Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vorige vergadering zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Haarder
Mijnheer de Voorzitter, samen met iemand anders van de liberale fractie ben ik gisteren vergeten de presentielijst te tekenen. Het spijt me, maar u kunt bevestigen dat ik aanwezig was.

De Voorzitter
Mijnheer Haarder, ik weet dat u gisteren hier was. U hebt deelgenomen aan de vergadering van het Bureau en daar zelfs een paar keer het woord gevoerd. Hetgeen u zegt, staat dus buiten kijf en ik heb er nota van genomen.

Anttila
Mijnheer de Voorzitter, ik heb het zo nu en dan geamuseerd aangehoord, wanneer mensen mededelen dat ze zijn vergeten hun naam op de presentielijst te zetten. Nu is mij gisteren hetzelfde overkomen. Toen ik de zaal in kwam, stond er voor de presentielijst een enorme rij mensen. Ik besloot om later in te tekenen. Dit ben ik echter vergeten te doen. Ik heb evenwel al vanaf 16.00 uur aan de vergadering van de liberale fractie en ook aan de avondvergadering deelgenomen. Ik hoop dat dit in de notulen wordt genoteerd.
(Het Parlement keurt de notulen goed)

Urgentverklaring
Spencer
Mijnheer de Voorzitter, met uw welnemen: dit verzoek om urgentverklaring van de Raad is overbodig en vrij brutaal. De Raad weet dat wij zelfs volgens zijn eigen agenda pas in de plenaire vergadering van maart advies moeten uitbrengen. Hij weet maar al te goed dat alle tien de rapporteurs van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid de helft van hun taak om deze partnerschapsovereenkomsten te bespreken achter de rug hebben.
Het gaat hier inderdaad om belangrijke kwesties in verband met parlementaire betrokkenheid en toezicht op het uitbreidingsproces, maar dat is een debat voor volgende maand en niet voor deze maand. Ik hoop dat alle collega's, ook die van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, van oordeel zijn dat wij dit verzoek om urgentverklaring moeten behandelen met de minachting die het verdient en dat wij deze kwestie van de agenda moeten schrappen en ze volgende maand opnieuw moeten behandelen.
Ik wil mijn Labourcollega's er in alle vriendschap op wijzen dat ik hun neiging om sympathie voor een Labourregering te koesteren, begrijp. Het komt de geloofwaardigheid van dit Parlement evenwel zeker niet ten goede als de socialistische fractie als een echte dochteronderneming van het Britse voorzitterschap gebruikt lijkt te worden. Wij moeten dit verzoek om urgentverklaring dan ook verwerpen en volgende maand op deze kwestie terugkomen.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, de toetredingspartnerschappen vormen de basis van de allesomvattende uitbreidingsstrategie die dit Parlement met een overweldigende meerderheid als een politieke prioriteit goedgekeurd heeft. Op de Top van Luxemburg is beslist dat alles in gereedheid moet zijn tegen 15 maart, zodat met de uitbreiding begonnen kan worden. Als wij dit verzoek om urgentverklaring vandaag niet inwilligen, zullen wij pas op 11 maart, de dag voor de Europese conferentie, advies uitbrengen. Zo vlak voor het verstrijken van de termijn is het ondenkbaar dat in die omstandigheden de stem van het Parlement gehoord zal worden, laat staan dat naar ons geluisterd zal worden. Als wij echter deze maand advies uitbrengen, kunnen wij onze boodschap klaar en duidelijk aan de Raad overbrengen en heeft de Raad tijd genoeg om hiermee rekening te houden.
Wij lopen tevens het gevaar dat wij als een belemmering voor de uitbreiding beschouwd worden. Wij hebben een aantal vragen, die de Raad en de Commissie geprobeerd hebben te beantwoorden, maar wij moeten ons ervoor hoeden de indruk te wekken dat wij gewiekste institutionele spelletjes spelen die niemand buiten dit Parlement begrijpt, en wel uitgerekend op het moment dat wij duidelijk en ondubbelzinnig onze betrokkenheid bij de politieke prioriteit van de uitbreiding zouden moeten uitspreken. Het Parlement heeft niets te winnen en politiek gezien alles te verliezen wanneer het dit verzoek niet inwilligt. Ik verzoek u dan ook met klem dit verzoek om urgentverklaring te steunen.

Kellett-Bowman
Mijnheer de Voorzitter, dit debat duurt misschien nog wel tot 9.15 uur, maar ik wil erop wijzen dat wij volgens de agenda om 9.15 uur stemmen. Het is nog niet zo laat. Aangezien het Bureau er veel belang aan hecht dat de leden aanwezig zijn en stemmen, is het fout de stemming te vroeg te houden.

De Voorzitter
Mijnheer Kellett-Bowman, formeel gesproken hebt u volkomen gelijk. Inderdaad staat, bij vergissing, op de agenda: " 9.0-9.15 uur: bekendmaking van de lijst van ingediende ontwerpresoluties over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties (artikel 47)" en "9.15-12.00 uur: stemming over het verzoek tot urgentverklaring van het voorstel voor een verordening van de Raad...." Ik zal de diensten van het Parlement hierop attenderen en hen vragen herhaling te voorkomen.
Ik zou dus nu in principe 7 minuten moeten wachten voordat ik kan beginnen met stemmen. Aldus zou ik tegemoet kunnen komen aan de collega's die hier precies op tijd zullen zijn voor de stemming. Ik zie echter dat de zaal vol zit en ik neem aan dat de meesten reeds aanwezig zijn. Daarom vraag ik het Parlement om toestemming voor een kleine vervroeging van deze stemming en natuurlijk zal ik een opmerking maken bij de diensten en hen vragen een volgende keer beter op te passen.
(Het Parlement gaat akkoord met dit verzoek)

Hory
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen even laten weten dat ik, gezien de nieuwe, van toepassing zijnde bepalingen, niet aan de stemming heb deelgenomen.

De Voorzitter
Het wordt genoteerd, mijnheer Hory.

Pex
Voorzitter, tot mijn spijt ontbreekt mijn stemkaart. Dus ik heb niet kunnen deelnemen aan de stemming. Wilt u dat ook noteren?
(Het Parlement willigt het verzoek om urgentverklaring in)

Actieprogramma tegen georganiseerde criminaliteit(programma FALCONE)
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0017/98) van de heer Orlando, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een besluit van de Raad voor een gemeenschappelijk optreden ter invoering van een uitwisselings-, opleidings- en samenwerkingsprogramma voor personen die verantwoordelijk zijn voor de bestrijding van de georganiseerde criminaliteit (programma FALCONE) (COM(97)528-11778/97 - C4-0572/97-97/0916 (CNS)).

Orlando
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, hedenochtend moet het Parlement zich buigen over de goedkeuring van een programma dat een eerste belangrijke fase van de Europese strijd tegen de georganiseerde misdaad afsluit. De Europese Raad van Dublin had in december 1996 duidelijk te kennen gegeven dat men van plan was een kordate strijd aan te binden tegen de georganiseerde misdaad door middel van onderling samenhangende en op Europees niveau gecoördineerde acties.
Met dit besluit is er een kentering opgetreden. Het doel is namelijk niet meer afzonderlijke acties te voeren maar een fase van planmatige acties aan te snijden. De speciaal in het leven geroepen topgroep heeft een globaal actieplan gereedgelegd, en wel net voordat de Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken op 28 april 1997 in Luxemburg bijeenkwam. Dit plan is daarna in zijn algehele opzet overgenomen door de Europese Raad van Amsterdam van juni 1997.
Op 20 november 1997 heeft het Europees Parlement zijn mening uitgebracht over een paar belangrijke voorstellen voor gemeenschappelijke actie en met name over de strafbaarheid van deelname aan een criminele organisatie en over het invoeren van een evaluatiemechanisme met betrekking tot de landelijke uitvoering van de internationale acties waartoe op het vlak van bestrijding van de georganiseerde misdaad wordt besloten. De Raad heeft in december 1997 het actievoorstel over het zogeheten evaluatiemechanisme goedgekeurd, maar het Parlement wacht er nog steeds op dat het voorstel over strafbaarheid van deelname aan een criminele organisatie in werking gaat treden.
Het is onderhand wel duidelijk dat de Europese Unie begonnen is met een meer gespierde strategie in de strijd tegen de georganiseerde misdaad. Ook wordt thans erkend dat bepaalde lidstaten bijzondere inspanningen aan de dag hebben gelegd, Italië voorop. Het programma waarvan ik rapporteur mag zijn, is dan ook genoemd naar rechter Giovanni Falcone, die in 1992 met zijn vrouw en zijn lijfwachten door de maffia werd vermoord en sedertdien het symbool is geworden van de strijd tegen de georganiseerde misdaad ook buiten Italië.
Doel van het programma is een hechtere samenwerking tot stand te brengen tussen gerechtelijke instanties en politiediensten in de strijd tegen de maffia en voorts zijn er plannen om stages, studiebijeenkomsten en operationele projecten te financieren, evenals onderzoeks- en opleidingsactiviteiten. De Commissie openbare vrijheden stelt een paar amendementen voor om naast politiediensten en andere officiële instanties ook personen bij het programma te betrekken die invloed hebben op het algemene culturele klimaat, mensen dus die verschillende geledingen van de burgermaatschappij vertegenwoordigen, om op die manier het accent te leggen op de culturele en maatschappelijke dimensie van de strijd tegen de georganiseerde misdaad.
Vandaar dat men beoogt scholen, universiteiten en niet-gouvernementele organisaties bij de acties te betrekken, en daarnaast wordt erover gedacht notarissen, advocaten, boekhouders en registeraccountants voor het programma te interesseren. Maar aangezien in deze gevallen een beroep wordt gedaan op niet-institutionele figuren, is het beter ook maatregelen te treffen voor een financiële betrokkenheid van de plaatselijke overheden, met het oog op de nodige controle.
Ik kan me vinden in hetgeen een paar collega's van de Europese Volkspartij hebben voorgesteld, om namelijk speciale steun te verlenen aan en initiatieven te ontplooien in kandidaat-landen. Op deze manier wil men tonen dat het nodig is in deze delicate sector borg te staan voor wetgevingsharmonie en voor een bepaalde culturele gevoeligheid, niet alleen tussen de lidstaten onderling maar ook tussen de staten die graag willen toetreden tot de Europese Unie.
Alvorens af te sluiten wilde ik er nogmaals op wijzen hoe belangrijk dit programma is, zowel in concreet opzicht als qua symboolfunctie. Hier wordt namelijk als het ware uitgegaan van de vele positieve ervaringen die in de afzonderlijke lidstaten zijn opgedaan, en als bijzonder positief element wordt de ervaring gezien die Italië op dit vlak heeft opgedaan.
Afgezien daarvan vind ik wel dat hier vandaag niet te zeer de nadruk moet worden gelegd op afzonderlijke ervaringen, maar juist op het feit dat nu onderhand op Europees niveau beseft wordt dat wij de maffia en de georganiseerde misdaad alleen kunnen bestrijden als we de gelederen sluiten, anders delven wij onherroepelijk het onderspit.

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het staat onomstotelijk vast dat het goed en noodzakelijk is om de personen die bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad in Europa samenwerken, ook werkelijk samen te brengen, om ze gezamenlijk op te leiden en ze gezamenlijk ervaringen te laten opdoen. Derhalve sta ik geheel achter dit programma en achter het verslag van collega Orlando.
Ook al sta ik positief tegenover het programma, toch wil ik enkele kritische kanttekeningen maken bij dergelijke plannen. Het programma betreft relatief veel personen in de Europese Unie: rechters, officieren van justitie, leden van politie- en douanediensten, enzovoorts. De middelen zijn echter krap en er kan niet worden verwacht dat er een noemenswaardig aantal personen van de doelgroepen wordt bereikt. Ten eerste is het dan ook van belang het aantal doelgroepen te beperken en de middelen zo gericht mogelijk aan te wenden.
Ten tweede is het van belang de thema's niet te uitvoerig te beschrijven. Persoonlijk twijfel ik aan het nut om met geringe middelen onderzoeksplannen te financieren. Ook moet worden vermeden dat bijvoorbeeld goedbedoelde ontmoetingen in het weekeinde onder een dergelijk programma kunnen vallen.
Ten derde moeten wij eraan denken dat wij al een hele reeks programma's van dien aard hebben. Er mogen geen overlappingen optreden. Wij hebben bijvoorbeeld MATTHAEUS, een programma voor douaneambtenaren. Verder hebben wij TAX, GRATIS, STOP, OISIN, enzovoorts. Er moet zorgvuldig op worden toegezien dat deze programma's elkaar niet overlappen en dat er geen misbruik gemaakt wordt door personen die een goede neus voor dit soort programma's hebben gekregen en financiële steun voor meerdere plannen ontvangen.
Oorspronkelijk zou de Europese Unie voor 80 % in de kosten bijdragen. De Begrotingscommissie heeft voorgesteld het bij 60 % te laten. Persoonlijk zou ik liever een medefinanciering van 50 % hebben gezien, zodat diegenen die de middelen willen gebruiken, een groot aandeel van de kosten van dergelijke maatregelen voor eigen rekening moeten nemen. Met het oog op het voorstel van de Begrotingscommissie hebben wij het echter bij 60 % gelaten. Als laatste punt wil ik nog opmerken dat de controle inzake de besteding van de middelen en de bereikte resultaten aangescherpt moet worden en op dit vlak moet vooral onze Commissie begrotingscontrole een bijdrage leveren.

Bontempi
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wilde erop wijzen hoe belangrijk dit programma is, evenals trouwens de stemming die wij zullen uitbrengen. Duidelijk is wel dat de aandacht voor de strijd tegen de georganiseerde misdaad fors is toegenomen en dat er steeds meer voorstellen op tafel komen. Het onderhavige programma heet FALCONE en is genoemd naar de Italiaanse rechter die vooral na zijn dood bekendheid heeft verworven, omdat hij vermoord werd op een moment dat hij in grote moeilijkheden verkeerde en behoorlijk geïsoleerd was geraakt.
Men moet er steevast op hameren dat er in de strijd tegen de georganiseerde misdaad niet alleen behoefte is aan doelmatig politieen justitieoptreden, maar dat het tevens heel belangrijk is een dusdanige sfeer te kweken dat iedereen bereid is zich schrap te zetten tegen de georganiseerde misdaad. Als je de zaak van deze invalshoek beziet, moet ik toch zeggen dat Italië lange tijd in een isolement is gehouden. Ons land, dat toch aan den lijve heeft ondervonden wat georganiseerde misdaad inhoudt - zoals bleek uit het geval Falcone maar ook uit het geval Borsellino en nog andere zaken - heeft het heel zwaar gehad om Europa ervan te doordringen dat het hier om een topprioriteit ging. Gelukkig mogen wij vandaag constateren dat dit besef inmiddels is doorgedrongen, ook al kunnen wij nog lang niet zeggen dat over de resultaten naar huis geschreven kan worden. Zo zijn de instrumenten die in werking zijn gesteld en een belangrijk strijdmiddel tegen de georganiseerde misdaad vormen, de gemeenschappelijke acties dus, vooralsnog ondoeltreffend!
Terwijl ik mijn goedkeuring voor dit programma uitspreek, wilde ik de Raad en de Commissie voorhouden hoe belangrijk het is dat de gekozen instrumenten ook gebruikt worden, zij het dat ze natuurlijk niet allemaal tegelijkertijd ingezet kunnen worden. Als je ergens voor kiest, moet je dat hoe dan ook in werking stellen. Hiervan hangt dan ook de geloofwaardigheid af van een Europese actie die eindelijk bezig is uit te groeien tot een gemeenschappelijke actie, een vereend streven tegen de georganiseerde misdaad.
Wat het programma betreft wilde ik alleen maar zeggen dat ik de twee toevoegingen die zijn voorgesteld terecht vind, dus zowel het idee van de collega's van de Italiaanse Partito Popolare om de kandidaat-landen bij de hele kwestie te betrekken, als de suggestie van de heer Orlando om dit programma te gebruiken voor het verlenen van steun aan ervaringen die op het veld worden opgedaan en uitgaan van plaatselijke verenigingen en instellingen. Op die manier lukt het ons het klimaat te scheppen waar ik zonet op duidde. Een paar maanden geleden heeft de Italiaanse vereniging "Libera" , waar ongeveer zeshonderd verenigingen deel van uitmaken, een heel nuttige hoorzitting georganiseerd. Wij hebben toen vernomen hoe cruciaal acties voor heropvoeding, preventie en bewustwording in de strijd tegen de misdaad zijn: met behulp daarvan kunnen er namelijk binnen de samenleving bondgenootschappen worden gesmeed dankzij welke de overheidskrachten een doelmatige strijd kunnen leveren.

Cederschiöld
Mijnheer de Voorzitter, de georganiseerde misdaad richt zich nu actief op Europa. Als wij deze nu niet krachtig bestrijden, zullen wij dat later met drastischer methodes moeten doen. Het actieprogramma tegen georganiseerde criminaliteit toont dat het besef van deze ernstige bedreiging van Europa langzamerhand concrete uitdrukkingsvormen aanneemt.
In mijn verslag over georganiseerde criminaliteit, dat november vorig jaar door het Parlement werd behandeld, wees ik op meerdere terreinen waar de samenwerking beter moet worden. Dit is een van de belangrijkste punten, namelijk de praktische samenwerking over de grenzen heen. Praktische samenwerking bij het streven naar gemeenschappelijke doelen maakt na verloop van tijd meestal zichtbaar welke methodes het meest doelmatig zijn. De Noordse landen werken al lang zo samen op justitieel gebied. Dat heeft in de praktijk geleid tot zo al niet identieke systemen, dan toch in ieder geval compatibele systemen. Veel van wat de Unie nu gezamenlijk probeert te bereiken, is in de drie Noordse landen van de Unie al een feit.
Het programma FALCONE is een belangrijke stap op weg naar een geleidelijke coördinatie van de Europese strafrechtelijke bepalingen en maatregelen. Zo'n coördinatie moet van onderaf door samenwerking in de praktijk worden ontwikkeld. Daarom sta ik positief tegenover de voorstellen van de Commissie inzake opleiding en uitwisseling van rechters, officieren van justitie, douanebeambten en politieagenten. Het is van belang dat juist de direct betrokken beroepsgroepen deze steun van 10 miljoen ecu gedurende vijf jaar ontvangen, een som die in dit verband zeer bescheiden is.
Op den duur is de huidige verdeling van de structuurgelden absurd en dat zou ertoe moeten leiden dat ook de justitiële infrastructuur een gedeelte van de traditionele structuurgelden krijgt.
Bij enkele details van het programma plaats ik kanttekeningen, onder andere bij het financieringsmodel. De Commissie stelt voor dat de uitgaven voor 80 procent uit de gemeenschappelijke middelen worden voldaan. Maar het normale principe is zoals bekend fiftyfifty, dus dat 50 procent van Gemeenschap komt en 50 procent van de deelnemende lidstaten. Dit model heeft voordelen, aangezien de financiële verantwoordelijkheid dan verdeeld wordt en, wat nog belangrijker is, de controle verdeeld wordt, en dan groter kan worden. Dat is heel belangrijk in een Europa, waar de burgers van tijd tot tijd twijfelen aan de rechtvaardigheid en de doelmatigheid van de EU-bijdragen. De Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken is het er echter over eens geworden om de Commissie op dit punt tegemoet te komen en 60 procent uit de gemeenschappelijke gelden voor te stellen.
Volgens mij is er alle reden om met de toekomst rekening te houden en op termijn het programma FALCONE ook door de deelnemende landen te laten voorbereiden, niet alleen door de kandidaat-landen, maar ook door de landen die daaraan grenzen.
Ter afsluiting is het belangrijk onder de aandacht te brengen dat het programma FALCONE slechts een van de eerste initiatieven is van een aantal maatregelen die nodig zijn om de kwaliteit van het rechtsstelsel te verbeteren, maar ook om het onderlinge begrip en de samenwerking tussen het personeel van de misdaad bestrijdende en rechtsprekende autoriteiten in de lidstaten en de kandidaat-landen te vergroten. Als het streven naar betrouwbare rechtstelsels in alle lidstaten van de Unie niet wordt verwezenlijkt, kan dat ertoe leiden dat het belangrijke voordeel dat waarschijnlijk alle berokkenen bij de uitbreiding zullen hebben, teloor gaat. De justitiële structuur in de Unie moet een succes worden, en dat vereist dat wij ons daarvoor inzetten.

De Voorzitter
Ik geloof dat ik al wel 15 keer dezelfde opmerking heb gemaakt aan het adres van de fracties. Zij kunnen de collega's niet slechts een minuut spreektijd geven! Dat is mensonwaardig! Het is kiezen of delen. Dan maar liever minder sprekers, als een ieder maar tenminste twee minuten heeft! Ik vind het ongeoorloofd een spreker na een minuut te moeten onderbreken!

Caccavale
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u voor deze uiting van solidariteit jegens wie maar één minuut spreektijd heeft.
Ik wilde allereerst de heer Orlando danken voor alle inspanningen die hij heeft gedaan ten behoeve van dit programma en ter herinnering aan een rechter. Het programma draagt de naam van een rechter die op barbaarse wijze om het leven is gebracht en een martelaar is geworden in de strijd tegen de maffia.
Ik ben er ook van overtuigd dat aanname van het programma-FALCONE een belangrijke stap vooruit betekent, vooral voor wat betreft de uitwisseling van informatie tussen al degenen die verwikkeld zijn in een strijd tegen de georganiseerde misdaad die steeds meer een grensoverschrijdend karakter krijgt en al korte metten heeft gemaakt met grenzen, politiefunctionarissen, rechters en wat dies meer zij.
Het is belangrijk dat de nieuwe landen die toe willen treden tot de Europese Unie hier ook bij betrokken worden, maar tevens is het essentieel dat er een democratische controle komt. Dit wordt ook in duidelijke bewoordingen gesteld in het programmaFALCONE: er moet controle van het Europees Parlement komen en de beginselen van persoonlijke garanties, van individuele vrijheden en gelijke behandeling van de aanklager en de verdedigende partij mogen nooit over het hoofd gezien worden, ook waar het gaat om bestrijding van de georganiseerde misdaad. Anders dreigt namelijk het risico dat wetten die bij wijze van uitzondering zijn aangenomen in de strijd tegen de georganiseerde misdaad, gewone wetten worden, en zoiets zou uiteraard een gigantische stap achteruit betekenen voor de vrijheid en democratie van de Europese burgers.

De Clercq
Mijnheer de Voorzitter, volgens een enquête van Eurobarometer vindt bijna 70 procent van de burgers in Europa dat beslissingen inzake drugsbestrijding, misdaad en terrorisme beter op het Europese dan op het nationale niveau worden genomen. De burgers hebben natuurlijk gelijk. Grensoverschrijdende problemen zoals terrorisme en misdaadbestrijding vergen een globale, gezamenlijke aanpak met doeltreffende en coherente maatregelen. Het project-FALCONE behoort daar zeker toe. Het is, zoals reeds gezegd, één van de uitvoeringsmaatregelen van het actieplan tegen de georganiseerde misdaad waarvan de concrete invulling thans in gang wordt gezet.
Naar aanleiding van de drama's die zich in mijn land, België, twee jaar geleden voordeden, werd een parlementaire onderzoekscommissie geïnstalleerd met als voornaamste opdracht na te gaan wat in de verschillende gerechtelijke onderzoeken fout is gegaan. Eén van de slotconclusies van deze onderzoekscommissie is dat het falend justitiële beleid in België vooral te wijten is aan een gebrekkige organisatie van ons gerechtelijk apparaat, aan een schrijnend gebrek aan samenwerking en coördinatie tussen de verschillende politiediensten en het feit dat de uitwisseling van misdaadgegevens tussen gerechtelijke onderzoeksinstanties bijna nihil is.
We moeten dan ook absoluut vermijden in Europa dezelfde fouten te maken die in mijn land tot de feiten hebben geleid. Precies daarom is dit FALCONE-project zo belangrijk. Dit vijfjarenprogramma is bedoeld om de georganiseerde criminaliteit in de Europese lidstaten gemeenschappelijk te bestrijden door grensoverschrijdende uitwisseling, opleiding en samenwerking van de personen die voor deze bestrijding verantwoordelijk zijn.
Het is tijd om de Europese Unie de nodige middelen te geven om krachtig op te treden tegen een van de grootste problemen van onze tijd: het waarborgen van onze veiligheid.

Angelilli
Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen niet anders dan heel positief aankijken tegen het programmaFALCONE, dat, zoals ook ik graag even wil beklemtonen, de naam draagt van een briljant figuur, een Italiaanse onderzoeksrechter die een paar jaar geleden op gruwelijke wijze om het leven is gebracht. Dit programma vormt als gemeenschappelijk actieplan tegen de georganiseerde misdaad in de eerste plaats een kostbare en positieve bijdrage aan een proces van echte Europese eenwording dat naast de ene munt moet voorzien in een gemeenschappelijk beleid voor binnenlandse zaken, veiligheid en bescherming van de burgers. Desondanks is het volgens mij, maar ook volgens andere collega's, nodig dat het programma een strengere en meer concrete omschrijving krijgt van wat de doelstellingen worden, het toepassingsbereik, hoe eraan deelgenomen kan worden, hoe een en ander gefinancierd wordt, om versnippering van acties en verkwisting van geld te voorkomen.
In de tweede plaats moet gezegd worden dat, wil het programma-FALCONE het gewenste effect sorteren, het dan zijn operationele acties in het bestek van de EUROPOL-coördinatie moet inlassen, met name waar het gaat om handel in verdovende middelen.
Als het programma-FALCONE toegepast wordt zonder dat er al te veel conferenties en praatbijeenkomsten aan gewijd worden, en als het programma zich echt richt op het operationele aspect, op vernieuwing van informatiesystemen, op beroepsopleiding van betrokkenen en opsporing, dan kan het een uitstekende kans worden om de systemen van misdaadbestrijding te moderniseren en te versterken, en vooral kan het dan de Europese burgers en, zoals ik voorheen al zei, de Europese eenwording een grote dienst bewijzen.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, er zijn heel veel juiste dingen gezegd over het programma en over de voorstellen van collega Orlando. Ik wil een principiële uitspraak doen in verband met de volgende vraag: hoe pakken wij de bestrijding van de georganiseerde misdaad in de Europese Unie op de lange termijn aan?
Het FALCONE-programma beoogt ambtenaren samen te brengen die in hun eigen lidstaat verantwoordelijk zijn voor de bestrijding van de georganiseerde misdaad. De nationale bevoegdheid op dit vlak wordt strikt gehandhaafd, maar zij kunnen de in hun eigen lidstaat opgedane ervaringen uitwisselen. Vervolgens keren zij weer naar hun eigen lidstaat terug en gaan zij verder met waar zij voor aanvang van deze uitwisseling waren gebleven. Op de lange termijn zet dat geen zoden aan de dijk. Het is wel een goed programma, het is nuttig om ervaringen uit te wisselen, maar de heer De Clercq heeft een belangrijke opmerking gemaakt. Het is belangrijk dat de leden van dit Parlement er zich rekenschap van geven dat de bewegingsruimte van de georganiseerde criminaliteit steeds groter wordt en dat er steeds meer grensoverschrijdende criminele activiteiten zijn, want er is een grenzeloze economische bedrijvigheid in deze grote economische EU-ruimte en wij voegen hier nu ook nog een gemeenschappelijke munt aan toe.
Bij de versterking van economische aard, bij de versterking van de handel, komt nog de versterking van het financiële beleid. Er zijn steeds meer mogelijkheden om misbruik te maken van deze structuur, maar de Unie stelt hier geen Europese strategie tegenover. Mijns inziens is het goed als het FALCONE-programma wordt beschouwd als een aanzet tot een Europese misdaadbestrijding of tot een bevoegdheid hiervoor op communautair niveau. Alleen dan is het een stap in de goede richting die wij uitdrukkelijk moeten toejuichen, anders niet. Dat moeten wij ook in het toekomstige debat voor ogen houden.

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik deel de mening van alle voorgaande sprekers die bevestigd hebben dat de georganiseerde misdaad niet alleen in de Europese Unie, maar wereldwijd vaste voet heeft gekregen. Ik kan u ook een cijfer geven waaruit het dramatische van de toestand blijkt: het Internationaal Monetair Fonds schat dat jaarlijks ongeveer 550 miljard ecu uit deze georganiseerde misdaad gegenereerd wordt en in het legale economische circuit terechtkomt. Iedereen kan zich voorstellen wat het voor legale ondernemingen, het staatsbestuur en onze samenleving als geheel betekent, als dergelijke hoeveelheden illegale gelden in het legale circuit terechtkomen. Het is duidelijk een dreiging voor ons allemaal!
De burgers verwachten - en dat komt door het netwerk dat de georganiseerde misdaad heeft gevlochten -, dat politie en justitie ook eindelijk vat krijgen op een dergelijk internationaal netwerk. Ik deel de mening van mijn collega Schulz, dat wij toch eens moeten overwegen of wij geen nationale soevereiniteiten terzijde zullen schuiven ten gunste van een Europese samenwerking op het gebied van justitie en misdaadbestrijding. De burger mag nooit de indruk krijgen dat Europese integratie ertoe leidt dat in plaats van de burgers, de criminelen ervan profiteren. Wij moeten aan de burger duidelijk overbrengen dat Europese samenwerking noodzakelijk is in het belang van de veiligheid van de burgers.
Dit programma is de aanzet daartoe en ik vind het veel belangrijker dat dit programma in combinatie gezien wordt met de vele andere programma's die wij hebben, of het daarbij nu om ODYSSEUS, om GRATIS of om SHERLOCK gaat. Als wij erin slagen synergetische effecten uit dit programma te halen, dan zal de burger ook de indruk krijgen dat Europa daadwerkelijk iets in het belang van de veiligheid van de burgers doet, dat wij niet alleen een gemeenschappelijke economische ruimte vormen, maar stilaan ook een gemeenschappelijke juridische ruimte en een gemeenschappelijke ruimte op het gebied van veiligheid!

Van Bladel
Voorzitter, het initiatief om tot een gezamenlijke aanpak van georganiseerde criminaliteit te komen onder de symbolische naam FALCONE is uiteraard welkom. Toch vraag ik me af hoe tijdens de komende lokale en landelijke verkiezingen die overal in de EU worden gehouden men de burger kan uitleggen dat een actieplan met vijftien richtsnoeren, dertig specifieke aanbevelingen, met een evaluatie na vijf jaar, de instelling van een comité toegepast op een breed scala van mensen met een krap budget, hoe een dergelijke aanpak de criminele sector, die zich juist kenmerkt door creativiteit en flexibiliteit, een definitieve klap kan toebrengen. De aanpak komt mij te log, zelfs te bureaucratisch over. Ik had graag gezien, evenals de heer Nassauer, dat het wat beperkter was gebleven, bijvoorbeeld uitsluitend tot de mensen die de echte boeven vangen. Want dan kun je bij de Europese burger aankomen en zeggen dat die aanpak van de criminaliteit succesvol is.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik graag mijnheer Orlando gelukwensen met zijn zeer grondige verslag. Ik waardeer het dat de rapporteur de Commissie bij dit belangrijke werk steunt. Net als de heer Schulz hoopt natuurlijk ook de Commissie dat dit programma ervoor zal zorgen dat de samenwerking op dit specifieke justitiële gebied verder zal worden uitgebreid, aangezien het programma-FALCONE op meerdere gebieden van invloed zal zijn. Onder andere zal door het programma een financieel kader worden geboden voor de invoering van een aantal door de groep op hoog niveau in Amsterdam aangenomen aanbevelingen in verband met het actieprogramma tegen de georganiseerde criminaliteit, en zal via het programma worden gekeken hoe een en ander wordt verwezenlijkt. Zoals bekend zal de Europese Raad van Cardiff de voortgang van het actieprogramma nog verder bestuderen. Daarom is het natuurlijk bijzonder belangrijk dat het programmaFALCONE zeer snel op gang komt.
Verder zal het programma Falcone een aanzienlijke verbetering betekenen van de voorwaarden voor grensoverschrijdende samenwerking tussen ambtenaren die zich in onze lidstaten op allerlei wijzen bezighouden met de bestrijding van de georganiseerde misdaad. Het contact tussen deskundigen en mensen uit de praktijk kan op deze manier worden verveelvoudigd.
Namens de Commissie kan ik tot onze tevredenheid vaststellen dat er in alle in het verslag voorgestelde amendementen naar lijkt te worden gestreefd het voorstel te versterken. Vanzelfsprekend zou het wenselijk zijn als mensen die door de georganiseerde misdaad worden benadeeld, hierbij zouden kunnen worden betrokken, aangezien deze mensen een belangrijke functie vervullen, vooral op het gebied van de verspreiding van de kennis over de gevolgen van de grensoverschrijdende misdaad. Het belangrijkste nu is volgens mij echter dat het programma-FALCONE wordt verwezenlijkt en dat wij op deze wijze ons nog meer concreet inzetten om het al sedert de Top van Amsterdam bestaande actieprogramma te verwezenlijken.

De Voorzitter
Mevrouw de commissaris, uw betoog was een voorbeeld van kortheid en bondigheid. Dat verdient navolging. Helaas gaat voor uw collega's niet altijd hetzelfde op.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.

Rechten van de mens in de EU
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0034/98) van mevrouw Pailler, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over de eerbiediging van de rechten van de mens in de Europese Unie (1996).

Pailler
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de aandacht willen vestigen op de bijdrage die de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, vooral door de indiening van amendementen, aan dit debat levert.
Ik kan niet in vijf minuten de balans opmaken van de naleving van de mensenrechten in de vijftien landen van de Unie, want nauwkeurige bestudering van de arresten van het Europese Hof voor de rechten van de mens, van verzoekschriften, van rapporten van NGO's, enzovoorts leert eens te meer hoeveel er nog moet worden gedaan om de verplichtingen na te komen die zijn neergelegd in de internationale instrumenten ter bescherming van de rechten van de mens, of het nu gaat om het Handvest van de Verenigde Naties, de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens of de twee internationale verdragen met betrekking tot de burgerlijke en politieke vrijheden en met betrekking tot de economische, sociale en culturele rechten. Verder noem ik nog, zonder volledig te zijn, de besluiten van de conferenties van Wenen in juni 1993, van Kopenhagen en Beijing in 1995, en tenslotte die van Stockholm van 1996 tegen de uitbuiting van kinderen.
Het gaat vooral om het algemene kader, omdat dit voor de Europese Unie sinds jaar en dag maatgevend is en omdat het belachelijk zou zijn als ons Parlement zou weigeren om de rechten van de mens te beschouwen als een ondeelbaar en samenhangend geheel of daarover laatdunkend zou doen. Ik weet dat voor sommige van onze collega's de verleiding groot is om de economische en sociale rechten niet te erkennen. Onze geloofwaardigheid zou zowel binnen als buiten de Unie een flinke deuk oplopen, als zij het laatste bastion van onverzettelijkheid in deze kwestie zouden blijven. We zouden toch niet willen terugkomen op de Universele Verklaring van 1948, waarvan artikel 22 luidt: " Een ieder heeft als lid van de samenleving het recht op sociale zekerheid, op het genot van de economische, sociale en culturele rechten die onmisbaar zijn voor zijn waardigheid en de vrije ontwikkeling van zijn persoonlijkheid" ? Zouden we de analyse willen verwerpen van Pater Wresinski, de oprichter van ATD Quart-Monde, die de krachtige uitspraak heeft gedaan: " Daar waar mensen in armoede moeten leven, worden de mensenrechten geschonden; we hebben de heilige plicht om ons gezamenlijk in te zetten voor de naleving daarvan" ?
Welnu, die plicht is vandaag aan de orde, nu de Europese Unie 18 miljoen werklozen telt, meer dan 57 miljoen armen en meer dan twee miljoen daklozen! Maar daarbij worden sommigen ook nog getroffen door de pech dat zij geen Europeaan zijn. Welnu, te veel lidstaten hebben de kwestie van de werkloosheid abusievelijk met die van de immigratie in verband gebracht. In onze landen zien we een gevaarlijke toename van het alledaagse racisme, dat aanvankelijk stilzwijgend, maar - in letterlijke en figuurlijke zin - een steeds meer uitgesproken plaats in de maatschappij inneemt.
Ik zou veel cijfers moeten noemen, of arresten van het Europese Hof van de Rechten van de Mens, zoals het arrest Ahmed/Oostenrijk, het arrest-Chahal/Verenigd Koninkrijk of het arrest-Gaygusuz of Remli/Frankrijk enzovoorts.
Wij moeten het racisme bestrijden met al onze kracht, maar ook door een voorbeeld te stellen. Daarom vraag ik aan de commissie Reglement sancties voor te bereiden voor Europese parlementariërs die in de uitoefening van hun functie racistische uitlatingen doen.
Verder zou ik een ernstige waarschuwing willen laten horen en de door het Front National bestuurde Franse steden willen veroordelen, die het recht op cultuur en informatie in gevaar brengen door boeken uit de bibliotheken weg te halen en subsidies in te trekken, door de sluiting van cultuurmonumenten zoals het Château-Vallon in Toulon te eisen.
Er zouden maatregelen moeten worden genomen om de naleving van het recht op cultuur te waarborgen en een halt toe te roepen aan de vijanden van de vrijheid, die erop uit zijn hun culturele orde op te leggen.
Hoe graag zou ik verder nog hebben willen spreken over de schendingen van de rechten van vrouwen en van kinderen, het asielrecht, de vaak verschrikkelijke omstandigheden in de gevangenissen in onze landen, het gebrek aan respect voor seksuele geaardheid, enzovoorts. Maar al deze schendingen of niet-naleving van de rechten van de mens in strikte zin moeten ons alert houden, ons slapeloze nachten bezorgen, want wij worden aangesproken op onze verantwoordelijkheid voor de toekomst van de mensen en de mensheid.
We moeten ons de waarschuwing van Felix Guattari goed in de oren knopen; hij zei kort voor zijn dood in 1992: " In uiteenlopende vormen nestelt zich in de poriën van onze samenlevingen een micro-fascisme, dat zich uit in de vorm van racisme, vreemdelingenhaat, her en der opkomend religieus fundamentalisme, militarisme en onderdrukking van vrouwen. De geschiedenis staat er niet borg voor dat de eenmaal geboekte vooruitgang niet weer ongedaan zou kunnen worden gemaakt. Alleen het menselijk handelen en een collectieve wil kunnen ons ervoor behoeden terug te vallen in de ergste wreedheden. In dit opzicht zou het volkomen illusoir zijn zich te beperken tot de formele plicht van de verdediging van de rechten van de mens of het volkenrecht. De rechten worden niet gewaarborgd door een goddelijke macht: zij vallen of staan met de vitaliteit van de instellingen en de machtsstructuren die aan het voortbestaan daarvan ten grondslag liggen" .
Het is dus aan ons om de moed op te brengen om deze rechten niet alleen met de mond te belijden, maar ze ook tot leven te brengen.

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het uitgangspunt voor dit advies was de kritiek op het verslag over de mensenrechten in 1997. Wij zijn het er toen over eens geworden dat wij de diverse thema's zouden toewijzen aan gespecialiseerde comités en dat wij ons zouden beperken tot de daadwerkelijke schendingen van de mensenrechten, omdat de mensenrechten en de zaak zelf daar meer mee gediend zouden zijn. In het kader van een ontwerpverslag heb ik derhalve een advies uitgewerkt waarin rekening gehouden wordt met deze doelstelling en dit aan de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken voorgelegd.
Ik heb onderzocht welke schendingen er anno 1996 waren en ik heb vastgesteld dat slechts een enkel land het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens heeft overtreden op het vlak van de sociale rechten in verband met het beginsel van non-discriminatie. In dat geval was een sociale uitkering aan het staatsburgerschap gekoppeld. Het desbetreffende land heeft dit misverstand reeds rechtgezet. Verder heb ik onderzocht in hoeverre het Europees Sociaal Handvest van de Raad van Europa op deze punten werd overtreden en ik heb kunnen vaststellen dat er in alle landen overtredingen zijn begaan door vakbonden en werknemers, maar ik moet er wel bij zeggen dat dit Sociaal Handvest alleen maar een formele verklaring is en het karakter heeft van een aanbeveling.
Op grond van deze schendingen heb ik twee conclusies getrokken. De eerste is dat schendingen voorkomen moeten worden en dat de binnenlandse rechtsnormen aangepast moeten worden. De tweede conclusie is dat de lidstaten aanbevelingen dienen op te stellen, zodat het Sociaal Handvest geëerbiedigd wordt op het vlak van dwangarbeid, het recht van vereniging en het stakingsrecht.
Dit voorstel werd in het eerste debat aanvaard, in het tweede debat werden daarentegen veel amendementen ingediend, die alle dezelfde strekking hadden als in de jaren voordien. Ik heb dan ook tegen mijn eigen verslag gestemd en wel om de volgende reden, en dat zeg ik nu als afgevaardigde van de Europese Volkspartij: met deze amendementen werd de doelstelling niet bereikt om echt over de schendingen van de mensenrechten te discussiëren, om zich hiertoe te beperken. Men is weer dezelfde weg ingeslagen als in de voorgaande jaren. Het verslag over de mensenrechten werd misbruikt om links-ideologische standpunten, die niemand meer kan horen, omdat ze irreëel, nogal duister en vooral onsuccesvol zijn, toch maar eens in het Parlement te verkondigen .
De mensenrechten zijn veel te waardevol om als ideologische speelweide misbruikt te worden. Als het verslag over de mensenrechten verwordt tot een marxistische geloofsbelijdenis, waarin onaanvaardbare wegen ingeslagen worden op het vlak van het migratiebeleid en waarin beschermende bepalingen voor de jeugd als anti-homoseksuele wetten worden bestempeld, dan kan dit verslag alleen maar worden afgekeurd.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, tot enkele seconden geleden verheugde ik mij op een debat op niveau. Mijnheer Pirker, met uw laatste opmerkingen heeft u geen goed gedaan aan uw eigenlijk uitstekende betoog. Ik verheug mij derhalve op andere betogen, want er is volgens mij geen geldige reden om het debat over de mensenrechten te verlagen tot borreltafelpraat.
Elk jaar opnieuw moeten wij ons over deze problematiek buigen en men kan zich niet zo opstellen als collega Pirker zojuist heeft gedaan. Helaas heerst er ieder jaar weer ernstige onenigheid in dit Parlement over het verslag betreffende de rechten van de mens, over de situatie van de mensenrechten binnen de Europese Unie. Bij de stemming die hierover volgt zullen wij weer een loopgravenoorlog voeren die voor buitenstaanders moeilijk te begrijpen is. Het is vooral moeilijk te begrijpen omdat de meeste mensen van mening zijn dat over mensenrechten eigenlijk helemaal niet getwist zou hoeven worden. In principe zou hierover toch een basisconsensus moeten heersen onder democratische politici. En de meeste parlementsleden, echter niet allen, kunnen zich hiertoe toch rekenen. Deze basisconsensus bestaat echter niet meer. De reden hiervoor is dat enkele jaren geleden verscheidene fracties een poging ondernomen hebben om de mensenrechten te definiëren op een wijze die verder gaat dan het traditionele, burgerrechtelijke begrip van de mensenrechten. In moderne landen, zoals de lidstaten van de Unie, zou men de mensenrechten moeten kunnen definiëren als ecologische, sociale en culturele grondrechten.
Namens mijn fractie wil ik nogmaals een ding duidelijk maken: als uiterst moderne, rijke, efficiënt bestuurde, - en met het oog op het opleidingsniveau dat wij kunnen bieden - hoogontwikkelde landen onderscheiden wij ons buiten de Europese Unie natuurlijk van de landen, waarover wij verslagen betreffende de mensenrechten opstellen. Collega Goerens heeft enkele dagen geleden een goed voorbeeld gegeven inzake kindersterfte. Wij kunnen geen grondrecht formuleren voor de bescherming van pasgeborenen tegen alle mogelijke gevaren in een land als Guinee-Bissau, omdat de overheid de basisvoorzieningen op het gebied van infrastructuur, hygiëne en gezondheid helemaal niet kan financieren. In een land als de Bondsrepubliek Duitsland kan dit echter wel. Daar kan iedere pasgeborene onder optimale voorwaarden worden verzorgd. Onafhankelijk van de eigen individuele situatie heeft een gezin in mijn land dan ook het recht een dergelijke bescherming te eisen, in tegenstelling tot een gezin in dit Afrikaanse land.
Dit welvaartsverschil toont aan dat wij een nieuw debat moeten openen. Of hetgeen wij hier eisen er ook werkelijk toe zal leiden dat dergelijke grondrechten ergens worden verankerd, is vraag twee. Maar het zou verkeerd zijn om de discussie niet te voeren. Elk jaar opnieuw weigert met name de Fractie van de Europese Volkspartij in dit Parlement deze discussie te voeren en het argument hiervoor is dat het niets met burgerrechten, met mensenrechten heeft te maken. Dat is een misvatting! Het heeft er juist veel mee te maken.
Wat wij ons ook niet kunnen veroorloven - en dit is al vaak gezegd, maar moet nogmaals worden herhaald - is, dat wij hier in dit Parlement voortdurend wijzen op schendingen elders, dat wij weeklagen over alle mogelijke schendingen van de mensenrechten overal ter wereld en resoluties opstellen. Als wij niet willen praten over martelingen, verkrachtingen, onderdrukking, mishandeling en psychische terreur, die ook door autoriteiten in de Europese Unie en haar lidstaten wordt uitgeoefend, dan betekent dat, dat wij moreel gezien ook geen recht hebben om de schendingen van de mensenrechten elders in de wereld aan te klagen. Om die reden moeten wij dan ook juist de schendingen van de mensenrechten binnen deze Unie aan de kaak stellen.
Ik weet dat het onaangenaam is, als men zichzelf als democratische rechtsstaat beschouwt en dan vaststelt dat het handhaven van de grondrechten in de praktijk moeilijker is, dan deze op het papier van de grondwetten te schrijven. Maar de democratische rechtsstaat die zich niet dagelijks inzet om hetgeen hij in zijn grondwet als een monstrans voor zich uit draagt, om te zetten in de praktijk, die rechtsstaat verliest zijn eigen legitimiteit.

De Esteban Martin
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, er ligt weer eens een verslag voor ons, waarin het helaas niet uitsluitend gaat om de juridische en feitelijke aspecten van de eerbiediging van de rechten van de mens in de Europese Unie. Wij hebben alweer te maken met een ontwerpresolutie die qua inhoud en structuur tekortschiet en die waarschijnlijk is ingegeven door andere motieven, misschien wel politieke. Motieven die voor de doelstellingen van dit document oneigenlijk zijn.
Het is kennelijk nodig eraan te herinneren dat resoluties van het Parlement resoluties van een wetgevend lichaam zijn. Wij kunnen geen verslagen aannemen, die geen rechtsgrondslag hebben en die uitsluitend aan politieke en programmatische doelstellingen beantwoorden. Het is onze taak in deze resoluties een diep respect voor de ideologische onpartijdigheid en voor het recht in de ruimste zin tot uiting te laten komen. Vanuit de Fractie van de Europese Volkspartij eisen wij daarom volstrekte eerbiediging van onze rechtsgrondslagen: het Verdrag. Wij huldigen al heel lang het standpunt dat het Europees Verdrag van Rome uitgangspunt moet zijn bij de bescherming van de rechten van de mens. Wij hebben hier echter helaas te maken met een verslag, waarin de meest elementaire rechtsprincipes door elkaar gehaald worden, waarin geen onderscheid gemaakt wordt tussen het fundamentele recht en de verplichtingen die lidstaten ten opzichte van burgers hebben.
Vanuit de Fractie van de Europese Volkspartij benadrukken wij nog eens onze traditie van voorhoedespeler als het gaat om de bescherming van mensenrechten. Wij staan volstrekte eerbiediging van de menselijke waardigheid voor, alsmede gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Ook verklaren wij nogmaals dat alle mensenrechten universeel, ondeelbaar en onafhankelijk zijn. Wij zullen daarom alleen voor die paragrafen van dit verslag stemmen, waarin de echte problemen met mensenrechten aan bod komen, zoals de individuele vrijheden, de rechten van aangehouden personen, de politieke rechten of het recht op leven. Wij delen de opvatting dat de rechten van kinderen bevorderd en beschermd dienen te worden en dat de bescherming van de rechten van mensen die met name gevoelig kunnen zijn voor mishandeling of verwaarlozing, waaronder jongeren, gehandicapten of ouderen, gewaarborgd dient te zijn. Wij zullen echter bezwaar moeten maken tegen die paragrafen van het verslag, waarin het begrip mensenrechten niet wordt geëerbiedigd.
Deze Vergadering mag niet gebruikt worden, en zeker niet als het een zo delicaat onderwerp als grondrechten betreft, om resoluties aan te nemen, waarin politiek gebruik van die grondrechten wordt gemaakt. Wij zullen ons moeten bezinnen op de toekomstige structuur en inhoud van zo'n verslag, opdat we bij een zo serieus onderwerp als het onderhavige met de grootst mogelijke consensus te werk kunnen gaan. Wellicht is het nodig dat we daartoe bijeenkomsten met de rechters van het Europees Hof voor de rechten van de mens organiseren, zodat zij ons kunnen aangeven wat voor onze burgers de meest gebruikelijke rechtsmiddelen bij de Raad van Europa zijn. Ook denk ik aan het evalueren van vonnissen die zijn gewezen in het jaar waarop het verslag betrekking heeft, of aan het inzetten van andere instrumenten voor het voeren van een dialoog, waardoor wij de mensenrechten vanuit een gemeenschappelijk perspectief kunnen bestuderen.
Daarom wil ik niet afsluiten, mijnheer de Voorzitter, zonder mijn hoop en vertrouwen uit te spreken dat in komende debatten het gezond verstand prevaleert boven deze problematiek, alsook dat onze fracties in een zo belangrijke kwestie als de rechten van de mens, de meningsverschillen naast zich neer kunnen leggen ter wille van de burgers.

Schaffner
Mijnheer de Voorzitter, bij lezing van het verslag van mevrouw Pailler over de rechten van de mens in de Europese Unie kan men niet anders dan hinken op twee benen: onder de indruk zijn van het verrichte werk, en zich tegelijkertijd buitengewoon opwinden over deze litanie. Dit verslag is in feite een soort stijloefening geworden, eigenlijk een soort vergaarbak, een mengeling van bezwerende mantra's, goede bedoelingen en grove verwensingen.
Wie zou immers met droge ogen durven beweren dat hij tegen een volledige naleving van de rechten van de mens is, dat de Europese Unie en dus de lidstaten niet zouden hoeven toezien op de eerbiediging van de vrijheid van meningsuiting, de gewetensvrijheid of de vrijheid van geloof? Waartoe dienen bepaalde paragrafen anders dan om te proberen zoveel mogelijk leden achter deze tekst te krijgen en op die manier veel controversiëlere punten goedgekeurd te krijgen? Maar kan men redelijkerwijze onderschrijven dat de rechten van de individu aan geen enkele verplichting zijn onderworpen? Kan men zich rechten zonder plichten voorstellen? Ziedaar het ideaal dat mevrouw Pailler nastreeft.
Verder zien we in dit verslag te vaak de neiging tot generaliseren. Alle homoseksuelen worden vervolgd, alle werkgevers van huispersoneel zijn voorstanders van de slavernij, alle leden van ordetroepen zijn woestelingen, alle gevangenen ondergaan medische onderzoeken in onmenselijke omstandigheden. Verder vergeet het verslag een hele reeks rechten te noemen, die in de ogen van de rapporteur blijkbaar niet fundamenteel zijn: het recht om in veiligheid te leven, zich vrij te bewegen en zich 's avonds zonder angst op straat te kunnen begeven, de zekerheid dat eigendommen, vaak verworven in het zweet des aanschijns, niet worden gestolen, de zekerheid voor ouders dat hun kinderen niet ten prooi vallen aan geestelijk of seksueel gestoorden, het recht van slachtoffers om een rechtvaardige vergelding te mogen verwachten. Het verslag bevat maar liefst twaalf paragrafen over de situatie van gedetineerden, en over die van de slachtoffers hult het zich in zwijgen!
Tenslotte geeft dit verslag van een afstand bezien een volledig negatief beeld van de situatie met betrekking tot de mensenrechten in de Unie. Zeker, alles kan altijd beter, maar dat zou voor het Parlement, dat zich opwerpt als universeel arbiter, aanleiding moeten zijn zich minder arrogant op te stellen.
En toch, zolang de burgers van de Unie niet naar Algerije, Cuba of Afghanistan emigreren en zolang onze landen zoveel asielaanvragen krijgen of zich moeten beschermen tegen een sterke illegale immigratie, zolang heb ik geen reden tot bezorgdheid.

Goerens
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het Europese jaar van het racisme is voor ons een gelegenheid geweest om nog eens extra te benadrukken dat als het gaat om het respect voor de medemens, voor zijn waardigheid, voor zijn anderszijn en zijn culturele identiteit, geen enkele verworvenheid een vanzelfsprekendheid is. Dat is een van de belangrijkste redenen om ieder jaar een debat over de mensenrechten in de Europese Unie te houden.
Een tweede reden heeft betrekking op de situatie van Europa in de wereld. De rechten van minderheden, de toevloed van asielzoekers, de situatie van de mensen zonder papieren maken dat er in Europa altijd wel wat valt recht te zetten en dat de naleving van de mensenrechten steeds weer moet worden bevochten.
Europa moet er op dit gebied naar streven dat haarzelf geen blaam treft, want het opnemen van een clausule over de mensenrechten in alle akkoorden tussen de Europese Unie en derde landen is niet genoeg. Als de Unie deze clausule in deze akkoorden wil opnemen, moet zij eerst zelf het bewijs van goed gedrag binnen haar eigen grenzen leveren.
De liberalen zijn altijd een voorstander geweest van een brede discussie over de opneming van mensenrechten van de tweede en derde generatie in de verslagen over mensenrechten. Aangezien deze zich ontwikkelen en in regels dienen te worden verankerd, zijn wij ervoor dat de mensenrechten inderdaad worden opgenomen, dat wordt voortgegaan met het opstellen van de verslagen zoals we die op dit gebied hebben ingediend.
De Europese Unie is in dit opzicht alleen geloofwaardig als zij bereid is tot enige zelfkritiek. De door de Raad van Europa in het leven geroepen controle- en observatiemechanismen op het gebied van de mensenrechten vormen een blijvende stimulans tot waakzaamheid van de lidstaten en hun burgers.
Onze bereidheid de mensenrechten na te leven moet blijken uit de wijze waarop wij met de zwakken, de uitgeslotenen, de meest kwetsbare leden van onze samenleving omgaan. Vanuit die invalshoek bezien heeft mevrouw Pailler uitstekend werk verricht, dat onze volle aandacht verdient.

Mohamed Alí
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats zou ik de rapporteur willen feliciteren met haar uitstekende verslag. Ik zeg haar mijn volledige steun toe voor alle voorstellen uit het verslag.
Ik wil in deze korte interventie graag ook wat zeggen over de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat. Racisme is een delict en de wetgeving in de lidstaten moet, zonder dat men dit uit het oog verliest, worden versterkt ter bestrijding van iedere vorm van racistische handelingen of uitlatingen. Er wordt vaak gezegd dat werkloosheid en economische crisis de beste kweekvijver voor racisme en vreemdelingenhaat zijn. Daar zit zeker iets in, maar we moeten niet vergeten dat sociale uitsluiting ook sterk cultureel bepaald is. In de strijd tegen racisme moet met beide factoren rekening worden gehouden.
Tenslotte zou ik graag de aandacht willen vestigen op het nieuwe voorstel van mevrouw Pailler, die in haar verslag het verzoek doet het Europees Parlement in staat te stellen op te treden tegen parlementsleden die racisme en vreemdelingenhaat op enige wijze in de hand werken. Er moet korte metten worden gemaakt met hetgeen door sommigen institutionele xenofobie wordt genoemd. Ik denk dat we met maatregelen als deze op de goede weg zijn.

Roth
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, miljoenen mensen hebben voor een onbepaalde tijdspanne, die wellicht alleen door hun dood wordt begrensd, slechts enkele rechten: het recht op ellende, meer of minder, vroeger of later, het recht op het verlies van een dak boven hun hoofd, op het verlies van iedere sociale achting en ieder zelfrespect, het recht op een onzekere of verwoeste identiteit en het recht op het allerergste gevoel, de schaamte. Dat schrijft Viviane Forester.
Waar wij in de Europese Unie behoefte aan hebben, is een opleving van de grondrechten, van de mensenrechten. Het moet afgelopen zijn met de lichtzinnigheid waarmee democratische basisprincipes in twijfel worden getrokken. Wij leven in een tijdperk waarin democratie en solidariteit terrein verliezen. Het fundament voor de mensenrechten is niet meer stabiel. Er zijn scheuren in gekomen. Het is wankel geworden. Het jaarlijkse verslag is dan ook des te belangrijker. Des te onbegrijpelijker is het inmiddels traditionele ideologische debat over de definitie van de mensenrechten en de steeds terugkerende poging ze te halveren, af te slanken en te relativeren.
Een verslag over de rechten van de mens moet zich op de onopgesmukte werkelijkheid baseren en op niets anders! Ik zou het echt fijn vinden als christen-democratische collega's zoals de heer Pirker er eens over nadenken wat de grote kerken tot de grondrechten rekenen. Bijvoorbeeld het recht op werk, het recht op waardige arbeid. Zij eisen gerechtigheid in een samenleving, zodat de middelen rechtvaardig worden verdeeld en de burgers kunnen participeren. Het is ontoelaatbaar dat een staat daklozen hun kiesrecht ontneemt. Daarmee ontzegt de staat hen het recht op inspraak, en ook het recht op menselijke waardigheid, want een wezenlijk bestanddeel van de democratische gedachte is nu juist dat het recht van inspraak aan geen ander criterium kan worden verbonden dan louter en alleen aan het mens-zijn, dus niet aan het geslacht, niet aan de huidskleur en niet aan het saldo op de bankrekening.
Rechten moeten er zijn om gebruikt te kunnen worden. Het is een cynische verdraaiing om over misbruik van de rechten te spreken en het gebruik ervan als misbruik te bestempelen. Het zogenaamde misbruik viert hoogtij, zogenaamd misbruik van het asielrecht, zogenaamd sociaal misbruik, zogenaamd misbruik van het verschoningsrecht van journalisten. De heer Pirker spreekt zelfs al over misbruik hier in ons Parlement als wij over de rechten van de mens spreken.
Het gaat er dan ook om het gebruik van rechten te waarborgen, in plaats van het zogenaamde misbruik in diskrediet te brengen. Dat heeft iets met democratie te maken. De tijd ontbreekt mij om afzonderlijke gevallen te belichten. Ik zou het graag hebben gehad over Oostenrijk en de discriminatie van homoseksuelen. Ik zou graag gesproken hebben over Duitsland en steeds weer over Duitsland en de mensonterende manier waarop vluchtelingen in Duitsland worden behandeld. Dat is de bedoeling van een verslag over de rechten van de mens en niet om allerlei rookgordijnen op te werpen.
Hartelijk dank en dank je wel, Aline!
(Applaus van links)

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, natuurlijk stemmen wij voor het verslag van Aline Pailler. Uiteraard moeten de mensenrechten - iedereen is het erover eens wat daaronder verstaan wordt - worden bevorderd en moeten wij ons als geen ander voor hun naleving inzetten. Maar ook het grote belang van de economische en sociale rechten kan niet genoeg worden benadrukt. Het is een beetje onfatsoenlijk om de inhoud van de paragrafen die op deze rechten betrekking hebben, in een kwaad daglicht te stellen op grond van het enkele feit dat de rapporteur tot een bepaalde fractie behoort. Als het bij niemand opkomt te twijfelen aan het recht van een echtpaar om kinderen op de wereld te zetten of kinderloos te blijven, wat dan te zeggen van het recht van dit gezin om deze kinderen een minimum aan opvoeding te geven, hen een goede lichamelijke en geestelijke gezondheid te garanderen en hun de minimale middelen tot ontplooiing te geven?
De structuur van onze maatschappij, die steeds meer geld en steeds meer armen in de Unie voortbrengt, moet zeer nauwlettend in de gaten worden gehouden, want de schending van deze fundamentele rechten is tegenwoordig in de Europese Unie aan de orde van de dag. Welnu, voor het bevorderen van de rechten die we ooit formeel hebben kunnen vastleggen is een minimum aan respect voor mannen en vrouwen noodzakelijk. Dit is het ijkpunt voor het ontwikkelen van een harmonieuze samenleving. Het recht op een waardig leven is een absoluut minimum.

Buffetaut
Mijnheer de Voorzitter, het jaarlijkse verslag over de naleving van de rechten van de mens in de Europese Unie is een ritueel waaraan alle leden van dit Parlement zonder aarzeling zouden moeten kunnen deelnemen, vooral wij Fransen, omdat het een Fransman was, koning Lodewijk XVI, die als eerste Europeaan een verklaring van de rechten van de mens en van de burger afkondigde.
Helaas blijft men na lezing van het onderhavige verslag met een aantal vraagtekens zitten. Gaat het hier om een tekst over de naleving van de mensenrechten of om het politiek manifest van een kameraad van de Franse communistische partij?
Mevrouw Pailler legt de nadruk op de economische en sociale rechten, maar rept vreemd genoeg met geen woord over het recht op ondernemen en het recht op eigendom, die toch van fundamenteel belang zijn in de strijd tegen de armoede en de uitsluiting.
Dit gezegd zijnde, afgezien van de paragrafen met betrekking tot de rechten van kinderen, die zonder voorbehoud kunnen worden gesteund en een aantal paragrafen over de vrijheid van meningsuiting en de individuele vrijheden, bestaat het verslag hoofdzakelijk uit min of meer tendentieuze ideologische beweringen, doordrenkt van marxisme-leninisme, ...
(Tekenen van onrust) ... een misdadige ideologie die sinds 1917 verantwoordelijk is voor meer dan 100 miljoen doden in Europa. In deze omstandigheden is het duidelijk dat wij de meeste punten van dit verslag onmogelijk kunnen steunen, omdat politieke overtuigingen worden verward met kwesties die werkelijk met de rechten van de mens te maken hebben. Daarentegen steunen wij de amendementen van de Fractie Unie voor Europa en van de Fractie van de Europese Volkspartij.
Tenslotte zijn wij van mening dat een dergelijke tekst op geen enkele wijze bijdraagt aan de bevestiging van de rol van het Europees Parlement als bewaker van de mensenrechten, maar dit Parlement alleen maar het imago geeft van een orgaan zonder verantwoordelijkheidszin, dat blijk geeft van een dramatisch gebrek aan oprechtheid.

Le Gallou
Mijnheer de Voorzitter, het is een sterk aangezette geloofsbelijdenis en, zoals mijn collega Buffetaut heeft gezegd, het is een schandaal. Ons Parlement heeft de opstelling van het jaarlijkse verslag over de mensenrechten opgedragen aan mevrouw Pailler, een communistisch afgevaardigde, die voor de Franse communistische partij is gekozen en die er voor deze rechten nog steeds een marxistische definitie op na houdt.
Zo wordt ons de les van de mensenrechten gelezen door een vertegenwoordigster van een ideologie die de verbanning van Solzjenitsyn naar de Goelag Archipel, het schieten van de vopo's op Berlijners die het Sovjetparadijs wilden ontvluchten en de militaire invasie in Afghanistan heeft goedgekeurd. En de Franse communistische partij heeft geen berouw getoond. Zij blijft bij haar oude opvattingen, want in de steden waar deze partij regeert zijn overal Leninstraten, dat wil dus zeggen straten, lanen en boulevards ter ere van een van de grootste misdadigers die de mensheid ooit heeft gekend. Hij was de oprichter van de staatspolitie in Sovjet-Rusland, de Tsjeka, en hij was ook het brein achter de hongersnood waarmee politieke tegenstanders of zogenaamd vijandige politieke klassen uit de weg werden geruimd.
Dus, geachte collega's, wij hebben vandaag een debat dat goed zou passen in "1984" , de roman van Orwell. We zijn in een Orwelliaanse logica terechtgekomen, waar de waarheid de leugen is, want onder het mom van het verdedigen van de mensenrechten gaat het er in werkelijkheid om de politieke vijanden de vrijheid van meningsuiting te ontnemen. Want de vrijheid van meningsuiting is niet de vrijheid om te denken zoals iedereen, maar het is juist de vrijheid om anders dan de anderen te denken. Voltaire zei ooit al: " Ik deel uw ideeën niet, maar ik zal ervoor vechten dat u ze kunt uiten" .
Ook in het verslag van mevrouw Pailler gaat het er in feite om, onder de dekmantel van de mensenrechten, de volkeren hun zelfbeschikkingsrecht door het zelf bepalen van hun immigratiebeleid te ontnemen.

d'Ancona
Voorzitter, ik heb maar een paar minuten en die minuten zal ik dus niet gebruiken om veel aandacht te besteden aan de treurige uitlatingen van de heer Buffetaut en de heer Le Gallou die ieder jaar weer dit podium gebruiken om de rapporteur te beledigen in plaats van zich te houden aan datgene wat in het verslag van mevrouw Pailler staat.
Dat wij ieder jaar zo'n verslag hebben is goed. In de eerste plaats omdat wij willen aantonen dat wij een fatsoenlijk werelddeel zijn. In de tweede plaats omdat wij altijd zo alert zijn om naar anderen te wijzen wanneer het mensenrechtenbeleid daar niet deugt. In de derde plaats juist deze week omdat wij hier niet alleen over Birma, Senegal en China spreken, wat heel erg goed is, maar omdat wij ook kijken naar wat er híer nog niet deugt en er deugen hier een heleboel dingen niet. Het is goed dat daar aandacht aan wordt besteed.
Het is jammer en het is beschamend, dat moet ik ook zeggen, dat wij ieder jaar weer van mening verschillen over de definitie van mensenrechten. Ik denk dat het daarom goed is dat de commissie waarvan ik voorzitter ben, heeft besloten om het het volgend jaar eerst eens te worden over die definitie, en dat zal kunnen omdat in juni een nieuwe generatie mensenrechten wordt gepresenteerd. Het zou goed zijn als wij eens heel goed zouden kijken naar de formuleringen die daar worden gehanteerd.
Maar alvorens het zo ver is, zou ik toch iedereen willen aanraden om eens heel goed te kijken naar hoofdstukken als asiel en migratie, om eens heel goed te kijken naar de situatie in de gevangenissen, om eens heel goed te kijken naar de hoofdstukken gewijd aan racisme en vreemdelingenhaat. Als men dit verslag serieus neemt en als men wil dat de buitenwereld begrijpt dat het Europees Parlement ook bereid is om naar zichzelf te kijken, dan zal men alleen al op grond van deze drie hoofdstukken ja moeten zeggen tegen dit verslag.
(Applaus van links)

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, laten wij onszelf niets wijsmaken, dit debat is niet iets waar het Europees Parlement prat op kan gaan. Dat ligt niet aan het feit dat wij niet eensgezind stemmen over een verslag, en het ligt evenmin aan het feit dat wij geen basisconsensus konden bereiken over kwesties inzake de rechten van de mens. Die komt er toch wel. Het begrip mensenrechten moet ook niet worden beperkt tot de klassieke burgerlijke vrijheden. In de twee grote Verdragen voor de rechten van de mens zijn ook al sociale rechten opgenomen. Dat is het probleem ook niet.
Het probleem is echter wel dat tot nu toe maar heel weinig rapporteurs de verleiding hebben kunnen weerstaan hun persoonlijke, politieke beginselprogramma te voorzien van de titel "mensenrechten" en dit ter goedkeuring aan ons voor te leggen. Ook mevrouw Pailler heeft deze verleiding niet kunnen weerstaan. Ik geef u slechts twee voorbeelden. Op het gebied van het asielrecht, waarover mevrouw d'Ancona zojuist heeft gesproken, verzoekt mevrouw Pailler het jus soli vanaf de geboorte onbeperkt te erkennen en de dubbele nationaliteit toe te kennen. Daar kunnen goede argumenten voor worden aangevoerd. Maar het heeft niets te maken met de kwestie van de mensenrechten.
En dan de economische en sociale rechten. Mevrouw Pailler zegt bijvoorbeeld dat de werkloosheid sterk stijgt omdat er in Europa een rigide bezuinigingsbeleid ten uitvoer wordt gelegd terwijl er grote armoede heerst. Dus werkloosheid als gevolg van het bezuinigingsbeleid, begrotingssanering; beste mevrouw Pailler, voor dergelijke verklaringen zult u weinig bijval oogsten, ook als u zegt dat de verpaupering rechtstreeks te maken heeft met de manier waarop de economie functioneert.
Over deze kritiek op het functioneren van de markteconomie kan men natuurlijk discussiëren. Maar het is beslist geen kwestie van mensenrechten. Als we om die reden niet terugkomen op de mensenrechten, kunnen we het bijvoorbeeld eens hebben over hetgeen de heer Schulz heeft gezegd, namelijk de psychische terreur van de EU-autoriteiten - dat is een interessante formulering. Wat bedoelt hij hiermee? Misschien het mededingingsbeleid van de heer Van Miert? Daar moeten wij het eens over hebben, over concrete gevallen. Dan zouden wij het ook eens kunnen worden over een verslag over de rechten van de mens.

Caccavale
Mijnheer de Voorzitter, ik moet zeggen dat het verslag van mevrouw Pailler een heel ruim verslag is, zelfs te ruim, vind ik, met alle problemen die daarbij voortvloeien uit zo'n samenraapsel van rechten die allemaal tegelijk aan de orde worden gesteld. Dit neemt niet weg dat ik ook wel waardering heb voor een paar belangrijke punten van het verslag, bijvoorbeeld de passage waar ingegaan wordt op het probleem van de gevangenissen, waar ik volkomen achter sta. Ook kan ik me vinden in het deel waar ingegaan wordt op het misbruik maken van preventieve hechtenis en op het niet toepassen van gelijke behandeling van de aanklagende en verdedigende partij: dit zijn allemaal punten van het verslag waar wij mee in kunnen stemmen.
Ik kan me echter niet vinden in de ideologische discussie over de vraag of men in dit verslag nog andere rechten moet inlassen, waardoor het scala aan mensenrechten nog meer zou worden opgerekt, bijvoorbeeld door economische en sociale rechten of milieurechten erbij te pakken. Ik richt me nu tot mijn vrienden van de Europese Volkspartij: daar gaat het toch helemaal niet om! Ik geloof dat er veel beweging zit in de mensenrechten en dat het inhoudelijk niet klopt wat mevrouw Pailler bijvoorbeeld in het deel over de economische en sociale rechten stelt. De antwoorden die mevrouw Pailler in die passage verstrekt, zijn totaal verkeerd, achterhaald en uit de tijd. Als je beweert dat armoede een voortvloeisel is van marktbeleid, dan ben je toch eigenlijk wel wat wereldvreemd en staat zo'n antwoord toch precies haaks op de realiteit. Hier gaat het dus om, hiertegen moeten wij ons schrap zetten.

Wiebenga
Voorzitter, ik wil mij scharen in het koor van diegenen die vinden dat het goed is dat wij hier spreken en besluiten nemen over de mensenrechtensituatie binnen de Europese Unie. Ik zou daaraan toe willen voegen: het zou belangrijk zijn als wij hier in dit Huis tot een grote meerderheid op dit punt zouden kunnen komen.
Er staan in mijn ogen vele goede zaken in het verslag - laat daar geen misverstand over zijn - maar ook een aantal zaken die het bereiken van een grote meerderheid in de weg staan. Ik noem er een paar. Niet al te veel want daar heb ik de tijd niet voor.
Een principieel onderwerp is bijvoorbeeld paragraaf 14; daar gaat het over het nationaliteitsrecht, over het jus soli of het jus sanguinis. Dat zijn zaken die een constitutionele dimensie hebben in de verschillende lidstaten en mijn vraag is: je kan wel zeggen dat je voor het jus soli moet zijn, maar is het dan een schending van de mensenrechten in het jaar 1996, want daar gaat het verslag over, als een land het andere systeem van nationaliteitsrecht heeft? Het antwoord is natuurlijk "Nee" .
Ook over het immigratie- en asielrecht zijn er een aantal goede paragrafen, maar ook is er een enkele controversiële paragraaf, zoals bijvoorbeeld over het legaliseren van illegale vreemdelingen. Niet-legaliseren is op zich geen schending van de mensenrechten in het jaar 1996. Ik hoop dat het mogelijk zal zijn door het veranderen van het verslag alsnog een behoorlijke meerderheid te bereiken.

Ojala
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Pailler heeft met de opstelling van dit belangrijke verslag zeer waardevol werk verricht. Het jaarverslag over de mensenrechten is een soort barometer voor de situatie in de lidstaten.
Zigeuners, Roma of Sinti vormen een belangrijke minderheid in heel Europa. Ze leven al honderden jaren in Europa. Desondanks worden hun mensenrechten ook nu nog in veel lidstaten op grove wijze geschonden. Vooral de economische, sociale en culturele grondrechten worden wat hun betreft slecht gerespecteerd.
Het is zeer betreurenswaardig dat de Raad van Europa en de Europese Unie niet tot een betere samenwerking kunnen komen om de leefomstandigheden van de Roma te verbeteren. De Raad van Europa heeft veel kennis van zaken over de situatie van de Roma in heel Europa, maar veel te weinig financiële middelen. Door hun macht en financiële middelen te bundelen kunnen de Europese Unie en de Raad van Europa aanzienlijke resultaten boeken. Ik doe dan ook een beroep op commissaris Van den Broek voor een betere samenwerking.

Ullmann
Mijnheer de Voorzitter, de asielaanvraag van een jonge Afrikaanse vrouw die door haar familie bedreigd wordt met seksueel geweld en lichamelijke verminking wordt in mijn land als ongegrond geweigerd. In de hele deelstaat BadenWürttemberg is de in het onderhavige verslag als dubbele straf gehekelde uitwijzing de normale praktijk, zelfs als het om burgers van de Unie gaat.
Dit onrecht is echter niet de schuld van de ambtenaren of van de rechtbanken, maar het resultaat van een nietswaardige wetgeving, die grondrechten in privileges heeft veranderd. Wie echter grondrechten in privileges verandert, schaft ze af. Wie grondrechten afschaft, ondermijnt de rechtsorde die op grondrechten is gebaseerd en schuift de verantwoordelijkheid voor de naleving van deze grondrechten af, net als de clausule voor de derde landen dit doet.
Ik kan niet begrijpen dat dit respectabele Parlement niet met een stem kan spreken om een dergelijk beleid af te keuren en dat zegt iemand, die Solzjenitsyn heeft gelezen en die de vopo's uit eigen ervaring kent.
(Applaus van links)

Seillier
Mijnheer de Voorzitter, afgezien van de gerechtvaardigde aspecten en van bepaalde zeer nuttige opmerkingen bevat dit verslag over de rechten van de mens in de Europese Unie enkele ernstige lacunes en draagt het een aantal niet te verdedigen opvattingen uit.
Bijvoorbeeld, het misleidende begrip vrije prostitutie, die een werkelijke achteruitgang voor het Europese humanisme zou zijn, het humanisme volgens hetwelk het lichaam niet los van de persoon staat en geen voorwerp van commercie kan zijn, en die, als ze zou worden gedoogd, zou bijdragen tot de uitbreiding van de plaag die elke prostitutie is, van welke soort dan ook.
Bijvoorbeeld, het eisen van een samenlevingscontract voor homoseksuelen. Moeten we nu echt open deuren intrappen? Het leven en de ontwikkeling van de maatschappij, welke maatschappij dan ook, berusten op het verschil tussen de geslachten, De homoseksuele geaardheid, een abnormaal gedrag, kan dus geen aanspraak maken op maatschappelijke erkenning waaruit bijzondere rechten voortvloeien, omdat daardoor vooral voor de jongeren het zo fundamentele verschil tussen de geslachten als vast oriëntatiepunt vervaagt.
Wat tenslotte te zeggen van het op dit moment in onze landen en vooral in het mijne, Frankrijk, meest verguisde recht, waaraan wij onze aanwezigheid hier te danken hebben, u en ik, omdat het ons was gegund, namelijk het recht om te ontstaan en geboren te worden?
Ja, werkelijk, mevrouw, in een dergelijk verslag had ik graag een minder selectieve en meer samenhangende benadering gezien.

Hager
Mijnheer de Voorzitter, volgens ons zou het veel meer effect sorteren als het verslag over de eerbiediging van de mensenrechten zich op concrete gevallen concentreert in plaats van dat er op ongenuanceerde wijze allerlei politieke eisen worden geformuleerd. Alleen al door de overdreven omvang wordt het verslag afgezwakt. De uitlatingen van de rapporteur hebben in veel gevallen weinig te maken met de werkelijkheid. De kritiek op het gevangenispersoneel, om maar een voorbeeld te noemen, houdt in de meeste lidstaten geen steek. In Oostenrijk luidde het bewakingspersoneel onlangs de noodklok, omdat van hen te veel tolerantie wordt gevraagd en hun steeds slechter wordende arbeidsomstandigheden niet onderzocht worden.
Enerzijds wordt er in het verslag betere bescherming gevraagd tegen gevaarlijke criminelen, anderzijds echter meer rechten voor wetsovertreders en alternatieve straffen. Dit is een duidelijk voorbeeld van de tegenstrijdigheden die het verslag bevat. Juist nu wij het toejuichen dat de nationale parlementen een grotere rol spelen, vind ik het niet bepaald nuttig zich te bemoeien met de nationale wetgevingsbevoegdheden en onterechte kritiek uit te oefenen. Om deze redenen zullen wij niet voor het verslag stemmen.

Elliott
Mijnheer de Voorzitter, wij zullen ongetwijfeld dezelfde problemen hebben met dit verslag over de mensenrechten in de Europese Unie als met eerdere verslagen terzake. Ik roep alle leden van de PPE- en de ELDR-Fractie met enige mentale soepelheid op na te gaan of zij hun steun wel moeten onthouden aan een verslag dat terecht benadrukt dat mensenrechten meer zijn dan fundamentele burgerrechten zoals vrijheid van godsdienst of vrijheid van meningsuiting. Ook problemen als armoede, dakloosheid en werkloosheid zijn schendingen van de mensenrechten en wij moeten dit klaar en duidelijk stellen.
Ik wil het in het bijzonder over drie paragrafen hebben die ik tot mijn vreugde in dit verslag terugvind en die misschien minder belangrijke kwesties behandelen, maar deze kwesties zijn toch heel belangrijk voor degenen die hierdoor getroffen worden. Om te beginnen wordt in punt 57 het lot behandeld van huishoudelijk personeel dat door rijken het land binnengebracht wordt buiten de normale immigratievoorschriften om. Deze mensen worden daarna in slechte omstandigheden en bijna als slaven gevangen gehouden en worden heel slecht betaald, als ze al een loon krijgen. Zij kunnen hier nauwelijks iets tegen doen omdat zij het land uitgezet zouden worden als ze hun werkgever verlaten. Er moet iets gedaan worden aan dergelijke toestanden.
Paragraaf 89 betreft het probleem van kinderen die legaal in de Europese Unie verblijven, maar wier ouders geen EU-onderdanen zijn. Deze kinderen ondervinden heel wat problemen bij grenscontroles wanneer zij op schoolreis gaan en zij worden aldus gediscrimineerd vergeleken bij hun klasgenoten. Ook hieraan moet iets gedaan worden.
Tenslotte wil ik het ook nog hebben over paragraaf 99, waarin onderstreept wordt welke moeilijkheden mensen die lange tijd in preventieve hechtenis gehouden worden in een ander land omdat ze van een misdrijf verdacht worden, vaak ondervinden. Als zij een misdrijf begaan hebben, moeten zij uiteraard vervolgd en gestraft worden, maar het kan niet zo zijn dat zij lange tijd vastgehouden worden en tenslotte vaak vrijgelaten worden omdat er bureaucratische problemen zoals moeilijkheden bij de vertaling zijn, of omdat de rechtsstelsels van de lidstaten moeilijk met elkaar te verenigen zijn. Ook dit is een belangrijke overweging. Grote delen van dit verslag verdienen onze steun en ik hoop dan ook dat het Parlement dit verslag zal aannemen.

Casini, Carlo
Mijnheer de Voorzitter, de eerste woorden van de Universele Verklaring van de R echten van de Mens, die dit jaar vijftig jaar bestaat, vormen het fundament van vrijheid, justitie en vrede in de wereld, aangezien ze de waardigheid van ieder wezen dat tot de menselijke familie behoort, erkennen.
Op deze eerste woorden van de Verklaring is al vele malen commentaar geleverd, om te wijzen op de oorspronkelijkheid ervan vergeleken met vorige verklaringen van mensenrechten in Frankrijk, Amerika en Engeland, van 1215 tot heden. Het doel van deze Verklaring is dat deze een vredesproject gaat vormen en niet louter een juridische inperking voor de heersende macht. Daarbij wordt er onder meer naar gestreefd een antwoord te bieden op het eeuwenoude probleem van justitie die soms wordt verward met arrogante machtsuitoefening.
Het is dus heel belangrijk dat wij ons grondig bezinnen op e betekenis van deze woorden. Het verslag waar wij straks over gaan stemmen bevat naar mijn gevoel veel positieve passages, maar er kleeft ook een negatieve kant aan, omdat namelijk met geen woord gerept wordt over de essentiële vraag wie nu de leden van de menselijke familie zijn waar deze eerste woorden van de Universele Verklaring naar verwijzen.
Alleen door op deze vraag antwoord te geven kunnen wij het beginsel van gelijkheid vaste grond onder de voeten geven. Gelijkheid voor iedereen, maar wie zijn nu die gelijke mensen? Er is reeds gezegd dat rijkdom, gezondheid, intelligentie en zelfs leeftijd en grootte niet meetellen. In dit Huis moeten wij echter de moed bijeenrapen om te spreken over mensen vanaf het begin van hun leven, over ongeboren kinderen. Met de term "ongeboren kinderen" hanteer ik het taalgebruik van de Overeenkomst inzake de rechten van het kind van 1989, waar in de preambule sprake is van "een plicht tot bijzondere zorg voor kinderen voor en na de geboorte" .
Zo luidt dus het taalgebruik van de internationale handvesten. Vandaar dat het niet aanvaardbaar is dat men er het zwijgen toe doet! Dit betekent uiteraard helemaal niet dat de wetgevingen die zoveel stof hebben doen opwaaien niet herzien hoeven te worden, maar wel houdt het in dat in ieder geval eerst maar eens die rechten duidelijk ter sprake moeten komen en dat tenminste gesproken moet worden over opvoeding, bijstand en gedeelde zorg. Het is niet voldoende dat iemand verklaart dat hij tegen discriminatie is, het gaat er ook om dat die persoon zelf niet discriminerend overkomt jegens degenen die door Moeder Teresa van Calcutta zijn betiteld als de armsten der armsten!

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, eerbied voor de mensenrechten moet een grondbeginsel van de Europese Unie zijn. De zaak van Roísin McAliskey, die momenteel op borgtocht vrij is en in een bewaakte psychiatrische kliniek zit, mag niet genegeerd worden en wordt ook niet genegeerd in dit verslag.
Wij dienen paragraaf 106 van de resolutie dan ook toe te juichen. Het vastbinden en boeien van gevangenen tijdens gynaecologisch onderzoek of na de geboorte van een kind is afschuwelijk. Dergelijke praktijken zijn niet op hun plaats in onze samenleving en komen neer op foltering. Ze hebben Roísin McAliskey, die mijns inziens onschuldig is, op de rand van de waanzin gebracht. Het fysieke en psychische lijden dat zij ondergaan heeft, komt neer op foltering. Zij heeft genoeg geleden. Ik roep het Britse voorzitterschap en de Duitse regering dan ook op haar onmiddellijk vrij te laten.
Wat de mensenrechten betreft, roep ik het Britse voorzitterschap tevens op de vredesbesprekingen in Noord-Ierland niet stop te zetten, ondanks alle provocaties - en beide zijden hebben zich hieraan schuldig gemaakt. De mensenrechten vereisen dat al degenen die bij de zoektocht naar vrede betrokken zijn, deze zoektocht voortzetten via dialoog. Ik roep het Britse voorzitterschap uit de grond van mijn hart en namens alle Ieren op, de besprekingen die momenteel in Dublin plaatsvinden niet stop te zetten.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste wil ik mevrouw Pailler van harte gelukwensen. Ik ben haar zeer erkentelijk voor het volledige verslag dat zij vandaag aan het Europees Parlement voorlegt.
Mijns inziens is een aantal collega's verongelijkt over dit verslag, omdat hierin een verwijzing voorkomt naar de economische, sociale en culturele rechten. Men vindt dat dergelijke rechten geen deel uitmaken van de mensenrechten. Staat u mij echter toe te zeggen dat dit geen technische aangelegenheid is. Dit is een ideologisch, politiek en uiteindelijk zelfs humanitair vraagstuk. Daarom valt dit niet in goede aarde. Bij mij valt echter iets anders niet in goede aarde en dat is schijnheiligheid. Ook wij maken ons daar regelmatig schuldig aan in deze zaal, wanneer wij onze mond houden over de schending van de meest elementaire rechten van de mens om ons heen. Momenteel beraamt men een nieuwe massamoord op de kinderen van het Iraakse volk. Hoe lang nog zullen wij daarover zwijgen? Wanneer gaan wij eindelijk onze stem daartegen verheffen? Deze aanval vindt toch tegelijk plaats met dit debat over de mensenrechten in het Europees Parlement! Wanneer zullen wij een stokje steken voor deze aanval die een aanfluiting is voor de mensenrechten?

Lambraki
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil mevrouw Pailler van harte gelukwensen met haar verslag. Op de valreep van de eenentwintigste eeuw moeten wij tot onze spijt vaststellen dat schendingen van individuele rechten helaas geen "voorrecht" zijn van enkele verafgelegen, nieuwe landen, maar ook in onze landen voorkomen.
Dagelijks worden wij door het leven zelf, maar met name ook door de technologische ontwikkelingen geconfronteerd met steeds weer nieuwe aspecten van de schending van de grondrechten en de sociale rechten van de burgers. Hieronder valt ook het recht op werk en privacy. Daarom zullen wij, als wij een zeker niveau wensen voor de eerbiediging van de individuele rechten, gedwongen zijn het begrip "individuele rechten" zo ruim mogelijk te interpreteren. Daarvoor moeten wij echter grote gevoeligheid en een open geest aan de dag leggen. Pas dan zullen wij in staat zijn de steeds weer nieuwe aspecten die zich bij de schending van deze rechten voordoen, op juiste waarde te schatten. Mevrouw Pailler heeft hier een belangrijke bijdrage aan geleverd. Er is echter een ander vraagstuk waar wij over na moeten denken: de manier en het tijdstip waarop wij onze verslagen opstellen. Vaak worden wij door de realiteit ingehaald, zodat onze verslagen niet meer actueel zijn. Daardoor verslapt de aandacht van de publieke opinie en krijgen bovendien de regeringen de kans de verslagen en de bevindingen van het Europees Parlement in de wind te slaan. Mijns inziens moeten onze jaarlijkse verslagen in iets concreets uitmonden. Wij moeten toetsen in hoeverre de regeringen onze opmerkingen ter harte nemen, proberen de gewraakte toestanden te verbeteren en voor de noodzakelijke wetgevingen zorgen. Nu zich boven onze landen weer de donkere wolken van het fascisme en de vreemdelingenhaat samenpakken en verworven democratische rechten van onze burgers opnieuw in gevaar worden gebracht, kan het Europees Parlement geen genoegen nemen met een jaarlijks verslag. Wij moeten onderzoeken hoe wij druk kunnen uitoefenen op de regeringen die onze standpunten en meningen aan hun laars lappen.
Mevrouw Pailler heeft het een en ander moeten horen uit de banken aan de overkant van de zaal. Ik wilde haar zeggen dat Liebknecht ooit eens hetzelfde lot was beschoren. Toen hij een redevoering hield voor het Duitse parlement en applaus ontving van zijn tegenstanders, vroeg hij zich bij het verlaten van het spreekgestoelte verbaasd af wat voor een fout hij had gemaakt. Wel, mevrouw Pailler, u hebt in ieder geval geen fout gemaakt!

Lucas Pires
(PT ) Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, de grondrechten vertegenwoordigen een cruciaal onderwerp, een centraal gegeven in de Europese identiteit, en een fundamentele factor in de Europese integratie. We kunnen ons in dit opzicht gelukkig prijzen met drie recente gebeurtenissen die alle een stap in de goede richting zijn: de in Amsterdam geboekte vooruitgang, en dan vooral op het gebied van non-discriminatie, het feit dat dit jaar uitgeroepen is tot het Europees jaar tegen racisme, en het succes van het bezoek van Johannes Paulus II aan Cuba, waarbij hij een lans brak voor die vrijheid die wellicht de belangrijkste aller vrijheden is: geestelijke vrijheid, het recht er een eigen mening op na te houden.
Het verslag van mevrouw Pailler mag geïnspireerd zijn op een filosofie die afwijkt van die van de paus, het benadrukt toch een aantal positieve zaken waar ook wij achter staan. Het probleem is dat dit verslag in andere opzichten te ver gaat, of anders een gezichtspunt inneemt dat niet het meest geëigend is voor een jaarverslag van het Europees Parlement. Een jaarverslag is niet bedoeld om normen voor te schrijven, maar dient vooral informatief te zijn. Het dient een juridisch, en niet een politiek karakter te hebben. Het moet een balans opmaken en daarmee tot transparantie bijdragen. Tot slot behoort zo'n verslag een consensus weer te geven en tegelijkertijd veeleisend te zijn. Anders kan een jaarverslag geen bijdrage leveren aan een werkelijk Europese identiteit op een zo cruciaal gebied als dat van de mensenrechten.
Ik vind ook dat het verslag zich zou moeten concentreren op de rechten van het individu, want dat zijn toch de rechten die de ruggengraat vormen van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens. Ook wij erkennen het belang van economische en sociale rechten. Maar tragische gebeurtenissen in het verleden hebben uitgewezen dat in tijden waarin deze rechten prioriteit krijgen boven de rechten van het individu de vrijheid in ernstige mate in het gedrang komt. Het is gevaarlijk oplossingen voor de werkloosheid en grondrechten met elkaar te verbinden. Wij zijn dan ook van mening dat deze rechten in een afzonderlijk verslag behoren te worden behandeld, zoals dat met de milieurechten gebeurt. Het zou daarentegen wel weer zinvol zijn in dit verslag aandacht te besteden aan het recht op leven en de rechten van het ongeboren kind, rechten van slachtoffers, rechten van de familie - kortom, rechten die hier om onbegrijpelijke redenen geen vermelding hebben gekregen.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer mevrouw Pailler met haar verslag, dat in moeilijke omstandigheden werd opgesteld. Ik wil vier korte opmerkingen maken. Ik ben het om te beginnen met collega Schulz eens dat wij geen andere keuze hebben dan zo'n verslag over de mensenrechten in de Europese Unie op te stellen. Wij hebben het elke maand over de mensenrechten buiten de Europese Unie en als wij nooit de situatie in de Europese Unie zelf bekijken - nooit de balk in eigen oog zien vergeleken bij wat buiten de Europese Unie gebeurt - wordt ons terecht verweten dat wij een eurocentrische kijk op de wereld hebben.
Ten tweede is het duidelijk dat na de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam een veel belangrijker rol voor de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken zal zijn weggelegd. Wij zullen met gezag kunnen spreken op voorwaarde dat wij erin slagen tot een zekere consensus te komen. Ik juich de woorden van mevrouw d'Ancona, de voorzitter van deze commissie, toe, die zegt dat wij in de toekomst naar een zekere consensus in dit verslag moeten streven zodat de twee politieke blocs niet tegenover elkaar staan. Mijns inziens worden de opmerkingen die wij maken, daardoor sterk afgezwakt.
Ten derde zou ik willen dat het verslag in de toekomst positiever is. Er zijn immers ook positieve ontwikkelingen in de wereld. Zo heeft de Italiaanse stad Badolato enthousiast een grote groep Koerdische vluchtelingen opgevangen. De burgemeester van die stad geeft om drie uur vanmiddag een persconferentie. Zo zouden wij in dit verslag nog een aantal soortgelijke acties kunnen toejuichen en de toestand niet zo negatief benaderen.
Het verslag vertoont een aantal tekortkomingen. Ik had graag een verwijzing gezien naar het Europees Waarnemingscentrum voor racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme, dat objectief en onvoorwaardelijk commentaar zal leveren op de toestand van de mensenrechten in de Europese Unie. Ik moet evenwel zeggen dat de hypocrisie van een aantal collega's mij verbaasd heeft. De heer Le Gallou citeerde zelfs Voltaire, terwijl leden van zijn partij in Orange, Vitrolles, Marignane en Toulon alle boeken en kranten waarmee zij het niet eens zijn, uit de bibliotheken verwijderen.
Tenslotte wil ik het ook nog even hebben over de eugenetica tegen betaling in deze steden, waar mensen betaald worden om blanke kinderen ter wereld te brengen. Ook dat lijkt mij een schending van de mensenrechten.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, ik heb nogmaals om spreektijd verzocht, omdat ik van mening ben dat de persoonlijke kritiek op onze collega, mevrouw Pailler, van de hand gewezen moet worden. Over de mening van Aline Pailler kan getwist worden. Men kan een andere mening toegedaan zijn dan mevrouw Pailler, maar om haar verslag als uitvloeisel van een misdadige ideologie te bestempelen, zoals de vertegenwoordiger van het Front National heeft gedaan, dat getuigt van een onbeschaamdheid die eigenlijk door het Bureau had moeten worden afgekeurd.
Als iemand in dit Parlement al het recht heeft mevrouw Pailler zo aan te vallen, dan toch zeker niet deze man, die de fanatieke partijganger van Le Pen is, die Auschwitz als een detail van de wereldgeschiedenis bestempelt, tot nu toe helaas ongestraft, en ook niet iemand die de vertegenwoordiger van een partij is, die partijvergaderingen houdt waarop af en toe per ongeluk een jonge Marokkaan in het water valt. Het moet nu maar eens afgelopen moet zijn met de extreem rechtsen in dit Parlement. Zij hebben er de afgelopen maanden een gewoonte van gemaakt om democratische afgevaardigden van dit Parlement op zo een brutale manier te beledigen, dat ik het Bureau dringend verzoek in de toekomst in dergelijke gevallen vastberaden in te grijpen!
(Applaus)
Van den Broek
Voorzitter, laat ik beginnen met mevrouw Pailler te danken voor haar verslag en mij te scharen bij diegenen die waarderende woorden hebben gesproken voor deze inspanning maar met name voor het feit dat ook dit jaar een verslag wordt uitgebracht over de mensenrechtensituatie binnen de Unie. Dat wil niet zeggen, en dat is uit dit debat ook wel glashelder gebleken, dat al hetgeen in het verslag aan standpunten is ingenomen, ook zelfs maar door een meerderheid in het Parlement wordt gedeeld. In die zin voel ik mij zeer aangesproken door datgene wat door verschillende geachte afgevaardigden is gezegd, namelijk de wenselijkheid om te trachten binnen dit Huis tot een grotere consensus te komen, zowel over de definitie van mensenrechten als over de onderwerpen die in een dergelijk verslag worden besproken.
Voorzitter, de Commissie is hier niet om het Parlement te beleren over wat mensenrechten zijn, wat ze zouden moeten zijn en in hoeverre ze wel of niet worden nageleefd. U weet dat de Europese Commissie eigenlijk evenals het Parlement ten aanzien van mensenrechtensituaties binnen de Unie erg weinig te zeggen heeft. Maar ook de Commissie voelt zich wat dat betreft wel aangesproken door de stelling dat het niet aangaat om hier in elke plenaire vergadering terecht met elkaar van gedachten te wisselen over mensenrechtenschendingen in de wereld, en ook deze plenaire vergadering zal op dat goede gebruik geen uitzondering maken, maar vervolgens volledig de ogen te willen sluiten voor tekortkomingen die zich op mensenrechtengebied binnen de Unie voltrekken. Wel zou ik eraan toe willen voegen dat we ons gelukkig mogen prijzen dat al onze lidstaten als lid van die grote Raad van Europa gebonden zijn aan de Europese conventie voor de rechten van de mens. Er bestaat in de wereld geen verdrag met zoveel afdwingingsinstrumenten op het gebied van mensenrechtenschendingen als in de Europese conventie voor de rechten van de mens.
Met andere woorden, als wij hier een debat met elkaar houden, als wij een gedachtewisseling met elkaar houden over dit soort tekortkomingen, dan is er in ieder geval die veiligheidsklep van de Raad van Europa die in feite toch het symbool moet zijn van democratie en van bescherming van fundamentele rechten en vrijheden binnen Europa.
Voorzitter, nogmaals, dat wil niet zeggen dat daarmee de verantwoordelijkheid van dit Huis of van de Europese Commissie, laat staan van de Raad en zijn voorzitter, verder niet meer aan de orde is. Nee, Voorzitter, ook wij voelen ons aangesproken om zelfs door dit soort debatten een bijdrage te leveren aan verdere bewustwording over mensenrechtenrespect ook binnen de Unie. De Unie is gegrondvest op de beginselen van vrijheid, democratie en eerbiediging van mensenrechten en zoals u zich zult herinneren, heeft de Europese Raad eigenlijk voor de eerste keer in 1993 het hebben van stabiele instellingen, ik citeer: die de democratie, de rechtsorde, de mensenrechten en het respect voor en de bescherming van minderheden garanderen, als voorwaarde gesteld voor toetreding tot de Europese Unie. Het spreekt vanzelf dat voorwaarden die op dat gebied aan nieuwe toetreders worden gesteld, ook door de eigen lidstaten volledig dienen te worden nageleefd.
Net als vorige jaren worden in het verslag van 1996 de problemen aangesneden waarmee de burgers van de Unie en allen die zich daar hebben gevestigd kunnen worden geconfronteerd. Maar ook worden een aantal verzoeken in het verslag geformuleerd die zich overigens in hoofdzaak tot de lidstaten richten. Uiteraard vindt dat zijn rechtvaardiging in het feit dat de Verdragen aan de Unie als zodanig geen algemene bevoegdheden toekennen om de eerbiediging te waarborgen. De Gemeenschap van haar kant is slechts bevoegd voor wat betreft de toepassing van de communautaire voorschriften die op de eerbiediging van die rechten stoelen. In het verslag worden enkele verzoeken aan de Commissie gericht. Ik kom daar zo op terug.
Ik wil ook nog eens onderstrepen hetgeen gezegd is over de universaliteit en de ondeelbaarheid van de mensenrechten. De politieke en burgerlijke rechten aan de ene kant en de sociaal-economische en culturele rechten anderzijds. Dit beginsel vormt naar mijn menen de hoeksteen van de inzet van de Unie voor de eerbiediging van de mensenrechten. Ik kan het dan ook billijken dat het Parlement zich ertoe heeft verbonden om die rechten in hun geheel te behandelen bij de beoordeling van de inspanningen die de lidstaten hebben geleverd ten behoeve van de eerbiediging van die rechten.
Wat de specifieke verzoeken aan de Commissie betreft, Voorzitter, met betrekking tot het asielrecht kan ik meedelen dat wij het er zeker mee eens zijn dat asielzoekers die worden uitgezet naar veilige derde landen daar toegang moeten krijgen tot eerlijke, efficiënte en transparante asielprocedures. Dit zal vrijwel zeker één van de voorwaarden zijn die in het komende voorstel van de Commissie voor een asielverdrag zullen worden opgenomen. We onderzoeken echter nog of hiervoor afzonderlijke regelingen voor asielzoekers nodig zijn, dat wil zeggen, zonder gebruikmaking van de normale terugnameovereenkomsten. Het lijkt ons waarschijnlijk, en dat is ook de opvatting van het Hoge Commissariaat voor de vluchtelingen, dat onze conclusie zal zijn dat daarvoor wel degelijk afzonderlijke regelingen nodig zijn.
Wat betreft het systematisch rekening houden met de gevolgen van het communautair beleid voor de culturele aspecten, kan worden gezegd dat dat in overeenstemming is met artikel 128, lid 4 van het Verdrag van Maastricht waarin dat als een verplichting is voorgeschreven. Uit hoofde daarvan heeft de Commissie in april 1996 een verslag goedgekeurd over de inachtneming van de culturele aspecten bij acties van de Gemeenschap. Thans wordt aan een nieuw verslag gewerkt.
Voorts is de verbetering van de toegang van journalisten en het publiek tot de gegevens van de nationale en communautaire instanties, ook een permanente zorg van de Commissie. Met dat doel voor ogen wordt aan dicht bij de burger staande voorlichtingskanalen specifieke en duidelijke informatie verstrekt. Ook is een eenheid speciaal belast met het verbeteren van de toegang tot informatie afkomstig van de instellingen van de Gemeenschap.
Voorzitter, ik zou willen eindigen met erop te wijzen dat de lidstaten van de Unie het voorbeeld moeten geven wat betreft de eerbiediging van de rechten van de mens. De Unie verklaart namelijk regelmatig dat die eerbiediging een essentiële factor vormt van de internationale betrekkingen. Het vormt de basis voor de Europese samenwerking en de betrekkingen met derde landen. De Unie streeft naar een universele eerbiediging van die mensenrechten en ze heeft dit overduidelijk bewezen door in alle overeenkomsten met derde landen systematisch verwijzingen op te nemen naar de eerbiediging van de democratische beginselen en de rechten van de mens die van deze overeenkomsten, zoals dat heet, een essentieel onderdeel uitmaken. Bovendien bevatten deze overeenkomsten een opschortingsclausule voor gevallen waarin van ernstige schendingen sprake is en wordt dit thema systematisch opgebracht als belangrijk onderdeel van de politieke dialoog met die derde landen. De Unie zal haar optreden ten behoeve van de nakoming van de internationale verbintenissen die derde landen op dit gebied hebben aangegaan alleen kunnen consolideren wanneer een sereen debat kan worden gevoerd over de tekortkomingen, ook binnen onze Unie.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u nota te nemen van het volgende: collega Nassauer heeft in zijn betogen naar een deel van mijn woorden verwezen. Mocht ik mij niet juist hebben uitgedrukt, dan wil ik dat corrigeren. Ik heb gesproken over psychische druk, die niet door de autoriteiten van de Europese Unie wordt uitgeoefend, maar door autoriteiten van lidstaten van de Europese Unie, die op bijna terreurachtige wijze psychische druk uitoefenen. Ik blijf bij deze vaststelling. Ik ben al 11 jaar burgemeester van een stad in de Bondsrepubliek Duitsland en ik weet heel goed waarover ik praat, als ik het bijvoorbeeld over de gedwongen uitzetting uit Duitsland heb van personen die al 17 jaar in mijn land wonen, er hun opleiding hebben gevolgd en nu uitgezet worden omdat hun ouders op een bepaald moment een niet-verdedigbare asielaanvraag hebben ingediend. De manier waarop er met deze mensen wordt omgesprongen, noem ik psychisch onverdraaglijk.
De voormalige minister van Binnenlandse Zaken van de deelstaat Hessen, de heer Nassauer, weet dat. Als hij hier de indruk wekt dat hij dit niet zou weten, moet dat beslist van de hand worden gewezen. Dat hij als coördinator van de op een na grootste fractie aan het eind van dit debat niet eens meer aanwezig is, toont duidelijk aan welk belang hij aan dit onderwerp hecht.

Le Gallou
Mijnheer de Voorzitter, de heer Schulz heeft mij persoonlijk aangevallen na een vergissing, maar hij valt wel veel mensen aan!
Tijdens mijn interventie heb ik mevrouw Pailler niet persoonlijk aangevallen: ik heb mij gericht tegen de ideologie die mevrouw Pailler en haar partij, die haar op de kieslijst heeft gezet, aanhangen, een partij die in haar steden de naam van de misdadiger Lenin eert. Dat is dus een politiek standpunt.
Het is heel duidelijk waar de heer Schulz en een aantal extremisten aan de overzijde mee bezig zijn: zij proberen de vrijheid van meningsuiting te ontnemen aan de leden van het Parlement die niet denken zoals zij. Welnu, ik zeg hen dat politieke vrijheid bestaat uit het laten spreken van hen die niet denken zoals u!
Een laatste punt, mijnheer Schulz. U heeft gemeend te moeten spreken over de censuur in de bibliotheken van Toulon, Orange en Marignane. Dat is niet waar! Er zijn geen boeken uit deze bibliotheken weggehaald. Er zijn in deze bibliotheken alleen boeken aangekocht die in de bibliotheken van de door de socialistische en de communistische partij beheerste steden zijn verboden. Wij hebben dus extra vrijheden toegevoegd!

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag het woord voor een persoonlijk feit. Ik wil mijn beklag doen over de beledigingen van de heer Le Gallou. De heer Schulz heeft niets over de heer Le Gallou gezegd en ik begrijp dan ook niet op welke grond de heer Le Gallou het woord mocht voeren voor een persoonlijk feit. Als hij deze procedure mag gebruiken om op politieke kritiek te reageren, kunnen wij dat allemaal doen.
Ik vraag mij af of de heer Le Gallou mij kan zeggen of het feit dat de heer Le Pen gezegd heeft dat de Amerikanen volgens hem de gaskamers in Buchenwald na de oorlog gebouwd hebben, revisionisme is of niet?

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats.

Gebruik van de middelen van de structuurfondsen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0016/98) van de heer Berend, namens de Commissie regionaal beleid, over het gebruik van de middelen van de structuurfondsen.

Berend
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, het initiatiefverslag over het gebruik van de middelen van de structuurfondsen heeft ten doel de redenen aan te duiden voor de moeilijkheden bij de doorsluizing van de kredieten van de EU-structuurfondsen vanuit Brussel naar de begunstigden, conclusies daaruit te trekken en oplossingen te bieden voor de nieuwe programmeringsperiode 2000-2006. De periode van 1989 tot 1993 is over het algemeen bevredigend verlopen voor structurele projecten in de Europese Unie en hierna maakte de nieuwe programmeringsperiode 19941999 een slechte start, namelijk met veel vertragingen. Een van de redenen hiervoor was een reeks nog niet afgesloten projecten uit de voorgaande periode: er moest nog 13 miljard ecu worden uitbetaald. Bovendien ontstonden er al voor die tijd aan Brusselse zijde aanzienlijke vertragingen bij de goedkeuring van de nieuwe wetgevingsmaatregelen. Deze vertragingen zorgden weer voor twijfels bij de nationale, regionale en plaatselijke overheden en dientengevolge weer voor vertraagde doorsluizing van de kredieten naar de begunstigden.
De aanvragen van de ministeries en van de projectleiders kwamen derhalve pas maanden later op gang. Deze overhaaste aanvragen waren soms van zeer omstreden kwaliteit. Dikwijls moest hier achteraf nog over worden onderhandeld, hetgeen verdere vertraging van de doorsluizing van de middelen tot gevolg had.
Sinds 1996 is de situatie normaal. De begrote middelen worden in principe op tijd uitbetaald. Het Europees Parlement wil met dit verslag de Commissie en de Raad echter waarschuwen zodat de komende periode goed van start gaat. Het mag niet meer voorkomen, dat, zoals aan het einde van 1996, de niet-bestede middelen uit de afgelopen en deze programmeringsperiode oplopen tot een totaalbedrag van 26, 7 miljard ecu.
Het verslag toont ook andere oorzaken voor de niet-besteding van de middelen. Ook de communautaire initiatieven zijn hier debet aan en de aanzienlijke vertragingen zijn te wijten aan allerlei oorzaken van administratief-procedurele aard op Europees vlak.
Met het oog op de hervorming van de structuurfondsen en de voorbereiding van de nieuwe programmeringsperiode kom ik in mijn verslag tot de volgende conclusies. Ten eerste, een gedecentraliseerde besluitvorming inzake het regionale beleid leidt tot een kwalitatief betere programmering en tot een hoger bestedingspercentage van de middelen.
Ten tweede is de garantie van cofinanciering de sleutel voor een succesvolle afwikkeling van de programma's. Daarnaast is de regionale financiële autonomie een stimulerende factor.
Ten derde moet worden gezorgd voor een verbetering van de samenhang tussen nationaal en Europees beleid, dat wil zeggen dat doelstellingen, strategieën en maatregelen op de verschillende niveaus - Europees, nationaal en regionaal niveau - beter op elkaar afgestemd moeten worden.
Ten vierde is de tijdsfactor van uitzonderlijk belang en daar heb ik reeds op gewezen. Verordeningen moeten nog in 1998 worden aangenomen zodat de plaatselijke, regionale en nationale instanties voldoende tijd hebben de programma's voor te bereiden, zodat we dus geen herhaling van 1994 krijgen. Qua voorbereiding zijn we momenteel eigenlijk op de goede weg.
Ten vijfde, vanuit het oogpunt van de begroting moet de inkrimping door de Raad van de middelen worden afgewezen, omdat zij op generlei wijze een oplossing biedt voor het probleem van de onderbesteding.
Ten zesde moet de herbudgettering mogelijk blijven en mijns inziens moet dan ook geen gevolg worden gegeven aan de eerste voorzichtige overwegingen hierover in Agenda 2000.
Ten zevende, het zou een groot voordeel zijn als de hoofdverantwoordelijkheid voor een fonds gelegd zou worden bij een directoraat-generaal en een ministerie per lidstaat.
Ter afsluiting wil ik graag de collega's van de Commissie regionaal beleid bedanken voor hun constructieve medewerking. Mijn dank voor de vele voorstellen van collega's en van de medeadviserende commissies die tot verbetering van het verslag hebben bijgedragen.

Chanterie
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst collega Berend feliciteren met het belangrijke werk dat hij verricht heeft voor het onderzoek van de lopende programmaperiode van de structuurfondsen. Vanuit het Europees Sociaal Fonds en namens de sociale commissie wil ik daar een paar elementen aan toevoegen.
Het is gebleken dat eind 1995 twee miljard ecu uit de structuurfondsen ongebruikt waren waarvan drievierde bestemd was voor het Europees Sociaal Fonds. Ondertussen heeft onderzoek uitgewezen dat het hoofdzakelijk om communautaire initiatieven ging en voornamelijk om vier lidstaten die achterstand hadden bij de tenuitvoerlegging, namelijk Spanje, Italië, Frankrijk en Duitsland.
Eind 1996 is gebleken dat het aanvankelijk opgelopen bestedingsgebrek teruggelopen is, dat het Europees Sociaal Fonds een volledige besteding van de beschikbare begrotingsmiddelen had kunnen doorvoeren, maar dat de communautaire initiatieven en de vier genoemde landen plus het Verenigd Koninkrijk voor moeilijkheden bleven zorgen. Een half jaar geleden bleek voor 1997 meer dan 72 % van de betalingen gebruikt. Dit zal moeten tegenspreken dat er een soort chronisch implementatieprobleem bestaat voor het Europees Sociaal Fonds.
Wel blijven er de problemen van de kredieten van het jaar 1994 en 1995. Die kunnen tot het einde van de programmaperiode zorgen voor problemen. Ook is het een feit dat verhoudingsgewijs een aanzienlijk deel van de middelen voor het einde van deze periode is voorzien.
Daarom dient overwogen te worden, mevrouw de commissaris, of er een overgangsjaar ingevoegd zou kunnen worden teneinde een oplossing te bieden voor deze belangrijke overschotten. Dus stelt zich beleidsmatig de dubbele vraag ten aanzien van de bestedingsgraad van het Europees Sociaal Fonds: hoe gaan wij de opeenhoping van de niet bestede middelen in 1999 tegen en hoe gaan wij na 1999 proberen de herhaling van het verschijnsel te vermijden?
Dan komen wij inderdaad terecht bij de vragen naar efficiency en effectiviteit; vragen aangaande doelstellingen en gebiedsomschrijvingen die niet al te strak gekoppeld mogen worden en de toepassing van de principes van additionaliteit en cofinanciering wat de lidstaten en de deelgebieden betreft.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Berend met dit uitstekend opgestelde en heel leerzame verslag feliciteren. Het bewijst dat het probleem van de onderbesteding, dat ons een aantal jaren geleden zo vele zorgen baarde, afgenomen is en nu niet meer zo ernstig is. Wij moeten de commissaris en de Commissie feliciteren met deze aanzienlijke toename, met de verdubbeling van de structuurfondsen zonder noemenswaardige stijging van de beheerskosten, en hieruit zijn ook heel wat lessen getrokken over de wijze waarop de volgende fase moet worden aangepakt.
In de visserijsector baarde niet zozeer de bestedingsgraad als wel het tekort aan middelen zorgen. In 1994-1995 was de besteding heel bevredigend en lag ze boven het gemiddelde. Hoewel er een daling was in 1996 verwachten wij geen problemen op het vlak van onderbesteding in het grootste deel van het programma ter oriëntatie van de visserij in de loop van de programmeringsperiode. Er zijn echter wel problemen met het PESCA-programma, dat vooral bekritiseerd wordt omdat het te beperkt is om de ruime doelstellingen die vastgesteld werden, te verwezenlijken. De helft van het programma is bestemd voor gebieden van doelstelling 1. Het heeft tot doel de economische activiteit te diversifiëren in gebieden die sterk afhankelijk zijn van de visserij. Deze doelstelling kan gemakkelijk bereikt worden in het algemene kader van ons regionale beleid voor perifere gebieden. Of anders kunnen we het geld opnieuw onderbrengen in het hoofddeel van het visserijprogramma, de aquacultuur verder ontwikkelen en via een betere marketing voor betere prijzen voor vis zorgen.
Na het jaar 2000 zouden wij een enkele alomvattende maatregel willen zien in de visserijsector, met een percentage dat hoger ligt dan de huidige 1, 5 %, aangezien alle visserijgebieden perifere en benadeelde gebieden zijn en de Gemeenschap slechts voor de helft in haar eigen behoefte aan visserijproducten voorziet. Er is bijgevolg heel wat ruimte voor onderwijs en opleiding en de ontwikkeling van de aquacultuur.

McCarthy
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega's, ik juich het debat van vandaag over het verslag-Berend toe. Het Parlement heeft dit initiatiefverslag eigenlijk opgesteld naar aanleiding van het verzoek van mijn fractie om hier meer aandacht aan te besteden en opdracht te geven een onderzoeksverslag over de niet-besteding van middelen op te stellen.
Iedereen hier vandaag kan tal van voorbeelden geven van situaties in eigen streek of regio waar de structuurfondsen niet bij de uiteindelijke begunstigden terechtkomen en aldus tot ernstige liquiditeitsproblemen leiden en zelfs de levensvatbaarheid van projecten in gevaar brengen.
De heer Berend wijst op heel wat cruciale problemen die opgelost moeten worden met het oog op de toekomstige hervorming van de fondsen. Voor het ernstige probleem van de cofinanciering is een innovatieve en flexibele benadering van alle partners nodig en wij zullen misschien meer steun nodig hebben voor partnerschappen tussen de particuliere sector en de overheid, bijvoorbeeld in de vorm van leningen van de Europese Investeringsbank of het Europees Investeringsfonds. Als het mogelijk is het Hilton-hotel in Parijs te bouwen met leningen op gunstige voorwaarden, moet het vast en zeker mogelijk zijn in het kader van deze fondsen meer steun uit te trekken voor openbare infrastructuurwerken en de ontwikkeling van de communautaire handel.
Mevrouw de commissaris, ik wil van de gelegenheid gebruik maken om enkele opmerkingen over uw voorstel voor een efficiency-reserve te maken. Dit is het geschikte moment, in het bijzonder in het licht van de ideeën inzake efficiency en het artikel dat gisteren in de Financial Times verschenen is over het voornemen van de Europese Unie om de spaarzamen te belonen. Wij kijken met spanning naar uw gedetailleerde voorstellen en de voorwaarden voor deze nieuwe reserve uit. Wij hebben de precieze details evenwel nog niet besproken in de commissie en het hoeft dan ook geen verbazing te wekken dat wij een dergelijke reserve niet onvoorwaardelijk steunen in ons verslag. Ik wil in dit verband toch tot enige voorzichtigheid aanmanen.
Wij zien niet goed in hoe de Europese Unie objectieve criteria kan vaststellen. De Europese Unie zal uiteindelijk ook moeilijk over efficiency kunnen beslissen, en deze criteria inzake efficiency moeten natuurlijk rekening houden met de werking en de doelstellingen van de regionale en plaatselijke instanties. Het zou misschien dan ook beter zijn het standpunt van de heer Berend over te nemen en voor decentralisering te kiezen, zodat de regio's en de lidstaten zo'n efficiency-reserve gezamenlijk kunnen beheren. Wij vrezen natuurlijk ook dat efficiency zou gelijkstaan aan een snelle tenuitvoerlegging, want zodoende zouden zij die veel geld uitgeven, beloond worden en zou geen rekening gehouden worden met kwaliteit en innovatie.
Tenslotte wil ik nog zeggen dat wij geen carte blanche kunnen geven voor paragraaf 32 van het verslag van de heer Berend, waarin hij zonder duidelijke voorschriften terzake alle niet-gebruikte middelen wil overhevelen naar lidstaten die wel in staat zijn deze middelen te absorberen. Wij moeten ervoor zorgen dat wij de lokale en regionale partners die het slachtoffer zijn van gebrekkige administratieve structuren, niet afstraffen en het verbaast mij eigenlijk dat de heer Berend, die een lidstaat vertegenwoordigt die weinig uitgeeft, zomaar bereid is geld aan Spanje en Griekenland te geven als zijn eigen lidstaat deze middelen niet kan besteden.

Rack
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, mevrouw de commissaris, de middelen van de structuurfondsen vormen voor de burgers van de Unie en vooral voor de minder vermogenden onder hen het duidelijkste signaal dat solidariteit een prioritair doel is van de Unie en dat de Europese Unie meer dan een organisatie van het bedrijfsleven en het kapitaal is.
Zo gezien is het bijzonder belangrijk dat de middelen van de structuurfondsen ook daadwerkelijk terechtkomen waar zij nodig zijn. Uit het verslag-Berend blijkt overduidelijk dat een goede planning en een goede cofinanciering hiervoor noodzakelijk zijn en ook moeten de middelen van de structuurfondsen op tijd worden gebruikt. Met dit laatste was het treurig gesteld. Te gecompliceerde regels en structuren en te korte termijnen hebben ertoe geleid dat vooral in de jaren 1994 en 1995 de besteding van de middelen onbevredigend verliep. In 1996 waren er al duidelijk verbeteringen merkbaar. Wij kunnen alleen maar hopen dat deze tendens zich in de resterende jaren blijft voortzetten.
Voor de drie nieuwe lidstaten zag de situatie er nog enigszins anders uit dan voor de twaalf andere. Onze planningstermijnen waren nog korter. Vergelijkenderwijs waren de omzettingstermijnen in onze landen nog korter. De drie nieuwe lidstaten hebben evenwel hun structuurfondsmiddelen goed gepland en vlot besteed. Mijns inziens is dat een duidelijk signaal voor het feit dat ik enige tijd geleden in mijn verslag over het structuurbeleid in de nieuwe lidstaten ter sprake heb gebracht, namelijk dat er in betrekkelijk welgestelde lidstaten problemen zijn die het gebruik van middelen van de structuurfondsen rechtvaardigen.
In dit verband wijs ik nog op een punt dat ook in het huidige debat ter discussie staat. De lidstaten aan de oostelijke buitengrens van de EU behoren ongetwijfeld tot de winnaars in het Europese herenigings- en uitbreidingsproces. Maar in de grensgebieden van de Midden- en Oost-Europese landen zijn er ook problemen, er zijn ook verliezers, en het is de taak van de Gemeenschap en het nationale structuurbeleid om hulp te bieden bij het oplossen van deze problemen.

Collins, Gerard
Mijnheer de Voorzitter, ik beschouw het verslag-Berend als een realistische en objectieve analyse van de redenen voor de onderbesteding van de structuurfondsen. De heer Berend zegt dat de structuurfondsen een van de belangrijkste bijdragen aan de zichtbaarheid van de Europese Unie leveren en voor een nauwe band met de burger zorgen. Ik ben het hiermee eens.
Dit gezegd zijnde betwijfel ik ten zeerste of die burgers de politieke en administratieve nuances begrijpen die aangevoerd worden om de onderbesteding van de ter beschikking staande middelen te verklaren en in vele gevallen te rechtvaardigen.
Het vinden van een oplossing voor het probleem van de onaanvaardbaar hoge werkloosheid in de Unie is een van de hoofdprioriteiten voor al onze lidstaten. De rapporteur beklemtoont terecht dat de middelen van de structuurfondsen bijdragen tot het scheppen van banen, en toch worden de ter beschikking staande middelen uit hoofde van de structuurfondsen onvoldoende benut.
De structuurfondsen hebben tot doel de economische en sociale samenhang te versterken; zij hebben tot doel de "economische activiteit in de meest kwetsbare plattelandsgebieden en de minder begunstigde gebieden" te bevorderen en niet in het minst "de verschillen in het ontwikkelingspeil van de verschillende regio's" te verminderen. En toch worden de beschikbare middelen uit hoofde van de structuurfondsen onvoldoende besteed. De Raad gebruikt deze onderbesteding voortdurend als argument om de vermindering van de kredieten te rechtvaardigen en zal dat blijven doen zolang wij geen orde op zaken stellen.
Sommigen willen dat de niet-gebruikte middelen aan de nationale schatkisten worden terugbetaald: dat is nu of in de toekomst onaanvaardbaar. Ik steun in dit verband met name paragraaf 32 in het verslag van de heer Berend, waar hij voorstelt nietgebruikte middelen over te hevelen naar lidstaten die wel in staat gebleken zijn de communautaire middelen te absorberen.
Het zal de commissaris niet verbazen dat Ierland een van die lidstaten is. Mijn land heeft een buitengewone staat van dienst inzake de besteding van niet-gebruikte middelen uit hoofde van de structuurfondsen. Het werk is evenwel nog lang niet af in Ierland: er zullen nog jarenlang structuurfondsen nodig zijn om wat al bereikt is te consolideren en wat nog gedaan moet worden af te ronden.

Vallvé
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, in de eerste plaats zou ik de heer Berend willen feliciteren, omdat hij een goed verslag heeft gemaakt, dat bovendien op een goed moment komt, want het gaat er niet zozeer om te bekijken hoe de structuurfondsen de afgelopen zes jaar werden beheerd, maar om te onderzoeken hoe het beheer van de middelen de komende zeven jaar verbeterd kan worden.
Ik denk dat het in dit verband belangrijk is de noodzaak van decentralisering van de administratie van de structuurfondsen te onderstrepen, rekening houdend met het subsidiariteitsbeginsel en de belangrijke rol die de regionale en plaatselijke autoriteiten daarbij moeten vervullen. Om die reden juich ik het van harte toe dat efficiëntie in het beheer van de gelden wordt beloond. Ook sta ik positief tegenover het voorstel om een bijzondere reserve in te stellen voor die plaatsen waar de gelden goed worden beheerd, alsook tegenover het feit dat gesproken wordt van een beheersautoriteit, die voor de grootst mogelijke efficiëntie in de administratie moet zorgen.

Novo
(PT ) Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, mevrouw de commissaris, dit verslag besteedt geen aandacht aan een van de belangrijkste redenen waarom middelen uit de structuurfondsen soms op onbevredigende wijze worden aangewend.
Lidstaten leggen zichzelf budgettaire restricties op teneinde aan de door de nominale convergentie opgelegde normen te voldoen, wat een voorwaarde is voor deelname aan de derde fase van de EMU. Dat leidt ertoe dat een aantal van die lidstaten niet over de middelen beschikt om de eigen bijdrage te leveren aan gemeenschappelijk medefinancieringsprojecten. En dat leidt dan weer, onder andere, tot vertraging bij de uitvoering van structurele maatregelen, wat niet geïnterpreteerd mag worden als het ontbreken van projecten of het ontbreken van motieven voor zulke projecten, en zeker niet als het bewijs dat ernstige ongelijkheden op het gebied van infrastructuur tot het verleden behoren.
Een efficiënter gebruik van de structuurfondsen zal eerder verwezenlijkt worden door een herdefiniëring van de macroeconomische richtsnoeren dan door het opwerpen van allerlei obstakels waardoor de niet-gebruikte kredieten niet meer automatisch kunnen worden doorgeschoven naar de volgende begroting. En het opwerpen van obstakels voor de voorlopige verdeling van financiële middelen uit de structuurfondsen door de lidstaten zal al evenmin tot een grotere efficiëntie bijdragen.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, een partnerschap kan alleen maar functioneren als alle partijen zich aan de overeenkomsten houden. Dat geldt des te meer voor de overeenkomsten tussen de lidstaten en de Unie die erop gericht zijn de landen van de Europese Unie nader tot elkaar te brengen. Bovendien zijn wij het eens met de rapporteur dat kwaliteit het doorslaggevende criterium is. Het mag echt niet voorkomen dat de Raad zijn eigen uitvoeringsproblemen in de lidstaten op onrechtmatige wijze oplost door de structuurfondsmiddelen in de begroting te schrappen en zo een gelijkmatige afvloeiing van de steunbedragen verhindert! Aan het einde van de steunperiode moeten de regio's dan deze opgehoopte middelen in zo kort mogelijke tijd besteden. Een belangrijke conclusie voor de komende periode is dan ook dat de plaatselijke en regionale partnerschappen, die van doorslaggevend belang zijn voor een succesvolle omzetting, in een vroeg stadium moeten kunnen deelnemen. Wij moeten hun de mogelijkheid bieden in een vroeg stadium deel te nemen en bij de huidige vertraging, die zich al in de nieuwe steunperiode voordoet, betekent dat dat wij een tussentijdse oplossing moeten vinden. Dit is nodig om vast te stellen wie in aanmerking komt, want in de kantoren worden de zaken reeds beklonken en het resultaat zou dan zijn dat de sociale partners en de regionale en plaatselijke overheden weer voor voldongen feiten worden gesteld.
Nog een laatste belangrijke opmerking: het comité van toezicht is van belang voor de noodzakelijke flexibiliteit. De bevoegdheid van dit comité moet absoluut worden versterkt en dan kan een dergelijke vertraging in de toekomstige steunperiode worden vermeden.

Ewing
Mijnheer de Voorzitter, in mijn doelstelling 1-gebied zijn de borden met de twaalf sterren langs bruggen en wegen en in havens het meest zichtbare teken voor de burger dat Europa daadwerkelijk iets tracht te doen voor de perifere gebieden.
De structuurfondsen zijn vaak bedoeld om acute problemen, zoals de teloorgang van de staalindustrie, aan te pakken. Hier gaat het evenwel om de teloorgang van een volk: de bevolking van de Schotse hooglanden en eilanden is deze eeuw met de helft afgenomen. Met behulp van de status van doelstelling 1-gebied proberen we iets aan dit probleem te doen en wij slagen er nu voor het eerst in onze jongeren in dit gebied te houden.
De heer Berend heeft het over een naadloze overgang. Wat de onderbesteding betreft, wil ik onderstrepen dat de Schotse hooglanden en eilanden een uitstekende staat van dienst hebben inzake de besteding van de ontvangen middelen. De Commissie zal dit bevestigen. Ik wil mij aansluiten bij de nieuwe minister voor Schotland, de heer Donald Dewar, die ervoor ijvert om de status van doelstelling 1-gebied te behouden, zodat de overgang inderdaad naadloos verloopt, zoals de heer Berend zegt.

Cellai
Mijnheer de Voorzitter, er zijn een aantal structurele oorzaken die een rationeel en bevredigend gebruik van de structuurfondsen in de weg staan. Verreweg de ergste oorzaak is die welke verband houdt met administratieve of procedureproblemen. Dit heeft te maken met de kwaliteit van de administratie en de onderlinge coördinatie, de kwaliteit van de programma's en de uitvoering ervan.
Door de verdeling van de bevoegdheden en de onderverdeling in drie bestuursniveaus wordt meer coördinatie noodzakelijk. Er worden zoveel verschillende initiatieven ontplooid, de materie is zo complex, nauwkeurige voorlichting blijft vaak uit en de communautaire verordeningen kunnen soms zo star zijn, dat het voor particulieren en openbare instanties een hachelijke onderneming wordt om een volledig overzicht over de structuurfondsen te verkrijgen en deze dan op evenwichtige wijze te besteden.
Vandaar dat het partnerschapsbeginsel absoluut versterkt moet worden, om namelijk nieuwe oplossingen in de hand te werken, de samenwerking op te voeren en coördinatie op alle niveaus aan te zwengelen. Het rechtstreekse gevolg daarvan wordt dat er meer transparantie in de procedures komt en dat de maatregelen beter aangepast worden aan bijzondere doeleinden, via een grotere betrokkenheid van plaatselijke en regionale overheden.
Tenslotte wil ik er nog op wijzen dat ik het helemaal niet eens ben met suggesties als zou de Raad de betalingskredieten moeten terugschroeven wat de structurele zijde betreft. Daar schiet het probleem van de besteding van de fondsen verder niets mee op en een dergelijke houding van de Raad is absoluut niet te verenigen met de besluiten van de Raad van Edinburgh; daardoor zou ook het beleid van economische en sociale cohesie volledig op de helling komen te staan.

Walter
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, mevrouw de commissaris, 18 miljoen werklozen zijn er in deze Europese Unie en desondanks zijn wij er onlangs getuige van geweest dat meer dan een miljard mark uit de middelen van de structuurfondsen, die eigenlijk uitgetrokken waren om maatregelen ter bestrijding van die werkloosheid in te voeren, weer aan de nationale staten werd overgemaakt om begrotingsproblemen op te lossen, onder andere ook in de lidstaten die normaal gezien als de sterkste binnen de Unie worden beschouwd.
Reden genoeg om eens na te gaan waarom de doorsluizing van de middelen niet adequaat is gebeurd. Waarom kan men hier niet sneller optreden en wat moet men doen? Collega Berend heeft een zeer goed verslag voorgelegd om deze zaken aan te pakken. Wat kunnen we doen? Ten eerste, en dit is een van de belangrijkste punten, moeten wij ervoor zorgen dat de besluitvorming over de toekomstige structuurfondsen - en dit is een toekomstperspectief want wij moeten lering trekken uit het verleden - zo snel mogelijk verloopt. Dat betekent dat wij erop moeten toezien dat de volgende discussie over structuurfondsen sneller wordt afgesloten. Ik ben echter wel realistisch. Ik weet hoe moeilijk het zal zijn, maar ik denk dat wij hier vaart achter moeten zetten. Als Parlement eisen wij dat er rekening met ons gehouden wordt; in ieder geval overeenkomstig de rechten, die wij op grond van het Verdrag van Amsterdam hebben, en wellicht zelfs nog op grotere schaal. Derhalve roep ik allen ertoe op ons het recht van inspraak te verlenen op dit vlak.
Ten tweede moeten wij de administratie- en begrotingsstructuren onder de loep nemen en verbeteren. Wij hebben vastgesteld dat deze structuren enigszins verwaarloosd werden. In de huidige discussie over de structuurfondsen mag het niet alleen gaan om het bedrag dat aan een bepaald project wordt besteed. Als wij serieus willen overkomen, moeten wij het ook over een betere verdeling hebben.
Ten derde moeten wij nagaan hoe wij het partnerschap in de regio's versterken, hoe wij de comités van toezicht steunen, zodat de middelen ook echt terechtkomen op de plaats waar ze nodig zijn en waar zij besteed worden. Ter plaatse is dat beter te beoordelen dan vanuit de Europese optiek en derhalve moeten wij de comités van toezicht opwaarderen met de economische en sociale partners en met de regionale en plaatselijke overheden als gelijkwaardige partners. Ten vierde moet er ook een stimulerende factor komen, ofwel in de vorm van een prestatiegebonden reserve, zoals de Commissie voorstelt, ofwel in de vorm van een tussentijdse evaluatie Wij moeten erop toezien dat de middelen worden besteed. Het zou mogelijk moeten zijn een sanctie op te leggen als dit niet doeltreffend gebeurt, bijvoorbeeld dat er dan minder geld wordt besteed. Deze mogelijkheden moeten besproken en serieus in overweging genomen worden. Dat vind ik een zeer belangrijke kwestie bij de verdere ontwikkeling van de structuurfondsen.

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik wil mijn interventie beginnen met de rapporteur geluk te wensen met de kwaliteit van zijn verslag. Het is namelijk geen gemakkelijke opgave de tekortkomingen in het gebruik van de structuurfondsen nauwkeurig te onderzoeken. De moeilijkheid is gelegen in de heterogeniteit van de problematiek, want er zijn verschillende lidstaten en verschillende regio's, verschillende fondsen, verschillende doelstellingen en verschillende administratiesystemen bij betrokken, hetgeen een analyse van de problematiek en het invoeren van algemene richtsnoeren bemoeilijkt.
Desalniettemin kunnen we constateren dat het verslag heel goed is. Er komt onder andere uit naar voren dat in de programmeringsperiode 1989-1993 de betalingskredieten 84 % bedroegen voor de communautaire bestekken voor steunverlening en slechts 70 % voor de communautaire initiatieven. In de nu lopende periode heeft zich echter, na een teleurstellend begin (19941995), een aanzienlijke verbetering voorgedaan in 1996, hoewel deze per instrument en per doelstelling genuanceerd moet worden.
Die opwaartse trend komt bij het EFRO en het EOGFL-O beter tot uiting dan bij andere fondsen - de communautaire initiatieven laten een besteding van slechts 90 % zien - maar ik vind het belangrijk erop te wijzen dat juist doelstelling 1, vergeleken met de overige doelstellingen, een bevredigender besteding laat zien. De opgedane ervaringen moeten zorgen voor een verbetering van het huidige systeem, de uitdaging waarvoor wij ons geplaatst zien. Het verslag-Berend is daarom een bijzonder waardevolle bijdrage. Wij willen vooral wijzen op de noodzaak dat tijdig, onmiddellijk na openbaarmaking van de verordeningen, een nauwkeurig tijdschema wordt ingevoerd, opdat de verschillende overheden zich in 1999 aan de nieuwe programmering kunnen houden. Voor een juiste programmering van de vereisten van een betere concentratie, vereenvoudiging, decentralisatie en samenwerking met de sociale partners, de plaatselijke en lokale autoriteiten is meer tijd nodig. Hiermee moet dan ook rekening worden gehouden. Voortdurende evaluatie en doelmatig toezicht, tezamen met stimuleringsmaatregelen - zoals wordt voorgesteld - voor lidstaten die hun kredieten optimaal gebruiken, zijn ook positieve maatregelen die in aanmerking genomen moeten worden.
Al met al stel ik dan ook vast dat er nog veel belangrijk werk te doen is, maar dat het verslag-Berend op een heel gunstig moment komt en dat de rapporteur daarvoor lof toegezwaaid moet worden.

Ryynänen
Mijnheer de Voorzitter, bij de komende hervorming van de structuurfondsen is het zaak de misstanden recht te zetten die onderbesteding van de middelen alsmede inefficiëntie en vertragingen hebben veroorzaakt, want we hebben eenvoudigweg geen geld voor een inefficiënt structuurbeleid. De problemen op het gebied van het regionaal en het structuurbeleid van de Europese Unie rijzen de pan uit.
De grootste problemen hebben te maken met de administratieve versnippering en de bureaucratie alsmede de start van programmeringsperiodes. Voorwaarde voor het welslagen van de start is dat de plaatselijke overheden er vanaf het begin van de planning bij betrokken zijn. Het partnerschapsbeginsel moet daadwerkelijk worden versterkt en de coördinatie binnen het bestuur moet worden verbeterd. We kunnen geen tijd en energie meer verspillen aan een veelvoudige bureaucratie waarbij het uiteindelijk bereikte nut beperkt blijft tot het verschaffen van werk aan firma's voor onderwijs en voorlichting.
Vooral in ontvolkende landbouwgebieden, in Finland en elders, is sprake van een kritieke situatie. Als de bevolkingsafname nu geen halt kan worden toegeroepen, zal het spoedig te laat zijn. Wat dit betreft is het uitgangspunt van de Commissie zeer goed. Het belang van de zelfstandige ontwikkeling van regio's moet benadrukt worden.

Sierra González
Mijnheer de Voorzitter, de onderbesteding van de middelen van de structuurfondsen is een ernstig probleem, omdat dit tot gevolg heeft dat de sociale partners uitzien naar oplossingen voor tussentijdse financiering, die veel geld kosten en afbreuk doen aan de algemene doelmatigheid van de programma's. Het is duidelijk dat deze situatie niet kan voortduren en verandering behoeft. Op dit punt zijn we het eens met de heer Berend. Echter, een aantal door hem voorgestelde maatregelen ter oplossing van dit probleem is naar ons oordeel contraproductief. In concreto is de maatregel van paragraaf 32 - het opnieuw toewijzen van middelen ten behoeve van die lidstaten die hebben aangetoond, dat zij de hun toegewezen middelen van de Europese Unie ook daadwerkelijk kunnen besteden - naar onze mening contraproductief, want dat is eigenlijk hetzelfde als het invoeren van een nieuw sanctiesysteem.
Ik denk dat voor deze kwestie een flexibeler benadering nodig is. Anders zou eerder schade worden toegebracht dan recht worden gedaan aan het doel dat wordt nagestreefd, namelijk de economische en sociale cohesie.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, de openbare hoorzitting die wij vorig jaar namens de Commissie regionaal beleid voor het oosten en zuidoosten van Engeland gehouden hebben, bevestigt de belangrijkste bevindingen van het verslag van de heer Berend. De gemeenteraden van Essex, Bedfordshire en Hertfordshire zeiden dat de huidige beheerssystemen potentiële indieners van projecten eigenlijk afschrikken. Een uitstekend voorstel voor een project inzake nieuwe dorpen van de South-East Economic Development Strategy bleef meer dan een jaar onbeantwoord. De instanties die in East Anglia bij doelstelling 5b voor plattelandsontwikkeling betrokken zijn, zeggen dat er altijd nog een heleboel ingewikkelde vragen worden gesteld.
De Association of Eastern Colleges wijst erop dat de jaarlijkse betaling van Europese sociale middelen een bureaucratische nachtmerrie is en coöperaties in het oosten van Engeland zeggen dat er de afgelopen negen jaar telkens sprake geweest is van vertraging en onderbesteding.
De lidstaten en de lokale partners moeten hun deel van de verantwoordelijkheid op zich nemen, maar wij moeten er vandaag bij de Commissie op aandringen dat zij een einde maakt aan de vicieuze cirkel van vertraging en onderbesteding en dat zij de evaluatiecriteria op voorhand bekendmaakt en zich hier vervolgens ook aan houdt, want dat was met name een ernstig probleem voor ons 5b-programma. Zij moet er ook voor zorgen dat de middelen naar de vrijwilligersorganisaties gaan en zij dient al het mogelijke te doen om het vaste stramien te doorbreken en ervoor te zorgen dat de nieuwe programmeringsperiode van 1999 tijdig van start gaat.

Hatzidakis
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens heeft het Europees Parlement een uitstekend initiatief genomen toen het besloot de besteding van de middelen van de structuurfondsen aan een onderzoek te onderwerpen. De heer Berend heeft goed werk verricht en ik geloof dat wij hem dank verschuldigd zijn.
Uit het verslag van de heer Berend en uit de door de collega's ingediende amendementen blijkt algemeen dat in de loop der tijden de problemen bij de besteding van de middelen weliswaar minder zijn geworden, maar nog lang niet de wereld uit zijn. Ik wijs met name op de problemen in het Sociaal Fonds en de communautaire initiatieven. Ook noem ik de 3, 4 miljard ecu die nog niet is uitgegeven. Dit cijfer zegt op zich al genoeg.
De redenen hiervoor zijn reeds genoemd: vertraging bij de indiening door de Commissie van de noodzakelijke verordeningen aan het begin van een programmaperiode, vertraging bij de indiening van voorstellen door de lidstaten, het grote aantal programma's, enzovoort. Daarom moeten wij voor de toekomst lering trekken uit de tot nu toe opgedane ervaringen en mijns inziens twee wegen bewandelen: concentratie en vereenvoudiging. Dat betekent dus enerzijds minder programma's, minder communautaire initiatieven en uniforme procedures en mechanismen voor alle fondsen, opdat betere resultaten mogelijk worden en anderzijds vereenvoudiging van de procedures, alhoewel dit laatste niet zover mag gaan dat de Commissie geen enkele verantwoordelijkheid meer over houdt en een ieder uiteindelijk kan doen en laten wat hij wil.
Tot slot wil ik nog kort iets zeggen over het vraagstuk van de reserve. De Commissie heeft hier iets over gezegd in Agenda 2000. Wij zijn van mening dat wij dit idee niet zonder meer van de hand mogen wijzen. Dit zou namelijk een grotere concurrentie tussen de belanghebbenden bij de besteding van de middelen teweeg kunnen brengen. Wel zal de Commissie dit idee een meer concrete inhoud moeten geven. Dit mag geen onbeperkte machtiging zijn, zoals tot nu toe het geval was. Daar zou het Europees Parlement nooit mee kunnen instemmen. Daarom wachten wij op een gedetailleerd voorstel van de Commissie.

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten allen beseffen dat er iets bedorven is in het regionaal beleid van de Gemeenschap en in de financiering daarvan. Enerzijds zijn er namelijk nog steeds zeer ernstige problemen in talrijke regio's en anderzijds ligt er een bedrag van 25 à 26 miljard ecu te wachten op besteding. Daar wringt de schoen. Daar klopt iets fundamenteels niet. Deze tegenstrijdigheid wordt niet alleen aan de kaak gesteld door de heer Berend in met name de toelichting op zijn verslag, maar ook door de commissie landbouw en de Begrotingscommissie. De commissie landbouw maakt duidelijk dat in Agenda 2000 geen enkel voorstel wordt gedaan voor de toekomst van de landbouw en de Begrotingscommissie wijst op het gebrek aan belangstelling voor de grensgebieden. Ik wil daaraan toevoegen dat er ook een groot gebrek aan belangstelling, ja zelfs minachting bestaat voor de eilanden. Het is werkelijk te gek om los te lopen dat bepaalde eilanden in de Egeïsche Zee niet zijn opgenomen in de operationele programma's voor vervoer, energie en communicatie. Tot slot wilde ik nog zeggen dat de middelen vaak oneerlijk worden verdeeld. Men heeft in het regionaal beleid ontdekt dat Duitsland armer is dan Griekenland en Portugal en daarom 45 % meer middelen nodig heeft. Griekenland en Portugal krijgen daarentegen een vermindering van 17, respectievelijk 20 %. Dat kan niet door de beugel en als dit niet wordt gecorrigeerd, zal er nooit een stap in de richting van meer samenhang in de Gemeenschap worden gedaan.

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, een Europa met grote verschillen in welvaart tussen zijn regio's is noch geloofwaardig, noch levensvatbaar. Daarom moet de Unie het beleid voor de economische en sociale samenhang hoog in haar vaandel schrijven. Met de communautaire middelen voor structurele maatregelen konden zeer bemoedigende resultaten worden bereikt in de minst ontwikkelde gebieden van de Unie en kon een bijdrage worden geleverd aan de verbetering van de concurrentiekracht, de economische groei en de werkgelegenheid.
Het lijdt echter geen twijfel dat de structuurfondsen nu aan herziening toe zijn. Hun efficiëntie moet worden versterkt. De aandacht is echter met name gericht op de besteding van de middelen en niet op de efficiëntie van de maatregelen. Dat is mijns inziens een verkeerde benadering. Wij weten immers dat er in het verleden gebieden waren waar 100 % van de beschikbare middelen kon worden uitgegeven, maar waar het BNP per hoofd van de bevolking niet is gestegen. Het gaat dus om de manier waarop de middelen van de structuurfondsen worden gebruikt. Het gaat om hun doelmatige besteding. Elke ecu die wordt uitgegeven moet een steentje bijdragen aan de economische groei, de werkgelegenheid en het concurrentievermogen. Mijns inziens is Griekenland vandaag een voorbeeld van een deugdelijk en efficiënt gebruik van de middelen van de structuurfondsen.
Tot slot wilde ik nog duidelijk maken dat wij zeer serieuze voorbehouden hebben tegen de intentie van de Commissie om 10 % van de middelen van de structuurfondsen voor de komende programmeringsperiode volledig naar eigen inzicht te beheren.

Botz
Mijnheer de Voorzitter, terecht heeft de rapporteur zijn kritiek vooral gericht op de aanzienlijke vertragingen in de aanloopfase van het programma. Er zijn enkele zwaarwegende redenen waarom wij een dergelijke vertraging in de komende jaren 1999-2000 niet mogen toelaten.
Ten eerste vereist de strijd tegen de toenemende werkloosheid in onze lidstaten een snellere besteding en het gebruik van alle middelen van de Europese structuurfondsen. Ten tweede kunnen wij zo beter inspelen op de noodzakelijke aanpassingen, waarmee wij door de invoering van de gemeenschappelijke munt in de afzonderlijke branches, maar ook in de regio's geconfronteerd zullen worden. Ten derde zullen de Europese instrumenten voor de opheffing van ontwikkelingsachterstanden nu echt getoetst worden naar aanleiding van de uitbreiding van de EU naar het oosten.
Een ding staat vast: de waarschuwende stemmen van onze werkloze EU-burgers moeten ertoe leiden dat ook op het laagste bestuurlijke niveau, op nationaal en op Europees vlak, sneller tot actie wordt overgegaan.

Myller
Mijnheer de Voorzitter, hier is in verscheidene toespraken, net als in het onderhavige verslag, naar voren gebracht dat de resultaten van het Europees regionaal en structuurbeleid niet in elk opzicht geslaagd zijn. In het verslag-Berend wordt ook ingegaan op de problemen die concreet om een oplossing vragen. Zoals hier is geconstateerd is het heel belangrijk dat de volgende vernieuwing van de structuurfondsen op tijd kan worden verwezenlijkt. Dit betekent dat de benodigde besluiten uiterlijk eind 1998 genomen moeten worden.
In het verslag wordt immers duidelijk geconstateerd dat de grootste problemen die betrekking hebben op de huidige programmeringsperiode ontstaan zijn doordat de start van de programma's werd vertraagd door de trage besluitvorming. Dit mag zich niet herhalen en dit moet vooral een boodschap aan de Raad zijn.
Toch is het gebruik van geld niet het belangrijkste. Het belangrijkste is de kwaliteit van de programma's en dat er met de programma's daadwerkelijke en meetbare vooruitgang wordt geboekt. Dit moet in het bijzonder een uitdaging zijn voor de gebieden en de actoren die van de komende hervorming van de structuurfondsen profiteren.

Wulf-Mathies
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mijn dank uitspreken aan het adres van de rapporteur, de heer Berend, voor zijn grondige onderzoek en het uitstekende verslag over het gebruik van de middelen van de structuurfondsen. De Commissie is zich ervan bewust dat er in 1994 en 1995 een betrekkelijk lage bestedingsgraad werd bereikt en dat daardoor het risico bestaat dat de middelen pas aan het einde van de programmeringsperiode worden gebruikt.
Op grond van deze ervaringen is het nuttig om het financiële beheer van de structuurfondsen in de nieuwe programmeringsperiode vanaf 2000 opnieuw te structureren. Ik wil er echter wel op wijzen, en u heeft dat tot aan 1996 ook kunnen controleren, dat de uitvoeringsachterstand in 1996 en 1997 aanzienlijk kleiner is geworden bij de communautaire bestekken, waarvoor toch nog altijd 90 % van de middelen wordt gebruikt. De uitvoering van de communautaire initiatieven verloopt nog steeds te traag en een van de redenen hiervoor is dat veel van deze programma's pas in 1995 en 1996 zijn goedgekeurd.
De Commissie gaat momenteel na of het nodig en mogelijk is bepaalde communautaire initiatieven om te programmeren en heeft ook de lidstaten hierop gewezen. In december heb ik de lidstaten om gedetailleerde informatie gevraagd over de uitvoering van de communautaire initiatieven ter plaatse. Aan de hand van de absorptiecapaciteit moet overwogen worden of het mogelijk is programma's inhoudelijk te wijzigen of om middelen binnen en tussen de programma's over te hevelen.
Medio 1998 zal de Commissie met voorstellen komen voor een nieuwe verdeling van de communautaire initiatieven in de Europese Unie en daarbij zal zij trachten rekening te houden met de eisen van het Parlement. Ook staan er nog enkele punten open in verband met het debat over de verdeling van de reserve.
Vooral de grote administratieve problemen bij de uitvoering vormden voor de Commissie de aanleiding om in Agenda 2000 een drastische vermindering van de communautaire initiatieven voor te stellen en de activiteiten ervan op te nemen in de mainstreamprogramma's. Wat de nog af te wikkelen betalingsverplichtingen betreft, is de huidige stand volledig normaal. Als de vastleggingskredieten jaarlijks stijgen en er niet meteen hoge bedragen worden uitbetaald, is het logisch dat het aantal af te wikkelen verplichtingen toeneemt. In de afgelopen jaren zijn betalingen van het desbetreffende begrotingsjaar echter ook gebruikt voor de afwikkeling van betalingsverplichtingen uit voorgaande begrotingsjaren.
De nog af te wikkelen bedragen van vóór 1994, die eind 1997 3, 26 miljard ecu bedroegen, hebben ofwel betrekking op acties waarvoor een verlengde uitvoeringstermijn gerechtvaardigd en goedgekeurd werd, ofwel op acties die om juridische redenen opgeschort werden en derhalve nog niet konden worden afgesloten. Omdat verlengingen van de betalingstermijnen slechts tot eind 1997 werden toegestaan, gaat het nu echter nog om de eindafrekeningen en niet om verplichtingen die op grond van hun vervaldatum nog meerdere jaren op de gemeenschapsbegroting zullen drukken. Ik refereer hierbij met name aan paragraaf 30, waarin u terecht heeft gevraagd hoe het precies zit.
Evenals het Parlement zal de Commissie erop toezien dat de middelen aan het begin van iedere programmeringsperiode volledig worden besteed en dat vertragingen, waarop u hier heeft gewezen, worden vermeden.
Wat de bezorgdheid van het Parlement betreft over het hoge bedrag dat in het kader van de begrotingsprocedure voor 1999 beschikbaar moet worden gesteld, wil ik eraan herinneren dat de communautaire instellingen op grond van het interinstitutioneel akkoord en de kaderverordening van de structuurfondsen verplicht zijn, de door de Europese Raad van Edinburgh vastgestelde bedragen ter beschikking te stellen van de fondsen. Dat wil ik nogmaals uitdrukkelijk onderstrepen.
Ik wil er overigens op wijzen dat een verlenging van de huidige programmeringsperiode in strijd zou zijn met de kaderverordening van de structuurfondsen alsook met het interinstitutioneel akkoord. Derhalve heeft de Commissie duidelijk gesteld dat de beide programmeringsperioden elkaar niet mogen overlappen.
In maart zal de Commissie haar wetgevende hervormingen voorstellen. Het is dan aan het Parlement en de Raad om snel te beraadslagen over deze voorstellen en ze goed te keuren. De Commissie zal alles doen wat in haar macht ligt opdat de nieuwe programma's vanaf 2000 vlot kunnen worden omgezet. Van het standpunt van de Commissie uit bezien zou het voor een vlotte beraadslaging en goedkeuring van de verordeningen en programma's contraproductief zijn om nu overgangsoplossingen aan te dragen.
De Commissie is het eens met de standpunten van het Parlement inzake de vereenvoudiging van het uitvoeringssysteem voor de structuurfondsen. Voor een grotere efficiëntie is een sterkere decentralisering absoluut noodzakelijk. Ook dienen plaatselijke en regionale overheden en de sociale partners al vanaf het begin bij de planning te worden betrokken. De nieuwe voorstellen voor een verordening behelzen een duidelijkere verdeling van bevoegdheden en verantwoordelijkheden tussen de diverse actoren, een opwaardering van de rol van de comités van toezicht en betere mogelijkheden voor de Commissie ter controle en voor het opleggen van sancties bij overtredingen. Op dit punt zijn wij het niet alleen volledig eens met de in het verslag gestelde eisen, maar ook met de diverse betogen hierover.
De Commissie vindt het noodzakelijk een prestatiegebonden financiële reserve in te voeren waarmee de doeltreffendheid van de structurele maatregelen vergroot moet worden en ik dank u voor de wezenlijke steun die ik in veel betogen heb gehoord. Natuurlijk kunt u geen blanco cheque uitschrijven voordat wij dit thema zorgvuldig met door ons voor te stellen objectieve criteria hebben besproken en natuurlijk kan een dergelijke reserve geen blanco cheque voor de Commissie zijn, maar moet deze aan transparante regels gebonden zijn. Ik geloof echter wel dat dit een mogelijkheid zou zijn om ook te verwezenlijken wat in het voorstel staat, namelijk om niet-bestede middelen desnoods voor andere programma's te gebruiken in plaats van ze weer naar de begrotingen van de lidstaten te laten terugvloeien. Om die reden ben ik ook van mening dat het nuttig zou zijn hierover een uitvoerig debat te houden, en ik bied de Commissie regionaal beleid dan ook uitdrukkelijk deze mogelijkheid aan.
De door het Parlement voorgestelde nieuwe begrotingsstructuur met een volgens planningstermijnen gerangschikte uitvoering zou tot een groter aantal begrotingslijnen leiden, hetgeen weer tot een complexere administratie, namelijk net als nu bij de communautaire initiatieven, zou leiden en dit zou indruisen tegen het principe van de vereenvoudiging.
Ter afsluiting wil ik er nogmaals op wijzen dat de Commissie haar voorstellen op 18 maart zal voorleggen. Wij zijn ervan overtuigd dat de daarin gedane voorstellen ter vereenvoudiging en decentralisering ook een efficiënter gebruik van de financiële middelen mogelijk maken en zoals altijd zal de Commissie het Parlement vanaf het begin intensief bij dit proces betrekken.

De Voorzitter
Ik dank u, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.

Stemming
Falconer
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het vóór de eerste hoofdelijke stemming over de instructies van het College van quaestoren hebben. Volgt nu een hoofdelijke stemming?

De Voorzitter
Ik stel voor uw beroep op het Reglement onmiddellijk in behandeling te nemen, zodat we duidelijkheid kunnen krijgen en de stemprocedure niet steeds wordt onderbroken.

Falconer
Mijnheer de Voorzitter, ik volg enkel de instructies van het College van quaestoren. Kunt u mij alstublieft oproepen voor de eerste hoofdelijke stemming?

De Voorzitter
Geachte collega, niet de quaestoren zitten de vergadering voor, maar ik. Daarom geef ik u nu het woord.

Falconer
Mijnheer de Voorzitter, als dat zo is, kunt u dan overeenkomstig het bericht dat wij vorige week van het College van quaestoren ontvangen hebben, registreren dat ik bij elk van deze hoofdelijke stemmingen aanwezig was? Kunt u tevens aan het Bureau overbrengen dat ik van oordeel ben dat dit Parlement soeverein is en niet een vergadering van dertien individuen die beslissen hoe het Reglement van dit Parlement moet luiden?
Ik hoop en reken erop dat alle collega's die het met mij eens zijn, mijn voorbeeld volgen. U hoeft niet deel te nemen aan hoofdelijke stemmingen, u moet er alleen maar voor zorgen dat uw aanwezigheid in de Vergadering geregistreerd wordt.

Sturdy
Mijnheer de Voorzitter, ik wil ongeveer hetzelfde zeggen als de heer Falconer: dit is de eerste vergadering van het Parlement waarin wij een hoofdelijke stemming zullen houden. Ik zou graag zien dat wij een boekje krijgen over de nieuwe bepalingen die de Conferentie van voorzitters vastgelegd heeft, zodat wij weten wat er nu precies gebeurt. Heel wat leden weten dat niet. Vanmorgen is ook al een stemming vijf minuten te vroeg gehouden. Wij hebben een aantal bepalingen nodig opdat leden de stemmingen niet missen.

Ewing
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij aansluiten bij de heer Falconer en dezelfde opmerking maken. Als oudste vrouwelijk lid van dit Parlement vind ik het verachtelijk dat de leden zich zonder enige waardigheid laten behandelen. Dit brengt de betalingsdienst in een lastig parket omdat een fractie bijvoorbeeld tijdens een nachtvergadering het aantal hoofdelijke stemmingen dat tijdens de stemming plaatsvond, zou kunnen verdubbelen: dit zou betekenen dat alle leden de helft van de vergoeding voor hun aanwezigheid zouden kwijtspelen. Kan u zich de chaos voorstellen waartoe dit zou leiden? Ik wil dan ook dat mijn aanwezigheid geregistreerd wordt, of ik nu wel of niet aan de hoofdelijke stemmingen deelneem. Ik wil hiertegen met klem protesteren en alle leden vragen: bent u een kuddedier of een parlementslid?

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij aansluiten bij de opmerkingen van mijn collega's en ik wil dat geregistreerd wordt dat ik hier vandaag aanwezig ben, los van het feit of ik al dan niet aan de hoofdelijke stemmingen deelneem.

Killilea
Mijnheer de Voorzitter, als fungerend voorzitter van het College van quaestoren wil ik de leden - en in het bijzonder de heer Falconer - meedelen dat het College van quaestoren de instructies die u vorige week ontvangen heeft, zelf van het Bureau gekregen heeft. Ik wil dit klaar en duidelijk stellen. Alle leden van deze Vergadering moeten weten dat wij als quaestoren enkel de regelgeving toepassen waartoe het Bureau besloten heeft.

Falconer
Mijnheer de Voorzitter, de woorden van de heer Killilea lijken in strijd met wat u eerder gezegd heeft. In antwoord op mijn verzoek om voor elke hoofdelijke stemming opgeroepen te worden en in verband met het bericht van het College van quaestoren heeft u gezegd dat deze vergadering niet door het College van quaestoren geleid werd. Ik ben het met u eens. De heer Killilea heeft duidelijk gemaakt dat het College van quaestoren in opdracht van het Bureau handelde. Het Bureau leidt dus de vergadering en u zit de vergadering voor. Ik herhaal dan ook mijn verzoek om voor elke hoofdelijke stemming opgeroepen te worden.

Antony
Mijnheer de Voorzitter, we hebben het rompparlement gehad, nu zien we dat een parlement van pionnen ontstaat. Iedere afgevaardigde heeft het recht zelf te bepalen of hij wel of niet stemt. Met de procedurele en bureaucratische instructies die u in het leven roept, devalueert u het Parlement.

Santini
Mijnheer de Voorzitter, na hetgeen de sprekers voor mij gezegd hebben, wilde ik een voorstel opperen. Ik geloof dat wij die nieuwe regeling in deze plenaire vergadering niet in alle rust kunnen bespreken en toepassen, en daarom vraag ik dat althans over het voorstel wordt gestemd om de toepassing van deze regeling uit te stellen tot de volgende vergaderperiode of tenminste in het Parlement ter sprake te brengen alvorens er uitvoering aan wordt gegeven.

De Voorzitter
Waarde collega's, ten eerste wil ik alle sprekers danken voor hun bijdrage aan het debat over dit belangrijke onderwerp. Ten tweede zou ik ter geruststelling van enkelen onder u willen verduidelijken dat u natuurlijk vrij bent al dan niet te stemmen, hetgeen voor elk parlementslid en elk parlement een fundamenteel recht is. Het recht om al dan niet te stemmen is een elementair recht van parlementsleden. Ten derde verbaas ik me er toch over dat u kritiek heeft op een paar oproepen voor een grote opkomst van leden voor de stemmingen, want een parlementslid heeft niet alleen het recht, maar ook de plicht om zijn stem uit te brengen. Het verheugt me overigens te kunnen vaststellen dat we vandaag talrijker zijn dan de laatste tijd het geval is geweest.
Het Bureau zal alle bijdragen in aanmerking nemen, wanneer het zich over enkele maanden opnieuw over de kwestie buigt, zoals we in het besluit al hadden aangekondigd. Ik stel dus voor het systeem uit te proberen, het te testen, en dan zullen we al doende zien hoe dat in de praktijk uitpakt.
Voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de goedkeuring, namens de Gemeenschap, van PARCOM-besluit 96/1 betreffende de geleidelijke stopzetting van het gebruik van hexachloorethaan in de non-ferrometaalindustrie (COM(97)0540 - C4-0636/97-97/0297(CNS))
(Het Parlement keurt het voorstel goed)

De Voorzitter
Mijnheer Falconer, zoals ik reeds heb opgemerkt, heb ik kennis genomen van uw interventie en voor elke hoofdelijke stemming zult u als aanwezig worden genoteerd. Daar kunt u van op aan. Maar verder ben ik niet van plan me te laten afleiden door een dergelijke procedurele obstructie.
Betreffende de amendementen 10 en 18
Blak
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek iedereen tegen amendement 10 en voor amendement 18 te stemmen. Wij hebben in de commissie een fout begaan. Wij hebben een zin geschrapt, die had moeten blijven staan. De zin in kwestie preciseert namelijk hoe de voorlichting en opleiding moeten gebeuren.
Betreffende amendement 11
Blak
In de Engelse tekst kan de formulering twijfel wekken. Wij willen de woorden workforce graag vervangen door workers' concern. Indien we workforce laten staan, betekent het dat alle werknemers in de onderneming moeten beslissen of een van hen een medisch onderzoek moet ondergaan. Door dit te veranderen in workers' concern , kan elk individu zelf beslissen. Het is dus een taalkundige wijziging van de formulering om alle twijfel weg te nemen.

De Voorzitter
Zijn er bezwaren tegen dit mondelinge amendement?
(De Voorzitter stelt vast dat er geen bezwaar is tegen de indiening van het mondelinge amendement)
(De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)

Smith
Mijnheer de Voorzitter, ik wil erop wijzen dat u zelf niet eens de door dit geachte Bureau opgestelde regels volgt. U heeft mij niet de gelegenheid gegeven blijk te geven van mijn aanwezigheid in de vergadering. Ik protesteer tevens tegen het feit dat dit ons opgedrongen wordt. Als u iets wil nagaan, kunt u het Parlement misschien om zijn mening over het Bureau vragen. Die is heel scherpzinnig. Als u iets wil nagaan, kan u misschien vragen of deze nieuwe, door het Bureau opgestelde, voorschriften de steun van dit Parlement genieten.

De Voorzitter
Ik heb goede nota genomen van uw opmerking. U kunt gerust zijn, uw aanwezigheid is genoteerd door de zittingsdienst. Verder gaan we ons nu niet met onnodige bureaucratie bezighouden. De onvermijdelijke bureaucratie is zo al ingewikkeld genoeg.

Orlando
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde maar één opmerking maken: hedenochtend hebben een aantal collega's, eerst en vooral de heer Nassauer, opgemerkt dat de middelen waar het programma-FALCONE over beschikt aan de krappe kant zijn en een paar leden hebben daar de conclusie uit getrokken dat de toepassing van de acties maar beter kan worden beperkt tot het werk van justitie en politie. De uitgetrokken bedragen zijn inderdaad krap, daar heeft de heer Nassauer gelijk in, maar de beperkte middelen ten spijt geloof ik toch dat het belangrijk is dat het Europees Parlement ook in de gaten houdt wat scholen, universiteiten en de burgermaatschappij kunnen verrichten, om te laten zien dat de strijd tegen de maffia en de georganiseerde misdaad niet alleen een repressief verschijnsel van politievertoon en justitiële macht is, maar ook en vooral, dunkt me, een kwestie die te maken heeft met vernieuwingsdrang en culturele gevoeligheid.
Na de stemming over amendement 27
Oddy
Mijnheer de Voorzitter, dit is kenmerkend voor wat er nu zal gebeuren. Zowel de heer Newman als ikzelf hebben op de knop geduwd, maar er gebeurde niets. Als gevolg van deze nieuwe bepaling moeten wij u voortdurend onderbreken om dit mede te delen.

Samland
Mijnheer de Voorzitter, er is een probleem. En wel op grond van de twee verslagen die aan ons voorgelegd zijn, namelijk het verslag-De Luca en het verslag-Wemheuer. Beide verslagen bevatten dezelfde passage. Voor het verslag-Wemheuer is met betrekking tot deze passage een amendement ingediend. Voor het verslag-De Luca echter niet. Nu zou er het volgende kunnen gebeuren: het Parlement zou in het ene verslag de ene formulering kunnen goedkeuren en in het andere verslag precies het tegenovergestelde. Dat veroorzaakt enige complicaties op dit punt.
Derhalve had ik gevraagd om hierover een afzonderlijke stemming te houden. Dat verzoek is ook ingediend. Een afzonderlijke stemming moet ertoe leiden dat de formulering wordt gewijzigd. Het probleem is nu echter dat het Parlement eerst over het ene verslag en dan pas over het amendement op het andere verslag stemt. De omgekeerde volgorde zou gemakkelijker zijn geweest want dan zouden wij weten waar wij aan toe zijn. Dan zou het probleem bij het verslag-De Luca van de baan zijn. Eigenlijk zou het eenvoudiger zijn, als u eerst het verslag-Wemheuer in stemming zou brengen. Dan zouden wij het resultaat van deze stemming kennen en kunnen wij het verslag-De Luca overeenkomstig aanpassen.

De Voorzitter
Goed, als mijnheer De Luca daarmee akkoord gaat, stel ik voor eerst over te gaan tot stemming over het verslag van mevrouw Wemheuer, waardoor we dit probleem op elegante wijze kunnen oplossen.

De Luca
Mijnheer de Voorzitter, ik heb precies over deze kwestie het woord gevraagd. Wat de heer Samland aan de orde stelt is geen reëel probleem, omdat in feite beide verslagen, dat van mij en van de heer Wemheuer, vragen om eventueel een enquêtecommissie in te stellen. Het amendement dat is voorgesteld slaat op iets heel anders, en dat is helemaal niet in strijd met het idee van de enquêtecommissie: in het amendement wordt namelijk gesteld dat men moet bezien of de Commissie begrotingscontrole permanent eenzelfde soort bevoegdheden kan krijgen als die waar de enquêtecommissie over beschikt. Er is dus geen sprake van tegenstrijdigheid.
Daarom stond ik te kijken van het verzoek om stemming in onderdelen dat voor paragraaf tien van mijn verslag is ingediend. Gisteren hebben wij vernomen dat er een eensgezinde stemming heerste om de dwarse houding van de Commissie ten opzichte van het Parlement te laken. Maar wat daaruit de logische consequentie moet zijn, namelijk vragen om een enquêtecommissie in het leven te roepen, blijft dan ineens achterwege. Ik vind het eigenlijk wel een beetje hypocriet van het Parlement om eerst op zijn strepen te gaan staan jegens de Commissie en daarna de zaak op te geven.
Dus, ervan uitgaande dat de enquêtecommissie en de nieuwe bevoegdheden van de Commissie begrotingscontrole niet strijdig met elkaar zijn, lijkt het me niet noodzakelijk om de volgorde van de twee verslagen te wijzigen, en evenmin om een soortgelijk amendement in mijn verslag in te voeren. Ik zou zelfs willen vragen om het verzoek om stemming in onderdelen over paragraaf 10, die de beste paragraaf van mijn verslag is, in te trekken.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer De Luca. Toch stel ik voor eerst te stemmen over het verslag van mevrouw Wemheuer, omdat alles afhangt van het lot dat het amendement beschoren zal zijn. Het is best mogelijk dat dit probleem zichzelf oplost.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, u heeft het zojuist al gezegd: de heer De Luca heeft duidelijk gemaakt dat hij geen afzonderlijke stemming wil. Wij staan er echter op dat punt 10 afzonderlijk in stemming wordt gebracht. In het bijzonder na de uitslag over het verslag-Wemheuer en na de verklaring van de heer De Luca als rapporteur staan wij erop een afzonderlijke stemming te houden over punt 10.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, ik heb deelgenomen aan de stemming over een aantal verslagen maar niet aan de stemming over een aantal andere verslagen en ik wil u alleen maar meedelen dat ik aanwezig was. Ik moest op een zeker ogenblik naar het toilet en daarna ben ik een kopje koffie gaan drinken.
Mijnheer de Voorzitter, als u dit Parlement belachelijk wil maken, bent u - samen met de ambtenaren die u adviseren - op de goede weg. Zij geven u volledig verkeerde adviezen. Dit is een democratische instelling, we zijn hier niet in Noord-Korea of Penang.

De Voorzitter
Ik herinner u eraan, mijnheer Andrews, dat er in dit Parlement hoofdelijk wordt gestemd.

Truscott
Mijnheer de Voorzitter, ik wil meedelen dat ik voor gestemd heb bij de eindstemming. Ik heb op de knop gedrukt maar mijn lichtje brandde niet. Ik wil enkel genoteerd zien dat ik voor gestemd heb bij de eindstemming.

Telkämper
Mijnheer de Voorzitter, bij beide onderdelen heb ik met ja gestemd. Bij het eerste onderdeel deed het lampje het echter niet.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, het zal u genoegen doen dat ik wacht met naar het toilet gaan en dat ik zelf wél voor het laatste verslag gestemd heb, maar mijn stemapparaat niet.

Barton
Mijnheer de Voorzitter, de stemming is nu al zo lang achter de rug dat ik niet meer weet of mijn stemapparaat het deed of niet. Wilt u noteren dat ik aanwezig was?

Colino Salamanca
Mijn stemapparaat heeft ook niet gewerkt bij de eindstemming. Ik stem voor.

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, mijn stemapparaat werkte wel, maar ik was iets te laat voor de stemming omdat mijn vliegtuig vertraging had. Moet ik het verzoek voor mijn dagvergoeding nu naar Sabena zenden?

Antony
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een idee. In de 18e eeuw, toen bisschop Bourdaloue zijn ellenlange preken hield, liet men een gewijde pot rondgaan, een zogeheten "bourdaloue" . We zouden hier misschien ook zo'n pot kunnen laten rondgaan, dan hoeven onze collega's niet op te staan om naar het toilet te gaan.

Rack
Mijnheer de Voorzitter, ik heb nu goed opgelet en met respect vastgesteld, dat u bij de stemmingen niet meestemt, en dus ook niet bij de hoofdelijke stemmingen. Het Parlement zal het met mij eens zijn dat u desondanks uw dagvergoeding heeft verdiend.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Rack. Ik heb gebruik gemaakt van het voorrecht niet te stemmen, omdat je naar goed Frans gebruik niet stemt als je de vergadering voorzit.

McMillan-Scott
Mijnheer de Voorzitter, het spijt me dat ik de werkzaamheden vertraag, maar ik heb tot nu toe niet bewust over dit verslag gestemd. Eigenlijk ben ik het niet met het verslag in zijn geheel eens.
Principieel hebben wij recht op vrije meningsuiting. Wij hebben zopas over punt 108 gestemd, dat aandringt op het recht op vrije meningsuiting. De tegenhanger hiervan is het recht om te zwijgen. Ik ben voornemens mijn zwijgrecht uit te oefenen. Ik word niet betaald om hier te stemmen maar om lid van het Parlement te zijn.
Ik dring er met klem op aan dat u aan het einde van deze vergaderperiode een verzoek in stemming brengt waarin het Bureau verzocht wordt deze regeling vóór de volgende plenaire vergadering in Straatsburg te herzien.
(Applaus)
De Voorzitter
Mijnheer McMillan-Scott, er zal met uw opmerking rekening worden gehouden, zoals dat natuurlijk met de opmerkingen van al onze collega's het geval is. Het Bureau zal zich zeker over dit probleem buigen.

Crowley
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar genoteerd zien dat ik aanwezig ben, maar niet deelneem aan de stemming.

Pasty
Mijnheer de Voorzitter, de leden van de Fractie Unie voor Europa hebben aan alle stemmingen deelgenomen, maar zullen niet aan de eindstemming deelnemen, omdat in dit verslag sommige dingen wel aanvaardbaar zijn en andere niet. We kunnen dus geen algemeen oordeel vellen. Ik vraag u derhalve de namen van alle collega's die niet aan de stemming deelnemen, te beginnen met mij zelf, als aanwezig te vermelden.

De Voorzitter
Maakt u zich geen zorgen, alles wordt genoteerd.

Chichester
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het Bureau via u feliciteren omdat het er met deze kinderachtige en zielige praktijk in geslaagd is deze Vergadering nog belachelijker te maken dan ze al is. Ik hoop dat het Bureau hierop terug zal komen.

Azzolini
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u te noteren dat ik wel aanwezig ben, maar niet deelneem aan de stemming.

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, ik wil er alleen even op wijzen dat wij hebben gestemd over een verslag over de mensenrechten, maar dat we de hele ochtend het onaantastbare recht van mannen en vrouwen hebben gebagatelliseerd om naar de toiletten te gaan zonder dat daarop enige sanctie staat.

Nordmann
Mijnheer de Voorzitter, ik zou u zonder verder commentaar willen wijzen op mijn aanwezigheid, want ik wens niet aan de eindstemming deel te nemen.

Katiforis
Mijnheer de Voorzitter, ik deel de afkeer van onze collega's voor deze bekrompen maatregel. Ik wil erop wijzend dat dit niet de enige kleingeestige maatregel is die ons irriteert en vernedert: er zijn er nog veel meer. Als we dan toch protesteren, laten we ons dan in godsnaam niet beperken tot een enkel geval, maar alle enggeestige beperkingen onderzoeken die ons als parlementsleden opgelegd zijn en die ons de laatste tijd vernederd hebben.
Applaus

Müller
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, vanzelfsprekend kunnen de meningen verdeeld zijn over de kwestie wat deze nieuwe regeling voor ons als afgevaardigden betekent en hoe wij daar intern mee omgaan. Waar de meningen echter niet verdeeld over kunnen zijn, is mijns inziens hetgeen het Parlement nu al als succes kan boeken: zolang ik het mij kan heugen, is er in de afgelopen jaren nog nooit op dinsdagmiddag om half twee een stemming geweest waarbij meer dan 500 afgevaardigden in dit Parlement aanwezig waren. Dat is een uiterlijk succes dat niet onderschat mag worden, onafhankelijk van de vraag of wij bij deze regeling blijven of niet.

Happart
Mijnheer de Voorzitter, ik heb honger. Kunnen we tot de eindstemming overgaan en vertrekken?

Tomlinson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil net als de heer Happart stemmen en gaan eten.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Baldi
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde opmerken dat ik wel aanwezig ben, maar net als mijn collega's heb ik niet meegedaan aan de stemming.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, ik was tijdens alle stemmingen aanwezig. Ik heb principieel aan geen enkele stemming deelgenomen, maar ik wil overeenkomstig de nieuwe bepaling genoteerd zien dat ik aanwezig was.

De Luca
Mijnheer de Voorzitter, aangezien u mij daarstraks niet het woord hebt verleend, ben ik gedwongen tegen mijn eigen mening in te handelen en te stemmen met onthouding, om ervoor te zorgen dat mijn aanwezigheid geregistreerd wordt. Ik had liever niet deelgenomen aan de stemming, omdat dit verslag al met zoveel stemmingen is gewijzigd en mij niet geheel en al overtuigt. In ieder geval wilde ik nog zeggen, mijnheer de Voorzitter, dat als er vandaag meer leden hier aanwezig zijn, dit niet betekent dat het Parlement meer waardigheid krijgt: het is juist een teken van vernedering, omdat het Parlement voor het blok is gezet op een manier die de vrijheid van de volksvertegenwoordigers beslist geen eer inlegt.

Hallam
Mijnheer de Voorzitter, ik wil genoteerd zien dat ik volledig achter de nieuwe regeling van het voorzitterschap sta. Er waren zelden zo vele leden in dit Parlement aanwezig tijdens een stemming.

Falconer
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het uiteraard niet eens met de heer Hallam. Het Parlement heeft in dit verband een aantal rechten. Dat is de kern van soevereiniteit. Tijdens de eerste hoofdelijke stemming heb ik zelf niet gestemd maar mijn stemapparaat wel. Ik weet ook niet waarom. Misschien heeft iemand wel de zaken in eigen hand genomen.
Ten tweede heeft u mij het recht onthouden mee te delen aan welke stemmingen ik wenste deel te nemen. Ik kan u meedelen dat ik aan een aantal hoofdelijke stemmingen heb deelgenomen, inzonderheid die in verband met de rechten van de mens.
Ten derde zult u ongetwijfeld rekening houden met de mening van deze Vergadering, die met uitzondering van de heer Hallam van oordeel is dat er iets mis is, dat er iets ernstig mis is in dit Parlement.
Ten vierde heb ik gezien dat de Voorzitter, de heer Gil-Robles, zelf niet aanwezig was tijdens de stemming. Ik veronderstel dat de helft van zijn vergoeding zal worden ingehouden. Tenslotte feliciteer ik u met de wijze waarop u deze kwestie vandaag aangepakt heeft.

Ewing
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een voorstel van orde indienen overeenkomstig artikel 163 van het Reglement. Dit artikel bepaalt dat ieder lid wijzigingen op het Reglement kan voorstellen en dat deze wijzigingsvoorstellen moeten worden vertaald, vermenigvuldigd, rondgedeeld en ter behandeling verwezen naar de bevoegde commissie, die ze behandelt en beslist of zij aan het Parlement zullen worden voorgelegd. Het zou hier om de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten gaan.
Ik wil tevens zeggen dat stemmen de meest fundamentele taak van een parlementslid moet zijn. Dit houdt het recht in om te stemmen, maar ook het recht om niet te stemmen. Mijnheer de Voorzitter, u heeft op een bepaald ogenblik gezegd dat wij "de plicht hadden te stemmen" . Ik betwist dat. Wij zijn niet verplicht te stemmen. Het is echter wel onze plicht te weten waarover de stemming gaat. Daarna is het aan ons om te beslissen of wij al dan niet stemmen. Dit is inmenging in een fundamenteel recht en dit is een heel ernstige kwestie. Het gaat hier niet om een louter administratieve kwestie; ze heeft politieke vertakkingen met betrekking tot ons recht herkozen te worden door onze burgers. Dit had nooit op deze manier mogen gebeuren. Overigens voorziet het vreemde bericht dat wij van onze fracties ontvangen hebben, niet in een uitzondering voor de Voorzitter die de vergadering leidt.
Ik vraag dat deze kwestie aan de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten wordt voorgelegd, en wel onmiddellijk. U heeft gezien hoe de Vergadering hierover denkt en ik ben niet de enige die er zo over denkt. Het is niet gepast ons te verplichten aanwezig te zijn en te stemmen. Dat is onze keuze en het komt niet het Bureau van dit Parlement, maar onze kiezers toe te beslissen of wij ons al dan niet van onze taak kwijten.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het document van de Commissie over hexachlooretaan in de non-ferrometaalindustrie, omdat het in het belang van het milieu is het gebruik van deze stoffen te beperken. Het is jammer dat het oorspronkelijke PARCOM-voorstel, waarin de afzet en toepassing van hexachloorethaan strenger aan banden was gelegd, nu afgezwakt wordt met uitzonderingen. Het is vooral bedroevend dat dit gebeurd is, doordat een meerderheid in het Europees Parlement deze uitzonderingen heeft voorgesteld!
Aanbeveling voor de tweede lezing-Blak (A4-0051/98)
Titley
Ik wil hier vandaag graag voor dit verslag stemmen. De bescherming tegen de risico's van chemische agentia op het werk is een levensbelangrijke kwestie op het vlak van gezondheid en veiligheid, aangezien heel wat medeburgers elke dag met chemicaliën omgaan op het werk.
De Commissie dient terecht te beoordelen hoe goed de regeringen van de lidstaten de indicatieve veiligheidsniveaus voor blootstelling aan chemische agentia op het werk toegepast hebben. Wij moeten nagaan of verplichte veiligheidsniveaus nodig zijn om ervoor te zorgen dat de voorschriften nageleefd worden.
In dit verslag wordt terecht ook gevraagd dat de werknemers correcte informatie en een degelijke veiligheidsopleiding krijgen over de chemische agentia die ze gebruiken. Goed ingelichte werknemers wier eigen veiligheid evenzeer op het spel staat als die van het grote publiek dat in de buurt woont van bedrijven waar mogelijk gevaarlijke chemische agentia gebruikt worden, zullen er het beste voor zorgen dat de veiligheidsvoorschriften nageleefd worden.
Ondanks alle op communautair vlak genomen maatregelen moeten de lidstaten verder kunnen gaan en strengere veiligheidsniveaus op de werkplek kunnen opstellen wanneer zij dat wensen. In onze interne markt zijn evenwel een aantal gemeenschappelijke minimumnormen inzake veiligheid en vrije mededinging nodig. Veilige ondernemingen zijn meestal ook succesvol.
Verslag-Erika Mann (A4-0025/98)
Ephremidis
Na de instorting van de Sovjet Unie is de industriële en sociale structuur in Oekraïne en in andere republieken van de voormalige USSR geleidelijk aan kapot gegaan. De tekorten op de betalingsbalans in deze landen rezen snel, waardoor de bevolking in zeer benarde economische omstandigheden kwam te verkeren. Men kan deze ontwikkeling niet van richting doen veranderen met een lening hier en een lening daar. Integendeel, op lange termijn bekeken vergroten leningen zelfs het tekort op de betalingsbalans en tasten zij de productieve mogelijkheden van een land aan.
Dergelijke leningen zijn enkel een hulpmiddel op korte termijn. In feite gaat het trouwens om het verzekeren van de uitvoer van Europese bedrijven naar Oekraïne. Dit is de derde keer in de afgelopen jaren dat Oekraïne steun krijgt. Nu heeft men zich tot doel gesteld het Europese ontwikkelingsmodel te exporteren, posities op de markt in dit land te veroveren en controle uit te oefenen op de politieke en sociale ontwikkelingen. Daarom zijn bepaalde voorwaarden verbonden aan de toekenning van deze lening en is voorzien in controle op het gebruik van de middelen.
Het is geen toeval dat de Europese Unie deze lening in het vooruitzicht stelt. Over enkele weken vinden namelijk parlementsverkiezingen plaats in Oekraïne. Aldus kan men rechtstreeks ingrijpen in het politieke leven in dit land en controle uitoefenen op het toegepaste economische beleid. Ook is het geen toeval dat deze lening wordt toegekend op een moment waarop door achterstallige betaling van lonen grote sociale onrust is ontstaan.
Mijn volk heeft ervaringen opgedaan met dergelijke leningen en daarom kan men alleen maar zeggen: " Vrees de Grieken, ook al hebben zij geschenken bij zich" .
Tot slot mag de veiligheidstoestand van de sarcofaag van de kerncentrale in Tsjernobyl en het functioneren van de in tact gebleven gedeelten geen alibi zijn enerzijds voor de Europese Unie om zich te mengen in de interne aangelegenheden van dit land en anderzijds voor de Oekraïense regering en de Oekraïense maffia om zich de middelen toe te eigenen die, naar wordt gezegd, bestemd zijn voor de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de burgers en voor de economische ontwikkeling. Evenmin mag de veiligheid een alibi zijn om de economische oorlog aan te wakkeren die westerse bedrijven op het gebied van de kerntechnologie uit zogenaamde veiligheidsoverwegingen zijn begonnen.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslagMann over de bijstand aan Oekraïne. Dit land zit nog steeds in een moeilijke economische situatie en de EU is verplicht Oekraïne te helpen met de oplossing van de problemen. Wij willen echter onderstrepen dat wij zeer bezorgd zijn over het feit dat Oekraïne zijn verplichting betreffende de afschaffing van de doodstraf niet nakomt. Uit inlichtingen van Amnesty International blijkt dat in de Oekraïnse gevangenissen 264 mensen op hun executie wachten. En intussen worden nog meer mensen door de rechtbank ter dood veroordeeld. Dit is totaal onaanvaardbaar. Wij doen een oproep tot de Oekraïnse regering de doodstraf af te schaffen en terzelfdertijd de vereiste stappen te zetten om de situatie op het gebied van de mensenrechten in Oekraïne te verbeteren.

Lindqvist
Ik heb voor het verslag gestemd, maar ik vind dat de uitbetaling van de lening pas dient te geschieden na een evaluatie van de wijze waarop het programma tot sluiting van Tsjernobyl voortgang vindt, dat wil zeggen dat Oekraïne zal moeten voldoen aan zijn verplichtingen uit de overeenkomst over Tsjernobyl, voordat de gelden worden uitbetaald.

Van Dam
Oekraïne kampt met een moeizaam economisch transformatieproces. Het is positief dat de prijzen zijn vrijgegeven, de wisselkoersen zijn losgelaten, het overheidstekort aanzienlijk is teruggedrongen, de inflatie is teruggebracht en een omvangrijk privatiseringsprogramma is opgestart. Toch spreekt collega Mann in haar verslag terecht twijfels uit over de actuele economische situatie in Oekraïne.
Over de voortgang van de hervormingen in Oekraïne zijn de meningen verdeeld. Het IMF toonde zich in november vorig jaar heel positief over de situatie in Oekraïne en hervatte daarom de kredietverlening. De EBRD daarentegen was veel minder positief en concludeerde dat de hervormingen in Oekraïne tot stilstand waren gekomen. Twijfels over de sanering van de Oekraïnse economie zijn dan ook zeker gerechtvaardigd.
Het omschakelen van een planeconomie naar een vrije markteconomie blijkt niet alleen van economische factoren af te hangen. Er is vooral voldoende politiek draagvlak nodig en daar schort het op dit moment aan in Oekraïne. De controverse tussen de hervormingsgezinde president Koetsjma en het parlement belemmert de voortgang van het hervormingsproces.
Er past een kanttekening bij het voorstel van de Commissie. De vraag moet worden opgeworpen of het wel verantwoord is, de bijstand in de vorm van leningen te verstrekken. Loopt Oekraïne op deze manier niet het risico van betalingsproblemen op de langere termijn? Volgens ons is te overwegen een deel van de bijstand in de vorm van giften te verstrekken.
Dit neemt niet weg dat we konden instemmen met het verslag-Mann en daarmee met het voorstel om opnieuw macro-financiële bijstand aan Oekraïne te verstrekken. Dit in aanvulling op de steun die door de internationale financiële instellingen en bilaterale donors ter beschikking wordt gesteld. Hopelijk krijgt Oekraïne op deze manier wat armslag om de hervorming van de economie meer voortvarend voort te zetten.
Verslag-Orlando (A4-0017/98)
Andersson
Ik wil de rapporteur graag danken voor een grondig stuk werk op een gebied dat van belang is bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad. Ik wil in deze stemverklaring graag mijn steun onder de aandacht brengen voor amendement 29 over speciale financiële aandacht voor de kandidaat-landen.

Collins, Gerard
Ik juich de bepaling in het Verdrag van Amsterdam toe die de Europese Unie als politieke entiteit echte bevoegdheden geeft om de georganiseerde misdaad en de drugshandel te bestrijden.
In een Europese Unie die een interne markt vormt en vrij verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal kent, is er meer politionele en justitiële samenwerking nodig om de strijd aan te binden met drugshandelaars, die immers gemakkelijk kunnen rondreizen in een Europa zonder grenzen.
De lidstaten van de Unie werken sinds het Verdrag van Maastricht uit 1992 al in ruime mate samen op het gebied van justitie en binnenlandse zaken. Deze bepalingen zijn evenwel terecht geherstructureerd en gewijzigd in het Verdrag van Amsterdam, teneinde rekening te houden met de veranderende aard van de internationale misdaad.
Het Verdrag van Amsterdam wil de strijd tegen de drugsbaronnen op drie fronten voeren: meer politionele samenwerking tussen de lidstaten van de Europese Unie, meer bevoegdheden voor Europol (de Europese politiedienst), en meer justitiële samenwerking tussen de lidstaten van de Europese Unie.
Ik sta volledig achter deze kordate bepalingen om de drugsbaronnen te bestrijden en de Europese Unie krijgt in het Verdrag van Amsterdam tevens ruime en belangrijke bevoegdheden om middelen uit te trekken voor programma's voor drugspreventie en voorlichting over de gevaren van drugs voor de volksgezondheid.
Wij moeten de Europese burgers ervan overtuigen dat een stem voor het Verdrag van Amsterdam een stem is om de Europese Unie de nodige bevoegdheden te geven om de dubbele plaag van internationale drugshandel en georganiseerde misdaad te overwinnen.

Cushnahan
Het Ierse voorzitterschap kende een grote prioriteit toe aan de bestrijding van de georganiseerde misdaad. De voorliggende voorstellen maken deel uit van het actieplan ter bestrijding van de georganiseerde misdaad dat de Europese Raad van Dublin heeft opgeleverd.
Wij moeten de mensen die in de lidstaten van de Europese Unie verantwoordelijk zijn voor de bestrijding van de georganiseerde misdaad de mogelijkheid bieden ervaringen uit te wisselen, in het bijzonder op het vlak van samenwerking, inwinnen van informatie en opleiding. Er zijn stelselmatig en geregeld contacten tussen functionarissen en ambtenaren uit verschillende lidstaten op gebieden die van oudsher onder de bevoegdheid van de Europese Unie vallen, zoals landbouw, milieu, sociale zaken enzovoort, maar wij kunnen jammer genoeg niet hetzelfde zeggen van de ambtenaren die in de verschillende lidstaten op de Ministeries van Justitie en Binnenlandse Zaken werken. Dit programma zal hier iets aan kunnen doen.
Ik steun ook de aanbeveling van de heer Orlando dat vertegenwoordigers van de kandidaat-lidstaten hierbij betrokken moeten worden.
Tenslotte herdenkt dit programma op heel passende wijze de Italiaanse rechter Falcone, die door internationaal opererende misdadigers vermoord werd omdat hij de democratie en het recht tegen hun misdadige activiteiten verdedigde. Zijn nalatenschap zal anderen inspireren om de strijd tegen het kwaad, waar ook, voort te zetten.

Theonas
Ons inziens moet bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad de klemtoon worden gelegd op preventie. Dat betekent dat men in eerste instantie moet kijken naar de oorzaken van misdaad. De wortel van het kwaad ligt in de ellendige situatie van miljoenen werkloze, dakloze, hongerige en sociaal uitgesloten burgers. Zij vormen een broeikas voor misdaadorganisaties en daar is het economische, sociale en politieke bestel in onze landen verantwoordelijk voor.
In de afgelopen jaren heeft men geprobeerd het probleem op te lossen met uitsluitend repressieve maatregelen. Deze aanpak is echter volledig ondoeltreffend gebleken en brengt bovendien het risico met zich mee dat speciale banden ontstaan, vaak zelfs op hoog niveau, tussen enerzijds mensen in de politie, de rechtbanken en de overheid en anderzijds misdaadorganisaties.
De voorstellen in het verslag van de heer Orlando voor het FALCONE-programma zijn weliswaar interessant, maar tornen niet aan de kern van het voorgestelde programma. Dit programma houdt zich strikt aan het in Amsterdam genomen besluit en is inefficiënt en bureaucratisch. Er vindt overlapping plaats van bevoegdheden en activiteiten met andere gemeenschappelijke acties en in het voorstel staan zelfs gevaarlijke en verdachte bepalingen. Als deze bepalingen de nieuwe rechtsgrondslag worden, kan het toepassingsgebied, zoals dit voorzien is in het Verdrag en de internationale overeenkomsten inzake samenwerking en gemeenschappelijke acties van polities, worden uitgebreid.
Wij zijn met name gekant tegen elke poging om op directe of indirecte wijze particuliere security-bedrijven en -organisaties te betrekken bij de in de communautaire acties voorziene procedures en deze te financieren met geld van de Europese Unie en de lidstaten. Deze mogen hoe dan ook nooit en te nimmer betrokken worden bij het elektronisch opslaan van persoonsgegevens. Dat zou voor ons onaanvaardbaar zijn.
Natuurlijk is het noodzakelijk te zorgen voor een goede opleiding van de personen die belast zijn met de controle op en de opsporing en bestrijding van economische misdrijven. Dergelijke misdrijven worden immers vaak gepleegd met moderne technologische middelen. De misdadigers zijn actief op het gebied van de overheidsopdrachten, zij chanteren mensen in bepaalde beroepen en beschikken over mogelijkheden om het illegaal verkregen geld wit te wassen. Ook is het noodzakelijk ervaringen uit te wisselen over de ontwikkelingen in de nationale wetgevingen, niet alleen om deze zo efficiënt mogelijk te maken, maar ook om de toepassing daarvan te kunnen evalueren.
Helaas worden talrijke maatregelen getroffen om demagogische redenen of om de publieke opinie zand in de ogen te strooien. Maar ook indien deze maatregelen te goeder trouw worden genomen, ketsten zij meestal af op de meedogenloze wet van de sterken, van de grote belangen en op het winstbejag van de multinationale bedrijven. Deze multinationale bedrijven spelen de eerste viool bij de vaststelling van de oriëntatie, de planning en de grenzen van de maatregelen.
Verslag-Wemheuer (A4-0049/98)
McMillan-Scott
Mijnheer de Voorzitter, ik wil in het debat over het verslag van mevrouw Wemheuer over fraude in de afdeling toerisme van DG XXIII van de Commissie uiting geven aan mijn diepe bezorgdheid en bekommering over het feit dat vertegenwoordigers van de Commissie dit Parlement in de loop van dit debat zijn blijven misleiden. In de verklaringen van de Commissie worden de feiten verdraaid en dit bewijst dat de Commissie de zaak nog altijd in de doofpot wil stoppen en weigert te aanvaarden dat hoge ambtenaren gepoogd hebben een strafrechtelijk onderzoek van de politie naar de vermoedens van misdrijven en wanbeheer te verhinderen.
Deze houding zet niet aan tot vertrouwen in de maatregelen die de Commissie in de toekomst zal nemen en ik wil duidelijk genoteerd zien dat ernstige twijfel blijft bestaan, ook al staan de parlementsleden weigerachtig tegenover de oprichting van een enquêtecommissie.
Ik verwijs met name naar de vertrouwelijke brief die de toenmalige secretaris-generaal van de Commissie, de heer D.F. Williamson, naar de Franse en Belgische ambassadeur bij de Europese Unie gezonden heeft, en die zij nu gebruiken om hun bewering te staven dat zij wel degelijk de hulp van de politie ingeroepen hebben.
De Belgische politie ontkent dit. De brief is gedateerd Bruxelles, le 13 décembre 1994 en is eigenlijk alleen maar een officiële kennisgeving aan de nationale autoriteiten, waarin gesteld wordt dat de Commissie op de hoogte is van de onregelmatigheden bij de toekenning van subsidies voor toerisme.
Zoals beide nationale autoriteiten duidelijk gemaakt hebben aan leden van dit Parlement, bevatte de brief geen verdere instructies of een formeel verzoek om actie, en er werd dan ook geen gevolg aan gegeven.
Ik heb zelf in een brief van 11 februari 1995 de eerste duidelijke klacht ingediend bij de Belgische hulpprocureur des Konings, de heer Merckz.

Trizza
e fraude is in de hand gewerkt door administratieve factoren: oneigenlijk gebruik van rechtstreekse subsidies in plaats van openbare aanbestedingen, onduidelijke selectieprocedures, gebrekkige personeelsopleiding, een te grote neiging om besluitvormingszaken aan anderen te delegeren.
Het feit dat er niet genoeg duidelijkheid werd geschapen in corruptiezaken is eveneens terug te voeren op factoren van administratieve aard.
Evenals de rapporteurs staan wij kritisch tegenover de Commissie, omdat zij immers heeft laten blijken veel te laat in actie te komen en over onvolledige informatie te beschikken. Daardoor ontstaat de neiging de draagwijdte van de fraude te bagatelliseren, terwijl het hier gaat om gevallen van heuse corruptie binnen de diensten van de Commissie.
Helaas past dit allemaal in een bepaalde opvatting inzake openbaar bestuur waarbij het liefst alle kritiek wordt omzeild om toch maar een bepaald imago naar buiten te kunnen dragen. De feiten hebben onderhand wel laten zien dat dit imago nu dubbel gehavend is.
Als het zo op die toer doorgaat, raakt de publieke opinie steeds verder verwijderd van de Europese instellingen.
Wij vinden het dus noodzakelijk dat het Europees Parlement als democratische volksvertegenwoordiging daadwerkelijk de beschikking krijgt over nieuwe bevoegdheden van democratische controle; men kan bijvoorbeeld de Commissie begrotingscontrole eenzelfde soort informatie- en onderzoeksbevoegdheden toekennen als die waar de enquêtecommissies over beschikken. Het doel is om het beginsel van verantwoordelijkheid weer terug te brengen in de Commissie, omdat deze onderhand veel te gewend is geraakt aan een ondoorzichtige ambtelijke cultuur. Alleen met een nieuw verantwoordelijkheidsbesef kan de Commissie zich weer naar buiten profileren en aan gezag winnen.
Dit vooropgezet, verklaren wij dat we bereid zijn voor de verslagen van de collega's te stemmen.
Verslag-Pailler (A4-0034/98)
Le Gallou
Mijnheer de Voorzitter, de belangrijkste schending van de mensenrechten in Europa is vandaag de schending van de vrijheden van hen die niet de heersende ideologie aanhangen, of die nu betrekking heeft op de economie, de cultuur of de media.
De belangrijkste schending van de mensenrechten is daarom de dictatuur van de "politieke correctheid" , die de politieke vrijheden beperkt van hen die hun nationale identiteit verdedigen. Met name in Frankrijk, België, Nederland, Oostenrijk en Duitsland constateren we schendingen van de politieke vrijheden van de burgers in de vorm van vervolgingen op grond van hun mening, manipulaties door de politie of door het politiek-gerechtelijke establishment, verbod van openbare vergaderingen, gewelddadige aanvallen gericht op kantoren van politieke organisaties, of uitdeling van pamfletten op markten of in woonwijken door activisten, verbod van verenigingen die zich niet aan de officiële ideologie houden.
De toestand van de mensenrechten in een land wordt gemeten naar de vrijheden die de oppositie heeft. In veel Europese staten gaat de oppositie gebukt onder gebrek aan vrijheid. De Europese Unie, die vaak de hele wereld de les leest, verdient vaak zelf een lesje.

Cushnahan
Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement protesteert regelmatig tegen schendingen van de mensenrechten in andere delen van de wereld. Teneinde te verzekeren dat wij dit met het nodige morele en politieke gezag kunnen doen, dienen wij na te gaan of de mensenrechten al dan niet geschonden worden in onze eigen lidstaten. Een aantal kwesties in mijn eigen land baart mij met name zorgen.
Om te beginnen laat onze behandeling van vluchtelingen en asielzoekers heel wat te wensen over. Ten tweede maak ik mij zorgen over de gevolgen van het aan de gang zijnde arbeidsconflict bij Ryan Air. De werknemers van Ryan Air wordt het recht op vereniging en vakbondsvertegenwoordiging onthouden. De onderneming heeft op dit redelijke en terechte verzoek gereageerd met een houding die aan de tijd van Dickens doet denken. Ik ben erg teleurgesteld dat noch in de Europese, noch in de Ierse nationale wetgeving de grondrechten van lidmaatschap van een vakbond of vakbondsvertegenwoordiging zijn vastgelegd.
Ik dring er bij commissaris Flynn op aan dat hij tussenbeide komt in dit geschil. Hij moet een bijeenkomst organiseren van de betrokken nationale instanties van de lidstaten waarop Ryan Air vliegt, en nagaan of de nationale wetgevingen van deze landen al dan niet gebruikt kunnen worden om de rechten van de werknemers van Ryan Air te beschermen. Als commissaris voor sociale zaken kan hij overwegen wat hij nog kan doen om dit geschil op te lossen, in het bijzonder omdat het een bedreiging vormt voor het sociale partnerschap in Ierland, dat zo'n doorslaggevende rol gespeeld heeft in het succes van de Ierse economie.

Frischenschlager
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor dit verslag over de mensenrechten gestemd, hoewel de definitie van de mensenrechten zoals deze in dit verslag wordt gegeven, niet overeenstemt met mijn exacte, eerder juridische definitie ervan. Ik heb er echter niets op tegen dat wij in een politiek debat ook politieke doelstellingen in verband met de mensenrechten in een dergelijk verslag opnemen. Om die reden sta ik volledig achter dit verslag en heb ik ervoor gestemd.

Ahlqvist, Andersson, Lööw en Theorin
Wij willen de rapporteur graag danken voor haar in veel opzichten belangrijke verslag. Wij vinden dat er aandacht besteed moet worden aan de eerbiediging van de mensenrechten in de Europese Unie. Wij vinden daarentegen dat het Europees Parlement ervoor moet zorgen dat de kwesties bij komende behandelingen van dit onderwerp meer geconcentreerd moeten worden.
Het onderhavige verslag gaat over al te veel gebieden, wat maakt dat het verslag in het algemeen al te generaliserend wordt. Wat als gemotiveerde kritiek op de situatie in een of meerdere landen gezien kan worden, kan bij andere lidstaten de indruk wekken van ongefundeerde beweringen waarbij niet duidelijk wordt aangegeven wat eigenlijk beoogd wordt. Een aantal kwesties rond het asielbeleid en de kwestie rond het tegengaan van gemeentelijke bedelverboden zijn hier voorbeelden van.
Wij zijn grote voorstanders van een humaan en genereus asielbeleid. Verder zijn wij van mening dat de maatschappelijke problemen die er voor zorgen dat mensen in hun onderhoud moeten voorzien door te bedelen, tegengegaan moeten worden. Gebreken in het asielbeleid in een of meerdere lidstaten kunnen echter geen reden vormen om maatregelen te eisen die voor alle lidstaten gelden. Daartoe zijn de verschillen tussen de landen al te groot. Ook moeten de verschillen tussen de lidstaten in hun mogelijkheden de armoedeproblematiek aan te pakken worden gerespecteerd, als het gaat om de visie op bedelen. Wij willen speciaal naar voren brengen dat wij de amendementen 36 en 41 steunen. De in paragraaf 86 van het verslag naar voren gebrachte visie op prostitutie is volstrekt onaanvaardbaar.
Ten slotte willen wij benadrukken dat wij het verslag steunen waar dit duidelijk afstand neemt van racisme en vreemdelingenhaat.

Blokland
Naleving van de fundamentele mensenrechten in de Unie is een ernstige zaak. Niet in het minst omdat onze geloofwaardigheid naar de staten buiten de Unie in het geding zou komen als wij zelf de mensenrechten niet naleven. Ik vind het dan ook betreurenswaardig dat ik vandaag, evenals in andere jaren, weer tegen dit verslag heb moeten stemmen.
Ik heb niet tegen dit verslag gestemd omdat ik het met alles erin oneens ben, maar omdat de opzet ervan wat mij betreft de geloofwaardigheid van de Unie op dit gebied ondermijnt. Het verslag heeft in de loop van de jaren zo'n politiek gekleurde inhoud gekregen, dat het weinig meer te maken heeft met een neutrale en eerlijke controle op de naleving van de ons uit het EVRM bekende mensenrechten. Klassieke mensenrechten worden op een hoop gegooid met sociale, culturele en economische rechten. De sociale en economische rechten worden via een politiek gekleurde invulling gepresenteerd als fundamentele mensenrechten. Dit gebeurt ook bij het asielrecht. Let wel, ik erken het recht op asiel als fundamenteel mensenrecht, maar de invulling daarvan tot in de details hoort niet in dit verslag thuis. De lidstaten houden hier toch een zekere beleidsvrijheid.
Dit zijn slechts enkele voorbeelden. Het recht op echtscheiding, het recht op abortus; zijn dat nu echt de meest fundamentele mensenrechten die wij de wereld voor willen houden? Waar is het recht op leven, door God aan ons geschonken? Wat voor normen en waardepatroon spreekt uit deze eenzijdige benadering? Ik zou mij kunnen voorstellen dat de ontwikkelingslanden ons na het lezen van een dergelijk verslag helemaal niet serieus kunnen nemen. Ikzelf kan dat in ieder geval niet. Elke relativering ontbreekt en politieke partijgedachten worden tot fundamentele mensenrechten gemaakt. De notie van mensenrechten die hier gehanteerd wordt, is een heel andere dan die ik aanhang. Wij zien mensenrechten primair als door God verleende rechten, waarbij rechten nooit opgeëist kunnen worden zonder de notie van plichten te honoreren. Daarom hebben mijn collega Rijk van Dam en ik uiteindelijk tegen dit verslag gestemd.

Fayot
Mijnheer de Voorzitter, het verslag kan voor het grootste deel mijn goedkeuring wegdragen, hoewel het hier en daar de indruk geeft een verzameling van alle goede bedoelingen van de wereld te zijn.
Maar uiteraard is het, gegeven de verontrustende politieke tendensen in bepaalde lidstaten (vreemdelingenhaat, racisme, nationalisme), nuttig dat het Parlement eenmaal per jaar nadrukkelijk bij al deze problemen stilstaat.
Persoonlijk verwelkom ik in het bijzonder het gedeelte van het verslag over de armoede. Met 16 % armen (ofwel 57 miljoen mensen) in de EU volgens de definitie van armoede (een inkomen van minder dan de helft van het gemiddelde inkomen in een land) kan de EU, als een van de rijkste gebieden van de wereld, zich beroemen op een onaanvaardbaar armoedepeil. Armoede heeft veel te maken met sociale uitsluiting, dus met de werkloosheid die Europa maar niet onder de duim kan krijgen.
Ik schaar mij achter de rapporteur in haar krachtige veroordeling van bepaalde lidstaten, met name Duitsland, die weigeren mee te werken aan de actieprogramma's van de EU op het gebied van de armoede. Dat doet het ergste vrezen voor de toepassing van de aanbevelingen van de Top van Luxemburg over de werkgelegenheid.
Ik steun haar eveneens in haar eis dat een beleid moet worden gevoerd van groei en van bevordering van de koopkracht en van de werkgelegenheid.

Gahrton, Holm en Lindholm
Het spreekt vanzelf dat de leden van het Europees Parlement de bescherming en eerbiediging van de mensenrechten bevorderen. Daarom stemmen wij ook voor het verslag als geheel.
Helaas staan er ook een aantal eisen en verzoeken in waar wij het niet mee eens zijn, bijvoorbeeld het volgende:
Wij vinden niet dat de EU zich moet aansluiten bij het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden, aangezien daarvoor vereist zou zijn dat de EU een rechtspersoon wordt - een staat.-Wij vinden niet dat lonen, socialezekerheidsstelsels enzovoort op communautair niveau geregeld moeten worden. Anderzijds dient het vanzelf te spreken dat de lidstaten zich nog meer inspannen om te voldoen aan de door hen ondertekende internationale verdragen.-Wij zijn het niet eens met de in het verslag neergelegde zienswijze op prostitutie, noch met de bewering dat volwassenen "vrijelijk de prostitutie als beroepsbezigheid kiezen" , noch met de stelling dat de Raad maatregelen moet nemen en de werkzaamheden eventueel moet reguleren.-Wij distantiëren ons van paragraaf 127, die veel te warrig is en op allerlei manieren kan worden geïnterpreteerd, waardoor het gevaar ontstaat dat de vrijheid van godsdienst beperkt wordt.In het algemeen kan men zeggen dat het verslag een aantal verzoeken en eisen inhoudt die niet als mensenrechten kunnen worden gezien, maar veeleer als algemene politieke standpunten.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen vandaag voor een verslag dat de balans opmaakt van de situatie op het gebied van mensenrechten in de EU voor het jaar 1996. Het is een zeer goede traditie dat het Europees Parlement ervoor zorgt dat de EU een keer per jaar voor haar eigen deur veegt. Opdat het geen ijdele woorden zouden zijn, moeten we onze kritiek bundelen en de ernstige en actuele gevallen aanpakken. Het is bedroevend dat twee van de gevallen waarvoor Denemarken bekritiseerd wordt, al niet meer actueel zijn. De bepalingen inzake dwangarbeid in de Deense strafwet werden nog nooit toegepast en zijn zo goed als afgeschaft. Ook het algemeen stakingsverbod voor ambtenaren is men aan het afschaffen.
Denemarken kreeg ook kritiek omdat het exclusieve overeenkomsten, zogenaamde closed shop- overeenkomsten, toelaat. Ik merk hierbij op dat Denemarken geen schrijven heeft gekregen van het Comité van deskundigen van de Raad van Europa en dat een Deense rechtbank de overeenkomsten wettig heeft verklaard. Exclusieve overeenkomsten gaan over het recht om cao's af te sluiten, de fundamentele rechten van werknemers op het gebied van opzegtermijnen, minimumloon, wettelijk pensioen enzovoort. Exclusieve overeenkomsten zijn een van de redenen waarom de Deense arbeidsmarkt rustig is, goed functioneert en een zeer laag aantal verloren arbeidsdagen telt.
Het is daarom jammer dat de burgerlijke krachten in het Europees Parlement in dit belangrijke verslag over de mensenrechten in de EU aan politiek populisme doen. Er zijn ontelbare voorbeelden van ernstige schending van de mensenrechten in de Unie. Sommige medeburgers in de Unie worden dagelijks gediscrimineerd op grond van hun etnische afkomst, godsdienst, seksuele geaardheid of handicap. Het jaarlijks verslag over de mensenrechten in de EU moet alle aandacht richten op dit soort discriminatie.

Lindqvist
De strijd voor de mensenrechten is een van de belangrijkste taken van de EU en het Europees Parlement. De rapporteur, mevrouw Pailler, heeft een zeer verdienstelijk stuk werk geleverd op het gebied van de mensenrechten in de EU. Het verslag breidt het begrip mensenrechten echter uit tot een groot aantal politieke onderwerpen, die meer geformuleerd worden als politieke programma's, bijvoorbeeld voor economische en sociale problemen. Hoewel men het zeker met het meeste hiervan eens kan zijn, kan dit er makkelijk toe leiden dat de kritiek op gebreken in de mensenrechtensituatie ontkracht wordt door de wijze waarop dit begrip in de VN en in de Raad van Europa gedefinieerd wordt.
Het programma had meer aandacht dienen te besteden aan de rechten van minderheden, bijvoorbeeld de behandeling van homofielen in Oostenrijk, van Hongaren in Slowakije, de gebreken in de gezinsherenigingsregeling van Zweden en de behandeling van zigeuners en andere groepen in Hongarije en Roemenië. Een vanzelfsprekend mensenrecht als de veiligheid op straat wordt helemaal niet behandeld. Desalniettemin heb ik voor het verslag gestemd, nu mijn kritiek meer een formeel karakter heeft.

Moretti
Het is me een alarmerende situatie waarin de Europese volkeren verkeren! De Raad is bezig met een plan om een massale immigratie naar de Europese Unie op touw te zetten.
Dit is een tegennatuurlijke uittocht die elke proportie te buiten gaat en ons onder het mom van solidariteit en eerbiediging van de mensenrechten in de maag wordt gesplitst!
De Unie stelt ons voor om de rechten van de volkeren van buiten Europa te beschermen en tegelijkertijd deinst ze er niet voor terug om de toch zeker even eerbiedwaardige rechten van de volkeren van Europa zelf met voeten te treden.
Deze Unie verdedigt met hand en tand de minderheden, de nomadenvolkeren, hun vrijheid van mening, hun vrijheid van pers en informatievoorziening. Nu, van mij mag het allemaal. Maar dan zou ik wel graag zien dat men even zo vastberaden de rechten en vrijheden in bescherming neemt van alle Europese volkeren en burgers die ons hebben gekozen als hun vertegenwoordigers in deze Vergadering.
De Unie ziet nog al te gemakkelijk de Europese volkeren over het hoofd, de Ieren, de Schotten, de Vlamingen, de Basken, de Catalanen, de Corsicanen, de bewoners van Padania en hun wettige verzoeken om vrijheid en zelfbeschikking.
Wanneer zullen wij het eens over een andere boeg gooien en ook de rechten van onze eigen volkeren in bescherming nemen?
Binnenkort zal ik hierover een ontwerpresolutie indienen, om op te kunnen maken welke houding de Unie aanneemt ten aanzien van de rechten en vrijheden van alle volkeren van Europa.

Ribeiro
Het jaarverslag over de mensenrechten in de Europese Unie mag niet verworden tot het routineus afhandelen van een ritueel. Daarom zijn wij zeer verheugd met het excellente verslag van Aline Pailler, dat op een buitengewoon expressieve wijze verhindert dat zulks ook inderdaad geschiedt. En deze voorbeeldige inzet is beloond door de commissie openbare vrijheden, die het met een meerderheid van slechts een stem heeft aangenomen. Zij legt het verslag nu in drastisch gewijzigde vorm aan de Vergadering voor. Een aantal van die wijzigingen probeert iets aan het verslag toe te voegen, maar de grote meerderheid ervan stelt zich tot doel het verslag zijn eigenzinnig karakter te ontnemen.
Ik wil daarmee niet zeggen dat de ontwerpresolutie de afwijzing van deze Vergadering verdient. Integendeel: zij verkiest immers discussie en polemiek boven het zoeken naar compromissen. En zo kunnen we komen tot een resolutie die het mogelijk maakt methodes te ontwikkelen om de mensenrechtensituatie te verbeteren in een deel van de wereld waar velen denken anderen in dit opzicht de les te mogen lezen, waarbij men vergeet dat alleen wie zelf vrij is van zonde, gerechtigd is de eerste steen te werpen.
Een bewijs voor de inspanning die het Europees Parlement zich heeft willen getroosten om tot een waardige resolutie te geraken die ook praktische betekenis heeft, kan gevonden worden in wat je een wanverhouding tussen de toelichting en de ontwerpresolutie zou kunnen noemen. Er is voor gezorgd dat in de ontwerpresolutie geen zaken zijn opgenomen die uit expliciete vaststellingen in de toelichtingen zouden kunnen worden afgeleid. Vooral waar het gaat om concrete situaties in met naam genoemde landen.
Portugal bijvoorbeeld wordt in de toelichting een aantal malen genoemd in verband met kinderarbeid, de omstandigheden waarin gedetineerden (vooral drugverslaafden) worden vastgehouden, en de uitzonderlijk lange processen. Maar er is wel voor gezorgd dat de expliciet genoemde situaties die het fundament voor de ontwerp-resolutie vormen in de formulering van dat ontwerp niet met name genoemd worden. Op die manier kan deze ontwerpresolutie rekenen op de stem van al diegenen die de principes ervan aanvaarden en de erin genoemde situaties afwijzen zolang deze abstract zijn, maar weigeren zulke situaties te veroordelen als men zich er medeverantwoordelijk voor voelt (als men er al niet eenvoudigweg de ogen voor sluit).
Tenslotte wil ik wijzen op een zaak die in dit debat - zowel in de commissie als in de Vergadering - heel duidelijk is geworden. Ik heb het hier over het concept van mensenrechten. We zijn het helemaal eens met het gezichtspunt van de rapporteur: zij hanteert een zo ruim mogelijk geformuleerd concept en legt een verband tussen mensenrechten en economische belangen. Sociale rechten als het recht op werk, het recht op een woning, het recht op sociale zekerheid en het recht op cultuur hebben immers wel degelijk te maken met het economisch beleid waarvoor men kiest, en dat bestel dient een aantal vastomschreven particuliere economische en financiële belangen. Wij aanvaarden dan ook niet dat het gezichtspunt van de rapporteur vervangen wordt door de valse voorstelling van zaken volgens welke het (mensen)recht op werk gelijkgeschakeld wordt aan de zogenaamde ondernemingsvrijheid, een vrijheid die gebaseerd is op de uitbuiting van werknemers. Alsof een recht waarvan slechts een gering aantal mensen kan genieten gelijkgeschakeld kan worden met een recht dat alle mannen en vrouwen toekomt: het recht op een waardig leven gebaseerd op ieders bijdrage tot het grotere sociale geheel.

Sandbæk, Bonde en Lis Jensen
De indieners van deze stemverklaring kunnen de inhoud van de paragrafen 52 en 59 in het verslag-Pailler volledig steunen, behalve de elementen die gaan over de eis betreffende vrijheid van vereniging en vakbondsvereniging. De toepassing van deze bepalingen zou immers het goed functionerende Deense systeem van vakverenigingen en de bijbehorende rechten ondermijnen. Om deze reden kunnen wij niet voor de paragrafen 52 en 59 van het verslag stemmen, ook al zijn zij voor de rest inhoudelijk zeer goed.
Wij vinden het ook zinloos dat de EU tot het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens zou toetreden, omdat alle zelfstandige staten van Europa dit reeds hebben gedaan. Dit is alweer een poging van de EU om als zelfstandige staat naar buiten te treden en deze ontwikkeling kunnen wij niet steunen. Een bekrachtiging van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens door de EU zou bovendien tot gevolg hebben dat het prestige van dit Verdrag uitgehold wordt, waardoor de landen van Europa het minder nauw zouden nemen met de naleving van de bepalingen van dit Verdrag.

Vanhecke
Het is kenschetsend voor het gebrek aan ernst van dit Parlement in het algemeen en van de commissie openbare vrijheden in het bijzonder dat een verslag over de mensenrechten in de Europese Unie toevertrouwd wordt aan een verkozene van de Franse communistische partij. Deze opmerking is niet persoonlijk bedoeld; ik stel alleen vast dat de verslaggeefster het nodig vond dit verslag te doorspekken met marxistisch-leninistisch gedoe dat er niet in thuishoort.
Eens te meer wordt - in naam van de mensenrechten dan nog - gepleit voor een terugschroeven van de vrije meningsuiting voor al degenen die het niet eens zijn met het multicultureel dogma. Mevrouw Pailler heeft blijkbaar geen lessen getrokken uit de gruwelijke realiteit van de communistische ideologie die zij vertegenwoordigt. Ze wil integendeel de vrije meningsuiting enkel waarborgen voor degenen die het met haar eens zijn. De anderen mogen in het beste geval zwijgen, of worden gestraft. Wanneer ik dat allemaal lees verwondert het mij niet meer dat de Franse communistische partij tot op vandaag nog steeds geen afstand nam van de ergste communistische misdaden van het recente verleden. Net zoals het mij ook niet meer verwondert dat de socialistische fractie van dit Parlement het verslag-Pailler steunt.
De socialisten zijn altijd al de perfecte " fellow travelers" van de communisten geweest - de enen uit overtuiging, de anderen doodsbang om de regel van de politieke correctheid te overtreden.
Mevrouw Pailler wil namens de mensenrechten nu ook de vrije meningsuiting binnen dit Parlement aan banden leggen. Net zoals haar collega's Schultz en Ford stoort het haar dat er in dit halfrond nu en dan nog een paar verkozenen van het Vlaams Blok of het Front National gedurende enkele luttele minuten een dissidente stem laten horen. Het is bijzonder kenschetsend dat juist in een verslag over mensenrechten gepleit kan worden voor het muilkorven van democratisch verkozen parlementsleden tot en met binnen het Parlement zelf. Het is nog kenschetsender dat geen enkele van de vertegenwoordigers van christen-democraten of liberalen zich tijdens het debat tegen deze voorstellen verzet heeft. Ze zullen wellicht tegen stemmen, maar ze hebben niet de moed dat ook openlijk te zeggen.
Het is deze lafheid die de installatie van totalitaire regimes mogelijk maakt.

Wibe
Een verslag over dit onderwerp moet volgens mij aandacht besteden aan de schendingen van de fundamentele mensenrechten zoals de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van drukpers, van godsdienst en van vereniging. Ook moet hierin worden onderzocht of bijvoorbeeld het recht op rechtsbijstand en op vrijstelling van de krijgsdienst wel in de lidstaten van de EU wordt nagekomen. Maar de uitbreiding van dit begrip zoals in het verslag gebeurt tot het instellen van Europese dagen ter viering van de rechten van het kind, het 150-jarig jubileum van de afschaffing van de slavernij en dergelijke, hoort niet bij dit onderwerp. De instelling van Europese dagen streeft er enkel naar een gemeenschappelijke cultuur te scheppen om de vorming van de Europese Verenigde Staten te vergemakkelijken. Dat hoort hier niet bij thuis. "De mensenrechten" hebben in internationaal verband een relatief eenduidige inhoud.
In paragraaf 56 van het verslag worden gemeentes veroordeeld die binnen hun grenzen bedelarij verbieden. Als men deze formulering in een verslag opneemt, houdt dat in dat men bedelen als inkomstenbron voor een aantal burgers aanvaardt. Dat kan ik niet accepteren. Bedelarij mag niet in de maatschappij voorkomen. Iedere burger moet via maatschappelijke sociale voorzieningen een fundamentele zekerheid gegarandeerd worden.
In paragraaf 85 van het verslag wordt de lidstaten dringend verzocht om de huidige bepalingen inzake gedwongen sterilisatie te wijzigen, en er wordt een tijdelijk verbod op gedwongen sterilisaties geëist, totdat deze herziening plaatsgevonden heeft. In dit verband kan vastgesteld worden dat Zweden al in 1975 gedwongen sterilisaties verboden heeft.
Er staan trouwens een aantal andere uitspraken in dit uitgebreide verslag die er überhaupt niet in thuishoren of in ieder geval anders geformuleerd hadden moeten worden. Bijvoorbeeld de uitspraak in het ontwerpverslag waarin de lidstaten en de Raad verzocht wordt "maatregelen te nemen ter bescherming van volwassenen die in vrijheid ervoor kiezen om van prostitutie hun beroep te maken [...] en eventueel in beraad te nemen om deze werkzaamheden te reguleren." In Zweden zijn deze werkzaamheden gereguleerd geweest tot het begin van de 20ste eeuw en wel op een manier die overeenkomt met de bedoelingen van het verslag. Dat beleid is totaal mislukt.

De Voorzitter
De stemming is gesloten.
(De vergadering wordt om 13.35 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Corbett
Mijnheer de Voorzitter, er zouden geen andere vergaderingen van het Parlement mogen plaatsvinden wanneer wij een plenaire vergadering houden en naar een heel belangrijke verklaring van de fungerend voorzitter van de Raad gaan luisteren. Wanneer we even rondkijken, krijg ik de indruk dat er op dit ogenblik nog vele andere vergaderingen plaatsvinden. Zo vinden alvast een aantal vergaderingen van interfractiewerkgroepen plaats en bijvoorbeeld van de interfractiewerkgroep inzake belastingvrije verkoop, die een allang bestaand standpunt van de Europese Unie wil ondermijnen. Kunt u dit onderzoeken en ervoor zorgen dat organen van het Parlement en, zo mogelijk, ook informele interfractiewerkgroepen niet langer bijeenkomen op uiterst belangrijke ogenblikken waarvan gesteld is dat ze vrij dienen gehouden te worden?

De Voorzitter
Mijnheer Corbett, u heeft gelijk wanneer u zegt dat andere instanties van het Parlement niet zouden mogen vergaderen op dit ogenblik, maar zoals u weet, heeft het voorzitterschap geen controle op interfractiewerkgroepen, want dat zijn informele organisaties.

Milieubeleid na de Top van Kyoto
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over het milieubeleid en met name over klimaatverandering na de Top van Kyoto.

Prescott
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte afgevaardigden, u plaatst mij als voormalig zeeman al onmiddellijk voor een dilemma. Ik kan u in verband met de scheepvaart zeggen dat ik mij zorgen maak over de belastingvrije verkoop en de verstrekkende gevolgen van het verdwijnen hiervan. Ik wil een verklaring afleggen over Kyoto, maar ik wil tevens uw aandacht vestigen op de gevolgen van dat besluit inzake de belastingvrije verkoop voor de reizigers. Ik wil evenwel geen moeilijkheden met de ministers van Financiën en ik zal hier dan ook niet verder op ingaan, maar ik heb alvast de gelegenheid gehad u hierop te wijzen en ik hoop dat de commissaris hiermee rekening zal houden.
Ik ben verheugd en voel mij vereerd dat ik hier vandaag het woord kan voeren als fungerend voorzitter en ook als voormalig voorzitter van de Britse Labourfractie en ondervoorzitter van de socialistische fractie in het Europees Parlement, zij het enige tijd geleden, toen er nog geen verkiezingen gehouden werden. Groot-Brittannië geniet het voorrecht de Europese Unie voor te zitten op een belangrijk ogenblik, in het bijzonder in het licht van de toenemende milieuproblemen. Zoals wij weten, zijn deze problemen vaak aan de mens te wijten. Ze kunnen gewoonlijk enkel opgelost worden via een gezamenlijke aanpak. In Kyoto is gebleken dat de Europese Unie een voortrekkersrol kan spelen bij de aanpak van wereldwijde problemen.
Ik was hier samen met een aantal andere leden van de trojka en de Milieuraad bij betrokken en gelooft u mij: Europa was als deelnemer aan deze onderhandelingen een drijvende kracht en heeft samengewerkt om een allesomvattende oplossing te vinden. Mijns inziens mogen we dit niet onderschatten. De Commissie zal bevestigen dat dit in aanzienlijke mate heeft bijgedragen tot het bereiken van deze overeenkomst.
Wij zijn van oordeel dat wij in nauwe samenwerking met het Europees Parlement daadwerkelijk een bijdrage kunnen leveren aan het milieu en de kwaliteit van het leven van de Europese burgers kunnen verbeteren. Ik koester enorme bewondering voor uw Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming en haar opbouwende en zeer volledige verslagen. Uw commissie kent bijvoorbeeld een hoge prioriteit toe aan het ambitieuze programma om de wetgeving inzake de waterkwaliteit te herzien en te wijzigen. Ik kijk er inderdaad naar uit om tijdens ons voorzitterschap nog het woord te kunnen voeren in dit Parlement. Ik weet dat de commissie met Ken Collins als voorzitter de Raad achter de broek zal blijven zitten. (Dat was toch wat ik moest zeggen, nietwaar Ken?)
Wij hebben drie vraagstukken waarover de Europese burgers zich echt zorgen maken, als belangrijkste thema's van het Britse voorzitterschap vooropgesteld: banen, misdaadbestrijding en milieu. Wij willen milieuoverwegingen tot de kern van het communautaire besluitvormingsproces maken. De integratie van milieukwesties in alle beleidslijnen van de Europese Unie zal een enorme opgave zijn, maar wij moeten deze taak op ons nemen. Het zal een opwindend en doeltreffend proces op lange termijn zijn omdat het tot meer verantwoordelijkheid leidt. Het zal een uitdaging vormen voor vele van onze traditionele opvattingen over onze besluitvorming, zowel in de nationale parlementen als in het besluitvormingsproces van de Europese Unie. Wij hebben een belangrijke stap vooruit gezet met het Verdrag van Amsterdam en ik kijk uit naar het verslag dat commissaris Bjerregaard in juni aan de Europese Raad van Cardiff zal uitbrengen. Ik zal later op deze belangrijke kwestie terugkomen.
Wij hebben ook zes belangrijke milieuvraagstukken aangeduid waarbij tijdens ons voorzitterschap vooruitgang geboekt moet worden: vervoer en milieu - een kwestie die mij als minister van Vervoer en Milieu in mijn eigen land, een van de vele titels die ik soms krijg, na aan het hart ligt - luchtverontreiniging, biodiversiteit, visserij, uitbreiding van de Europese Unie en klimaatverandering.
Ik zal mij tijdens dit debat vooral op klimaatverandering concentreren, maar ik wil het hier vandaag toch ook even over de andere kwesties hebben. Wat vervoer en milieu betreft, heeft de nieuwe Britse regering onze twee ministeries samengesmolten. Wij zijn van mening dat we aldus een duurzamer vervoerbeleid kunnen voeren. Ik heb dit initiatief doorgetrokken naar ons voorzitterschap en ben voornemens in april een informele bijeenkomst in Chester en in juni een gecombineerde vergadering van de ministers van Vervoer en Milieu te houden.
Ik heb vanmorgen zelf in Straatsburg kunnen zien hoe met behulp van een indrukwekkend tramsysteem de problemen van files en verontreiniging, waarmee zo vele van onze steden kampen, aangepakt worden en mensen worden aangemoedigd om minder de eigen wagen te gebruiken en meer gebruik te maken van het openbaar vervoer. Wij moeten een tweesporenbeleid volgen. Wij moeten de milieugevolgen van het gebruik van de auto verminderen. Het auto/olieprogramma zal er dan ook in aanzienlijke mate toe bijdragen om de uitstoot te verminderen.
Het voorzitterschap zal tijdens onze informele bijeenkomst in Chester ook een nieuw initiatief lanceren om het gebruik van voertuigen met lage of zelfs geen emissies aan te moedigen. Het zal Europese steden samenbrengen die bereid zijn deze voertuigen een voorkeursbehandeling te geven. Wij zullen in Chester ook een tentoonstelling over schonewagentechnologie houden. Wij zijn het er allen over eens dat het van cruciaal belang is de CO2 -uitstoot van het vervoer te beperken, want die neemt sneller toe dan in om het even welke andere sector. Wij moeten de strategie van de Commissie om de CO2 -uitstoot van nieuwe wagens te verminderen steunen.
De onderhandelingen van de Commissie met de Europese automobielindustrie voor de sluiting van een vrijwillig akkoord zitten echter nog altijd vast. Het aanbod van de industrie voor de vermindering van de uitstoot is onvoldoende en wij moeten dat duidelijk maken. Wij hebben gezegd dat wij, als de vrijwillige aanpak niet werkt, regulerende of fiscale alternatieven zouden overwegen. Ik ben verheugd dat de Britse minister van Milieu, de heer Meacher, en de commissaris hier morgen een workshop over de CO2 -uitstoot van wagens zullen bijwonen.
Onze tweede kwestie is de luchtverontreiniging. Om deze te verminderen moet actie ondernomen worden op communautair, nationaal en plaatselijk vlak en de richtlijn betreffende de luchtkwaliteit is net als het bovengenoemde auto/olieprogramma een hoofdprioriteit. Met betrekking tot zure regen zijn verdere communautaire maatregelen nodig om het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare brandstoffen te verminderen. De sluiting van een overeenkomst hierover zal een van de prioriteiten van onze Milieuraad in juni zijn.
Het derde gebied waarop wij vooruitgang willen boeken is de biodiversiteit, waar wij nu over een communautaire strategie beschikken. Wij zullen deze kwestie bespreken tijdens de Milieuraad in maart, wanneer wij de vierde bijeenkomst van de conferentie van partijen in mei in Bratislava voorbereiden. In verband met visserij is milieu-integratie van cruciaal belang. Wij moeten de maatregelen evalueren die genomen werden als follow-up van de verbintenissen die in maart 1997 werden aangegaan tijdens de bijeenkomst van de ministers van Visserij en Milieu van de Noordzeelanden. Dit houdt in dat stappen gedaan worden om de overbevissing in de Noordzee een halt toe te roepen en in het Internationale Jaar van de Oceanen is het bijzonder belangrijk dat wij het gebruik van drijfnetten op volle zee geleidelijk afschaffen, want in deze netten komen vele dolfijnen en andere nietbedoelde vissoorten om.
(Applaus) Onze vijfde kwestie, de uitbreiding, zal toegespitst zijn op de integratie van milieuoverwegingen in deze onderhandelingen.
Wat tenslotte de belangrijkste kwestie, klimaatverandering, betreft, wil ik het hebben over de besprekingen die in december jongstleden in Kyoto plaatsvonden. Zoals het Europees Parlement zelf voorspeld had, was de Conferentie van Kyoto inderdaad een keerpunt in het internationale debat over klimaatverandering. Het was uiteraard moeilijk een consensus te bereiken tussen 160 landen over kwesties waarover niet bij stemming beslist kon worden, en ik ben ervan overtuigd dat de leden van een democratische vergadering als dit Parlement zich hiervan bewust zijn. Wij hadden dan ook heel wat voorbereidende gesprekken gevoerd. De commissaris en vele van onze collega's hebben voor de Conferentie in Kyoto gesprekken gevoerd met de belangrijkste landen. Ik ben zelf tweemaal de wereld rondgereisd om leiders van ontwikkelde en ontwikkelingslanden te ontmoeten, en ik kreeg zelfs kritiek van de NGO's omdat ik zoveel luchtverontreiniging veroorzaakte.
Hoewel de standpunten van de belangrijkste landen aanvankelijk inderdaad mijlenver uit elkaar lagen, zijn wij er in Kyoto na moeizame onderhandelingen toch in geslaagd een mijns inziens historisch akkoord te sluiten. Niet al onze wensen zijn ingewilligd, maar het is een belangrijke en historische eerste stap. Wij mogen dit feit of de rol die de Europese Unie hierbij gespeeld heeft, niet onderschatten. De ontwikkelde landen hebben een juridisch bindende overeenkomst gesloten waarin zij zich ertoe verbinden de uitstoot van broeikasgassen met 5 % of meer te verminderen. En zoals ik al zei, mag Europa fier zijn op de leidende rol die het gespeeld heeft. De ministers van de trojka en de commissaris genoten enorme hulp en steun van onze ambtenaren. Laten we dat alstublieft niet onderschatten: wij beschikten over de beste officiële ondersteuning die een onderhandelingsteam zich kon wensen. Ik wil onze enorme waardering voor hun werk uitspreken, want zij hebben er in niet geringe mate toe bijgedragen dat dit akkoord bereikt kon worden.
Ik wil tevens hulde brengen aan alle EU-ministers in Kyoto - de ministers van Milieu - wier solidariteit en engagement zo'n cruciale rol gespeeld hebben in de bijdrage van Europa om een succesvol akkoord te sluiten. Dit was niet gemakkelijk want wij waren het niet allemaal eens en verschilden van mening. Toen ik de Japanse minister samen met de trojka tot een beter akkoord probeerde te overhalen, zei hij mij: " Mijnheer Prescott, u begrijpt het niet. Ik moet dit aan mijn premier voorleggen" . Ik moest hem uitleggen dat in de kamer daarnaast 15 vertegenwoordigers van 15 premiers op mij wachtten en dat dit een nog veel moeilijker opgave was. Hun solidariteit heeft echter een doorslaggevende rol gespeeld om tot een eensgezind Europees standpunt te komen, zodat wij een leidende rol konden spelen in deze milieubesprekingen en -akkoorden. Wanneer wij de situatie goed bekijken, zien wij dat de Verenigde Staten, die het absoluut bij een nulgroei wilden houden - de meesten zeiden dat zij hier niet van zouden afwijken, dat dit hun laatste aanbod was - zich er toch toe verbonden hebben de uitstoot met 7 % te verminderen. Canada en Japan, die aanvankelijk een vermindering van 2, 5 % wensten, hebben ingestemd met een vermindering van 6 % en de Europese Unie zelf legde met een vermindering van 8 % de strengste norm vast. Dit streefcijfer is overgenomen door 26 van de overige 38 landen die streefcijfers aanvaard hebben. Zij hebben ons streefcijfer overgenomen en wij hebben tijdens de periode van deze onderhandelingen en deze overeenkomst dan ook een aanzienlijke vermindering van de uitstoot van broeikasgassen verwezenlijkt.
Het succes in Kyoto is te danken aan de overeenstemming tussen de regeringen over het feit dat er inderdaad sprake is van klimaatverandering en dat hier iets aan gedaan dient te worden. Niemand trekt dit inzicht nog in twijfel. Het is klaar en duidelijk dat wij iets moeten doen. Dat is klaar en duidelijk gebleken in Kyoto. Zoals ik al zei, is dit nog maar een eerste stap, maar het is wel een belangrijke stap. Dit volstaat zeker niet om het probleem op lange termijn op te lossen. Het is aan het Britse voorzitterschap en onze opvolger, Oostenrijk, de voorbereidingen te treffen voor de belangrijke vierde conferentie van de partijen bij het verdrag inzake klimaatverandering die in november in Buenos Aires plaatsvindt.
De eerste prioriteit bestaat erin de onafgewerkte kwesties in Kyoto af te ronden, met name de voorschriften inzake de flexibiliteit van het protocol. Dat is nog altijd de belangrijkste taak die de Europese Unie wacht. De verhandeling van emissierechten, koolstofputten, gezamenlijke tenuitvoerlegging, de modaliteiten voor een schoon ontwikkelingsmechanisme moeten allemaal uitgewerkt en afgesproken worden. De vrees is groot dat deze flexibiliteitsbepalingen een aantal grote landen de mogelijkheid zullen bieden hun verplichtingen af te kopen zodat zij niets hoeven te doen aan hun eigen economie. De Europese Unie moet klaar en duidelijk stellen dat dit onaanvaardbaar is en dat alle landen - in het bijzonder de ontwikkelde landen - de plicht hebben een bijdrage te leveren en de uitstoot van de eigen economie te verminderen. Wij moeten dan ook waarborgen dat deze bepalingen daadwerkelijke, rendabele en controleerbare voordelen voor het milieu opleveren en geen achterpoortjes creëren die kunnen worden benut en misbruikt om de doelstellingen van het protocol te ondermijnen. Mijns inziens zullen een aantal landen weigeren de overeenkomst te ratificeren als deze regels niet bevredigend zijn. Wij zullen wat zo schitterend begon in Kyoto niet kunnen afronden als we niet de moed hebben duidelijk te stellen dat dit geen achterdeurtjes, geen achterpoortjes zijn om te ontsnappen aan de verplichting die wij hebben, namelijk om de wijzigingen in onze binnenlandse economie aan te brengen die nodig zijn om de vermindering van broeikasgassen te verwezenlijken en de voordelen die dit voor de klimaatverandering zal opleveren, te garanderen.
Dat is precies de reden waarom wij het Europese initiatief - dat wij de "etalage van geloofwaardigheid" noemen - beklemtoond hebben om tijd te winnen en een degelijk kader te creëren. De idee van een "etalage van geloofwaardigheid" steunt op ons inzicht dat over deze voorschriften niet tijdig een overeenkomst kon worden bereikt in Kyoto, maar dat de periode van de ondertekening in maart tot de ratificatie, hoelang die ook duurt, ons een mogelijkheid biedt deze regels op te stellen. De volgende uitdaging is of we hierin in de "etalage van geloofwaardigheid" zullen slagen. Wij moeten nu bewijzen dat deze regels werkbaar zijn.
Bovendien moeten we besprekingen beginnen met de ontwikkelingslanden over de wijze waarop hun uitstoot kan worden beperkt, maar dan wel op een manier die niet strijdig is met hun streven naar economische groei en de uitroeiing van de armoede. In de ontwikkelingslanden heerst veel wantrouwen; men denkt dat wij een verschillend niveau van economische groei en een verschillend industrialiseringsproces willen opleggen ten koste van de ontwikkelingslanden. Vele van deze landen kunnen evenwel zien dat de productie van broeikasgassen die samengaat met de beginfasen van industrialisatie, ook voor hen dodelijk is en een uitdaging op het vlak van klimaatverandering vormt, net als voor de ontwikkelde landen. Wij hebben een eerste stap gedaan en getoond dat wij tot actie bereid zijn. Maar we mogen ons niet vergissen: ontwikkelingslanden die groeien zoals China, moeten ook een bijdrage leveren. Dat is belangrijk en wij moeten dit op de voet volgen. Wij hebben als ontwikkelde landen terecht het voortouw genomen in Kyoto toen wij ons tot deze juridisch bindende streefcijfers verplichtten. Het is echter ook een feit dat China de Verenigde Staten de komende twintig of dertig jaar zal inhalen als grootste producent van broeikasgassen. Wij moeten nagaan hoe we de uitstoot van de ontwikkelingslanden op een heel eerlijke wijze kunnen aanpakken. De Europese Unie kan als bemiddelaar tussen de ontwikkelingslanden en de ontwikkelde landen optreden. Het Verenigd Koninkrijk zal van het voorzitterschap gebruik maken om de komende maanden deze belangrijke agenda in Europa verder af te werken.
Wij zullen ook gastheer zijn voor tal van belangrijke internationale bijeenkomsten: de top tussen de Europese Unie en de ASEAN in april; de top van de G8 en de top EU-VS in mei. Wij zullen ervoor zorgen dat klimaatverandering bovenaan de agenda staat.
Voor de twee vergaderingen van de ministers van Milieu tijdens ons voorzitterschap hebben wij drie prioriteiten vastgesteld inzake klimaatverandering. In de eerste plaats moeten wij het streefcijfer van 8 % over de lidstaten verdelen overeenkomstig de regels van onze Europese "bubble" . Ik zal terzake een ontwerpovereenkomst voorleggen tijdens de Raad van juni.
Ten tweede moeten wij beslissen welk beleid en welke maatregelen op Europees vlak nodig zijn om dit streefcijfer van 8 % te halen. Een doel stellen is één ding, maar het beleid voeren om dit doel te verwezenlijken is iets anders. Wij moeten dit stilaan inzien. De strategie van de Commissie zal hier ongetwijfeld van cruciaal belang zijn.
Ten derde moeten wij het standpunt van de Europese Unie voorbereiden met het oog op de internationale onderhandelingen die later dit jaar in Buenos Aires plaatsvinden. Daar zullen de kwesties die niet konden worden afgerond in Kyoto verder behandeld worden. Onderwerpen zoals de verhandeling van emissierechten, mechanismen voor schone ontwikkeling, koolstofputten en gezamenlijke tenuitvoerlegging klinken schitterend, maar zijn van cruciaal belang als wij de voornemens, juridische doelstelligen en streefcijfers die in Kyoto werden vastgesteld ook daadwerkelijk willen uitvoeren, teneinde tot een vermindering van de uitstoot van broeikasgassen te komen en aldus voor de beoogde klimaatverandering te zorgen.
Ik hoop tevens dat de Gemeenschap het protocol tijdens ons voorzitterschap kan ondertekenen. De Commissie doet hiertoe een voorstel. Ratificatie is een werk van langere adem en zal onder andere afhangen van de vraag of voldoende vooruitgang geboekt kan worden inzake kwesties als de verhandeling van emissierechten. Er is nog veel te doen, maar dankzij de nauwe samenwerking tussen de lidstaten en de gedeelde doelstellingen kunnen en moeten wij samen met de Commissie en de andere communautaire instellingen slagen.
Kyoto zal worden beschouwd als de plaats waar de wereld een cruciaal besluit diende te nemen, de juiste keuze maakte en zich bereid toonde gezamenlijk op te treden en te erkennen dat deze wereld niet alleen onze generatie toebehoort: wij hebben deze wereld voor onze kindskinderen in bewaring. Het is onze plicht een veilige wereld met een duurzaam milieu na te laten.
Klimaatverandering bewijst hoe belangrijk het is dat in een wijde waaier van beleidslijnen rekening gehouden wordt met het milieu. Het verschijnsel onderstreept het belang van de strategie waarover ik het al had en waarover ik nu iets meer wil zeggen. Dit is bijna een uitdaging voor onze besluitvormingsprocessen. Wij kunnen streefcijfers vastleggen, wij kunnen het beleid uitstippelen, wij kunnen de gestelde doelstellingen verwezenlijken, maar net als verandering vormt ook dit een uitdaging voor ons gehele besluitvormingsproces. Wij kunnen evenzeer betere resultaten halen wanneer we ons besluitvormingsproces wijzigen als wanneer we ons beleid wijzigen en hogere streefcijfers vaststellen.
Dit wordt ook erkend in het Verdrag van Amsterdam, dat een nieuwe bepaling bevat inzake de integratie van milieu en andere beleidslijnen. Ik denk terug aan mijn begindagen in dit Parlement aan het einde van de jaren "70. Wij discussieerden toen voortdurend over de vraag of dit een assemblée dan wel een parlement genoemd kon worden. Ik wil deze discussie nu niet opnieuw voeren want dit wordt nu duidelijk het Europees Parlement genoemd. Ik herinner mij de debatten toen wij het over het regionaal beleid hadden. Ik woonde zelf in een vissershaven die al haar vangsmogelijkheden was kwijtgeraakt door de toetreding tot de Europese Gemeenschap, aangezien wij onze verafgelegen visgronden verloren hadden. Wij wilden de visserij in Hull herstructureren.
Op het ene ministerie zei men mij dat ik afvloeiingspremies voor de visserij kon krijgen, op een ander kon ik geld krijgen voor opleiding, voor herstructurering of om naar andere mogelijkheden uit te kijken, maar wij slaagden er niet in dit op een dusdanig geïntegreerde manier samen te brengen, dat de middelen die door die industriële veranderingen overbodig waren geworden, konden worden ontwikkeld.
Dat is de uitdaging die ons op milieuvlak wacht. De Gemeenschap beschikt al over een vijfde milieuactieprogramma dat een deel van deze taken op zich neemt. Ik weet dat al veel meer gedaan wordt dan toentertijd en ik feliciteer het Parlement met wat het gedaan heeft. Na 2000 zal er waarschijnlijk een opvolger van het vijfde milieuactieprogramma komen.
Intussen zorgt het Britse voorzitterschap ervoor dat het milieu aan bod komt in diverse Raadsbijeenkomsten, zoals landbouw, visserij en energie. Het zal een gezamenlijke bijeenkomst van de ministers van Milieu en Vervoer beleggen, waar een begin zal worden gemaakt met de integratie van de beleidslijnen die nodig is om de doelstellingen te bereiken die wij gesteld hebben en waar wij zullen bekijken wat wij moeten doen in het kader van de beleidslijnen waartoe de Europese Unie zal besluiten.
De regeringsleiders hebben de Commissie verzocht een specifieke strategie voor de integratie op te stellen en deze in juni aan de Europese Raad van Cardiff voor te leggen en de Commissie zal dit doen. Ik weet dat commissaris Bjerregaard hieraan werkt en ik wil mijn enorme waardering uitspreken voor de Commissie en het aandeel dat commissaris Bjerregaard en haar diensten hebben gehad in de sluiting van de overeenkomst in Kyoto. Dit was een uitstekend voorbeeld van de wijze waarop de politieke krachten en de Commissie kunnen samenwerken om een doel te bereiken dat niet alleen Europa ten goede komt, maar ook een betere wereldwijde oplossing oplevert.
Mijns inziens is dan ook een strategie nodig die politieke impulsen op hoog niveau aan de integratie geeft. Ik reken erop dat hierin een aantal van de belangrijkste beleidslijnen worden aangeduid waarin het milieu volledig geïntegreerd moet worden. Gebieden als klimaatverandering, energie en vervoer hangen bijvoorbeeld zo nauw samen dat je geen beslissing op een gebied kan nemen zonder dat die ook gevolgen voor de andere gebieden heeft. Het is belangrijk dat wij het geïntegreerde proces begrijpen waarmee wij een veel hoger streefcijfer kunnen bereiken dan met een afzonderlijke aanpak. Ik hoop dat wij tevens een nieuw geïntegreerd mechanisme zullen voorstellen om vorderingen te maken.
Deze strategie kan als een eerste fase beschouwd worden en er zal een tweede en een derde fase nodig zijn. Wij hebben een mechanisme nodig om ervoor te zorgen dat de regeringsleiders en de Raad hier regelmatig aandacht aan besteden en op hun acties beoordeeld kunnen worden. Het zou om een soort geregelde milieu-audit kunnen gaan en ik kijk ernaar uit om dit met de commissaris te bespreken. Ik hoop dit ook te kunnen bespreken met de drie landen die de Unie na ons en tot het jaar 2000 zullen voorzitten. Degenen die politieke leiding geven, moeten een volledig beeld hebben en verbanden leggen tussen economie, milieu en sociale kwesties. Wij moeten de gewoonte om gefragmenteerd te denken laten varen.
Wij hebben als voorzitterschap een veeleisende agenda opgesteld, zoals elk voorzitterschap terecht beweert. Ze weerspiegelt het enorme belang dat wij aan de aanpak van milieuvraagstukken hechten.
Succes zal in grote mate afhankelijk zijn van de relatie tussen de Commissie, de Raad en dit Parlement. Ik hoop dat dit een nauwe en productieve relatie zal zijn. Ik heb alle reden om te geloven dat dit zo zal zijn. Ik ben blij dat ik hier vandaag het woord mocht voeren en ik dank u voor uw aandacht.
(Luid applaus)
Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, om te beginnen wil ik John Prescott danken voor zijn verklaring over de prioriteiten van het voorzitterschap op het gebied van milieu. Het zijn er veel en het zijn belangrijke prioriteiten. Ik verheug mij dan ook op de samenwerking. Ik wil tevens van de gelegenheid gebruik maken om John Prescott te danken voor zijn steun op de Klimaatconferentie in Kyoto. Hij gaf het debat over het klimaat kleur en inhoud en hij heeft zich persoonlijk ingezet voor het resultaat dat wij nu voor de tweede keer in dit Parlement behandelen. Zoals u zich zult herinneren, heb ik u het resultaat onmiddellijk na onze terugkeer uit Kyoto voorgelegd. Ik gaf toen een eerste beoordeling van het bereikte resultaat en daarover hadden wij reeds een interessant debat. Ik zal proberen de dingen die we toen hebben besproken, niet te herhalen.
Het is duidelijk dat het protocol een eerste beslissende stap is voor een wereldwijde oplossing van het klimaatprobleem. Het is de eerste keer dat de industrielanden een tekst hebben aangenomen, die juridisch bindende normen bevat voor de emissie van broeikasgassen en daarom is het nu zaak ervoor te zorgen dat het protocol in wetgeving wordt omgezet en dat de instrumenten voor de tenuitvoerlegging ervan efficiënt zijn. Zoals u weet, veronderstelt dit dat de grote industrielanden de overeenkomst bekrachtigen.
Zoals de heer Prescott ook heeft onderstreept, is het belangrijk dat we in dit proces de ontwikkelingslanden niet vergeten. Ook voor hen heeft de conferentie van Kyoto gevolgen. Zoals iedereen weet, zijn zij niet de oorzaak van de opeenhoping van broeikasgassen, maar moeten zij de gevolgen van ons beleid uiteraard aanvaarden. Zij zien dan ook in dat een duurzame ontwikkeling noodzakelijk is en verwachten - mijns inziens terecht - dat de geïndustrialiseerde landen de eerste stappen zetten. Afgezien van de bekrachtiging en de vraag wanneer het tijdstip voor een dergelijke bekrachtiging politiek gezien het gunstigst is, zijn er nog vele onzekere elementen die eerst verduidelijkt moeten worden.
Wat is er nu sinds de laatste keer gebeurd en hoe zorgen wij ervoor dat Kyoto snel en efficiënt wordt opgevolgd? Om te beginnen moeten we de ondertekening van het protocol door de Gemeenschap voorbereiden. Het protocol kan van 16 maart 1998 tot 15 maart 1999 ondertekend worden. Het is van doorslaggevend belang dat de Europese Unie, die bij de onderhandelingen een voortrekkersrol heeft gespeeld, het protocol zo snel mogelijk ondertekent. Dit geeft het juiste signaal aan onze partners, waarvan sommigen wel eens geneigd zouden kunnen zijn de ondertekening op de lange baan te schuiven. Met de ondertekening zullen de industrie en de andere economische partijen alsook de Europese burgers een klare kijk op de situatie krijgen. De Commissie is klaar met haar voorstel voor ondertekening en zal dit tijdig aan de Raad voorleggen, zodat deze het op zijn volgende bijeenkomst van ministers van Milieu op 23 maart kan ondertekenen. Wij hopen natuurlijk ook dat de lidstaten het protocol zo snel mogelijk ondertekenen.
Het positieve resultaat dat in Kyoto bereikt is, hebben wij grotendeels aan het leiderschap van de EU te danken alsook aan de voortreffelijke samenwerking tussen de trojka en de lidstaten. Het is belangrijk dit leiderschap te behouden, zeker wanneer we de situatie in de VS bekijken. Onze actie moet tweevoudig zijn. Naar binnen toe moeten we ervoor zorgen dat wij onze eigen regelingen zoals bijvoorbeeld de lastenverdeling, op de bijeenkomst van de Raad in juni een definitieve vorm geven en dat wij een strategie opstellen om onze verplichtingen te kunnen naleven. Naar buiten toe moeten we ervoor zorgen dat onze houding overeenkomt met de onderhandelingspositie die we op de bijeenkomst in Buenos Aires zullen innemen. Een consequente en coherente houding biedt ons ook een houvast in onze contacten met andere partners in de komende maanden en daarom zal ik de verschillende elementen van onze strategie kort bespreken.
Net als het Parlement zou ook ik graag zien dat de EU ambitieuzere doelstellingen nastreeft die verdergaan dan een beperking van 8 %. Het is belangrijk dat de EU het voortouw blijft nemen. Het voorzitterschap heeft laten weten te hopen dat de ministers van Milieu het op hun bijeenkomst in juni eens kunnen worden en ook John Prescott heeft dit hier vandaag herhaald. In dit verband moet rekening worden gehouden met het feit dat er drie nieuwe gassen zijn toegevoegd. Vóór de conferentie in Kyoto had de Commissie een mededeling gepubliceerd waaruit bleek dat er in de Gemeenschap een aanzienlijk potentieel bestaat voor emissiebeperkingen zonder negatieve gevolgen voor de economie. Wij concentreerden ons op CO2 en toonden aan dat het mogelijk is met een strenger beleid, strengere maatregelen en de juiste stimulansen tot een duurzamer en schoner energieverbruik te komen. Ik ben van plan een mededeling op te stellen en deze op de bijeenkomst van de Raad in juni voor te leggen. In deze mededeling zullen wij alle elementen op een rijtje zetten en zullen wij uiteenzetten waarom de Commissie de bepalingen inzake flexibiliteit aanbeveelt. Op die manier zullen de richtsnoeren voor de Gemeenschap bepaald zijn en zullen we gereed zijn om de verplichtingen van het protocol na te komen.
In dit verband hecht ik veel belang aan de eis in het protocol dat alle geïndustrialiseerde partijen in 2005 moeten kunnen aantonen dat zij vooruitgang geboekt hebben bij het nakomen van hun verplichtingen. Dit betekent dat wij moeten beginnen met een beleid en maatregelen op nationaal vlak. Landen die denken dat alles met het verhandelen van emissiequota's - die trouwens nog niet zijn vastgesteld - opgelost kan worden, zullen hun verplichtingen niet kunnen nakomen. De flexibiliteitsmechanismen zullen voorlopig niet veel of zelfs helemaal geen resultaten kunnen opleveren. In het protocol staat duidelijk dat deze mechanismen een aanvulling zijn op de eigen inspanningen van elk land. Deze idee is echter niet nader gedefinieerd in procenten. Slechts een van de flexibiliteitsmechanismen, met name het opsparen van kredieten in het kader van het clean development fund -mechanisme, kan reeds vóór de eerste periode van verplichtingen, die in 2008 aanvangt, in werking treden.
Zoals ook John Prescott onderstreepte, hebben de bepalingen inzake flexibiliteit betrekking op de handel in emissiequota's, gemeenschappelijke tenuitvoerlegging en het mechanisme voor een schone ontwikkeling, het zogenaamde clean development fund. De Commissie is bezig met de voorbereiding van een analyse van het protocol voor de bijeenkomst van de Raad van ministers van Milieu in maart. Hierin worden een aantal van deze problemen nader onderzocht. De analyse zal echter niet op alle vragen een antwoord bieden, omdat de grondige economische en juridische werkzaamheden nog niet beëindigd zijn. Wij moeten er enerzijds over waken dat de internationale regels met betrekking tot de flexibiliteitsmaatregelen rechtvaardig zijn en anderzijds dat rekening wordt gehouden met de belangen van de Gemeenschap en de speciale status van de interne markt. Het is van groot belang dat de Gemeenschap en de lidstaten deze problemen voor zover mogelijk oplossen vóór de voorbereidende bijeenkomst in Bonn in juni en de conferentie in Buenos Aires in november.
Het protocol treedt pas in werking wanneer het door de 55 partijen is bekrachtigd, waaronder in elk geval de geïndustrialiseerde landen die in 1990 verantwoordelijk waren voor meer dan 55 % van de CO2 -emissies. De houding van de VS en van Rusland is hier van doorslaggevend belang. Deze beide landen waren in 1990 immers verantwoordelijk voor 45 % van de CO2 -emissies bij het verbruik van energie. Indien deze landen niet meedoen, komt de inwerkingtreding van het protocol in gevaar. De reactie van Rusland zal vermoedelijk bepaald worden door die van de VS en de berichten uit Washington zijn niet zeer hoopvol. De VS moeten nu hun verantwoordelijkheid nemen en het protocol bekrachtigen en wij moeten onze krachten verenigen om hen onder druk te zetten. Het is belangrijk de Amerikaanse regering, het congres en de bevolking ervan te overtuigen dat de ondertekening en bekrachtiging van dit protocol op lange termijn in hun eigen belang is alsook dat dit zo snel mogelijk moet gebeuren. Op dezelfde manier moeten wij alle beschikbare mogelijkheden benutten om Rusland van ons standpunt te overtuigen en ik ben zeer blij met de mededeling van John Prescott over het voornemen van het voorzitterschap om dit thema op verschillende bijeenkomsten aan te kaarten. Ook de leden van het Europees Parlement hebben in dit verband een belangrijke rol te spelen. Het is van doorslaggevend belang voor de bekrachtiging dat wij een oplossing vinden voor een aantal belangrijke thema's die in het protocol nog niet definitief zijn vastgelegd, met name de zogenaamde flexibiliteitsbepalingen, waarover ik het eerder reeds had.
Wat de ontwikkelingslanden betreft, heeft de Gemeenschap steeds gepoogd rekening te houden met hun specifieke situatie en behoeften. Wij hebben altijd onderstreept dat wij in overeenstemming met het mandaat van Berlijn niet verwachten dat zij zich tot reductiebeperkingen verplichten. Dat is de reden waarom ik persoonlijk tevreden ben dat de poging om de ontwikkelingslanden in Kyoto tot een engagement te dwingen mislukt is. We moeten anderzijds erkennen dat de klimaatverandering een wereldwijd probleem is en dat we de ontwikkelingslanden vroeg of laat bij het proces moeten betrekken. Ik denk dat het belangrijk is dat de Gemeenschap optreedt als een soort brug tussen de industrielanden, die zich nu moeten engageren, en de ontwikkelingslanden. Met dit doel voor ogen moeten wij ons standpunt duidelijk maken. Wij moeten ook beseffen dat wij de ontwikkelingslanden niet als uniforme groep kunnen behandelen. Wij moeten met hun verschillende opvattingen en prioriteiten rekening houden. Ook op dit vlak speelt het Parlement een grote rol, bijvoorbeeld in de Paritaire Vergadering ACS-EG.
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat ik met mijn uiteenzetting een antwoord heb gegeven op de vragen van het Parlement. Ik heb geprobeerd stof tot nadenken te geven over een aantal problemen die opgelost moeten worden opdat het protocol van Kyoto het gewenste effect zou hebben. Ik denk dat ik u op basis van de huidige werkzaamheden van de Commissie verder zal kunnen inlichten over de ontwikkelingen in de komende maanden. Ik vertrouw erop dat het Europees Parlement het standpunt van de Commissie en van het voorzitterschap, zoals we het hier vandaag hebben gehoord, verder zal steunen. Ik verheug mij op de nauwe samenwerking met het voorzitterschap en met het Parlement voor de voorbereiding van de conferentie in Buenos Aires.

Collins, Kenneth
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de Britse vice-premier, tevens voorzitter van de Milieuraad welkom heten in dit Parlement en hem danken voor zijn vriendelijke woorden aan het adres van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming.
Het is zonder meer bemoedigend vast te stellen dat het Verenigd Koninkrijk het milieu tot een prioriteit van het voorzitterschap heeft gemaakt. Mijns inziens is dit inderdaad heel positief en kunnen wij het hiermee allen eens zijn. Ik wil geen domper op de ambities van de fungerend voorzitter voor de komende zes maanden zetten, maar ik weet dat hij zich er terdege van bewust is dat het optreden van een lidstaat alleen maar kan slagen als ook rekening gehouden wordt met de activiteiten van de landen die daarna de Europese Unie zullen voorzitten. Uit zijn toespraak en uit hetgeen hij eerder al gezegd heeft, kan ik afleiden dat hij zich hiervan terdege bewust is, alsook van de noodzaak om met Oostenrijk, Duitsland en Finland samen te werken. Wij dienen evenwel te beklemtonen dat voorzitterschappen wel degelijk een belangrijke rol kunnen spelen om vorderingen te maken.
Dan wil ik het nu over de kwesties van klimaatverandering en de luchtkwaliteit hebben, want ik weet dat mijn vriend en collega, de heer Miller, veel belangstelling voor dit laatste vraagstuk heeft. Het is duidelijk dat milieubescherming een internationaal vraagstuk is dat alle mogelijke gebieden bestrijkt. Klimaatverandering is een uitstekend voorbeeld om dat aan te tonen. Het gebruik van fossiele brandstoffen in een lidstaat heeft niet alleen gevolgen voor het lokale milieu maar ook voor de wereldwijde weerpatronen. Het verschijnsel El Niño is een treffend voorbeeld van de weerslag die klimaatverandering op het milieu overal ter wereld kan hebben.
Wij waren in dit Parlement heel tevreden dat in Kyoto een overeenkomst over de vermindering van de uitstoot van CO2 bereikt werd. Toch dienen enkele opmerkingen gemaakt te worden. Zo vinden wij het jammer dat de overeengekomen normen voor de uitstoot van CO2 niet nog strenger zijn, hoewel ik volledig begrijp dat de Europese onderhandelaars voor een moeilijke opgave stonden. Nu moet de Commissie bespreken hoe wij de verantwoordelijkheid voor de vermindering van de CO2 -uitstoot moeten verdelen. Zij moet specifieke voorstellen doen waarin bepaald wordt hoe de lidstaten de normen dienen na te leven en specifieke streefcijfers voor elke lidstaat vastleggen, zodat wij weten hoe wij onze doelstellingen zullen verwezenlijken. Dit is hoogstdringend. Anders wacht ons een reeks normen die voor de gehele Europese Unie afgesproken worden en die steunen op een overeenkomst dat alle lidstaten - de zogenaamde "bubble" - de lasten voor het halen van de streefcijfers zullen delen, maar sommige lidstaten zullen weinig moeite doen als ze de vrije hand krijgen. Als we dit toelaten, zullen we de streefcijfers waartoe de Europese Unie zich verbonden heeft, niet halen.
Ook op wereldwijd vlak dient rekening gehouden te worden met deze overwegingen, met name in het kader van de overeenkomst inzake de verhandeling van emissierechten. Dit alles houdt verband met het auto/olieprogramma. Het betekent dat wij ons energie- en vervoerbeleid en ook ons landbouwbeleid moeten samenvoegen. Er is echt een veel betere integratie van milieuoverwegingen op alle beleidsvlakken nodig.
Het ontwerpverdrag van Amsterdam bevat een cruciale eerste stap in de richting van deze integratie. Wij moeten nu beginnen met de voorbereidingen voor Buenos Aires en ervoor zorgen dat wij over een duidelijke en samenhangende strategie voor deze vierde conferentie van de partijen (COP 4) beschikken. De verklaring van de heer Prescott is een goede eerste stap in deze richting en ze bewijst dat het voorzitterschap zich ervan bewust is dat vooruitgang moet worden geboekt.
Tenslotte hoop ik dat de delegatie van het Europees Parlement in Buenos Aires nauwer bij de communautaire delegatie betrokken wordt dan in Kyoto, want het Parlement moet in de toekomst een nog belangrijker rol spelen in het milieubeleid dan het tot dusver gespeeld heeft.

Spencer
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de commissaris danken voor haar verklaring van vandaag en voor haar vriendelijke woorden aan het adres van de leden van Globe voor onze activiteiten in Kyoto tijdens haar toespraak in december voor dit Parlement.
Vervolgens wil ik ook de fungerend voorzitter danken en hem zeggen dat hij mij, als iemand die tradities belangrijk vindt, in een bijna onmogelijke situatie plaatst. De traditie waarover ik het heb, is natuurlijk de eerbare Westminster-traditie om oppositie te voeren tegen de persoon aan de overzijde. Ik zit in een vervelende situatie aangezien ik het bijna volledig eens ben met de inspanningen die u op het vlak van milieu levert. Ik beschouw u zelfs als een soort zwaargewichtversie van de heer Gummer, die zijn werk en dat van de vorige regering voortzet.
Om de traditie in ere te houden wil ik toch twee milde kritische opmerkingen maken, hoewel geen van beide eigenlijk mild is. Ik wil allereerst zeggen dat ik de enorme bezorgdheid in mijn kiesdistrict deel over de verwarring die, zacht uitgedrukt, bestaat over de aanpak van de green belt door deze regering. Ik vertegenwoordig Surrey, het graafschap dat de green belts uitvond. Deze kwestie is enorm belangrijk voor ons en ik wil vragen of u als Brits minister deze gebieden kunt bezoeken en de mensen kunt geruststellen als er geen reden tot bezorgdheid is.
Ten tweede wil ik ook enige bezorgdheid uitspreken over het voornemen om terug te komen op het streven van de vorige regering om minder steenkool te gebruiken voor het opwekken van energie. Mijns inziens zullen de doelstellingen die wij ons voor de vermindering van fossiele brandstoffen zullen moeten stellen, zo hoog liggen dat wij elk teken van zwakte en het voornemen om opnieuw meer steenkool in plaats van gas te gaan gebruiken, in de toekomst duur zullen betalen.
Dit gezegd zijnde kan ik het opnieuw over Kyoto hebben. Zoals de heer Collins ook al zei, vertoont de overeenkomst een aantal leemten. Mijns inziens is er de komende maanden nog veel werk aan de winkel, om er in het bijzonder voor te zorgen dat de werkzaamheden in de hulporganen bij de overeenkomst geruime tijd voor Kyoto plaatsvinden. Zoals u en ik ons zullen herinneren van de vroege uurtjes in Kyoto zijn er grenzen aan wat tijdens de laatste uren van de onderhandelingen bereikt kan worden, als het voorbereidende werk niet behoorlijk verricht is - het vullen van de leemten, een manier om ons tot de ontwikkelingslanden te richten, de manier waarop bijvoorbeeld het vraagstuk van de verhandeling van emissierechten moet worden aangepakt.
Ik denk dat de verhandeling van emissierechten de moeilijkste kwestie voor ons allen zal zijn, aangezien die kwestie een revolutie in ons denken vereist. Wij Europeanen gingen naar Kyoto als "de goeden" die vast voornemens waren de lat zo hoog mogelijk te leggen. De Amerikanen begonnen een heel cynisch spel en waren vastbesloten de verhandeling van emissierechten in te voeren. Mijns inziens is een positieve verhandeling van emissierechten waardevol, maar dan dient wel een degelijk institutioneel kader gecreëerd te worden en de verhandeling moet aan afdoende controles onderworpen worden. Van al dit voorbereidende werk is nog niets gedaan. Wij hebben er als Unie het meeste belang bij dat dit gebeurt. Ik wens u het beste toe en kijk uit naar uw onafgebroken aandacht hiervoor, niet alleen tijdens het Britse voorzitterschap maar ook tijdens de maanden of jaren die de Labourregering nog resten.

Baldi
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik sluit me aan bij de woorden van dank die zijn geuit aan het adres van de commissaris en de Raad omdat zij het werk van ons Parlement goed ter harte hebben genomen. De verandering van het klimaat heeft ongetwijfeld ernstige en destabiliserende gevolgen voor de hele planeet en voor alle levende wezens.
In de afgelopen dagen heeft El Niño gezorgd voor een abnormale verhitting van de oppervlaktewateren van de Stille Oceaan rondom de evenaar, een contrast tussen de warme wateren uit het Zuiden en de koude wateren uit het Noorden, en tevens zware hagelbuien met uitzonderlijke hoge windkracht veroorzaakt. De kusten van de Stille Oceaan zijn getroffen door natuurrampen en geteisterd door golven die in San Francisco een hoogte van 8 tot 9 meter bereikten. En dan te bedenken dat het op dat soort momenten heel moeilijk is de bevolkingen in staat van alarm te brengen, aangezien tornado's heel plotseling en in grote snelheid langskomen.
Het is dus dringend noodzakelijk dat er op wereldniveau concrete en meer bevredigende resultaten worden geboekt om de broeikasgassen terug te dringen en het verschijnsel van de opwarming van de aarde tegen te gaan.
Op de Conferentie van Kyoto in december 1997 is enige vooruitgang in die richting behaald, want men heeft bijvoorbeeld erkend dat het nodig is in mondiaal verband maatregelen te nemen. Het protocol bevat echter resultaten die weliswaar als toereikend bestempeld kunnen worden, maar toch zeker niet om over naar huis te schrijven zijn.
Zo stribbelen een paar landen nog tegen en willen ze niet toegeven dat het nodig is de uitstoot van broeikasgassen terug te dringen. De Unie heeft in deze derde conferentie een meer bindend akkoord in de wacht gesleept dan het vorige, maar de ratificatie van het protocol van Kyoto door de Unie zou moeten gebeuren op grond van concrete acties en vooruitgang die echt gerealiseerd wordt, dus in eerste instantie de komende ontmoeting in Buenos Aires in november 1998.
Het Parlement vindt het belangrijk te kunnen constateren dat er positieve resultaten worden geboekt met het oog op doelstellingen die gedefinieerd zijn op basis van parameters, beginselen en modaliteiten, en wij hechten er ten zeerste aan dat de Europese Unie het voortouw blijft nemen in de internationale onderhandelingen om te trachten een gemeenschappelijk beleid van de grond te krijgen dat de huidige klimaatverandering tegen kan houden.
Tenslotte zou het zinvol zijn als het Europees Parlement een grotere delegatie naar Buenos Aires mag sturen, gezien ook het werk dat is verricht in andere internationale instellingen zoals de ACS-vergadering, waarvan kleine eilandstaten deel uitmaken die momenteel gebukt gaan onder de noodlottige gevolgen van de klimaatveranderingen.

Eisma
Voorzitter, wij hebben in december reeds waardering uitgesproken voor de rol van de Commissie en de Raad tijdens de Kyoto-onderhandelingen en dat herhalen wij. Maar laten wij niet te lang tevreden zijn over de bereikte resultaten tijdens die onderhandelingen. Wij moeten nu echt aan de slag. Wij wachten daarom met spanning op de nota van de Commissie over de implementatie van Kyoto door de Commissie. Immers, zes gassen zijn er meer dan de drie oorspronkelijke die wij voor ogen hadden. Wanneer kunnen wij die nota nu verwachten is mijn vraag aan de Commissie.
Daarbij zal als leidraad moeten gelden dat de oorspronkelijke onderhandelingen van de Europese Unie als uitgangspunt zullen moeten blijven gelden. De commissaris zei het zelf al: de lat zal wat hoger gelegd moeten worden voor Europa dan in Kyoto is aangenomen. Om per land via burden sharing die doelstelling te bereiken zullen zeer kostbare maatregelen vereist zijn en zijn grote maatschappelijke inspanningen en technologische doorbraken noodzakelijk.
De rekeningen bijvoorbeeld voor Nederland tonen aan dat tien miljard ecu nodig is, daarbij een verlaging van de maximumsnelheid tot 100 km per uur, verdubbeling van accijnzen op benzine, enzovoort, enzovoort. Zelfs dan is nog te verwachten dat de emissies in ons land in 2010, 13 % boven het niveau van 1999 zullen liggen terwijl een daling van 10 % nodig is. Dat is een verschil van 23 %. Trendbreuken in het energiegebruik, dure oplossingen voor CO2 in de bodem en een forse stijging van de overheidsuitgaven op dit terrein zijn noodzakelijk. Voor deze onvoorstelbaar zware taak zien wij ons gesteld als wij waar willen maken wat wij hebben beloofd.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, in haar nota van eind vorig jaar werd door de Commissie, die een beslissende rol heeft gespeeld in Kyoto, al naar voren gebracht, dat het nodig was op zeer korte termijn doeltreffende maatregelen te nemen, alsook dat het in economisch en sociaal opzicht mogelijk was de emissies van CO2 tegen het jaar 2010 met 800 miljoen ton te reduceren. Dit komt ongeveer overeen met 15 %.
De hoogte van het percentage kan afwijken, omdat er zes broeikasgassen zijn. De heer Eisma heeft al opgemerkt dat we die nota nu wel moeten krijgen. Wij juichen het tevens toe dat er een nota van de Commissie is betreffende het behoud van de biodiversiteit. Ook zijn we verheugd over het feit dat de commissaris in Cardiff het integreren van het milieubeleid in alle Europese beleidsvormen gaat verdedigen. Wij zijn echter van oordeel dat alles met elkaar te maken heeft. Als we in Argentinië niet opnieuw een beslissende rol kunnen spelen ten behoeve van een duidelijke, transparante reductie van de broeikasgassen, als we tegelijkertijd niet het NATURA-netwerk in het jaar 2000 al duidelijk afgebakend klaar kunnen hebben, evenals maatregelen tot behoud van de biodiversiteit, en vooral als we niet in staat zijn de milieumaatregelen op te nemen in de andere beleidsvormen van de Europese Unie, zal het heel moeilijk zijn vooruitgang te boeken ten aanzien van de doelen die wij ons hebben gesteld.
Elke dag weer zien we dat in het vervoer, de landbouw en andere sectoren maatregelen worden getroffen die in flagrante strijd zijn met de bescherming van het milieu. En ook zien we iedere dag opnieuw hoe er in onze eigen landen maatregelen worden genomen, die in strijd zijn met ons einddoel. Ik ben derhalve van oordeel dat mevrouw de commissaris, die altijd al zo voortvarend is, zich er in Cardiff duidelijk en eens voor altijd sterk voor moet maken, dat de Europese Unie de milieumaatregelen opneemt in alle Europese beleidsvormen, dat het niet opnieuw alleen maar mooie woorden zijn en dat dit daadwerkelijk wordt verwezenlijkt.

Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, alle sprekers, of bijna alle, hebben gewezen op het feit dat we voor de eerste keer beschikken over een bindend kader op internationaal niveau, en ik onderschrijf die positieve constatering.
Dat gezegd zijnde, moeten we dit onmiddellijk relativeren ten opzichte van de doelstelling, en dat zou de stabilisering van het klimaat moeten zijn. De cijfers waarover we consensus hebben bereikt, zijn echt zeer bescheiden. Een reden te meer om zeer alert te zijn met betrekking tot de observatie, het onderzoek en de definitie van de elementen die daadwerkelijke mogelijkheden voor ontsnapping uit dit bindende kader kunnen bieden - ik bedoel de flexibiliteitsmaatregelen (handel in emissierechten, prijsstelling van koolstoffen) die zeer moeilijk te kwantificeren zijn. Het is dus aan de Commissie en de Raad om bij de voortzetting van de onderhandelingen een actieve rol te spelen.
Ik geloof dat het, wanneer we als Europese Unie geloofwaardig willen zijn, belangrijk is de doelstellingen te halen die we ons hebben gesteld, en ik zie niet in - althans dat is het standpunt van mijn fractie - waarom wij niet als uitgangspunt de verklaring van de Commissie van oktober vorig jaar zouden overnemen, waarin zij stelt: " Wij kunnen tegen 2010 gemakkelijk tot een verlaging van de emissies komen van 15 %, tegen geringe economische kosten, wanneer we maar de juiste technologieën toepassen en het juiste beleid voeren. " "Het is zelfs mogelijk een economisch voordeel te behalen" , voegt de Commissie daaraan toe.
Op basis hiervan zijn we van mening dat we onmiddellijk bindende verplichtingen voor de lidstaten moeten vastleggen, en niet tevreden moeten zijn met een witboek of aanbevelingen aan de lidstaten, maar dat we ons moeten baseren op echte richtlijnen. Ik ben van mening dat we op die manier in de ogen van onze internationale partners werkelijk geloofwaardig zullen zijn.
Ik zou nog een enkel woord willen zeggen over het feit dat het in de internationale onderhandelingen, te beginnen bij de onderhandelingen over de uitbreiding, van groot belang is om de reducties op te nemen die we op ons hebben genomen op grond van de overeenkomst van Kyoto, en ik denk daarbij met name aan een grote onderhandelingsronde - waarover de laatste tijd veel wordt gesproken - met betrekking tot het multilaterale investeringsakkoord. Men zou daarin anders tevergeefs zoeken naar een verwijzing naar dit enorme probleem waar we het hier nu al enige tijd over hebben.

Weber
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, om te beginnen wil ik de fungerend voorzitter van de Raad eraan herinneren dat het streefcijfer van de Europese Unie in Kyoto niet 8 maar 15 % bedroeg. Het is belangrijk dat de Europese Unie vasthoudt aan haar oorspronkelijke doel om de uitstoot van broeikasgassen tegen 2010 met 15 % te verminderen. Dit is zowel technisch haalbaar als economisch beheersbaar. Het komt er eigenlijk op aan de nodige politieke wil tot actie te betonen. Dit zijn niet mijn woorden: ik citeer de officiële mededeling van de Commissie in Kyoto.
Ik wil enkele opmerkingen maken over artikel 3 van het protocol van Kyoto, dat ander gebruik van gronden, bosbouw en inzonderheid bebossing, ontbossing en herbebossing sinds 1990 betreft. Het protocol van Kyoto opent een aanzienlijk achterpoortje door het de landen in bijlage B, waarvoor een ander gebruik van gronden en bosbouwactiviteiten een nettobron van de uitstoot van broeikasgassen vormden in 1990, toe te staan hiermee rekening te houden in de grondslag van 1990 voor de berekening van de hun toegewezen hoeveelheid. Punt 3 biedt de mogelijkheid bebossing en herbebossing als een middel voor koolstofabsorptie te gebruiken en zo de verbintenissen na te komen; ook met ontbossing wordt rekening gehouden, zij het in negatieve zin.
Wat betekent dit concreet? Landen die nu hun regenwouden rooien en vervangen door plantages worden aangemoedigd daarmee door te gaan. Zij worden aangemoedigd om regenwoud te vervangen door plantages met snelgroeiende soorten om een maximum aan CO2 te absorberen. Dit heeft vast en zeker niet bijgedragen tot de biologische diversiteit van de betrokken gebieden.
Welke landen hebben hierom verzocht? Australië, Nieuw-Zeeland, Canada en Rusland. Als deze landen hun ontbossing niet voortzetten, zullen zij een voordeel genieten omdat ze niet dezelfde inspanningen hoeven te leveren als andere landen om energieefficiëntie te bereiken.
Lidstaten van de Europese Unie als Finland en Oostenrijk die dankzij een duurzaam gebruik van het bos - zij hebben minder bossen gerooid dan de jaarlijkse toename of aangroei - een nettoabsorptie van CO2 bereikt hebben, worden benadeeld door dit in het protocol van Kyoto vastgelegde stelsel. Als het aan het mechanisme voor schone ontwikkeling ligt, zouden de landen in bijlage B bijvoorbeeld kunnen profiteren van een project dat zij in de tropen financieren, bijvoorbeeld om regenwoud te vervangen door palmolieplantages - en we weten wat er in Indonesië gebeurd is - en tegelijkertijd ook van de uitstoot in eigen land profiteren.
Het protocol van Kyoto bevat kortom vele achterpoortjes en maakt misbruik mogelijk. Het moet dan ook gewijzigd worden. Laten wij gebruik maken van ons recht om het te wijzigen.

Kronberger
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nog een overweging toevoegen aan het debat over het toekomstige milieubeleid van de Europese Unie. Telkens als wij het hebben over het streven om de broeikasgassen te verminderen, wordt ons gevraagd: wat kost dat eigenlijk? Ik ben van mening dat wij de vraag moeten omdraaien om duidelijk te maken waar het om gaat. Wij moeten vragen: wat kost het ons als wij deze emissies niet verminderen? Dan begrijpen wij al snel dat een reductie zeer rendabel, ja zelfs een zeer goede zaak is.
In dit verband wijs ik op de bijzonder doeltreffende en positieve punten 8, 9, 10, 11 en 12 van de resolutie van collega Collins en collega Roth-Behrendt. Ik ben evenmin enthousiast over de handel met emissiecertificaten. Eerlijk gezegd vind ik dat zeer immoreel. Het is niet erg constructief als wij in de geïndustrialiseerde landen niet aan onze structuren werken en deze wijzigen, maar liever bomen planten in de derde wereld of elders.
Ik vind dat eigenlijk een moderne vorm van aflaathandel. In 1517 heeft Maarten Luther al hiertegen geageerd en op de deur van de slotkapel van Wittenberg zijn stellingen opgehangen. Wij hebben geen behoefte aan een wereld met twee klassen. Enerzijds een klasse van verkwisters die het milieu vernietigen, en anderzijds een klasse van afnemers die van ons of van de geïndustrialiseerde landen aalmoezen ontvangen en daardoor afzien van hun eigen ontwikkeling. Wij hebben veeleer behoefte aan een degelijk, hernieuwbaar economisch systeem.

Linkohr
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, tegen de heer Kronberger wil ik zeggen dat wij sinds Maarten Luther met een ander probleem zitten. Wij geloven namelijk dat alles wat gedrukt is, ook juist is. Dat is ons probleem met Kyoto. Momenteel hebben wij namelijk alleen maar bedrukt papier, want in werkelijkheid neemt het energieverbruik ook in Europa toe. Ondanks de warme winter stijgt het energieverbruik. Dat is de werkelijkheid. Als wij het doel, waarmee wij in Kyoto ingestemd hebben, willen bereiken, moeten wij een geweldige inspanning leveren, die veel verder gaat dan hetgeen wij ons tot nog toe voorstellen. Wij moeten tegen de markt opereren bij een olieprijs die momenteel rond 14 dollar per barrel bedraagt.
Het is ook nog maar de vraag - en noch de commissaris, noch de voorzitter van de Raad hebben hierop geantwoord - wat wij doen, als de Verenigde Staten Kyoto niet ondertekenen, als zij niet ratificeren. Zullen wij deze doelstellingen dan alleen nastreven, of zullen wij zeggen dat wij wachten totdat zij ondertekenen? Ook deze vraag moet worden beantwoord.
Er is nog een laatste belangrijke kwestie waarop ik de aandacht wil vestigen: als wij Kyoto serieus nemen, dan betekent dat het einde van het nationale energiebeleid. Intussen zijn wij namelijk allen verantwoordelijk geworden. In kwesties die met het klimaat te maken hebben kan geen van de 15 lidstaten in de toekomst een beleid voeren dat tegen deze mainstream ingaat. Men moet zich dan het volgende afvragen: bestaan er sancties tegen landen of ondernemingen die zich niet aan deze doelstellingen houden? Hoe worden deze doelstellingen dan bereikt? Hoe wordt het gemanaged? Welk institutioneel kader hebben wij daarvoor nodig? Wij moeten - en dat is de boodschap van Kyoto - ook in Europa een gemeenschappelijke energiestrategie ontwikkelen.
Ik kom nog eenmaal op een voorstel terug dat ik vroeger reeds herhaaldelijk heb gedaan: wij hebben zoiets nodig als een Europees klimaatbeheer. Ik koppel dat aan een klimaatagentschap, dat ook werkelijk uitvoerende bevoegdheid heeft. Misschien dat de Raad of de Commissie daarop antwoord kan geven.

Pimenta
(PT ) Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, we zijn hier opnieuw tezamen om te spreken over de akkoorden van Kyoto en klimaatverandering. Er is veel gezegd en ik wil hier drie punten aanstippen.
Ten eerste: de noodzaak om rigoureuze controles uit te voeren met betrekking tot de gegevens die door de onderscheidenlijke landen en lidstaten worden verstrekt en de methodologie die deze landen en lidstaten hanteren bij het opgeven van emissiewaarden. Een aantal landen heeft onlangs een revisie uitgevoerd van de emissie-inventaris, en zie: alle revisies gaven die landen een "extraatje" , door voor het referentiejaar 1990 hogere waarden aan te geven dan aanvankelijk vastgesteld. Als iedere lidstaat economische groei doormaakt, dan kan het haast niet anders of de beroemde "European bubble" rijst de pan uit.
Ten tweede: beleid en maatregelen. Er moeten maatregelen worden genomen en er moet een intern beleid worden vastgesteld om de emissies in Europa terug te dringen. Onze energieprogramma's, programma's voor energiebesparing en vergelijkbare projecten zijn tot nu toe niet meer geweest dan demonstraties van proefprogramma's. Het is zaak om nu eindelijk een werkelijke impuls te geven aan het aanwenden van hernieuwbare energiebronnen en gebruik te maken van de mogelijkheden die deze energiebronnen bieden voor verkoop en aansluiting op het net. Er moet nu echt eens iets gedaan worden aan energiebehoud en een efficiënter energiegebruik, en er moeten meer mogelijkheden worden geschapen voor gezamenlijke energieproductie. De belastingen op energieverbruik en vervuiling moeten worden herzien, iets dat al in 1992 door de toenmalige voorzitter van de Commissie, Jacques Delors, is geopperd. We moeten de wijze waarop we de vervoersector inrichten veranderen, en daarbij moeten we nieuwe normen vastleggen die het verbruik terugdringen en de vervuiling door auto's extra aanpakken. We weten wat er moet gebeuren en bijna alle technologie die we daarvoor nodig hebben, bestaat al. Als er niets gebeurd is, is dat omdat de regeringen niets wilden ondernemen. Zo eenvoudig is het.
Tenslotte dienen de internationale onderhandelingen, die in Kyoto een behoorlijke impuls hebben gekregen, te worden voortgezet. Ik zal daar niet verder op ingaan, omdat anderen daar reeds over gesproken hebben. Ik sta achter het idee van de Voorzitter om een audit te organiseren waarbij gekeken wordt naar de verschillende wijzen waarop landen hun nationale milieubeschermingprogramma's en maatregelen tegen klimaatverandering gestalte geven. We mogen niet toelaten dat kwesties die in Kyoto niet zijn opgelost - zoals, bijvoorbeeld, de emissions trade - gebruikt gaan worden als een excuus om belangrijke veranderingen in de wijze waarop we energie gebruiken voor ons uit te schuiven. Dat wil dus zeggen dat wij in Europa, samen met de Amerikanen, een grotere inspanning moeten leveren.

Kestelijn-Sierens
Mijnheer de Voorzitter, wij danken de commissaris en de Raadsvoorzitter voor hun mededeling over de uitvoering van het protocol van Kyoto en voor het belang dat het Raadsvoorzitterschap hieraan wil hechten. Wij zijn het erover eens dat eerst zo vlug mogelijk het protocol moet worden ondertekend en nadien geratificeerd om druk uit te oefenen op de Verenigde Staten en op de andere partners. De ratificatie is echter niet mogelijk vooraleer de regels worden uitgewerkt omtrent verschillende systemen en technieken zoals het verhandelen van emissierechten, het evalueren van de sinks, het definiëren van clean development mechanismen enzoverder.
De Verenigde Staten zijn hierover met opzet vaag gebleven. De Commissie moet snel hieromtrent voorstellen doen en wetgeving voorbereiden er daarbij voor zorgend dat het milieu- en energiebeleid geïntegreerd wordt. Maar ook het landbouw- en het transportbeleid, want deze beleidsterreinen zijn zeer vervlochten. Er moet ook een verband worden gelegd met het Vijfde kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling. De Unie heeft er steeds op gewezen dat de toepassing van nieuwe technologieën de basis vormt voor efficiëntere productiemethodes en dus tegemoet komt aan het principe no pain but gain . We willen de Commissie en de Raad ondersteunen om de voortrekkersrol die zij gespeeld hebben voort te zetten en om de lat wat hoger te leggen dan in Kyoto werd overeengekomen.

Papayannakis
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens staat het belangrijkste in de gemeenschappelijke resolutie en het is de moeite waard daar een discussie aan te wijden. Ik zal mij echter beperken tot drie korte opmerkingen.
Ten eerste wordt het ontwikkelingsbeleid, het steunbeleid toegespitst op de steden. Dat betekent dat men moet nadenken over alternatieve vervoersmogelijkheden, over alternatief openbaar vervoer en meer in het algemeen over een alternatief functioneren van de stad.
Ten tweede wordt de klemtoon gelegd op de hernieuwbare energiebronnen. In de resolutie staat dat in het jaar 2010 15 % van de vraag gedekt moet worden door hernieuwbare energie. Dit is een zeer ambitieus doel dat alleen bereikt kan worden indien hier onmiddellijk een begin mee wordt gemaakt. Het begin is echter nog ver te zoeken.
Mijn derde opmerking betreft de alternatieve oplossingen voor de grote vervoerswegen en het openbare vervoer. Men moet milieuvriendelijke vervoermiddelen, zoals de trein, bevorderen. Dit heeft ook zijn beslag gevonden in ons beleid. Ons beleid kent namelijk twee aspecten: ten eerste belastingen, dat wil zeggen de doorberekening van de kosten in de tarieven en ten tweede investeringen, oftewel onze welbekende cohesie- en ontwikkelingsmaatregelen.
Mijnheer de Voorzitter, mag ik mevrouw de commissaris vragen of zij ons kan garanderen dat in de bestekken ter bevordering van de cohesie en de economische ontwikkeling in de tijd na 2000 dergelijke voorwaarden zullen worden opgenomen dat aan de zojuist genoemde drie factoren - te weten alternatieve vervoersmogelijkheden, klemtoon op de werking van de steden en hernieuwbare energiebronnen - kan worden voldaan?

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, terwijl wij zitten te praten verandert het klimaat en blijft het veranderen, dag in dag uit. Alleen de lobby van de aardolie-industrie lijkt dat niet in de gaten te hebben. Maar er is onderhand geen tijd meer voor woorden: er moeten nu daden en feiten komen, en de feiten zeggen ons dat de OESO-landen de CO2 -emissies van 1990 met 50 % moeten terugdringen. De emissiegrenswaarde van de Europese Unie was 15 % voor het jaar 2010. Op grond van de overeenkomst van Kyoto wordt slechts gestreefd naar 5 % voor de jaren 2008-2012, met ook nog een heel reeks mogelijkheden om daar onderuit te komen en met landen die de overeenkomst nog niet eens ondertekend hebben. Wat het echte resultaat wordt, is dus gewoon een kwestie van afwachten.
Vandaar dat ik er bij het fungerend voorzitterschap van de Raad en bij de commissaris, mevrouw Bjerregaard, voor pleit dat de Unie op eigen houtje gaat streven naar een emissiegrenswaarde van 7, 5 % voor het jaar 2005 en 15 % voor het jaar 2010. Ook zou men belasting moeten gaan heffen op de CO2 -uitstoot, om dus langs fiscale weg te bewerkstelligen dat er een begin wordt gemaakt met het verbruiken van minder energie, om het milieu minder schade te berokkenen.
Vandaar de noodzaak dat de besluiten die in Kyoto zijn genomen in een richtlijn worden omgezet, dus iets bindends worden. De keuzen van de Europese Unie zullen van doorslaggevend belang zijn om ervoor te zorgen dat iedereen evenveel aanspraak heeft op een schone lucht.

Graenitz
Mijnheer de Voorzitter, als er aan het einde van een conferentie, nadat de onderhandelingen zijn afgesloten, nog een heel aantal taken vervuld moeten worden die nog niet afgehandeld zijn, wordt graag Brecht geciteerd. Men zegt dan: na de inspanningen van de beklimming moeten wij ons nu nog de inspanningen van de vlakke weg getroosten. Ik denk dat wij nog veel inspanningen moeten doen, en het zal zeker geen effen, vlakke weg zijn waarop wij ons naar Buenos Aires en nog verder zullen begeven. Als wij geloofwaardig willen blijven en als wij geloofwaardig willen kunnen handelen, hebben wij mijns inziens een tweevoudige taak te vervullen in de Europese Unie.
Enerzijds moeten wij naar buiten toe optreden, moeten wij de mondiale verbanden in aanmerking nemen, moeten wij ons als mondiale speler profileren, zoals wij ook in Kyoto hebben gedaan. Anderzijds is het van belang dat wij in de Unie een beleid uitstippelen en dat de Commissie, de Raad en het Parlement gezamenlijk de noodzakelijke maatregelen treffen.
De maatregelen die op wetgevend vlak noodzakelijk zijn, werden reeds ter sprake gebracht. Ik wil dat graag onderstrepen. Wij hebben behoefte aan rechtsgrondslagen om de "European bubble" te kunnen omzetten, om echt alle lidstaten ertoe te kunnen aanzetten hun aangegane verplichtingen na te komen, om te kunnen controleren of deze verplichtingen zijn vervuld. Verder hebben wij behoefte aan maatregelen waardoor het ook voor de burgers in de Unie duidelijk wordt dat klimaatverandering iedereen aangaat en dat het ook om heel eenvoudige zaken gaat, zoals hoe energiebesparend de door hen gebruikte elektrische apparaten zijn, welk soort vervoermiddel zij kiezen of hoe de afvalbehandeling geregeld is.
Ik ben van mening dat wij voor de voorbereiding van Buenos Aires concrete voorstellen moeten doen, duidelijk, begrijpelijk en controleerbaar, hoe emission trading gehandhaafd wordt, hoe het Clean Development Fund er moet uitzien, en ik ben van mening dat wij als geïndustrialiseerde landen deze taken op ons kunnen nemen, vooral als men bedenkt dat deze ontwikkeling tenslotte een impuls tot innovatie zal geven waarvan de baten groter zullen zijn dan de lasten.

Flemming
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, aangezien ik maar een minuut spreektijd heb, veroorloof ik mij enkele vragen aan de Raad en de Commissie te stellen. Gelooft u echt - vraag aan de Raad en de Commissie - dat er na dit zwakke compromis dat op de klimaatconferentie is bereikt, daadwerkelijk een ommekeer in de reeds aan de gang zijnde klimaatverandering mogelijk is? Persoonlijk geloof ik van niet.
Gelooft u niet dat er met het oog op de zeer wenselijke industrialisering van de ontwikkelingslanden - zelfs al zouden wij de doelstellingen van de Conferentie van Kyoto bereiken - niet toch nog een bijkomende emissie van gassen zal ontstaan? Zouden wij niet beter als eerlijke politici duidelijk tegen de bevolking zeggen, dat het waarschijnlijk niet mogelijk is om de klimaatverandering tegen te gaan? In het meest positieve geval zullen wij alleen maar een stabilisering van de huidige waarden kunnen bereiken. Maar ik denk niet dat een reductie mogelijk is.
Bent u niet van mening dat wij ons veeleer met de gevolgen van deze ontwikkeling moeten bezighouden, in plaats van de bevolking iets voor te spiegelen wat wij toch niet kunnen nakomen?

Simpson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter danken voor de verklaring die hij hier vandaag in deze Vergadering afgelegd heeft. Het belang van milieuvraagstukken in de Europese Unie blijkt duidelijk uit de grote belangstelling die overal in de Unie, in het bijzonder bij jongeren, voor deze kwestie bestaat. Ik was verheugd toen ik vernam dat de fungerend voorzitter prioriteit toekende aan het vervoer in het kader van het milieu en ik wil met name hierover enkele opmerkingen maken.
De gevolgen van het wegvervoer voor de uitstoot en de luchtkwaliteit zijn duidelijk beschreven. Wij moeten een verschuiving naar milieuvriendelijker methoden voor het vervoer van personen en goederen aanmoedigen. Dit doel kan worden bereikt met behulp van maatregelen die het openbaar vervoer bevorderen en zorgen voor een fundamentele verschuiving van het goederenvervoer over de weg naar andere vervoerswijzen zoals het spoor, de binnenwateren en de kustvaart. Deze vervoerswijzen worden momenteel onvoldoende benut in de Europese Unie, maar ze zijn van cruciaal belang als wij de in Kyoto overeengekomen streefcijfers, waarnaar de fungerend voorzitter ook al verwees, willen halen.
Dat is de uitdaging die ons wacht. De drie instellingen van deze Unie moeten samenwerken om de veranderingen die wij wensen, te bewerkstelligen. Daarnaast moeten wij met zijn allen samenwerken in de vervoerssector om ons vervoerssysteem te integreren zodat een geloofwaardig, veilig en doeltreffend alternatief voor het gebruik van personenauto's en vrachtwagens geboden wordt. Zoals de fungerend voorzitter vandaag ook al gezegd heeft, moeten wij meer grensoverschrijdend te werk gaan in onze planning en ons denken. Vervoer, milieu en planning hangen allemaal samen en moeten samenwerken. De verschillende sectoren hebben al te lang hun eigen idealen nagestreefd, zowel op nationaal als op Europees vlak, en dit heeft geleid tot een ongecoördineerde aanpak van een heel reëel probleem.
Zoals de heer Collins zei, moeten wij er ook voor zorgen dat vervoer en milieu bovenaan de agenda staan in onze toekomstige beleidsbeslissingen. Ik begrijp dat de Economische en Monetaire Unie en de uitbreiding belangrijke onderwerpen zijn, maar om de Europese Unie uit te breiden en de ecu in te voeren moeten we allereerst in Europa over een schoon milieu beschikken. Ik ben er zeker van dat de meeste parlementsleden, zelfs die uit Surrey, de eerste stappen die in Kyoto gedaan werden, toejuichen. Wij moeten nu blijk geven van politieke moed om de strijd voort te zetten en de toekomst veilig te stellen, niet alleen voor onszelf maar ook en vooral voor onze jongeren.

Pollack
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter en de commissaris danken voor de inspanningen die zij in Kyoto geleverd hebben, want die waren van doorslaggevend belang voor het bereiken van een overeenkomst en ze bewijzen de kracht van collectieve onderhandelingen.
Wij zijn ons allen bewust van het heel moeilijke proces ter ratificatie van de overeenkomst van Kyoto en van de enorme inspanningen die wij in Europa moeten leveren om onze streefcijfers te verwezenlijken. Wij weten echter ook dat dit slechts het begin is van de inspanningen die nodig zijn om het broeikaseffect wereldwijd een halt toe te roepen.
De Commissie dient dringend een nieuwe reeks gedetailleerde beleidslijnen en maatregelen te ontwikkelen, in het bijzonder in het licht van het nieuws dat de uitstoot van CO2 in de Europese Unie almaar stijgt. Wij weten ook dat, in het licht van de achterpoortjes en de dubbelzinnigheden die niet werden weggewerkt in Kyoto, nog intensieve onderhandelingen gevoerd moeten worden in de aanloop naar de vierde conferentie van de partijen in Buenos Aires: hoe moet bijvoorbeeld de verhandeling van emissierechten worden toegepast? Wij hebben de plicht gebruik te maken van onze sterke Europese positie om een aantal G 77landen en China te helpen schone energie te ontwikkelen. Dit dient te gebeuren op een manier die een stimulans voor deze landen kan vormen. In dit verband is het partnerschap met de industrie van cruciaal belang en wij moeten het communautaire buitenlandse beleid gebruiken om investeringen in schone technologie op de juiste gebieden te steunen en te sturen. De inschrijving van de klimaatverandering op de agenda van de ASEM-top is in dit verband heel belangrijk en in het bijzonder de EU-strategie voor de tropische bossen moet nauw gecoördineerd worden met de strategie na Kyoto, teneinde optimale doeltreffendheid te verzekeren.
De fungerend voorzitter zei tenslotte ook dat wij moeten afstappen van onze gewoonte gefragmenteerd te denken. Ik dring aan op een nauwere integratie van het beleid. Zo is het bijvoorbeeld voor het succes op lange termijn van de strijd tegen klimaatverandering van cruciaal belang dat een strenge milieubeschermingsclausule in de multilaterale overeenkomst inzake investeringen wordt opgenomen.
Ik kan hier bij gebrek aan tijd slechts een korte bijdrage leveren, maar ik dring er bij de Commissie en de Raad op aan dat zij rekening houden met de talrijke punten in de resolutie van het Parlement.

McNally
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de fungerend voorzitter van de Raad omdat hij hier vandaag aanwezig is. Wij waarderen dit. Het sleutelwoord voor vandaag is natuurlijk "integratie" en het Europees Parlement moet zelf ook meer doen om de werkzaamheden van de verschillende commissies te integreren. Ik wil het over energie hebben. De energiesector is een harde en smerige wereld, die beheerst wordt door belangengroepen met enorme lobbymogelijkheden. Op het vlak van energie worden evenwel de meeste individuele beslissingen genomen.
In het Verenigd Koninkrijk ging vorig jaar 33 % van de energie naar vervoer en 30 % naar huishoudelijk energieverbruik, hoofdzakelijk voor verwarming. Deze beslissingen kunnen door individuen genomen worden. De Europese Unie heeft een enorme verantwoordelijkheid maar geringe bevoegdheden, en dat is een verwijt aan de lidstaten die de Unie niet de nodige instrumenten gegeven hebben om zich van haar taak te kwijten.
Er dienen twee dingen te gebeuren op Europees vlak. Wij moeten energie rationeler gebruiken en moeten overschakelen op hernieuwbare energiebronnen. Ik wil even nagaan hoe ernstig u het meent. Als u het werkelijk meent, zorgt u ervoor dat de richtlijn inzake rationele planning, die huishoudelijke gebruikers in staat stelt zinvolle keuzes te maken voor hun energieverbruik, goedgekeurd wordt en uit het zwarte gat gehaald wordt waarin ze blijkbaar terecht gekomen is. Als u het werkelijk meent, trekt u meer geld uit voor SAVE II en steunt u het vijfde kaderprogramma.
Als u het serieus meent met hernieuwbare energiebronnen zorgt u voor een rechtsgrondslag, zodat de Europese Unie in 1997 hetzelfde kan doen voor hernieuwbare energie als wat zij in 1957 voor kernenergie gedaan heeft. Een verdrag als het Euratomverdrag zou ons in staat stellen zinvolle maatregelen te treffen op het vlak van hernieuwbare energie. Wij moeten tevens nagaan hoe deze energie op het net kan worden aangesloten.
De meeste maatregelen die in antwoord op Kyoto genomen worden, zullen niet op Europees niveau maar op het niveau van de lidstaten genomen worden. U zal onze steun in dit Parlement genieten voor het weinige dat wij tot het einde van het Britse voorzitterschap en ook daarna kunnen doen. Dit is veel te belangrijk om het op te geven, zeker nu we zo'n goede start gemaakt hebben in Kyoto.

De Voorzitter
Ik heb zeven ontwerpresoluties ontvangen overeenkomstig artikel 37, lid 2, van het Reglement .
De stemming vindt morgen om 11.30 plaats.

Prescott
Mijnheer de Voorzitter, ik dank mevrouw McNally voor deze laatste woorden van steun. Wij waarderen die ten zeerste, net als alle andere steunbetuigingen.
Dit was een uitstekend debat. Alle vragen die wij allen over de overeenkomst van Kyoto hebben, zijn aan bod gekomen, maar er bestond ter zake een grote eensgezindheid. U was het inderdaad eens met de stappen die wij al gedaan hebben. Wij moeten voor ogen houden dat Europa het voortouw moet blijven nemen. Het heeft de kans dit te doen. Het heeft de leiding genomen en wij moeten die blijven behouden, want het is van cruciaal belang dat wij een overeenkomst over deze maatregelen bereiken en aldus voor de noodzakelijke klimaatverandering zorgen.
Niemand heeft de gegevens waarover wij ter zake beschikken, in twijfel getrokken. In Amerika woedt een fel debat, maar voor de rest van de wereld is de situatie klaar en duidelijk en dat wordt nu ook almaar meer aanvaard in Amerika.
Ik juich de onderhavige resolutie - die vele van de onderwerpen lijkt te behandelen - en de oproepen voor integratie toe, waarover ik het ook al had in mijn toespraak van vandaag. Vele afgevaardigden hebben erop gewezen dat Kyoto slechts een eerste stap was en dat is ook mijn visie. Deze overeenkomst zal weinig betekenis hebben als ze niet geratificeerd wordt en het is dan ook belangrijk dat ze geratificeerd wordt.
De volgende fasen zijn van cruciaal belang. Wij moeten een akkoord bereiken over flexibiliteit, putten, gezamenlijke uitvoering en alle maatregelen waarnaar een aantal leden verwezen heeft. Het lijdt evenwel geen twijfel dat de overeenkomst niet geratificeerd zal worden als geen overeenstemming over deze voorschriften bereikt wordt.
Iedereen beschikt over een vetorecht in dit proces. Wanneer wij kijken naar de voorwaarden voor ratificatie - 55 landen of 55 % van de uitstoot - kunnen we, als we dat willen, allemaal ons veto uitspreken. Het meest positieve aspect van de overeenkomst van Kyoto is eigenlijk dat wij überhaupt een overeenkomst bereikt hebben! Wij moeten de ratificatie op dezelfde manier benaderen. De machthebbers in de Verenigde Staten stellen klaar en duidelijk dat zij de overeenkomst niet zullen ratificeren als de ontwikkelingslanden het proces niet onderschrijven. De ratificatie kan dan ook drie of vier jaar aanslepen, want mijns inziens zal het ratificatieproces in de Verenigde Staten pas na de volgende verkiezingen plaatsvinden. Wij hebben dan ook enige tijd om deze regels op te stellen.
Een aantal leden heeft gezegd dat dit misschien wel een zwak akkoord was of heeft gevraagd waarom wij niet aan een vermindering van 15 % hebben vastgehouden. Ik denk echter niet dat u ons bedankt zou hebben als wij dit Parlement meegedeeld hadden dat wij inderdaad een overeenkomst over een streefcijfer van 15 % bereikt hadden, maar dat niemand de overeenkomst zou ondertekenen en wij dus eigenlijk geen akkoord bereikt hadden. Een akkoord is het bereiken van een overeenkomst met andere landen over een kwestie, waarbij niet gestemd kan worden over geschilpunten omdat een consensus vereist is.
Ik wil stellen hoeveel wij ambassadeur Strada verschuldigd zijn, die er in deze omstandigheden in geslaagd is iedereen ervan te overtuigen een akkoord te sluiten, waarover tot op het allerlaatste ogenblik twijfel bestond. Zijn buitengewone bekwaamheid heeft een doorslaggevende rol gespeeld bij het bereiken van een akkoord over deze eerste stap. Wij hebben een goed akkoord gesloten en ook de NGO's vinden dit akkoord veel beter dan zij verwacht hadden.
Het is natuurlijk maar een eerste stap. De overeenkomst zal niets te betekenen hebben als ze niet geratificeerd wordt en voor deze ratificatie moeten wij nu, ik herhaal het, een proces van moeilijke en ingewikkelde onderhandelingen over de praktische modaliteiten beginnen. Voor ons is het duidelijk, en de Verenigde Staten moeten dat ook begrijpen, dat al deze kwesties in het kader van de regels voor de modaliteiten door alle landen moeten worden goedgekeurd, want anders zullen wij er niet in slagen het Verdrag te ratificeren. Wij bereiden dan ook ons standpunt voor Buenos Aires voor, wij geven ons precieze standpunt, wij zeggen hoe een akkoord kan worden bereikt en wij wenden al onze talenten aan om dit akkoord te sluiten.
Er is mij ook gevraagd wat er moet gebeuren als de overeenkomst niet geratificeerd wordt op nationaal vlak. Welnu, dat zou een ramp zijn voor de wereld, de wereldeconomie en het wereldwijde milieu. Wij dienen evenwel voor ogen te houden dat deze vraag vaak gesteld werd tijdens onze onderhandelingen. Wat moet er gebeuren als een aantal landen van de Europese bubble het inderdaad niet eens zijn met de voor hen vastgelegde streefcijfers? Wat zullen wij met die landen doen? Er zijn immers geen duidelijke sancties vastgesteld.
De geachte afgevaardigde uit Luxemburg heeft gezegd dat wij volgens hem hadden moeten vasthouden aan het streefcijfer van 15 %. Welnu, er is niets dat Luxemburg tegenhoudt te doen wat mijn land doet. Wij hebben een streefcijfer van 15 en zelfs 20 % vastgesteld voor de vermindering van CO2 -gassen. Dit is slechts een minimum. Er is geen enkele reden waarom een land geen strengere normen zou kunnen vastleggen als het dat wenst. Wat wij hier vastleggen, is een minimumregeling onder de Europese koepel.
Ik weet dat Luxemburg er net als Groot-Brittannië in geslaagd is zijn streefcijfer te verwezenlijken. Dat kwam evenwel doordat wij de meeste van onze steenkoolmijnen gesloten hebben en doordat Luxemburg een staalbedrijf gesloten heeft. De gevolgen verschillen voor de onderscheiden landen. Misschien kan Luxemburg de prijs verhogen van de goedkope benzine die het verkoopt als een nieuwe bijdrage aan de vermindering van de broeikasgassen. Wij leveren allemaal bijdragen op verschillende wijzen en niets belet ons terzake strengere normen te hanteren.
Dit biedt mij de gelegenheid erop te wijzen dat, wanneer wij bepaalde maatregelen nemen om de globale akkoorden te verwezenlijken, dit in een aantal van onze gemeenschappen grotere offers vergt dan in andere. In de mijndorpen in GrootBrittannië, waar de enige bron van werkgelegenheid verdwenen is, sterft de gemeenschap uit. Wij hebben dan ook de plicht de landen te helpen die een prijs betaald hebben voor het sluiten van de steenkoolmijnen. Wij hebben in Groot-Brittannië een hoge prijs betaald en wij moeten hier iets trachten aan te doen. Dat geldt overigens niet alleen voor de steenkoolmijnen.
De heer Simpson had het eigenlijk vooral over onze binnenlandse economie en het beleid van mijn regering inzake green belts . Hoewel wij nog maar negen maanden aan het regeren zijn, zijn er nu al meer green belts dan toen we begonnen - ik kan het niet laten hierop te wijzen. Zo hebben wij vandaag nog een toename met 12.500 ha van de green belt rond Durham aangekondigd. Dat is een aanzienlijke stap vooruit. Zoals de heer Simpson wel weet, zal ik hierover binnenkort een verklaring afleggen in het Britse Lagerhuis. Wij zijn van oordeel dat green belts belangrijk zijn.
Er is ongetwijfeld ook een belangrijke rol weggelegd voor het vervoer. Wij weten dat het vervoer een belangrijke bijdrage aan het milieu kan leveren en dat de rol van de auto in onze steden ter discussie moet worden gesteld. Wij moeten proberen minder de eigen wagen te gebruiken en meer gebruik te maken van het openbaar vervoer en moeten meer goederen per spoor in plaats van over de weg vervoeren. Ons eigen binnenlands milieubeleid en het witboek in eigen land zullen hier inderdaad naar streven. Dit was een uitstekend debat en de belangrijkste kwesties zijn aan bod gekomen. Er is opgeroepen tot actie om Kyoto uit te voeren. Ik zou zeggen dat wij alvast voor de komende zes maanden een actieprogramma hebben opgesteld.
Heel wat leden hebben ons gevraagd niet op onze lauweren te rusten. Ik denk niet dat iemand van ons dat wil. Ik wil de Vergadering nogmaals wijzen op de doelstellingen die wij ons gesteld hebben en die de Raad en de Commissie in overleg met dit Parlement overeengekomen zijn. Wij hopen tegen juni een gemeenschappelijk standpunt over de aanpassing van de CO2 controlemechanismen te bereiken. Wij willen tegen juni een overeenkomst over de verdeling van de inspanningen met het oog op het streefcijfer van 8 % sluiten. Wij zullen tegen juni een eerste reeks Europese maatregelen nemen, zoals de vermindering van de CO2 -uitstoot van wagens. Wij willen dat de Gemeenschap en de lidstaten het protocol ondertekend hebben voor juni. Wij zullen tegen juni een gemeenschappelijk Europees standpunt opstellen met het oog op de officiële onderhandelingen in Bonn over de verhandeling van emissierechten en een aantal andere kwesties.
Dit is een ambitieus programma voor de komende vier maanden. Het is een antwoord op een aantal van de vragen die de geachte afgevaardigden over de komende maanden na Kyoto gesteld hebben. In dit programma is een voortrekkersrol weggelegd voor Europa om deze zaak te behartigen, de onderhandelingen na Kyoto voort te zetten en het beleid vast te stellen dat noodzakelijk is om deze doelstellingen te bereiken. Wij hebben alle reden om fier te zijn op hetgeen wij gepresteerd hebben. Wij beschikken over een programma dat Europa terzake een leidende rol blijft toekennen en ik hoop dat dit Parlement hierover tevreden zal zijn in de toekomst.

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, ook ik ben tevreden over het debat van vandaag en ik vind dat we een groot aantal nieuwe ideeën hebben verzameld voor de toekomstige werkzaamheden. De heer Eisma stelde een vraag die mijns inziens al door John Prescott werd beantwoord, maar ik zal proberen toch nog een antwoord te formuleren. Het gaat over de mededeling, die in feite een vervolg is op de mededeling van oktober over de situatie na Kyoto. Wij hopen dat we met deze mededeling die zes in plaats van drie gassen tot voorwerp heeft, klaar zullen zijn tegen de bijeenkomst van de Raad in juni, wat betekent dat ze nog vóór juni op de agenda van het Europees Parlement kan komen. Wij zijn van plan hard te werken aan deze mededeling en ik kan gerust zeggen dat vele ideeën die vandaag zijn geopperd, in de mededeling zullen worden opgenomen, zoals ook het geval was met de voorgaande mededeling, vooral de opmerkingen betreffende het energieaspect.
Tevens wil ik nog eens onderstrepen dat het niet mogelijk was de doelstellingen en het tijdschema van vóór Kyoto zonder meer over te nemen. De overeenkomst geldt nu voor zes gassen en dat is niet hetzelfde als voor drie, waardoor de doelstellingen niet klakkeloos kunnen worden overgenomen. DG XI heeft tot nog toe verschillende berekeningen gemaakt en uit de laatste die ik heb gezien - maar die kunnen nog veranderen naargelang de werkzaamheden opschieten - blijkt dat er in plaats van 15 % eerder sprake is van 12 % en dan is de vraag natuurlijk of we al dan niet verder moeten gaan dan de afgesproken 8 %. 15 % is in elk geval niet haalbaar in de verdere onderhandelingen.
Verwijzend naar de opmerkingen van de heer Tamino wil ik benadrukken dat de Commissie het nut van heffingen als instrument niet betwijfelt. Er liggen reeds voorstellen op tafel die de Raad kan behandelen. Wij weten allemaal hoe het met de CO2 -heffing is gegaan. Ze ligt nog steeds ter discussie op tafel, maar als de wil er is, zijn er zeer goede mogelijkheden om dit instrument te gebruiken.
Om te eindigen wil ik, net als John Prescott, mijn tevredenheid uiten over de waardering van de meeste sprekers voor het bereikte resultaat in Kyoto. Het lijdt geen twijfel dat wij liever ambitieuzere doelstellingen hadden gezien, maar het ware totaal oninteressant indien deze alleen voor Europa zouden gelden en niet voor landen waarmee we ons vergelijken, namelijk de VS en Japan. Het bereikte resultaat is er gekomen dankzij onderhandelingen en de bereidheid om onze eigen doelstellingen wat af te zwakken. Laat mij het zo zeggen: we hebben een resultaat bereikt dat een goed uitgangspunt, maar beslist geen eindpunt vormt. Ik ben blij dat het voorzitterschap vandaag duidelijk heeft gezegd dat we nog heel wat werk voor de boeg hebben. Zowel het voorzitterschap als de Commissie zijn bereid dit werk aan te vatten.

Eisma
Nog even, Voorzitter, ter verduidelijking aan commissaris Bjerregaard. In december zei de commissaris dat het Parlement in maart een post-Kyoto-document kan ontvangen. Begrijp ik nu dat dat post-Kyoto-document vertraagd is van maart naar juni?

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, in december zei ik dat wij zouden starten met een analyse van de technische gevolgen van de overeenkomst van Kyoto. Op basis van dit technisch document zullen wij een mededeling opstellen die in de eerste plaats zal gaan over de politieke instrumenten die nodig zijn om onze doelstellingen te kunnen bereiken. Uiteraard zijn in dit verband de politieke instrumenten het meest interessant. Zoals ik in december ook zei, heb ik beloofd dat deze mededeling klaar zijn voor de bijeenkomst van de Raad in juni.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Luchtverontreiniging door emissies van motorvoertuigen -Kwaliteit van benzine en van dieselbrandstof
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende stukken:
het verslag (A4-0043/98) van de heer Lange, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, over het gewijzigde voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende maatregelen tegen luchtverontreiniging door emissies van motorvoertuigen en tot wijziging van de richtlijnen 70/156/EEG en 70/220/EEG (COM(97)0061 - C4-0088/97-96/0164B(COD)); -de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0044/98) namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende maatregelen tegen luchtverontreiniging door emissies van motorvoertuigen en tot wijziging van richtlijn 70/220/EEG van de Raad (C4-0533/97-96/0164(COD)) (Rapporteur: de heer Lange); -de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0038/98) namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de kwaliteit van benzine en van dieselbrandstof en tot wijziging van richtlijn 93/12/EEG van de Raad (C4-0532/97-96/0163(COD)) (Rapporteur: mevrouw Hautala).
Lange
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de lucht in Europa moet schoon worden. Schone lucht is de belangrijkste bouwsteen voor de kwaliteit van het leven en van het milieu in Europa en het is een Europese kwestie, want vervuiling stopt niet aan de grens. Het is geen kwestie van individuele belangen, het gaat hierbij niet om de belangen van een minderheid en evenmin om verschillen tussen linkse en rechtse politieke opvattingen. Het is ook geen kwestie van nationale belangen. Neen, het is in het belang van de Europese burgers, het is zelfs van levensbelang. In zoverre dienen wij als Europese afgevaardigden deze kwestie dan ook Europees aan te pakken en dienen wij Europees te handelen.
Wij weten dat er momenteel 200 miljoen auto's in de Europese Unie zijn. Wij weten ook dat de auto binnen afzienbare tijd onze mobiliteit zal bepalen. Sommigen gaan ervan uit dat de longen van de mens het beste zuiveringssysteem voor uitlaatgassen vormen. Ik ben echter van mening dat wij de auto zo milieuvriendelijk mogelijk moeten maken. Wij kunnen hier groen licht voor geven. Volgens mij zijn de feiten duidelijk. Enerzijds neemt het verkeer toe. De auto op zich is sinds 1970 weliswaar schoner geworden - overigens ook niet vrijwillig, maar door onze wetgeving -, maar er wordt ook meer gebruik van gemaakt en daardoor worden de effecten tenietgedaan. De ozonlaag wordt steeds dunner, het verkeer geeft aanleiding tot klachten in verband met de bloedsomloop. Astma komt steeds vaker voor, vooral bij kinderen. Door de uitgestoten deeltjes en de verzuring van het milieu hebben meer mensen last van longaandoeningen. Anderzijds zijn er oplossingen. Wij baseren ons op dit vlak inderdaad op het legendarische auto/olieprogramma. Ik gebruik het woord legendarisch, omdat het al sinds 1993 een legendarisch verhaal is en daaruit kan men opmaken hoeveel tijd deze discussie in beslag nam. Als iemand nu tegen mij zegt dat er een tweede auto/olieprogramma moet komen, dan is mijn antwoord: " Kijk maar eens hoe lang het geduurd heeft voordat er een resultaat werd geboekt. Laten wij nu eerst maar eens spijkers met koppen slaan." Wij willen niet afwijken van de verstandige aanpak van het auto/olieprogramma. Het beantwoordt aan een geïntegreerde aanpak, dat wil zeggen dat we de schroef niet zo vast moeten draaien als technisch mogelijk is, maar moeten kijken hoe wij de emissies het best kunnen reduceren, zowel op het vlak van brandstof, van automobieltechniek, alsook op het gebied van verkeersleidingsmaatregelen.
Wat dat betreft zijn er oplossingen en het Parlement heeft inderdaad in eerste lezing vastgesteld dat het voorstel van de Commissie, die zich op de auto/oliestudie baseerde, enkele zwakke punten bevat. De Raad heeft overigens enkele van deze vaststellingen aanvaard en is het Parlement daarin gevolgd. Ik wil erop wijzen dat de Raad inzake de typegoedkeuring ook de koude start voor auto's als testvoorwaarde heeft gesteld. Het heeft nu eenmaal weinig zin als een auto bij 20- wel uitstekende emissiegrenswaarden heeft, maar niet bij de koude start "s morgens. Aangezien het in slechts weinig gebieden in Europa gemiddeld 20- is, is het wel nuttig dat men erop let welke emissiewaarden een voertuig bij lagere temperaturen heeft.
Terecht willen wij echter nog meer. Wij willen ook verbeteringen qua brandstof. Onlangs heeft onderzoek uitgewezen dat de kwaliteit van brandstof rechtstreeks van invloed is op de luchtkwaliteit. London Transport heeft een onderzoek uitgevoerd waaruit bleek dat de uitstoot van bussen met dezelfde technische specificaties 40 % minder koolwaterstoffen en 40 % minder roetdeeltjes bevatte door het gebruik van betere, minder zwavelhoudende brandstof, dus alleen op grond van de brandstof.
Als men steden zoals Madrid, Lissabon, Athene, Frankfurt of Londen kent, kan men toch niet zeggen dat wij geen betere brandstof willen, ook al weten wij dat de uitstoot van deeltjes veel lager is? Ook voor de toekomstige technologische ontwikkeling hebben wij behoefte aan betere brandstof. Zwavel is inderdaad een katalysator-killer en als wij betere emissienormen voor 2005 willen, dan hebben wij betere brandstof nodig. Dat blijkt uit ieder onderzoek over de doeltreffendheid en de duurzaamheid van katalysatoren. Daarom moeten wij iets doen op brandstofgebied.
Wij willen echter ook op het vlak van de auto zelf meer doen. De Commissie heeft voor 2005 indicatieve waarden voorgesteld. Wij zeggen dat die gegevens voldoende zijn om nu voor 2005 bindende waarden voor te schrijven en wij stellen voor de industrie dan ook een termijn vast zodat zij vaart kan zetten achter de ontwikkelingen. Een groot deel van de Europese automobielindustrie heeft ondertussen overigens gezegd: " Wij zijn niet erg enthousiast, maar wij kunnen wel bindende waarden voor 2005 accepteren." In dit opzicht moet men hier dan ook een duidelijk standpunt innemen.
Een tweede, nog belangrijker punt inzake de automobieltechniek is dat wij de praktijk niet uit het oog mogen verliezen. Emissiegrenswaarden kunnen nu eenmaal niet tot nul worden gereduceerd. Het zal nooit zo zijn dat de lucht die achter uit het voertuig komt, schoner is dan de lucht die er van voren ingaat. Wij moeten er echter op toezien dat de emissie van uitlaatgassen niet alleen bij de typegoedkeuring van een auto in orde is, maar dat deze in de praktijk duurzaam gehandhaafd wordt. Derhalve zijn wij voorstander van een goede, onbureaucratische controle in de praktijk. Wij willen dat lidstaten de mogelijkheid hebben om voertuigen te controleren waarvan de uitstoot van uitlaatgassen vermoedelijk niet meer in orde is. Een controle of de auto nog steeds onder dezelfde grenswaarden blijft als drie jaar eerder, en als dit niet zo is, hoe komt dat dan?
Ook willen wij een diagnostisch boordsysteem invoeren, dat de uitstoot van uitlaatgassen voortdurend meet en controleert of de functies nog juist zijn. Wij willen wel dat onafhankelijke reparatiebedrijven en automobielclubs onderhoud en reparaties kunnen uitvoeren en dat ook ongebonden fabrikanten onderdelen kunnen aanbieden. De automobielindustrie zegt mij steeds dat ik allerlei technologische geheimen zou willen verraden. Neen, daar gaat het niet om. Het gaat er alleen om dat de voor reparaties noodzakelijke informatie doorgegeven kan worden. Sommigen zeggen ook dat alles in verband staat met de generieke vrijstelling. Juist met het oog op de discussie van de laatste tijd kan ik wat de toekomst van de groepsvrijstelling betreft zeggen - en ik wijs hierbij op de boete die Volkswagen gekregen heeft en de manier waarop deze onderneming haar dealers heeft behandeld -, dat ik liever een goede wetgeving heb dan een verordening inzake groepsvrijstelling.
Natuurlijk zijn motoren van bedrijfsvoertuigen afgeleid van motoren van personenwagens. Ze hebben soortgelijke technologieën en derhalve horen zij er voor mij ook bij, en zijn ze integraal bestanddeel. Het zou fijner zijn geweest als wij van begin af aan deze beide motoren als een pakket hadden kunnen behandelen. Wij hebben geprobeerd dit te integreren en de voor 2005 vastgestelde waarden ook bindend te maken voor de bedrijfsvoertuigen. Het Europees Parlement wil echter niet alleen meer, maar ook iets minder, het wil namelijk van de oude rommel af. Er is een duurzaamheidstest waarbij een auto 80.000 kilometer op de testbank staat. Tot nog toe hebben alle voertuigen deze test met goed resultaat afgelegd. Deze test willen wij afschaffen.
Deze wetgeving is positief voor het werkgelegenheidsbeleid omdat Europese fabrikanten hierdoor concurrentievoordelen krijgen. De discussie in Japan en in de Verenigde Staten gaat natuurlijk ook verder. Er worden arbeidsplaatsen gehandhaafd en gecreëerd voor deze technologie en er ontwikkelen zich volledig nieuwe industrieën. Ik wijs erop dat de katalysator-industrie in de afgelopen tien jaar - want daarvoor bestond deze industrie nog helemaal niet - voor 15.000 nieuwe arbeidsplaatsen heeft gezorgd. Natuurlijk willen sommigen nu op de rem trappen. Er wordt hier in de wandelgangen druk gelobbyd, vooral door de Europese olie-industrie. Soms had ik de neiging om met de pet rond te gaan en een inzameling te houden voor de noodlijdende olie-industrie. Maar neen, dat helpt niet, wij hebben behoefte aan een constructieve dialoog en met een negatieve houding bereiken wij het doel niet. Zeker na de ervaringen met de Brent Spar zou men zich constructief moeten opstellen tegenover ons en niet alleen maar altijd "njet" zeggen.
Wij ondervinden echter ook veel steun voor onze voorstellen, ook bijvoorbeeld van de automobielclubs zoals de Duitse ADAC. 40 Miljoen automobielgebruikers steunen onze voorstellen omdat zij ook schone, milieuvriendelijke auto's willen. Ik ben er dan ook van overtuigd dat het Parlement weerstand kan bieden aan deze "remmende factoren" , dat het zich niet door hun invloed laat storen en dat het de elandtest tenslotte met goed resultaat aflegt en niet omkiepert.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, ik bedank alle collega's voor de zeer goede samenwerking bij dit werk dat twee verschillende kanten kent: aan de ene kant de normen voor de uitlaatgassen van auto's en aan de andere kant de kwaliteit van brandstof. Dit laatste heb ik in behandeling doordat onze collega Mamère in het Franse parlement is gekozen.
In de Europese Unie sterven ieder jaar 40.000 mensen voortijdig als gevolg van de luchtverontreiniging, dit aantal is afkomstig van de WGO. Het besef van deze schade voor de gezondheid is de laatste tijd alleen maar toegenomen. Daarom geloof ik dat we nu nog betere argumenten hebben om te discussiëren over progressieve doelstellingen inzake de kwaliteit van brandstoffen dan vorig voorjaar, toen het Parlement zijn standpunt in eerste lezing bekend maakte.
Zeer grote problemen vormen deeltjesmassa, stikstofoxiden en koolwaterstoffen. Om deze te kunnen beheersen hebben we schonere brandstoffen nodig, vooral als er sprake is van oude motoren en een oud wagenpark. Het gaat er ook om dat er in veel landen van de Europese Unie veel dieselvoertuigen zijn die als voordelig worden beschouwd, maar die feitelijk zeer gevaarlijk voor de gezondheid van de mensen blijken te zijn.
Het is voor mij verheugend te constateren dat met name de gezondheidsorganisaties de laatste tijd veel actiever zijn geworden wat betreft de kwesties inzake het auto/olieprogramma. Ook de organisaties van autogebruikers zijn actief, omdat ze weten dat de auto weliswaar nodig is, maar dat als de uitlaatgassen van auto's niet schoner worden, het zeer waarschijnlijk is dat de weerstand tegen het autorijden sterk zal toenemen.
Er is veel gediscussieerd over wie deze voorstellen eigenlijk betaalt en wat ze kosten. Ik ben er volledig van overtuigd dat de olieindustrie ons te hoge ramingen inzake de investeringen heeft voorgesteld. Het is helemaal niet zo dat er in 10 jaar 60 miljard ecu nodig is en ik verwijs hierbij naar het onderzoek van het voorlichtingsbureau Arthur D. Little. Hierin worden de eerder door de consulent voorgestelde ramingen aangepast en wordt geconstateerd dat de kosten voor het zuiveren van brandstof bijvoorbeeld voor zwavel 55 % te hoog lagen en voor wat betreft gewone benzine zelfs 17 % te hoog.
Het is logisch dat er behoefte is aan investeringen en de olie-industrie is de industrietak in Europa die de afgelopen decennia weinig in nieuwe techniek heeft geïnvesteerd. Maar het is niet eerlijk de milieueisen de schuld te geven van de problemen in de industrie. De olie-industrie heeft namelijk ook een grote overcapaciteit van 120 %. Het is onvermijdelijk dat enkele raffinaderijen in elk geval om structurele redenen gesloten moeten worden. Maar het is zeker dat het nu verstandig is om met name in schonere productietechniek te investeren. Dit is niet alleen voor de olie-industrie zelf belangrijk, maar ook voor de auto-industrie, die als het ware de belangrijkste gebruiker van deze producten is. De auto-industrie is ervan overtuigd dat er tot het jaar 2005 overal in de Europese Unie schonere brandstoffen op de markt moeten verschijnen.
Als we de kosten per automobilist bekijken, vertrouw ik op de berekeningen die aantonen dat de extra kosten voor een gewone benzineauto ongeveer vijf ecu per jaar bedragen. De extra kosten voor dieselauto's zullen in onze voorstellen waarschijnlijk het dubbele hiervan bedragen, ongeveer 10 ecu per jaar. In veel landen heeft men immers zeer goede ervaringen met belastingdifferentiatie. Op deze manier hebben de staten de industrie als het ware tegemoet kunnen komen. Men heeft duidelijk kunnen maken dat men deze producten met een belastingvoordeel aantrekkelijker kan maken voor de consument, waardoor ook de termijnen voor het terugbetalen van investeringen korter worden.
Wat mijn voorstellen betreft, de Raad verscherpte afgelopen april duidelijk de voorstellen van de Commissie en daarom stel ik niet de oorspronkelijke grenswaarden van de eerste lezing voor het jaar 2000 voor, omdat het te snel is. Maar in plaats daarvan is het naar mijn mening essentieel dat de emissiegrenswaarden voor het jaar 2005 bindend zijn en niet indicatief zoals de Commissie en de Raad voorstellen.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, het is onze taak doelen te stellen en te controleren of deze bereikt worden. Met Euro II hebben wij al doelen gesteld die het waard zijn om nagestreefd te worden. Euro III bevat eveneens ambitieuze doelstellingen die de moeite zijn om te bereiken.
Vanzelfsprekend is het noodzakelijk om in het kader van de Euro III-emissiewetgeving rekening te houden met de geïntegreerde aanpak van het auto/olieprogramma, zodat de emissiegrenswaarden ook bereikt kunnen worden. Dat is de enige manier waarop het doel, namelijk de luchtkwaliteit in de Europese dichtbevolkte industriegebieden verbeteren, kan worden bereikt. Met alle begrip voor de bezorgdheid inzake het milieu mag men echter ten tijde van de massale werkloosheid in geheel Europa niet te ver gaan. De automobiel- en aardolie-industrie is zoals wij weten een belangrijke economische factor en derhalve moet er samen met de betrokkenen naar een oplossing worden gezocht.
Men kan niet op zondag de handhaving en schepping van arbeidsplaatsen als belangrijkste prioriteit stellen en zich dan op maandag uitsluitend inzetten voor doelstellingen met betrekking tot het milieubeleid. Ik ben van mening dat wij onze inspanningen in balans moeten houden zodat er geen schade op het een of andere vlak wordt aangericht. Bij een weloverwogen omzetting van de geplande maatregelen vertrouw ik erop dat wij het nuttige met het aangename kunnen verenigen. Het aangename zou de verbetering zijn van de kwaliteit van het leven voor onze burgers. Onder het nuttige versta ik vooral de stimulans voor de autoen olie-industrie om in de toekomst zinvolle investeringen - investeringen die concurrentievoordelen opleveren - te doen, het milieu te ontlasten en tegelijkertijd nieuwe arbeidsplaatsen te scheppen.

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie wil van de gelegenheid gebruik maken om de milieucommissie en de rapporteurs, de heren Lange en Rübig en mevrouw Hautala, te danken voor het werk dat zij hebben geïnvesteerd in deze drie voorstellen, waarmee duidelijk gestreefd wordt naar een aanzienlijke verbetering van de luchtkwaliteit in Europa en bijgevolg ook naar een verbetering van de levenskwaliteit van de Europese burgers. Zoals tijdens de eerste lezing werd onderstreept, gaat het om zeer uitgebreide en belangrijke voorstellen. Wij zijn nu bij de tweede lezing en zoals u weet, werden beide gemeenschappelijke standpunten eenparig door de Raad goedgekeurd.
De Raad erkent dat de werkwijze van de Commissie goed onderlegd is. Ik noem enkele van de belangrijkste elementen in de gemeenschappelijke standpunten. Ten eerste wordt rentabiliteit bevestigd als criterium voor de keuze van de beste oplossingen om de milieudoelstellingen te bereiken, de normen voor brandstof worden vanaf het jaar 2000 verscherpt en er worden indicatieve brandstofnormen voor het jaar 2005 voorgesteld. De bindende normen voor het jaar 2005 zullen bepaald worden na een analyse van de actuele en toekomstige technologische ontwikkeling in het tweede auto/olieprogramma. Het resultaat van deze analyse waaraan de Commissie, deskundigen uit de lidstaten, de NGO's en de industrie in een zeer transparant proces actief zullen deelnemen, zal tegen midden 1999 beschikbaar zijn en daarom kijk ik al uit naar het debat over deze drie voorstellen dat wij volgend jaar in het tweede semester in het Parlement zullen kunnen houden.
Mijn collega's, Martin Bangemann en Christos Papoutsis zullen het standpunt van de Commissie inzake de ingediende amendementen nader toelichten. Ik wil echter reeds benadrukken dat de Commissie veel sympathie heeft voor de milieuverbeteringen die het Parlement met de amendementen beoogt. Vooral het toenemend aantal auto's maakt het dringend noodzakelijk dat wij aandacht besteden aan de gevolgen voor het milieu, waarbij de luchtkwaliteit natuurlijk zeer belangrijk is. De Commissie moet zich uiteraard houden aan de principes waarop haar voorstel gebaseerd is. Met het auto/olieprogramma willen wij de luchtkwaliteit in onze steden uit milieu- en gezondheidsoverwegingen verbeteren. De voorlopige normen voor luchtkwaliteit, waarop het auto/olieprogramma gebaseerd is, werden nadien bevestigd in de richtlijn inzake luchtkwaliteitsnormen voor onder andere nitrogeenoxide en deeltjes. Ik hoop dat wij dit in mei in het Parlement zullen kunnen behandelen.
De behandeling van dit voorstel heeft dus bevestigd dat de normen voor luchtkwaliteit waarop het auto/olieprogramma gebaseerd is, met het hoogste beschermingsniveau en de meest recente richtlijnen van de Wereldgezondheidsorganisatie overstemmen. Aangezien de normen vastgesteld waren, dient het auto/olieprogramma met geringe kosten aan deze normen te voldoen. Daarom is het voorstel ook op rentabiliteit gebaseerd.
Mijns inziens zijn wij het eens dat de milieubescherming van een hoog en haalbaar niveau moet zijn. Dit wilde ik nog eens onderstrepen. De methode om dit niveau te bereiken moet uiteraard systematisch, transparant en zo goedkoop mogelijk zijn. Ik vind dat onze standpunten over het doel weinig verschillen, maar over de methode zijn we het misschien niet helemaal eens. Het jaar 2000 komt dichterbij en daarom is een snelle goedkeuring van deze voorstellen wenselijk. De industrie moet tijdig duidelijke signalen krijgen en moet weten binnen welk kader ze plannen moet maken en haar verplichtingen moet nakomen.
Ik hoop dat deze korte opmerkingen de achtergrond van het standpunt van de Commissie verduidelijkt hebben en dat dit de goedkeuring van bruikbare amendementen mogelijk maakt.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, het lijdt geen twijfel dat de rapporteurs en de collega's in de comités van het Parlement weer hun uiterste best hebben gedaan. Sinds de eerste beslissing hebben wij ook al eens overleg kunnen voeren. Bij het huidige debat mogen wij ons niets wijsmaken. Het is niet waarschijnlijk dat onze beraadslagingen ertoe leiden dat het Parlement een ander standpunt inneemt.
Waarschijnlijk zal het Parlement morgen opnieuw de amendementen aannemen, die het al in eerste lezing heeft ingediend en het gaat in feite om dezelfde. Wij hoeven geen grote profeten te zijn om te zeggen dat de Raad deze amendementen opnieuw zal afkeuren. Een aanwijzing hiervoor is het feit dat het in beide gevallen, bij beide verslagen die hier werden besproken, voor de Raad moeilijk was om tot een gemeenschappelijk standpunt te komen. Ook blijkt dit uit de unanimiteit die vervolgens werd bereikt.
Dat betekent dat wij er vandaag het verstandigst aan doen om ons niet alleen op deze lezing en het besluit van de Raad te concentreren, maar op de noodzakelijk geworden overlegprocedure. Ik ben er graag toe bereid u mijn notities voor te lezen en te zeggen waarom de Commissie de amendementen niet kan goedkeuren, die zij in eerste lezing ook al heeft verworpen. Daaruit blijkt duidelijk hoe sterk ons verstand is. Het biedt ook weerstand tegen de beste argumenten!
Ik wil daarom twee fundamentele opmerkingen maken. Ten eerste, als wij het eens zijn geworden over de beginselen, is het blijkbaar bij de omzetting hiervan in de afzonderlijke voorstellen steeds weer moeilijk om te bepalen wat er wel en niet mee strookt, vandaar ook dat wij redetwisten. De beginselen en de methode van het auto/olieprogramma 1 werden toch door alle instellingen van de Unie aangenomen. Ook het Parlement heeft ze toegejuicht en wij vonden dat een bemoedigend teken omdat wij dachten op een terrein te komen waarop wij met grotere eensgezindheid kunnen handelen. Maar blijkbaar is het verschil tussen theorie en praktijk zo groot dat het ondanks de aanvaarde beginselen moeilijk is overeenstemming te bereiken. Ook de heer Lange heeft zich erop beroepen dat hij de beginselen van het auto/olieprogramma 1 heeft gevolgd, terwijl wij van mening zijn dat dit niet blijkt uit de door hem opnieuw ingediende amendementen.
Om die reden stel ik het volgende voor: wij kunnen zes amendementen in hun geheel aanvaarden en van zes andere het beginsel. Hierbij gaat het om de amendementen die wij al in eerste lezing hebben goedgekeurd. Voor de nauwkeurigheid noem ik de nummers: 4, 11, 49, 50, 51 en 53 zijn volledig acceptabel, en 5, 9, 15, 31, 54 en 69 gedeeltelijk. De overige amendementen kunnen wij niet overnemen. Wij zullen dan weer eens moeten samenkomen en dan hoop ik, vooral met het oog op het standpunt van de Raad, dat vermoedelijk hetzelfde zal zijn, dat wij het in de overlegprocedure over een punt eens worden, namelijk dat er in ieder geval een besluit moet worden genomen. Als er geen besluit komt of als het antwoord negatief is, hetgeen in de overlegprocedure niet uitgesloten kan worden, dan is dat voor niemand van ons positief. Daar kan niemand trots op zijn.
Laat u hierdoor met het oog op de stemming van morgen echter vooral niet ontmoedigen. De eerste Duitse bondspresident stond als overtuigd niet-militair niet echt achter het leger. Als bondspresident was hij natuurlijk ook voor dit onderdeel van het openbare leven verantwoordelijk en aan het einde van zijn eerste bezoek aan het toenmalige leger sprak hij de niet zeer positief opgevatte woorden: " Veel plezier bij de strijd!" Dat werd hem lange tijd kwalijk genomen omdat het nu niet bepaald van veel begrip voor deze mensen getuigde. Ik vermeld dit omdat ik niet hetzelfde verwijt wil krijgen als ik u nu tegen u zeg: " Veel plezier bij de stemming!"

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, allereerst wil ik de rapporteurs en met name mevrouw Hautala van harte bedanken voor hun zeer uitvoerige verslagen.
In het door de Raad goedgekeurde gemeenschappelijke standpunt staat dat de Commissie in de eerste helft van 1999 voorstellen zal doen voor de vaststelling van verplichte brandstofnormen in het jaar 2005. De Commissie kan niet instemmen met het van meet af aan vaststellen van verplichte normen voor het jaar 2005. Daar ontbreken de noodzakelijke wetenschappelijk gegevens voor. Pas in het eerste semester van het komend jaar zullen wij aan de hand van de ervaringen met het auto/olieprogramma II in staat zijn een oordeel te vellen over de technische aspecten en een gefundeerd besluit kunnen nemen over de verplichte brandstofnormen in het jaar 2005. Nogmaals, de Commissie is van mening dat het vaststellen van dergelijke normen voorbarig is.
De concrete problemen die werden genoemd kunnen met andere middelen worden aangepakt. Het gemeenschappelijk standpunt biedt de lidstaten immers de mogelijkheid speciale brandstof te gebruiken om het hoofd te bieden aan luchtvervuilingsproblemen in bepaalde gebieden en in met name grote steden. Natuurlijk zal het van de aard van de problemen afhangen welke speciale brandstof nodig is.
De Commissie beseft dat belastingfaciliteiten een krachtig instrument vormen om het gebruik en de verkoop van schonere brandstof te bevorderen.
De Europese Gemeenschap beschikt reeds over een kader dat de lidstaten de mogelijkheid biedt de hoogte van de speciale belasting op brandstof met het oog op milieudoeleinden aan te passen. Daar reeds communautaire maatregelen voor de belasting op brandstof bestaan, is de Europese Commissie van mening dat het goed zou zijn de desbetreffende bepalingen nogmaals in een richtlijn op te nemen.
In het gemeenschappelijk standpunt wordt tevens voorzien in de mogelijkheid om de verkoop van loodhoudende benzine op de markt te verbieden. Een dergelijk verbod is volkomen gerechtvaardigd. Loodhoudende benzine is immers een van de meest ernstige bronnen van loodvervuiling. Reeds vanaf het midden van de jaren tachtig zijn de lidstaten overeenkomstig richtlijn 85/210/EEG verplicht het gebruik van loodvrije benzine aan te moedigen. Daarom is de Commissie van mening dat na het jaar 2000 de verkoop van loodhoudende benzine in de Gemeenschap dient te worden verboden. De Commissie beseft echter dat een dergelijk verbod ernstige sociale en economische problemen kan veroorzaken, omdat nog steeds een groot aantal auto's op loodhoudende benzine rijdt. Daarom geven wij steun aan de tijdelijke uitzondering die in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad is opgenomen. Deze geeft bepaalde lidstaten enige armslag bij de aanpassing aan de nieuwe situatie.
De communautaire normen voor luchtkwaliteit moeten zorg dragen voor een hoog niveau van bescherming van menselijke gezondheid en milieu. Ik verzeker u dat de Commissie ook in haar toekomstige voorstellen dit beginsel zal eerbiedigen.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Commissie kan instemmen met de amendementen die een verbetering vormen van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad, maar niet aan de algemene opzet daarvan tornen. Dit zijn de amendementen 11 en 13, het tweede deel van amendement 14, amendement 17, het derde en het vierde deel van amendement 23 en het eerste deel van amendement 24.
Ook kan de Commissie instemmen met amendement 6, mits aan het einde hiervan de volgende zin wordt toegevoegd: " .....op voorwaarde dat bepaalde normen niet beneden of boven bepaalde niveaus komen te liggen" .
De overige amendementen zijn echter niet aanvaardbaar voor de Commissie. Ik zal u uitleggen waarom. De amendementen 3, 4 en 5 en het eerste deel van amendement 23 druisen in tegen het kosten-batenprincipe. Dit principe vond zijn beslag in richtlijn 94/12/EEG en is de grondslag voor de wetgeving.
In amendement 17, het vierde deel van amendement 15 en de amendementen 25 tot en met 29 worden maatregelen voorgesteld die, zoals is gebleken uit het auto/olieprogramma II, ondoeltreffend zijn.
Amendement 1, de eerste delen van de amendementen 14, 15 en 16, amendement 19, het tweede deel van amendement 23 en de amendementen 30 tot en met 37 stroken niet met de methodologie van het auto/olieprogramma. Wij zullen de resultaten van dit programma bestuderen en midden 1999 voorstellen doen voor economisch zinvolle maatregelen die vanaf 2005 van toepassing zullen zijn.
De amendementen 8, 9, 18, 38 en 39 houden geen rekening met de bepalingen van richtlijn 92/81/EEG en het zeer recente voorstel COM(97)0030 van de Commissie, betreffende de belastingfaciliteiten voor brandstof.
Het zevende deel van amendement 15, de amendementen 20, 21, 22 en het tweede deel van amendement 24 stroken evenmin met de toegepaste procedures.
Het derde en vijfde deel van amendement 15 houden niet naar behoren rekening met specifieke nationale, regionale en lokale omstandigheden.
De amendementen 2, 10 en 12, het tweede en zesde deel van amendement 15 en het tweede deel van amendement 16 behelzen zeer gedetailleerde voorstellen en moeten aan een nader technisch onderzoek worden onderworpen.
De Commissie is van mening dat het Parlement tijdens het onderzoek van het gemeenschappelijk standpunt zeer interessante ideeën naar voren heeft gebracht. Ik kan u dan ook verzekeren dat wij bij de uitwerking van onze voorstellen voor de toekomstige richtlijnen deze serieus in overweging zullen nemen.

Bowe
Mijnheer de Voorzitter, als wij de doelstellingen van het auto/olieprogramma verwezenlijken, zullen over tien jaar (en het zal tien jaar vergen) veel minder Europese kinderen aan astma lijden als gevolg van uitlaatgassen van auto's. Steden die zover uit elkaar liggen als Aberdeen in het noorden van Schotland en Athene in Griekenland zullen betere, schonere en gezondere plaatsen zijn om kinderen op te voeden, te wonen en te werken. Dat moet vandaag onze bewonderenswaardige doelstelling zijn.
Wij moeten allemaal een bijdrage leveren om de Commissievoorstellen in het auto/olieprogramma te verwezenlijken. De voorstellen van de Commissie zijn maar een begin en een eerste stap in een proces dat tien jaar zal duren. De tweede lezing in het Europees Parlement is achter de rug en ik hoop dat binnenkort de bemiddelingsprocedure en vervolgens ook een tweede auto/olieprogramma volgen. In het licht van de duidelijke doelstellingen van dit heel ambitieuze programma dienen autofabrikanten schonere motoren te bouwen en moeten aardoliemaatschappijen schonere benzine en diesel produceren. Een deel van onze rol in dit Parlement bestaat erin ervoor te zorgen dat deze doelstellingen tijdig gehaald worden. Het Parlement dringt er dan ook bij de industrie op aan dat zij verder en sneller gaat dan wat oorspronkelijk gevraagd is in de voorstellen van de Commissie en de Raad, waarmee het Parlement het in het algemeen eens is.
Wij zijn ons er terdege van bewust dat de autofabrikanten en aardoliemaatschappijen met moeilijkheden kampen om deze doelstellingen te verwezenlijken en wij hebben aandachtig naar hun standpunten geluisterd - in het bijzonder naar de mening van de aardoliesector, wiens belangen mijn eigen kiesdistrict na aan het hart liggen. In verband met de argumenten die zij aangevoerd hebben, zou ik zeggen dat de ervaringen bij de invoering van soortgelijke maatregelen elders ter wereld erop wijzen dat de kosten helemaal niet zo hoog liggen als zij wel beweren.
Wanneer wij er bijvoorbeeld de verslagen van onafhankelijke deskundigen op nalezen, vernemen we dat deze kosten eigenlijk 17 % lager liggen voor benzine en 55 % voor diesel dan de bedragen die de Commissie zelf voorstelt. Wat de kosten voor de gewone verbruiker, de gewone automobilist betreft, gaat het om 5 à 10 pond per jaar voor de doorsnee chauffeur of 5 à 8 ecu in een aantal andere delen van Europa.
Wij weten dat structurele aanpassingen op stapel staan in de aardolie-industrie en wij weten dat deze structurele aanpassingen uitgevoerd zullen worden, wat er ook gebeurt met de auto/olievoorstellen, want die zullen voor deze ondernemingen heel weinig verschil uitmaken. De algemene voordelen van het programma kunnen evenwel niet ontkend worden: we kunnen de luchtkwaliteit verbeteren, de volksgezondheid bevorderen en schade aan gewassen en eutrofiëring vermijden. Mijns inziens moeten wij ons nu dan ook met zijn allen voor deze doelstellingen inzetten, zodat onze steden over tien jaar inderdaad schoner zijn en kinderen en volwassenen zonder ademhalingsproblemen kunnen leven.

Florenz
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de commissaris, het verheugt mij ten zeerste dat hier vandaag een groot aantal leden van de Commissie aanwezig is. Daaruit blijkt hoe belangrijk dit verslag is. Daaruit blijkt ook dat de meningen over deze kwestie niet alleen in dit Parlement uiteenlopen, maar ook in de Commissie.
Het verheugt mij, mijnheer de commissaris, dat u zegt dat wij vandaag misschien geen gezamenlijke besluiten kunnen nemen, maar dat er wel mogelijkheden zijn om in het bemiddelingscomité een oplossing te vinden. Het verwondert mij dat er in dit Parlement een vloek rust op de bemiddelingsprocedure, dat men denkt dat deze procedure waarschijnlijk slechtere resultaten oplevert. Ik ben ervan overtuigd dat de bemiddelingsprocedure ons sterker maakt als wij ons samen achter de door u geschilderde principes trachten te scharen. Uw principes berusten op het auto/olieprogramma I. Dit huwelijk is echter al ontbonden. De huwelijksgemeenschap van de autosector en de olie/industrie is verbroken. Maar dat mag voor het Europees Parlement geen reden zijn om zijn parlementaire taak op te geven, wij moeten verder werken. De rechters die de scheiding hebben uitgesproken, hebben nog een fantastische tip gegeven: laten we nu maar auto/olie II tot stand brengen. Dat zijn constructies die op het eerste gezicht logisch lijken, maar die ons echt niet verder helpen.
Wij moeten met een ding rekening houden: het was goed dat wij de binnengrenzen in de Gemeenschap hebben afgeschaft. Hierdoor ontstaat flexibiliteit, voor goederen, diensten en personen. Bij die flexibiliteit hoort natuurlijk ook de mobiliteit van de mensen. En om die reden zijn er helaas nu eenmaal 200 miljoen auto's in Europa op de weg. Ik wil de auto geenszins afschaffen, maar deze auto's hebben wel gevolgen voor de economie, het milieu en de gezondheid. Deze drie punten moeten worden afgewogen. Wij hebben dan ook geen behoefte aan remmende voorstellen, zoals wij deze vanuit de olie-industrie kennen, maar juist aan motiverende voorstellen, op grond waarvan een beleid ten gunste van de innoverende industrie tot stand gebracht kan worden.
Ik wil graag twee of drie voorbeelden geven. Het diagnostisch boordsysteem heeft een groot aantal voordelen. Ik ben de laatste die hier of daar aan een schroef zou willen draaien. Maar ik wil wel de concentratie in de branche voor reparatie en onderhoud een halt toeroepen. Ik ben erop tegen om binnenkort mijn auto naar een bepaalde firma te moeten rijden die dit systeem produceert, omdat de gekwalificeerde, maar niet door de fabrikant erkende garages en benzinestations slechts beperkte toegang tot dit systeem hebben. Natuurlijk ben ik tegen een elektronisch geblokkeerde motorkap, omdat wij dan in geval van pech met onze automobielclubs hulpeloos voor de auto staan en vragen: wat moeten wij nu doen als de auto het niet meer doet? Zij moeten eveneens toegang tot het systeem krijgen. Dat betekent natuurlijk niet automatisch dat de autofabrikanten meteen de blauwdrukken moeten afgeven. Natuurlijk moeten zij worden beschermd. Maar wij gooien het kind toch niet met het badwater weg. Derhalve zijn wij ook tot compromissen bereid.
De koude-starttest werd zeer indrukwekkend verwoord. Het is een automobiele illusie om te geloven dat auto's alleen maar in de buurt van Florence, waar het heerlijk warm is, getest kunnen worden. Ze moeten ook getest worden in het gebied waar ik woon en daar is het dikwijls heel koud, 7-C en minder. Daar moeten de auto's een aantal kilometers rijden en dan moeten wij een test doen. Ik denk dat dat toch wel mogelijk moet zijn bij onze op innovaties gerichte industrie.
Lopen onze standpunten over de emissies van uitlaatgassen werkelijk zo ver uiteen? Ik zou dat graag eens zien bij de auto's. Ik kan het nauwelijks geloven. Onze meningen lopen uiteen over het bindende karakter. Maar degenen die bedrijfseconomie gestudeerd hebben, weten toch dat er een algemene stelregel is: wij moeten bindende doelstellingen hebben, zodat wij, als wij geld hebben, ook kunnen rekenen. Nu doen wij dat en is het ook weer niet goed. Ik begrijp het dan ook niet, terwijl ik toch geen deel uitmaak van de "sociale politici" in dit Huis, maar tot degenen die zelfstandig hun geld verdienen.
Er zijn thema's die besproken kunnen worden, zoals de gecombineerde aanpak inzake koolwaterstoffen en stikstofoxiden. Dat zijn niches waarbij wij altijd bereid zijn een compromis aan te gaan. De kwestie inzake de duurzaamheidstest werd op overtuigende wijze uiteengezet. Ook op dat vlak is er een verstandige middenweg. En dat is ook in het bemiddelingscomité denkbaar. Maar waarom kunnen wij uiteindelijk niet net zo goed zijn als de Amerikanen? Wat houdt ons tegen?
En nu het kostenplaatje van deze kwestie. Van degenen die tot nu toe hebben gesproken ben ik degene die het langst in dit Parlement is en ik heb de discussie over de katalysator nog meegemaakt. Tegen de dames en heren van de lobby, wier werk ik zeker accepteer, wil ik zeggen dat ik om die reden ook niet beweer exact de juiste cijfers te geven, want ik heb ze niet eens, en al zou ik ze wel hebben, zou ik mijn eigen cijfers niet vertrouwen. Maar ik kan mij nog goed de argumenten van de heren industriëlen in het verleden herinneren. Zij zeiden toenmaals dat loodvrije benzine 18 pfennig per liter kostte. Lieve dames en heren uit de olie-industrie, wat kost de loodvrije benzine nu? Minder dan 1, 8 pfennig! Wat heeft u toen tegen ons gezegd, en dit kunt u nalezen in de notulen van dit Parlement, hoeveel de katalysator kostte? Laten wij eens naar uw cijfers kijken. Momenteel kost de katalysator minder dan een tiende van de toen geschatte prijs van 5.000 mark. Wat het geld en de kosten betreft, kan ik u niet geloven, omdat de ervaringen te slecht zijn. Mijn inziens moeten wij dan ook overgaan tot de bemiddelingsprocedure. Mijnheer Bangemann, u weet dat wij tot nu toe op milieugebied steeds degelijke, ja zelfs voor iedereen aanvaardbare resultaten boekten. Dat is een motivatie voor dit Parlement. Ik denk er niet aan nu bakzeil te halen. Wij beginnen nu pas echt te vechten!

Garosci
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn in de eindfase beland van een debat waar de Europese instellingen al jaren in verwikkeld zijn. We zullen onze stem uitbrengen en de Commissie en de Raad aangeven welke richting de automobielindustrie en de brandstofsector volgens het Europees Parlement in de nabije toekomst uitmoeten. Wat deze toekomst betreft zijn er twee precieze tijdslimieten gesteld, althans als ik af mag gaan op de onderhavige verslagen: het jaar 2000 en het jaar 2005. Deze laatste limiet van 2005 moet bij de wet vastgesteld worden en mag niet een of andere vage aanduiding blijven. Het is dus zaak dat de betrokken industrieën - de autobranche en de aardolie-industrie - een precies tijdpad uitgestippeld krijgen, zodat zij tot het jaar 2005 hun investeringen en hun ontwikkelings- en onderzoekswerk nauwkeurig kunnen plannen. Omgekeerd moeten alle maatregelen afgeschaft worden die niet haalbaar zijn dan wel niet sporen met het doel van de ene markt. De collega's hebben er daar een aantal van opgesomd.
Wat wij vandaag bespreken lijkt een dualisme tussen de automobiel- en de aardoliesector, maar dat is slechts schijn. In werkelijkheid moeten de twee branches in de toekomstige programmering aan elkaar gekoppeld worden. Het doel is producten te vervaardigen die steeds milieuvriendelijker worden: auto's enerzijds, brandstoffen en motorolie anderzijds. Met het oog daarop moet er steeds meer sprake zijn van verstrengeling van de twee bedrijfstakken. Het kan gewoon niet meer dat, zoals ook nog in het recente verleden gebeurde, de autobranche en de aardoliesector los van elkaar redeneren en opereren. Deze twee sectoren zijn helemaal niet elkaars tegenpolen - en dat wordt nog minder zo in de toekomst - als het gaat om het zoeken naar eindproducten met een intrinsieke sociale waarde, namelijk verbetering van het milieu en bescherming tegen luchtverontreiniging.
Het moet voor de eindgebruiker voordeliger worden om een product te kopen - auto of benzine - dat steeds minder schadelijk is voor het milieu, en bijgevolg is het van belang dat de betrokken branches vooral in kwaliteit gaan investeren. Onze taak, evenals die van de nationale overheden, is dus de automobielsector en de olie-industrie de helpende hand te bieden bij hun streven naar kwaliteit.
Daarnaast zijn er nog andere problemen die opgelost moeten worden: bijvoorbeeld de kwestie van belastingheffing. Het communautaire scenario ziet er voor elke lidstaat weer anders uit waar het gaat om fiscale heffing op auto's en brandstoffen. Van zo'n gedifferentieerde situatie worden uiteindelijk een paar bedrijven en sectoren de dupe, met het gevolg dat hun de nodige middelen worden afgepakt die anders aan onderzoek en technische verbetering zouden worden besteed. Met het oog hierop zullen wij te kennen geven dat wij het niet eens zijn met de amendementen op het verslag-Lange die pogen een wijziging te brengen in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad op het vlak van de fiscale prikkels.
Er zitten gigantische kansen en mogelijkheden besloten in de auto/oliesector en in motoren in het algemeen: allereerst wat de werkgelegenheid betreft, niet qua omvang, maar veeleer kwalitatief gezien - denk maar aan de beroepsopleiding; in de tweede plaats in wetenschappelijk opzicht, omdat het onderzoeks- en experimenteerwerk voortdurend in beweging zit; voorts in economisch opzicht, omdat naast de weinige grote bedrijven duizenden kleine en middelgrote bedrijven opereren, van de onderdelenindustrie tot de reparatiebranche; tenslotte is er ook sprake van een groot maatschappelijk potentieel.
Milieubescherming loopt grotendeels via terugdringing van de verontreiniging die door auto's wordt veroorzaakt. In deze maanden dat de twee rapporteurs en de Commissie bezig waren met de uitwerking van hun voorstellen, klonk hier en daar geklaag van bepaalde bedrijven, van een enkele regio, een paar verouderde raffinaderijen die een broertje dood hebben aan moderniseren. Het streven naar een beter milieu is nu eenmaal een strijd die een paar gewonden op het slagveld zal achterlaten. Die gewonden kunnen wij eventueel een paar krukken bezorgen, maar we peinzen er niet over om van degenen die gezond zijn en ook nog hard kunnen rennen, de benen in het gips te zetten.

Eisma
Voorzitter, ik zou het heel kort kunnen maken door te zeggen dat ik mij geheel aansluit bij de woorden van collega Florenz. Om nog iets daaraan toe te voegen en om mijn twee minuten te gebruiken, zou ik toch willen zeggen dat, indien morgen die 314, minimaal 314 collega's instemmen met de verslagen van Hautala en Lange, het Europees Parlement geschiedenis gaat schrijven. Het zou betekenen dat het Parlement een ijzersterke onderhandelingspositie heeft om met de Raad in consignatie te gaan. Dan kunnen wij de burgers van Europa aantonen dat wij ons uiterste best hebben gedaan dat zij in de toekomst verre blijven van de smogellende in de grote Europese steden. Voorzitter, te meer omdat de rapporteurs hebben aangetoond dat het Parlement zijn verantwoordelijkheden aankan en in deze tweede lezing voor de normen van brandstoffen duidelijk toenadering tot de Raad zoekt.
Om het beste eindresultaat te krijgen moeten echter ook wij water bij de wijn doen. Wij moeten onder andere akkoord gaan met een overgangsregeling voor gebieden waar sociaal-economische problemen een snelle, volledige uitvoering van deze richtlijnen moeilijk maken en laten de Spanjaarden en andere inwoners van de zuidelijke lidstaten en de afgevaardigden hier in het Parlement dat goed in hun oren knopen als ze morgen, onder die voorwaarden alsjeblieft, ook akkoord gaan met de amendementen van beide rapporteurs.
We moeten echter wel blijven vasthouden, Voorzitter, aan de verplichte normen voor het jaar 2005. De industrie is in staat gebleken Auto/olie I enkele jaren te vertragen, waardoor deze richtlijnen pas tegen het jaar 2000 in werking zullen treden. De auto-industrie heeft zwavelarme brandstoffen nodig om haar nieuwste technologieën, zoals de volgende generatie katalysators, toe te kunnen passen en zal alleen via verplichte normen de zekerheid hebben dat deze daadwerkelijk op de markt komen.
Ik roep mijn collega's dan ook op zich niet te laten misleiden door argumenten die voor het tegendeel pleiten. Alleen door verplichte normen in 2005 kan de industrie zich goed voorbereiden. Zowel voor ons milieu als voor de economie zijn deze normen van groot belang. Indicatieve normen zullen de verbeteringen voor het milieu wederom met jaren uitstellen. Ik zie met volle vertrouwen de conciliatie na de stemming morgen tegemoet.

De Voorzitter
Het debat wordt onderbroken en morgen om 21.00 uur hervat.

Vragenuur (Commissie)
De Voorzitter
Aan de orde is het vragenuur (B4-0017/98) voor vragen aan de Commissie.

Monti
De Commissie herinnert de geachte vraagsteller eraan dat volgens de bepalingen van het nieuwe artikel 255 dat door het Verdrag van Amsterdam is ingevoerd, de burger het recht krijgt van toegang tot de documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, onder voorwaarden en met beperkingen die de Raad overeenkomstig de medebeslissingsprocedure binnen twee jaar na de inwerkingtreding van het Verdrag moet vaststellen.
Op grond van deze algemene beginselen die voor de drie instellingen gemeenschappelijk zijn, moet eenieder vervolgens in zijn eigen interne reglement specifieke uitvoeringsbepalingen uitwerken. De Commissie zal dus een ontwerp-wetgeving indienen op basis van de inwerkingtreding van het Verdrag. Tot nu toe is er geen enkel besluit genomen inzake uitzonderingen op het toegangsrecht dat de Commissie zou moeten voorstellen.
De Commissie acht het zonder meer onontbeerlijk dat er een beleid van transparantie komt en dat toegang wordt verschaft tot haar documenten, maar de toekomstige wetgeving op dit vlak hangt af van de uitslag van de interinstitutionele onderhandelingen.
Natuurlijk zal de verklaring die in de slotakte staat gerespecteerd worden. Volgens deze verklaring mag een lidstaat de Commissie of de Raad vragen om niet zonder vergunning vooraf een document dat afkomstig is van dat land, aan derden openbaar te maken.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, drie korte vragen. Ten eerste: zal deze verordening betrekking hebben op alle instellingen of alleen op de drie belangrijkste instellingen die in het Verdrag van Amsterdam worden genoemd, dus de Commissie, het Parlement en de Raad? Voor mij is het heel duidelijk dat ze betrekking moet hebben op alle instellingen.
Dan wil ik iets vragen over de volgende zaken die gevoeliger liggen. Is er rekening mee gehouden dat de toekomstige Europese Centrale Bank ook ondergeschikt moet zijn aan de openbare regelgeving? Ook in de samenwerking binnen Europol blijkt werkelijk openheid nodig te zijn.
Tenslotte wil ik vragen of de Commissie niet een soort groenboek over openheid kan geven, zodat alle instellingen, ook het Parlement, uitgebreid kunnen discussiëren over hoe deze verordening gemaakt moet worden? Naar mijn mening zou dit een zeer goede methode zijn.

Monti
Als algemeen kader op deze aanvullende vraag moet ik zeggen, mevrouw Hautala, dat de secretarissen-generaal van de drie betrokken instellingen al speciaal bijeen zijn gekomen om dit punt te bespreken en zij hebben een interinstitutionele werkgroep opgericht onder leiding van de Commissie, die de taak heeft gekregen om een studie vooraf te maken van het probleem. De groep is al aan het werk. In deze periode is zij zich aan het bezinnen op de vraagstukken die in de toekomstige ontwerpwetgeving moeten worden aangepakt.
U vraagt, mevrouw Hautala, of een en ander toegepast gaat worden op de drie instellingen. Zoals u zelf gezegd hebt, gaat het volgens de bepalingen van artikel 255 om toegang tot de documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie. Er komen algemene en voor de drie instellingen gemeenschappelijke beginselen en op grond daarvan zal elke instelling vervolgens een eigen intern reglement van specifieke toepassing opstellen.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris vragen of zijn studies ook betrekking hebben op de interne werkzaamheden van het Parlement, want wij hebben hier een college, de Conferentie van voorzitters van de verschillende fracties, dat de leden van het Parlement geen informatie verstrekt, dat tijdens geheime vergaderingen allerlei besluiten neemt waar wij niets over horen. Kan daar iets aan worden gedaan? Mijn tweede vraag aan u luidt: wat vindt u van de gedachte dat de Europese Centrale Bank gedwongen wordt tot het afleggen van een publieke verklaring? Dit zou toch betekenen dat de Amerikaanse speculanten vrij spel zouden hebben en dan kunnen wij zien hoe ons geld kapotgemaakt wordt!

Monti
Over de Europese Centrale Bank heb ik niets te zeggen, aangezien artikel 255 niet op deze instelling slaat. Wat de eerste vraag betreft, zoals de geachte afgevaardigde zelf al heeft gezegd, houdt die verband met de interne betrekkingen van het Europees Parlement. De Commissie heeft dus geen bevoegdheid daar iets over te zeggen.

Bonde
Ik wilde graag weten of de Commissie akkoord gaat met het principe van de omgekeerde bewijslast, dat de plenaire vergadering van het Parlement met grote meerderheid en de Commissie institutionele zaken met 34 stemmen tegen 0 hebben aangenomen. Volgens dit principe moet het uitgangspunt van elk besluit zijn dat de documenten en bijeenkomsten openbaar zijn, tenzij een gekwalificeerde twee derde meerderheid van de leden van de Commissie, het Parlement of de Raad, die aan de bijeenkomst deelnemen, om concrete redenen besluit dat een bijeenkomst of een document niet openbaar mag zijn. De bewijslast wordt dus omgedraaid, waardoor een gekwalificeerde meerderheid noodzakelijk is om een document niet voor het publiek toegankelijk te maken. Kan de Commissie instemmen met dit in onze commissie unaniem goedgekeurde principe?

Monti
Ik dank u voor deze aanvullende vraag. Deze kwestie zal ik onder de aandacht brengen van de werkgroep bestaande uit de secretarissen-generaal van de drie instellingen. Ik heb verder geen bijzondere elementen in handen om een antwoord te geven. Ik noteer dus wat u gezegd hebt en zal de kwestie doorseinen naar de groep van drie secretarissen-generaal.

De Voorzitter
Vraag nr. 61 van Julio Añoveros Trias de Bes (H-0048/98):
Betreft: Internet en Gemeenschapsrecht
Wanneer zal Internet op de server Eurolaw worden gezet? Is de Commissie van plan CELEX gratis op het Web aan te bieden? Koesteren de instellingen plannen om een pagina op te stellen met publieke informatie over communautaire wetgeving en de verantwoordelijke ambtenaren? Zo ja, zouden de instellingen gezamenlijk aan de totstandkoming van een dergelijke pagina kunnen werken teneinde de functionaliteit ervan te verbeteren?

Monti
De server Eurolaw - dit is de provisorische naam waar de geachte afgevaardigde naar verwijst - zal de integrale tekst van het Publikatieblad, zowel de L-serie als de C-serie, kosteloos op Internet ter beschikking stellen - adres http: //europa.eu.int - in de elf officiële talen van de Europese Unie voor de duur van twintig dagen. Deze site is momenteel in opmaak: de daadwerkelijke opening van de site is voor het voorjaar van 1998 gepland en zal officieel worden aangekondigd door het Bureau van de officiële publicaties van de Europese Gemeenschappen.
De server Eurolaw zal de gebruikers de mogelijkheid bieden om gratis en geleidelijk toegang te krijgen tot de volgende diensten: het repertorium van de vigerende communautaire wetgeving, aangevuld met de teksten van besluiten die in dit repertorium alleen maar met hun titel vermeld staan maar waarvan de volledige tekst opgenomen is in de databank CELEX; de verzameling verdragen van de Europese Unie; de geconsolideerde tekst van de communautaire wetgevingsbesluiten; de recente uitspraken van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen; de COM-documenten. Dus, alle vigerende wetgevingsteksten zullen uit CELEX geplukt worden en gratis ter beschikking van Eurolaw-gebruikers worden gesteld.
Op dit ogenblik is de Commissie echter niet van plan de databank CELEX gratis aan te bieden voor raadpleging via Internet. U moet namelijk weten dat CELEX een heel scala aan geavanceerde mogelijkheden voor onderzoek bezit en met de inkomsten die worden verkregen uit het opvragen van gegevens bij de bank wordt een deel bekostigd van al het documentatiewerk dat moet worden verricht om CELEX zijn specifieke toegevoegde waarde mee te geven.
De Commissie is het met de geachte afgevaardigde eens dat het heel nuttig is dat de burgers ingelicht worden over de besluitvormingsmechanismen van de Unie en over het functioneren van de interinstitutionele procedures. Juist met het oog hierop is de Commissie dan ook van plan om de voornaamste interinstitutionele procedures grafisch te presenteren, voor een beknopte weergave van een en ander.
Bovendien zal de Commissie naar gelang de beschikbare middelen en in samenwerking met de diensten van het Parlement trachten beknopte informatie te verspreiden over de gang van zaken rondom lopende procedures. Dit doel zal met name worden bewerkstelligd door het APC-systeem, dat reeds toegankelijk is voor het publiek, te moderniseren en op Internet te zetten.

Añoveros Trias de Bes
Mijnheer de Voorzitter, ik wil geen aanvullende vraag stellen, maar alleen maar zeggen dat het antwoord van de commissaris zeer volledig is geweest, waarvoor mijn hartelijke dank.

Thors
Ik dank de Commissie voor dit antwoord. Ik wil graag nog een vraag stellen. Wanneer wordt het duidelijk of men via deze Eurolaw-verbinding kan zien in hoeverre de lidstaten het Gemeenschapsrecht in hun nationale wetgeving hebben omgezet. Op het ogenblik wordt dat met betrekking tot de Finse wetgeving geprobeerd, maar wat is de mening van de commissaris over de mogelijkheid om via dezelfde service inlichtingen over de situatie in alle lidstaten te krijgen?
Daarnaast lijkt het mij belangrijk dat deze server in de toekomst zo is uitgerust dat men makkelijk kan zien wat nieuw is, een zogenaamde "push-techniek" , waar uw collega, commissaris Oreja beloofde over te zullen nadenken, en die hopelijk heel snel verwezenlijkt kan worden. Ik denk dat het voor de bruikbaarheid van belang is dat men nieuwe zaken ook snel op kan roepen.

Monti
Tegen mevrouw Thors wil ik zeggen dat het inderdaad wenselijk zou zijn dat de server Eurolaw terstond beschikbaar komt voor Internet, maar het kan helaas niet. Daarvoor moeten eerst alle technische middelen aangepast worden, met name die van het Bureau voor de officiële publicaties. Over een paar maanden zal dit in ieder geval wel voor elkaar zijn. Wij begrijpen dat er haast bij is en dat men er belang aan hecht dat een en ander zo gauw mogelijk gaat functioneren, en daarom zal iedere poging in het werk gesteld worden om de zaak zo snel mogelijk af te ronden.
Mevrouw Thors had het er ook over dat het belangrijk is dat de burger te weten komt of de lidstaten de communautaire regelgeving wel overnemen. Ik profiteer van deze vraag om een ander informatiemiddel te signaleren. In het hele gamma van zaken die met de interne markt verband houden publiceert de Commissie sedert 1997 een scorebord, dus een soort rapport dat periodiek verschijnt en waarop de situatie van elke lidstaat vermeld staat met betrekking tot omzetting van de richtlijnen, naleving van de inbreukprocedures, en dergelijke. Dit scorebord is al op Internet beschikbaar. Zoals u ziet, gaan wij in ieder geval met alle beschikbare middelen de richting in waar mevrouw Thors terecht voor pleit.

De Voorzitter
Vraag nr. 62 van Ian White (H-0112/98):
Betreft: Portokosten eerste gewichtsklasse
Kan de Commissie mededelen in welke lidstaten van de EU voor brieven van de eerste gewichtsklasse, gewoonlijk tot 20g, momenteel dezelfde portokosten gelden voor binnenlandse en intracommunautaire (binnen de EU) verzending? De huidige VK-tarieven zijn voor de eerste gewichtsklasse identiek, maar er zijn voorstellen om daar verandering in te brengen. Zou het postbedrijf in het VK in strijd met artikel 6 handelen, indien het voor niet-binnenlandse intracommunautaire post van de eerste gewichtsklasse hogere kosten in rekening zou brengen?

Monti
In ongeveer de helft van de lidstaten van de Europese Unie wordt hetzelfde tarief gehanteerd voor binnenlandse en intracommunautaire verzending van correspondentie van de snelste genormaliseerde categorie behorend tot de eerste gewichtsklasse. In de lidstaten variëren de tarieven op grond van de bestemming, meestal naar gelang de correspondentie een nationale of intracommunautaire bestemming heeft.
Richtlijn 97/67/EG inzake postdiensten bepaalt dat de prijzen van ieder van de diensten die behoren tot universele dienstlevering gekoppeld moeten worden aan de kosten. Deze plicht is van toepassing op alle vormen van correspondentie, zowel nationale als intracommunautaire. Dit zou een paar lidstaten ertoe kunnen brengen om het huidige tariefsysteem van hun postdiensten in die zin te wijzigen.
Het Verdrag ter instelling van de Europese Gemeenschap, met name artikel 6, verbiedt niet zo'n gedifferentieerd tarief, mits dit in verhouding staat tot de kosten, zoals de reeds genoemde richtlijn 97/67/EG voorschrijft.

White
Ik denk dat het nuttig is even de achtergrond van deze vraag aan de commissaris te schetsen. Met ingang van 6 april eerstkomend wordt een wijziging van de tariefstructuur voor internationale verzendingen in het Verenigd Koninkrijk voorgesteld. Momenteel gelden dezelfde portokosten eerste gewichtsklasse voor binnenlandse en communautaire post. Men is voornemens het tarief voor binnenlandse post op 26p te houden, maar het tarief voor communautaire post tot 30p te verhogen. Er is tevens voorgesteld het niet-communautaire tarief van 31 naar 30p te verlagen, zodat communautaire post gelijkgesteld wordt met alle andere buitenlandse post.
Mijns inziens is dit strijdig met artikel 6 en de Commissie heeft dan ook de plicht de Britse posterijen om uitleg hierover te verzoeken. Kunt u hier alstublieft een gedetailleerd antwoord op geven?

Monti
Ik dank de heer White omdat hij nader heeft verduidelijkt uit welke context zijn vraag eigenlijk voortspruit.
Het kan er inderdaad op lijken dat de verplichting van een enkel tarief strijdig is met de eis dat het tarief aan de kosten wordt gekoppeld, maar in feite staan deze twee zaken niet haaks op elkaar. Artikel 12 van de richtlijn inzake de postdiensten bepaalt enerzijds dat de prijzen gekoppeld moeten worden aan de kosten, en anderzijds dat de lidstaten zelf mogen beslissen of ze één tarief toepassen op hun hele grondgebied. Het lijkt alsof deze twee eisen strijdig met elkaar zijn. Maar de plicht van koppeling aan de kosten komt er niet op neer dat tarieven en kosten elkaar volledig moeten overlappen, en de lidstaat behoudt dus de mogelijkheid zijn tarieven voor bepaalde universele dienstverleningen te nivelleren.
Dan nog iets. Als men op grond van de kosten via de tarieven een onderscheid maakt tussen nationale zendingen en intracommunautaire zendingen, of eventueel tussen het zenden naar verschillende lidstaten, betekent dat niet dat men een schending begaat tegen artikel 6 van het Verdrag, want zo'n onderscheid is niet gebaseerd op het nationaliteitscriterium, maar op de reële kosten die de dienstverlening met zich meebrengt.

De Voorzitter
Vraag nr. 63 van Anne Van Lancker (H-0114/98):
Betreft: Voorbereidende werkzaamheden in verband met de integratie van het Schengen-acquis in het Verdrag
Krachtens het Verdrag moeten de Schengen-maatregelen in verband met de controles aan de buitengrenzen, asiel, immigratie en de justitiële samenwerking in burgerlijke zaken ressorteren onder titel IV van het Verdrag betreffende de oprichting van de Europese Gemeenschap; de bepalingen in verband met de politie-samenwerking en de justitiële samenwerking in strafzaken onder titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie, de derde pijler. Waar moet volgens de Commissie het SIS (en later het EIS) worden ondergebracht? Artikel 286 van het Verdrag voorziet dat vanaf 1 januari 1999 de besluiten van de Gemeenschap inzake de bescherming van personen met betrekking tot de verwerking en het vrije verkeer van persoonsgegevens van toepassing zijn op de instellingen en organen die bij of op grond van dit Verdrag zijn opgericht. Hoe moet de privacy-bescherming in het kader van het SIS worden geregeld? Zal artikel 286 ook betrekking hebben op persoonsgegevens die in het kader van de derde-pijlerinitiatieven worden verzameld?

Monti
Mevrouw Van Lancker heeft een fundamentele kwestie aangekaart waarop ik een beknopt antwoord kan geven, zij het dat er enige details aan te pas moeten komen. Het beginsel van integratie van het Schengen-acquis in het kader van de Europese Unie is bezegeld in het protocol dat bij het Verdrag van Amsterdam is gevoegd. Om die integratie te bewerkstelligen, zijn er verschillende maatregelen genomen waaronder, zoals bepaald door artikel 2, lid 1, van het protocol, het besluit van de Raad dat op basis van de betreffende Verdragsbepalingen de rechtsgrond definieert van ieder van de bepalingen of besluiten die het Schengen-acquis vormen.
Overeenkomstig de momenteel van kracht zijnde bepalingen van het Verdrag betreffende de Europese Unie zou het niet meevallen om het Schengen-acquis over de eerste en de derde pijler te verdelen, gezien de onduidelijke verdeling van bevoegdheden tussen de twee genoemde pijlers. Hoe dan ook, het Verdrag van Amsterdam schept al meer duidelijkheid en de verdeling van het acquis zou dus niet al te veel moeilijkheden moeten opleveren.
Voor wat in het bijzonder de verdeling van de bepalingen op het vlak van het informatiesysteem van Schengen betreft: de Commissie is van mening dat men een dubbele rechtsgrond zou moeten bepalen met betrekking tot de eerste en de derde pijler. Het informatiesysteem van Schengen verzamelt immers gegevens die zowel voor de eerste als voor de derde pijler relevant zijn. Artikel 96 van het Akkoord van Schengen over de categorie buitenlanders die gesignaleerd worden met het oog op niet-toelating, heeft het over controles aan de buitengrenzen en visum- en immigratiebeleid, zaken dus die verband houden met de eerste pijler.
Andere gegevensgroepen, bijvoorbeeld signalementen met het oog op uitwijzing, vallen daarentegen ontegenzeggelijk onder het hoofdstuk samenwerking van politiediensten en strafrechtelijke organen, en ressorteren dus duidelijk onder de derde pijler.
Het opstellen van een dubbele rechtsgrond hoeft helemaal niet de functionering van het informatiesysteem van Schengen te ondermijnen. Een dubbele rechtsgrond is niets nieuws. Ook het douane-informatiesysteem is gebaseerd op een verordening van de eerste pijler en een conventie van de derde pijler, terwijl de tekst precies dezelfde is.
Ook voor wat betreft de specifieke bepalingen van Schengen inzake gegevensbescherming in het kader van het informatiesysteem van Schengen zou voor de eerste en derde pijler een dubbele rechtsgrond vastgesteld moeten worden. Dezelfde voorschriften zouden dan op die manier toegepast worden op gegevensbescherming in sectoren die zowel onder de eerste als de derde pijler ressorteren in de uitwisseling van informatie via het SIS. Tenslotte is er nog geen antwoord op de vraag of artikel 286 van het EG-Verdrag toegepast gaat worden op het informatiesysteem van Schengen.

Van Lancker
Eerst en vooral zou ik de commissaris zeer hartelijk willen danken voor zijn interpretatie. Ik denk dat die volledig conform is met die van mij. Het kan niet zo zijn dat noodzakelijke instrumenten voor de uitvoering van de nieuwe communautaire pijler met betrekking tot vrij personenverkeer onder de derde pijler gaan ressorteren. Maar, mijnheer de commissaris, ik krijg steeds sterkere indicaties vanuit de Raad en niet vanuit een lidstaat in de Raad, maar verschillende landen in de Raad, dat de Raad een totaal andere mening toegedaan is, dat er een heel sterke stem opgaat in de Raad om heel het Schengen-informatiesysteem en dus in de toekomst ook het Europees informatiesysteem onder de derde pijler te brengen met alle gevolgen voor de parlementaire en justitiële controle en voor het initiatiefrecht van de Europese Commissie in deze toch wel zeer delicate aangelegenheid. Kan de commissaris mij zeggen welke argumenten, juridische en politieke, de Commissie kan aanbrengen om de Raad over de streep te trekken en hier niet te gaan sjoemelen met de adequate rechtsbasis die gebruikt moet worden in deze materie omdat het Schengen-protocol goed aangehecht zou worden?

Monti
Ik moet zeggen dat het werk waar men momenteel mee bezig is en dat ik zojuist heb geschetst, in ieder geval vooruitgaat, ondanks dat het een hele toer is. In de verklaring betreffende artikel 2 van het protocol van Schengen spreken de lidstaten af dat de Raad vóór de datum van inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam alle noodzakelijke maatregelen moet nemen waarover artikel 2 rept en dus ook de maatregel over de verdeling waar ik het zonet over had. Met het oog hierop stelt de verklaring dat het voorbereidende werk bijtijds moet worden aangepakt om vóór die datum afgerond te worden.
Ik moet zeggen dat na de ondertekening van het Verdrag van Amsterdam het Luxemburgse voorzitterschap de werkzaamheden binnen de Raad heeft opgestart en dat het huidige Britse voorzitterschap terstond de draad heeft opgepakt. Er zijn al diverse vergaderingen in de pijplijn om het gestelde tijdpad te respecteren. Een paar resultaten zijn al in de wacht gesleept, waardoor men mag aannemen dat de deadlines gerespecteerd worden. Wij hebben dus geen enkele reden om pessimistisch te zijn.
Ik heb begrip voor de bezorgdheid van de geachte afgevaardigde, maar het is duidelijk dat de Commissie op actieve en constructieve wijze meedoet aan het werk dat de Raad op dit vlak verricht, ten einde te verzekeren dat de integratie van het Schengen-acquis in het kader van de Europese Unie onder volledige eerbiediging van het recht van de Europese Gemeenschap en de Europese Unie geschiedt.
Het lijkt me even voor de hand liggend dat het Europees Parlement betrokken wordt bij de verdeling van het Schengen-acquis, aangezien die verdeling de rechtsgrond zal bepalen van de toekomstige voorstellen ter wijziging van het Schengen-acquis. Het is wel duidelijk dat het Parlement een rol te vervullen heeft bij de formulering van die toekomstige voorstellen.
Ik zal de Raad dus voorstellen om te zijner tijd het Europees Parlement het ontwerpbesluit te doen toekomen aangaande de verdeling van het Schengen-acquis.

Sjöstedt
Mijn vraag over het Schengen Informatie Systeem gaat over de toezichthoudende functie van de JSA, Joint Supervisory Authority. Deze instelling moet erop toezien dat de voor het systeem geldende bepalingen worden nageleefd. In het eerste verslag van deze toezichthoudende instelling wordt gewezen op zeer grote gebreken in het SIS-systeem, onder andere bij de informatieverstrekking aan degenen die geregistreerd staan. Verder wordt erop gewezen dat er in de verschillende onderdelen van het SIS-register over dezelfde mensen onderling verschillende informatie is opgenomen.
De JSA stelt ook dat zij over volstrekt onvoldoende mogelijkheden beschikt om het gewenste onderzoek uit te voeren, onder andere op het gebied van begrotingsgelden en van vertalingen. Ze wijst er ook op dat haar bij ten minste één gelegenheid de toegang tot de SIS-computer hier in Straatsburg is geweigerd, toen ze met haar deskundigen ter plekke onderzoek probeerde te doen.
Mijn vraag is of de Commissie van plan is om in de begroting meer middelen te reserveren voor de JSA en om haar bevoegdheden bij het uitvoeren van haar werk te vergroten. Is de Commissie van mening dat dit moet gebeuren?

Monti
Wat de gemeenschappelijke controleautoriteit betreft, moeten we natuurlijk wachten totdat het Verdrag van Amsterdam in werking treedt. Voor wat echter andere aspecten van uw vraag betreft, vind ik dat de organen van de Overeenkomst van Schengen in de beste positie verkeren om meer gedetailleerde antwoorden te verstrekken.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik geloof dat duidelijk is gebleken dat titel IV van het EG-Verdrag en titel VI van het EU-Verdrag nauw met elkaar in verband staan. Ik wil u vragen welk verband er is tussen de kwestie van de buitengrenzen, die enerzijds geregeld is, en de kwestie van de bestrijding van de georganiseerde misdaad, die anderzijds geregeld is. Ik ben van mening dat het hier noodzakelijk is om gebruik te maken van het Schengen-informatiesysteem en deze beide kwesties met elkaar in verband te brengen.

Monti
Met uw opmerking, geachte afgevaardigde, brengt u het doel van deze opbouw voor het voetlicht, namelijk tegelijkertijd een ruimte van vrij verkeer en een ruimte van veiligheid garanderen. Schengen is in dit perspectief geboren en is bezig zich in dit perspectief te ontwikkelen. Ook de integratie daarvan in het Verdrag van Amsterdam moet in dit perspectief gezien worden. Dit fundamentele, tweeledige doel moet zijn weerklank krijgen in de informatiestructuren.

De Voorzitter
Vraag nr. 64 van Graham Watson (H-0147/98):
Betreft: Kaartjestoewijzingssysteem voor de wereldbeker voetbal 1998
De Franse autoriteiten hebben voor de wereldbeker voetbal 1998 een systeem voor de verdeling van kaartjes voorgesteld waarbij de verkoop van wedstrijdkaartjes voor de gehele wereld beperkt wordt tot 40 % van het totale aantal kaartjes, en waarbij 60 % van de kaartjes uitsluitend voor de Franse markt bestemd is.
Is de Commissie, gezien het precedent van de zaak "Cassis de Dijon" , niet van mening dat deze voorgestelde kaartjesverdeling een fundamentele inbreuk op de wetgeving inzake de interne markt betekent? Is de Commissie voornemens een onderzoek in te stellen naar de voorgestelde kaartverkoop?

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, het Franse organisatiecomité voor de wereldcup voetbal 1998 had aanvankelijk voor de kaartverkoop een stelsel voorgesteld waarin sprake was van territoriale exclusiviteit. Daardoor was in feite de verkoop van kaarten in andere lidstaten onmogelijk. Ook wilden de Franse autoriteiten de verkoop van toegangskaarten verbinden aan de verkoop van verblijfs- en reisfaciliteiten. Na een nota van de Europese Commissie besloot het organisatiecomité het stelsel te veranderen en zowel touroperators als ook reisagentschappen toe te staan ofwel alleen kaarten te verkopen, ofwel pakketten met verschillende diensten. Zij mogen deze ook in andere landen aanbieden, zodat de concurrentie tussen de verschillende verkoopinstanties in heel de Europese Unie is gewaarborgd.
Na de klachten in de pers over inbreuk op de Europese concurrentieregels bij de kaartverkoop voor de wereldcup voetbal 1998, heeft de Commissie zich gewend tot het Franse organisatiecomité en tot de vijf touroperators die waren geselecteerd voor de kaartverkoop in het UEFA-gebied. Wij wachten nog op een antwoord op ons schrijven. Zodra wij dit hebben ontvangen, zullen wij waarschijnlijk een volledig beeld hebben van de manier waarop het Franse organisatiecomité de distributie van de kaarten heeft geregeld. Dan zullen wij ook kunnen vaststellen in hoeverre de concurrentieregels zijn overtreden. Als er sprake is van inbreuk op de communautaire wetgeving, zal het waarschijnlijk gaan om de artikelen 85 en 86 van het Verdrag en niet om de jurisprudentie in de zaak Cassis de Dijon, waar de geachte afgevaardigde gewag van maakt Hierin is sprake van de opheffing van de kwantitatieve importbeperkingen tussen de lidstaten overeenkomstig artikel 30 van het Verdrag. Tot nu toe hebben wij bij de kaartverkoop voor de wereldcup voetbal 1998 geen inbreuk hierop kunnen vaststellen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Papoutsis.
Mijnheer Watson, er is in het Reglement geen regel opgenomen die het de parlementsleden verbiedt de vergaderzaal met een bal binnen te komen, maar ik ga er wel vanuit dat er geen merk op staat en dat er geen onderbewuste reclame wordt gemaakt met die prachtige bal, die ik hiervandaan kan zien. In ieder geval heeft u één minuut het woord om vragen te stellen aan mijnheer de commissaris.

Watson
Mijnheer de Voorzitter, ik verzeker u dat ik niet van plan ben deze voetbal de zaal in te trappen. Deze bal is eenvoudigweg een goed voorbeeld van een souvenir van de wereldbeker voetbal.
Ik dank de commissaris voor zijn antwoord. Overeenkomstig artikel 7 A van de Europese Akte en ook overeenkomstig artikel 85 mag de invoer van een product dat legaal verkocht wordt in een deel van de Unie niet verboden worden in een ander deel. De Commissie heeft Volkswagen onlangs nog tot een boete van zo'n 68 miljoen pond veroordeeld omdat de onderneming dit beginsel geschonden had.
Volgens de informatie waarover ik beschik, verhinderen de Franse autoriteiten dat kaartjesverkopers en reisorganisatoren toegangskaarten buiten Frankrijk verkopen. Zo kost een kaart voor de wedstrijd Brazilië-Schotland bijvoorbeeld 50 pond in Frankrijk, maar dezelfde kaart wordt voor zo'n 800 pond te koop aangeboden op de zwarte markt in Groot-Brittannië. Hebben de Franse autoriteiten de Commissie geraadpleegd voor zij de nodige schikkingen troffen?
Is de commissaris het niet met mij eens dat dit een schande is en dat dit in strijd is met de beginselen van de Europese Unie? Zal hij maatregelen nemen tegen Frankrijk als vastgesteld wordt dat het land de Verdragen schendt?

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, ik moet u eerst zeggen dat de bal die de heer Watson daar voor zich heeft liggen, mij aan mijn jeugdjaren doet denken. Ook ik heb mij intensief met deze sport beziggehouden. Ik wilde echter kort ingaan op de opmerkingen van de heer Watson. Ik zei al dat wij nog wachten op een antwoord op de brieven die wij aan de vijf touroperators en de Franse autoriteiten hebben gestuurd. Tot nu toe hebben wij geen enkele reden om aan te nemen dat de klachten gerechtvaardigd zijn en er inderdaad inbreuk is gepleegd op de concurrentieregels. De Commissie is algemeen van mening dat concurrentie tussen verschillende leveranciers en producten voor de consumenten voordeliger is dan een stelsel van exclusieve kaartverkoop en daarom zullen wij aandringen op de toepassing van de concurrentieregels. Ik geloof wel dat wij daarin zullen slagen.

De Voorzitter
Omdat de vragen 65 en 66 over een soortgelijk onderwerp gaan, worden ze tezamen behandeld:
Vraag nr. 65 van Ludivina García Arias (H-0066/98):
Betreft: Vermindering van productie en werkgelegenheid in de Spaanse kolenindustrie
Van welke kwantitatieve criteria gaat de Commissie uit wanneer haar directeur-generaal Energie ten aanzien van het Spaanse plan voor de kolenindustrie in het geval van de ondernemingen met een programma-contract bepaalde percentages vaststelt voor de vermindering van productie en werkgelegenheid? Gelooft de Commissie werkelijk dat beschikking 3632/93/EGKS het gebruik toestaat van een criterium "met andere lidstaten vergelijkbare inspanningen" , terwijl bij de behandeling en de goedkeuring ervan door de Raad en het Europees Parlement het begrip gemiddelde kosten voor de Gemeenschap buiten beschouwing werd gelaten? Is de Commissie van mening dat verschillende situaties per land op het gebied van energie-afhankelijkheid en indicatoren voor werkgelegenheid en economische ontwikkeling op dezelfde wijze kunnen worden behandeld? Is het niet zo dat het staken of sterk verminderen van de steenkoolproductie in het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en België voortvloeiden uit soevereine beslissingen naar aanleiding van het energiebeleid van deze landen? Vraag nr. 66 van Juan Izquierdo Collado (H-0091/98):
Betreft: Sociale dialoog
Welk belang hecht de Europese Commissie aan het principe van de sociale dialoog zoals verankerd in het Verdrag betreffende de Europese Unie, gezien het feit dat een mijnbouwovereenkomst tussen de Spaanse regering en de vakverenigingen vanuit Brussel in twijfel wordt getrokken?
Voelt de Commissie zich aangesproken, nu de brief van de directeur-generaal Energie waarin vraagtekens worden geplaatst bij bepaalde aspecten van deze overeenkomst tot een sociaal conflict heeft geleid?
Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u voor de gelegenheid die u mij biedt om een allesomvattend antwoord te geven op de door de leden van het Parlement gestelde vragen. Ik moet u echter bij voorbaat mijn excuses aanbieden voor mijn wat lange antwoord. Hopelijk hebt daar begrip voor.
Ten eerste wilde ik duidelijk maken dat de Commissie ten zeerste verontrust is over de sociale en regionale gevolgen van de crisis in de steenkoolindustrie in de Europese Unie. Deze crisis is te wijten aan geologische problemen en aan de daarmee verband houdende hoge productiekosten. De Spaanse steenkoolindustrie is helaas geen uitzondering op deze regel. Ook daar zijn de productiekosten enorm hoog. De Commissie geeft zich rekenschap van de moeilijkheden waarmee de noodzakelijke economische hervormingen in bepaalde gebieden gepaard gaan. Daarom hebben wij in beschikking 3632/93/EGKS een uitzondering opgenomen volgens welke de lidstaten het recht hebben subsidies te verlenen aan economisch niet levensvatbare ondernemingen die hun activiteiten willen beperken en zich geleidelijk willen aanpassen aan de werkelijke marktomstandigheden.
Mevrouw García Arias vraagt ons nu of de stopzetting of de aanzienlijke vermindering van de steenkoolproductie in Frankrijk, België en het Verenigd Koninkrijk het resultaat was van soevereine besluiten van deze landen in het kader van hun energiebeleid. Het lijkt mij duidelijk dat de besluiten waarnaar de geachte afgevaardigde verwijst, in eerste instantie genomen zijn omdat de betrokken landen zich bewust waren van de zeer slechte toekomstperspectieven van deze industrie in bepaalde gebieden. Daarom vonden zij dat de door de samenleving betaalde subsidies gebruikt moesten worden voor activiteiten met goede vooruitzichten. De Commissie heeft deze besluiten getoetst in het licht van het communautair recht. In de onderhavige vraag en ook in andere vragen van leden van dit Parlement wordt de rol van de Commissie in de steenkoolsector in twijfel getrokken, zodra de in deze sector genomen besluiten een weerslag hebben op het energiebeleid, de sociale dialoog en de werkgelegenheid.
Ik herinner u eraan dat de door de lidstaten verstrekte subsidies aan de steenkoolindustrie overeenkomstig beschikking 3632/93/EGKS onder de directe bevoegdheden van de Europese Commissie vallen. De Commissie moet deze goedkeuren. Bij het uitvoeren van haar bevoegdheden houdt de Commissie volledig rekening met de bijzondere nationale omstandigheden waar de geachte afgevaardigden naar verwijzen. Ook dragen wij zorg voor samenwerking tussen de lidstaten. Bovendien is de Europese Commissie bereid in te gaan op de verzoeken van de partijen die overeenkomstig artikel 46 van het EGKS-Verdrag het recht hebben voorstellen te doen of opmerkingen te maken.
Mevrouw García Arias vraagt welke maatstaven de Commissie aanlegt in het communautair stelsel van 28 oktober 1993 betreffende nationale maatregelen ten behoeve van de steenkoolindustrie. Ik wil dit vraagstuk hier niet gedetailleerd behandelen. Dit wordt momenteel samen met het vraagstuk van de concurrentie op de steenkoolmarkt onderzocht door de diensten van de Commissie. Ik kan u echter wel verzekeren dat bij de beoordeling van de programma's tot beperking van bedrijfsactiviteiten de diensten van de Commissie geen vergelijking maken met gelijksoortige inspanningen in andere landen. Ik geloof trouwens dat mevrouw García Arias volledig op de hoogte is van de ontwikkelingen in de steenkoolmijnen in de in haar vraag genoemde landen.
Wat Asturië betreft, houdt de Commissie rekening met de uitzondering voor sociale en regionale omstandigheden overeenkomstig artikel 4 van beschikking 3632/93/EGKS. Derhalve stemt de Commissie in met sluiting van fabrieken na 23 juli 2002. Dit moet echter gebeuren in het kader van een programma voor geleidelijke en gestadige activiteitenbeperking. Voor de beëindiging van het EGKS-Verdrag moet een aanzienlijke inkrimping van de activiteiten hebben plaatsgevonden. De diensten van de Commissie die het dossier met betrekking tot de programma's voor activiteitenbeperking van bepaalde bedrijven onderzoeken, hebben een aantal opmerkingen gemaakt en om inlichtingen gevraagd. Deze inlichtingen zijn voor de Commissie noodzakelijk om een advies te kunnen uitbrengen. De opmerkingen van de diensten van de Commissie zijn gerechtvaardigd, omdat ten eerste zich bij de uitvoering van de programma's van de betrokken bedrijven in de periode van 1994 tot 1997 grote afwijkingen hebben voorgedaan en ten tweede de genotificeerde programma's in overeenstemming gebracht moeten worden met de doelstellingen van artikel 4 van beschikking 3632/93/EGKS. Op grond van haar bevoegdheden heeft de Commissie, bij het maken van opmerkingen of het geven van een advies, het recht te verwijzen naar gekwantificeerde doelstellingen. Ik geloof dat de diensten van de Commissie realistische opmerkingen hebben gemaakt. Daarmee wordt niet getornd aan de sociale omstandigheden van de werknemers die hun baan verliezen en evenmin aan de regionale programma's die in de voorstellen zijn opgenomen.
Verder wilde ik er nog aan herinneren dat de Raad er niet in geslaagd is overeenstemming te bereiken over het beginsel van communautaire referentiekosten voor het steenkoolbeleid. Men vond dit een te technische maatregel. Daarom werd afgesproken het beginsel van degressieve steun toe te passen uitgaande van de steenkoolprijzen op de internationale markten. Ook dit is een kwantitatief gegeven. De steun is dus slechts een overgangsmaatregel en is alleen van toepassing voor het herstel van de concurrentiekracht en voor het opvangen van de sociale en regionale gevolgen van de crisis in deze sector.
De heer Izquierdo Collado vraagt zich af welke betekenis de Commissie hecht aan de sociale dialoog. Ik kan u verzekeren dat de Europese Commissie grote betekenis hecht aan het beginsel van de sociale dialoog. Dit beginsel is opgenomen in het Verdrag van de Europese Unie. Wij zorgen ervoor dat de in de lidstaten bereikte akkoorden ook wat het wetgevend gedeelte betreft stroken met het Verdrag van de Europese Unie. Daarom is het volkomen gerechtvaardigd dat de akkoorden tussen de Spaanse regering en de vakbonden aan een onderzoek worden onderworpen voordat zij van toepassing worden. Daarbij wordt nagegaan of deze stroken met de bepalingen van het Verdrag.
De heer Izquierdo Collado zinspeelde op conflicten bij de uitoefening van de bevoegdheden van de Commissie uit hoofde van beschikking 3632/93/EGKS. Zoals ik al zei, onderzoeken de diensten van de Commissie momenteel het dossier met de herstructureringsprogramma's. In het kader van dit onderzoek wordt ook gekeken naar de toekenning van subsidies aan de Spaanse steenkoolindustrie. Omdat dit echter een zeer ingewikkeld vraagstuk is en het klimaat in de communautaire steenkoolindustrie moeilijk is, moeten de diensten van de Commissie een diepgaand onderzoek verrichten voordat zij advies kunnen uitbrengen over deze zaak. Als men vaststelt dat de subsidies stroken met het communautair recht, zal de Commissie toestemming geven voor de toekenning daarvan. U weet dat de onderzoeksprocedures onder geheimhouding vallen. Zij kunnen derhalve geen oorzaak zijn van sociale conflicten, zoals de geachte afgevaardigde heeft gesuggereerd. Wat de sociale dialoog betreft, wilde ik tot slot er op wijzen dat geen van de partijen zich tot de Commissie heeft gewend met het verzoek van een voorafgaand onderzoek van de vraagstukken die onder de bevoegdheden van de Commissie vallen.

García Arias
Tot mijn spijt heeft de commissaris mijn vraag niet beantwoord. Ik heb hem gevraagd mij te vertellen wat die kwantitatieve criteria zijn. Daardoor zou mij misschien duidelijk kunnen worden waarom er gezegd werd dat een inkrimping met enkele duizenden werknemers en honderden tonnen, alsook een vermindering van banen, voor de Commissie niet voldoende was en dat zij daarentegen bepaalde percentages vaststelde. Ik ben van die criteria niet op de hoogte en ik wilde graag een antwoord van de commissaris.
En nu ik toch bezig ben, zou ik de Commissie willen vragen waarom er in diezelfde brief aan de Spaanse regering niet gevraagd is naar de reden waarom niet alle aanvullende hulp al in de overheidsbegroting is opgenomen. Waarom worden er enerzijds hoge eisen gesteld aan de Spaanse regering en is men anderzijds zo soepel? Ik zou heel graag willen weten of het in artikel 4, van geval tot geval rekening houdend met regionale criteria, inderdaad gaat over de vraag wat de criteria waren op grond waarvan het Directoraat-generaal Energie heeft besloten dat de vermindering op een bepaalde manier moest worden verwezenlijkt, vooral gezien het feit dat er in Spanje al een onderhandelingsronde was geweest.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, ik kan de geachte afgevaardigde verzekeren dat de Europese Commissie het Verdrag overal op dezelfde manier toepast. Er zijn geen speciale gevallen en er zijn geen speciale interpretaties van het Verdrag. Desalniettemin moet de Commissie advies uitbrengen over de door de lidstaten genotificeerde programma's en nagaan in hoeverre deze beantwoorden aan de doelstellingen van beschikking 3632/93/EGKS. Deze beschikking is als het ware ons kompas. Natuurlijk beseffen wij dat de toekomst van de steenkoolindustrie ons allen aan gaat. Het wel en wee van deze industrie beperkt zich niet tot bepaalde gebieden of bepaalde lidstaten. De Europese Unie moet wel degelijk nauwgezet aandacht schenken aan dit vraagstuk, juist omdat dit zulke ernstige sociale en economische gevolgen heeft in alle landen van de Unie. Dat zullen wij altijd voor ogen houden. Wat het door u genoemde geval betreft, kan ik u zeggen dat er geen overleg heeft plaatsgevonden met de Spaanse regering. Wel heeft de Europese Unie geprobeerd het probleem van dichtbij gade te slaan. Wij volgen de ontwikkelingen op de voet en onderzoeken alle mogelijke voorstellen. Natuurlijk hebben wij ook samengewerkt met de vakbonden en met mensen in de overheid. Er hebben echter geen politieke onderhandelingen plaatsgevonden met de Spaanse regering en er is geen sprake van een preliminair politiek akkoord.

Izquierdo Collado
Mijnheer de commissaris, ik zou me graag willen concentreren op de beweegreden van de vraag, om niet in algemeenheden te vervallen. En de beweegreden van de vraag is, dat er een overeenkomst wordt gesloten tussen de mijnwerkersbonden en de Spaanse regering; van de kant van de regering wordt de overeenkomst via alle media breed uitgemeten; de Europese Unie komt met kritiek en doet een poging, naast de reeds genoemde aantallen, nog meer arbeidsplaatsen en tonnen te schrappen. Daar heeft zij de heer Benavides bij nodig, Spanjaard, directeur Energie. In Asturië wordt gezegd dat de heer Benavides behoorlijk wordt aangemoedigd door de Spaanse regering, die die overeenkomst aanvankelijk had ondertekend. In de sector ontstaan geweldige frustraties en enorme spanningen, extremismen, straatgeweld, een dode in Asturië, nieuwe onderhandelingen, nieuwe overeenkomst tussen de Spaanse regering en de mijnwerkersbonden, en nu is het woord weer aan de Commissie. De Commissie moet nu zeggen of deze tweede overeenkomst, die overigens erg op de eerste lijkt, haar al dan niet bevalt.
Wanneer komen we eens op voor het imago van de Europese Unie en houden we eens op zo tegen ons eigen imago in te gaan? We geven een slechter beeld van onszelf dan we in werkelijkheid hebben.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste moet ik verduidelijken dat de Europese Commissie zich uitspreekt via haar commissarissen. De politieke standpunten van de Europese Commissie hebben pas waarde wanneer zij worden verkondigd bij monde van de commissarissen en met name bij monde van de terzake bevoegde commissarissen.
Ik ken het commentaar van directeur-generaal Benavides niet. De heer Benavides verricht uitstekend werk, maar ik weet niet wat hij gezegd heeft en of hetgeen hij gezegd heeft, correct is weergegeven. Ik weet echter wel wat ik zelf zeg en wat mijn politieke wil is. Ik weet wat ik de Spaanse regering en de Spaanse pers heb gezegd. U weet trouwens dat mijn standpunten glashelder zijn. Wij wachten nog op antwoorden, wij wachten tot het akkoord in kannen en kruiken is en dan zullen wij dit akkoord onderzoeken en nagaan welke economische en met name ook sociale gevolgen dit zal hebben. Ik kan u wel op een briefje geven dat de Europese Commissie absoluut niet van plan is sociale onrust te veroorzaken of te vergroten. Integendeel, wij willen alles in het werk stellen om overeenkomstig het EGKS-Verdrag en het Verdrag van de Europese Unie een oplossing te vinden, waarbij wij natuurlijk uit zullen gaan van de prioriteiten van de Spaanse regering, de regio Asturië en van de lokale behoeften.
Wij zijn in ieder geval bereid om te spreken over niet alleen het genoemde akkoord tussen de vakbonden, de regering en de ondernemingen, maar ook over de programma's voor de toekomstige ontwikkeling van het gebied, over alternatieve vormen van werkgelegenheid en economische ontwikkeling. Wij willen daarbij de bevolking van Asturië en natuurlijk alle sociale en economische instanties in dit gebied met raad en daad bijstaan. Nogmaals, uitgaande van de bepalingen van het EGKS-Verdrag en het Verdrag van de Europese Unie zal de Europese Commissie nauw samenwerken met zowel de Spaanse regering als ook de vakbonden.

González Álvarez
Mijnheer de commissaris, ik ben bang dat we in dezelfde vragen vervallen. Mevrouw García Arias, de heer Fernando Morán, de heer Alonso Puerta en ikzelf hadden een vraag ingediend met dezelfde strekking, want het is waar dat er een brief van de heer Benavides is, het is waar dat die brief openbaar gemaakt is, en het is waar dat die brief aanleiding was voor een conflict met ernstige gevolgen in Asturië.
Door de vraag komt naar voren dat niet alleen rekening moet worden gehouden met de situatie in de mijnbouw - in Asturië is die heel ernstig - maar ook met de situatie in de ijzer- en staalindustrie, de scheepsbouw, de wapenindustrie en die op het platteland. Oftewel, het gaat met een paar sectoren van de industrie tegelijkertijd bergafwaarts, als gevolg waarvan Asturië een probleemregio is geworden.
De vraag is, niet alleen het EGKS-Verdrag en de situatie in de mijnbouw, maar alle aspecten van het industriële verval in Asturië in ogenschouw nemend: wordt in de nieuwe overeenkomst, die de bonden net hebben afgesloten, die dus nieuw is en die op zijn minst lijkt te voldoen aan de verwachtingen van de mijnbouwsector, rekening gehouden met die algehele situatie van neergang?

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nogmaals de geachte afgevaardigden verzekeren dat de Europese Commissie het dossier betreffende de steenkoolindustrie in Asturië met grote aandacht en grote politieke gevoeligheid onderzoekt. Ik herhaal dat wij bereid zijn tot samenwerking bij de toepassing van speciale werkgelegenheidsprogramma's.
Zoals ik al zei, heeft de Commissie haar onderzoek met betrekking tot het akkoord nog niet afgerond. Wij wachten nog op enkele gegevens, op enkele inlichtingen en zodra deze binnen zijn, zal er een verslag worden opgesteld voor de Europese Commissie. U weet dat het besluit van de Europese Commissie een collegiaal besluit is. Voordat wij echter in staat zijn een algemeen oordeel te vellen over de gesloten overeenkomst, moeten wij eerst alle noodzakelijke inlichtingen ter beschikking hebben.
Ik hoop van ganser harte dat uiteindelijk zal blijken dat deze overeenkomst met het Verdrag strookt en derhalve door de Europese Commissie goedgekeurd kan worden. Ik kan u nogmaals verzekeren dat de Europese Commissie niet van plan is olie op het vuur te gooien. Het laatste dat de Europese Commissie wil, is sociale problemen veroorzaken. Daarom zullen wij de Spaanse regering, het bedrijfsleven en de sociale instanties in Spanje en met name de regio Asturië ter zijde staan bij het zoeken naar de beste oplossing.

De Voorzitter
Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt vraag nr. 67.

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, volgens het voorstel van de Commissie voor de herziening van de verordening inzake het milieumerkprogramma, zou de Europese Milieumerkenorganisatie, de EMO, tijdens de eerste vier jaar financiële steun van de Commissie genieten. De EMO zou bovendien recht hebben op 50 % van de jaarlijkse milieumerkheffingen die de bevoegde organen innen. De bevoegde organen zouden eventuele bijkomende kosten dekken. Het klopt dat de Commissie de organisatie financieel niet verder wil steunen. De EMO blijft echter inkomsten behouden uit de jaarlijkse milieumerkheffingen en de bevoegde organen zullen de EMO blijven financieren. Hoeveel de milieumerkheffingen zullen opbrengen is afhankelijk van het succes van het programma.
Het kan nuttig zijn te vermelden dat de Britse milieumerkraad in het boekjaar "94" 95 voor slechts één product, namelijk de Hoover New Wave -wasmachine meer dan 25.000 ecu heeft ontvangen. Volgens schattingen van de bevoegde organen in de Unie bedroegen de totale inkomsten van EG-heffingen in mei 1997 - het betreft hier 30 vergunningen - 210.000 ecu. Sinds januari 1998 hebben wij reeds 35 vergunningen verleend voor een totaal van 92 producten. Het is daarom hoogst waarschijnlijk dat de EMO zichzelf zal financieren. Of de situatie zich positief ontwikkelt, zal afhangen van de mate waarin de EMO in staat is meerdere productgroepen op te stellen en de mate waarin de bevoegde organen in staat zijn zoveel mogelijk vergunningen af te geven. In dit verband is het belangrijk te onderstrepen dat de jaarlijkse heffingen geplafonneerd werden op 40.000 ecu.
De Commissie is van mening dat dit geen financiële gevolgen zal hebben voor de nationale milieumerken, aangezien er een overgangsperiode van vijf jaar is om het Europees programma in te voeren. Bovendien zijn de autoriteiten die bij het Europees programma betrokken worden dezelfde als diegene die voor de nationale programma's instaan. Deze autoriteiten hebben baat bij het nieuwe programma, omdat de Europese heffingen vermoedelijk hoger zullen zijn dan de nationale. Tenslotte zullen de nietgouvernementele organisaties meer bij de EMO betrokken worden dan nu het geval is.

Sjöstedt
Ik wil mevrouw Bjerregaard graag danken voor haar antwoord. Ik heb twee aanvullende vragen. De eerste vraag is wat er gaat gebeuren na de vijfjarige overgangsperiode, dat wil zeggen wanneer het communautaire milieumerk daar waar communautaire milieumerken bestaan, de nationale merken zal vervangen. Als ik het juist begrepen heb is het zo dat er in de praktijk een verbod op nationale milieumerken komt op die terreinen die vallen onder het communautaire milieumerk. Bovendien zal dit verbod ook van kracht zijn als het nationale milieumerk strengere eisen aan de producten stelt dan het Europese milieumerk. Klopt dit?
De tweede vraag gaat over de invloed van de milieubeweging. De invloed van de milieubewegingen op het milieumerk verschilt zoals bekend enorm van land tot land. Hoe kan een nationale milieuorganisatie eigenlijk invloed uitoefenen op het nieuwe milieumerk? Hoe kan men actief aan de totstandkoming meewerken? Ik denk dat dit voor de geloofwaardigheid van het milieumerkprogramma van groot belang is.

Bjerregaard
Als antwoord op deze vraag kan ik u meedelen dat de Commissie een voorstel klaar heeft dat door de Raad nog helemaal niet is behandeld. Dit betekent dat we het voorlopig alleen over het door ons ingediende voorstel hebben, waarbij wij ook reeds hebben nagedacht over de ontwikkeling van de nationale regelingen naast de Europese. Als we kijken naar de bestaande, succesvolle en populaire nationale milieumerken - het Duitse milieumerk met de blauwe engel en het noordse met de zwaan - is het al snel duidelijk dat de nationale regelingen in de eerste plaats bedoeld zijn voor nationale producten. De toekenning is niet rechtlijnig. Wil een milieumerk op Europees niveau zinvol zijn, dan moet het uiteraard heel Europa beslaan. Daarom dachten wij dat een overgangsperiode van vijf jaar een aanpassing van de nationale regelingen aan de Europese zou toelaten, zodat de situatie beter wordt in plaats van slechter. Het is zeker niet onze bedoeling voor een Europees milieumerk lagere normen te hanteren dan de huidige nationale normen, zoals de vraagsteller in zijn vraag insinueert.
Er is nog geen standpunt ingenomen over wat er na vijf jaar moet gebeuren. Het is een overgangsperiode die volgens ons stilletjes en kalm kan verlopen. Met de nieuwe structuur die wij voorstellen, zullen de milieuverenigingen naar onze mening meer inspraak krijgen dan voordien. Ik weet dat de milieuverenigingen dit betwijfelen en daarom heb ik contact met hen opgenomen om eventuele misverstanden hieromtrent uit de weg te ruimen.

De Voorzitter
Vraag nr. 69 van Antonios Trakatellis (H-0056/98/rev. 1):
Betreft: Schending van het communautair milieurecht door de geplande overplaatsing van leerlooierijen naar de omgeving van Dafni in het departement Beotië
Is de Commissie op de hoogte van de plannen voor de overplaatsing van een aantal leerlooierijen en van de illegale vergunning die de Griekse regering heeft gegeven voor de aanleg van een industrieel park van leerlooierijen in de omgeving van Dafni in het departement Beotië? Weet zij met name van de protesten die hiertegen zijn aangetekend door de bevoegde organisaties en burgers in verband met de plaats van de installatie en de schending van de richtlijnen inzake de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere werken, inzake het behoud van de natuurlijke habitats en de wilde fauna en flora en inzake de bescherming van wilde vogels, alsook van de beschikking inzake het NATURAnetwerk?
Hoe kan het dat het dossier voor de cofinanciering van dit project is goedgekeurd zonder enige verwijzing naar het openlijk protest van het publiek of naar de risico's voor de vermindering van de levenskwaliteit en de verloedering van het milieu? Kan het dat het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling dit project financiert wanneer hiermee de communautaire wetgeving wordt geschonden?

Bjerregaard
De Commissie is op de hoogte van de geplande overplaatsing van leerlooierijen, omdat de financiering ervan opgenomen is in het operationele programma voor de industrie in het kader van communautaire steunprogramma's aan Griekenland. De bedoeling van dit project is alle leerlooierijen die in andere gebieden verspreid liggen, onder andere in de omgeving van Athene, over te brengen naar een nieuw leerlooierijpark in Beotië in Griekenland, zodat ze aan de nieuwe technische en milieunormen voldoen. In een eerder stadium zijn een aantal studies gedaan, waardoor we over de vereiste gegevens beschikken om de projecten te kunnen uitvoeren, maar ze zijn nog niet gestart. De bevoegde Griekse autoriteiten vonden een milieueffectbeoordeling noodzakelijk wegens de aard van het project. Deze beoordeling is uitgevoerd volgens de nationale voorschriften overeenkomstig richtlijn 85/337. De minister keurde het project en een aantal na te leven milieunormen in juni 1997 goed.
De Commissie beschikt niet over details in verband met de milieueffectbeoordeling, omdat dit een nationale aangelegenheid is en de diensten van de Commissie slechts ingrijpen wanneer er sprake is van een overtreding. Op 22 januari 1998 ontving de Commissie een formele klacht over het project en meer in het bijzonder over de MER. De diensten van de Commissie onderzoeken deze klacht volgens de gebruikelijke procedure en de klacht zal tevens worden voorgelegd aan de commissie voor toezicht op het operationele programma voor de industrie. De Griekse autoriteiten zullen de nodige inlichtingen moeten verstrekken.
Naar aanleiding van de klacht zullen de diensten van de Commissie verdere gegevens inwinnen over de juiste uitvoering van het project om zich ervan te vergewissen dat het niet uitgevoerd wordt in een gebied dat de Griekse autoriteiten in het kader van richtlijn 79/409 hebben aangeduid of zouden kunnen aanduiden of dat als speciaal beschermd gebied volgens richtlijn 92/43 in aanmerking komt voor het NATURA 2000-netwerk.

Trakatellis
Ik dank mevrouw de commissaris voor haar antwoord op mijn vraag. Als ik het wel heb, kan er geen sprake zijn van financiering van projecten als geen milieueffectrapportage is verricht en als blijkt dat de betrokken projecten gevolgen hebben voor het milieu. Ik weet natuurlijk niet of ik uw woorden goed weergeef, want ik begrijp niet hoe men tot medefinanciering heeft kunnen besluiten van een project waar geen milieueffectrapportage voor is verricht, waar de bevolking tegen gekant is en dat verwezenlijkt moet worden in een gebied dat een bekende biotoop is. Het afval van de leerlooierijen zal in de Golf van Euboia worden geloosd. Dit is een gesloten zee. Hoe heeft men dan kunnen besluiten tot medefinanciering? De plannen waar mevrouw de commissaris over sprak, bestaan immers niet. Dit project heeft wel degelijk gevolgen voor het milieu en daarom zou ik willen dat de financiering hiervan werd gestopt.

Bjerregaard
Zoals ik in mijn antwoord heb gezegd, is het zo dat de Commissie een klacht heeft ontvangen waarvoor zij de gebruikelijke procedure moet volgen. Dit wil zeggen dat wij bezig zijn de nodige gegevens te verzamelen en indien de klacht gegrond is, moeten wij uiteraard de vereiste maatregelen nemen met betrekking tot het project. Op dit ogenblik kan ik echter niet zeggen of de klacht al dan niet gegrond is. Ik kan de heer Trakatellis bevestigen dat wij de klacht ontvangen hebben en haar in behandeling hebben.

De Voorzitter
Vraag nr. 70 van Anna Karamanou (H-0058/98):
Betreft: Vervuiling van de Egeïsche Zee
Het ecologisch evenwicht in het oostelijk deel van de Middellandse Zee wordt ernstig bedreigd door de honderden vervuilende industrieën die op de Turkse kusten gevestigd zijn en die volgens gegevens van de VN, de OESO en het Ministerie voor de Egeïsche Zee niet over afvalverwerkingsinstallaties beschikken, hetgeen een schending betekent van de internationale regels. De hoeveelheden van vervuilende stoffen die in de Egeïsche Zee worden geloosd overschrijden de internationaal aanvaarde normen en zijn voor het gebied een echte toxische tijdbom. Tot overmaat van ramp heeft Turkije onlangs besloten een kerncentrale te installeren op haar zuidelijke kust in het seismische gebied van Akkuyu.
Op welke manier denkt de Commissie op te treden en welke maatregelen zal zij nemen voor de bescherming van het ecologisch evenwicht in dit gebied?

Bjerregaard
De situatie waarnaar de geachte afgevaardigde verwijst, vindt haar oorsprong buiten het gebied van de Gemeenschap. De communautaire richtlijnen zijn daar niet van toepassing. Reeds in 1995 heeft de Commissie een samenwerking met Turkije op het gebied van energie aangegaan. De beperkte tenuitvoerlegging van de financiële akkoorden met dit land lieten echter niet toe op dit vlak enige vooruitgang te boeken. In haar mededeling van 15 juli 1997 over de verdere ontwikkelingen van de betrekkingen met Turkije stelde de Commissie voor de samenwerking op het gebied van energie te verstevigen teneinde een duurzame ontwikkeling in dit land te bewerkstelligen en deze sector in de andere economische beleidstakken te integreren. Een dergelijke samenwerking vereist dat er in de begroting van de Unie middelen ter beschikking worden gesteld.
Turkije is echter een van de ondertekenende partijen van het Verdrag inzake de bescherming van de Middellandse Zee tegen verontreiniging, met andere woorden het Verdrag van Barcelona, en meer bepaald van het protocol inzake de bescherming van de Middellandse Zee tegen verontreiniging die aan land veroorzaakt wordt. Turkije is daarom verplicht de bepalingen van deze internationale overeenkomsten na te leven voor zover ze van toepassing zijn op het geval in kwestie. Alleen de Turkse regering is echter bevoegd om maatregelen te nemen tegen de schadelijke gevolgen van de verontreiniging die het ecosysteem in de Egeïsche Zee bedreigt.
Met betrekking tot de plannen van Turkije inzake de oprichting van een kerncentrale in het Akkuyu-gebied, wordt een beslissing hieromtrent, waarvoor alleen Turkije de verantwoordelijkheid draagt, bepaald door de energiebehoeften van het hele land. Het gaat hier echter om een project dat belangrijk is voor onze industrie. De termijn voor de internationale openbare aanbesteding door de Turkse autoriteiten voor de bouw van de Akkuyu-kerncentrale liep op 15 oktober 1997 ten einde. Turkije onderzoekt momenteel de aanbiedingen van de verschillende consortia. De Turkse minister van Energie heeft meegedeeld dat de definitieve beslissing over de aanbesteding in april 1998 genomen zal worden. Hij deelde tevens mee dat de productie in 2006 zou starten. Uit de inlichtingen die de Commissie heeft ingewonnen, blijkt dat de Turkse regering het gebied van Akkuyu heeft uitgekozen na een aantal grondige studies van de seismische, geologische en milieufactoren. Deze studies zijn door gespecialiseerde afdelingen van verschillende Turkse universiteiten uitgevoerd.

Karamanou
Ik dank mevrouw de commissaris voor haar antwoord. Ik weet hoe gevoelig zij voor dit soort vraagstukken is en daarom had ik eigenlijk verwacht dat zij concrete maatregelen zou hebben aangekondigd voor de bescherming van de Egeïsche Zee. De archipel in de Egeïsche Zee is van een ongeëvenaarde schoonheid en maakt deel uit van het cultureel erfgoed van de Europese Unie. Wij weten dat vervuiling niet ophoudt aan de grens en daarom zou de Europese Unie via samenwerkingsovereenkomsten druk moeten uitoefenen op Turkije om ervoor te zorgen dat dit land zijn internationale verplichtingen nakomt. Turkije heeft de internationale overeenkomst van Barcelona getekend. Zijn hoge grenswaarden voor vervuilende stoffen zijn dan ook niet gerechtvaardigd. Turkije heeft bijvoorbeeld voor cadmium een grenswaarde van 2 mg. Dat is tien keer zoveel als de Europese Unie. Verder beschikt slechts 20 % van de industrieën in Turkije over installaties ter bestrijding van de verontreiniging. Ik geloof dat de Europese Unie druk kan uitoefenen op Turkije om ervoor te zorgen dat dit land zijn internationale verplichtingen nakomt. Hetzelfde doen wij immers ook met verafgelegen landen, met landen die zelfs niet aan de Europese Unie grenzen, maar waaraan wij wel clausules inzake milieubescherming opleggen.

Bjerregaard
Ik weet dat er in dit Parlement reeds verschillende keren vragen over deze kwestie zijn gesteld, maar ik vrees dat ik er niet veel nieuwe informatie aan kan toevoegen. Ik ben het met mevrouw Karamanou eens dat wij alle mogelijkheden die de internationale overeenkomsten ons bieden, moeten benutten en uiteraard gelden de verplichtingen van het Verdrag van Barcelona ook voor Turkije. Voor zover ik weet, worden deze mogelijkheden benut, maar naar aanleiding van de vragen en opmerkingen van vandaag, ben ik bereid mij er nog eens van te vergewissen of dit inderdaad zo is.

Kaklamanis
Mevrouw de commissaris, afgezien van hetgeen mijn collega, mevrouw Karamanou, aan de orde stelde, zijn er nog twee vraagstukken met betrekking tot deze fabriek. Het eerste vraagstuk betreft de kerncentrales van het Candutype. Deze zijn van Canadese oorsprong. Volgens Canadese wetenschappers en Turkse professoren van de universiteit van Ankara - en ik noem met name de heren Kilik en Cantiroglou - kan men in de genoemde fabriek met speciale methoden het nucleaire afval met plutonium verrijken en aldus kernwapens produceren. Ten tweede hebben het Internationale Agentschap voor Atoomenergie te Wenen en de bevoegde commissies in de Verenigde Staten en Canada scherpe kritiek geuit op de veiligheidsnormen van deze Canadese kerncentrales.
Hoe kan de Europese Unie nu geld geven voor het sluiten van kerncentrales te Tsjernobyl en Koslodoej in Bulgarije en doen alsof haar neus bloedt bij kerncentrales die nu al problemen veroorzaken?. Hier is ook op de Milieutop van Kyoto over gesproken en daar heeft ook Europa aan deelgenomen. Argentinië en Zuid-Korea beschikken ook over dergelijke kerncentrales en hebben al besloten deze om veiligheidsredenen te sluiten.

De Voorzitter
Ik verzoek u zich te houden aan de tijd die u ter beschikking staat. Zo niet, dan gaat dat ten koste van andere vragen, die dan niet meer mondeling beantwoord kunnen worden.
Mevrouw Bjerregaard, het woord is aan u om ook zo kort mogelijk te antwoorden.

Bjerregaard
Ik kan het inderdaad kort houden, omdat ik niets toe te voegen heb aan mijn antwoord van daarnet. Ik ben niet op de hoogte van de specifieke problemen die de vraagsteller noemt. Ze kwamen niet voor in de documenten die ik tot mijn beschikking had, waardoor ik niet nader kan ingaan op de gestelde vragen.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, vorig jaar waren wij met de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming in Athene. Daar is een uitstekende waterzuiveringsinstallatie, waarvan de aanleg momenteel de tweede fase verkeert. Kunt u ons mededelen wanneer deze tweede fase voltooid zal zijn?

Bjerregaard
De heer Rübig heeft blijkbaar een groot vertrouwen in mij alsof ik altijd op de hoogte zou zijn van alles wat er in Unie gebeurt. Helaas kan ik zonder voorafgaande kennisgeving niet op deze vraag antwoorden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw de commissaris.
Het woord is gevraagd door de heren McMahon en Eisma voor een motie van orde.
U krijgt allebei het woord overeenkomstig het Reglement, maar ik herinner u eraan dat de door u gebruikte tijd ten koste gaat van andere vragen, waarop de Commissie dan slechts schriftelijk zal kunnen antwoorden.

McMahon
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een voorstel van orde doen en ik verontschuldig mij hier zeker niet voor. Mijns inziens moet u de vergadering op een billijke manier leiden. Ik wacht al enige tijd. Commissaris Papoutsis had twaalf minuten nodig om de vraag van mevrouw García Arias te beantwoorden. De commissarissen zouden toch moeten weten dat - overeenkomstig artikel 7 in bijlage II - de antwoorden van de Commissie beknopt moeten zijn. Kunnen de diensten dit met de Commissie bespreken? U onderbreekt de leden altijd na een minuut, maar u laat toe dat commissarissen maar liefst twaalf minuten lang aan het woord blijven. Leden die vragen hebben ingediend en geduldig wachten om deze te kunnen stellen, wordt de kans onthouden om een oplossing voor de problemen van hun Europese kiezers te krijgen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer McMahon. Ik neem nota van uw opmerking, maar ik veroorloof mij u eraan te herinneren dat de heer Papoutsis twee vragen tezamen heeft beantwoord, die van mevrouw García Arias en die van de heer Izquierdo Collado. Die twaalf minuten moeten dus over twee vragen worden verdeeld.
Het woord is aan de heer Eisma voor een motie van orde.

Eisma
Ik zou in de eerste plaats mijn Griekse collega willen aanraden, wanneer ze zo bezorgd zijn over de vervuiling van de kleine industrieën in Turkije in de Egeïsche Zee, laat ze dan zo snel mogelijk zorgen dat het MEDA-programma van toepassing is op Turkije en ook het financiële protocol van de Douane-unie van toepassing wordt verklaard door Turkije. Dan hebben we geld om Turkije te helpen. Mijn vraag aan de commissaris is: is hij bereid om zoveel mogelijk van deze milieuprojecten in het MEDA-programma te sluiten?

De Voorzitter
Mijnheer Eisma, alstublieft, u was in gesprek met de heer Lindqvist en heeft vast niet gehoord waar we het over hadden, namelijk dat er met betrekking tot die vraag geen aanvullende vragen meer waren. Daarom verzoek ik u op te letten en ons voorzitterschap te helpen.
Daar er voor dit onderdeel geen tijd meer beschikbaar is, zullen de vragen nrs. 71 t/m 74 schriftelijk worden beantwoord.

Van den Broek
In antwoord op die vraag deel ik u mee dat tot nu toe afwijzend gereageerd is door Belgrado op het EU-verzoek om een vertegenwoordiging in Prisjtina te mogen vestigen. De autoriteiten in Belgrado stellen zich op het standpunt dat de Kosovo-kwestie een interne aangelegenheid is en wijzen iedere poging van de internationale gemeenschap die tot doel heeft de spanningen te verminderen, van de hand. Keer op keer wordt er, ook door de Europese Unie, bij president Milosevic op aangedrongen tot een constructieve dialoog met de Albanezen in Kosovo over te gaan, teneinde te komen tot afspraken over een belangrijke mate van autonomie voor Kosovo.
Het voeren van een dergelijke dialoog is een van de voorwaarden die de Europese Unie gesteld heeft aan het ontwikkelen van de betrekkingen met de voormalige republiek Joegoslavië. Deze voorwaarden neergelegd in de zogenaamde regionale benadering, zien ook toe op het naar behoren uitvoeren van de verplichtingen voortvloeiend uit de Dayton-vredesakkoorden, op het ontwikkelen van goede relaties met buurlanden, op het respect voor mensenrechten en de rechten van minderheden, en op de vrijheid van de media. Zolang niet naar behoren aan deze criteria wordt voldaan, is een eventuele uitbreiding van de relatie met de Europese Unie niet aan de orde.
De laatste rapportage over de stand van zaken inzake de conditionaliteit, in ultimo vorig jaar, leidde tot het voorlopig niet verlengen van de zogenaamde autonome handelsmaatregelen. A fortiori is er ook nog geen sprake van enige financiële steun bijvoorbeeld in het kader van het PHARE-programma.

Posselt
Mijnheer de commissaris, mijns inziens moeten wij eindelijk proberen druk uit te oefenen op Belgrado, zoals wij dit elders ook doen, want wij worden al jarenlang als een belachelijke papieren tijger gezien, omdat wij in tegenstelling tot de Verenigde Staten niet eens in staat zijn daar een vertegenwoordiging te vestigen. Als wij geen sancties opleggen, zullen wij deze minimumvoorwaarde niet eens kunnen vervullen. Bovendien gaat het volgens mij niet om de rechten van een minderheid, maar om het herstel van de autonomie van Kosovo, waar 90 % van de inwoners Albanees is, en daar gaat het niet alleen om de rechten van de minderheden, maar om de elementaire ontzegging van mensenrechten. Het gaat om moord en brutale onderdrukking en vooral ook om het feit dat daar binnenkort een oorlog zal uitbreken en wij zijn niet eens in staat om er een bureau te openen waartoe de mensen in nood zich kunnen wenden. Op grond daarvan zijn wij eigenlijk medeschuldig als er bloed vloeit.

Van den Broek
Om tot een oplossing te komen van het probleem in Kosovo is een dialoog tussen Belgrado en Prisjtina onontbeerlijk. Het is nu juist die dialoog die internationaal zo sterk is bepleit bij Milosevic. In de afgelopen maanden is internationaal pressie uitgeoefend om tot een dergelijke dialoog te komen. Ik wijs u op het Frans-Duitse initiatief. Ik wijs u op de brief van de Europese Unie en van de Verenigde Staten aan president Milosevic. Ik wijs u op de verklaring van de PICconferentie in Bonn. Ik wijs u op de oprichting van de werkgroep-Kosovo door de contactgroep op 8 januari jongstleden.
Een belangrijke vertrouwenwekkende maatregel zou uitvoering zijn bijvoorbeeld van het destijds totstandgekomen onderwijsakkoord tussen Belgrado en Prisjtina, waaraan overigens de Commissie ook bereid is ondersteuning te geven, ook materiële ondersteuning als dat noodzakelijk zou zijn.
Aangezien wij geen bijzondere relaties met Belgrado onderhouden, is het ook buitengewoon moeilijk om over sancties te spreken. Autonome handelspreferenties zijn niet verlengd de laatste keer. Wat zouden wij verder voor druk moeten uitoefenen dan de initiatieven die tot dusver zijn genomen. Dat wil niet zeggen dat ik het niet graag met de heer Posselt eens ben dat de situatie in Kosovo uiterst explosief is en heel gemakkelijk inderdaad tot een conflict zou kunnen leiden en dat wij dus alles moeten blijven doen om dat te helpen voorkomen en eraan moeten blijven denken op welke wijze wij dat zouden kunnen. Maar de begaanbare weg is geen gemakkelijke. Zeker ook niet omdat Milosevic nog steeds niet aan de voorwaarden heeft voldaan die destijds in het Gonzales-rapport zijn opgenomen en die telkens en opnieuw worden getoetst en op grond waarvan ook nauwere betrekkingen met Joegoslavië in feite worden afgewezen.
Tenslotte, de Commissie zal in maart, dat is dus volgende maand, opnieuw een rapportage aan de Raad zenden waarin een evaluatie wordt gemaakt van de situatie en de ontwikkelingen in de voormalige Joegoslavische republieken en op basis waarvan ook weer nader zal worden bezien of verdergaande maatregelen mogelijk zijn, aanmoedigende of sancties. Wij zullen dan ook spreken over de situatie in Kroatië, ook over de situatie in Bosnië en dan zullen wij verder moeten zien. Nogmaals dit antwoord is niet bedoeld om op enigerlei manier de zorg te onderschatten die terecht door de heer Posselt is geuit.

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de commissaris, het verheugt mij ten zeerste dat u heeft gezegd dat wij alle middelen moeten inzetten om iets voor Kosovo te doen, maar dat wij natuurlijk enigszins beperkt zijn in onze middelen.
Als men de situatie in Albanië bekijkt en ziet hoe de problemen zich toespitsen, krijgt men niet bepaald de indruk dat de toestand in Kosovo kan verbeteren. Daar wordt de situatie steeds grimmiger met het socialistische regime, dat al tamelijk fascistische neigingen krijgt en echt nogal problematisch wordt. Ziet u daarin een verband en wat kunnen wij in deze richting doen?
De tweede vraag luidt: als wij echt een EU-vertegenwoordiging in Kosovo willen vestigen - en dit besluit en de wil is er - en wij nu geen bureau in Prisjtina kunnen openen, zou er dan misschien een mogelijkheid zijn om dit bureau voorlopig hier te vestigen en het dan later naar Prisjtina over te brengen? Dan bestaat er tenminste een bureau dat een contactpunt vormt voor de Albanezen in Kosovo en dat zich met hun belangen bezighoudt.

Van den Broek
Ik denk niet dat de heer Habsburg recht doet aan de opstelling van de Albanese regering, zeker niet als het gaat om de opstelling tegenover de huidige situatie in Kosovo waar de Albanese regering, denk ik, geen enkele aanleiding geeft om te veronderstellen dat separatistische of gewelddadige elementen in Kosovo vanuit Tirana zouden worden aangemoedigd. Het tegendeel is waar. Uit onze gesprekken met de Albanezen en ook met de eerste minister is duidelijk gebleken dat zij medeverantwoordelijkheid voelen voor het trachten voorkomen van een explosie in Kosovo. Dat zij met lede ogen overigens aanzien hoe zeer elke dialoog tussen Belgrado en Prisjtina in feite door Belgrado wordt afgewezen, dat zal duidelijk zijn.
Voor wat betreft het bureau in Prisjtina, wij ontvangen op gezette tijden delegaties uit Kosovo in Brussel. Ik zie dan ook eerlijk gezegd niet direct de zin in om hier in Brussel een dergelijk bureau te gaan openen. Het gaat nu juist om een presentie ter plaatse in Kosovo, die het ons gemakkelijker maakt om daar programma's op te zetten, intercommunale programma's te organiseren. Maar Kosovo is en blijft in zijn beperkte of met een uitgebreide autonomie een onderdeel van die republiek Joegoslavië. Dat betekent dus ook dat wij voor het uitwerken van programma's wel degelijk ook op z'n minst een gedoogsteun vanuit Belgrado behoeven.

De Voorzitter
Vraag nr. 76 van Angela Kokkola (H-0011/98):
Betreft: Bouw van een kerncentrale in Turkije
Turkije heeft plannen voor de bouw van een kerncentrale voor de opwekking van elektriciteit in Akkuyu, een locatie die slechts 477 km van Rhodos en 150 km van Nicosia is verwijderd. Gezien de grote seismische activiteit en de richting van de luchtstromen in de regio betekent de bouw van deze centrale een groot gevaar voor Zuidoost-Europa en West-Azië. Uiteraard loopt ook het milieu groot gevaar. Er zij voorts op gewezen dat deze centrale amper 2 % van de door Turkije benodigde elektriciteit zal genereren.
Kan de Commissie derhalve onmiddellijk interveniëren, aangezien de bouw van deze centrale een bedreiging vormt voor het milieu in een lidstaat van de Europese Unie en een kandidaat-lidstaat (Cyprus)?
Welke stappen denkt de Commissie voorts te ondernemen met het oog op de regulering van de overdracht van nucleaire technologie?

Van den Broek
De oprichting van een centrale in Akkuyu in Turkije hangt af van een besluit van een soevereine staat waarop de Commissie geen invloed kan uitoefenen. De installaties bevinden zich buiten het communautaire grondgebied en de communautaire voorschriften zijn bijgevolg dan ook niet van toepassing. Turkije heeft overigens de Gemeenschap voor dit project geen financiële bijdrage gevraagd. De Turkse autoriteiten hebben een internationale aanbesteding gelanceerd voor de aanleg van de centrale, die op 15 oktober werd afgesloten. Momenteel onderzoekt Turkije de offertes van de verschillende consortia en de Turkse minister van Energie kondigde aan dat de uiteindelijke keuze in april 1998 zal moeten worden gemaakt. Uit de door de Commissie verzamelde informatie blijkt dat de Turkse autoriteiten hun keuze op Akkuyu lieten vallen nadat de gespecialiseerde afdelingen van een aantal Turkse universiteiten een diepgaand onderzoek hadden ingesteld dat zich met name concentreerde op seismische, geologische en milieu-aspecten. Een evaluatie van de nucleaire veiligheidsaspecten van de centrale zal pas mogelijk zijn wanneer de Turkse autoriteiten hun keuze hebben gemaakt uit de verschillende offertes zodat bekend wordt van welke technologie gebruik zal worden gemaakt.

Kokkola
Mijnheer de commissaris, het spijt mij verschrikkelijk, maar ik kan met de beste wil van de wereld niet tevreden zijn over dit antwoord. Is het mogelijk dat wij enerzijds almaar spreken over Turkije en zeggen dat Turkije vroeg of laat opgenomen moet worden in de Europese Unie, maar anderzijds van de Commissie moeten horen dat de Commissie niet in staat is iets te ondernemen tegen een kerncentrale die groot kwaad zou kunnen aanrichten? Ik heb het dan niet alleen over Griekenland, mijnheer Eisma! Het kwaad, als het geschiedt, zal heel Zuidoost-Europa en een gedeelte van Azië treffen. Wij mogen ook Koslodoej niet vergeten. Wij mogen ook de chemische wapens niet vergeten die in geval van oorlog in Irak verderf zullen zaaien over een groot gebied dat helaas tot aan de Egeïsche Zee reikt.
Ik ben trouwens ook niet voldaan over het antwoord van mevrouw Bjerregaard. Zelfs in Turkije waar, zoals bekend, de rechten van de mens met voeten worden getreden, zijn de milieuorganisaties de straat opgegaan om te protesteren tegen het uitsterven van talrijke diersoorten, zoals de monniksrob.

Van den Broek
Heel kort, Voorzitter, want het is eigenlijk niet mogelijk op deze vraag te antwoorden zolang we nog niet weten wat voor centrale daar wordt gebouwd. Er bestaat geen verbod op de bouw van kerncentrales, ook niet voor landen die toetreding tot de Europese Unie nastreven. Dus is het niet wat voorbarig alvorens ook maar iets van dat project verder bekend is om thans daarover al een soort veto uit te roepen afgezien van het feit, en ik herhaal dit dat, de Europese Unie natuurlijk geen enkele aanspraak mag maken op een daadwerkelijke invloed op de bouw van die centrale. Dat is een beslissing van de Turkse regering. Maar nogmaals, als meer bekend is en als dat verontrustende gegevens zouden zijn, zijn wij graag bereid in onze geregelde contacten met Turkije daarop te reageren.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Daar er geen tijd meer beschikbaar is voor het vragenuur aan de Commissie, zullen de vragen nrs. 77 t/m 144 schriftelijk worden beantwoord.
Ik dank de diensten van de plenaire vergadering en de tolken voor het geduld dat ze hebben betoond nu de vergadering een paar minuten is uitgelopen.
Het vragenuur voor vragen aan de Commissie is gesloten.
(De vergadering wordt om 19.12 onderbroken en om 21.00 uur hervat)

Luchtverontreiniging door emissies van motorvoertuigen - Kwaliteit van benzine en van dieselbrandstof (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het gecombineerd debat over luchtverontreiniging door emissies van motorvoertuigen.

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst opmerken dat ik uit de interventie van de commissarissen meen te moeten opmaken dat er inzake deze richtlijnen nog maar weinig bereidheid tot confrontatie tussen Commissie en Raad enerzijds en Parlement anderzijds bestaat, en dat er dus niet die openheid aanwezig is waarop wij hoopten. Anderzijds meen ik, zoals reeds gezegd, dat het grote aantal doden en de enorme schade, veroorzaakt door de grotendeels aan het autoverkeer te wijten luchtverontreiniging - men denke aan de schade als gevolg van de zure regen - nopen tot duidelijke beslissingen op korte termijn, ook al zijn wij ervan overtuigd dat wij het probleem niet kunnen oplossen als wij de maatregelen beperken tot benzine en auto's.
Er zouden in feite andere initiatieven genomen moeten worden, zoals bijvoorbeeld de invoering van nieuwe brandstoffen en het gebruik van innovatieve transportsystemen. Van fundamenteel belang is met name ook het stimuleren van het openbaar vervoer en de verlegging van passagiers- en goederenstromen naar minder vervuilende vervoermiddelen. Zonder deze zaken, die allemaal buiten de maatregel vallen, zal het heel moeilijk blijken ons doel te bereiken.
De groenen kunnen zich, wat de desbetreffende richtlijnen aangaat, zeker vinden in de door de rapporteurs genoemde problemen en de in de verslagen voorgestelde oplossingen. Wij zijn met name van mening dat het zwavelgehalte in benzine verlaagd moet worden, aromatische stoffen en verbindingen tot niet-gevaarlijke waarden moeten worden teruggebracht, lood volledig moet worden geëlimineerd en dat alle autovoertuigen met een diagnostisch boordsysteem moeten worden uitgerust.
Het is uit den boze te zeggen dat er voor de maatregelen, die rond 2000 genomen moeten worden, te weinig tijd is, ze vervolgens naar 2005 te verschuiven en daar ook nog aan toe te voegen dat ze niet verplicht zijn. Ze zijn ofwel verplicht ofwel zinloos.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, vanmiddag hebben we het over de Top van Kyoto en over de CO2 -emissie gehad. Het onderhavige debat heeft veel met dit onderwerp te maken. In de mededeling van de Commissie van eind 1997 over de Top van Kyoto worden immers de sectoren genoemd die meer CO2 produceren - een van de meest gevaarlijke gassen die verantwoordelijk zijn voor het broeikaseffect -, waarbij duidelijk gesteld wordt dat indien maatregelen uitblijven, het aandeel van het vervoer in de CO2 -uitstoot in het jaar 2010 met 31 % zal zijn toegenomen. Daarom gaan we het daar nu over hebben.
Naar mijn idee heeft de rapporteur het juiste standpunt ingenomen. Hij stelt maatregelen voor die volledig geïntegreerd zijn, wat niet alleen wil zeggen dat bij de productie van motoren wordt gestreefd naar het gebruik van meer geavanceerde technieken maar ook dat de kwaliteit van de brandstof verbeterd wordt, dat er wordt opgetreden op terreinen zoals dat van de verkeerscontrole, en uitbreiding van de mogelijkheden van het openbaar vervoer - op dit gebied wordt niet veel ondernomen -, dat er rekening wordt gehouden met de Trans-Europese vervoersnetwerken en aandacht wordt geschonken aan de alternatieve brandstoffen. Hij stelt dus een hele reeks geïntegreerde maatregelen voor waar we niet omheen kunnen.
Voorts wordt in het verslag gezegd dat verbetering van de kwaliteit van de brandstoffen ogenblikkelijk effect zou sorteren - een groter effect dan van een meer geavanceerde productie van motoren te verwachten valt - en dat het hele Europese wagenpark hiervan de gevolgen zou ondervinden; de rapporteur zei immers zeer terecht dat er landen zijn - zoals het mijne, Spanje - die een heel oud wagenpark hebben waarvan vernieuwing zeer hoge kosten met zich mee zou brengen.
Mijnheer de Voorzitter, ik meen dus dat dit Parlement morgen een duidelijke meerderheid nodig heeft om deze verslagen aan te nemen. Het Parlement zal in deze medebeslissingsprocedure sterker in zijn schoenen staan als het een helder standpunt inneemt, zoals het standpunt dat in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming is goedgekeurd.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, dit Auto-Olie-Programma nadert zijn voltooiing. Als de waarden voor 2005 thans bindend worden vastgelegd, wordt de industrie duidelijkheid gegeven. Ik ben het op dat punt geheel eens met de beide rapporteurs. Bindende waarden voor 2005, zowel voor de voertuigen als voor de brandstoffen, zijn beslist nodig. Weliswaar zullen flinke investeringen nodig zijn, maar technisch is het allemaal haalbaar en voor de luchtkwaliteit is het een noodzaak.
Alleen op het punt van de NOX-katalysator is nog even geduld nodig. Amendement 28 dat het zwavelgehalte in 2000 terugbrengt tot 100 ppm lijkt mij heel reëel. Wanneer de nieuwe katalysator dan in productie is, moet tenminste ook de zwavelarme brandstof beschikbaar zijn.
Van harte ondersteun ik de amendementen over OBD en koude start. Ook sta ik achter een duurzaamheidstest na tien jaar.
Aan het front van de CO2 -eisen zit beweging, zo las ik, al zijn de geluiden niet zo positief. Nu de emissies van sterk vervuilende stoffen flink teruggedrongen worden, is het hoog tijd om meer te doen aan de terugdringing van het brandstofgebruik in het algemeen. Vooral nu blijkt dat met kleine technologische verbeteringen grote besparingen op brandstof mogelijk zijn. Ik denk hierbij aan de vliegwielauto, waarmee twintig procent reductie kan worden bereikt. Ook wijs ik op de ontwikkeling van de 5-liter- auto. Overweegt de commissaris hiervoor bindende wetgeving op Europees niveau? Onzes inziens is de tijd daarvoor nu wel rijp. Op die manier zouden de Kyoto-afspraken binnen bereik kunnen komen.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, de dageraad van het nabije millennium mag eindelijk de start van een beleid inzake het Europese wegverkeer aanschouwen, dat gericht is op de bestrijding van de luchtverontreiniging als gevolg van het wegverkeer. Als wij er de doeltreffendheid van zouden moeten meten, dan zouden wij, gezien het grote aantal aangekondigde maatregelen, zeker meer dan optimistisch moeten zijn.
In het gezamenlijke programma van de Commissie en de automobiel- en olie-industrie van de Auto-Olie-Unie is een strategie uitgestippeld voor het terugdringen van de gasemissies van auto's, teneinde de luchtkwaliteit te verbeteren. Bovendien zijn er twee termijnen vastgesteld: 2000 en 2005, voor welke data de kwaliteit van brandstoffen en de grenswaarden van de emissies moeten worden bepaald. Wat de twee voorliggende verslagen van mevrouw Hautala en de heer Lange betreft, menen wij op belangrijke punten van het gehele auto-olieprogramma een subtiele contradictie op te merken, namelijk tussen het feit dat het verbeteren van de kwaliteit van brandstoffen onmiddellijk effect zou sorteren op zowel nieuwe als oudere voertuigen, en het feit dat de bepaling van de grenswaarden en de verbetering van de motoren alleen maar betrekking zouden hebben op nieuwe voertuigen.
Wij wensen de volgende drie punten te onderstrepen: ten eerste moeten zowel het respect voor het milieu als dat voor het werk en het onderzoek van de industrie gewaarborgd worden; ten tweede moet voor 2005 het definitieve regime worden vastgesteld; ten derde moet met kracht worden vastgehouden aan het principe "de vervuiler betaalt" en moeten er belastingvoordelen in het vooruitzicht worden gesteld voor wie in kwaliteitsverbetering investeert; het is rechtvaardig dat bedrijven die onderzoek doen en veel investeren om een conform en minder vervuilend product te maken, daarvoor worden beloond.
De verkoop van gelode benzine zou reeds in 2000 in alle lidstaten moeten worden verboden, waarbij natuurlijk wel rekening moet worden gehouden met de economische problemen die het verbod met zich mee zou kunnen brengen. Maar naar onze mening kunnen die worden opgelost, indien men ze nu al aanpakt. Hoe dan ook zou men moeten teruggrijpen op het besluit van de Raad waarin bindende waarden voor 2000 en indicatieve waarden voor 2005 worden aangegeven.
Wat de dieselbrandstof betreft, zijn wij het eens met het voorstel van de voorzitter van PSA Citroën-Peugeot, die onlangs heeft verklaard dat het mogelijk is biobrandstoffen zonder kostenverhoging te gebruiken voor de automobielindustrie, met name dister, een bijzonder milieuvriendelijke dieselbrandstof.
Een beter ontwerp van motoren, betere technische controle, frequentere controles en het gebruik van nieuwe soorten brandstof zijn, naast een accurater beleid inzake verkeer en openbaar vervoer, belangrijke elementen in de campagne voor het terugdringen van emissies. Wij zijn van mening dat er een hele serie nieuwe technologieën zou kunnen worden ontwikkeld om de vervuiling doeltreffend te bestrijden. Ik denk bijvoorbeeld aan de diagnostische boordsystemen. Het is voor ons dus belangrijk ook de richtlijn betreffende de door voertuigen veroorzaakte CO2 -emissies, die zich op het moment in een patstelling bevindt, nader uit te werken evenals het voorstel voor het opzetten van een systeem van fiscale prikkels, dat echter geen nieuwe fiscale maatregelen mag inhouden, maar een efficiëntere controle en verifiëring van wat nu bestaat.

Díez de Rivera Icaza
Mijnheer de Voorzitter, iedere burger zonder uitzondering heeft het recht om schone lucht in te ademen en zijn of haar gezondheid te beschermen. Dit uitgangspunt en de toename van de luchtverontreiniging vanwege de twee soorten brandstoffen die in het verkeer gebruikt worden, was voor het Europees Parlement aanleiding om in de eerste lezing en met absolute meerderheid te stemmen voor wijziging van deze richtlijn teneinde de kwaliteit van de lucht die we inademen te verbeteren. Het lijdt geen twijfel dat de argumenten voor het recht op gezondheid, zoals vastgelegd in het Verdrag van Amsterdam, alsmede het standpunt van het Europees Parlement bij de Raad weliswaar gehoor hebben gevonden, maar toch nog in onvoldoende mate, aangezien sommige grenswaarden uitsluitend indicatief zijn.
Voorts twijfelen we er niet aan dat sommige petrochemische bedrijven, naar het voorbeeld van de automobielsector en ondanks de nietsontziende druk waaraan zij ons hebben onderworpen, de benodigde investeringen zullen doen om met brandstoffen van een hogere kwaliteit te komen wanneer de gezondheid van hun aandeelhouders en klanten zulks vereist. Ook zij zijn burgers.
Het zou een ernstige zaak zijn als particuliere belangen voorrang zouden krijgen boven de kwaliteit van de lucht die we inademen, vooral sinds de Top van Kyoto. De verontrustende toename van de luchtverontreiniging in stedelijke gebieden is voor geen van ons allen een geheim; zelfs in steden zoals Parijs, Athene en Bologna moest het verkeer af en toe aan banden worden gelegd om deze ernstige bedreiging voor de gezondheid af te wenden, en meerdere van die steden - ik onderstreep dat niet voor niets - liggen in de zuidelijke lidstaten van de Unie.
Uit hoofde van mijn verantwoordelijkheid en overeenkomstig artikel 2 van ons Reglement - dat als volgt luidt: " De leden van het Europees Parlement oefenen hun mandaat vrij uit. Zij mogen niet gebonden zijn door instructies en geen bindend mandaat aanvaarden' - zal ik voor het verslag van mevrouw Hautala stemmen, dat wil zeggen: voor de gezondheid en voor het milieu.

Schnellhardt
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mevrouw de commissaris, het is jammer dat de heer Bangemann reeds vertrokken is, maar ik wil voorkomen dat hij in het bemiddelingscomité voor al te grote verrassingen komt te staan. We komen hier niet aanzetten met oude amendementen, maar ook ons is het opgevallen dat de Raad afstand heeft genomen van het standpunt van de Commissie. Ik denk dat dit een goed teken is voor de bemiddeling.
Het is niet de eerste keer dat pogingen worden ondernomen om schadelijke emissies van motorvoertuigen te beperken. De afgelopen jaren werd hierin veel vooruitgang geboekt, maar dat volstaat niet. Om ook in de toekomst een onbeperkte mobiliteit - en ik wens deze kant van de zaak eens te belichten -, de mobiliteit van de burgers te kunnen waarborgen, moeten complexe maatregelen worden genomen. Dit auto-olieprogramma is daarom een stap in de goede richting. Aan de ene kant moet de autotechniek worden geoptimaliseerd om schadelijke emissies te beperken, anderzijds moet de kwaliteit van de brandstoffen zodanig verbeteren dat er helemaal geen schadelijke stoffen ontstaan en ze dus niet moeten worden beperkt, zodat de invoering van nieuwe aandrijvingstechnieken niet wordt belemmerd.
Het auto-olieprogramma is een eerste stap en daarom vind ik het jammer dat met het voorstel van de Commissie een einde is gekomen aan de oorspronkelijke samenwerking tussen olie- en auto-industrie. Samenwerking tussen deze twee Europese industrietakken is immers van het grootste belang voor het herstel en het behoud van de concurrentiekracht van de Europese industrie. Zo komen we weer eens tot de vaststelling dat wetgevende maatregelen noodzakelijk zijn om vorderingen te maken.
Het is een waarheid als een koe dat we betere brandstoffen nodig hebben om de uitstoot van het huidige motorvoertuigenpark te reduceren en het invoeren van brandstof besparende motortechnologieën mogelijk te maken. In eerste lezing heeft dit Parlement hierover een ondubbelzinnig standpunt ingenomen. De houding van een deel van de Europese olie-industrie, dat zich met hand en tand verzet tegen wezenlijke brandstofverbeteringen, is daarentegen volkomen onbegrijpelijk. Zij spreken over hoge kosten voor de industrie tegenover geringe voordelen voor het milieu. Het een noch het ander is waar. Nieuwe berekeningen wijzen uit dat het ontzwavelen van brandstoffen en andere maatregelen lang niet zoveel kosten als aanvankelijk gedacht werd. Bovendien draait de verbruiker voor de kosten op.
Waar gaat het eigenlijk om? Als we ons baseren op de strenge waarden van de eerste lezing gaat het om 0, 004 ecu per liter autobenzine en 0, 009 ecu per liter diesel. En wat zijn de voordelen voor het milieu? Die zijn in ieder geval aanzienlijk. Een Europese autofabrikant heeft zijn wagens getest in Californië, waar al brandstoffen op de markt zijn die aan deze grenswaarden voldoen. Daarbij werd een vermindering van ongeveer 40 % voor koolwaterstofemissies en ongeveer 30 % voor emissies van stikstofoxide vastgesteld. Dat noem ik een doorslaggevend voordeel voor het milieu.
Het is ook niet fair om naar aanleiding van het auto-olieprogramma met de sluiting van raffinaderijen te dreigen. Een recente studie van de Commissie bewijst nog eens wat men in vakkringen al lang weet. Er is in Europa een overcapaciteit op het gebied van raffinageproductie. Het gaat hier om een structureel probleem. De olie-industrie investeert thans buiten Europa. De vraag naar zuivere brandstof zou deze investeringen ook doen terugkeren en de concurrentiepositie van de sector in Europa veilig stellen. Dat is toch wat we uiteindelijk willen bereiken.
Al verliest het onderhavige compromis enorm aan betekenis ten opzichte van wat in eerste lezing werd besloten, toch draagt het mijn nadrukkelijke goedkeuring weg, vooral wat betreft de waarden voor 2005 en het bindend karakter ervan. De heer Florenz heeft het vandaag reeds gezegd: investeringen moeten komen van het bedrijfsleven. Wij beseffen dat zij met geld over de brug moeten komen. We kunnen ze dan de garantie geven dat hun geld goed belegd is, in plaats van ze te laten investeren voor het jaar 2000 en ze dan plotseling op te schepen met andere waarden, waardoor hun investering voor niets was. Daar kunnen we niet aan meedoen. Als Parlement zijn we dat ook geenszins van plan.
Ik moet hier alleszins aan toevoegen dat er technisch gezien natuurlijk meer mogelijk was dan wat we hier voorstellen. De toekomst zal uitwijzen of de wettelijke voorwaarden volstaan om wat noodzakelijk en uitvoerbaar is ook daadwerkelijk te realiseren. Zo niet, dan laat het onderhavige verslag ook nog voldoende ruimte open voor verbetering. Laat dat misschien een waarschuwing zijn.

Crowley
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u en heet mevrouw Bjerregaard hartelijk welkom. Ik wil beide rapporteurs graag danken voor hun bijdrage aan dit uiterst belangrijke debat. Dit is een onderwerp dat ook mij aangaat. De enige olieraffinaderij in Ierland ligt immers in mijn kiesdistrict Munster in het graafschap Cork. Van daaruit ben ik benaderd met een aantal zeer ernstige bedenkingen over deze voorstellen. Ik wil een paar opmerkingen maken.
Ten eerste hebben onze burgers vanzelfsprekend recht op een zo leefbaar mogelijk milieu en op garanties voor hun gezondheid en veiligheid. Ik denk dat alle leden van dit Parlement het daarover met mij eens zullen zijn. Al onze maatregelen moeten de toepassing van de beste praktijken en methodes bevorderen.
Ten tweede hebben we de plicht te zorgen voor goede werkomstandigheden. Onze concurrentiepositie en de werkgelegenheid in de Gemeenschap mogen zo weinig mogelijk worden aangetast. De luchtkwaliteit in de Ierse hoofdstad Dublin zou nu al binnen de normen vallen die in het verslag worden voorgesteld. Cork, de stad waar ik vandaan kom, doet het 50 % beter dan Dublin, en het Ierse platteland nog eens 10 % beter.
Het opleggen van een Europese richtlijn en het invoeren van Europese wetgeving zal grote gevolgen hebben. Zoals een aantal afgevaardigden al heeft opgemerkt, zijn er ook kosten aan verbonden, en die zullen rechtstreeks worden doorberekend aan de consument. Een en ander zal ook gevolgen hebben voor onze productiecapaciteit en onze concurrentiepositie. Om hieraan tegemoet te komen, hebben sommige Parlementsleden fiscale stimuleringsmaatregelen en dergelijke voorgesteld. Hoe kan men dat rijmen met de interne markt? Ik zal verder geen spreektijd in beslag nemen. Ik beperk mij tot de mededeling dat wij morgen tegen deze verslagen zullen stemmen. Ik hoop dat we tijdens de bemiddelingsprocedure tot een redelijker voorstel kunnen komen.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, de hele huidige wegwerpcultuur is een bedreiging voor de komende generaties. Tot de grootste bedreigingen voor het klimaat behoort de voortdurende toename van het aantal auto's. Uitlaatgassen moeten op alle mogelijke manieren bestreden worden. De bronnen van emissies moeten worden verminderd ofwel moeten de motoren van auto's anders worden gemaakt. De in auto's gebruikte brandstoffen moeten worden verbeterd. Het is belangrijk dat nu ook voor diesel goed functionerende katalysatoren worden ontwikkeld en dat de kwaliteit van dieselbrandstof wordt verbeterd.
De Europese olie-industrie vertegenwoordigt het oude schoorsteenkapitalisme dat behalve op de uitbuiting van mensen ook gebaseerd is op het uitbuiten van de natuur en het vernietigen van het milieu. De olie-industrie - hoewel niet helemaal - is tegen het beperken van emissies met het argument dat daarvoor nieuwe investeringen nodig zijn. De industrie handelt alsof ze zelf de nieuwe investeringen moet bekostigen. Toch weten we allemaal dat investeringen altijd voor rekening van de consument komen. De vervuiler hoort te betalen. In dit geval zou dit gebeuren door een zeer minieme stijging van de brandstofprijs. Als de vervuiler niet betaalt, betalen de ziek wordende mensen. Alleen als de Europese olie-industrie niet concurrerend is, mag zij de kosten van investeringen niet in de prijzen doorberekenen. De taak van het Europees Parlement is niet om in te stemmen met het onderhouden van de olie-industrie door het verlenen van kwalitatieve subsidies op brandstof. Een olie-industrie die haar producten alleen kan verkopen op kosten van de vervuiling van de natuur gaat failliet.
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het zeer belangrijk dat zowel het verslag-Lange als het verslag-Hautala wordt aangenomen. Dat is belangrijk om de luchtkwaliteit te kunnen verbeteren.

Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten voor ogen houden dat het auto-olie-programma in de grond een verbetering van het milieu en van de gezondheid van de mensen nastreeft. Meerdere studies hebben aangetoond dat de luchtvervuiling gevolgen heeft voor de gezondheid van de mensen. Er is dus een rechtstreeks verband tussen het toenemende sterftecijfer en de luchtvervuiling als gevolg van het verkeer. Deze studies tonen duidelijk aan dat de emissie van motorvoertuigen aan banden moet worden gelegd en dat er duidelijke normen moeten komen voor de kwaliteit van de benzine. Daarom is het belangrijk dat de normen bindend zijn en niet alleen indicatief. Alleen met vaste normen is de gewenste luchtkwaliteit haalbaar. Om dezelfde reden moeten de afwijkingen van deze normen beperkt worden tot de hoogst noodzakelijke gevallen. Dit betekent natuurlijk niet dat we de economische aspecten uit het oog mogen verliezen. Nieuwe technologie en strengere normen gaan gepaard met hogere kosten, maar in de eerste plaats is het belangrijk de verschillende grootte-ordes te bekijken. Rentabiliteit alleen is geen beoordelingscriterium voor de verschillende maatregelen. Wij moeten de rentabiliteit beoordelen in het licht van de verbeteringen en besparingen voor de samenleving in al haar facetten. Daarom vind ik dat de richtlijnen de best mogelijke oplossingen moeten bieden voor de burgers, hun gezondheid en de economie.
Overigens blijkt uit ervaringen in Californië dat de Commissie de kosten die voortvloeien uit nieuwe eisen inzake de kwaliteit van de benzine en de emissiegrenswaarden in haar berekeningen overschat. Ik denk dat het stellen van eisen aan de industrie bevorderlijk is voor de innovatie. Hopelijk heeft deze richtlijn een stimulerende invloed op de industrie en zal die voertuigen ontwikkelen die gebruik maken van duurzame energiebronnen. Ik steun daarom het gemeenschappelijk standpunt van de Raad met alle amendementen die de milieucommissie heeft goedgekeurd.

Kronberger
Mijnheer de Voorzitter, de verslagen van mevrouw Hautala en de heer Lange betekenen voor dit Parlement ongetwijfeld een doorbraak op het gebied van milieu. Wat op het eerste gezicht een beperking voor de auto-industrie lijkt te zijn is eigenlijk een geweldige buitenkans. Dat is ook gebleken bij de invoering van de katalysator, toen men aanvankelijk de ondergang van de auto-industrie voorspelde maar het in feite ging om een technische vooruitgang.
Door zo op haar oude standpunten te blijven staan maakt de Commissie een constructieve dialoog onmogelijk en missen wij een kans. Zo blijft de auto milieuvervuiler nummer 1. Er zal meer gediscussieerd moeten worden over de reële kosten van het wegverkeer. De door het Parlement geboden uitweg werd jammer genoeg niet gevolgd. De strijd zal geen winnaars opleveren: noch het milieu, noch de auto-industrie en ook niet de olie-industrie. Er zullen alleen verliezers zijn. Dat is heel jammer. Terwijl het Parlement morgen zijn elandtest zeker zal doorstaan, heeft de Commissie de hare voor mij al verknoeid.

Lienemann
Mijnheer de Voorzitter, het Parlement had in eerste lezing de goede keuze gemaakt. Daardoor kon een goede vooruitgang worden geboekt met de ontwikkeling van het standpunt van de Commissie, omdat de Raad al veel betere voorstellen doet. Het is mogelijk om verder te gaan en dat is wat onze medeburgers van ons verwachten. Elke dag zien we in de kranten dat de vervuiling in de steden toeneemt en dat het broeikaseffect ons bedreigt. Tegenwoordig is het tot het collectieve bewustzijn doorgedrongen dat we de technische vooruitgang kunnen gebruiken om deze problemen van beschaving, kwaliteit van het leven en gezondheid van onze medeburgers op te lossen.
Het is dus van fundamenteel belang om voor het jaar 2005 bindende normen vast te stellen. Dat moeten strenge normen zijn, want dat kan alleen maar in het voordeel van de auto-industrie zijn. Zeker, de constructeurs aarzelen nog, maar ze moeten begrijpen dat de geloofwaardigheid van de auto juist is gebaseerd op de mogelijkheid om tot normen te komen die geheel aan onze verwachtingen voldoen. Dat is des te meer van belang nu de Europese automarkt met de vernieuwing van het wagenpark wordt geconfronteerd. Alleen als we beschikken over schone, veilige auto's is een vernieuwing van het wagenpark, en dus een stimulans voor de werkgelegenheid in deze sector, gerechtvaardigd.
We weten ook dat de kwestie van het oude wagenpark, die reeds door een groot aantal collega's aan de orde is gesteld, van wezenlijk belang is. Vanuit dit standpunt bezien zijn de inspanningen die van de olie-industrie worden gevraagd volledig onmisbaar, want het oude wagenpark blijft in goede conditie. Maar ik zou willen dat Europa ook nadenkt over de vraag hoe oude auto's sneller uit het verkeer kunnen worden genomen; die zijn overigens vaak eigendom van mensen die economisch zwak staan. We hebben een gemeenschappelijke strategie nodig om deze vervanging van het oude wagenpark te versnellen.
Tenslotte merk ik op dat het milieu niet de vijand van de werkgelegenheid is: deze ontwikkeling van de auto is een uitdaging voor de automobielindustrie. Wat betreft de chantage door de olieproducenten, wijs ik erop dat zij al jaren grote winsten hebben binnengehaald. Die moeten zij nu opnieuw investeren in de modernisering van de bedrijfstak om aan het algemeen belang tegemoet te komen. Laten zij zich dus niet verbergen achter het milieu als excuus voor de sluitingen die ze zich, jammer genoeg en ongeacht het besluit dat we ook mogen nemen, hebben voorgenomen.

Virgin
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben in het Parlement tot onze vreugde kunnen vaststellen dat de Raad op wezenlijke onderdelen het oorspronkelijke voorstel van de Commissie heeft aangescherpt in de richting van de opvattingen van het Parlement. De meerderheid van de milieucommissie heeft daarentegen voor mevrouw Hautala's matigende wijzigingen inzake brandstof gestemd. Deze wijzigingen zijn verstandig, gezien de korte tijd die er nog over is voor de invoering in het jaar 2000.
Het is van belang de technische ontwikkeling van geavanceerder technieken voor schonere uitlaatgassen en zuinige motoren te stimuleren door te garanderen dat er in het jaar 2005 brandstof komt met een zeer laag zwavelgehalte. In de overgangsperiode krijgen we bovendien een wezenlijke verbetering van de uitstoot van oudere voertuigen. Dat is zonder meer de snelste manier om de luchtkwaliteit te verbeteren. Aan de andere kant denk ik dat de milieucommissie te ver gaat wat betreft de aromatische verbindingen in het jaar 2000. Ik denk dat de Raad hier een wat realistischer houding aanneemt.
In een groot aantal moderne raffinaderijen is een tegenstelling ontstaan tussen de eisen op het gebied van zwavel en die op het gebied van aromatische verbindingen. Uit milieu-oogpunt is de eis inzake zwavel veel belangrijker en die moet dan ook prioriteit krijgen. Bovendien is het immers zo dat de moderne katalysatortechnologie zich met de aromatische verbindingen bezighoudt.
Het is ook van belang de lidstaten toe te staan verder te gaan en hun het recht te geven om via economische maatregelen het milieu te verbeteren. In grote delen van Zweden wordt brandstof gebruikt die voldoet aan de eisen die gesteld worden voor het jaar 2005; ik kan u garanderen dat het milieu op de plaatsen waar deze brandstof wordt gebruikt, aanzienlijk is verbeterd. Het is verder makkelijk om economische maatregelen te nemen en te voorkomen dat ze zo toegepast worden dat de concurrentie in de problemen komt.
Tenslotte is het verheugend vast te kunnen stellen dat de ontwikkeling van emissieloze auto's zo goed opschiet. Ze zijn niet langer een droombeeld, maar echte realiteit.

Buffetaut
Mijnheer de Voorzitter, morgen spreekt het Europees Parlement zich uit over twee voorstellen voor richtlijnen met verstrekkende gevolgen, zowel op het gebied van het milieu als op het gebied van de industrie en de werkgelegenheid.
Wij moeten in ons standpunt dus streven naar een evenwicht tussen de wens om de kwaliteit van de lucht te verbeteren en nieuwe technologie te bevorderen, maar ook de concurrentie en de werkgelegenheid in de Europese automobiel- en olie-industrie te behouden.
Dat is een beetje de kwadratuur van de cirkel. Ik zou enkele opmerkingen willen maken. Ten eerste moeten we het bedrijfsleven voldoende tijd geven om zich aan de nieuwe normen aan te passen. Vervolgens moeten we weten of een meer dan noodzakelijke aanscherping van de normen niet zou leiden tot het tegengestelde van wat we nastreven, namelijk een prijsstijging van de auto's, waardoor een veroudering van het wagenpark zou optreden, die op haar beurt weer zou leiden tot meer vervuiling, grotere veiligheidsrisico's en economische problemen voor de autoproducenten.
Het standpunt van de Raad leek al een vooruitgang ten opzichte van dat van de Commissie. Het Parlement wil strengere normen. Sommige daarvan kunnen kennelijk door de Raad worden aanvaard. Het is dus mogelijk een bevredigend evenwicht te vinden waarbij men niet tot het uiterste gaat, maar waarmee ons Parlement laat zien dat het zijn verantwoordelijkheid, zowel ten aanzien van het milieu als de industrie, op zich weet te nemen.

Apolinário
Mijnheer de Voorzitter, het debat wordt nu al een tijd uitsluitend door argumenten van economische aard beheerst. Aan de ene kant is er de olie-industrie, die in het Noorden onder andere omstandigheden en met andere financiële middelen werkt dan in het Zuiden, aan de andere kant de automobielindustrie. Allebei bestoken ze ons met argumenten.
Wij zouden ons liever op het milieu en de volksgezondheid concentreren. De kwaliteit van de lucht is voor de gezondheid van het allerhoogste belang: 7 à 10 % van de aandoeningen van de luchtwegen bij kinderen, en 19 % van alle longproblemen zijn - en dit zijn maar een paar cijfers - te wijten aan de vervuiling van de atmosfeer. Bewezen is dat een te hoge concentratie looddeeltjes in de atmosfeer het IQ van kinderen beïnvloedt.
Als reactie op deze vervuiling is in een aantal Europese hoofdsteden de maximumsnelheid teruggebracht, en soms zijn delen van steden geheel voor het verkeer afgesloten. Wij willen hier onze steun betuigen aan het standpunt van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming daar het probleem zich ook in Zuid-Europa voordoet. We willen ons echter vooral op drie punten concentreren.
Een eerste is de strijd tegen gelode benzine. Het wordt tijd dat er aan het gebruik daarvan een einde komt. De Unie en haar lidstaten moeten een uitgebreide informatiecampagne opstarten om de burgers te wijzen op de gunstige gevolgen die het gebruik van ongelode benzine voor het milieu zal hebben.
Ten tweede staan we achter het idee verplichte emissiewaarden voor 2005 vast te stellen. Daarmee gaan we in tegen de Raad en de olie-industrie, maar de enige manier om de industrie werkelijk te verplichten is door middel van een milieucontract met de samenleving als geheel.
Tenslotte menen we dat het Europees Parlement - nu net zo goed als in eerste lezing met betrekking tot het oorspronkelijke voorstel waarover met de Raad onderhandeld werd - de plicht heeft lagere grenswaarden voor de uitstoot van zwavel te eisen. Er zijn immers landen, zoals Portugal, waar het uitblijven van milieu-investeringen door deze sector geleid heeft tot het uitstellen van maatregelen die nu toch wel onafwendbaar zijn geworden.

Pimenta
Mijnheer de Voorzitter, we staan hier vandaag voor een uitdaging. Ofwel laat het Parlement zien dat het in staat is voor het milieu en de volksgezondheid een vuist te maken door vast te houden aan de waarden voor de kwaliteit van brandstoffen en te eisen dat in automobielen de beste technologie wordt verwerkt - zaken waarvoor dit Parlement bij de behandeling van de verslagen van mevrouw Hautala en de heer Lange in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming heeft gestemd -, ofwel geven we toe aan de druk van de economische belangen van de sectoren die hierbij betrokken zijn.
Ik begrijp heel goed dat wat wij hier vandaag vragen voor de olie- en de automobielindustrie financiële inspanningen en inspanningen op het gebied van onderzoek met zich meebrengen.
Maar we kunnen niet ontkennen dat de luchtvervuiling in onze steden, waaronder ook Lissabon en Porto, regelmatig zulke waarden bereikt dat gevaar voor de volksgezondheid ontstaat. Recent onderzoek heeft aangetoond dat het loodgehalte in het bloed van kinderen in risicogebieden en stedelijke gebieden de grenzen van het aanvaardbare heeft overschreden. Er bestaat ook geen twijfel meer over dat deeltjes, benzeen en andere door het autoverkeer veroorzaakte vervuilende stoffen in ernstige mate kankerverwekkend zijn.
Wat we nodig hebben zijn dus betere auto's en betere brandstoffen. Het huidige zwavelgehalte in benzine en diesel laat geen werkelijke technologische verbeteringen toe, geen nieuwe generatie katalysatoren, en al evenmin een nieuwe generatie motoren, met - bijvoorbeeld - directe brandstofinjectie voor benzinemotoren. Die nieuwe technologie zou het verbruik met niet minder dan 25 % kunnen doen dalen. Een lager verbruik betekent minder kosten voor de consument, minder vervuiling en een lagere uitstoot van CO2 , het belangrijkste broeikasgas. De kosten, die worden geschat op 1.000 escudo voor benzine-auto's en 1.800 escudo voor dieselauto's, zullen vermoedelijk nauwelijks opgemerkt worden, omdat de met de modernste technologie uitgeruste auto's minder brandstof zullen verbruiken.
Bovendien dient benadrukt te worden dat kwalitatief betere brandstoffen automatisch minder vervuiling tot gevolg zullen hebben, omdat daarmee ook de huidige auto's beter functioneren en een lagere uitstoot hebben.
CEPSA, REPSOL en PETROGAL mogen Europa, en in het bijzonder de Spanjaarden en Portugezen, niet dwingen vervuilde lucht in te ademen, waardoor de gezondheid van allen in gevaar komt. Als deze ondernemingen met bijzondere problemen te kampen hebben, dienen de betrokken regeringen kaderovereenkomsten met hen te sluiten, zogenaamde "convenanten" , waarin het tijdschema en de mechanismen worden vastgelegd. Als afgevaardigde ben ik bereid eventuele verzoeken om afwijkingen in alle openheid te analyseren. Maar ik ben ervan overtuigd dat het Parlement de rechten van de Europese burgers maar kan verdedigen door de verslagen van mevrouw Hautala en de heer Lange op democratische wijze te steunen.

Myller
Mijnheer de Voorzitter, hoewel er een goed en gerechtvaardigd streven is om de behoefte van het verkeer en vooral het autoverkeer zowel met verkeers- als met regionale planning te verminderen, is de bittere waarheid dat het aantal auto's in Europa en vooral ook globaal zal toenemen. Dit betekent een toenemend risico voor de toch al kwetsbare natuur alsmede voor de gezondheid van de mensen. Tegen deze achtergrond is het auto-olie-programma welkom.
Het Europees Parlement nam in eerste lezing een duidelijk vooruitstrevender standpunt in dan de Commissie over welke doelstellingen op het gebied van uitlaatgassen voor de jaren 2000 en 2005 bereikt moeten worden. Alleen bindende doelstellingen met betrekking tot emissies zijn nuttig. De aanbevelingen van de Raad zetten de Europese olie-industrie onvoldoende onder druk om betere en schonere producten te ontwikkelen die door de ontwikkeling van techniek mogelijk worden gemaakt. De Raad heeft ook de kracht van belastingregulering ofwel de zogeheten belastingdifferentiatie nog niet begrepen, waarmee de consumenten worden aangespoord om brandstof van betere kwaliteit te kiezen. Met dit model heeft men nochtans al goede ervaringen. Waar het wordt toegepast, heeft men snel goede resultaten behaald.
Werkgelegenheid is in Europa een kernzaak. Door de toepassing van schonere technologie af te remmen wordt de werkgelegenheid niet bevorderd. Het tegenovergestelde kan gebeuren. De consumenten hebben raffinaderijen nodig die milieuvriendelijke producten afleveren. Als deze producten in Europa niet te krijgen zijn, is het mogelijk dat ondernemingen en producten van elders de Europese markt veroveren. De gevolgen hiervan voor de werkgelegenheid zijn niet te overzien. We moeten zorg dragen voor ons eigen concurrentievermogen en ervoor zorgen dat in Europa de olieproducten van zo hoog mogelijke kwaliteit zijn.

Grossetête
Mijnheer de Voorzitter, we hebben allen belang bij een goede kwaliteit van de lucht. Vandaag willen we aan de auto- en olieproducenten vragen daartoe bij te dragen.
Laten wij eerst de autofabrikanten onder de loep nemen. We hebben hen de laatste dertig jaar gevraagd belangrijke inspanningen te leveren: door de verbetering van de uitlaatgassen van hun auto's hebben zij de verbetering van de luchtkwaliteit immers voor 90 % voor hun rekening genomen. Vandaag vragen we hen nog strengere maatregelen te nemen. Ik steun het gemeenschappelijk standpunt volkomen, omdat ik van mening ben dat de daarin opgelegde normen al heel ver gaan. De indicatieve waarden voor 2000 zouden naar mijn mening verplicht moeten worden gesteld, zodat de industrie precies weet waar ze aan toe is en haar ontwikkelingsstrategie daarop kan afstemmen. Ik meen dus dat het van bijzonder belang is dat de maatregelen tussen nu en 2005 een bindend karakter krijgen.
Maar de ontwikkeling van de technologie op het gebied van de automobielindustrie kan alleen vruchten afwerpen als de kwaliteit van de brandstoffen aanzienlijk wordt verbeterd. In dit verband is het absoluut noodzakelijk dat de olieproducenten de nodige inspanningen leveren. Tot nu toe hebben zij niet zoveel tot de verbetering van de luchtkwaliteit bijgedragen. Dus is het van belang dat de olieproducenten inspanningen verrichten, onder andere ten aanzien van de terugdringing van het zwavelgehalte. We weten dat dit van fundamenteel belang is voor de NOX-katalysator. Naar mijn mening is dit bijzonder belangrijk. Dat is de reden waarom ik het verslag-Hautala volledig steun en het ook zal goedkeuren. Met het oog op de volledige doeltreffendheid van de nieuwe technologieën vind ik het immers volkomen inconsequent om van de automobielproducenten wel en van de olieproducenten geen inspanningen te vragen.
Dat is wat ik wilde zeggen. Ik voeg daaraan nog toe dat we van een verbetering van de brandstof onmiddellijk effecten op korte termijn zullen zien, aangezien ze voor alle voertuigen geldt en we daardoor al vroeger een verbetering van de luchtkwaliteit zullen vaststellen.

Flemming
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Bjerregaard, de auto is een stuk van onze vrijheid. Daar willen we geen afstand van doen. De auto is ook onmisbaar voor de economie. Maar het is een vervoermiddel dat nog maar pas bestaat en nog maar aan het begin staat van zijn ontwikkeling. Ik vind het fascinerend om te zien waartoe de auto-industrie nu al in staat is. De concurrentiestrijd om als eerste de beste, milieuvriendelijkste, meest futuristische auto op de markt te brengen is groot, zoveel is zeker. Maar het is beslist niet onze taak, het is niet de taak van afgevaardigden om bescherming te bieden aan ondernemingen die ervan uitgaan dat zij in weerwil van de markt en zonder respect voor de volksgezondheid kunnen produceren.
Ik vind het ook fascinerend dat juist de man die bij Renault verantwoordelijk is voor de uitlaattechieken, de heer Hublain, de leden van het Europees Parlement ertoe oproept hogere eisen voor benzine en diesel te stellen. Betere brandstof is de sleutel tot minder uitstoot, daarin kunnen we hem alleen maar gelijk geven.
De oliemaatschappijen zijn bang voor hoge investeringen. In de eerste plaats is het zo dat het soort brandstof dat voldoet aan de eisen van het Parlement in verscheidene landen reeds bestaat. Niemand betwist dat daar hoge investeringen mee gepaard gaan. Maar de bedrijfsresultaten van de olie-industrie zijn stabiel en positief. Er worden enorme winsten gemaakt. Deze investeringen zal ze dus zeker kunnen opbrengen.
Begrijp me niet verkeerd, ik vind het prima dat er hoge winsten worden gemaakt, ook door internationale concerns. Maar het is onze taak om de volksgezondheid te beschermen. Dat is toch een officiële doelstelling van de Gemeenschap.
Ik vind dat wij, afgevaardigden, de plicht hebben de bij verdrag vastgelegde opdrachten van de Gemeenschap uit te voeren. Morgen bij de stemming kunnen we laten zien dat het ons menens is.

Jackson
Mijnheer de Voorzitter, het lijkt erop dat de automobiel- en de olie-industrie in dit debat met elkaar strijden om de gunst van het Europees Parlement. Ik vind dat jammer, want de verhoudingen binnen het Parlement maken de zaak toch iets ingewikkelder. Het Europees Parlement heeft in deze materie een zekere deskundigheid opgebouwd, kijk maar naar onze rapporteurs. Als we het gemeenschappelijk standpunt klakkeloos zouden goedkeuren, zouden we afstand doen van onze rol in het bemiddelingsproces, en dat is iets wat het Parlement niet graag doet. U mag niet vergeten dat dit de laatste kans is op een open debat voor de zaak in het bemiddelingscomité verdwijnt.
Mijn Britse conservatieve collega's en ikzelf zullen de amendementen van mevrouw Hautala waarschijnlijk steunen, maar we hebben onze twijfels over een aantal amendementen van de heer Lange. We accepteren dat een deel van zijn amendementen aanpassingen vergt in de automobielproductie die moeilijk, zo niet onmogelijk te realiseren zijn, althans niet binnen het verkorte tijdsbestek dat is voorgesteld. Aan de andere kant denken we dat met de amendementen van mevrouw Hautala alle voertuigen in snel tempo aangepast kunnen worden, en niet alleen de allernieuwste.
Voorts wil ik de alarmklok luiden over de kwestie van de gelode benzine. Gelode benzine wordt verboden met ingang van 1 januari 2000. Maar als een land sociaal-economische problemen inroept, kan het uitstel krijgen tot 2005. Zulke wetgeving kunnen we niet tolereren. Als het zo zit, kunnen we niet beweren dat we allemaal evenzeer begaan zijn met het Europese milieu. In sommige oude binnensteden heeft de volksgezondheid enorm te lijden onder de uitstoot van motoren die op gelode benzine draaien. De ontsnappingsclausule zou die situatie in die landen nog zeven jaar laten voortbestaan.
We juichen het verbod per januari 2000 toe, maar moeten de miljoenen eigenaars van auto's die op gelode benzine rijden wel vertellen wat er staat te gebeuren. In Groot-Brittannië zullen er in 2000 nog minstens 1, 3 miljoen auto's op de weg zijn die voor gelode benzine zijn gemaakt. Ik zie de krantenkoppen al voor me: " Brussel duwt ons van de weg" .
Het is nu aan de olie-industrie en de regeringen van landen zonder actieplan om auto-eigenaren een uitweg te bieden. Dit kan door loodmengsels op de markt te brengen die aan de brandstof kunnen worden toegevoegd, of door het aanbieden van een nieuwe soort benzine. Daar hebben de mensen recht op. Commissie, nationale regeringen en Europees Parlement moeten die mensen een oplossing aanreiken.

Liese
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, er wordt van mij verwacht dat ik na een lange rij sprekers, ook van mijn eigen fractie, iets nieuws te berde breng. Dat is geen gemakkelijke opdracht. Toch geloof ik dat ik dat kan. Om te beginnen wil ik een misverstand uit de weg ruimen. Wat is nu eigenlijk het standpunt van de Fractie van de Europese Volkspartij? Er waren duidelijk verschillende meningen, dat kwam ook in de debatten naar voren. Na een lange interne strijd kan ik u echter meedelen dat de Fractie van de Europese Volkspartij instemt met het verslag-Lange en het verslag-Hautala.
Op sommige punten zijn we het niet eens over de details. We begroeten vooral het feit dat in beide verslagen de waarden voor het jaar 2005 een bindend karakter hebben. Dat geeft volgens mij de doorslag. Het verheugt me dat we dit resultaat hebben bereikt en dat we het morgen in de plenaire vergadering met 314 stemmen zullen aannemen.
Nog iets over de mededinging. Naar mijn mening is het een goede zaak dat wij debatteren over de concurrentiepositie van zowel de Duitse industrie als die van andere lidstaten, dat de ondernemingen dergelijke problemen voorleggen en dat we dat allemaal in een breder Europees perspectief zien. Toch is er een wezenlijk verschil met de problemen die anders aan bod komen. We leggen onze bedrijven vaak verplichtingen op waar andere op de wereldmarkt aan ontsnappen en zadelen ze bijgevolg met een concurrentienadeel op. Maar in dit geval ligt het helemaal anders, want als een raffinaderij buiten de EU benzine wil verkopen in de EU, dan moet zij eerst voldoen aan onze verplichtingen. Daarom gaat het hier niet om concurrentievervalsing, waardoor onze productiekosten omhoog worden gedreven, maar om een zinvolle maatregel die ervoor zorgt dat het milieu beter beschermd wordt en onze industrie beter in staat is te innoveren.
Tenslotte nog een opmerking aan de Commissie. Ik betreur dat de heer Bangemann afwezig is. Mevrouw Bjerregaard, ik zou mij graag persoonlijk tot hem richten, maar als commissaris kunt u hem mijn boodschap overbrengen. We voeren een nieuw gezondheidsbeleid in de Europese Unie. Dit Parlement heeft ervoor gezorgd dat we een nieuw gezondheidsbeleid voeren. Zelfs de heer Bangemann draait bij. Inzake babyvoeding heeft hij goede voorstellen gedaan. Ook wat betreft de etikettering van maïs en soja doet hij goede voorstellen. Zegt u hem dat wij, als hij ook in deze zaak het Parlement volgt, verrukt zullen zijn. Misschien komt hij dan toch tot inzicht, wat nodig is om in het bemiddelingscomité tot een echt goed resultaat te komen.

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, voorlopig wil ik het Parlement alleen danken voor dit debat. Ik vond het boeiend te luisteren naar de vele interventies over de problemen die in deze verslagen aan bod komen. Het is de Commissie ook duidelijk dat de verslagen-Lange en -Hautala een grote meerderheid achter zich scharen. Er rest ons op dit ogenblik niets anders dan de stemming van morgen af te wachten en ons voor te bereiden op een bemiddelingsprocedure. Ik hoop alleen dat deze snel kan starten. Ik hoop dat we het over deze voorstellen eens worden, zodat we ze kunnen verwezenlijken. Uit het debat van vandaag trek ik de conclusie dat we het eens zijn over de doelstellingen. Het moet dus mogelijk zijn om binnen een aanvaardbare termijn tot een resultaat te komen. Ik dank u voor dit debat.

Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Europees Milieuagentschap en Europees milieuobservatie- en -informatienetwerk
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van de heer Kenneth Collins (A4-0030/98), namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1210/90 van 7 mei 1990 inzake de oprichting van het Europees Milieuagentschap en het Europees milieuobservatieen informatienetwerk (COM(97)0282 - C4-0363/97-97/0168(SYN)).

Collins, Kenneth
Mijnheer de Voorzitter, de verordening inzake het Milieuagentschap, waarvan we de bespreking hopelijk vanavond zullen afronden, is in oktober 1993 van kracht geworden. Ik hoef niet in te gaan op de tamelijk netelige wordingsgeschiedenis ervan. De verordening voorzag indertijd in een evaluatie binnen twee jaar. Die evaluatie werd vervolgens nog eens twee jaar uitgesteld, omdat het Milieuagentschap nog niet volledig operationeel was.
Het voorstel van de Commissie dat er uiteindelijk kwam, was niet echt controversieel. De amendementen op het voorstel beogen de bestaande bepalingen een betere basis te geven en het Milieuagentschap in staat te stellen zijn werk te consolideren. Wel denk ik dat heel wat mensen nog altijd niet begrijpen wat het Milieuagentschap precies doet. Dat bleek wel heel duidelijk toen we het voorstel bespraken in onze commissie. Daarom zou ik hier vanavond de doelstellingen van het Milieuagentschap uiteen willen zetten en verklaren op welke manier mijn amendementen tot het bereiken van die doelstellingen bijdragen.
Het voornaamste doel dat werd beoogd met de oprichting van het Milieuagentschap was het verzamelen van vergelijkbare gegevens over het milieu in heel Europa. Voor de komst van het Milieuagentschap konden we de toestand van het milieu in de afzonderlijke lidstaten niet beoordelen. Vergelijkbare gegevens zijn een eerste vereiste voor een doeltreffend milieubeleid. Heel eenvoudig gezegd verzamelden de lidstaten weliswaar gegevens over het milieu, maar Spanje kon niet vergeleken worden met Portugal, Portugal niet met Griekenland, Griekenland niet met Duitsland en Duitsland niet met Groot-Brittannië. Het was dus niet mogelijk om de toestand van het milieu in de Gemeenschap als geheel te beoordelen. Dat was de voornaamste reden om het Milieuagentschap op te richten, althans in eerste instantie. Op lange termijn moet de Commissie de gegevens van het Milieuagentschap gaan gebruiken om de toestand van het Europese milieu in kaart te brengen en het milieubeleid doeltreffender te maken.
De Commissie evalueert hoe het Milieuagentschap tot nu toe heeft gefunctioneerd. Die evaluatie is in principe tamelijk gunstig. De Commissie suggereert op welke gebieden het Milieuagentschap nieuwe activiteiten zou kunnen ontplooien, en spreekt zich uit voor meer samenwerking tussen het agentschap en derde landen, in het bijzonder in Midden- en Oost-Europa. Wij juichen dit van harte toe, aangezien de uitbreiding van de Unie voor de deur staat.
Toch vertoont de evaluatie hiaten. Ik heb getracht die te op te vullen met mijn amendementen op het verslag. Zo ziet het voorstel van de Commissie bijvoorbeeld de uiterst belangrijke rol van het Parlement over het hoofd en legt het over het algemeen te veel nadruk op de rol van de Commissie en de Raad. Over de rol van het Parlement wordt heel weinig gezegd. Ik begrijp best hoe dat komt, maar wij doen er volgens mij goed aan dit recht te trekken.
Ik vind ook dat het Milieuagentschap en de Commissie hun onderlinge samenwerking beter moeten regelen om dubbel werk te voorkomen. De Commissie hoort geen werk te doen dat het Milieuagentschap doet, en het Milieuagentschap hoort geen werk te doen dat de Commissie doet. We hebben geprobeerd om dit duidelijk naar voren te brengen. Het Milieuagentschap speelt binnen de Gemeenschap een centrale rol als verzamelaar van informatie. Daarmee stelt het de Commissie in staat de wetgeving te implementeren en te handhaven. Om die reden zou het agentschap ertoe moeten worden aangezet om meer samen te werken met instanties als IMPEL. Implementatie en handhaving staan immers centraal bij de ontwikkeling van een Gemeenschappelijk milieubeleid. Het Milieuagentschap kan het grote publiek beter voorlichten door zijn documenten waar mogelijk in meer talen te publiceren. Dat is een van de redenen waarom ik volledig achter het amendement van bijvoorbeeld mevrouw Díez de Rivera Icaza kan staan.
Ik ben er zeker van dat het Milieuagentschap het grote publiek beter zal kunnen informeren als het beschikt over een gegevensregister en een archief voor milieu-informatie. Ook dat is een zeer belangrijk aspect van het Europese milieubeleid.
Als we tenslotte van het Milieuagentschap meerjarige werkprogramma's verlangen, dan moet daar volgens mij en volgens de commissie ook een meerjarig budget tegenover staan. Zo niet, dan zij we inconsequent bezig. Dit is een belangrijk punt, want de komende jaren zal de grootste uitdaging voor het Milieuagentschap volgens ons het budget worden.
Collega's, het feit dat de bevoegdheden van het Milieuagentschap niet noemenswaardig zijn uitgebreid, betekent nog niet dat zijn budget bevroren of verlaagd moet worden. Dit is per slot van rekening een agentschap dat aanzienlijk bijdraagt tot het beleid van de Europese Unie, en zijn bijdrage zal in de toekomst allicht worden uitgebreid. Daarom heeft het behoefte aan een zekere mate van autonomie, waarbij het niet zonder de steun van het Parlement zal kunnen.
Het Milieuagentschap moet zijn positie versterken en zo nodig zijn werkzaamheden kunnen uitbreiden. Maar dat kan alleen als daarvoor een toereikend budget wordt vrijgemaakt. Uit de toon van de amendementen die we van een belangrijke parlementaire commissie hebben ontvangen, bleek niet bepaald dat dit besef bij iedereen was doorgedrongen. Dit is een functioneel agentschap, geen denktank. Het is een noodzakelijk, functioneel onderdeel van de Gemeenschap en moet als zodanig behandeld worden.

Tappin
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag is onderdeel van een vijfjaarlijkse evaluatie van het Europees Milieuagentschap, dat in Kopenhagen is gevestigd. Het doel van de evaluatie door de Commissie is om vast te stellen of het statuut en de taken van het Milieuagentschap aan aanpassing toe zijn. Door de aard en de inhoud van de werkzaamheden van het Milieuagentschap is dit natuurlijk meer een zaak voor de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming dan voor de Begrotingscommissie.
In het licht van de financiële beperkingen die voor de hele Europese Unie gelden, is het budget dat dit agentschap ter beschikking zal staan van fundamenteel belang voor zijn toekomst. Voor ik verder ga, wil ik de directeur en de medewerkers van het Milieuagentschap graag gelukwensen met het feit dat ze de doelstellingen uit de oprichtingsverordening met succes hebben gerealiseerd. Ook wil ik mijn waardering uitspreken voor het feit dat het Milieuagentschap het Parlement heeft gesteund in zijn streven naar transparantie, rekenschap en harmonisatie van de regels.
Het ontwerpverslag van de heer Collins komt in de plaats van een van de drie amendementen van de Begrotingscommissie, namelijk dat op artikel 1, lid 6. Het initiatief dat wordt aanbevolen in dit amendement verleent het Parlement, als hoogste politieke en budgettaire gezag, voor het eerst het recht om een kosten-batenanalyse te maken van het milieubeleid van de Unie. De gedecentraliseerde taken van een satellietorgaan en de gecentraliseerde taken van de Commissie moeten duidelijk afgebakend worden, zodat de een de ander niet voor de voeten loopt maar aanvult.
Aan de andere kant heeft het Parlement in de procedure voor 1998 duidelijke principes vastgelegd voor alle agentschappen. Aangezien het budget en het organigram in de begroting zijn opgenomen en dus een budgettaire kwestie zijn, moet elke wijziging aan de begrotingsautoriteit worden meegedeeld. De Begrotingscommissie heeft gehandeld naar de beslissing van het Parlement en heeft amendement 1 in die geest ingediend. Dit was een gelegenheid voor het Milieuagentschap om fondsen voor alternatieve begrotingsposten te verwerven. Het Agentschap had conform de basisverordening extra inkomsten kunnen verwerven door zijn diensten te verhuren, zolang de transparantie maar in acht werd genomen.
Als de milieucommissie dit amendement had gehandhaafd, had dit betekend dat de wetgevende macht die kijk op de begroting steunde. Wij betreuren dat deze kans is blijven liggen. De Begrotingscommissie maakt zich verder zorgen over het jaarlijkse karakter van de begrotingsprocedure in amendement 8 van de milieucommissie. Wat betreft de koppeling tussen het werkprogramma en de goedgekeurde begroting gaat het Parlement nu uit van een horizontale benadering van alle agentschappen. Hierdoor krijgen ze tot op zekere hoogte de vrijheid om hun eigen prioriteiten te stellen. Daarom heeft de Begrotingscommissie dit principe opgenomen in het wetgevingsvoorstel.

Holm
Mijnheer de Voorzitter, er bestaat geen twijfel over dat het Milieuagentschap in Kopenhagen een hele goede start gemaakt heeft. Wij hopen dat wij met deze standpunten het Milieuagentschap nog beter kunnen maken.
Het uitgangspunt van de Commissie onderzoek was deels om niet te veel wijzigingen te eisen, aangezien het Milieuagentschap nog maar net met zijn nieuwe taken begonnen is. Toch hebben wij een paar kleine wijzigingen voorgesteld.
De taak van het agentschap is, zoals bekend, ons informatie te verschaffen ten behoeve van een juist milieubeleid. In de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie vinden wij dat er een unit binnen het Milieuagentschap moet komen voor de kwaliteitscontrole van de gegevens en voor de beoordeling van de betrouwbaarheid van het materiaal dat in de verschillende landen verzameld wordt. De hoofdtaak van deze unit zou moeten zijn om onafgebroken de kwaliteit van de aangereikte gegevens te controleren en uitdrukkelijk in te staan voor de identificatie en beschrijving van de onzekerheid die verbonden is aan veel van de verzamelde gegevens. Bovendien zou de unit ook de bevoegdheid moeten hebben vraagtekens te plaatsen bij de verzamelde nationale gegevens, wanneer er gerede twijfel bestaat aan hun kwaliteit, en zou zij ook voldoende gelden moeten krijgen om zo nodig alternatieve informatie boven water te krijgen. Enkel met relevante informatie kunnen wij tot een juiste en noodzakelijke besluitvorming op milieugebied komen.
In het Milieuagentschap heeft men ook een grote knowhow opgebouwd op milieugebied. Het zou daarom een grote vergissing zijn om deze knowhow niet te benutten. De Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie stelt dan ook voor dat men het agentschap niet alleen zal kunnen opdragen te adviseren en expertiserapporten op te stellen, maar dat het Milieuagentschap ook zelf het initiatief moet kunnen nemen voor verschillende projecten.
Verder is natuurlijk van belang dat wij de door het agentschap verzamelde informatie kunnen verspreiden, zodat iedereen deze kan gebruiken, vooral het grote publiek en de NGO's, onderzoekers, studenten en anderen - dit alles om het materiaal en daardoor ook het toekomstige milieubeleid van de EU zo goed mogelijk te maken.

Díez de Rivera Icaza
Mijnheer de Voorzitter, niets kan ons, de leden die gestreden hebben voor de instelling en de vestiging van het Europees Milieuagentschap, meer genoegen doen dan het verslag-Collins over de beoordeling en herziening van de bevoegdheden van dit agentschap. Ondanks zijn korte bestaan heeft het agentschap de afgelopen jaren ruimschoots beantwoord aan de doelstellingen die waren geformuleerd door de toenmalige Commissievoorzitter Jacques Delors want, zoals de heer Collins zelf al zei, het agentschap heeft zorgvuldig en bekwaam objectieve en vergelijkbare informatie verstrekt over de situatie van het milieu in Europa, informatie waarvan zowel het Parlement, de Commissie als de lidstaten gebruik kunnen maken.
Voorts zou ik de aandacht willen vestigen op een enkel aspect van de nieuwe bevoegdheden van het agentschap en wel op het gebied van de versterking van zijn informatie-opdracht. Zoals de heer Collins reeds zei, is het zaak dat het agentschap zijn publicaties steeds wanneer mogelijk in alle officiële talen van de Unie laat verspreiden. Want anders zou het agentschap ernstig worden beperkt in zijn zinvolle taak om informatie te verspreiden, waardoor het zijn voornaamste doelstelling niet zou kunnen verwezenlijken.
Mijnheer de Voorzitter, ik weet dat hieraan extra kosten verbonden zijn. Maar de kosten van de achteruitgang van het milieu zijn nog hoger terwijl, zoals ik zo-even al zei, preventie een van de doelstellingen van het Europees Milieuagentschap is. Met het oog hierop is een amendement ingediend, en ik vertrouw erop dat de Commissie en de Raad met dit amendement kunnen instemmen.

Schleicher
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, het Milieuagentschap heeft in het begin natuurlijk veel tijd verloren doordat het drie jaar heeft geduurd voor de vestigingsplaats werd gekozen. Achteraf komen we natuurlijk tijd tekort. Maar al deze problemen in acht genomen moet gezegd worden dat het Milieuagentschap zeer goed werk heeft geleverd. Ik zou mijn bijzondere waardering hiervoor willen uitspreken.
Het getuigt evenwel ook van realisme dat in de geplande wijzigingen in de verordening inzake de oprichting van een Europees Milieuagentschap met de inmiddels ontstane noden rekening wordt gehouden en dat zijn taken niet al te drastisch worden gewijzigd. In zoverre wordt in een taakverruiming van het Milieuagentschap voorzien, dat het op het gebied van milieueffectbeoordeling en rapportering de Commissie moet ondersteunen, informatie over milieuonderzoek moet verspreiden en een milieuarchief moet opzetten.
Wij steunen vooral het voorstel dat het Milieuagentschap de Commissie inzake rapportering moet ondersteunen. De reden waarom het Milieuagentschap bij de rapportering moet betrokken worden is dat we willen vermijden dat tweemaal dezelfde gegevens en verslagen worden aangevraagd bij de lidstaten, door de Commissie enerzijds en het Milieuagentschap anderzijds, en tegelijk de zekerheid willen hebben dat de Commissie en het Milieuagentschap zich baseren op dezelfde gegevens.
Bij de controle op de werkzaamheden van het Milieuagentschap moeten wij er in het bijzonder op toezien dat op lange termijn het doel bereikt wordt van een harmonisering van de milieu-informatiesystemen van de lidstaten met het Europees milieuobservatie- en -informatienetwerk. Het Milieuagentschap moet ook nauw samenwerken met de lidstaten op het gebied van onderzoeksobjecten, methoden en verzameling van gegevens. Ongebruikte gegevensbestanden, waarin ongevraagde en nutteloze gegevens verzameld worden en bewaard blijven, zijn uit den boze.
Opnieuw moet ik formeel bezwaar aantekenen tegen het feit dat de Commissie geen geconsolideerd voorstel heeft voorgelegd, wat de beraadslaging onder leiding van de heer Collins aanzienlijk heeft bemoeilijkt.

White
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur gelukwensen met zijn zorgvuldige en nuchtere analyse van het functioneren van het Milieuagentschap. Zijn oordeel is erg gunstig, en daar wilde ik ook de Commissie mee gelukwensen. Ik zou bijna zeggen dat, zolang het Milieuagentschap geen helikopters krijgt, zolang we geen mensen uit Kopenhagen laten overkomen om misstanden aan te pakken, zolang ze niet met die helikopters naar gebieden vliegen waar het milieu ernstig is aangetast, niemand het agentschap ooit serieus zal nemen. Als er helikopters aan te pas kwamen, werd het agentschap wel serieus genomen. Wat ik hier zeg is niet helemaal nonsens. Ik heb dit gesprek al met mijn collega's van de milieucommissie gevoerd, en ik besef dat onze ambities met het Milieuagentschap totaal verschillen van de huidige opzet.
Zoals mevrouw Schleicher heeft gezegd, is het Milieuagentschap een tam gegevenskerkhof, en dat volstaat echt niet. Waar we naar zouden moeten streven is een agentschap dat internationale inspecties kan uitvoeren. Dit zou noodgedwongen een verandering in de positie van het agentschap en een aanpassing van de verordening inhouden. Ook zou het agentschap actief moeten kunnen ingrijpen, een kwestie die tot op heden jammer genoeg over het hoofd wordt gezien. We beschikken niet over de instrumenten om de milieuwetgeving en het milieubeleid in de hele Unie uit te voeren. Dit komt voor een stuk doordat die bevoegdheid nog steeds bij de nationale staten ligt.
Nationale agentschappen zullen nooit respect afdwingen. Een internationaal samengesteld milieuagentschap, een inspectie der inspecties, zou dat volgens mij wel. Maar zover is het nog lang niet, en in dat licht moeten we het agentschap op dit moment ook nog niet beoordelen. Maar iemand moet van tijd tot tijd zeggen welke kant het op moet gaan, anders heeft Kopenhagen al die moeite om het Agentschap in huis te halen voor niets gedaan.

Trakatellis
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het besluit van 1990 tot oprichting van een wetenschappelijk onafhankelijk, Europees Milieuagentschap voor het vergaren, verwerken en analyseren van milieugegevens op Europees vlak was een mijlpaal voor de totstandkoming van een geloofwaardig en consequent milieubeleid in de Europese Unie.
Sedert het begin van de werkzaamheden zijn inmiddels vier jaar verstreken en nu wordt ons een voorstel gedaan tot wijziging van de verordening tot oprichting van het Milieuagentschap. Wij moeten, uitgaande van de opgedane ervaringen, beoordelen of deze wijziging aanvaardbaar is. Met de wijziging wil men de werkzaamheden met betrekking tot het vergaren en het verwerken van geloofwaardige gegevens uitbreiden en verbeteren. Hierin wordt vooral de klemtoon gelegd op de noodzaak de instellingen van de Europese Unie en ook de lidstaten te voorzien van de voor de vaststelling van hun beleidsmaatregelen noodzakelijke informatie. Wij zijn voor verbetering van de informatie en voor een nauwere samenwerking tussen het Milieuagentschap enerzijds en de instellingen en met name het Europees Parlement anderzijds. Het Europees Parlement oefent immers een steeds grotere invloed uit op het milieubeleid van de Europese Unie. Niet alleen levert het een belangrijke bijdrage aan de werkzaamheden ter voorbereiding van de politieke beleidsopties, maar is met name ook zijn rol in de wetgevingsactiviteiten van doorslaggevende betekenis. De Commissie mag dit feit niet uit het oog verliezen. Bovendien wens ik duidelijk te maken dat een ruime verspreiding van milieu-informatie via netwerken en moderne communicatiemiddelen aan niet alleen alle besluitvormingsinstanties, maar ook het grote publiek, in belangrijke mate zal bijdragen aan de oplossing van milieuproblemen. Ook zal men daardoor het milieubewustzijn en het gebruik van milieuvriendelijke technologieën kunnen bevorderen.
Wij weten dat de juiste toepassing van het Gemeenschapsrecht de achilleshiel is van het milieubeleid in de Europese Unie. Het Milieuagentschap kan een zeer belangrijke rol spelen bij het vergaren van gegevens en bij het toezicht op de juiste toepassing van het Gemeenschapsrecht, zeer zeker indien meer gebruik wordt gemaakt van het IMPEL-netwerk. Men heeft voorgesteld het Milieuagentschap tot taak te geven de Commissie bij te staan bij het uitwisselen van gegevens en het vaststellen van maatstaven voor de milieueffectrapportage. Wij zijn daar voor. In alle lidstaten zijn immers problemen gerezen bij de juiste toepassing van de desbetreffende richtlijn. Mijns inziens zijn de voorgestelde wijzigingen onontbeerlijk om het kostbare werk van het Milieuagentschap op Europees vlak voort te zetten en met name het hoofd te bieden aan de uitdaging van de komende uitbreiding.

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik het Europees Parlement danken omdat het deze wijziging van de verordening over het Milieuagentschap op de agenda heeft gezet. Ik vind het belangrijk dat we dit voorstel zo snel mogelijk kunnen aannemen, zodat het Milieuagentschap met zijn herziene taakomschrijving kan beginnen werken. Ik dank de heer Collins voor zijn werk met dit verslag als resultaat.
Het Europees Milieuagentschap heeft een goede start genomen en heeft al heel wat werk verricht, zoals hier in het debat ook is benadrukt. Dat is positief en ik weet dat het Europees Parlement het agentschap belangrijk vindt. Ook de publieke opinie heeft de door het agentschap gepubliceerde rapporten gewaardeerd en nu is het zaak de ingeslagen weg verder te volgen. Om te beginnen wijs ik op een belangrijke ontwikkelingsmogelijkheid. Het is van groot belang het agentschap te betrekken bij de uitbreiding met de landen in Oost- en Centraal-Europa. Wij moeten ervoor zorgen dat de landen die het wensen, ook deel kunnen nemen aan de werkzaamheden van het agentschap, zoals de heer Collins heeft onderstreept.
Ik vind de amendementen van de rapporteur zeer positief en ben blij met de opbouwende opmerkingen betreffende het voorstel van de Commissie. Amendement 1 gaat over de steun van het agentschap voor het bepalen en uitvoeren van het milieubeleid. De Commissie aanvaardt zowel het voorstel om weer de oorspronkelijke formulering van de verordening te gebruiken als om de verwijzing naar de andere EU-instellingen in te voegen. Met de verwijzing naar het werkprogramma hebben wij evenmin problemen. Ook over de noodzaak van een nauwe samenwerking zijn wij het met u eens en wij werken eraan.
In amendement 2 staat dat het voorgestelde archief een gegevensregister moet bevatten. De Commissie kan hiermee instemmen, maar ik heb vernomen dat er enige juridische problemen kunnen zijn met de daaropvolgende tekst over rapportering betreffende communautaire en nationale milieuwetgeving. Dat moet dus nog in detail worden bekeken. In het amendement is ook sprake van handhaving, waarmee we weer in een oude discussie belanden. De belangrijkste taak van het agentschap is het verstrekken van inlichtingen over het milieu aan de instellingen en lidstaten van de Unie. Dit kan in nauwe samenwerking met de lidstaten gebeuren. Indien we de voorlichtings- en handhavingstaak beginnen te mengen en dit in een verordening vastleggen, bestaat het gevaar dat we de samenwerking ondermijnen en bijgevolg ook de efficiëntie van het agentschap. Wij lopen gewoon het risico dat we de vereiste gegevens niet krijgen en daarom kan ik het niet eens zijn met de visie van de heer White. Ik vind dat handhaving niet tot de taken van het agentschap behoort, omdat het voor zich spreekt dat de conclusies van het agentschap over de toestand van het milieu ons een beter inzicht zullen verschaffen omtrent de efficiëntie van onze eigen wetgeving en maatregelen. En zoals het Parlement weet, ben ik ook niet lui geweest wat de handhaving betreft.
De amendementen 3 en 6 zijn nuttig, waardoor de Commissie ze kan aanvaarden. Met betrekking tot amendement 4 kunnen wij instemmen met de formulering dat het agentschap moet instaan voor een ruime verspreiding van informatie over het milieu, mits eraan toegevoegd wordt dat de informatie vooral op de toestand van het milieu moet slaan. Dit zal ertoe bijdragen dat de actie van het agentschap vooral op zijn bevoegdheid en kennis wordt toegespitst zonder de werkzaamheden op andere terreinen te verhinderen. Wij aanvaarden de eis om de gegevens zoveel mogelijk in alle officiële talen te verspreiden, wat zowel de heer Collins als mevrouw Díez de Rivera hebben aangekaart. De verwijzing naar een nieuw artikel 2.14 lijkt ons echter overbodig.
Wat amendement 5 betreft, heeft de juridische dienst ons laten weten dat het Parlement geen amendementen kan indienen op artikelen die reeds door de Commissie in haar voorstel zijn gewijzigd. Wij kunnen wel instemmen met de paragraaf over IMPEL, die de heer Collins vandaag ook noemde. Ik kan u meedelen dat er nu reeds wordt samengewerkt, wat op de laatste plenaire vergadering van IMPEL werd bevestigd. Ik kan u ook vertellen dat de milieuwerkgroep van de Raad overweegt hoe ze deze specifieke verwijzing in de verordening kan opnemen.
Wij hebben begrip voor de amendementen 7 en 8, maar vinden ze overbodig. Dan is er tenslotte amendement 9. Wij steunen de opvatting dat de volgende herziening van de taken van het agentschap moet plaatsvinden in het kader van de ontwikkeling van het algemene milieubeleid van de EU. Het agentschap kan voor ons allen een grote hulp zijn als het zich als een onafhankelijke en objectieve leverancier van betrouwbare gegevens kan waarmaken, om het even of het nu over de emissie van broeikasgassen, koolstof of iets anders gaat. Ik wijs het begrip kosten/baten-evaluatie niet af en daarom eist de Commissie in haar voorstel ook een evaluatie van de resultaten en de efficiëntie in 1999. De rentabiliteit van het agentschap moet echter in het licht van zijn eigen doelstellingen, rol en resultaten worden beoordeeld, niet in de bredere context van de doelstellingen van de Commissie.
Tenslotte aanvaarden wij ook het deel van amendement 9 waarin gevraagd wordt het rapport over de resultaten en de efficiëntie uiterlijk op 15 september 1999 aan het Parlement te bezorgen. Om af te sluiten dank ik u nog eens voor het debat van vandaag en dank ik de rapporteur, de heer Collins, voor zijn behandeling van ons voorstel, waarmee hij de werkzaamheden van het agentschap nog eens op een goede manier in de belangstelling heeft gebracht.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Voedsel behandeld met ioniserende stralen
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0042/98), namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de RaadI. betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake de behandeling van voedsel en voedselingrediënten met ioniserende straling (C4-0562/97-00/0169(COD))II. inzake de vaststelling van een communautaire lijst van voedsel en voedselingrediënten met ioniserende straling (C4-0561/97-00/0169(COD))(Rapporteur: mevrouw Bloch von Blottnitz).

Bloch von Blottnitz
Mijnheer de voorzitter, acht en een half jaar geleden zijn er in dit Parlement debatten gevoerd over de toepassingsrichtlijn "bestraling van levensmiddelen" . Om gegronde redenen hebben we toen besloten om die bestraling alleen bij kruiden toe te staan. De Raad heeft op zijn beurt weer acht en een half jaar nodig gehad om tot een gemeenschappelijk standpunt te komen. Het resultaat is wel een toepassingsrichtlijn voor kruiden, maar met daar bovenop een kaderrichtlijn. De situatie is nu zo absurd dat ons een kaderrichtlijn in tweede lezing wordt voorgelegd zonder dat een eerste lezing heeft plaatsgevonden, met als gevolg dat we luidens het besluit van de Voorzitter geen amendementen mogen indienen omdat we er geen hebben ingediend in eerste lezing. Dat zijn kafkaiaanse toestanden. We hebben toen geen amendementen ingediend over de controleprocedure en de genormaliseerde analyseprocedure. Dat konden we gewoon niet, omdat er toen nog helemaal geen kaderrichtlijn was waarin dat had kunnen staan. Wat nog veel erger is, in die tijd bestond dat gewoon niet! Hoe had het Parlement iets kunnen eisen dat toen nog niet bestond? Dat even vooraf.
Het valt natuurlijk niet te betwisten dat we een gemeenschappelijke regelgeving nodig hebben, want in sommige lidstaten is bestralen toegelaten, in andere is het verboden. Er zijn geen regels en bijgevolg is er ook geen etiketteringsplicht, met als gevolg dat de consument helemaal niet weet of het product bestraald is of niet. Hij moet echter de keuze hebben, de mogelijkheid om te kiezen, omdat het vaststaat dat door bestraling vitaminen verloren gaan. Hij denkt vers fruit te kopen maar het is helemaal geen vers fruit. Het heeft dezelfde voedingswaarde als ingevroren of geconserveerd fruit.
Het staat bijvoorbeeld vast dat de voedingswaarde verloren gaat en dat mutaties van toxicologische aard optreden, zonder dat we eigenlijk weten wat de effecten daarvan zijn. Men kan zich natuurlijk afvragen wat nu eigenlijk het nut van bestraling is. De honger in de wereld wordt als argument gebruikt. Terecht, al constateer ik dat we tonnen fruit en groenten van de markt halen om deze te ontlasten, terwijl we aan de andere kant fruit en groenten willen bestralen zodat ze langer houdbaar zijn. Hier klopt iets niet.
Ten tweede zal er in de wereld nauwelijks minder honger zijn als we kikkerbilletjes, gamba's, krabben, mosselen en wat dies meer zijn gaan bestralen, want daar hebben degenen die honger lijden in deze wereld ook niets aan. Ik denk, en dat zult u toch wel met mij eens zijn, dat bestralen van levensmiddelen om ze te conserveren enkel mag als het niet schadelijk is voor de gezondheid, als het voor de consument absoluut noodzakelijk is en als we kunnen aantonen dat het product bestraald is, want anders hebben we helemaal geen etikettering nodig. Als we het niet kunnen controleren zal ook niemand vermelden dat hij levensmiddelen bestraald heeft, want hoogstwaarschijnlijk zal de consument dan niet meer zo happig zijn om ze te kopen.
Ik wil er nog op wijzen dat de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming er bijvoorbeeld voor gezorgd heeft dat het Parlement tenminste bij de komende positieve lijst betrokken wordt op grond van artikel 100 A. Voordien besliste het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding hierover. Maar zoals iedereen weet vergadert dit comité ondemocratisch achter gesloten deuren. Van zijn kant zouden we nooit iets vernomen hebben. Om al die redenen verzoek ik u met aandrang de amendementen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming aan te nemen. We moeten morgen bij de stemming natuurlijk nog wel een afzonderlijk debat voeren over wat ik in het begin al zei en wat mijns inziens absurd is, namelijk dat amendementen geweigerd worden die betrekking hebben op analyse- en controleprocedures, op grond van het argument dat dit de tweede lezing is en er in eerste lezing geen amendementen werden ingediend. Maar in eerste lezing konden er geen worden ingediend omdat die er niet geweest is en deze technologie ook helemaal nog niet bestond.
Tenslotte wil ik het nog hebben over de vraag welk symbool we er nu willen opzetten. Het symbool dat nu wordt voorgesteld is een aanfluiting. Ik heb het bij verschillende personen getest. Ik heb het getekend en ernaast geschreven: wat is dit volgens u? Biologisch verbouwde groenten, kindvriendelijk speelgoed, of wat denkt u? Ik kan u zeggen dat niemand aan bestraalde levensmiddelen heeft gedacht. Dat is toch je reinste volksverlakkerij! Wat maakt het uit dat er in piepkleine lettertjes staat bijgeschreven "met ioniserende stralen" . Is er iemand die weet wat dat echt betekent? Wij misschien wel, maar wat met de gewone burger? En moet hij er telkens een vergrootglas bijhouden? Volgens mij kunnen we dit symbool, zoals het nu wordt voorgesteld - ik heb hierover een amendement ingediend - niet in die vorm behouden, want dat is volksverlakkerij.
Zoals altijd is het ook in deze zaak weer misgegaan. Het heeft iets absurds niet te doen wat dringend noodzakelijk is. We moeten ons eens afvragen hoe we kunnen bijblijven als de Raad er jaren over doet om tot een gemeenschappelijk standpunt te komen. Ondertussen is de wereld al tienmaal veranderd, heersen er andere politieke omstandigheden, zijn er al lang weer nieuwe technologieën ontwikkeld en dan krijgen wij tweede lezingen naar ons hoofd geslingerd, wat trouwens helemaal niet kan. Ik verzoek u ons Reglement zodanig te wijzigen dat we echt komen tot consumentenbescherming en niet via juridische spitsvondigheden de consumentenbescherming bij wijze van spreken naar het tweede plan verschuiven.

Whitehead
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Bloch von Blottnitz gelukwensen met haar langdurige inzet voor deze kwestie. Zij hield zich daarmee al bezig voor ik lid van dit Parlement werd en zal dat misschien nog altijd doen als ik al lang vertrokken ben.
Het internationale rad-symbool maakt mevrouw Bloch Von Blottnitz kennelijk zeer boos. Er zijn heel wat dingen om je kwaad over te maken, maar ik had niet gedacht dat dit onschuldige etiket er een van was. Dit is een van de punten waarop de rapporteur een ander standpunt huldigt dan dat van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming.
Men is het nog altijd niet eens over de vraag hoe en wanneer levensmiddelen kunnen worden bestraald om hun houdbaarheid te vergroten. Wat er natuurlijk in de afgelopen acht jaar is veranderd, en wat een nieuwe eerste lezing rechtvaardigt, is de komst van de interne markt. Heel wat lidstaten verbieden het bestralen van levensmiddelen. Dat verbod zullen ze allicht moeten opheffen, of ze dat nu willen of niet. In mijn land heeft Tesco aangetoond dat heel wat als niet bestraald opgegeven levensmiddelen dat wel degelijk zijn. Deze voorstellen hebben veel te lang op zich laten wachten. Het belangrijkste dat we er nu uit kunnen afleiden, is dat we de veiligheid van de consument, en vooral de informatieverstrekking, bovenaan de agenda moeten plaatsen.
De principes die we moeten volgen waren al duidelijk bij het debat in eerste lezing. Die zijn: enkel bestralen als de volksgezondheid en de consument erbij gebaat zijn; ten tweede, nauwkeurig etiketteren, zonder daarbij in hysterie te vervallen, en ten derde een strikte beperking van het aantal producten dat bestraald mag worden. Uitbreiding van de lijst waarop die producten vermeld staan mag alleen kunnen via de medebeslissingsprocedure. Kikkerbilletjes, waar mevrouw Bloch von Blottnitz het zojuist over had, zijn terecht van de lijst geschrapt. Er staan nu nog maar drie producten op. Wij willen niet dat de lijst zonder medebeslissingsprocedure wordt aangevuld.
Dit is wat de milieucommissie met haar eigen amendementen had willen bereiken. Met de consensus die we op dit punt hebben bereikt, en die vanavond hopelijk wordt aangevuld met een akkoord over het rad-symbool, komen we volgens mij een stuk verder dan met het soort wapengekletter dat de rapporteur ten beste geeft. Ik ben trouwens benieuwd wat de woordvoerder van de Europese Volkspartij hierover te zeggen heeft, want die partij was tot nu toe gekant tegen een duidelijk waarschuwingssymbool. Ik weet niet welke amendementen zullen worden aanvaard, want een aantal ervan is in de milieucommissie al ingetrokken. Ik kan dus moeilijk een hypothese verdedigen. We weten niet wat u in dit stadium zult accepteren.
We kunnen de amendementen 29, 31, 32 en 33 niet steunen omdat de waarschuwing - datgene wat de rapporteur wil zeggen - al is opgenomen in andere amendementen van de commissie, in andere symbolen en de weloverwogen formulering van ons amendement 30.
Kortom, wij willen voorzorgsmaatregelen, geen reeks van verbodsbepalingen. Ik verzoek de afgevaardigden de amendementen van de milieucommissie te steunen.

Schnellhardt
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb begrip voor de rapporteur als zij haar ontevredenheid uit over de afwijzing van amendementen die wij eigenlijk op grond van het nieuwe verslag van de Raad wel moesten formuleren. Ik zou de Voorzitter willen vragen dit nog eens in overweging te nemen. We moesten deze amendementen immers wel indienen. Het gaat om nieuwe gegevens en dan moet daarover ook gestemd worden. Dat is mijn mening. Daarom vind ik ook dat we moeten opschieten met de richtlijn betreffende de behandeling van levensmiddelen. Al vele jaren terug werden stappen daartoe ondernomen. De vorige sprekers hebben hier al op gewezen. Het heeft acht jaar geduurd voordat er in de Raad een besluit genomen werd. Het is wel zo dat de verschillende nationale regelingen gaan van absoluut verbod tot onbeperkte toepassing. Dat maakt het natuurlijk moeilijk om een eenheid te smeden, maar acht jaar vind ik toch wel wat te lang.
Centraal in het debat hoort de consument te staan, die de levensmiddelen tenslotte consumeert. De consument - dat is mijn mening - moet kunnen zien of het om een bestraald product gaat of niet. Daartoe dient de etiketteringsplicht, die daarom een essentieel bestanddeel vormt van deze richtlijn. Mijnheer Whitehead, daarbij moeten wij ons klaar en duidelijk richten naar de etiketteringsrichtlijn, want daarin staat hoe het moet. Mevrouw de rapporteur, u ziet hoe het gaat met nieuwe tekens, nieuwe symbolen. Daarmee komen we er niet. Laten we ons houden aan wat de consument gewend is, laten we het er duidelijk opschrijven. Wat mij betreft kunnen we ook het aantal centimeters bepalen of wat voor details dan ook. Maar hij is gewend dat op het product staat hoe het behandeld is. Ik pleit daarom voor een aanpak in overeenstemming met de etiketteringsrichtlijn. Dat lijkt me veel beter.
In deze context is een bijkomend uitgangspunt zeer belangrijk, namelijk dat kan worden aangetoond dat er bestraald is. Hoe kan men anders ontdekken of de informatie die op het etiket staat wel juist is? Als het bestralen van levensmiddelen wordt toegelaten, dan moet uit respect voor de consument de garantie worden geboden dat er controlemogelijkheden bestaan. Met dit voorstel wordt deze garantie geboden.
We moeten bovendien vasthouden aan het principe dat hygiënische en gezondheidsmaatregelen, alsook goede productie- en landbouwprocédés in overeenstemming met de Europese norm, in ieder geval de voorkeur moeten krijgen boven de bestraling van levensmiddelen. Pogingen om voor de mogelijk gemakkelijkere oplossing van het bestralen te kiezen moeten onvoorwaardelijk worden tegengegaan.
Wij dragen vandaag de verantwoordelijkheid voor de consument en diens gezondheid. Laten wij die verantwoordelijkheid op ons nemen door ons uit te spreken voor de etiketteringsplicht, de controle op bestraalde producten en bijgevolg ook voor de gezondheid van de Europese consument.
Het spreekt vanzelf dat wij als Parlement wensen betrokken te worden bij de belangrijkste toekomstige beslissingen. Niets wekt meer vertrouwen bij de consument dan de openbaarheid die de behandeling in het Parlement met zich meebrengt. Bij de opstelling van de lijst waarin de afzonderlijke levensmiddelen worden opgesomd zullen we zeker nog een en ander te bespreken hebben.

Cabrol
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de Commissaris, geachte collega's, dit voorstel over de behandeling van levensmiddelen met ioniserende stralen is in 1989 al in eerste lezing behandeld. Dat heeft zoveel problemen veroorzaakt en bij het publiek, in het Parlement en in de Raad zoveel angst teweeggebracht dat deze laatste pas op 27 oktober, acht jaar later, een gemeenschappelijk standpunt heeft ingenomen.
Om wat duidelijkheid in het debat te brengen worden twee totaal verschillende onderdelen voorgesteld: enerzijds een kaderrichtlijn, die de algemene voorwaarden voor de behandeling van levensmiddelen door ionisering omvat, en anderzijds een toepassingsrichtlijn inzake de vaststelling van een lijst van levensmiddelen die mogen worden behandeld en waarop tot nu toe nog maar een categorie van producten voorkomt: kruiden en specerijen. Iedereen is het daarmee eens, niemand klaagt, maar deze richtlijn moet tot 31 december 2000 stapsgewijs worden aangevuld, na raadpleging van het Wetenschappelijk voor de menselijke voeding.
We kunnen gelukkig zijn met de goedkeuring van deze richtlijn, die allereerst is gericht op de gezondheid, maar ook op de goede informatie voor de consument. Al het tot op heden verrichte onderzoek heeft onomstotelijk aangetoond dat ionisering van levensmiddelen geen enkel risico voor de veiligheid en gezondheid van de consument met zich meebrengt. De behandeling door ionisering van levensmiddelen die bijvoorbeeld aan bederf onderhevig zijn, moet zelfs worden beschouwd als een voordeel voor de consument, doordat de veiligheid voor de gezondheid wordt vergroot en doordat de voedingswaarde van de producten beter wordt behouden dan door andere technieken. Maar deze methode mag niet worden gebruikt om de gebrekkige bereiding van een levensmiddel te verdoezelen, of als dit niet nodig is.
Tenslotte garandeert deze richtlijn een duidelijke informatie en controle in de diverse stadia van de behandeling door ionisering. Ze kan worden aangenomen zonder de amendementen van de rapporteur, die geen enkele verbetering inhouden maar die juist een betreurenswaardige verwarring teweeg dreigen te brengen door de invoering van het rad-symbool, dat ten onrechte onrust wekt, terwijl al in een ondubbelzinnige etikettering is voorzien.

Olsson
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik graag de rapporteur gelukwensen met het door haar opgestelde verslag.
In het gemeenschappelijk standpunt wordt bestraling als conserveringsmethode voor voedsel goedgekeurd. Hoewel er nu slechts een enkele categorie bestaat, die al eerder vermeld is, namelijk kruiden en specerijen, wordt zoals bekend aangenomen dat deze methode op aanzienlijk meer levensmiddelen kan worden toegepast. Dat moet men volgens mij in het achterhoofd houden als men in deze zaak een standpunt inneemt.
De milieucommissie heeft gewezen op de gezondheidsaspecten. Dat is naar mijn mening belangrijk en ik wil de leden van het Parlement oproepen om deze amendementen van de milieucommissie te steunen. Dan is het mogelijk om in ons gemeenschappelijk standpunt deze visies nog wat aan te scherpen.
Het is ons bekend dat binnen de huidige EU sommige landen de bestraling van voedsel toestaan, terwijl andere landen dat verbieden, bijvoorbeeld Zweden en Duitsland. Persoonlijk ben ik van mening dat radioactieve bestraling niet bij eten en voedsel hoort. Die zou daarom niet mogen voorkomen. Op zich zelf klopt misschien wel wat hier gezegd wordt, dat het geen enkel gevaar voor de menselijke gezondheid inhoudt. Er bestaan ook strenge eisen dat het geen gevaar mag meebrengen. Er is hier echter een ander aspect aan, namelijk de ogenschijnlijke versheid die bestraalde levensmiddelen kunnen lijken te hebben. Voedsel kan er derhalve volstrekt vers uitzien, hoewel het eigenlijk oud en niet meer helemaal goed is. Op deze manier misleidt men de consument. In dit verband helpt het niet om het voedsel met van alles te etiketteren, aangezien het uiterlijk de consument direct misleidt.
Ik zal hier persoonlijk de amendementen van de rapporteur steunen, ondanks het feit dat mijn fractie zich ertoe beperkt in grote lijnen de door de milieucommissie gedane voorstellen te steunen. Ik zie dit als twee stappen: allereerst steunen wij de milieucommissie, terwijl het daarnaast verstandig is om nog meer pressie uit te oefenen en de door de groenen tijdens het parlementair debat gedane voorstellen te steunen.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, het feit dat verscheidene lidstaten al vele jaren een verbod op bestraling van voedsel kennen, en dat dit uitstekend werkt, toont aan dat bestraling als conserveringsmethode feitelijk onnodig is. Ze kent ook duidelijke nadelen, namelijk dat er voedingswaarde verloren gaat als men de levensduur van voedsel verlengt.
Nu dat zo is, zouden wij het beste te besluiten tot een verbod op bestraling van voedsel, met een uitzondering voor kruiden, maar die mogelijkheid is er hier niet. Wanneer men moet kiezen tussen het standpunt van de Raad en dat van de milieucommissie is de keuze eenvoudig. De milieucommissie scherpt op een aantal onderdelen de bepalingen op dit gebied aan, vooral wat betreft de etikettering, de controle van de hygiëne en gezondheidsmaatregelen die men niet door bestraling mag vervangen en van de analysemethodes. Daarom zal mijn fractie niet alleen stemmen voor de amendementen van de milieucommissie, maar ook voor het grootste deel van de amendementen van de Fractie De Groenen in het Europees Parlement.

Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, in oktober 1989 heb ik voor het verslag van mevrouw Bloch von Blottnitz gestemd. Haar plaats was overigens toen al ingenomen door mevrouw Quisthoudt-Rowohl, maar zij was het toch die het verslag had opgesteld. Dit verslag, dat door een grote meerderheid werd aangenomen, stelde voor de bestraling van levensmiddelen, met uitzondering van kruiden en aromatische stoffen, in beginsel te verbieden. Maar nu wordt in het standpunt van de Raad, dat overigens een dubbel voorstel is en ons met een vertraging van acht jaar bereikt, de logica omgedraaid. Nu wordt deze methode als conserveringsmethode erkend, met in eerste instantie de mogelijkheid om specerijen en aromatische kruiden te bestralen.
Ik vind dat het, nu er zoveel tijd overheen is gegaan, logisch zou zijn geweest alle amendementen in de richting van het herstel van het standpunt in eerste lezing te aanvaarden. Ik stel vast dat bepaalde amendementen niet in stemming zullen worden gebracht, tenzij het Bureau vandaag of morgen nog van mening verandert, namelijk amendement 27, maar ook twee amendementen die in de commissie milieubeheer zijn goedgekeurd, namelijk 10 en 13. Maar daar ligt toch een probleem. De voorzitter van de milieucommissie heeft bepaalde amendementen geweigerd en andere aanvaard, en de Voorzitter van het Parlement neemt nu een ander standpunt in. U moet toegeven dat dit een beetje verwarrend overkomt. In deze omstandigheden zou het wijs kunnen zijn alle amendementen te aanvaarden en in stemming te laten komen in de wetenschap dat sommige niet zullen worden aangenomen.
Ik zou toch voor twee soorten amendementen willen pleiten: die waarin voor een logo wordt gepleit. Ik heb overigens met mevrouw Bloch von Blottnitz een amendement opgesteld waarin wordt gevraagd dat dit een zeer duidelijk logo wordt. In feite is de voorgenomen etikettering, zoals we allemaal weten, onvoldoende en maakt ze geen serieuze voorlichting van de consument mogelijk. Ten tweede vind ik dat we over een analysemethode moeten beschikken. Hoe kunnen we aanvaarden dat bestraalde producten op de markt kunnen worden gebracht, terwijl er geen genormaliseerde en doeltreffende analysemethode bestaat? Dit is onaanvaardbaar. We kunnen geen wetgeving hebben als er geen enkele methode bestaat om te controleren of ze wel wordt nageleefd. Dat is inconsequent. Ik stel dus voor deze amendementen, vooral amendement 27, omwille van de logica aan te nemen.

Jensen, Kirsten
Mijnheer de Voorzitter, gemeenschappelijke consumentenregels in de EU zijn meestal een goede zaak, omdat het verkeer van goederen omvangrijk is. Wanneer goederen de grenzen overschrijden, loopt men het risico bestraald voedsel te moeten aanvaarden, tenzij er op dit gebied regels zijn. Bestraald voedsel mag niet de oplossing zijn voor problemen met langeafstandsvervoer of slechte bewaarmogelijkheden. Een bestraalde appel kan er vers uitzien, terwijl hij in feite al oud is. Onbruikbare levensmiddelen kunnen na bestraling nog verder in de winkels verkocht worden. De Raad stelt voor voedselbestraling in beperkte mate toe te laten, met name alleen voor kruiden. Daar kan ik mee instemmen. Het probleem is dat een geleidelijke uitbreiding van een positieve lijst deze situatie kan wijzigen. Ik geef toe dat de eisen streng zijn, maar het is belangrijk dat er geen geheimen zijn voor het publiek, dat alles met de medewerking van het Parlement gebeurt en dat de belangrijke gezondheids- en consumentenprincipes nageleefd worden.
Een belangrijk principe in de communautaire consumentenwetgeving is dat de consumenten niet misleid mogen worden. Dit zou het geval zijn als we voedselbestraling toelaten, omdat bestraalde levensmiddelen er anders uitzien dan ze zijn. Het is moeilijk in te schatten of het noodzakelijk is voedsel voor conservering te bestralen. Europa heeft voedsel bij hopen. Als het toegestaan is voedsel te bestralen, moet het op het etiket vermeld zijn. De consumenten moeten de keuze hebben, zelfs wanneer er geen gevaar voor de gezondheid is. Ik steun de studies over de gezondheidsrisico's van bestraling. Bestraling vernietigt niet alle giftige stoffen in levensmiddelen. Integendeel, bepaalde stoffen krijgen er juist meer ruimte door. Het is ook van belang te bepalen welke bestralingsmethodes gebruikt mogen worden. Dit is een aspect dat de Raad over het hoofd ziet, maar waar de milieucommissie van het Parlement wel bij stilstaat.

Gahrton
Mijnheer de Voorzitter, ik kan het volledig eens zijn met mijn partijgenote mevrouw Bloch von Blottnitz. Bestraling van voedsel is gevaarlijk en overbodig, in elk geval voor alle levensmiddelen, eventueel afgezien van bepaalde kruiden.
Dit is ook de officiële mening van de Zweedse regering. Volgens de huidige Zweedse bepalingen is bestraling verboden, behalve voor bepaalde kruiden. Dat maakt deze zaak voor Zweden zeer belangrijk. Een van de belangrijkste beloftes die aan Zweden voor haar lidmaatschap van de EU, is gedaan, was namelijk dat geen enkele regeling ter bescherming van het milieu of de volksgezondheid minder streng zou worden. Ik zeg u nadrukkelijk: geen enkele dergelijke regeling zou minder streng hoeven te worden.
Als het Parlement nu mevrouw Bloch von Blottnitz' amendement niet steunt, zou Zweden gedwongen worden tot minder strenge regelingen. Dat zou de feitelijke crisis die om allerlei redenen tussen Zweden en de EU heerst, verder op de spits drijven. Het zou in dat geval een van de meest ingrijpende aantastingen van de Zweedse gezondheidsbepalingen betekenen. Ik hoop dus werkelijk dat het Parlement het amendement van mevrouw Bloch von Blottnitz steunt.

Graenitz
Mijnheer de Voorzitter, er wordt van mij verwacht dat ik hier in tweede lezing over een voorstel debatteer en stem hoewel de eerste lezing heeft plaatsgevonden op een tijdstip dat mijn land nog geen lid was van de Europese Unie en ik, of een landgenoot van mij, dus niet de mogelijkheid had om tijdens deze lezing ideeën of wijzigingen aan te brengen die nu eventueel als amendementen zouden kunnen fungeren. Ik denk dat het, mede uit het oogpunt van de talrijke veranderingen en uitbreidingen binnen de Europese Unie, nodig is de procedureregels inzake eerste en tweede lezing en overleg te herzien, zodat alle lidstaten voldoende aan bod komen.
Wat de zaak zelf betreft, zou ik willen zeggen dat het bestralen van levensmiddelen geen goede zaak is omdat daardoor een valse indruk van versheid wordt gewekt en andere noodzakelijke gezondheidsmaatregelen worden vervangen en de consument aldus om de tuin wordt geleid. Niettemin geloof ik dat we deze tweede lezing moeten houden en in plenaire vergadering over deze richtlijn moeten stemmen zoals ook de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming dat heeft gedaan. Want informatie, etikettering en vooral maatregelen die bijdragen tot het controleren en keuren van bestraalde producten zijn noodzakelijk en moeten voor het welzijn van de consument in de hele interne markt van toepassing zijn. Alleen zo kan gewaarborgd worden dat de consument zijn levensmiddelen vrij kan kiezen.
Volgens mij is het enorm belangrijk dat wij openlijk kunnen instemmen met de beslissingen van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding, dat we ons zegje kunnen doen, dat het er ons niet alleen om gaat eventueel mee te mogen bepalen welke levensmiddelen worden toegevoegd aan de kruiden en specerijen die al op de lijst staan, maar ook dat we informatie krijgen over de duur en intensiteit van de bestraling van afzonderlijke levensmiddelen, omdat dat ook belangrijk is. Alleen transparantie en etikettering kunnen de consument duidelijk maken dat het Europees Parlement en de Europese Unie belang hechten aan de gezondheidspreventie en zich daar ook voor inspannen.

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, met haar voorstel van 1989 wilde de Commissie een systeem tot stand brengen dat nauwlettend zou toezien op de bestraling van levensmiddelen vanaf de producent tot de consument. Om de wetgevingsprocedure te versoepelen heeft de Raad het voorstel opgesplitst in een kaderrichtlijn en een toepassingsrichtlijn met een lijst van levensmiddelen die bestraald mogen worden. De acht levensmiddelencategorieën in het gewijzigde voorstel van de Commissie zijn in het gemeenschappelijk standpunt teruggebracht tot een enkele categorie: namelijk gedroogde en aromatische kruiden, waaronder tuinkruiden. In het voorstel wordt gepleit voor gestandaardiseerde controlemethodes om bestraalde levensmiddelen op te sporen, maar hierbij wil ik opmerken dat andere conserveringsprocessen slechts administratief en niet in laboratoria worden gecontroleerd. De normalisatie gebeurt, zoals u weet, door een onafhankelijk orgaan, namelijk het CEN.
Zoals andere levensmiddelen vallen bestraalde levensmiddelen ook onder de controlerichtlijnen 89/397 en 93/99. Daarom kunnen wij de amendementen 9, het tweede gedeelte van 11, 13, 27, 32 op de kaderrichtlijn en de amendementen 2, 3 en het tweede gedeelte van amendement 1 op de toepassingsrichtlijn niet aanvaarden. Wat de comitologie betreft, herinner ik u eraan dat alle wijzigingen met politieke draagwijdte door de plenaire vergadering moeten worden goedgekeurd. Daarom is de kritiek in de ontwerpaanbeveling dat het regelgevend comité een te grote invloed zou hebben met betrekking tot deze richtlijn, niet gerechtvaardigd. Het comité kan slechts een politieke beslissing nemen wanneer een lidstaat beschermende maatregelen heeft getroffen. Daarom blijft de Commissie bij de tekst van de Raad en verwerpt ze de amendementen 8 en 19.
Voor de behandeling van technische kwesties wil de aanbeveling het comité een raadgevende bevoegdheid geven, zoals de Commissie oorspronkelijk had voorgesteld. Om de goedkeuring van de richtlijn, die volgens het Witboek al had moeten plaatsvinden, niet te blokkeren, heeft de Commissie een regelgevend comité moeten aanvaarden. Het is daarom niet mogelijk de amendementen 14, 16 en 17 inzake de comitologie te aanvaarden en evenmin amendement 15 over de interne regels van het comité, waarover het zelf moet beslissen.
De verplichte raadpleging van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding in artikel 13 mag niet de plaats innemen van de gemeenschappelijke besluitvormingsprocedure, die de richtlijn voorschrijft voor de goedkeuring van bijkomende voorschriften op het gebied van volksgezondheid. Daarom zijn de amendementen 6 en 18 overbodig en moeten wij ze verwerpen.
Aangezien de etikettering in elk geval verplicht is, zal de consument altijd een gefundeerde keuze kunnen maken tussen producten die al dan niet bestraalde ingrediënten bevatten. De amendementen 5, 26 en 29, die de invoering van een specifiek symbool beogen om de aanwezigheid van straling aan te geven, zijn bijgevolg overbodig en kunnen niet worden aanvaard.
Meerdere amendementen vormen een aanvulling op en verbetering van de tekst. Het betreft de amendementen 1, 2, het eerste gedeelte van 3, 4, 7 en 12 op de kaderrichtlijn en het eerste gedeelte van amendement 1 op de toepassingsrichtlijn. De amendementen 30, 31 en 33 kunnen wij niet aanvaarden, omdat er over de veiligheid van het proces geen twijfel kan bestaan. Amendement 10 koppelt de toelatingsvoorwaarden voor de bestraling van levensmiddelen aan de verplichting voor de lidstaten de Commissie in te lichten. Aangezien er geen verband is tussen beide zaken, verwerpen wij dit amendement. Het eerste gedeelte van amendement 11 is evenmin aanvaardbaar, omdat dit thema reeds in artikel 1, lid 1 behandeld wordt.
De periode waarin het in de handel brengen van bestraalde levensmiddelen die niet aan de richtlijn voldoen, verboden kan worden, wordt in amendement 20 van 24 maanden tot 12 maanden teruggebracht. Zo'n korte periode zal de tenuitvoerlegging van de richtlijn bemoeilijken en daarom moeten wij dit amendement verwerpen. De amendementen 21, 22 en 28 beperken de mogelijkheden om de bestraling van levensmiddelen te gebruiken en te exploiteren. Het is echter moeilijk te verdedigen waarom de consumenten, die uiteindelijk moeten beslissen wat voor hen beter of noodzakelijk is, niet volgens hun eigen maar volgens opgelegde normen zouden moeten beslissen. Daarom kunnen wij deze amendementen niet aanvaarden.

De Voorzitter
Mevrouw Bjerregaard, ik dank u.
Ik heb de verklaringen gehoord van de verschillende collega's over de amendementen die de Voorzitter niet-ontvankelijk heeft verklaard.
Daar ik veronderstel dat de kwestie ook morgen aan de orde zal komen, zou ik u het volgende willen zeggen.
Mijnheer Lannoye, in artikel 125 staat inderdaad dat "de Voorzitter beslist" , echter niet het Bureau, maar de Voorzitter, dat wil zeggen niet degene die op het betreffende moment voorzit, maar de Voorzitter van het Parlement. "Het besluit van de Voorzitter inzake de ontvankelijkheid van amendementen wordt niet alleen op basis van de leden 1 en 2 genomen, - zo wordt op het einde van artikel 125 gepreciseerd - doch op basis van de bepalingen van het Reglement in het algemeen" .
In artikel 72 staat voorts dat "tegen het besluit van de Voorzitter om een amendement al dan niet ontvankelijk te verklaren geen beroep mogelijk is" . Daarmee lijkt de zaak werkelijk afgedaan.
Toch zou ik hier - ter informatie en als curiosum - lid 2 van artikel 70 willen voorlezen. Dat luidt: " In het licht van de conclusies van het bemiddelingscomité kan de delegatie van het Parlement de hervatting van de behandeling van het gemeenschappelijk standpunt en eventuele daarop ingediende amendementen aanbevelen of in overleg met de bevoegde commissie overeenkomstig artikel 72 nieuwe amendementen aan het Parlement ter behandeling voorleggen" .
Natuurlijk gaat achter dit lid van het Reglement een gehele politiek-institutionele kwestie schuil, die verband houdt met het verloop van de bemiddeling, de merites van het resultaat van de bemiddeling, maar het schijnt mij toe dat het Reglement nog ten minste een andere mogelijkheid openlaat, zij het niet onmiddellijk.
Ik heb deze artikelen ook voorgelezen omdat ik veronderstel dat ik de vergadering van het bemiddelingscomité zal moeten voorzitten. Mevrouw Bloch von Blottnitz, wij zullen dus nog de gelegenheid hebben over deze kwestie te discussiëren.

Bloch von Blottnitz
Mijnheer de Voorzitter, het verheugt me dat we samen in het bemiddelingscomité zullen zitten. Dat geeft me hoop. Maar wat de Commissie mij zopas heeft meegedeeld vind ik eerlijk gezegd schandelijk. Ze neemt geen enkel amendement aan. Ze zegt: " dat kunnen we niet aanvaarden, daarmee kunnen we niet instemmen" . Wat ik helemaal onbegrijpelijk, schandelijk en driest vind, is dat ze ons onomwonden zegt dat wij op grond van artikel 100 A niet meer betrokken zijn bij de verdere procedure. Maar het is juist op grond van artikel 100 A dat wij in amendement 19 eisen dat het Parlement na de vaststelling van de positieve lijst altijd bij de zaak betrokken wordt. Mevrouw Bjerregaard, dat heeft u hier zopas afgewezen. Dat betekent dat we ons in het vervolg weer moeten schikken in de rol van toeschouwer, maar dat we bij de verkiezingen weer moeten opdraaien voor zaken die achter gesloten deuren geritseld werden. Dat spel speel ik niet mee. Dat kan ik u wel vertellen. Dat gaat niet door. Ik vind dit schandelijk.
We hebben zogezegd medebeslissingsbevoegdheid. Het Parlement heeft zogenaamd rechten, maar die worden ons keer op keer stiekem afgenomen. Al dat bestralen van levensmiddelen komt uiteindelijk alleen de whiskydrinkers van pas, omdat whisky zo sneller veroudert. Moeten wij ons daarvoor inzetten? Tot nu toe heb ik in deze zaak het spel meegespeeld door te zeggen dat er, wat mij betreft, goede gronden kunnen zijn om te bestralen. Maar nu, nadat u namens de Commissie heeft gezegd: " dat en dat neem ik niet aan" , is het afgelopen. Misschien kunt u mij wel corrigeren, misschien heb ik het alleen maar slecht begrepen. We fungeren weer als stroman, als kop van Jut voor dingen waarover we geen medezeggenschap hebben. Dat kan zo niet. Dat heeft niets meer te maken met democratie, met inspraak en al helemaal niet met de interne markt. Wij zullen altijd opdraaien voor de dingen die u doet. Dan zeg ik neen. Of zegt u mij dat ik u verkeerd begrepen heb.
Mijnheer de Voorzitter, tot u zou ik willen zeggen dat u ons goede tips gegeven heeft, maar morgen bij de stemming zal ik naar artikel 62, lid 2 verwijzen. Omdat het nu zo laat is zal ik die tekst nu niet voorlezen, maar morgen zal ik mij daarop beroepen. Daarin staat namelijk dat amendementen wel degelijk kunnen worden ingediend over onderwerpen die in eerste lezing niet behandeld werden. Het kan, en wij zullen dat dan ook doen. Ik weet dat u daarover niet kan beslissen, dat u er niets aan kunt doen. U zit hier jammer genoeg toch. Dank u zeer voor uw geduld. Tot ziens.

Roth
Mijnheer de Voorzitter, dat van die whisky vind ook ik interessant. Door die bestraling zou whisky kunstmatig verouderen. Zo heb ik vanavond weer wat bijgeleerd. U treft weliswaar geen schuld, maar toch zou ik u willen verzoeken aan de bevoegde Voorzitter te zeggen welke stemming hier heerst. Ik verwijs naar artikel 72, maar niet naar het lid waarnaar u verwijst. Ik verwijs naar artikel 72, lid 2, sub c. Daarin staat dat amendementen enkel ontvankelijk zijn als zij wijziging beogen van een tekstgedeelte dat in het voor de eerste lezing ingediende voorstel niet voorkwam.
Nu hebben hier verscheidene collega's over de partijgrenzen heen bevestigd dat er daadwerkelijk nieuwe tekstgedeelten zijn, omdat er de afgelopen jaren een ontwikkeling is geweest op dit gebied. De huidige technologie bestond toen nog niet, waarschijnlijk zelfs niet in de stoutste dromen. Daarom is het niet enkel logisch en mogelijk, maar dringend noodzakelijk dat daarover amendementen kunnen worden ingediend. Dat heeft iedereen gezegd, daarover bestaat dus geen onenigheid. Ik verzoek u om dat over te brengen aan de Voorzitter.
Ten tweede vraag ik u opheldering te verschaffen over wat er gebeurt als de voorzitter van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming uit hoofde van zijn hoge ambt persoonlijk besluit om amendementen te weigeren en dat de Voorzitter op grond van zijn macht nog andere amendementen weigert. Dan ontstaat er een impasse waarin iedere coherentie zoek is. Wat gebeurt er dan? Dan krijgt men natuurlijk touwtrekkerij tussen deze twee heren. Ik verzoek u om dat op te helderen. Wat moet er in dat geval gebeuren, of moet er dan niet helemaal opnieuw overlegd worden?
Ten derde wil ik het hebben over artikel 125. Daarin staat dat de Voorzitter uiteindelijk beslist en zijn beslissingen onbetwistbaar zijn. Ik vraag u in alle ernst of er grenzen zijn aan de onbetwistbaarheid? Grenzen als logica, intelligentie of de evidentie van het gezond verstand? Bestaan die grenzen of spelen we mee in een sprookje van de gebroeders Grimm, zoals de nieuwe kleren van de keizer? Iedereen zegt dat hij er fantastisch uitziet, dat de Voorzitter prachtige kleren draagt, tot een klein kind komt zeggen dat hij helemaal naakt is.
Is er echt geen enkele grens aan de onaantastbaarheid van de beslissingen van de Voorzitter? Mijnheer de ondervoorzitter, ik vraag het aan u omdat ik weet dat u zeer democratisch bent.

Whitehead
Mijnheer de Voorzitter, ik wil uw lankmoedigheid niet langer op de proef stellen. Ik vind dat u zich zeer lankmoedig toont, althans door te luisteren, niet door de beslissingen die u neemt. Ik zou de vertegenwoordiger van de Commissie en u, als onze vertegenwoordiger, het volgende willen zeggen. Als het Parlement niet wordt gehoord in een bemiddelingsprocedure over dit voorstel en als daarbij ook de mening van de lidstaten niet aan bod komt die nog niet tot de Unie behoorden toen het voorstel voor een richtlijn voor het eerst werd ingediend, dan is dat een aanfluiting van ons recht om bij deze discussie betrokken te worden. We hebben consequent gewaarschuwd voor amendementen die de rol van het Parlement tot die van een lastige bemoeial reduceerden. Het zou totaal absurd zijn als het Parlement niet meer geraadpleegd werd of niet op gepaste wijze inspraak kreeg in het volgende stadium van de behandeling. Ik hoop dat u hier rekening mee zult houden als u morgen uw beslissingen neemt. Ik hoop ook dat de Commissie beseft wat zij heeft gezegd toen zij bijna al deze amendementen van de hand wees.

De Voorzitter
Ter afsluiting van dit onverwachte debat wil ik nog opmerken dat ik begrip heb voor de gemoedstoestand van mevrouw Bloch von Blottnitz, temeer daar op haar voorafgaande opmerkingen een antwoord van de Commissie is gevolgd waarin zij zich inhoudelijk zeker niet geheel kan vinden. Wij weten allen wat het betekent wanneer de Commissie het niet eens is met een amendement: dat maakt de gehele bemiddelingsfase gecompliceerder voor het Parlement.
Wat het Reglement zelf betreft, wil ik mevrouw Roth meedelen dat de heer Gil-Robles even democratisch is als ik en dat hij uiteraard op de hoogte zal worden gebracht van het debat van vanavond. Ik zou echter willen onderstrepen dat het door mevrouw Graenitz en de heer Whitehead opgeworpen argument niet iedere keer weer benadrukt hoeft te worden, daar het absoluut geen enkel effect sorteert op het niveau van het Reglement, maar hooguit op algemeen niveau. Tussen toen en nu zijn er nieuwe lidstaten toegetreden, maar met betrekking tot het Reglement heeft dat geen enkel effect: het Reglement verandert niet telkens als een lidstaat toetreedt.
U allen kunt er maar beter rekening mee houden - dat geldt niet voor nu maar voor de toekomst - dat er nog een open discussie loopt over wat er na Amsterdam moet gebeuren. Ik bedoel daarmee dat de Commissie Reglement zich momenteel beraadt over de wijzigingen die na het Verdrag van Amsterdam en als gevolg daarvan moeten worden aangebracht. Mevrouw Bloch von Blottnitz heeft al aangestipt dat men zal verwijzen naar artikel 62, en mij lijkt dat dit niet veel speling toelaat; maar u heeft hoe dan ook de bevoegdheid morgen, op het moment waarop tot stemming wordt overgegaan, deze problemen ten overstaan van de Voorzitter naar voren te brengen. Ik herhaal echter dat de Voorzitter van deze discussie in kennis zal worden gesteld opdat hij de opportune beslissingen kan nemen. Mevrouw Roth, de enige beperking die daarvoor geldt, is het Reglement.

Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Storten van afvalstoffen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0026/98) van mevrouw Jackson, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende het storten van afvalstoffen (COM(97)0105 - C4-0160/97-97/0085(SYN)).

Jackson
Mijnheer de Voorzitter, het afvalbeleid van de Europese Unie is minder ver ontwikkeld dan het beleid inzake de kwaliteit van lucht en water. Uit de richtlijn betreffende het storten van afvalstoffen blijkt dat het zich nog in een tamelijk experimentele fase bevindt. Ik zie mij genoodzaakt om een aantal fundamentele vragen te stellen over deze richtlijn, en hoop dat de Commissie mij zal kunnen antwoorden.
Ten eerste, als deze richtlijn volledig wordt uitgevoerd - wat nog maar zeer de vraag is - moeten we goed beseffen dat er een verschuiving komt van stortplaatsen naar andere manieren van afvalverwerking. Artikel 5 voert immers geleidelijke beperkingen op de hoeveelheid biologisch afbreekbaar afval dat gestort mag worden. Deze passage is toegevoegd nadat wij in 1996 de richtlijn hadden afgekeurd. In veel landen houdt dit in dat er moet worden overgeschakeld op verbranding. Mijn fundamentele vraag is of een richtlijn die zo'n universele verandering oplegt het subsidiariteitsbeginsel wel respecteert. Volgens mij niet.
De streefdoelen die in artikel 5 worden vermeld zijn erg nauwkeurig, hoewel ze een nationaal karakter hebben en niet voor specifieke stortplaatsen zijn bedoeld. Doordat men aan het subsidiariteitsbeginsel voorbijgaat, legt men een algemene oplossing op, hoewel de toestand van land tot land sterk verschilt. Sommige landen hebben geavanceerde stortplaatsen of beschikken over geologische structuren die storten ook in de toekomst tot een duurzame en misschien wel meest milieuvriendelijke optie maken. In andere landen vormen ongereglementeerde stortplaatsen dan weer een gevaar voor de volksgezondheid.
Al wordt in de richtlijn zo vaak gewezen op plaatselijke keuzemogelijkheden, toch hevelt ze te veel cruciale beslissingsbevoegdheid van het plaatselijke en nationale naar het Europese niveau over. Ten tweede, als deze richtlijn volledig wordt toegepast, moeten we goed beseffen dat een aantal lidstaten aanzienlijke bedragen zal moeten uittrekken voor alternatieve afvalverwerking. Ook de controlemechanismen, die vereist zijn om aan te tonen dat ze aan de richtlijn voldoen, zullen grote kosten met zich meebrengen.
Mijn fundamentele vraag is of de lidstaten wel binnen de opgelegde termijnen aan de richtlijn zullen kunnen voldoen? Het antwoord is duidelijk nee. In Ierland gaat 99 % van het afval naar stortplaatsen. De kans is nihil dat daar snel op een alternatief kan worden overgeschakeld. In Portugal gaat 54 % van het afval naar een "onbekende bestemming" . In Griekenland, zo meldt ons de Commissie, zijn er tussen de 3000 en 6500 illegale stortplaatsen. Deze landen kunnen geen van alle voldoen aan de richtlijn zoals die nu is voorgesteld. Als ze wordt aangenomen, zal de Commissie deze landen nog jaren vervolgen voor het Hof van Justitie.
In mijn eigen land, het Verenigd Koninkrijk, schat het ministerie van milieu van de heer Prescott dat er maar liefst 70 verbrandingsovens zouden moeten worden gebouwd. Dat zou zowat zeven miljard pond kosten. Waar gaat de heer Blair dat geld vandaan halen? Als rapporteur moet ik u melden dat mijn commissie de richtlijn gesteund heeft en op een enkel punt de gedetailleerde bepalingen nog heeft aangescherpt door de termijn van 2002 verplicht te maken in plaats van facultatief. Als dat het enige was, zou ik er moeite mee hebben om het standpunt van mijn commissie te blijven vertolken. Maar mijn commissie heeft nog iets anders gedaan. Voor het eerst heeft de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming amendementen ingediend die lidstaten dwingen de verplichtingen na te komen die ze aangaan door een richtlijn goed te keuren.
We willen dat ze de daad bij het woord voegen en het nodige geld uittrekken. Met onze amendementen willen we de lidstaten allereerst dwingen om de bestaande wetgeving toe te passen en stortplaatsen te sluiten die niet aan de richtlijnen voldoen. Met deze richtlijn willen we zorgen dat de lidstaten regelmatig verslag uitbrengen over de toepassing van de wetgeving, in het bijzonder met betrekking tot de geleidelijke beperking van de hoeveelheid biologisch afbreekbaar afval dat naar stortplaatsen wordt overgebracht.
Ook de stortplaatsen waarvoor de richtlijn niet geldt, mogen we niet uit het oog verliezen. Ook hierover moet informatie aan de Commissie worden verstrekt en ter beschikking van het Parlement worden gesteld.
Tenslotte mogen we niet vergeten dat de lidstaten de vorige versie van de richtlijn unaniem hebben goedgekeurd. Vijftig procent van het grondgebied van de Europese Unie viel in feite buiten die richtlijn. Als ze dat toen aanvaardbaar vonden, is het niet realistisch te hopen dat ze deze veel strengere richtlijn nu wel volledig zullen toepassen. Het Parlement mag in mijn ogen niet tolereren dat er wetgeving wordt ingediend die neerkomt op een verlanglijstje van zelfgenoegzame milieuministers.
Ik hoop dat het Parlement deze richtlijn nauwlettend in het oog blijft houden. Ik zal dat in elk geval met genoegen doen. Ik hoop ook dat mevrouw Bjerregaard er vroeg of laat over in debat wil treden, misschien wel vanavond, hier met ons. Het heeft weinig zin dat ze helemaal naar Straatsburg komt als ze hier komt staan als een soort sprekende weegschaal, want dat is wat ze doet als ze een lijstje amendementen voorleest met de opmerking of ze al of niet aanvaardbaar zijn voor de Commissie. Dit is een parlement, en een parlement verwacht een debat.

Bowe
Mijnheer de Voorzitter, we weten allemaal hoe belangrijk dit voorstel voor de vele bedrijfstakken in de lidstaten is. Dat is wellicht ook een van de redenen waarom het zo lang heeft geduurd voor we tot overeenstemming zijn gekomen en waarom we ons in dit stadium van het wetgevingsproces bevinden. Toch geloof ik dat we het begin van het einde naderen en niet het einde van het begin.
Het nieuwe voorstel van de Commissie komt tegemoet aan een groot aantal wensen die het Parlement bij de vorige behandeling heeft geuit. Het voorstel is als een feniks uit zijn as herrezen, en het Parlement mag, althans ten dele, de Commissie gelukwensen. Ook mevrouw Jackson wil ik gelukwensen met het werk dat zij als rapporteur heeft verricht.
In antwoord op een aantal van haar constateringen wil ik allereerst opmerken dat dringend afdwingbare Europese normen moeten worden opgelegd aan een bedrijfstak die meestal op Europees niveau opereert. Afvalverbranding is niet onvermijdelijk. Er zijn heel wat andere technieken beschikbaar. De laatste jaren heeft het grootschalig composteren zich ontwikkeld tot een valabel alternatief, al moeten daarin wel voldoende moeite, energie en andere middelen gestoken worden voor het in de hele Unie wordt toegepast.
Op een enkel punt moet ik de rapporteur verbeteren. De vorige keer dat de Raad dit voorstel behandelde, was de stemming niet unaniem. Daarom kon de Raad het ook niet handhaven nadat het Parlement het had verworpen. De Raad heeft het bij meerderheid goedgekeurd. De politieke overeenkomst die de ministers nu hebben bereikt, lijkt al verbazend veel op een gemeenschappelijk standpunt, en daardoor zal het allicht moeilijker zijn om er nog iets aan te veranderen.
Net als de andere socialisten vind ik dat we een reeks uitvoerbare, zinvolle, afdwingbare normen nodig hebben die in heel Europa gelden en die zorgen dat onze stortplaatsen voortaan minder kwaad aanrichten. We moeten ook onderkennen dat deze richtlijn niet alleen belangrijk is voor het bedrijfsleven, maar ook voor de bescherming van het milieu en de volksgezondheid. Slecht beheerde stortplaatsen vervuilen het grondwater en dragen met hun methaanemissies bij tot het broeikaseffect. Die dingen zijn op zichzelf al reden genoeg om het voorstel in praktijk te brengen.
Ik zou er bij het Parlement op willen aandringen de amendementen van de milieucommissie te steunen. Dit is een stap vooruit in wat een erg langdurig proces is geworden. Ik hoop dat we voor het einde van dit jaar een aangevuld voorstel tegemoet kunnen zien.

Eisma
Mijnheer de Voorzitter, het behandelen van afval moet vooral berusten op een zekere hiërarchie. The ladder of Lansink as we call it in the Netherlands , omdat mijnheer Lansink, een parlementariër uit de Tweede Kamer, heeft bedacht dat die hiërarchie echt moet toegepast worden. Die hiërarchie bestaat in de eerste plaats uit preventie, dan uit hergebruik en dan uit verwerking, en het storten van afval is in die verwerkingsfase echt de laatste optie.
Om dit te bereiken en inderdaad het storten van biologisch afbreekbaar afval zoveel mogelijk terug te dringen, bevat het verslag van collega Jackson belangrijke doelstellingen. De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming heeft haar vertrouwen uitgesproken in de oorspronkelijke normen van de Europese Commissie. Alleen op die manier kunnen wij tot uniforme Europese maatregelen komen.
Maar niet alle lidstaten zijn zover met hun wetgeving dat ze kunnen voldoen aan de laatste optie, te weten het storten van afval. Sommige lidstaten zullen dus nog de nodige inhaalmanoeuvres moeten maken om wel te kunnen voldoen aan die doelstellingen. Alleen op deze manier kunnen wij een hoge milieubescherming bieden die de Europese Unie pretendeert na te streven. Ook economische prikkels horen daarbij. Dit alles betekent natuurlijk niet dat er geen uitzonderingen kunnen komen. Niet-gevaarlijke baggerspecie is daar een goed voorbeeld van. Bepaalde landen, zoals onder andere mijn eigen land, Nederland, hebben hele goede milieuvriendelijke verwerkingsmethodes die een uitzondering mogelijk kunnen maken.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, wij spreken onze steun uit voor het verslag. Milieubeleid neemt een centrale plaats in de Europese wetgeving in. Deze richtlijn met betrekking tot het storten van afval dient daar zeker een onderdeel van te zijn.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, dit voorstel over het storten van afval heeft een lange looptijd gehad, maar nu is hopelijk het einde in zicht. Toch denk ik dat het wachten beloond is. Want wat de Commissie nu op tafel heeft gelegd is een flinke verbetering ten opzichte van het afgekeurde gemeenschappelijk standpunt van 1995.
Er is nu op allerlei manieren rekening gehouden met nieuwe ontwikkelingen. Het scheiden van biologisch afbreekbaar afval heeft een plaats gekregen en het grondgebied waar de richtlijn van toepassing is, omvat nu bijna de hele Unie. Dat zijn grote verbeteringen. Ook de introductie van het kostenaspect en de nazorg van de stortplaatsen zijn winstpunten.
En dan nu de praktijk. Hoe zal het allemaal gaan lopen? De verpakkingsrichtlijn en deze richtlijn bevatten prikkels om zo hoog mogelijk in afvalhiërarchie te blijven, maar het leven is vaak weerbarstiger dan de leer. Kortom, het zal van de inzet van de nationale en de lokale overheden afhangen of preventie en hergebruik echt de voorrang zullen krijgen.
Waar wij ons vooral zorgen over maken, zijn de transporten van afval naar de goedkope verbrandingsovens en naar de veel te goedkope stortplaatsen. De invoering van de nieuwe kostenberekening voor het storten moet nu heel snel op gang komen in de lidstaten. Hoewel deze richtlijn er wel mooier uitziet dan eerdere versies, moeten wij onder ogen zien dan miljarden tonnen afval nog steeds op een ongeoorloofde manier worden gestort of met veel te vuile emissies verbrand.
Er is dus haast geboden bij de implementatie, maar daarnaast zit er nog een groot hiaat in de afvalverwerkingsketen. Er moet op zeer korte termijn een herziening komen van de richtlijn voor de afvalverbrandingsovens met nieuwe normen voor de uitstoot. Mijn vraag aan de commissaris is: wanneer komt het voorstel hiervoor klaar? Er is namelijk nog een veel te grote ongelijkheid tussen de verbrandingsovens.

Jensen, Kirsten
Het verheugt mij dat de Raad in zijn anders nogal twijfelachtige politieke overeenkomst kennis heeft genomen van de wijziging van het Europees Parlement. In het oorspronkelijke voorstel van de Commissie waren de doelstellingen van de richtlijn voor bijna de helft van Europa niet van toepassing, wat uiteraard nogal absurd was. Stortplaatsen staan onderaan de afvalhiërarchie en de uniforme regels dienen in de eerste plaats om het storten van afval en de afvaltransporten te beperken en het milieuvriendelijk storten te garanderen als storten de enige mogelijkheid is. De milieucommissie stelt voor eerst het grondwater te onderzoeken alvorens nieuwe stortplaatsen in te richten. In Denemarken wordt zowat 90 % van het drinkwater uit grondwaterlagen gehaald.
Het is goed nieuws dat het voorstel eisen bevat inzake de behandeling van biologisch afbreekbaar afval. Op stortplaatsen kan dit afval gassen ontwikkelen en in feite zou dergelijk afval gesorteerd en gedeeltelijk gecomposteerd moeten worden. Het is ook een goede zaak dat het voorstel zijn weg vindt in het besluitvormingsproces, omdat het afvalprobleem een van de gebieden is die nog niet helemaal door de wetgeving gedekt zijn.

Watson
Mijnheer de Voorzitter, de liberale fractie is voor een beperking van de hoeveelheid afval en voor het veiliger maken van afvalverwerking. Er zijn twee methodes om afval te verwerken: stortplaatsen en, op plaatsen waar de bevolkingsdichtheid en geografische omstandigheden die niet toelaten, verbrandingsovens. Aan beide methodes kleven nadelen. Verbranding kan tot luchtvervuiling leiden, stortplaatsen tot vervuiling van het grondwater en het vrijkomen van methaan, een broeikasgas.
Maar de technologie reduceert deze problemen tot een minimum. Deze richtlijn geeft de voorkeur aan afvalverbranding, maar houdt de deur open voor beide methodes. De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming laat de richtlijn nu meer naar een kant overhellen, en een deel van haar amendementen zou in feite betekenen dat het beleid zich voortaan volledig op verbranding zou richten. Mijn fractie is voor een geleidelijke overstap naar verbranding, in het bijzonder van afval dat niet biologisch afbreekbaar is. Maar we willen niet voorbijgaan aan het nieuwe groene procédé, waarbij methaan wordt opgevangen en energie wordt gewonnen uit afval. Het document van de Commissie over methaangas dat onlangs het licht heeft gezien, onderkent het belang hiervan.
De liberale fractie zal tegen een deel van de amendementen van de milieucommissie stemmen, namelijk de amendementen die stortplaatsen feitelijk zouden verbieden, en degene die wij te prescriptief of te onpraktisch vinden. Maar we staan achter het doel dat met deze richtlijn wordt beoogd en we steunen het werk van de commissaris. We betreuren de onbarmhartige opmerkingen van de rapporteur en het standpunt dat zij vanavond in dit debat heeft ingenomen. We geloven dat deze richtlijn de Unie een stap dichter bij een gezonder milieu en een doelmatiger afvalverwerking brengt.

Apolinário
(PT ) Mijnheer de Voorzitter, deze richtlijn is een goed voorbeeld van de groeiende invloed van het Europees Parlement op het gebied van milieuwetgeving. De verwerping van het aanvankelijke voorstel heeft er namelijk - en gelukkig maar - toe geleid dat de Commissie wijzigingen heeft aangebracht, zodat de Raad op zoek is gegaan naar een nieuwe invalshoek en een nieuwe strategie.
En zulke strategie is dringend noodzakelijk, als we bedenken dat in een lidstaat als Portugal, zoals hiervoor al is aangegeven, tot voor kort 54 % van het afval een weg vond naar stortplaatsen waarop geen enkel toezicht wordt uitgeoefend, 10 % naar stortplaatsen waar wel toezicht op wordt uitgeoefend, en slechts 36 % naar officiële stortplaatsen. Intussen is er een nieuwe regering gekomen, en is de meerderheid in de wetgevende en uitvoerende macht op een andere wijze samengesteld. Daarmee heeft - en de Commissie is daarvan op de hoogte - een nieuwe benadering ingang gevonden, wat bijvoorbeeld blijkt uit het nationale plan voor afvalbeheer. Dat plan wordt nu uitgevoerd en als gevolg daarvan is in een aantal regio's, waaronder de voor het toerisme zo belangrijke Algarve, al bereikt dat tegen de volgende zomer alle afval op officiële stortplaatsen wordt gedeponeerd.
Met betrekking tot het voorstel dat we nu bespreken zou ik de aandacht willen vestigen op de volgende doelstellingen: het terugbrengen van de methaanemissies, het verbod op het storten van gevaarlijk en ongevaarlijk afval op dezelfde plaats en de verplichting afvalstoffen vooraf te behandelen. Dat zijn positieve zaken.
Ik zou hier ook de aandacht willen vestigen op het verschil tussen het standpunt van het Europees Parlement, dat een reductie van 25 % tegen het jaar 2002 wil en het standpunt van de Raad, die het over 2006 heeft.
Tenslotte wil ik wijzen op het overgangsregime zoals dat voor de eilanden is vastgesteld. Voor Portugal - de Azoren en Madeira - wordt dat regime vertaald als een vrijstelling van de plicht tot voorbehandeling voor de eerste stortplaats op elk eiland, en zulks tot een limiet van 15.000 ton. Ik benadruk dat dit een overgangsregime is. De eilanden vormen immers een belangrijk natuurlijk erfgoed, dat zowel voor het milieu als voor de toeristenindustrie een aanzienlijke waarde vertegenwoordigt: uiteindelijk zullen ook zij baat ondervinden bij de uitvoering van een milieubeleid dat geen uitzonderingen toelaat.
Voor de eerste stortplaats van de autonome regio Madeira is een aanvraag bij het Cohesiefonds ingediend. Dat voorbeeld verdient navolging.

White
Mijnheer de Voorzitter, ook ik zou iedereen vanavond graag geluk willen wensen. Allereerst de glimlachende heer Bowe, die in het vorige Parlement ongelofelijk veel moed heeft getoond door de oude richtlijn betreffende het storten van afvalstoffen te verwerpen. Hij heeft zich toen prima geweerd door te zeggen dat we geen gebrekkige richtlijn zouden accepteren. Daar heeft hij groot gelijk in gehad.
Ik wil ook de Commissie gelukwensen. Zij heeft nu iets op tafel gelegd dat noodgedwongen beter in elkaar zit dan de vorige keer.
Ik wens mevrouw Jackson geluk, al weet ik niet of zij daar prijs op stelt. Uit de toon van haar bijdrage in het begin meende ik af te leiden dat ze niet helemaal gelukkig was met de presentatie van het verslag. Maar ze hoort gefeliciteerd te worden, omdat ze nu helemaal achter het principe staat dat er geen twee manieren van afvalverwerking naast elkaar mogen blijven bestaan. Dit principe wordt verdedigd en aanvaard zowel binnen de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming als in het Parlement als geheel. Nu houdt dit wel in dat de afvalverwerking in het Verenigd Koninkrijk drastische veranderingen zal ondergaan. Dit is belangrijk om op te merken, want als dit voorstel eindelijk wordt omgezet in een richtlijn, wordt een Britse binnenlandse regeling veranderd door toedoen van het Europees Parlement, en dit terwijl bijna niemand van deze kwestie op de hoogte is.
Daarom is het belangrijk dat mevrouw Jackson in de toelichting namens het Parlement vraagt om een kostenraming, zodat exploitanten van stortplaatsen en plaatselijke overheden in het Verenigd Koninkrijk weten waar ze aan toe zijn met de geleidelijke maatregelen uit dit voorstel.
Mevrouw Jackson merkt terecht op dat wij als commissie altijd het antwoord krijgen dat het meer kost als we niets doen dan als we wel iets doen. Ondanks de hardvochtige opmerkingen die hier gemaakt zijn over de commissaris als sprekende weegschaal, vraag ik de commissaris om zelf iets minder hardvochtig te zijn en ons te zeggen hoeveel geld er beschikbaar is voor stortplaatsen en hoe duur dit voorstel gaat uitpakken.

Myller
Mijnheer de Voorzitter, in het algemeen kunnen we constateren dat de richtlijn over de behandeling van afval op stortplaatsen in haar huidige vorm bevredigend is. Op Europees niveau zijn er echter veel te weinig maatregelen om de doelstellingen te verwezenlijken.
Een aparte afvalstoffenheffing of -boete is een noodzakelijk middel waarmee men de consumenten, zowel de kleine als de grote producenten van afval het naar stortplaatsen te vervoeren afval kan laten verminderen. De heffing of boete moet zodanig worden bepaald dat schoon, gescheiden afval voor de consument het goedkoopst is en het niet-gescheiden afval, dat naar stortplaatsen gaat, het duurst. Dit vereist natuurlijk dat gemeenten of andere besturen genoeg mogelijkheden hebben gecreëerd om het afval te scheiden.
De Europese Unie moet op dit gebied vooruitgang boeken en een voorbeeld nemen aan de verst gevorderde lidstaten. Het benutten van stortplaatsafval onder andere als energiebron of als compost moet gesteund worden, maar tegelijkertijd moet er nieuwe technologie ontwikkeld worden om te garanderen dat er aan het proces geen risico's voor het milieu of de gezondheid verbonden zijn. Bij het verzorgen van zowel oude als nieuwe stortplaatsen moet gegarandeerd worden dat doorsijpelend water geen enkel gevaar vormt voor het grond- en oppervlaktewater in het gebied.
Ik vind het zeer belangrijk dat de in de milieucommissie aangenomen amendementen om het water te beschermen morgen bij de stemming worden aangenomen.

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, het verheugt mij dat het Europees Parlement het storten van afval vandaag op de agenda heeft gezet. De Gemeenschap had reeds lang een richtlijn moeten hebben die garandeert dat het storten van afval op een milieuvriendelijke manier gebeurt. Zoals reeds werd opgemerkt, is het de tweede keer dat wij een voorstel voor een richtlijn over het storten van afval behandelen. De Commissie diende haar eerste voorstel in juli 1991 in en, zoals u zich zult herinneren, verwierp het Europees Parlement dit voorstel in mei 1996 met het argument dat de milieubescherming onvoldoende was en er te veel uitzonderingen waren.
Het voorstel dat wij vandaag behandelen, is totaal gewijzigd. Het was geen gemakkelijke opgave, maar ik vind dat we tevreden mogen zijn met het resultaat. Het nieuwe voorstel bevat vele nieuwe elementen, die de ontwikkeling sinds het vorige voorstel van de Commissie weerspiegelen. In verschillende lidstaten hebben de procedures, methodes en strategieën voor de verwerking van afval grote veranderingen ondergaan. Naar analogie met de communautaire strategie voor afvalverwerking zijn vele lidstaten nu van mening dat het storten de laatste mogelijkheid moet zijn in de afvalverwerking.
De belangrijkste nieuwe elementen in het voorstel van de Commissie zijn de volgende: vermindering van de hoeveelheid biologisch afbreekbaar stedelijk afval dat wordt gestort teneinde het broeikaseffect te verminderen, voorbehandeling in plaats van verbranding voor het storten, verbod op het storten van gebruikte autobanden en tenslotte moet storten, zoals mevrouw Myller opmerkte, duurder worden en moet er een verbod komen op het gezamenlijk storten van gevaarlijk en niet-gevaarlijk afval. Dit laatste was reeds in het vorige voorstel opgenomen, maar het kreeg veel kritiek van het Parlement. Tenslotte bevat het voorstel ook strengere voorschriften voor bestaande stortplaatsen.
Ik ben ervan overtuigd dat het nieuwe voorstel de preventie en beperking van milieuoverlast door het storten van afval zal vergemakkelijken. Er moet op dit gebied zo vlug mogelijk iets gebeuren. Uit de vele klachten die de Commissie over het storten van afval ontvangt, blijkt duidelijk dat de Gemeenschap iets moet ondernemen.
Ik heb het ontwerpverslag van de milieucommissie uiteraard met grote belangstelling bestudeerd. Het bevat vele belangrijke en nuttige amendementen, die het voorstel van de Commissie verfijnen en de procedures verduidelijken. Het verheugt mij dan ook u te kunnen meedelen dat de Commissie 16 van de amendementen kan aanvaarden. Ik moet echter wel toegeven dat ik mijn bedenkingen heb bij bepaalde delen van het verslag, maar ik heb een beetje tijd nodig om dat toe te lichten. Ik stel tevreden vast dat het Europees Parlement ons streven naar een beperking van het storten van biologisch afbreekbaar afval steunt. Wij hebben voor de lidstaten verminderingspercentages op lange termijn vastgesteld. Deze percentages mogen niet gewijzigd worden en moeten bewerkstelligen dat de lidstaten alternatieve verwerkingsmethodes voor dit soort afval onder de meest gunstige voorwaarden kunnen plannen en invoeren. Daarom kan de Commissie amendement 16 niet aanvaarden.
Wat de amendementen 12 en 31 betreft, vindt de Commissie het niet goed om nog meer uitzonderingen in het voorstel op te nemen. Ik sta meer bepaald sceptisch tegenover een uitzondering voor het ondergronds storten van afval. Er zijn geen verdedigbare argumenten om voor deze vorm van storten een uitzondering toe te staan. Alle stortplaatsen - of ze zich nu boven of onder de grond bevinden - moeten voldoen aan de bepalingen van de richtlijn en moeten daarom veilig en controleerbaar zijn. Ik kan mij niet verzoenen met de gangbare praktijk in Duitsland, waar 1, 7 miljoen ton afval, waarvan 350.000 ton gevaarlijk afval, in 1994 in oude mijnen werd opgeslagen. In Duitsland wordt dit niet als verwijderingsoperatie maar als hergebruikoperatie beschreven, waardoor de wetgeving inzake het storten van afval in dit geval niet van toepassing is. Ik vind deze praktijk niet milieuvriendelijk.
Algemeen gesproken ben ik niet tegen het ondergronds opslaan van afval, maar ik vind dat we zeker moeten zijn dat de bepalingen in het voorstel inzake stortplaatsen ook van toepassing zijn op de ondergrondse opslagplaatsen in kwestie. Daarom kan ik niet aanvaarden dat voor de ondergrondse opslag van afval uitzonderingen worden toegestaan. Het vorige gemeenschappelijk standpunt van de Raad werd door het Europees Parlement juist wegens de vele uitzonderingen afgewezen en daarom kan ik moeilijk begrijpen waarom het Parlement nu bijkomende uitzonderingen wil invoeren. Met amendement 13 beoogt het Parlement namelijk nog een uitzondering. Ik kan in dit stadium niet aanvaarden dat voor het storten van gips en kalk een uitzondering zou gelden, maar wil het Parlement wel beloven dat de Commissie het amendement zal bestuderen en de mogelijkheden ervan zal overwegen.
Ongecontroleerde stortplaatsen vormen tegenwoordig voor de Gemeenschap een serieus probleem. Dit blijkt uit het groot aantal klachten en verzoekschriften dat de Commissie ontvangt. Deze situatie moet dan ook veranderen. Bestaande stortplaatsen moeten aan de nieuwe vereisten in het voorstel van de Commissie voldoen en bijgevolg een nieuwe vergunning aanvragen om te kunnen blijven functioneren. De goedkeuringsnormen in de oude kaderrichtlijn over afval zijn niet meer in overeenstemming met de ontwikkeling op dit gebied en kunnen niet garanderen dat het storten van afval in veilige en gecontroleerde omstandigheden gebeurt. Daarom kan de Commissie amendement 25 niet aanvaarden.
Wat de amendementen 27, 30, 33 en 36 betreft, is de Commissie van mening dat de bepalingen in de bijlagen door het technisch comité dat in artikel 16 van haar voorstel genoemd wordt, moeten worden vastgesteld. Dan is er amendement 7. De Commissie kan niet verplicht worden de rapporten van de lidstaten door te sturen, maar ze kan de verslagen die ze opmaakt aan de hand van de informatie die ze van de lidstaten krijgt, wel aan het Europees Parlement doen toekomen. Misschien vinden sommigen dat dit maar een kwestie van woorden is, maar wij denken dat we het probleem op deze manier kunnen oplossen.
De amendementen 2 en 3 beogen wijzigingen in de overwegingen, met name dat de Commissie binnen een bepaalde termijn nieuwe voorstellen moet indienen. Wij hebben reeds plannen voor een voorstel betreffende de verbranding van niet-gevaarlijk afval en zullen volgens ons werkprogramma een voorstel over compostering indienen. Ik kan echter niet instemmen met de manier waarop de verplichting voor de Commissie in deze amendementen is geformuleerd.
Er zijn nog een hele reeks amendementen die ik zou willen bespreken, maar het is al laat. Ik zal mij dus van verdere commentaar onthouden, tenzij er specifieke amendementen zijn waarover de aanwezige afgevaardigden graag uitleg zouden krijgen. De heer White stelde mij de vraag of ik inlichtingen kon geven over de totale kostprijs, maar daar heb ik geen idee van. Die hangt immers van de huidige ontwikkeling in de lidstaten af.
Tegen mevrouw Jackson wil ik zeggen dat zij op het einde van haar betoog wel enkele zeer onvriendelijke opmerkingen heeft gemaakt. Ik ben sinds 15.00 uur aanwezig in het Europees Parlement, waar ik niets anders heb gedaan dan met de afgevaardigden van het Parlement debatten te voeren. Ik begrijp haar opmerkingen dan ook helemaal niet.

Jackson
Mijnheer de Voorzitter, kunt u mij misschien helpen met amendement 16? Dit was een amendement waar mevrouw Bjerregaard niet mee kon instemmen. Amendement 16 bestaat eigenlijk uit twee delen. Het eerste betreft de streefcijfers voor het jaar 2002, waarbij de parlementaire commissie en het Parlement de woorden "voor zover mogelijk" willen schappen, zodat de streefcijfers voor 2002 verplicht worden en niet facultatief. De rest van het amendement gaat over rapportering.
Amendement 16 bestaat uit twee delen. Misschien kan mevrouw Bjerregaard verduidelijken met welke delen ze niet akkoord gaat. Het is een trieste zaak dat de Commissie zelfs in dit vroege stadium een amendement afwijst over rapporteringsplicht, terwijl ik het voor een keer in grote lijnen eens ben met haar adviseur dat het Parlement strengere eisen moet stellen aan rapportering. Ik vraag mevrouw Bjerregaard met aandrang dit amendement te aanvaarden. Zo niet, dan hoop ik dat het Parlement op zijn strepen zal staan en over deze punten een bemiddelingsprocedure start. Ik had hierover graag duidelijkheid gehad.

De Voorzitter
Mevrouw Bjerregaard, kunt u daarop nader ingaan? De amendementen 16 en 23 bevatten delen die op de gewijzigde teksten betrekking hebben. Mevrouw Bjerregaard, als u zegt dat de Commissie de amendementen 16 en 23 niet accepteert, bedoelt u dan de amendementen in hun geheel of slechts een deel ervan?

Bjerregaard
Mijnheer de Voorzitter, ik heb in mijn antwoord een onderscheid gemaakt tussen de twee delen van amendement 16. Wat de rapportering betreft, heb ik gezegd dat de formulering van het Parlement ons zorgen baart. Ik ben echter bereid samen met het Parlement andere formuleringen te zoeken.
Dat de verplichting in het jaar 2002 moet ingaan, is een eis waarover wij ons nu niet kunnen uitspreken. Wij denken dat we de lidstaten met deze eis een bepaald beleid opleggen, wat mevrouw Jackson trouwens zelf als argument heeft gebruikt. Daarom zijn wij er geen voorstander van de streefwaarden vanaf het jaar 2002 verplicht te maken. Zoals gezegd staan wij echter wel positief ten opzichte van rapportering.

Jackson
Hoe staat de Commissie tegenover amendement 23? Dit is van cruciaal belang, omdat dit over de stortplaatsen gaat die buiten de richtlijn zouden vallen. Het is heel eenvoudig. Is de commissaris het eens met amendement 23 of niet? Ik hoop van wel. Ik ben bijna geneigd mijn eerdere opmerkingen terug te nemen, maar ik denk niet dat ik dat zal doen.

De Voorzitter
Ik heb mevrouw Bjerregaard reeds haar mening over amendement 23 gevraagd, maar zij had geen hoofdtelefoon op, zoals nu trouwens ook niet, en dus kon zij mij niet horen.

Bjerregaard
Dit was een van de amendementen die ik heb overgeslagen, omdat ik vond dat het al zo laat was. Wij kunnen amendement 23 echter aanvaarden.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.
(De vergadering wordt om 23.45 uur gesloten )

