Jaarlijks verslag (2007) over de voornaamste aspecten en fundamentele keuzen van het GBVB - De Europese veiligheidsstrategie en het EVDB - Rol van de NAVO in de veiligheidsstructuur van de EU (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
het verslag van Jacek Saryusz-Wolski, namens de Commissie buitenlandse zaken, over het jaarlijks verslag (2007) van de Raad aan het Europees Parlement over de voornaamste aspecten en fundamentele keuzen van het gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid (GBVB), aan het Europees Parlement gepresenteerd overeenkomstig punt 43, sub G, van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006
het verslag van Karl von Wogau, namens de Commissie buitenlandse zaken, over de Europese veiligheidsstrategie en het Europees veiligheids- en defensiebeleid (EVDB), en
het verslag van Ari Vatanen, namens de Commissie buitenlandse zaken, over de rol van de NAVO in de veiligheidsstructuur van de EU.
Dames en heren, ook met het oog op de waardigheid van ons werk vraagt de rapporteur degenen die geen belang stellen in het verloop van onze debatten, terecht om de zaal stil te verlaten.
Jacek Saryusz-Wolski
rapporteur. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, hartelijk dank. Ik denk inderdaad dat het buitenlandse beleid van de Unie wat aandacht verdient.
(EN) Mijnheer de Voorzitter, we voeren vandaag een speciaal debat over drie belangrijke verslagen over het buitenlands beleid, over veiligheid en defensie en over de betrekkingen tussen de EU en de NAVO.
Ons jaarlijks verslag over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) is een belangrijk middel geworden voor het Parlement om zijn strategisch standpunt over het buitenlands beleid van de EU tot uitdrukking te brengen. Wij hebben besloten om ons in het verslag van dit jaar te richten op beleidsvorming. We hebben ons gericht op de noodzaak om een daadwerkelijke dialoog tot stand te brengen met de Raad over de belangrijkste doelen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU. We hebben erkend dat er vooruitgang is geboekt, namelijk dat in het verslag van de Raad voor het eerst systematisch wordt verwezen naar de door het Europees Parlement aangenomen resoluties. We zijn daar dankbaar voor; dat is een hele prestatie. We hebben echter ook aangegeven dat de Raad, tot onze spijt, geen volledige dialoog voert over de standpunten die door het Parlement naar voren zijn gebracht. Evenmin verwijst de Raad in operationele documenten naar deze resoluties als gezamenlijk optreden of gemeenschappelijke standpunten.
We verwachten dat het jaarlijks verslag van de Raad mogelijkheden biedt om een dialoog met het Parlement tot stand te brengen, met als doel het ontwikkelen van een strategischere benadering van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. We hebben in ons verslag de belangrijkste beginselen herhaald die aan ons buitenlands beleid ten grondslag moeten liggen. Naar onze mening moet het GBVB worden onderbouwd en geleid door de waarden die de Europese Unie en haar lidstaten huldigen, in het bijzonder democratie, rechtsstaat, respect voor de menselijke waardigheid, mensenrechten en grondvrijheden, en de bevordering van vrede en effectief multilateralisme.
Wij zijn van mening dat de Europese Unie gewicht in de schaal kan leggen, maar alleen als zij met één stem spreekt en als zij beschikt over de juiste instrumenten, zoals die uit het Verdrag van Lissabon, en over een ruimere begroting. We kunnen alleen effectief handelen wanneer dit wordt gelegitimeerd door zowel de Europese als de nationale parlementen, elk handelend op hun eigen niveau en overeenkomstig hun eigen mandaten.
Om geloofwaardig te kunnen zijn en te kunnen voldoen aan de verwachtingen van de EU-burgers - en ik zeg dit op de vooravond van de snel naderende nieuwe parlementaire verkiezingen - moet het GBVB middelen krijgen die passen bij de doelstellingen en specifieke streefdoelen. We betreuren dan ook dat de GBVB-begroting, net zoals in voorgaande jaren, ernstig tekortschiet.
In ons verslag behandelen we horizontale en geografische kwesties. Met betrekking tot de horizontale kwesties wil ik slechts de belangrijkste noemen die we hebben besproken. Ten eerste de bescherming van de mensenrechten en de bevordering van vrede en veiligheid in de directe omgeving van Europa en op wereldwijd niveau, ten tweede steun voor een effectief multilateralisme en respect voor het internationaal recht, ten derde strijd tegen het terrorisme, ten vierde non-proliferatie van massavernietigingswapens en ontwapening en ten vijfde klimaatverandering, energiezekerheid en kwesties als cyberveiligheid.
In dit verslag zijn we bewust selectief. We concentreren ons dan ook op enkele strategische en geografische beleidsgebieden zoals de westelijke Balkan, het Midden-Oosten en het Midden-Oosten in brede zin, de zuidelijke Kaukasus, Afrika en Azië en natuurlijk de betrekkingen met onze strategische partner, de VS en de betrekkingen met Rusland.
Dit verslag moet worden gezien in samenhang met en als aanvulling op de meer gedetailleerde verslagen van het Parlement. Het zou niet moeten proberen om deze verslagen te kopiëren.
Ik wil mijn collega's van de verschillende fracties in het Parlement bedanken voor hun begrip en uitstekende samenwerking. We hebben geprobeerd om de meeste zorgen mee te nemen in dit verslag en ik hoop dat het wordt gesteund door een ruime meerderheid in ons Parlement.
Tot slot wil ik onze partners van de Raad en de Commissie laten weten dat, naar wij hopen, deze gelegenheid ons zal helpen bij de totstandbrenging van een diepgaandere strategische dialoog tussen Parlement, Raad en Commissie, een dialoog die meer democratische legitimiteit zal geven aan het zware werk dat u, mijnheer Solana en mevrouw Ferrero-Waldner verrichten, en zal zorgen voor een betere samenwerking in onze driehoek.
Ik hoop dat u dit zult beschouwen als een mogelijkheid om meer synergie te ontwikkelen, als een mogelijkheid om onze gemeenschappelijke stem, de stem van alle drie de actoren te versterken, teneinde meer democratische en parlementaire legitimiteit te geven aan ons gemeenschappelijke doel: buitenlands beleid, één stem, Europese Unie.
Karl von Wogau
rapporteur. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Solana, mevrouw Ferrero-Waldner, dit verslag moet aanleiding zijn om na te denken over de vorderingen die wij gemaakt hebben met het Europese veiligheids- en defensiebeleid (EVDB), over de stand van zaken en over de bijdrage die het Europees Parlement eraan levert.
We moeten vaststellen dat er tot nu toe tweeëntwintig missies zijn uitgevoerd in het kader van het EVDB, waarvan zestien met een civiel karakter en slechts zes van militaire aard. Dat tekent het belang van de civiele component van het EVDB. Bij de civiele component is daarbij ook sprake van een werkzame democratische controle; de civiele operaties in het kader van het EVDB worden immers via de Europese begroting gefinancierd en vallen derhalve ook onder de controle van het Europees Parlement. Er worden uit de begroting van de Europese Unie nog andere zaken gefinancierd die rechtstreeks verband houden met het veiligheidsbeleid, zoals: veiligheidsonderzoek - 1,3 miljard euro over zeven jaar, Galileo, waarvan we zeggen dat daar ook veiligheidsaspecten aan verbonden zijn - 3,4 miljard euro, en GMES of Copernicus, een project waarvoor eveneens een miljard euro is uitgetrokken. Voorts beschikken wij, en dat is nieuw, over wetgeving in het Europees Parlement op het gebied van veiligheid en defensie. Wij hebben een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad aangenomen over de overbrenging van wapens binnen de Gemeenschap en over overheidscontracten op het gebied van veiligheid en defensie. Dat is een eerste belangrijke stap op deze weg.
Informatie is voor het Europees Parlement van zeer groot belang. Hierin speelt onze speciale commissie, die onder andere toegang heeft tot geheime informatie, een grote rol. Ook van bijzonder belang zijn de regelmatige gesprekken die wij in deze commissie met de Hoge Vertegenwoordiger voeren over deze aangelegenheden. Ik wil de gelegenheid te baat nemen om de Hoge Vertegenwoordiger en zijn medewerkers te bedanken voor de vruchtbare samenwerking die zich hierbij heeft ontwikkeld.
Dan ga ik nu over op een aantal punten in het verslag. In dit verslag wordt gesteld dat de Europese Unie duidelijker moet bepalen wat haar veiligheidsbelangen zijn. Er wordt te vaak gedacht in termen van nationale veiligheidsbelangen, terwijl het gaat om gedeelde veiligheidsbelangen op Europees niveau. Het gaat om de bescherming van haar burgers binnen de Unie en op internationaal vlak, om de veiligheid van haar buurlanden, de bescherming van haar buitengrenzen, de bescherming van haar belangrijke infrastructuren, de zekerheid van haar energievoorziening, de veiligheid van onze handelsroutes, de veiligheid van onze assets in de ruimte en om nog veel andere zaken die toch echt deel uitmaken van de gemeenschappelijke veiligheidsbelangen van de Europese Unie.
Voorts moeten wij ons bezinnen op de ambities van de Europese Unie met betrekking tot het EVDB. Het ontwerpverslag laat er geen misverstand over bestaan dat wij niet mogen proberen een supermacht te worden zoals de Verenigde Staten. Bovendien staat hier heel duidelijk in dat wij ons moeten richten op de geografische omgeving van de Europese Unie. Onze prioriteit gaat uit naar de Balkan - daar ligt het huiswerk van de Europese Unie -, Noord-Afrika, de bevroren conflicten in het oosten, en onze bijdrage aan de oplossing van het conflict in Palestina. Hier moeten onze prioriteiten heel duidelijk tot uiting komen.
Ik moet opmerken dat de Raad aan het einde van het Franse voorzitterschap zeer ambitieuze doelen had vastgesteld, te weten voorzien in de mogelijkheid om bepaalde operaties parallel uit te voeren. Als we dat willen, moeten we daar ook de benodigde middelen voor beschikbaar stellen. Dat vraag om de oprichting van een autonoom en permanent hoofdkwartier in Brussel. Dat is een duidelijke eis die het Europees Parlement stelt en die kon rekenen op een zeer brede meerderheid in de commissie. Ten tweede moeten we bedenken dat de zevenentwintig lidstaten beschikken over twee miljoen soldaten. Van dat aantal moet 3 procent, dus zo'n 60 000 soldaten, permanent aan de Europese Unie ter beschikking worden gesteld. Daarom wordt ervoor gepleit om het Eurocorps permanent onder het gezag van de Europese Unie te brengen. Deze oproep is gericht aan de zes lidstaten die het Eurocorps vormen.
Verder doen we duidelijke uitspraken over de capaciteiten die we moeten ontwikkelen. De zevenentwintig EU-lidstaten geven jaarlijks 200 miljard euro uit aan defensie, een bedrag dat beter moet worden uitgegeven dan in het verleden het geval was. Wij kunnen het ons niet veroorloven het wiel zevenentwintig keer opnieuw uit te vinden, en daarom pleiten wij ervoor de gelden van de Europese Unie en van de belastingbetaler voor defensie voortaan meer op gemeenschappelijke basis te besteden dan in het verleden is geschied. Hartelijk dank.
Ari Vatanen
rapporteur. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, zeventig jaar geleden kwam de heer Chamberlain terug uit München. Terwijl hij met een stuk papier zwaaide, riep hij: "Vrede voor de rest van ons leven”. Welnu, we weten hoezeer hij er naast zat en we weten ook dat 'wishful thinking' een dodelijk substituut is voor realisme. We moeten vandaag meedogenloos eerlijk zijn over deze kwestie. De EU is ongelofelijk succesvol geweest in het stichten van vrede. De gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog hebben tot het ontstaan van de EU geleid.
Ik ben zeer verheugd dat de heer Solana hier vandaag is, omdat we vandaag eindelijk dit telefoonnummer hebben voor de EU. De heer Solana heeft dit nummer, waar de heer Kissinger jaren geleden om vroeg.
Maar wat voor soort middelen geven wij, lidstaten en politici, de heer Solana? Dat is de vraag.
We hebben nu een financiële crisis, en die kwam niet uit de lucht vallen. We hebben dit in grote mate aan onszelf te danken. We praten over de giftige activa van banken en hoe we deze kunnen verwijderen. Misschien is dit het moment om ons af te vragen: wat zijn giftige activa en wat zijn de obstakels voor ons vredesstichten? Wat is onze bestaansreden?
We moeten verder. De EU moet doorgaan met de vredesopbouw. De wereld verandert zo snel om ons heen. Het grootste obstakel is dat we gewoonweg geen visie hebben. We zijn kortzichtige politici die zich bezighouden met de dagelijkse beslommeringen. Immobiliteit is ons grote probleem. De wereld rondom ons verandert, sneller dan we kunnen reageren. Wat is het resultaat van inefficiënt en tekortschietend veiligheidsbeleid? Menselijk lijden, doden, verminkte mensen en wreedheden. Zelfs al stemmen die mensen niet op ons, ze verdienen toch onze zorg, omdat ze onze broers en zusters zijn in de menselijke familie.
Op 2 april 1917 zei president Wilson: 'een gestadige samenwerking voor vrede kan alleen worden gehandhaafd met eensgezindheid van de democratische naties'. President Wilson kreeg een Nobelprijs, die hij veel meer verdiende dan Al Gore.
Wij in de EU realiseren ons niet over welke hulpmiddelen we beschikken in onze mozaïek van zevenentwintig landen. Dat geeft ons een uniek middel om vrede te stichten. Misschien houden sommigen niet van de Fransen, anderen niet van de Duitsers, en misschien zijn er zelfs mensen die de Finnen niet mogen, hoewel ik denk dat iedereen de Finnen mag! Maar wanneer we samen zijn, zevenentwintig landen, kan niemand zeggen dat hij een hekel heeft aan de EU. Daarom kunnen we met deze unieke eigenschap naar elke crisisplek gaan en daar als arts of scheidsrechter optreden. Zonder militaire capaciteit, zonder militaire geloofwaardigheid zijn we echter als een hond die wel blaft maar niet bijt. We zijn idealistisch maar voorzien onszelf niet van de middelen om die doelstellingen te bereiken.
Nu is het moment om het ijzer te smeden zolang het heet is: il faut battre le fer tant qu'il est chaud, zoals de Fransen zeggen. De heer Obama is de nieuwe president van de Verenigde Staten en hij heeft waardering voor Europa. Hij zegt dat we belangrijke bondgenoten zijn. Wat moeten we doen? We moeten onze zaken op orde zien te krijgen.
Reeds 94 procent van de Europese bevolking maakt deel uit van de NAVO, slechts 6 procent staat er nog buiten. Waarom gebruiken we dit middel niet efficiënter? Dat zijn we de mensen verschuldigd, omdat het onze plicht is menselijk lijden te verlichten. Dat is onze morele plicht en het is in ons belang op de lange termijn. Alleen door in de voetstappen van onze voorvaderen te treden kunnen we trouw zijn aan de erfenis van de EU en het onvermijdelijke ondenkbaar maken, en dat is waar het bij het stichten van vrede om gaat.
Javier Solana
Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, hartelijk dank dat u mij opnieuw hebt uitgenodigd voor dit belangrijke debat over het GBVB. Ik geloof dat dit debat een jaarlijkse traditie begint te worden en ik neem er graag aan deel. Ik wil de rapporteurs, de heer Saryusz-Wolski, de heer Von Wogau en de heer Vatanen, bedanken voor hun verslagen. Ik kwam er veel dingen in tegen die aansluiten bij onze ideeën en activiteiten. Ik heb kennisgenomen van talrijke punten die in de verslagen aan de orde komen en ik hoop ten zeerste dat deze, met uw steun, een rol zullen spelen bij het herzien van onze denkbeelden.
Nu ik hier, begin 2009, het woord voer in het Europees Parlement, moet ik terugdenken aan hoe ver we tien jaar geleden, in 1999, waren. Toen begonnen we het Europees veiligheids- en defensiebeleid eigenlijk vorm te geven. En als ik kijk hoe ver we nu zijn en dit vergelijk met toen we het EVDB begonnen te ontwikkelen, kunnen we zeggen dat er echt grote vooruitgang is geboekt. Het is voor iedereen duidelijk wat er is bereikt.
Zoals gezegd, zijn of worden er meer dan twintig civiele en militaire operaties uitgevoerd op zo ongeveer elk continent, van Europa tot Azië, van het Midden-Oosten tot Afrika. Duizenden Europese mannen en vrouwen zijn bij deze operaties betrokken, variërend van militairen tot politiemensen, van grenswachten tot waarnemers, van rechters tot openbare aanklagers; een grote groep mensen die zich inzet voor de stabiliteit van de wereld.
Ik denk dat dit de Europese manier is om dingen te doen. Een brede aanpak van crisispreventie en crisisbeheersing, een groot, gevarieerd instrumentarium waaruit we kunnen pakken wat nodig is, snellereactievermogen, pogingen om de rol van wereldspeler te vervullen, waar derde landen ons om hebben gevraagd. Als het Verdrag van Lissabon wordt geratificeerd, wat ik van ganser harte hoop, zullen we natuurlijk zonder enige twijfel nog veel effectiever kunnen zijn.
Ik wil het Parlement graag bedanken voor de steun van de afgelopen jaren en voor de goede samenwerking die ik met u, als vertegenwoordigers van de burgers van de Europese Unie, heb mogen genieten. Zonder de betrokkenheid, zonder het begrip, zonder de steun van niet alleen de leden van dit vooraanstaand Parlement, maar ook van de burgers van de Europese Unie - met andere mechanismen, via hun eigen parlementen - zou het erg moeilijk zijn om onze rol te vervullen. Wij hoeven alleen maar te denken aan de vele operaties die we uitvoeren en aan de vele burgers van de Europese Unie die erbij betrokken zijn.
Het GBVB is meer dan een instrument. Het GBVB houdt verband met onze waarden, met uw waarden, met de waarden van onze burgers. Ik ben gehecht aan deze waarden, aan de waarden die in alle zevenentwintig lidstaten van de Europese Unie zijn verankerd: mensenrechten, rechtsstaat, volkenrecht en effectief multilateralisme. Al deze woorden en ideeën zijn waarschijnlijk een constructieve weergave van wat we zijn. Het GBVB levert echter ook een bijdrage aan het vormgeven van de onderlinge samenwerking tussen de lidstaten van de Europese Unie. Door samen te werken, door gezamenlijk op te treden, bepalen we wie we zijn. Via het GBVB werkt de Europese Unie dus ook voortdurend aan haar eigen gezicht.
Ik denk dat mijn woorden aansluiten bij de zienswijze van de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken. Dit is wat we doen en wat ons na aan het hart ligt: waarden, daden en bouwen aan de Europese Unie. We handelen vanuit ons zijn, en ons zijn krijgt vorm door onze daden. Ik denk dat dit een belangrijke gedachte is om te onthouden.
De veiligheidsstrategie van 2003 was een basisdocument dat ons in staat stelde het pad naar de toekomst uit te stippelen. In de drie verslagen wordt naar dat document verwezen. Zoals u weet, hebben we dit in 2008, in samenwerking met de Commissie en het Parlement, bijgewerkt. Dat document komt niet in de plaats van het document van 2003, maar vult het aan en actualiseert het, doordat daarin aandacht wordt geschonken aan de gevaren en problemen van deze tijd, van klimaatverandering tot terrorisme, van energiezekerheid tot piraterij.
Ik wil even wat zeggen over piraterij, omdat dat verband houdt met onze jongste operatie, Atalanta. Ik wil graag onderstrepen dat dit de eerste keer is dat er in het kader van het EVDB een maritieme operatie wordt uitgevoerd. Het is een aanzienlijke stap vooruit, een aanzienlijke stap in de goede richting dat er nu sprake is van een dergelijke operatie. Deze maritieme operatie tegen piraterij wordt geleid vanuit een Europees operationeel hoofdkwartier in het Verenigd Koninkrijk. Er is een aanzienlijk aantal landen bij betrokken en een aanzienlijk aantal derde landen wil eraan meedoen. Ik heb vandaag geluncht met de Zwitserse minister van Buitenlandse Zaken en ook dat land wil meedoen aan deze operatie omdat het onze zorgen over piraterij deelt. Dit is erg belangrijk. Waarschijnlijk vindt u, net als ik, dat deze operatie op zee erg belangrijk is, maar dat de problemen aan land ook moeten worden opgelost, net zo goed als de problemen op zee.
Ik wil ook even wat zeggen over structuren - interne structuren die te maken hebben met het EVDB. Tijdens de laatste maand van het Franse voorzitterschap hebben we, zoals u weet, aan een document gewerkt voor de reorganisatie en de opzet van iets dat mij erg dierbaar is, waarvoor ik vanaf het begin heb geijverd en waarvoor nu steun is, namelijk de ontwikkeling van een strategisch planningsvermogen dat tegelijkertijd civiel en militair is. Dit is de moderne aanpak van crisisbeheersing. Dit soort activiteiten zijn betrekkelijk nieuw voor ons en juist daarom kunnen we nog efficiënter en flexibeler zijn en ons nog beter aanpassen aan nieuwe werkelijkheden dan anderen. Daarom denk ik dat het erg belangrijk is wat we doen, namelijk dat we ons richten op militaire en civiele samenwerking op het niveau van de strategische planning.
Ik moet zeggen, en ik hoop dat u het met mij eens bent, dat de conflicten van heden niet uitsluitend met militair optreden kunnen worden opgelost. Civiel optreden is echter alleen mogelijk in een veilige omgeving. Dit is het evenwicht dat we moeten zien te vinden en dit is wat we overal zien: in het Midden-Oosten, in Afghanistan, waar we ook kijken. Het is een zeer belangrijk concept van symbiose tussen de politieke, civiele en veiligheidsaspecten van ons leven.
Zoals op zeer welsprekende wijze door de drie rapporteurs is gezegd, hebben we behoefte aan capaciteiten. Zonder capaciteiten hebben we alleen documenten en met documenten alleen lossen we conflicten niet op.
Dat werd ook zeer sterk benadrukt tijdens de Europese Raad van december en ik wil de drie rapporteurs bedanken dat zij dit nog eens goed duidelijk hebben gemaakt. We hebben soms problemen met de opbouw van een troepenmacht en het is belangrijk dat u dat weet. Zonder een snellere opbouw van een troepenmacht, of het nu om politie, aanklagers of militairen gaat, wordt het erg moeilijk om adequaat te kunnen inspelen op crisissituaties.
Ik wil ook nog wat zeggen over de betrekkingen tussen de NAVO en de Europese Unie, aangezien die aan de orde komen in het verslag van de heer Vatanen. Zoals u weet, hebben we een samenwerkingskader dat we Berlijn Plus noemen. Niet alle operaties die we in naam van de Europese Unie uitvoeren vallen echter binnen dit kader, dat bedoeld is voor samenwerking met het Noord-Atlantisch Bondgenootschap. Zoals bekend, hebben we nog steeds problemen, aangezien we er niet in zijn geslaagd om bepaalde moeilijkheden te overwinnen die zich voordoen bij de samenwerking met de NAVO in operaties die buiten het kader van Berlijn Plus vallen. We hebben problemen in Kosovo die nog steeds niet zijn opgelost en we hebben problemen in Afghanistan. Ik hoop van harte dat we in staat zijn om deze problemen in de aanloop naar de NAVO-top op te lossen.
Dan nog even iets over Afghanistan. Dit wordt zonder twijfel een van de belangrijkste kwesties waarmee we in 2009 geconfronteerd worden. U bent op de hoogte van het standpunt van president Obama over dit strijdtoneel - Afghanistan-Pakistan - en de benoeming van een speciale gezant. We moeten resultaat boeken en wel op een zinnige manier. Er is meer betrokkenheid nodig. Dit hoeft niet per se militaire betrokkenheid te zijn. Het zit meer in een grotere efficiëntie en een betere coördinatie onderling en in het contact met anderen - de Verenigde Staten, de internationale gemeenschap als geheel, de Verenigde Naties. Ik heb al enkele malen een ontmoeting gehad met Richard Holbrooke en ik heb ook generaal Petraeus ontmoet. We gaan dit concept de komende weken opnieuw bestuderen en hopelijk kunnen we dan op een constructieve manier reageren op een zeer belangrijk probleem waarbij wij, de Europese Unie, de lidstaten betrokken zijn. Ik vind dat we die betrokkenheid moeten continueren.
We kunnen nog uren doorpraten over allerhande onderwerpen - energie, non-proliferatie, noem maar op - maar ik denk dat het nu belangrijk is om vast te stellen dat we het in de drie vandaag gepresenteerde verslagen fundamenteel met elkaar eens zijn over wat we in de afgelopen periode hebben gedaan. Ter afronding wil ik u hartelijk bedanken voor de samenwerking. Mijn dank gaat ook uit naar degenen die zeer intensief met mij samenwerken ten behoeve van de specifieke dossiers waaraan we werken. Zoals ik al zei: ik denk dat ons optreden namens de Europese Unie op het internationaal toneel mede bepaalt wie we zijn. Op dit moment is het erg belangrijk dat ons optreden beter wordt, omdat we beter willen zijn.
Benita Ferrero-Waldner
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat ik opnieuw de gelegenheid heb om deel te nemen aan dit alomvattend debat over aspecten van het buitenlands en veiligheidsbeleid.
Ik dank de auteurs van de drie verslagen die de basis vormen van het debat van vandaag. Ik merk graag op dat de diensten van Javier Solana en mijn eigen diensten zeer goed hebben samengewerkt bij de opstelling van het verslag over de Europese veiligheidsstrategie (ESS), en ik geloof dat dit aan het resultaat te zien is. Uit het verslag blijkt goed met welke nieuwe uitdagingen op veiligheidsgebied de EU te maken heeft en daarin wordt een brede definitie gegeven van wat we onder veiligheid verstaan.
Ik wil graag eerst enkele woorden wijden aan het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB). In de verslagen waarover we ons nu buigen, en ook in het verslag over de Europese veiligheidsstrategie, wordt de conclusie getrokken dat de Europese Unie een rol van betekenis kan spelen als we er eensgezind voor zorgen dat we een volledig coherent beleid hebben, een beleid dat het GBVB, de communautaire dimensie en, uiteraard, acties van de lidstaten omvat. We moeten niet alleen met één stem spreken, maar we moeten ook op een coherente en gecoördineerde manier met elkaar optreden.
Hiervoor moet de beste mix van EU-beleidsinstrumenten worden bijeengebracht, van EVDB-operaties tot conflictpreventie- en crisisresponsmaatregelen via het stabiliteitsinstrument, ontwikkelingshulp, humanitaire steun of instrumenten ten behoeve van de democratie en de mensenrechten. Afghanistan, Georgië, Kosovo en Tsjaad zijn voorbeelden van hoe we dit in de praktijk doen.
In Afghanistan hebben we de hervorming van de veiligheidssector en deugdelijk bestuur een prominente plaats gegeven binnen onze algehele hulpstrategie. In 2007 is de Commissie begonnen met een nieuw programma voor de hervorming van de justitiële sector. In het kader van de EUPOL-missie van de Raad wordt politiepersoneel ter plaatse begeleid en opgeleid, terwijl de Commissie de Afghaanse nationale politie steunt via het Law and Order Trust Fund (LOTFA). De Commissie neemt ook voor het grootste deel de lopende kosten van de Afghaanse politie voor haar rekening - van 2002 tot heden gaat dat om een bedrag van ruim 200 miljoen euro.
In Georgië geeft de EU extra financiële steun om de nood na het conflict te lenigen. Tot nu toe is er in totaal 120 miljoen euro - uit een pakket van 500 miljoen euro voor de periode van 2008 tot 2010 - aan de regering ter beschikking gesteld. Deze buitengewone EG-steun heeft een grote humanitaire crisis helpen voorkomen.
In Kosovo was het de rol van de Commissie om de EULEX-missie op tijd van personeel en materialen te voorzien. We zullen onze steun voortzetten en we zullen dit jaar ook een onderzoek presenteren waarin wordt gekeken naar manieren om de politieke en sociaaleconomische ontwikkeling van Kosovo te bevorderen en naar de vorderingen ten aanzien van de integratie in de Europese Unie.
In Tsjaad hebben we in het kader van het tiende Europees Ontwikkelingsfonds een bedrag van 311 miljoen euro ter beschikking gesteld. Ons doel daar is om bij te dragen aan de bestrijding van armoede en om de economische ontwikkeling te stimuleren. Onze prioriteiten zijn deugdelijk bestuur, met inbegrip van de rechterlijke macht en de politie, verbetering van de infrastructuur en plattelandsontwikkeling. Verder steunen we in het kader van het stabiliteitsinstrument met 10 miljoen euro de opleiding van 850 Tsjaadse politieagenten via de VN-missie MINURCAT. We werken ook aan de vrijwillige terugkeer van Tsjaadse binnenlandse ontheemden en vluchtelingen en we stellen 30 miljoen euro beschikbaar voor humanitaire hulp.
Volgens mij is dit de juiste aanpak en moet die telkens systematisch worden gevolgd als de EU met een nieuwe crisis te maken krijgt.
Deze flexibiliteit in onze beleidsmix wordt benadrukt in het verslag over de Europese veiligheidsstrategie van afgelopen december. Daaraan wordt ook in alle drie de verslagen die onderwerp zijn van dit debat, gerefereerd. In het verslag over de Europese veiligheidsstrategie wordt terecht gezegd dat het verband tussen het interne en externe EU-beleid duidelijker is geworden, en dat is ook heel belangrijk als we kijken naar zaken als energiezekerheid en klimaatverandering, of als wij de klemtoon leggen op het verband tussen veiligheid en ontwikkeling en het belang erkennen van armoedebestrijding op lange termijn als middel om de veiligheid te versterken.
In het verslag wordt erkend dat de communicatie met onze burgers over alle veiligheidsaspecten die van speciaal belang voor hen zijn, moet worden verbeterd, zodat we een draagvlak blijven houden voor onze mondiale missies. Ook wordt hierin benadrukt dat alles wat de EU op het gebied van veiligheid heeft gedaan, gebaseerd is op onze waarden en beginselen en gekoppeld is aan VN-doelstellingen. We moeten deze boodschap aan de burgers blijven verkondigen, ook als het gaat om zaken als terrorisme, en we moeten zeggen dat deze stevig verankerd is in de eerbiediging van de mensenrechten en het volkenrecht.
We hebben ook oog voor de rol die het maatschappelijk middenveld en ngo's, alsmede vrouwen, spelen in het bevorderen van de vrede: een typisch Europese benadering.
Ik zag tot mijn genoegen dat in het verslag van het Europees Parlement over de Europese veiligheidsstrategie werd benadrukt dat resoluties 1325 en 1820 van de VN-Veiligheidsraad inzake vrouwen en conflicten beter ten uitvoer moesten worden gelegd.
Dan de energiekwestie. De gascrisis waardoor de EU dit jaar is getroffen, had ongekende gevolgen. Het is duidelijk dat we hieruit lering moeten trekken voor wat betreft de energiezekerheid. We weten nu bijvoorbeeld dat er een functionerende interne EU-energiemarkt moet zijn, dat er behoefte is aan interconnectie en infrastructuurprojecten, dat er mechanismen moeten worden ontwikkeld om leveringscrises het hoofd te bieden en dat de EU een krachtig extern energiebeleid moet voeren. Wij ondersteunen deze breed opgezette benadering.
In het verslag wordt aangedrongen op een grotere rol voor de Europese Unie in haar omgeving. Op dit onderwerp wil ik echter op dit moment niet nader ingaan.
Onze betrekkingen met Rusland, die de laatste tijd nogal op de proef zijn gesteld, spelen een belangrijke rol en hebben een grote invloed op de veiligheid.
De trans-Atlantische band blijft essentieel voor onze gemeenschappelijke veiligheid en in dat verband zullen we spoedig kwesties van hoge prioriteit met president Obama gaan behandelen.
Tot slot wil ik nog wat zeggen over een specifiek element van de bijdrage die de Commissie levert aan de crisisresponsmaatregelen van de EU, te weten het stabiliteitsinstrument. De eerste twee jaar van dit nieuwe instrument zijn succesvol geweest, wat betreft zowel de uitvoering van de begroting als de operationele kwaliteit en politieke coördinatie met de Raad en het Parlement. Tot nu toe is er 220 miljoen euro beschikbaar gesteld voor 59 acties wereldwijd in 2007 en 2008, het merendeel in Afrika en verder vooral in Azië en het Midden-Oosten, alsmede in Kosovo en Georgië. Tot onze prioriteiten voor 2009 behoren zeer zeker, zoals Javier Solana al zei, Afghanistan, Pakistan en het Midden-Oosten.
Ik merk nog op dat we, via het stabiliteitsinstrument en in nauwe samenwerking met het secretariaat-generaal van de Raad, betrokken zijn bij diverse activiteiten en dat we een steeds belangrijkere rol vervullen bij de opleiding van missiepersoneel voor aanbesteding en financiële administratie en de EVDB-gerelateerde opleiding van civiele responsteams. We hebben 600 politie-experts op het gebied van civiele crisisbeheersing opgeleid volgens VN-normen, zodat de robuustheid, de flexibiliteit en de interoperabiliteit van de EU-politie-eenheden zijn verbeterd.
Ik wil hieraan nog toevoegen - en ik denk dat dat een zeer belangrijk punt is, bijvoorbeeld met betrekking tot Afghanistan - dat we er ook voor moeten zorgen dat de werkvoorwaarden voor gedetacheerd personeel uit de lidstaten en gecontracteerd personeel aantrekkelijk genoeg zijn om voldoende gekwalificeerde kandidaten aan te trekken voor de bezetting van onze missies. Ik denk dat we ons daarop moeten richten. Het betekent dat er steeds meer een beroep wordt gedaan op onze inbreng in crisisbeheersing en dat men hoge verwachtingen van de EU heeft. We zullen onze uiterste best doen om aan die verwachtingen te voldoen.
Valdis Dombrovskis
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, bij het jaarlijks verslag (2007) over de voornaamste aspecten en fundamentele keuzen van het gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid (GBVB), wil ik graag de aandacht vestigen op een aantal punten die de Begrotingscommissie van belang acht. Ten eerste wil ik het hebben over de transparantie van de begrotingsuitgaven voor het GBVB. De door de Europese Commissie toegepaste praktijk om niet-bestede kredieten in het hoofdstuk GBVB over te dragen naar het volgende jaar, omdat zij deze als ontvangsten met een bepaalde bestemming beschouwt, geeft enige aanleiding tot bezorgdheid. De Begrotingscommissie heeft de Commissie verzocht informatie te verstrekken over deze financiële praktijk en stelt voor deze kwestie tijdens de regelmatige overlegvergaderingen in het kader van het GBVB nader te onderzoeken. Ten tweede wil ik de overschrijving van kredieten tussen verschillende posten binnen het hoofdstuk van de begroting voor het GBVB ter sprake brengen. Zeker, om snel te kunnen reageren op crisissituaties in derde landen dient op dit punt een zekere flexibiliteit te worden gewaarborgd. De Commissie zou echter de transparantie van en daarmee de democratische controle op het GBVB kunnen verbeteren door het Parlement tijdig op de hoogte te stellen van interne overschrijvingen. Dit is met name van belang omdat de meeste van deze GBVB-missies, en in het bijzonder de waarnemersmissie van de EU in Georgië en de rechtsstaatmissie van de EU in Kosovo, een gevoelig politiek karakter hebben. Ten derde is de Begrotingscommissie van mening dat de regelmatige bijeenkomsten over het GBVB, die worden gehouden uit hoofde van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 betreffende begrotingsdiscipline en goed financieel beheer, veel effectiever gebruikt zouden worden als gesproken werd over optredens in het kader van het GBVB en over het middellange- en langetermijnbeleid van de EU ten aanzien van derde landen, en als vóór het overleg een standpunt van de begrotingsautoriteit werd voorbereid. Dank u voor uw aandacht.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn dank uitspreken aan de drie rapporteurs van het Europees Parlement - aan de heren Saryusz-Wolski, von Wogau en Vatanen - voor hun verslagen, en ik wil evenals mevrouw Ferrero-Waldner en de heer Solana benadrukken dat deze verslagen een belangrijke bijdrage van het Parlement tot de ontwikkeling van een sterk, zichtbaar en doeltreffend buitenlands veiligheids- en defensiebeleid zijn. Dit beleid dient de verdediging van onze belangen in de wereld en de bescherming van de veiligheid van onze burgers te waarborgen. Het moet bijdragen tot de totstandbrenging van een Europese Unie die haar rol speelt in een effectief multilateraal systeem en bovenal, mijnheer de Voorzitter, moet het helpen waarborgen dat de mensenrechten en de democratische waarden in alle delen van de wereld worden geëerbiedigd.
Het Verdrag van Lissabon en het nieuws van vandaag uit Ierland - waar volgens opiniepeilingen 60 procent voor het Verdrag is - en uit Tsjechië - waar het Verdrag door het Tsjechische parlement werd geratificeerd - laten volgens mij zien dat de Europese Unie op het punt van het buitenlands en veiligheidsbeleid inmiddels volwassen wordt. Dit beleid moet er bovenal ook voor zorgen dat onze regeringen een meer Europese aanpak kiezen wanneer ze met crises worden geconfronteerd.
Ik geloof dat de Europese Unie haar eigen strategische standpunten moet ontwikkelen - wat vanzelfsprekend is en in de vorm van de nieuwe veiligheidsstrategie ook zal gebeuren - maar hierbij mag niet worden vergeten dat de trans-Atlantische band van oudsher een essentieel onderdeel van de Europese Unie is. De Verenigde Staten stonden via de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie garant voor de veiligheid van Europa, en tot op heden bestaat er geen alternatief voor deze band.
Verder geloof ik dat het alleen mogelijk zal zijn om van Europa een 'macht' te maken, als Europa zelfverzekerder wordt, niet tegenover de Verenigde Staten, maar samen met de Verenigde Staten, als twee partners die dezelfde wereldbeschouwing hebben en elkaar wederzijds respecteren. Natuurlijk betekent dit niet dat de Europese Unie de Verenigde Staten carte blanche dient te geven: we moeten waar we dit nodig achten onze eigen belangen en waarden verdedigen. De Verenigde Staten moeten ook leren de standpunten van de Europese Unie te respecteren, omdat we, zoals de werkzaamheden van mevrouw Ferrero-Waldner en de heer Solana veronderstellen, een instelling zijn die internationaal aanzien geniet en potentieel een belangrijke gesprekspartner is in iedere regio van de wereld.
Helmut Kuhne
namens de PSE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, het Parlement - en daarmee ook de Commissie - komen zo langzamerhand aan op de laatste rechte lijn voor de finish van deze zittingsperiode, ofschoon dit niet voor de Raad geldt. Het is mijns inziens daarom nuttig dat wij niet alleen als boekhouders een balans opmaken van de ontwikkeling van het Europese veiligheids- en defensiebeleid, maar de zaken wat grondiger aanpakken.
Ik geef toe dat ik heen en weer word geslingerd tussen twee benaderingswijzen. De haren rijzen me te berge als ik kijk naar de dagelijkse behoeften, als een missie dreigt te mislukken als gevolg van zes defecte helikopters, als de politieke wil in de hoofdsteden ver te zoeken is of als technologische projecten versnipperd raken.
Als ik echter de zaken vanuit een historisch perspectief bezie, dan ziet het er allemaal heel anders uit, en wat dat betreft verdient de heer Solana inderdaad heel veel lof. Het Europese veiligheids- en defensiebeleid bestaat pas zo'n tien jaar en het document betreffende de veiligheidsstrategie dateert nog maar uit 2003. Afgemeten daaraan zijn de vorderingen vanuit historisch perspectief heel groot. Als historische optimist kies ik bij twijfel dan ook voor dit perspectief.
Ten tweede wil ik als sociaaldemocraat ingaan op een punt waarvoor de Europese Unie, noch de NAVO verantwoordelijk is, maar dat alle Europeanen aangaat. Het gaat om de ontwikkelingen in verband met het raketafweersysteem in Polen en Tsjechië. Wij als sociaaldemocraten nemen er met grote vreugde kennis van dat de voorstellen die wij hebben gedaan thans in verband met de veranderde situatie in de Verenigde Staten worden overgenomen.
Wij hebben altijd gezegd dat een overhaast stationeringsbesluit onzinnig is, omdat er op dit moment geen sprake is van een dreiging uit bijvoorbeeld Iran. Hillary Clinton heeft vorige week verklaard dat verdere besluiten van Amerikaanse zijde zullen afhangen van de ontwikkelingen in Iran. Joe Biden verklaarde dat een en ander afhangt van technische capaciteiten en financiële overwegingen. Daar nemen wij met voldoening kennis van. Wij zullen in ieder geval niet de laatste verloren brigade zijn die zwaait met de vlag van dit raketafweersysteem.
Annemie Neyts-Uyttebroeck
namens de ALDE-Fractie. - Het debat van vandaag op basis van de drie verslagen bewijst dat, in tegenstelling tot wat vele europessimisten en eurosceptici beweren, het Europees veiligheids- en defensiebeleid en het Europees buitenlands beleid inderdaad hoe langer hoe meer gestalte en consistentie krijgt. Dat is overvloedig aangetoond door de sprekers voor mij.
Ik wil eerst en vooral de drie rapporteurs bedanken voor de wijze waarop zij bij het schrijven van hun verslag ook rekening hebben gehouden met de standpunten van de liberale schaduwrapporteurs. Wij vinden vele van onze standpunten terug en zijn daar blij om. Ik vind het een klein beetje jammer dat er voor het NAVO-verslag van collega Vatanen, die nochtans - zoals men in het Engels zegt - out of his way is gegaan om met zoveel mogelijk standpunten en benaderingen rekening te houden, op het allerlaatste moment nog aparte PPE- en PSE-amendementen zijn ingediend, alsof de stempel van die twee fracties nog eens extra op het verslag moest worden gedrukt.
Wij zullen het niettemin goedkeuren omdat wij vinden - en ik ga dan verder op dat verslag in - dat net de goede accenten worden gelegd en dat het verslag ook getuigt van voldoende realisme. Er wordt bij voorbeeld, weliswaar op elegante manier, erkend dat er wel degelijk competitie bestaat tussen de Europese Unie en de NAVO. Zoiets wordt meestal straal genegeerd, ook al is het de realiteit.
Ten tweede is het amendement aanvaard van collega Duff en van mijzelf, waarin wij duidelijk uitleggen waarin de moeilijkheden bestaan die veroorzaakt worden door de respectieve houding van Turkije, Griekenland en Cyprus in de NAVO en de Europese Unie. Meestal beperkt men zich namelijk tot elegante allusies.
Tenslotte wordt er gepleit voor complementariteit tussen de strategie van de Europese Unie en van de NAVO inzake defensie en veiligheid. En dat, collega's, is absoluut essentieel.
Konrad Szymański
namens de UEN-Fractie. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, het in de jaren negentig voorspelde liberale einde van de geschiedenis is een illusie gebleken. Terecht voelen we ons steeds geïsoleerder. Daarom bestaat er geen alternatief voor de samenwerking tussen de Europese Unie en de NAVO. Er bestaat geen alternatief voor een grotere inzet van Europa en de VS voor de internationale veiligheid. Anders zullen Korea, Iran of de terroristen van Hamas de facto de basisbeginselen van de internationale orde dicteren.
Energie, grondstoffen, piraterij en internetbeveiliging vereisen bijzondere aandacht. Onlangs hebben we in Polen ook geleerd dat de coördinatie van reddingsoperaties van gijzelaars ook een groot probleem is. Dat beslissingen gemeenschappelijk genomen worden, zegt echter niets over de kwaliteit ervan. Daarom zou ik de rol van het Verdrag van Lissabon niet willen overschatten. De reden waarom onze beslissingen slechts beperkt effectief blijken, moeten we zoeken in de Europese hoofdsteden. Daar moet de politieke wil om een gezamenlijke wereldpolitiek te voeren gevonden worden, en niet in procedures.
Angelika Beer
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is waar dat er de laatste jaren binnen het Europese veiligheids- en defensiebeleid een snelle ontwikkeling heeft plaatsgevonden. We moeten er echter voor zorgen dat zich een net zo snelle ontwikkeling en verandering voordoet als het gaat om dreigingen en crises van om het even welke aard.
Mijn fractie is gekant tegen het mooi praten van ons werk. Ik wil de onderhavige verslagen dan ook niet mooier voorstellen dan ze zijn. Collega Saryusz-Wolski heeft een goed verslag ingediend waarmee we zullen instemmen. Niettemin is duidelijk dat er sprake is van een strategisch dilemma. Ik geef u, mijnheer Solana, zonder meer gelijk. U zei zojuist dat de Europese samenwerking op strategisch niveau moet worden versterkt. Wat echter bovenal gezocht en gevonden moet worden, is een gemeenschappelijke Europese strategie in het veiligheidsheids- en defensiebeleid, want daar ontbreekt het momenteel aan.
Ik zeg dit omdat wij ons in een historische situatie bevinden. De onderhavige verslagen - vooral het verslag-Vatanen - over de NAVO hinken voort in de schaduw van de nieuwe regering in de VS. De heer Vatanen heeft de kwestie van nucleaire ontwapening, waar we morgen opnieuw over zullen stemmen, niet in zijn verslag willen behandelen. Ja, waarover praten we dan?
En dan het verslag van de heer von Wogau. Daarin wordt gesproken over een nieuw concept: SAFE. Een leuke woordspeling - Synchronized Armed Forces Europe -, maar zo'n concept bestaat helemaal niet. Bovendien zien wij niet in waarom we nu akkoord zouden moeten gaan met een concept dat nog niet eens op tafel ligt. De heer von Wogau heeft nagelaten in zijn verslag Human Security ter sprake te brengen. Mijn fractie dringt erop aan dat wij als Europese Unie deze doelstelling in de internationale politiek onomwonden noemen. Hij wilde niet dat we zouden spreken over Peace Building Partnership of over de verdere ontwikkeling van een civiel vredeskorps. Daarom zeg ik dat dit verslag volstrekt ontoereikend is, ervan uitgaande dat Europa nu, in de komende maanden, vanaf vandaag, in actie moet komen - dat is op de veiligheidsconferentie in München wel gebleken.
Sinds de verkiezingen in de VS ligt er een gouden kans voor het grijpen, maar ik weet niet hoe lang die nog blijft liggen. Wij Europeanen moeten onze strategische belangen nu uiteenzetten en opnemen in het bondgenootschap, de NAVO, en we moeten ook onze definities van veiligheid, waar mevrouw Ferrero-Waldner het over had, bepalen met betrekking tot Rusland. De Amerikaanse regering zal anders over een paar maanden de Europese Unie achter zich laten en in bilaterale afspraken met Rusland besluiten nemen op cruciale punten ten aanzien van de veiligheidsstrategie, zonder dat de Europese macht - politieke macht, macht op het gebied van conflictpreventie - zich kan doen gelden bij het herstabiliseren van het trans-Atlantisch veiligheidsbeleid.
Daarom doe ik een oproep, niet alleen aan onszelf, maar ook aan anderen, om het koude-oorlogsdenken en het denken in kampen achter ons te laten en vooruit te blikken. Europa heeft tegenover zijn burgers immers de plicht om nu een veiligheidspartnerschap te formuleren die vrede brengt en niet het tegendeel.
Tobias Pflüger
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, de verslagen van collega von Wogau en Vatanen zijn helder en duidelijk en zorgen voor een nog grotere militarisering van de Europese Unie. De verslagen vragen in feite dat de EU een militaire macht wordt. Volgens het verslag van collega von Wogau over de Europese veiligheidsstrategie is een "geïntegreerde Europese strijdmacht" vereist. Dat vinden wij onjuist. Er wordt verder bijvoorbeeld gepleit voor een EU-hoofdkwartier en een gemeenschappelijke markt voor defensiematerieel.
In het verslag van collega von Wogau wordt uitgerekend aan het veel te dure Eurofighter-programma alsnog steun verleend. Centraal staat daarbij volgens de verslagen het Verdrag van Lissabon, dat "belangrijke vernieuwingen in het EVDB met zich zal brengen". Dit is een belangrijke reden waarom wij tegen het Verdrag van Lissabon zijn.
Het verslag van collega Vatanen roept op tot de ontwikkeling van permanente samenwerkingsstructuren tussen de EU en de NAVO. Dat vinden wij onjuist. Al die nieuwe militaire EU-missies zijn problematisch. De NAVO is geen vredesverbond. Integendeel, de NAVO voert oorlogen, destijds tegen Joegslavië en nu in Afghanistan. En welke oorlogen zullen volgen in de toekomst? NAVO staat voor oorlogspolitiek. In het verslag wordt de NAVO de kern van de Europese veiligheid genoemd, maar zij staat voor onveiligheid! Een vermenging van de EU en de NAVO zou tot grote problemen leiden, met name als het om de twee strategieën gaat.
Als GUE/NGL-Fractie pleiten wij voor een civiele Europese Unie. Wij zijn tegen de NAVO. De NAVO moet worden opgeheven. De NAVO wil in Straatsburg, Baden-Baden en Kehl haar zestigjarig bestaan vieren. Ik roep hierbij op om te protesteren tegen deze NAVO-top. 60 jaar NAVO is 60 jaar te veel.
Wij hebben als fractie minderheidsstandpunten ingediend op de verslagen von Wogau en Vatanen, en mijn collega's zullen nog uiteenzetten welke problemen met betrekking tot Rusland er zijn. Wij zijn nog altijd tegen het raketsysteem en tegen de formuleringen in het verslag aangaande Cyprus. Daarom zullen wij tegen deze verslagen stemmen.
Bastiaan Belder
namens de IND/DEM-Fractie. - Nog geen jaar geleden maakte ik met een EP-delegatie persoonlijk kennis met de activiteiten van de EU-politiemissie op Westelijke Jordaanoever en in mij gloorde toen de hoop van een Palestijnse autoriteit die haar gezag reëel handhaafde door een effectief politie- en veiligheidsapparaat. Paragraaf 25 van het voorliggende verslag Saryusz-Wolski verwelkomt dan ook de verlenging van het mandaat van de EU-politiemissie in de Palestijnse gebieden.
Inmiddels heb ik zeer recent enkele zeer ongunstige meldingen onder ogen gekregen over de openbare veiligheid op de Westoever, bijvoorbeeld afpersingspraktijken door leden van het Palestijnse veiligheidsapparaat die 's nachts als maffialeiders opereren of zelfs de namen van leden van terreurgroepen die op de loonlijst staan van de Palestijnse Autoriteit.
Raad en Commissie, kloppen deze meldingen? Is het fictie? Kortom, hoe verloopt momenteel eigenlijk de EU-politiemissie in de Palestijnse gebieden? Want dat is toch essentieel. Als ze streven naar een levensvatbare Palestijnse staat, dan zou er allereerst op de Westelijke Jordaanoever law and order moeten zijn .
Luca Romagnoli
(IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik vind dat het Atlantisch Bondgenootschap een achterhaald verdedigingsinstrument is en dat het in een aantal gevallen, ook onlangs nog, allesbehalve behulpzaam is geweest in de betrekkingen met bijvoorbeeld Rusland. Ik ben van mening dat we onze betrekkingen met Rusland moeten implementeren en moeten doen uitmonden in een bevoorrecht partnerschap.
Ik ben het met de verklaring van mevrouw Ferrero-Waldner eens dat het gemeenschappelijk veiligheidsbeleid niet voorbij mag gaan aan het feit dat de NAVO bij een aantal recente gebeurtenissen niet het nuttigste instrument is gebleken te zijn voor afschrikking en vredestichting.
Ik denk dat Europa inmiddels volwassen genoeg is en de politieke behoefte heeft om zijn eigen onafhankelijke veiligheidsstrategie uit te zetten. Dit betekent niet dat we een tegenovergesteld standpunt innemen. We kunnen zij aan zij blijven staan - zoals andere collega's al aangaven - zonder langer onderworpen te zijn aan wat, vaak, niet-Europese belangen zijn. Daarom kan ik geen steun geven aan de onderhavige verslagen .
Javier Solana
Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, aangezien de bijdragen van de verschillende sprekers over het algemeen in dezelfde richting gingen als mijn opmerkingen, zou ik hier zo kort mogelijk willen ingaan op drie à vier punten die me bij het luisteren naar de redevoeringen te binnen schoten.
Om te beginnen hulpbronnen en middelen. De rapporteurs van de verschillende verslagen hebben beweerd dat we problemen hebben met hulpbronnen en middelen, en dat een beter gebruik van de nationale hulpbronnen voor ons een goede benadering zou kunnen zijn. Ik wil echter kwijt dat we ook over middelen beschikken waarvan we niet optimaal gebruik maken, en hier zou ik u graag nog eens op willen wijzen.
Volgens mij was het een goed idee om het Europees Defensieagentschap in het leven te roepen bij een consensusbesluit van de Europese Raad, zonder dat daartoe het Verdrag van Lissabon moet worden toegepast of aangenomen. Ik geloof dat het agentschap geweldig werk kan verzetten op het vlak van coördinatie van nationale beleidslijnen, zodat een grotere toegevoegde waarde kan worden gegeven aan alle beleidsmaatregelen die wij nemen.
Iemand had het over helikopters. Helikopters zijn nodig voor allerlei verschillende missies: voor civiele missies, militaire missies en allerhande andere missies, in verband met vervoer. De helikopter is tegenwoordig een essentieel instrument voor crisisbeheer.
Een betere coördinatie van onze middelen, zowel wat betreft de hardware als ook wat betreft de toepassing van software voor helikopters, zou ons in staat stellen om er beter gebruik van te maken, zodat we voor dagelijks gebruik over meer middelen kunnen beschikken dan we feitelijk hebben.
Ik wil tevens opmerken dat onze strategische partnerschappen met de Verenigde Staten en de Russische Federatie er in de afgelopen weken sterk op vooruit zijn gegaan.
Mevrouw Beer had het over de veiligheidsconferentie van München. Volgens mij was deze conferentie een belangrijk evenement, waarbij in de wandelgangen vooruitgang werd geboekt. Dit was immers geen politiek forum voor besluitvorming, maar wel een uiterst belangrijk forum voor gedachtewisselingen. Mijns inziens zal de komende maanden en jaren vooral worden gesproken over onze betrekkingen met de Verenigde Staten, met het oog op de strategie voor de komende jaren, en met Rusland. Dit was in München het geval en ook daarna, toen mevrouw Ferrero-Waldner en ik in Moskou waren, waar we met de leiders van de Russische Federatie over het essentiële onderwerp van nieuwe ideeën inzake Europese veiligheid hebben gesproken.
Europa wil geen militaire macht zijn. Europa - de Europese Unie - is volgens mij een civiele macht met militaire middelen, wat iets heel anders is dan een militaire macht, en ik ben ervan overtuigd dat dit zo dient te blijven. Onze werkzaamheden en alle documenten die wij opstellen, en die door het Parlement en de Commissie - of door mijzelf - worden opgesteld, zijn op dit doel gericht.
Een paar woorden over de politie in de Palestijnse gebieden, een onderwerp waarover we tijdens de vorige vergadering hebben gesproken. EUPOL is een van de belangrijkste middelen waarover we beschikken als het om geloofwaardigheid en veiligheidswerk met de Palestijnen en in de bezette gebieden gaat, en zal ook verder een belangrijk initiatief van de Europese Unie blijven, dat door alle partijen wordt erkend, door de Palestijnen, de Israëli's en de omringende landen. Daarom kunt u ervan op aan dat we er alles aan zullen doen om dat doel te bereiken.
Elmar Brok
(DE) Mijnheer de Voorzitter, Hoge Vertegenwoordiger, mevrouw de commissaris, ik wil de drie rapporteurs bedanken en slechts over enkele specifieke aspecten een opmerking maken. Wat ik met name wil zeggen is dat 60 jaar NAVO voor mijn generatie 60 jaar vrede en vrijheid betekent. Dat mag niet vergeten worden.
Als het ons nu, in een tijd waarin het multilateralisme weer sterker opkomt, lukt om het buitenlands, veiligheids- en defensiebeleid van de EU te versterken - zoals ook de Hoge Vertegenwoordiger, Javier Solana, zojuist zei -, dat wil zeggen, als het ons lukt om in de huidige tendens richting multilateralisme onze plannen voor preventieve maatregelen en 'soft power' sterker te integreren in een gemeenschappelijke trans-Atlantische strategie, dan gaan we een goede toekomst tegemoet.
Tegelijkertijd zal de terugkeer van Frankrijk tot de militaire integratie de Europese positie versterken. Tijdens de veiligheidsconferentie van München bleek dat in de uiteenzettingen van premier Tusk, bondskanselier Merkel en president Sarkozy - in aanwezigheid van de Amerikaanse vicepresident Biden - praktisch geen verzet klonk tegen een Europees corps in de NAVO. Het was voor mij in ieder geval sensationeel om te zien dat de Amerikanen hierbij geen protest aantekenden. Binnen de trans-Atlantische betrekkingen kunnen we ook op militair gebied meer gemeenschappelijke standpunten ontwikkelen en deze in NAVO-verband op geloofwaardige wijze uit de doeken kunnen doen. Daarom moeten we ons met onze plannen met betrekking tot militair vermogen, waarin de nadruk ligt op 'soft power' en preventie, richten op een nieuwe agenda, een agenda die in München op de voorgrond kwam maar eigenlijk al langer bestond. Met de politiek van president Obama kan er namelijk een nieuw tijdperk van ontwapeningsonderhandelingen aanbreken. Hierin kunnen wij als Europeanen een rol spelen met START, met het NPV, waarover opnieuw moet worden onderhandeld, maar vooral met het CSE-Verdrag, dat juist in Europa van groot belang is, gezien de problemen die ook hier bestaan met Rusland.
Als dat alles, met inbegrip van het raketschild, in aanmerking wordt genomen, hebben we een nieuwe, betere kans om een gemeenschappelijk trans-Atlantisch beleid te voeren, met de VS als bondgenoot en Rusland als strategische partner, een beleid dat in het Europees belang voor vrede is. Deze kans kunnen we alleen benutten als we zelf sterker en invloedrijker worden, en daarom is de richting van dit beleid goed.
Ioan Mircea Paşcu
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het verslag over de rol van de NAVO in de veiligheidsstructuur van de EU weerspiegelt verschillende visies binnen het Europees Parlement, namelijk enerzijds de standpunten volgens welke de NAVO nog steeds een organisatie is die haar leden de sterkste veiligheidswaarborg biedt, en anderzijds de standpunten volgens welke het bestaan van de NAVO steeds minder noodzakelijk is, omdat er kennelijk in de wereld geen grote dreigingen meer zijn, althans geen bedreigingen die vergelijkbaar zijn met die van de voormalige Sovjet-Unie.
Tot op heden was echter geen enkel land dat lid is van beide organisaties, bereid om de veiligheidswaarborg van de NAVO op te geven, zelfs niet wanneer de EU haar defensie- en veiligheidsinspanningen opvoert en zelfs niet nu de EU het equivalent van Artikel 5 van het Verdrag van Washington heeft geïntroduceerd: de solidariteitsclausule van het Verdrag van Lissabon.
Naar mijn gevoel moeten de betrekkingen tussen de NAVO en de EU - het belangrijkste aspect van de algemene trans-Atlantische betrekkingen - betrekkingen zijn die elkaar van nature aanvullen en die gunstig zijn voor elk van de twee partners die genoodzaakt zijn samen te werken om te kunnen reageren op de hedendaagse, toenemende en steeds complexer wordende uitdagingen. Met het oog daarop zouden de bestaande mechanismen - zoals de Berlijn-plus-regelingen - kunnen worden verbeterd, zouden nieuwe mechanismen - zoals het voorstel voor een operationeel hoofdkwartier van de EU - moeten worden overwogen, zouden obstakels - zoals het negatieve effect van het Cyprus-probleem - moeten worden weggenomen en zou - wat misschien wel het allerbelangrijkst is - de manier waarop men elkaar ziet absoluut moeten worden verbeterd. Enerzijds moet de NAVO dus niet langer worden beschouwd als een tegenstander en anderzijds moet de EU evenmin worden gezien als een aanhangsel van de NAVO.
Zoals gezegd is de waarheid dat de twee partners in praktijk zeer goed met elkaar kunnen samenwerken en elkaar daarbij onderling kunnen aanvullen. Daarom is het verslag geamendeerd en hopelijk is het eindresultaat voor velen van ons acceptabel geworden.
Andrew Duff
(EN) Mijnheer de Voorzitter, diverse sprekers houden zich vanmiddag groot. Het feit is dat niet alle EVDB-missies een succes blijken te zijn: sommige missies hadden geen duidelijk doel, sommige missies zijn onvoldoende gefinancierd en het is mogelijk dat ook onze Afghaanse campagne nog mislukt. Daarom is het goed dat het Parlement een krachtige bijdrage levert aan de definitie van gemeenschappelijke veiligheid. Ook moeten we nu veel duidelijkere criteria vaststellen voor de EVDB-missies.
Wat betreft de kwestie van de integratie van onze troepen is er maar weinig sprake van vooruitgang, en ik kan me niet voorstellen dat we hierbij botsende Franse en Britse onderzeeërs in gedachten hadden!
Ryszard Czarnecki
(PL) Mijnheer de Voorzitter, waar er teveel presidenten zijn, is er eigenlijk niet één. Als we het over veiligheid hebben, moeten we een zeer duidelijke en uiterst precieze uitspraak doen over een heel dringende en heel belangrijke kwestie. Wat zich vorig jaar in de Kaukasus, in de nabije omgeving van de Europese Unie, heeft afgespeeld, toont aan dat we zeker en vast de nadruk moeten leggen op het beleid naar het Oosten toe en dit beleid moeten beschouwen als een bijzondere investering in de veiligheid van Europa en de Europese Unie. Daarom ben ik ook van mening dat een partnerschap met landen ten oosten van de EU fundamenteel is. Ik ben blij dat dit partnerschap bestaat, maar tegelijkertijd maak ik me ook zorgen omdat de voor dit oostelijke partnerschap bestemde begroting tot een derde verlaagd is. Ik denk dat deze kwestie van fundamenteel belang is, en ik geloof dat het een duidelijk uithangbord zal zijn van de Europese Unie, niet alleen voor de naaste buren, maar ook voor de landen die ver aan gene zijde van Wit-Rusland, Oekraïne of Georgië gelegen zijn.
Satu Hassi
(FI) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijn dank aan de drie rapporteurs. Helaas moet ik echter zeggen dat ik het niet eens ben met het kritiekloze standpunt ten opzichte van de NAVO, dat vooral in het verslag van de heer Vatanen wordt weergegeven.
De NAVO is natuurlijk niet dezelfde als tijdens de Koude Oorlog, evenmin als Europa dat is, en samenwerking tussen de NAVO en de Europese Unie is een uitstekende zaak. Ik deel echter niet het standpunt dat het een probleem is dat niet alle lidstaten van de Europese Unie lid van de NAVO zijn.
Wij moeten het feit erkennen dat sommige EU-lidstaten een waardevolle bijdrage aan vredesopbouw kunnen leveren, juist omdat zij buiten militaire bondgenootschappen zijn gebleven, zoals mijn eigen land Finland. Omdat Finland tot geen enkel militair bondgenootschap hoort, wordt het vrijwel nergens als vijandig of als een woordvoerder van de vijand beschouwd. Dit heeft vele Finnen geholpen als vredesopbouwers op te treden. Voorbeelden hiervan zijn onze voormalige premier Holkeri in Noord-Ierland, onze voormalige president Ahtisaari in Namibië, Indonesië, Atjeh en Kosovo en onze voormalige minister Haavisto in Soedan.
Hoewel de meerderheid van de EU-burgers in lidstaten van de NAVO woont, moeten wij ook erkennen dat het bestaan van neutrale landen een waardevolle bron voor vredesopbouw is. Dat mag men niet zomaar opgeven in naam van een of ander doel, om het militair beleid in de Europese Unie te harmoniseren.
Vladimír Remek
- (CS) Oorspronkelijk wilde ik het hebben over het gevaar van militarisering van de ruimte, omdat ik denk dat ik als voormalig astronaut thuis ben op dat gebied. In de gepresenteerde documenten wordt echter onder andere de noodzaak benadrukt dat het veiligheidsbeleid de belangen van de Europese burgers dient. Tegelijkertijd negeren we echter hun mening volledig, bijvoorbeeld bij de voorgenomen aanleg van nieuwe buitenlandse bases op het grondgebied van de EU. In Polen en Tsjechië zijn de voorbereidingen voor de installatie van componenten van het Amerikaanse raketschild bijvoorbeeld in volle gang. Vooral in mijn eigen land, Tsjechië, worden daarbij de publieke opinie en het publieke belang volledig veronachtzaamd. Van de kant van de EU is er geen enkele officiële uitspraak gedaan ter verdediging van het belang van de burgers, terwijl de EU er toch juist voor hen zou moeten zijn. Ondertussen blijft twee derde van de Tsjechische bevolking consequent tegen de buitenlandse basis, ondanks een informatie- en promotiecampagne die ruim twee jaar heeft geduurd. Volgens mij is er in de EU iets niet in de haak als de belangen van de burgers niet worden weerspiegeld in onze documenten en hun mening kan worden genegeerd in het belang van de democratie. Het is dan ook geen wonder dat mensen de Europese politiek de rug toekeren, zich er niet mee vereenzelvigen of deze ronduit afkeuren.
Bernard Wojciechowski
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de burgers van Europa hebben een sterke Unie nodig met een concurrerend buitenlands-, veiligheids- en defensiebeleid. Dit zal er echter niet komen als onze Unie pas op de plaats blijft maken. China en India groeien niet alleen in economisch, maar ook in militair opzicht.
Het concurrentievoordeel van Europa moet worden gebaseerd op kennis en innovatie, iets wat wij allen moeten koesteren en steunen. In een effectieve veiligheidsstrategie dienen onze Europese troepen de beschikking te hebben over uitrustingen en middelen van de allerbeste kwaliteit. Terwijl de Verenigde Staten biljoenen dollars uitgeven aan veiligheid, zijn we in Europa traag of passief in de ontwikkeling van onze eigen strategie. In een tijd van crisis sluiten we wapenfabrieken, zoals de fabriek in het Poolse Radom. In plaats daarvan zouden we moeten investeren in geavanceerde technologieën, zoals de terugstootloze technologieën die op dit moment in Polen worden ontwikkeld. Innovatie zorgt voor nieuwe handel en banen. We kunnen geen Europese capaciteiten ontwikkelen door onze eigen fabrieken te sluiten.
Roberto Fiore
(IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, in principe ben ik zeker voorstander van het idee van een Europees leger, maar we moeten nader definiëren wat voor leger het zal zijn en met welke grenzen.
Het is inderdaad volkomen onlogisch dat we twee strijdmachten hebben die tegenover elkaar staan, het Turkse en het Griekse leger en die deel uitmaken van hetzelfde bondgenootschap. Ik ben ervan overtuigd dat de Raad Noord-Cyprus heeft bezocht en heeft kunnen vaststellen hoeveel schade er is berokkend door de Turkse soldaten en de Turkse bezetting van een ongetwijfeld Europees eiland.
Ook moet gezegd worden dat het bondgenootschap met de Verenigde Staten duidelijk een bondgenootschap is dat dikwijls tot grote problemen leidt. De VS heeft ons meegesleurd in verschillende oorlogen, in verschillende conflicten - ik denk aan Servië, Irak en Afghanistan - waaraan zeker geen Europese belangen ten grondslag lagen.
We zouden daarentegen een bondgenootschap moet sluiten met Rusland en Wit-Rusland die in historisch, religieus, militair en geopolitiek opzicht daadwerkelijk Europees zijn. De toekomst van het Europese leger ziet er als volgt uit: een leger dat zeker niet in oorlog is met de Verenigde Staten, maar op respectabele afstand blijft, een leger zonder Turkije, want tot het tegendeel is bewezen, blijft Turkije deel van Azië en is het helaas in het Middellandse-Zeegebied in een conflict verwikkeld met een Europees land, en een leger dat zich aansluit bij en nauw verbonden is met Rusland en Wit-Rusland.
Geoffrey Van Orden
(EN) Mijnheer de Voorzitter, u zult niet verbaasd zijn als ik mijn bezorgdheid uit over het streven dat uiting komt in de verslagen over het EVDB, met name in het verslag van de heer Von Wogau, dat vol staat met onjuiste veronderstellingen met betrekking tot de aard van de Europese Unie en de ambitie om een Europees leger onder EU-toezicht te ontwikkelen. In dit verslag worden, en ik citeer deze uitdrukking, 'gesynchroniseerde strijdkrachten van Europa' gezien als een stap op weg naar 'een geïntegreerde Europese strijdkracht', met andere woorden: een Europees leger. Zoals we allemaal weten, levert het EVDB geen toegevoegde militaire waarde op. Het is een politiek instrument voor de verdere ontwikkeling van een geïntegreerd Europa, en het moet dan ook als zodanig wordt beschouwd.
Ik betoog al lange tijd dat de Europese Unie een nuttige rol zou kunnen spelen bij het verschaffen van civiele instrumenten voor crisisbeheer en wederopbouw na conflicten. Dit zou echt bruikbaar zijn. Overigens kan geen enkele militair die ik ken, zich voorstellen dat conflicten zoals in Afghanistan uitsluitend met militaire middelen kunnen worden opgelost. Er is niets nieuws aan de visie die nu modieus 'de integrale visie' wordt genoemd. Voorheen noemden we dit 'ons hart en verstand'. Daarom is het behoorlijk verkeerd, zelfs misleidend, dat de EU haar betrokkenheid bij militaire kwesties probeert te rechtvaardigen door de integrale visie op de een of andere manier voor zichzelf te claimen, als een soort uniek verkooppunt voor de EU. Een eerlijke en verstandige visie voor de EU zou zijn om de defensieambitie uit het EVDB te schrappen en zich te concentreren op een civiele bijdrage. Wellicht dat Europa en zijn bondgenoten zich dan zouden kunnen richten op hun militaire bijdragen aan de NAVO, door het trans-Atlantische bondgenootschap nieuw leven in te blazen voor de moeilijke jaren die voor ons liggen, zonder te worden afgeleid door de dubbele agenda van de EU.
Het probleem nu is dat de EU-ambities nu de NAVO beginnen te besmetten. Ik maak me dan ook ernstig zorgen over het feit dat dit van invloed zal zijn op de manier waarop het 60-jarig bestaan zal worden gevierd. Intussen hebben wij in Groot-Brittannië ministers die de kop in het zak steken.
Martí Grau i Segú
(ES) Mevrouw de commissaris, mijnheer Solana, dames en heren, allereerst zou ik de drie rapporteurs voor hun werk willen bedanken. Als schaduwrapporteur van het verslag over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) zal ik specifiek op dat document ingaan, waarbij ik om te beginnen de heer Saryusz-Wolski wil feliciteren met de resultaten van zijn werk en zijn samenwerking met de andere fracties bij het streven naar een consensus.
Net zoals het Parlement herhaaldelijk heeft geëist dat de Europese Unie de instrumenten krijgt om met één stem in de wereld te kunnen spreken, is dit Parlement zelf ook in staat om één lijn te trekken als het erom gaat de voornaamste prioriteiten van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid te bepalen en te benadrukken.
De inspanningen van onze fractie - de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement - waren op twee doelstellingen gericht. Ten eerste wilden wij de grote thema's aan de orde stellen of versterken die volgens ons op alle gebieden van het buitenlands beleid zinvol zijn, zoals bestrijding van klimaatverandering, bevordering van vrede in de hele wereld of engagement op het gebied van menselijke ontwikkeling. Ten tweede wilden wij voorstellen doen om het evenwicht te herstellen tussen de geografische prioriteiten van het GBVB, voor zover die in de oorspronkelijke tekst voorkwamen, en het vaststellen van nieuwe prioriteiten die nog niet in de tekst werden genoemd.
Daarom waren wij bijvoorbeeld voorstander van meer duidelijkheid in de activiteiten van de institutionele kaders en samenwerkingsverbanden in de context van de onlangs gedefinieerde oostelijke dimensie. We hebben gepleit voor een grotere diversificatie van en een grotere nadruk op de betrekkingen met Afrika, een continent waar we vaak alleen aan denken wanneer er bijzonder gewelddadige oorlogen uitbreken, en soms zelfs dan niet.
Wat betreft Latijns-Amerika wilden we dat er aandacht werd geschonken aan het lopende onderhandelingsproces over associatieovereenkomsten, het eerste biregionale overleg dat de Europese Unie in haar geschiedenis zal afronden.
Ten aanzien van het Middellandse-Zeegebied waren wij tegen een simplistische benadering die alleen over veiligheid gaat. In plaats daarvan wilden we aandacht besteden aan het rijke politieke, economische en sociaal-culturele erfgoed dat in het proces van Barcelona is opgenomen.
Wat eventuele amendementen voor de plenaire vergadering aangaat wil ik vermelden dat: onze fractie er geen heeft ingediend. Wij zijn namelijk van mening dat op deze manier het dankzij compromissen bereikte evenwicht in zekere zin wordt versterkt. We zullen daarom tegen de meeste amendementen stemmen, om het in de Commissie buitenlandse zaken bereikte compromis niet in gevaar te brengen.
Janusz Onyszkiewicz
(PL) Mijnheer de Voorzitter, zoals Tony Blair ooit heeft gezegd: de Europese Unie moet geen superstaat zijn, maar een supermacht. We kunnen hieraan toevoegen dat zij niet enkel een economische supermacht moet zijn, want dat is zij nu al, maar ook een belangrijke speler op het wereldtoneel, omdat de belangen, ook de economische belangen, van alle lidstaten dit vereisen.
Henry Kissinger zou ooit het nummer gevraagd hebben dat hij kon bellen om te weten te komen wat het standpunt van de Europese Unie was in belangrijke kwesties inzake het internationale beleid. Vandaag is dit het telefoonnummer van de Hoge Vertegenwoordiger. Het probleem is echter dat als de telefoon rinkelt, de heer Solana moet weten wat hij moet antwoorden. Daarom is het noodzakelijk om een gemeenschappelijk buitenlands beleid op te bouwen en daarin plaats te maken voor een veiligheidsbeleid, een energiebeleid en dus ook een gemeenschappelijk beleid ten opzichte van Rusland.
Ik wil graag terugkomen op de noodzaak dat alle landen van de Europese Unie in de dialoog met Rusland met één stem spreken, een voorstel dat steeds weer herhaald wordt. Om dit te bereiken moet zo snel mogelijk een nauwkeurig omschreven, gemeenschappelijk en op solidariteit gebaseerd beleid ten opzichte van Rusland uitgewerkt worden. Dit beleid zal een helder raamwerk vormen, niet enkel voor de gesprekken tussen de Europese Unie en Rusland, maar ook voor bilaterale gesprekken met de verschillende lidstaten. Bij de uitwerking van een dergelijk beleid moet een belangrijke rol worden toegekend aan het Europees Parlement. Het Parlement heeft immers door democratische verkiezingen een mandaat gekregen waarop het trots mag zijn.
Adamos Adamou
(EL) Het verslag over de rol van de NAVO in de Europese Unie was aanleiding om de kwestie van de deelneming van Cyprus aan het Partnerschap voor de Vrede en aan de NAVO ter sprake te brengen. Het is echter noodzakelijk het standpunt van de Cyprische Republiek te eerbiedigen. Het is ongeoorloofd zich te mengen in de interne aangelegenheden van een soevereine staat en deze ertoe aan te zetten deel te nemen aan een organisatie als geen enkel verdrag een dergelijke deelneming voorschrijft.
De Cyprische Republiek bevindt zich midden in onderhandelingen over de oplossing van de kwestie-Cyprus. Als nu nieuwe tegenstellingen worden gecreëerd, zal dit onderhandelingsproces negatief worden beïnvloed. Wij moeten allen streven naar volledige demilitarisering van ons door Turkije bezet vaderland en naar een duurzame oplossing voor de toekomst. Dat moet eenieders doel zijn, en dat komt trouwens ook overeen met het in andere verslagen tot uitdrukking gebracht standpunt van het Europees Parlement.
Wij vragen u steun te geven aan de amendementen 22, 23 en 24 en vooral tegen de punten te stemmen die inmenging in de interne aangelegenheden van een soevereine staat zouden betekenen. Wij vragen u eveneens om, ongeacht uw algemene mening over het Partnerschap of de NAVO, te bevestigen dat het beginsel van eerbiediging van de soevereine rechten van de lidstaten niet geschonden mag worden. Wij hebben ervoor gekozen aan te dringen op demilitarisering en uiting te geven aan onze gehechtheid aan de beginselen van het internationaal recht.
Georgios Georgiou
(EL) Mijnheer de Voorzitter, volgens het internationaal recht betekent "ik heb een staat” dat ik controle uitoefen op een bepaald territoriaal gebied waarop ik een regering installeer en die regering een buitenlands en defensiebeleid laat voeren. Daarom wil ik een vraag stellen over het "beloofde land Europa”, over het land dat menigeen ons belooft. Waar liggen zijn grenzen? Over welk gebied strekt het zich precies uit? Welke defensie heeft het als zijn defensie in handen is van een grote - helaas echter Amerikaanse - generaal? Welk buitenlands beleid heeft het als het Midden-Oosten in brand staat en een broedplaats van terroristen is, van waaruit terrorisme wordt uitgevoerd, en vluchtelingen en slachtoffers niet naar Alabama, Arizona of Kentucky proberen te ontkomen maar helaas naar Griekenland en Cyprus, naar in Duitsland en Spanje!
Daarom moet ik u, mijnheer de Voorzitter, eerlijk zeggen dat ik langzamerhand eraan begin te twijfelen of ik wel steun kan geven aan wat naar voren komt in de voorstellen van de heren die deze verslagen aan ons hebben voorgelegd. Ik denk dat ik daar morgen tegen zal stemmen.
Jim Allister
(EN) Mevrouw de Voorzitter, iedereen die doet alsof er geen EU-superstaat voor onze ogen wordt gebouwd, heeft heel wat uit te leggen wat betreft de inhoud van deze imperiale verslagen.
Beweringen dat een gemeenschappelijk defensiebeleid -dat nu als vanzelfsprekend wordt beschouwd - en de zogenaamde strategische autonomie van de EU een geïntegreerde Europese strijdkracht noodzakelijk maken, en de roep om een autonoom en permanent operationeel EU-hoofdkwartier laten er - in combinatie met de roep om gelijkwaardigheid met de NAVO - geen twijfel over bestaan dat degenen die aan de hand van ons gemeenschappelijk buitenland- en veiligheidsbeleid het Europese project erdoor drukken, niet alleen politieke macht maar ook militaire macht verlangen. En dat moet allemaal worden bereikt door de macht, de rechten en de onafhankelijkheid van de lidstaten te beperken. Ik verwerp een dergelijke superstaat en een gecentraliseerd leger voor Europa, evenals het Verdrag van Lissabon, dat dit alles mogelijk zou maken.
Tunne Kelam
(EN) Mevrouw de Voorzitter, de boodschap van onze rapporteurs van vandaag zou kunnen luiden dat een vibrerend Euro-Atlantisch partnerschap de beste garantie is voor Europese veiligheid en stabiliteit.
In ben inderdaad voorstander van de aanneming van een nieuwe trans-Atlantische agenda en de invoering van een nieuw geheel van Euro-Atlantische instellingen, wat uiteindelijk zou moeten leiden tot een alomvattende trans-Atlantische gemeenschappelijke markt.
Ari Vatanen heeft aangedrongen op de deelname van alle EU- en NAVO-leden aan een hechtere samenwerking, ongeacht de organisatie waartoe zij behoren. Ik denk dat dit idee zeer praktisch is, evenals zijn idee van een permanent operationeel EU-hoofdkwartier, als aanvulling op de NAVO-commandostructuren, en uiteraard niet in concurrentie hiermee.
Een ander zeer belangrijk punt is dat we putten uit dezelfde 'pool' van nationale middelen. Jacek Saryusz-Wolski heeft gezegd dat de financiering van het GBVB in ernstige mate tekort schiet, en dus is het cruciaal overlapping te voorkomen en de efficiëntie te verbeteren. De vraag aan de lidstaten is: wat bieden zij de heer Solana om ons gemeenschappelijke defensiebeleid uit te voeren?
Ten derde wordt het tijd om het hoofd te bieden aan de nieuwe uitdagingen voor onze veiligheid. Toekomstige conflicten zullen namelijk worden uitgevochten en mogelijk zelfs worden beslist in cyberspace, waar elke staat zelf moet reageren en zichzelf moet verdedigen, soms binnen een tijdsbestek van slechts een seconde. Ook het Europees Parlement moet het initiatief nemen om een bijdrage te leveren aan deze spectaculaire uitdaging van de 21e eeuw, een uitdaging die is gebaseerd op de democratisering van de moderne technologie.
Hannes Swoboda
(DE) Mevrouw de Voorzitter, de nationalisten, de bekrompen leden van dit Parlement, denken kennelijk echt dat de risico's en problemen van deze wereld enkel en alleen door de landen afzonderlijk kunnen worden opgelost.
De heer Allister is hiervan een typisch voorbeeld. Denkt u nu werkelijk dat u het terrorisme in de wereld kunt bestrijden door alleen aandacht te besteden aan uw nationale defensie? Denkt u nu werkelijk dat de problemen van energiezekerheid kunnen worden opgelost als ieder voor zich de problemen te lijf gaat? Dat is toch een achterhaalde opvatting! Juist het veelvuldig bekritiseerde Verdrag van Lissabon heeft als grote voordeel dat we bijvoorbeeld op het gebied van het energiebeleid of het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid weer meer kunnen samenwerken om de gevaren en risico's van deze wereld effectief te bestrijden.
De nieuwe Amerikaanse regering van president Obama is blij dat dit gemeenschappelijk Europees beleid er is, omdat de VS zo een partner heeft waarmee het tal van deze problemen kan aanpakken. En Rusland heeft - zo blijkt ook uit de regelmatige aanwezigheid van Russische vertegenwoordigers in dit Parlement - inmiddels ook begrepen dat het oude principe van enkel spreken met landen afzonderlijk om hen vervolgens tegen elkaar uit te spelen, gewoon niet meer werkt. Rusland heeft begrepen dat het heel de Europese Unie moet aanspreken om te komen tot gemeenschappelijke oplossingen, bijvoorbeeld als het gaat om energiezekerheid.
Dat wordt ook in het verslag van collega Saryusz-Wolski telkens weer aangesneden. Hoe kunnen we samen proberen deze problemen, zoals energiezekerheid, op te lossen? Ik ben erg blij dat de Hoge Vertegenwoordiger zich hiervoor in de toekomst samen met een medewerker nog meer zal inzetten, omdat we zo onze burgers kunnen laten zien dat het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid hun concrete belangen behartigt, en dat wij in de toekomst willen voorkomen dat mensen in Europa weer in de kou komen te zitten. Dat is het doel. Het gaat niet om een nationalistisch buitenlands beleid, maar om een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
Philippe Morillon
(FR) Mevrouw de Voorzitter, ik feliciteer onze drie rapporteurs met hun opmerkelijke synthese van de situatie waarin ons gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid momenteel verkeert.
Mijnheer de Hoge Vertegenwoordiger, u weet beter dan wie ook dat men Europa op het wereldtoneel verwacht, dat Europa daar de plaats moet innemen die het door zijn economische en demografische macht en de rijkdom van zijn democratische en humanistische waarden toekomt.
Ondanks de wil waarvan meer dan tweederde van onze Europese burgers regelmatig blijk heeft gegeven is er, zoals u al zei - en ik ben het daar mee eens - in de afgelopen tien jaar vooruitgang geboekt, maar daarbij moeten wij ook vaststellen dat Europa nog steeds niet bestaat.
Ik zal een recent voorbeeld geven: de terughoudendheid van Europa bij het oplossen van het nieuwe drama in het Midden-Oosten. Er was en is nog altijd nood aan een Europese aanwezigheid in Gaza. Europa moet daar een actieve rol spelen, zowel om de bevolking te helpen te overleven, als om het land opnieuw op te bouwen en de wapensmokkel te bestrijden, waardoor dat gebied een lanceerbasis voor raketten van alle kalibers is geworden.
Ondanks de mooie woorden die in Sharm el-Sheikh en in Jeruzalem werden uitgesproken, werd op dat vlak nog niets gedaan. Ik herhaal hier een vraag die reeds in de Libanon-crisis werd gesteld: mijnheer de Hoge Vertegenwoordiger, wanneer kunnen we hopen op de inzet van een Europese vloot in de Middellandse Zee, naar voorbeeld van de vloot die u in de strijd tegen piraterij heeft ingesteld? We hebben er de middelen voor. Zullen we op een dag ook de wil ertoe hebben?
Mirosław Mariusz Piotrowski
(PL) Mevrouw de Voorzitter, de Europese Unie moet handelen in het belang van de veiligheid van de burgers van alle lidstaten. In de eerste plaats moet zij een deel van de verantwoordelijkheid voor de strijd tegen het terrorisme op zich nemen en scherp reageren op alle uitingen van terrorisme.
Onlangs had de moord op een Poolse ingenieur die in Pakistan gegijzeld werd door de plaatselijke Taliban verstrekkende gevolgen. De zogenaamde Europese diplomatie heeft niet deelgenomen aan voorafgaande onderhandelingen om zijn vrijlating zeker te stellen. Dit schokkend incident, dat onderdeel is van het bredere veiligheidsprobleem, moet het onderwerp worden van een apart debat in het Europees Parlement en moet leiden tot het zetten van concrete stappen. Daar roep ik met aandrang toe op. Op dit moment zijn de repatriëring van het stoffelijk overschot van de vermoorde Pool en de ondersteuning van zijn familie prioritair. Deze noodzakelijke maar kortetermijnmaatregelen mogen echter niet de plaats innemen van een alomvattende aanpak van terrorisme en van verhoogde diplomatieke druk op landen zoals Pakistan.
Pedro Guerreiro
(PT) Portugal houdt zich in zijn internationale betrekkingen aan de beginselen van nationale onafhankelijkheid, respect voor de mensenrechten en de rechten van volken, gelijkheid tussen de landen, vreedzame oplossing van internationale conflicten, niet-inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van andere landen en samenwerking met alle andere volken om emancipatie en vooruitgang voor heel de mensheid te bereiken.
Portugal is voor de afschaffing van imperialisme, kolonialisme en elke andere vorm van agressie, controle en uitbuiting in de betrekkingen tussen de volkeren. Portugal is voor vergaande, gelijktijdige en gecontroleerde ontwapening, voor de opheffing van de politieke en militaire blokken en voor het opzetten van een systeem van collectieve veiligheid dat is gericht op een internationale orde die de vrede kan bewaken en rechtvaardigheid kan garanderen in de betrekkingen tussen de volkeren.
Ik wil de inhoud van artikel 7 van de grondwet van de Portugese Republiek aanhalen om te laten zien hoe ver de Europese Unie van deze beginselen afstaat. De Europese Unie gedraagt zich als de Europese pijler van de NAVO, in samenwerking met de VS, en stimuleert in toenemende mate de militarisering van de internationale betrekkingen, de wapenwedloop, inmenging en agressie, met als doel de grootmachten de controle te geven over de markt en de natuurlijke hulpbronnen en deze onderling te verdelen. Daarmee handelt zij volstrekt in tegenspraak met deze beginselen.
Gerard Batten
(EN) Mevrouw de Voorzitter, dit zijn initiatiefverslagen en daarom worden ze mogelijk afgedaan als gebakken lucht. We weten echter dat dergelijke verslagen soms worden gebruikt als een middel om de beleidsaspiraties van de EU naar voren te brengen.
De heer von Wogau was ooit voorzitter van de Commissie economische en monetaire zaken en heeft een zeer belangrijke rol gespeeld bij de invoering van de gemeenschappelijke Europese munt. Nu is hij voorzitter van de Subcommissie veiligheid en defensie, en als hij een verslag opstelt waarin hij beweert dat de Europese Unie eigen strijdkrachten nodig heeft, kunnen wij er zeker van zijn dat dit precies is wat de Europese Unie te zijner tijd zal bewerkstelligen.
Deze verslagen roepen de EU op om eigen strijdkrachten te ontwikkelen door aanbestedingen van gemeenschappelijke wapens en door een gemeenschappelijk communicatiesysteem en een autonome gemeenschappelijke commando- en controlestructuur in het leven te roepen. De heer von Wogau bepleit een permanent EU-leger van 60 000 soldaten dat op elk moment kan worden ingezet. De EU wil haar eigen soldaten, vuurwapens, tanks, vliegtuigen en bommen om haar 'verantwoordelijkheden in de wereld te nemen'.
Wat zijn die verantwoordelijkheden eigenlijk precies? Om daar achter te komen, zult u moeten wachten op de volledige ratificatie van het Verdrag van Lissabon. Dan zal er namelijk 'een gemeenschappelijk buitenland- en veiligheidsbeleid, resulterend in een gemeenschappelijke defensie' worden ingevoerd. Niemand kan beweren niet te zijn gewaarschuwd voor de militaire aspiraties van de EU.
Bruno Gollnisch
(FR) Mevrouw de Voorzitter, in weerwil van onze vriendschap jegens de rapporteurs Vatanen en von Wogau kunnen we hun verslagen niet goedkeuren.
Eerst en vooral omdat de NAVO, de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie, in 1949 werd opgericht als antwoord op de vreselijke dreiging die van het communisme voor West-Europa uitging. De NAVO heeft een nuttige en zelfs onontbeerlijke rol gespeeld, maar vandaag is dat afschuwelijke communistische systeem ineengestort en is het Warschaupact ontbonden.
De NAVO blijft echter uitbreiden. Haar activiteiten gaan verder dan haar geografische kader. Voor zover ik weet, grenst Afghanistan niet aan de Noord-Atlantische Oceaan, en Kosovo evenmin, waar de NAVO in een onrechtvaardige oorlog die niets heeft opgelost, tot een etnische zuivering van Serviërs heeft bijgedragen. De NAVO schendt dus het handvest van de Verenigde Naties.
Geachte collega's, u bent totaal inconsequent. U wilt een sterk en onafhankelijk Europa creëren en u neemt de Europese defensie op onder een door Amerika overheerst commando. Hoe kunnen Rusland en andere landen dat niet beschouwen als een agressieve houding?
De NAVO onderwerpt ons aan het beleid van de Verenigde Staten van Amerika, waarmee we bevriend zijn maar waarvan we geen vazal en nog minder de knecht mogen zijn. We moeten er komaf mee maken; we moeten eruit stappen. De NAVO heeft zijn tijd gehad!
Hubert Pirker
(DE) Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de Hoge Vertegenwoordiger, zoals wij allemaal weten veranderen de dreigingsscenario's voortdurend. Ook het Verdrag en daarmee de mogelijkheden voor het Europees veiligheids- en defensiebeleid zijn aan verandering onderhevig. Wat echter altijd hetzelfde blijft, is de vraag van de bevolking naar veiligheid en stabiliteit, de vraag naar een sterke Unie en ook de vraag naar ontwapening, met name als het gaat om kernwapens.
Met het debat over deze drie verslagen maakt het Europees Parlement vandaag duidelijk kenbaar hoe we deze doelen willen verwezenlijken en veiligheid willen waarborgen. Het eerste middel daartoe is het verslag over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, waarin de nadruk ligt op veiligheid op de Balkan, versterking van de stabiliteit in Afrika en vrede in Palestina. Het tweede middel is het verslag over de samenwerking met de NAVO, waarbij het duidelijk gaat om een nauwere samenwerking tussen de Unie en de NAVO en een betere coördinatie. In het derde verslag gaat het om de verdere ontwikkeling van het Europees veiligheids- en defensiebeleid met als doel meer efficiëntie, betere coördinatie van de defensie-uitgaven en strategische autonomie voor de gehele Unie, zodat daardoor onze lidstaten ook worden ontlast.
Als we al deze doelstellingen willen nastreven, moeten we voldoen aan de vereisten die in deze verslagen naar voren zijn gebracht. Ik noem als voorbeeld gemeenschappelijk onderzoek en ontwikkeling, de ontwikkeling van gemeenschappelijke normen, gemeenschappelijke aankoopsystemen. Het doel van dit alles moet interoperabiliteit zijn. Dat betekent ook dat militairen van verschillende landen optimaal met elkaar moeten kunnen samenwerken, dat de politie en het leger met elkaar moeten kunnen samenwerken en dat er permanente militaire structuren moeten worden gecreëerd, waarbij een operationeel hoofdkwartier of ook een Raad van ministers van Defensie moet worden opgericht.
Ik ben ervan overtuigd dat we zodoende een beslissende kans hebben om van onze Unie een politieke Unie te maken, een Unie van veiligheid, een Unie die de burgers geeft wat zij verwachten: veiligheid, stabiliteit en duurzame vrede.
De Voorzitter
Dames en heren, tot nu toe hebben de sprekers zich aan hun spreektijd gehouden, maar wij zijn in tijdnood en daarom verzoek ik u om u strikt te houden aan uw spreektijd.
Jan Marinus Wiersma
(EN) Mevrouw de Voorzitter, het GBVB is vrijwel alles gaan bestrijken en dus kun je in een debat als dit bijna zeggen wat je wilt. In het verleden hebben we alleen veiligheidskwesties besproken en nu hebben we het zelfs over klimaatverandering, energie etc. Daarom moet ik selectief zijn en zal ik iets zeggen over de betrekkingen tussen de EU en de VS en over de ontwapeningsagenda, waarmee we dit jaar naar mijn mening vorderingen kunnen maken.
De nieuwe regering is, ook symbolisch, zeer positief van start gegaan door de sluiting van Guantánamo aan te kondigen. Ik denk dat we ons voor deze zaak moeten inzetten en dat we moeten proberen om gezamenlijk enkele van de problemen van de Amerikanen op te lossen.
Het tweede fundamentele debat dit jaar zal betrekking hebben op de economische zekerheid: zijn de Verenigde Staten en Europa in staat om samen de crisis te bestrijden of zullen ze het ieder voor zich doen? Dit laatste zal leiden tot een snelle ontwikkeling van protectionistische maatregelen.
Afghanistan is ook een belangrijk onderwerp. Zullen we in staat zijn om de verhoogde inspanningen van de Amerikanen te evenaren, en zo ja, onder welke voorwaarden? Het is een goed teken dat de Amerikanen hebben gezegd zich bewust te zijn van het feit dat er een politieke oplossing moet worden gezocht, omdat dit niet met wapens kan worden beslecht. Hierdoor is er meteen een rol weggelegd voor de Europese Unie.
Wat de ontwapeningsagenda betreft, mijnheer Solana, hebt u afgelopen december hier in het Parlement een uitstekende redevoering gehouden over uw ideeën en de ideeën van de Raad en de Unie met betrekking tot de bevordering van een positieve agenda, door de Amerikanen en Russen steun te verlenen bij nieuwe onderhandelingen over het START-verdrag en door met de Amerikanen te werken aan de ratificatie van het Alomvattend Kernstopverdrag. We zullen ook steun verlenen aan de verwijdering van de nucleaire wapens die nog in Europa aanwezig zijn. Het zou nuttig zijn steun te verlenen aan ideeën voor het onder internationaal toezicht brengen van de brandstofcyclus, om ervoor te zorgen dat landen die nucleaire energie willen ontwikkelen hiervan vreedzaam gebruikmaken en het niet kunnen misbruiken voor militaire doeleinden.
We stellen het op prijs als de Europese Unie een dergelijke positieve agenda steunt, omdat we weten dat president Obama ambitieus is. In zijn inaugurele rede sprak hij op het punt van het buitenlands beleid eerst over Irak en Afghanistan, maar daarna bracht hij zijn ambities om iets aan nucleaire ontwapening te doen ter sprake.
Samuli Pohjamo
(FI) Mevrouw de Voorzitter, ik ga over het verslag van de heer Vatanen spreken en wil hem allereerst bedanken voor de open wijze waarop hij het heeft voorbereid.
In vind echter dat het Parlement een verkeerd signaal uitzendt door te eisen dat zijn militaire organisatie wordt versterkt en door het belang te benadrukken van een militaire macht die op de NAVO leunt op een manier zoals in het verslag wordt voorgesteld. Samenwerking en partnerschap, democratie en mensenrechten als waarborg voor vrede en stabiliteit is een goed functionerend Europees model dat in alle crisishaarden in de wereld zou moeten worden toegepast. Daarnaast hebben wij te maken met een steeds groter wordende economische crisis, met milieuproblemen en uitdagingen ten gevolge van klimaatverandering. Geen enkel van deze problemen kan met militair machtsvertoon worden opgelost.
Het is naar mijn mening belangrijker het belang van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Europese Unie te onderstrepen en zich te richten op het voorkomen van conflicten en het wegnemen van de oorzaken van crises door armoede te bestrijden en democratie, mensenrechten en het maatschappelijk middenveld te bevorderen.
Ik wil er tot slot op wijzen dat er in de Europese Unie lidstaten zijn die niet tot de NAVO horen en die hun eigen redenen hiervoor hebben. Deze landen moeten zelf kunnen beslissen over hun oplossingen in het kader van het veiligheidsbeleid, zonder enige druk van buitenaf. Finland bijvoorbeeld heeft zijn eigen defensie goed geregeld en decennialang deelgenomen aan vredesoperaties in verschillende delen van de wereld. Er zijn veel amendementen ingediend die het verslag verbeteren, maar niet de algemene teneur ervan wijzigen.
Mario Borghezio
(IT) Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, beschikt Europa over zijn eigen geopolitiek? Daar lijkt het niet op mijns inziens! Als Karl Haushofer nog zou leven, zou hij dit enigszins karakterloze Europa uitleggen dat het een maritieme aanpak nodig heeft ten aanzien van de Atlantische, Grote en Indische Oceaan en van de landen in het noorden, waar de Arctische Oceaan enorme en uitermate waardevolle energiebronnen bezit. Het zijn de grootmachten van de Verenigde Staten en Rusland die in deze gebieden actief zijn, niet Europa!
Strijd tegen het terrorisme houdt ook in dat degenen moeten worden aangepakt die instrumenten voor het terrorisme vervoeren, die personen vervoeren die door terroristen gebruikt kunnen worden. Op dit moment staat Lampedusa in brand, omdat iemand de detentiecentra voor illegale immigranten in brand heeft gestoken. Europa zou de Italiaanse regering moeten steunen, die probeert om een stokje te steken voor de invasie van illegale immigranten, waar de maffia en terroristen munt uit slaan. Ik zie echter geen bewijs van de stevige, praktische aanpak die hiervoor nodig is. Europa moet zichzelf beschermen tegen deze dreiging, niet met woorden maar met daden, net als de heer Maroni en de Italiaanse regering.
Rihards Pīks
(LV) Mevrouw de Voorzitter, mevrouw Ferrero-Waldner, mijnheer Solana, de verslagen van onze collega's zijn alle drie even professioneel en evenwichtig, en komen bovenal op het juiste moment. Zonder gedetailleerd te willen ingaan op het grote aantal feiten, beoordelingen en voorstellen die in de verslagen worden uiteengezet, wil ik graag twee punten onder de aandacht brengen. Ten eerste is het van belang om de veiligheidsstrategie van Europa om de vijf jaar te herzien, want we kunnen vaststellen dat de afgelopen jaren veiligheidskwesties als energieveiligheid, cyberveiligheid en klimaatveiligheid hoog op onze agenda's zijn komen te staan, en ook dat mogelijke conflictgebieden zich van de ene regio naar de andere hebben verplaatst. Ten tweede moet de Europese Unie haar inspanningen op het gebied van conflictpreventie aanmerkelijk opvoeren. Ik denk dat dit ook mogelijk was geweest in de Zuidelijke Kaukasus, als de EU zich niet vóór het gewapende conflict zo ingehouden had opgesteld. De EU heeft het recht om preventieve stappen te zetten en bemiddelingsmissies te sturen, en heeft zelfs een plicht hiertoe, aangezien de EU een project is om vrede te scheppen, een taak die zij al vijftig jaar vervult. Als wij op uitdagingen willen reageren en preventieve maatregelen willen treffen moeten we daartoe in de eerste plaats de politieke wil hebben en moeten wij in de tweede plaats werken aan de totstandkoming en verbetering van een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, dat vergezeld gaat van institutionele instrumenten op het vlak van het Europees veiligheids- en defensiebeleid (EVDB). Tot deze instrumenten behoort het oostelijk partnerschap, dat in het verslag van de heer Saryusz-Wolski wordt genoemd, met inbegrip van de oprichting van de paritaire parlementaire vergadering EURONEST. Dit zou kunnen bijdragen tot meer begrip en de ontwikkeling van de democratie aan gene zijde van onze oostgrenzen. Tot slot wil ik graag de opname van paragraaf 33 in het verslag van de heer Von Wogau verwelkomen, aangezien in mijn eigen land de gebeurtenissen op de Kaukasus en het toenemende nationalisme in ons buurland ernstige zorgen baren. Zoals een oude Letse spreuk luidt: "Hoop altijd op het beste, maar wees voorbereid op het ergste, en God helpt wie zichzelf helpt". Dank u wel.
Ana Maria Gomes
(PT) Ik wil de rapporteurs, Ari Vatanen en Karl von Wogau, graag bedanken voor hun werk en voor de inspanningen die zij hebben geleverd om tot een consensus te komen, met name ten aanzien van de lastige kwestie van het nucleaire beleid. Dat beleid moet dringend door de Europese Unie en de NAVO worden herzien, nu president Obama de doelstelling van een atoomwapenvrije wereld opnieuw op de agenda heeft gezet en twee Europese nucleaire onderzeeërs bijna een ramp hadden veroorzaakt.
De verslagen van de heren Vatanen en von Wogau maken duidelijk dat een politiek, strategisch en operationeel onafhankelijke Europese Unie tot stand moet worden gebracht via een ambitieus Europees veiligheids- en defensiebeleid (EVDB). We hebben institutionele, financiële en operationele instrumenten nodig om deze doelstellingen te bereiken. Er is dan ook een nauwe samenwerking nodig tussen de NAVO en de EU, op basis van wederzijds respect voor de politieke onafhankelijkheid van deze elkaar aanvullende organisaties. We doen daarom een oproep tot de oprichting van een permanent operationeel EU-hoofdkwartier in Brussel met de opdracht onafhankelijke militaire EVDB-operaties te plannen en te leiden. We vragen de EU-lidstaten om hun inspanningen op te voeren en hun nationale defensiebudgetten verstandiger, en efficiënter te besteden en sterker in een Europese context te plaatsen, wat niet echt mogelijk is zolang elk land afzonderlijk opereert.
De boodschap van dit Parlement is niet mis te verstaan en dient als waarschuwing: zonder een Europa van defensie is de defensie van Europa in gevaar. Onze defensie-industrie kan in gevaar komen. Het vermogen van Europa om zijn verantwoordelijkheid te nemen, zijn burgerbevolking te beschermen en slachtingen en genocide te voorkomen, kan in gevaar komen. De rol van crisismanager die Europa wereldwijd speelt kan in gevaar komen. De verdere uitbreiding van de Europese politieke integratie naar veiligheid en defensie, waarin het Verdrag van Lissabon voorziet, is een dringende noodzaak en moet dringend versneld worden. Dit is in het belang van niet alleen de Europese Unie, maar ook de NAVO, omdat beide organisaties erbij gebaat zijn als Europa beter toegerust wordt om de toenemende uitdagingen voor de veiligheid van Europeanen en van de wereld het hoofd te bieden.
Andrzej Tomasz Zapałowski
(PL) Mevrouw de Voorzitter, in tijden van relatieve vrede in Europa heeft de NAVO als internationale veiligheidsorganisatie haar nut bewezen. Uiteraard wordt het gevoel van veiligheid dat zij ons geeft, in hoge mate beperkt door het tempo van besluitvorming door de organen die aan het hoofd staan van de Verdragorganisatie, en ook door de besluiten zelf. Desondanks heeft de NAVO een stabiliserend effect op de wereldvrede. Pogingen om de NAVO 'zachter' te maken en haar positie te verzwakken door de militaire structuren van de Europese Unie uit te bouwen, zijn een vergissing. De Europese Unie heeft het op dit moment moeilijk om tot een akkoord te komen over netelige politieke besluiten, laat staan militaire besluiten.
De EU moet zich concentreren op het versterken van de interne veiligheid en het vergroten van de defensiecapaciteiten van haar lidstaten, vooral van de lidstaten die grenzen aan landen waar extreem nationalistische ideologieën populair zijn en lidstaten die de aandacht trekken van terroristische groeperingen. De EU mag niet al te zeer betrokken raken bij maatregelen die er op gericht zijn om grote troepenmachten op te zetten voor operaties buiten Europa.
Alojz Peterle
(SL) De geachte Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, de heer Solana, heeft terecht de vraag gesteld waar we in 1990 waren. Het zou nog interessanter zijn geweest om ons af te vragen welk gemeenschappelijk beleid we in het begin van de jaren '90 hadden.
Toen was de Europese Gemeenschap machteloos. Daarna zagen we dat wensen werden vervangen door visies, strategieën, politieke wil en prestaties, die ons tot optreden hebben gebracht, niet enkel in Europa, maar ook op mondiaal niveau. Gedurende die jaren en vooral na de historische uitbreiding van 2004 zijn de context en de ambities van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) drastisch veranderd.
Tien jaar geleden waren we vooral met onze eigen zorgen begaan. Vandaag blikken we echter terug op succesvol optreden en kunnen we ons het GBVB of het Europees veiligheids- en defensiebeleid (EVDB) niet zonder globale dimensie voorstellen. Met het oog daarop ben ik niet verbaasd dat in de drie verslagen en door talrijke sprekers aandacht is gevraagd voor die nieuwe situatie, voor de behoefte aan gewijzigde strategieën, voor meer eenheid en meer interinstitutionele samenwerking.
Dat alles wordt ondersteund door concrete voorstellen voor de verbetering van onze operationele structuren en van ons politieke besluitvormingsproces, waar ik me achter kan scharen. Ik ben het ermee eens dat we in ons gemeenschappelijke beleid een nieuwe fase hebben bereikt en in dat verband zou ik op twee punten willen wijzen.
We moeten ten eerste nauwkeurig nagaan wat de gevolgen van de financiële, of economische, crisis zijn voor de context van ons gemeenschappelijke beleid. Ik ben ervan overtuigd dat we heel aandachtig moeten kijken naar de politieke gevolgen van de crisis, vooral als de monetaire crisis zich nog zou uitbreiden.
Ten tweede stel ik al vele jaren tot mijn verrassing vast dat heel veel van onze partners een Europese Unie met een uniforme, duidelijkere en krachtigere buitenlandse en defensie-identiteit willen. Met andere woorden, de Europese Unie als globale speler is gewenst. In die zin lijkt het belangrijk dat we ons bilaterale partnerschap in een globaler kader zien dan tot nog toe en dat we voor multilaterale partnerschappen ook een innovatieve aanpak ontwikkelen, die niet enkel bilaterale belangen omvat, maar ook ruimere regio's stabiliseert.
Maria Eleni Koppa
(EL) Mevrouw de Voorzitter, het internationaal bestel bevindt zich in een overgangsfase en de uitdagingen die zich daarin voordoen zijn enorm. Daarom is het noodzakelijk de betrekkingen van de Europese Unie met de NAVO opnieuw te beoordelen en te verbeteren, opdat wij de gemeenschappelijke dreigingen, zoals het terrorisme, de verspreiding van massavernietigingswapens, de toenemende piraterij in de wereld en de nieuwe problemen ten gevolge van de klimaatverandering het hoofd kunnen bieden.
Daarnaast is dit mijns inziens echter een goed moment om de rol van de VN-Veiligheidsraad als de fundamentele instantie die garant moet staan voor de internationale vrede en veiligheid, nogmaals te bevestigen. De Organisatie van de Verenigde Naties moet hoognodig worden hervormd en wij hebben toegezegd deze hervorming te zullen bevorderen en ervoor te zullen zorgen dat de VN zich met meer efficiëntie van haar belangrijke taken kan kwijten.
Het is eveneens belangrijk erop te wijzen dat alle landen en internationale organisaties, met inbegrip van de NAVO, zich moeten onthouden van de dreiging met en het gebruik van geweld op een manier die niet beantwoordt aan de doelstellingen en de beginselen van het handvest van de VN. De NAVO en de Europese Unie hebben gemeenschappelijke belangen en hun betrekkingen mogen niet antagonistisch zijn. Wij hebben behoefte aan een evenwichtiger partnerschap, aan beter gecoördineerd optreden en versterking van onze samenwerking. Eenieder moet echter de onafhankelijkheid van de anderen bij het nemen van besluiten respecteren en wederzijds begrip opbrengen voor eventueel afwijkende strategische inschattingen.
Tot slot wilde ik nog wijzen op de noodzaak het recht van landen op neutraliteit te eerbiedigen. Wat dat betreft wil ik dan ook vragen de oproep aan de Cyprische Republiek om deel te nemen aan het Partnerschap voor de Vrede te schrappen. Een dergelijk besluit valt onder het soevereine recht van elke staat en Cyprus is een onafhankelijk en soeverein land dat in staat is zijn over eigen toekomst te beslissen.
Jana Hybášková
- (CS) Laten we het zestigjarig bestaan van de NAVO vieren. Binnenkort vinden er belangrijke toppen tussen de VS, de EU en de NAVO plaats. De terugkeer van Frankrijk in de militaire structuur van de NAVO en de energie waarmee men zich wijdt aan het Europees veiligheids- en defensiebeleid, zijn een goede gelegenheid om de Europese veiligheidsstrategieën en mogelijke nieuwe strategieën voor de NAVO aan elkaar aan te passen. De ratificatie van het Verdrag van Lissabon door het Tsjechische huis van afgevaardigden vandaag betekent weer een stap voorwaarts voor de Europese defensie en veiligheid. Laten we een gemeenschappelijk Europees militair gezag in het leven roepen. Laten we de Europese defensiemarkt rationaliseren. Laten we middelen beschikbaar stellen voor wetenschap en onderzoek en voor het Europees Defensieagentschap. Laten we een statuut voor de Europese militairen opstellen, laten we dubbelwerk voorkomen en het Turkse syndroom letterlijk uit de weg gaan. Laten we met de nieuwe Amerikaanse regering de kans grijpen op daadwerkelijke samenwerking in Afghanistan en een raketschild in Europa. We krijgen nu een enorme kans om van het Europees veiligheids- en defensiebeleid een motor te maken van verdere integratie en een veilig Europa. Laten we deze kans niet missen.
Libor Rouček
- (CS) Ik wil graag een paar woorden wijden aan de betrekkingen tussen Rusland en de EU. Volgens mij kan er geen gezamenlijk buitenlands beleid of veiligheidsbeleid in het leven worden geroepen zonder samenwerking met Rusland. Het Europees Defensieagentschap, dat de VS, de NAVO, de OVSE en internationale ontwapeningsverdragen met elkaar verbindt, zou ook de dialoog moeten aangaan met Rusland.
Ik wil de Raad en de Commissie daarom vragen zich constructief en open op te stellen ten opzichte van eventuele gesprekken tussen de EU, de VS en Rusland over het hervatten van de trans-Atlantische dialoog op het gebied van veiligheid op grond van het Helsinki-proces.
Naar mijn mening zou er tijdens deze gesprekken ook een discussie moeten worden gevoerd over antiraketsystemen. Op dit gebied zou de EU een veel grotere rol moeten spelen dan tot nu toe het geval is. Ik vind dat we de beslissingen niet kunnen overlaten aan alleen de VS en Rusland. De Europese bevolking verwacht dat van ons.
Józef Pinior
(PL) Mevrouw de Voorzitter, het Parlement is het eens over een gemeenschappelijk buitenland- en veiligheidsbeleid voor de Europese Unie. Hierover bestaat ook consensus tussen de belangrijkste politieke machten. Het echte politieke probleem is evenwel de vraag hoe dit essentiële doel bereikt kan worden.
Ten eerste moet het Verdrag van Lissabon zo spoedig mogelijk geratificeerd worden. De politieke leiders die het ratificatieproces van het Verdrag vertragen, verzwakken de totstandkoming van een gemeenschappelijk buitenland- en veiligheidsbeleid van de Europese Unie. Het is moeilijk ernstig te spreken over een gemeenschappelijk veiligheidsbeleid van de Europese Unie als er geen Verdrag van Lissabon is.
Ten tweede wil ik de rol van de mensenrechten bij de vormgeving van het buitenlands beleid van de Unie benadrukken. Dit beleid moet het internationaal recht, het internationaal humanitair recht, de liberale democratie en de rechtsstaat ondersteunen.
Ten derde vereist dit beleid een ernstige ontwikkeling van het Europese defensiebeleid, de militaire structuren van de Europese Unie en de Europese defensie-industrie.
Adrian Severin
(EN) Mevrouw de voorzitter, ik wil twee punten aan de orde stellen. Ten eerste het punt 'waarden'. De Europese Unie is een unie van waarden. Deze waarden zijn criteria voor toetreding. Ze leiden ons in ons gedrag. Op grond hiervan kunnen we interoperabiliteit met onze buitenlandse partners tot stand brengen. We moeten echter het exporteren van onze waarden niet tot doel van ons buitenlands beleid maken. Integendeel, we moeten leren om te opereren in een wereld vol verschillen en zelfs om respect te hebben voor andermans recht om ongelijk te hebben.
Mijn tweede opmerking gaat over instellingen. De huidige internationale instellingen en het huidige internationaal recht zijn in een totaal andere wereld tot stand gekomen. Iedere dag realiseren we ons dat deze niet zijn aangepast aan de nieuwe uitdagingen, mogelijkheden en gevaren van de wereld van nu. Ik ben daarom van mening dat de Europese Unie steun moet verlenen aan het idee van een nieuwe conferentie over veiligheid en samenwerking in Europa, in een breder Europa - van Vancouver tot Shanghai, niet slechts tot Vladiwostok -, om een nieuwe ruimte van veiligheid, vrijheid en samenwerking te creëren. Ik denk dat dit een van onze topprioriteiten zou moeten zijn en we moeten niet bang zijn dat anderen hier misschien anders over denken.
Luis Yañez-Barnuevo García
(ES) Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik uiting geven aan mijn algemene steun voor de drie verslagen die hier aan de orde zijn.
Ten tweede zou ik graag mevrouw FerreroWaldner willen feliciteren, vooral met hetgeen zij over de nauwe samenwerking en medewerking tussen haar team en het team van de heer Solana heeft gezegd. Ten derde wil ik de heer Solana feliciteren, omdat het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid zoals we dat nu kennen zonder zijn karakter en creativiteit waarschijnlijk niet zou bestaan: de rechtsgrondslag en de fundamentele documenten zouden zelfs met het in 2003 opgestelde strategiedocument niet hebben volstaan om in de laatste paar jaren zoveel vooruitgang te boeken op het gebied van dit gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid als nu is gebeurd. Ten vierde zou ik willen zeggen dat het Verdrag van Lissabon - waarover vandaag, zoals gezegd goed nieuws te horen was omdat het mogelijk binnenkort geratificeerd zal worden - een veel omvangrijker en veel beter instrument in zijn handen en in die van de Europese Unie zal zijn als het erom gaat van de Unie de mondiale speler te maken die zij hoort te zijn.
Ik wil besluiten met het idee dat door hemzelf naar voren werd gebracht: Europa dient een civiele speler en macht met militaire middelen te zijn, en niet een militaire macht.
Proinsias De Rossa
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik ben dit weekend teruggekeerd van een bezoek aan Gaza en ik zal in de zestig seconden die ik heb, spreken over de situatie daar, die volgens mij een ernstig probleem vormt. Ons beginsel van menselijke veiligheid verplicht ons op de humanitaire crisis te reageren, maar het verplicht ons ook op Israël te reageren en te zeggen dat er werkelijk een eind aan deze situatie moet komen en dat Europa niet langer blind kan zijn voor de aantasting van het Palestijnse zelfbeschikkingsrecht.
De belangrijkste aantasting van dit recht is de aanhoudende en doelbewuste kolonisatie van de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem door Israël. Er zijn nu 500 000 kolonisten die een gebied in beslag nemen dat het belangrijkste deel van het grondgebied van de voorgestelde Palestijnse staat zou moeten vormen. Het is steeds moeilijker te geloven dat Israël werkelijk voor een onafhankelijke Palestijnse staat is, daar het zich, tot op de dag van vandaag, steeds meer Palestijns gebied blijft toe-eigenen.
Verklaringen dat Europa en de Verenigde Staten zich inzetten voor een tweestatenoplossing, met ook een soevereine en levensvatbare Palestijnse staat, zijn niets waard als we de kolonisatie door Israël geen halt toe roepen. Er mag nu geen verdere uitbreiding meer plaatsvinden en uiteindelijk moeten de nederzettingen afgebroken worden. Anders zal er nooit sprake zijn van een duurzame vrede in het Midden-Oosten, mijnheer Solana.
Călin Cătălin Chiriţă
(RO) Ik wil mijn waardering uitspreken voor de drie rapporteurs. De rol van de NAVO in de veiligheidsarchitectuur van Europa is essentieel gebleken. Niet alleen nu maar ook voor de rest van de eenentwintigste eeuw biedt de NAVO reële vooruitzichten. Ik vind dat de Europese Unie en de NAVO met elkaar moeten samenwerken en elke mogelijke rivaliteit moeten vermijden.
Krachtige, productieve trans-Atlantische betrekkingen zijn de beste garantie voor vrede, veiligheid en stabiliteit in Europa, samen met eerbiediging van de beginselen van democratie, mensenrechten, rechtsstaat en goed bestuur. We bevinden ons in een historisch tijdsgewricht waarin de trans-Atlantische samenwerking van vitaal belang is met het oog op de gezamenlijke formulering van een nieuwe veiligheidsstrategie voor de Europese Unie en het nieuwe strategische concept voor de NAVO.
Tijdens de NAVO-top van april 2008 in Boekarest hebben de bondgenoten de politieke rol toegejuicht die de Europese Unie kan spelen als zij het vermogen ontwikkelt om actie te voeren op het gebied van defensie en veiligheid. Het door de NAVO bevorderde Partnerschap voor de Vrede en het project van het oostelijk partnerschap dat door de Europese Unie wordt gepromoot, zijn van vitaal belang voor de ontwikkeling van de democratie en de rechtsstaat alsook voor de overgang naar een efficiënte markteconomie in bepaalde landen in het Zwarte Zeegebied.
Rosa Miguélez Ramos
(ES) Mijnheer Solana, ik ben hier sinds vanmiddag drie uur aanwezig alleen omdat ik met u over zeepiraterij wil spreken en u wil feliciteren met het startsein voor de Europese maritieme missie tegen de zeepiraterij in de Indische Oceaan. U weet dat de regering van mijn land haar volledige steun aan deze missie verleent. Ik wil u eraan herinneren dat in april het visseizoen begint en dat onze vissers zich zorgen maken over de manier waarop de strijdkrachten op dit moment geografisch zijn verspreid over de Indische Oceaan. Ze wensen een zekere bescherming in de buurt van het gebied waar ze zullen vissen, dat wil zeggen meer naar het zuiden. Ik zou hierover graag iets van u willen horen.
Ik moet ook zeggen dat ik het belangrijk vind dat deze operatie na afloop van de nu ingestelde missie wordt voortgezet. Ik zou het jammer vinden indien dergelijke gezamenlijke inspanningen, waarbij alle drie de pijlers zijn betrokken, na een jaar abrupt zouden worden beëindigd, met name wanneer we bedenken dat het niet erg waarschijnlijk is dat de situatie in Somalië en in de regio op de korte of middellange termijn zal veranderen of verbeteren.
Marios Matsakis
(EN) Mevrouw de Voorzitter, de NAVO vormt de ruggengraat van de Europese verdediging. Voor de veiligheid van onze Unie zijn we van de NAVO-troepen afhankelijk. De NAVO-troepen op Cyprus - Turkse NAVO-troepen - vormen echter geen vredesmacht, maar een bezettingsmacht en ze bezetten grondgebied van de EU. Deze Turkse troepen hebben tijdens de Turkse invasie in 1974 het eiland niet alleen dood en verwoesting gebracht, maar houden nu een EU-lidstaat nog steeds verdeeld, waarbij ze zowel Grieks- als Turks-Cyprioten angst inboezemen en onderdrukken en de huidige onderhandelingen tussen de leiders van de twee gemeenschappen op het eiland belemmeren.
In de discussie over de belangrijke rol van de NAVO bij de verdediging van Europa is het daarom goed te bedenken dat de EU nog niet de nodige druk op Turkije heeft uitgeoefend om zijn invasieleger onvoorwaardelijk en onmiddellijk uit Cyprus terug te trekken. Bent u het niet met mij eens, mijnheer Solana? Misschien luistert hij niet. Bent u het niet met mij eens dat het Turkse leger onmiddellijk uit Cyprus weg moet, mijnheer Solana?
Marie Anne Isler Béguin
(FR) Mevrouw de Voorzitter, ik zou het voorbeeld van Georgië willen aanhalen om u aan te tonen hoe ver we nog zijn verwijderd van onze ambities met betrekking tot het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, ondanks de inspanningen van onze Hoge Vertegenwoordiger of van commissaris Ferrero Waldner.
Mijnheer Solana, uiteraard vraagt u meer vermogen, meer hulp. Ik zou u echter de volgende vraag willen stellen: kan de Europese Unie momenteel haar beloften nakomen, vooral betreffende de overeenkomst voor een staakt-het-vuren die we samen met Rusland hebben voorgesteld?
Mevrouw de commissaris, natuurlijk weten we hoe sterk de Europese Unie aanwezig was en hoe snel ze in het geweer is gekomen - dat heb ik gehoord - maar vandaag moeten we er ons ook van bewust zijn dat de Georgiërs geconfronteerd zijn met het Russische leger dat bases heeft op het grondgebied van Abchazië en Zuid-Ossetië. Ik betwist het opmerkelijke werk van de civiele waarnemingsmissie ter plekke heus niet, maar ik vraag mij wel af wat onze waarnemers kunnen doen om de burgers tegen het dagelijkse geweld te beschermen. Niet veel, tenzij als getuige optreden.
De ambities van het GBVB zullen, in het geval van Georgië, worden gemeten aan de moed om eindelijk vredestroepen te sturen voor de stabilisatie van deze regio, die we in ons nabuurschapsbeleid hebben opgenomen.
Alexandru Nazare
(RO) In de drie verslagen die we vandaag behandeld hebben, ben ik enige relevante, bruikbare punten tegengekomen voor de uitwerking van het toekomstige beleid van de Europese Unie als wereldspeler.
Ik zou drie opmerkingen willen maken. Eerst wil ik het belang benadrukken van het trans-Atlantische aspect van het buitenlands beleid van de EU. We moeten het huidige klimaat in de betrekkingen met de Verenigde Staten benutten om op dit gebied een nieuw hoofdstuk op te slaan teneinde onze kracht op mondiaal niveau te versterken.
Ten tweede moet de veiligheidsdimensie van de Europese Unie worden geharmoniseerd met die van de NAVO om dubbelwerk en een tekort aan middelen te voorkomen.
Ten derde geloof ik dat de EU het Europese veiligheids- en samenwerkingsbeleid moet gebruiken om de stabiliteit op de westelijke Balkan te versterken nu de status van Kosovo is opgehelderd. Kosovo bevindt zich in een fase van "onafhankelijkheid onder toezicht” volgens de speciale vertegenwoordiger van de EU, Peter Faith. Hoewel deze onlangs tijdens een hoorzitting in het Europees Parlement weigerde Kosovo aan te duiden als "EU-protectoraat”, erkende hij dat de weg naar "totale onafhankelijkheid” lang en moeilijk zal zijn. "Het zou een wonder zijn als we onze missie in twee jaar zouden voltooien,” aldus de heer Faith.
Toch geloof ik dat we ons moeten uitspreken over een duidelijk tijdschema voor de betrokkenheid van de EU in Kosovo. Daarom verwelkom ik het initiatief van de Commissie om een studie naar Kosovo te verrichten, mist deze bijdraagt tot het succes van de EULEX-missie.
Benita Ferrero-Waldner
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag een paar opmerkingen maken en één daarvan bijzonder onderstrepen. Ik denk namelijk dat uit dit debat blijkt dat de Europese benadering van crisismanagement en conflictpreventie een steeds groter draagvlak vindt. Op de veiligheidsconferentie in München is deze alomvattende benadering goedgekeurd, aangezien veiligheid en ontwikkeling hand in hand gaan - je kunt het ene niet zonder het andere bereiken. Deze Europese benadering is naar mijn mening een kernelement van onze strategie voor de bevordering van vrede en veiligheid in onze omgeving, maar ook daarbuiten.
Deze benadering functioneert, maar hiervoor zijn wel de juiste middelen nodig. Dus moeten wij onze capaciteiten en mogelijkheden zowel op civiel als militair gebied uitbreiden. Wij zullen ten minste proberen om onze rol zo goed mogelijk te vervullen.
Ik wil echter ook graag uw vragen beantwoorden, vooral de vraag van mijnheer Saryusz Wolski, voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken, over de ontoereikendheid van de GBVB-begroting. Het is waar dat de begroting dit jaar is verlaagd, maar wij hopen dat dit geen beletsel zal zijn voor onze politieke ambities wat het civiele EVDB betreft, zolang er dit jaar geen belangrijke nieuwe missies bijkomen. We moeten bedenken dat slechts bepaalde kosten door de GBVB-begroting worden gedekt - kosten voor uitrusting, contractanten, bijzondere vergoedingen voor bijvoorbeeld de speciale vertegenwoordigers van de EU - maar de lidstaten betalen ook voor de kosten van hun gedetacheerd personeel. De begroting zal worden verhoogd - zoals u weet niet dit jaar maar in 2013 - naar vierhonderd miljoen euro.
Wat betreft de overschrijvingen tussen begrotingsposten, waarover mijnheer Dombrovskis sprak, kan ik zeggen dat de Commissie informatie over overschrijvingen binnen de GBVB-begroting opneemt in haar driemaandelijkse verslagen voor de begrotingsautoriteit, en de laatste jaren zijn alle kredieten van de GBVB-begroting vastgelegd.
Ik wil graag nog iets zeggen over twee specifieke kwesties, in de eerste plaats over de menselijke veiligheid. De menselijke veiligheid gaat mij zeer ter harte. Het bestrijden van armoede en angst onder mensen moet een onderdeel zijn van het buitenlands en veiligheidsbeleid. Dit wordt ook onderkend in ons verslag uit 2008 over de Europese veiligheidsstrategie (ESS), waar we beide al naar hebben verwezen. Bovendien wordt in het ESS-verslag erkend dat er geen duurzame vrede mogelijk is zonder ontwikkeling en uitroeiing van armoede. Daarom is dit zeer belangrijk, en bevordering van de mensenrechten maakt hier ook deel van uit.
Laat me ten slotte iets zeggen over vroegtijdig waarschuwen en het voorkomen van conflicten, waarover mijnheer Pīks heeft gesproken. Ik ben het er in het algemeen mee eens dat we als Europese Unie meer moeten doen in het begin van een conflictcyclus. Vroegtijdige waarschuwing, voorkomen van conflicten en preventieve diplomatie zijn hier belangrijk. Een initiatief van de kant van de Commissie op dit gebied voorziet in de versterking van de banden met NGO's. Dit is onderdeel van een partnerschap voor vredesopbouw, waarmee ook een beter gebruik kan worden gemaakt van open informatiebronnen. In de toekomst zullen we echter proberen ons meer te richten op vroegtijdige preventie. We weten dat dit heel belangrijk is.
Javier Solana
Mevrouw de Voorzitter, ik zal het heel kort houden. Ik wil graag de afgevaardigden die het woord hebben gevoerd, bedanken. Ik heb nota genomen van hun opmerkingen en vragen en ik zal zeker nog contact opnemen met degenen die een behoorlijk antwoord nodig hebben.
Ik wil graag zeggen dat dit de tweede keer is dat er een dergelijk debat in het Europees Parlement plaatsvindt. Het debat over de Europese veiligheid heeft bijna drie uur geduurd. Ik vind dit erg belangrijk en ik hoop dat dit idee in de toekomst gehandhaafd zal worden. Ik wil de drie rapporteurs hartelijk bedanken voor hun werk. U kunt er zeker van zijn dat we in de toekomst met u zullen blijven samenwerken.
Jacek Saryusz-Wolski
rapporteur. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, dit was een heel breed en voor mij tevredenstellend debat over de successen, tekortkomingen en de huidige optredens. In grote lijnen kan ik zeggen dat we hier te maken hebben met het syndroom van het halfvolle of het halflege glas; het hangt ervan af wie ernaar kijkt.
Enkele vragen zijn al beantwoord, ten minste door de meeste sprekers. Is er vooruitgang op dit gebied? Ja. Is er voldoende vooruitgang? Nee. Wordt er meer samengewerkt door instellingen als het Parlement, de Raad, de Commissie en de lidstaten? Ja, er is vooruitgang geboekt, hoewel voor dit brede buitenlands beleid van de Unie - en hier verwijs ik naar uw woorden, commissaris Ferrero-Waldner - onvoldoende geld beschikbaar is. Als we meer geld zouden hebben, of ten minste net zoveel als de Commissie heeft voorgesteld voor breedband in plattelandsgebieden - 1,5 miljard euro - zouden de lidstaten misschien sterker bereid zijn om deel te nemen aan GBVB-optredens, dat wil zeggen indien ze niet hoefden te betalen. U weet dat dit Parlement nu erop aandringt dat de EU-begroting hiervoor betaalt.
Waarderen de burgers dit buitenlands beleid? Het antwoord is wederom 'ja'. Maken we voldoende gebruik van het buitenlands beleid om de Unie te legitimeren? Het antwoord hierop is 'nee'. Wat zijn onze mogelijkheden? In een ruime zin van het woord hebben we op het gebied van crisisbeheersing en -preventie en snelle reactie alles wat we konden krijgen en - ik denk dat mijnheer Solana het hiermee eens is - zelfs meer. Ik heb al even over de financiën gesproken. Iedereen is het erover eens dat we op juridisch en institutioneel gebied - Lissabon - meer instrumenten nodig hebben, instrumenten die beter zijn toegerust volgens de regels van het Verdrag.
Deze convergentie wordt op een discrete manier tot stand gebracht en ik wil graag mijn respect betonen voor het discreet diplomatiek optreden van de Hoge Vertegenwoordiger, niet alleen naar buiten toe, maar ook intern. Hoe is deze eensgezindheid bereikt? Om u, mijnheer Solana, in staat te stellen om namens de hele Unie te spreken, moet een en ander vooraf worden ondernomen om iedereen te overtuigen en op één lijn te krijgen.
Er is gesproken over waarden. Zijn we het eens over de waarden? Ja, zeer zeker, maar we brengen deze waarden op verschillende manieren in praktijk en tegenover waarden staan ook belangen. Het beste voorbeeld hiervan is de vraag hoe je hiermee omgaat in Centraal-Azië. Dit was een onderwerp in het debat over de strategie voor Centraal-Azië.
Tot slot wil ik zeggen dat ik ben getroffen door wat mijnheer Solana zei, namelijk dat de EU zich identificeert door haar buitenlands beleid. Haar identiteit wordt duidelijker. Wat we toevoegen met onze aanpak in het Parlement is een grotere legitimiteit, dat wil zeggen meer macht. Daarom kan deze identiteit een integraal onderdeel van de Europese integratie zijn. Het debat heeft duidelijk gemaakt dat er behoefte is aan meer Europa in het buitenlands beleid en dat het Europese politieke en materiële kapitaal sterker moet worden 'gepoold'.
De Voorzitter
Wij geven de rapporteurs iets meer tijd, maar we zitten nu eenmaal in tijdnood en kunnen niet aan de gang blijven.
Karl von Wogau
rapporteur. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, ik wil op enkele punten ingaan.
Allereerst op de vraag: waarom heb ik de begrippen "human security” en "resonsibility to protect” niet in mijn verslag overgenomen? Het was zeer omstreden. Ik persoonlijk ben van mening dat het weliswaar heel belangrijke begrippen zijn, maar ze niet thuishoren in het veiligheidsbeleid, omdat ze zouden kunnen worden misbruikt om militaire interventies waar ook ter wereld te rechtvaardigen. Dat is mijns inziens een concreet gevaar. Daarom sta ik achter beide begrippen, maar niet in het kader van het veiligheidsbeleid.
Er is verder gezegd dat ik met het verslag de oprichting van een Europees leger beoog. Ik wil u verzoeken het verslag nog een keer door te lezen - u zult het woord "Europees leger” in het verslag nergens tegenkomen. Het verslag geeft aan dat het geld van de belastingbetaler op dit gebied beter moet worden besteed dan dat tot nu toe het geval was.
Dan nog het punt van de veiligheidsstrategie, dat nu door iedereen gesteund wordt. Het werk dat hiervoor nodig was, heeft enkele jaren geduurd en was zeer succesvol. Ik ben van mening dat er als volgende stap een document moet worden opgesteld over de uitvoering van het veiligheidsbeleid - een witboek over veiligheidsbeleid. Dat is een taak voor de volgende zittingsperiode.
Last but not least vind ik dat de volgende gesprekken over dit onderwerp betrekking moeten hebben op EUBAM Rafah, over de wijze waarop deze missie nieuw leven kan worden ingeblazen en mogelijk uitgebreid kan worden.
Ari Vatanen
rapporteur. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik kan slechts herhalen wat president Wilson in 1917 heeft gezegd en wat bijvoorbeeld onze waarde collega mijnheer Swoboda een half uur geleden ook heeft gezegd: de staat kan de problemen niet in zijn eentje oplossen. Dit Parlement en de EU kunnen daarvan getuigen. We moeten van onze fouten leren. Het maakt niet uit in welke situatie we ons bevinden; samenwerken moeten we altijd. In de echte wereld kunnen we niet alleen de leuke dingen eruit kiezen en alleen maar profiteren. We kunnen niet slechts enkele mensen de lasten laten dragen. We moeten deze verdelen, omdat we democratische staten zijn. Dat is een goede zaak.
Soms begrijp ik niet zo goed waarom mensen al tegen zijn zodra ze het woord 'NAVO' horen vallen - misschien hebben ze anti-Amerikaanse gevoelens of antimilitaristische neigingen. Ja, we zijn pacifisten. Wie is er nu geen pacifist? Ieder verstandig mens is pacifist. Wie wil mensen zien lijden? Wie wil er oorlog? We moeten echter wel de middelen hebben om oorlog te voorkomen. We moeten proactief zijn. Oorlogen komen en gaan als men een dergelijke houding aanneemt. Wij moeten echter actief vrede opbouwen.
Ik wil echt mijn waardering uitspreken voor de meeste afgevaardigden, want zij hebben vanavond weer eens bewezen dat constructief, verantwoordelijk gezond verstand de overhand heeft. Dit Parlement is wat het moet zijn: een Parlement dat vooruitkijkt, omdat de vrede eronder zal lijden als we niet samenwerken.
Als laatste wil ik nog het volgende zeggen. Mijnheer Platini - een voetbalmaestro - spreekt op dit moment in een andere zaal. Ik was in Frankrijk toen het bloedbad in Rwanda plaatsvond - en dit is niet tegen Frankrijk gericht, maar is bedoeld als commentaar op de informatievoorziening door de media - en het feit dat mijnheer Zidane, de voetbalster, een wrat op zijn knie had, trok werkelijk meer aandacht dan het bloedbad in Rwanda. Nee, we kunnen niet zwijgen. We moeten proactief zijn, anders zien we dit soort gebeurtenissen in de wereld door de vingers.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag 19 februari 2009 plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Alexandra Dobolyi  
Hoe moet Europa reageren nu aan haar oostgrenzen de Shanghai Samenwerkingsorganisatie (SCO), een regionale organisatie van meerdere opkomende supermachten en staten die over veel energiebronnen beschikken, almaar sterker wordt? Aangezien de SCO via Rusland aan de EU grenst, moet deze organisatie serieuze aandacht krijgen van de EU. Gezien de leden en waarnemers van de SCO kunnen we gerust stellen dat deze landen een aanzienlijk aandeel van de olie- en gasreserves van de wereld in handen hebben.
In dit licht bekeken kan het vraagstuk van een nieuwe strategie voor Rusland en Midden-Azië niet uit de weg worden gegaan. Deze strategie moet bovendien voor elk land een specifieke, politieke risicobeoordeling omvatten.
Ik wil erop wijzen dat - zoals blijkt uit de gasruzie tussen Rusland en Oekraïne - de huidige kwetsbaarheid en de aanzienlijke energieafhankelijkheid van de EU de totstandkoming van een geloofwaardig, doeltreffend en consistent gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid ondermijnen.
Daar komt bij dat de landen uiteenlopend reageren, al naargelang hun ervaringen uit het verleden en hun financiële belangen. Het is vandaag meer dan ooit belangrijk dat eenzelfde beleid wordt gevoerd en strijdige nationale belangen en standpunten met elkaar in overeenstemming worden gebracht.
Het is een absolute noodzaak dat de EU de doeltreffendheid en consistentie van haar optreden op het wereldtoneel verbetert. De ratificatie van het Verdrag van Lissabon en de instrumenten voor het buitenlands beleid waarin daarmee wordt voorzien, kan een aanzienlijke bijdrage hiertoe leveren.
Omdat het steeds noodzakelijker wordt effectief te opereren en snel te reageren en omdat de omstandigheden met toenemende urgentie om weloverwogen antwoorden vragen, moeten de organisatie- en besluitvormingsmechanismen voor het beheer van ons buitenlands beleid en voor het bieden van passende structurele antwoorden worden herzien.
Glyn Ford  
schriftelijk. - (EN) Ik feliciteer mijnheer Vatanen met zijn verslag, waaraan ik mijn steun verleen. Vooral steun ik het idee van de instelling van een operationeel militair hoofdkwartier van de EU. Als de veiligheid in het geding is, behoren wij ons natuurlijk in de eerste plaats tot de NAVO te wenden en dit doen we ook. Tijdens de debatten tussen Bush en Gore, iets meer dan tien jaar geleden, heeft George Bush echter gezegd dat hij niet had ingegrepen in Kosovo, als hij president was geweest.
Ondanks mijn afkeer van het buitenlands beleid van de regering-Bush, lijkt het me dat Bush volkomen gelijk had dat hij uitging van het eigenbelang van de VS. Dit is echter niet een standpunt dat Europa had kunnen of had moeten innemen. Afgezien van het sterke morele argument dat het tot onze verantwoordelijkheden behoorde om mensen te beschermen die door de genocide door de Serviërs werden bedreigd, hadden we ook te maken met de tien- tot honderdduizenden vluchtelingen die hiervan het gevolg waren. Het is in ons eigen belang en in hun belang dat wij het vermogen hebben om de strijd aan te gaan zonder de Amerikanen. Het kost ons weinig om een permanent operationeel militair hoofdkwartier van de EU gereed te hebben voor een eventuele soortgelijke situatie in de toekomst.
Anneli Jäätteenmäki  
Mevrouw de Voorzitter, Finland hoeft zich niet te schamen voor de wijze waarop het zijn veiligheidsbeleid uitvoert. Finland is buiten de NAVO in goed gezelschap van Zweden, Oostenrijk en Zwitserland. Het is niet moeilijk zich met die landen te identificeren. Het niet gebonden zijn aan de NAVO is een modern alternatief voor een moderne staat.
Wij zijn gaan spreken over een softere NAVO toen in de Verenigde Staten de "oorlogszuchtige” president plaats maakte voor een "vreedzame” president. Het valt te verwachten dat onder leiding van president Obama en minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton de vervoerende toespraken over een softe NAVO steeds algemener worden. Laten we nu eerst maar rustig afwachten hoe de NAVO zich ontwikkelt.
Ik ben van mening dat het fundamentele karakter van de NAVO helemaal niet is veranderd sinds er een eind is gekomen aan het bipolaire veiligheidssysteem. De propaganda over een softe NAVO is daarentegen een succes.
Het alleen maar kijken in de richting van Rusland (Rusland, Rusland, Rusland!) of het wachten op een nieuwe Winteroorloog leiden nergens toe. De NAVO is ook geen geschikt antwoord op de grotere problemen waar Finland in de nabije toekomst voor staat en die vooral van economische aard zijn.
Adrian Manole  
Als men de rol van de alliantie tussen NAVO en EU wil evalueren, moet men beginnen met de erkenning dat het politieke landschap zowel in Europa als in de Verenigde Staten de laatste tijd fundamenteel is veranderd en dat de Europese Unie nu een legitieme rol heeft in de mondiale veiligheid.
Deze situatie eist van het bondgenootschap dat het 'gerepolitiseerd' wordt, zodat het een forum wordt voor een open dialoog over de belangrijkste zaken waarbij het waarschijnlijk betrokken zal raken. Een eerlijke trans-Atlantische dialoog over bijvoorbeeld de noodzakelijke aanpak van terrorisme, is een absolute vereiste, juist omdat de bondgenoten verschillende visies hebben op de manier waarop zij moeten reageren op deze gemeenschappelijke uitdaging.
In de huidige situatie worden de lidstaten geconfronteerd met steeds gevarieerdere bedreigingen van de mondiale veiligheid, uiteenlopend van etnische conflicten in de onmiddellijke nabijheid van bondgenootschappelijk grondgebied tot wereldwijde terroristische netwerken en de verspreiding van massavernietigingswapens, en daarom moeten zij bijzonder belang hechten aan het proces van reflectie en dialoog ter zake en de hervormingsprocessen in het bondgenootschap steunen. Ik verwijs hierbij in het bijzonder naar de veiligheidsproblemen in gebieden in de onmiddellijke nabijheid, waar het bondgenootschap een belangrijke rol kan spelen bij de oprichting van democratische defensie- en veiligheidsinstellingen op de Balkan en de uitgebreide regio van de Zwarte Zee.
Marian-Jean Marinescu  
Wij hebben behoefte aan een gemeenschappelijk, samenhangend en geactualiseerd Europees veiligheidsbeleid dat zal bijdragen aan de versterking van onze Europese identiteit en de EU in staat zal stellen met één geloofwaardige stem te spreken in de internationale arena.
De realiteit waarmee we op het ogenblik geconfronteerd worden, is vol grote uitdagingen zoals de economische crisis, energiezekerheid, klimaatverandering en migratiebeheersing. Deze vereist dan ook samenwerking en verantwoordelijkheid van de lidstaten, als zij in staat willen zijn hun gemeenschappelijke belangen te beschermen en vrede, veiligheid en eerbiediging van de territoriale integratie te bevorderen.
De EU kan alleen effectief zijn als zij met één stem spreekt en doeltreffend gebruikmaakt van de instrumenten voor de versterking van de samenwerking met nabuurlanden.
We moeten strategisch denken, actief betrokken zijn en consequent optreden op mondiaal niveau. Ook hebben we behoefte aan regionale veiligheid en nauwe banden met relevante regionale spelers.
Strategische partnerschappen met buurlanden ten oosten van de EU zijn noodzakelijk. We zullen moeten investeren in de betrekkingen met Rusland volgens een coherente strategie met gemeenschappelijke, tot wederzijds voordeel strekkende verplichtingen.
We moeten investeren in buurlanden, vooral ten oosten van de EU, en hun de nodige stimulansen bieden om hun hervormingen voort te zetten en de aanwezigheid van de EU in het gebied te versterken. Er staan nieuwe instrumenten tot onze beschikking, zoals het oostelijk partnerschap, die ons zullen helpen op een hoger niveau een nieuwe geconsolideerde aanpak met onze partners in de regio tot stand te brengen.
Zdzisław Zbigniew Podkański  
Internationale veiligheid is een van de grootste waarden voor alle actoren in internationale betrekkingen. Momenteel zijn we getuige van een herdefiniëring van dit begrip en zien we het zwaartepunt verschuiven naar niet-militaire factoren die de stabiliteit en internationale veiligheid bedreigen. Voorbeelden van dergelijke bedreigingen zijn georganiseerde misdaad, cyberterrorisme, piraterij (voor de kust van Somalië), klimaatveranderingen en de gevaren als gevolg van de wereldwijde economische crisis. De Europese Unie besteedt aandacht aan de totstandkoming van gemeenschappelijke militaire instrumenten zoals Eurokorps, de EAT-vloot en een permanent operationeel hoofdkwartier van de EU, maar daarbij mag zij andere en zeker even belangrijke bedreigingen niet uit het oog verliezen. Er moet meer aandacht besteed worden aan de totstandbrenging van organen en instellingen die ons helpen om de financiële situatie als gevolg van de wereldwijde economische crisis te overwinnen en om de natuurlijke omgeving en de biodiversiteit in stand te houden en te beschermen. Ook interne bedreigingen zoals drugs, armoede in de samenleving en internetcriminaliteit mogen we niet vergeten.
Al deze elementen zijn belangrijke factoren die invloed uitoefenen op de internationale veiligheid, op de veiligheid van de Europese Unie en die van elke natie. Het is onmogelijk om een stabiele Europese veiligheidsstrategie te creëren als niet eerst een oplossing gevonden wordt voor bovenstaande fundamentele kwesties.
Flaviu Călin Rus  
Het gemeenschappelijk veiligheidsbeleid is een onderwerp waarover vaak gedebatteerd en veel geschreven is. De Europese Unie is een steeds belangrijkere promotor op regionaal en mondiaal niveau. Dat is precies de reden waarom volgens mij de Europese Unie zichtbaar actief moet zijn binnen haar grenzen en proactief in alle streken van de wereld.
Na vandaag de drie verslagen te hebben bestudeerd - over het jaarlijks verslag (2007) over de voornaamste aspecten en fundamentele keuzen van het GBVB, de Europese veiligheidsstrategie en het EVDB, en de rol van de NAVO in de veiligheidsstructuur van de EU - meen ik drie conclusies te mogen trekken:
1. De Europese Unie moet beschikken over een gemeenschappelijk veiligheidsbeleid dat de democratieën binnen haar grenzen en de partnerschappen met haar buurlanden kan ondersteunen.
2. De Europese Unie moet de uitstraling hebben van een unitaire organisatie en heeft behoefte aan een snelle reactiemacht die te allen tijde kan ingrijpen ten gunste van vrede, democratie en mensenrechten.
3. De Europese Unie moet haar positie wereldwijd consolideren en blijven optreden als promotor van stabiliteit en evenwicht tussen de grootmachten in de wereld.
Katrin Saks  
schriftelijk. - (ET) Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag mijn collega, de heer Vatanen, bedanken voor zijn goede verslag over de synergie tussen de EU en de NAVO. Het over de hele linie intensiveren van de samenwerking en het partnerschap, een verstandig gebruik van de middelen en het voorkomen van dubbelwerk, een oproep aan de lidstaten van beide organisaties om flexibeler, doelgerichter en pragmatischer te zijn - dit verslag bevat alles dat wij in Europa, en ook in het Europees Parlement, altijd in onze standpunten hebben benadrukt.
Een van de andere belangrijke punten van dit verslag is naar mijn mening de aanbeveling om kandidaat-lidstaten van de EU die ook lid zijn van de NAVO, een tijdelijke status te verlenen in het Europees Defensieagentschap (EDA). Dit zou vanuit NAVO-oogpunt bekeken zeker ook een oplossing zijn voor het probleem met Turkije.
Met het verslag over het EVDB en de EVS van onze collega, de heer von Wogau, ben ik het over het algemeen eens. Het verslag over de in december door de Raad goedgekeurde EVS heeft de meeste vragen die waren gerezen, beantwoord. De nieuwe aspecten die in dit verslag worden aangesneden en de ijkpunten van het optreden van de EU op veiligheidsgebied, zullen de EU helpen haar veiligheidsbelangen doeltreffender te verdedigen, zoals in het verslag-von Wogau wordt aanbevolen. Het valt prijzenswaardig dat het verslag gericht is op meer samenwerking tussen de EU en andere partners.
Dank u wel!
Theodor Dumitru Stolojan  
Ik wil mijn steun uitspreken voor het verslag van de heer Saryusz-Wolski, waarin terecht wordt benadrukt dat het garanderen van energiezekerheid voor de burgers van Europa een belangrijke prioriteit moet worden van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU.
Ik zou luid en duidelijk willen zeggen dat zekere energievoorziening en in het bijzonder diversificatie van de gastoevoer slechts een mooie droom zal blijven als de Nabucco-pijpleiding niet wordt aangelegd.
Het Nabucco-project moet door de gehele EU als strategisch doel worden overgenomen. Het vereist niet alleen een aanzienlijke financiële investering maar vooral ook een doeltreffend Europees buitenlands en veiligheidsbeleid. Een doeltreffend beleid biedt garanties voor regionale stabiliteit in het gebied waardoor deze gaspijpleiding zal gaan lopen. Met dit doel voor ogen moeten we ons tot het uiterste inspannen om ons gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid de samenhangende en doeltreffende structuur te verlenen die het zo dringend nodig heeft om tastbare resultaten te kunnen opleveren.
Zo denk ik bijvoorbeeld dat de EU behoefte heeft aan een hoge functionaris voor het buitenlands energiebeleid die krachtige politieke steun geniet en over de nodige instrumenten beschikt om actie te ondernemen.
Ik besef dat de EU toereikende financiële middelen en menskracht aan haar gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid moet toekennen als zij de concrete resultaten wil bereiken die de Europese burgers van ons verwachten.
Daniel Strož  
Ik keur het verslag over de Europese veiligheidsstrategie en het Europees veiligheids- en defensiebeleid in zijn huidige versie fundamenteel af. Dit verslag is een typisch voorbeeld van de militarisering van de EU en een bewijs van het feit dat op het gebied van veiligheid militaire middelen en maatregelen de noodzakelijke politieke maatregelen moeten gaan vervangen of zelfs verdringen. Veel van de conclusies en aanbevelingen in het verslag zijn regelrecht in conflict met het feit dat de EU als een vredesproject zou moeten worden ontwikkeld. Het is geen wonder dat wanneer burgers van de EU hun mening kunnen uiten, zij zich tegen het Verdrag van Lissabon uitspreken, onder andere omdat daarin het militaristische karakter van de EU verankerd is. In het verslag wordt een verwerpelijk en gevaarlijk standpunt ingenomen, waarbij aan de ene kant wordt gesproken over de veiligheidsbelangen van de EU en aan de andere kant Rusland wordt bekritiseerd vanwege zijn volstrekt legitieme veiligheidsbelangen in de Kaukasus.
Dushana Zdravkova  
schriftelijk. - (BG) Dames en heren, het feit dat wij in dit Parlement drie verslagen bespreken over veiligheid en defensie, toont aan hoe groot onze politieke verantwoordelijkheid jegens de Europese burgers is aan de vooravond van NAVO-top. Het ingeburgerde gebruik om resoluties over de belangrijkste aspecten en besluiten van het verslag van de Raad over het gemeenschappelijk buitenlands beleid en veiligheid aan te nemen, is een uitstekende gelegenheid om de lidstaten op te roepen deze praktijk ook op nationaal niveau toe te passen.
Het is uitermate belangrijk dat er middelen en mensen vrijgemaakt worden zodat een onafhankelijke ploeg van onderzoekers het Europese veiligheids- en defensiebeleid in combinatie met het nationale veiligheidsbeleid van de lidstaten kunnen analyseren en beoordelen. Op basis daarvan kan middels een netwerk van analysecentra in de lidstaten een publiek debat over het EVDB op gang worden gebracht.
Het is onmogelijk om aan een witboek over de veiligheid en defensie van de EU te werken als de lidstaten dit document niet naar hun nationale strategieën vertalen. Dit betekent onder andere een versterking van de nationale analysecapaciteit en de mogelijkheid van computerondersteund leren en trainen, om nieuwe concepten op het gebied van civiel-militaire samenwerking te testen en zich deze concepten eigen te maken.
We moeten de lidstaten aanmoedigen om een gezamenlijke strategische toets te verrichten op het gebied van veiligheid, om zo een solide basis te leggen voor interactie tussen de EU en de NAVO bij het ontwikkelen van een nieuw strategisch concept voor de NAVO in de context van het EVDB.
