
De Voorzitter.
   - Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op 6 april 2006 werd onderbroken, te zijn hervat. 
De Voorzitter.
   - Ik wil u mededelen dat de Conferentie van voorzitters tijdens haar vergadering van 6 april jongstleden heeft ingestemd met het verzoek van de Delegatie voor de betrekkingen met Iran om deze om te dopen tot "Delegatie voor de betrekkingen met de Islamitische Republiek Iran".
Als we dit voorstel aanvaarden, wijzigen we in feite een van de resoluties van het Parlement, namelijk de resolutie tot vaststelling van de namen van de delegaties voor de betrekkingen met derde landen. Het is derhalve noodzakelijk dat niemand hiertegen bezwaar aantekent. Als niemand bezwaar aantekent, zal de naam van de delegatie worden veranderd zoals ik heb aangegeven. 
Paulo Casaca (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag duidelijk maken dat ik ten felste gekant ben tegen deze verandering. We geven zo toe aan de eisen van de nieuwe president van Iran, Mahmoud Ahmadinejad, en dat is onaanvaardbaar. Er is werkelijk geen enkele rechtvaardiging voor deze ingreep, die ook geheel indruist tegen de traditie van dit Parlement. Ik vind dat onjuist en wil daarom protest tegen uw beslissing aantekenen. 
De Voorzitter.
   - Is er nog iemand die het woord wil voeren? Hoewel één spreker eigenlijk al genoeg is …
Georgios Karatzaferis (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wij moeten de principes van elk land eerbiedigen, of dit nu een vriendschappelijk of niet zo’n vriendschappelijk land is. Als dit land heeft besloten zichzelf op een bepaalde naam te geven, kunnen wij niet anders dan die naam respecteren. Al het andere - en ik denk dat iedereen dat inziet - is ondemocratisch, een flagrante inmenging in de interne aangelegenheden van een land. Hoe dit land zichzelf ook wil noemen, wij moeten dat respecteren. 
De Voorzitter.
   - We gaan nu niet met dat debat beginnen, want het zou eindeloos duren, en het is al gevoerd in de daarvoor geëigende instantie. Het gaat op dit moment alleen om het aannemen of verwerpen van het voorstel van de Conferentie van voorzitters. 
De Voorzitter.
   - Naast de wijziging die zojuist aan de orde was waardoor een punt wordt toegevoegd aan de stemmingen van morgen om 11.00 uur - en waardoor logischerwijs de agenda zal veranderen, zijn er andere wijzigingen, die ik nu zal toelichten.
Er is een corrigendum op de agenda voor vandaag en morgen rondgedeeld. Dit corrigendum bevat reeds de wijzigingen die op donderdag 6 april in Straatsburg zijn overeengekomen.
Daarin zijn ook de volgende wijzigingen opgenomen - ik zal ze aan het Parlement voorleggen, met steun van de fracties:
Ten eerste zal de mondelinge vraag over de toetreding van Bulgarije en Roemenië tot de Europese Unie worden gevolgd door de verklaringen van de Raad en de Commissie over de stopzetting van de hulp aan de Palestijnse Autoriteit. In tegenstelling tot wat er in het genoemde corrigendum staat, zal het debat niet worden afgesloten met een resolutie. In het corrigendum staat dat er wel een resolutie zal zijn, maar dit klopt niet: het debat zal niet worden afgesloten met een resolutie.
Het verslag van de heer Mavrommatis over de maatregelen ter bevordering van meertaligheid en taalonderwijs in de Europese Unie, dat vanavond als voorlaatste punt op de agenda stond, zal worden verplaatst naar morgenochtend. Het zal het tweede en laatste debat zijn vóór de stemmingen.
Een andere correctie is tot slot dat, in tegenstelling tot wat er op 6 april in Straatsburg is aangekondigd, de vergadering van morgen niet om 8.30 uur maar om 9.00 uur zal beginnen. Ik heb vastgesteld dat de afgevaardigden ontzet waren over dit nieuws, maar ik hoop dat u nu van de schrik zult bekomen.
Met betrekking tot de stemmingen van morgen, donderdag, zal de stemming over het verslag van de heer Gauzès over de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken worden uitgesteld, aangezien men wil proberen hierover in eerste lezing een akkoord te bereiken.
Wij zullen echter twee verslagen aan de agenda toevoegen, overeenkomstig artikel 131 van het Reglement: het verslag van de heer Böge over de beschikbaarstelling van middelen uit het Solidariteitsfonds (A6-0138/2006), en het verslag van de heer Pittella over het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 1/2006, in verband met de overstromingen in Bulgarije, Roemenië en Oostenrijk. Zijn er nog opmerkingen? 
Daniel Marc Cohn-Bendit (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik geef toe dat ik iets niet helemaal begrepen heb. Wat de resolutie over Palestina betreft: wie heeft wat besloten, en wanneer? Ik zou alleen maar willen weten wie er beslist: is het besluit genomen door de secretarissen-generaal van de fracties, door de Conferentie van voorzitters, door een conferentie van grootvaders en grootmoeders, of door wie eigenlijk? Ik wil gewoon horen wie wat besloten heeft, en wanneer. 
De Voorzitter.
   - Zoals u weet, worden dergelijke besluiten genomen door de Conferentie van voorzitters of, indien dit niet mogelijk is, door de secretarissen-generaal van de fracties. Volgens de diensten van het Voorzitterschap is dit besluit genomen tijdens de vergadering van de secretarissen-generaal van de fracties, die gisteren om 12.00 uur plaatsvond. 
Daniel Marc Cohn-Bendit (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk, maar ik ben blijkbaar nogal eenvoudig van geest. De Conferentie van voorzitters bestaat uit gekozen afgevaardigden, de fractievoorzitters, die besluiten kunnen nemen: prima. Afgezien van de Conferentie van voorzitters is het - voor zover ik weet - de plenaire vergadering die een besluit kan nemen. De secretarissen-generaal van de fracties kunnen weliswaar een mening geven, maar aangezien zij geen gekozen vertegenwoordigers zijn, kunnen zij geen fractie vertegenwoordigen, en kunnen zij ook geen besluiten nemen. Zo simpel ziet de wereld er in mijn hoofd uit.
Ze kunnen natuurlijk voorstellen doen, maar geen besluiten nemen. 
De Voorzitter.
   - Mijnheer Cohn-Bendit, u bent niet eenvoudiger van geest dan de gemiddelde afgevaardigde in dit Parlement, en wat u voorstelt of suggereert moet in aanmerking worden genomen. Men gaat ervan uit dat de secretarissen-generaal van de fracties de fractievergaderingen bijwonen en de standpunten van de fracties overbrengen. We zouden nu kunnen controleren hoe representatief de secretarissen-generaal van de fracties zijn door de voorgestelde wijziging van de agenda in stemming te brengen, maar is dat nu werkelijk noodzakelijk? We zullen zien ... 
Francis Wurtz (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp de spontane reactie van de heer Cohn-Bendit, en daarom wil ik proberen hem uitleg te verschaffen.
Het was mijn fractie die verzocht had om op de agenda een punt te zetten betreffende de stopzetting van de hulp van de Europese Unie aan Palestina. Wij hebben dit voorstel geruime tijd na de laatste Conferentie van voorzitters gedaan, zodat het voor de Conferentie van voorzitters technisch gezien onmogelijk was om dit te bespreken. Daarom hebben de secretarissen-generaal overleg gepleegd, zoals gebruikelijk is. Ik heb het voorstel van onze Voorzitter dus als volgt opgevat: de conclusies die de secretarissen-generaal van de fracties op basis van ons voorstel hebben bereikt, moeten nu aan de plenaire vergadering worden voorgelegd, en als er bezwaren zijn, moet er gestemd worden.
Dit gezegd hebbende, meende ik dat er nagenoeg consensus om gevolg te geven aan ons voorstel, alhoewel ik erop wil wijzen dat ook wij voorstander waren van het indienen van een resolutie. Wij zullen daar evenwel geen van maken. 
Martin Schulz (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, het besluit om hierover te discussiëren hebben wij genomen omdat wij dat debat wilden - de heer Wurtz heeft daarover alles al gezegd wat er gezegd moest worden. Met het oog op onder meer het aanstaande bezoek van de heer Abbas hier in Brussel, of in Straatsburg, hebben wij echter ook gezegd dat het niet zinvol is om vandaag in het kader van deze thematiek besluiten te nemen in de vorm van een resolutie, die een enorme politieke weerslag zou kunnen hebben. Daarom zullen wij ook geen steun geven aan deze ontwerpresolutie. Dat deze mag worden ingediend in de plenaire vergadering, en dat de plenaire vergadering de hoogste autoriteit is in dit Parlement, staat als een paal boven water. Wat dat betreft sluit ik mij volledig aan bij het standpunt van de heer Cohn-Bendit.
Ik wil dit Parlement echter ook iets verklappen, iets wat de heer Cohn-Bendit heeft verzwegen: de Conferentie van voorzitters bestaat uit gewone afgevaardigden - dat klopt! De heer Cohn-Bendit is een van die afgevaardigden, en hij neemt in die Conferentie van voorzitters zo nu en dan graag de steun in ontvangst van andere fractievoorzitters, die hem in zijn wensen steunen, ook als het risico bestaat dat er bij de stemming in de plenaire vergadering daarvoor geen meerderheid te vinden is. 
Hans-Gert Poettering (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie verkeert in de comfortabele positie dat zij over twee voorzitters beschikt: de ene keer is dat Monica Frassoni en de andere keer Daniel Cohn-Bendit. Ik ben altijd blij als ik ze zie, maar helaas zie ik ze nooit samen. Zoals de heer Schulz en de heer Wurtz al gezegd hebben, hebben wij afgesproken dat er in dit Parlement een beetje goede wil moet zijn om over deze kwestie te discussiëren zonder dat wij - gezien de stand van zaken - hierover een ontwerpresolutie opstellen. Daar was iedereen het mee eens.
Uiteraard heeft het Parlement het recht om een definitief besluit te nemen, maar het besluit dat de Conferentie van voorzitters in dit geval heeft genomen - en misschien is het niet altijd correct wat wij doen: wij zijn ook maar gewone mensen - is een passend besluit, en ik zou het zeer op prijs stellen als het Parlement met dit besluit zou instemmen. 
Daniel Marc Cohn-Bendit (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp er kennelijk niets van. De heer Wurtz heeft gezegd dat het voorstel geruime tijd na de Conferentie van voorzitters is gedaan. Als de heer Wurtz gelijk heeft, dan heeft de Conferentie van voorzitters het voorstel niet kunnen bestuderen; dat lijkt me logisch.
Degene die het voorstel heeft gedaan, is de voorzitter van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links. Hij heeft ons zojuist verteld - u hebt dat net als ik gehoord - dat hij het voorstel na de Conferentie van voorzitters heeft gedaan. Aangezien het voorstel na de Conferentie van voorzitters is gedaan, heeft deze Conferentie - die immers reeds bijeen was geweest - er niet over kunnen discussiëren. Dat lijkt mij onweerlegbaar.
Ten tweede wil ik hier duidelijk het volgende stellen: als de twee grote fracties tegen de indiening van een resolutie zijn, dan komt er geen resolutie. Ik wil echter dat er hier een stemming plaatsvindt om te besluiten of er al of niet een resolutie komt. U hebt uw argumenten, die reëel zijn, maar ik heb andere argumenten en die zijn even reëel. De meerderheid zal besluiten; dat is democratie, dank u wel. 
Graham Watson (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, er bestaan hieromtrent verschillende versies, maar volgens mijn versie is er geen twijfel over dat er in de Conferentie van voorzitters besloten is geen ontwerpresolutie in te dienen. Ik heb echter het woord gevraagd om u te verzoeken deze discussie te beëindigen, zodat wij met onze werkzaamheden van vanmiddag door kunnen gaan. Laten wij of stemmen over de voortzetting van de agenda, of gewoon doorgaan. 
De Voorzitter.
   - Volgens de diensten van het Voorzitterschap is dit punt opgenomen, of is een voorstel gedaan tot opneming daarvan, na de vorige Conferentie van voorzitters. Het voorstel is dus daarna gedaan, en het voorstel luidde om dit punt aan de agenda toe te voegen zonder resolutie. Aangezien niet iedereen kan instemmen met deze wijziging, moet er uiteraard over worden gestemd. Ik wil niet dat u nog meer intellectuele pogingen doet om te begrijpen wat er precies is gebeurd. Dus zegt u alstublieft gewoon of u al dan niet instemt met de wijziging van de agenda, met het voorstel tot opneming van een debat over de stopzetting van de hulp aan de Palestijnse Autoriteit zonder dat dit wordt afgesloten met de indiening van een ontwerpresolutie.
Op de agenda staat nu dus een debat naar aanleiding van de verklaringen van de Raad en de Commissie over de stopzetting van de hulp aan de Palestijnse Autoriteit, dat niet zal niet worden gevolgd door stemming over een resolutie.
Voorts deel ik u mede dat de opmerkingen van één minuut over kwesties van politiek belang zullen plaatsvinden na de mondelinge vraag aan de Raad over de herziening van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde is de verklaring van de Commissie over twintig jaar na Tsjernobyl: lessen voor de toekomst. 
Andris Piebalgs,
   Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe om allereerst respect te betuigen aan de mensen die hun leven hebben verloren en aan de gemeenschappen die getroffen zijn door de ramp in Tsjernobyl. Wij hebben uit de Letse media kunnen vernemen dat veel mensen zelfs nu nog aan de gevolgen van die ramp lijden. Letland is weliswaar zelf niet rechtstreeks getroffen, maar het heeft wel 6 000 mensen gestuurd om bij het opruimen te helpen. Op dit moment is de helft van hen invalide, en zijn er al vijfhonderd overleden.
Ik ben zelf nauw betrokken geweest bij Tsjernobyl. Op de dag van het ongeluk was ik in Oekraïne aan het kajakken. Ik hoorde pas twee dagen later dat de ramp had plaatsgevonden, omdat een van de lokale mensen mij vroeg of ik al op de hoogte was van het ongeluk in de nabijgelegen kerncentrale. Mijn tweede informatiebron was mijn zwager, een gewone burger die opgeroepen was om te helpen bij het opruimen van de gevolgen van de Tsjernobyl-ramp.
Vandaag herdenken wij dat twintig jaar geleden de ramp in Tsjernobyl heeft plaatsgevonden. Samen met het Europees Parlement wil de Commissie zorgvuldig nadenken over de gevolgen van die ramp en, met name, over de lessen zijn wij hieruit voor de toekomst kunnen leren.
In de eerste plaats heeft de Europese Unie sinds 1991 aanzienlijke financiële steun verleend om de veiligheid op nucleair gebied in Rusland, Oekraïne, Armenië en Kazakstan te verbeteren, en om onder meer ook de gevolgen op de plek van Tsjernobyl zelf aan te pakken. De Gemeenschap heeft alleen al aan Oekraïne meer dan een half miljard euro aan steun verleend voor projecten op het gebied van de nucleaire veiligheid, met inbegrip van steun voor het Fonds Inkapseling Tsjernobyl.
Om blijk te geven van de continue betrokkenheid van de EU heeft de Commissie ook een instrument voorgesteld voor het verbeteren van de nucleaire veiligheid buiten de grenzen van de Europese Unie in de periode 2007-2013. De voorgestelde begroting voor dit instrument bedraagt 500 miljoen euro.
Het Tsjernobyl-ongeluk was een keerpunt voor de internationale gemeenschap, omdat deze daardoor ging beseffen dat het niet alleen noodzakelijk is om regels en gemeenschappelijke normen te hanteren, teneinde de risico’s op een dergelijk ongeluk tot een minimum te beperken, maar dat ook onmiddellijk moet worden opgetreden als zich een calamiteit met radioactieve stoffen voordoet. De wijze waarop de internationale gemeenschap op de ramp in Tsjernobyl heeft gereageerd, kan het beste geïllustreerd worden aan de hand van de internationale verdragen die sindsdien onder auspiciën van het Internationaal Agentschap voor Atoomenergie zijn ondertekend: het Verdrag inzake vroegtijdige kennisgeving van een nucleair ongeval, het Verdrag inzake de verlening van bijstand in het geval van een nucleair ongeval of een calamiteit met radioactieve stoffen, het Verdrag inzake nucleaire veiligheid, het Verdrag inzake de fysieke beveiliging van kernmateriaal en het Gezamenlijk Verdrag inzake de veiligheid van het beheer van bestraalde splijtstof en inzake de veiligheid van het beheer van radioactief afval. De Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en de lidstaten zijn partij bij al deze verdragen.
Wat het Europees niveau betreft, wil ik erop wijzen dat in het hoofdstuk inzake gezondheid en veiligheid van het Euratom-Verdrag bepalingen zijn opgenomen om zowel de gezondheid van werknemers als die van de bevolking in het algemeen te beschermen tegen de risico’s van straling. De lidstaten en exploitanten zijn uit hoofde van dat Verdrag ook verplicht om de Commissie periodiek informatie te verstrekken over hun installaties en het bijbehorende nucleaire materiaal.
Daarnaast komen de uit Tsjernobyl geleerde lessen ook tot uiting in de secundaire wetgeving, waaronder wetgeving op het gebied van voedingsmiddelen. Reeds kort na het ongeval werden er beperkingen opgelegd aan de invoer van bepaalde landbouwproducten, en sommige grenscontroles zijn nog steeds van kracht. Indien noodzakelijk kunnen wij aan de hand van een communautair mechanisme de maximaal toegestane besmettingsniveaus van voer en voedingsmiddelen onmiddellijk vaststellen.
Ten tweede beschikken wij over secundaire wetgeving op het gebied van rampenplannen: het is verplicht om zowel op nationaal als lokaal niveau over de noodzakelijke rampenplannen te beschikken, ook in de installaties zelf, en daarnaast dienen er rampenteams paraat te zijn. Ook moeten de lidstaten samenwerken bij het ontwikkelen van rampenplannen en bij de respons op rampen.
Ten derde is er secundaire wetgeving met betrekking tot het verstrekken van informatie bij calamiteiten met radioactieve stoffen. Er is een communautair systeem in werking gesteld voor de vroegtijdige uitwisseling van informatie in het geval van een noodsituatie met radioactieve stoffen. Naast alle lidstaten maken ook Zwitserland, Bulgarije, Roemenië en Turkije deel uit van dat systeem.
Bovendien hebben alle lidstaten op hun grondgebied een netwerk met voorzieningen ingesteld voor het bewaken van de radioactiviteit in het milieu. Omdat de Noordse landen reeds over dergelijke voorzieningen beschikten, konden zij nog eerder dan de autoriteiten in de Sovjet-Unie vaststellen dat er een ongeval in Tsjernobyl had plaatsgevonden. Voorlichting van de bevolking betekent ook dat men de mensen informeert die in de buurt van nucleaire installaties wonen, en dat men beschermingsvoorzieningen treft voor de burgers die daadwerkelijk door een dergelijke ramp worden getroffen.
De Europese Unie heeft bovendien financiële steun verleend voor het moderniseren van de exploitatieomstandigheden van een aantal nucleaire installaties in de Europese Unie. De reactoren die niet voldoende gemoderniseerd kunnen worden, zijn reeds buiten werking gesteld of worden in de toekomst stilgelegd. In het kader van de onderhandelingen over de toetreding tot de Europese Unie is afgesproken dat de nog resterende reactoren in Ignalina, Bohunice en Kozloduy gefaseerd gesloten zullen worden. Deze centrales worden dus uiteindelijk volledig stilgelegd, en wij zullen de betreffende landen op dat punt financieel ondersteunen.
De Europese Unie heeft sinds 1986 aanzienlijke vooruitgang op dit vlak geboekt, met name op het gebied van de veiligheid, de bescherming tegen radioactieve stoffen en de paraatheid in noodsituaties.
De Commissie wil het Parlement nogmaals bedanken voor zijn steun aan de communautaire bijdrage aan nucleaire veiligheidsvoorzieningen, zoals deze tot uiting is gebracht in de resolutie van 15 maart 2006 betreffende de Strategie van Lissabon. In deze resolutie wordt erop gewezen dat de EU over wereldwijd erkende deskundigheid op het vlak van nucleaire energie beschikt en dat die deskundigheid onder andere betrekking heeft op de efficiëntie en kwaliteit van productie-installaties en op het proces van ontmantelen. Vermeldenswaard is ook dat de Raad in juni 2004 een werkgroep over nucleaire veiligheid heeft opgericht, die aan het eind van dit jaar een eindverslag zal overleggen.
Het Parlement weet eveneens dat de Commissie specifieke wetgevingsvoorstellen heeft gedaan, met als doel de Unie gemeenschappelijke regels te geven op het gebied van nucleaire veiligheid, een veilig beheer van bestraalde splijtstof en radioactief afval en fondsen voor het ontmantelen van installaties. Bovendien zal de Commissie, met betrekking tot onderzoek en ontwikkeling, alles in het werk stellen om een bijdrage te leveren aan een duurzame oplossing voor dat radioactief afval.
Ik wil het Parlement nogmaals bedanken voor zijn steun en aandacht. 
Hans-Gert Poettering,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, het ongeval dat zich vandaag precies twintig jaar geleden in het westen van de voormalige Sovjet-Unie heeft voorgedaan, was de eerste Europese milieucatastrofe van continentale omvang. Het is nu mede onze verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat dit ook de enige catastrofe blijft. Vandaag betuigen wij ons diepe medeleven met de slachtoffers van deze ramp en hun familieleden, met de werknemers van de centrale en met de reddingswerkers die hun leven hebben gegeven om de bevolking voor ernstigere gevolgen te behoeden. Ook staan wij vandaag stil bij de bewoners in de onmiddellijke omgeving en bij de mensen die later, direct of indirect, slachtoffer van de nucleaire zijn geworden, waaronder veel kinderen, die bijzonder ernstige gevolgen hiervan moesten ondervinden.
Een oppervlakte ter grootte van 40 000 vierkant kilometer - dat is ongeveer vergelijkbaar met het grondgebied van België - is dermate sterk radioactief besmet dat er de komende tientallen jaren geen mensen kunnen wonen en de grond onbruikbaar zal blijven voor landbouw. Men heeft mij er overigens zojuist nog op gewezen dat de explosie zich heeft voorgedaan op een moment waarop de kerncentrale niet voor civiele doeleinden werd gebruikt maar in het kader van militaire experimenten.
Ook in onze discussies over de wijze waarop dictaturen met kernenergie omgaan, dient Tsjernobyl als waarschuwing te fungeren. Helaas mogen wij ook nu niet nalaten duidelijk te maken dat het merendeel van degenen die toentertijd in de Sovjet-Unie de verantwoordelijkheid droegen, zich minachtend hebben gedragen jegens de mensen in de getroffen steden en dorpen in de omgeving van de kerncentrale.
In de afgelopen twintig jaar is in de hele wereld veel ondernomen om de slachtoffers bijstand te bieden en de mensen te helpen omgaan met de gevolgen van de ramp. Daarvoor zijn wij grote dank verschuldigd aan de talloze verenigingen en instellingen die hieraan een bijdrage hebben geleverd. Gezien het leed van de slachtoffers, maar ook gezien de betrokkenheid van velen in de Europese Unie, mag de herdenkingsdag van de ramp in Tsjernobyl niet voor politieke doeleinden gebruikt worden of aanleiding worden tot een debat over kernenergie als dusdanig. In principe gaat het namelijk om het verbeteren en waarborgen van de nucleaire veiligheid.
De kerncentrale in Tsjernobyl is sinds december 2000 stilgelegd. Het Europees Parlement en de Europese Unie hebben die stap toegejuicht als een wezenlijke bijdrage aan het verbeteren van de nucleaire veiligheid in Europa. Op dat punt hebben wij altijd heel goed met de Commissie samengewerkt, commissaris Piebalgs. De Europese Unie heeft ook een aanzienlijke bijdrage geleverd aan het weer veilig maken van de ramplocatie in Tsjernobyl. In december 1997 is een fonds voor de inkapseling van de Tsjernobyl-reactor opgericht waarmee de bevolking en het milieu tegen nog meer radioactieve besmetting beschermd kunnen worden.
Door het verdwijnen van het IJzeren Gordijn, en met name door de uitbreiding van de Europese Unie, twee jaar geleden, naar het oosten toe, is het gebruik van nucleaire energie veiliger geworden. In 2001 maakten nog negen kerncentrales met in totaal 27 blokken van hetzelfde constructietype als Tsjernobyl deel uit van het kernenergienet. De negen nieuwe lidstaten hebben zich er echter in de toetredingverdragen toe verplicht om deze kerncentrales in de komende jaren buiten gebruik te stellen. Het is zeer belangrijk dat de middelen voor het buiten werking stellen van deze centrales ook snel ter beschikking worden gesteld. Dat moet mede dankzij het compromis over de financiële vooruitzichten 2007-2013 mogelijk worden. Wij mogen de toetredingslanden die de betreffende problemen als gevolg van de ramp in Tsjernobyl moeten oplossen, nu niet in de steek laten. Wij moeten juist solidariteit met die landen tonen. Als wij dat doen, hebben wij daar zelf ook baat bij.
In de Europese Unie zijn er in de loop der jaren hoge veiligheidsnormen voor kerncentrales ontwikkeld. Nu is het tijd dat ook onze buurlanden aan die normen gaan voldoen. Tegelijkertijd moeten wij het onderzoek op het gebied van de veiligheid van kerncentrales nog meer bevorderen. Met het kaderprogramma voor onderzoek, waar dit Parlement zich thans over buigt, kan daaraan een belangrijke bijdrage worden geleverd. Dat is het beleid dat wij willen voortzetten, en wij hopen van ganser harte dat wij in staat zullen zijn om een veilige en betrouwbare energievoorziening te waarborgen, zonder dat dit ten koste gaat van een duurzame ontwikkeling en een gezond milieu. Los van alle - absoluut terechte - veiligheidseisen moeten wij een vreedzaam gebruik van kernenergie dan ook zien tegen de achtergrond van een zekere energievoorziening in Europa. Om dat doel te bereiken, zullen wij allemaal moeten samenwerken. 
Martin Schulz,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is om een aantal redenen niet gemakkelijk om op een dag als vandaag de slachtoffers van deze ramp te herdenken. Het leed van deze mensen is onmetelijk groot. Als burgemeester van een Duitse stad moest ik de zorg op mij nemen voor kinderen van gezinnen die het slachtoffer waren geworden van de radioactieve besmetting in Tsjernobyl. Dat was een van de meest bittere ervaringen in mijn politieke loopbaan. Het cynisme van degenen die voor dat leed verantwoordelijk waren, is met geen pen te beschrijven. Ik sluit mij dan ook aan bij het standpunt van de heer Poettering: als wij terugdenken aan die dag van twintig jaar geleden, moeten wij ons goed realiseren dat dit het resultaat was van een ongeval in een dictatuur.
Door de feiten te verzwijgen, door verantwoordelijkheden te ontduiken en te ontkennen, is onnodig tijd verloren gegaan, tijd waarin onmiddellijk gereageerd had kunnen worden om het lijden van de mensen zo veel mogelijk te beperken. Iemand die vandaag de slachtoffers herdenkt, moet ook aan degenen denken die verantwoordelijk zijn en beseffen dat die mensen een grote, historische verantwoordelijkheid dragen. Ik ben het overigens niet met de heer Poettering eens dat deze herdenking geen aanleiding mag worden tot een fundamentele besluitvorming over het gebruik van kernenergie.
Net als in alle fracties in dit Parlement lopen ook in mijn fractie de meningen uiteen - wellicht dat dit niet voor de groenen geldt, waarvoor mijn excuses.
Ik heb collega’s die een volledig andere mening zijn toegedaan dan ikzelf. Ieder van ons moet echter juist na Tsjernobyl een antwoord geven op de vraag die zich door deze ramp eenduidig stelt, en die nu voor iedereen duidelijk is geformuleerd: is alles wat technisch haalbaar is, ook moreel gezien te verantwoorden? Naar mijn idee is die vraag al beantwoord met “neen”.
Volgens mij zijn er drie wezenlijke argumenten om sceptisch te zijn ten opzichte van kernenergie. Ten eerste wordt nog wel eens geredeneerd dat er zelden ongelukken in kerncentrales gebeuren. Als er zich echter een ongeluk voordoet, dan zijn de gevolgen zo dramatisch dat de afweging tussen het mogelijke, geringe risico en de nooit helemaal uit te sluiten catastrofe in het nadeel van dat geringe risico moet uitvallen. Dat staat voor mij als een paal boven water.
Dan het tweede argument. De afgelopen weken hebben wij in India weer een voorbeeld gezien van iets waarover wij ook in verband met Iran discussiëren, namelijk het feit dat misbruik van civiele instrumenten voor militaire doeleinden niets nieuws is, maar al tientallen jaren gebeurt. Het Internationaal Atoomagentschap voor Atoomenergie heeft nooit enige bevoegdheid voor militaire zaken gehad, maar heeft ook nooit kunnen voorkomen dat het proliferatieverbod omzeild werd, dat civiele installaties gebouwd werden en vervolgens voor militaire doeleinden werden gebruikt. Dat risico is te groot.
Ten derde is er, juist omdat de overgang tussen civiel en militair gebruik zo vaag is, door het foutief gedrag van de Verenigde Staten van Amerika nog iets exemplarisch bijgekomen. De oorlog tegen Irak is begonnen op basis van het zogenaamde argument dat ‘wij niet onderhandelen met dictatoren zoals Saddam, die zichzelf massavernietigingswapens willen geven’. Tegelijkertijd werd er wel onderhandeld met een dictatuur die al over kernwapens beschikte, namelijk Noord-Korea. De boodschap hiervan was: ‘Als je over kernwapens beschikt, word je niet aangevallen, als je niet over kernwapens beschikt, word je militair aangepakt’. Dat is een uitnodiging voor elke dictatuur ter wereld om zo snel mogelijk op illegale wijze kernwapens aan te schaffen. Ook dat punt moet in verband met Tsjernobyl besproken worden.
Sinds mijn vroegste jeugd heb ik in mijn eigen land campagne gevoerd tegen kernenergie. Dat ik desondanks geen groene ben geworden, is iets waar de groenen blij mee mogen zijn, zou ik zo zeggen. In mijn politieke stroming zijn er velen die mijn opvatting delen, maar er zijn ook mensen die een andere mening zijn toegedaan. Ik wil die collega’s graag één ding duidelijk maken: ik respecteer hun argumenten en ik zal die hier ook naar voren brengen. Er zijn collega’s in mijn fractie, mijnheer Poettering, die uw mening delen dat het risico aanvaardbaar is. Ook daarvoor moet ik respect opbrengen.
Ik wil hier nog één ding aan toevoegen: helaas kunnen wij ons niet aan een bepaalde mate van cynisme onttrekken. Juist de tegenstanders van het gebruik van kernenergie beseffen dat er ook voorstanders zijn, en dat er daaronder weer mensen zijn die het gebruik van kernenergie erdoor kunnen drukken. Op dit moment wordt er bijvoorbeeld in Finland een nieuwe kernreactor gebouwd. Er zijn ook landen op de wereld die pas nu voor het eerst met het civiele gebruik van kernenergie beginnen. Vanwege het feit dat die risico’s zo groot zijn, moeten ook degenen die in principe tegen kernenergie zijn, zich er sterk voor maken dat zo veel mogelijk geld in zo hoog mogelijke veiligheidsnormen wordt geïnvesteerd. Dat is ook een vorm van cynisme waar wij twintig jaar na Tsjernobyl echter mee moeten leren leven.
Graham Watson,
   Mijnheer de Voorzitter, op 26 april om 01.23 uur klonk er een alarm dat het begin betekende van het ergste civiele nucleaire ongeluk in de wereld.
Door de explosie in de kerncentrale van Tsjernobyl werd radioactief afval over brede stroken van de voormalige USSR en West-Europa uitgespuwd en een gebied met een straal van dertig kilometer onbewoonbaar gemaakt. Het is gepast dat wij vandaag onze solidariteit met de slachtoffers van dat ongeluk tonen, en dat wij de ernstige gevolgen onderkennen die deze ramp voor zo veel levens heeft gehad.
Officiële VN-gegevens voorspelden dat 9 000 mensen zouden overlijden aan kanker als gevolg van het ongeluk. Volgens een vorige week openbaar gemaakt verslag van Greenpeace ligt het aantal dodelijke slachtoffers eerder op 93 000, en dat aantal zou kunnen stijgen tot 200 000, als ook rekening wordt gehouden met andere aan de ramp gerelateerde ziektes.
Ik wil het echter over de toekomst hebben en niet over het verleden. Tsjernobyl blijft een van de symbolen van de risico’s die nucleaire brandstof met zich meebrengt. Tsjernobyl is ook de reden dat wij er samen met de landen in Midden- en Oost-Europa die over soortgelijke kernreactors beschikken, voor moeten zorgen dat deze zo lang zij nog in werking zijn, zo veilig mogelijk functioneren. Doel daarbij moet echter wel zijn om deze centrales zo snel mogelijk buiten werking te stellen.
Ik ben met name blij met het feit dat de commissaris zich sterk maakt voor de ontwikkeling van hernieuwbare energiebronnen. De commissaris brengt binnenkort een bezoek aan mijn kiesdistrict, waar nucleaire centrales worden gesloten en hernieuwbare brandstoffen worden ontwikkeld. Aangezien de eindige hulpbronnen snel uitgeput raken, dient Europa zich opnieuw te bezinnen op de manier waarop het zich met energie bevoorraadt en energie gebruikt.
Dat is des te belangrijker in een tijd van chronische instabiliteit in het Midden-Oosten, van verontrustende stijgingen in de prijs van ruwe olie en van een toenemende wedloop om de hulpbronnen. Als wij willen voorkomen dat wij in 2020 voor 90 procent afhankelijk zijn van Russische olie, moeten wij zorgen voor meer autonomie in onze energievoorziening, en moeten wij een gemeenschappelijk energiebeleid ontwikkelen op basis van een intelligente, evenwichtige energiemix. Geld dat in groene energie wordt geïnvesteerd, is niet weggegooid. Indien Europa in de wereld het voortouw kan nemen in het onderzoek naar groene technologieën, worden meer banen gecreëerd, krijgt de industrie nieuwe impulsen en wordt het uitvoerpotentieel van onze producten verbeterd.
Daarom juicht mijn fractie het toe dat de Raad en het Oostenrijkse voorzitterschap steun geven aan plannen om het gebruik van biomassa, inclusief organisch afval, voor energiedoeleinden te verdubbelen. Daardoor gaat de invoer van energie met 6 procent omlaag en worden er tot 300 000 banen in plattelandsgebieden gecreëerd.
Bij een stijgende totale consumptie zouden wij met meer energie-efficiëntie, in combinatie met het gebruik van hernieuwbare energiebronnen, voor ongeveer 25 procent in onze energiebehoeften kunnen voorzien. Dat percentage moet echter nog verder omhoog, en daarom moeten wij ons verbinden tot meer investeringen in technologieën voor de toekomst. Met investeringen in projecten voor bijvoorbeeld waterstofbrandstof zouden wij de totale vraag in de wereld naar olie met circa 13 procent kunnen verminderen.
Aangezien kernenergie reeds in belangrijke mate bijdraagt aan onze autonomie op energiegebied, moeten wij nieuwe impulsen geven voor investeringen in veiligheid, niet alleen om ervoor te zorgen dat minder afval wordt geproduceerd in de kerninstallaties en de risico’s worden verminderd, maar ook om het Europese onderzoek naar fusie-energie verder te ontwikkelen via het Euratom-kader en het experiment in het Franse Cadarache.
Lenin was ervan overtuigd dat vooruitgang alleen mogelijk was door socialisme en elektriciteit. De geschiedenis heeft hem in het ongelijk gesteld wat socialisme betreft, maar misschien niet wat elektriciteit betreft. Niemand ontkent dat wij een duurzame en betrouwbare energievoorziening nodig hebben. Alleen lopen de meningen nog uiteen over de juiste energiemix.
De herdenking van de ramp in Tsjernobyl herinnert ons aan de uitdagingen waarmee wij zijn geconfronteerd als wij in onze energiebehoeften willen voorzien met zo gering mogelijk risico’s. Wij moeten veilige, betrouwbare en duurzame energiebronnen ontwikkelen: dat zijn wij de slachtoffers van Tsjernobyl verschuldigd.
Claude Turmes,
   Mijnheer de Voorzitter, vandaag is een dag van herdenking. Wij herdenken de duizenden mensen die gestorven zijn en nog zullen sterven, en de honderdduizenden die nog steeds te lijden hebben van de gevolgen van het ongeval in Tsjernobyl. Hoewel het inmiddels twintig jaar geleden is, zijn de burgers en de beleidsmakers niet goed op de hoogte van de omvang van de gevolgen van deze ramp.
De nucleaire lobby beweerde vorige week in de dat er slechts vijftig mensen als gevolg van Tsjernobyl zijn overleden. Het Internationaal Agentschap voor Atoomenergie kwam tot begin vorige week uit op ongeveer 4 000 doden, maar heeft dat cijfer inmiddels moeten bijstellen onder druk van nieuwe, onafhankelijk onderzoeken, waarvan er een in opdracht van onze collega, mevrouw Harms, is verricht.
Wat zijn de politieke lessen die van Tsjernobyl geleerd kunnen worden? Ten eerste is er behoefte aan meer respect. Het kost slachtoffers van Tsjernobyl zeer veel moeite om erkenning te krijgen. Die slachtoffers verdienen respect. Zij zouden niet gedwongen mogen worden om continu te vechten tegen degenen die proberen hun lijden te verzwijgen of te ontkennen.
Ten tweede hebben wij volledige transparantie nodig - - wat de feitelijke consequenties van het ongeval betreft. Het Internationaal Atoomagentschap - een VN-organisatie met een pro-nucleaire inslag - mag zich niet langer bemoeien met studies van de Wereldgezondheidsorganisatie naar de gevolgen van straling op de gezondheid en mag de resultaten daarvan niet achterhouden. Dat betekent dat wij de overeenkomst uit 1959 tussen het Internationaal Atoomagentschap en de Wereldgezondheidsorganisatie moeten opzeggen, zoals voorzien in artikel 12 van die overeenkomst.
Datzelfde geldt voor Euratom. Wat dat betreft, gaat mijn dank uit naar de heer Rübig omdat hij in de Commissie industrie, onderzoek en energie de kwestie van de opheffing van Euratom aan de orde heeft gesteld. Dit agentschap kan niet pro-nucleaire standpunten uitdragen en tegelijkertijd onafhankelijk zijn op het gebied van gezondheidskwesties die verband houden met nucleaire aspecten.
Ten derde hebben wij ook volledige transparantie nodig met betrekking tot de plannen van de nucleaire industrie. Op dit moment produceren 450 nucleaire reactoren 2,5 procent van de wereldenergie en 6 procent van de Europese energie. Als nucleaire energie het antwoord is op het waarborgen van een continue energievoorziening en op klimaatverandering, dient dat percentage verhoogd te worden van 2,5 procent tot 30, 40, 50 of 60 procent van de energiemix. Wij hebben het dan niet over nog een reactor hier en nog een reactor daar erbij; dan hebben wij het dan over 4 000, 5 000, 6 000 of 7 000 reactoren. Dat is wat de nucleaire industrie van plan is omdat wij niet over plutonium beschikken. Dat betekent snelle kweekreactoren, verrijking en opwerking.
Willen wij echt dergelijk risico’s nemen in een wereld waarin ongevallen in de nucleaire keten niet uitgesloten kunnen worden, waarin Al Qa’ida en andere terroristen op de loer liggen en waarin de Iran-crisis de proliferatie van kernwapens aan het licht heeft gebracht? Elke samenleving moet leren. Geen enkele samenleving kan overleven als er geen lering wordt getrokken uit het verleden. Nu is de tijd aangebroken om aan dat verleden conclusies te verbinden.
Jonas Sjöstedt,
   - Mijnheer de Voorzitter, er is twintig jaar verstreken sinds de kernramp in Tsjernobyl. Zelfs nu, twintig jaar na dato, zijn de verschrikkelijke gevolgen nog zichtbaar. We zien de gevolgen in de vorm van ziekte en invaliditeit onder duizenden mensen. We kunnen de gevolgen zien in reusachtige gebieden die onbewoonbaar zijn en die dat nog vele generaties lang zullen blijven. Zelfs in mijn eigen kleine hoekje van Europa, in het noorden van Zweden, is het milieu gedurende vele jaren vervuild door de radioactieve neerslag.
De Tsjernobyl-ramp is het ernstigste nucleaire ongeluk dat we hebben meegemaakt, maar we moeten niet vergeten dat het niet het enige is. Vergeet Three Mile Island niet, en alle andere bijna-ongelukken die zich hebben voorgedaan in de geschiedenis van de nucleaire industrie. Kernenergie is niet veilig.
De afgelopen twintig jaar zijn er maar heel weinig kernreactoren gebouwd in Europa. Dit betekent dat een hoop verouderde reactoren nog volop in bedrijf zijn. Verouderde reactoren zijn gevaarlijk. Het wordt tijd om serieus na te gaan denken over de ontmanteling van deze oudere kernreactoren.
De ramp van Tsjernobyl herinnert ons eraan hoe gevaarlijk kernenergie is. Hieraan dient te worden toegevoegd dat het vraagstuk van het kernafval nog niet is opgelost. Op dit moment produceren we kernafval waarvan we nog steeds niet weten hoe we het moeten opslaan. Dat laten we over aan toekomstige generaties. Kernenergie is ook een peperdure energiebron gebleken. Niet alleen de bedrijfskosten zijn hoog; ook de kosten voor stilgelegde reactoren en het geproduceerde kernafval lopen hoog op.
En niet in de laatste plaats is kernenergie een eindige energiebron. Ooit zullen de brandstofvoorraden zijn uitgeput. Op dit moment staan we op het punt om een belangrijke ommezwaai te maken op het terrein van energiebronnen. Het is absoluut noodzakelijk dat we onze afhankelijkheid van olie en fossiele brandstoffen geleidelijk aan verminderen. De belangrijkste reden daarvoor is niet de olieprijs, maar het broeikaseffect. Het zou een enorme vergissing zijn om onze afhankelijkheid van olie in te ruilen voor een nog grotere afhankelijkheid van kernenergie. In plaats hiervan hebben we een unieke kans om duurzame, hernieuwbare ‘groene alternatieven’ te ontwikkelen. Ook dienen we onze afhankelijkheid van energie zeer sterk te verminderen. Dit is de overtuiging van de meerderheid van links in Europa.
De Europese Unie dient echter een rol te spelen in dit alles. Daarom dient er meer EU-onderzoeksgeld te worden besteed aan hernieuwbare energiebronnen, en minder aan kernenergie. Tevens dient het huidige Euratom-verdrag te worden ingetrokken, omdat het al een aantal jaren verouderd is. Pas als we kernenergie hebben afgeschaft, zal het gevaar van nieuwe Tsjernobyl-rampen zijn geweken.
Georgios Karatzaferis,
   Mijnheer de Voorzitter, vandaag herdenken wij de noodlottige dag van het ongeluk in Tsjernobyl. Wij weten nog steeds niet hoeveel doden er toen vielen. Wij weten nog steeds niet hoeveel slachtoffers wij vandaag moeten herdenken. Er wordt gesproken over 4000 doden, maar Greenpeace zegt dat er 93 000 doden vielen. Zelfs vandaag weten wij nog niet precies hoe hoog dat aantal uiteindelijk zal zijn. Nog steeds overlijden mensen. Cesium is actief gedurende 35 jaar; 20 jaar zijn nu verstreken, hetgeen betekent dat nog 15 jaar lang kanker zal worden gezaaid in menselijke lichamen. Het aantal mensen dat overlijdt aan schildklierkanker is honderd keer zo groot geworden. Ook overlijden veel mensen aan leukemie, en het kwaad is niet tot stilstand gebracht maar zal nog jarenlang voortduren.
Men is reeds bezig met de bouw van een nieuw ‘frame’ om Tsjernobyl heen. Op een bepaald punt heeft men 200 meter beton gestort, maar nog steeds zijn er lekken. De bouw van die stalen koepel zal een land waar de maandelijkse pensioenuitkering 20 euro is, miljarden euro kosten gedurende honderd jaar. Het levensgevaarlijke radioactieve materiaal zal daar 100 000 jaar blijven liggen. Om te beseffen hoelang dat is, wil ik vermelden dat Christus 2000 jaar geleden is gestorven en de zondvloed van Noe 5000 jaar geleden plaatsvond. Moet u zich eens indenken hoelang dit materiaal radioactief blijft. Welke conclusies moeten wij daar uit trekken? Wel, dat dit heel gevaarlijk is, maar er komen steeds meer kerncentrales bij.
De commissaris zei dat Bulgarije zich ertoe verbonden heeft Kozloduy te sluiten. Inderdaad, daartoe heeft het zich verbonden, maar de commissaris zei er niet bij dat Bulgarije enkele kilometers verderop een andere kerncentrale aan het bouwen is, op nog geen 50 kilometer van de op een na grootste stad van Griekenland en 1000 kilometer, in vogelvlucht, van Rome vandaan. Kunt u zich voorstellen hoeveel schade aangericht zou worden en hoeveel doden er zouden vallen in Europa, als daar een soortgelijk ongeluk plaatsvond?
Wij zijn een van de grootste parlementen ter wereld en samen zouden wij de moed moeten opbrengen om een uitspraak te doen tegen kernenergie. Wij zouden aan de hand van duidelijke argumenten tegen kernenergie moeten stemmen en moeten aandringen op kernontwapening. Turkije bouwt momenteel drie kerncentrales. Ik wil helemaal niet zeggen dat de Turkse of Bulgaarse ingenieurs minder bekwaam zijn dan de Sovjetingenieurs - die waren voortrekkers maar toch gebeurde dit ongeluk. Veronderstel dat een terrorist een raket afvuurt op een dergelijke fabriek. Beseft u wel hoe groot de schade zou zijn? Die schade zou vele malen groter zijn dan de mogelijke economische voordelen van kernenergie voor de energievoorziening. Laten wij goed nadenken over dit kwaad en belangrijke initiatieven nemen.
Er is nog een andere tragische zaak die ik hier moet noemen. Griekenland heeft niet genoeg soldaten. Weet u waarom? Omdat wij onmiddellijk na Tsjernobyl 3 500 abortussen hadden, en op die manier heel wat kinderen hebben verloren die nu in het leger zouden zijn geweest. Daarom moeten wij heel voorzichtig zijn met onze eigen toekomst, met de toekomst van onze kinderen, met de toekomst van de komende generaties. Democratie vergt moed. 
Brian Crowley,
   Mijnheer de Voorzitter, het is moeilijk om vandaag de juiste woorden te vinden om uitdrukking te geven aan de verschrikkingen waar de mensen in Tsjernobyl, Wit-Rusland, Oekraïne, Kazakstan en andere delen van Europa nog steeds mee worden geconfronteerd als gevolg van dit ongeval. Ik was bijzonder getroffen door hetgeen commissaris Piebalgs in zijn openingsverklaring zei over de mensen die meteen na het ongeval begonnen met de opruimwerkzaamheden, die trachtten om beton in de sarcofaag te gieten en de rest van de bevolking te beschermen. Deze mensen verliezen wij tegenwoordig in onze discussies te vaak uit het oog. Zij hebben hun leven gegeven, ofschoon ze wisten dat het een zelfmoordmissie was. Voor de gezondheid en het welzijn van hun landgenoten hebben zij die gevaarlijke taak echter toch op zich genomen.
Vandaag spreken wij over Tsjernobyl en de nucleaire industrie: die gaan hand in hand. De risico’s die aan nucleaire energie zijn verbonden, zijn nog steeds immens, wat men ook moge zeggen over technische vooruitgang en nieuwe veiligheidsmaatregelen. De afvalstoffen zijn actief gedurende duizenden jaren en het is onmogelijk om de gevolgen daarvan te controleren of te beheersen.
Nog vóór de tweede wereldoorlog maakte een beroemde Amerikaanse generaal de volgende opmerking over eventuele atoomwapens: “Atoomwapens zijn voor een leger vergelijkbaar met een olifant ten opzichte van een muis. Als wij die wapens kunnen controleren en voor de goede zaak gebruiken, is het een geweldige uitvinding, maar gezien de krachtsverhoudingen en het verschil in omvang is het voor een muis onmogelijk om een olifant in toom te houden” Zo denk ik ook dat het voor de mensheid onmogelijk is om de nucleaire energie in toom te houden. De beste optie is om af te zien van nucleaire energie en alternatieven te onderzoeken, zoals reeds eerder is gezegd.
Dan stap ik nu van dit thema af, en kom ik terug bij de dag van vandaag. Als wij denken aan de lessen van de afgelopen twintig jaar, in Oekraïne, Wit-Rusland en andere delen van Europa, stellen wij vast dat er nog steeds kinderen worden geboren met afwijkingen. Er is een hartkwaal die bekend staat als het Chernobyl-hart: kinderen die een en al gezondheid en levenslust zouden moeten zijn, krijgen ernstige hartaanvallen en hersenbloedingen door de straling en de radioactieve neerslag in hun systeem. 
Eind jaren tachtig en begin jaren negentig van de vorige eeuw is er in Ierland door een vrouw die de verschrikkingen van Tsjernobyl had gezien, een vrijwilligersgroep opgericht onder de naam (“Project kinderen van Tsjernobyl”). Sindsdien hebben 14 000 kinderen uit Tsjernobyl in Ierland gedurende drie weken in de zomer kunnen genieten van een schoon milieu en frisse lucht. Tegelijkertijd konden zij zo ervaren hoe het is om onder “normale” gezinsomstandigheden te leven en kregen zij medische en tandheelkundige zorg. Die vrijwilligersgroep heeft sinds de oprichting meer dan 60 miljoen euro ingezameld voor humanitaire en medische steun aan Tsjernobyl en Wit-Rusland. Er zijn vele andere, soortgelijke kleine projecten die uitgevoerd worden door mensen die de nood onderkend hebben.
Staat u mij toe om af te sluiten met een kort citaat van Dostojewski: “Geen enkele gebeurtenis ter wereld is het waard dat er zelfs maar één kindertraan over wordt vergoten”. Denkt u dan maar eens aan al de tranen van kinderen en families als gevolg van Tsjernobyl. Het is onze verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat zoiets nooit meer kan gebeuren.
Jana Bobošíková (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, nu twintig jaar na dato hebben we nog steeds de verschrikkingen van de Tsjernobylramp levendig op ons netvlies staan. We zien opnieuw weer de gloeiende krater in de kernreactor, opnieuw weer duizenden vernietigde mensenlevens en opnieuw weer de door megadoses straling getroffen kinderen. En met afgrijzen lezen we de statistieken over het aantal mensen dat tot aan de dag van vandaag voortijdig overlijdt als gevolg van Tsjernobyl. Ik was twintig jaar geleden in de tweede maand van mijn zwangerschap. Zoals u weet ontkwam ook mijn land, de toenmalige Tsjechoslovaakse Socialistische Republiek, niet aan de nodige nucleaire straling. Niemand wens ik een zwangerschap toe, die zó doortrokken is van de beklemmende, niet van je af te schudden angst of het kindje wel gezond ter wereld komt, of het niet het slachtoffer zal worden van menselijk falen, propagandistische leugens en de arrogantie van een totalitair regime.
Ik ben ingenomen met het feit dat de EU honderden miljoenen euro besteedt aan het verzachten van de gevolgen van de kernramp, en ik denk dat het in het belang van alle burgers van het Europa van de Vijfentwintig is om bij te dragen aan een nieuwe, veilige sarcofaag over de kernreactor van Tsjernobyl. Ook is het in hun belang ervoor te zorgen dat het leven in de omgeving van Tsjernobyl geleidelijk - en in de mate van het mogelijke onder de gegeven omstandigheden - weer zijn normale beloop krijgt. Ik ga regelmatig naar Oekraïne en weet dat de mensen in de omgeving van Tsjernobyl hier hard aan werken.
Dames en heren, ondanks al het afgrijzen en alle vrees die het woord Tsjernobyl vandaag de dag nog oproept, denk ik dat we openlijk moeten toegeven dat de Europese Unie niet zonder kernenergie kan. Ik weet net als u dat de bouw van nieuwe kerncentrales door meer dan de helft van alle Europese burgers faliekant wordt afgewezen, maar net als u weet ik ook dat in Rusland, China, India en de Verenigde Staten kernenergie reeds het groene licht heeft gekregen. Bovendien ben ik zeer verontrust over het feit dat in de afgelopen vier jaar de aardgasprijs is verdubbeld, en dat de EU een gijzelaar is geworden van Gazprom, een bedrijf dat onlangs duidelijk heeft laten zien waartoe het in staat is, volledig bewust als het is van zijn machtspositie op de gasmarkt.
Dames en heren, laten we realistisch zijn en toegeven dat verreweg de meeste Europese burgers hun elektriciteit niet zullen halen uit biomassa of uit windenergie, maar dat alle burgers wél het licht en de verwarming aan willen doen, dingen willen maken, oftewel dat ze willen leven en eenvoudigweg energie willen consumeren. Het staat voor mij als een paal boven water dat kernenergie onmisbaar is bij het op peil houden van de Europese economie en de sociale standaarden. Daarom is het nodig om de burger openlijk te vertellen dat dit niet zonder moderne en, zo mogelijk, de veiligste kerncentrales kan gaan. Ik vrees dat de Aziatische en Amerikaanse concurrenten, die inzetten op kernenergie, onmogelijk het hoofd kan worden geboden met een of andere happening van Greenpeace of met een windmolen. Ik hoop van ganser harte dat niet alleen de Europese Commissie zich dat realiseert - wat zij overigens al doet - maar dat vooral Duitsland zich dit realiseert. Dit land is namelijk van plan om binnen vijftien jaar alle kerncentrales stil te leggen, ook al beschouwt het zichzelf als de motor van de Europese economie en als een stuwende kracht voor vooruitgang.
Voor de tegenstanders van kernenergie heb ik nog een mooie uitsmijter tot besluit, en wel het laatste nieuws van Euronews. Zojuist is op Euronews door deskundigen bevestigd dat kernenergie de beste oplossing is tegen de opwarming van de aarde. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde is de mondelinge vraag (O-0034/2006) van Elmar Brok, Pierre Moscovici en Geoffrey Van Orden, namens de Commissie buitenlandse zaken, aan de Commissie, over de toetreding van Bulgarije en Roemenië tot de Europese Unie (B6-0019/2006). 
Elmar Brok (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het Europees Parlement heeft zich in april vorig jaar over de Toetredingsverdragen met Roemenië en Bulgarije gebogen, en daarna ingestemd met de ondertekening van die verdragen. Dat betekent dat dit Parlement voorstander is van het lidmaatschap van de Europese Unie voor Roemenië en Bulgarije. De in het verdrag genoemde datum is 1 januari 2007. Dat is zo, dat blijft zo en daar kan niet meer aan getornd worden.
Er bestaan echter wel nog twijfels, niet over het lidmaatschap maar over de toetredingsdatum. In de betreffende verdragen wordt uitdrukkelijk gesteld dat mei van dit jaar - de Commissie heeft dat tijdstip vooralsnog op 16 mei bepaald - de uiterlijke termijn is om na te gaan in hoeverre beide landen hebben voldaan aan de vereisten van het acquis van de Europese Unie en de inhoud van de Toetredingsverdragen. Daarbij gaat het niet alleen om de benodigde wetsbesluiten, maar ook om de omzetting en de praktische toepassing daarvan. Ik ben mij er uiteraard van bewust dat niet meteen aan alle vereisten voldaan kan worden, want perfectie vind je alleen in het paradijs, en dat zal ook in deze twee landen niet meteen geschapen worden.
Vandaar dat zich de vraag stelt of de kritische massa bereikt is. Hierop verwachten wij duidelijke antwoorden. Ik hoop, mijnheer de commissaris, dat wij met uw toespraak van zo meteen een stuk dichter bij die antwoorden komen. De vraag die daarbij speelt, is of de periode tot 31 december van dit jaar toereikend is om de noodzakelijke omzetting te verwezenlijken, of dat beide landen hiervoor nog een jaar extra nodig hebben. Dienen wij in dit verband een beroep te doen op de superwaarborgclausule of moeten wij een andere optie kiezen, namelijk dat de Commissie en de Raad het definitieve besluit niet nu nemen, maar pas in oktober zodat deze landen nog een paar extra maanden voor de tenuitvoerlegging krijgen? Is het wellicht ook voorstelbaar dat een aantal hoofdstukken buiten werking wordt gesteld - en dat is zelfs nog drie jaar na de toetreding van beide landen mogelijk - omdat het Verdrag en het acquis van de Europese Unie op die gebieden nog niet voldoende zijn omgezet? Kan er in die periode wellicht ook gebruik gemaakt worden van een waarnemingssysteem om vast te stellen of die omzetting al dan niet in voldoende mate heeft plaatsgevonden? Dat zijn de vragen waar het om gaat.
Uit het verslag dat u op 3 april aan het Europees Parlement heeft voorgelegd, moeten wij afleiden dat er nog problemen zijn in verband met corruptie en interne veiligheid, georganiseerde criminaliteit en soortgelijke zaken. Ook zijn er nog twijfels over bepaalde aspecten in verband met het waarborgen van het goed functioneren van de handel op de interne markt. Is de wetgeving op dit gebied in deze landen toereikend? Wij hebben gemerkt dat er in Bulgarije bijvoorbeeld pas deze week wetgevingsbesluiten zijn genomen met betrekking tot het gerechtelijk bestel. Is het haalbaar om die besluiten vóór 16 mei op een geloofwaardige manier om te zetten? Dergelijke vragen moeten wij objectief bekijken, willen zowel de beide kandidaat-lidstaten als de Europese Unie profijt hebben van de toetreding.
Mijnheer de commissaris, ik hoop dat u ons op dit vlak zult helpen. Wij zijn in ieder geval van mening dat het in het belang van beide partijen is - van de Europese Unie en van de kandidaat-lidstaten die sowieso tot de Europese Unie zullen toetreden - dat de Toetredingsverdragen in acht worden genomen en adequaat worden omgezet, voordat die toetreding een feit wordt.
Pierre Moscovici (PSE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het proces van toetreding van Roemenië en Bulgarije tot de Europese Unie is momenteel in een cruciale fase beland, namelijk de fase waarin onze instellingen het besluit moeten nemen om de datum van toetreding van deze twee kandidaat-lidstaten, die op 1 januari 2007 is gepland, te bevestigen of uit te stellen. Na de gedachtewisseling die wij tijdens de plenaire vergadering van april met de heer Rehn hebben gehad, was ik samen met mijn collega’s, de heren Brok en Van Orden, van mening dat het nuttig zou zijn als het Parlement geïnformeerd werd over enerzijds de argumenten die de Commissie hanteert bij de vaststelling van de toetredingsdatum van deze twee landen en anderzijds de aard van het monitoringproces waaraan hun hervormingen nu en in de toekomst worden onderworpen.
Vanuit deze optiek bekeken zouden het Europees Parlement, de rapporteurs en ikzelf, als rapporteur voor Roemenië, een controlerende taak kunnen vervullen, een taak die ik als verstandig en rechtvaardig zou willen bestempelen, en die ons in staat zou stellen ons recht op inzage ten volle uit te oefenen. Daarom hebben wij afgesproken om, drie weken voor de presentatie van het voortgangsverslag van de Commissie over de stand van zaken bij de hervormingen in Roemenië en Bulgarije, deze mondelinge vraag in te dienen, in de zojuist door de heer Brok geschetste geest: wij willen beslist geen voorbarig oordeel vellen over de toetreding van de twee landen, maar enkel het recht van het Parlement hard maken, uitoefenen, en door de Commissie geïnformeerd worden over de laatste ontwikkelingen in het monitoringproces. Vanuit deze open houding leggen wij deze vraag voor, die toegespitst is op de punten waarover oprechte bezorgdheid bestaat en diepgaande debatten worden gevoerd, zoals ook blijkt uit de vorige voortgangsverslagen, met name op belangrijke gebieden als de rechtspraak en de bestrijding van corruptie.
In de steun die wij Roemenië gedurende deze maanden van versnelde hervormingen geven, staan mijns inziens twee belangrijke aspecten, namelijk het tempo en het bestendige karakter van de geboekte vooruitgang, voorop. Ofschoon wij ons moeten realiseren dat er geen perfect politiek systeem bestaat en er reeds aanzienlijke vorderingen zijn gemaakt, blijven onze eisen overeind. Wij willen heel graag weten - en dat is inderdaad de cruciale vraag - of de Commissie de afgelopen maanden al dan niet gestuit is op bijzondere redenen tot ongerustheid, waarvan wij in kennis zouden moeten worden gesteld. Ik wil niet op het verslag vooruitlopen - dat is niet het doel van ons debat - maar ik wil wel op persoonlijke titel opmerken dat dat volgens niet het geval is.
Het is duidelijk dat er gebieden zijn waarop Roemenië verdere vooruitgang moet boeken. Dit gezegd hebbende, lijken de huidige situatie van het land en de - in dit opzicht betrekkelijk optimistische - toespraak van de heer Rehn tijdens de plenaire vergadering van begin deze maand niet te wijzen op dusdanige tekortkomingen dat een dergelijke radicale maatregel als het uitstellen van de toetredingsdatum gerechtvaardigd zou zijn. Ik wil er bovendien graag op wijzen dat een dergelijk besluit funest zou kunnen zijn voor de motivatie van de Roemeense autoriteiten en de Roemeense bevolking om door te gaan met de omvangrijke hervormingsprogramma’s waarmee reeds begonnen is, maar dat daarentegen toetreding - mits wij hier uiteraard geen gevaar in zien - een stimulans zou kunnen zijn om op de goede weg verder te gaan.
Dat is het perspectief van waaruit wij de uitstelclausule mijns inziens moeten zien. Het doel ervan is duidelijk: zij biedt een remedie voor een situatie waarin aanzienlijke gevaren dreigen. Volgens mij zou het gevaarlijk zijn de uitstelclausule lukraak te gebruiken, of deze te gebruiken om uiting te geven aan uiteenlopende punten van zorg, die weliswaar begrijpelijk zijn maar om een andere reactie vragen. Er zijn ook minder grote punten van zorg, en met het oog daarop wilden wij met onze mondelinge vraag de aandacht vestigen op de overige waarborgclausules, die heel anders van aard en duidelijk minder dramatisch zijn. Zij bieden de mogelijkheid tot voortdurende en flexibelere controle gedurende de eerste drie jaar na toetreding van Roemenië tot de Europese Unie. Het zou dan de taak van de Roemeense autoriteiten zijn om in te spelen op de bezorgdheid die mogelijk op specifieke onderdelen zou blijven bestaan, rekening houdend met twee belangrijke punten, namelijk enerzijds de eerbiediging van de Roemeense soevereiniteit - hetgeen vanzelfsprekend is - maar anderzijds de eisen die inherent zijn aan toetreding tot de Europese Unie.
Geoffrey Van Orden (PPE-DE ),
   Allereerst zou ik commissaris Rehn en de ambtenaren van DG Uitbreiding willen bedanken voor de toegewijde en gemotiveerde wijze waarop zij de vorderingen van Bulgarije op weg naar de toetreding hebben begeleid en getoetst. Het is zowel voor de mensen in Bulgarije als voor onze eigen burgers van belang dat wij dit goed aanpakken. Het zou zeer betreurenswaardig zijn als het enthousiasme voor de uitbreiding ook maar iets zou verminderen. Het zou helemaal geen goede zaak zijn als de vooruitzichten van Bulgarije en Roemenië slechter zouden worden, omdat de stemming is omgeslagen. Deze landen vormen immers het sluitstuk van de vorige uitbreidingsronde, de vijfde van de EU, en maken geen deel uit van de volgende ronde.
Het Toetredingsverdrag dat op 25 april van vorig jaar door Bulgarije en Roemenië is ondertekend en dat al door vijftien lidstaten van de EU geratificeerd is, bevat met opzet diverse, zeg maar “voorwaardelijkheden”. In de eerste plaats kan er eventueel gebruik worden gemaakt van de uitstelclausule, op grond waarvan de toetreding wegens uitzonderlijke omstandigheden met één jaar kan worden uitgesteld. Naar mijn idee zijn er aan een dergelijk uitstel alleen maar negatieve gevolgen verbonden: het is een klap in het gezicht in plaats van een schouderklopje, en dat zou een slecht signaal aan de Bulgaarse bevolking zijn. Dat zou koren op de molen van de extremistische krachten zijn en het vertrouwen van het bedrijfsleven danig aantasten. Bovendien wordt er door dit uitstel niets bereikt wat ook niet op een andere manier kan worden bereikt.
Ten tweede zijn er afzonderlijke, thematische waarborgclausules ingebouwd. Dergelijke clausules waren ook opgenomen in de Toetredingsverdragen van de laatste tien landen die zich bij de Europese Unie hebben gevoegd. Op deze clausules kan een beroep worden gedaan nadat toetreding heeft plaatsgevonden. Twee clausules zijn van toepassing op aspecten met betrekking tot de economie en de interne markt, en een derde clausule houdt verband met het justitieel en politieel bestel, het bestrijden van de georganiseerde misdaad en corruptie. Op dit gebied bestaan wellicht de grootste twijfels, en hierop heeft ook de mondelinge vraag betrekking. Dit laat onverlet dat er ook nog andere gebieden zijn waar grondig naar gekeken moet worden, niet in de laatste plaats de situatie van kinderbeschermingskinderen, de integratie van de Roma alsmede diergezondheid en dierenwelzijn.
Wat justitie en binnenlandse zaken betreft, geloof ik niet dat wij moeten streven naar een geharmoniseerd stelsel in de gehele Europese Unie. Dat is sowieso niet wenselijk en als wij dat toch zouden doorvoeren, zouden wij eerst moeten besluiten op basis van welk model dat zou moeten geschieden. Wat wij wel willen is een structuur en een proces die vertrouwen kunnen wekken en voor het beoogde resultaat kunnen zorgen.
Tot de laatste ontwikkelingen in Bulgarije behoren een nieuw wetboek van strafrecht en een nieuwe procureur-generaal. Daarnaast zijn er constitutionele wijzigingen doorgevoerd, waardoor immuniteiten eenvoudiger opgeheven kunnen worden, en buigt het parlement zich thans ook over de nieuwe wet inzake het gerechtelijk bestel. Wij willen echter graag concrete resultaten zien en niet alleen maar wetgeving. Het heeft inderdaad erg lang geduurd - misschien wel te lang - maar die concrete resultaten zijn er nu. Het percentage opgeloste zaken op het vlak van de algemene criminaliteit is vergelijkbaar met dat van veel van de huidige lidstaten van de EU. Zo is het misdaadcijfer bijvoorbeeld lager dan in Duitsland en is het opsporingspercentage hoger. Wij moeten overigens wel onderkennen dat geen enkel land op dit moment zozeer in de gaten wordt gehouden als Bulgarije en Roemenië. Er moet nog steeds veel gebeuren en het hervormingsproces zal dan ook nog vele jaren in beslag nemen.
De Commissie moet bereid zijn om de Raad een duidelijk signaal te geven: neemt u in juni een beslissing over de toetreding op 1 januari 2007 en neemt u dan in december - rekening houdende met de geboekte vooruitgang door en in samenwerking met de Bulgaarse autoriteiten - een besluit over eventuele waarnemingsystemen en andere vrijwaringsmaatregelen die noodzakelijk mochten blijken te zijn. Waar het uiteindelijk om draait, is dat de mensen in Bulgarije vertrouwen hebben in hun overheid en gerechtelijk bestel. 
Olli Rehn,
   Mijnheer de Voorzitter, voordat ik uitgebreid inga op de vragen van de heren Brok, Moscovici en Van Orden, wil ik allereerst mijn medeleven betuigen met alle mensen in Bulgarije en Roemenië - evenals in de landen die vandaag geen onderwerp van debat zijn, zoals Servië - die onlangs getroffen zijn door overstromingen. Ik kan u de verzekering geven dat de Commissie de situatie nauwlettend in de gaten houdt en bereid is om, zodra de omvang van de schade in kaart is gebracht, advies en steun te verlenen bij het aanpakken van de gevolgen van deze overstromingen. Dat hebben wij vorig jaar in het geval van Bulgarije en Roemenië eveneens gedaan.
Wat de eerste vraag betreft, te weten of het tempo van de hervormingen in Bulgarije en Roemenië zodanig is dat zij op 1 januari 2007 klaar zijn voor de toetreding, is de Commissie op dit moment bezig met een evaluatie van de vooruitgang die in beide landen is geboekt, en daarom kan zij nog geen antwoord geven op deze belangrijke vraag. Zoals ik ook al op 3 april in de Commissie buitenlandse zaken heb gezegd, zal de Commissie verslag uitbrengen over de ontwikkelingen tot en met eind april. Dat betekent dat 30 april - dat is eind deze week - als “sluitingsdatum” wordt gehanteerd. Alle benodigde gegevens zijn dan ook pas in de eerste twee weken van mei beschikbaar. Op 16 mei zal de Commissie een diepgaande analyse voorleggen, waarna wij gaarne bereid zijn om onze beoordeling van de situatie met de geachte afgevaardigden van dit Parlement te bespreken.
Staat u mij echter toe om nog een keer de nadruk te leggen op het aspect dat de allerhoogste prioriteit in onze evaluatie heeft, namelijk de voltooiing en tenuitvoerlegging van de hervormingen van het gerechtelijk bestel en de concrete resultaten waarmee moet worden aangetoond dat die hervormingen in de praktijk ook effect sorteren. Er dient sprake te zijn van stelselmatige en structurele veranderingen, veranderingen die aantonen dat die hervormingen onomkeerbaar zijn. Dat is de essentiële maatstaf, aangezien een goed en volledig functionerend gerechtelijke bestel het fundament vormt voor het functioneren van de maatschappij en de economie in het algemeen.
Op basis van onze objectieve en evenwichtige evaluatie zullen wij op 16 mei een voorstel doen voor een zorgvuldig en adequaat besluit. Daarbij zal rekening worden gehouden met de noodzaak om de vaart in de nog resterende, essentiële hervormingen te houden tot, maar ook na, de toetreding van beide landen. Ik verzoek het Parlement en de Raad om steun voor dit consequente en faire standpunt.
Met betrekking tot de tweede vraag, over de hervorming van de rechtspraak en de bestrijding van corruptie en georganiseerde misdaad, hebben beide landen laten blijken dat zij vastbesloten zijn om de noodzakelijke hervormingen op dit gebied door te voeren. In Roemenië is er al sprake van aanzienlijke vooruitgang, aangezien dit land de tenuitvoerlegging van het wetgevingspakket van 2005 verder heeft voortgezet.
Ik ben het helemaal met de heer Moscovici eens dat het strikte monetaire mechanisme en de uitstelclausule op dat vlak zeer positieve impulsen hebben gegeven, die in het geval van Roemenië tot tastbare resultaten hebben geleid.
In Bulgarije is de grondwet op bepaalde punten gewijzigd, waardoor de immuniteit van parlementsleden minder snel kan worden ingeroepen en het openbaar ministerie een toonaangevende rol krijgt bij de meeste onderzoeken. De onafhankelijkheid van rechters is echter nog steeds niet eenduidig geregeld en er bestaat een grote achterstand bij de vraagstukken in verband met de georganiseerde misdaad. Wat de bestrijding van de georganiseerde misdaad in Bulgarije betreft, worden er nog steeds veel te weinig onderzoeken verricht en onvoldoende strafvervolgingen ingesteld. De bevoegde autoriteiten lijken in het algemeen op dit punt een reactieve in plaats van een proactieve houding aan te nemen. Op dit gebied dient er op korte termijn dus veel te gebeuren. Dat geldt ook voor de witwaspraktijken in Bulgarije.
Tot slot de vraag van de heer Brok over de waarborgclausules en een nauwlettend waarnemingssysteem. De waarborgclausules zijn bedoeld om eventuele negatieve gevolgen tegen te gaan als gevolg van tekortkomingen in Bulgarije en Roemenië na de toetreding. Die vrijwaringen kunnen bijvoorbeeld betekenen dat bepaalde rechten uit hoofde van het , die direct verband houden met de tekortkomingen van een nieuwe lidstaat, tijdelijk worden opgeschort.
De huidige communautaire wetgeving kent al een aantal vrijwaringen, bijvoorbeeld op het gebied van de voedselveiligheid en het vervoer. Daarnaast bevat het Toetredingsverdrag drie aanvullende waarborgclausules: een algemene economische waarborgclausule, een specifieke waarborgclausule met het oog op de interne markt en een waarborgclausule voor justitie en binnenlandse zaken. Ik zal niet uitgebreid ingaan op de vraag hoe deze clausules ingeroepen kunnen worden, maar wil wel graag een voorbeeld geven van de clausule met betrekking tot de interne markt. Deze clausule is specifiek bedoeld voor situaties waarin nieuwe lidstaten niet voldoen aan de voorwaarden die tijdens de toetredingsonderhandelingen overeen zijn gekomen. Indien een dergelijke tekortkoming tot een ernstige verstoring van de werking van de interne markt leidt - of dreigt te leiden - kan de Commissie gepaste maatregelen nemen om die situatie op te lossen. Die maatregelen kunnen zelfs al vóór toetreding worden genomen en meteen op het moment van toetreding van kracht worden. Het is van belang om erop te wijzen dat hiervoor geen unaniem besluit van de Raad vereist is; een besluit van de Commissie op basis van een objectieve risicobeoordeling van de eventuele tekortkomingen van de betrokken kandidaat-lidstaat volstaat.
Uiteraard is een bewakingsmechanisme onontbeerlijk voor een effectieve toepassing van een systeem van de waarborgclausules. Als hoedster van de Verdragen zal de Commissie zich van deze taak kwijten en de tenuitvoerlegging van de communautaire wetgeving in beide landen toetsen.
Francisco José Millán Mon,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik dank de commissaris, mijnheer Rehn, voor zijn antwoord en wil met name ingaan op Roemenië.
Mijns inziens heeft Roemenië duidelijk vooruitgang geboekt op weg naar de toetreding, met name op de voor dit Parlement zo wezenlijke terreinen als de hervorming van het gerechtelijk bestel en de bestrijding van corruptie. Het land heeft op deze punten gehoor gegeven aan de oproep van het Europees Parlement.
Hoewel het evenzeer duidelijk is dat de Roemenen nog veel te doen staat, zijn er ontegenzeglijk stappen vooruit gezet. Men is op de goede weg, zoals u, mijnheer de commissaris, zojuist hebt erkend.
Iets anders is dat het mij persoonlijk een goede zaak lijkt dat - zoals al geruime tijd is voorzien - Roemenië en Bulgarije in juni te horen krijgen wanneer zij zullen toetreden tot de Europese Unie, dat wil zeggen, of hun toetreding per 1 januari plaatsvindt, wat wij allemaal wensen.
Mijns inziens zou een verder uitstel van de beslissing over de datum van toetreding ongunstige gevolgen hebben, in de eerste plaats voor de betrokken landen zelf. Het tijdschema voor de toetreding zou daarom zo snel mogelijk moeten worden vastgesteld, liever in juni dan in december, zoals de heer Van Orden eerder heeft gezegd. Als in juni inderdaad wordt bekendgemaakt dat de toetreding in 2007 kan plaatsvinden, wil dat bovendien niet zeggen dat de Roemeense en Bulgaarse autoriteiten hun inspanningen tot aanpassing en hervorming zullen staken.
Daarnaast zult u in uw herfstverslag zo nodig - zoals u zojuist hebt opgemerkt - melding maken van eventuele bijzondere vrijwaringsmaatregelen, die overeenkomstig het Toetredingsverdrag moeten worden genomen om in bepaalde sectoren nog aanwezige problemen of leemten op te lossen.
Verder is gesproken over de mogelijkheid - reden waarom deze vraag ook vervat is in de meer algemene vraag van de heren Brok, Moscovici en Van Orden - om in de tijd na toetreding toezicht uit te oefenen. Ik begrijp, mijnheer de commissaris, dat, zoals u zojuist zei, de Commissie als hoedster van de Verdragen een controletaak heeft. Bovendien voorziet het Toetredingsverdrag in specifiek toezicht, aangezien het waarborgclausules bevat die in de eerste drie jaar in werking kunnen worden gesteld. De komende verslagen zullen duidelijk maken wat u ons te zeggen hebt over dit eventuele toezicht na toetreding.
Al met al beleven we een historisch moment voor Roemenië en Bulgarije: we staan voor de vijfde toetreding. Deze landen hebben al te maken gehad met vertraging in vergelijking met de andere tien landen die in 2004 toetraden. Nu willen ze nieuwe vertraging vermijden, en ik meen dat wij hen in hun inspanningen moeten aanmoedigen, steunen en belonen. Het spreekt vanzelf, mijnheer de commissaris, dat wij uw verslag van mei met de grootst mogelijke belangstelling zullen bestuderen. 
Martin Schulz,
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb aandachtig geluisterd naar de beantwoording van de vragen door de commissaris. De antwoorden waren bijzonder verhelderend, mijnheer de commissaris, dat kan ik u wel vertellen, en kunnen in één enkele zin samengevat worden: als antwoord op onze vragen heeft u gezegd dat het nog te vroeg is om een antwoord te geven. Prima. Wij zullen afwachten wat u ons in mei kunt vertellen. Ik wil u echter nu al meedelen wat het huidige standpunt van de Sociaal-democratische Fractie is: wij willen dat Roemenië en Bulgarije op 1 januari 2007 volwaardig lid van de Europese Unie kunnen worden. Dat is onze doelstelling en daar winden wij geen doekjes om. De regeringen in de twee landen komen uit twee uiteenlopende politieke kampen. In het ene land regeren onze bondgenoten en in het andere land wordt de regering gevormd door partijen van een andere politieke gezindheid. Wij zijn er echter vast van overtuigd dat los van de politieke achtergrond, beide regeringen alles in het werk zullen stellen om aan de gestelde eisen te voldoen.
Daarom kan ik namens onze fractie vandaag meedelen dat, indien u geen grote obstakels tegenkomt, die u ons in mei zou moeten voorleggen - als er dus geen verandering optreedt in uw huidige beoordeling van de situatie - wij er vanuit kunnen gaan dat dit doel ook verwezenlijkt wordt, dat wil zeggen dat de vraag “Voldoen deze landen op 31 december 2006 aan de criteria?” met een volmondig “ja” beantwoord wordt.
Mocht dat niet het geval zijn, dan moeten wij hier ongetwijfeld nog een keer over discussiëren. Op dit moment gaan wij er echter vanuit dat alles goed gaat. Dat is ook de boodschap van alle afgevaardigden van onze fractie. Die boodschap zal straks door mijn collega Poul Nyrup Rasmussen namens de hele familie van sociaal-democratische partijen worden toegelicht: wij willen dat beide landen lid worden van de Europese Unie omdat dit het eindstation van een zeer lang proces is. Wij willen dat lidmaatschap omdat beide landen welkom zijn in de Europese Unie. Wij willen dit overigens ook omdat wij geconstateerd hebben dat het hervormingsproces weliswaar enorme inspanningen van deze landen vergt, maar dat er dankzij die inspanningen wel aantoonbaar sprake is van meer veiligheid, stabiliteit en democratie.
Wij weten allemaal dat er niet gemarchandeerd zal worden, maar wij hebben er alle vertrouwen in dat dit proces succesvol kan worden afgerond. Tot slot wil ik nog een keer namens de Sociaal-democratische Fractie zeggen dat deze landen welkom zijn in de EU, als er aan alle criteria wordt voldaan.
Annemie Neyts-Uyttebroeck,
   . - Voorzitter, ik neem aan dat ik niet eeuwig mag spreken, ik zal dus maar meteen beginnen. Voorzitter, commissaris, collega's, ik raak inmiddels de tel kwijt van de debatten die wij de afgelopen twaalf maanden hebben besteed aan Roemenië en Bulgarije. Dat grote aantal lijkt mij vooral ingegeven te zijn door de bedoeling om de EU-burgers duidelijk te maken dat dit Europees Parlement hun scepsis en ongerustheid over de uitbreiding deelt.
De aanleiding tot dit debat is een zogeheten mondelinge vraag van de Commissie buitenlandse zaken aan de Europese Commissie met daarin een aantal vragen en al dan niet directe of indirecte suggesties. De tekst van die mondelinge vraag heeft zijn weg gevonden in de Roemeense en Bulgaarse media en in . Deze tekst heeft in Roemenië en Bulgarije voor grote ongerustheid gezorgd en het is daarom dat wij zo vrij geweest zijn daar vrij duidelijk op te reageren nog vóór dit debat, maar meneer Brok is inmiddels vertrokken want hij heeft geen belangstelling voor mijn reactie.
Ik wens op die mondelinge vraag dubbel te reageren, ten eerste ten gronde en ten tweede ten aanzien van de procedure. Ten aanzien van de procedure kan ik alleen nogmaals betreuren dat noch ikzelf noch de fractie over de tekst zijn geraadpleegd. Dan hadden wij immers duidelijk kunnen maken dat de vermelding van - ik citeer letterlijk - "" absoluut niet onze goedkeuring wegdraagt. Dit ruikt immers voor veel te veel collega's naar het mogelijk onder curatele stellen van Roemenië en Bulgarije en dus te veel naar discriminatie tussen de lidstaten onderling en daar willen wij niet van weten. Ik noteer trouwens dat noch de heer Brok, noch de heer Moscovici, noch de heer Van Orden die woorden " " in de mond hebben genomen, die staan alleen maar op papier.
Ten gronde herhaal ik wat ik eerder namens onze fractie heb gezegd tijdens de vergadering met gesloten deuren van de Commissie buitenlandse zaken: de liberale fractie, de Fractie van liberalen en democraten, is in haar overgrote meerderheid van mening dat Roemenië en Bulgarije op 1 januari 2007 moeten kunnen toetreden en alleen indien uit de feiten zou blijken dat er ernstige tekortkomingen zijn, zouden wij ermee instemmen dat er bijzondere vrijwaringsmaatregelen worden afgekondigd, hetgeen volgens ons niet eerder dan in het najaar kan worden beslist.
Tenslotte vraag ik aan mijn collega's het volgende te bedenken: het is geen goede zaak om in de aanloop naar een debat scepsis te uiten over de uitbreiding omdat we willen tegemoetkomen aan de bezorgdheid van onze burgers en dan uiteindelijk toch te zeggen dat we het eens zijn met de toetreding op 1 januari 2007. Wij denken dat daarmee ondertussen aan de opzet van de uitbreiding teveel schade is toegebracht. Wij hopen dus dat dit alles positief afloopt, dat commissaris Rehn aan zijn collega's de datum van 1 januari 2007 zal voorstellen en wij zullen dat met vreugde begroeten tijdens het debat in juni. Ik dank u zeer voor uw aandacht. 
Joost Lagendijk,
   . - Voorzitter, collega's, commissaris, de centrale vraag in dit debat is wat nu de beste manier is om ervoor te zorgen dat de hervormingen, met name op het gebied van justitie en het bestrijden van corruptie en georganiseerde criminaliteit, ook na 2007 doorgaan. Wat vindt de Commissie nu de beste manier om dat te garanderen? Wat vinden wijzelf? Moeten we nu vasthouden aan de datum van 2007 of moeten we de toetreding toch doorschuiven naar 2008?
Mijn fractie is verenigd in haar steun voor uitbreiding, verdere uitbreiding van de Europese Unie. Dat was zo en dat is zo. Als in de toekomst landen van de westelijke Balkan of Turkije voldoen aan de voorwaarden, dan zijn ze wat ons betreft hartelijk welkom. Toch zijn er op basis van dat uitgangspunt twee verschillende antwoorden mogelijk op die centrale vraag. Een deel van mijn fractie zegt dat we juist omdat wij zo sterk voorstander zijn van die uitbreiding, extra kritisch moeten zijn en kijken of de landen bij het begin van de toetreding ook werkelijk voldoen aan de voorwaarden, om op die manier de geloofwaardigheid van de EU en haar uitbreidingsstrategie te behouden.
Als we dan kijken naar Roemenië en Bulgarije, met alle verschillen tussen die landen, dan moeten we constateren dat die landen op dit moment -ik onderstreep dat - niet voldoen aan een aantal voorwaarden die gesteld zijn, en dat scepsis gerechtvaardigd is over de vraag of dat over acht maanden, op 1 januari 2007, wel het geval zal zijn. En daarom vindt een deel van mijn fractie dat het gerechtvaardigd is de druk op de ketel te houden tot op het allerlaatste moment, tot 1 januari 2008, om te garanderen dat alle landen voldoen aan die criteria.
Een ander deel van de fractie, waartoe ik mijzelf reken, vindt dat er wel degelijk een verschil is tussen Roemenië en Bulgarije. Als we kijken naar het laatste jaar in Bulgarije, dan zien we dat de hervormingen oppervlakkig plaatsvinden, dat de implementatie gering is, dat het tempo van de hervormingen naar beneden is gegaan en dat een aantal cruciale hervormingen pas op het allerlaatste moment zijn doorgevoerd.
Als je daarentegen kijkt naar Roemenië, dan kunnen we zien (niet alleen wij in het Parlement, maar ook als je de rapporten leest van veel nationale en internationale NGO's en deskundigen) dat het tempo omhoog is gegaan en dat er wel degelijk tastbare vooruitgang is, niet alleen op papier maar ook in de praktijk. Bijvoorbeeld rechters en officieren van justitie voelen zich eindelijk vrij, vrij van de last van politieke beïnvloeding. De onafhankelijkheid van de corruptiebestrijding is werkelijk gegarandeerd en gelukkig zijn eindelijk een aantal zaken van start gegaan betreffende gevallen van corruptie op hoog niveau. Daarom is het ook terecht om die tastbare vooruitgang in Roemenië te belonen door te zeggen dat we vasthouden aan de toetredingsdatum 2007 maar - en dat zeg ik ook aan collega Neyts - alleen met een sterk monitoringmechanisme, niet in de algemene zin zoals de commissaris dat gezegd heeft, maar specifiek op de terreinen van justitie, hervorming en bestrijding van corruptie.
Op dat gebied is het volgens ons nodig om ook na de toetreding te kijken of die positieve ontwikkelingen doorgaan en wij vinden dat daar zelfs financiële consequenties aan verbonden zouden kunnen worden als dat onverhoopt niet zo is. Het signaal dat wij daarmee willen sturen naar de bevolking van de EU, maar ook naar kandidaat-lidstaten als Kroatië en Turkije, is dat als je werkelijk je best doet om hervormingen door te voeren, je daarvoor zal beloond worden als kandidaat-lidstaat. Als je daarentegen denkt dat de EU wel een oogje dicht zal knijpen, dan zul je daarvoor bestraft worden. 

Bastiaan Belder,
   . - Voorzitter, als vertegenwoordiger van twee Nederlandse protestante partijen, ben ik sterk gehecht aan de vrijheid van godsdienst in de toetredingslanden Roemenië en Bulgarije, en in het bijzonder aan de rechtspositie van kerken. In het afgelopen kwartaal heeft daarover een aantal rapporten uitgebracht die me ernstige zorgen baren over de implementatie van dit elementaire politieke criterium van Kopenhagen door Boekarest en Sofia.
Commissaris, graag zou ik uw standpunt vernemen over de voorgestelde, respectievelijk voorliggende registratie-eisen voor godsdienstige genootschappen in Roemenië en Bulgarije. Mijn Nederlandse regering is in lijn met internationale normen immers tegenstander van registratie-eisen. Ik verwacht, commissaris, in het kader van dit debat geen volledig antwoord van u. Daarom overhandig ik u zo meteen de genoemde documenten van Forum 18. U zou me zeer verplichten deze kwestie in uw rapportage van medio mei op te nemen.
Hetzelfde verzoek richt ik tot u, commissaris, over de slepende kwestie van de restitutie van illegaal geconfisqueerde Hongaarse kerkelijke goederen door de communistische Roemeense overheid gedurende de periode 1945-1989. Volgens de mij beschikbare informatie betreft het in totaal 2.140 kerkelijke bezittingen waarvan er tot op heden slechts 54 in volledige eigendom zijn teruggegeven. Commissaris, het zou een veeg teken zijn wanneer Roemenië toetreedt tot de Unie met belaste, verstoorde betrekkingen met zijn Hongaarse minderheid. 
Andreas Mölzer (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, voor de zoveelste keer worden wij met het dilemma geconfronteerd - een dilemma dat overigens aan onszelf te wijten is - of wij een geplande toetredingsdatum eventueel moeten wijzigen zonder dat wij daarbij het betreffende land, of de betreffende landen, voor het hoofd stoten. Een verlenging van de periode om de in gang gezette hervormingsprocessen voort te kunnen zetten, zou echter net zo goed in het belang van de Unie als van de kandidaat-lidstaten kunnen zijn. Het verleden heeft aangetoond dat het vernietigende consequenties kan hebben als een land uit politieke of vermeende politieke overwegingen lid wordt van een bepaalde club, terwijl dat land daar eigenlijk nog niet aan toe is.
Het zijn elke keer weer de burgers die het gelag moeten betalen als de politieke nomenclatuur iets erdoor drukt waar de tijd nog niet rijp voor is. Daar moeten wij rekening mee houden in verband met de uitbreiding met Roemenië en Bulgarije, twee landen die uiteraard deel uitmaken van de familie van Europese volken en ook lid van de Unie moeten worden. Het is echter niet alleen maar de vraag of de economieën van Roemenië en Bulgarije bestand zijn tegen een toetreding tot de EU. Het is namelijk ook nog lang niet duidelijk hoe de financiering voor de eerste drie jaar geregeld moet worden, en dan hebben wij het toch over een bedrag dat kan oplopen tot 24 miljard euro.
Wellicht dat wij geen andere optie hebben om die uitbreiding met een jaar, of in ieder geval voor een bepaalde periode, uit te stellen. Van elke andere maatregel zou wellicht een verkeerd signaal naar andere toetredingskandidaten uit kunnen gaan, en dat zou uiteindelijk ook ten koste gaan van de mensen in Roemenië en Bulgarije. 
Kinga Gál (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, wij trekken vandaag in dit debat het tijdschema voor deze toetreding niet in twijfel, maar staat u mij toe, mijnheer de commissaris, om uw aandacht op een aantal belangrijke factoren te vestigen, die misschien nuttig kunnen zijn bij het opstellen van uw verslag.
Een van die factoren is dat er, ondanks de enorme vooruitgang, nog steeds grote twijfels bestaan over de hervorming van de rechtspraak en de strijd tegen corruptie in Roemenië en Bulgarije. Uit tientallen e-mails en brieven weten wij dat het uitvaardigen van wetten alleen geenszins volstaat om de problemen op te lossen of de bestaande praktijken op dit gebied te veranderen. De Commissie dient in haar beoordeling dan ook rekening te houden met de tenuitvoerlegging van die wetten en met de uitwerking daarvan op het leven van alledag.
Hoewel vaak wordt betwist dat de situatie van de minderheden een belangrijke factor is in dit proces, blijkt belang daarvan duidelijk uit het feit dat die situatie tot de politieke criteria van Kopenhagen behoort. Daarnaast was de situatie van de minderheden ook een van de beoordelingsfactoren in het toetredingsproces van de vorige tien nieuwe lidstaten. Hoewel een aantal problemen van de Hongaarse minderheid in Roemenië in dit proces door de Gemeenschap zelf in kaart is gebracht en geformuleerd - en ook tot uiting komt in de resoluties van het Parlement en in eerdere verslagen van de Commissie - zijn deze problemen nog steeds niet opgelost.
De huidige situatie is dus nog steeds problematisch, ondanks het feit dat de Hongaarse partij deel uitmaakt van de huidige regeringscoalitie. Door op dat laatste aspect te wijzen, wordt net gedaan of de zaak opgelost is, maar dat is niet het geval, ondanks de mooie beloften van de regering. In wezen zijn er slechts weinig dingen veranderd en in ieder geval veel minder dan binnen de Hongaarse gemeenschap werd verwacht. Zo is er nog geen minderheidswet aangenomen en zijn er ook geen aanwijzingen dat dit in de nabije toekomst zal gebeuren. Er is nog geen sprake van de verlangde en noodzakelijke institutionele opbouw en ook niet van ontwikkelingen op het gebied van het hoger onderwijs in de moedertaal.
Ik verzoek u dan ook, geachte commissaris, om een verwijzing op te nemen naar de onopgeloste kwesties in verband met de concrete zorgen die er op dit moment leven onder een van de grootste minderheden in Europa, een minderheid die een speciale band met de regio heeft en een rijke traditie kent. Door het negeren van deze zorgen en van de problemen met betrekking tot de rechtspraak en corruptie, zou de geloofwaardigheid van de EU in het geding komen, zowel in de toetredingslanden als in de lidstaten. 
Alexandra Dobolyi (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik ga de opmerkingen van de rapporteurs, waar ik overigens volledig achter sta, niet herhalen, maar ik wil wel even terugkomen op artikel 39 van het Toetredingsverdrag. Het standpunt van mijn fractie is al verwoord door onze voorzitter de heer Schulz. Tijdens onze recente bezoeken aan Bulgarije en Roemenië hebben wij een groot aantal bijeenkomsten bijgewoond. Dat waren niet alleen bijeenkomsten met leden en functionarissen van de regering, maar ook met leden van de oppositie, vertegenwoordigers van vakbonden, NGO’s, academici, vertegenwoordigers van het bedrijfsleven en de ambassadeurs van EU-lidstaten. Geen van de mensen met wie wij hebben gesproken, was van mening dat er een groot risico bestond dat een van die twee landen op 1 januari 2007 ruim te kort zou schieten bij het voldoen aan de vereisten van het lidmaatschap.
Geachte commissaris, u heeft zelf in de talloze gedachtewisselingen in dit Parlement en in de Commissie buitenlandse zaken - terecht - opgemerkt dat Bulgarije blijk heeft gegeven van permanente vooruitgang op alle relevante gebieden, met inbegrip van de regionale samenwerking, de modernisering van de Bulgaarse politie, de ontwikkeling van de sociale dienstverlening, de herintegratie van personen en minderheden, het arbeids- en sociaal beleid en de kinderzorg. Zo zou ik nog uren door kunnen gaan, maar ik kan u de verzekering geven dat de boodschap in Sofia is begrepen. Alle vooruitgang die tot nu toe is geboekt en nog steeds wordt geboekt, is altijd concrete vooruitgang geweest en in de goede richting. De regeringen van Bulgarije en Roemenië zijn zich er ook van bewust dat de hervormingen voortgezet moeten worden en dat er nog meer vooruitgang moet worden gerealiseerd.
U heeft in een recent interview gezegd, commissaris, dat de grenzen van Europa veeleer door waarden worden bepaald dan door geografische richtsnoeren. U zei dus dat de grenzen worden bepaald door waarden. Ik sluit mij daar volledig bij aan, en ik ben er rotsvast van overtuigd dat Bulgarije en Roemenië onze waarden delen op het gebied van democratie, mensenrechten en rechtsstaat. Daarom moeten zij vanaf 1 januari 2007 ook deel uitmaken van de Europese Unie. Vanaf 1 januari 2007 moeten hun grenzen ook onze grenzen zijn, waarna het dynamische concept van de EU vervolgens verder kan opschuiven in de richting van nieuwe grenzen. Ik wil niet herhalen wat een van de vorige sprekers heeft gezegd, maar ik ben het volledig met het standpunt van mevrouw Gál over de minderheden in Roemenië eens. 
Nicholson of Winterbourne (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, de vragen van vandaag zijn zowel pertinent als belangrijk, omdat zij de algemene opvatting weerspiegelen dat er nog steeds problemen bestaan op het gebied van de rechtspraak, de rechtstaat en de corruptie in de twee kandidaat-lidstaten die vandaag onderwerp van debat zijn.
De opeenvolgende regeringen in Roemenië en Bulgarije hebben bovenmenselijke inspanningen verricht om te voldoen aan de adviezen en aanbevelingen van de Europese Unie. Van buitenaf zijn die inspanningen niet altijd even duidelijk waarneembaar. Structurele, economische en sociale hervormingen zijn op zich nooit spectaculair en niet echt interessant voor de media. In Roemenië heeft echter zowel de voormalige regering-Nastase als de huidige regering-Tariceanu zich opvallend veel moeite getroost om het over te nemen. Daarnaast zijn zij, ondanks alle nationale politieke tegenkrachten op dit vlak, nooit van hun koers afgeweken.
Hervormingen van de rechtspraak en de strijd tegen corruptie dienen zeer behoedzaam doorgevoerd te worden willen zij succesvol zijn, en dat betekent dat de resultaten altijd even op zich laten wachten. Als er te veel hoge politici worden vervolgd, kan een en ander het karakter van een heksenjacht krijgen. In Roemenië heeft minister Monica Macovei echter met steun van haar minister-president, en ondanks aanzienlijk oppositie vanuit het systeem zelf, ingrijpende maatregelen genomen.
Het uitstellen van de toetreding met één jaar zou naar mijn idee zowel voor de Europese Unie als voor Bulgarije en Roemenië en de bevolking in die landen geen enkel voordeel opleveren. In termen van toetreding is één jaar te verwaarlozen, omdat niet verwacht kan worden dat er in een periode van twaalf maanden significante hervormingen doorgevoerd worden. Daarentegen zou dat uitstel wel een dramatisch signaal geven aan deze twee landen, die werkelijk alles in het werk hebben gesteld om op een open en waarlijk coöperatieve wijze te voldoen aan de adviezen en vereisten van de Europese Unie. Daardoor zouden wij ook het risico lopen dat de publieke opinie in deze landen zich tegen de Unie keert en dat wij als inhoudsloos en weifelaars worden beschouwd.
Op dit moment is men in beide kandidaat-lidstaten een groot voorstander van toetreding tot de EU. Het zou echt schandalig zijn als wij het grote vertrouwen dat zowel de regering als de bevolking in deze landen hebben laten blijken, zouden beschamen en verliezen. 
Bernat Joan i Marí (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik zou de commissaris graag aan de hand van een voorbeeld deelgenoot willen maken van mijn bezorgdheid over de huidige marktsituatie in Roemenië.
Vorig jaar heb ik een bezoek aan Rafo gebracht, de op twee na grootste olieraffinaderij in het land en verreweg het grootste bedrijf in de arme provincie Moldavië. Het bedrijf probeert al jaren de grote financiële problemen op te lossen die zijn ontstaan na de privatisering in 2001. Leden van de directie hebben mij duidelijk gemaakt dat het door de druk en tegenwerking van de Roemeense regering bijzonder moeilijk is om de activiteiten van het bedrijf voort te zetten.
Hoewel een nieuwe investeerder zich duidelijk bereid heeft getoond om de nominale schuld van Rafo aan de Roemeense autoriteiten af te betalen, heeft de regering tot nu toe geen belangstelling voor dit aanbod getoond. Daarnaast verlangt de regering vooruitbetaling van BTW op ingevoerde grondstoffen, wat een ernstige bedreiging voor de levensvatbaarheid van het bedrijf vormt. Rafo is overigens het enige bedrijf in Roemenië dat BTW vooruit moet betalen om te kunnen functioneren. Deze discriminerende behandeling - die in strijd is met de beginselen van de vrije markt en twijfels doet rijzen ten aanzien van de onpartijdigheid van de Roemeense regering ten opzichte van bedrijven die op de markt concurreren - wordt ondanks de solvabiliteit en serieuze bedoelingen van de nieuwe investeerders gehandhaafd. 
Mirosław Mariusz Piotrowski (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de mensen in Bulgarije en Roemenië hebben veel hoop gevestigd op het lidmaatschap van de Europese Unie. De documenten van de Commissie en het Parlement over de vooruitgang van beide landen op de weg naar toetreding, bevestigen dat Bulgarije en Roemenië veel werk hebben verzet ter voorbereiding van het lidmaatschap. Ondanks de problemen hebben zij aanzienlijke hervormingen van hun politieke en economische stelsels op stapel gezet of al doorgevoerd. De laatste tijd gaan er echter steeds meer stemmen op, met name wat Bulgarije betreft, over uitstel van toetreding, over vage waarborgclausules en over "andere middelen".
Bulgarije en Roemenië worstelen met de nalatenschap van het communistische regime. Evenals de lidstaten die in mei 2004 zijn toegetreden tot de Europese Unie, moeten zij op alle gebieden nog veel achterstand inhalen. Dat moet voor ons een extra reden zijn om te vermijden dat er vertraging ontstaat in wat beide landen zien als een kans op een snellere ontwikkeling. We moeten Europa niet opnieuw verdelen in landen die het goed doen en landen die het slecht doen. Ik pleit ervoor om vast te houden aan 1 januari 2007 als datum waarop Bulgarije en Roemenië lid worden van de Europese Unie. 
Markus Ferber (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, het verheugt mij dat wij, waarschijnlijk spoedig, Bulgarije en Roemenië welkom mogen heten in het Europees Parlement en de Europese Unie. Daardoor zou namelijk een doel verwezenlijkt worden waar wij al jaren naar streven, namelijk de hereniging van het Europese continent.
Ik zou mij echter nog meer verheugen als wij nu al duidelijkheid hadden over de vraag of aan alle toetredingsvereisten is voldaan, zodat voor beide landen optimale voorwaarden voor lidmaatschap van de Europese Unie worden geschapen. Daarom kan ik commissaris Rehn alleen maar oproepen om met betrekking tot het verslag datgene te doen wat voortvloeit uit de taak van de Commissie als hoedster van de Verdragen. Als hoedster van de Verdragen moet de Commissie namelijk controleren of de dingen die afgesproken zijn ook gerealiseerd worden. Daarnaast dient de Commissie na te gaan of de tijd tot eind dit jaar volstaat om de dingen die nog niet gedaan zijn alsnog te doen. Dat is de taak van de Commissie, en op basis van haar bevindingen dient zij, in overeenstemming met het Toetredingsverdrag, de relevante conclusies te trekken.
Ik was onlangs zelf in de gelegenheid om met een CDU/CSU-delegatie een bezoek aan Roemenië te brengen. Ik wil nadrukkelijk onderstrepen dat hetgeen wij in Boekarest en in andere delen van het land hebben gezien en ervaren, zeer indrukwekkend is. Ik kan al degenen die politiek verantwoordelijk zijn - zowel in Roemenië als in Bulgarije, waar de afgelopen tijd is gebleken dat er wat de hervormingen betreft nog een inhaalslag dient plaats te vinden - alleen maar verzoeken om die hervormingsinspanningen voort te zetten en niet na 16 mei de handen in de schoot te leggen en te zeggen dat alles nu in kannen en kruiken is. Wij kunnen daar gezamenlijk in slagen, mits wij dit proces op geëngageerd wijze voortzetten.
Staat u mij toe om tot slot nog één ding te benadrukken: de hervormingen in Bulgarije en Roemenië zijn niet in gang gezet om het schoonheidsexamen door commissaris Rehn of de Europese Unie te halen. Die hervormingen zijn noodzakelijk om ervoor te zorgen dat de burgers daar kunnen leven in landen waar sprake is van rechtszekerheid en waar stabiele, democratische instellingen de belangen van de mensen ter plaatse behartigen. Als iedereen zich daarvan bewust is, zijn wij op de goede weg. 
Jan Marinus Wiersma (PSE ).
   - Voorzitter, ook al heeft de commissaris misschien moeite met het beantwoorden van een aantal vragen omdat hij nog aan het werk is, toch ben ik ervan overtuigd dat hij zonder meer het belang van die vragen begrijpt en dat we dan ook de antwoorden zullen krijgen op 16 mei. Zoals mijn fractievoorzitter al heeft gezegd, gaan wij ervan uit, en hopen en verwachten wij dat de beide landen waar we het vandaag over hebben, op 1 januari volgend jaar kunnen toetreden. Wij hebben dat altijd al gezegd en wij zijn ook van mening dat we niet een sfeer moeten creëren alsof er een soort wedstrijd bestaat tussen Roemenië en Bulgarije. Daar gaat het helemaal niet om.
Waar we het nu over hebben, is wat er nog gedaan moet worden. Maar we moeten vooral ook kijken naar wat er al bereikt is. We hebben de afgelopen jaren voortdurend geroepen dat beide landen nog veel moeten doen. Het is nu ook het moment om vast te stellen dat beide landen veel gedaan hebben. En er is dan nog een staartje, en daarover rapporteert de commissaris over enkele weken.
Zoals gemeld door mijn collega hebben we ook als fractie - de heer Ferber heeft dat blijkbaar ook gedaan - een beetje eigen monitoring gedaan. We zijn in Bulgarije geweest en ook in Roemenië en in beide landen is veel vooruitgang zichtbaar. Wij krijgen heel sterk de indruk in alle gesprekken dat beide regeringen, ook de Bulgaarse regering, weten wat er nog gedaan moet worden. Ik ben ervan overtuigd dat de gesprekken die nu nog gaande zijn over een aantal problemen ook met succes zullen worden afgerond. Vandaar dat ik optimistisch ben over de uitkomst van 16 mei.
We staan er ook op dat de Raad in juni op basis van de voorstellen van de Commissie en het oordeel van het Parlement ook een beslissing neemt. Ik denk met velen dat het werk op een aantal terreinen nog zal doorgaan tot het eind van het jaar, dat er druk op het proces moet blijven en dat we inderdaad niet kunnen uitsluiten dat er op een gegeven moment sprake zal zijn van het instellen van een aantal waarborgclausules. Maar ik dring er zowel bij Roemenië als Bulgarije op aan om alles te doen om dat te voorkomen.
Uiteindelijk is voor ons doorslaggevend in de beoordeling na 16 mei wat de commissaris heeft gezegd op 3 april, namelijk alleen als op een bepaald of op meerdere terreinen een van de twee landen overduidelijk niet voorbereid is, kan er sprake zijn van een debat over uitstel. Ik ga ervan uit dat die conclusie, die woorden niet gebruikt zullen worden in de rapportage van de commissaris, maar wij moeten dat afwachten.
Tenslotte, als u mij toestaat nog een opmerking te maken ook naar aanleiding van de openingsopmerking van de commissaris. Ik wil toch nogmaals aandacht vragen voor de overstromingen vooral in Roemenië, maar ook in Bulgarije en een beroep doen op de Commissie om alles te doen om die twee landen en ook Servië te helpen en ook te kijken wat er gedaan kan worden om te voorkomen dat dergelijke rampen zich in de toekomst nog voordoen. 
Alexander Lambsdorff (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer Schulz, in dat “andere land” waarvan u niet zo gauw op de politieke gezindheid van de regering kon komen, regeren de liberalen. Dat is voor een Duitse sociaal-democraat wellicht moeilijk voorstelbaar, maar er zijn wel degelijk liberale ministers-presidenten in Europa en zelfs meer dan één.
Dames en heren, wij liberalen zijn voorstander van de toetreding van Bulgarije en Roemenië tot de Europese Unie; Annemie Neyts-Uyttebroeck en Baroness Nicholson of Winterbourne hebben daar geen twijfel over laten bestaan. Als alle nationale parlementen het Toetredingsverdrag ratificeren - en daar heeft het nu alle schijn van - zullen Bulgarije en Roemenië op 1 januari 2007 tot de Europese Unie toetreden. Uiteraard is alles nog niet perfect en moet er nog veel gebeuren. Wat Duitse rechters die ter plaatse zijn geweest, te vertellen hebben over de houding van de Bulgaarse justitie ten aanzien van de hervormingen, is overigens in strijd met datgene wat de regeringsvertegenwoordigers zeggen. Daarom lijkt het mij een goede zaak dat de Commissie serieus onderzoekt of op de gevoelige terreinen van justitie, economie en interne markt een waarnemingssysteem noodzakelijk is, en dat zij ons in mei of anders de komende herfst hieromtrent informeert.
Wanneer onze collega’s in de nationale parlementen over de toetreding van beide landen moeten stemmen, kunnen velen van hen terugvallen op het meest recente verslag van de Commissie. Op het moment dat wij hierover echter moesten stemmen, had het er alle schijn van dat het hervormingstempo in Bulgarije hoger was dan in Roemenië. De ontwikkelingen sinds die tijd hebben aangetoond dat wij geen profeten zijn. Dat komt niet echt als een verassing. Wij moeten dan ook niet net doen alsof wij wél profeten zijn. In de toekomst moeten wij er dan ook op letten dat wij nieuwe toetredingen pas in stemming brengen als de toetredingsdatum nadert en niet anderhalf jaar daarvoor. Ik wil duidelijk onderstrepen dat de fout niet bij de toetredingslanden, maar bij ons ligt.
In de tweede plaats kan de Commissie helemaal geen aanbeveling doen tot uitstel van die toetreding, aldus de van vandaag. Die krant heeft gelijk. Wat zou er namelijk gebeuren als die aanbeveling, vanwege een tekort aan een paar stemmen, niet door de Raad overgenomen werd? Dan zouden er twee landen aan de tafel zitten van een Raad die met meerderheid tegen hun deelname heeft gestemd. Dat kan dus niet, en daaruit blijkt dat de uitstelclausule in artikel 39 van het Toetredingsverdrag uiteindelijk tandeloos is.
Over de toetreding van Bulgarije en Roemenië bestaat geen twijfel. In beide landen is veel bereikt, maar ook wijzelf moeten nog veel ondernemen om ons toetredingsbeleid te verbeteren. Overigens doet het mij bijzonder veel deugd dat wij dit debat in Brussel en niet in Straatsburg voeren. 
Georgios Karatzaferis (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil al degenen die spreken over stimulansen en criteria, zeggen dat ze zich helemaal niet bezorgd hoeven te maken. Onze vriend aan de overkant van de oceaan heeft ervoor gezorgd dat Roemenië en Bulgarije tijdig tot de Europese Unie kunnen toetreden.
Laten wij er geen doekjes om winden: de chauffeur van het voertuig Europa zit op de achterbank. Bulgarije was het eerste land dat de VS te hulp schoot in de oorlog tegen Irak, en is nu weer het eerste land dat bereid is om deel te nemen aan het nieuwe avontuur, dat naar Iran leidt. Laten wij eens een blik werpen op de parallelle gevolgen.
- Ten eerste zullen de armste gebieden van de Europese landen die nu onder het Cohesiefonds vallen, daar straks niet meer onder vallen, aangezien er twee arme landen bijkomen. Dan moet u uw kiezers in Zuid-Italië, Frankrijk, Ierland, Portugal en Spanje vertellen dat er geen geld meer is en dat zij geen recht meer hebben op geld uit het Cohesiefonds.
- Ten tweede moest de Poolse loodgieter duizenden kilometers afleggen om de loodgieters in Parijs het werk af te pakken, maar de Bulgaarse boer hoeft maar 15 kilometer af te leggen. Beschermt u de Griekse werknemer die vijfentwintig jaar in Europa heeft geleefd en nu zijn werk zal verliezen. 
Christopher Beazley (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, als lid van de delegatie van de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Roemenië feliciteer ik de Commissie en de Roemeense regering met hun continue samenwerking, dankzij de welke de voorbereidingen van het land op volledige toetreding bijna zijn afgerond. Naar mijn idee moeten alle inspanningen voortgezet worden, omdat ongeacht welk uitstel en vertraging een grote, negatieve invloed zou hebben op de publieke opinie in het toetredingsland. Dat zou alleen maar koren op de molen zijn van degenen die het felst tegen de hervormingen zijn gekant.
Er is echter één gebied waarop de Commissie waakzaam moet blijven: de zorg voor weeskinderen. Veel liefdadigheidsinstellingen die op dit vlak actief zijn, hebben ervaren dat zij in hun werkzaamheden aan banden gelegd worden omdat de geplande wetgeving nog steeds niet uitgevaardigd is en ten uitvoer wordt gelegd. Op basis van die wetgeving zouden de regering en de liefdadigheidsinstellingen namelijk contractuele betrekkingen aan kunnen gaan, waardoor die instellingen ook recht krijgen op tegenwaardefondsen.
Daarnaast krijgen liefdadigheidsinstellingen ook adviezen van regeringsinspecteurs die afwijken van de voorschriften die voor staatsweeshuizen gelden op het gebied van dienstverlening en de noodzakelijke technische normen. Zou de commissaris de Roemeense regering er met klem op kunnen wijzen dat de zorgverlening voor weeskinderen nog steeds verbetering behoeft? Zou hij in dat verband ook kunnen benadrukken dat het noodzakelijk is de geplande wetgeving uit te vaardigen, zodat de liefdadigheidsinstellingen adequate contracten met de regering kunnen sluiten en aanspraak kunnen maken op financiële ondersteuning?
Met het oog op een succesvolle uitbreiding van de EU in de toekomst is het bovendien essentieel dat humanitaire omstandigheden een centrale rol spelen in de continue samenwerking tussen de Commissie en de toetredende landen. 
Hannes Swoboda (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe om allereerst de Commissie van harte te bedanken voor de duidelijke lijn die zij steeds heeft gevolgd, en voor de druk die zij samen met het Parlement heeft uitgeoefend. Alleen dankzij deze druk is het gelukt om in Roemenië en Bulgarije essentiële veranderingen tot stand te brengen. Ik heb een bezoek gebracht aan beide landen en ben van mening dat beide regeringen en beide parlementen wezenlijke vooruitgang hebben geboekt. Dat is mede aan die druk te danken.
Voor mij is het niet negatief - eerder menselijk - dat wij ons afvragen op welke gebieden ook na het besluit - en ik hoop dat 1 januari 2007 wordt gekozen - een bepaalde mate van toezicht en ook een bepaalde druk nodig zijn. Met name ook de NGO’s in beide landen raden ons telkens weer aan om, waar nodig, de toetreding in 2007 te combineren met een permanent waarnemingssysteem. Daarmee kan worden voorkomen dat er tweederangs lidstaten ontstaan. Een dergelijk waarnemingsproces is er overigens ook al in het verleden geweest, en het bestaat ook nu nog op sommige gebieden, omdat het noodzakelijk is.
Ik zou daar graag nog een overweging aan toe willen voegen, mijnheer de commissaris. U heeft Bulgarije steeds - en ook zojuist weer - iets kritischer beoordeeld. Het zou kunnen dat door de aanvankelijke negatieve beoordeling van Roemenië een grotere druk is ontstaan om hervormingen door te voeren. Ik wil er echter ook op wijzen dat het aantal afgevaardigden wier immuniteit wordt opgeheven of die aangeklaagd worden, geen bewijs vormt voor het beter of slechter functioneren van een land. Daarover hebben wij gisteren ook met de Roemeense minister van Justitie gesproken.
Naar mijn idee moeten de relevante procedures inhoudelijk zijn. Ik vind dat Bulgarije, net als Roemenië, wel degelijk tracht om aanklachten inhoudelijk te onderbouwen en om hard tegen corruptie op te treden. Uit diverse blijkt overigens dat er verschillende meningen zijn over welke hervormingen de juiste hervorming zijn. Ik geef u ook gelijk: wij moeten erop letten dat de onafhankelijkheid van justitie in beide landen gewaarborgd is, maar tegelijkertijd moeten wij druk uitoefenen op de justitiële autoriteiten opdat zij snelle strafrechtelijke procedures mogelijk maken. Ik sluit mij volledig aan bij wat de heer Schulz heeft gezegd: “Wij willen dat beide landen in 2007 kunnen toetreden. Dat zou voor ons allen het grootste succes zijn”. 
Nigel Farage (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, “steeds verder en verder zullen uw grenzen komen te liggen”. Dit heeft niets meer met een Europese Unie te maken. U streeft allemaal gewoon naar een Europees imperium. Of heb ik het mis? Het maakt niet uit of er hervormingen worden doorgevoerd, toetreden kunnen deze landen toch - dat politieke besluit is al genomen.
Ik was een van de slechts drie Britse afgevaardigden in dit Parlement - alledrie uiteraard lid van de - die tegen de laatste uitbreidingsronde waren. Het vrij verkeer van goederen en diensten tussen landen met zeer uiteenlopende welvaartniveaus is iets heel anders dan het vrije verkeer van mensen. De afgelopen twintig maanden zijn er meer dan 300 000 mensen naar Engeland gekomen vanuit landen zoals Polen. Na de toetreding van Bulgarije en Roemenië zal er weer een nieuwe stroom migranten naar Engeland komen.
Dat is niet alleen slecht voor Engeland, maar ook slecht voor Bulgarije en Roemenië, aangezien de intelligentste en beste jonge mensen weggelokt zullen worden door geld. Het is slecht voor ons, en het is slecht voor hen. Eigenlijk is het hele project één grote waanzin. 
Hubert Pirker (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, wij weten allemaal dat het niet gaat om de vraag of Roemenië en Bulgarije al dan niet lid van de Europese Unie kunnen worden. Dat besluit is al genomen, en wij verheugen ons op de toetreding van die landen.
Het gaat echter wel om de toepassing van het Verdrag, en om de vraag of een beroep op de uitstelclausule gedaan kan worden. Dat betekent dat het ook om de geloofwaardigheid van het uitbreidingsbeleid gaat, en niet in de laatste plaats ook om de geloofwaardigheid van de Europese Unie. Houdt de Europese Unie zich aan haar eigen eisen en voorwaarden? U heeft benadrukt, mijnheer de commissaris, dat justitie en binnenlandse zaken centraal zullen staan bij de beoordeling. In de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken heeft u gezegd dat er veel vooruitgang is geboekt, maar dat er ook nog steeds ernstige tekortkomingen bestaan. Onder verwijzing naar Bulgarije zei u dat de onafhankelijkheid van het justitieel apparaat niet gewaarborgd is, en dat de eerste stappen in de strijd tegen corruptie weliswaar gezet zijn maar tot nu toe niemand is veroordeeld. U heeft ook gezegd dat de maatregelen voor het bestrijden van de georganiseerde misdaad niet ingrijpend genoeg zijn en dat de mensenhandel nog steeds een probleem vormt.
Mijnheer de commissaris, als al deze problemen inderdaad opgelost kunnen worden, ben ik er voorstander van dat beide landen in 2007 toetreden. Als uit het verslag van de Commissie op basis van een zorgvuldige toetsing echter mocht blijken dat er nog steeds tekortkomingen bestaan die niet opgelost kunnen worden, dient overwogen te worden of deze landen niet meer tijd moeten krijgen om daadwerkelijk aan de voorwaarden voor toetreding te voldoen.
Indien de mogelijkheid die in het Toetredingsverdrag is opgenomen, dat wil zeggen de inwerkingstelling van de uitstelclausule, ondanks ernstige tekortkomingen op het gebied van justitie en binnenlandse zaken niet gebruikt wordt, zal naar mijn vaste overtuiging een verkeerd signaal worden gegeven in het uitbreidingsproces en de geloofwaardigheid van het uitbreidingsbeleid en van de gehele Unie worden aangetast. Ik ga er vanuit, mijnheer de commissaris, dat u zich bewust bent van uw verantwoordelijkheid bij het opstellen van uw verslag en het voorleggen van de betreffende conclusies aan het Parlement in mei. 
Poul Nyrup Rasmussen (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik was in 1993 aanwezig bij het opstellen van de criteria van Kopenhagen en daarom wil ik de commissaris allereerst een wens kenbaar maken: wij mogen aan Bulgarije en Roemenië geen andere eisen stellen dan de eisen die wij tot nu toe hebben gehanteerd in ons uitbreidingsbeleid. Geen nieuwe eisen, geen nieuwe verplichtingen, maar precies dezelfde eisen en verplichtingen als die voor al onze lidstaten hebben gegolden. Dat lijkt mij eigenlijk vanzelfsprekend.
Ten tweede hebben wij - zoals onze voorzitter, de heer Schulz, vandaag al heeft gezegd - allemaal het gevoel dat wij reeds de kritieke massa voorbij zijn die nodig is om te kunnen zeggen dat Roemenië en Bulgarije klaar zijn voor toetreding tot de Europese Unie. Beide landen presteren uiteraard niet op alle punten perfect. Er bestaan nog steeds problemen. U heeft er een aantal genoemd en wij hebben er een aantal genoemd, maar ons gemeenschappelijk oordeel is dat deze landen op de goede weg zijn en de juiste koers volgen.
Mij moet eerlijk gezegd van het hart dat er in sommige van de huidige lidstaten van de Europese Unie ook nog steeds corruptieproblemen bestaan. Ik weet dat u zich daarvan bewust bent, commissaris. Zelfs in mijn eigen land zie ik een bepaald soort criminaliteit, die ook in andere lidstaten voorkomt. Ik zou u dan ook willen verzoeken, mijnheer de commissaris, om uw oordeel niet te baseren op het aantal corruptiegevallen in Bulgarije en Roemenië. Ik weet dat u dat niet zult doen, maar ik moest dit toch even kwijt. Het gaat namelijk om de juiste koers, om hervormingen en wetgeving en een vastberaden tenuitvoerlegging daarvan. Ik kan u verzekeren dat de immuniteit in Bulgarije en Roemenië niet langer een belemmering vormt om een aanklacht in te dienen tegen parlementsleden of tegen bepaalde personen in de maatschappij. Dat is een belangrijke stap.
Tot slot wil ik er als voorzitter van de Europese Socialistische Partij op wijzen dat ik mij volledig aansluit bij de woorden van mijn twee fractiegenoten, de heren Schulz en Swoboda. Wij zijn van mening dat het het beste is om de twee landen nu toe te laten treden. In de komende maanden - tot november en vervolgens met het oog op de bijeenkomst van de Europese Raad in december - moeten wij dan nader bestuderen of wij nog overgangseisen moeten verbinden aan de toetreding per 1 januari en zo ja, wat dat dan voor eisen moeten zijn.
Mairead McGuinness (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, aangezien de commissaris vandaag al menig advies heeft meegekregen, wil ik me beperken tot de opmerking dat wij allen hopen dat Roemenië en Bulgarije aan de criteria zullen voldoen en tot de Europese Unie kunnen toetreden. In elk van deze debatten heb ik gesproken over één specifiek onderwerp, namelijk over vondelingen en kinderbeschermingskinderen in Roemenië, en dat zal ik ook nu weer doen.
Ik weet dat er op dit punt grote vooruitgang is geboekt. Ik heb hier en daar ook vooruitgang gezien. Er is bijvoorbeeld nieuwe wetgeving aangenomen, en we moeten er nu voor zorgen dat deze ook volledig ten uitvoer wordt gelegd, want alleen dan kunnen vondelingen en kinderbeschermingskinderen worden opgevangen en de behandeling krijgen die ze verdienen. Helaas moeten wij nog een debat voeren over kinderen die als het ware vast zitten, in afwachting van buitenlandse adoptie. Ik weet dat er een verbod geldt, en ik verzoek de Commissie ons hierover uitsluitsel te geven, want we hebben tegenstrijdige informatie ontvangen van beide partijen in het debat. Ik denk dat we de zorg die de kinderen nodig hebben, centraal moeten stellen: dat moet het begin en het einde van het debat zijn.
Mijns inziens zou EU-lidmaatschap in het geval van Roemenië en Bulgarije - vooral Roemenië - gunstig zijn voor vondelingen en kinderbeschermingskinderen. Deze kwesties zullen binnen de Europese Unie steeds weer aan de orde worden gesteld, en er zal vooruitgang worden gemaakt.
Ik ben blij met dit debat van vandaag, al is het alleen maar omdat dit onderwerp opnieuw ter sprake is gebracht. Aangezien de Commissie waarnemers ter plekke heeft, wil ik u, mijnheer de commissaris, vragen ons nauwkeurig te informeren over wat er momenteel gebeurt met de te vondeling gelegde baby's, ook getalsmatig. Wat gebeurt er met hen? Is er adequate adoptiezorg en zijn er nog onopgeloste gevallen? 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het is de institutionele en politieke verantwoordelijkheid van de Commissie om op 16 mei voortgangsverslagen in te dienen. Deze moeten zo objectief en rechtvaardig mogelijk zijn, geen kortingen bieden en gebaseerd zijn op dezelfde politieke en economische criteria als die voor de vorige kandidaat-landen golden.
Inderdaad moeten wij erop wijzen dat Bulgarije en Roemenië aanzienlijke inspanningen hebben ondernomen om ingrijpende politieke en economische hervormingen door te voeren. Daarom mogen zij ook niet de gegijzelden worden van de institutionele crisis die de Europese Unie doormaakt, en evenmin van het feit dat in bepaalde Europese landen de uitbreidingsstrategie wordt betwist.
Met dit debat in de plenaire vergadering moeten wij duidelijk maken dat toetreding van Bulgarije en Roemenië op 1 januari 2007 ons doel is en blijft.
Mijnheer de commissaris, ik wil met name een vraagstuk noemen waar de Europese burgers en de burgers van Griekenland zeer gevoelig voor zijn maar waar ze zich ook zorgen over maken. Het gaat hierbij om de milieubescherming en de nucleaire veiligheid, met name als het gaat om Bulgarije, aangezien ons buurland, Bulgarije, van plan is om nieuwe kerncentrales te bouwen. De eerbiediging en toepassing van het op het gebied van nucleaire veiligheid moet mijns inziens in de komende tijd een fundamentele prioriteit zijn van de Europese Commissie. 
Olli Rehn,
   . - Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik u bedanken voor dit zeer substantiële, serieuze en verantwoordelijke debat. Volgens mij zijn er voldoende punten van overeenstemming voor de Commissie om op 16 mei een aanbeveling te doen die strookt met de standpunten van het Parlement die ik vandaag heb vernomen. Ik zal nu niet op al uw vragen kunnen antwoorden. Dat heb ik de afgelopen weken en maanden talloze keren gedaan, zowel mondeling als schriftelijk. Ik zal echter wel met genoegen antwoord blijven geven op uw schriftelijke vragen over Bulgarije en Roemenië en over de in beide landen gemaakte voortgang.
Laat me volstaan met een samenvatting van het standpunt van de Commissie ten aanzien van de toetredingsdatum en -voorwaarden voor Bulgarije en Roemenië. Mijn doel is ervoor te zorgen dat beide landen in januari 2007 lid kunnen worden. Het is evenwel mijn plicht om erop toe te zien dat zij op het moment van toetreding beantwoorden aan de gestelde eisen en dat zij toetreden als volledig voorbereide leden van de Europese Unie. De beslissing daarover kan niet vóór 16 mei genomen.
Bepaalde sectorale tekortkomingen kunnen desnoods worden opgelost met waarborgclausules en continue monitoring. Dat zullen we in mei ook aangeven, en zo nodig verder toelichten in ons voortgangsverslag van oktober. Ik wil hier echter met nadruk aan toevoegen dat het de cruciale taak voor beide landen is ervoor te zorgen dat zij de vaart erin houden als het gaat om de voorbereiding en de tenuitvoerlegging van de hervormingen. De maatstaf daarvoor is in feite de vooruitgang die beide landen nog kunnen boeken met de hervorming van de rechterlijke macht en de bestrijding van corruptie en misdaad.
Ik ben het volledig eens met degenen die zeggen dat dit geen kwantitatieve kwestie is, maar er moet wel voldoende kritieke massa aanwezig zijn om de hervormingen zo ver door te zetten dat ze onomkeerbaar worden. Daarvoor hebben we het duidelijke bewijs nodig dat in beide landen voldaan wordt aan de structurele voorwaarden voor de strijd tegen corruptie en georganiseerde misdaad, want dat zijn de kwesties waarop de hele samenleving en de economie rusten.
Tenslotte kan ik u verzekeren dat de Commissie op 16 mei een geheel objectieve, evenwichtige evaluatie zal presenteren en dat we een voorstel zullen doen voor een zorgvuldig afgewogen beslissing, voor een beslissing die zal bijdragen tot de voortvarende voorbereiding en tenuitvoerlegging van hervorming tot het moment van toetreding en daarna.
Dat is onze taak als hoedster van de Verdragen, en daarvoor zal ik u op 16 mei, en in het debat naar aanleiding van het voortgangsverslag, om steun vragen. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
Marcin Libicki (UEN ).
   - De woorden van de commissaris, de heer Rehn, over de toetreding van Roemenië en Bulgarije tot de Europese Unie stemmen mij hoopvol. Ik wil benadrukken dat het Poolse parlement vrijwel unaniem - met slechts één stem tegen - vóór toelating van deze landen tot de EU heeft gestemd. Wij geloven namelijk dat uitbreiding van de Unie met nieuwe landen enerzijds een uitdrukking is van onderlinge solidariteit tussen de Europese landen en anderzijds nieuwe kansen en vooruitzichten biedt aan zowel de nieuwe landen als de hele Gemeenschap. Het zou me zeer verheugen als ook de andere landen blijk gaven van eenzelfde Europese solidariteit als Polen.
Dat de Commissie strenge eisen stelt aan kandidaat-lidstaten is toe te juichen, want zo worden ze aangemoedigd om de nog door te voeren hervormingen efficiënt te implementeren. Ik hoop echter wel dat de Commissie de bestaande EU-lidstaten evenzeer aanmoedigt om zich zo open mogelijk op te stellen tegenover Roemenië en Bulgarije met betrekking tot de uitvoering van de in de Verdragen verankerde vrijheden en het afzien van lange periodes met afwijkingen voor bijvoorbeeld de arbeidsmarkt. Als we hoge eisen stellen, moeten we de nieuwe lidstaten ook in het genot laten komen van alle voordelen, op grond van de rechten die hun uit hoofde van de Verdragen toekomen. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de stopzetting van de hulp aan de Palestijnse Autoriteit. 
Hans Winkler,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte afgevaardigden, dames en heren, de Europese Unie kent een lange traditie van solidariteit met het Palestijnse volk. Dat geldt voor alle instellingen van de Europese Unie, dus ook voor dit Parlement. Wij zaten in het verleden ook altijd op dezelfde lijn als het ging om de beginselen waarop niet alleen die solidariteit met het Palestijnse volk maar het gehele beleid van de Europese Unie voor het Midden-Oosten gebaseerd moet zijn.
Die beginselen zijn het bestaansrecht van Israël binnen veilig en erkende grenzen en het zelfbeschikkingsrecht van het Palestijnse volk. Door het zogeheten Oslo-proces en de routekaart is dit zelfbeschikkingsrecht verder uitgekristalliseerd in de vorm van een onafhankelijke Palestijnse staat naast Israël. De Europese Unie houdt onverkort vast aan deze tweestatenoplossing. Alle politieke maatregelen en ook alle steunmaatregelen zijn op deze beginselen gebaseerd.
Die beginselen gelden ook in de toekomst. De Raad is van mening dat de vredesonderhandelingen uitsluitend overeenkomstig deze beginselen gevoerd kunnen worden. Voor de volledigheid zal ik die beginselen hier nog een keer herhalen. In de eerste plaats moet elke vorm van geweld bij het oplossen van dit conflict afgezworen worden ten gunste van een uitgebreid onderhandelingsproces. In de tweede plaats moet het bestaansrecht van Israël erkend worden, en tot slot dienen de met het bestaande akkoord gemaakte afspraken nageleefd te worden, met inbegrip van de routekaart.
Dat zijn de beginselen waarop het beleid van de Raad voor het Midden-Oosten is gebaseerd. Daarom blijft de Europese Unie steun geven aan de vredespolitiek van de Palestijnse president Abbas, die met een grote meerderheid rechtstreeks door het volk is gekozen. De Raad heeft de gebeurtenissen in het Midden-Oosten de afgelopen maanden van zeer dichtbij gevolgd. Uiteraard hoopten wij dat de nieuw gekozen Palestijnse regering zich zou laten leiden door de beginselen die ik zojuist heb genoemd. De Raad heeft nauwlettend in de gaten gehouden of en in hoeverre er sprake is geweest van een bepaalde beweging in die richting.
Helaas moeten wij vandaag constateren dat de Hamas-regering geen duidelijke bereidheid aan de dag legt om dit uitgangpunt voor steun van de Europese Unie zonder enig voorbehoud te accepteren. Ook de reactie op de zelfmoordaanslag begin vorige week in Tel Aviv was geen bemoedigend teken.
Tegelijkertijd vindt de Raad het belangrijk dat het Palestijnse volk ook in de toekomst steun krijgt om in zijn primaire behoeften te voorzien. Het beleid van de Raad en van de Commissie dient een evenwicht te bewerkstelligen in het spanningsveld dat ontstaan is door het feit dat enerzijds het Palestijnse volk een regering heeft gekozen die zich niet wil vastleggen op de beginselen die de Europese Unie als bindend beschouwt, en anderzijds de Unie er veel waarde aan hecht dat het Palestijnse volk niet in de steek wordt gelaten.
Ik wil uitdrukkelijk zeggen dat de Commissie op dit punt zeer verantwoordelijk heeft gehandeld. Als voorzorgsmaatregel heeft zij de betalingen en technische ondersteuning voor de Palestijnse regering opgeschort in afwachting van een definitief besluit.
Tijdens de laatste Raad Buitenlandse Zaken van de Europese Unie is er na een zeer serieus en uitvoerig debat overeenstemming bereikt over het voor onbepaalde tijd opschorten van de rechtstreekse betalingen aan de Palestijnse Autoriteit. Tegelijkertijd wordt er via niet-gouvernementele en internationale organisaties getracht om zodanige ondersteuning te blijven geven dat in de primaire behoeften van het Palestijnse volk kan worden voorzien, met name wat gezondheidszorg en onderwijs betreft. De grote donoren - en de Europese Unie is nog steeds de grootste donor - zullen blijven trachten om de steunverlening in stand te houden en te voorkomen dat rechtstreeks geld moet worden gegeven aan de instellingen van de Palestijnse regering. Er wordt dus geen financiële steun aan of via de regering gegeven.
Ook de Wereldbank heeft in een studie de gevolgen van een vermindering van die steun onderzocht, en met name ook de gevolgen van het achterhouden van Palestijnse accijns- en belastingsinkomsten door de Israëlische regering. De Raad heeft op niet mis te verstane wijze van de Israëlische regering geëist dat zij maatregelen neemt om de humanitaire en economische situatie van de Palestijnen te verbeteren. Daarbij is de grootste nadruk gelegd op de overdracht van de accijns- en belastinginkomsten, aangezien deze de belangrijkste inkomstenbron van de Palestijnse Autoriteit vormen.
Wij moeten ons uiteraard ook de vraag stellen of er een alternatief voor dit beleid is. Aangezien Hamas op de lijst met terroristische organisaties staat en niet geneigd is om de eerder genoemde beginselen te onderschrijven, hebben wij geen andere keuze dan het - hopelijk slechts tijdelijk - opschorten van de rechtstreekse betalingen aan de regering.
De nieuwe Palestijnse regering dient net als wij deze basisbeginselen te onderschrijven. Dat blijft onze prioriteit, omdat dit voor een succesvol vredesproces absoluut onontbeerlijk is.
Een tweestatenoplossing zonder een democratische functionerende Palestijnse Autoriteit is per definitie ondenkbaar. Wij kunnen dus alleen maar hopen dat de Palestijnse regering zich zowel op middellange als lange termijn alsnog door deze beginselen zal laten leiden. Daar moeten wij naartoe werken en wij moeten in dat verband ook duidelijke signalen geven.
Het is ook van belang dat de Europese Unie en de internationale gemeenschap op één lijn zitten. Het Kwartet voor het Midden-Oosten speelt in dit verband een essentiële rol. Het is belangrijk dat wij tegen de Palestijnse regering en het Palestijnse volk dezelfde taal spreken. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, met de verkiezingsoverwinning van Hamas in januari werd de Europese Unie geconfronteerd met een tot dan ongekende situatie. We hebben steun gegeven aan de Palestijnse verkiezingen en respecteren - dat wil ik duidelijk stellen - ook de uitslag daarvan. Het kernprobleem is inderdaad echter dat er een Palestijnse Autoriteit uit de bus is gekomen waarvan de regering wordt geleid door leden van een organisatie die voorkomt op de EU-lijst van terreurbewegingen en die tot op de dag van vandaag acties als de zelfmoordaanslagen in Israël blijft proberen te rechtvaardigen.
In januari hebben de Raad en het Kwartet duidelijke beginselen geformuleerd - ze zijn zojuist opnieuw genoemd - voor blijvend engagement met de Palestijnse Autoriteit. Het spijt me zeer dat de nieuwe regering blijft weigeren om geweld af te zweren, het bestaansrecht van Israël te erkennen en de bestaande afspraken te aanvaarden. Die beginselen geven in feite uiting aan het vaste voornemen om - zoals we al zeiden - op vreedzame manier naar vrede te streven. De beginselen zijn niet nieuw want ze liggen al jarenlang ten grondslag aan onze samenwerking met de Palestijnen. In zijn vergadering van twee weken geleden heeft de Raad dan ook steun verleend aan het besluit van de Commissie om de hulp aan of via de Palestijnse regering en ministeries op te schorten.
De maatregel van de Commissie is uit voorzorg genomen, om te voorkomen dat er EU-middelen bij Hamas terechtkomen. We hebben hiertoe besloten in afwachting van een eventuele wijziging in de houding van de Palestijnse Autoriteit en een definitieve beslissing van de Raad over de betrekkingen met de Palestijnse Autoriteit. Het is geen definitief besluit, want we zijn de projecten waarmee betalingen aan of via de Palestijnse Autoriteit zijn gemoeid, aan het heroverwegen om na te gaan of er alternatieve oplossingen zijn. Mijn diensten hebben al vergaderd met bijvoorbeeld het bureau van president Mahmoud Abbas om na te gaan of sommige van die projecten kunnen worden uitgevoerd via bijvoorbeeld het bureau van de president.
Ik wil heel duidelijk maken wat dit betekent. We hebben, zoals gezegd, de betalingen aan de Palestijnse regering opgeschort, maar onze hulp aan de Palestijnse bevolking hebben we niet opgeschort. Integendeel, sinds het begin van dit jaar hebben we de steun aan de Palestijnen opgevoerd. Op 27 februari heb ik een hulppakket van 120 miljoen euro, inclusief hulp voor vluchtelingen en hulp voor de betaling van brandstofrekeningen, aangekondigd. Dat betekent dat we in slechts twee maanden tijd de helft van onze jaarlijkse begrotingsmiddelen al hebben vastgelegd. Hiervan zijn 100 miljoen reeds uitbetaald, dat wil zeggen vijf keer zoveel als in dezelfde periode van 2005.
De hulp aan de Palestijnse bevolking is dus niet opgeschort maar verhoogd. De Commissie beseft maar al te goed dat de economische, sociale en humanitaire crisis in de Palestijnse gebieden helaas groter wordt. Ik heb de verslagen gelezen van de bezoeken die sommige leden de afgelopen dagen aan de regio hebben gebracht en ik weet dat u niet minder bezorgd bent over de situatie dan wij. We zullen nog meer maatregelen nemen om de bevolking te hulp te komen, maar we moeten over één kwestie heel duidelijk zijn, en dat is dat de sleutel tot het voorkomen van een humanitaire ramp in de Palestijnse gebieden bij Israël en de Palestijnse Autoriteit ligt, niet bij de internationale gemeenschap.
Ik heb sommigen horen zeggen dat Europa de salarissen van de Palestijnse Autoriteit heeft betaald. Dat is gewoon niet waar. De middelen die wij in het verleden hebben verstrekt ter financiering van de Palestijnse Autoriteit zijn altijd gekoppeld geweest aan hervormingen. Salarissen maakten daarvan nog geen tien procent uit. Het werkelijke probleem is de inhouding door Israël van Palestijnse douane- en belastinginkomsten. Dat zijn Palestijnse belastinggelden die al zijn afgedragen door de bevolking. Als die worden ingehouden, worden elementaire voorzieningen gestaakt, kunnen salarissen niet worden betaald en komen gezinnen in de knel.
Verder blijft Israël grondgebied op de Westoever gesloten houden en verkeer naar en uit Gaza beperken. De Palestijnse bevolking is meer gebaat bij een oplossing van deze problemen dan bij alle maatregelen die de EU kan nemen. Daarom moet iedereen binnen de internationale gemeenschap de diplomatieke inspanningen met Israël op deze twee punten opvoeren.
Wat Palestina betreft, is voor president Abbas inderdaad een sleutelrol weggelegd, ook in de onderhandelingen met Israël. We zijn aan het onderzoeken hoe we zijn bureau het beste kunnen steunen, maar daarbij denken we niet aan parallelle structuren. Veeleer gaan we samen met andere donoren na of het mogelijk is een internationaal toezichtmechanisme in het leven te roepen waarmee de middelen kunnen worden gecontroleerd, zodat de donoren tegemoet kunnen komen aan de nood in bijvoorbeeld het onderwijs en de gezondheidszorg. De bijeenkomst van het Kwartet op 9 mei biedt de internationale gemeenschap de gelegenheid om deze kwestie aan te pakken en zich te buigen over de maatregelen die Israël zou kunnen nemen ter verlichting van de humanitaire situatie.
Tenslotte wil ik benadrukken dat wij graag getuige zouden zijn van een evolutie in de door de regering van de Palestijnse Autoriteit ingenomen standpunten en niet van haar mislukking. Met het oog hierop zoeken we naar oplossingen voor de huidige tegenspraak tussen enerzijds de standpunten die worden ingenomen door leden van de nieuwe Palestijnse regering en door Hamas als organisatie, en anderzijds de EU-doelstelling om het conflict tussen Israël en Palestina via onderhandelingen te beëindigen en een situatie te creëren waarin Israël en een toekomstige Palestijnse staat vreedzaam naast elkaar kunnen bestaan volgens de grenzen van 1967. 

José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra,
   . - Mijnheer de Voorzitter, na de verklaringen van de fungerend voorzitter van de Raad en de Commissie, en na de uitslag van de verkiezingen in Palestina, waarover mevrouw Ferrero-Waldner heeft gesproken, is het duidelijk dat we aan de vooravond staan van een politieke, economische, sociale en humanitaire crisis, van een economische ineenstorting. Er zijn zelfs die spreken over de mogelijkheid van een burgeroorlog. Hopelijk zal het niet zo ver komen.
In ieder geval is duidelijk dat, zoals mevrouw Ferrero-Waldner opmerkte, er sprake is van een dubbele tegenspraak: enerzijds intern, vanuit Europees perspectief bezien, omdat de Europese Unie de partij die de verkiezingen heeft gewonnen niet op de lijst van terreurbewegingen kan zetten, en anderzijds omdat Europa geen financiële steun uit de communautaire begroting kan verlenen aan een organisatie die geweld niet afzweert.
Er is tevens een externe kant aan deze kwestie, want de internationale gemeenschap moet zich eensgezind afwijzend opstellen tegenover terreur en geweld.
Ik ben daarom van oordeel dat dit Parlement de verklaring van de fungerend voorzitter van de Raad dient te steunen. We moeten onze beginselen standvastig verdedigen; we moeten proberen de hulp te kanaliseren via de president van de Palestijnse Nationale Autoriteit; we moeten proberen, zoals mevrouw Ferrero-Waldner heeft gezegd, te voorkomen dat het Palestijnse volk lijdt en we moeten onze hulpverlening voortzetten om in de grond humanitaire redenen.
Mevrouw Ferrero-Waldner heeft ook gezegd dat het Palestijnse volk van niemand zoveel hulp heeft gekregen als van de Europese Unie. Dat is zonder meer waar, want van elke honderd dollar die zijn uitgegeven in het kader van dit vredesproces, waren er zestig afkomstig van de Europese Unie.
Mijnheer de Voorzitter, we kunnen het Palestijnse volk niet blijven steunen als de Palestijnse regering dat zelf niet doet, als zij terreur niet volledig afwijst, als zij geweld niet afzweert en als zij de staat Israël en de akkoorden tussen de Palestijnse Nationale Autoriteit en de andere partij in het vredesproces niet erkent. Dat, mijnheer de Voorzitter, zijn de voorwaarden voor de hulp, en ik denk dat wij als Parlement het voorzitterschap van de Raad en de Commissie onze volledige steun moeten geven, want hun standpunt is meer dan redelijk. 
Pasqualina Napoletano,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, ik geef toe dat ik mijn twijfels heb over de ontwikkelingen van het Europees beleid in de moeilijke situatie in het Midden-Oosten. Ik maak me zorgen over het feit dat de beslissingen van de Raad zelfs een geleidelijke evolutie van een objectief gezien moeilijke situatie niet zullen bespoedigen; ik maak me zorgen over het risico van verdere radicalisering die uit de wanhoop in Palestina kan voortvloeien.
Ik ben niet gekant tegen de eisen van de Unie aan de nieuwe regering in Palestina, maar wat mij verbaast, zijn de middelen die daarvoor worden ingezet: het Palestijnse volk moet kunnen rekenen op onze volledige economische, politieke en morele steun.
U zegt dat u niet alleen de noodhulp, maar ook onderwijs en volksgezondheid wilt blijven garanderen. Ik begrijp niet hoe dat kan als tegelijkertijd het bestuur wordt uitgesloten. We moeten op onze tellen passen in deze delicate - ik herhaal, delicate - verhouding tussen de president en de regering van Palestina.
Ik sluit af met drie suggesties:
- we moeten ons inzetten voor de consolidering van de keuze van Hamas voor wapenstilstand, een keuze die zelfs is bevestigd;
- we moeten ons inzetten voor verdere ontwikkelingen en iedereen die een rol speelt in het Palestijnse politieke kader ertoe aanzetten de verantwoordelijkheid te nemen, ook met het oog op een verandering in de regering, en de erkenning van de akkoorden en de bij beide gesprekspartners aan de orde stellen;
- we moeten ons ervoor inzetten dat men elkaar opnieuw legitimeert, met het oog op een definitieve oplossing.
In dit kader kunnen we niet anders dan ons blijven verzetten tegen elk eenzijdig initiatief dat de mogelijkheid van een oplossing van openstaande kwesties, zoals de grenzen en de status van Jeruzalem, in gevaar brengt.
Graham Watson,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dit is een catch 22-situatie. Eerst steunen we de democratische verkiezingen in Palestina en nu zitten we opgescheept met een regering die wordt geleid door een beweging die op onze lijst van internationale terroristische organisaties staat. Als we de door Hamas geleide regering financieel blijven steunen, helpen we een regime dat het bestaansrecht van zijn buur ontkent. Als we de financiële steun daarentegen staken, komt het voortbestaan van de Palestijnse staat in gevaar, zetten we de werkgelegenheid van 140 000 ambtenaren op het spel en lopen de spanningen verder op.
Alle fracties in dit Parlement zijn verdeeld over de vraag wat wij moeten doen. Mijn fractie vormt daarop geen uitzondering. We hebben de Palestijnse Autoriteit gesteund met 600 miljoen dollar per jaar, omdat we het vredesproces wilden beïnvloeden. Als wij dat niet doen, doen anderen het wel. Hamas heeft elke maand 170 miljoen dollar nodig om de salarissen te betalen. Iran heeft tien dagen geleden 50 miljoen toegezegd; op zaterdag is hulp geboden door Rusland; de Golfstaten hebben ongeveer 80 miljoen beloofd. Aan de andere kant houdt Israël belastinginkomsten in, die toekomen aan de Palestijnen en hebben de VS deze week Palestina de financiële duimschroeven aangezet door Amerikaanse ingezetenen te verbieden zaken te doen met de eerste democratisch gekozen Palestijnse Autoriteit.
Welk signaal geeft de Europese Unie wanneer zij haar hulp aan de Palestijnen intrekt? De Raad wil benadrukken dat het doorgaan van de hulpverlening afhankelijk is van uitdrukkelijke politieke toezeggingen. Het antwoord dat een delegatie van dit Parlement kreeg van gematigde Palestijnen en van ter plaatse werkzame EU-ambtenaren, luidde dat de indruk bestond dat wij de Palestijnen straffen omdat zij een door Hamas geleide regering hebben gekozen.
Mijnheer de fungerend voorzitter, mevrouw de commissaris, de mensen lezen veelal wel de koppen maar niet de artikelen zelf. 
 Gezien ook de ervaringen in uw eigen land weet u dat een oppositiepartij in de regering niet altijd doet wat zij in de oppositie zegt. 
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie dringt er bij Hamas op aan het bestaansrecht van Israël te erkennen. Ze moeten inzien dat zij, nu zij een democratisch gekozen regering vormen, verantwoordelijkheid dragen. Anderzijds moeten wij er begrip voor hebben dat Israël, volgens de zienswijze van Hamas, Palestina het recht op een levensvatbare staat ontzegt door de ene na de andere nederzetting te bouwen op de Westoever.
Hoe langer wij wachten met het erkennen van die regering, hoe langer de gewone Palestijnen moeten lijden en hoe langer de Israëliërs in angst en onzekerheid zullen verkeren. Het is ons aller verantwoordelijkheid om een nieuwe dynamiek in het Midden-Oosten tot stand te brengen, waarbij we kunnen profiteren van de gewijzigde rolbezetting. Hamas moet leren inzien dat het pas op financiële steun van de internationale gemeenschap kan rekenen als het afziet van geweld, Israël erkent en de in het kader van de routekaart gemaakte afspraken accepteert.
Israël moet duidelijk worden gemaakt dat het moet stoppen met zijn nederzettingenbeleid, en dat delen van de muur moeten worden afgebroken. Officieel is het staakt-het-vuren van Hamas niet geschonden, hoewel sommigen dat anders zouden willen.
Zo lang dat staakt-het-vuren aanhoudt, is er hoop om beide partijen te bewegen tot dialoog en onderhandelingen. Laten wij als Europese Unie het initiatief nemen en het niet overlaten aan landen als Iran.
Margrete Auken,
   - Mijnheer de Voorzitter, er is op dit moment sprake van een zeer gespannen situatie in Palestina. De bevolking heeft ernstig te lijden van een niets ontziende boycot, die is ingesteld omdat de Palestijnen mensen in hun regering gekozen hebben die ons in het Westen niet bevallen. De burgers leven nu geïsoleerd achter de scheidingsmuur die Israël gebouwd heeft, zonder de mogelijkheid om voor zichzelf een gezonde economie tot stand te brengen. Er is maar één partij die garen spint bij de huidige situatie, en dat zijn de extremisten. In feite kan het nu op ieder moment tot een uitbarsting komen.
Ik was een van de zeven leden die namens de vijf grote fracties in het Parlement twee weken geleden een bezoek hebben gebracht aan de regio, waar we gesproken hebben met vertegenwoordigers van alle partijen in het Palestijnse parlement, inclusief , de parlementaire tak van Hamas. We hebben kunnen constateren dat Hamas de grenzen van vóór 1967 en dus ook Israël erkent. Hamas heeft nu al achttien maanden afgezien van het gebruik van ernstig geweld tegen Israël, terwijl Israël stelselmatig bombardementen blijft uitvoeren op Gaza, waarbij vaak burgerslachtoffers vallen, onder wie ook kinderen. Hamas heeft zich niet uitgesproken tegen de opstelling van de PLO, die vast blijft houden aan de eerder gekozen lijn van onderhandelen. Het zou, kortom, voor de EU niet al te problematisch hoeven te zijn om, als zij dat echt zou willen, wegen te vinden waarlangs samengewerkt zou kunnen worden met de Palestijnse autoriteiten, zodat de ontwikkeling naar vrede versterkt kan worden en Hamas tot een meer democratische beweging omgevormd kan worden.
We doen echter niets van dat alles, en we accepteren bovendien dat Israël simpelweg alle voorwaarden van de EU terzijde schuift. Het moet toch voor iedereen duidelijk zijn dat de EU en de Verenigde Staten hier met twee maten meten. Waarom hoeft Israël Palestina en de grenzen van vóór 1967 niet te erkennen? Waarom wordt niet geëist dat Israël de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof in Den Haag respecteert en de illegale muur afbreekt? Waarom wordt van Israël niet verlangd dat het een einde maakt aan de annexatie van Oost-Jeruzalem? De Israëliërs bouwen op dit moment huizen in de wijk E1, hetgeen in strijd is met de zogeheten routekaart en andere afspraken. Hoe kunnen we accepteren dat Israël blijft weigeren de Palestijnen hun geld terug te geven - geld dat de Israëliërs op onwettige gronden inhouden? De heer Solana heeft verklaard dat ze dat geld moeten vrijgeven, en ook mevrouw Ferrero-Waldner heeft daar nu in heel duidelijke bewoordingen op aangedrongen. Ze doen het echter niet, en er gebeurt verder helemaal niets. Israël trekt zich steeds minder van wetten en regels aan, en wij, als EU, zijn daarvoor medeverantwoordelijk, omdat we het land gewoon zijn gang laten gaan wanneer het afspraken negeert. Maar tegenover de Palestijnen is de dubbele standaard die wij inmiddels gewoontegetrouw in het Palestijns-Israëlische conflict hanteren niet uit te leggen. Ze begrijpen niet waarom we voor deze opstelling kiezen, die misschien wel de meeste risico's inhoudt van alles wat we op dit moment doen of ondernemen. Het gaat er niet zozeer om hoe we de geldkwestie oplossen; de kern van het probleem is het onacceptabele meten met twee maten waaraan wij ons schuldig maken. 
Luisa Morgantini,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, tussen Jeruzalem en Maleh Adumin, bezet gebied sinds 1967, is - vandaag, geloof ik - begonnen met de bouw van een Israëlische politiepost, die wordt betaald door rechtse nationalisten met de middelen van een nationalistische groepering. In ruil daarvoor wordt een oud politiebureau in Rus Al Amud, in het centrum van de Arabische wijk van Oost-Jeruzalem, overgedragen.
Van 13 tot 15 april zijn jongeren gedood, is Gaza gebombardeerd, zijn 41 Palestijnen gewond geraakt en zijn tien huizen door soldaten bezet. Deze lijst heb ik niet zelf opgesteld; de gegevens worden elke dag geleverd door de Europese Commissie in Jeruzalem. Iedereen kan ze inzien en er kennis van nemen.
In Gaza wordt de bevolking gebombardeerd en uitgehongerd en u weet dat heel goed. In Gaza kunnen de akkoorden tussen de Europese Unie en het Kwartet met betrekking tot Rafah en de grensovergang tussen Tul Karm en Rafah door de Europese Unie worden gehandhaafd. De grensovergang van Tul Karm is gesloten, en dat is niet alleen een humanitaire kwestie. Het gaat er niet alleen om dat de Palestijnen in Gaza uitgehongerd zijn: het is een probleem van vrijheid en democratie.
We moeten ons een vraag stellen en daarna de zaak omdraaien. Wat vragen we? Wij moeten niet alleen de Israëlische regering vriendelijk verzoeken om de douanerechten terug te geven - dat is niets anders dan diefstal - of op te houden met de bouw van de illegale muur.
We moeten daarop met klem aandringen bij de Israëlische regering, en niet alleen maar vragen! We blijven verzoeken doen, mijns inziens terecht, bijvoorbeeld aan Hamas om het geweld te veroordelen, maar we moeten ook waarde hechten aan het feit dat Hamas sinds 18 maanden geen gewelddaden pleegt en zegt zo voort te willen gaan.
We zeggen dat Hamas onze eisen niet aanvaardt. Maar hebben we ook met Hamas gepraat? Heeft iemand van u met Hamas gepraat? We zijn in Palestina geweest en tegen ons hebben ze gezegd dat niemand met hen heeft gepraat! Niemand heeft contact gezocht met Hamas! Het is werkelijk van fundamenteel belang voor ons dat niet de indruk wordt gewekt dat het Palestijnse volk collectief wordt gestraft. De projecten zijn weliswaar alleen maar opgeschort, maar toch staan ze stil! De Europese Commissie in Oost-Jeruzalem heeft opdracht gegeven alle projecten stop te zetten; het is de Palestijnse bevolking die daaronder lijdt, niet Hamas.
In de grond zijn de Palestijnen verdeeld, net als wij: 235 000 personen hebben op Hamas gestemd en 213 000 op Al-Fatah en andere partijen. We moeten de moed hebben om toe te geven dat ook wij in grote mate verantwoordelijk zijn voor een beleid dat niets zal opleveren voor het Midden-Oosten, als we Israël en Palestina niet op dezelfde manier tegemoet treden. Het is werkelijk van fundamenteel belang dat we de dialoog op gang houden, zoals veel Israëli’s zeggen: laten we ook luisteren naar die stemmen uit Israël die oproepen tot dialoog.
Laten we proberen te begrijpen wat er gebeurt in de Israëlische regering: als iemand als Liberman, een racist en een xenofoob, aan de macht komt, wat zeggen we dan? De Europese Unie heeft echt de capaciteit om meer te zeggen en meer te doen, als we werkelijk twee volkeren en twee staten willen, in plaats van wat er nu aan de hand is: een staat die wel bestaat en een ander die niet bestaat maar wel voortdurend wordt geërodeerd. 
Gerard Batten,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijn partij, , heeft voortdurend kritiek op de Europese Unie, dus is het aangenaam om het voor de verandering tenminste gedeeltelijk eens te zijn met het besluit van de Commissie om de financiële steun aan de Palestijnse Autoriteit op te schorten. Helaas heeft de Palestijnse bevolking gemeend te moeten kiezen voor Hamas, een belangrijke terroristische organisatie, om het land te leiden. Nu ondervinden ze de gevolgen van die keuze.
Dat de Europese Unie geld van de belastingbetaler uitgeeft in Palestina, is al lang een hemeltergende situatie, aangezien die uitgaven nooit volledig zijn verantwoord en bijna zeker in de zakken van terroristen terecht zijn gekomen. De Palestijnse bevolking zelf komt misschien terecht in aanmerking voor humanitaire hulpverlening, maar die hulp zou niet moeten worden verleend door de Europese Unie, want de rekeningen van de EU zijn al gedurende elf opeenvolgende jaren niet goedgekeurd door haar eigen accountants. De in het kader van internationale hulpverlening gedane uitgaven moeten worden terugbetaald aan de nationale staten. 
Elmar Brok (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, dit is een van de moeilijkste situaties waarin wij ons ooit bevonden hebben. Eigenlijk is elke keuze verkeerd. Het is ondenkbaar dat geld van belastingbetalers rechtstreeks naar een autoriteit gaat, een soort regering, die geweld niet afwijst en het bestaansrecht van een land niet erkent. Daarom is het ook ondenkbaar dat zij financiële steun ontvangt. Aan de andere kant weten wij ook dat anderen onze plaats zullen innemen en meer invloed zullen krijgen. Dat is ook een gevolg waar wij niet echt blij mee kunnen zijn. De enige manier om op dit gebied een goed beleid te voeren, is in te stemmen met het opschorten van de betalingen aan de Palestijnse Autoriteit en naar alternatieven te zoeken om de bevolking direct te helpen. Die hulp moet echter wel een hoge mate van hebben, zodat wij in die regio ook beschouwd worden als degenen die sociale, humanitaire processen steunen. Op deze manier merkt de bevolking ook dat het de moeite waard is om voor vrede te zijn. De meerderheid van de Palestijnen is, evenals de meerderheid van de Israëli’s, voorstander van vrede. Zij hebben genoeg van geweld en willen vreedzaam samenleven in twee landen die levensvatbaar zijn en waarvan het bestaansrecht in de regio gewaarborgd is.
In dit verband moeten wij ook onderzoeken hoe een andere legitieme Palestijnse autoriteit, namelijk president Abbas, nuttig kan zijn en wat zijn manoeuvreermogelijkheden zijn. Ook hij is, net als de Palestijnse Autoriteit, rechtstreeks door de bevolking gekozen en beschikt over een eigen democratische legitimiteit. Hij heeft het geweld afgezworen en het bestaansrecht van de staat Israël erkend. De Commissie dient uit te zoeken in welke mate er via dit kanaal acties en ondersteuning mogelijk zijn.
Dat zijn de twee alternatieven waarover wij beschikken voor de directe financiële ondersteuning van de Palestijnse Autoriteit, die door Hamas wordt geleid. Die organisatie heeft na de zelfmoordaanslag verschrikkelijke verklaringen afgelegd, terwijl de Israëlische president Olmert zich hierover juist heel terughoudend heeft uitgelaten. Ik hoop dat wij ons van onze kant ook terughoudend zullen opstellen, zodat het vredesproces in gang kan worden gezet. Ik zou tot slot graag het voorzitterschap willen bedanken omdat het zich duidelijk merkbaar inspant om het vredesproces in deze richting te leiden. 
Véronique De Keyser (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb slechts één vraag vandaag, en zal met de deur in huis vallen. Ik zal u niet vragen wat u nu gaat doen, maar waarom u dit nu hebt gedaan.
Wat is de logica - ik heb het niet over de rechtvaardiging, maar de logica - achter een besluit dat onmiddellijk heeft geleid tot het opnieuw oplaaien van het geweld - met de tragische aanslag in Tel Aviv waarbij tien slachtoffers vielen en die een schending van het bestand van Hamas betekent; tot een humanitaire crisis in Gaza en op de westelijke Jordaanoever - zonder dat men beschikte over een onmiddellijk uitvoerbaar, alternatief plan; tot het feit dat Palestina afglijdt richting Iran, juist nu de mislukte onderhandelingen over kernenergie met dat land het ergste doen vrezen, en tot slot tot de politieke verzwakking van Mahmoud Abbas die, als wij hem al te openlijk steunen, het risico loopt als een marionet van het Westen te worden beschouwd?
Kortom, als er morgen verkiezingen zouden plaatsvinden, dan vrees ik dat Hamas niet langer 44 procent van de stemmen zou krijgen, maar misschien wel 70 procent. Dat is zeer ernstig. Sommigen van ons - en daar behoor ik ook toe - hadden gewed dat Hamas de weg van het politieke verzet zou inslaan, als het daarvoor de tijd kreeg. Dat is een dwaze weddenschap, maar de geschiedenis van de terroristische bewegingen laat zien dat er goede grond is voor een dergelijke dwaze gedachte. Waarom zou je dan een ingrijpend besluit nemen, een besluit met dermate verstrekkende politieke gevolgen? Palestina staat op de rand van een burgeroorlog; de openbare diensten storten ineen en de Europese politiek heeft het imago als een stuk kauwgum aan de Amerikaanse politiek vastgeplakt te zitten.
En laat men ons nu niet komen zeggen dat het geduld op was, dat Hamas gewaarschuwd was, maar dat de humanitaire hulpverlening gehandhaafd blijft. Gezien de verstrekkende gevolgen van dit besluit moet men met plausibelere verklaringen komen. Iedereen in dit Parlement weet dat een terroristische beweging de wapens niet neerlegt zonder te onderhandelen, en vooral niet als de oorzaak voor haar verzet een rol blijft spelen. Welnu, in Palestina is de bezetting alomtegenwoordig. Zoals mevrouw Morgantini al opmerkte, zijn er sinds januari 2006 bijna vijftig doden gevallen, gaat de bouw van de muur gewoon door, worden de oevers van de Jordaan geannexeerd en wordt Oost-Jeruzalem verstikt.
Wat voor spelletje spelen wij dan? Waarom worden de Palestijnen gestraft? Laten wij in ieder geval het lef hebben om niet langer over geld te praten en ons weer met de routekaart gaan bezighouden. Laten wij een internationale conferentie beleggen over Palestina en over vrede. Dat was de tweede fase van de routekaart en dat is waar wij naar uitzien.
Johannes Voggenhuber (Verts/ALE ).
   -Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de voorzitter van de Raad, ik acht het besluit van de Commissie en de Raad onvermijdelijk, en ik ben er blij mee. Ik betreur in sommige gevallen de woordkeus gedurende het afgelopen half uur, omdat ik die buitengewoon subjectief vind.
Dit Parlement heeft, net als Europa, een eigen Palestijnse staat van oudsher gesteund. We zijn echter op een punt gekomen waar duidelijk gesteld moet worden dat geen enkele democratische verkiezing terreur, antisemitisme en racisme kan rechtvaardigen. Democratische verkiezingen kunnen geen grondwet legitimeren die oproept tot genocide, die vol staat met nazi-kreten en verwijzingen naar vermeende joodse samenzweringen ter bewerkstelliging van de wereldheerschappij, zoals die van de wijzen van Sion en vergelijkbare nazi-propaganda. Dat is geen basis waarop Europa kan onderhandelen en financiële steun kan geven. De misdrijven - of hoe u het maar wilt noemen - de fouten, het geweld dat Israël toepast, staat in geen enkele vergelijking tot deze fundamentele historische vraag waarvoor wij ons gesteld zien. Ik ben blij met dit standpunt.
Voor het oplossen van dit conflict is al veel van Israël gevraagd, en zal ook nog veel moeten worden gevraagd. Israël zal niet alleen de Palestijnse staat moeten erkennen, maar zal ook aan het ontwikkelen ervan moet bijdragen en de staat levensvatbaar moeten maken. Het zal zich uit de illegaal bezette gebieden moeten terugtrekken, Oost-Jeruzalem moeten afstaan, de dodenlijsten moeten afschaffen, een einde moeten maken aan de wurgende economische houdgreep en de gebieden moeten teruggeven die met het bouwen van de muur zijn geannexeerd. Ik zou deze lijst eindeloos lang kunnen maken, maar er is één ding dat van Israël nooit opnieuw mag worden verlangd, en dat is om te onderhandelen over zijn puur bestaansrecht, met een regering die de vernietiging van de joden en de staat Israël in haar manifest heeft opgenomen en die direct na de verkiezingen heeft verklaard dat doel te zullen blijven nastreven - zij het natuurlijk dat zij niet zo dom zijn en stap voor stap te werk zullen gaan om het Westen niet al te duidelijk te laten zien wat ze doen. Ze zullen het echter doen! En daarmee is de grens bereikt, het moment waarop deze duidelijke woorden moeten worden gesproken, en ik dank u dat u dat hebt gedaan. 
Adamos Adamou (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, sinds 30 maart zien wij tot onze afschuw dat de situatie in de bezette Palestijnse gebieden op uitermate gevaarlijke wijze achteruit gaat. Uit de officiële informatie van de speciale VN-coördinator voor het Midden-Oosten aan de Veiligheidsraad blijkt dat de afgelopen maand veertig mensen om het leven zijn gekomen, waaronder tenminste drie Palestijnse kinderen. De vicieuze cirkel van geweld wordt echter voortgezet met zelfmoordaanslagen. Wij veroordelen de gewelddaden tegen ongewapende burgers. Daardoor wordt alleen maar nog meer pijn en ellende veroorzaakt.
Deze verslechtering van de situatie draagt niet bij aan de oplossing van het probleem. De Europese Unie moet haar eigen rol spelen bij de aanpak van de situatie en actief bijdragen aan de stabilisering en de hervatting van de besprekingen voor de oplossing van het Palestijns probleem.
Wij willen onze steun betuigen aan de recente verklaring van de Palestijnse president, de heer Mahmoud Abbas, die zei bereid te zijn om de besprekingen met Israël te hervatten. Ook moeten wij, mevrouw de commissaris, uiting geven aan onze teleurstelling, omdat de regering van Israël dit voorstel pas geleden heeft verworpen.
Hoe kan men echter de situatie stabiliseren als de Europese Raad besluit de financiële middelen voor de Palestijnse Autoriteit te bevriezen? Die steun houdt verband met de vraag of het Palestijnse volk al dan niet, en misschien moeizaam, kan overleven, en is noodzakelijk voor de versterking van de staatsstructuren, die moeten instaan voor de toekomstige totstandbrenging van een onafhankelijke Palestijnse staat.
Welke boodschap geven wij met ons besluit de Israëli’s? Hoe zal de staat Israël dat opvatten? Waarschijnlijk als een blanco cheque om de gewelddaden en het economisch isolement voort te zetten, zeer zeker nu de internationale gemeenschap de Palestijnen straft. Op 9 mei komt het Kwartet bijeen, maar niemand weet hoe laat het dan is.
Ik wil kort commentaar geven op de verklaring van de heer Batten, die sprak over het ‘betreurenswaardige’ besluit van het Palestijnse volk. Hoe kan men in hemelsnaam, collega’s, een besluit dat een volk op vrije en democratische wijze, en zelfs onder bezetting heeft genomen, tijdens verkiezingen die wij eerlijk en transparant hebben genoemd, betreurenswaardig noemen? 
Charles Tannock (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik sta 150 procent achter het verstandige besluit van Raad en Commissie om alle directe hulp uit de begroting aan de Palestijnse Autoriteit te bevriezen zo lang die wordt geleid door Hamas in zijn huidige vorm. Ik heb altijd vraagtekens gezet bij de Westerse legitimering en acceptatie van Hamaskandidaten, die de wapens niet schuwen en Israël van de kaart willen vegen. Ik heb de moeite genomen om hun handvest van 1988 te lezen en de vrees sloeg me om het hart. Het staat vol middeleeuwse onverdraagzaamheid en is één lange oproep tot jodenhaat en steun voor de jihad en sharia. Achteraf hadden we duidelijker moeten zijn, want Israël heeft ons destijds onmiskenbaar gewaarschuwd dat de kandidatuur van Hamasleden alleen zou moeten worden toegestaan als zij terroristisch geweld afzworen, het bestaansrecht van de staat Israël erkenden en zich hielden aan de toezeggingen van de PLO en de afspraken die de PLO in het kader van het Oslo-vredesakkoord heeft gemaakt met het Kwartet en over de routekaart voor vrede.
Per slot van rekening was het de Moslimbroederschap, de geestelijke leidsmannen van Hamas in Egypte, niet toegestaan om vanaf het podium op te roepen tot een gewelddadige beëindiging van hun regering. Bovendien berustte de genereuze hulp aan de Palestijnse Autoriteit volledig op de toezegging om via vreedzaam overleg te streven naar een tweestatenoplossing.
Zelf heb ik er geen goed woord voor over dat de Hamasregering de recente zelfmoordaanslag tijdens Pesach in Tel Aviv openlijk heeft gesteund en nog altijd raketaanvallen toestaat die zonder enig onderscheid en bewust gericht zijn op burgerdoelen in Israël. Dat is volgens het internationaal recht een oorlogsmisdaad.
Ik sluit af met een oud gezegde: "Zeg me wie je vrienden zijn, en ik zal zeggen wie je bent". Welnu, vorige week zou Osama bin Laden in hoogsteigen persoon, evenals president Ahmadinejad van Iran, de islamactiepunten van Hamas binnen hun zogenaamde heilige oorlog tegen Israël hebben goedgekeurd. Daarom moeten we onze humanitaire hulp aan het Palestijnse volk niet meer verlenen via Hamas maar misschien via de UNRWA, NGO's en dergelijke, en tegelijkertijd de rol van de Europese Unie duidelijker zichtbaar maken. We kunnen geen rechtstreekse begrotingshulp geven aan een Hamas die in zijn huidige vorm leiding geeft aan de Palestijnse Autoriteit. Dat is volstrekt onaanvaardbaar voor degenen die voor mij hebben gestemd in Londen. 
Caroline Lucas (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de financiële problemen zagen aan de poten van de Palestijnse instellingen en het is niet denkbeeldig dat zij zullen omvallen. Leraren en artsen wachten al maanden op hun salaris en het is juist de burgerbevolking die de rekening gepresenteerd krijgt van het standpunt van de EU, want die komt neer op een collectieve bestraffing van het Palestijnse volk voor hun democratische keuze. Bovendien is het Europese standpunt buitengewoon contraproductief. Met het opschorten van de financiële steun ondermijnen we de politieke en gerechtelijke hervormingen die de EU nu juist zo graag doorgevoerd ziet, en met het opschorten van de financiële steun jagen we de mensen in de armen van extremisten en met name in de armen van Iran, waardoor het gevaar bestaat dat het fundamentalisme sterk aan invloed wint.
U hebt het over beginselen, maar het is van groot belang dat de EU consequent is. U kunt geen eisen stellen aan Hamas als u die niet ook aan Israël stelt. Wederzijdse erkenning en stopzetting van het geweld door beide partijen zijn inderdaad dringend geboden, maar dan wel als eis voor beide partijen. Van zijn kant moet ook Israël Palestina erkennen en stoppen met het staatsgeweld. Daarom wil ik de Raad de volgende vraag stellen: denkt de Raad de dezer dagen nieuw te vormen Israëlische regering te vragen of zij van plan is zich te houden aan de routekaart en de gemaakte afspraken met het Kwartet, en is de Raad van plan de Israëlische regering te vragen of zij zich zal inzetten voor de beëindiging van het geweld tegen de Palestijnen, zoals we Hamas vragen om al het mogelijke te doen om een einde te maken aan het geweld tegen Israël? 
Jana Hybášková (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, goddank neemt onze fractie unaniem het volgende heldere standpunt in: volledige ondersteuning van de besluiten van Commissie en Raad. Ik maak graag van de kans gebruik om de Commissie van harte te bedanken voor het feit dat zij in deze uitzonderlijke situatie vrijwel dagelijks met ons ruggespraak heeft gehouden en met ons heeft samengewerkt.
Wij staan volledig achter het Kwartet en de routekaart - het Kwartet vanwege Rusland. We moeten over één ding heel duidelijk zijn: de huidige situatie is niet het gevolg van volstrekt democratische verkiezingen maar van het feit dat onze Palestijnse partner geen rechtsgrond ziet voor wederzijdse financiering ter naleving van de akkoorden van Oslo, Parijs en Caïro, en natuurlijk van het feit dat Palestina de staat Israël niet erkent. Humanitaire hulp is wel geboden, en daarin ben ik het eens met het standpunt van onze fractie. Onze Europese hulp moet zichtbaar zijn en ik betwijfel ten zeerste of de UNRWA de aangewezen organisatie is om dat te bereiken. We moeten proberen een andere weg te vinden.
Financieel toezicht en internationale controlemechanismen zijn van het grootste belang, en op dit punt kunnen wij ons vinden in uw voornemen en zullen wij u steunen. Het is ons bekend dat er al 165 miljoen euro is betaald aan de Palestijnen, en dus is er geen sprake van gestaakte hulpverlening. We zijn er aanwezig, en ik denk dat de Commissie niet onder stoelen of banken moet steken dat de door ons geboden financiële hulp is bedoeld om bij te dragen tot de totstandkoming van een levensvatbare Palestijnse staat.
Wat is het huidige panorama? Op dit moment zien we dat het proefproject Hamas van de Moslimbroederschap voor geld bij Iran moet aankloppen, hetgeen de woede wekt van Saoedi-Arabië en Egypte. Dat is een fantastische ontwikkeling, want zo ontstaat er een grote scheuring binnen Hamas, bovenop de verzwakking die wij al bewerkstelligen. Anderzijds is het zaak dat we de Palestijnse liberalen steunen, dat er een Europees initiatief voor democratie en mensenrechten komt, naast een internationaal financieel mensenrechteninstrument om de Palestijnen te helpen gematigde, liberale politieke partijen krachtiger te maken. 
David Hammerstein Mintz (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, Europa staat voor een duidelijke keuze in het Midden-Oosten: of we sluiten aan bij de grote internationale coalitie die uit is op de isolatie en mogelijk totale ondergang van de door Hamas geleide Palestijnse Autoriteit, of we kiezen voor een onafhankelijke Europese politiek waarbij we Hamas wel laten regeren maar een aantal trapsgewijze, realistische voorwaarden stellen op het gebied van beleid en veiligheid en daarvoor in ruil meer dialoog, meer hulp en eventueel maatregelen voor politieke erkenning aanbieden.
Laten we toch niet dezelfde fouten van na de oorlog in Irak begaan: de chaos en instorting van de Palestijnse instellingen zouden ook hun weerslag kunnen hebben op Israël, dat veiligheid wil. Israël kan zijn aangekondigde plan van eenzijdige terugtrekking niet uitvoeren in een sfeer van geweld, sociale uitzichtloosheid en dreigende burgeroorlog.
Als we politieke eisen stellen aan de Palestijnen, kunnen we niet voorbijgaan aan de mogelijke deelname aan de volgende regering van Israël door de partij van Liberman, met een programma dat openlijk racistisch is tegen de Arabische minderheid in Israël.
Dat een lid van een regering openlijk spreekt over grootschalige verhuizing van Israëlische Arabieren en over radicale beperking van de rechten van de Israëlische Arabieren, druist in tegen de meest elementaire beginselen van ons extern beleid.
Hoe oordelen de Commissie en de Raad hierover? 
Ioannis Kasoulides (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik weet zeker dat het besluit om de hulp op te schorten juist was. Het was een juist besluit dat op eenvoudige wijze - niet lichtvaardige maar eenvoudige wijze - tot stand kwam, omdat het strookte met onze beginselen. Het lastige deel moet echter nog komen.
We bevinden ons op een kruispunt. Terugkijkend in de geschiedenis, weet ik zeker dat als er dertig jaar geleden een lijst van terreurbewegingen was geweest, de PLO erop had gestaan. Wat vandaag is gezegd over Hamas, en wat er ook in het handvast en de verklaring van Hamas staat, gold vijftig jaar geleden ook voor de PLO. Desondanks is de PLO gesprekspartner van Israël geworden in het vredesproces. We moeten dus alles in het werk stellen om Hamas zo ver te krijgen dat het zijn standpunt zodanig herziet dat de kans op vrede erdoor wordt vergroot. Dat is niet zo moeilijk te bereiken, mits we de organisatie wat ruimte gunnen: misschien afzien van geweld, wellicht een onbepaald staakt-het-vuren voor langere tijd, of iets dergelijks.
Het andere lastige deel komt voor uw rekening, mevrouw de commissaris, en ik er twijfel geen moment aan dat u uw taak voortvarend zult vervullen. Zoals u terecht zei, mogen we het Palestijnse volk niet straffen. De Palestijnen kunnen op onze hulp rekenen, als ze maar begrijpen dat zij niet de prijs betalen voor de keuze die zij in het kader van vrije, democratische verkiezingen hebben gemaakt. 
Hans Winkler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dit debat heeft laten zien hoe lastig en ingewikkeld de keuzes zijn die de Raad en de Commissie moesten maken. Ik herhaal: er was geen keuze, en dat vind ik nog steeds. Ik denk - en ik dank al degenen die dit standpunt steunen - dat de Europese Unie een gemeenschap van waarden is, die trouw is aan bepaalde beginselen en er dus niet van kan afwijken. Dat is het unanieme standpunt van de Raad en zal ongetwijfeld ook in de toekomst door de meesten worden gehuldigd; dat kan niet anders.
Tegelijkertijd hebben veel sprekers erop gehamerd dat we de Palestijnse bevolking niet in de kou mogen laten staan, en dat doen we ook niet. Onder anderen de heer Kasoulides en de heer Brok hebben opgemerkt dat we het de Palestijnse bevolking heel duidelijk moeten maken dat de hulp die zij ontvangen, afkomstig is van de Europese Unie. Natuurlijk is er een risico dat de Palestijnen op zoek gaan naar andere bronnen. We moeten duidelijk maken dat we bereid zijn hen te helpen. Ze moeten begrijpen dat de Europese Unie niet alleen bereid is om te helpen maar ook graag wil helpen. Er mag echter geen misverstand over bestaan dat we niet van onze beginselen kunnen afwijken.
De heer Watson zei dat hetgeen een partij beweert als zij in de oppositie zit, hopelijk verandert als zij zelf regeert. Dat is zeker ook wat de Europese Unie hoopt. Het zal waarschijnlijk tijd vragen, maar de Unie moet dat heel duidelijk stellen en actief nastreven. Dat is wat we nu ook doen.
Veel sprekers zijn ingegaan op de noodzaak van onpartijdigheid. Ik wil heel duidelijk stellen dat de Raad er in zijn resolutie en in zijn conclusies in de loop der jaren, en met name in de achterliggende maand, nooit enige twijfel over heeft laten bestaan dat we van Israël dezelfde naleving van de internationale verplichtingen verlangen als van de Hamasregering. Ik zal twee zinnen citeren uit de conclusies van de laatste Raadsvergadering die dit onderschrijven: "De Raad roept Israël op, een einde te maken aan alle activiteiten, zoals nederzettingsactiviteiten en de bouw van een scheidingsmuur op Palestijns grondgebied, die strijdig zijn met het volkenrecht en die de levensvatbaarheid van een overeengekomen tweestatenoplossing op de helling zetten. De Raad verzoekt Israël met klem stappen te ondernemen om de humanitaire en economische situatie van de Palestijnen te verbeteren, onder meer door hervatting van de overdracht van de ingehouden Palestijnse belasting- en douane-inkomsten".
Dat is glasheldere taal en Israël roepen we op diezelfde dringende toon op tot naleving van het internationaal recht. Dat zal in de toekomst zeker niet anders zijn.
Op 9 mei komen de ministers van Buitenlandse Zaken van het Kwartet voor het Midden-Oosten bijeen, en dan wordt er uiteraard ook gesproken over de recente oproep van president Abbas tot het houden van een internationale vredesconferentie. Over de uitkomst daarvan kan ik nu natuurlijk geen oordeel geven maar zeker is dat dit onderwerp op de agenda komt.
Mijnheer Kasoulides, evenals u denk ook ik dat wij ons op een kruispunt bevinden. We moeten de juiste beslissingen nemen; we moeten het Palestijnse volk helpen maar tegelijkertijd moeten we onze beginselen trouw blijven. Dat moet steeds het uitgangspunt van ons beleid blijven. Het zal zeker het uitgangspunt zijn voor het beleid van de Raad. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . - Mijnheer de Voorzitter, er is al diverse keren opgemerkt dat dit zonder meer een van de lastigste uitdagingen is die momenteel op het gebied van de buitenlandse politiek bestaan. Ik dank de meerderheid van u voor uw steun in deze bijzonder moeilijke situatie.
Waarom geven we niet gewoon financiële hulp aan de door Hamas geleide regering? Daar zijn we heel duidelijk in geweest. Er zijn bepaalde beginselen waarvan geen democratische regering kan afwijken. Daarover mag geen misverstand bestaan. Dat zou iedere democratisch gekozen regering duidelijk moeten zijn, en dat is ook iets wat we helder uiteen hebben gezet. Nogmaals, het is niet zo dat de Europese hulp aan de Palestijnse bevolking is gestaakt, zoals sommigen hebben beweerd. Integendeel, we hebben onze hulp juist opgevoerd en aan het begin van dit jaar al ruim 100 miljoen euro geschonken. Vorig jaar hadden we op hetzelfde moment nog niet eenvijfde daarvan gegeven, zoals ik heel duidelijk heb gezegd. U hoeft alleen maar goed te luisteren naar wat we zeggen. U hebt gelijk dat we die hulp heel zichtbaar moeten maken tegenover de Palestijnse bevolking. Het moet de Palestijnen duidelijk zijn dat we hen niet in de steek hebben gelaten, maar tegelijkertijd is het heel duidelijk dat we geen rechtstreekse steun kunnen verlenen aan een regering die deze glasheldere eis tot naleving van de beginselen in de wind slaat.
Het is, wat de andere vraag betreft, inderdaad wel zo dat we Mahmoud Abbas - heel behoedzaam - willen steunen, omdat we zijn positie niet willen ondermijnen. Tegelijkertijd zijn we echter op zoek naar manieren om de hulp te kunnen voortzetten, en daarom heb ik gezegd dat we een internationaal toezichtmechanisme nodig hebben, dat ervoor kan zorgen dat alle financiële steun op de juiste plaats terechtkomt. We plegen momenteel overleg met de Verenigde Naties, het IMF, de Wereldbank en andere grote donoren om na te gaan hoe we een dergelijk mechanisme kunnen opzetten. Daarmee moeten we natuurlijk niet te lang wachten, en hetzelfde geldt voor gezondheid, onderwijs en andere zaken.
Meten we me twee maten? Zoals de voorzitter van de Raad al zei, hanteren we nu dezelfde criteria als voorheen. We hebben de Israëliërs altijd heel duidelijk laten weten dat ook zij een groot aantal verplichtingen hebben. Daarnaast heeft het Kwartet in september 2005 bijvoorbeeld onomwonden gesteld dat Israël moet stoppen met de bouw van nieuwe nederzettingen en zijn onwettige voorposten moet ontruimen. Het stelde toen ook dat de loop van de Israëlische afscheidingsbarrière ons nog altijd zorgen baart, met name omdat die leidt tot bezetting van Palestijns land, het verkeer van personen en goederen onmogelijk maakt, en daarmee het vertrouwen van de Palestijnen in de routekaart ondermijnt.
Ik denk dat we niet duidelijker hadden kunnen zijn. Wat we nu echter willen bereiken is dat de nieuwe Israëlische regering betrekkingen aanknoopt met de Palestijnse Autoriteit. Van zijn kant heeft president Mahmoud Abbas laten zien daartoe bereid te zijn.
Voorlopig kunnen we niets anders doen dan deze lijn duidelijk voortzetten. Ik hoop ook dat de door Hamas geleide regering onze boodschappen begrijpen. We zullen haar nog een klein beetje tijd gunnen, maar ze zou zich nu ook flexibeler moeten opstellen. Dan wordt het tevens mogelijk om samen te werken met een regering die met vreedzame middelen naar vrede streeft. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
Alessandro Battilocchio (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, de spanningen in Palestina nemen voortdurend toe. Nu meer dan ooit moet de Europese Unie naast de Palestijnse bevolking staan, zowel in politiek als in financieel opzicht: de steun van de Gemeenschap en de lopende projecten kunnen niet worden geblokkeerd op een moment dat ze het hardst nodig zijn; snijden in de fondsen zou de huidige instabiele situatie alleen maar verergeren.
Nu meer dan ooit moet de Europese Unie een krachtig signaal afgeven aan de internationale gemeenschap om het idee van “” te stimuleren en met overtuiging te antwoorden op de provocaties van Iran over de niet-erkenning van de staat Israël, maar ook op de aanhoudende bewijzen van inmenging en gebrek aan medewerking van de Israëlische regering.
Nu meer dan ooit moet de Europese Unie laten zien dat zij een democratisch gekozen regering kan aanvaarden door Hamas het noodzakelijke vertrouwen te schenken, hoewel nauwgezetter gecontroleerd zal moeten worden of de institutionele activiteiten volgens de regels verlopen en de verstrekte financiering niet voor terroristische activiteiten wordt gebruikt.
Nu meer dan ooit is de Europese Unie in de gelegenheid heel haar gewicht in de schaal van de internationale onderhandelingen te leggen om de crisis op te lossen, en haar rol van belangrijkste gesprekspartner te bevestigen door de waarden te bevorderen die binnen onze grenzen tot nog toe de overhand hebben gehad: vrede, verdraagzaamheid en democratie. 
David Martin (PSE ).
   - Ik wil de situatie van de Palestijnse bevolking onder uw aandacht brengen. Het is nauwelijks voor te stellen wat de Palestijnen op dit moment doormaken. Het EU-besluit om te stoppen met het geven van rechtstreekse financiële steun aan de democratisch gekozen Palestijnse Autoriteit zal waarschijnlijk rampzalige gevolgen hebben voor de beschikbaarheid van elementaire voorzieningen in het berooide Palestina.
Als voorvechter van de mensenrechten en "eerlijk bemiddelaar" in het Midden-Oosten zou de EU zich consequent moeten tonen in haar benadering van derde landen die het internationaal recht aan hun laars lappen. Het niet willen erkennen van een andere staat of van de rechten van de bevolking van een andere staat, is bepaald geen geringe aanklacht. Die aanklacht zou echter ook gericht kunnen worden aan het adres van de Israëlische autoriteiten. Daarom moeten we het besluit om de hulp van 340 miljoen pond aan de Palestijnse Autoriteit op te schorten, opnieuw bezien in het licht van het precedent van de financiering van de achtereenvolgende Israëlische regeringen.
Van zijn kant moet Hamas inzien dat de mate waarin het in staat is om zich van zijn verantwoordelijkheden te kwijten en de bevolking te dienen, afhangt van zijn bereidheid om geweld af te zweren en de rechten van het Israëlische volk te erkennen. Ik hoop dat Hamas voor een vreedzame oplossing zal kiezen. Mijns inziens is samenwerking echter de enige levensvatbare beleidsoptie en maakt isolatie de toch al uitzichtloze situatie in Palestina er alleen maar erger op, hetgeen aanleiding zal zijn tot frustraties en geweld. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde is het verslag (A6-0047/2006) van José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, namens de Commissie buitenlandse zaken, over een sterker partnerschap tussen de Europese Unie en Latijns-Amerika (2005/2241(INI)). 
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, geachte afgevaardigden, ik wil aan het begin van dit debat drie partijen mijn dank betuigen. In de eerste plaats de Commissie voor haar voortreffelijke mededeling. Eerlijk gezegd hebben we al jarenlang geen Commissiemededeling met een strategische toekomstvisie meer gehad als deze, door mevrouw Ferrero-Waldner gepresenteerde mededeling. De mededeling komt overeen met al hetgeen dit Parlement sedert november 2001, aan de vooravond van de Top van Madrid, dringend heeft verzocht.
In de tweede plaats dank ik het fungerend voorzitterschap van de Raad, met name de heer Winkler - die me niet hoort omdat hij in geanimeerd overleg is met de heer Voggenhuber -, voor het feit dat hij tijdens de bijeenkomst van Bregenz gisteren en eergisteren zo ruimhartig is geweest om het Europees Parlement de gelegenheid te bieden zich te richten tot de staatshoofden en regeringsleiders. Daarmee heeft hij aangegeven oog te hebben voor de rol die het Europees Parlement speelt in het verstevigen van de betrekkingen tussen de Europese Unie en Latijns-Amerika.
En in de derde plaats ben ik de Commissie buitenlandse zaken en de Commissie ontwikkelingssamenwerking erkentelijk voor het feit dat zij dit verslag, gedurende een zeer ongebruikelijke stemming eenparig hebben goedgekeurd, met 51 stemmen vóór, nul tegen en nul onthoudingen. Er is ook geen enkel amendement namens de fracties ingediend in deze plenaire vergadering. Dat geeft duidelijk aan dat het voltallige Parlement zijn steun geeft aan het verslag dat morgen in stemming wordt gebracht. Dat betekent echter geenszins, mevrouw de commissaris, dat dit verslag ambitie ontbeert. Iedereen weet immers dat het Parlement zich zogezegd heeft onderscheiden omdat het een van de grote gangmakers is geweest voor de betrekkingen en gezegd heeft dat de betrekkingen de komende jaren alleen dan kunnen vorderen als er voldoende politieke wil en steun is. Daarom hebben we enkele heel heldere voorstellen gedaan. Het eerste daarvan betreft de instelling van een Europees-Latijns-Amerikaanse Parlementaire Vergadering die de parlementen de democratische legitimiteit kan verlenen om de betrekkingen te bevorderen en te legitimeren. We zouden willen, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dat in de conclusies van de Top van Wenen niet alleen melding werd gemaakt van de wil van de parlementen, maar ook de aanbeveling werd opgenomen om een Europees-Latijns-Amerikaanse Parlementaire Vergadering in te stellen, zoals destijds ook is gebeurd met de Europees-Mediterrane Parlementaire Vergadering.
Met ons tweede voorstel pleiten we voor vernieuwing en actualisering van de ministeriële politieke dialoog, en bevelen wij aan een nieuwe, biregionale politieke agenda vast te stellen met de volgende, nieuwe onderwerpen: gevaren voor de bestuurbaarheid, strijd tegen het terrorisme en de georganiseerde misdaad, bescherming van het milieu en de natuurlijke hulpbronnen, afstemming van de standpunten van de lidstaten van de Europese Unie met die van Latijns-Amerika in de Verenigde Naties, en nog een groot aantal andere onderwerpen, die moeten uitmonden in initiatieven, zoals de ondertekening van een Europees-Latijns-Amerikaans handvest voor vrede en veiligheid.
Politieke dialoog en politieke wil lopen echter op niets uit, mijnheer de Voorzitter, als zij niet vergezeld gaan van maatregelen waarmee we de daad bij het woord kunnen voegen. Juist op dit punt schieten de - te vele - topbijeenkomsten tekort en hebben zij veel kritiek te verduren. Een gebied waarop we heel duidelijk onze woorden in daden kunnen omzetten, is dat van de associatieovereenkomsten, met hun handelselement. Het is evident dat we voortgang moeten maken met de overeenkomst met Mercosur, want daarvan is tot nu toe helaas niets terechtgekomen, zij het niet wegens gebrek aan goede wil van de kant van de Europese Unie. In Wenen zouden we een realistisch tijdschema moeten vaststellen om die overeenkomst te sluiten.
Mevrouw de commissaris, ik moet u in alle eerlijkheid zeggen dat, wat het Europees Parlement betreft, de tijd voor afspraken over politieke dialoog en samenwerking met de Andes- en Midden-Amerikaanse gemeenschappen al lang is verstreken. Daarom bevelen wij aan om in Wenen het besluit te nemen om over te gaan tot de fase van de associatieovereenkomsten. Ik weet dat, nu Venezuela heeft besloten uit de Andesgemeenschap te stappen, er een zekere mate van onzekerheid zou kunnen heersen, maar het is nu meer dan ooit nodig dat de Europese Unie een duidelijke, goed omschreven boodschap afgeeft in die richting, om de tegenstanders van de integratieprocessen niet in het gelijk te stellen.
Tenslotte wil ik snel, mijnheer de Voorzitter - om niet teveel tijd te gebruiken - twee initiatieven noemen. Het eerste betreft de Faciliteit van de Europese Investeringsbank. Wij zouden graag zien dat deze faciliteit de naam van mevrouw de commissaris kreeg, want zij heeft zich consequent ingezet voor een fonds voor sociale cohesie dat volstrekt baanbrekend is in de geschiedenis van de Europese Unie. Het tweede betreft een initiatief waarmee wij echt spijkers met koppen willen slaan, namelijk het biregionaal solidariteitsfonds. Dat fonds kost de Europese Unie geen geld - want we vragen niet om extra hulp - en het wordt gesteund door het Europees Parlement en door onze Latijns-Amerikaanse partners. We vragen niet om een honderd procent zekere toezegging voor dit fonds, maar we vragen wel dit initiatief tenminste wordt bestudeerd en er in de conclusies van de top op wordt teruggekomen.
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie mag zich niet schuldig maken aan navelstaren, zoals de mythische Narcissus. De Top van Wenen moet met een heldere, duidelijk omschreven boodschap komen over onze betrokkenheid bij een regio die veel van ons verwacht. Wij verwachten ook dat mevrouw de commissaris en de fungerend voorzitter van de Raad alles in het werk zullen stellen om met ons aller inzet de Top van Wenen tot een succes te maken. 
Hans Winkler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik wil graag eerst de heer Salafranca Sánchez-Neyra hartelijk bedanken voor zijn uitstekende verslag, maar ook voor zijn vriendelijke woorden aan het adres van de Raad. Ik vind het erg spijtig dat ik het Spaans niet goed genoeg beheers om het woord in het Spaans te voeren, maar dankzij de harde leerschool die de samenwerking met de huidige commissaris heeft bewezen te zijn, ken ik het Spaans voldoende om te begrijpen wat u tegen mij hebt gezegd, en ik ben u daarvoor dankbaar.
Mijn deelname aan de onlangs in Dornbirn gehouden bijeenkomst was inderdaad ook bedoeld als signaal om aan te geven dat het voorzitterschap van de Raad zeer veel waarde hecht aan een versterkte samenwerking met het Parlement. Vanzelfsprekend zal het Parlement ook op de vierde top van 12 mei in Wenen zijn vertegenwoordigd, evenals de regionale en subregionale parlementen van Zuid-Amerika. Dat is een zeer belangrijk aspect van de samenwerking tussen regio’s, en als Raad verwelkomen wij dat natuurlijk.
We moeten ons ervan bewust zijn dat deze top ons een unieke kans biedt de samenwerking te versterken, en ik mag met enige trots zeggen dat de bondsregering van Oostenrijk op geheel vrijwillige basis heeft besloten deze top te organiseren, ook om aan te kunnen geven dat wij het belangrijk vinden dat deze topontmoeting tussen de EU, Zuid-Amerika en het Caribisch gebied voor de eerste keer buiten de Iberisch-Zuid-Amerikaanse invloedssfeer plaatsvindt. Ik heb zelf destijds in 1999 kunnen deelnemen aan de eerste top in Rio de Janeiro als medewerker van de huidige commissaris. Als we de situatie van toen vergelijken met die van nu, kunnen we concluderen dat we een lange weg hebben afgelegd. Daar kunnen we trots op zijn. Ik dank in het bijzonder ook het Parlement en vanzelfsprekend de Commissie voor haar bijdrage aan dit succesvolle traject.
De Raad is het volledig eens met het Europees Parlement en de Commissie als het gaat om de belangrijkste doelstellingen en terreinen waarop actie moet worden ondernomen met betrekking tot het partnerschap tussen Zuid-Amerika en de Europese Unie. Dat komt ook heel duidelijk tot uiting in de conclusies die de Raad eind februari heeft aangenomen. Daarin heeft de Raad zijn vastberadenheid bekrachtigd om deze band in het belang van beide regio’s verder te versterken. Het is voor ons van belang deze samenwerking verder te versterken, onze gemeenschappelijke waarden en belangen te bevorderen en een gemeenschappelijke bijdrage te leveren aan vrede en veiligheid, aan de bescherming van de mensenrechten, aan meer inspraak voor de burgers en meer democratie.
Sociale samenhang, duurzame ontwikkeling, bescherming en versterking van het milieu wereldwijd in het kader van de Verenigde Naties zijn onderwerpen ten aanzien waarvan wij van oudsher goed samenwerken met onze Zuid-Amerikaanse partners. Ik wil hier in het bijzonder graag de goede samenwerking benadrukken tussen de meeste landen van Zuid-Amerika en de Europese Unie bij de kwestie van de hervormingen van de Verenigde Naties, met name gedurende de afgelopen maanden. We zijn ook zeer dankbaar voor de geweldige steun van Zuid-Amerikaanse staten bij de besluitvorming over de oprichting van een Mensenrechtenraad.
Bij de derde top tussen de EU en Zuid-Amerika in 2004 in Guadalajara hebben we zeer ambitieuze verplichtingen op ons genomen. In het bijzonder streven beide partners naar fiscale en economische maatregelen die een betere verdeling van de rijkdom en een beter sociaal beleid mogelijk maken. De Europese Unie zal de inspanningen blijven steunen die worden ondernomen om democratische instellingen, een verantwoord bestuur en de rechtsstaat te bevorderen en drugs en georganiseerde misdaad, met inbegrip van mensenhandel, te bestrijden.
De lijst van ondernomen activiteiten sinds Guadalajara is indrukwekkend. Als voorzitter van de Raad hebben we de vrijheid genomen het Parlement, en natuurlijk ook de Commissie, een kopie van deze lijst te sturen, zodat die kan worden verspreid onder de leden, omdat we van mening zijn dat het een goed overzicht is van wat we de afgelopen twee jaren hebben bereikt.
De Europese Unie streeft naar een doelgerichte politieke dialoog met zowel de hele regio en de verschillende integratiefora als met de afzonderlijke landen. De heer Salafranca Sánchez-Neyra heeft reeds gewag gemaakt van de diverse onderhandelingen die reeds zijn gestart, die nog moeten starten, en die we natuurlijk graag verder voeren. Het is te hopen dat een van de belangrijkste resultaten van de top het begin van de onderhandelingen met Midden-Amerika zal zijn. Het baart ons inderdaad enigszins zorgen hoe de Andesgemeenschap zich verder zal ontwikkelen. Het onlangs aangekondigde besluit van Venezuela om zich daaruit terug te trekken heeft geleid tot politieke en juridische kwesties die verduidelijkt moeten worden en waarop antwoorden moeten worden gevonden. Nog maar enige weken geleden heb ik de minister van Buitenlandse Zaken van Peru ontmoet en bij die gelegenheid hebben wij dit probleem kunnen bespreken. Ik kan u, leden van Parlement, en ook u, mijnheer Salafranca Sánchez-Neyra, verzekeren dat wij het erg belangrijk vinden dat dit proces voortgang blijft vinden, al moet natuurlijk aan bepaalde voorwaarden zijn voldaan.
In vervolg op de debatten die we enige dagen geleden in Dornbirn hebben gevoerd, wil ik graag, zonder in detail te treden, een paar terreinen noemen waarop een verdere samenwerking mij belangrijk lijkt. Onderwijs, opvoeding, migratie en milieubeheer zijn terreinen waarop een intensievere samenwerking mogelijk moet zijn.
De voorbereidingen voor de top van 12 mei aanstaande in Wenen zijn in volle gang en vorderen gestaag. Op hoog ambtelijk niveau zijn zeer belangrijke onderhandelingen gevoerd en afgerond. Alles met elkaar kunnen we, mede dankzij de hulp vanuit het Europees Parlement en het onderhavig verslag, optimistisch zijn dat het in Wenen een inhoudelijke en in politieke zin succesvolle top zal worden. 

Benita Ferrero-Waldner,
   . - Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, geachte afgevaardigden, het is voor mij een grote eer om hier vandaag opnieuw bij u aanwezig te mogen zijn, ter gelegenheid van de goedkeuring van het verslag van het Europees Parlement over een nauwere samenwerking tussen de Europese Unie en Latijns-Amerika. Ik ben bijzonder ingenomen met dit voortreffelijke initiatief en feliciteer met name de heer Salafranca voor de grote kwaliteit van het werk dat hij heeft verricht.
Zoals u weet is dit verslag het antwoord van het Parlement op de voorstellen die de Commissie in haar mededeling van 8 december 2005 heeft gedaan. Ik ben u oprecht dankbaar voor de politieke steun die u ons hebt gegeven en voor de manier waarop de samenwerking tussen onze beide instellingen is versterkt.
Ik denk dat, wat Europa betreft, de huidige omstandigheden buitengewoon gunstig zijn voor samenwerking met Latijns-Amerika. Enerzijds heeft de Raad zeer positief gereageerd op onze mededeling en in verband hiermee eind februari conclusies vastgesteld, en anderzijds beschouwt het huidige voorzitterschap het succes van de vierde topconferentie EU-Latijns-Amerika/Caraïben op 12 mei in Wenen als een van de prioriteiten van zijn werkprogramma. Dankzij de drie instellingen kan de Commissie dus rekenen op het politieke draagvlak dat nodig is om verder te gaan. En dit is, naar ik hoop, een grote stap vooruit.
Er is echter meer nodig om deze top te laten slagen. Zoals de Engelsen zeggen, "". Als Europa bereid is om nauwere banden aan te gaan met Latijns-Amerika, verwachten wij ook een sterke betrokkenheid van de kant van Latijns-Amerika. Daarom denk ik dat de Top van Wenen ook dient om de bereidheid en vastbeslotenheid van de Latijns-Amerikaanse landen te testen, en ik hoop dat een ander zal leiden tot tastbare vooruitgang.
Ik ben zeer verheugd over het feit dat onze beide instellingen dezelfde zienswijze zijn toegedaan, want we zijn er allemaal van overtuigd dat het - om de redenen die ik hierna zal noemen - inderdaad opportuun, belangrijk en noodzakelijk is om de samenwerking te versterken.
In de eerste plaats is Latijns-Amerika een van de weinige regio's op aarde die kan worden beschouwd als een natuurlijke bondgenoot van de Europese Unie, vooral gelet op de gemeenschappelijke waarden.
In de tweede plaats zijn er veel kwesties waarvoor via hervormde samenwerking een veel doeltreffender aanpak mogelijk is. Eén daarvan is het gebrek aan sociale cohesie, een verschijnsel dat zowel Europa als Latijns-Amerika treft. Ik denk dat het belangrijk is op dat gebied meer voortgang te maken en ik hoop dat er echt concrete resultaten komen.
In de derde plaats hoop ik dat we met dit debat van vandaag over Latijns-Amerika een positief signaal afgeven aan onze partners, een signaal dat Europa nog altijd veel belang stelt in hun regio. Wij hebben sterke, degelijke en betrouwbare partners nodig in Latijns-Amerika.
Dan zou ik nu verder willen gaan met het volgende onderwerp, te weten de top van Wenen. Deze topconferentie vindt plaats in een kader van belangrijke uitdagingen, uitwisselingen en veranderingen, in Latijns-Amerika en in het Caraïbisch gebied. De meeste landen in de regio hebben een democratisch stelsel ingevoerd, ambitieuze sociaal-economische hervormingen in gang gezet, en beschikken over een groot ontwikkelingspotentieel, maar helaas vertonen ze op sociaal gebied nog belangrijke tekorten, met name omdat de economische vooruitgang niet ten goede komt aan de meerderheid van de bevolking. Als gevolg daarvan raken, of zijn, de mensen teleurgesteld in sommige democratische regeringen, die niet in staat blijken de voorwaarden van het sociaal pact na te komen.
Veel aandacht is besteed aan de opkomst van nieuwe politieke bewegingen in Latijns-Amerika, aan het gevaar dat sommige daarvan betekenen voor de sociale, economische en politieke structuur. Deze verschijnselen hoeven niet per se als negatief te worden opgevat. Het zou beter zijn ze te beschouwen in het kader van een ontwikkeling die moet leiden tot een rechtvaardiger samenleving. Het is denk ik niet nodig om te benadrukken hoe belangrijk het is dat die ontwikkeling zich voltrekt via bestaande, betrouwbare democratische instellingen.
De top van Wenen is een uitgelezen kans om die zichtbaarheid te bereiken en deze dialoog te houden over sociale samenhang, maar ook over regionale integratie en multilateralisme. In die context heeft de bijeenkomst van Bregenz plaatsgevonden, en ik ben heel blij dat die echt een succes is geworden.
Nu moeten we verdergaan met het opzetten van een netwerk van associatieovereenkomsten tussen de Europese Unie en de landen en regio's in Latijns-Amerika. Ik zou de lidstaten willen aanbevelen eerst te onderhandelen met Midden-Amerika. Voordat daartoe echter kan worden besloten, moeten de Midden-Amerikaanse landen er duidelijk blijk van geven dat zij vooruitgang boeken met hun eigen integratiestrategie. Ik ben echter heel optimistisch gestemd, en ik denk dan ook dat de beslissingen officieel zullen worden genomen tijdens de bijeenkomst van Midden-Amerikaanse staatshoofden en regeringsleiders van 5 tot en met 7 mei.
Wat de Andesgemeenschap (CAN) betreft, is de situatie, zoals bekend, helaas ingewikkelder, nu Venezuela enkele dagen geleden de gemeenschap heeft verlaten. Ik heb een persoonlijk gesprek met president Morales gehad en ik koester nog hoop dat er via overleg binnen de CAN een uitweg wordt gevonden.
In het geval van Mercosur is de situatie veel lastiger, maar ik hoop dat Wenen tenminste een sterke politieke impuls zal geven aan de onderhandelingen, die parallel lopen met die van Doha. We zijn voornemens om onze volledige samenwerking op het gebied van economie en ontwikkeling te consolideren via hulpprogramma's, en we zouden graag zien dat de Europese Investeringsbank een belangrijke bijdrage levert met een bedrag van 4 miljard euro.
Verder hopen we dat naar aanleiding van de top van Wenen de instelling van een transatlantische parlementaire vergadering tussen de Europese Unie en Latijns-Amerika wordt aangekondigd. Dat is denk ik heel belangrijk en maakt een verdere toenadering tussen de volken mogelijk.
Tenslotte, mevrouw de Voorzitter, is het ons aller verantwoordelijkheid ervoor te zorgen dat de alliantie tussen de Europese Unie, Latijns-Amerika en de Cariben sterker en doeltreffender wordt en een lange toekomst tegemoet gaat. 
Miguel Ángel Martínez Martínez (PSE )
   - Mevrouw de Voorzitter, beste Benita, beste Hans, collega’s, ik spreek als coördinator van de socialisten in de Commissie ontwikkelingssamenwerking, maar ook als rapporteur voor advies van deze commissie met betrekking tot de samenwerking tussen de Europese Unie en Latijns-Amerika.
Wij willen erop wijzen dat, ofschoon deze betrekkingen zeker een belangrijke politieke dimensie hebben - en de heer Salafranca heeft dat uitstekend naar voren gebracht - deze ook begrepen moeten worden en zich moeten ontwikkelen vanuit het perspectief van de ontwikkelingssamenwerking, en vanuit de strategische doelen en afspraken waartoe het Parlement, de Raad en de Commissie enkele maanden geleden hebben besloten in het kader van de tripartiete verklaring die we kennen als Europese ontwikkelingsstrategie.
Vandaar dat wij zeer tevreden zijn dat in de resolutie waarover we gaan stemmen, ons voorstel is opgenomen dat in de betrekkingen tussen Europa en Latijns-Amerika twee prioriteiten een belangrijke plaats moeten innemen, te weten het uitroeien van armoede in Latijns-Amerika en de verwezenlijking van de millenniumontwikkelingsdoelstellingen binnen de daarvoor afgesproken tijd.
Tevens vinden wij het belangrijk dat onderkend wordt dat in sommige Latijns-Amerikaanse landen, zoals Cuba, Venezuela of Chili, hard gewerkt wordt om die doelstellingen voor de bevolking te verwezenlijken, en wat nog bewonderenswaardiger is, geprobeerd wordt om andere landen in de regio te helpen om deze doelstellingen ook in hun samenlevingen te realiseren. 
Fernando Fernández Martín,
   - Mevrouw de Voorzitter, ik wil mijn eerste woorden gebruiken om solidariteit te betuigen met de Cubaanse dissidente Marta Beatriz Roque, afstammelinge van oorspronkelijk van de Canarische Eilanden afkomstige Europese burgers. Zij is vanochtend fysiek aangevallen door een knokploeg van de dictatuur van Castro toen ze haar huis in Havana probeerde te verlaten.
Mevrouw de commissaris, ik wil graag uiting geven aan de tevredenheid waarmee we in de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten uw mededeling over een nauwer partnerschap tussen de Europese Unie en Latijns-Amerika hebben ontvangen. Voor het eerst in jaren spreken mevrouw Ferrero-Waldner, de Commissie en het Parlement dezelfde taal als het over Latijns-Amerika gaat.
Mijn collega Salafranca heeft een ambitieus verslag gepresenteerd, dat ik hier niet ga herhalen. U moet wel weten, mevrouw de commissaris, dat wanneer u uw voorstel tijdens de komende vierde topconferentie van staatshoofden en regeringsleiders van Latijns-Amerika, het Caribisch gebied en de Europese Unie in Wenen gaat verdedigen, u op de steun van de meerderheid, zo niet op de steun van het hele Europees Parlement kunt rekenen.
Het zijn niet de beste tijden voor een voorstel als dit, maar velen van ons delen de overtuiging dat we een unieke kans hebben om een stap in de goede richting te zetten. De rapporteur heeft gezegd dat we al jaren allerlei verklaringen afleggen over onze goede bedoelingen met Latijns-Amerika, dat gecompliceerde tijden beleeft, met betrekking tot zowel de interne dynamiek als zijn relaties met de rest van de wereld. Veel van die problemen moeten door hen zelf worden opgelost, zoals de huidige crisis in de Andesgemeenschap, maar wij moeten een helder signaal afgeven dat wij hen daarbij steunen.
De topconferentie moet een mandaat opleveren voor de opening, en waar nodig verdieping, van de onderhandelingen over een associatieovereenkomst met de Andesgemeenschap, met Centraal-Amerika en met Mercosur. Dat is een minimumeis; daarbeneden is er niets. Als de Unie niet enkele duidelijke en ondubbelzinnige stappen zet om onze betrekkingen met Latijns-Amerika en de Latijns-Amerikaanse instellingen voor subregionale integratie te verdiepen, zullen we misschien in vele jaren niet meer zo’n kans krijgen. 
Giovanni Claudio Fava,
   Mevrouw de Voorzitter, geachte collega’s, ik bedank de Commissie en de heer Salafranca Sánchez-Neyra. Onze fractie heeft hem gesteund en waardeert zijn werk, dat vandaag in het middelpunt van onze discussie staat. We hebben waardering voor zijn verslag omdat het punctueel is, omdat het concreet is en omdat het een kostbare eigenschap heeft: politieke realiteitszin.
De heer Salafranca Sánchez-Neyra heeft ons eraan herinnerd dat we tegenover Zuid-Amerika eindelijk een strategische aanpak moeten kiezen, een globale visie waarin alle punten die ons interesseren naast elkaar worden gezet: het sociale aspect, het economische aspect en het culturele aspect.
We mogen niet vergeten dat in dat werelddeel veel is veranderd. Nieuwe sociale en politieke bewegingen zijn met kracht naar voren gekomen en we moeten rekening houden met die nieuwe bewegingen, zeker ook als het gaat om de inheemse en mestiezenbevolking, die tot voor kort aan de zijlijn van de politiek stonden.
We moeten realistisch zijn en rekening houden met het feit dat regionale integratie vaak maar weinig voortgang boekt. In dat opzicht kunnen wij met onze ervaringen het werk van de Zuid-Amerikaanse landen ondersteunen en helpen. Tot slot moeten we er rekening mee houden dat armoede in dit werelddeel nog steeds endemisch is, zoals de heer Salafranca Sánchez-Neyra al heeft opgemerkt: 45% van de bevolking leeft onder de armoedegrens!
En toch bedraagt het inkomen van Zuid-Amerika, ondanks enkele tegenstrijdigheden, wat het BBP betreft, 2800 dollar, drie keer zoveel als het BBP van China. Dat zegt ons dat Zuid-Amerika nog steeds een werelddeel is met grote economische en inkomensongelijkheden, een ongelijk werelddeel.
In deze zin is de top van Wenen een grote kans. In de eerste plaats om het gebrek aan aandacht goed te maken dat onze instelling, het Europees Parlement, altijd heeft gehad voor Zuid-Amerika. In de tweede plaats om te investeren in een samenwerking die de armoede werkelijk te boven kan komen en om te voorkomen dat ons beleid wordt gereduceerd tot een optelsom van losse maatregelen. We hebben het strategische perspectief nodig dat de Commissie ons voorhoudt en de rapporteur heeft overgenomen. 
Cecilia Malmström,
   . - Mevrouw de Voorzitter, de afgelopen jaren is de EU erg in beslag genomen door en erg geconcentreerd geweest op onze onmiddellijke nabijheid, met name in verband met de uitbreiding. Het is niet meer dan vanzelfsprekend dat de nieuwe lidstaten en de landen die grenzen aan de Unie voor ons een grote prioriteit zijn geweest en dat ook zullen blijven. Echter, het is van belang om de rest van de wereld niet te vergeten. Helaas heeft men soms het gevoel dat Latijns-Amerika enigszins door ons wordt verwaarloosd, en dat is triest. De ontwikkeling in Latijns-Amerika is enorm spannend - hoewel bijzonder tegenstrijdig - en omvat economische groei, democratische stabilisatie, verzoeningscommissies en toenemende welstand. Chili heeft zijn eerste vrouwelijke president. Tegelijkertijd leeft een groot deel van de bevolking nog steeds onder de armoedegrens. Er bestaat grote ongelijkheid, mensenrechten worden in vele landen geschonden en populisten zijn aan de macht gekomen in Venezuela en Bolivia. Op Cuba neemt Fidel Castro tegenstanders gevangen, vervolgt dissidenten, belet zijn volk om de grondrechten uit te oefenen, zoals de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van vergadering, de persvrijheid, en zijn er al 47 jaar lang geen vrije verkiezingen gehouden. Het Parlement heeft regelmatig gedebatteerd over Cuba. Mijn fractie staat buitengewoon kritisch tegenover het feit dat de Raad een mildere lijn volgt jegens het bewind van Castro en dat er niet voldoende steun wordt gegeven aan de democratische oppositie, waarvan de vertegenwoordigers tot twee keer toe de Sacharov-prijs van het Europees Parlement hebben ontvangen.
In mei vindt er in Wenen een topconferentie plaats tussen de EU en Latijns-Amerika. Uiteraard hopen we dat het een overweldigend succes wordt. Het is van belang om toe te treden tot het strategisch partnerschap waarover we in dit Parlement zo vaak hebben gesproken en waar we zo lang om hebben verzocht. Een dergelijk partnerschap dient breed te zijn. Er zijn veel terreinen waarop we moeten samenwerken, en dan doel ik niet alleen op politieke, economische, sociale en culturele vraagstukken en dergelijke, maar ook op het terrein van milieu-, onderzoeks- en veiligheidsbeleid en vooral conflictoplossing. Er is ook een hervorming nodig van ons handelsbeleid om de wederzijdse uitwisseling op dat terrein te stimuleren. Samenwerking dient plaats te vinden op langdurige en regelmatige basis. Afzonderlijke topconferenties zijn belangrijk, maar zij zijn niet voldoende. Zoals de heer Salafranca Sánchez-Neyra in zijn verslag schreef, kan de parlementaire dimensie worden versterkt door de oprichting van een gezamenlijke transatlantische Europees-Latijns-Amerikaanse vergadering. Ook is contact met het maatschappelijk middenveld, bijvoorbeeld met studenten, van belang ter bevordering van samenwerking en solidariteit.
Graag wil ik de heer Salafranca Sánchez-Neyra complimenteren met zijn verslag. Het is unaniem goedgekeurd in de Commissie buitenlandse zaken en het bevat vele positieve en intelligente suggesties, die wij steunen. Uit het feit dat het verslag unaniem is goedgekeurd blijkt wel hoeveel belang het Parlement hecht aan verdieping van de samenwerking, kris kras door alle fracties heen, ondanks enkele geringe meningsverschillen over afzonderlijke ontwikkelingsprocessen. Onze eensgezindheid ten aanzien van dit vraagstuk is een teken van kracht. Wij wensen een samenwerking voor de lange termijn en van hoge kwaliteit, en een samenwerking waaraan prioriteit wordt toegekend. Mevrouw de Voorzitter, u zult het bewijs van deze eendracht zien als u de lijst van sprekers vluchtig doorneemt, want het zijn niet alleen Spaanse sprekers die deelnemen aan dit debat en die zich bezighouden met dit vraagstuk. 
Raül Romeva i Rueda,
   - Mevrouw de Voorzitter, aan de vooravond van de top van Wenen krijgen wij met het verslag-Salafranca eens te meer de mogelijkheid om de huidige situatie in twee duidelijk met elkaar verbonden zusterregio’s te bespreken. Dit is ook een echt goed moment daarvoor, want, zoals al eerder is gezegd, maakt de regio Latijns-Amerika tijden van verandering door, veranderingen die wat mij betreft zeker hoopgevend zijn. In enkele gevallen zien we zelfs dat groepen die traditioneel gezien nooit een stem en praktisch geen rechten hadden, nu op democratische wijze die stem en die rechten opeisen, en dat lijkt me iets waar we sowieso blij mee moeten zijn.
De rapporteur weet dat als het gaat om de in het verslag voorgestelde strategie en doelen, er geen sprake is van volledige overeenstemming. Er zijn een paar meningsverschillen, wat ik normaal vind in een situatie als deze, maar er zijn ook punten die ons optimistisch en positief stemmen. Daarom denk ik dat we dit verslag op een redelijk positieve wijze mogen lezen.
Ik wil echter wel wijzen op tenminste drie aspecten. Ten eerste zien wij een groot probleem - een probleem waar wij op blijven wijzen, en moeten blijven wijzen - in de term vrijhandelszone zelf: die moeten we dan ook ter discussie stellen. Wij zouden ons veel prettiger voelen als er gesproken werd over een zone van een globaal interregionaal partnerschap, vooral omdat dit een aspect is waarover in de regio zelf ook geen eensluidende, unanieme opvatting bestaat, en dat niet overal ervaren wordt als het positieve aspect dat het aan de oppervlakte lijkt te zijn.
Ten tweede wil ik gebruik maken van de aanwezigheid van twee Oostenrijkers - een Oostenrijkse commissaris en logischerwijs een Oostenrijker als fungerend voorzitter van de Raad - om eraan te herinneren dat op de komende top van Wenen het feminicide-probleem, dat hier in dit Parlement verschillende malen aan de orde is geweest, een prominente plaats moet krijgen. Het lijkt mij dat de strijd tegen het vermoorden van vrouwen iets essentieels is, dat op geen enkele wijze buiten beschouwing mag worden gelaten.
En ten derde is het belangrijk om te herinneren aan de strijd tegen de straffeloosheid, vooral omdat veel dingen die in Latijns-Amerika gedaan moeten worden alleen kans van slagen hebben als, parallel daaraan, ook de straffeloosheid wordt bestreden. 
Willy Meyer Pleite,
   - Mevrouw de Voorzitter, mijn fractie heeft zich aangesloten bij de consensus, hoewel we daar duidelijk bij hebben gezegd dat we sterke twijfels hadden over de paragrafen 6, 21 en 66 met betrekking tot de Europees-Latijns-Amerikaanse vrijhandelszone.
Ik zou de heer Salafranca willen vragen om nog een extra inspanning te doen, want na dit verslag hebben we tenslotte de bijeenkomst in Bregenz gehad: de derde, heel belangrijke parlementaire vergadering van meer dan negentig afgevaardigden uit Latijns-Amerika, de Cariben en Europa.
In de verklaring van Bregenz wordt dit hele idee sterk genuanceerd. Ik zou zelfs willen zeggen dat het idee van een Europees-Latijns-Amerikaanse vrijhandelszone nauwelijks wordt genoemd in de verklaring, voornamelijk op verzoek van de afgevaardigden van Latijns-Amerika en de Cariben.
Daarom zou ik graag willen dat mijn fractie morgen deel kan blijven uitmaken van deze consensus, maar dan wel op basis van een andere, meer genuanceerde tekst, want inmiddels heeft de bijeenkomst in Bregenz plaatsgevonden, en wat we nu moeten doen is luisteren naar wat onze collega’s hebben gezegd, tot wie dit essentiële, belangrijke en strategische voorstel is gericht. Ik denk dat wij als Europese afgevaardigden dit convergentiepunt in de verklaring van Bregenz serieus in overweging moeten nemen.
Voor het overige denk ik dat er een grote mate van overeenstemming is: over het belang van deze biregionale strategische relatie, over de instelling van een Europees-Latijns-Amerikaanse parlementaire vergadering, over de regionale integratie en over het biregionale solidariteitsfonds, waarvan de bewoordingen overigens ook zijn genuanceerd in de verklaring van Bregenz en voorzover mevrouw Ferrero-Waldner aangaat. Nergens werd immers vermeld dat Latijns-Amerika en het Caraïbisch gebied met voorstellen kunnen komen. Maar als zij dat niet kunnen, mogen we het niet hebben over een biregionaal fonds. Dan zouden wij moeten spreken over een Europees fonds, waarmee op discretionaire wijze financiële bijstand wordt verleend aan Latijns-Amerika en het Caribisch gebied.
Daarom verzoek ik de heer Salafranca om hierna - en ik besef dat er weinig tijd is - nog een laatste inspanning te doen en de tekst van de paragrafen 6, 21 en 66, waarin wordt gesproken van een Europees-Latijns-Amerikaanse vrijhandelszone, te herzien conform de inhoud van de verklaring van Bregenz. 
Irena Belohorská (NI ). -
   Dames en heren, allereerst wil ik de heer Salafranca bedanken, niet alleen voor zijn verslag, maar ook voor zijn constructieve opstelling tijdens de besprekingen die eerder deze week hebben plaatsgevonden tussen de Europese Unie en de landen van Latijns-Amerika en het Caribisch gebied. Ik wil tevens mijn waardering uitspreken voor de wijze waarop de Voorzitter van het Europees Parlement, de heer Borrell, leiding heeft gegeven aan deze besprekingen in Bregenz, die zijn afgesloten met de aanneming van een gemeenschappelijke slotverklaring.
De Europese Unie is een onmisbare partner voor de landen van Latijns-Amerika, niet alleen op het gebied van handel, industrie, wetenschap en technologie, maar ook met het oog op ondersteuning van de democratisering van de maatschappij. De samenwerking tussen de twee regio’s heeft al een dusdanig niveau bereikt dat zij geïnstitutionaliseerd moet worden, en ik ben dan ook verheugd over het voorstel een transatlantische Europees-Latijns-Amerikaanse vergadering in het leven te roepen, om enerzijds de uitwisseling van informatie te kunnen bevorderen en uit te breiden en anderzijds een geschikt raamwerk te kunnen creëren voor wetgevingsactiviteiten binnen de wederzijdse betrekkingen. Door de globalisering zijn ongelijkheden op informatiegebied weggewerkt en wordt informatie sneller overgedragen. Daarom moet de menselijke kant van de economische betrekkingen meer nadruk krijgen.
Ik wil u mijn dank betuigen voor het feit dat u mijn opmerkingen over de situatie van de vrouw en haar positie in deze landen in het verslag hebt verwerkt. De handel in blanke slavinnen, waarbij vrouwen en kinderen als prostituees worden misbruikt, en de ondervertegenwoordiging van vrouwen in de samenleving is een probleem dat niet alleen in Europa moet worden opgelost, maar ook in de landen van Latijns-Amerika. Mevrouw de commissaris, ik sta achter de oprichting van een biregionaal solidariteitsfonds, dat in de eerste plaats bedoeld is voor het financieren van onderwijs, het uitbannen van analfabetisme en het bevorderen van de sociale cohesie. Het geld moet echter wel terechtkomen bij degenen voor wie het bestemd is, dus bij burgers, studenten en de jongere generatie, en niet bij regimes die moeite hebben met democratie. Ik wens u succes op de topconferentie in Wenen. 
Charles Tannock (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, in de laatste paar jaar, en met name sinds de laatste uitbreiding van de Europese Unie tot de huidige vijfentwintig lidstaten, is Latijns-Amerika helaas politiek minder in beeld geweest dan bijvoorbeeld direct na de toetreding van Portugal en Spanje, in de jaren tachtig en negentig. Laten we echter hopen dat de top van 12 mei daarin verandering zal brengen.
Als rapporteur voor het Europees nabuurschapsbeleid heb ik een nieuwe afweging moeten maken en moeten aanvaarden dat de strategische belangen van de EU noodzakelijkerwijs toegespitst werden op onze buren in Oost-Europa en de Kaukasus en op onze Euromed-partners, evenals op het verder weg gelegen India en China. Verwaarlozing van Latijns-Amerika zou ons echter duur te staan kunnen komen. Niet alleen deelt dit continent met ons eenzelfde cultureel erfgoed en dezelfde fundamentele waarden wat betreft democratie, mensenrechten en rechtsstaat, maar met Frans Guyana herbergt het ook een klein stukje Europees grondgebied. In de race om de natuurlijke hulpbronnen mogen we bijvoorbeeld niet toelaten dat China ervan doorgaat met de Venezolaanse olievoorraden, Evenmin mogen wij nalaten de inspanningen van president Uribe van Colombia en zijn strijd tegen de marxistische, in drugs handelende terroristen van de FARC te steunen.
Met de opkomst van halfgoden als president Morales in Bolivia en president Chávez in Venezuela dreigt een verstoring van het evenwicht in de regio. Beide landen kruipen aan tegen de communistische dictatuur van Fidel Castro in Cuba en wijzen Westerse ideeën als vrijheid en democratie af. Verder heerst in een land als Haïti nog altijd wetteloosheid en onstabiliteit. Positief is dat de enorme stijging van de olie- en grondstoffenprijs in de regio overwegend een gunstige uitwerking gehad. Dat neemt niet weg dat we ons gelukkig mogen prijzen met het succes van de vrijhandelsovereenkomsten met Mexico en Chili en dat we moeten proberen die uit te breiden tot een akkoord met Mercosur, omdat we via economische integratie en multilateralisme moeten voorkomen dat het broze evenwicht in de regio wordt verbroken.
Persoonlijk hoop ik van harte dat er tegen 2010 uiteindelijk een Europees-Latijns-Amerikaanse vrijhandelszone komt, aangezien de Verenigde Staten van Amerika nu alle interesse in het idee van een vrijhandelszone voor Noord-, Midden- en Zuid-Amerika schijnen te hebben laten varen en in plaats daarvan bilaterale overeenkomsten sluiten met afzonderlijke landen in Latijns-Amerika, hetgeen mijns inziens op de langere termijn een ondermijnend effect zal hebben op de regionale integratie, die zo belangrijk is voor onze Latijns-Amerikaanse vrienden. 
Luis Yáñez-Barnuevo García (PSE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, om mijn interventie kort te houden wil ik de heer Salafranca, mevrouw Ferrero-Waldner en de heer Winkler, voor de Raad, feliciteren met deze convergentie tussen de drie instellingen, zoals zij het zo fraai genoemd hebben.
Ik denk dat de sleutel van de betrekkingen tussen Europa en Latijns-Amerika - en we mogen het algemene beeld niet uit het oog verliezen - ligt in het feit dat beide regio’s elkaar aanvullen. Zij hebben gemeenschappelijk waarden, idealen, geschiedenis, cultuur en tradities en vertegenwoordigen samen meer dan vijftig landen en meer dan een miljard inwoners. Samen kunnen ze veel meer zijn dan de som van de twee delen en kunnen ze de problemen van de globalisering, de uitdagingen van de globalisering, met veel meer succes het hoofd bieden. Als we dit in gedachten houden, kan de top van Wenen een succes worden. Dat is de richting die we moeten uitgaan.
Een laatste punt, mevrouw Ferrero-Waldner. Laten we de Andeslanden niet in de steek laten omdat één van hen de anderen in de berm achterlaat. We mogen niet het land belonen dat de Andesgemeenschap boycot, maar moeten de landen belonen die, zoals Colombia, Perú, Ecuador en wie weet Bolivia, een overeenkomst met de Europese Unie willen. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ).
   - Mevrouw de Voorzitter, met het verslag en de strategische mededeling van de Commissie over een versterkt partnerschap tussen de Europese Unie en Latijns-Amerika worden de doelstellingen van het Europees kapitaal behartigd, dat een nog groter stuk van de Latijns-Amerikaanse taart wil verwerven en de voorwaarden wil creëren voor ongebreideld optreden. Al het andere zijn mooie woorden. Slechts enkelen van ons zijn eerlijker.
De voorwaarden die in de resolutie en door de Commissie worden genoemd hebben helemaal niets uit te staan met gelijkwaardigheid en wederzijds nuttige betrekkingen. In werkelijkheid vraagt men de landen van Latijns-Amerika om het beleid van de Europese Unie op economisch en politiek gebied over te nemen en zelfs in te stemmen met haar buitenlands beleid. Met dit partnerschap wil men, in naam van de ontwikkeling, alleen de mogelijkheid krijgen om deze landen nog meer te plunderen en om in te grijpen in hun binnenlandse aangelegenheden, opdat progressieve ontwikkelingen worden afgewend. Nergens wordt gewezen op de opheffing van het illegale en onaanvaardbare embargo van de Verenigde Staten tegen Cuba.
De volks- en sociale bewegingen van Latijns-Amerika hebben, evenals de regeringen van een aantal landen, het in de verslagen van de Europese Unie en de VS voorgestelde beleid aan de kaak gesteld en verzetten zich hiertegen. Zij zoeken naar andere wegen, wegen van gelijkwaardige, wederzijds nuttige betrekkingen tussen de landen, ten voordele van de volkeren.
Wij scharen ons aan hun zijde. Terecht maakt de Raad zich ongerust over het feit dat Venezuela de Andesgemeenschap heeft verlaten. Die daad is een alternatieve, progressieve weg voor samenwerking tussen deze landen. 
Luca Romagnoli (NI ).
   Mevrouw de Voorzitter, geachte collega’s, in Zuid-Amerika is onlangs een hogere groei waargenomen dan voorspeld. Daarbij heeft de Mercosur, de vierde economische zone in de wereld, ongetwijfeld een fundamentele rol gespeeld.
De samenwerking tussen de Europese Unie en Zuid-Amerika versterken en prioriteit geven aan een strategische associatie met tweerichtingsverkeer, in politieke en institutionele termen, om ook de economische samenwerking en de sociaal-culturele integratie tussen de twee werelddelen beter te kunnen sturen: dat zijn doelstellingen die mijn partij, en meer in het algemeen burgers en regeringen met gezond verstand, alleen maar kunnen onderschrijven.
De Europese instellingen en de lidstaten - in de eerste plaats Italië en Spanje, maar ook het Europese bedrijfsleven - hebben grote belangen in dit gebied, en het ziet ernaar uit dat het een van de speerpunten van de wereldeconomie zal worden. Italië bijvoorbeeld heeft meer dan de helft van de ondernemingen in Zuid-Amerika met vestigingen in de Mercosur. We staan derhalve achter het voornemen van de Commissie om de dialoog en de thema’s van wederzijds belang uit te breiden en de uitstekende suggesties uit het verslag van de heer Salafranca Sánchez-Neyra erin op te nemen. We moeten wel opletten dat de noodzaak om de onderlinge handel sterker te bevorderen niet leidt tot een excessieve liberalisering en concurrentievervalsing ten opzichte van de Europese industrie.
Onder de doelstellingen van het verslag-Salafranca Sánchez-Neyra valt ook de bestrijding van armoede. Wat dat betreft denk ook ik dat we de landbouwhervorming in Zuid-Amerika moeten steunen. Net als in Europa in het verleden, was de verbrokkeling van het grootgrondbezit een aanzienlijke stimulans voor de ontginning van het land. In ons werelddeel heeft het niet alleen het probleem van de armoede opgelost, maar ook de daaropvolgende industriële ontwikkeling begunstigd. Ik zou de heer Salafranca Sánchez-Neyra dan ook dankbaar zijn als hij zijn verslag in die zin zou willen aanvullen. 
Bogusław Sonik (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, Latijns-Amerika heeft sinds het is ontdekt altijd sterk tot de verbeelding gesproken en de gemoederen in beroering gebracht. Zo was het toen en zo is het nu nog. Het is een continent van grote creatieve, artistieke, muzikale en literaire inspiratie en het is een continent van een levendig, uitbundig geloof. Het is ook een continent waar christenen uit andere delen van de wereld hoopvol hun blik op richten. Als Europese politici richten wij onze blik eveneens op de regio, in de hoop op een nauwe samenwerking en in de hoop dat we kunnen profiteren van de eeuwenlange culturele banden om de dynamische ontwikkeling van zowel Latijns-Amerika als Europa op alle terreinen te bevorderen.
Dan zou ik nu willen ingaan op het verslag van de heer Salafranca. Met zijn verslag heeft de heer Salafranca de basis gelegd voor praktische samenwerking en voor een algemeen beleid, maar heeft hij ook een uitgebreide visie geschetst op een beleid van nauwere banden op sociaal, economisch en veiligheidsgebied. Het doel van het verslag is om Latijns-Amerika te helpen uitgaande van de ervaringen die Europa heeft opgedaan met integratie, en daarmee doel ik op gemeenschappelijke structuren, gemeenschappelijke praktijken, efficiënt werkende organen en instellingen, programma's die de weg vrijmaken voor samenwerking met Europa en een bereidheid om de uitdagingen van de moderne wereld samen met de EU aan te gaan.
Latijns-Amerika worstelt echter ook met enorme problemen, zoals armoede, sociale ongelijkheid, ongelijke kansen, sociale achterstand, het lijden van de indiaanse bevolking, gebrekkige infrastructuur, de macht van de drugskartels, bendes van gedemoraliseerde jongeren en apathie. Bij het zoeken naar oplossingen voor al deze problemen moet Latijns-Amerika kunnen rekenen op de hulp van de Europese Unie. Dat mag echter niet leiden tot onnodig veel Europese administratieve structuren in Latijns-Amerika. Er moeten vormen van samenwerking worden gevonden die geen menigte aan nieuwe, dure functies in zich voortdurend uitbreidende EU-vertegenwoordigingen met zich meebrengen.
Tenslotte nog dit: in het hoofdstuk samenwerking moet een clausule worden opgenomen voor de bescherming van openbare vrijheden en mensenrechten. De situatie in Latijns-Amerika ligt in dat opzicht heel gevoelig, zoals de regionale geschiedenis wel duidelijk maakt. We zijn met regelmaat getuige van gevaarlijke antidemocratische experimenten, zoals recentelijk in Venezuela en Bolivia, naast het al jaren bestaande communistische bewind van Cuba. Een clausule voor de bescherming van openbare vrijheden en mensenrechten moet onvoorwaardelijk van toepassing zijn. 
Richard Howitt (PSE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, de bevordering van samenwerking op het gebied van handel en economie is een gepaste doelstelling voor dit verslag, maar voor een blijvende economische groei in Latijns-Amerika is een strikte eerbiediging van de rechtsstaat en de mensenrechten onontbeerlijk. Evenals de rapporteur en collega's van zijn fractie veroordeel ik de schendingen van de mensenrechten in Cuba, maar ik wil hen ook oproepen om consequent te zijn en hun beschuldigende vinger ook uit te steken naar Colombia. De Organisatie van Amerikaanse Staten heeft al gezegd dat zogenaamd gedemobiliseerde paramilitairen de wapens weer oppakken.
Ik hoop dat de commissaris vanavond bevestigt dat zij met de VN-commissaris voor de mensenrechten heeft afgesproken dat haar bureau in Colombia het dubbele mandaat behoudt, dat wil zeggen dat er niet alleen technische ondersteuning wordt geboden maar ook toezicht wordt gehouden.
Tenslotte is Latijns-Amerika Europa's strategische partner. Ik heb alle waardering voor de bijdrage van Brazilië tot nucleaire non-proliferatie en de bijdrage van diverse andere landen in Latijns-Amerika tot de vredeshandhaving in Haïti, maar ik hoop ook dat de top in Wenen erin slaagt de steun van onze Latijns-Amerikaanse partners te krijgen voor een WTO-ronde die zich echt toelegt op ontwikkeling, niet in de laatste plaats omdat een aantal landen - van Bolivia tot Honduras en Nicaragua - zelf arme landen met een hoge schuldenlast zijn en daarbij het meeste te winnen hebben. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ).
   -Mevrouw de Voorzitter, de in Wenen geplande top tussen de EU en Zuid-Amerika - de aanleiding voor dit verslag - is de grootste interstatelijke bijeenkomst die tijdens het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad wordt georganiseerd. Dat is een goede zaak. Daarmee keert Zuid-Amerika eindelijk weer terug op de agenda. In Wenen zal ook een alternatieve topontmoeting plaatsvinden met basisinitiatieven uit Zuid-Amerika en de EU. Mijn fractie steunt nadrukkelijk deze alternatieve top.
De basisinitiatieven verzetten zich met name tegen betrekkingen tussen Zuid-Amerika en de EU-lidstaten die gebaseerd zijn op de principes van een ongebreidelde, neoliberale vrijhandel. Helaas bevat het verslag van de heer Salafranca veel van de principes van deze ongebreidelde, neoliberale vrijhandel. Daarin wordt ook met zoveel woorden gezegd dat Zuid-Amerika moet worden opgenomen in het zogenaamde veiligheidsconcept van de EU. Er voltrekt zich op dit moment een hele reeks veranderingen in Zuid-Amerika, ook positieve veranderingen, die we zouden moeten steunen. Na dit debat is het voor mij vrij duidelijk dat de mensenrechten alomvattend zijn, dat wil zeggen dat de individuele mensenrechten, de sociale mensenrechten en het recht op zelfstandige ontwikkeling allemaal deel uitmaken van de mensenrechten. We zouden moeten uitgaan van deze alomvattende benadering van de mensenrechten, en ideologische toespraken zoals die van de heer Tannock dragen daar niet toe bij. We moeten de mensen in Zuid-Amerika concreet, politiek en ook op andere terreinen steunen. 
Leopold Józef Rutowicz (NI ).
   - Mevrouw de Voorzitter, ik wil de heer Salafranca bedanken voor zijn verslag. Ik denk dat we, wat de door hem gepresenteerde 92 punten betreft, die punten eruit moeten kiezen die, in het belang van beide partijen, voor snelle tenuitvoerlegging in aanmerking komen. Europese bedrijven investeren in de economie in de regio en de Europese Unie biedt financiële ondersteuning voor de oplossing van sociale en economische problemen. De landen in Latijns-Amerika hadden vorig jaar een groei van 3 à 4 procent van hun BBP en ze vormen een steeds grotere exportmarkt, niet voor de Europese Unie maar voor Azië. De "economische tijgers" vechten agressief om de rijke voorraden grondstoffen van de regio, waarmee zij de kans op samenwerking tussen de EU en Latijns-Amerika op dit gebied verkleinen.
Naast het aannemen van resoluties moeten we profiteren van ons gemeenschappelijk cultureel erfgoed en van de bestaande economische banden met Latijns-Amerika om een doelmatig economisch programma op te stellen op basis van gemeenschappelijke maatregelen en voordelen, teneinde te voorkomen dat we de economische voordelen van samenwerking mislopen. Wij hebben niet alleen verslagen nodig die een beeld schetsen van de toekomstige maatregelen, maar moeten mijns inziens ook de werkprocedures van de EU-organen herzien opdat zij snel kunnen reageren als door de werking van de wereldmarkt veranderingen optreden die in het nadeel zijn van onze burgers. 
Alozj Peterle (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, als afgevaardigde die niet op het Iberisch schiereiland is geboren heb ik aan een minuut genoeg om uitdrukking te geven aan mijn overtuiging dat het huidige niveau van samenwerking tussen de Europese Unie en Latijns-Amerika niet de belangen van de landen en burgers aan beide zijden van de oceaan weerspiegelt.
Ik ben zeer tevreden met het uitstekende verslag van collega Salafranca. Daarmee levert het Europees Parlement zijn bijdrage aan de politieke wil die nodig is om de strategische betrekking krachtig en daadwerkelijk te ontwikkelen.
Ik wil benadrukken dat deze ontwikkeling ten goede komt aan heel de Europese Unie, en niet alleen aan bepaalde lidstaten.
Tot slot zijn mijns inziens niet alleen de bilaterale betrekkingen met de individuele landen, of met Mercosur of de Andes-gemeenschap belangrijk, maar ook die met heel Latijns-Amerika. 
Hans Winkler,
   . - Mevrouw de Voorzitter, in Dornbirn - dat overigens slechts enkele kilometers van Bregenz ligt - in de verklaring van Dornbirn is iets gesteld wat mij zeer belangrijk lijkt. Er staat: “De top tussen Zuid-Amerika, het Caribisch gebied en de Europese Unie vindt niet slechts plaats op 12 mei.” De top is een proces, en dat beslaat de bijeenkomst in Dornbirn evengoed als de gebeurtenissen rond de top. Het lijkt mij bijzonder belangrijk erop te wijzen - en ik heb dat ook in Dornbirn gedaan - dat er in de marge van de top een bijeenkomst zal zijn van belangrijke ondernemers uit beide regio’s, want het zijn de ondernemers die kunnen bijdragen aan meer welvaart in Zuid-Amerika.
Bovendien zal er - en dat wil ik graag zeggen aan het adres van de heer Pflüger - een grote bijeenkomst zijn van vertegenwoordigers uit het maatschappelijk middenveld uit beide regio’s, en wij verheugen ons daar zeer op. Dat is ook belangrijk, want de Europese Unie hecht veel waarde aan het bevorderen van de ontwikkeling van het maatschappelijk middenveld in Zuid-Amerika. De door u genoemde alternatieve top is zeker een gebeurtenis die heel interessant zal zijn, en ik hoop dat die voorspoedig en vreedzaam zal verlopen.
De heer Romeva i Rueda en mevrouw Belohorská hebben een onderwerp aangeroerd dat ook voor de Oostenrijkse voorzitter van de Raad, mevrouw Plassnik, erg belangrijk is: het probleem van geweld tegen vrouwen en het probleem van de mensenhandel, in het bijzonder de handel in vrouwen en meisjes. Dat onderwerp is voor het Oostenrijkse voorzitterschap in het algemeen heel belangrijk en zal vanzelfsprekend ook op de agenda van de top in Wenen staan.
De heer Yañez-Barnuevo García heeft een beroep op de Europese Unie gedaan om de Andesgemeenschap niet in de steek te laten. Dat zal zeker niet gebeuren! We volgen de ontwikkelingen op de voet, en we hechten vanzelfsprekend veel belang aan sterke subregionale verbanden en organisaties, omdat dat onze potentiële partners zijn. We hopen ook dat het uittreden van Venezuela, de huidige voorzitter - dat zich op dit moment nog niet officieel heeft voltrokken en dat nog door geen enkele ministerraad is bevestigd - uiteindelijk niet zal plaatsvinden, zodat we als Europese Unie onderhandelingen kunnen opstarten met de Andesgemeenschap.
De commissaris heeft gezegd dat beide zijden verplichtingen op zich moeten nemen. Wij, de Europese Unie, zijn bereid verplichtingen aan te gaan. Vanzelfsprekend moeten ook onze Zuid-Amerikaanse partners bereid zijn verplichtingen aan te gaan. 
Benita Ferrero-Waldner,
   - Mevrouw de voorzitter, aangezien de top in Wenen zal worden gehouden, wil ik graag enige woorden in het Duits zeggen. Ik ben blij met de grote eensgezindheid onder de drie instellingen van de Europese Unie over de top met Zuid-Amerika en de Zuid-Amerikaanse kwestie.
We hebben ons daar allen sterk voor ingezet. Er zijn uitstekende voorbereidende bijeenkomsten gehouden, zoals de ministeriële conferentie over sociale cohesie in Brussel, bijeenkomsten over migratievraagstukken, over drugs in Cartagena, een bijeenkomst over vraagstukken inzake het maatschappelijk middenveld in Wenen, een bijeenkomst voor ondernemers, die nog moet plaatsvinden, en vanzelfsprekend de parlementaire bijeenkomst in Dornbirn. Dat betekent dat wij een brede basis hebben, zoals wij eigenlijk nooit eerder hebben gehad, en dat is heel belangrijk. Toch zal er in de komende twee weken nog veel werk moeten worden verzet en hopelijk zal dat ons in een richting voeren die het ook de Andesgemeenschap mogelijk maakt om met ons deze associatieovereenkomst op te starten. Ik weet in ieder geval dat het Oostenrijkse voorzitterschap daar heel hard aan werkt.
Een top wordt echter ook altijd beoordeeld op grond van wie er aanwezig waren. Tot nu toe hebben we, voor zover ik weet, toezeggingen van 18 Zuid-Amerikaanse staatshoofden en regeringsleiders. Ik vind het erg belangrijk dat de grote interesse die uit deze aanmelding blijkt, ook wordt omgezet in concrete daden. Daarop zullen we moeten voortbouwen, want daaruit zal de samenwerking voor de komende zeven jaren bestaan.
Inhoudelijk zou ik willen zeggen dat, naast de onderwerpen die we vandaag hebben behandeld, vanzelfsprekend ook gesproken moet worden over mensenrechten en institutionele versterking, evenals over het geweld tegen vrouwen in Ciudad Juárez. Ik heb zelf deze zaak onlangs tijdens een bezoek aan Mexico persoonlijk besproken met de procureur-generaal en ik weet dat hij er zich om bekommert. Ook met betrekking tot Colombia wil ik graag zeggen dat wij daar vanzelfsprekend steun geven aan degenen die verantwoordelijk zijn voor de mensenrechten, evenals natuurlijk aan de slachtoffers onder de bevolking. De met deze vrouwenkwesties belaste persoon heeft onlangs nog het Parlement en de Commissie bezocht en we hebben over de zaak zeer indringende gesprekken gevoerd.
Alles met elkaar ben ik van mening dat we een heel breed terrein bestrijken. Nu moeten wij nog in samenwerking dat bereiken wat de top tot een succes zal maken. 
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ),
   - Dank umevrouw de Voorzitter. Ik wil een korte opmerking maken en twee procedurele kanttekeningen plaatsen, die naar ik begrijp de stemming over dit verslag tijdens de plenaire vergadering van morgen zullen vergemakkelijken.
De opmerking is dat de fungerend voorzitter van de Raad zich niet hoeft te verontschuldigen voor zijn Spaans, dat naar ik hoor uitstekend is. Uitstekend is ook zijn bereidheid om bij te dragen aan die harmonieuze driespan, Commissie, Raad en Parlement, want dat heeft hij aangetoond met zijn aanwezigheid in Bregenz.
Mijn twee kanttekeningen, mevrouw de Voorzitter, hebben betrekking op het initiatief van de heer Romagnoli om een amendement in te dienen over de landbouwhervorming. Het is jammer dat de heer Romagnoli dit amendement niet binnen de daarvoor in het Reglement gestelde termijn heeft ingediend, maar als de andere collega’s het steunen, heb ik er geen bezwaar tegen dat morgen tijdens de plenaire vergadering een mondeling amendement wordt ingediend.
Naar aanleiding van de opmerking van de heer Meyer wil ik zeggen dat het verslag van dit Parlement de inspiratiebron was voor de verklaring van Bregenz, en niet omgekeerd. De verklaring van Bregenz was niet de inspiratiebron voor het verslag van dit Parlement. U weet heel goed dat, als ik me bereid heb getoond om een concessie te doen tijdens de onderhandelingen over de slotakte, ik dat gedaan heb vanuit een geest van consensus en niet omdat ik geen ruime meerderheid zou hebben om de ingenomen standpunten te verdedigen.
Wat ik wel in alle vriendschap en in alle eerlijkheid wil zeggen, mijnheer Meyer, is dat wanneer ik ergens mijn stem en mijn naam aan verbind, op persoonlijke titel of namens mijn fractie, ik daar alle consequenties van aanvaard, en hoewel ik u dat nooit gevraagd heb, bied ik u aan om de verwijzing naar de Europees-Latijns-Amerikaanse vrijhandelszone te vervangen door de referentie waar de heer Romeva - die op dit moment niet in de vergaderzaal aanwezig is - om heeft gevraagd, en er een globaal interregionaal partnerschap van te maken in de drie genoemde paragrafen, en dat zijn de paragrafen 6, 21 en 66.
Dat waren de opmerkingen die ik wilde maken, mevrouw de Voorzitter, omwille van de consensus. Ik denk dat we morgen een eensgezind antwoord kunnen geven, namens dit Parlement, en ervoor zullen zorgen dat we met zijn allen - maar vooral ook dankzij de inspanningen van de Commissie en het fungerend voorzitterschap van de Raad - van deze Top een succes kunnen maken. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde is de mondelinge vraag (O-0002/2006) van Giuseppe Gargani, namens de Commissie juridische zaken, aan de Raad, over de herziening van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten (B6-0004/2006). 
Giuseppe Gargani (PPE-DE ),
   Mevrouw de Voorzitter, geachte collega’s, we discussiëren opnieuw over een zeer delicaat probleem in verband met de immuniteit, zoals we al vele malen hebben gedaan in dit Parlement.
Tot mijn eer heb ik namens de Commissie juridische zaken en haar coördinatoren dit debat met mijn vraag mogen openen. Ik geloof dat alle collega’s zich ervan bewust zijn dat in het Europees Parlement gemeenschappelijke regels met betrekking tot de immuniteit nodig zijn - dat is een historische ambitie van het Europees Parlement.
Twintig jaar geleden werd een verslag aangenomen van een collega van ons - Donnez was zijn naam - over de immuniteit van het Europees Parlement, teneinde een oplossing te vinden voor een situatie die twintig jaar geleden al te beperkt was en niet was opgewassen tegen het brede terrein van activiteiten dat het Europees Parlement, in zijn geheel, bestreek. Het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten bepaalde dat de leden van het Europees Parlement niet kunnen worden vervolgd op grond van door hen geuite meningen of hun stemgedrag, maar tegelijkertijd werd erin verwezen naar de nationale wetgeving voor de vaststelling van de regels over de immuniteit.
In die tijd was dat logisch, omdat het Parlement toen een assemblee was van verschillende nationale parlementen; de regel had een , een rechtvaardigingsgrond. Nu echter ontgaat het niemand dat dankzij de algemene verkiezingen en alle rechten die we in de tussentijd hebben verworven - en ook het Parlement heeft niet stilgezeten - er jurisprudentie is, dat de Commissie juridische zaken een zekere lijn volgt, dat zij ook in de afgelopen zittingsperiode andere eisen heeft geformuleerd en verdedigd, en erop heeft aangedrongen dat alle leden van het Europees Parlement een gemeenschappelijk statutair referentiepunt, een gemeenschappelijk organisatorisch referentiepunt krijgen.
Niet alleen de Commissie juridische zaken maar het hele Parlement beseft hoe lastig het voor de leden is om zich te beroepen op de nationale wetgeving: Engeland heeft bepaalde regels, Duitsland heeft andere regels en Italië heeft weer andere regels, die het vervolgens heeft gewijzigd. Dat komt het prestige van het Europees Parlement niet ten goede en leidt niet tot daadwerkelijke autonomie of onafhankelijkheid.
Na zo veel debatten moet zelfs u, mevrouw de Voorzitter, die nu de vergadering voorzit, het Statuut van de leden van haver tot gort kennen. We hebben het immers in de Commissie juridische zaken besproken en goedgekeurd, en hebben het maar liefst twee keer voorgelegd aan dit Parlement.
De Raad heeft echter tegengeworpen dat deze materie onder het primaire recht valt, en dus hebben we dat deel van het Statuut van de leden dat over de organisatie van de Vergadering ging, gewijzigd. Na een weliswaar moeizame procedure is daaruit een resultaat voortgekomen: de Raad - en dat is het probleem, geachte collega’s, mevrouw de Voorzitter - heeft zich ingezet voor de bijeenroeping van een intergouvernementele conferentie van de lidstaten, van alle landen, om te bekrachtigen wat wij in de Vergadering hadden besloten.
Mijns inziens hebben we nu een belangrijk evenwicht bereikt. We hebben hierover gediscussieerd en we hebben, met verziende blik, het Europees Parlement als geheel voorrechten toegekend die de rol van het Parlement benadrukken en de onafhankelijkheid ervan versterken.
Omdat de toezegging van de Raad al van mei 2005 dateert en het nu al bijna mei 2006 is, wilden wij met deze vraag aandringen op een snelle afsluiting. Onze collega Donnez probeerde dat twintig jaar geleden al, en zoals het Parlement met zijn stemming heeft aangetoond, beschouwt het dit nog steeds als belangrijk en fundamenteel. Dus moet de Raad onmiddellijk bekrachtigen wat we hebben besloten en vastgesteld. We hebben een grote sprong vooruit gemaakt en wanneer dat wordt erkend, kunnen we het Europees Parlement een veel belangrijkere en waardevollere rol geven.
Mevrouw de Voorzitter, zoals u weet was het deel van het Statuut dat wij hebben aangenomen het minst belangrijke deel. Dat heb ik tijdens dat debat ook gezegd, en ik herhaal het vandaag nog eens. In vergelijking daarmee is dit een fundamentele vraag, die te maken heeft met onze regels. Het belang van het Europees Parlement en onze rol - vooral onze rol - worden erdoor vergroot.
Mijn oproep aan de Raad is daarop gericht. Ik hoop dat het Parlement in zijn geheel daarmee rekening houdt en dat alle fracties, alle leden, elk voor zich, zich hierachter scharen, want alleen zo kunnen we druk uitoefenen op de Raad. 

Hans Winkler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer Gargani, ik wil uw vraag graag in eerste instantie beantwoorden door te herhalen wat in het verleden al is gezegd: de Raad is verheugd dat het in juli van het afgelopen jaar, na lange onderhandelingen, is gelukt om een Statuut aan te nemen voor de leden van het Europees Parlement. Daarmee krijgen de leden met ingang van de volgende zittingsperiode, in 2009, dezelfde voorwaarden voor het uitoefenen van hun mandaat. De Raad heeft zich in een verklaring over het Statuut inderdaad in principe bereid getoond om het vraagstuk van een wijziging van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de leden van het Parlement bij aanneming van het Statuut te onderzoeken. Vanzelfsprekend zal de Raad die bereidheid gestand doen, en ik benadruk nogmaals dat die principiële bereidheid bestaat, zij het ook dat het Statuut, zoals u weet, pas in 2009 bij de installatie van het nieuwe Parlement van kracht zal worden.
Met betrekking tot het bijeenroepen van een intergouvernementele conferentie wil ik er in de eerste plaats graag op wijzen dat de procedure daarvoor is vastgelegd in artikel 48 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, en dat overeenkomstig dat artikel de regering van elke lidstaat en de Commissie voorstellen kunnen doen aan de Raad voor wijziging van de Verdragen waarop de Unie is gegrondvest. Overeenkomstig lid 2 van dat artikel zal de Voorzitter van de Raad een conferentie bijeenroepen van vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, als de Raad na raadpleging van het Europese Parlement, en eventueel van de Commissie, een gunstig standpunt inneemt ten aanzien van de bijeenroeping van een dergelijke conferentie. Dat zijn de regels in het Verdrag betreffende de Europese Unie.
Als vertegenwoordiger van de Raad zou ik bij het beoordelen van de vraag of aan de voorwaarden voor het bijeenroepen van intergouvernementele conferentie is voldaan, echter graag iets ter overweging willen meegeven. Als we op dit moment een dergelijke conferentie zouden houden, zou dat een onderbreking zijn van de denkpauze, die juist bedoeld is om fundamenteel over de doelstellingen en de toekomst van Europa na te denken. Of het doelmatig is alleen omwille van een herziening van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de leden van het Parlement een dergelijke intergouvernementele conferentie bijeen te roepen, laat ik in het midden. Ik moet toegeven dat wij, vanuit ons standpunt bekeken, twijfels hebben of een dergelijke conferentie, die uitsluitend betrekking heeft op de voorrechten en immuniteiten van Parlementsleden, er op dit moment toe zal bijdragen om het vertrouwen van de burgers in het Europees Parlement te vergroten. Misschien zal daarvoor niet veel begrip zijn.
Overigens, op grond van de formulering van de huidige vraag zal de Raad er waarschijnlijk van uitgaan dat het Europees Parlement niet van zins is nieuwe inhoudelijke voorstellen te doen, maar de voorstellen van het vorige Parlement nogmaals zal bevestigen. Dat is belangrijk voor het toekomstige werk. Zoals u weet, is het in ieder geval aan de vertegenwoordigers van de lidstaten, die aan een eventuele intergouvernementele conferentie zullen deelnemen, om te bepalen wat de grondslag zal zijn voor hun debatten. Vanzelfsprekend kan het voorzitterschap van de Raad op dit moment niet voorspellen wat een autonome intergouvernementele conferentie zal besluiten.
Ik wilde niettemin deze ietwat algemenere opmerkingen in dit debat maken. Het gaat er niet om of de Raad een door hem aangegane verplichting nakomt of niet. Vanzelfsprekend zal de Raad die nakomen. De vraag is alleen of dit het goede moment is om een dergelijke stap te zetten, nu het alleen gaat om de herziening van de Verdragen met betrekking tot de voorrechten en immuniteiten. 
Maria da Assunção Esteves,
   - Mijnheer de Voorzitter, voor het politieke Europa dat we willen opbouwen hebben we een nieuwe juridische en institutionele basis nodig en dus ook een Statuut voor de leden van het Europees Parlement.
Elk Parlement heeft een speciaal statuut voor zijn leden. Daarin is vastgelegd wat onder autonomie en vertegenwoordiging moet worden verstaan. Het speciale Statuut van de leden van het Europees parlement gaat echter nog verder - het geeft aan wat de rol van het Parlement moet zijn bij de ontwikkeling van een politieke Europese Unie.
Een gemeenschappelijk Statuut van de leden van dit Parlement, met een adequate regeling van de voorrechten en immuniteiten, is een absolute voorwaarde voor een steeds sterker geïntegreerde politieke Unie. We gaan er immers van uit dat het vertegenwoordigingssysteem op dit niveau op democratische beginselen berust. Het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten maakt integraal deel uit van het Statuut waar ik het nu over heb. Het staat los van de voorrechten en immuniteiten van de overige functionarissen van de Unie. We mogen ook niet toestaan dat ons Statuut, als gevolg van de verschillende voorkeuren van de lidstaat, verbrokkelt.
De vraag die het Parlement de Raad vandaag stelt is niet uitsluitend van formele aard. Wat wij met onze vraag proberen duidelijk te maken is dat er een verschil is tussen een concept waarin Europa als een geïntegreerde democratische structuur wordt voorgesteld, met het Parlement als spil, en een concept waarin Europa een gefragmenteerde structuur vertoont.
Met de herziening van het stelsel van voorrechten en immuniteiten lost de Raad overigens een eerder gedane belofte in. Over een nu dan wel later te houden intergouvernementele conferentie kan gepraat worden. Duidelijk is dat aan de verlangde wijziging van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten gevolg moet worden gegeven. Wij vinden ook dat de intergouvernementele conferentie moet luisteren naar wat het Parlement te zeggen heeft, nu en in de toekomst. 
Katalin Lévai,
   . Ik ben het eens met de voorzitter van de Commissie juridische zaken, de heer Gargani, dat het Statuut van de leden van het Europees Parlement een belangrijk onderwerp is dat we moeten aanpakken. Ik vind het buitengewoon betreurenswaardig dat het Parlement er gedurende de afgelopen decennia niet in geslaagd is op basis van een eigen voorstel een bevredigende oplossing te vinden voor dit belangrijke vraagstuk en voor de status van zijn leden. Mijns inziens moeten we het Parlement het recht geven de juridische status op eigen initiatief wettelijk te regelen.
Laten we niet vergeten dat het Europees Parlement de enige rechtstreeks gekozen Europese instelling is, waardoor het de wil belichaamt van de Europese burgers en de nationale soevereiniteit. Als zodanig speelt het een cruciale rol in de vermindering van het democratisch deficit van het Europese institutionele bestel, via de totstandbrenging van een Europa van de burgers en het overbruggen van de kloof tussen de burgers en de instellingen van de Europese Unie. Het is onmiskenbaar van groot belang dat er een intergouvernementele conferentie gehouden wordt, en in plaats van te redetwisten kunnen we beter alle belangenconflicten die dit verhinderen achter ons laten. Het gaat hier immers om een uitermate belangrijk onderwerp. De dalende opkomst bij de Europese verkiezingen en het feit dat het Europese constitutionele proces - hopelijk slechts tijdelijk - tot stilstand is gekomen, evenals het ‘nee’ van Frankrijk en Nederland in de nationale referenda over de Grondwet, laten allemaal zien dat het nu meer dan ooit dringend noodzakelijk is de Europese gedachte te verwezenlijken onder de burgers.
Zolang er echter geen mogelijkheid is het statusvraagstuk op bevredigende wijze op te lossen, kunnen de betreurenswaardige gebeurtenissen die we aan het eind van de vorige cyclus hebben meegemaakt zich opnieuw voordoen, en het vertrouwen van de burger zal dan alleen maar verder dalen. Ik stel dan ook voor dat wij de aanneming van het Statuut van de leden van het Europees Parlement zo spoedig mogelijk op de agenda zetten. 
Marek Aleksander Czarnecki (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het debat van vandaag gaat over de herziening van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van leden van het Europees Parlement. Mijns inziens moeten we onze aandacht in de allereerste plaats toespitsen op een zo snel mogelijke wijziging van de regels inzake de immuniteit van de leden van het EP. De huidige situatie is verre van ideaal. Er zijn binnen de Europese Unie evenveel regelgevingen als lidstaten. Elk land heeft zijn eigen regels. Die situatie is onverenigbaar met het beginsel van gelijke behandeling en belemmert een tijdig onderzoek van dergelijke kwesties door de Commissie juridische zaken van het Parlement. We moeten een uniform stelsel invoeren, een stelsel dat voor leden uit alle landen binnen de Europese Unie hetzelfde is. Een dergelijke regelgeving zou tevens het soort praktijken onmogelijk maken waarmee we meer dan eens geconfronteerd zijn geweest, namelijk dat regeringen in afzonderlijke landen, in het kader van hun campagne tegen ongewenste oppositie, ongegronde beschuldigingen uiten aan het adres van de leden van het Europees Parlement. 
Manuel Medina Ortega (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat de vertegenwoordiger van de Raad, de heer Winkler, een adequaat antwoord heeft gevonden op de situatie waarin we ons vandaag bevinden: we hebben de Grondwet nog niet kunnen aannemen, en bovendien, als we op dit moment een debat zouden houden over de voorrechten en immuniteiten van de leden van het Europees Parlement, zouden we waarschijnlijk tot de conclusie komen dat het grootste deel van de Europese publieke opinie niet bereid is om de leden van dit Parlement de voorrechten en immuniteiten te geven die we nu hebben.
Want op dit moment zou ik, als parlementariër - en ik meen dit echt - liever geen enkel voorrecht en geen enkele immuniteit hebben: ik zou liever behandeld willen worden als iedere andere burger van de Europese Unie. En dat zeg ik ook omdat in het verleden, meer concreet tijdens de vorige zittingsperiode, dit Parlement misbruik heeft gemaakt van zijn bevoegdheden op het gebied van voorrechten en immuniteiten om een bepaald soort criminele activiteiten te camoufleren.
Ik denk dat er op dit moment twee mogelijkheden zijn. Als de rechterlijke macht in alle lidstaten onafhankelijk en onpartijdig is, is dat de beste garantie die we kunnen hebben. Er zijn al landen die geen enkel voorrecht erkennen, dat zijn er zeker twee of drie. Ik denk dat als we op dit moment het debat over het Statuut zouden houden, dit Parlement zou moeten voorstellen om, met betrekking tot de parlementariërs, eenvoudigweg afstand te doen van alle voorrechten en immuniteiten, die de burgers ook niet hebben. Als de burgers zich moeten onderwerpen aan justitie en justitie moeten vertrouwen, zie ik niet in waarom de leden van het Europees Parlement een voorkeursbehandeling moeten krijgen.
In ieder geval ben ik het eens met de woorden van de heer Winkler, die het juridische aspect heeft belicht en die gelijk heeft: dit is niet het moment om een debat en een intergouvernementele conferentie over dit onderwerp te houden, en als we dat toch zouden doen, zouden we in dit Parlement de situatie moeten heroverwegen gelet op onze relatie met de burgers. 
Giuseppe Gargani (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, in mijn toespraak van daarnet heb ik iets vergeten, dat mijns inziens tot de Europese juridische doctrine behoort: immuniteiten zijn geen voorrecht van individuele leden van het Parlement, maar van de instelling als geheel.
Volgens mij vloeit dat aspect voort uit de historische traditie, uit de voornaamste betekenis van de immuniteit. Collega’s, het moet gezegd dat iets anders beweren of uitzonderingen op deze regel proberen te vinden, demagogisch is. We hebben dit al zo vaak bediscussieerd en goedgekeurd, zowel in de Commissie als in de plenaire vergadering, en we hebben een maatregel vastgesteld. Als de Raad vlot had gereageerd, als de voorzitterschappen van de vorige semesters wat vlotter waren geweest, was deze maatregel nu al bekrachtigd door de Raad.
Aangezien dit voorrecht de rol en de onafhankelijkheid van het Parlement vergroot, zou het niet alleen tot eer van het huidig fungerend voorzitterschap strekken als de Raad dit thema op de agenda zet, maar zou het misschien zelfs de weg vrij maken voor een Grondwet.
De rem die op het Grondwettelijk Verdrag is gezet, of de moeilijkheden waarop dat Verdrag bij de goedkeuring in Europa stuit, mogen de rol van het Parlement als geheel niet in gevaar brengen. Er zijn weliswaar nationale referentiepunten, maar die spelen een bescheiden rol. Het Europees Parlement wordt immers in algemene verkiezingen gekozen. 
Hans Winkler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil graag over een ding heel duidelijk zijn: mijn uitlatingen mogen uiteraard niet worden opgevat als een afwijzing van de gerechtvaardigde voorrechten van parlementariërs. Die bestaan in al onze staten, ze hebben hun rechtvaardiging, en natuurlijk erkent de Raad die.
Het spreekt vanzelf dat wij, als voorzitterschap van de Raad, de hier geuite wens aan de lidstaten zullen voorleggen en hen daarbij op alle elementen zullen wijzen, ook op de hier al meermaals geciteerde verklaring. Het nieuwe Statuut zal in elk geval in 2009 in werking treden. Als een eventuele intergouvernementele conferentie nu een besluit zou nemen, moet dat besluit natuurlijk door alle lidstaten van de Europese Unie worden geratificeerd, in overeenstemming met hun constitutionele voorschriften.
Zelfs als nu meteen een intergouvernementele conferentie zou worden bijeengeroepen - wat ik evenwel, zoals ik al zei, nu niet passend zou vinden - en een dergelijke regeling zou aannemen, is het nauwelijks voorstelbaar - of eerder onwaarschijnlijk - dat die regeling van kracht kan worden voor aanvang van de volgende zittingsperiode van het Europees Parlement.
Tot besluit wil ik nog ingaan op de vraag die in het debat werd opgeworpen inzake de medewerking van het Europees Parlement aan een dergelijke intergouvernementele conferentie. Ik wil hierover slechts kwijt dat een dergelijke bijdrage en de omvang ervan dan natuurlijk moeten worden neergelegd in het besluit van de Raad over het bijeenroepen van de intergouvernementele conferentie, waar de modaliteiten voor het betrekken van andere instellingen bij de conferentie moeten worden vastgelegd. 
De Voorzitter.
   - Tot besluit van het debat zijn er twee ontwerpresoluties ingediend(1), overeenkomstig artikel 108, lid 5 van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 11.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de opmerkingen van één minuut over kwesties van politiek belang. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ).
   Na het incident met kernreactor nummer 4 in Tsjernobyl, precies twintig jaar geleden, werd niet alleen deze voormalige sovjetrepubliek, maar heel Europa in een radioactieve wolk gehuld. Ik heb zelf de angst doorgemaakt die voortvloeit uit onwetendheid. Het totalitaire regime van het voormalige Tsjecho-Slowakije verzuimde namelijk diegenen van ons die langs de grens met Oekraïne woonden te informeren over wat er gebeurd was, over de dreiging die boven ons hoofd hing of over hoe wij onszelf moesten beschermen.
De feitelijke omvang van de tragedie werd pas enige dagen later bekendgemaakt. Door overtredingen van veiligheidsvoorschriften, menselijke fouten en vervolgens een gebrek aan informatie zijn er onnodig veel mensen in mijn regio gestorven. Het verwoeste milieu en het lot van ongeneeslijk zieke mensen vormen een ernstige waarschuwing voor ons allen.
Dames en heren, ik zou u willen vragen vandaag een ogenblik stilte in acht te nemen voor de slachtoffers van de tragedie van Tsjernobyl, zowel voor degenen die de ramp niet overleefd hebben als voor hen die de gevolgen ervan dragen. 
Yannick Vaugrenard (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, onze democratieën berusten op principes waarover niet onderhandeld kan worden: vrede en vrijheid, wederzijds respect, gelijkheid en, zo mogelijk, broederschap. Het waren de tragedies uit de geschiedenis, met name die van de Tweede Wereldoorlog, die onze eerbiedwaardige voorouders uiteindelijk de noodzaak van een diepgewortelde vrede op ons continent deden inzien. De herinnering aan het verleden blijft de basis voor een gezondere wereld, en wie weigert lering te trekken uit de geschiedenis door de gebeurtenissen uit het verleden te ontkennen, loopt het risico deze gebeurtenissen opnieuw te moeten doormaken.
Dit in aanmerking nemend, is het voor ons, als Europeanen, onaanvaardbaar dat de president van Iran bij verschillende gelegenheden de holocaust heeft ontkend en deze als een mythe wenste te bestempelen, en dat hij tot het verdwijnen van Israël heeft opgeroepen. Het zou een schande zijn als wij deze opmerkingen zouden trivialiseren en, uit naam van welke onaanvaardbare of dan ook, zouden negeren. Iedereen - inclusief de Iraanse bevolking en wijzelf - moet de verantwoordelijkheid nemen en eisen dat de heer Ahmadinejad zijn ongehoorde verklaringen intrekt. Wij kunnen niet toestaan dat een land dat dergelijke opmerkingen van zijn president onderschrijft, aan een internationaal sportevenement op Europees grondgebied deelneemt. Wij kunnen evenmin toestaan dat het in Neurenberg aanwezig is, omdat dat een belediging voor de nagedachtenis van de slachtoffers van de holocaust zou zijn. 
Marian Harkin (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil een kwestie aan de orde stellen die verband houdt met iets dat een niet-nationale werknemer kan overkomen. Stel dat iemand een paar jaar in Ierland gaat werken. Wat gebeurt er dan als hij of zij onverwacht komt te overlijden? Alleen al in de afgelopen maand zijn er twee gevallen geweest waarbij werknemers bij een verkeersongeluk om het leven zijn gekomen; in het ene geval ging het om drie mensen uit Letland en in het andere om vier Polen. De nabestaanden willen de stoffelijke overschotten van de slachtoffers natuurlijk repatriëren, maar in bepaalde gevallen - niet per se de twee die ik zojuist heb genoemd - hebben ze daarvoor gewoon niet genoeg geld.
Ik ken gevallen in Ierland waarin plaatselijke gezondheidsdiensten, vrienden, buren, collega's enzovoorts de nodige gelden bijeenbrachten om de stoffelijke overschotten te repatriëren. Ik denk echter dat we dit niet aan het toeval mogen overlaten. Als Unie bevorderen we het vrije verkeer van personen. Dan moeten we ook een of ander fonds opzetten om nabestaanden te helpen als zij zelf de repatriëring niet kunnen bekostigen en er geen relevante verzekering voor hebben. Wellicht ook kunnen we nagaan of de diverse sociale zekerheidsstelsels in Europa uitkomst zouden kunnen bieden. 
Thomas Wise (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil een geval onder de publieke aandacht brengen waaruit eens te meer blijkt dat de Europese Unie zich schijnheilig gedraagt wanneer het gaat om milieukwesties.
In van vandaag kunnen we lezen dat de met openbare gelden gefinancierde Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling op het punt staat steun te verlenen aan het buitengewoon controversiële Sakhalin II-project. De oliewinning op het continentaal plat voor de kust van het Russische eiland Sakhalin vormt niet alleen een bedreiging voor de broodwinning en levenswijze van de eilandbewoners maar kan ook uitlopen op een milieuramp van alarmerende omvang.
Plaatselijke vissers en internationale milieugroeperingen doen een dringend beroep op de EBWO om af te zien van de leningverstrekking van ongeveer 300 miljoen euro ter financiering van het project. Nu zien we de EU in haar ware gedaante, en die is zeker niet groengekleurd.
De Europese Gemeenschap en de Europese Investeringsbank zijn beide aandeelhouder van een bank die een project wil financieren dat regelrecht indruist tegen de doelstelling van milieubescherming. Een bedroevender voorbeeld van schijnheiligheid is nauwelijks denkbaar. 
Jaromír Kohlíček (GUE/NGL ).
   Waarde collega’s, telkens als ik een bericht hoor over de situatie in een ontwikkelingsland in de aanloop naar verkiezingen, zeg ik tegen mezelf: dat zou in Europa niet kunnen gebeuren. Vooral in de Europese Unie onderschrijven wij immers democratische waarden, voeren we beschaafde verkiezingscampagnes en vindt er geen fysiek geweld plaats. Maar dat is niet langer waar. Vijf weken voor de verkiezingen is in de Tsjechische Republiek de vice-voorzitter van een politieke partij, die volgens de peilingen bijna op twintig procent staat, door drie belagers overvallen en genadeloos in elkaar geslagen. Ik heb het hier over het Tsjechische parlementslid Jiří Dolejš. En wij maar fijn praten over de immuniteit van parlementsleden! Het Tsjechische huis van afgevaardigden heeft in zijn resolutie van vandaag zijn veroordeling uitgesproken over de extreemrechtse tendensen in de maatschappij.
Geachte collega’s, indien dit soort zaken in de landen van de EU regel wordt, dan roep ik u allen dringend op hier iets tegen te doen. Dank u hartelijk voor uw solidariteit. 
Zsolt László Becsey (PPE-DE ).
   Helaas worden we er - steeds vaker - mee geconfronteerd dat de landen van Europa, en in het bijzonder Centraal-Europa, getroffen worden door overstromingen die het gevolg zijn van klimaatveranderingen en genadeloze ontbossing. Dit gebeurt ook nu, terwijl wij hier debatteren. Er vindt een enorme strijd tegen de overstromingen plaats langs de Donau, vooral in Roemenië, en langs de Tisza in Hongarije en in het noordelijk deel van Servië in de regio Vojvodina. In veel gebieden zijn de waterkeringen al verwoest door het water.
Het verheugt mij buitenmate dat de Europese Unie enkele jaren geleden het Solidariteitsfonds heeft opgericht en dat zij daar ook gebruik van maakt. Ik denk dat de situatie die zich momenteel ontwikkelt in mijn kiesdistrict, het zuiden van Hongarije, en vooral in de buurlanden, mogelijk vereist dat er een beroep wordt gedaan op dit Solidariteitsfonds. Ik verzoek de Raad zich, net als de Commissie, flexibel te betonen bij de inzet van de hulp. Dan zouden de getroffen regio’s - inclusief kandidaat-lidstaten en geassocieerde landen - met eigen ogen kunnen zien dat Europa helpt. In de richtlijn over overstromingsbeoordeling en -beheer die op dit ogenblik wordt voorbereid, zou de Europese Unie een grotere rol voor haar rekening moeten nemen als het erom gaat de risicolast van lidstaten te verlichten. Daarbij moet bijzondere aandacht worden besteed aan samenwerking met derde landen. Ook dit is nu een actueel vraagstuk.
Ik zou er ook op willen wijzen dat landbouwers in het geval van overstromingen rechtstreekse steun dienen te krijgen. Bovendien moeten zij, als hun land niet mag worden bebouwd vanwege maatregelen ter bescherming tegen overstromingen, aanspraak kunnen blijven maken op steun. 
Françoise Castex (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, een half jaar geleden maakte ik deel uit van de waarnemersmissie van de Europese Unie bij de Palestijnse verkiezingen. Gezien deze aanwezigheid van de Unie tijdens de verkiezingen in Palestina, vind ik het besluit van de Raad om de hulp aan de Palestijnse Autoriteit stop te zetten onlogisch. Wij verwerpen de uitkomst van een verkiezingsproces dat wij hebben gesteund en geprezen vanwege de vlotte wijze waarop dit verliep. Is de democratie hier nu werkelijk bij gebaat?
Opschorting van de hulp betekent dat het Palestijnse volk in zijn geheel wordt bestraft. Het betekent dat niet alleen de moslimstrijders van Hamas worden bestraft, maar ook de burgerbevolking, de kinderen, de vrouwen, de pacifisten en de democraten die, als ik dat even mag benadrukken, tijdens de verkiezingen door twaalf andere lijsten vertegenwoordigd waren. Door de hulp op te schorten, dienen wij een opkomende en kwetsbare staat een fatale slag toe, want de mensen die het eerst getroffen worden, zijn de 150 000 Palestijnse ambtenaren, die tevens verantwoordelijk zijn voor de gezondheidszorg en het onderwijs en die in het levensonderhoud van ruim een kwart van de bevolking voorzien. De Wereldbank heeft de noodklok al geluid voor de gevaren van een humanitaire crisis. Internationale hulp dient niet om een bepaalde partij die aan de macht is te steunen, maar garandeert juist, overeenkomstig de Oslo-akkoorden, het bestaan van de Palestijnse Autoriteit zelf, evenals dat van haar primaire openbare diensten.
Ik wil u graag op plechtige wijze deelgenoot maken van mijn bezorgdheid en van die van veel Europese burgers. Dit besluit is contraproductief en zal ertoe bijdragen dat Hamas sterker wordt. Het gevaar bestaat dat dit besluit de Palestijnse bevolking radicaliseert, juist nu deze behoefte heeft aan steun, en niet zozeer aan lessen, om de hoop op een rechtvaardige en duurzame vrede te kunnen behouden en in democratie te geloven. 
Bernard Piotr Wojciechowski (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, namens de inwoners van Warschau wil ik de aandacht van het Parlement vestigen op de geplande aanleg van snelwegen door stedelijke gebieden van de Poolse hoofdstad. Het project voorziet in doorgangswegen die het verkeer dwars door zeer dichtbevolkte woongebieden voeren. Uitvoering van dit plan betekent een bedreiging voor de gezondheid van honderdduizenden bewoners van de stad. De uitstoot van deeltjes wordt ruim tien keer zo hoog, terwijl de aanvaardbare niveaus nu al met 50 procent, en zelfs met 120 procent, worden overschreden. Daarnaast is sprake van nog andere gevaren voor de gezondheid, zoals koolmonoxide, benzeen, koolwaterstoffen en andere chemische stoffen.
Het project is gebaseerd op verouderde bestemmingsplannen waarin geen rekening is gehouden met stadsuitbreiding en nieuwe woongebieden. Dat verklaart ook waarom de geplande wegen pal tussen de woonblokken door lopen, terwijl één weg het Mazowiecki-natuurgebied in het Wawer-district doorkruist. Dit is in strijd met het Natura 2000-programma van de EU. Ik hoop dat er in het Europees Parlement mensen zijn die geven om het milieu in Polen en om de gezondheid van duizenden burgers in Polen. 
Antonio Tajani (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, gisteren heeft zich in Milaan, bij de herdenking van de bevrijding van Italië en Europa van de bezetting door de nazi’s, een ernstig antisemitisch incident voorgedaan, een zeer gewelddadig racistisch incident. Er werd geprotesteerd tegen de joodse brigade die heeft gevochten voor de bevrijding van Europa, er zijn twee Israëlische vlaggen verbrand, en de minister van Onderwijs is uitgejouwd. Maar nog erger is dat de vader van de minister van Onderwijs, een partizaan die in Dachau gevangen heeft gezeten en is onderscheiden met een zilveren en bronzen verzetsmedaille, werd beschimpt en uitgefloten.
Dergelijke incidenten mogen zich nooit meer voordoen en dit Parlement moet een krachtig signaal afgeven! Mijnheer de Voorzitter, hierbij doe ik een formeel verzoek aan het Bureau van het Parlement om op te treden, dergelijke racistische, antisemitische incidenten nogmaals te veroordelen en daartegen formeel stelling te nemen. 
Guy Bono (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil nog even terugkomen op de gewelddadigheden waarvan Duitse jongeren het slachtoffer werden in mijn land, Frankrijk, toen zij aan een uitwisselingsprogramma voor studenten deelnamen met een aantal scholen in de Parijse voorsteden. Deze leerlingen werden met de nazi-groet ontvangen en werden achternagezeten door jongeren die hen met stenen bekogelden. Dit zijn bijzonder ernstige gebeurtenissen en ik wil mijn verontwaardiging hierover uiten. Tot mijn spijt moet ik vaststellen dat dit zeker geen opzichzelfstaande gevallen zijn.
Als wij ons realiseren dat de Europese gedachte - zoals wij weten - uit het verlangen ontstond om een einde te maken aan vreemdelingenhaat en aan oorlogen tussen de volkeren, dan zijn dergelijke acties ontoelaatbaar. Ik wilde dit graag aan de orde stellen, omdat sommigen acties als deze lijken te bagatelliseren onder het mom dat dit een normale gang van zaken is. Deze versie van “normaal” is echter onaanvaardbaar, en de Europese burgers staan hier jammer genoeg niet meer bij stil. Ik vind dat het onze plicht is hier zeer krachtig tegen op te treden.
Tegen u allen, dames en heren, en in het bijzonder tegen onze Duitse vrienden zou ik willen zeggen dat wij dit soort gedrag niet steunen en dat wij zeker niet geneigd zijn dergelijke praktijken in stilte te laten passeren. Als lid van de Commissie cultuur en onderwijs heb ik besloten de minister van Onderwijs van mijn land een brief te sturen om hem te verzoeken passende maatregelen te nemen naar aanleiding van deze schandelijke acties. 
Danutė Budreikaitė (ALDE ).
   In de afgelopen anderhalf jaar hebben vijftien elektronicabedrijven en verwante ondernemingen de exploitatie van hun productiefaciliteiten in Europa beëindigd. In oktober jongstleden verzochten het Tsjechische bedrijf Tesla Ecimex en de Litouwse onderneming Ekranas de Europese Commissie om antidumpingmaatregelen te treffen tegen China, Maleisië, Zuid-Korea en Thailand; beide ondernemingen produceren beeldbuizen. Op 11 januari van dit jaar stond in het Publicatieblad van de Europese Unie dat een antidumpingonderzoek was ingesteld. Tesla Ecimex heeft zijn activiteiten inmiddels echter al stopgezet. In april sloot Ekranas zijn deuren. De bedrijven zijn niet in staat te concurreren tegen fabrikanten in Zuid-Azië en Latijns-Amerika, die staatssteun ontvangen via een voor het bedrijfsleven gunstig beleid. In Litouwen raken 5 000 werknemers, waaronder werknemers van toeleveringsbedrijven, hun baan kwijt. Ondertussen zijn de vooruitzichten voor de elektronicamarkt en voor de verkoop van ‘Ekranas’ gunstig. Ik doe een dringend beroep op de Commissie antidumpingmaatregelen actiever toe te passen en te doen wat zij kan om Europese fabrikanten te helpen en eerlijke concurrentie te ondersteunen. 
Mario Borghezio (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, de agressie die de Italiaanse minister Letizia Moratti in Milaan heeft moeten doorstaan - zij werd met beledigingen en bedreigingen gedwongen de demonstratie voor de viering van 25 april, in Italië de dag waarop de bevrijding wordt herdacht, te verlaten - is ongetwijfeld een schande die op Europees niveau aan de kaak moet worden gesteld, ook omdat hier de vrijheden die ons in dit Parlement verenigen met voeten zijn getreden, waarden die niet te verenigen zijn met dergelijke pogingen om andersdenkenden te intimideren.
Mijnheer de Voorzitter, ik stel voor dat we deze daden collectief veroordelen: het verbranden van Israëlische vlaggen en de onverdraagzaamheid tegenover joden. Bovendien moeten we onze solidariteit betuigen met de Italiaanse minister die haar vader, een ex-gevangene van Dachau die in een rolstoel zit, bij de manifestatie begeleidde. Dit zijn ernstige incidenten waar we ons met overtuiging van moeten distantiëren, ook en vooral omdat ze zijn voorgevallen tijdens een optocht ter herdenking van de bevrijding van ons land. 
Neena Gill (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, er is ruim een jaar verstreken sinds koning Gyanendra van Nepal de absolute macht greep. Namens de SAARC-Delegatie wil ik u zeggen hoezeer we zijn ingenomen met het feit dat de koning heeft toegegeven en gisteren heeft ingestemd met het herstel van de democratie.
Dit is echter nog maar een eerste stap op weg naar echte vrede en duurzame democratie. Het is absoluut noodzakelijk dat de maoïsten nu deel gaan uitmaken van het democratische proces en het geweld afzweren. Als voorzitster van de Delegatie voor de betrekkingen met de Zuid-Aziatische landen en de Associatie voor Regionale Samenwerking in Zuid-Azië (SAARC) verzoek ik u dringend gehoor te geven aan deze oproep.
De afgelopen drie weken is de wereld getuige geweest van hevige protesten in Nepal waarbij slachtoffers zijn gevallen. We zijn nu dan ook opgelucht dat de rust eindelijk terugkeert in de straten van Kathmandu. Evenals alle externe partners die een rol spelen in dit proces, moet de EU er echter voor zorgen dat deze positieve wending een goed vervolg krijgt en niet opnieuw uitdraait op een gemiste kans op democratie in Nepal. We zullen de ontwikkelingen op de voet moeten volgen. Ik verzoek de Commissie, de Raad en alle externe partners met klem de maatregelen te nemen die nodig zijn om te voorkomen dat het land terugvalt in een staat van geweld en verwarring. 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in november 2005 vond de eerste presentatie plaats van de initiatieven voor een nieuw regionaal beleid - Jaspers, Jeremie en Jessica - door de Europese Commissie. Deze drie nieuwe hulpinstrumenten zijn met name van belang voor de nieuwe lidstaten van de Europese Unie, en zijn bedoeld om de middelenbesteding in het kader van het cohesiebeleid tussen 2007 en 2013 te vergemakkelijken. De initiatieven hebben grote bijval gekregen van het Parlement, het Comité van de Regio's en het Economisch en Sociaal Comité, die zich van hun kant inzetten voor een benutting van de voorgenoemde nieuwe financieringskansen voor regionale initiatieven.
Er zijn echter geen concrete aanwijzingen dat er een grootschalige, doeltreffende informatiecampagne wordt gevoerd, hetgeen een taak van de Commissie is. Ondanks het feit dat er al een half jaar is verstreken sinds de eerste presentatie, is nergens een brochure of enige andere publicatie over het onderwerp te vinden, laat staan in de nationale talen. De direct betrokken partijen, dat wil zeggen, de plaatselijke overheden en bedrijven, ontvangen informatie slechts mondjesmaat. Er worden geen breed opgezette cursussen gegeven over het onderwerp. De programma's gaan volgens schema op 1 januari 2007 van start en ik vraag me daarom af waar de Commissie nog op wacht. Het is de hoogste tijd voor een professionele, gecoördineerde informatiecampagne. 
Marios Matsakis (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, eergisteren was het 91 jaar geleden dat de massamoord op de Armeniërs plaatsvond. Deze afgrijselijke misdaad tegen de menselijkheid werd tijdens de Eerste Wereldoorlog begaan tegen de Armeense bevolking van het Ottomaanse Rijk. De slachting werd centraal gepland en geleid door de toenmalige Turkse regering en joeg ongeveer anderhalf miljoen mannen, vrouwen en kinderen de dood in. De meesten werden doodgeranseld, afgeslacht of bezweken aan honger en dorst.
Als wij stilstaan bij deze onschuldige slachtoffers van Ottomaanse wreedheid, moeten we opnieuw van de huidige Turkse regering eisen dat zij eindelijk afziet van de criminele, glasharde ontkenning van deze Armeense genocide, en dat zij tenminste het fatsoen opbrengt om, ook na al die tijd, de Armeense bevolking spijt te betuigen voor deze verschrikkelijke holocaust. 
Gerard Batten (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, tijdens de vorige vergaderperiode onthulde ik dat Romano Prodi ervan wordt beschuldigd een soort KGB-agent te zijn geweest. Inmiddels is de heer Prodi premier van Italië geworden. Als zodanig wordt hij lid van de Europese Raad en krijgt hij toegang tot vertrouwelijke informatie.
De KGB - thans de FSB - speelt een hoofdrol binnen het geïnstitutionaliseerde netwerk van georganiseerde misdaad en corruptie dat Rusland in zijn greep heeft. De KGB verlaten is al net zo min mogelijk als La Cosa Nostra verlaten. Ik verzoek dit Parlement daarom nogmaals een onderzoek in te stellen naar deze beschuldigingen. Voormalige topfunctionarissen van de KGB zijn bereid om bij een dergelijk onderzoek onder de juiste omstandigheden te getuigen.
Het is onaanvaardbaar dat deze situatie niet is opgelost, gelet op het belang van de betrekkingen tussen Rusland en de Europese Unie. Dat voormalige hooggeplaatste leden van communistische partijen in Oost-Europa nu zitting hebben in de Commissie, mag het Parlement niet weerhouden van een onderzoek. 
Marianne Mikko (PSE ).
   - Dames en heren, de Koude Oorlog is zelfs in de 21ste eeuw nog niet voorbij. Ik doel met deze ondubbelzinnige uitspraak op het importverbod voor Georgische en Moldavische wijn, dat de Russische Federatie op 27 maart heeft ingesteld.
Door te verklaren dat Moldavische wijn niet voldoet aan de strikte Russische gezondheidseisen, vernietigt Rusland de Moldavische economie. Dit is een uiterst serieuze zaak. Volgens de statistieken gaat namelijk 85 procent van de Moldavische wijn naar de Russische markt.
Rusland heeft deze koelbloedige strafmaatregel genomen, omdat Moldavië de laatste jaren streeft naar nauwere banden met Europa en niet met Rusland.
Dames en heren, het Kremlin is tot nu toe niet in staat geweest de resultaten van ook maar één enkele expertise te tonen, waarmee bewezen kan worden dat Moldavische wijn giftig is. Ik stel daarom voor dat de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid een onafhankelijke analyse van de kwaliteit van Moldavische wijn maakt.
Ik stel ook voor dat wij als leden van het Europees Parlement tijdens de plenaire vergadering in Brussel een wijnproeverij houden om zelf de kwaliteit te beoordelen van de wijn uit Moldavië, een land dat lid wil worden van de Europese Unie. Bovendien roep ik de zakenlui in de Europese Unie op Moldavische wijn te importeren. Dank u wel. 
Bruno Gollnisch (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het Parlement heeft onlangs resoluties aangenomen waarin bijvoorbeeld de manier waarop de verkiezingen in bepaalde landen zijn verlopen, werd veroordeeld, zoals in Wit-Rusland, waar de zittende kandidaat, naar het schijnt, veel ruimere middelen tot zijn beschikking had dan de kandidaat van de oppositie. Ik vraag mij echter af of wij niet beter eerst onze eigen stoep kunnen schoonvegen.
Zo heb ik onlangs vernomen dat in België de leider van het , Daniel Féret, voor tien jaar onverkiesbaar is verklaard. Dat is kennelijk een nieuwe manier voor de gevestigde partijen om - gesteund door de rechterlijke macht die hun graag van dienst is - een tegenstander simpelweg van het strijdtoneel te doen verdwijnen.
Mijnheer, ik heb geen enkel vertrouwen in de onafhankelijkheid van de Belgische rechterlijke macht. Ik denk dat er een paar schurken in de Belgische rechterlijke macht zitten die op cynische en schandalige wijze de mensenrechten schenden, met name het recht van de oppositie om aan verkiezingen deel te nemen. Dit alles gebeurt in een land dat corrupt is, dat de mensenrechten niet eerbiedigt en dat door Europa in de ban zou moeten worden gedaan.
Laten wij liever onze eigen stoep schoonvegen. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
- het verslag A6-0108/2006 van Jan Mulder, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2004 – Afdeling III – Commissie (SEC(2005)1159 – C6-0351/2005 – 2005/2090(DEC)) (SEC(2005)1158 – C6-0352/2005 – 2005/2090(DEC)) (2005/2090(DEC));
- het verslag A6-0119/2006 van Markus Ferber, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2004 – Afdeling I – Europees Parlement (2005/2091(DEC));
- het verslag A6-0111/2006 van Nils Lundgren, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2004 – Afdeling II – Raad (2005/2092(DEC));
- het verslag A6-0112/2006 van Nils Lundgren, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2004 – Afdeling IV – Hof van Justitie (2005/2093(DEC));
- het verslag A6-0113/2006 van Nils Lundgren, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2004 – Afdeling V – Rekenkamer (2005/2094(DEC));
- het verslag A6-0114/2006 van Nils Lundgren, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2004 – Afdeling VI – Europees Economisch en Sociaal Comité (2005/2095(DEC));
- het verslag A6-0115/2006 van Nils Lundgren, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2004 – Afdeling VII – Comité van de regio's (2005/2096(DEC));
- het verslag A6-0116/2006 van Nils Lundgren, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2004 – Afdeling VIII(A) – Europese Ombudsman (2005/2042(DEC));
- het verslag A6-0117/2006 van Nils Lundgren, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2004 – Afdeling VIII(B) – Europese toezichthouder voor de gegevensbescherming (2005/2208(DEC));
- het verslag A6-0110/2006 van Rodi Kratsa-Tsagaropoulou, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het zesde, zevende, achtste en negende Europees Ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2004 (COM(2005)0485 – C6-0430/2005 – 2005/2157(DEC));
- het verslag A6-0094/2006 van Umberto Guidoni, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding voor het begrotingsjaar 2004 (2005/2106(DEC));
- het verslag A6-0093/2006 van Umberto Guidoni, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden voor het begrotingsjaar 2004 (2005/2107(DEC));
- het verslag A6-0095/2006 van Umberto Guidoni, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Europees Bureau voor wederopbouw voor het begrotingsjaar 2004 (2005/2108(DEC));
- het verslag A6-0096/2006 van Umberto Guidoni, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat voor het begrotingsjaar 2004 (2005/2109(DEC));
- het verslag A6-0097/2006 van Umberto Guidoni, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving voor het begrotingsjaar 2004 (2005/2110(DEC));
- het verslag A6-0098/2006 van Umberto Guidoni, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Europees Milieuagentschap voor het begrotingsjaar 2004 (2005/2111(DEC));
- het verslag A6-0099/2006 van Umberto Guidoni, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Europees Agentschap voor de veiligheid en de gezondheid op het werk voor het begrotingsjaar 2004 (2005/2112(DEC));
- het verslag A6-0100/2006 van Umberto Guidoni, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Vertaalbureau voor de organen van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2004 (2005/2113(DEC));
- het verslag A6-0101/2006 van Umberto Guidoni, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Europees Geneesmiddelenbureau voor het begrotingsjaar 2004 (2005/2114(DEC));
- het verslag A6-0092/2006 van Umberto Guidoni, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van Eurojust voor het begrotingsjaar 2004 (2005/2115(DEC));
- het verslag A6-0102/2006 van Umberto Guidoni, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van de Europese Stichting voor opleiding voor het begrotingsjaar 2004 (2005/2116(DEC));
- het verslag A6-0103/2006 van Umberto Guidoni, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid voor het begrotingsjaar 2004 (2005/2117(DEC));
- het verslag A6-0104/2006 van Umberto Guidoni, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart voor het begrotingsjaar 2004 (2005/2118(DEC));
- het verslag A6-0105/2006 van Umberto Guidoni, namens de Commissie begrotingscontrole, over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid voor het begrotingsjaar 2004 (2005/2119(DEC)). 
Jan Mulder (ALDE ),
   . - Voorzitter, vanmiddag om een uur of drie vroeg ik hoe laat ik ongeveer zou moeten spreken en toen werd mij gezegd dat het ongeveer kwart voor zes zou zijn. Het is nu kwart voor acht. Ik weet niet wie de wijsheid heeft gehad om deze agenda samen te stellen, maar ik geloof niet dat het goed is voor het Parlement dat een kwijtingsdebat over de Europese instellingen op dit moment van de dag plaatsvindt.
Om over te gaan tot de orde van de dag en om maar meteen met de deur in huis te vallen: de kwijting van de Commissie over het begrotingsjaar 2004. Ik beveel dit Parlement aan om kwijting te verlenen. Eigenlijk is dat een verrassing, want zoals iedereen weet en waarschijnlijk ook vele mensen zullen zeggen, geeft de Europese Rekenkamer al elf jaar op rij geen betrouwbaarheidsverklaring over het gevoerde beleid van de Commissie. Waarom dan toch kwijting verlenen? Ik heb daar twee argumenten voor. In de eerste plaats is deze Commissie in het jaar 2004 pakweg één maand in functie geweest en in de tweede plaats is deze Commissie zeer ambitieus begonnen om wél tot een positieve betrouwbaarheidsverklaring te komen. Ik kom daar nog op terug.
Jammer dat Terry Wynn hier niet is, maar ik zou willen beginnen met de resolutie van vorig jaar van zijn hand, die toen een aantal nieuwe elementen bracht. Het belangrijkste element daarvan was wel dat wij vonden dat de hoogste politieke autoriteit in iedere lidstaat aan het begin en het eind van ieder begrotingsjaar een verklaring moet afleggen dat wat de politieke controle betreft alles in orde is . Deze eis van het Parlement is op grote weerstand gestoten in de lidstaten en dat is jammer.
Ondertussen is er het een en ander gebeurd. We hebben een Interinstitutioneel Akkoord gesloten en daarin hebben wij een compromis bereikt met de Raad, waarin wij zeggen dat het er niet toe doet of het nu wel of niet op het hoogste politieke niveau is. Wij nemen ook genoegen met een verklaring op een bepaald niveau dat daarvoor geschikt is in iedere lidstaat, als die verklaring maar wordt afgelegd. Mijn vraag aan de Commissie is wat zij met het Interinstitutioneel Akkoord gaat doen.
Ten tweede zijn er in de tussentijd een aantal ontwikkelingen geweest, namelijk dat sommige landen nu zeggen dat ze daar bezwaar tegen hebben. Wat doet de Commissie met die houding? Er sluiten zich daar namelijk steeds meer landen bij aan, heb ik de indruk. Ik moet bij dit alles zeggen, het zijn nooit de lidstaten die alleen verantwoordelijk zijn. Het is altijd de Europese Commissie die de uiteindelijke verantwoordelijkheid heeft.
Het actieplan van de Commissie moeten wij zeer verwelkomen. Het is goed dat er gemeenschappelijke standaarden komen, dat er een geïntegreerde controle is, dat er betere samenwerking met de nationale rekenkamers is, enzovoort. En wij zouden het ook op prijs stellen in een ander verband dat de Commissie risicogebieden in de begroting zou aangeven, namelijk wat hoge risicogebieden en gebieden met een laag risico zijn. Het is dus belangrijk dat de lidstaten politieke verantwoordelijkheid afleggen. Dat vragen wij ook van de Commissie zelf. Niet alleen de directeur-generaal moet tekenen over de jaarrekening. Wij vinden dat de commissaris die verantwoordelijk is voor een bepaald beleid, ook mede moet ondertekenen.
Ik moet snel door de punten heengaan want de klok loopt. De president van de Europese Rekenkamer heeft in november weer zijn jaarlijks verslag gepubliceerd en heeft een interessante suggestie gedaan. Hij stelde voor dat een zou plaatsvinden, dat oud-presidenten van nationale rekenkamers eens gaan kijken of de methodologie en de werkwijze van de Europese Rekenkamer al dan niet correct is. Dat vinden wij een belangrijke zaak, wij juichen het toe en we willen daar graag met de Europese Rekenkamer aan meewerken.
Er is nog meer werk aan de winkel voor de Europese Rekenkamer. In het kwijtingsverslag wordt specifiek gevraagd om twee verslagen. In de eerste plaats over het beheer van het geld dat de Europese Unie geeft aan organen van de Verenigde Naties. Wat is de toegevoegde waarde voor Europa als wij het geld via de Verenigde Naties geven? En in de tweede plaats hoe is de financiële controle daar?
Wij willen eveneens dat de niet-gouvernementele organisaties ook eens het onderwerp zijn van een onderzoek van de Rekenkamer. Hoeveel 'niet-gouvernementeel' is er aan die niet-gouvernementele organisaties? Hoeveel geld hebben zij zelf?
Tenslotte, de komende jaren worden essentieel voor de Commissie. Er moet een keer een positieve betrouwbaarheidsverklaring komen.
Ik wil de leden van het secretariaat van COCOBU zeer bedanken voor hun grote efficiëntie en bekwaamheid, en uiteraard ook mijn persoonlijke medewerkers. 
Markus Ferber (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie, dames en heren, om te beginnen wil ik zeggen dat het mij enigszins verbaast dat er blijkbaar wel genoeg tijd is voor zo belangrijke zaken als toespraken van één minuut, maar de vraag of het geld van de Europese belastingbetalers volgens de regels wordt uitgegeven rond de avondpauze wordt behandeld.
Ten tweede zou ik blij zijn geweest als ik, net als de rapporteur voor de Commissiebegroting, vandaag had kunnen rapporteren dat de administratie van het Parlement alles naar behoren heeft gedaan, en dat we maar een paar problemen hadden, omdat zij veel posten die toentertijd in verband met de uitbreiding waren gecreëerd niet heeft bezet, omdat wij het grootste niet-uitvoeringspercentage, oftewel kredietoverschrijvingen, hadden in de geschiedenis van de Parlementsbegroting, enzovoort.
De afgelopen dagen is echter een zaak aan het licht gekomen die hier beslist genoemd moet worden vanwege zijn bijzonderheden. Ik denk dat het verstandig is dat wij nu geen kwijting verlenen voor de uitvoering van de begroting van het Parlement. Ik wil echter ook heel duidelijk maken dat ik het betreur dat de diensten van dit Parlement geen toestemming hebben gegeven voor een procedure waarmee wij hadden kunnen uitleggen waarom wij geen kwijting verlenen. Ik vind hetgeen de juridische dienst van dit Parlement vanmiddag in de Commissie begrotingscontrole heeft gepresteerd, onaanvaardbaar. Dat druist trouwens ook in tegen de belangen van de afgevaardigden en, mijnheer de ondervoorzitter, overigens ook tegen die van het Bureau. Het is een onacceptabele situatie, en dat alleen al vereist een speciale beoordeling.
Er is nog iets dat even onacceptabel is. We zullen moeten onderzoeken of de stad Straatsburg, door een grondstuk beschikbaar te stellen waarop een Nederlands pensioenfonds een gebouw heeft gezet, met ons een huurovereenkomst heeft gesloten waarvan het bedrag aanzienlijk verschilt van het bedrag dat zij zelf aan het pensioenfonds betaalt - niet ten nadele, maar ten voordele van de stad Straatsburg. Laar hierover geen misverstand bestaan: het gaat niet over de vraag of Straatsburg de zetel van het Parlement moet zijn - dat is vastgelegd in de Verdragen - maar over de vraag of het echt de bedoeling van een dergelijke onderverhuursituatie is om bovenop de huurprijs die wij aan de stad Straatsburg betalen, ook nog een directe subsidie - want dat is precies wat het zou zijn - aan de stadsbegroting te geven. Gezien het feit dat deze overeenkomst niet van gisteren is maar - als de informatie waarover ik nu beschik klopt - al dateert uit het jaar 1980, zal ook onderzocht moeten worden wie in dit Parlement in het verleden al van deze situatie afwist en wie niets heeft gedaan om de belangen van de Europese belastingbetaler in dit verband te beschermen door de huurovereenkomst direct met het pensioenfonds te sluiten. Als dit was gedaan, hadden wij het gebouw immers goedkoper kunnen huren. Als er dus iemand in dit Parlement is die daar iets vanaf wist, maar niets heeft gedaan om het belang van de Europese belastingbetaler te beschermen, is dat ook een speciaal onderzoek waard. Dit is precies wat wij samen zullen gaan doen.
Ik kan de administratie dan ook echt alleen maar verzoeken, - het blijft op dit moment bij een verzoek, hoewel het Reglement mogelijkheden biedt voor andere procedures - om alle informatie die zij heeft, beschikbaar te stellen. Ik kan ook de stad Straatsburg alleen maar verzoeken om alle informatie beschikbaar te stellen en in deze zaak zeer nauw en coöperatief met het Parlement samen te werken. Doet ze dit namelijk niet, en als het debat hierover alleen wordt gebruikt om te beargumenteren dat het Europees Parlement gewoon een goede gelegenheid zoekt om Straatsburg voorgoed te verlaten, dan zal de stad Straatsburg zelf bijdragen aan iets waarvan zij helemaal niet wilde dat het zou gebeuren.
Daarom doe ik echt dit verzoek - ik heb het persbericht van de stad Straatsburg van vanmiddag gelezen, en voor zover ik het begrijp met mijn rudimentaire Frans is dit niet de vorm van samenwerking die mij voor ogen staat. De stad Straatsburg profiteert van het Europees Parlement zonder dit soort betalingen nodig te hebben. Ik verzoek haar dan ook om nauw met ons samen te werken zodat we de kwestie kunnen oplossen. Alleen zo zullen wij in staat zijn om te handelen in het belang van de belastingbetaler, en dan zullen wij de juiste conclusies kunnen trekken. Hoewel ik graag iedereen wil bedanken die mij heeft geholpen bij de voorbereiding van het verslag - de diensten, het commissiesecretariaat en mijn collega’s - betreur ik ten zeerste u te moeten adviseren om morgen tegen het verslag te stemmen en geen kwijting te verlenen, zodat wij serieus alle door mij genoemde zaken kunnen onderzoeken.
Nils Lundgren (IND/DEM ),
   - Mijnheer de Voorzitter de politieke legitimiteit van de Europese Unie is beperkt en neemt verder af. Het gebrek aan vertrouwen in de EU is helaas verdiend. De EU treedt niet overtuigend op tegen onregelmatigheden, fraude en machtsmisbruik in haar instellingen. In de praktijk is er weinig bereidheid om verantwoording en rekenschap te vragen. Er is sprake van een natuurlijke neiging om zaken toe te dekken. Klokkenluiders verliezen hun baan in plaats van te worden geprezen. Bedrog en schandalen worden niet onderzocht, en áls dat al gebeurt worden er geen wettelijke stappen ondernomen. Er wordt kwijting verleend ondanks het feit dat we niet weten of alle procedures wel correct zijn verlopen.
Een meerderheid van dit Parlement lijkt onwelgevallige waarheden over de Europese Unie te willen verbergen voor haar burgers, om te voorkomen dat de EU nog meer inboet aan populariteit. Dit is een uiterst ondemocratische houding. Het is onze taak om de waarheid aan het licht te brengen en te eisen dat er verantwoording wordt afgelegd ten bate van onze burgers, en niet om de waarheid voor hen te verbergen.
Als rapporteur van de Commissie begrotingscontrole was het mijn taak om te werken aan het vraagstuk van het verlenen van kwijting aan ‘Overige instellingen’, waarvan er in totaal zeven zijn. Ik vond geen reden tot twijfel met betrekking tot de Europese Ombudsman en de Europees toezichthouder voor de gegevensbescherming. Vier van de resterende vijf instellingen zijn vatbaar voor kritiek, maar niet zo ernstig dat er reden is om het verlenen van kwijting in twijfel te trekken. Dat geldt voor de Raad, het Europese Hof van Justitie, de Europese Rekenkamer en het Europees Economisch en Sociaal Comité. Wat het Comité van de regio’s betreft constateer ik echter dat nader onderzoek is vereist voordat we kunnen beslissen over het verlenen van kwijting.
In de loop van 2004 had het Europees Economisch en Sociaal Comité problemen met betrekking tot onregelmatigheden bij de reiskostenvergoeding aan leden. We hopen dat dit probleem inmiddels is opgelost. Voorts zijn er problemen geweest met betrekking tot de gebouwen Belliard I en II. Ik verwacht hierover een volledige verantwoording in het aangekondigde verslag van de Europese Rekenkamer.
Wat de Raad betreft houden - zoals gebruikelijk - veel van de risico’s verband met de administratieve activiteiten omtrent de bouwprojecten waarbij de Raad betrokken is. Ik wil deze gelegenheid aangrijpen om te onderstrepen dat het veel voordelen heeft om gebouwen te huren in plaats van zelf zulke enorme bouwprojecten ter hand te nemen. Het zou ook schelen als de Raad helderdere definities zou opstellen van administratieve, respectievelijk operationele uitgaven.
De interne controles van het Europees Hof van Justitie waren verre van bevredigend in het jaar 2004. De interne controleur van het Hof fungeerde eveneens als hoofd van de ex-ante controle-eenheid, wat domweg onaanvaardbaar is. Voorts heeft de interne controleur geen enkel onderzoek afgerond sinds zijn benoeming in 2003. Het Parlement verwacht krachtige maatregelen en sterke verbeteringen op dit terrein.
De enorme bouwprojecten van het Europees Hof van Justitie die op dit moment worden ontwikkeld, baren ons ernstige zorgen. Daarom is het van groot belang dat er een volledig en gedetailleerd verslag wordt uitgebracht aan de Commissie begrotingscontrole.
Het is onaanvaardbaar dat het Hof op dit moment niet van de rechters eist om melding te maken van hun financiële belangen. Het Hof dient zijn eigen bindende regels hiervoor op te stellen, of het daartoe nu wettelijk verplicht is of niet. Verder verzoekt het Parlement het Hof om het gebruik van dienstauto’s voor privé-doeleinden te verbieden.
Wat betreft de Europese Rekenkamer is het verontrustend dat een handvol grote, in Luxemburg gevestigde accountantskantoren een dominante positie hebben bij de controle van de boeken van de Rekenkamer, al erkent het Parlement dat de Rekenkamer deze situatie maar moeilijk kan vermijden. Daarom is het van het grootste belang dat er een open, eerlijke en begrijpelijke aanbestedingsprocedure komt.
De Europese Rekenkamer heeft problemen met zijn organisatiestructuur. Deze is aan hervorming toe. Dit is iets wat dient te worden aangepakt in de lopende evaluatie, die voorafgaat aan de herziening van de organisatie van de Rekenkamer, bij voorkeur in overeenstemming met het voorstel tot hervorming door het Britse Hogerhuis.
Nogmaals, het Parlement dient ook de Europese Rekenkamer op te roepen het gebruik van dienstwagens te verbieden voor privé-doeleinden..
Nu over ons zwarte schaap, namelijk het Comité van de regio’s dat, van de ‘overige instellingen’ die zijn onderzocht, de meeste kritiek heeft gekregen van Rekenkamer. In 2004 werd de interne controle in de praktijk uitgevoerd door één enkele interne controleur, die bovendien voor een bepaalde tijd was aangesteld. Voor een interne controleur die steeds moet zien of zijn contract weer wordt verlengd, moet het lastig zijn om zijn of haar onafhankelijkheid te bewaren tegenover de administratie van de bewuste instelling. Het is niet verdedigbaar dat het Comité van de regio’s in 2004 geen behoorlijke interne controle heeft uitgevoerd, ondanks de stevige kritiek die het Parlement op deze instelling heeft geleverd met betrekking tot het jaar 2003. We hebben nog steeds geen verklaring ontvangen voor het feit dat de interne controleur die tot mei 2004 in dienst was, niet in staat was om controleverslagen op te stellen.
Er loopt nog steeds een onderzoek van OLAF naar het Comité van de regio’s in verband met de onkostenvergoeding aan de leden, waarbij een correctiecoëfficiënt werd toegepast. Er waren betalingen gedaan zonder dat bewijzen waren overlegd waaruit bleek dat men recht had op die betalingen. Het is duidelijk dat men dit op zijn laatst in de loop van 2004 had moeten ontdekken in het Comité van de regio’s en deze betalingen hadden moeten stopzetten. Desondanks verklaart de administratie van het Comité dat er zich geen enkel geval van fraude heeft voorgedaan. Er is geen duidelijke informatie verstrekt over deze zaak en al evenmin zijn er maatregelen genomen tot terugvordering van onterechte betalingen. De situatie is verergerd door het feit dat deze betalingen zijn gedaan aan mensen op sleutelposten binnen de organisatie. Onregelmatigheden van uiteenlopende aard hebben het Comité van de regio’s deels ook in de afgelopen jaren gekenmerkt, waaruit blijkt dat de beloofde cultuuromslag binnen de organisatie niet heeft plaatsgevonden. Zoals het er nu naar uitziet zal OLAF medio mei zijn eindverslag presenteren. Het zou onverantwoord zijn om kwijting te verlenen voordat we de uitkomsten kennen van dit onderzoek.
De reorganisatie van het Comité van de regio’s heeft er in een aantal gevallen toe geleid dat mensen die werden verdacht van onregelmatigheden, zijn bevorderd, en ook dat is tegen de regels.
De Rekenkamer zet haar onderzoek voort naar de gebouwen Belliard I en II. Ook het Montoyer-project dient te worden onderzocht. Tot op heden is niet uitgelegd waarom degene die vroeger verantwoordelijk was voor de infrastructuur, zijn verklaring lijkt te hebben ingetrokken als subdelegatie verkrijgende ordonnateur voor het begrotingsjaar 2004. Ook dient te worden uitgelegd waarom ik als rapporteur hiervan niet op de hoogte ben gesteld. En er moet worden uitgelegd hoe de datum van theoretische acceptatie is vastgesteld. Hadden de schadeclaims die bij de aannemer zijn ingediend wellicht hoger moeten zijn? Bovendien is de interne controleur van het Comité van de regio’s de toegang geweigerd tot de documenten die hij had opgevraagd in dit verband. Er zijn zwaarwegende redenen om, voordat wij kwijting verlenen, eveneens de uitkomst af te wachten van het lopende onderzoek dat de Europese Rekenkamer heeft ingesteld naar deze zaak.
Ik wil eveneens van deze gelegenheid gebruikmaken om het Parlement op de hoogte te stellen van de merkwaardige wijze waarop het Comité van de regio’s is behandeld door de Commissie begrotingscontrole. Uit verschillende bronnen vernam ik dat er nog veel meer zaken zouden zijn in het financieel beheer van het Comité van de regio’s die de toets der kritiek niet konden doorstaan, zonder dat het Comité ons daarover informatie had verstrekt. Daarom kreeg ik toestemming van de Commissie begrotingscontrole voor een verhoor achter gesloten deuren van de onderzoekers van OLAF en van de interne controleurs van het Comité van de regio’s voor het jaar 2004. De bijeenkomst stond op de agenda voor dinsdag 21 maart 2006. De Commissie begrotingscontrole kwam een dag eerder om drie uur ’s middags bijeen en begon met het goedkeuren van de agenda. Vervolgens eiste een meerderheid plotseling dat de ondervraging zou worden afgelast die voor de volgende ochtend was gepland.
Een meerderheid van de leden van de Commissie begrotingscontrole weigerde de informatie te bestuderen die ik als rapporteur van vitaal belang achtte voor het innemen van een standpunt over de kwijting. Ik kwam niet te weten waarom. Ik houd vol dat de commissie alle relevante informatie dient te verwerken over dergelijke aangelegenheden, wil zij de financiële belangen van de Europese Unie beschermen. De meerderheid van de commissie weigerde de informatie te bestuderen en stemde vervolgens voor het voorstel om aan het Parlement voor te stellen onmiddellijk kwijting te verlenen. Dit ondanks het feit dat ik als rapporteur volhoud dat we de uitkomst van de lopende onderzoeken door OLAF en de Europese Rekenkamer moeten afwachten.
Ik begrijp dat de leden van de Commissie begrotingscontrole inmiddels de gelegenheid hebben gehad om de documenten te bestuderen die duiden op verschillende onregelmatigheden. Als het Parlement hierna nog steeds kwijting verleent, dan kan het later niet zijn handen in onschuld wassen. Er kan een vergelijking worden getrokken met wat er op dit moment gebeurt met betrekking tot het verlenen van kwijting aan de Voorzitter in het licht van het schandaal rond de huren in Straatsburg.
Het Parlement komt tot de conclusie dat er over dit onderwerp nieuwe informatie boven tafel is gekomen die dient te worden bestudeerd, voordat er een beslissing over het verlenen van kwijting wordt genomen. Er is sprake van een exacte parallel met de situatie van het Comité van de regio’s. Het enige verschil is dat de kwestie-Straatsburg in de media is gekomen. Moeten er berichten in de krant verschijnen voordat de leden van het Europees Parlement reageren? Dient het niet zonneklaar te zijn dat de afgevaardigden zullen besluiten tegen het verlenen van kwijting aan het Comité van de regio’s te stemmen zolang niet alle onduidelijkheden zijn opgehelderd?
Daarom doe ik een beroep op alle afgevaardigden om zorgvuldig te overwegen hoe zij morgen stemmen. Daar nog niet alle onduidelijkheden zijn opgehelderd, doe ik een beroep op u om tegen het verlenen van kwijting te stemmen voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen voor het begrotingsjaar 2004 door het Comité van de regio’s. Indien er een stemming komt over dit verslag, dan verzoek ik u om te stemmen voor de amendementen die de heer Staes en ikzelf hebben ingediend en die tot doel hebben om de feiten over deze zaak boven water te krijgen. Dat staat ons te doen als wij de roep om het afleggen van verantwoording serieus nemen, iets wat tot de kern van het democratisch proces behoort. 
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, als rapporteur voor de kwijting met betrekking tot de Europese ontwikkelingsfondsen wil ik allereerst duidelijk maken dat deze fondsen belangrijke en kostbare instrumenten zijn voor de bevordering van de solidariteit, de welvaart in de wereld, de vrede en de beginselen van rechtvaardigheid en eerbiediging van de mensenrechten.
De Commissie begrotingscontrole onderzoekt de uitvoering van de begroting van deze fondsen en geeft haar mening over de manier waarop deze fondsen optimaal beheerd kunnen worden, met efficiëntie en transparantie.
Rekening houdend met het verslag van de Rekenkamer en de gedachtewisseling met de Commissie en de bevoegde commissaris, de heer Michel, stellen wij voor om de Commissie kwijting te verlenen voor de uitvoering van het zesde, zevende, achtste en negende Ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2004. Wij stellen eveneens voor om de rekeningen van deze fondsen voor het jaar 2004 goed te keuren.
In de resolutie die onze commissie heeft voorgelegd aan de plenaire vergadering, wordt gewezen op het belang van de Europese ontwikkelingsfondsen voor de bijdrage van de Europese Unie aan de verwezenlijking van de millenniumontwikkelingsdoelstellingen, waarvan het hoofddoel de uitroeiing van de armoede is. Wij geven uiting aan onze ongerustheid over het feit dat slechts 12 miljoen euro (0,4 procent van de begroting) is uitgetrokken voor basisonderwijs en 74 miljoen (slechts 2,7 procent) voor basisgezondheidszorg. Dit druist in tegen de aanbevelingen die het Europees Parlement in zijn resolutie van vorig jaar had gedaan.
Het is zeer belangrijk dat wij via de Europese Ontwikkelingsfondsen de beginselen van democratisering, goed bestuur en gelijke kansen bevorderen. Daarmee kunnen wij een dubbel doel bereiken, namelijk duurzame ontwikkeling van de begunstigde landen maar ook een efficiëntere besteding van de middelen, waartoe wij als Europees Parlement, als gekozen vertegenwoordigers van de Europese burgers, verplicht zijn.
Deze doelstellingen betreffen zowel de Europese instellingen en de gedecentraliseerde diensten in de ACS-landen, die geld ontvangen uit het Ontwikkelingsfonds, als ook de nationale beheersautoriteiten en de parlementen van deze landen.
Een ander vraagstuk dat wij aanstippen betreft de door de Europese Investeringsbank beheerde middelen. Daarop wordt geen controle uitgeoefend, noch door de Rekenkamer noch door het Europees Parlement via de kwijtingsprocedure. Wij zijn van mening dat er meer transparantie en meer efficiëntie zouden zijn indien in het verslag van de Europese Investeringsbank informatie en gegevens werden opgenomen over de Europese ontwikkelingsfondsen.
Wij zijn eveneens van mening dat de opneming van deze fondsen in de communautaire begroting veel complicaties en beheersproblemen zou oplossen bij de uitvoering van de opeenvolgende fondsen, de besteding van de middelen zou helpen versnellen en het huidig democratisch deficit zou wegnemen.
Een ander vraagstuk dat ons zorgen baart betreft het totaal van de nog betaalbaar te stellen bedragen. Dat totaal moet worden verminderd en daarvoor zijn soepele activiteiten met snellere resultaten nodig.
Tot slot willen wij de zichtbaarheid van de externe activiteiten van de Europese Unie verbeteren. De Europese burgers zijn trots op dit beleid van solidariteit, en de burgers van de derde wereld willen dit beleid en hebben dit nodig. Het is hoog tijd dat ons politieke doel en de efficiënte verwezenlijking daarvan worden gecombineerd met inspanningen voor een betere communicatie en zichtbaarheid van onze activiteiten, zowel van onze eigen activiteiten als van ons optreden in het kader van internationale organisaties, als de VN of de Wereldbank, en andere instanties. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 11.00 uur plaats.

De Voorzitter.
   - Aan de orde is de voortzetting van de gecombineerde behandeling van de verslagen over de kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2004. 
Umberto Guidoni (GUE/NGL ),
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, mijnheer de commissaris, het Europees Parlement komt de belangrijke taak toe om veertien Europese agentschappen die geheel, gedeeltelijk of indirect door de Europese Unie worden gesubsidieerd kwijting te verlenen voor het begrotingsjaar 2004. Ik zal hier niet stil blijven staan bij de details en de problemen waar de afzonderlijke agentschappen op zijn gestuit, maar alleen de belangrijkste aspecten voor een gemeenschappelijk debat noemen.
Ik maak van de gelegenheid gebruik om erop te wijzen dat de kwijting, zoals ik zojuist heb gezegd, slechts voor veertien agentschappen van de zevenentwintig wordt verleend. Ik vraag me namelijk af hoeveel van u daadwerkelijk weten hoeveel agentschappen er zijn en wat hun functies zijn; dat zijn er niet veel, geachte collega’s, en er zijn zeker heel weinig Europese burgers die daarvan een duidelijk beeld hebben. Misschien moeten er voor hen voorlichtingsprogramma’s over de agentschappen en hun taken worden opgezet.
Niet voor niets is na het debat over mijn verslag in de commissie een studie besteld, die nog niet is afgerond, om de positie van de Europese agentschappen te analyseren en te verduidelijken. Uit de studie komt naar voren wat ook al uit het verslag bleek, namelijk dat er een gebrek is aan harmonisatie tussen de verschillende agentschappen en er een risico bestaat op ontoereikende transparantie door de moeilijkheden bij het toezicht door het Parlement.
Daarom heb ik de Raad in mijn verslag verzocht zo snel mogelijk de onderhandelingen op gang te brengen met het oog op de afronding van het voorstel voor een interinstitutioneel akkoord, dat de Commissie op verzoek van het Parlement heeft ingediend. Het Parlement had namelijk in het verslag over de kwijting van de agentschappen voor 2003 verzocht een dergelijk interinstitutioneel akkoord op te stellen om alle agentschappen in een gemeenschappelijk regelgevingskader op te nemen.
Wat de bevoegdheid tot kwijtingverlening van het Parlement betreft, heb ik de onbillijkheid van de huidige situatie willen onderstrepen. Krachtens artikel 185 van het Financieel Reglement verleent het Parlement kwijting voor de uitvoering van de begroting van de communautaire organen met rechtspersoonlijkheid die subsidies uit de algemene begroting ontvangen.
In werkelijkheid is het van belang erop te wijzen dat niet al deze organen geheel of zelfs maar gedeeltelijk door middel van subsidies ten laste van de begroting worden gefinancierd. We kunnen dus concluderen dat het kwijtingsbesluit betrekking heeft op zowel de financiering ten laste van de begroting als op andere vormen van financiering van deze organen. Deze situatie is natuurlijk niet acceptabel en impliceert dat sommige organen die door de Unie zijn ingesteld, verantwoording moeten afleggen van de manier waarop zij middelen uit andere bronnen dan de begroting uitgeven, terwijl andere - die geen subsidies uit de begroting ontvangen - dat niet hoeven te doen.
Ik heb een amendement op het Financieel Reglement voorgesteld, dat door de Commissie begrotingscontrole is goedgekeurd, waarmee juist dit beginsel is ingevoerd: als het aldus gewijzigde Reglement wordt aangenomen, zullen de toezichthoudende bevoegdheden van het Parlement in de komende jaren aanzienlijk worden uitgebreid, en dat zal de beginselen van transparantie en democratie ten goede komen.
Bij het opstellen van dit verslag zijn de onderzoeken van de Rekenkamer een grote steun geweest. Daarin zijn enkele onregelmatigheden van weinig gewicht aan het licht gekomen en daarom sluit ik me aan bij het oordeel van de Rekenkamer en haar voorstel om kwijting te verlenen aan de directeuren van alle veertien onderzochte agentschappen. Het spijt me wel te moeten zeggen dat het bij de Rekenkamer aangevraagde onderzoek zuiver technisch van aard is en er geen enkel toezicht is op de wijze waarop de toegewezen begrotingsmiddelen in het betrokken jaar zijn uitgegeven.
In het werkdocument bij de verslagen heb ik dit punt aan de orde gesteld. Ik stel de Rekenkamer voor de huidige evaluatie in de komende jaren aan te vullen met toetsing van de kwaliteit van de diensten, de vaardigheden, de activiteiten, ofwel de efficiëntie waarmee de begrotingsmiddelen door de afzonderlijke agentschappen worden besteed.
Veel van de genoemde problemen keren steeds weer terug en we spreken dus over een horizontaal onderzoek van de problemen bij de verschillende agentschappen: een van die problemen betreft het Financieel Reglement, dat bestemd was voor de agentschappen terwijl de daaropvolgende, specifieke financiële reglementen voor elk agentschap zijn opgesteld met de bedoeling zo nauw mogelijk aan te sluiten bij het algemene Financieel Reglement dat voor de Commissie is gecreëerd.
Dit criterium is over het algemeen zinvol, maar soms is het niet toereikend voor de kleinste agentschappen. Daarvoor zijn passende hervormingen noodzakelijk. Dat is een van de voornaamste bezwaren van de Rekenkamer. Zelfs de problemen bij de selectie van personeel zijn dezelfde bij verschillende agentschappen. De agentschappen hebben zeker behoefte aan meer assistentie dan de grotere instellingen, en het is dus belangrijk dat de Commissie hun de diensten van EPSO, haar dienst voor personeelsselectie, ter beschikking stelt, naast andere horizontale diensten als training en juridische diensten.
Een ander probleem is de interne audit. Voor sommige agentschappen is dat een te zware last. Volgens mij is het zinvol als de Commissie een verslag over de huidige situatie indient waarin zij beschrijft over welke capaciteiten voor interne audit elk agentschap beschikt en welke interne auditdiensten de Commissie de kleinste agentschappen ter beschikking kan stellen.
Tot slot wil ik stilstaan bij een probleem dat een heftig debat heeft ontketend en waarover de opvattingen tussen het Parlement en de Commissie uiteenlopen, namelijk de kwestie van het Europees Bureau voor wederopbouw, dat in 2000 werd opgezet om bijstand te verlenen bij de wederopbouw, de ontwikkeling en de stabiliteit van Kosovo, Servië, Montenegro en de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië door middel van het Cards-programma. Aangezien dat programma is afgesloten, heeft de Commissie besloten het Bureau uiterlijk in 2008 te sluiten.
In het licht van het uitstekende werk van de afgelopen jaren en om te voorkomen dat kostbare ervaringen die in vele jaren van activiteit zijn opgedaan, weer verloren gaan, heb ik in mijn verslag voorgesteld het mandaat uit te breiden, om het Bureau te kunnen gebruiken voor het verlenen van bijstand bij de wederopbouw van alle andere gebieden waar daarnaar vraag is, bijvoorbeeld in Irak, Afghanistan, Pakistan of in de landen die onlangs door de tsoenami zijn getroffen. Op die manier kan de eerste humanitaire hulp van ECHO, het directoraat-generaal van de Commissie dat is bedoeld voor hulp bij natuurrampen of in geval van gewapende conflicten in gebieden buiten de Unie, worden aangevuld. Dat is wat ik had willen zeggen over dit verslag. Ik hoop dat het in de volgende plenaire vergadering zal worden aangenomen. 
Siim Kallas,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren.
Voor ons staat vandaag een glas dat nog slechts halfvol is, maar dat geleidelijk aan steeds voller wordt.
Naast de positieve aantekening over de accounting, inkomsten, kredieten, administratieve uitgaven en het Europees Ontwikkelingsfonds in de Europese begroting is de Europese Rekenkamer redelijk tevreden over de controle op de landbouwuitgaven en de steun aan kandidaat-landen. De uitgaven waarmee de Rekenkamer tevreden was, vertegenwoordigen bijna eenderde van de Europese begroting. Ik ben blij dat deze vooruitgang ook wordt weerspiegeld in de parlementaire verslagen en dat er is voorgesteld dat het Parlement de tenuitvoerlegging van de begroting door de Commissie goedkeurt.
Staat u mij toe hier mijn hartelijke dank uit te spreken aan de rapporteurs de heer Jan Mulder en mevrouw Rodi Kratsa-Tsagaropoulou, die het Europees Ontwikkelingsfonds heeft behandeld, alsmede de heer Szabolcs Fazakas, voorzitter van de Commissie begrotingscontrole, die het hele proces op deskundige wijze heeft geleid. Het Parlement heeft een lange lijst van aanbevelingen voor verbeteringen opgesteld. De Commissie is van plan de meeste hiervan op te volgen en hierover, zoals gevraagd, te rapporteren.
Wij weten allemaal dat het glas nog niet vol is, maar het Parlement steunt het plan dat de Commissie in juni 2005 heeft aangenomen om een geïntegreerd kader voor interne controle in te stellen alsmede het actieplan dat de Commissie in januari 2006 heeft aangenomen.
Nu wij weten wat er nog ontbreekt, wil ik mij op het ontbrekende deel concentreren. Allereerst wil ik het Parlement complimenteren met de tekst van het Interinstitutioneel Akkoord, die het resultaat is van onderhandelingen met de Raad en waarin voor het eerst de begrotingscontrole en de betrouwbaarheidsverklaring worden genoemd.
Wij weten allemaal dat de tenuitvoerlegging van dit politiek akkoord voortdurend werk vereist en de Commissie is zeker van plan haar uiterste best te doen om dit doel te bereiken.
Tegenover het Europees Parlement en de Europese belastingbetaler streven wij ook naar een verbetering van de betrouwbaarheidsverklaring. Wij zijn van plan aan drie maatregelen veel aandacht te schenken.
Ten eerste zullen wij de procedure voor de voorbereiding van de jaarlijkse activiteitenverslagen alsmede de coherente toepassing daarvan door de directoraten-generaal verbeteren. Wij zullen wijzigingen aanbrengen in het syntheseverslag, maar niet zo gedetailleerd als het Europees Parlement heeft aanbevolen.
Ten tweede zullen wij de transparantie bij het gebruik van Europese fondsen vergroten. Volgende week zal de Commissie een Groenboek over een Europees Transparantie-initiatief aannemen. Als onderdeel daarvan zal de Commissie voorstellen dat de lidstaten voortaan verplicht zijn een lijst op te stellen van de begunstigden die geld ontvangen uit gezamenlijk beheerde Europese fondsen. Daarvoor zal de Commissie een gecentraliseerd webportaal openen.
Ten derde zullen wij doorgaan met het vergroten van de deelname van de nationale rekenkamers. Afgelopen week stuurde de Commissie elk van deze nationale rekenkamers gedetailleerde lijsten van alle betalingen die in 2005 aan hun lidstaten zijn gedaan. Daarbij werden zij opgeroepen de resultaten van hun accountantsonderzoeken te delen met de Commissie en de Europese Rekenkamer. Dit is een eerste stap in de tenuitvoerlegging van ons actieplan en ik weet dat een aantal nationale rekenkamers bereid zijn te controleren of de Europese fondsen in hun landen rechtmatig worden gebruikt. Op die manier zijn de eerste stappen in deze richting genomen, en ik ben van plan deze zaak ook ter sprake te brengen op de bijeenkomst van de coördinatiecommissie van de Europese Rekenkamer en de nationale rekenkamers, die eind dit jaar in Polen wordt gehouden.
Geachte leden, toen ik vorig jaar hier was, zei ik dat het mobiliseren en motiveren van de lidstaten niet eenvoudig zal zijn en dat de Commissie uw steun nodig blijft hebben. Die steun heb ik het afgelopen jaar gekregen en ik wil bevestigen dat wij van onze kant ons uiterste best zullen doen. Als eerste stap willen wij de aanbevelingen die u vandaag aanneemt, opvolgen.
Dank u voor uw aandacht. 
Danutė Budreikaitė (ALDE ),
   Na de uitvoering van de algemene begroting voor het begrotingsjaar 2004 te hebben geëvalueerd, is de Commissie ontwikkelingssamenwerking van mening dat de uitvoering, ondanks de inspanningen van de Europese Commissie, op bepaalde gebieden te wensen overlaat. De Commissie ontwikkelingssamenwerking is het eens met de Rekenkamer dat er objectieve, bruikbare en duidelijke indicatoren moeten worden vastgesteld waarmee de resultaten van de verleende hulp gemeten kunnen worden, en zij hoopt dat deze indicatoren in de periode 2007-2013 zullen worden ontwikkeld en toegepast. De commissie juicht het toe dat er een manier is gevonden om begrotingssteun per sector toe te kennen, wat een effectievere optie is dan algemene steun vanuit de begroting. Gezien de ervaring met de meest recente uitbreiding roept de Commissie ontwikkelingssamenwerking de Commissie echter op te garanderen dat de administratieve capaciteit voor ontwikkelingsbeleid in Bulgarije en Roemenië wordt opgeschroefd voordat ze tot de EU toetreden.
Naar aanleiding van de beoordeling van de uitvoering van het zesde, zevende, achtste en negende Europees Ontwikkelingsfonds over het jaar 2004 moet worden benadrukt dat ook hier ruimte is voor verbetering. Net als voorheen wordt de donorhulp onvoldoende gecoördineerd. Ook moet er nog steeds een methode worden ontwikkeld om de resultaten te meten, zodat de samenwerking tussen de lidstaten van de Gemeenschap kan worden beoordeeld. Zolang die ontbreekt is het onmogelijk te komen tot de gewenste ‘resultaatgerichte aanpak’ in ons streven naar de millenniumdoelstellingen.
Een ander punt: de landen moeten de Commissie duidelijker aantonen dat zij in aanmerking komen voor steun en de Commissie moet de samenwerking met plaatselijke vertegenwoordigers versterken en indicatoren hanteren die een doeltreffend gebruik van overheidsfinanciën stimuleren.
Wat de ontwikkelingshulp betreft, bestaat het gevaar dat tegen het einde van 2007 maximaal 700 miljoen euro niet zal zijn besteed. Tegelijkertijd wordt het tiende Europees Ontwikkelingsfonds verhoogd en worden de lidstaten verplicht meer geld aan ontwikkelingshulp te besteden. De Commissie moet daarom, net als in voorgaande jaren, haar inspanningen nadrukkelijker richten op het beheer van de fondsen voor de tenuitvoerlegging van het ontwikkelingsbeleid. 
Joseph Muscat (PSE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik bevind me in een nogal ongemakkelijke positie, in de zin dat ik het overwegend eens ben met hetgeen de rapporteurs hebben gezegd over de algemene teneur van het verslag en over de vraag of wij morgen in de stemming al dan niet kwijting moeten verlenen. In dit opzicht deel ik het standpunt van de PSE-Fractie. Ik ben hier echter als rapporteur voor advies van de Commissie interne markt en consumentenbescherming, en in die hoedanigheid moet ik de door ons onderzochte directoraten-generaal - Gezondheid en consumentenbescherming, Belastingen en douane-unie, en Interne markten en diensten - complimenteren met de manier waarop zij op de gesignaleerde punten hebben gereageerd.
Opgemerkt zij dat de Rekenkamer zelf geen enkele van de opmerkingen over deze kwesties inzake de tenuitvoerlegging van het beleid voor consumentenbescherming, interne markt en douane heeft opgepakt. De Commissie interne markt en consumentenbescherming dringt desondanks aan op een transparantere maar flexibele benadering van de manier waarop subsidies worden verstrekt en EU-middelen worden beheerd. 
Michael Cramer (Verts/ALE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, als rapporteur voor de Commissie vervoer en toerisme wil ik benadrukken dat de Europese Rekenkamer al op een traditie van kritiek kan bogen ten aanzien van de trans-Europese netwerken. In zijn laatste verslag over transparantie staat bijvoorbeeld: ‘De Commissie creëerde ingewikkelde administratieve procedures voor de jaarlijkse evaluatie en selectie van TEN-T-projecten en die procedures hebben er niet altijd voor gezorgd dat alle relevante informatie beschikbaar was bij de evaluatie.’ Verder stelt de Rekenkamer voor dat de Commissie ook ‘een heldere methode ontwikkelt voor het beoordelen van voorstellen die in het kader van het TEN-T-programma worden ingediend en dit in haar handboek publiceert.’ Dit had allang moeten gebeuren.
De Rekenkamer bekritiseert ook de coördinatie en zegt daarover dat ‘de coördinatie van de verschillende financieringsbronnen van de Gemeenschap voor vervoersinfrastructuurprojecten door de verschillende directoraten-generaal het de Commissie niet mogelijk maakt om alle gevallen van te hoge of dubbele financiering te ontdekken.’ Met het oog op de strakke begroting is dit onacceptabel.
Om dit probleem uit de wereld te helpen, doet de Rekenkamer zelfs concrete voorstellen. Zo ‘moet de Commissie de passende rechtsgrondslagen, procedures en instrumenten vaststellen om de coördinatie van de financiering voor vervoersinfrastructuur te verbeteren en om mogelijke gevallen van te hoge of dubbele financiering te ontdekken. Zo nodig dient dit in samenwerking met de lidstaten te gebeuren.’ Ik wil hieraan toevoegen dat de verantwoordelijken op alle niveaus moeten worden aangewezen en dat conclusies moeten worden getrokken.
Er zijn ook tekortkomingen op het gebied van de verkeersveiligheid en de rechten van passagiers. Bij de verkeersveiligheid is slechts 60 procent van de betalingskredieten gebruikt, en slechts 11 procent van de betalingskredieten werd uitgegeven aan de bescherming van de passagiersrechten. Ook dat moet in de toekomst veranderen.
Tot besluit wil ik de Rekenkamer heel hartelijk bedanken. Ik roep de Commissie op om deze tekortkomingen uit de wereld te helpen en de voorstellen over te nemen, zodat de jaarlijkse traditie van kritiek van de Rekenkamer volgend jaar met succes doorbroken kan worden. Zoals EMSA vermeld in de bijlagen moeten de agentschappen voor de veiligheid van de zee- en luchtvaart hun beschikbare middelen voortaan beter benutten, hoewel de agentschappen nog nieuw waren en in 2004 bepaalde aanloopmoeilijkheden hadden. 
Gérard Deprez (ALDE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, als rapporteur voor advies van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken wil ik om te beginnen mijn waardering uitspreken voor het werk dat door de verschillende rapporteurs is verricht, met name door de heer Mulder voor de algemene begroting, en de heer Guidoni voor de agentschappen. Dat zijn namelijk de twee verslagen waarin de kwesties die onder de bevoegdheid van onze Commissie vallen, rechtstreeks worden behandeld.
Wat allereerst de algemene begroting van de Europese Unie betreft, stel ik het op prijs dat de heer Mulder twee essentiële opmerkingen uit mijn advies die door onze commissie zijn goedgekeurd, in zijn verslag heeft overgenomen. De eerste van deze opmerkingen betreft het uitvoeringspercentage van de begroting in de sector “vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid”, met name wat de betalingen betreft.
Hoewel er in vergelijking met 2003, toen het percentage slechts 68% bedroeg, sprake is van een verbetering, is het voor 2004 vastgestelde uitvoeringspercentage nog steeds veel te laag, namelijk 83%, waarmee het duidelijk onder het gemiddelde uitvoeringspercentage van de begroting ligt. Dit leidde tot een aanzienlijke verhoging van de nog betaalbaar te stellen bedragen (RAL), namelijk van 160 tot 238 miljoen euro. Het is duidelijk dat het directoraat-generaal Justitie, vrijheid en veiligheid zich meer moet inspannen om de uitvoering van de begroting te verbeteren. Dit zal nog belangrijker zijn in het kader van de nieuwe financiële vooruitzichten 2007-2013, vooropgesteld dat deze - zoals ik hoop - binnenkort door het Parlement worden goedgekeurd. De komende zeven jaar zullen de begrotingsmiddelen die uitgetrokken worden voor de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid aanzienlijk worden verhoogd, namelijk met 163 procent: de grootste verhoging van alle categorieën of subcategorieën van de algemene begroting van de Unie. Het management van het directoraat-generaal Justitie, vrijheid en veiligheid moet worden versterkt, als het recht wil doen aan de politieke prioriteit die wordt toegekend aan de oprichting van een echte ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.
De tweede opmerking die de algemeen rapporteur heeft overgenomen, hangt samen met de bezorgdheid die de Rekenkamer heeft geuit over de wijze waarop sommige lidstaten het Europees Vluchtelingenfonds hebben uitgevoerd, en, in het bijzonder, over de tekortkomingen van de ingevoerde nationale controlesystemen. Het is duidelijk dat de Commissie in deze sector, zoals in veel andere sectoren met gedeeld beheer, meer te lijden heeft van de tekortkomingen van de lidstaten dan van haar eigen tekortkomingen. Onze algemeen rapporteur heeft er goed aan gedaan dit probleem centraal te stellen in zijn verslag. Daarnaast heeft de delegatie van het Parlement er tijdens de trialoog voor de hernieuwing van het interinstitutioneel akkoord goed aan gedaan om aan te dringen op specifiekere toezeggingen van de Raad en de lidstaten met betrekking tot de controle van fondsen die onder gedeeld beheer vallen. Helaas weten wij dat de resultaten achterbleven bij onze verwachtingen.
Ik wil tot slot nog enkele opmerkingen maken over de agentschappen, waarvan er vele zijn in de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Als wij Europol buiten beschouwing laten - en ik wil deze gelegenheid graag aangrijpen, zoals iedere gelegenheid, om het Parlement te herinneren aan onze oproep om Europol zo snel mogelijk van een louter intergouvernementeel orgaan, wat het nu is, te veranderen in een communautair agentschap -, als wij Europol buiten beschouwing laten, dan zijn er maar liefst vier agentschappen operationeel in de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, en dan tel ik de Europese Politieacademie (EPA) nog niet eens mee. Deze vier agentschappen zijn het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat, het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving, het Europees agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen en Eurojust.
Onze rapporteur voor de kwijting voor de uitvoering van de begroting van de agentschappen, de heer Guidoni, is zich er terdege van bewust - zoals hij zojuist al zei - dat de agentschappen niet altijd goed bekendstaan bij sommige afgevaardigden of in de publieke opinie. Hij stelt in zijn verslag vast, ik citeer: “dat de communautaire agentschappen niet altijd een goed imago of een goede pers hebben”. Hij voegt er echter meteen aan toe, en ik steun hem in dit opzicht, dat een aantal van hen dit negatieve imago niet verdient en dat dit onder de aandacht van de burgers van de Europese Unie moet worden gebracht door zo vaak als nodig is en met gebruikmaking van daarvoor geschikte middelen uiteen te zetten waarom deze agentschappen zijn opgericht en welke resultaten ze hebben bereikt.
Als rapporteur van de Commissie burgerlijke vrijheden wil ik hier zeer duidelijk stellen dat de agentschappen die in onze sector actief zijn, in mijn optiek goed worden beheerd, afgezien van een aantal kritische en gerechtvaardigde opmerkingen over het agentschap in Wenen. Zij leveren kwalitatief hoogstaand werk en ik kan mij niet voorstellen welke andere organisaties de specifieke taken die aan de bestaande agentschappen zijn toevertrouwd, beter zouden kunnen uitvoeren. Ik denk hierbij met name aan het agentschap Frontex, voor de controle van de buitengrenzen, en aan Eurojust, voor de verbetering van de justitiële samenwerking. Ik wil deze gelegenheid tevens aangrijpen om aan te kondigen - al loop ik hiermee op een ander debat vooruit - dat ik voorstellen zal doen om de betreffende agentschappen in het kader van de begroting voor 2007 te versterken. 
Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, we hadden het verslag over de kwijting voor de uitvoering van de begroting niet op een betere dag kunnen bespreken dan vandaag. De nagalm van de aankoop van twee verschillende kantoorgebouwen in Staatsburg, waarvan we recentelijk hebben gehoord, laat zien dat we absoluut meer informatie nodig hebben over de onderverhuur van deze gebouwen door de gemeente Straatsburg.
Het lijkt erop dat het Europees Parlement veel te veel betaald heeft aan de gemeente Straatsburg, die de gebouwen huurt van een vastgoedfonds. Deze te veel in rekening gebrachte kosten hadden jaarlijks 2,7 miljoen euro kunnen opbrengen. En dit is misschien al 25 jaar aan de gang. Ik vind het schandalig: niet alleen het feit zelf, maar ook dat deze informatie tot nu toe voor ons in het Parlement verborgen is gehouden.
Het Europees Parlement moet een grondig onderzoek instellen om er zo snel mogelijk achter te komen of de aantijgingen met betrekking tot het te veel in rekening brengen door de gemeente Straatsburg kloppen. Als dit het geval blijkt te zijn, moet het Europees Parlement onmiddellijk overwegen om de aangewezen wettelijke stappen te ondernemen tegen de gemeente Straatsburg. Het heeft me bovendien verbaasd dat de burgemeester van Straatsburg heeft geweigerd de vragen te beantwoorden die de ondervoorzitter van dit Parlement haar hierover heeft gesteld. Ik vraag me af hoe het communicatiebeleid van de gemeente Straatsburg - dat toch meestal zo alert en zo voorzichtig, en zelfs overdreven voorzichtig, is als het gaat om de leden van dit Parlement - zo snel heeft kunnen veranderen.
Namens de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid wil ik zeggen dat de verslagen over de kwijting voor de uitvoering van de begroting over het algemeen niet genoeg informatie bevatten over de vraag of de begroting erin geslaagd is gelijke kansen voor vrouwen in de uitgebreide Unie te bevorderen. Evenmin bieden zij de mogelijkheid om de gevolgen van de begroting te beoordelen vanuit de optiek van gendergelijkheid, ondanks het verzoek van dit Parlement met betrekking tot het genderbegroten. In de toekomst moet de Commissie ons alle relevante informatie over gendermainstreaming van alle andere beleidsterreinen doen toekomen en deze informatie moet worden opgenomen in de verslagen over de kwijting voor de uitvoering van de begroting. We hebben daar al zo vaak om verzocht; ik denk dat het tijd wordt dat de Commissie het ook eens gaat doen. 
Alexander Stubb,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb drie punten. Mijn eerste punt is dat het tijdstip waarop dit debat plaatsvindt een schande is: het had vanmiddag om zes uur moeten beginnen en het is nu half tien. Dit gaat de hele avond duren. Het is een van de belangrijkste punten die we überhaupt bespreken. Proberen we soms iets te verbergen voor het publiek?
Mijn tweede punt is dat ik schaduwrapporteur ben voor het verslag-Mulder over de kwijtingverlening aan de Commissie. Ik wil mijn collega en vriend, de heer Mulder, feliciteren met het uitstekend verslag en erop wijzen dat 80 procent van het verkeerde gebruik van middelen nog steeds in de lidstaten plaatsvindt. De Commissie doet haar werk uitstekend. Wat we nodig hebben is niet meer controle, maar betere controle.
Mijn derde en laatste punt betreft de kwijtingverlening aan het Europees Parlement. Ik wil daar vier dingen over zeggen. Ten eerste is het heel belangrijk dat we ons in deze fase beperken tot de feiten. We moeten beginnen met te onderzoeken wat er werkelijk is gebeurd. Het is voor ons allemaal heel gemakkelijk om ons af te vragen of Straatsburg wel de juiste zetel is of niet. Ik denk niet dat dat op dit moment onderwerp van discussie is. Laten we kijken naar wat er werkelijk is gebeurd. Ten tweede gaat het hier om twee zaken: we moeten kijken naar wat de administratie van het Europees Parlement in de afgelopen 25 jaar heeft gedaan, en we moeten kijken naar wat de gemeente Straatsburg heeft gedaan. Het lijkt er zeker op dat Straatsburg de geest van de overeenkomst die we met de stad zelf hebben, heeft geschonden. Ten derde hebben we meer informatie nodig. Ik ben het eens met de heer Ferber, de rapporteur op dit punt, die onlangs heeft gezegd dat het persbericht van Straatsburg - waar mevrouw Kauppi aan refereerde - absoluut ontoereikend is. Ze zullen veel meer informatie moeten verstrekken of ze moeten hun hele PR-afdeling vervangen. We krijgen geen informatie over wat er nu werkelijk gebeurd is.
Tot slot moeten wij tegen het verlenen van kwijting aan het Europees Parlement stemmen en beginnen met het onderzoek. 
Dan Jørgensen,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zou me om te beginnen willen aansluiten bij de woorden van de heer Stubb van zo-even. Het is een schandaal dat we een debat over zo'n belangrijke zaak als de kwijting zo laat op de avond moeten voeren, nadat we eerst opmerkingen van één minuut hebben moeten aanhoren over onder meer de vraag of de heer Prodi al dan niet een KGB-agent is geweest. Ik moet zeggen - ik zeg het met enig cynisme, maar er zit wel een kern van waarheid in - dat het in dit specifieke geval misschien maar goed is dat mensen buiten dit gebouw niet geïnteresseerd zijn in wat we doen, want we zouden denk ik overladen worden met hoon als iemand zou zien welke zaken we op onze agenda voorrang hebben gegeven boven deze buitengewoon belangrijke kwestie.
Ik zou de heer Mulder willen bedanken voor het uitstekende werk dat hij met zijn verslag geleverd heeft. Het hele proces is in mijn ogen nuttig en constructief geweest - dat is ook de enige manier om een dergelijk indrukwekkend resultaat te bereiken, een resultaat bovendien dat de steun zal krijgen van een ruime meerderheid in dit Parlement. De kwijtingsprocedure is natuurlijk ook een zeer belangrijke aangelegenheid. Ik sluit me ook aan bij zijn aanbeveling om de Commissie - uiteraard - kwijting te verlenen. Een en ander moet dan wel vergezeld gaan van een aantal opmerkingen, want ook dit jaar zitten we weer met de kwestie die de kern van onze ontevredenheid vormt. Er is helaas niet genoeg gedaan. Op te veel terreinen kunnen we jammer genoeg nog steeds niet in afdoende mate garanderen dat het geld van de Europese belastingbetaler op correcte wijze wordt beheerd.
Er is echter ook reden voor optimisme. Op een aantal gebieden is vooruitgang geboekt. Dat geldt bijvoorbeeld voor het geïntegreerd beheers- en controlesysteem op landbouwgebied. Er is een procedure ingevoerd die goed blijkt te werken en die bovendien - en dat is voor het eerst - voor de Rekenkamer aanleiding was om in haar verslag expliciet te vermelden dat er op dit terrein aanzienlijke vorderingen zijn gemaakt. Een compliment is hier dus op wel op zijn plaats.
In dit verband dient ook gewezen te worden op het akkoord dat in het kader van de financiële vooruitzichten tussen de verschillende instellingen is bereikt. Dat akkoord gaat in de richting van wat wij wilden en is er gekomen onder druk van de kwijtingsprocedure, en meer in het bijzonder naar aanleiding van ons verzoek om een jaarlijkse betrouwbaarheidsverklaring van de afzonderlijke lidstaten. Ook dat is uiteraard een reden voor tevredenheid.
Tot slot zou ik nog enkele woorden willen wijden aan datgene wat mij persoonlijk het meest na aan het hart lag in dit hele proces, namelijk ons verzoek om meer transparantie en openheid en de wijze waarop aan dat verzoek gevolg gegeven is. Het gaat hier om de werkgroepen van de Commissie en de vele comités die de Commissie onder haar hoede heeft. Ook openheid over de bestemming van de EU-middelen in de afzonderlijke landen is een aandachtspunt voor ons. Wat dit betreft, ben ik zeer ingenomen met de garanties die de commissaris vandaag gegeven heeft. 
Ona Juknevičienė,
   . Ik zal vandaag misschien proberen een antwoord te geven aan de heren Stubb en Jørgensen, die vroegen waarom we op een zo laat tijdstip over dit onderwerp debatteren en voor wie we ons willen verbergen: voor de samenleving of voor onszelf. Ik breng u in herinnering dat wij vorig jaar, eveneens in april, gestemd hebben over de kwijting voor de begroting van het Europees Parlement voor 2003. Ik was toen rapporteur, en ik stelde voor dat het Europees Parlement niet meer in Straatsburg zou moeten werken. Vandaag ben ik schaduwrapporteur en ik wil u eraan herinneren dat de leden van het Europees Parlement vorig jaar besloten hebben drie werklocaties te handhaven en in Straatsburg te blijven vergaderen. Ieder jaar kost dat werk, of de organisatie ervan, de burgers van de Gemeenschap 200 miljoen euro. Mijnheer de Voorzitter, mogen we dan nog verbaasd zijn dat het gemeentebestuur van Straatsburg probeert een onrealistisch hoge prijs te krijgen voor gebouwen? Dat lijkt me niet. Wij hebben het immers zelf aangemoedigd door dat soort maatregelen te nemen. Het handhaven van het hoofdkwartier van het Europees Parlement in Straatsburg zal ons geld blijven kosten, totdat we die locatie opgeven. Het is niets nieuws dat er economische entiteiten of personen zijn die fraude plegen of zelfs corrupt worden. Maar zij worden wel vaak tot dergelijk gedrag aangemoedigd, doordat er sprake is van een monopolie, door onlogische wetten of door politieke besluiten. Wijzelf, waarde collega’s, hebben besloten gebruik te maken van de gebouwen in Straatsburg, alhoewel we wisten dat dat ons een niet te rechtvaardigen hoeveelheid geld zou kosten en verliezen zou opleveren voor de stad en zijn inwoners, omdat we die gebouwen slechts enkele dagen per maand gebruiken. Dit is elementaire economische logica. Het is al vele malen berekend en als argument aangevoerd dat het economisch en financieel veel gunstiger zou zijn voor de stad wanneer een andere instelling haar intrek zou nemen in de gebouwen van het Europees Parlement en daar het hele jaar door haar werkzaamheden zou verrichten. We moeten dus erkennen dat we dit allemaal weten, maar om de een of andere reden de situatie niet willen veranderen. Ik ben van mening dat de inwoners van Straatsburg, net als alle andere burgers van de Gemeenschap, de dupe zijn geworden van onjuiste besluiten die wij zelf hebben genomen. Ik sta achter het voorstel om de verlening van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het Europees Parlement op te schorten tot we onderzocht hebben hoeveel verliezen de burgers van Europa nog meer geleden hebben. Het is van groot belang dat we nagaan of er sprake is geweest van corruptie, wetsovertredingen of schending van de Verdragen, maar het is nog veel belangrijker, waarde leden van het Parlement, dat we eindelijk besluiten een einde te maken aan deze niet te rechtvaardigen, schandalige verspilling van het geld van Europese burgers. We moeten efficiënt werken op één locatie en geld daar gebruiken waar het het hardst nodig is. 
Bart Staes,
   . - Voorzitter, collega's, commissaris, ik wil drie thema's behandelen. Vooreerst wil ik de aandacht vragen voor de amendementen die heb ik ingediend op de verslagen-Mulder en -Guidoni met betrekking tot het Bureau voor wederopbouw in het voormalig Joegoslavië. Wij hebben met een ad hoc-delegatie in februari Kosova bezocht. We hebben daar gezien dat het Bureau voor wederopbouw puik werk verricht, schitterend werk verricht en we mogen deze expertise niet weggooien. Vandaar de vraag om zeker op een cruciaal tijdstip, als Kosova waarschijnlijk dit jaar onafhankelijk wordt, dit bureau niet versneld af te bouwen, maar geleidelijk af te bouwen en ook om deze expertise te gebruiken in andere conflictregio's in de wereld, Irak, Afghanistan en nog andere regio's.
Het tweede onderwerp is de kwijting van het Parlement. Ik wil hier het puike werk van collega Markus Ferber onderstrepen. Hij heeft een schitterend verslag afgeleverd. Zijn ontwerpverslag was zelfs nog sterker dan het verslag dat uiteindelijk door COCOBU werd gestemd, maar we moeten vaststellen dat er nieuwe onthullingen zijn. En daar moeten we dus onderzoek naar verrichten. Dat betekent dat wij uiteindelijk tegen zijn verslag zullen moeten stemmen, dat we tegen het verlenen van kwijting zullen moeten stemmen. Ik wil zeer duidelijk zijn, collega's, dat doet geen afbreuk aan het werk van de heer Ferber; dat doet geen afbreuk aan de opmerkingen van de COCOBU, maar dat is een duidelijke maatregel van voorzorg om onszelf zes maanden te gunnen, om ervoor te zorgen dat wij kunnen weten wat er juist is gebeurd en dat we hopelijk in volle transparantie met de stad Straatsburg, met de Franse regering, met de administratie van het Parlement, met iedereen die bij de zaak betrokken is, de conclusies kunnen trekken.
Het derde thema betreft het Comité van de regio's. Collega's, ik betreur dat we niet vóór de stemming in commissie de hoorzitting hebben gehouden met twee auditoren die de heer Lundgren had gevraagd. Dat waren twee mensen die ons mogelijke onregelmatigheden, mogelijke fraude wilden komen uiteenzetten. Nu ligt er in de geheime kamer van het Parlement een vertrouwelijk document, een lijvig document dat aanwijzingen geeft dat er misschien wel iets aan de hand is. Ook dit moeten we ernstig onderzoeken. En ik zou u dus willen vragen, collega's, in analogie met het Europees Parlement ook tegen de kwijting van het Comité van de regio's te stemmen. 
Esko Seppänen,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik wil het debat over de kwijting aan het Parlement voortzetten. De begroting van het Parlement voor 2004 bedroeg 1 231 miljoen euro. Als het Parlement slechts één taal en slechts één werkplek had gehad, zou 60 procent van deze uitgaven zijn bespaard. Het feit dat het Parlement plenaire vergaderingen in Straatsburg houdt, kost ruim 200 miljoen euro. Daarvan wordt ongeveer 10 miljoen euro gebruikt voor de huur van de gebouwen Salvador de Madariaga en Winston Churchill. Het Parlement ontvangt voor eigen gebruik 20 procent van alle administratieve uitgaven van de Europese Unie. Dat is zo veel dat het niet eenvoudig is al dat geld ook daadwerkelijk te besteden.
Aan het eind van afgelopen jaar bedroeg het overschot op de begroting van het Parlement 85 miljoen euro, waarvoor snel een bestemming gevonden moest worden. Het Bureau stelde uiteindelijk voor het Madariaga- en het Churchill-gebouw te kopen. Deze waren eigendom van het Nederlandse pensioenfonds SCI-Erasme of zijn dochteronderneming. Het Parlement betaalde de huur echter aan de gemeente Straatsburg. Bij de verkooponderhandelingen werd duidelijk dat de gemeente een kwart eeuw lang meer van het Parlement had geïnd dan wat zij aan Erasme had betaald. De gemeente Straatsburg sloeg dus munt uit het feit dat het Parlement kantoren in de stad had. De gemeente weigert te zeggen hoeveel extra geld op deze manier is verdiend.
Deze situatie is onaanvaardbaar. Onze fractie staat achter een grondig en volledig onderzoek hiernaar. Met het oog hierop zijn wij bereid het verslag van de heer Ferber te verwerpen en voor een nieuwe behandeling naar de bevoegde parlementaire commissie terug te verwijzen. Vanwege de nieuwe onduidelijkheden moeten wij hetzelfde doen met het verslag van de heer Lundgren over de kwijting van het Comité van de regio's. 
Nils Lundgren,
   - Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de ambtenaren bedanken die mij hebben geholpen met mijn werk aan het verlenen van kwijting. Hun inspanningen waren bewonderenswaardig en buitengewoon intensief. Zoals al is opgemerkt, was het een beetje roeien tegen de stroom in.
Er is nu informatie boven water gekomen dat Straatsburg het Parlement ten onrechte huur in rekening heeft gebracht gedurende een aantal jaren. Ik wil onderstrepen dat Straatsburg het Parlement toegang moet verschaffen tot alle documenten over de betrokken gebouwen voordat er kwijting kan worden verleend. Als de stad dit nalaat dan moet het Parlement OLAF inschakelen. Bovendien dient het Parlement uiteraard geen enkel verkoopcontract te ondertekenen zolang deze zaak niet is opgehelderd.
Indien de instellingen van de EU duidelijk de wil hadden om onderzoek te doen en verantwoording te eisen, en als de Commissie begrotingscontrole haar taak goed had uitgevoerd en was opgetreden als het controlerende orgaan dat het behoort te zijn, dan waren deze zaken niet voorgevallen. Er dient een duidelijke wil te zijn om onregelmatigheden grondig te onderzoeken, en wel altijd wanneer deze zich voordoen en niet alleen als de pers er lucht van heeft gekregen.
Ik wil hier ook aan toevoegen dat de Commissie begrotingscontrole bij haar behandeling van het verslag van de heer Ferber de kritiek in het verslag op het vrijwillig pensioenstelsel van leden van het Europees Parlement heeft weggeretoucheerd. Het is een stelsel zonder rechtsgrond en zonder duidelijke regels voor een mogelijk tekort. Het is oneerlijk dat Europese belastingbetalers moeten opdraaien voor tekorten in het pensioenfonds. Eveneens is opmerkelijk dat de bijdragen van de leden aan het vrijwillig pensioenstelsel worden betaald uit de parlementaire vergoeding. De leden van het fonds dienen hun bijdragen uit hun persoonlijke inkomsten te betalen. Het stelsel dient te worden afgeschaft. 
Mogens N.J. Camre,
   - Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen zou ik collega Mulder willen bedanken voor alle tijd en energie die hij in dit werk gestoken heeft, en ook een woord van dank aan de andere rapporteurs lijkt me op zijn plaats. Het is natuurlijk jammer dat we het ook dit jaar weer zonder een echte betrouwbaarheidsverklaring moeten doen. Zoals u allen weet, zou het zo moeten zijn dat de EU de lidstaten tot voorbeeld strekt, zeker als het gaat om de nieuwe lidstaten, met hun nieuwe, nog niet geteste beheerssystemen. Ik betwijfel echter of we wel echt het goede voorbeeld geven - het is toch een zeer ernstige zaak dat we nog steeds geen eenduidige betrouwbaarheidsverklaring kunnen afgeven. Ik sluit me wat dit betreft bij de woorden van de heer Mulder aan, daar waar hij zijn ontevredenheid uit over het feit dat de lidstaten niet bereid zijn verklaringen inzake het toezicht op de besteding van de ontvangen middelen af te geven. We moeten ervoor zorgen dat die verklaringen er wel degelijk komen.
Daarnaast is het natuurlijk zo dat de verantwoordelijkheid voor het beheer niet uitsluitend op de schouders van de Commissie rust; ook de Raad en de lidstaten hebben verplichtingen in dit verband. Bij een aantal situaties of gevallen zie ik niet hoe ik zou kunnen aanbevelen kwijting te verlenen, simpelweg omdat we die kwijting dan op volstrekt onduidelijke gronden zouden verlenen. Op sommige gebieden nemen we taken op ons die we in de praktijk niet kunnen uitvoeren. Dat blijkt wel als we kijken naar de situatie met betrekking tot de rekeningen van het Parlement, zoals de heer Ferber die eerder vandaag beschreven heeft. Gisteren waren we er zeker van dat alles in orde was en dat niets het verlenen van kwijting in de weg stond, maar inmiddels, met het vorderen van het debat vanavond, weten we wel beter.
Het is uiteraard puur toeval dat we nu gedwongen zijn te vragen om uitstel van de kwijting, simpelweg omdat we nog te weinig gegevens hebben. Maar het is natuurlijk wel vreemd dat zowel de administratie van het Parlement als onze auditafdeling 25 jaar lang een uiterst dubieuze betaling aan de stad Straatsburg over het hoofd heeft gezien - dat is althans wat ze zelf beweren. Het gaat hier in concreto om een betaling aan een tussenpersoon die volstrekt overbodig is. De administratie van ons Parlement wil ons nu doen geloven dat men hier niets van wist, maar ik zou daar tegen in willen brengen dat ik niet geloof dat het zo slecht gesteld is met onze administratie.
We moeten ons bovendien de vraag stellen of het überhaupt wel mogelijk is dergelijke financiële overeenkomsten te sluiten zonder de verschillende opties en offertes zorgvuldig tegen elkaar af te wegen. Het antwoord is natuurlijk nee - dat kan helemaal niet. Iemand heeft een ander op onwettige wijze een flinke som belastinggeld in handen gespeeld, en ik meen het systeem goed genoeg te kennen om te kunnen zeggen dat niemand hiervoor aansprakelijk gesteld zal worden, omdat, uiteraard, niemand ergens van weet. Het is zoals de vorige Commissievoorzitter, de heer Prodi, verklaarde naar aanleiding van het Eurostat-schandaal: je kunt niet aansprakelijk gesteld worden voor iets wat je niet weet. Je kunt al die contracten dus maar beter gewoon niet lezen; dan kun je altijd zeggen dat je van niets weet, en dat is genoeg om jezelf vrij te pleiten.
Zoals gezegd, het was bijna gelukt kwijting te verlenen, maar die kwijting komt er wat mij betreft voorlopig niet. Ik sluit me aan bij het voorstel van de heer Ferber en beveel aan het verlenen van kwijting uit te stellen. Wat ons standpunt op de andere terreinen betreft, verwijs ik u naar het verslag. 
Hans-Peter Martin (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ach, wat een vreselijk tijdstip. Bijna 100 miljoen mensen kijken momenteel live - niet hier, maar binnen, voor de televisie waar de rest van de wereld is - naar Barcelona tegen Milaan. Het staat overigens 0:0. En hier? Ik zie drie meisjes hier en elf jongens – en aan een van hen is nog speciaal gevraagd of hij alsjeblieft wil blijven. Men kan zich afvragen wat er nog politiek is aan dit debat: dit is een kernaangelegenheid. Dit gaat - als we het serieus zouden nemen, wat we niet doen te oordelen naar het gegaap van de Commissie - om kwijting, om miljarden euro’s.
Welbeschouwd weten we allemaal dat geen van ons met een goed geweten, voor zover hij nog een geweten heeft, kwijting kan verlenen. We weten toch allemaal dat hier de ene hand de andere wast. We weten dat we hebben toegelaten dat dit Europa, deze Unie, wordt platgewalst door een soort maffioos systeem waar iedereen, heel logisch, doet wat alle anderen doen. Wat is er nu zo erg aan de stad Straatsburg? Die doen toch precies wat heel veel leden van dit Parlement ook hebben gedaan: ze cashen gewoon een beetje. Het is gevaarlijk wat hier gebeurt, heel gevaarlijk.
Eenenzestig jaar na het einde van de oorlog stevenen we af op het einde van democratie en welvaart voor brede lagen van de bevolking in Europa, omdat wij dit gewoon laten gebeuren, omdat de heer Kallas, commissaris voor fraudebestrijding, het Europees Transparantie-initiatief waarover hij heeft gesproken, niet kan uitvoeren, omdat zijn handen altijd gebonden zijn, juist omdat het ontbreekt aan meer leiding in de politiek. Luister morgen alstublieft naar het geweten dat u in ieder geval nog had toen u in de politiek ging, en wijs alle zogenaamde kwijtingsverslagen af.
We moeten een nieuwe start maken - dat is het enige dat Europa in deze situatie kan helpen! 
Véronique Mathieu (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in mijn hoedanigheid van schaduwrapporteur voor de agentschappen wil ik de uiterst bekwame rapporteurs bedanken voor hun expertise en openheid, en in het bijzonder de heer Guidoni, omdat hij in staat was zeer aandachtig naar anderen te luisteren.
Het lijkt mij nuttig een aantal punten betreffende de uitvoering van de begroting van de agentschappen aan de orde te stellen. Mijn eerste punt is dat er van de dertig bestaande agentschappen slechts veertien aan onze controle worden onderworpen. Het is in mijn ogen van essentieel belang dat de resterende zestien, waarvan het budget eveneens door de Europese belastingbetalers wordt opgebracht, ook aan de kwijting door het Parlement worden onderworpen. Een ander punt is dat de uitbreiding tot vijfentwintig lidstaten een zwaardere belasting voor de agentschappen teweeg heeft gebracht. Zij hebben echter niet de beschikking gekregen over de nodige middelen om efficiënt te kunnen functioneren. Gezien deze nogal uitzonderlijke omstandigheden moeten wij ons tegenover deze agentschappen begripvol opstellen.
Daarentegen moeten geschilpunten die steeds terugkeren, snel worden aangepakt. Ik denk hierbij met name aan het Milieuagentschap en aan de 906 000 euro belasting die tussen 2000 en 2004 ten onrechte door de stad Kopenhagen is geïnd. Ik denk ook aan het Vertaalbureau voor de organen van de Europese Unie en de betwiste 7,5 miljoen euro - dat wil zeggen een kwart van zijn jaarlijkse budget - in verband met de betaling van werkgeversbelasting. Deze feiten zijn al een aantal jaren bekend, zonder dat er daadwerkelijk iets aan gedaan is. Dat is absoluut onaanvaardbaar. Wat de toekomst van het Agentschap voor wederopbouw betreft - namelijk het geleidelijk beëindigen van zijn activiteiten in 2008, zoals door de Europese Commissie bepaald - moet ik zeggen dat ik daar persoonlijk geen problemen mee heb, aangezien dit agentschap oorspronkelijk een tijdelijk mandaat zou krijgen.
Net als sommige van mijn collega’s kan ik niet voorbijgaan aan de kwestie die momenteel volop in de belangstelling staat, namelijk de stad Straatsburg. De legitimiteit van de zetel van het Parlement staat vandaag op geen enkele manier ter discussie. Deze kwestie zou hoe dan ook niet onder de bevoegdheid van het Europees Parlement of van zijn leden vallen. Ik wil er nog eens op wijzen dat de locatie van de zetel is vastgelegd in de Verdragen. Deze kwestie staat vandaag dus absoluut niet ter discussie.
Er moet daarentegen wel volledige openheid van zaken worden gegeven omtrent de verhalen die de laatste tijd de ronde doen over de veel te hoge huur die de stad Straatsburg 25 jaar lang van het Parlement heeft geïnd. Daarom zou er een parlementaire enquêtecommissie moeten worden opgericht en zou OLAF moeten worden ingeschakeld. Alle betrokken partijen - de diensten van het Parlement, de stad Straatsburg, de Franse en Europese controleorganen - moeten ons zoveel mogelijk aanvullende informatie verschaffen. 
Edith Mastenbroek (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het risico van dit soort debatten is altijd dat afgevaardigden gaan herhalen wat anderen hebben gezegd. Laat ik daarom beginnen met het herhalen van de kritiek die een aantal leden van dit Parlement heeft geuit met betrekking tot het tijdstip van dit debat. Het is een grof schandaal dat we dit debat niet houden op een tijdstip dat recht doet aan het belang van de verslagen die we bespreken.
Ik wil me aansluiten bij de mening van de heer Staes dat het verslag van de heer Ferber uitstekend is. De Sociaal-democratische Fractie heeft geen enkel probleem met het verslag zoals dat op dit moment voorligt. Het vraagt om een statuut voor assistenten en een dialoog met het Bureau over zijn politieke rol: dit zijn allebei zaken die we verwelkomen. Ik denk echter dat we zullen zien dat een overgrote meerderheid van afgevaardigden uit alle fracties die dit voorstel steunen, morgen geen kwijting zal verlenen, en ik verwelkom dat. Dat is terecht.
Het is terecht dat we geen kwijting zullen verlenen op grond van een verslag dat zegt dat het prima is dat we een bedrag x aan rente betalen waarvan we nu allemaal weten dat het waarschijnlijk te veel is. Ik ben het dan ook niet eens met de afgevaardigden die hebben gezegd dat de persverklaring die Straatsburg vandaag heeft uitgegeven alleen maar bijdraagt aan het gebrek aan duidelijkheid. Het is heel duidelijk wat ze zeggen. Er staat hier op pagina twee van de persverklaring dat ze geld nodig hebben voor geleverde diensten en dat er een risico bestaat dat het gebouw op een gegeven moment leeg komt te staan en dat dat risico gefinancierd moet worden. Het spijt me, maar waar is de factuur daarvoor? Wij zijn de Commissie begrotingscontrole! Wij worden geacht om dit soort dingen te controleren, dus dat is wat we gaan doen.
In een andere paragraaf staat dat het besluit van Julian Priestley om te stoppen met het betalen van huur in feite contractbreuk inhoudt. Ik wil het contract zien waarin staat dat wat we betaald hebben het juiste bedrag is. Als het niet het juiste bedrag is, is het terecht dat we deze onderzoekscommissie krijgen.
Ik verwelkom daarom het besluit om deze onderzoekscommissie in te stellen. Ik ben het ook eens met de heer Stubb dat dit geen debat over Straatsburg als onze zetel is, maar we weten allemaal dat het op een bepaald punt wel een discussie over onze zetel gaat worden. We moeten het hoofd koel houden, maar mijn mening over die laatste kwestie is duidelijk voor iedereen in deze zaal die hem wil horen. 
Margarita Starkevičiūtė (ALDE ).
   Ik wil het graag hebben over het verslag over de uitvoering van de begroting van de agentschappen, en daarbij wil ik onderstrepen dat de goedkeuring van hun rekeningen slechts de financiële situatie van de agentschappen weergeeft. Willen we echter een uitgebreide beoordeling kunnen geven van de wijze waarop de middelen van de agentschappen zijn aangewend, dan moeten wij de activiteiten van deze agentschappen doorlichten. De agentschappen moeten het geld tenslotte op de juiste wijze besteden.
Op dit ogenblik is het, wanneer je het accountantsverslag leest, volstrekt onduidelijk waarom het ene agentschap diverse controles heeft kunnen uitvoeren op bepaalde plaatsen en het andere slechts een paar, of waarom in het ene agentschap een bepaalde ratio per werknemer geldt voor administratieve en operationele activiteiten en in het andere agentschap een andere ratio wordt gehanteerd.
Dit alles, en met name de verklaring van de accountants dat een deel van de begroting moet worden overgedragen naar volgend jaar, wijst erop dat de agentschappen hun middelen niet efficiënt beheren. Ik zou daarom willen voorstellen dat de Europese Rekenkamer zich buigt over de mogelijkheid het bestek van zijn speciale jaarverslagen over de agentschappen te verruimen en in die jaarverslagen een kosten-batenanalyse op te nemen van de activiteiten van de agentschappen.
Ik waag het te betwijfelen of instellingen met activiteiten zoals agentschappen, dat wil zeggen, instellingen die aan niemand rekenschap hoeven af te leggen, thuishoren in een EU die democratische waarden bevordert. De heer Trichet, de president van de Europese Centrale Bank, komt vaak naar mijn commissie - de Commissie economische en monetaire zaken - om vragen van leden van het Europees Parlement te beantwoorden. Hij legt via Parlementsleden rekenschap af aan de burgers van de Europese Unie. De directeuren van de agentschappen zijn echter niemand rekenschap verschuldigd en in haar reactie op het commentaar van de Europese Rekenkamer op tekortkomingen die aan het licht zijn gebracht, wijst de Commissie erop dat zij agentschappen slechts kan helpen deze problemen op te lossen, maar dat de agentschappen zelf moeten beslissen of zij de aanbevelingen van de accountants in praktijk zullen brengen of niet. Naar mijn mening zou het zo behoren te zijn dat zij rekenschap moeten afleggen aan de relevante commissies van het Europees Parlement. 
Jonas Sjöstedt (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil kort iets zeggen over het verslag over het verlenen van kwijting aan ons eigen Europees Parlement. Het is een grof schandaal, dat met de huren en Straatsburg. Ik deel de mening dat kwijting niet kan worden verleend onder deze omstandigheden. Het is niet voldoende om slechts tot uitstel over te gaan van de kwijting, maar we dienen ook alle onduidelijkheden weg te nemen voordat er een punt kan worden gezet achter deze zaak.
Dat is echter niet de enige reden om geen kwijting te verlenen aan onze eigen instelling. Dit verslag over de het verlenen van kwijting is geretoucheerd, waarbij veel ernstige kritiek op het pensioenstelsel is verwijderd. Naar mijn mening is deze kritiek alleen al voldoende reden om geen kwijting te verlenen aan het Europees Parlement. Niet alleen heeft ons pensioenstelsel geen rechtsgrond en worden de bijdragen niet betaald uit onze persoonlijke inkomsten, maar er zijn ook geen duidelijke regels en worden grote tekorten aangezuiverd door de belastingbetaler. Voorts is er niets gedaan met de kritiek van de Europese Rekenkamer. Naar deze zaak dient verder onderzoek te worden gedaan gedurende de komende werkzaamheden. 

Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in het kader van het debat over de uitvoering van de begroting 2004 wil ik uw aandacht vestigen op enkele kwesties betreffende de controle op de begrotingsuitvoering die mijns inziens van belang zijn. We hebben een zeer uitgebreid verslag ontvangen van de Europese Rekenkamer. Daarnaast zijn in dit Parlement ruim een dozijn verslagen gepresenteerd over de uitvoering van de begroting 2004. Ondanks deze overvloed aan materiaal weten we nog altijd heel weinig over hoe de begroting in feite is uitgevoerd en hoe de middelen van de begroting zijn uitgegeven.
Dat komt in de eerste plaats doordat de informatie in het verslag van de Rekenkamer van tamelijk algemene aard is, omdat de Rekenkamer zich in zijn onderzoek toespitst op de juistheid van de boekingen, op wat wel de boekhoudkundige realiteit wordt genoemd, en die strookt veelal niet met de feitelijke realiteit, zoals de praktijk uitwijst. In de tweede plaats geven de controlebevindingen van de Rekenkamer vaak geen antwoord op de belangrijkste kwesties voor een evaluatie van de rationele uitvoering. Het gaat dan om vragen als: waarvoor zijn middelen uitgegeven; zijn de gestelde doelen inderdaad gehaald met deze middelen; is er sprake geweest van verduistering of verspilling? Het vinden van een antwoord op deze vragen is essentieel voor een zakelijke evaluatie van de uitvoering van het begroting.
Hoezeer deze informatie nodig is, blijkt bijvoorbeeld uit de uitkomst van de directe controle uitgevoerd door accountants van de Europese Rekenkamer betreffende de uitvoering van het Tacis-programma. Tussen 1991 en 2005 is een bedrag van bijna 7 miljard euro uitgegeven aan dit programma, dat was bedoeld om financiële steun te bieden aan partnerlanden van de Europese Unie in Oost-Europa en Centraal-Azië. In 2005 waren dat bijvoorbeeld Wit-Rusland, Georgië, Kazakstan, Kirgizië, Moldavië, Rusland, Tadzjikistan, Turkmenistan, Oekraïne en Oezbekistan. Met de in het kader van het programma verleende hulp moesten 29 nauwkeurig omschreven doelen worden gehaald. De conclusie van de Rekenkamer luidde, dat er maar vijf zijn gehaald. Als de meeste uit de begroting van de Europese Unie gefinancierde programma's zo zouden worden gecontroleerd, zouden we kunnen bepalen hoe rationeel en doeltreffend de EU-middelen worden besteed.
De algemene controle was echter al voldoende om de Europese Rekenkamer te doen concluderen dat de rekeningen niet zonder fouten waren - voor de elfde keer op rij, zou ik er met nadruk aan willen toevoegen. Het lijkt er dus op dat de Europese Unie een uitgebreid systeem voor controle op de uitgaven nodig heeft, met een duidelijke rol voor de nationale controle-instellingen in de lidstaten. Alleen als de rapportage tot stand komt via een dergelijk systeem, kunnen de hiervoor genoemde vragen worden beantwoord, terwijl we aan de hand van de conclusies van dergelijke controles in toekomstige jaren zouden kunnen zorgen voor doelmatiger begrotingsuitgaven. 
James Hugh Allister (NI ). -
   Mijnheer de Voorzitter, ook al is er veel te zeggen over de problemen rond het verlenen van kwijting hier in de Europese Unie en in de instellingen, wil ik me richten op het misbruik van EU-middelen door de nationale staten. Ik moet zeggen dat zowel de Europese regio’s en de EU zijn misleid door enkele nationale regeringen, en niet in de laatste plaats door die van mijn eigen land, het Verenigd Koninkrijk.
Artikel 11 van Verordening 1260/1999 van de Europese Raad stelt dat EU-middelen echt additioneel moeten zijn en niet mogen worden gebruikt ter vervanging van eigen middelen. Maar dat is niet hoe er wordt omgegaan met de middelen van de EU. Ik heb hier in mijn hand een brief van de minister van Financiën van mijn regio, waarin hij toegeeft dat EU-middelen die bedoeld zijn voor Noord-Ierland rechtstreeks in de centrale schatkist van het Verenigd Koninkrijk vloeien en op die manier gebruikt worden om de belastingdruk en het financieringstekort van het hele Verenigd Koninkrijk lager te houden dan deze anders zouden zijn.
Daarmee wordt inbreuk gemaakt op het begrip additionaliteit en wordt een regio als de mijne middelen afhandig gemaakt die volgens de bedoeling van Europa echt moeten worden gebruikt om additionele uitgaven te bekostigen. Daarom vraag ik dat in de verordening betreffende de nieuwe financiële vooruitzichten voor de jaren vanaf 2007 expliciet van de lidstaten wordt geëist dat ze aantonen dat er sprake is van werkelijke additionaliteit voor de regio’s, in naam waarvan ze aanspraak maken op de fondsen van de Europese Unie. Alleen dan zal het doel bereikt worden dat deze regio’s ook werkelijk economisch profijt zullen hebben van deze fondsen. Dit bedriegen van de regio’s is al jaren aan de gang. Nu is het tijd om daar een einde aan te maken. 
Daniel Caspary (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, transparantie schept vertrouwen. Alle vertegenwoordigers en leden van de Europese instellingen zijn volledig afhankelijk van het vertrouwen van de burgers. Europa is veel beter dan zijn reputatie doet vermoeden, maar in de meeste gevallen is het niet moeilijk om voor nog meer transparantie te zorgen, zoals ik kan laten zien aan de hand van een paar voorbeelden van de ‘’.
Zo is er bijvoorbeeld het Europees Hof van Justitie. Wanneer zullen de rechters van het Hof van Justitie eindelijk hun financiële belangen publiceren? Wanneer zal de interne controleur van het Hof eindelijk in elk geval een paar van de taken afronden die hij in zijn werkprogramma noemt en ze aan ons overhandigen? Wanneer zal het Hof eindelijk de interne controlenormen volledig toepassen?
Dan hebben we het voorbeeld van de Rekenkamer. Wanneer zullen de leden van de Rekenkamer hun financiële belangen publiceren en zo de nodige transparantie creëren?
Hetzelfde geldt voor het Comité van de regio’s. Waarom zijn daar maar zo weinig controles en inspecties uitgevoerd? Waarom was de post van de interne controleur zo lang onvoldoende bezet? Waarom was het Comité van de regio’s niet in staat om zijn jaarlijkse verslag over de werkzaamheden op te stellen voor de controle door de Rekenkamer? Er waren bijzonder controversiële discussies bij het overleg in de commissie over het Comité van de regio’s.
Als rapporteur voor de kwijting ‘’ voor 2005 kan ik u nu al zeggen dat ik hier extra goed naar zal kijken.
Over het ‘huurschandaal van Straatsburg’ wil ik kort zijn: ik juich het uitdrukkelijk toe dat in elk geval een grote meerderheid van de leden in staat is om deze zaak los te zien van de principiële discussie over de zetel van het Parlement. 
Edit Herczog (PSE ).
   Wat het Comité van de regio’s betreft, ben ik van mening dat verlening van kwijting voor de uitvoering van de begroting voor 2004 gerechtvaardigd is. Ik heb waardering voor de in grote lijnen positieve en coöperatieve opstelling van het Comité van de regio’s. Die blijkt uit het feit dat het Comité niet geprobeerd heeft zijn verantwoordelijkheid voor de tekortkomingen die in eerdere jaren en in de loop van dit jaar aan het licht zijn gekomen, uit de weg te gaan of te bagatelliseren. Het moet gezegd worden dat een aantal van de onregelmatigheden - met name de vertraging in het aanstellen van een interne controleur - te wijten waren aan externe factoren en in dat soort gevallen kan het Comité niet verantwoordelijk worden gehouden. Wat de gebouwenkwestie aangaat: hier rijst het probleem dat het Comité van de regio’s niet een afzonderlijke, onafhankelijke verantwoordelijkheid draagt. Het zou noch consequent, noch constructief zijn als ons Parlement de ene instelling hekelde vanwege iets waarvoor het de andere instelling, het Economisch en Sociaal Comité, die hetzelfde perceel beheert, niet bekritiseert.
Het is een geruststelling dat de onregelmatigheden die ontdekt zijn al worden onderzocht door de bevoegde financiële autoriteiten, dankzij het werk van het comité van deskundigen van ons Parlement en het bij vlagen uitmuntende werk van de rapporteur. Ik zie onder deze omstandigheden niet in waarom het nodig of nuttig zou zijn de kwijting op te schorten. In de loop van de werkzaamheden van het comité van deskundigen, die aan dit debat voorafgingen, hebben we al gedebatteerd over alles waarover we binnen de bevoegdheden van onze instelling kunnen debatteren. Ons eigen werk, het werk van OLAF noch het functioneren van het Comité van de regio’s zou gebaat zijn met uitstel.
Het uitgebreide verslag van de Rekenkamer over het ontwerpdocument betreffende het gebouwenbeheer, dat momenteel wordt opgesteld, verschaft ons een duidelijke waarborg. Mijns inziens zou een constructieve benadering nuttiger zijn dan uitstel. Laten we de positieve maatregelen waarderen die het Comité van de regio’s getroffen heeft naar aanleiding van onze eerdere voorstellen. Laten we zijn coöperatieve houding op prijs stellen en het Comité een motie van vertrouwen geven, en erop vertrouwen dat het zijn werk in dezelfde geest voortzet. We staan immers op het punt om precies hetzelfde te doen ten aanzien van alle andere instellingen.
Tot slot nog een laatste opmerking. Ook met het oog op alle problemen in verband met Straatsburg, waarover we eerder gedebatteerd hebben, is mijn standpunt dat onze conclusies niet gebaseerd moeten zijn op gevoelens, maar uitsluitend op feiten. 
José Javier Pomés Ruiz (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik moet om te beginnen protesteren tegen het late tijdstip waarop we dit debat houden en mijn dank uitspreken voor de aanwezigheid van onze secretaris-generaal, Julian Priestley. Het is zeer belangrijk dat we onze burgers kunnen garanderen dat het geld goed besteed is, maar waarom houden we dit debat dan zo laat op de avond? Wil iemand de gemeente Straatsburg beschermen? Geeft u mij de oplossing niet nu; ik vraag alleen dat over zes maanden, wanneer we dit debat weer houden - als we het verlenen van kwijting inderdaad uitstellen - het debat op ‘prime time’ plaatsvindt, wanneer de kranten hun edities nog niet gesloten hebben, zoals nu het geval is.
Het debat over deze belangrijke zaak wordt echter volkomen overschaduwd door het probleem dat we hebben met betrekking tot de gemeente Straatsburg, die veel geld verdient aan de aanwezigheid van het Europees Parlement in de stad gedurende twaalf weken per jaar. Parijs beschermt Straatsburg, daarom is de van Parijs naar Straatsburg verplaatst. Waarom? Parijs wil Straatsburg nieuw leven inblazen; er is een belang dat wij begrijpen.
De gemeente Straatsburg heeft, zoals mijn collega Stubb heeft gezegd, een persbericht uitgebracht. Als Straatsburg met dat persbericht het verschil probeert uit te leggen tussen het bedrag dat voor het Parlement wordt betaald en het bedrag dat de eigenaren van het gebouw ontvangen, dan zouden we moeten zeggen, zoals Margaret Thatcher zei: ‘I want my money back’. Gelukkig weten we wie het te veel betaalde geld heeft en waar het is, en gelukkig bevindt het zich in een solvente situatie.
Als na afloop van het onderzoek, waarin deze onbegrijpelijke discrepantie moet worden bestudeerd, de conclusie is dat Straatsburg het geld moet teruggeven, ben ik er zeker van dat Straatsburg dat ook zal doen en dat de Franse autoriteiten dat zullen doen.
Dit debat is zeer belangrijk. Ik herinner me dat mevrouw Cresson, de voormalige socialistische premier van Frankrijk, in dit Huis weigerde te aanvaarden dat ze een deel van het geld dat onder haar verantwoordelijkheid viel, slecht besteed had. De rechtbanken hebben mevrouw Cresson uiteindelijk gedwongen haar verantwoordelijkheid te nemen, die op dat moment collectief door de hele Commissie genomen moest worden. Ik hoop dat het deze keer niet zo ver komt. Ik weet zeker dat de gemeente Straatsburg zal doen wat zij moet doen om het geld terug te geven, als de argumenten die worden aangevoerd in dit slordige persbericht dat zij ons heeft doen toekomen, inderdaad haar enige argumenten zijn. 
Terence Wynn (PSE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de heer Mulder met zijn verslag, vooral omdat hij bij de kwijting voor 2004 heeft voortgeborduurd op het momentum dat we bij de kwijting voor 2003 in gang hebben gezet als het gaat om de nationale verklaringen. De bewoording van deze paragrafen is van groot belang, met name die van paragraaf 26, waarin nationale parlementen worden uitgenodigd om actief te participeren in de controle op de besteding van EU-middelen. Ik hoop dat de Commissie begrotingscontrole daar werk van zal maken en onze collega’s in de nationale parlementen zal aanmoedigen om over dit onderwerp een serieuze dialoog met ons aan te gaan. Ik zeg dit vanwege de houding die de Commissie hiertegenover altijd heeft aangenomen.
We moeten ook onze collega’s in de trialoog feliciteren die het akkoord in het interinstitutionele akkoord over de verklaringen hebben binnengesleept, hoewel ze die term niet expliciet gebruiken. Mij is echter verteld - en misschien kan de heer Kallas dit bevestigen - dat vijf lidstaten hebben gezegd dat ze niet zullen uitvoeren wat is overeengekomen in het kader van het interinstitutioneel akkoord. Mij is verteld dat de lidstaten Spanje, België, Duistland, Frankrijk en misschien ook Italië hebben gezegd dat, wat er ook in het interinstitutioneel akkoord staat over jaarlijkse verklaringen, zij dat niet zullen uitvoeren. Het zou helpen als de commissaris zelf ons hierover iets meer duidelijkheid zou geven. 
Simon Busuttil (PPE-DE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, gelet op de ernstige aantijgingen met betrekking tot de huur en aankoop door het Europees Parlement van twee gebouwen in Straatsburg, moet dit Parlement met klem verklaren dat het onmiddellijk stappen zal ondernemen om die aantijgingen snel, grondig en op transparante wijze te onderzoeken. We moeten niet de fout begaan dat we te snel conclusies trekken. Op dit moment moeten we onderzoeken, vragen stellen en antwoorden krijgen, zodat we het volle licht over de gebeurtenissen kunnen laten schijnen.
Laat er geen twijfel over bestaan dat we alle ter zake doende vragen zullen stellen en dat we volledige en adequate antwoorden verwachten. Als blijkt dat het Parlement inderdaad te veel in rekening is gebracht, zullen we niet aarzelen om te zeggen - om het treffende citaat van de heer Pomés Ruiz aan te halen - dat we ons geld terug willen. Het is geld van de belastingbetalers en we zullen zeker eisen dat het wordt terugbetaald.
Ik steun het voorstel van de rapporteur om tegen de kwijting te stemmen en het verlenen van die kwijting derhalve uit te stellen, omdat we geen andere keuze hebben. Dit had voorkomen kunnen worden als de Commissie begrotingscontrole was ingelicht over deze aantijgingen, voordat ze een maand geleden het verslag over de kwijting voor de begroting van het Parlement goedkeurde. Nu heeft de Commissie begrotingscontrole het verslag goedgekeurd in zalige onwetendheid van wat er aan de hand was.
Onze eerste taak is nu dus om de zaak met spoed en op transparante wijze grondig te onderzoeken, zodat de financiële belangen van de Europese Unie, maar ook die van de Europese belastingbetalers adequaat beschermd worden. Dat is wat de belastingbetalers vandaag van ons verwachten.
Inés Ayala Sender (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zou me willen aansluiten bij het koor van algemene bezorgdheid en verbazing over de situatie waarin we ons vandaag bevinden, aan de vooravond van de stemming over de kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2004, waaraan wij eerlijk gezegd al enige tijd werkten en waarvoor de Commissie begrotingscontrole nauwgezette voorbereidingen heeft getroffen met behulp van alle benodigde informatie.
Precies aan de vooravond van dit debat duikt er echter informatie op in de pers… Ik kan zeggen dat in Spanje soms zaken in de pers verschijnen die niet helemaal waar, of die gemanipuleerd zijn; en aangezien de Commissie begrotingscontrole door de Juridische Dienst - en ik denk terecht op dat moment - is geadviseerd om niet te stemmen, omdat het verslag niet meer van ons is, maar van de plenaire vergadering, omdat zodra gestemd is over het verslag van de heer Ferber, het van de plenaire vergadering is, wil ik mijn collega’s, en de heer Ferber in het bijzonder - al zie ik hem op dit moment niet in de zaal - verzoeken om ons morgen niet tegen de kwijting te laten stemmen, omdat het niet meer de betekenis van een kwijting zou hebben.
Ik zou de heer Ferber willen verzoeken om te proberen te voorkomen dat er een stemming plaatsvindt, die in de pers weer gemanipuleerd en dubbelzinnig of verkeerd geïnterpreteerd kan worden. Ik verzoek hem in plaats daarvan te overwegen of zijn verslag misschien kan worden terugverwezen naar de Commissie begrotingscontrole, die het vandaag niet heeft kunnen behandelen, juist omdat de plenaire vergadering de aangewezen instantie is om hierover een besluit te nemen, Laten wij de plenaire vergadering vragen het verslag naar ons terug te verwijzen, voordat het wordt verworpen, want dat zou een andere betekenis hebben. We gaan dan immers iets verwerpen zonder duidelijk te hebben gemaakt waarom we het verwerpen.
Daarom zou ik liever zien - als dat in dit geval mogelijk is, mijnheer de Voorzitter - dat de diensten van het Parlement en mijn collega’s voor deze mogelijkheid kiezen, dat we voorkomen dat er een ‘nee’ komt dat geïnterpreteerd kan worden als een slecht voorbereid ‘nee’, aangezien de informatie ons pas gisteren heeft bereikt, en dat wij dus kiezen voor terugverwijzing van dit verslag naar de Commissie begrotingscontrole, die haar werk vervolgens kan overdoen. 
Christopher Heaton-Harris (PPE-DE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, 2006 moet het geluksjaar van de Commissie zijn! Elf jaar lang is er geen betrouwbaarheidsverklaring, geen goedkeuring van de rekeningen door de Rekenkamer, en het wordt nauwelijks genoemd in dit debat, dat veel te kort is en precies op de verkeerde tijd van de dag plaatsvindt om de belangstelling van de andere leden van het Europees Parlement te wekken.
Maar helaas, ik moet het wel hebben over hét gesprek van de dag, en dan gaat het natuurlijk over de gemeente Straatsburg. Het is al erg genoeg dat we met dit reizende circus twaalf keer per jaar Straatsburg moeten aandoen - wat een heerlijke stad het ook mag zijn. Maar om te worden opgelicht, gewoon voor de lol, is echt te veel van het goede. Aan de andere kant, wie zal het de gemeente Straatsburg kwalijk nemen als ze het Europees Parlement een poot probeert uit te draaien?
We hebben nauwelijks meer dan vluchtige belangstelling getoond voor de wijze waarop wij, of andere instellingen van de Europese Unie, het geld van de Europese belastingbetalers uitgeven. Kijk maar eens hoe blasé we aankijken tegen de manier waarop het geld wordt uitgegeven in het Comité van de regio’s. Twee interne accountants hebben ons gerapporteerd dat er problemen waren, en onze reactie was, en is nog steeds, niets doen. Onze staat van dienst zegt dat wij klokkenluiders net zo hard negeren als financiële problemen, en nu krijgen we dit op ons bord.
Het lijkt erop dat wij al 27 jaar lang verzuimen na te gaan of wij het geld van de Europese belastingbetalers wel goed besteden. Wij, de verantwoordelijken voor de democratische controle van de Europese Unie, wij, de pijler van de begrotingsautoriteit - wij zijn waarschijnlijk voor de gek gehouden in wat feitelijk gewoon een geval van huurzwendel is.
In de afgelopen jaren heb ik om verschillende redenen amendementen ingediend om de kwijting uit te stellen of de rekeningen van de Commissie en het Parlement niet goed te keuren. Ik heb dit gedaan omdat mijn partij, in mijn eigen land, eenvoudigweg niet geloofde dat het geld van de belastingbetalers goed besteed werd, of dat er naar behoren verantwoording over werd afgelegd. Helaas, we hebben gelijk gekregen.
Dus wat nu? Ik ben het tot dusverre eens met de maatregelen die zijn genomen, en ik ben het volledig eens met het uitstellen van de stemming over het verslag. Echter, wij allemaal, en vooral degenen die hier al langer dan één termijn dienen, moeten nadenken over ons handelen, of juist over ons niet-handelen in het verleden, om goed te kunnen nagaan waar ons geld aan uitgegeven is. Dat niet-handelen heeft bijgedragen aan het probleem waar we nu mee zitten. Wij hebben ons niet afgevraagd of de huur die we betalen niet te hoog is - een simpele vraag eigenlijk - en een vraag die onze kiezers zich elke week stellen. 
Szabolcs Fazakas (PSE ).
   Om te beginnen wil ik de rapporteurs bedanken, en in het bijzonder de heer Jan Mulder, die hier op dit late uur nog aanwezig is, evenals alle commissieleden, voor het uitstekende, harde werk dat zij in het afgelopen halfjaar verricht hebben. Commissaris Siim Kallas verdient eveneens onze dank, voor de fantastische wijze waarop hij op alle gebieden met ons heeft samengewerkt. Het beste bewijs daarvan is wel dat hij op dit zeer late tijdstip nog steeds beschikbaar is om dit belangrijke debat met ons te voeren.
Met de huidige kwijtingsprocedure willen wij ook een nieuwe, grote stap zetten in de richting van een positieve betrouwbaarheidsverklaring. Dat is ons gezamenlijke doel. Het feit dat wij dit doel eindelijk, na elf jaar, bereiken is niet alleen belangrijk voor ons, leden van het Parlement, voor de Commissie en de Rekenkamer, maar het is ook belangrijk met het oog op de publieke opinie en daarmee op de reputatie van het gehele institutionele bestel van de EU. Wij moeten bewijzen dat we het geld van de belastingbetaler correct, efficiënt en op een transparante manier gebruiken.
Hoewel ik trots ben op de resultaten die op dit gebied behaald zijn, moet ik mijn collega’s, in het licht van de meest recente ontwikkelingen, vragen om in het geval van het Parlement, in tegenstelling tot hetgeen onze commissie oorspronkelijk had voorgesteld, de kwijting uit te stellen, totdat wij uitgebreide en gedetailleerde antwoorden hebben gekregen op alle vragen. We zijn dit niet alleen de burgers verplicht, maar ook onszelf en de reputatie van het gehele Europees Parlement. 
Ingeborg Gräßle (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie, dames en heren, net als de vorige sprekers wil ook ik graag de rapporteurs bedanken, die zo hard en gewetensvol hebben gewerkt.
Helaas kan ook de Commissie niet prat gaan op een geheel smetteloos financieel beleid in de besproken periode. Er zijn vragen over de boekhouding van de Commissie. Zij heeft onofficiële zakelijke rekeningen waar wij niets vanaf weten, die niet op het overzicht van de vermogenspositie van de Commissie staan, en die de indruk wekken dat het kwijtingsverslag onvolledig is. Morgen zal de heer Mulder op mijn verzoek twee mondelinge amendementen indienen. Daarin eist het Parlement dat er een verslag komt over deze rekeningen en dat zij worden gecontroleerd en opgenomen in het overzicht en de begroting. Ik wil u vragen deze amendementen te steunen.
Wij verzoeken de Commissie om ons zo snel mogelijk te vertellen hoe het zit met deze rekeningen. Wij zijn ook dankbaar dat ze dit zelf ook probeert op te lossen. Het is prijzenswaardig dat zij in oktober 2005 een schriftelijke enquête heeft gehouden onder haar financieel personeel, teneinde rekeningen en hun gevolmachtigden te identificeren, en met name de rekeningen die direct of indirect verband houden met de activiteiten van de Commissie maar tot dan onbekend waren. In Duitsland zouden wij dit ‘zwarte rekeningen’ noemen.
Het gaat om zeer uiteenlopende rekeningen. Sommige waren al bekend, maar niet bij iedereen, maar andere waren voorheen onbekend. De rekeningen die al bekend waren, bevatten onder andere huurinkomsten van de voormalige Commissiesupermarkt ‘Economat’ in de kantoren van de Commissie in de Rue de la Science, die nu geprivatiseerd is. Het gaat hierbij om een paar miljoen euro. Het feit dat de toegang tot deze rekeningen onduidelijk is, stemt mij bezorgd, en ik verzoek dan ook om snelle opheldering, sneller dan de Commissie tot dusverre heeft gedaan.
Er zijn nog veel vragen onbeantwoord, zoals de vraag waarom deze rekeningen in het verleden zonder kennis van en controle door de Commissie zijn gevoerd door personen die daartoe kennelijk niet gemachtigd waren. Het zou ook prettig zijn om te weten hoeveel rekeningen er eigenlijk zijn. Hoeveel er bekend waren, weten wij - kennelijk - maar hoeveel er onbekend waren, weten wij nog niet. Het zou interessant zijn om uit te vinden waarom deze rekeningen niet in de begroting staan vermeld. Ik hoef niet te zeggen hoe verwonderlijk ik het vind dat de begrotingsautoriteit, die daartoe democratisch gelegitimeerd is, geen toegang heeft tot deze toch aanzienlijke bedragen. 
Paulo Casaca (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega’s, mijnheer de voorzitter van de begrotingscommissie, ik geloof dat we dit moment met vertrouwen kunnen bezien.
We hebben het grootste deel van ons werk nu afgerond. We maken echter ook duidelijk dat we niet ja en amen zullen zeggen als er zich een probleem voordoet, hoe pijnlijk dat voor sommigen ook mag zijn. We hebben om uitleg gevraagd, en we hebben ervoor kunnen zorgen dat het niet meer mogelijk zal zijn om de waarheid over hetgeen met de parlementsgebouwen in Straatsburg gebeurt, te verhullen.
Dat is wat met z’n allen gedaan hebben, en we hebben heel snel moeten optreden. Ik wil op dit punt eerst en vooral wijzen op de inzet van de voorzitter van onze commissie, die bij dit hele proces de leiding op zich heeft genomen. Dat wil overigens beslist niet zeggen dat het werk van onze rapporteur, de heer Ferber, minder lof of waardering verdient. Tegen stemmen is echter de enige manier om kwijting uit te stellen. We stemmen dan niet tegen de rapporteur of zijn verslag. Integendeel: we stemmen juist vóór hetgeen hij gedaan heeft, vóór alles wat wij hebben gedaan en vóór volledige transparantie.
Dames en heren, dat is wat wij morgen op een overtuigde wijze zullen doen. Ik hoop dat uw inzet de eerstvolgende zes maanden vrucht zal afwerpen. We zullen de waarheid over deze kwestie zeker achterhalen. 
Albert Jan Maat (PPE-DE ).
   - Voorzitter, ik wil aansluiten bij de waarderende woorden van collega Wynn aan het adres van collega Jan Mulder over zijn verslag over 2004. Hij heeft een aantal aanbevelingen gegeven waardoor de kwijting beter zou kunnen verlopen. Om te beginnen heeft hij een amendement ingediend om aan de Europese Commissie de mogelijkheid te geven die landen te korten die geen goede uitvoering geven aan de betaling van de landbouwpremies. Ik hoor graag het antwoord van de Commissie daarop. En ik moet zeggen dat mijn delegatie voor het amendement zal stemmen.
Het tweede sterke punt uit zijn verslag is dat hij wil dat de ministers van Financiën van de lidstaten zelf tekenen voor de uitgaven. Wij steunen dat van harte. Dat is de enige wijze om ervoor te zorgen dat wij tot een adequate afhandeling en kwijting van de Europese begroting komen en op dat punt hebben wij ook veel waardering voor zijn verslag.
Een ander punt is de kwijting van het Parlement en de discussie die ontstaan is rondom Straatsburg. Het is niet onbekend dat de hele discussie rondom de Europese begroting in Nederland sterk is beïnvloed door het feit dat wij nog steeds drie plaatsen hebben waar het Parlement zitting houdt of kantoor houdt. Wij zijn geschokt door wat er in Straatsburg gebeurd is. Nogmaals, het moet opgehelderd worden en ik ben ervan overtuigd dat onze rapporteur Markus Ferber daar ook in zal slagen. Maar dit toont des te meer aan dat wij het enige Parlement in de wereld zijn dat op drie plaatsen kantoren heeft of vergadert. Het enige! En willen wij door de Europese bevolking serieus genomen worden, dan moeten wij naar één plaats toe.
Alleen al om die reden is het CDA van mening dat wij geen aankopen moeten doen van gebouwen totdat wij de Raad zo ver hebben dat wij alles op één plaats onderbrengen. En of dat nu Straatsburg is, Luxemburg of Brussel, laten we daarover discussiëren. Ik zeg ook niet dat we de enen moeten blameren en de anderen niet, maar dit is wel het moment om die keuze te maken en dat is ook de reden dat wij met betrekking tot het deelverslag van Markus Ferber, het verslag-Mulder inzake de aankoop van een gebouw, van oordeel zijn dat ook al kan het binnen tien jaar terugverdiend worden, het nu niet het goede moment is, omdat we eerst de Raad willen dwingen een besluit te nemen. 
Herbert Bösch (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ten eerste is het een schande dat wij de kwijting voor 2004 op dit tijdstip behandelen. Dat mag niet weer gebeuren! Dus laten we ons dat serieus voornemen.
Laten wij ons ten tweede als Commissie begrotingscontrole voornemen om in de kwestie-Straatsburg, eerst te controleren en dan pas te concluderen - ook indien er mensen zijn die al weten hoe de vork in de steel zit voordat er überhaupt gecontroleerd wordt.
Ten derde - en juist omdat mevrouw Gräßle daar zo aardig voor applaudisseert - moeten we in de betrouwbaarheidsverklaring dat ter harte nemen wat de heer Wynn eerder heeft gezegd. Zijn de lidstaten echt bereid om de weg in te slaan die wij met de ondertekening van de rekeningen hebben aangegeven? Ja of nee? Ik zou ook zeer dankbaar zijn voor een antwoord van commissaris Kallas hierop. En ik zou de heer Wynn willen vragen wat we moeten doen als de Raad weigert om mee te spelen. Laten wij het Interinstitutioneel Akkoord dan spaak lopen? Ja of nee? Hoe belangrijk is het per saldo dan voor ons om deze handtekening te krijgen?
Tot slot mogen deze betrouwbaarheidsverklaring en het debat erover niet de indruk wekken dat wij de Rekenkamer onder druk zetten. Ik krijg het gevoel dat er in Luxemburg mensen zijn die denken dat ze onder druk worden gezet, en dat wij in de toekomst absoluut een positieve betrouwbaarheidsverklaring moeten afgeven.
Nee, wij moeten eerst iets veranderen in de manier waarop onze middelen worden beheerd, en dan kan de Rekenkamer tot andere resultaten komen! Dit is de volgorde die we moeten aanhouden. Het is de moeite waard om dit in het achterhoofd te houden bij het debat over de kwijting voor 2004. 
Siim Kallas,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag reageren op het punt dat naar voren is gebracht door de heren Bösch, Mulder en Wynn in verband met een nauwere betrokkenheid van de lidstaten bij de gehele beheers-, toezichts- en auditarchitectuur. Er is een preliminair akkoord bereikt over het Interinstitutionele Akkoord, en nu zullen we natuurlijk moeten wachten. Dat is ook overeengekomen door alledrie de instellingen. De Raad zal dit half mei bespreken, en natuurlijk zal het dan half mei worden ondertekend. Dat is het officiële standpunt van de vertegenwoordigers van de lidstaten en het voorzitterschap. Het is geparafeerd en ik twijfel er niet aan dat hierover zeer nauw overleg heeft plaatsgevonden tussen de lidstaten.
Ten tweede wordt hier in de lidstaten verschillend over gedacht, maar ik maak graag gebruik van het momentum dat de heer Wynn noemde. Ik heb dit idee verschillende malen bepleit in de Raad, waar ik regelmatig heb gedebatteerd over de kwijting en de geïntegreerde controle. Ik moet zeggen dat er steeds meer sprake is van een positieve houding. In de meest recente bijeenkomst van de Raad hebben drie lidstaten zich vierkant achter dit idee opgesteld en een paar lidstaten hebben zich bereid verklaard om een soort proefproject uit te voeren of de verantwoordelijkheid onmiddellijk te gaan delen. Dus er is duidelijk in toenemende mate sprake van een positieve houding. Het ligt ingewikkelder voor federale staten, maar ik denk dat we daar aan moeten werken. Dit is een Europese Unie waar de dingen niet plotseling gebeuren - behalve dan de slechte dingen.
In antwoord op de vraag van de heer Mulder naar wat we nu gaan doen, kan ik zeggen dat we nu eerst dit interinstitutionele akkoord gaan aannemen, dan een aantal wijzigingen in de wetgeving gaan aanbrengen, en uiteindelijk het praktische werk gaan doen, om gebruik te maken van deze samenwerking tussen de lidstaten.
Ik kan de heer Bösch verzekeren dat het hier absoluut niet om een wonder gaat: het gaat hier om twee verschillende dingen. We hebben vandaag een ontmoeting met de Europese Rekenkamer gehad, en we hebben bij een aantal leden van de Rekenkamer duidelijk een zekere nervositeit ten aanzien van dit punt kunnen bespeuren, zoals de heer Bösch ook al zei. Ik verzeker u dat er echt twee verschillende punten zijn: het eerste is de beheers-, toezichts- en auditarchitectuur, als systeem, en het andere betreft onze fouten, de onregelmatigheden die zullen blijven voorkomen en waartegen we moeten strijden. Dat systeem van toezicht moet rationeel zijn en gewoon antwoorden geven - worden de juiste beleidsbesluiten op een juiste manier geïmplementeerd, ja of nee? Niemand wil afwijkingen als het gaat om efficiëntiebeoordeling overeenkomstig de voor de naleving van ons programma noodzakelijke voorschriften.
Vorig jaar zijn we begonnen met het kweken van begrip voor de zienswijze dat de participatie van de lidstaten van substantieel belang en onontkoombaar is als we meer transparantie willen en het beheer van Europese gelden willen verbeteren. We hebben al een aantal dingen bereikt, maar we moeten nog veel meer doen. We kunnen daar gematigd optimistisch over zijn.
Met betrekking tot de rekeningen die mevrouw Gräβle noemde, geloof ik niet - en ik ben hierover geïnformeerd door onze rekenplichtige - dat er geheime rekeningen bestaan. Alle rekeningen zijn onder controle. Alle rekeningen binnen de EU en buiten de EU zijn onderworpen aan verschillende controleregimes, maar in het nieuwe rekeningensysteem moeten alle rekeningen op een duidelijke manier zichtbaar zijn. Ik kan me niet voorstellen dat de Europese Unie over rekeningen beschikt die niet bekend zijn in ons systeem van toezicht.
Ik dank u zeer voor uw op- en aanmerkingen. We zullen elkaar spoedig weerzien, in vergelijkbare omstandigheden, in de herfst, wanneer we van start gaan met de volgende kwijting, die voor 2005. 
Jan Mulder (ALDE ),
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb nog één vraag: is de commissaris op de hoogte van de verklaring van een aantal lidstaten waarmee zij voorbehouden aantekenen bij het akkoord in het interinstitutionele akkoord dat we hebben gesloten? Welke consequenties denkt hij dat die verklaring zal hebben en hoe zal de Commissie daarmee omgaan? 
Siim Kallas,
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb niets gehoord over eventuele voorbehouden, maar de lidstaten zullen dat half mei gaan bespreken. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 11.00 uur plaats.
Richard Corbett (PSE ). -
   Jarenlang heeft de Europese Unie in het algemeen, en de Europese Commissie in het bijzonder, zware kritiek te verduren gekregen wegens tekortkomingen in de financiële procedures van de lidstaten. Het zijn ook de nationale regeringen die in feite bijna 80 procent van de begroting van de Europese Unie uitgeven, en het merendeel van de kritiek van de Europese Rekenkamer heeft betrekking op hen, en niet zozeer op de Europese instellingen. De tekortkomingen van de kant van de lidstaten mogen dan voornamelijk betrekking hebben op vertragingen, onvolledige administratie en dergelijke, en niet zozeer op fraude, maar het algemene beeld dat daardoor ontstaat is schadelijk, en in de praktijk schadelijker voor de Europese Unie dan voor de lidstaten.
Daarom is zo belangrijk dat de lidstaten gedwongen worden om hun verantwoordelijkheid serieuzer te nemen. Ik verwelkom de vooruitgang die op dit gebied is bereikt, met name dankzij het feit dat het Parlement zijn spierballen heeft laten zien tijdens de onderhandelingen met de Raad over de nieuwe financiële vooruitzichten. 
Alyn Smith (Verts/ALE ). -
   Ik maak me ernstig zorgen over de Europese begrotingsprocedures en ik heb ook geen vertrouwen in dit systeem, maar tegelijkertijd heb ik in de meeste gevallen geen bewijzen voor wangedrag of slecht beheer. Het enige etiket dat we hierop kunnen plakken is dat van ‘niet bewezen’.
We moeten echte vooruitgang boeken bij de transparantie van deze rekeningen en in de wijze waarop de EU de uitgaven te boek stelt. Alleen wanneer we een werkelijk transparant systeem krijgen in alle instellingen van de Europese Unie en voor alle fondsen van de Europese Unie, kunnen we volledig vertrouwen hebben in deze rekeningen.
Grote bedragen aan Europees geld worden uitgegeven en beheerd door lidstaten, lokale overheden en externe organisaties, en niet door de Europese instellingen. Daarom waren de accountants niet in staat om te bewijzen dat de begroting correct is uitgevoerd, maar evenmin waren zij in staat om te bewijzen dat zij niet correct is uitgevoerd. Dat is niet hetzelfde als het vinden van bewijzen voor wanbeheer, en de anti-Europeanen bewijzen de burgers van Europa geen dienst door te doen alsof dat wel zo is.
Er is veel in de Europese Unie dat hervormd moet worden, maar niet alles is slecht. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde is het verslag (A6-0106/2006) van Wolf Klinz, namens de Commissie economische en monetaire zaken, over vermogensbeheer (2006/2037(INI)). 
Wolf Klinz (ALDE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, na jarenlang onderzoek te hebben gedaan naar de vermogensbeheersector heeft de Europese Commissie in augustus 2005 een Groenboek uitgebracht met het verzoek om daarop commentaar te leveren. In totaal zijn er 121 reacties binnengekomen, een duidelijke indicatie voor het belang van de sector. Het is een snel groeiende sector. Instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe’s) zijn tegenwoordig een merk, en niet alleen in Europa. Ook in Singapore, Taiwan en Hongkong worden ze verhandeld. In Zuid-Amerika zijn ze in opkomst.
Alleen al in de Europese Unie bedroeg de waarde van het totaal belegd vermogen in deze sector in het afgelopen jaar meer dan 4 600 miljard euro. Dat is zo’n 900 miljard euro meer dan in 2004. De Commissie economische en monetaire zaken van het Europees Parlement heeft ervoor gekozen om als reactie op het Groenboek van de Europese Commissie een eigen initiatiefverslag op te stellen. Als rapporteur hebben mij daarbij steeds de volgende doelen voor ogen gestaan: een goed functionerende interne markt voor icbe’s, een aantrekkelijk en solide aanbod van producten voor de belegger, met name voor de kleine belegger, en een efficiënte vermogensbeheersector, die niet bang hoeft te zijn voor de toenemende concurrentie op mondiaal niveau. Er bestaat op dit moment weliswaar een interne markt, maar die functioneert nog niet goed. Daardoor heeft de consument geen optimale toegang tot vergelijkbare producten en kan de sector niet profiteren van de schaalvoordelen van een grote gemeenschappelijke markt.
Op vijf terreinen zijn herzieningen nodig. Het eerste terrein is dat van de toegelaten activa voor beleggingen. Over de vraag welke activa zijn toegelaten, wordt door de nationale toezichthouders verschillend gedacht. Dit heeft tot gevolg dat een fonds in het ene land wel wordt toegelaten, maar in het andere niet. De ontwikkeling van een product kost geld. Wanneer een product niet overal in Europa, maar slechts in enkele landen kan worden verhandeld, leidt dat tot een aanzienlijk kostennadeel. We moeten dus streven naar een nauwkeurige en voor heel Europa geldende definitie van toegelaten activa. Ik deel de mening van het CEER, het Comité van Europese effectenregelgevers, dat het tot op zekere hoogte mogelijk moet zijn om er ook beursgenoteerde vastgoedfondsen, de zogenoemde REIT's (), -fondsen en certificaten aan toe te voegen. Ik vind het bovendien het overwegen waard om fondsen die in hefboomfondsen beleggen, op te nemen.
In de tweede plaats is er de zogenoemde kennisgevingsprocedure. Het verzoek om in een lidstaat te worden toegelaten, wordt in de richtlijn omschreven als een aanmeldingsprocedure. In de praktijk is de regeling echter ontaard in een vergunningsprocedure. De toezichthouders meten met verschillende maten en communiceren onvoldoende met elkaar. Dat leidt tot onzekerheid, tijdsverlies en onnodige extra kosten voor de sector. Een -procedure zou voor een echte interne markt de adequate oplossing zijn.
Het derde terrein betreft het vereenvoudigd prospectus. Aan de aanbeveling van de Commissie daaromtrent hebben de lidstaten op verschillende wijze uitvoering gegeven: in de ene lidstaat is een vereenvoudigd prospectus een dunne brochure, in de andere lidstaat een dik boekwerk. Daarbij bevatten de prospectussen uiteenlopende informatie, die voor de consument vaak ook nog onbegrijpelijk is. Er moet zo snel mogelijk een eenvoudig, gestandaardiseerd prospectus van twee à drie bladzijden worden ontwikkeld, dat voor heel Europa verplicht moet worden gesteld. Ook de sector zelf zal profiteren van het feit dat in ieder land dezelfde informatie moet worden verstrekt – uiteraard wel in de taal van het desbetreffende land.
In de vierde plaats is er het punt van grensoverschrijdende fusies en het grensoverschrijdend . Op dit terrein bestaan momenteel nog steeds aanzienlijke fiscale belemmeringen. Die moeten worden weggenomen.
Het vijfde punt betreft de fondsadministratie. De inspanningen van de sector op dit terrein zijn veelbelovend. We moeten daarom vertrouwen stellen in de sector en ervan uitgaan dat men op eigen initiatief de problemen zal oplossen. De Commissie lijkt zich bij deze zienswijze aan te sluiten.
Het is mijn stellige overtuiging dat aanpassingen op deze vijf terreinen relatief snel zullen bijdragen tot een goed functionerende interne markt. Ook het eigen initiatief van de sector en een beter samenspel tussen de betrokkenen, met name tussen de toezichthouders, zullen een positief effect hebben. Op de gewijzigde onderdelen van de richtlijn zou het Lamfalussy-beginsel moeten worden toegepast. Dat creëert flexibiliteit en biedt de mogelijkheid om zich aan snel veranderende markten aan te passen.
De Commissie onderzoekt sinds geruime tijd de vraag of de richtlijn door middel van afzonderlijke maatregelen aan de ontwikkelingen op de markt kan worden aangepast, of dat er een fundamenteel nieuwe richtlijn moet komen. Als rapporteur ben ik tot de slotsom gekomen dat een complete herziening van een horizontale icbe-richtlijn, waarop de Lamfalussy-procedure volledig van toepassing is, een mammoetproject zou zijn, dat vele jaren in beslag zou nemen. Dat tijdsverlies kunnen en mogen we ons niet permitteren.
In de Commissie economische en monetaire zaken is driemaal over dit onderwerp vergaderd, eenmaal zelfs in het kader van een uitgebreide gedachtewisseling. Het grote aantal amendementen - ongeveer 150 - is door middel van een reeks compromisvoorstellen tot een kleiner aantal teruggebracht. Het verslag als geheel werd door de Commissie economische en monetaire zaken met slechts één stem tegen goedgekeurd.
Met amendement 6 stelt de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement het bereikte compromis weer ter discussie. Wanneer dat amendement zou worden aangenomen, zou dat naar mijn opvatting de bedoeling van ons initiatiefverslag tenietdoen en aantonen dat het Parlement na langdurige discussie niet in staat is een constructieve bijdrage te leveren. We beginnen vandaag niet bij nul. Icbe’s zijn een merkproduct. Ik geef toe dat daaraan het nodige te verbeteren valt, maar we hebben een sterke sector, we hebben ongeveer 450 miljoen potentiële consumenten en er zijn in deze sector vele duizenden mensen werkzaam. Tegenover al die burgers heeft het Europees Parlement een verantwoordelijkheid. Daarom stel ik voor om tegen de amendementen van de Sociaal-democratische Fractie te stemmen, met name tegen amendement 6. Mocht dat amendement onverhoopt door een meerderheid worden gesteund, dan adviseren wij de plenaire vergadering het verslag niet aan te nemen. 
Neelie Kroes,
   - Mijnheer de Voorzitter, de Europese beleggingsfondsensector is zichzelf opnieuw aan het uitvinden. Grensoverschrijdende concurrentie schiet wortel; fondsbeheerders en dienstverlenende bedrijven fuseren; distributiesystemen stellen zichzelf open en nieuwe producten worden aangeboden aan kleine beleggers. Tegen deze achtergrond, en met het vooruitzicht van diepgaande veranderingen, is het de vraag of de icbe-richtlijn een adequaat raamwerk biedt voor het aanhoudend succes van de Europese markt voor beleggingsfondsen. Dat is zonder twijfel de cruciale vraag voor de beleidsmakers.
Er is veel lippendienst bewezen aan de noodzaak van een sterk en dynamisch vermogensbeheerbedrijf teneinde voor een veilige en profijtelijke thuishaven voor de langetermijnspaargelden van de Europese huishoudens te zorgen. Nu is het tijd om deze mooie woorden om te zetten in actie.
Het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken is een heel scherpzinnige en evenwichtige beoordeling van de belangrijkste uitdagingen die voor ons liggen. Het stelt duidelijk vast bij welke uitdagingen we actie moeten ondernemen.
De Commissie onderschrijft de visie die ten grondslag ligt aan het verslag van het Parlement, namelijk dat er gebouwd moet worden op de stevige fundamenten die zijn gelegd door de bestaande richtlijn, en dat de harmonisering van producten niet overboord gezet moet worden. Die bewijst ons tot op de dag van vandaag goede diensten. We moeten proberen om de productharmonisatie meer relevant te maken in de context van de moderne financiële markten. Het werk dat de Commissie en de Comité van Europese effectenregelgevers verricht voor de verduidelijking van ‘in aanmerking komende activa’ is in dit opzicht van vitaal belang. Er zal binnenkort een ontwerpvoorstel voor uitvoeringswetgeving worden toegezonden aan het Parlement. Het gaat hier om serieus en veelbelovend werk. Laten we het een kans geven voordat we de productharmonisatie de laatste sacramenten toedienen.
Naast een betere uitvoering van de bestaande regelgeving zal het nodig zijn om de spelers in de beleggingsfondsenmarkt meer bewegingsvrijheid te geven, zodat ze beter kunnen inspelen op de commerciële kansen die de geïntegreerde beleggingsfondsenmarkt biedt. De nadruk moet komen te liggen op concrete, verstandige, doelgerichte veranderingen, die moeten zijn gebaseerd op nauw contact met de markt en geïnspireerd op een sterke betrokkenheid bij het doel om de beleggingsfondsenmarkt te laten werken ten gunste van de eindbelegger.
Veel belangrijke verbeteringen kunnen worden ingevoerd zonder de bijl aan de wortels van de icbe-richtlijn te leggen. Het verslag geeft duidelijk aan op welke gebieden veranderingen de gunstigste effecten kunnen hebben. Ik noem vereenvoudiging van de kennisgevingsprocedure, maatregelen ter bevordering van grensoverschrijdende fusies en het grensoverschrijdend poolen van fondsen. Het is nu aan de Commissie om met oplossingen te komen. Waar aanpassingen aan de wetgeving nodig zijn om gevolg te geven aan de nieuwe vrijheden van de interne markt, kunnen deze veranderingen technische maatregelen voor de tenuitvoerlegging ervan omvatten.
Een ander punt dat sterk uit het verslag naar voren komt is de toezichtsarbitrage tussen de verschillende families van beleggingsproducten. We hebben daar nog geen volledig beeld van. We moeten het bestaan van verschillende instellingen en risicoprofielen onderkennen. We moeten echter nauwlettend in de gaten houden hoe de producten worden verkocht aan de niet-professionele belegger.
Dat brengt ons op het aspect van de voorlichting. Ik neem kennis van de krachtige boodschap van het Europees Parlement over het vereenvoudigd prospectus voor instellingen voor collectieve beleggingen in effecten. We mogen niet concluderen dat het experiment mislukt is en dat we verder moeten. Integendeel, de fondsenmarkt is een meer diverse en complexere markt geworden. Er is zelfs nog meer dan eerst behoefte aan effectieve en met elkaar te vergelijken informatie over risico’s en kosten. We hebben de krachtige boodschap van het Europees Parlement op dit punt ter harte genomen. We zullen proberen een oplossing te vinden voor de tekortkomingen van het vereenvoudigd prospectus.
Buiten het kader van de icbe’s kijken we naar een aantal nieuwe vermogenssoorten: ‘private equity’ en hefboomfondsen. Dat worden steeds grotere spelers op de Europese financiële markten. Ze jagen de veranderingen in de hele beleggingsfondsensector aan, omdat de traditionele fondsenbeheerders van deze technieken en strategieën leren. We hebben geen overkoepeling van de nationale regeringen door de EU nodig om toezicht te houden op deze sector. Wat we echter wel nodig hebben is een gereguleerde, goed ontwikkelde betrokkenheid bij deze belangrijke spelers. We moeten de context waarin ze werken begrijpen en weten of er nuttige verbeteringen gerealiseerd kunnen worden om ze te helpen om in een Europese omgeving te opereren.
Hoe gaan we nu verder? We zullen de opvattingen die in het verslag van het Parlement tot uiting komen volledig in onze beschouwingen betrekken. We zullen de aanbevelingen over alternatieve instrumenten en het verhogen van de efficiency, die we aanstonds hopen te ontvangen van werkgroepen van deskundigen uit de sector, nauwkeurig analyseren. We zullen doorgaan met het testen van verschillende scenario’s voor de herziening van de icbe-richtlijn vanuit het oogpunt van kosteneffectiviteit, en we zullen tot definitieve besluiten komen over het soort verbeteringen dat het meest nodig is. Deze zullen worden gepresenteerd in een witboek dat we in de herfst zullen publiceren, samen met een allesomvattende effectrapportage. We zullen deze ideeën onmiddellijk vertalen in concrete initiatieven.
De Commissie is van mening dat het Groenboek over icbe’s en de reacties daarop - waaronder het verslag van het Parlement - het belang van beperkte maar effectieve actie op dit gebied hebben onderstreept. Dit debat en de acties in het kader van de follow-up hebben eraan bijgedragen dat we duidelijker voor ogen hebben gekregen waar verdere actie op het niveau van de Europese Unie het meest zinvol zal zijn. We zijn nu gereed om te beginnen met de taak om deze ideeën om te zetten in effectieve oplossingen. 
Astrid Lulling,
   . - Mijnheer de Voorzitter, als wij de kwestie van de beleggingsfondsen in de Europese Unie willen behandelen, moeten wij twee belangrijke aspecten in aanmerking nemen. Ten eerste moet een goede beoordeling worden gemaakt van de pro-actieve rol die instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe’s) spelen bij de opbouw van een interne markt voor financiële diensten, een doel dat nog verwezenlijkt moet worden. Ten tweede moet rekening worden gehouden met de cruciale rol die het collectief beheer nu speelt voor alle klanten van financiële diensten, dat wil zeggen voor praktisch alle EU-burgers.
De Europese wetgeving op het gebied van beleggingsfondsen is al ruim twintig jaar van kracht en is bijzonder doeltreffend gebleken. Wij beschikken over een “product”-label dat zowel op Europees als op mondiaal niveau erkend wordt, en wij moeten er voor alles voor zorgen dat dit geïmplementeerd wordt. Daarnaast is het niet zozeer het huidige wetgevingskader dat de meeste problemen veroorzaakt, als wel de verschillen tussen de lidstaten bij de interpretatie en tenuitvoerlegging van de richtlijnen. Aangezien de Commissie heel goed weet waar de schoen wringt, verbaast het mij dat zij haar bevoegdheden niet heeft aangewend om voor een adequate omzetting van de wetgeving te zorgen, met name daar waar een doeltreffend functioneren van de sector belemmerd wordt door onverkwikkelijk protectionisme. U hebt er goed aan gedaan, mevrouw de commissaris, om te erkennen dat de Commissie nu aan zet is. Ik zou ook de regelgevers die binnen het Comité van Europese effectenregelgevers bijeenkomen, willen oproepen om onmiddellijk actie te ondernemen in de geest van de richtlijnen uit 2001 en om niet op veranderingen in de wetgeving te wachten.
Dit gezegd hebbende, ben ik niet tegen verandering op zich. De rapporteur heeft al uitgelegd dat er verschillende aanpassingen van wetgevende aard moeten worden doorgevoerd. Het gaat dan bijvoorbeeld om een nieuwe, vereenvoudigde kennisgevingsprocedure, een vereenvoudigd prospectus of het grensoverschrijdend gebruik van -technieken.
Wat de kwestie van het Europees paspoort betreft, steunt de rapporteur het principe van een paspoort voor beheermaatschappijen, maar vindt hij het te vroeg om hetzelfde voor de rol van bewaarder te doen. Dit brengt mij op een cruciaal punt. Een eerste vereiste om vorderingen te maken op het gebied van de paspoorten, is de aanwezigheid van een controlesysteem dat accuraat is en alom erkend wordt. Hoe kun je namelijk zonder risico het toezicht regelen op een instelling die bijvoorbeeld in Ierland of Londen is gevestigd en haar fondsen in Luxemburg heeft ondergebracht? Zodra er problemen zijn, zult u zien dat niemand zich volledig verantwoordelijk voelt, als er geen specifieke verantwoordelijkheden in het controlesysteem zijn vastgelegd. In dit opzicht is er nog een mooie toekomst voor het delegatiesysteem weggelegd.
Wat de kwestie van de toegelaten activa voor beleggingen betreft, ben ik van mening dat wij open moeten staan voor de ontwikkeling van producten op de markt, maar dat wij nooit uit het oog moeten verliezen dat investeerders beschermd moeten worden.
Mijnheer de Voorzitter, als u mij toestaat wil ik mij tot slot graag aansluiten bij hetgeen de rapporteur heeft gezegd over de amendementen van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement. Wij zullen niet voor deze amendementen stemmen, en ik betreur het dat al onze inspanningen om tot een bruikbaar compromis te komen, niet op hun juiste waarde zijn geschat. 
Pervenche Berès,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, dit was mijns inziens een van tevoren aangekondigd debat, want tijdens de bespreking van de vorige richtlijn hebben wij toegegeven dat wij - wat betreft de definities met betrekking tot de toegelaten activa waarin icbe’s mogen beleggen - met onze tijd mee moeten gaan en dat de laatste tekst die wij hadden aangenomen, in dat opzicht niet bepaald ideaal was.
Zoals u ongetwijfeld weet, mevrouw de commissaris, hebben wij hier te maken met een sector met een geheel eigen geografie, omdat vermogensbeheer gepaard gaat met icbe’s die in bepaalde landen worden geproduceerd en in andere worden gebruikt. In wezen hebben wij te maken met een markt met importerende landen en exporterende landen, en dat is een belangrijke factor voor de manier waarop beiden zijden dit werk benaderen. Laten wij niet vergeten dat dit vak een doel heeft, al wordt dit steeds complexer, en dat is zonder twijfel het belangrijkste aspect van dit debat.
Icbe’s zijn producten die in zekere zin bedoeld waren voor een grote verscheidenheid van spaartegoeden, dat wil zeggen voor kleine en grote investeerders. Het gevaar bestaat dat met het onderhavig voorstel dit investeringsproduct nog ingewikkelder wordt, zonder dat maatregelen worden getroffen om de investeerders beter te beschermen. Aangezien er in verschillende EU-landen problemen aan het licht zijn gekomen met - om een goed Frans woord te gebruiken -, die het vertrouwen van de investeerders aantasten, moeten wij er op zeker moment - hier of elders - absoluut voor zorgen dat het complexere karakter van de producten gekoppeld wordt aan een grotere bescherming van de investeerders, ongeacht wie dit zijn. Dit is de strekking van een van de amendementen van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement, en ik hoop dat dit wordt aangenomen.
Onze fractie hecht een groot belang aan het vereenvoudigd prospectus, omdat wij vinden dat dit een noodzakelijke voorwaarde vormt voor de doeltreffende implementatie van een “product”-paspoort.
Tot slot zou ik een opmerking willen maken over het aspect “supervisie”, want wij bevinden ons hier op een gebied waar het ontbreken van een Europese regelgever een belangrijke bron van problemen is. Dit bemoeilijkt namelijk de circulatie van icbe’s, omdat er wantrouwen tussen de regelgevers heerst. Wat nodig is, is dat het vertrouwen tussen de nationale regelgevers weer wordt hersteld, en - meer in het bijzonder - dat er een Europese regelgever komt met ruimere bevoegdheden. Ik ben me er echter van bewust dat ik met deze opmerking de grenzen overschrijd van het debat dat wij vandaag voeren.
Dan nog een laatste opmerking over het werk dat gedaan moet worden. Volgens ons dient zich dit in twee fasen te voltrekken. Er zijn dingen die wij meteen moeten doen, zoals het verbreden van de basis van de toegelaten activa. Daarnaast moet er worden nagedacht over de rol en de verantwoordelijkheden van de diverse actoren in deze bedrijfstak, die belangrijk is voor de integratie van de financiële markten van de Europese Unie. 
Margarita Starkevičiūtė,
   . Ik wil de rapporteur bedanken voor zijn voortreffelijke verslag en het verheugt mij dat wij vandaag de commissaris voor Mededinging in ons midden hebben. Als vertegenwoordigster van de Fractie Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa vind ik het mededingingsbeleid van groot belang. Ik zou het dan ook willen hebben over een onderwerp dat vanuit het oogpunt van de mededinging uiterst belangrijk is, namelijk financieel vermogensbeheer.
Allereerst zou ik willen opmerken dat vermogensbeheerbedrijven bezig zijn hun activiteiten in de nieuwe lidstaten uit te breiden en dat we het punt naderen waarop de verkochte producten sterk op elkaar beginnen te lijken. Het is niet duidelijk waarom een bepaald product verkocht wordt. We kunnen slechts veronderstellen dat er afspraken zijn gemaakt tussen de vermogensbeheerders en de distributeurs van de producten in kwestie. Het zou echter beter zijn als dit duidelijk tot uiting kwam en de betrekkingen werden opengelegd, zodat zichtbaar wordt of er voor deze diensten wordt betaald en de consument in elk geval weet dat hij of zij bepaalde producten krijgt aangeboden omdat er commissie over die producten wordt betaald.
Het tweede probleem heeft te maken met de beoordeling van de kosten van marktanalyses. Op dit moment is het zo dat vermogensbeheerders hun diensten verkopen in combinatie met een financiële analyse, en het is onduidelijk voor de consument of die analyse daadwerkelijk is uitgevoerd, waaruit ze bestaat en hoeveel ze feitelijk kost. Wanneer deze kosten volledig zichtbaar worden gemaakt, kunnen pensioenfondsen of particulieren de kosten beoordelen en een betere vermogensbeheerder kiezen.
Ik zou er voorts op willen wijzen dat vermogensbeheerbedrijven niet moeten worden belast met onnodige beperkende bepalingen. Voor financiële tussenpersonen die in kleine landen opereren is het vaak moeilijk belangenconflicten te vermijden, en met de eis dit belangenconflict simpelweg openbaar te maken, is noch de consument, noch de financiële instelling geholpen, omdat de consument niet begrijpt wat er nu precies openbaar gemaakt wordt en de instelling extra formulieren moet invullen om het belangenconflict toe te lichten. In werkelijkheid zou het beter zijn als een belangenconflict goed beheerd werd, en het is belangrijk dit door middel van wetgeving te waarborgen.
Een ander probleem waar we tegenaan lopen is - zoals de commissaris al zei - dat verschillende bedrijven verschillende spaarproducten voor particulieren verkopen. Verzekeringsmaatschappijen en vermogensbeheerbedrijven, om maar een voorbeeld te noemen, verkopen momenteel zeer vergelijkbare producten. Vermogensbeheerbedrijven moeten echter een heleboel informatie bekendmaken, terwijl dat voor verzekeringsmaatschappijen veel minder het geval is. Soms wordt bij de consument de onjuiste indruk gewekt dat producten van verzekeringsmaatschappijen goedkoper of beter zijn. Naar mijn mening is dit een terrein dat ook onze aandacht verdient. 
Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wij staan voor een dubbele uitdaging. In de eerste plaats moeten wij werken aan een echte interne markt voor beleggingsproducten. In de tweede plaats moeten wij de Europese sector van de beleggingsfondsen mondiaal concurrerender maken. Hiervoor bevat het verslag van de heer Klinz een aantal zeer nuttige aanbevelingen.
Een daarvan is de mogelijke invoering van een geharmoniseerd, vereenvoudigd prospectus voor de hele EU, zodat beleggers producten gemakkelijk kunnen vergelijken. Een andere is wat u, mevrouw de commissaris, al noemde, namelijk gemeenschappelijke bepalingen met betrekking tot de vraag welke activa precies onder de richtlijn vallen. Ik denk daarbij aan eenvoudigere kennisgevingsprocedures, een betere samenwerking tussen regelgevers na ontvangst van een kennisgeving in het land van oorsprong, wederzijdse erkenning van productpaspoorten, enzovoort.
Vermogensbeheer is een uiterst belangrijk instrument voor Europa om de binnenkort te verwachten explosieve ontwikkelingen op het gebied van de pensioenen te kunnen financieren. De huidige inspanningen van de sector op het gebied van integratie, consolidatie en opheffing van de belemmeringen voor grensoverschrijdend handelsverkeer moeten worden ondersteund door doeltreffende en samenhangende maatregelen van nationale regelgevers.
Ik sta vierkant achter de strekking van het verslag van de heer Klinz, waarin wordt gepleit voor uitbreiding van de initiatieven van de sector om een operationeel en samenhangend Europees model voor fondsadministratie te ontwerpen, dat waar nodig kan worden ondersteund door convergentie van de regelgeving. De Europese markt ondervindt momenteel nogal wat problemen als gevolg van het feit dat belangrijke bepalingen in de icbe-richtlijn door de nationale instanties verschillend worden geïnterpreteerd. Gebruikmaken van de bestaande bevoegdheden in het kader van het Europese mededingingsbeleid om de markt te reguleren lijkt een betere manier om deze problemen aan te pakken dan helemaal vanuit het niets een heel nieuw regelgevingskader te ontwikkelen.
Tot slot wil ik nog iets zeggen over de richtlijn betreffende markten voor financiële instrumenten (MiFID). De MiFID reglementeert een belangrijk deel van de vermogensbeheersector, namelijk het aanbieden en verkopen van beleggingsproducten in verband met ondernemingen voor collectieve beleggingen. De eisen inzake optimale uitvoering voor vermogensbeheer verschillen van die voor de effectenhandel, en hiermee moet in de uitvoeringsmaatregelen van de Commissie, die momenteel door het Europees Parlement en het Europees Comité voor het effectenbedrijf worden herzien, rekening worden gehouden. 
Harald Ettl (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het feit dat de tweede en derde pijler van de pensioenvoorzieningen in betekenis toenemen, leidt automatisch tot een groeiende klantenkring en een grotere diversiteit aan producten bij vermogensbeheerders.
Het verslag-Klinz biedt een uitstekende opsomming en een goed overzicht van de grote verscheidenheid aan ondernemingsvormen en producten die door vermogensbeheerders en hun distributiemaatschappijen aan een steeds groter publiek worden aangeboden en verkocht. Het feit dat adequate regels voor toezicht en transparantie ontbreken, werkt dubieuze praktijken natuurlijk wel in de hand. Ook hefboomfondsen wil ik niet als een standaardbeleggingsvorm voor beleggingsfondsen beschouwen, zolang niet alle Europese toezichthouders het eens zijn over de regels die de bijbehorende risico’s moeten beperken. Omdat de risico’s bij en per definitie worden gespreid, zouden deze fondsen naar mijn mening moeten worden toegelaten, mits ze vallen onder een door de EU gecoördineerd toezicht ter beperking van de risico’s. De plannen voor een Europees paspoort voor beheermaatschappijen en het Europees paspoort voor beleggingsondernemingen leiden tot meer concurrentie bij grensoverschrijdende handel. Natuurlijk wordt daarmee ook de bescherming van consumenten en beleggers in de vermogensbeheersector steeds belangrijker.
Daarom betreur ik het dat mijn amendementen inzake operationele risico’s niet zijn goedgekeurd. Ze zouden regels op het gebied van verplicht hebben gesteld voor bepaalde beheer- en distributiemaatschappijen met de rechtsvorm van een kapitaalvennootschap. Het verzoek om goede nationale regelgeving ter bescherming van de consument werd eveneens afgewezen. Dat is jammer, want daarmee zou worden voorkomen dat de verkoop op afstand van financiële diensten ontaardt in oneerlijke concurrentie en misleidende reclame. werd mijn verzoek om verplichte informatieverstrekking vóór sluiting van een verbintenis teruggebracht tot een mager compromis. Hetzelfde gebeurde met de amendementen inzake bescherming van beleggers. Jammer, want een beetje meer zou een verbetering zijn geweest.
In dit verband wil ik nog één kwestie onder de aandacht brengen van de heer Klinz, wiens bereidheid tot overleg anders altijd een stuk groter is. Dat ene amendement van de Sociaal-democratische Fractie over de comitologie hebt u met grote stelligheid afgewezen. Deze kwestie moeten wij op langere termijn - en eigenlijk ook nu al - zeker nader bekijken. Misschien moeten we er nog eens over praten. We hebben immers nog tot morgen de tijd. Het is echter wel jammer, omdat juist de EU - als ’s werelds grootste instelling met specifieke wetgeving op het gebied van financiële instrumenten - een toonaangevende rol zou kunnen spelen, of op zijn minst voor een in de Europese Economische Ruimte zou kunnen zorgen. Op dit punt zou het beter zijn geweest indien wij iets verder waren gegaan. We maken immers niet alleen maar beleid voor gefortuneerde mensen, maar ook voor anderen. Laten we flexibel zijn! 
Neelie Kroes,
   . - Mijnheer de Voorzitter, zoals ik al eerder heb gezegd, is de Commissie ingenomen met het verslag van het Parlement. Het stelt duidelijke prioriteiten en vormt een realistische blauwdruk voor de manier waarop verbeteringen in de Europese fondsenmarkten moeten worden doorgevoerd. Het verslag herinnert ons er ook heel duidelijk aan dat ons einddoel is ervoor te zorgen dat er verstandige en aantrekkelijke investeringsvoorstellen voor de Europese kleine beleggers komen.
Wij delen de visie van een doelmatige en vernieuwende beleggingssector die is afgestemd op de behoeften van de traditionele kleine beleggers. Wij zijn het ook eens over de manier waarop wij dat het beste kunnen bereiken: door middel van concrete, verstandige, gerichte veranderingen op basis van nauwe contacten met de markt en ingegeven door de sterke wens om gunstige markten te creëren voor de eindbelegger.
Wat de punten van mevrouw Lulling betreft, hebben wij een bestaand wetgevingskader en wij zullen ervoor zorgen dat dit op een goede manier wordt uitgevoerd. Laten wij daarop voortbouwen, in plaats van de bestaande regels overboord te gooien. Dit betekent niet dat wij met minder dan het beste genoegen nemen. Wij kunnen nog veel doen door gerichte en zorgvuldige aanpassingen van de bestaande wetgeving.
Hierbij moeten wij ons vooral op twee zaken richten. In de eerste plaats moeten wij beleggers de middelen geven om weloverwogen keuzen te maken tussen de beste beschikbare producten. Europese beleggers mag niet de toegang worden ontzegd tot technisch ingewikkelde maar goede producten, die op de markt komen. Waar het om gaat is de manier waarop fondsen worden verkocht aan de eindbeleggers: er moet heldere en vergelijkbare informatie worden verstrekt over kosten en risico’s en tussenpersonen dienen zich aan duidelijke verplichtingen te houden wanneer zij potentiële kleine beleggers adviseren over de aankoop van fondsen. Wat dat betreft heb ik uw krachtige boodschap over de noodzaak van belangrijke verbeteringen ter vereenvoudiging van het prospectus goed in mijn oren geknoopt. Wij denken al na over manieren om de tekortkomingen van het vereenvoudigd prospectus te corrigeren.
In de tweede plaats moeten wij ons richten op de aanbodzijde van de markt. Wij moeten manieren zoeken om de mogelijkheden van de interne markt beter te benutten, teneinde de relatief hoge kosten in de Europese fondsensector te verlagen. Ik constateer met genoegen dat de Commissie en het Parlement het over de belangrijkste knelpunten voor efficiëntieverbeteringen in de sector eens zijn.
Het verslag van het Parlement bevestigt het belang van zorgvuldig overwogen maar doeltreffende maatregelen op dit terrein. De Commissie zal nu de noodzakelijke praktische maatregelen vaststellen. In ons witboek, dat wij begin november denken uit te brengen, zullen wij aangeven welke maatregelen nodig zijn om onze gezamenlijke ambities voor deze belangrijke pijler van de financiële sector te realiseren. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 11.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde is het verslag (A6-0073/2006) van Sophia in 't Veld, namens de Commissie economische en monetaire zaken, over de sectoriële aspecten van het actieplan voor staatssteun: steun voor innovatie (2006/2044(INI)). 
Sophia in 't Veld (ALDE ),
   . - Voorzitter, commissaris, laat ik beginnen allereerst met mijn steun uit te spreken voor de koers van de Commissie die u voorstaat, namelijk minder, maar betere staatssteun. Ik zal ook in de rest van mijn bijdrage alleen maar lof uitstorten over de Commissie, maar ik vrees dat ik toch even moet beginnen met één klein puntje van kritiek.
Ik vind het namelijk betreurenswaardig dat de Commissie een week voordat het Europees Parlement stemt over ons standpunt, over onze aanbevelingen, al naar buiten komt met voorstellen, ook al is het nog maar in een ontwerpstadium. Ik vind dat als wij elkaar als bondgenoten beschouwen in de strijd voor een sterkere economie, dat we ook in die zin moeten samenwerken en elkaar moeten respecteren. Ik ga er dan ook van uit dat ook als we nu met voorstellen komen, die gewoon nog in aanmerking worden genomen.
De kernboodschap van het verslag dat we hopelijk morgen zullen aannemen, is dat staatssteun de uitzondering moet blijven. Het is een instrument om bij te sturen waar de markt niet de gewenste resultaten brengt. Staatssteun is geen standaard beleidsinstrument waarmee de overheid innovatie als het ware kan scheppen en het mag al helemaal geen lapmiddel zijn voor ons falen om structurele hervormingen door te voeren. Het blijkt uit alle studies dat staatssteun niet de doorslaggevende factor is voor bedrijfsbeslissingen en staatssteun is ook niet de voornaamste concurrentiefactor.
Het is veel belangrijker dat we gunstige omstandigheden scheppen voor innovatie, experimenteren, risico nemen en vooral ook voor investeren. Want de investeerders uit de markt komen echt vanzelf wel als er wat te verdienen valt en als de barrières worden verwijderd. Dat wil dus zeggen dat we moeten werken aan een goed patentregime, aan eerlijke concurrentie en een vrije handel in de interne markt en in dit verband vind ik het ook jammer - dat zeg ik nog maar weer even - dat we er niet in zijn geslaagd om de markt voor diensten daadwerkelijk te openen. We moeten werken aan een immigratiebeleid waarmee we de beste krachten voor Europa behouden en talent van buiten kunnen aantrekken. We moeten werken aan een goed aanbod van financiële diensten, een goed opgeleide beroepsbevolking, enzovoort
Staatssteun kan namelijk wel degelijk de markt zodanig verstoren dat het de ontwikkelingen op het gebied van innovatie juist belemmert. De voorgestelde in uw document lijkt me dan ook een prima instrument. Ook de nadruk op evaluatie van de resultaten van steun in het verleden is in lijn met het standpunt van het Parlement, een standpunt dat overigens ook is ingenomen in het verslag van mijn collega Hökmark.
En ik ben eigenlijk wel benieuwd om te horen hoe de Commissie zal oordelen als het gaat om staatssteun die moet worden toegekend in gevallen waar er toch een evidente noodzaak is voor structurele hervormingen, maar waar de lidstaten daar gewoon niet in slagen. Ik trek hier maar even een parallel met een initiatief dat ikzelf tamelijk onzinnig vind, en dat is het globaliseringsfonds. Als wij er niet in slagen om de Europese Unie concurrerend te maken, dan moeten we niet proberen om daar een lapmiddel voor te vinden. Overigens is een interessant voorbeeld in deze context dat juist vandaag de regering van een van de grote lidstaten een nieuwe injectie van 600 miljoen euro voor innovatie aankondigt - wat op zich zeer welkom is - en dat op diezelfde dag de OESO een behoorlijk kritisch rapport uitbrengt over de resultaten van het vorige steunprogramma van diezelfde grote lidstaat. Ik kan de lectuur daarvan absoluut aanbevelen.
Ik ben zeer tevreden dat in de voorstellen van de Commissie, zoals ook het Parlement zal aanbevelen, ook de niet-technologische innovatie aan de orde is want dat is absoluut een heel belangrijke ontwikkeling in onze diensteneconomie. Maar wat de praktische uitwerking en de criteria betreft, lijken de regels toch wel erg uit te gaan van innovatie in de technologische sectoren en ik zou er dus op willen aandringen dat ook de regels voor de niet-technologische innovatie werkbaar zijn.
Verder heb ik - we hebben elkaar gisteren al gezien - mijn zorg uitgesproken over de zogeheten . Het staat toch echt in de tekst - ik heb het nog even nagekeken - dat het percentage toegestane steun kan worden opgevoerd als een concurrent uit een niet-EU-land meer subsidie krijgt. Ik vind eerlijk gezegd dat dat helemaal geen automatisme moet zijn. Want als we een hebben voor staatssteun, dan zou ik dat ook graag willen hebben voor al die andere beleidsterreinen die ik net genoemd heb, die veel belangrijker concurrentiefactoren zijn.
Grote bedrijven zijn ook een discussiepunt en ik zie dat er allerlei voorzorgsmaatregelen zijn zodat we niet individuele grote bedrijven gaan subsidiëren, maar ik zie toch nog een klein puntje van zorg. Ik zie in de voorstellen dat de grote bedrijven een zogeheten , een zogeheten bonus van 15% steunintensiteit kunnen krijgen als twee of meer grote bedrijven grensoverschrijdend samenwerken. Ik rond af, voorzitter. Kan dat betekenen dat we multinationals gaan subsidiëren? Dat lijkt me toch niet de bedoeling. Daar laat ik het dan maar bij, want ik heb mijn tijd al opgebruikt. 
Neelie Kroes,
   . - Mijnheer de Voorzitter, het is mij een genoegen hier vanavond aanwezig te mogen zijn voor het debat over het verslag van mevrouw In 't Veld over de mededeling inzake staatssteun voor innovatie. Het verslag is een vervolg op het bijzonder interessante en constructieve advies van het Parlement over het actieplan inzake staatssteun. Ik heb grote waardering voor de belangstelling van de leden van dit Parlement voor het proces van hervorming van de regels inzake staatssteun en voor hun betrokkenheid daarbij. Zoals u weet, zijn goede regels van essentieel belang om de lidstaten te helpen bij het gericht en verstandig gebruikmaken van staatssteuninstrumenten en op die manier onze gezamenlijke doelen van groei en banen te ondersteunen. 
U kent allen de inhoud van de Commissievoorstellen inzake innovatie. Zoals mevrouw In ‘t Veld terecht opmerkte, is staatssteun slechts een van de vele beleidsinstrumenten die wij tot onze beschikking hebben om de innovatie in onze economie te bevorderen. Ik ben het volkomen met mevrouw In ’t Veld eens dat structurele hervormingen zeer belangrijk zijn. Staatssteun kan een ondersteunende functie hebben, maar het is zeker niet het enige instrument, integendeel. Wij richten ons op concrete maatregelen, niet op een algemene definitie van innovatie. Zoals mevrouw In 't Veld al zei, stellen wij maatregelen voor ter ondersteuning van experimenten en het nemen van risico’s, alsmede van een innovatievriendelijk ondernemingsklimaat. Daarbij geven wij overigens voorrang aan KMO’s en technologische innovatie, maar, nogmaals, niet uitsluitend.
Het verheugt mij zeer dat het Parlement en ook een grote meerderheid van de belanghebbenden de Commissieplannen in grote lijnen steunen.
Mevrouw In 't Veld, u hebt een voortreffelijk en evenwichtig verslag geschreven. Ik feliciteer u en uw commissie daarmee. Bovendien komt het verslag precies op het goede moment. Mijn diensten hebben juist een eerste werkdocument over de nieuwe regels naar de lidstaten gestuurd. De rapporteur heeft heel duidelijk haar mening gegeven. Er hoort echter nog wel een verhaal bij.
Aan het begin van het Oostenrijkse voorzitterschap had ik een interessante discussie met de Oostenrijkse minister van Economische Zaken. Wij spraken over zaken betreffende mijn portefeuille in het kader van het Oostenrijkse voorzitterschap. Hij vertelde mij dat innovatie, onderzoek en ontwikkeling, en ook KMO’s, hoog op de agenda van het Oostenrijkse voorzitterschap staan. Hij vroeg mij te bevestigen dat deze zaken tijdens de informele vergadering van de Raad dit voorjaar zouden kunnen worden besproken. Zoals u weet, heeft deze vergadering afgelopen vrijdag en zaterdag in Graz plaatsgevonden. Ik had dus beloofd dat er iets zou zijn waarover wij uitvoerig konden spreken.
Laten wij er heel duidelijk over zijn: het werkdocument dat ik heb verstuurd, is een voorlopig rapport om de raadpleging te starten. Dat is van buitengewoon groot belang. Wij zullen zeker rekening houden met de conclusies, de uitkomst en de algehele sfeer van dit debat, want de standpunten die het Parlement in dit verslag over de staatssteun inneemt, zijn uitermate belangrijk.
Het werkdocument, dat beschikbaar is via de website, is echt een eerste fase. Het maakt de weg vrij voor raadpleging. Het zal worden herzien en verfijnd in het licht van de reacties die wij ontvangen, met inbegrip van uw opmerkingen en gedachten.
Ik hoop het nieuwe kader voor onderzoek, ontwikkeling en innovatie dit najaar af te ronden. Ik kan u verzekeren dat ik in dit proces open zal staan voor de constructieve opmerkingen van het Parlement over zaken als innovatiesteun voor grote bedrijven die onderdeel uitmaken van clusters en de zeer bruikbare typologie en criteria die u voorstelt om onderscheid te maken tussen de geregelde dagelijkse verrichtingen van de ondernemingen en hun innovatieve activiteiten.
U stelt voor om bepaalde beperkte vormen van niet-technologische innovatie in aanmerking te laten komen voor staatssteun voor innovatie. Ik wil hier eens goed naar kijken. Ik begrijp bijvoorbeeld uw punt met betrekking tot de innovatie van processen en organisatievormen in diensten.
Ik zal al uw nuttige opmerkingen en ideeën heel zorgvuldig overwegen. Ik beweer niet dat ik wat dit betreft de magische formule heb, en ik ben blij met de actieve bijdrage van het Parlement aan het proces om ervoor te zorgen dat de uiteindelijke resultaten voor het Europees concurrentievermogen de grootst mogelijke toegevoegde waarde zullen opleveren. 
Corien Wortmann-Kool,
   . - Voorzitter, het is een goede zaak dat we vandaag spreken over dit belangrijke thema. Want als het om innovatie gaat, lopen we in Europa helaas nog steeds achter op onze concurrenten en daarom is het goed dat de Commissie in haar hervormingsplannen over het staatssteunbeleid grote nadruk legt op maatregelen, met name voor het MKB, bedoeld om innovatie en innovatief ondernemerschap in de Europese Unie een impuls te geven.
Het verslag van collega en rapporteur In 't Veld dat voor ons ligt, kan rekenen op de volle steun van de PPE-DE en ik dank de rapporteur voor haar goede verslag en ook voor de goede samenwerking. Want de basisprincipes aan de hand waarvan en de groepen waarvoor de steun voor innovatie kan worden toegekend, zijn in het verslag helder geformuleerd.
Commissaris, wij kennen u als iemand die de mening van dit Parlement altijd zeer serieus neemt. En daarom ben ik, ondanks uw verklaring, toch met college In 't Veld onaangenaam verrast door het feit dat de Europese Commissie vorige week al het voorlopig kader heeft gepresenteerd. Het was dan wel voor de informele Raad, maar het zou u toch gesierd hebben als u uiteindelijk formeel die consultatie had uitgesteld om toch het advies van het Parlement in aanmerking te nemen. Dat zou slechts enkele weken vertraging hebben gekost.
Er zitten in het verslag een aantal punten waarvan ik u met klem zou willen vragen ze alsnog in aanmerking te nemen en een zwaardere plaats te geven. En gelukkig zijn twee van die punten vandaag ook al op tafel geweest, dus inhoudelijk moeten we het uiteindelijk eens kunnen worden. Het gaat mij dan met name over de bijdrage van grote bedrijven en, zoals u zegt, natuurlijk in het verband van clusters. Maar we moeten hun innoverende kracht en steun die daar in clusterverband eventueel voor nodig is, niet onderschatten.
Ook de niet-technologische innovatie zou ik nogmaals willen benadrukken en als derde en laatste punt dat er ook meer duidelijkheid moet komen over de manier waarop staatssteun van toepassing is op universiteiten en onderzoeksinstellingen. 
Elisa Ferreira,
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, wij vinden dit initiatief van de Commissie om de staatssteun voor innovatie te herzien in het algemeen positief. Ook de timing is heel goed. Innovatie is immers één van belangrijkste instrumenten bij het verbeteren van het vermogen van de EU om internationaal te concurreren en invulling te geven aan de doelstellingen op het gebied van groei en werkgelegenheid zoals die in Lissabon zijn vastgelegd.
In een onvolmaakte markt - en de markt voor innovatie is er zo één - zal dat niet vanzelf geschieden. We zullen een handje moeten helpen. Innovatie is van enorm strategisch belang en toch is er geen duidelijk Europees beleid voor steun bij innovatie, onderzoek en ontwikkeling. Erger nog is dat de beschikbare communautaire middelen ernstig tekort schieten, wat nog eens bevestigd wordt door de financiële vooruitzichten waarover we binnenkort zullen stemmen.
We zijn afhankelijk van het beleid zoals dat in elke lidstaat afzonderlijk wordt geformuleerd. Dat beleid zal moeten worden afgestemd op ons mededingingsbeleid en de wijze waarop de interne markt functioneert, wat niet altijd gemakkelijk is. Daar komt bij dat er tussen de Europese landen en regio’s nog steeds enorme onevenwichtigheden bestaan als gevolg waarvan de aard en omvang van de steun zal verschillen.
Het is van belang dat de bedrijven en instellingen uit de perifere regio’s toegang krijgen tot het Europa van kennis en innovatie. We beseffen dat dit een moeilijke opdracht is, maar we weten ook dat het er één is die voor de toekomst van groot belang is. Daarom hopen we dat de problemen van de Europese burgers, die hier via hun afgevaardigden in het Parlement tot uitdrukking worden gebracht, in de Commissie voldoende aandacht zullen krijgen, ook al wijzen de verslagen die voorgaande sprekers hebben genoemd, daar niet op.
Dit verslag is het resultaat van bemiddeling en constructieve onderhandeling op het niveau van het Parlement. Als schaduwrapporteur van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement wil ik de Parlementsleden die zich met deze zaak hebben bezig gehouden, bedanken voor hun inzet. En ik wil mevrouw in ’t Veld graag gelukwensen met haar uitstekende verslag.
De Commissie economische en monetaire zaken heeft een aantal voorstellen goedgekeurd. Ik wil uw aandacht vestigen op enkele onderwerpen die in deze voorstellen aan de orde komen. Om te beginnen is het heel belangrijk dat de bureaucratische procedures voor de toewijzing van staatssteun vereenvoudigd worden. De transparantie van deze procedures moet verbeterd worden en ze moeten gemakkelijker met elkaar vergeleken kunnen worden.
Duidelijkheid is van doorslaggevend belang. De Commissie moet immers kunnen controleren of ze aan de voorschriften voldoen. Belangrijker nog is dat bedrijven - inzonderheid KMO’s - begrijpen wat de criteria voor staatssteun zijn en wat er met dit soort steun kan worden bereikt. Begrippen als “falen van de markt” en “marktinefficiëntie” zijn voor de burger vermoedelijk niet helemaal doorzichtig.
Het feit dat een aantal beleidsinstrumenten in het licht van de opgedane ervaringen zullen worden herzien, is wellicht nog relevanter. Ik zal hier maar een paar van die wijzigingen noemen. Om te beginnen moet duidelijkheid worden geschapen over de rol van het particulier en het openbaar kapitaal bij steunverlening voor innovatie. Onduidelijke informatieverstrekking leidt er vaak toe dat particuliere investeerders niet geïnteresseerd zijn in grotere projecten, mede omdat men de indruk heeft dat er aan zulke projecten grote risico’s verbonden zijn. Openbare investeringen blijven hier dus een onvervangbare rol spelen.
Ten tweede moet het begrip innovatie meer gaan inhouden dan alleen maar technologische innovatie. Daar is reeds op gewezen. Innovatie heeft alleen zin als ze ook niet-technologische aspecten insluit, en dat geldt zowel voor de industrie als voor de dienstensector. Ten derde zullen we de definitie van ondernemingen die voor steun in aanmerking komen, moeten herzien. Er is bijvoorbeeld geen enkele reden waarom omvang als basiscriterium zou moeten gelden. Ook de duur van de steun moet anders worden gedefinieerd. Als het om risicokapitaal gaat, heeft het geen zin om de steun te beperken tot de eerste fasen - de zogenaamde start-up - en vervolgens niets meer te geven. Het is veel nuttiger die steun in de daaropvolgende fasen voort te zetten, omdat er dan vermoedelijk veel meer behoefte aan is.
Ten vierde zullen we het cohesiebeleid moeten aanpassen om het te laten aansluiten op doelstellingen die beter bij de strategie van Lissabon passen. Ik heb het dan ook over maatregelen van immateriële aard: de beoordeling van en de controle op die steun moet beter.
Tot slot geloof ik dat het Parlement meer aandacht zou moeten besteden aan de wijze waarop het vermogen van Europese producenten om met de rest van de wereld te concurreren wordt beïnvloed door de staatssteun die derde landen verlenen aan nieuwkomers in de diverse industriesectoren. Aan dit punt moet bij de onderhandelingen die de Unie met betrekking tot de internationale handel voert, beslist meer aandacht worden besteed. De omvang van de steun die concurrenten buiten Europa ontvangen moet meespelen bij het vastleggen van een Europees kader voor staatssteun.
Ik heb nu een paar onderwerpen genoemd en ik zou daar graag twee punten aan toevoegen. Het eerste punt betreft opheldering met betrekking tot staatssteun aan “clusters”. Ik ben heel blij dat u daarin uw speech specifiek naar verwezen heeft. Ik heb het nu over innovatieve clusters en de reeds bestaande clusters. Veel van de clusters uit laatstgenoemde categorie zullen alleen kunnen overleven als ze erin slagen een innovatieve dynamiek te ontwikkelen. Innovatie is vaak een horizontaal proces en zal daarom overheidssteun behoeven. Die hulp is van cruciaal belang bij het verbeteren van de samenwerking tussen de deelnemers en het verwijderen van obstakels.
Tweede punt: de noodzaak om staatssteun voor innovatie beter aan te laten sluiten op het cohesiebeleid teneinde te verhinderen dat er in de context van de strategie van Lissabon een Europa met twee snelheden ontstaat.
We zien staatssteun als een heel belangrijk instrument om het innovatietekort in Europa te compenseren. Het is echter geen prioritair instrument en ook niet het enige instrument. Het succes van Europa als dynamische, concurrerende en samenhangende regio hangt af van de kwaliteit van de steun. Ik ben ervan overtuigd dat de bereidheid van de Commissie en het Parlement om samen te werken ertoe zal bijdragen dat we vorderingen zullen maken bij het verwezenlijken van de door ons nagestreefde doelstellingen. 
Marian Harkin,
   . - Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur gelukwensen met haar veelomvattend en goed onderbouwd verslag. Ik steun haar standpunt in grote lijnen, al weet ik niet zeker of ik de term ‘marktfalen’ wel zou willen vervangen door ‘ondoelmatige marktwerking’. Soms is inderdaad sprake van marktfalen, bijvoorbeeld in het geval van de perifere regio’s, waar soms te weinig mensen wonen om de markt in stand te houden. Een dergelijke markt zal inderdaad soms niet erg doelmatig werken, maar dat is zeker niet het hele verhaal.
In het bijzonder ben ik het met de rapporteur eens als zij de Commissie vraagt rekening te houden met de staatssteun die door de internationale concurrenten van de EU wordt verleend. Ik steun ook amendement 9, dat dezelfde strekking heeft.
In het actieplan inzake staatssteun is sprake van de noodzaak een gelijk speelveld in stand te houden voor alle ondernemingen die op de interne markt actief zijn. Dit strookt weliswaar met het Verdrag, maar wij leven niet in een vacuüm: invloeden en beleid van buitenaf hebben effect op de interne controlemechanismen van Europa. Wij moeten in staat zijn op die uitdaging te reageren.
Eén punt uit het Commissiedocument baart mij zorgen, namelijk het feit dat het erg sterk gericht is op steun voor innovatie door KMO’s. Wij moeten oppassen dat wij de grote bedrijven niet gaan discrimineren. Dat zou immers de inspanningen om netwerken en samenwerkingsverbanden van grote multinationale bedrijven in te bouwen in de innovatiesystemen van de EU, belemmeren. Wij moeten er heel alert op zijn dat wij de grote bedrijven niet aanmoedigen hun activiteiten op het terrein van onderzoek, ontwikkeling en innovatie te verplaatsen naar landen buiten de EU.
Ik ben het er hartgrondig mee eens dat de EU zich meer moet inspannen om de doelstelling van 3 procent van het BBP voor onderzoek en ontwikkeling te halen. Ik ben ook zeer teleurgesteld over het feit dat mijn eigen land, Ierland, een veel lagere doelstelling hanteert.
In de tweede plaats ben ik ervoor om staatssteun te gebruiken voor innovatief onderzoek naar hernieuwbare energietechnologieën, en in het bijzonder voor installaties voor de verwerking van biomassa, biobrandstoffen, enzovoort. Hier liggen kansen, en ik ben ervan overtuigd dat wij op dit punt voorop kunnen lopen in de wereld. 
John Whittaker,
   . - Mijnheer de Voorzitter, bij dit programma wordt ervan uitgegaan dat onderzoeks- en ontwikkelingsactiviteiten kunnen worden verbeterd door belasting bij individuele burgers en bedrijven weg te halen en dat geld dan vervolgens terug te betalen aan bedrijven, die het dan kunnen besteden aan onderzoek dat anders niet zou worden gedaan. Is hier niet iets grondig mis? Als dat onderzoek anders niet zou worden gedaan, dan is dat waarschijnlijk omdat de verwachte opbrengst van dat onderzoek te klein is om de uitgaven te rechtvaardigen. De EU houdt zichzelf voor de gek als zij denkt te weten hoe je met financiële middelen de juiste soort innovatie kunt sturen. Het is waarschijnlijker dat die middelen zullen leiden tot verspilling en bureaucratie.
Ik heb een beter plan: laat onze bedrijven minder belasting betalen en zorg dat zij niet langer omkomen in teveel regels en bemoeizucht. Laat ze zelf de vruchten plukken van hun goede ideeën. Ik ben ervan overtuigd dat er dan een explosie van innovatie zal komen. Dat zou ook leiden tot meer werkgelegenheid en economische groei: allemaal zaken die dit Parlement zegt te willen realiseren maar waar het nooit in zal slagen. 
Gunnar Hökmark (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, als ik de rapporteur, de commissaris en onze schaduwrapporteur zo beluister, moet ik bekennen dat ik mij vanavond een klein beetje Nederlands voel. Het kan aan het late tijdstip liggen, maar ik ben het heel erg eens met wat zij hier vanavond gezegd hebben.
Ik wil graag één punt benadrukken dat mijns inziens van groot belangrijk is als we het over het beleid ter ondersteuning van de innovatie hebben: er is geen betere voorwaarde en geen betere basis voor innovatie dan concurrentie. Een breed en krachtig mededingingsbeleid is de beste voorwaarde voor innovatie. Wij kunnen veel beter duizenden ondernemers en vernieuwers mogelijkheden bieden om op voet van gelijkheid met elkaar te concurreren dan de één te steunen ten koste van de ander. Het is heel belangrijk om dat te onthouden, en iedereen heeft daar ook op gewezen. Het belangrijkste wat de Commissie moet doen, is de concurrentie instandhouden en kleine bedrijven en kleine ondernemers krachtig beschermen. Op die manier zullen wij hier in ons deel van de wereld een innovatief klimaat en een innovatieve samenleving kunnen realiseren.
Ik wil onderstrepen dat het beleid van staatssteun gericht moet zijn op minder maar beter gerichte steun. Steun voor innovatie mag geen alibi of excuus zijn voor meer staatssteun. Wij moeten namelijk accepteren dat innovatie een normaal onderdeel is van ondernemerschap. Staatssteun mag niet worden gebruikt om normaal ondernemerschap te ondersteunen. Staatssteun voor innovatie moet worden verleend voor die innovaties en processen die anders op de normale markt of in de normale bedrijfsvoering niet zouden plaatsvinden. Hij moet tijdelijk zijn en gericht op clusters die voor iedereen openstaan en niemand uitsluiten. Dan pas is er sprake van een goed innovatiebeleid. 
Antolín Sánchez Presedo (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, in een veranderende markt is innovatie van doorslaggevend belang. De uitdagingen van de globalisering dwingen ons om nieuwe concurrentievoordelen te ontwikkelen, die moeten voorkomen dat we aan concurrentievermogen verliezen en de kloof moeten dichten tussen de Europese Unie en de meer geavanceerde economieën. Zonder innovatie zal het onmogelijk worden om de Lissabon-doelstellingen van duurzame werkgelegenheid en groei te bereiken.
Innoveren betekent de overstap maken van speculatie naar verandering, betekent ervoor zorgen dat kennis en technologieën worden toegepast om bedrijven naar een hoger niveau te tillen, en betekent gebruikmaken van de kansen die bedrijven krijgen in een pluralistische samenleving. Hoewel innovatie voortkomt uit talent en persoonlijke creativiteit, ontstaat het niet spontaan, maar wordt het aangedreven door een groot aantal maatschappelijke factoren. Daarom is een ruimere blik op innovatie nodig, die verder gaat dan alleen het technologische.
Een toename van de Europese middelen voor innovatie, die op dit moment laag zijn in vergelijking met de Verenigde Staten en Japan, kan heel goed verenigbaar zijn met een strikter gebruik van staatssteun. Het eerste is een kwestie van middelen en prioriteiten en het tweede is een kwestie van benadering en rechtvaardiging.
Staatssteun voor innovatie is een legitiem instrument als het nodig is om obstakels weg te nemen die worden veroorzaakt door marktfalen, waaronder ik ook asymmetrische situaties van internationaal belang reken. De invulling ervan moet streng zijn; de toepassing transparant en niet-discriminerend; het globale effect pro-concurrerend en evalueerbaar.
Onder die voorwaarden is staatssteun niet het laatste, maar het beste middel. De kansen, voordelen en positieve effecten van innovatie moeten zich uitstrekken tot iedereen en moeten een inclusief karakter hebben. Kleine en middelgrote bedrijven en nieuwe bedrijven verdienen speciale aandacht naarmate ze meer problemen hebben als het gaat om de toegang tot innovatie of het in gang zetten van innovatie. Het stimuleren van innovatie is nodig om de convergentie van de minst begunstigde regio’s en grensoverschrijdende samenwerking mogelijk te maken. Steun aan regio’s en staatssteun moeten complementair zijn; we moeten prikkels ontwikkelen om verstorende effecten te voorkomen.
Ik dank de rapporteur voor haar verslag, dat ons in staat heeft gesteld om verder te komen op dit terrein. Ik hoop dat we nog een nieuwe consensus kunnen bereiken in de plenaire vergadering. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ).
   Dames en heren, ik verheug mij op ons debat, zelfs op dit late uur, want KMO’s zijn de steunpilaar van de gehele Europese economie en verdienen onze aandacht. Ze staan garant voor innovatie, ze zijn flexibel en ze nemen tweederde van de totale werkgelegenheid voor hun rekening. Elke grote onderneming - Volkswagen, Microsoft, Google, om er maar een paar te noemen - is ooit begonnen als een klein bedrijf.
Dit bewijst dat de hele samenleving erbij gebaat is als steun wordt gegeven aan innovatieve bedrijfsideeën die gepaard gaan met een goede commerciële strategie. De globalisering van de economie, de liberalisering van de handel en uniforme handelsvoorschriften hebben al talrijke uitdagingen en kansen tot gevolg gehad voor veel bedrijven. Om deze kansen om te kunnen zetten in concrete producten en diensten is een klimaat nodig waarin ondernemerschap wordt aangemoedigd.
Enige tijd geleden - tijdens de behandeling van het verslag van Edit Herczog over de gevolgen van de globalisering voor de interne markt - heb ik erop gewezen dat het van belang is een solide kader voor KMO’s te creëren door hun toegang te bieden tot financiering en risicokapitaal, vooral in de beginstadia van hun ontwikkeling. Ik wil rapporteur In ’t Veld ervoor bedanken dat zij de aandacht heeft gevestigd op het aanvullend gebruiken van risicokapitaal als een externe bron van langetermijnfinanciering voor ondernemingen. Toegang tot risicokapitaal is een belangrijke ondersteunende factor voor innovatie. Willen we dit voor elkaar krijgen, dan is staatssteun vereist, die als aanvullend instrument op het juiste moment, op transparante wijze en doelgericht moet worden ingezet. Op die manier kunnen we de concurrentiekracht verbeteren van zowel onze nationale economieën als de Europese interne markt in zijn geheel.
Met dit verslag geeft het Europees Parlement de zakenwereld het belangrijke signaal dat het een stimulerend ondernemersklimaat wil creëren voor kleine en middelgrote beginnende ondernemingen die innovatieve ideeën hebben, maar niet over de financiële middelen beschikken om hun plannen uit te voeren. Zo zullen wij hun een veelbelovende toekomst bieden. 
Cristóbal Montoro Romero (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, in de eerste plaats wil ik de rapporteur bedanken voor haar werk, dat ze werkelijk uitstekend heeft gedaan, en ik wil haar feliciteren, evenals de coördinatoren die als schaduwrapporteur hebben gefungeerd voor de belangrijkste fracties. Ik zal niet nog eens de argumenten gaan herhalen die hier naar voren zijn gebracht, waarmee ik het bovendien helemaal eens ben.
Dat we meer innovatie nodig hebben in Europa is duidelijk; dat het midden- en kleinbedrijf de belangrijkste speler is, is heel duidelijk; dat onze inzet vrije concurrentie is, is nog duidelijker; dat staatssteun een uitzonderlijk instrument is, is ook heel duidelijk. Maar - en dit zou ik aan het debat willen toevoegen - ook staatssteun is effectief. Het is effectief in veel gevallen, bij het scheppen van werkgelegenheid, bij het scheppen van de voorwaarden voor welvaart voor ontzettend veel Europese burgers. In dit opzicht denk ik dat als we het hebben over de potentiële begunstigden van deze staatssteun, we ons moeten richten op de minst begunstigde regio’s. We ons moeten richten op de mensen die vanwege onvoldoende financiële perspectieven minder ontwikkelingssteun van Europa zullen ontvangen.
In dit verband wil ik er in aanwezigheid van de commissaris ook nog eens op wijzen dat innovatie niet mag worden gebruikt als excuus om te snijden in de financiële steun aan mensen die, als Europeanen, volledig het recht hebben om mee te profiteren van de voordelen van de economische groei. Want zo maken wij Europa, door steun te geven die werkelijk bijdraagt aan de territoriale cohesie van Europa en aan gelijke kansen voor alle Europeanen. 
David Casa (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de discussie over staatssteun en de rol daarvan in de huidige economische activiteit is al een hele tijd aan de gang en zij moet vooral doorgaan, niet in de laatste plaats omdat onze belangrijkste economische concurrenten momenteel bezig zijn hun steun voor innovatie en onderzoek en ontwikkeling op te voeren om een sterker concurrerend klimaat te scheppen. De gevolgen daarvan voelen wij hier in Europa momenteel aan den lijve. Om de kloof tussen ons en onze mondiale concurrenten te dichten, moeten wij de faciliteiten voor publieke en particuliere investeringen in bedrijven die zich bezighouden met onderzoek en ontwikkeling vergroten, en de resultaten daarvan moeten ruimer worden verspreid.
De punten die in het verslag van mijn collega naar voren zijn gebracht, verklaren het sterke verband tussen dit gebrek aan innovatie en ons onvermogen om de doelstellingen van de Lissabonstrategie te halen. Punt één: wij moeten de regelgeving verder aanpakken. Punt twee: wij moeten investeren in onderwijs en opleiding. Punt drie: wij moeten zorgen voor goede infrastructuur. Punt vier: wij moeten de toegang tot risicokapitaal vergemakkelijken.
Deze vier punten moeten wij zeer serieus nemen, niet alleen als onderwerpen om over te discussiëren, maar als terreinen waarop wij dringend actie moeten ondernemen. De VS en Azië lopen momenteel duidelijk voorop in de innovatiesector. Daarom moeten wij nu handelen. Ik wil ook met nadruk wijzen op het belang van de KMO’s in onze economie en op de problemen die zij ondervinden als zij in O[amp]O willen investeren. Het is noodzakelijk dat wij hun de middelen verschaffen om te investeren, niet alleen door het verstrekken van geld, maar ook door hun bijvoorbeeld kweekvijvers en fora te bieden waar zij kunnen netwerken. Op die manier stellen wij hen in staat om groei te stimuleren. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, , zo luidt het gezegde. We weten inmiddels dat het door internet, eBay, betaling met Visa Card en DHL mogelijk is om wereldwijd zaken te doen. Iedereen die dat wil, kan tegenwoordig van deze voorzieningen gebruik maken. Daarom is het heel goed dat we onze gedachten laten gaan over de vraag hoe iemand een bedrijf kan beginnen, en welke steun wij daarbij kunnen geven. Juist in de eerste fase loopt men grote risico’s. Aangezien de overheid naderhand, via de belastingen, meedeelt in de winst van een bedrijf, kan ze ook een deel van het risico voor haar rekening nemen bij het starten van een onderneming.
Nog veel belangrijker echter is de situatie waarin een bedrijf door de oude generatie aan de jonge generatie wordt overgedragen. Op zulke momenten zijn bedrijven bijzonder kwetsbaar. Dan moet men geen belasting heffen, maar steun bieden, zodat de jonge ondernemer innovatief kan zijn en zijn bedrijf kan moderniseren en vernieuwen.
Daarom is het belangrijk dat in de toekomst infrastructuur, onderwijs en opleiding in clusters worden ondergebracht, zodat degenen die dat willen, kunnen uitgroeien tot succesvolle ondernemers en aan het eind van het jaar zwarte cijfers kunnen schrijven. 
Neelie Kroes,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik heb van het debat genoten. Meer gerichte staatssteun voor innovatie is inderdaad een kernpunt van ons hervormingsprogramma voor staatssteun. De Commissie zal haar uiterste best doen om de randvoorwaarden te verbeteren. Wij luisteren heel goed naar de belanghebbende partijen, en uw verslag vormt een belangrijke bijdrage. In Nederland zeggen wij: gedane zaken nemen geen keer. Dat gezegd zijnde zal ik de volgende keer rekening houden met uw verzoek op dit punt.
Ik wil graag ingaan op enkele punten die vanavond naar voren zijn gebracht. Mevrouw In 't Veld vroeg waarom wij in ons voorstel zo de nadruk leggen op samenwerking tussen bedrijven en tussen lidstaten. Daar hebben wij twee belangrijke redenen voor: wij moeten die samenwerking stimuleren omdat dat de concurrentieverstoring vermindert en de voordelen voor de Gemeenschap vergroot, en ten tweede moeten wij ook de verbetering van de interne markt stimuleren.
Een aantal sprekers wees erop dat ook grote bedrijven, en in het bijzonder bedrijven die onderdeel zijn van een cluster, voor staatssteun voor innovatie in aanmerking moeten kunnen komen. Ik heb daar goede nota van genomen. Uw opmerkingen sluiten aan bij wat wij hebben gehoord van andere belanghebbenden, met inbegrip van ministers tijdens de informele bijeenkomst van de Mededingingsraad afgelopen vrijdag en zaterdag.
Ik beraad mij daarom over de voorwaarden waaronder dergelijke steun gepast kan zijn. In feite bevat het door mijn diensten opgestelde werkdocument al de mogelijkheid om steun te verlenen aan grote bedrijven als onderdeel van clusters. Ik wil daar echter wel duidelijk bij aantekenen dat wij, als wij die richting op gaan, wel de nodige controlemechanismen moeten inbouwen om concurrentieverstoring te voorkomen en ervoor te zorgen dat het totale effect, bijvoorbeeld de voordelen als gevolg van samenwerking, positief is.
Ik ben het helemaal eens met de opmerkingen van de heer Hökmark. Uiteindelijk wordt het ondernemersklimaat bepaald door de concurrentie, en niet door staatssteun. Staatssteun is dan ook een instrument waar wij zorgvuldig mee moeten omgaan en dat wij moeten inzetten in een situatie waarin iedereen de kans heeft om door middel van innovatie in zijn levensonderhoud te voorzien.
De globalisering is ook genoemd, door de heer Casa, mevrouw Ferreira en mevrouw Harkin. Het is waar dat ons systeem van toezicht op staatssteun uniek is in de wereld, evenals trouwens onze interne markt - onze grootste Europese prestatie en de reden waarom wij überhaupt toezicht op staatssteun hebben.
Ik heb maar al te vaak het argument gehoord dat onze regels voor staatssteun tot minder investeringen in Europa kunnen leiden, doordat derde landen meer subsidies kunnen bieden dan de lidstaten. Dit argument is gebaseerd op misvattingen. Zoals mevrouw In 't Veld en de heer Casa al zeiden, worden besluiten over inkomende investeringen door heel andere factoren bepaald. Staatssteun staat helemaal onderaan het lijstje, na algemene en structurele criteria, het algemene politieke klimaat, het algemene bedrijfsklimaat, bureaucratie, regelgeving, belastingen, nabijheid van klanten, beschikbaarheid van arbeid, voldoende geschoolde arbeidskrachten, beschikbaarheid van financiële middelen en aanwezigheid van goede infrastructuur. Helemaal aan het eind van de lijst komt soms het argument van de staatssteun.
Door mijn functie ontmoet ik veel managers uit het bedrijfsleven, en als wij over dit onderwerp spreken - de vraag wat zijn voor u en uw bedrijf de belangrijkste overwegingen bij de keuze voor een bepaalde locatie - zijn de andere argumenten die ik zojuist noemde veel belangrijker. Natuurlijk voegen zij er ook aan toe dat zij als er staatssteun is, daar wel gebruik van zullen maken; ze zouden immers gek zijn als ze dat niet deden. Maar het is niet het belangrijkste argument; het komt helemaal achteraan.
Het inzetten van staatssubsidies om Europese bedrijven te steunen is economisch gezien dan ook heel duur, en het zijn meestal de armste groepen in de maatschappij die de rekening betalen.
Ik ben ook erg huiverig voor het argument dat bedrijven bij ontbreken van staatssteun buiten de EU zullen investeren. Dit argument veronderstelt dat, als er een alternatieve locatie met vergelijkbare kenmerken buiten de EU is, de staatssteun de doorslag zal geven. Zolang daar geen bewijs voor is, is dit argument in feite slechts bluf. Wij willen echte argumenten, en geen bluf.
Ik ben echter bereid nog eens te bekijken of het mogelijk is in het nieuwe kader criteria op te nemen om de effecten van elders verleende steun te beoordelen. Zoals u weet, ben ik zelf geen voorstander van een matching-clausule. Ik moet het als optie overwegen in reactie op commentaren die ik van verschillende belanghebbenden heb gehoord, maar persoonlijk ben ik niet voor dit instrument.
Mevrouw Ferreira noemde de regionale dimensie en de onlangs aangenomen richtsnoeren voor regionale steun, die al een flexibel instrument bieden om cohesievraagstukken aan te pakken. Dit kan zeker effect hebben, en in dat verband introduceren wij de mogelijkheid van een nieuwe steuncategorie die kan worden verleend om startende ondernemingen te ondersteunen, bovenop de regionale investeringssteun.
Ik ben een warm voorstander van het ondersteunen en stimuleren van startende ondernemingen. Ik zeg wel eens: als je geen geld nodig hebt, staan de banken te trappelen om je dat te geven, maar als je wel geld nodig hebt zijn ze niet geïnteresseerd. Startende ondernemingen hebben meestal grote behoefte aan de hulp van een bank of aan een garantie in de vorm van staatssteun voor het verkrijgen van een lening of financiële bijstand voor hun activiteiten.
De lidstaten mogen in onder artikel 87, lid 3, vallende regio’s per onderneming tot 2 miljoen euro, en in onder artikel 87, lid 3, sub c) vallende regio’s tot 1 miljoen euro steun verlenen. De regionale bonus voor O[amp]O en innovatie zou onze cohesiedoelstelling juist ondermijnen en dus contraproductief zijn. Als een lidstaat in de steungebieden minder gebruik maakt van bedrijfssteun en de voorkeur geeft aan innovatiesteun, kan hij daarmee de ontwikkeling en versterking van een noodzakelijke industriële basis in gevaar brengen, en die is toch een absolute voorwaarde voor verdere regionale ontwikkeling.
Als een lidstaat meer steun verleent dan nodig is om het bedrijfsleven te stimuleren tot het uitvoeren van een bepaald innovatieproject, worden particuliere investeringen verdrongen en kunnen uitzonderlijke winsten ontstaan.
Mevrouw Harkin ging in op het soort onderzoeks-, ontwikkelings- en innovatieactiviteiten dat voor staatssubsidies in aanmerking zou moeten komen. Ik wil u eraan herinneren dat wij doelbewust het accent hebben gelegd op de werkingssfeer en niet op de inhoud. Wij kunnen stimuleren dat staatssteun op bepaalde terreinen van algemeen belang wordt gericht, maar het is uiteindelijk aan de lidstaten zelf om te kiezen welke projecten ze willen steunen. De Commissie mag dat niet voorschrijven.
De Commissie zal volgend jaar met een afzonderlijke kennisgeving komen van de richtsnoeren inzake steun voor milieubescherming, en in dat verband zal ik terdege aandacht schenken aan gelijke kansen met betrekking tot innovatie.
Uiteindelijk kunnen wij groei van de werkgelegenheid in de Europese Unie alleen realiseren door middel van een effectief partnerschap en een heel pakket van innovatiebevorderende beleidsmaatregelen. Ik dank u voor uw steun en waardevolle bijdrage aan dit proces, en ik bedank mevrouw In ‘t Veld en haar schaduwrapporteur voor hun werk. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 11.00 uur plaats.
Gábor Harangozó (PSE ).
   - Dit verslag is een belangrijke stap in de richting van de ontwikkeling van een passend kader ter bevordering van de innovatie en het concurrentievermogen in de EU. Een koppeling van kennis, technologie en de marktkansen daarvan met ondersteuning van gerichte staatssteun is van het allergrootste belang voor het herlanceren van de doelstellingen voor groei en werkgelegenheid van de Lissabonstrategie.
Uiteraard mag de bevordering van het innovatieve potentieel van de EU er niet toe leiden dat de eerlijke concurrentie tussen de lidstaten en binnen de verschillende betrokken sectoren wordt belemmerd.
De Europese Unie loopt op het vlak van innovatie en investeringen dramatisch achter bij haar handelspartners en concurrenten. Het vraagstuk van de staatssteun moet dan ook zorgvuldig worden aangepakt. De uitdaging is een passende hervorming van het staatssteunbeleid door te voeren, teneinde een betere bijdrage te leveren aan innovatie, duurzame groei, sociaal-economische cohesie en milieubescherming, zonder dat dat tot al te grote concurrentieverstoring leidt. In het kader van de doelstelling ‘minder en beter afgestemde staatssteun’ moet staatssteun dan ook een middel blijven om onevenwichtigheden recht te trekken, met werkelijke toegevoegde waarde waar dat nodig is. Staatssteun kan een doeltreffend middel zijn om gevallen van falende marktwerking aan te pakken, maar alleen als hij wordt verleend volgens open, transparante en niet-discriminerende criteria. 

