Strategiedocument 2007 van de Commissie over de uitbreiding (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag van Elmar Brok namens de Commissie buitenlandse zaken betreffende het strategiedocument 2007 van de Commissie over de uitbreiding.
Elmar Brok
rapporteur. - (DE) Voorzitter, fungerend voorzitter, commissaris, we moeten zeggen dat de eerdere uitbreidingen van de Europese Unie een onmiskenbaar politiek en economisch succes waren. Daarover is geen twijfel mogelijk. Over Roemenië en Bulgarije zullen we zeker de komende weken apart verder praten, commissaris, maar mijn openingsopmerking is algemeen geldig.
Tegelijkertijd moeten we duidelijk maken dat we de beloften nakomen die we doen als we met landen onderhandelen en hen verdere onderhandelingen beloven en dat we, als we een land de status van kandidaat-lidstaat verlenen, dat land ook inderdaad als kandidaat-lidstaat behandelen. Ook de beloften die in Thessaloniki gedaan zijn moeten worden nagekomen.
Tegelijkertijd moeten we echter duidelijk maken dat dit op geen enkele wijze een automatische opeenvolging van gebeurtenissen betekent, maar dat elk land aan de voorwaarden - de Kopenhagencriteria - moet voldoen om voor lidmaatschap van de Unie in aanmerking te komen, zodat de overgang zowel vanuit het perspectief van het toetredende land als vanuit het perspectief van de Europese Unie als geheel succesvol verloopt.
We moeten ook in overweging nemen of we, nu we uit 27 landen bestaan en wellicht binnenkort met Kroatië erbij 28, een consolidatieperiode in acht moeten nemen om te zorgen dat alles binnen de Europese Unie ook goed kan functioneren. Mensen die proberen gaten te prikken in het Verdrag van Lissabon en tegelijkertijd vóór uitbreiding zijn moeten zich er rekenschap van geven dat ze daarmee politiek een onsamenhangende lijn volgen. Het Verdrag van Lissabon was bedoeld als een vereiste voor de laatste uitbreidingsronde, niet als voorbereiding op de volgende. Mensen die voor uitbreiding maar tegen het Verdrag van Lissabon zijn werken verdere uitbreiding feitelijk tegen. Dat moet heel duidelijk gesteld worden.
Iets anders waarvan we ons goed bewust moeten zijn is dat kracht niet uitsluitend van omvang afhangt maar dat de geschiedenis leert dat interne cohesie - en daarmee bedoel ik dat we onze capaciteit niet te boven moeten gaan - een cruciale factor is. De Europese Unie die we willen is niet een vrijhandelszone, maar een politiek effectieve eenheid. Dat betekent dat ons vermogen tot interne hervorming evenzeer een vereiste is voor uitbreiding, net zoals interne hervorming in de toetredingslanden een vereiste is voor hun toetreding. "Verdieping en uitbreiding” is de standaardbeschrijving geworden van dit tweeledige proces.
Tegelijkertijd moeten we ons bewust zijn van het vitale belang dat de Westelijke Balkanstaten, maar ook Oekraïne en andere landen, hebben bij het Europese perspectief, dat een centrale factor is bij het welslagen van hun interne hervormingen, gericht op verbetering van de democratie en de rechtsorde, waarbij hun aspiraties sterker op Brussel zijn gericht dan in welke andere richting dan ook.
Binnen de omstandigheden die ik beschreven heb zal deze weg echter niet in alle gevallen tot een onmiddellijk volledig lidmaatschap leiden, omdat deze landen daar nog niet klaar voor zijn en de Unie ook nog niet. In veel gevallen zal volledig lidmaatschap geen optie zijn.
Om die reden hebben we nieuwe instrumenten nodig voor het gebied tussen volledig lidmaatschap en het nabuurschapsbeleid, zodat het Europese perspectief van deze landen hen niet uitsluitend hoop geeft, maar daadwerkelijk wordt gekoppeld aan echte vooruitgang op gebieden zoals vrijhandel en het Schengen-systeem. We hebben instrumenten nodig naar het model van de Europese Economische Ruimte, waarbinnen we vrije handel voeren met de EVA-landen, instrumenten die het mogelijk maken dat partnerlanden 30, 50 of 70 procent van het acquis, het recht en de rechtspraktijk van de Gemeenschap, invoeren.
Daardoor kunnen onderhandelingen over volledig lidmaatschap zeer kort zijn. Zweden, Oostenrijk en Finland hebben die weg gekozen, terwijl landen als Zwitserland, IJsland en Noorwegen een andere weg gevolgd hebben. Maar wie weet vandaag de dag dat Noorwegen deel uitmaakt van de Schengen-akkoorden en dat Zwitserland een bijdrage levert aan het structuurbeleid van de Unie in de nieuwe lidstaten? We kunnen met andere woorden zeer nauwe betrekkingen aangaan en vervolgens kan er in elk individueel geval besloten worden of beide partijen willen dat deze nauwe samenwerking een permanente basis krijgt of dat ze willen dat dit een overgangsfase is naar volledig lidmaatschap.
Dienovereenkomstig kunnen zelfs in de Westelijke Balkan - maar niet Kroatië, dat zou nu een onlogische stap zijn - landen waar toetreding een langdurig proces zou zijn, desgewenst van deze overgangsfase gebruik maken als instrument. Ze dienen die keuze te krijgen.
Dames en heren, ik ben van mening dat we op deze grondslag het Europese perspectief beter kunnen benutten als instrument in het gebied tussen lidmaatschap en het nabuurschapsbeleid en daarmee het gebied van stabiliteit, vrede en vrijheid in Europa kunnen uitbreiden, zonder het ontwikkelingspotentieel van de Europese Unie in gevaar te brengen.
Jean-Pierre Jouyet
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, de Raad bedankt het Europees Parlement en met name de heer Brok voor zijn verslag betreffende het strategiedocument voor de uitbreiding 2007. Ook benut de Raad deze gelegenheid om de actieve rol van het Parlement te prijzen en zijn bijzonder waardevolle bijdrage aan het uitbreidingsproces.
Uit het verslag van de heer Brok blijkt dat de recentste uitbreiding een succes is geweest voor de Europese Unie en voor de hierdoor toegetreden landen.
Wij vinden dat deze uitbreiding een succes is geweest voor de EU, dat de verdeling van Europa erdoor kon worden overwonnen en dat zij heeft bijgedragen tot vrede en stabiliteit op het hele continent. Deze uitbreiding heeft aangezet tot hervormingen en heeft de gemeenschappelijke beginselen van vrijheid, democratie, eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, de rechtsstaat en de markteconomie versterkt.
De uitbreiding van de interne markt en van de economische samenwerking hebben de welvaart en het concurrentievermogen vergroot, waardoor de Europese Unie de uitdaging van globalisering gemakkelijker kan aannemen en waardoor ook de uitwisselingen met haar partners worden vergemakkelijkt. Het lijdt geen twijfel dat de Europese Unie door de uitbreiding internationaal meer gewicht in de schaal legt en een belangrijkere partij is geworden.
Ons uitbreidingsbeleid staat en de lessen van de vorige uitbreidingen zijn erin verwerkt. In december 2007 heeft de Unie bepaald dat de toekomstige uitbreidingsstrategie gebaseerd zou zijn op de consolidatie van verplichtingen, eerlijke en strikte conditionaliteit en betere communicatie. Dit blijft de basis van onze uitbreidingsstrategie.
De Unie heeft geconcludeerd dat, wil zij haar integratiecapaciteit behouden, de kandidaat-landen bereid moeten zijn de uit de toetreding voortvloeiende verplichtingen ten volle te aanvaarden en dat zijzelf effectief moet kunnen werken en vooruit moet kunnen gaan, zoals de heer Brok in zijn toespraak heeft benadrukt.
Deze twee aspecten zijn van essentieel belang willen wij brede en blijvende steun van het grote publiek verkrijgen. Zij moeten worden gemobiliseerd door een grotere transparantie en betere communicatie in deze kwesties en ik reken erop dat het Europees Parlement ons hierbij zal helpen.
Wat de lopende onderhandelingen betreft, zal de Europese Unie aan haar verplichtingen voldoen.
In het geval van Turkije is de screening - de eerste formele fase voor elk hoofdstuk - voltooid van 23 hoofdstukken, waarvan voor acht hoofdstukken de onderhandelingen zijn geopend.
Wat Kroatië betreft, zijn de onderhandelingen geopend voor twintig hoofdstukken; voor twee van deze hoofdstukken zijn de onderhandelingen provisorisch gesloten.
Op 17 juni zijn er op ministerieel niveau intergouvernementele conferenties gehouden met Turkije en Kroatië om met Turkije de onderhandelingen te openen over Hoofdstuk 6 "Vennootschapsrecht” en Hoofdstuk 7 "Recht inzake intellectuele eigendom” en met Kroatië over Hoofdstuk 2 "Vrij verkeer van werknemers” en Hoofdstuk 19 "Sociaal beleid en werkgelegenheid”.
Wij willen dat deze onderhandelingen vorderen en wat onze betrekkingen met Turkije betreft, herinner ik u eraan dat het hervormingsproces moet worden voortgezet en geïntensiveerd. Hierdoor zal dit proces onomkeerbaar en duurzaam worden en wij zullen de op alle gebieden geboekte vooruitgang, in het bijzonder de naleving van de criteria van Kopenhagen, nauwlettend in de gaten blijven houden.
Er moet natuurlijk ook vooruitgang worden geboekt bij de normalisering van de bilaterale betrekkingen met de Republiek Cyprus. De onderhandelingen met Kroatië verlopen goed en zijn dit jaar een beslissende fase ingegaan. De hoofddoelstelling is nu ons voordeel te blijven doen met de geboekte vooruitgang en het tempo van de hervormingen op te voeren.
De Europese Unie moedigt Kroatië dus aan om te blijven werken aan goede betrekkingen met de buurlanden, waarbij ook moet worden gedacht aan inspanningen om definitieve, voor beide partijen aanvaardbare oplossingen te vinden, en om de resterende bilaterale geschillen met de buurlanden natuurlijk te beslechten.
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, staat u mij echter toe deze gelegenheid ook te benutten om namens het voorzitterschap een krachtige veroordeling uit te spreken van de gewelddadige gebeurtenissen van vanochtend in Istanbul, waarvan politieagenten in functie buiten de ambassade van de Verenigde Saten in deze stad het slachtoffer zijn geworden. Namens het voorzitterschap veroordelen wij deze afschuwelijke aanslag en wij staan momenteel natuurlijk in nauw contact met de Turkse autoriteiten.
(Applaus)
Olli Rehn
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen bedank ik Elmar Brok en de commissie voor een uiterst interessant verslag.
Dit debat vindt plaats terwijl de EU zich beraadt op de door het Ierse "nee” ontstane situatie. Tegelijkertijd herinneren de gebeurtenissen in Zuidoost-Europa ons aan onze onmiddellijke verantwoordelijkheid om de stabiliteit en democratie op het Europese continent te bevorderen.
Op de geconsolideerde uitbreidingsagenda van de EU staan ook de Westelijke Balkan en Turkije. Ik verwelkom de krachtige verbintenis in het verslag met betrekking tot hun vooruitzicht op toetreding. De Commissie onderschrijft een groot aantal punten in het verslag, waaronder dat van de integratiecapaciteit, waarmee zeker rekening moet worden gehouden bij de uitbreiding van de EU.
Een interessant punt vind ik de voorstellen in het verslag voor een Europese Economische Ruimte Plus (EER+) voor betrekkingen met landen die niet op de huidige uitbreidingsagenda staan. Het is niet onverstandig om gezien de economische globalisering de Europese juridische en economische ruimte te vergroten en het grotere Europa dus sterker te maken op het stuk van onze zachte regulerende macht.
Wat de Westelijke Balkan en Turkije betreft, die een duidelijk vooruitzicht van het lidmaatschap hebben, moet de EU echter geen nieuwe tussenstappen vaststellen voorafgaand aan de kandidatuur of de toetreding. Dit zou alleen maar twijfel zaaien omtrent de verbintenis van de EU, waardoor de noordzakelijke impuls voor democratische hervormingen wordt verzwakt.
De Europese Raad van juni heeft opnieuw bevestigd het Europese perspectief van de Westelijke Balkan ten volle te steunen. Dit is een duidelijke boodschap: de EU houdt haar woord. Het is ook een zeer belangrijke boodschap aan Turkije. Het EU-toetredingsproces vordert gestaag: medio juni zijn er nog eens twee hoofdstukken geopend.
In het geval van Turkije hebben we het proces vorig jaar samen overeind gehouden en ons door een bijzonder moeilijke periode heen geslagen. Voor deze overwinning waren visie en een lange adem nodig.
De weg was bereid voor een succes in 2008, zodat Turkije's EU-toetredingsproces dit jaar nieuw leven werd ingeblazen. Dit is helaas niet gebeurd, hoofdzakelijk vanwege interne Turkse aangelegenheden.
De EU wil het proces voortzetten overeenkomstig de in het onderhandelingskader vastgelegde voorwaarden. Turkije moet nu de democratische werking van zijn staatsinstellingen verbeteren en toewerken naar de noodzakelijke compromissen om de aan de EU gerelateerde hervormingen voort te zetten.
Ik hoop van harte dat kalmte en redelijkheid de overhand zullen hebben, zodat Turkije stagnatie kan voorkomen en juist vooruitgang kan boeken en zijn Europese reis vastberaden kan vervolgen met een duidelijk doel voor ogen.
Ik neem deze gelegenheid te baat om nog iets te zeggen over de gebeurtenissen van vandaag in Turkije en sluit mij in deze kwestie aan bij minister Jean-Pierre Jouyet. De Commissie veroordeelt de ontvoering van de drie Duitse toeristen in Oost-Turkije ten zeerste en zij roept op tot hun onmiddellijke vrijlating. Ook veroordeelt zij de gewelddadige gewapende aanval in Istanbul van vanochtend. Ik betuig hierbij mijn medeleven aan de familie en vrienden van de omgekomen politieagenten en wens de gewonde politieagenten een voorspoedig herstel.
Tot slot: de uitbreiding werd altijd al beschouwd als een langetermijnkwestie, die politieke stormen in Ankara, Belgrado, Brussel en vele andere hoofdsteden in Europa zal moeten doorstaan. We kunnen geen sabbatical nemen van dit werk voor vrede en voorspoed, dat de fundamentele belangen van de Europese Unie en haar burgers behartigt. Ik reken hierbij op uw steun.
Marian-Jean Marinescu
namens de PPE-DE-Fractie. - (RO) De uitbreidingsstrategie van de Europese Unie moet worden gebaseerd op de tot nu toe opgedane ervaring en op de huidige politieke en economische situatie. Zowel de Unie als de lidstaten hebben de vruchten geplukt van de eerdere uitbreidingen.
We mogen echter niet vergeten dat de landen die zich bij de EU hebben aangesloten uiteenlopende onderhandelingsperiodes hebben doorgemaakt en verschillende routes hebben gevolgd bij de echte integratie in de Europese Unie.
De Europese instellingen hebben moeilijkheden gekend bij hun aanpassing aan het steeds grotere aantal lidstaten. Er zijn argumenten om de uitbreiding van de Unie voort te zetten. Ik denk dat het ten nadele van de Unie zou zijn als bijvoorbeeld de Balkanlanden of de Republiek Moldavië buiten de Unie zouden blijven.
Bij het verzoek van de Oost-Europese landen om toetreding tot de Europese Unie werken historische en geografische overwegingen in hun voordeel. Er zijn economische vereisten - bijvoorbeeld het energiedossier - die niet toelaten dat wij de uitbreiding opschorten. Ook moeten we iets doen aan de externe politieke invloeden die negatieve gevolgen kunnen hebben.
We hebben buurlanden nodig met sterke democratieën, functionele markteconomieën en het karakter van rechtsstaten. Het nabuurschapsbeleid neemt op dit moment de vorm aan van samenwerkings- of associatieakkoorden, waarbij dezelfde activiteiten worden ontplooid als bij een onderhandelingsproces, maar op een veel minder substantieel niveau. Ik vind dat uit hoofde van deze akkoorden dezelfde procedures moeten worden gevolgd als bij de onderhandelingshoofdstukken.
Ik ben ervan overtuigd dat de landen die echt deel willen uitmaken van de Unie dergelijke voorwaarden zouden accepteren, zelfs al hebben zij geen preliminair akkoord inzake het kandidaat-lidmaatschap getekend, en dat beide partijen er de vruchten van zouden plukken. Op het moment van de uitbreiding zullen de landen zich dus in een positie bevinden waardoor zij snel zouden kunnen integreren.
Om de Europese Unie te consolideren en het moment van een nieuwe uitbreiding te bereiken, moet echter aan de volgende voorwaarde worden voldaan: de Europese instellingen moeten worden hervormd. De ratificatie van het Verdrag van Lissabon is derhalve een vereiste dat alle lidstaten moeten begrijpen en nakomen.
Het verslag-Brok verduidelijkt welke stappen de Unie de komende tijd moet zetten, hetgeen de Europese Commissie in aanmerking moet nemen.
De Voorzitter
Dames en heren, u zult merken dat, wanneer wij iemand het woord geven, wij even wachten nadat de vorige spreker zijn of haar toespraak heeft beëindigd, omdat de tolken ons hebben verzocht om tien tot vijftien seconden - de tijd die nodig is om de toespraak door te geven - te wachten alvorens de volgende spreker te verzoeken het woord te nemen.
U zult begrijpen dat dit wordt gedaan opdat de vertolking iedereen op een correcte manier bereikt.
Jan Marinus Wiersma
namens de PSE-Fractie. - (NL) Laat ik namens mijn fractie datgene onderschrijven en ondersteunen wat net door de voorzitter van de Raad en de commissaris over de gebeurtenissen in Turkije is gezegd. Twee, laat ik de rapporteur bedanken voor de goede samenwerking bij de voorbereiding van dit debat en laat mij namens mijn fractie nogmaals benadrukken dat wat ons betreft, en de voorzitter van de Raad zei het ook, de uitbreiding tot nu toe een succes is en een belangrijke bijdrage levert aan de ontwikkeling van de grotere Europese Unie.
Wij moeten dat benadrukken aan het begin van mijn bijdrage en ook in het verslag van de heer Brok wordt dat gezegd: wij houden vast - de commissaris zei het al - aan de toezeggingen die zijn gedaan aan Turkije en de landen van de westelijke Balkan als wij praten over de uitbreidingsstrategie. Geen strategiewijziging dus als het om die landen gaat, maar wel meer aandacht voor de manier waarop de toetredingscriteria in het onderhandelingsproces worden toegepast en verwerkt.
Ten tweede, wij zijn het eens met de rapporteur dat er meer aandacht moet zijn voor de integratiecapaciteit van de Unie zelf. Aan de ene kant vragen wij meer van de kandidaatlanden tijdens de voorbereidingen, aan de andere kant is het duidelijk dat de Europese Unie zelf wat meer moet doen om de komst van nieuwe leden in goede banen te leiden. En dat betekent wat ons betreft ook het doorvoeren van de noodzakelijke institutionele hervormingen. Het Verdrag van Nice is niet voldoende om de verdere uitbreiding tot een succes te maken.
Ten derde, en wat mij betreft het belangrijkste: dit verslag kijkt ook, voorbij de huidige uitbreidingsagenda, naar de landen die niet op het lijstje van de mogelijke kandidaten voorkomen. Het nabuurschapsbeleid dat wij kennen is niet voldoende. Dat geldt voor onze zuidelijke buurlanden, waaraan de EU nu het voorstel van een Unie voor de Middellandse Zee heeft voorgelegd, dat geldt zelfs nog sterker voor onze oostelijke buren. Wij zijn duidelijk tot de conclusie gekomen dat de Europese Unie meer moet bieden, iets dat boven het nabuurschapsbeleid uitstijgt. Voor ons moet dat zowel gaan om de relaties tussen die landen en de Unie als om de relaties tussen die landen onderling. De Zwarte Zee zou daarvoor een goed geografisch kader bieden, waarbij ook Rusland en Turkije een rol zouden moeten krijgen. Zonder deze twee landen zijn de belangrijkste uitdagingen en problemen in die regio niet op te lossen. Turkije zou een spilfunctie kunnen hebben tussen de Zwarte Zee en de Middellandse Zee en juist op die manier zou Turkije duidelijk kunnen maken welke belangrijke positie het land heeft in Europa en ook welke grote waarde het heeft voor de Europese Unie.
Bronisław Geremek
namens de ALDE-Fractie. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen steun ik het standpunt van de Raad en de Commissie ten aanzien van de dramatische gebeurtenissen in Turkije. Deze belangrijke kwestie is het onderwerp van onze gedachtewisselingen van vandaag.
Het verslag van de heer Brok bevestigt het nut van de uitbreidingsstrategie van de Europese Unie. Ik zeg dit als burger van een land dat de vruchten heeft geplukt van deze strategie. In het verslag staat dat de nieuwe toetredingen tot de Europese Unie een succes zijn geweest. Ook lezen wij in het verslag dat de EU de Europese landen die zich bij de Europese Unie willen aansluiten en die er klaar voor zijn om aan haar toetredingscriteria te voldoen, in dit streven zal steunen. In het verslag wordt een accurate definitie gegeven van het concept "integratiecapaciteit”, een voorwaarde voor een besluit inzake toetreding.
Misschien moet ook worden gezegd dat degenen die verwachtten dat het Europees Parlement het einde van de EU-uitbreiding zou aankondigen en dat er iets anders in de plaats zou komen van volledige toetreding, zijn teleurgesteld. De EU breidt zich uit en wordt sterker. Ik was erg blij met de woorden van commissaris Rehn dat we geen nieuwe wachtkamers moeten creëren voor de landen die zich bij de Europese Unie willen aansluiten, maar dat zij direct toegang moeten kunnen krijgen tot de zitkamer. De toekomstige uitbreiding moet echter wel worden begrepen en gesteund door de Europese burgers. Dit is een essentieel aspect van het vermogen van de EU om nieuwe lidstaten toe te laten, alsmede een factor bij de bevordering van het vertrouwen in Europa onder zijn burgers. We weten dat dit vertrouwen een crisis doormaakt, maar ook dat Europa deze crisis te boven zal komen. Ik ben één van die mensen die geloven in de kracht van de Europese ideeën en de Gemeenschapsinstellingen.
Het doel van de uitbreidingsstrategie die het Europees Parlement vandaag aandachtig bestudeert, is om de innerlijke kracht van de EU te consolideren en om aan de verlangens van de Europese burgers te voldoen. Op eenzelfde manier is in 2004 aan de aspiraties van Centraal-Europa voldaan.
Adam Bielan
namens de UEN-Fractie. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, mijn grootste bezwaar tegen het vandaag voor ons liggende verslag is het ontbreken van een duidelijk plan om de Europese Unie in oostelijke richting uit te breiden. Ik wijs er hierbij op dat dit Huis niet consequent heeft gehandeld. Vorig jaar hebben wij een verslag van mijn collega Michał Kamiński aangenomen, over het bieden van een duidelijk vooruitzicht op het lidmaatschap aan Oekraïne. Het is echter waarschijnlijker dat het document dat wij nu bespreken, alarmbellen zal doen rinkelen in de landen die zich bij de Europese Unie willen aansluiten, met name in Oekraïne, ons naaste buurland. Een verslag waarin wordt gesproken over de noodzaak van een grotere capaciteit van de Unie om nieuwe landen te integreren, vormt een feitelijke rem op de verdere uitbreiding van de Europese Unie. Natuurlijke kandidaten zoals Oekraïne - een Europees land - wordt in plaats van het volledige lidmaatschap een alternatief van twijfelachtige waarde geboden.
Wanneer we onze geostrategische belangen in aanmerking nemen, zouden wij een zo nauw mogelijke samenwerking met Oekraïne als belangrijk moeten beschouwen. In deze situatie zou het beter zijn om de deur naar de Europese Unie voor Kiev open te laten dan om het vooruitzicht van het lidmaatschap onduidelijker te maken en Oekraïne zo in de richting van Rusland te duwen. Dit geldt vooral op dit moment, nu het gevaar vanuit het Kremlin voor Oekraïne acuter wordt.
Gisela Kallenbach
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, ook ik bedank Elmar Brok, die in zijn verslag het concept van het proces heeft meegenomen. Ik bespeur een verandering in strategie tussen het werkdocument en dit verslag en dat is goed zo.
De vorige uitbreidingen waren een succes voor de hele Gemeenschap, ook al moet er hier en daar enige kritiek worden geleverd. Ook dat is goed zo. Het uitbreidingsproces in nochtans niet voltooid. Net als veel andere sprekers noem ik de Westelijke Balkan, die niet een zwarte plek tussen alle lidstaten van de Unie mag blijven. Het is in ons belang om dat te vermijden. We hebben een ondubbelzinnige uitbreidingsstrategie nodig, niet één die verandert met de omstandigheden.
De EU moet een betrouwbare en vertrouwenwekkende partner zijn. Dit betekent ook dat wij bereid moeten zijn zelf hervormingen door te voeren. Als er op dit moment een vraagteken wordt gezet bij deze bereidheid, dan wordt het tijd voor een kritisch zelfonderzoek. Het is onzorgvuldig en verkeerd om elk signaal van euroscepsis toe te schrijven aan vorige uitbreidingen en aan moeheid. Wakker worden dus! Laten we werken aan een evenwichtige economische, sociale en ecologische ontwikkeling en laten we benadrukken welke economische, culturele en historische verrijking de uitbreiding met zich meebrengt. Laten we de mensen ook vertellen wat het zou kosten als er aan onze grenzen of binnen Europa weer brandhaarden zouden ontstaan.
Duidelijke doelstellingen en een uitputtende en openlijke bespreking ervan scheppen vertrouwen. De Unie voedt ook het vertrouwen door haar beloften te houden, iets wat wij met de aanname van dit verslag zullen doen.
Erik Meijer
namens de GUE/NGL-Fractie. - (NL) Voorzitter, na de grote stroom toetreders in 2004 en 2007 stagneert de uitbreiding. Kroatië moet wachten tot 2011, Macedonië komt op zijn vroegst in 2014 binnen en de overige vijf westelijke Balkanstaten volgen nog later. Met Turkije wordt onderhandeld, maar het is onzeker of toetreding al in de komende decennia zal kunnen plaatsvinden.
Nu alle staten binnen zijn die vroeger tot de invloedsfeer van de Sovjetunie behoorden, lijkt de Europese Unie uitbreidingsmoe. Achter de discussie over uitbreiding en nabuurschapsbeleid gaan twee uiteenlopende opvattingen schuil. In de ene opvatting is de Europese Unie een wereldmacht en een superstaat die geleidelijk aan steeds meer beslissingen over de lidstaten naar zich toe trekt. Die superstaat wil de nabije omgeving van zich afhankelijk maken, maar die landen geen invloed geven als gelijkberechtigde partner binnen de Unie. Landen die onvoldoende zijn aangepast of een zwakke economie hebben, worden buiten de Unie gehouden, maar desondanks zonder medezeggenschap wél in haar invloedsfeer getrokken. Mijn fractie wil die kant niet op.
In de andere opvatting gaat het om een samenwerking in verscheidenheid en gelijkwaardigheid. De Unie staat open voor iedere Europese staat die wil toetreden en die voldoet aan de criteria zoals democratie en mensenrechten. Zo een Unie zoekt niet naar middelen om beslissingen op te leggen die geen draagvlak hebben in de publieke opinie in de lidstaten, maar probeert door samenwerking de grensoverschrijdende problemen van haar inwoners op te lossen. Zo een Unie heeft het meeste nut en de beste overlevingskansen op de lange termijn.
Georgios Georgiou
Mijnheer de Voorzitter, de inspanningen van de heer Brok verdienen inderdaad alle lof en ik bedank hem voor zijn toespraak, waarin hij op een aantal punten bijzonder nuttige uitleg heeft gegeven.
Deze prijzenswaardige inspanningen ten spijt is het onverklaarbaar dat de Europese Unie zo'n haast heeft om eens te meer lukraak nieuwe lidstaten op te nemen.
In wat voor soort Unie en in wat voor soort Europa zouden zij worden opgenomen? In een Europa van hoge olieprijzen, van hoge voedselprijzen, van werkloosheid - een Europa van ellende, zogezegd? Wat willen wij creëren? Een nieuw netwerk van intercontinentale ellende?
Dit kan niet in het belang van Europa zijn; wel denk ik dat het in het belang van anderen kan zijn. Laten we het resultaat van het Ierse referendum indachtig zijn, dat dergelijke simplistische uitbreidingen als wij nu hebben gekozen, mogelijk niet zou toelaten.
Irena Belohorská
(SK) Ik bedank de rapporteur voor zijn werk aan dit actuele onderwerp, dat erop is gericht zo'n gevoelige kwestie voor de huidige Europese Unie op te lossen.
De uitbreiding met tien nieuwe lidstaten in 2004 en met nog eens twee in 2007 was ongetwijfeld een succes voor de Europese Unie en deze toegetreden landen. Door een groter menselijk en economisch potentieel nemen het concurrentievermogen en de betekenis van de Europese Unie toe. Desondanks kan ik gerust zeggen dat de twaalf nieuwe lidstaten nog voortdurend verschillen waarnemen tussen hen en de vijftien oude lidstaten. We hebben het hier over discriminatie als gevolg van een economische of sociale onrijpheid. Ik ben echter verrast door het feit dat de uitbreiding wordt gepresenteerd als een reden waarom het Verdrag van Lissabon moet worden geratificeerd.
Dames en heren, het Verdrag van Nice is dood. Het is geschiedenis en niet toepasselijk op de hedendaagse politiek. Het dient niet langer als contract tussen de vijftien oude lidstaten. Tegenwoordig zijn we met 27 lidstaten en daarom moet het Verdrag van Lissabon worden geratificeerd, niet vanwege de uitbreiding. Voor de uitbreiding kan een apart bilateraal verdrag worden opgesteld tussen de Europese Unie en de lidstaat.
Charles Tannock
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, Groot-Brittannië, mijn land, was een van de drie landen die bij de eerste uitbreidingsgolf in 1973 zijn toegetreden. Sindsdien heeft mijn partij, de Britse Conservatieven, het uitbreidingsproces tot de huidige 27 lidstaten actief gesteund.
Door uitbreiding groeit de interne EU-markt, waardoor er meer mogelijkheden komen voor economische groei en handel. De uitbreiding creëert meer banen en sociale stabiliteit en doet de EU wereldwijd meer gewicht in de schaal leggen. De uitbreiding consolideert de EU-waarden democratie, mensenrechten en rechtsstaat in de nieuwe lidstaten, zoals we hebben gezien bij de voormalige dictaturen Spanje, Griekenland en Portugal die in het verleden zijn toegetreden en bij de voormalige communistische landen van het Warschaupact, die recentelijker zijn toegetreden.
Voor degenen die een vraagteken zetten bij de ontwikkeling van de EU tot een steeds nauwere Unie, moet de uitbreiding in theorie een groter, losser en flexibeler Europees verband voortbrengen, alsmede meer discussie over de toekomstige koers van de EU. Als fungerend voorzitter heeft president Sarkozy recentelijk de kwestie van de uitbreiding ter sprake gebracht in de context van de verlamming van het Verdrag van Lissabon, nadat het door het Ierse referendum is afgewezen. De heer Sarkozy heeft gezegd dat de volgende geplande uitbreiding met Kroatië onmogelijk is zonder het Verdrag van Lissabon. Ik beschouw dit als een vergissing en een poging om dit Verdrag in leven te houden.
Ik ben ervan overtuigd dat er een manier kan worden gevonden om Kroatië zonder het Verdrag van Lissabon te laten toetreden. Er zullen ongetwijfeld pogingen worden gedaan om ook andere aspecten van dit Verdrag uit te voeren zonder de ratificatiedocumenten. Het is nu duidelijk dat de Europeanen een EU willen met minder institutioneel geklungel en een die weer aansluiting vindt bij de burgers.
Persoonlijk steun ik een toekomstige uitbreiding met de Westelijke Balkan en uiteindelijk Oekraïne, Moldavië en hopelijk een democratisch Wit-Rusland. Het is een tastbaar voorbeeld van het goede dat de EU haar burgers zou kunnen brengen.
Hannes Swoboda
(DE) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen mijn oprechte dank aan de heer Brok voor zijn bereidheid om een uiterst constructieve samenwerking aan te gaan. De boodschap is vrij duidelijk: het uitbreidingsproces wordt niet onderbroken, maar wij moeten allemaal nog meer doen om onszelf voor te bereiden. Dit geldt voor degenen van ons die al tot de Europese Unie behoren en voor degenen die ertoe willen toetreden. Een betere voorbereiding betekent natuurlijk ook institutionele hervormingen en de consolidatie van de Europese Unie. Ik hoef hier bovendien nauwelijks aan toe te voegen dat een betere voorbereiding ook de ondubbelzinnige aanvaarding van de Kopenhagencriteria inhoudt, die niet louter moeten worden opgenomen in het geschreven recht, maar moeten worden toegepast en gehandhaafd.
Ook ben ik de heer Brok erg dankbaar dat hij samen met Jan Marinus Wiersma ons idee van een Unie voor de Zwarte Zee heeft overgenomen, zij het misschien in een wat voorzichtiger vorm. Het punt is dat we duidelijke signalen moeten afgeven aan Oekraïne en aan de andere landen in het Zwarte-Zeegebied die onder het nabuurschapsbeleid vallen. Om deze landen te helpen, is het echter ook belangrijk om Turkije en Rusland bij deze samenwerking te betrekken. Ik waardeer de ideeën van het Franse voorzitterschap omtrent een Unie voor het Middellandse Zeegebied, maar we moeten het Zwarte Zeegebied niet negeren. Ook daar moeten wij onze vlag voeren en de Europese Unie moet passende samenwerkingsvoorstellen doen.
Wat de Balkanlanden betreft, doet de heer Brok in zijn verslag enkele voorstellen. Optionele voorstellen, zoals hij vandaag duidelijk en nauwkeurig heeft aangegeven. "Wacht nog even met jullie hervormingen - er is tijd genoeg” is een boodschap die wij aan niemand moeten geven. Nee, de hervormingen moeten worden bespoedigd, in Kroatië en natuurlijk in de andere landen. Zeker wanneer er - zoals nu in Servië is gebeurd - een nieuwe regering aantreedt, moet ons signaal duidelijk zijn: wij willen jullie zo snel mogelijk toelaten tot de Europese Unie, maar we kunnen geen alternatief bieden voor jullie hervormingsproces. Jullie zullen dit zelf moeten uitvoeren en jullie zullen een pro-Europese strategie moeten hanteren.
De Unie is incompleet zonder de Balkanlanden van Zuidoost-Europa, maar het werk moet in die landen worden verricht en wel zo snel mogelijk, zodat wij samen kunnen bouwen aan een nieuw Europa.
István Szent-Iványi
(HU) De geschiedenis van de EU tot dusverre is er één geweest van voortdurende uitbreiding en deze uitbreiding is tevens een van de duidelijkste bewijzen van het succes en de aantrekkelijkheid van de Europese Unie. Toch is er in de publieke opinie steeds meer sprake van een soort moeheid en apathie met betrekking tot de uitbreiding. Dit geeft ons allemaal een goede reden om de uitbreidingskwestie realistisch aan te pakken.
Realisme mag echter geen scepticisme inhouden. Het mag niet betekenen dat het uitbreidingsproces tot stilstand wordt gebracht en nog minder dat er nieuwe, onvervulbare toetredingsvoorwaarden worden gesteld of dat de eerder aangegane verplichtingen worden herhaald, daar dit onze geloofwaardigheid zou ondermijnen. Sinds het Ierse referendum ging het er ons vooral om te bewijzen dat de Europese Unie nog steeds functioneert en de uitbreiding is nog steeds een belangrijk en reëel doel voor de Europese Unie. Dit is minstens net zozeer in het belang van de lidstaten als in dat van de landen die willen toetreden. Dank u.
Konrad Szymański
(PL) Mijnheer de Voorzitter, het academische jargon begint onevenredig belangrijker te lijken dan het beleid in onze uitbreidingsstrategie. De theorie van de uitbreidingscapaciteit is slechts een reeks voorwendselen voor een volkomen arbitrair en politiek besluit om de Unie af te sluiten voor de wereld. Europa vaart hiermee een verkeerde en schadelijke koers aangezien de EU juist door deze uitbreiding internationaal meer gewicht in de schaal legt en zij haar sociale, politieke en economische model kan verbreiden.
Als wij dit verslag aannemen, geven we een negatief signaal af aan Kiev en Tbilisi en verzwakken we de prowesterse en pro-Europese krachten aldaar. Om steun te kweken voor de verdragswijzigingen is onder andere in Polen aangekondigd dat deze van essentieel belang waren voor de uitbreiding. Dit maakt het des te verrassender om te horen dat we ondanks de aanvaarding van het Verdrag van Lissabon nog moeten werken aan aanvullende verdragswijzigingen in het kader van de verdere uitbreiding.
Elmar, jouw presentatie was zeker beter dan het verslag, maar zeg mij alsjeblieft: hoeveel hervormingsverdragen moeten wij aanvaarden voordat we er volgens jou klaar voor zijn om Oekraïne toe te laten tot de Europese Unie?
Adamos Adamou
(EL) Mijnheer de Voorzitter, onze kijk op de uitbreiding is dat de volkeren in Europa desgewenst het recht hebben om - mits aan de vereiste criteria is voldaan - toe te treden tot de Europese Unie.
Dit beginsel is ook de basis van ons standpunt in het geval van Turkije, waarvan het toetredingsproces ook verbonden is aan de oplossing van de kwestie-Cyprus. Wij staan er echter op dat de nakoming door Turkije van zijn verplichtingen ten opzichte van de Europese Unie een essentiële voorwaarde moet zijn voor de voltooiing van zijn toetreding.
Terwijl de Europese Unie onverminderd moet voldoen aan haar eigen verplichtingen, moet Turkije zich volledig houden aan de beginselen van internationale legaliteit, de VN-resoluties en de Europese rechtsregels inzake een einde aan de bezetting van Cyprus, de openstelling van havens en luchthavens voor Cypriotische schepen en vliegtuigen en de intrekking van het veto, zodat de Republiek Cyprus kan deelnemen aan internationale fora en overeenkomsten.
Turkije moet zich zeker nu, na het initiatief van de nieuwe president Demetris Christofias en na de inspanningen van de leiders van de twee gemeenschappen, schikken en zich ervan weerhouden ook maar enig obstakel op te werpen in deze nieuwe fase in de kwestie-Cyprus.
Gerard Batten
(EN) Mijnheer de Voorzitter, in dit verslag wordt erkend dat de uitbreiding geen volledig succes is geweest. De heer Brok geeft toe dat, zonder een serieuze wijziging van het huidige EU-beleid, de uitbreiding de interne samenhang van de EU kan ondermijnen.
De EU heeft landen opgenomen waarvan zij zeer goed wist dat zij niet voldeden aan haar eigen toelatingscriteria, zoals in het geval van Roemenië en Bulgarije. Dit zou zich wel eens kunnen herhalen met toch nog meer Oost-Europese landen en Turkije.
Lidstaten zoals het Verenigd Koninkrijk staan onder zware druk door een ongecontroleerde, onbeperkte en ongedifferentieerde immigratie als gevolg van de voortdurende EU-uitbreiding.
Dit is slechts een van de redenen voor de toenemende vijandigheid ten opzichte van de Europese Unie van haar burgers. De oplossing van de heer Brok is een omvangrijk propagandabudget om de mensen te overtuigen van het nut van de uitbreiding. De oplossing voor Groot-Brittannië is om uit de Europese Unie te stappen en weer controle te krijgen over zijn eigen grenzen.
Philip Claeys
(NL) Daarnet heeft commissaris Rehn nog eens gezegd dat Turkije het perspectief heeft gekregen op volledig lidmaatschap en dat alle andere opties blijkbaar niet voor discussie vatbaar zijn. Ik zou de commissaris de raad willen geven om de Eurobarometerpeilingen eens grondig te bestuderen. Er bestaat geen democratisch draagvlak voor de toetreding van Turkije. De kloof tussen het beleid en de bevolking wordt altijd maar groter, breder en dieper. Men heeft beloofd om de onderhandelingen stil te leggen als Turkije zijn verplichtingen manifest niet zou nakomen. Die belofte wordt niet gehouden. Men heeft beloofd dat het onderhandelingsproces gelijke tred zou houden met het hervormingsproces in Turkije. Ook dat is in de praktijk niet waar. Het hervormingsproces in Turkije is zo goed als stilgevallen en toch werd twee weken geleden beslist om nog maar eens twee nieuwe hoofdstukken in de onderhandelingen te openen. Die spagaat tussen woord en daad wordt de Europese Unie nog eens fataal als er niet radicaal wordt veranderd van beleid en van houding.
Zbigniew Zaleski
(PL) Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie is op dit moment weliswaar al erg groot, maar nog steeds incompleet. Om samenhangend te zijn, heeft een verenigd Europa aan zijn basis gemeenschappelijke waarden nodig en de goodwill van zijn inwoners. Om onze doelen te bereiken - zoals een betere economie, een grotere politieke invloed op het internationale toneel, een betere demografie en een betere kwaliteit van het leven - moeten bepaalde voorwaarden worden vervuld. Wat de door onze collega de heer Brok gepresenteerde punten betreft: natuurlijk is een betere interne integratie belangrijk. De lidstaten van de Unie moeten de uitbreiding ook willen voortzetten en de kandidaat-landen moeten uiteraard voldoen aan de noodzakelijke criteria. Wat is de strategie voor deze uitbreiding? Eenvoudigweg, de kandidaten motiveren om zich in te spannen, met hen te werken en hen te steunen door middel van diverse instrumenten, waaronder het nabuurschapsbeleid.
De oostelijke dimensie is belangrijk voor ons omdat zich daar een groot deel van Europa bevindt dat niet in het eigenlijke Europa ligt, niet in de Europese Unie. De enige optie hier is om deze oosterburen te leren kennen en de weg te bereiden met betrekking tot juridische, economische en sociale kwesties. Gemeenschappelijke waarden of ten minste de mogelijkheid ervan zijn bij dit alles belangrijk. Ik ben ervan overtuigd dat het grootste sociale en politieke experiment in de hele geschiedenis - de voltooiing van de Unie van Europa - echt een kans op succes heeft.
Véronique De Keyser
(FR) Mijnheer de Voorzitter, er is een beroemd schilderij van de Belgische artiest René Magritte van een pijp, met daarop het onderschrift "ceci n'est pas une pipe”. Weliswaar schitterend geschilderd, maar deze pijp kan nooit worden gerookt.
Het verslag-Brok doet hier een beetje aan denken. Ondanks zijn titel is het geen uitbreidingsstrategie omdat er geen sprake is van een strategie of van de essentiële vragen die de burgers zichzelf stellen. Waarom moet de Europese Unie worden uitgebreid? In welke richting? Met welk risico of met welke voordelen? De heer Brok bespreekt een consolidatiemethode, een defensieve tactiek. Simpel gezegd, is de uitbreiding een contract tussen Europa en de kandidaat-landen. Laatstgenoemde moeten voldoen aan de Kopenhagencriteria en Europa moet aantonen deze landen te kunnen integreren.
En daar wringt de schoen. Gevangen in een te beperkend Verdrag van Nice, waaruit het niet kan ontsnappen, is Europa niet klaar voor een verdere uitbreiding. De crisis in de Europese instellingen zou dus de stopzetting van de uitbreiding moeten betekenen. Zo denken veel Europese burgers en ik tot op zekere hoogte ook.
Maar opgepast: deze kale slogan, gespeend van enige ambitieuze strategie, is gevaarlijk. Hij maakt de weg vrij voor al degenen die klaar staan om een nieuw verdrag te verwerpen opdat wij ons in onszelf kunnen keren en Turkije of zelfs de Balkanlanden kunnen afwijzen - voor alle nationalisten die wantrouwen koesteren jegens buitenlanders die zich op een dag opeens zouden kunnen vermommen als Europeanen. Voor hen is deze slogan alleen maar schijn - zij willen in feite geen uitbreiding en ook geen verdieping.
Wij moeten onze burgers bewijzen dat de successieve uitbreidingen een mogelijkheid vormden voor Europa, we moeten hen ervan doordringen dat multiculturalisme een zegen is en dat immigratie onze demografische toekomst is. We moeten over de institutionele crisis heen stappen. Zij betekent noch de overwinning van de eurosceptici, noch van links, maar legt wel een enigszins smadelijke onmacht bloot waarvan iedereen het slachtoffer dreigt te worden. In zijn verslag gaat de heer Brok goed en intelligent om met deze onmacht, waarvoor mijn felicitaties, maar helaas helpt hij ons niet verder.
Inese Vaidere
(LV) Dames en heren, de resultaten van de EU-uitbreiding zijn positief en daarom is het van essentieel belang dat wij de juiste omstandigheden creëren om deze resultaten te ontwikkelen. Onze instellingen en regeringen moeten het grote publiek eerlijke en complete informatie verstrekken over zowel de voordelen als de risico's van de uitbreiding. De burgers moeten er zeker van zijn dat zij zich na de uitbreiding geen zorgen hoeven te maken over hun mogelijkheden om hun talen, culturen, geloven en tradities te behouden en te ontwikkelen en dat hun welzijn en hun waarden niet in gevaar komen. Als de binnen de staten bestaande naties zich in hun landen thuis voelen, zal er minder angst zijn voor een toevloed van immigranten en zal het uitbreidingsproces als geheel in een positief licht worden gesteld. We moeten luisteren naar de burgers en we moeten een dialoog op gang brengen. Ik steun verschillende soorten van samenwerking met potentiële lidstaten. Dit zou niet alleen resulteren in een eerlijkere houding ten aanzien van de integratiecapaciteit van de EU - die in het verslag met succes is gedefinieerd -, maar ook in een duidelijke roadmap voor onze partners. Dank u.
Doris Pack
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Europese Unie kan haar functie van betrouwbare en stabiele mondiale partner alleen vervullen als zij haar werk kan blijven uitvoeren en als zij een verfijnde strategie hanteert, die aan de specifieke behoeften van de verschillende landen voldoet. Wij kunnen niet al onze buurlanden toelaten als leden en we zijn daarom - al was het alleen maar in hun eigen belang - verplicht hen een aantrekkelijk en waardevol alternatief te bieden.
We moeten een efficiënt nabuurschapsbeleid ontwikkelen, dat deze naam waardig is. Enkele voorbeelden hiervan zijn de openstelling van onze onderwijs-, cultuur- en jongerenprogramma's en de inrichting van een speciale economische ruimte. De in de heer Broks uitstekende verslag genoemde opties moeten dan ook volledig worden uitgewerkt en zo snel mogelijk worden geconcretiseerd. Dit is de enige manier om stabiliteit, vrede, eerbiediging van de mensenrechten en economische hervormingen in onze buurlanden te bevorderen.
De situatie is echter anders in de landen van de Westelijke Balkan, die al een tijd een duidelijk toetredingsperspectief hebben. Een blik op de landkaart zegt ons dat deze landen in het hart van de Europese Unie liggen, waarmee ik bedoel dat zij worden omgeven door lidstaten. Ons beleid aldaar is gebaseerd op logische stappen. Eén land onderhandelt al over zijn toetreding tot de EU, terwijl andere landen stabilisatie- en associatieovereenkomsten hebben gesloten met de EU - in feite alle landen behalve Kosovo. Onze politieke actie aldaar is de lakmoestest voor onze geloofwaardigheid op het gebied van het buitenlands beleid en de borg voor blijvende vrede en stabiliteit in de EU.
Ik ben ertegen dat Turkije en Kroatië altijd in één adem worden genoemd. De omstandigheden en achtergronden zijn volkomen verschillend, hetgeen iedereen zich zou moeten realiseren. Kroatië is het eerste land van de Westelijke Balkan waarvan de toetredingsonderhandelingen in 2009 afgerond zouden kunnen worden. De EU moet de toetreding van Kroatië bespoedigen, waarmee zij aan Macedonië, Albanië, Montenegro, Bosnië en Herzegovina, Servië en Kosovo het signaal afgeeft dat de essentiële en vaak pijnlijke sociale, justitiële en economische hervormingen de moeite lonen.
De verantwoordelijkheid voor de toekomstige toetreding van deze landen ligt dan echter hoofdzakelijk in de handen van hun eigen politici, die verantwoording schuldig zijn aan het electoraat in hun respectieve landen.
Libor Rouček
(CS) Dames en heren, de rapporteur, de Raad en de Commissie zijn van mening dat de eerdere uitbreidingen over het algemeen een groot succes zijn geweest. Ik ben het hier helemaal mee eens. Een voorbeeld hiervan is mijn eigen land, de Tsjechische Republiek. Zij profiteert enorm van haar lidmaatschap en loopt haar achterstand op de op economisch gebied verstgevorderde landen snel in. Desondanks zijn er mensen in mijn land, waaronder president Klaus, die voortdurend hun twijfels uiten over het EU-lidmaatschap en over de bestaansreden van de EU. In buurland Oostenrijk worden vergelijkbare standpunten verwoord. Hoewel er in dit land met acht miljoen mensen dankzij de uitbreiding 150 000 banen zijn gecreëerd, beschouwt slechts 28 procent van de Oostenrijkers het EU-lidmaatschap van hun land als positief. Ik licht derhalve één aspect uit van het verslag van de heer Elmar Brok, te weten de noodzaak van een omvangrijke communicatiestrategie ter voorlichting van het publiek over de gevolgen van uitbreiding, over de voordelen en over de mogelijke toekomstige nadelen ervan. Dit is voor mij het belangrijkste punt, behalve de ratificatie van het Verdrag van Lissabon en de nakoming van de belofte die wij in 2003 in Solun met name aan de landen van de Westelijke Balkan hebben gedaan.
Mirosław Mariusz Piotrowski
(PL) Mijnheer de Voorzitter, in het voor ons liggende verslag over de uitbreidingsstrategie wordt verwezen naar een clausule in het Verdrag van Rome die luidt dat "elke Europese staat kan verzoeken lid te worden van de Gemeenschap”. Wij zijn redelijk tevreden over de signalen omtrent de aanvaarding van het Poolse en Zweedse initiatief voor een oostelijk partnerschap, dat bestaat in een nauwere samenwerking met onze oosterburen, waaronder Oekraïne en Wit-Rusland. Er moet op worden gewezen dat Oekraïne rekent op een volledig lidmaatschap. In de context van de prioriteiten van het Franse voorzitterschap, dat zich concentreert op de contacten met de zuiderburen van de Unie, moeten wij ook ons oostelijke partnerschap versterken om te voorkomen dat er een ernstige asymmetrie ontstaat in ons externe beleid. Eén van de instrumenten zou een parlementaire vergadering EU/Oost-Europa kunnen zijn oftewel "Euronest”. Zo'n voorstel bovenaan de agenda te zetten, zou het signaal aan onze oosterburen en dat betreffende hun EU-aspiraties versterken. Er moet duidelijk worden gezegd dat deze niet moeten worden onderdrukt en gekoppeld aan het debacle van het Verdrag van Lissabon, zoals bepaalde Europese senior politici momenteel doen.
Ioannis Varvitsiotis
(EL) Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de heer Brok met zijn zeer waarheidsgetrouwe verslag. Persoonlijk ben ik niet al te optimistisch over nieuwe toetredingen en over een nieuwe uitbreiding - tenminste niet in de nabije toekomst -, met uitzondering van Kroatië. Wij willen echter wel dat er in de wereld om ons heen sprake is van politieke en economische stabiliteit. Wij hopen op vrede en voorspoed, op een springlevende en kerngezonde wereld.
Zoals ook de heer Brok stelt, is het Europees nabuurschapsbeleid een middel om dit doel te bereiken. Dit beleid creëert echter geen partners binnen een gemeenschappelijke onderneming. Het is gebaseerd op de bilaterale betrekkingen van de Unie met elk van deze landen, wat ik het zwakke punt ervan vind. We moeten derhalve iets creëren dat verder gaat dan slechts het nabuurschap, maar dat niet zo ver gaat als het lidmaatschap. Mijn voorstel voor de totstandbrenging van een Europees Gemenebest is een stap in die richting: er zal sprake zijn van een soort versterkte samenwerking, van een zone van EU-buurlanden, die er een Europese aanpak op na zal houden.
Hierdoor worden zowel de veiligheid als het internationale prestige van de Europese Unie vergroot. Het is het alternatief voor de uitbreiding, waardoor wij onze invloed op de desbetreffende buurlanden kunnen vergroten, in een tijd waarin de bezwaren tegen een verdere uitbreiding duidelijk zijn.
Ook al klinkt dit voorstel misschien erg ambitieus, toch denk ik, tot slot, dat de Europese Unie eindelijk haar prestige en haar invloed moet vergroten en dat dit een goede manier is om dit doel te bereiken.
Adrian Severin
(EN) Mijnheer de Voorzitter, een strategie moet ook een doel hebben. De ambiguïteit van het doel van de Europese Unie met betrekking tot het uitbreidingsbeleid is een obstakel dat geen enkele rapporteur kon overwinnen. Dit verslag is de dupe van deze ambiguïteit.
Onze plicht en ons uiteindelijke doel is om de veiligheid van onze burgers te garanderen. Onze burgers voelen zich onbeschermd. Om hen te beschermen, moet de Europese Unie macht hebben en om machtig te zijn in een globale wereld, heeft de Europese Unie behoefte aan uitbreiding en interne hervormingen. Daar wij onze burgers niet hebben verteld dat hun verworven rechten niet duurzaam zijn, denken zij deze rechten te kunnen behouden door zich te verzetten tegen de uitbreiding en de hervorming. In dergelijke omstandigheden is de toekomst van de Europese Unie in gevaar.
De uitbreiding is geen concessie aan de kandidaat-landen. Sommigen van hen, zoals Oekraïne, Servië, Moldavië en Turkije, hebben - zij het wellicht slechtere - alternatieven. In deze gevallen concurreren wij met anderen. Bepaalde interne problemen van deze landen kunnen beter binnen dan buiten de Europese Unie worden opgelost. Als wij hun geen vooruitzichten bieden, bieden we onze burgers geen veiligheid.
De kandidaat-landen of de nieuwe lidstaten zijn niet onverteerbaar - ons spijsverteringskanaal werkt te traag. Of we vinden snel een goed digestief of we zullen lange tijd honger moeten lijden.
Anna Ibrisagic
(SV) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, het lijkt mij een goede conclusie dat de uitbreiding een succes is geweest. Ik ben blij met de bevestiging dat landen waaraan wij eerder duidelijke beloften hebben gedaan en die wij een helder EU-perspectief hebben gegeven, nog steeds de vruchten daarvan plukken. Het baart mij echter ernstig zorgen dat de sfeer steeds killer wordt bij ieder debat over de uitbreiding. Woorden als "adequaat”, "opnamecapaciteit”, "politieke consolidatie” en "risico's voor de sociale en economische samenhang” worden steeds vaker gebruikt. Voor mij klinken deze woorden niet als een visie of een doel, maar meer als een manier om te vermijden dat wij ons verbinden tot mogelijke toekomstige uitbreidingen. Er wordt steeds vaker verwezen naar het feit dat de publieke opinie in het thuisland de uitbreidingen moe is, maar er wordt niet genoeg gedaan om deze opinie te veranderen.
Het is geen toeval dat juist Duitsland en Frankrijk, twee landen die eeuwenlang oorlog voerden tegen elkaar, het hele EU-project hebben gelanceerd. Het is geen toeval dat juist de leiders van Frankrijk en Duitsland een visie hadden voor Europa's toekomst. Zij begrepen dat de Europese Unie in de eerste plaats een project was voor vrede en veiligheid, veel meer dan een louter economisch project. Deze visie en dit soort leiderschap zoek ik, zaken waaraan het hier zo vaak ontbreekt. Ik waardeer derhalve de duidelijke taal van commissaris Rehn: we moeten geen wachtkamer creëren voor de landen die willen toetreden en de uitbreiding heeft een toekomst. Daarvoor ben ik de commissaris bijzonder dankbaar.
Vural Öger
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik beschouw het Europese uitbreidingsbeleid als een mooi succesverhaal. Binnen vijftig jaar is de EU erin geslaagd een vreedzaam, democratisch en welvarend continent te creëren. Mij valt echter op dat dit verslag betreffende de EU-uitbreidingsstrategie ook gaat over de betrekkingen tussen de EU en landen zonder toetredingsperspectief.
Deze poging om de uitbreidingsstrategie af te zwakken en deze te combineren met het Europees nabuurschapsbeleid geeft problemen. Het verslag bevat weliswaar een groot aantal goede en bijzonder interessante essentiële punten, maar deze horen niet thuis in een uitbreidingsverslag, doch in een verslag over het Europees nabuurschapsbeleid. Neem nu bijvoorbeeld de voorstellen voor een Unie voor het Middellandse Zeegebied en voor een Unie voor de Zwarte Zee. Het uitbreidingsbeleid van de EU moet strikt gescheiden blijven van het Europees nabuurschapsbeleid. Helaas bevat het verslag echter enkele bijzonder vage en zelfs verwarrende uitspraken, die voor velerlei uitleg vatbaar zijn.
Francisco José Millán Mon
(ES) Mijnheer de Voorzitter, het verslag-Brok heeft betrekking op een van de opmerkelijkste successen van de Europese Unie, namelijk het uitbreidingsproces. Staat u mij toe drie punten te noemen.
Ten eerste heeft de uitbreiding de zogenaamde "veranderingscapaciteit” van de Unie onderstreept. Het verlangen naar integratie is een krachtige stimulans geweest voor een diepgaande politieke en economische verandering in veel Europese landen. Deze landen zijn vervolgens lid geworden van de Unie, hetgeen niet alleen in hun eigen voordeel was, maar ook in dat van de al bestaande lidstaten. De vijfde uitbreiding is het recentste bewijs van dit succes.
Ten tweede kan ik mij vinden in de door de Commissie bepleite concepten van conditionaliteit, consolidatie en communicatie, die ook het verslag-Brok bezielen. Ook steun ik het vereiste dat de Unie haar integratiecapaciteit versterkt. De uitbreidingen vereisen in feite dat de Unie ze kan assimileren en goed kan blijven functioneren. Hiertoe moet zij waar nodig institutionele hervormingen doorvoeren en, bijvoorbeeld, haar financiële middelen veiligstellen. De uitbreidingen mogen het gemeenschappelijk beleid of de doelstellingen van de Unie niet in gevaar brengen. Ik onderschrijf bovendien de noodzaak van een ambitieus communicatiebeleid, iets waaraan het de Unie tot nu toe ontbrak. Het is waar dat wij er niet in zijn geslaagd onze burgers uit te leggen wat de baten van uitbreiding zijn.
Tot slot noemt het verslag-Brok de mogelijkheid om een gemeenschappelijke ruimte tot stand te brengen voor de oosterburen die op dit moment geen perspectief op lidmaatschap kan worden geboden. In paragraaf 19 van het verslag staat dat binnen deze ruimte of zone op een aantal terreinen een gemeenschappelijk beleid wordt gevoerd, van de rechtsstaat en democratie tot onderwijs en migratie. Ik vind dat veel van deze gemeenschappelijke beleidslijnen niet slechts betrekking moeten hebben op onze oosterburen, maar dat zij ook moeten worden uitgebreid tot de landen aan de zuidkust van de Middellandse Zee. Laatstgenoemden hebben al ruim vijftig jaar bijzonder nauwe banden met de Europese Unie. Het Europees nabuurschapsbeleid en het proces van Barcelona - nu de Unie voor het Middellandse Zeegebied - moeten ervoor zorgen dat de landen aan deze zuidkust zich niet achtergesteld voelen.
Luis Yañez-Barnuevo García
(ES) Mijnheer de Voorzitter, een waarschuwing vooraf: in een minuut is er geen tijd voor subtiliteiten en dus spreek ik uitsluitend op persoonlijke titel.
De uitbreiding is niet altijd een succes geweest. Ik ben van mening dat de politieke elite in vier of vijf bij de recentste uitbreiding in 2004 toegetreden landen het Europese beleid of het communautaire acquis niet hebben begrepen of hebben overgenomen. Zij geven prioriteit aan hun betrekkingen met de Verenigde Staten en zij steunen meer op de NAVO dan op een echt en zeker proces van integratie in de Europese Unie.
Er kan geen sprake zijn van nieuwe uitbreidingen totdat het Verdrag van Lissabon van kracht wordt.
De huidige onderhandelingen met de kandidaat-landen moeten weliswaar niet worden onderbroken, maar ik ben er vast van overtuigd dat deze onderhandelingen niet moeten worden gesloten totdat het Verdrag van Lissabon is aangenomen.
Tot slot mag niet worden verhinderd dat de landen die verder willen vorderen, hierin worden belemmerd door de meer eurosceptische, nationalistische of soevereiniteitsgeoriënteerde landen.
Hubert Pirker
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in het verslag-Brok laat het Europees Parlement heel duidelijk zien dat het heeft geleerd van de laatste grote uitbreidingsgolf, waarbij twaalf nieuwe lidstaten zijn toegetreden, en dat het alle eruit voortvloeiende problemen heeft kunnen catalogiseren, terwijl het tegelijkertijd doeltreffend heeft onderstreept welke voordelen de uitbreiding voor zowel de nieuwe als de oude lidstaten heeft opgeleverd.
Het belangrijkste is echter dat de juiste conclusies worden getrokken, hetgeen inderdaad het geval is, met name op twee in mijn ogen belangrijke gebieden. Ten eerste zullen wij voorafgaand aan iedere toekomstige uitbreiding de opnamecapaciteit van de Europese Unie moeten bestuderen en ten tweede zullen de kandidaat-landen echt moeten voldoen aan de criteria alvorens te worden toegelaten.
Wat de opnamecapaciteit van de Europese Unie betreft, moeten we rekening houden met enkele belangrijke punten, zoals het beginsel dat nieuwe toetredingen het Europese integratieproject niet in gevaar mogen brengen. Hiermee bedoel ik dat de ontwikkelingsdynamiek van de Unie en de verwezenlijking van haar doelstellingen door de toelating van nieuwe lidstaten moeten worden bevorderd, niet geschaad. Eerst moet het institutionele kader van de Unie worden gecreëerd en geconsolideerd. We moeten een verdrag hebben - het Verdrag van Lissabon of een ander adequaat verdrag - en de uitbreiding moet ook haalbaar zijn voor de Europese Unie, anders zou deze het integratieproject in gevaar brengen.
Ons hoofddoel is een voortdurende ontwikkeling. Verdere toetredingen van nieuwe landen moeten weliswaar niet worden uitgesloten, maar hierbij moeten wel de regels en de voorwaarden worden gerespecteerd.
Roberta Alma Anastase
(RO) De rol van de Europese Unie als speler op het internationale toneel kan onmogelijk worden vergroot zonder een voortdurende aanpassing aan de globale context van de eenentwintigste eeuw.
Wat dit betreft, is uitbreiding een geostrategisch element en de vorige uitbreidingen - ook de recentste, van 2007 - hebben aangetoond welke onbetwistbare voordelen dit proces heeft. Het is daarom van essentieel belang dat dit proces wordt voortgezet en ik ben blij dat in het verslag de verplichtingen ten aanzien van de landen van de Westelijke Balkan worden herhaald.
Het is echter net zo belangrijk dat er een duidelijk Europees perspectief wordt geboden aan de Europese partners bij het nabuurschapsbeleid, inclusief de Republiek Moldavië.
Ik herinner u eraan dat het hier gaat om Europese landen die al hebben verklaard te streven naar een Europees perspectief en in het Verdrag van Rome is uitdrukkelijk bepaald dat elke Europese staat kan verzoeken lid te worden van de Gemeenschap - mits deze voldoet aan de Kopenhagencriteria.
Ik verzoek de Commissie en de Raad om...
(De Voorzitter ontneemt de spreker het woord)
Ioan Mircea Paşcu
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de Ierse tegenslag voor het Verdrag van Lissabon biedt de uitbreidingssceptici een onverwachte mogelijkheid: de EU moet het overwegen van nieuwe leden staken, omdat er gewoon geen plaats voor hen is. In strikt juridische zin is dit momenteel natuurlijk waar, maar we moeten tegelijkertijd een duidelijk onderscheid maken tussen het Verdrag van Lissabon en de uitbreiding. Ten eerste omdat de grondgedachte van dit Verdrag niet de uitbreiding als zodanig was, maar de aanpassing van de EU aan een geglobaliseerde context en ten tweede omdat de uitbreiding geen strikt juridische, maar eerder een politieke kwestie is.
Uitbreiding is een machtsingrediënt dat duidt op aantrekkelijkheid, autoriteit en opnamecapaciteit en wij laten geen gelegenheid onbenut om deze zaken voor onze Unie te claimen. Tegelijkertijd met de inspanningen on het Verdrag van Lissabon te ratificeren, moeten de strategische planning, feitelijke onderhandelingen en nieuwe initiatieven met betrekking tot de verdere uitbreiding dan ook worden voortgezet.
Andrew Duff
(EN) Mijnheer de Voorzitter, heeft de heer Jouyet een uitleg en rechtvaardiging voor de uitzonderlijke situatie in het Franse parlement met betrekking tot het gebruik van referenda om de Turkse toetreding goed te keuren? Vindt hij ook niet dat het gebruik van zo'n populistisch instrument volstrekt verkeerd is voor de ratificatie van een internationaal verdrag?
Nicolae Vlad Popa
(RO) De uitbreiding is een van de krachtigste politieke instrumenten van de Europese Unie gebleken, die de strategische belangen van de Unie met het oog op stabiliteit, veiligheid en conflictpreventie behartigt. Dit heeft bijgedragen tot grotere welvaart, groeimogelijkheden en de totstandbrenging van essentiële transport- en energiecorridors.
Het uitbreidingsbeleid van de Europese Unie is in het algemeen een succes geweest voor de Unie zelf en voor Europa. In dit kader is het belangrijk dat het opendeurbeleid wordt gehandhaafd voor de al dan niet potentiële kandidaat-landen en voor de landen met Europese perspectieven in het oostelijke deel van het continent - een aanpak die natuurlijk wordt geconditioneerd door de nakoming van de vereiste criteria en verplichtingen.
Om de uitbreiding voort te zetten, moet er echter een reële oplossing komen voor de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon.
Monika Beňová
(SK) We hebben woorden gehoord zoals uitbreidingsmoeheid, crisis of de noodzaak van consolidatie. Dit zijn erg deprimerende woorden en houdingen, die meer getuigen van hulpeloosheid en elitarisme dan van het vermogen om vooruit te komen met de visie van een verenigd Europa.
Voor de landen die zich tijdens de twee recentste uitbreidingen bij de Unie hebben aangesloten, is consolidatie geen probleem. Het is vooral een probleem voor de oude lidstaten. Zij moeten zich afvragen waarom zij behoefte hebben aan consolidatie. Wat de uitbreidingsmoeheid betreft, zijn wíj behekst door tegenstrijdige meningen en standpunten, niet de landen die er klaar voor zijn om aan al onze eisen en voorwaarden te voldoen teneinde EU-leden te worden.
Zo is ons gedrag ten opzichte van Turkije bijvoorbeeld tragikomisch omdat we op dit moment zelfs niet kunnen zeggen of we Turkije willen opnemen in onze elitaire kring wanneer er is voldaan aan de Kopenhagencriteria en vervolgens de vraag of alle vragen die ...
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Marios Matsakis
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het is geruststellend om de Franse minister in wezen te horen zeggen dat Turkije zijn betrekkingen met Cyprus moet normaliseren, wil dit land zijn wens om zijn Europese aspiraties te continueren, kracht bijzetten.
Het is inderdaad ondenkbaar en het tart elke logica dat de EU doorgaat met de toetredingsonderhandelingen met een land dat volhardt in de niet-erkenning van een van haar lidstaten en in de bezetting van een deel van dat land. Ik begrijp dat er een worst moet worden voorgehouden aan een land waarin de democratie voortdurend wordt aangevallen door het leger, maar er zijn grenzen aan ons geduld en onze tolerantie.
Wij zijn aanwezig geweest bij de gesprekken tussen de twee gemeenschappen in Cyprus. Dit is een goed moment voor de Commissie en de Raad om Turkije te doordringen van de noodzaak om zijn goede wil te tonen - niet alleen aan Cyprus, maar aan de EU in het algemeen - door snel zijn bezettingstroepen weg te halen van het eiland Cyprus en door onmiddellijk het Ankara-Protocol uit te voeren. Deze stappen zullen ongetwijfeld werken als een katalysator voor het vinden van een oplossing voor het probleem-Cyprus.
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
De Voorzitter
Mij is verteld dat we bijna door onze tijd heen zijn en dus zal niet iedereen aan het woord kunnen komen.
Ik wijs degenen die om spreektijd hebben verzocht erop dat zij hun interventie schriftelijk kunnen indienen, zodat deze wordt opgenomen in de notulen van de vergadering.
