2. Iran: de zaak Khadijeh Moghaddam
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over een zestal ontwerpresoluties over de zaak van Khadijeh Moghaddam.
Paulo Casaca
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, een van de donkerste aspecten van het theocratische Iraanse regime is zijn vrouwenhaat. Sinds de Islamitische revolutie in 1979 hebben de Iraanse autoriteiten achtereenvolgens alle belangrijke rechten van vrouwen afgeschaft. Steniging, verminking en schending van de privacy en de belangrijkste grondrechten zijn nu aan de orde van de dag. De samenleving reageert duidelijker en krachtiger op deze situatie.
In deze context is de beweging voor een miljoen handtekeningen, die ongeveer twee jaar geleden in Iran met de organisatie ervan begon, een van de belangrijkste manifestaties van de wens van de Iraanse samenleving om verzet te bieden tegen het regime dat aan de macht is.
In de afgelopen twee jaar zijn we getuigen geweest van ongeveer honderd gevangenisstraffen voor en andere straffen aan mensen die de petitie van de beweging hadden getekend. Na indiening van onze ontwerpresolutie werden we vandaag door verschillende mensenrechtenorganisaties erover geïnformeerd dat drie vrouwelijke activisten van deze beweging - Nashrin Afzali, Nahid Jafari en Zeynab Peyghambarzadeh - zijn veroordeeld tot voorwaardelijke gevangenisstraffen en zweepslagen. Dit is een onduldbare situatie en ik roep al mijn collega's op hun afwijzing van de situatie te laten zien en hun steun uit te spreken aan de Iraanse vrouwen.
Erik Meijer
auteur. - (NL) Voorzitter, Iran is een land waarin alleen mensen kunnen leven die zich bij voorbaat onderwerpen aan de gruweldaden van militairen en conservatieve theologen. Vrijheid, democratie en mensenrechten zijn in dat land niet van toepassing. Er worden wel verkiezingen gehouden, maar de kandidaten daarvoor moeten worden goedgekeurd door de conservatieve geestelijkheid, zodat tegenkrachten bij voorbaat zijn uitgesloten. Veel Iraniërs zijn het schrikbewind in hun land ontvlucht en zonder die vlucht zou een groot deel van hen niet meer in leven zijn. In Europa dienen we die vluchtelingen de ruimte te geven in plaats van ze terug te sturen of ze te behandelen als terroristen.
Tegelijk valt niet te ontkennen dat een deel van de Iraanse bevolking het ter dood brengen van homoseksuelen, het discrimineren van vrouwen en het onderdrukken van etnische minderheden steunt. Dat deel gruwt van de westerse decadentie in hun land ten tijde van de eind jaren '70 verjaagde Pahlavi-dynastie, die Iran had omgebouwd tot een verlengstuk van Amerika en Europa. Ook toen was er geen sprake van democratie en werden tegenstanders onderdrukt of verbannen. De fouten van het Westen in die periode hebben in hoge mate bijgedragen tot het aan de macht komen van het huidige schrikbewind. Als de binnenlandse modernisering van Iran onder leiding van premier Mossadeq aan het begin van de jaren '50 een eerlijke kans had gekregen, zou er nooit een voedingsbodem zijn geweest voor de huidige machthebbers.
In Iran bestaan wel bewegingen voor verandering, maar die worden vooral gehinderd. Mevrouw Khadijeh Moghaddam werd op 8 april opgepakt en beschuldigd van propaganda tegen de staat, acties tegen de nationale veiligheid en misleiding van de publieke opinie. Zij is inmiddels vrijgelaten, maar de sterke beperkingen die voor vrouwen gelden, gaan gewoon door. Onze solidariteit moet zijn aan de kant van de onderdrukten.
Eija-Riitta Korhola
Mijnheer de Voorzitter, zoals duidelijk in de resolutie staat, worden in Iran dwangmaatregelen gebruikt om mensen het zwijgen op te leggen als ze zich daar uitspreken over de rechten van de vrouw. Ze worden gearresteerd, ondervraagd en tot gevangenisstraf veroordeeld. Sommigen worden zelfs bedreigd met steniging. Het werk van de NGO's wordt zeer bemoeilijkt en er zijn beperkingen voor de vrijheid van meningsuiting en vergadering. Begin januari werd het Zanan magazine, dat zich uitsprak voor gelijkheid, verboden.
Verontrustend is ook dat Iran nog steeds niet het VN-Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie tegen vrouwen heeft geratificeerd. De Iraanse advocaat voor de mensenrechten, Mehrangiz Kar, heeft gezegd dat het rechtsstelsel van Iran niet verenigbaar is met de VN-Verdrag inzake de rechten van vrouwen omdat grondwet niet tegen het Shariarecht kan ingaan. De meeste moslimlanden hebben echter het Verdrag geratificeerd.
Rijst de vraag of de Iraanse beleidsmakers en autoriteiten van oordeel zijn dat politiek actieve vrouwen die kritisch ten opzichte van het systeem staan, een reële dreiging voor de Iraanse samenleving vormen. Deze vasthoudende en moedige vrouwen vertegenwoordigen een reusachtige kracht voor verandering. Belangrijk is dat de EU haar steun toont voor deze Iraniërs die voor fundamentele rechten van de mens strijden.
Ewa Tomaszewska
Mijnheer de Voorzitter, er is sprake van ernstige schendingen van de mensenrechten in Iran, vooral het stenigingen van bijna tien vrouwen tot de dood erop volgde. Ik heb hier over Iran: Khayrieh, Kobra N, Fatemeh, Ashraf Kalhori, Shamameh Ghorbani, Leyla Ghomi, Hajar en de zusters Zohreh en Azar Kabiriniat, en ook andere mensen. Het uitvoeren van doodstraf voor kinderen en voor hen die spreken over de rechten van de vrouw vraagt om een krachtige reactie van de democratische wereld. De arrestatie van degenen die betrokken zijn bij de campagne van de "miljoen handtekeningen” laat zien hoe de samenleving wordt belet om haar recht van spreken uit te oefenen bij belangrijke zaken.
Deze acties moeten worden veroordeeld. De Europese Unie moet toezicht houden op de situatie van de mensenrechten in Iran. We willen dat een groep waarnemers naar Iran wordt gezonden om een gedetailleerd verslag op te stellen ten behoeve van het Europees Parlement, zodat het zijn eigen standpunt kan bepalen en voorstellen voor maatregel kan doen om de situatie van de mensenrechten in Iran te verbeteren.
Marios Matsakis
Mijnheer de Voorzitter, hoeveel men ook probeert te begrijpen over de andere samenleving, de levensstijl en de omstandigheden die heersen in een fundamentalistische moslimstaat zoals Iran, men kan zich toch niet anders dan diep geschokt en boos voelen over de flagrante, ondemocratische en wrede behandeling van vrouwen in dat land.
Sommige voorbeelden betreffen de uitsluiting van vrouwen van de meeste hoge ambten en benoemingen zoals tot rechters, de discriminatoire rechten van vrouwen in het huwelijk, bij scheiding, ouderlijk toezicht en erfgenaamschap, het feit dat aan het bewijs van vrouwen voor de rechtbank slechts de helft van het gewicht wordt toegekend vergeleken bij dat van mannen, de wettelijke huwelijksleeftijd van vrouwen van slechts dertien jaar en de veroordeling van vrouwen tot zware en vernederende straffen, en zelfs tot de dood, met behulp van primitieve en barbaarse middelen, zelfs voor zulke veronderstelde misdaden als het hebben van een buitenechtelijke relatie.
In plaats dat het heersend regime van Iran inspanningen verricht om de situatie te verbeteren, worden er nu pogingen ondernomen om de zaken nog erger te maken. Een voorbeeld is een wetsvoorstel voor gezinsbescherming dat op dit moment in bespreking is en dat een verdere legitimering beoogt van polygamie, het tijdelijk huwelijk en het eenzijdige recht van de man tot een arbitraire scheiding en ouderlijk gezag. Bovendien voeren de Iraanse autoriteiten een steeds grotere onderdrukkingscampagne tegen vrouwelijke activisten en verdedigers van vrouwenrechten in het algemeen.
We roepen het Iraanse regime op zichzelf te bevrijden van religieus fanatisme en reeds lang achterhaalde, mislukte politieke filosofieën, en met gebruik van gezond verstand te proberen het land terug te voeren in de 21ste eeuw in plaats van het verder onder te dompelen in de donkere eeuwen van het extreme moslimtotalitarisme uit het verleden.
Raül Romeva i Rueda
Mijnheer de Voorzitter, ik raakte bekend met de zaak van Mokarrameh Ebrahimi dankzij de internationale campagne die indertijd door Amnesty International en Stop Stoning Forever werd gevoerd. Het doel daarvan was de bewerkstelliging van de vrijlating van deze vrouw die ter dood was veroordeeld door steniging voor het hebben van een buitenechtelijke relatie.
Het goede nieuws is dat dankzij, ten minste gedeeltelijk, deze campagne Ebrahimi op 17 maart 2008 werd vrijgelaten na elf jaar in de gevangenis te hebben doorgebracht. Het slechte nieuws is dat haar partner minder fortuinlijk was en een jaar geleden ter dood is gestenigd, evenals ten minste tien andere vrouwen en twee mannen op dit moment in Iran worden bedreigd met steniging tot de dood erop volgt.
Helaas is dit niet slechts een op zichzelf staand incident in een land waar de inbreuken op de mensenrechten met inbegrip van de rechten van vrouwen, verontrustende records bereiken. Met een verdubbeling van executies in 2007 is Iran het land met de meeste executies per hoofd van de bevolking na Saudi-Arabië. Samen met Jemen zijn deze de drie landen waarin de meeste executies van personen onder de leeftijd van achttien jaar plaatsvinden.
Sinds het begin van de campagne Stop Stoning Forever, in oktober 2006, zijn zes mensen ontsnapt aan de dood door steniging. Anderen hebben uitstel gekregen en veel zaken worden herzien.
Ik moet er echter op wijzen dat een groot deel van de mensen die onder vervolging en repressie lijden, behoren tot de groep activisten voor de mensenrechten in Iran.
De islamitische raadplegende vergadering herziet op dit moment de Iraanse strafwet, echter zo dat het doodvonnis door steniging, in de meest gunstige gevallen wordt vervangen door andere methoden van executie of door zweepslagen.
Bernd Posselt
namens de PPE-DE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dit imposante gebouw hier in Straatsburg is genoemd naar Louise Weiss, die in het interbellum in conflict kwam met de politie en de rechtbanken van het democratische, verlichte Frankrijk omdat ze campagne voerde voor het vrouwenstemrecht.
We kunnen die situatie niet vergelijken met de totalitaire dictatuur in Iran, maar de herinnering dient ons Europeanen een zekere graad van nederigheid bij te brengen. Het regime in Iran is een onacceptabel, totalitair regime, maar Iran is een groot land met vele gezichten waar de hervormingskrachten geleidelijk sterker worden. Zo behoren de initiatiefnemers van deze petitie tot de hervormingsbewegingen die we onze empathische steun moeten geven. Ze tellen onder hun aanhangers zelfs leden van de familie Khomeini.
Er zijn al meer vrouwen te vinden in de politiek, in het bestuur en in de academische wereld in Iran dan in de meeste andere islamitische of Aziatische landen. Dat strookt misschien niet met het clichébeeld, maar het is een feit.
We moeten vertrouwen op deze pluraliteit in Iran om de uiteindelijke val van het onacceptabele, totalitaire regime daar te bewerkstelligen. Dat is een geweldige uitdaging voor ons als Europeanen. Ik ben daarom mijn collega Albert Dess zeer dankbaar voor zijn hulp op maandag om dit belangrijke onderwerp op de agenda te krijgen, omdat, dames en heren, we Iran tot een van onze prioriteiten moeten maken in de context van de parlementaire activiteiten tot steun van de mensenrechten!
Marianne Mikko
Dames en heren, de situatie van vrouwen in Iran is ernstig. Religie wordt vaak gebruikt als excuus voor schending van mensenrechten.
Het is vernederend om zelfs vandaag te moeten horen dat vrouwen worden gestraft met zweepslagen of zelfs met de dood. Voor Iran is het belangrijk om het VN-Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie tegen vrouwen tegen vrouwen zo spoedig mogelijk te tekenen. Dit belangrijke document is al door 185 landen getekend. Iran is echter de echte "schandvlek” in de regio omdat alle aangrenzende landen al tot het Verdrag zijn toegetreden.
IK ben dan ook zeer verheugd over de vrijlating van de kampioen van de strijd tegen discriminatie van vrouwen, Khadijeh Moghaddam. Maar laten we eerlijk zijn, ze moest negen lange dagen in een detentiecel doorbrengen. De door haar gestarte campagne voor een miljoen handtekeningen was een krachtige stap voor de vestiging van de rechten van de vrouw. Het is onaanvaardbaar dat vrouwen ooit in de gevangenis belanden voor de strijd om gelijke rechten. Geweld tegen vrouwen in Iran moet ophouden; Vrouwen moeten zeggenschap krijgen in alle kwesties. Iran kan zichzelf niet als een uitzondering klasseren in de global village.
Janusz Onyszkiewicz
(PL) Mijnheer de Voorzitter, vandaag was er een ontmoeting tussen mevrouw Rajavi, hoofd van de nationale raad van verzet van Iran, met Franse politici en vertegenwoordigers van het Europees Parlement.
In haar presentatie stelde mevrouw Rajavi duidelijk hoe belangrijk vrouwenrechten zijn voor de democratische Iraanse oppositie en zij liet ons opnieuw zien dat de oppositie ons de hoop verschaft dat er veranderingen in Iran zullen plaatsvinden. Dat is allemaal heel noodzakelijk voor ons om bepaalde maatregelen te treffen.
De eerste stap is het naleven van de uitspraak van het Hof dat de Iraanse Mujahedin van de lijst van terroristische organisaties moet worden verwijderd. De tweede, die misschien zelfs belangrijker is, is de uiteindelijke erkenning van de nationale raad van verzet van Iran als vertegenwoordiger van het democratische Iran. Hier moeten wij onze hoop op vestigen voor een vreedzame verandering.
Carlo Fatuzzo
- (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik kan de verleiding om te citeren niet weerstaan en geef in mijn ogen een zeer concreet voorbeeld van de geloofwaardigheid van de Iraanse regeringsautoriteiten.
Van Carlo Fatuzzo, die nu voor u staat, werd beweerd dat hij een aanhanger is van anti-Iraanse terroristen, ik herhaal, anti-Iraanse, tot mijn grote tevredenheid natuurlijk, op een openbare en officiële bijeenkomst van de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken en een delegatie van de Commissie van de EU-Iran-delegatie. Dat was vijf jaar geleden, ik herhaal vijf jaar geleden. Het is aan u, mijnheer de Voorzitter en mijn vele collega's, om de bedreiging te beoordelen die ik vorm voor het regime in Iran. Zo geloofwaardig zijn de ministers en leiders van Iran.
Tunne Kelam
(EN) Mijnheer de Voorzitter, al bijna dertig jaar vormt de islamitische republiek van Iran een belangrijke dreiging voor de mensenrechten en de democratie. Vrouwen waren het eerste doelwit van deze extremistische tak van de islam. Hun rechten zijn gekaapt door het regime van de mullah's. Zelfs jonge meisjes worden niet uitgezonderd. Een meisje van negen wordt behandeld als een volwassene en gestraft met geseling, executie en zelfs steniging.
Maar veel vrouwen hebben zich niet geschikt naar het regime. Het is bemoedigend om te zien dat de belangrijke democratische oppositiebeweging, de Nationale Verzetsraad, wordt geleid door mevrouw Maryam Rajavi. Resoluties zijn goed, maar niet genoeg. We moeten zulke vrouwen met daden steunen.
Armando Veneto
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik herinner het Huis eraan dat toen ik lid was van het Italiaans parlement ik werkelijk te maken had met het Iraanse verzet en ik voor een beslissende maatregel stemde om de mensenrechten te beschermen die zijn vertegenwoordigers bepleitten.
Ik ontving toen van de regering een bedekte berisping, omdat ik te horen kreeg dat scherp omlijnde en expliciete standpunten niet konden worden ingenomen vanwege realpolitik. Ik zeg dit omdat dit debat ten slotte moet gaan over een fundamenteel punt: Terwijl we in dit Huis veel werk maken van de humanitaire betrokkenheid van Europa als geheel en van het Europees Parlement, staan concrete druk die van doen heeft met olie, eigenbelang en opportunisme haaks op die betrokkenheid. Dat zullen we moeten bestrijden!
Androula Vassiliou
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie deelt de zorg van de afgevaardigden met betrekking tot mevrouw Khadijeh Moghaddam en de gevallen van vrouwen en verdedigers van mensenrechten die voortdurend worden bestookt door de Iraanse autoriteiten.
Mevrouw Moghaddam is leider van de campagne voor de petitie met een miljoen handtekeningen, die politieke druk uitoefent om de Iraanse wetgeving te veranderen die de beginselen van gelijkheid van man en vrouw en de mensenrechten verwerpt.
We verwelkomen het nieuws over de vrijlating, zij het tegen een hoge borgsom, van mevrouw Modghaddam. Maar we moeten echter wijzen op het feit dat twee andere leden van de handtekeningencampagne, mevrouw Hana Abdi en mevrouw Ronak Safazadeh al sinds de herfst van 2007 in hechtenis zitten.
Bovendien betreuren wij de recente veroordelingen van vier andere leden van de campagne voor vermeende handelingen tegen de nationale veiligheid na hun deelname aan een oploop buiten de rechtbank in Teheran twee jaar geleden: mevrouw Nahid Jafari en mevrouw Minoo Mortazi werden veroordeeld tot zes maanden voorwaardelijk en tien zweepslagen. Wij veroordelen met kracht deze vonnissen die alleen gezien kunnen worden als onderdeel van een voortdurende intimidatie en vernedering van deze vreedzame vrouwelijke campagnevoerders.
De campagne voor vrouwenrechten en gelijkheid is heel belangrijk en betekent veel in de Iraanse context. Ieder van deze moedige vrouwen verdient onze volledige steun. Ik vraag de Iraanse autoriteiten mevrouw Abdi en mevrouw Safazadeh onmiddellijk vrij te laten en alle aanklachten tegen hen en hun medecampagnevoerders voor vrouwenrechten in te trekken.
Helaas zijn veel andere verdedigers van mensenrechten in Iran in gevaar. Ik vraag de autoriteiten vooral de heren Mansour Ossanlou en Emadedin Baghi onvoorwaardelijk vrij te laten en te stoppen met lastig vallen, intimidatie en politieke vervolging van verdedigers van de mensenrechten.
De Commissie spreekt opnieuw haar zorg uit over het verschijningsverbod van het onafhankelijke vrouwentijdschrift Zanan twee maanden geleden. Zij roep de Iraanse autoriteiten op de publicatie van Zanan weer toe te staan De EU zal de houding van Iran ten opzichte van Zanan evenals tegen de campagne voor gelijke rechten van de vrouw als een indicatie beschouwen van de bereidheid van het land om zich serieus in te zetten voor een verbetering van de mensenrechtensituatie.
Wij doen een beroep op de islamitische republiek van Iran volledig haar verplichtingen krachtens internationale verdragen na te komen, in het bijzonder het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten. We brengen ook in herinnering dat Iran, toen het kandidaat stond voor de VN-Raad voor de mensenrechten, bevestigde dat het toegang overwoog tot het VN-Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie tegen vrouwen
De Europese Unie heeft kwesties met betrekking tot mensenrechten, waaronder vrouwenrechten en de bevordering van gendergelijkheid, ter sprake gebracht bij de Iraanse autoriteiten en zal dat blijven doen. Zonder een systematische verbetering van de situatie met betrekking tot de mensenrechten in Iran zullen onze betrekkingen met Iran zich niet op de juiste manier tot ontwikkeling komen.
De Voorzitter
. - Het debat is gesloten.
De stemming vindt plaats na de debatten.
