subwencje ekologicznym grupom nacisku, które zgadzają się doradzać UE, aby realizowała politykę, do realizacji której i tak już jest zobowiązana. Czy właściwe jest wykorzystywanie przez Unię Europejską funduszy publicznych na wspieranie grup nacisku? To marnotrawstwo środków publicznych, zapewnianie fałszywego wsparcia polityce Unii Europejskiej i podważenie niezależności organizacji prowadzących kampanie.
Karl-Heinz Florenz
(DE) Serdecznie witam panią w tej Izbie. Moim zdaniem jednym z najważniejszych problemów była utrata wiary na szczycie w Kopenhadze. Teoretycznie mogłoby to trwać na całym świecie, ale również w Unii Europejskiej. Moje pytanie do pani brzmi następująco: Co dzieje się z instrumentami przyjętymi przez nas w zeszłym roku? Mam obawy związane z systemem handlu uprawnieniami do emisji, ponieważ nie jestem całkowicie pewien, co obecnie robi Komisja w kontekście decyzji podjętych na szczycie w Kopenhadze, na przykład w odniesieniu do kryteriów, ale również do wycieków emisji.
Moje drugie pytanie brzmi następująco: Francuski rząd przedstawił propozycję włączenia importerów z krajów rozwijających się do systemu handlu uprawnieniami do emisji, aby powiększyć rynek i umożliwić tym krajom udział w tym systemie. Jakie jest pani stanowisko w tej sprawie?
Connie Hedegaard
komisarz. - Pani przewodnicząca! Najpierw chciałabym odpowiedzieć dwóm panom, którzy poruszyli kwestię IPCC.
Po pierwsze, nie reprezentuję tutaj IPCC. Jestem całkowicie pewna, że są oni w stanie mówić sami za siebie.
Kiedy słyszę: "Czy nie nadszedł czas, aby zrobić sobie przerwę?”, to muszę powiedzieć jedynie, że międzynarodowe negocjacje klimatyczne pod wieloma względami były już wstrzymywane przez długi czas. Moim zdaniem nadal potrzebujemy znacznego postępu w tej sprawie. Po prostu nie potrafię zrozumieć, dlaczego - ze względu na kilka przecieków - ktoś wyraża sceptycyzm wobec całego projektu. To nie jest moje podejście. Jestem politykiem. Nie mogę oceniać pracy naukowców, ale mogę wykorzystać mój zdrowy rozsądek i jestem w stanie przeczytać ich najważniejsze wnioski i dostrzec, jak wyglądają fakty. Następnie mogę zdecydować, czy chcę ponosić ryzyko bezczynności, wraz z ogromnymi konsekwencjami, jakie mogą się z tym wiązać, czy też przeciwnie, mogę spróbować stawić czoła wyzwaniu?
Po prostu nie potrafię zrozumieć, dlaczego ci, którzy wyrażają taki sceptycyzm wobec całego zagadnienia zmian klimatycznych, nie potrafią pojąć, że dla planety, której liczba ludności zbliża się do 9 miliardów lub nawet więcej do połowy wieku, zawsze korzystne będzie zdecydowanie lepsze wykorzystywanie energii czy zasobów.
Zatem jest to dziedzina, w której powinniśmy mieć wspólny punkt widzenia w sprawie narzędzi, ponieważ to w każdym razie pomoże naszemu środowisku, naszym obywatelom i naszym gospodarkom. Umożliwi to również przedsiębiorstwom osiągnięcie bardzo wysokiej efektywności energetycznej w przyszłości, kiedy energia stanie się jeszcze droższa. W ostatecznym rozrachunku przyniesie to korzyści w świecie, w którym będzie się toczyć walka o zasoby. Zatem po prostu nie rozumiem, dlaczego z tego punktu widzenia nie możemy przyjąć podobnego podejścia.
Odpowiadając panu posłowi Florenzowi, co robimy z instrumentami dotyczącymi systemu handlu uprawnieniami do emisji? Cóż, jak już powiedziałam, do lata zostanie opracowana analiza dotycząca wycieku emisji, a co się tyczy kryteriów, będziemy nad tą kwestią nadal pracować. Nadal istnieje wiele kwestii w sprawie systemu handlu uprawnieniami do emisji, nad którymi trzeba pracować. Uważam również, że w dalszym ciągu powinniśmy współpracować z tymi partnerami na całym świecie, którzy mają zamiar wprowadzić jakąś formę systemu handlu uprawnieniami.
W dalszym ciągu uważam, że to będzie najskuteczniejszy sposób uregulowania tego zagadnienia, ale oczywiście bardzo istotne jest również stworzenie własnych systemów i zapewnienie ich funkcjonowania, możliwie jak najwydajniejszego i najkorzystniejszego dla przedsiębiorstw, przy jednoczesnym umożliwieniu im dostrzeżenia, że to faktycznie się sprawdza i ma ostatecznie korzystny wpływ na ich zdolność do tworzenia innowacji.
Jo Leinen
(DE) Bardzo serdecznie panią witam w Parlamencie, pani komisarz. Wystosowałem list do przewodniczącego Parlamentu, aby poinformować go, że wszystkie delegacje tej Izby mają zagadnienie ochrony klimatu w programie dyskusji z naszymi partnerami na całym świecie. Musimy znaleźć inny mechanizm umożliwiający połączenie tych informacji i tych rezultatów z państwa podróżami po całym świecie, tak aby ci spośród nas, którzy zostają w Brukseli i Strasburgu, dokładnie wiedzieli, jak wygląda nasza sytuacja.
Obawiam się nieco, że negocjacje klimatyczne mogą podzielić los negocjacji z Dauhy, które są stale, co roku przekładane. Dlatego moje pytanie dotyczy tego, jak wygląda pani plan B, służący być może osiągnięciu częściowych efektów w niektórych sektorach? Mam również pytanie odnoszące się do protokołu z Kioto. Jednym ze strategicznych błędów, jakie popełniliśmy na spotkaniu w Bangkoku, było wywołanie wrażenia, że mamy zamiar z niego zrezygnować. Co mogłoby się stać, jeżeli nie udałoby się nam przyjąć czegoś do 2011 czy 2012 roku? Jaka jest przyszłość protokołu z Kioto?
Frédérique Ries
(FR) Pani przewodnicząca! Chciałabym powitać panią komisarz Hedegaard w naszej Izbie. Pani komisarz! Bardzo się cieszę, mogąc panią powitać na naszym pierwszym spotkaniu i powtórzyć to, co powiedziałam pani na przesłuchaniu, oraz pogratulować pani entuzjazmu, który wnosi pani do naszych dyskusji, będąc uosobieniem dyplomacji klimatycznej, oczywiście przy stałym wsparciu naszego Parlamentu.
Jestem przekonana, że Europa powinna przyjąć bardziej ofensywne stanowisko, że musi raczej pogrozić palcem, niż mówić o swoich zamiarach. Moje pytanie, na które pani z łatwością odpowie, brzmi dość podobnie do tego, które zadał przewodniczący Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, ponieważ ja również jestem przekonana, że od teraz Europa musi zapewnić, aby ten wymiar klimatyczny zawsze był elementem jej wszystkich porozumień handlowych z krajami trzecimi, za pomocą europejskiego podatku emisyjnego, jeżeli to będzie jedyny język, jaki będą w stanie zrozumieć ludzie, którzy nie chcą sobie uzmysłowić skali wyzwania.
Mam kolejne pytanie, które być może jest nieco bardziej obrazoburcze z mojej strony, propozycję, która w każdym przypadku wymaga reakcji z pani strony: czy Parlament Europejski, Komisja i instytucje nie mogłyby również dać przykładu, poprzez ogłoszenie swojej neutralności pod względem emisji dwutlenku węgla, inaczej mówiąc poprzez zrównoważenie swoich emisji CO2, aby przynajmniej wyrównać koszty ekologiczne naszych podróży do Strasburga, nawet jeżeli to jest tylko jeden z aspektów?
Claude Turmes
Pani przewodnicząca! Przede wszystkim wierzę, że również z dużym zainteresowaniem czekamy na tę ocenę wpływu. Naprawdę jesteśmy niemal przekonani, że cel w wysokości 30 % będzie korzystny dla gospodarki europejskiej, jak również w wyścigu do technologii ekologicznych.
Pani komisarz! Mam dwa pytania; jedno z nich dotyczy szybko uruchamianych funduszy. W jaki sposób połączy pani siły z komisarzem Piebalgsem, aby faktycznie zagwarantować, by środki te zostały przeznaczone na zwiększenie efektywności, na odnawialne źródła energii i - w sposób zdecentralizowany - na zdecentralizowane wytwarzanie energii, łącząc to również z ubóstwem energetycznym? Drugie pytanie dotyczy tego, w jaki sposób ma pani zamiar włączyć w te działania duże miasta europejskie i postępowe regiony, również w skali międzynarodowej? Naprawdę byłem rozczarowany, że w opublikowanym w zeszłym tygodniu dokumencie UE na 2020 rok miasta i regiony praktycznie nie zostały uwzględnione. W jaki sposób możemy choćby odważyć się pomyśleć, że uda się nam skłonić Europę do zrobienia kroku naprzód, jeżeli będziemy ignorować europejskie regiony obywateli i wpływ, jaki mogą one wywrzeć na szczeblu międzynarodowym?
Connie Hedegaard
komisarz. - Pani przewodnicząca! Najpierw chciałabym odpowiedzieć panu posłowi Leinenowi: uważam, że to bardzo dobry pomysł, aby w trakcie wyjazdów delegacji, kiedy znajdzie się czas i miejsce, również umieścić w programie zmiany klimatyczne. To bardzo ważne, i nader korzystne mogłoby być porównanie notatek, aby - kiedy państwo otrzymają informację w danym kraju, a ja otrzymam informację miesiąc później - czasem się spotkać i porównać notatki, dzięki czemu naprawdę będziemy mogli pracować na podstawie wzajemnie udzielanych informacji.
To właśnie ryzyko, że zapędzimy się w jakiś proces w stylu negocjacji z Dauhy, było przyczyną, dla której wywieraliśmy tak duży nacisk na szczycie w Kopenhadze, aby uczynić wszystko, co w naszej mocy, dla uniknięcia takiej sytuacji. Mają państwo również rację, że obecnie pojawia się niebezpieczeństwo: skoro nie udało się nam na spotkaniu w Kopenhadze, to czy może to trwać wiecznie? Dlatego chciałabym opracować konkretny plan działania, zawierający dokładne efekty każdego wydarzenia i dokładną datę, kiedy mamy coś osiągnąć. Uważam, że to bardzo dobra uwaga.
Ostatnie pytanie dotyczyło protokołu z Kioto i jego kontynuacji. Wszyscy wiemy, że istnieją problemy związane z protokołem z Kioto. Wszyscy wiemy, że wiele krajów nie chce uczestniczyć w nim ani w tych wszystkich wyzwaniach. Ostatecznie jest to również wyzwanie dla Unii Europejskiej. Nie możemy być osamotnieni w ramach protokołu z Kioto. Moim zdaniem to bardzo ważne: Europa na tym skorzysta, jeżeli nie będzie brała na siebie winy, kiedy nie jest winna.
To nie my stwarzamy problemy w związku z protokołem z Kioto. Wykonaliśmy nasze zadanie jako pierwsi. Zrealizowaliśmy cel i nasze formalne zobowiązania dotyczące pierwszego okresu lat 2008-2012. Zrealizujemy to, do czego się zobowiązaliśmy, i jesteśmy również przygotowani do dalszej realizacji protokołu z Kioto. W tym kontekście to nie UE jest problemem. To inne strony stwarzają tu problemy i będą musiały coś zaproponować, jeżeli domagają się alternatywnego rozwiązania, o ile takie istnieje, lub określić, w jaki sposób poradzą sobie z kontynuacją, z drugim okresem zobowiązań.
Właśnie dlatego istnieje otwarta kwestia, którą musimy omówić, ale - jak już powiedział pan poseł Chris Davies - jesteśmy zależni od tego, co zrobią inne strony. Powinniśmy działać uważnie. Dlaczego to my mielibyśmy spowodować fiasko protokołu z Kioto? Zrealizowaliśmy nasze obietnice złożone w protokole z Kioto, czasami więc Europa lepiej by na tym wyszła, gdyby nie dała się obwiniać, jeżeli nie jest winna.
Odnosząc się do propozycji w sprawie instytucji mogę powiedzieć, że już poruszyliśmy to zagadnienie w moim zespole. Uważam to za naturalne. Bardzo chciałabym współpracować z Parlamentem. Jeżeli państwo będą w stanie współpracować z Parlamentem, ja będę współpracować z Komisją. Uważam to za logiczne również wobec obywateli.
Odpowiadając panu posłowi Claude'owi Turmesowi w sprawie szybkiego uruchamiania i mojej współpracy z panem komisarzem Piebalgsem: być może zauważył pan, że niniejszy komunikat został opracowany wspólnie z panem komisarzem Piebalgsem. On również się pod nim podpisał, ponieważ wiemy, że to bardzo ważne, abyśmy spróbowali współpracować także w tej sprawie i w kwestii tego, jak można to w korzystny sposób spożytkować. My, dwoje komisarzy, już prowadzimy tego typu dyskusje.
Rozumiem pańską uwagę dotyczącą wielkich miast. Uważam inicjatywę C40 i wiele innych za bardzo korzystne, a pan ma również rację, że znaczna część emisji jest związana z miastami i miejskim stylem życia. Wyzwanie polega na tym, że planowanie i wiele innych rodzajów narzędzi, umożliwiających faktyczne rozwiązanie tych problemów, leży w kompetencjach państw członkowskich, ale zgadzam się z panem i współpracowałam również z niektórymi spośród największych miast przed szczytem w Kopenhadze. Powinniśmy pamiętać o tym aspekcie i zbadać, w jaki sposób możemy go dalej rozwijać. Na przykład również w odniesieniu do transportu i jego dekarbonizacji nie trzeba mówić, że największe miasta odegrają kluczową rolę w poszukiwaniu rozwiązania.
Maria Da Graça Carvalho
(PT) Pani komisarz! Konferencja w Kopenhadze pokazała, że konieczne jest przygotowanie się do kolejnej sesji Konferencji Stron (COP) nie tylko na szczeblu wewnętrznym, światowym i technicznym, ale również na szczeblu politycznym. Wewnętrznie przed Europą stoi zadanie wdrożenia pakietu energetyczno-klimatycznego oraz inwestowania w czyste technologie, badania naukowe i efektywność energetyczną.
Przywództwo poprzez dawanie przykładu to niezbędny warunek, ale samo to nie wystarczy, co pokazał szczyt w Kopenhadze. Z tego względu konieczne jest opracowanie i wspieranie aspektu dyplomatycznego oraz wykorzystanie możliwości dostępnych w traktacie lizbońskim, aby przygotować się do kolejnej sesji COP w sposób ambitny, mówiąc jednym głosem i tworząc strategiczne sojusze z naszymi potencjalnymi sprzymierzeńcami w tej sprawie, takimi jak na przykład kraje Afryki, Karaibów i Pacyfiku.
Należy również uwzględnić zagadnienie zmian klimatycznych w programie wszystkich szczytów i spotkań wysokiego szczebla. Chciałabym zapytać Komisję i panią komisarz, jaki postęp w tych negocjacjach politycznych udało się osiągnąć.
Dan Jørgensen
(DA) Pani przewodnicząca! Witam, pani komisarz Hedegaard. Powiedziała pani wiele dobrych rzeczy, a również komunikat zawiera wiele korzystnych aspektów. Skupię się na kwestiach, z którymi się nie zgadzam.
Zdecydowanie nie zgadzam się ze strategią polegającą na zaakceptowaniu już na tym wczesnym etapie, że nie uda się nam osiągnąć porozumienia w Meksyku. Stąd moje pytanie do pani, czy jest to po prostu podjęta przez panią decyzja, czy też wynika to z udzielonego pani mandatu - a jeżeli tak, to kto go pani udzielił? Czy to szefowie państw? Czy też wynika to z procedury współdecydowania lub czegoś innego? Mam nadzieję, że możliwa jest zmiana tej strategii. Co dobrego może nam przynieść mówienie: "Jaki ogromny impet udało się stworzyć i jakie mamy wielkie oczekiwania, a następnie wszystko kończy się niczym - jak będziemy wówczas w stanie wytłumaczyć dwa fiaska?”. Proszę posłuchać, nie powinna się pani tym przejmować. Prawdopodobnie Stany Zjednoczone, Chiny i inni zatroszczą się o to, aby nie było wielkich oczekiwań wobec spotkania w Meksyku. Zadaniem UE nie powinno być zmniejszanie oczekiwań - jej zadaniem powinno być ich zwiększanie. Jeżeli już przed rozpoczęciem szczytu powiemy: "słuchajcie, jesteśmy w stanie zaakceptować, że nie uda się dojść do szczególnie wielkiego porozumienia” i tak dalej, to w ten sposób jeszcze przed rozpoczęciem unicestwiamy jakąkolwiek szansę na sukces. To sprawia, że pozycja wyjściowa jest zupełnie nowa, a porozumienie może na tym jedynie stracić.
Holger Krahmer
(DE) Pani komisarz, mam do pani dwa konkretne pytania.
Po pierwsze, w pani dokumencie nie dostrzegam żadnej analizy europejskiego stanowiska negocjacyjnego na szczeblu międzynarodowym. Czy naprawdę nie dostrzegliśmy, że wpływ Europy na politykę w dziedzinie klimatu zmniejszył się? Czy uwzględniliśmy fakt, że równowaga sił politycznych i gospodarczych w obecnym świecie zdecydowanie przesunęła się w kierunku Azji? Czy to możliwe, że całkowicie przeceniliśmy swoje wpływy w tej dziedzinie?
Po drugie, pani dokument jest niezwykły. Na szczelnie wypełnionych dwunastu stronach nie ma ani jednego odniesienia do panelu IPCC. Czy to subtelna próba zdystansowania się od tego organu? Chciałbym pani przypomnieć, że ten panel stanowił fundament wszystkich decyzji politycznych w sprawie dyrektyw, które tutaj przygotowaliśmy w ciągu ostatnich lat. Czy nie nadszedł czas, aby wezwać do szerokiego podejścia naukowego, które zapewni nam rzeczywiste oświadczenia naukowe, a nie polityczne?
Connie Hedegaard
komisarz. - Pani przewodnicząca! Odpowiedź na ostatnią uwagę dotyczącą IPCC zdecydowanie brzmi "nie”. Gdybym miała się odciąć się od wszystkiego, co nie znalazło się w tym dokumencie, to musiałabym odciąć się od wielu rzeczy. To próba przyjęcia za pewnik, że stoimy w obliczu wyzwania, że musimy je pokonać i że UE musi objąć przywództwo pod względem sposobu sprostania mu. Taka była koncepcja będąca podstawą tego dokumentu.
Nie zgadzam się, że UE nie ma wpływu na negocjacje międzynarodowe. Dość słusznie pan zauważył, że nie mamy takiego wpływu, jaki chcielibyśmy mieć, aby myśleć, że możemy po prostu dyktować bieg wydarzeń. Jesteśmy uzależnieni od innych.
Jednakże na szczycie w Kopenhadze zaobserwowaliśmy coś zupełnie nowego: podczas gdy w przeszłości UE, przystępując do negocjacji międzynarodowych i próbując rozwiązać problemy, często miała tylko kilku partnerów, to tym razem na szczycie w Kopenhadze przywódcy krajów odpowiadających za 80 % światowych emisji obiecali, że począwszy od teraz oni również przyłączą się do tego. To zdecydowanie zmienia całą dynamikę. Chciałabym państwu przypomnieć, że włączenie gospodarek wschodzących i uczynienie ich współodpowiedzialnymi należało od wielu lat do priorytetów europejskich i że udało się to rzeczywiście osiągnąć na szczycie w Kopenhadze.
Odpowiadając pani poseł Carvalho: tak, zdecydowanie zgadzam się, że musimy się przygotować pod względem zarówno technicznym, jak i politycznym, i że powinniśmy zrobić to lepiej, nie tylko po to, aby - kiedy zasiądziemy do stołu negocjacyjnego i powiemy, że czegoś chcemy, a reszta świata się z nami nie zgodzi - nie do końca wiedzieć, co mamy uczynić, ponieważ cała nasza energia została skierowana na próbę dojścia do bardzo zdecydowanego i szczegółowego stanowiska. Nasz sposób negocjowania tego problemu powinien być bardziej elastyczny.
(DA) ...a teraz, na koniec, odnosząc się do wypowiedzi pana posła Dana Jørgensena: oczywiście nie uważam, byśmy nie powinni dążyć do porozumienia na szczycie w Meksyku. Kwestią do dyskusji pozostaje to, czy wierzymy, że uda się nam uzgodnić wszystkie szczegóły, w tym formę porozumienia, na szczycie w Meksyku. O to się obawiam. Z tego punktu widzenia uważam, że wywrzemy większą presję na Stany Zjednoczone i Chiny właśnie dzięki mówieniu, że potrzebujemy bardzo konkretnych oczekiwanych efektów, a na szczycie w Cancún musimy osiągnąć bardzo konkretne rezultaty. Nie możemy z tym zwlekać.
Staram się utrudnić ich dążenia do tego, aby szczyt w Meksyku zakończył się fiaskiem. Uważam, że jeżeli ma się nam to udać, musimy zapewnić, byśmy nie koncentrowali się w zbyt wielkim stopniu na zagadnieniach prawnych, ponieważ mogłoby to uniemożliwić dojście do porozumienia pod względem merytorycznym. Istnieje wiele czynników, które należy wziąć pod uwagę - na przykład: "Co myślimy? Co usłyszymy? Na uzgodnienie czego, naszym zdaniem, można liczyć ze strony Stanów Zjednoczonych, zaledwie trzy tygodnie po ich wyborach w środku kadencji?”. Istnieje wiele czynników, które mają w tej sprawie znaczenie, ale moim zdaniem pan poseł Jørgensen zna mnie wystarczająco dobrze, aby zdać sobie sprawę, że nie wynika to z mojego przekonania, iż nie powinniśmy działać ambitnie na spotkaniu w Meksyku. Po prostu musimy stwierdzić, co w najlepszym razie możemy osiągnąć na szczycie w Meksyku. To kluczowy element strategii, którą starałam się dziś przedstawić.
Przewodnicząca
Panie i panowie! Niemożliwe jest udzielenie głosu większej liczbie posłów niż ci, którzy mieli już tę możliwość. Mieliśmy za mało czasu. Mam nadzieję, że państwo to zrozumieją. Dziękuję wszystkim za tę zdyscyplinowaną debatę. Dziękuję, pani komisarz. Mam nadzieję, że będziemy się częściej widywać na posiedzeniach plenarnych. Jestem przekonana, że tak się stanie.
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Sebastian Valentin Bodu  
UE ma wszelkie możliwości aby być liderem działań na rzecz ograniczenia emisji CO2. Być może szczyt w Kopenhadze pozostawił u wielu osób uczucie niedosytu ze względu na wyrażoną przez niektórych uczestników odmowę zobowiązania się do jakichkolwiek określonych celów przeciwdziałania zmianom klimatycznym. Niedawno Indie i Chiny przesłały do ONZ informację o tym, że są zdecydowane zrealizować cele, do których zobowiązały się w ramach porozumienia kopenhaskiego, bez względu na jego ogólnikowy charakter. To ważny sygnał, a UE może podjąć inicjatywę w skali globalnej i z powrotem zgromadzić wszystkie kraje przy tym samym stole, szczególnie kraje azjatyckie, których potencjał przemysłowy rośnie z każdym miesiącem. Zmiany klimatyczne to pewnik, podobnie jak pewne jest to, że zanieczyszczenie je przyspiesza. Tu uzasadnia wyrażane przez UE ambicje dania przykładu za pomocą swoich działań na rzecz ograniczenia zanieczyszczenia. Nasz cel, polegający na staniu się najmniej zanieczyszczonym regionem świata, faktycznie może działać wyłącznie na naszą korzyść. Wynikające z tego korzyści polegają nie tylko na natychmiastowych zyskach dzięki czystszemu środowisku. Przestawienie Europy na ekologiczną gospodarkę i przemysł umożliwi stworzenie miejsc pracy, otwarcie nowych dziedzin badań i - co nie najmniej ważne - ograniczy wydatki każdego kraju.
João Ferreira  
Chociaż odpowiedzialność za ochronę atmosfery Ziemi muszą ponosić różne kraje, wyraźnie widać również, że wpływ na atmosferę, jaki każdy z tych krajów miał w przeszłości i jaki ma obecnie, to dwie bardzo odmienne kwestie, co oznacza, że ich odpowiedzialność musi być zróżnicowana z uwagi na zasadniczą sprawiedliwość. Co więcej, przy ustalaniu udziału każdego kraju w wysiłkach służących zmniejszeniu emisji należy wziąć pod uwagę ich liczbę ludności, z uwagi na tę samą sprawiedliwość. Emisje Chin w przeliczeniu na mieszkańca są obecnie cztery razy mniejsze niż Stanów Zjednoczonych i o około połowę niższe niż średnie emisje UE. Emisje Indii wynoszą około jednej dziesiątej średniej emisji UE i około dwadzieścia razy mniej niż w przypadku Stanów Zjednoczonych. Obecnie w Indiach żyje około 500 milionów ludzi (co odpowiada liczbie ludności UE) pozbawionych dostępu do energii elektrycznej. Właśnie dlatego próby obwiniania tych krajów za fiasko szczytu w Kopenhadze są nieuzasadnione i niesprawiedliwe, nie mówiąc o śmiesznym obwinianiu krajów należących do Boliwariańskiej Alternatywy dla Narodów Naszej Ameryki w rezolucji przyjętej przez tę Izbę. Tylko czysta stronniczość polityczna uzasadnia to stanowisko, co podważa i przeinacza faktyczny przebieg zdarzeń na szczycie w Kopenhadze.
Adam Gierek  
To, co tak usilnie od lat lobbuje Komisja Europejska i jej przewodniczący w sprawie "ambitnej” polityki klimatycznej i energetycznej, to zwyczajna próba zniszczenia przemysłu UE. Polityka ta to wynik bądź to niewiedzy pogłębianej przez IPCC, bądź też zwyczajnej głupoty, albo też jest to rezultat nadmiaru cynizmu prowadzącego do sabotażu gospodarczego. Szkoda, że lewica nie rozszyfrowała, iż jest to zwyczajna pułapka na nią, bowiem najwięcej amatorów na handel emisjami rekrutuje się wśród tych, którzy już raz wywołali kryzys. Tym razem jednak "bańka finansowa” będzie znacznie większa. Już teraz szkody spowodowane tą samobójczą polityką są ogromne, zwłaszcza dla mojego kraju - Polski. Niepotrzebna jest wojna. Łatwiej jest kraj zrujnować niż odbudować. Wzywam Komisję - opamiętajcie się państwo, bo to, co robicie jest nie tylko antyeuropejskie, lecz antyhumanitarne. Potrzebna jest natychmiastowa rewizja pakietu klimatyczno-energetycznego. Tym się zajmijcie, a nie namawianiem innych do samobójstwa gospodarczego. Zielona gospodarka - tak, ale to przecież recykling materiałowy i energetyczny, kogeneracja, termomodernizacja, energia odnawialna tam, gdzie nie ma innej, utylizacja ścieków, energetyka atomowa, większa oszczędność energii i wyższa sprawność energetyczna i inne. Czy zatem emisja CO2 ma też związek z taką "zieloną” gospodarką? Tak, ale paradoksalnie wtedy, gdy emisja wzrośnie... Ale to dobrze...
Eija-Riitta Korhola  
Pani przewodnicząca! Jestem wdzięczna pani komisarz Hedegaard za wskazanie, że pojmuje zasadniczy dylemat polityki w zakresie klimatu: UE nie może samodzielnie dokonać redukcji, ponieważ nie tylko nie przyniesie to żadnych efektów, ale ponadto stworzy zagrożenie, że środowisko naturalne poniesie straty. Jeżeli dalsza produkcja w Europie będzie niemożliwa ze względu na gwałtowny wzrost kosztów związanych z handlem uprawnieniami do emisji i jeżeli w rezultacie na przykład stal i papier będą wytwarzane w takich miejscach, gdzie wynikające z tego emisje będą wyższe niż w Europie, to całkowita wielkość emisji wzrośnie. Ambicje jednostronne to nie ambicje: jedynie działając wspólnie, na podstawie jednakowych zasad, łatwo będzie zdecydowanie zacisnąć pasa. Podstawą takiego działania musi być inny rodzaj strategii klimatycznej: konsekwentne redukowanie konkretnych emisji. Na tym polega system dekarbonizacji niezależny od cyklu gospodarczego i zawsze przynoszący korzyści stronie dokonującej redukcji, w przeciwieństwie do naszego obecnego systemu handlu emisjami. Między innymi Chiny, Japonia i Stany Zjednoczone są zainteresowane takim systemem, zatem UE również powinna zaktualizować swoją strategię tak, aby odzwierciedlała obecną sytuację. Chciałabym również zapytać, czy trzymanie się systemu handlu uprawnieniami do emisji po 2012 roku ma sens, skoro obecnie okazuje się, że w skali światowej nie powstaną takie systemy, które mogłyby zostać powiązane z naszym. Jeżeli tworzenie i przyznawanie uprawnień do emisji nie będzie proporcjonalne, niemożliwe będzie uniknięcie zaburzeń konkurencji. Kiedy przeszło 10 lat temu zaczęliśmy opracowywać dyrektywę w sprawie handlu uprawnieniami do emisji, cały system reklamowano nam jako sposób przygotowania handlu uprawnieniami do emisji w skali światowej. Zdobyliśmy wiedzę i doświadczenie. To doświadczenie z pewnością wiele nas kosztowało, a korzyści dla środowiska naturalnego w żadnym razie nie są oczywiste. Możliwe jest takie dokonywanie redukcji emisji, które w mniejszym stopniu narazi je na załamania rynku i spekulację. Czy Komisja uważa, że istnieją dobre powody dalszego działania na własną rękę?
Elżbieta Katarzyna Łukacijewska  
Pani przewodnicząca, pani komisarz, szczyt w Kopenhadze na który jechaliśmy jako liderzy zmian klimatycznych był porażką i pokazał, że tylko Europa jest zainteresowana ograniczeniem emisji CO2. Pani komisarz zapowiedziała, że mimo jego fiaska walka z globalnym ociepleniem będzie nadal w centrum polityki europejskiej. Teraz budujemy nową strategię przed szczytem w Meksyku, musimy więc odpowiedzieć sobie na pytanie gdzie popełniliśmy błąd i zweryfikować nasze stanowisko oraz oczekiwania, bo świat nie jest gotowy, aby sprostać dzisiaj tak dużym ograniczeniom. Mam więc do pani komisarz trzy pytania: Po pierwsze, jak będziemy negocjować i jakie przed sobą postawimy cele, aby szczyt w Meksyku nie zakończył się podobnie jak szczyt w Kopenhadze? Po drugie, czy Komisja Europejska zweryfikowała informacje o globalnym ociepleniu i topnieniu lodowców w kontekście mylnych czy nieprawdziwych informacji podawanych przez niektórych naukowców? I po trzecie, czy zgodzi się pani komisarz z moim stwierdzeniem, że bez zgody na znaczące ograniczenie emisji przez USA, Chiny, Rosje i Indie wysiłek Unii Europejskiej i koszty jakie ponosimy pójdą na marne?
Bogdan Kazimierz Marcinkiewicz  
Podstawowym wyzwaniem, jakie stoi przed Unią Europejską po szczycie w Kopenhadze, jest jak najszybsze wypracowanie niezbędnej wspólnej mapy drogowej przed szczytem COP 16 w Meksyku. Kopenhaga uświadomiła nam, że dobre intencje nie wystarczą. W jej efekcie możemy dojść do czterech następujących konkluzji: po pierwsze Unia Europejska nie będzie w pełni skuteczna wyznaczając jedynie ramy do naśladowania. Europa powinna udzielić państwom rozwijającym się realnego wsparcia sprzyjając ambitnym wspólnotowym celom emisyjnym. Po drugie, Unia Europejska musi ponownie podjąć dyskusję ze Stanami Zjednoczonymi w ramach transatlantyckiego przywództwa wraz z innymi wiodącymi potęgami światowymi. Po trzecie, Unia Europejska powinna bardziej racjonalnie podejść do strategii redukcji emisji CO2, mając na względzie obniżenie emisji przy jednoczesnym uniknięciu wysokich kosztów adaptacji. Po czwarte, Unia Europejska powinna zintensyfikować swoje starania w celu budowy sprawnej gospodarki niskoemisyjnej. Pani komisarz, pytanie jest proste, czy w Europie jest klimat do takich zmian?
Rareş-Lucian Niculescu  
Z zadowoleniem przyjmuję ważną pozycję, jaką zmiany klimatyczne uzyskały w komunikacie Komisji zatytułowanym "Europa 2020 - Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu”.
Znalazły się w nim dwa aspekty warte uwypuklenia. Po pierwsze, inwestowanie w ekologiczne, niskoemisyjne technologie to ważny instrument. Te inwestycje pomogą ochronić środowisko naturalne, a jednocześnie zapewnią nowe możliwości biznesowe i nowe miejsca pracy. Unia Europejska może odegrać istotną rolę w tym sektorze rynku światowego. Drugi aspekt dotyczy znaczenia inicjatywy flagowej "Europa efektywnie korzystająca z zasobów”. Skierowane do państw członkowskich przez Komisję wezwanie do wykorzystywania funduszy strukturalnych na inwestycje w budowę efektywnych energetycznie budynków publicznych z pewnością jest częścią rozwiązania. Uważam jednak, że powinniśmy poświęcić co najmniej tyle samo uwagi sektorowi mieszkaniowemu, a konkretnie - zbudowanym w przeszłości budynkom wielorodzinnym, które w niektórych państwach członkowskich były żarłocznymi użytkownikami energii, szczególnie w Europie Wschodniej.
Rovana Plumb  
Uważam, że wyciągnęliśmy wnioski z fiaska szczytu w Kopenhadze. Jako dowód na to musimy dokonać przeglądu naszej strategii, abyśmy na spotkaniu w Meksyku byli w stanie dojść do porozumienia prawnie wiążącego.
Potrzebne są szybkie działania służące przełożeniu osiągniętego porozumienia politycznego na działania, jak również uruchomieniu 7,2 miliardów euro przeznaczonych na szybko uruchamiane finansowanie projektów na rzecz krajów rozwijających się.
UE poinformowała o swojej woli, aby wiązano ją z porozumieniem, a za pośrednictwem informacji złożyła jednostronne zobowiązanie do ograniczenia całkowitych emisji UE o 20 % w porównaniu do poziomu z 1990 roku, jak również złożyła warunkową ofertę zwiększenia skali tej redukcji do 30 %, jeżeli inni wielcy emitenci również zgodzą się na wniesienie analogicznego wkładu do globalnych wysiłków na rzecz ograniczenia emisji.
Do 18 lutego 40 państw ogłosiło swoje plany redukcji, a 100 podpisało porozumienie, ale to nie wystarczy.
Wzywam wysoką przedstawiciel i panią komisarz do spraw działań klimatycznych do pilnego przedstawienia nam strategii dyplomacji klimatycznej, a UE i państwa członkowskie do uwzględnienia polityki w zakresie zmian klimatycznych we wszystkich strategicznych partnerstwach dwustronnych i wielostronnych, aby zrealizować ten ważny cel.
Strategiczne partnerstwa na rzecz walki ze zmianami klimatycznymi powinny obejmować organizacje pozarządowe i społeczeństwo obywatelskie.
Daciana Octavia Sârbu  
na piśmie. - Pomimo rozczarowującego szczytu w Kopenhadze udało się osiągnąć pewien dobry postęp, również w zakresie krótkoterminowego finansowania, jakie zapewniliśmy krajom rozwijającym się. To nie tylko zapewni realną konkretną pomoc, ale również pomoże w budowaniu zaufania między partnerami skłóconymi na szczycie w Kopenhadze.
W najbliższych miesiącach i latach musimy pokazać krajom rozwijającym się, że będziemy realizować nasze obietnice dotyczące środków finansowych na dostosowanie do zmian klimatycznych i przeciwdziałanie im, jak również musimy zagwarantować, by środki były wykorzystywane w możliwie jak najlepszy sposób, aby zrealizować zakładane cele.
Na szczycie w Kopenhadze udało się osiągnąć znaczący postęp również w zakresie pomiaru, raportowania i weryfikacji. Jest to bezpośrednio związane z budowaniem zaufania, ponieważ takie systemy umożliwią nam sprawdzenie, czy każdy wykonuje swoje zadania, oraz określenie skuteczności naszej polityki i sposobu dostosowania jej w przyszłości. Unia Europejska powinna w dalszym ciągu realizować swój system handlu uprawnieniami do emisji i inne inicjatywy, na przykład dotyczące zmniejszenia energochłonności budynków. Musimy zrealizować nasze cele emisyjne i pokazać, w jaki sposób wszyscy mogą osiągnąć zyski z oszczędzania energii. Zapewnienie udanego przykładu polityki ograniczania emisji, która przekłada się na korzyści dla zwykłych ludzi, jest najlepszym sposobem przekonania innych do podążenia naszym śladem.
